stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
1270
Ölümler

3 Mayıs - IV. Béla, Macaristan ve Hırvatistan Kralı (d. 1206)
25 Ağustos - IX. Louis, Fransa Kralı (d. 1214)
tarihi bilinmeyen
VII. Davit, Bagrationi hanedanına mensup Gürcü Kralı (d. 1215)
İbn Ebî Useybia, Arap hekim ve tarihçi (d. 1203)
İbni Sebin, Endülüs'lü filozof (d. 1219)
Musa ibn Nahman, Katalonyalı bir haham, filozof, doktor, Kabalist ve Tora yorumcusu (d. 1198)
Dubniyum

Keşif: 1970 - Birleşik Nükleer Araştırmalar Enstitüsü (Dubna, Rusya), yapay, radyoaktif (yarı ömür 1,8 saniye). İsmini Moskova'nın kuzeyindeki Dubna kasabasından almıştır, çünkü element ilk olarak orada üretilebilmiştir. Doğada bulunamaz, yalnızca laboratuvar ortamında elde edilebilir.
René Maheu

| René Maheu UNESCO Genel Direktörü |
| --- | --- |

Yerine geldiği: Vittorino Veronese
Yerine gelen: Amadou Mahtar M'Bow
Kişisel bilgiler
Doğum: 28 Mart 1905
Ölüm: 9 Aralık 1975
Milliyeti: Fransa
René Gabriel Eugene Maheu (d. 28 Mart 1905, Saint-Gaudens - ö. 9 Aralık 1975, Paris) bir Fransız felsefe profesörü ve UNESCO'nun eski Genel Direktörü
Hayatı

Maheu, kariyerine 1931'den 1933'e kadar Köln Üniversitesi'nde felsefe profesörü olarak başladı. 1936-1939 yılları arasında Londra'da bir kültür ataşesiydi. II.Dünya Savaşı'nda Kuzey Afrika'da bir enformasyon subayıydı. 1946'da kurulduğunda UNESCO kadrosuna katıldı.1954'te Genel Direktör Yardımcısı oldu.1961 yılında sağlık sorunları nedeniyle görevinden ayrılan Vittorino Veronese yerine önce vekaleten Genel Direktör olan Maheu, 1962 yılında UNESCO Genel Direktörü seçildi. Görevini 1972 yılına kadar sürdürdü.
9 Aralık 1975 yılında Paris'te 70 yaşında öldü. Ölümünün ardından halefi Senegalli Amadou-Mahtar M'bow, Maheu'nun “büyük entelektüel özelliklerine”, “olağanüstü dinamizmine” ve “cesaretine” atıfta bulunmuştur.
Ryzen

Ryzen Logosu
Ryzen Zen mikro mimarisine dayalı masaüstü, mobil, sunucu ve gömülü platformlar için AMD tarafından tasarlanan ve pazarlanan x86-64 mikro işlemcilerin bir markasıdır. Ana akım, meraklı, sunucu ve iş istasyonu segmentleri için pazarlanan merkezi işleme birimlerinden (CPU'lar) ve ana akım ve giriş seviyesi segmentler ve gömülü sistem uygulamaları için pazarlanan hızlandırılmış işlem birimlerinden (APU' lar) oluşur.
AMD, 13 Aralık 2016'daki New Horizon zirvesi sırasında "Ryzen" adlı yeni bir işlemci serisini resmen duyurdu ve Şubat 2017'de 2 Mart 2017'de piyasaya sürülen 8 çekirdeğe ve 16 iş parçacığına sahip Ryzen 1000 serisi işlemcileri tanıttı. İkinci nesil Ryzen işlemciler, Ryzen 2000 serisi, Zen+ mikro mimarisini içerir, Global Foundries'in 12 nm proses teknolojisi üzerine inşa edilmiş artımlı bir iyileştirme, Nisan 2018'de piyasaya sürüldü ve ilk kez 2017'de piyasaya sürülen Ryzen 1000 işlemcilere göre marjinal% 10 toplam toplam performans artışına (% 3 IPC, % 6 frekans, % 10 [) sahip oldu. 7 Temmuz 2019'da piyasaya sürülen ve AMD'nin Zen 2 mimarisine dayanan üçüncü nesil Ryzen işlemciler, %15 IPC artışıve Tayvan Yarı İletken Üretim Şirketi'nin(TSMC) 7 nm birinci nesil sürecine daha fazla küçülme ile daha önemli tasarım iyileştirmeleri içeriyor. 16 Haziran 2020'de AMD, XT olmayan işlemcilere göre %4 daha yüksek boost saatlere sahip yeni Ryzen 3000 serisi XT işlemcileri duyurdu. 8 Ekim 2020'de AMD, Ryzen 5000 serisi işlemcileri için merakla beklenen Zen 3 mimarisini duyurdu ve Zen 2'ye göre döngü başına %19'luk bir iyileştirme (IPC) iyileştirmesi sunarken, bildirilen 5 GHz boost çalışma frekanslarına sahip aynı 7 nm TSMC düğümü üzerine inşa edildi. Zen 3'ün Ryzen 5000 serisi aracılığıyla piyasaya sürülmesiyle AMD, Intel'den oyun performansı tacını aldı ve oyun performansı her şeyden önce tek iş parçacığı performansınadayandığı için kendi başına önemli bir performans kilometre.
AMD, Zen 5 mimarisine dayanan Ryzen 9000 serisi işlemcilerini tanıttı. Bu yeni seri, önceki nesillere göre önemli performans iyileştirmeleri sunmaktadır.
AMD'nin tüketici Ryzen ürünlerinin çoğu Socket AM4 platformunu kullanır. Ağustos 2017'de AMD, meraklı iş istasyonu pazarını hedefleyen Ryzen Threadripper serisini piyasaya sürdü. AMD Ryzen Threadripper, ek bellek kanallarını ve PCI Express şeritlerini destekleyen daha büyük TR4, sTRX4ve sWRX8 soketlerini kullanır.
AMD, Aralık 2019'da ikinci nesil Zen+ mimarisi kullanılarak üretilen birinci nesil Ryzen ürünlerini üretmeye başladı. En dikkat çekici örnek, en yeni partilerle Ryzen 5 1600'dür, her zamanki "AE" yerine "AF" tanımlayıcısına sahiptir ve aslında orijinal Ryzen 5 1600 ile aynı özelliklere sahip bir Ryzen 5 2600'dür.
George Wein

