Massachusetts Körfez Kolonisi
Ekonomi ve ticaret

1640'a gelindiğinde İngilizler New England kıyısında ve Chesapeake Körfezinde güçlü koloniler kurmuş bulunuyorlardı. İki bölge arasında Hollandalılar ve küçük İsveç toplumu vardı. Batıda ise yerli Amerikalılar yani Kızılderililer yaşıyorlardı. İlk yıllarda, koloni İngiltere'den temel gıda ithalatına büyük ölçüde bağımlıydı ve bir dizi zengin göçmenin yatırımlarıyla desteklendi. Bazı işletmeler, özellikle gemi yapımı, balıkçılık ve kürk ve kereste ticareti gibi hızlı gelişme gösterdi. 1632 gibi erken bir tarihte, kolonide inşa edilen gemiler, diğer koloniler, İngiltere ve Avrupa'daki yabancı limanlarla ticaret yapmaya başladı. 1660 yılına gelindiğinde, koloninin ticaret filosunun 200 gemi olduğu tahmin ediliyordu ve yüzyılın sonunda, tersanelerinin yılda birkaç yüz gemi ürettiği tahmin ediliyordu. İlk yıllarda, filo esas olarak Batı Hint Adaları'ndan Avrupa'ya kadar olan yerlere balık taşıyordu. Bu ve diğer ticaret kalıpları, 1651'de Denizcilik Kanunları'nın yürürlüğe girmesinden sonra yasadışı hale geldi ve bu ticaret kalıplarını sürdüren sömürge tüccarlarını fiili kaçakçılara dönüştürdü. Birçok sömürge otoritesi tüccardı ya da siyasi olarak onlara bağımlıydı ve tacın bu eylemler tarafından dayatılan vergileri toplamasını talep etmesine karşı çıktılar. 1652'de Massachusetts Genel Kurulu, John Hull ve Robert Sanderson tarafından tasarlanan çam şilini üreten "Hull Mint"i kurdu.
Kürk ticareti, koloninin ekonomisinde yalnızca mütevazı bir rol oynadı çünkü nehirleri, merkezlerini kürk avcılığı yapan Kızılderililerle iyi bir şekilde birleştirmedi. Kereste, İngiltere ve Hollanda arasındaki çatışmaların İngiltere'nin gemi direkleri tedarikini tüketmesinden sonra, özellikle denizcilik amaçlı olarak ekonomide giderek daha önemli bir rol üstlenmeye başladı. Bazan dost bazan düşman olan Doğu kabileleri artık Avrupalılara yabancı değillerdi. Kızılderililer yeni teknolojilerle ve ticaretle içli dışlı olmaktan yararlanmakla birlikte, ilk yerleşimcilerin getirdikleri hastalıklar ve sürekli yeni arazi elde etmek için sergiledikleri büyük hırs, onların uzun yıllardır alışık oldukları yaşam biçimine karşı ciddi bir tehdit oluşturuyordu.
Koloninin ekonomisi ticaretinin başarısına bağlıydı, çünkü kısmen toprakları, büyük plantasyonların kurulabileceği Virginia gibi diğer kolonilerinki kadar tarıma uygun değildi. Balıkçılık o kadar önemliydi ki, içinde bulunanlar vergi ve askerlik hizmetinden muaf tutuldu. Daha büyük topluluklar, 17. yüzyıl yaşamının gereksinimlerinin çoğunu sağlamada yetenekli ustaları destekledi. Evde taraklama, eğirme, yün ve diğer liflerden dokuma gibi bazı gelir getirici faaliyetler yapılıyordu. Avrupalılardan gelen talebe karşılık olarak, Iroquois gibi kabileler, kürk hayvanları yakalamak için tuzak kurmaya XVII. yüzyıl boyunca büyük önem verdiler. XVIII. yüzyıl sonlarına kadar, kürk ve post ticareti, kabilelerin kolonicilerden mal satın almaları için kaynak oluşturdu.
Mallar, bazen genişletilmiş Hint yollarından biraz daha fazla olan yollar üzerinden yerel pazarlara taşındı. Kasabalardan para cezaları karşılığında yollarını korumaları istendi ve koloni, 1639'da yolları daha mantıklı bir şekilde düzenlemek için özel kasaba komisyonlarını istedi. Bakımları pahalı olduğu için köprüler oldukça nadirdi ve başarısız olmaları durumunda sahiplerine can veya mal kaybı için para cezaları uygulandı. Sonuç olarak, çoğu nehir geçişi feribotla yapıldı. Dikkate değer istisnalar, 1638'de Mistik Nehir üzerinde inşa edilen bir köprü ve bakım maliyetleri koloni tarafından sübvanse edilen Saugus Nehri üzerinde bir köprüydü. Başlangıçta Avrupalı yerleşimcilerle yürütülen ticaret belirli yenilikler getirdi: bıçaklar, baltalar, silahlar, kap kaçak, olta iğneleri ve çok sayıda yeni alet ve edevat. Ticarete ilk girişen Kızılderililer, bunu yapmayan rakipleri karşısında önemli bir kazanım sağladılar.
Sömürge hükûmeti ekonomiyi çeşitli şekillerde düzenlemeye çalıştı. Birkaç kez, ekonomik açıdan önemli mal ve hizmetlerin ücretlerini ve fiyatlarını düzenleyen yasalar çıkardı, ancak bu girişimlerin çoğu çok uzun sürmedi. Ayakkabıcılık ve işbirlikçilik (varil yapımı) esnafına loncalar kurma yetkisi verilmiş, bu da işleri için fiyat, kalite ve uzmanlık seviyelerini belirlemeyi mümkün kılmıştır.
Püritenlerin gösterişten hoşlanmaması, koloninin lüks olarak algıladığı şeylerin harcamalarını da düzenlemesine yol açtı. Birlik 1600'lerde ve 1700'lerde sağlam bir güç olarak sürdü. İngilizlerle kürk ticareti yürüttü ve 1754-1763 arasında, Amerika'da egemenliği sağlamak için Fransızlara karşı yaptıkları savaşta onlarla birlikte davrandı. İngilizler, Iroquois Birliği'nin desteği olmasaydı belki de savaşı kazanamazlardı.