| George Wein |
| --- | --- |
Wein 2014'te
Genel bilgiler
Doğum: 3 Ekim 1925(1925-10-03) Boston, Massachusetts, ABD
Ölüm: 13 Eylül 2021 (95 yaşında) New York, ABD
Başladığı yer: Amerikalı
Tarzlar: Caz müziği
Meslekler: Yapımcı ve müzisyen
Çalgılar: Piyano, vokal
Müzik şirketi: Arbors Plakçılık
İlişkili hareketler: Ruby Braff   Howard Alden   Warren Vache   Peter Seeger  Theodore Bikel

George Wein 2009'da
George Wein (d. 3 Ekim 1925 - ö. 13 Eylül 2021), Amerikalı yapımcı ve müzisyen.
Yaşamı

Wein, 3 Ekim 1925'te Boston, Massachusetts'te doğdu. Newton Yüksek Okulu ve Boston Üniversitesi'nde öğrenim gördü. II. Dünya Savaşı'na Amerikan Ordusu askeri olarak katıldı. Aktif müzik kariyeri boyunca Ruby Braff, Howard Alden, Pete Seeger ve Theodore Bikel gibi müzisyenlerle çalıştı. Amerikan Caz Vakfı Yönetim Kurulu Danışma Komitesi daimi üyesiydi. Newport Caz Festivali, Newport Folk Müzik Festivali ve New Orleans Geçmiş Caz Müziği Festivali kurucu organizatörleri arasında yer aldı. Çalışmalarıyla 1995'te Harlem Stüdyo Müzesi tarafından Sanat Hizmet Ödülü, AARP tarafından 2004'te Impact Ödülü, Fransız hükûmeti tarafından Légion d'honneur nişanı ve 2002 yılında JVC Amerika tarafından Harry Elias Caz Hizmet Büyük Ödülü'nü ile mükafatlandırıldı.
Özel yaşamı ve ölümü

1959'dan 2005 yılındaki ölümüne kadar Joyce Alexander (1928-2005) ile evli olan Wein, 13 Eylül 2021'de New York'taki aile evinde 95 yaşında öldü.
Diskografi

George Wein (Atlantic, 1955)
Wein, Women and Song (Arbors, 1955)
Newport Jazz Festival All Stars (Atlantic, 1959, 1960) Buck Clayton, Bud Freeman, Vic Dickenson, Champ Jones, Jake Hanna ve Pee Wee Russell ile
Jazz at the Modern (1960)
Midnight Concert in Paris (Smash, 1961)
George Wein & the Newport All-Stars (Impulse!, 1962)
George Wein is Alive and Well in Mexico (1967)
George Wein's Newport All-Stars (1969)
Tribute to Duke (MPS, 1969)
The Newport Jazz Festival All Stars (Concord, 1984)
European Tour (Concord, 1987)
Swing That Music (Columbia, 1993)
Kaynaklar

↑  "George Wein: Dinosaur Walks the Earth" 15 Şubat 2006 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. AllAboutJazz.com interview, June 2000, Retrieved on April 1, 2007.
↑  Cherry, Robert; Griffith, Jennifer (Yaz 2014). "Down to Business: Herman Lubinsky and the Postwar Music Industry". Journal of Jazz Studies vol. 10, no. 1, pp. 1-24. 21 Temmuz 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi.
↑  Harris, Craig (16 Temmuz 2008). "New Frontiers in Newport by Craig Harris". The Republican. Springfield, Massachusetts. 14 Eylül 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Eylül 2021.
↑  Keepnews, Peter (13 Eylül 2021). "George Wein, Jazz Festival Trailblazer, Is Dead at 95". The New York Times. 13 Eylül 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Eylül 2021.
↑  Souther, Jonathan Mark New Orleans on Parade: Tourism and the Transformation of the Crescent City. p. 119.
↑  Smith, Harrison (12 Ağustos 2021). "George Wein, Newport music festival founder and innovative promoter, dies at 95". The Washington Post. 12 Ağustos 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Ağustos 2021.
↑  Feeney, Mark (13 Eylül 2021). "David Roberts, mountaineer and dean of adventure writing, dies at 78". The Boston Globe. 14 Eylül 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Eylül 2021.
↑  Brown, Joel (13 Mayıs 2015). "Doctor of Humane Letters to Be Awarded to George Wein (CAS'50)". Boston University. 14 Eylül 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Eylül 2021.
↑  "A Great night in Harlem : Jazz CD Reviews- September 2002 MusicWeb(UK)". Musicweb-international.com. 25 Ekim 2005 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Ekim 2019.
↑  "George Wein". National Endowment for the Arts. 3 Aralık 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Eylül 2021.
↑  Persaud, Babita (9 Eylül 2005). "Verizon's music deal". Tampa Bay Times. 14 Eylül 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Eylül 2021.
↑  "Essence In New Orleans: A Festival That Knows Its Audience". NPR. 9 Temmuz 2012. 14 Eylül 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Eylül 2021.
↑  "George Wein, Jazz Impresario: Pianist – Eyes of the Entrepreneurs". New York City: The New School. 14 Eylül 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Eylül 2021.
↑  "George Wein, longtime producer of Newport Folk and Jazz festivals, dies at 95". Newport Daily News. 13 Eylül 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Eylül 2021.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11  "George Wein – Album Discography". AllMusic. 14 Eylül 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Eylül 2021.
↑  "George Wein – Credits". AllMusic. 13 Nisan 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Eylül 2021.
Güneydoğu Avrupa Yahudileri listesi

İspanyol Engizisyonu sırasında İber Yarımadası'ndan sürülen Yahudilerin çoğu Osmanlı İmparatorluğu'na yerleşti ve İmparatorluğun ardından Güneydoğu Avrupa'da özellikle Bulgaristan, Türkiye, Yunanistan, Bosna Hersek ve Sırbistan'da büyük Sefarad topluluklarını geride bıraktı.
Bosna Hersek

Kalmi Baruh, yazar ve filozof
Emerik Blum, iş insanı, Energoinvest'in kurucusu, eski Saraybosna Belediye Başkanı
Ivan Ceresnjes, mimar-araştırmacı, Bosna Hersek'teki Yahudi cemaatinin eski başkanı ve 1992-1996 yılları arasında Yugoslav Yahudi Toplulukları Federasyonu başkan yardımcısı
Oskar Danon, besteci ve orkestra şefi
David Elazar, İsrailli general ve Genelkurmay Başkanı arasında İsrail Savunma Kuvvetleri
Jakob Finci, siyasetçi, Bosna Hersek'in İsviçre büyükelçisi
Daniel Kabiljo, ressam
Daniel Ozmo, ressam
Isaac Pardo, Saraybosnalı haham
Robert Rothbart, basketbolcu (Yahudi anne)
Isak Samokovlija, yazar
Bulgaristan

Ayrıca bakınız: Kategori:Bulgaristan Yahudileri
Albert Aftalion, Bulgaristan doğumlu Fransız ekonomist
Binyamin Arditi
Aron Aronov, tenor
Mira Aroyo, Ladytron grubunun üyesi
Gabi Ashkenazi
Michael Bar-Zohar
Maxim Behar, M3 Communications grup başkanı
Shimon Bejarano
Alexander Bozhkov, başbakan yardımcısı (Yahudi anne)
Elias Canetti, yazar ve Nobel Ödülü Sahibi
Carl Djerassi
Itzhak & Samuel Fintzi, oyun yazarları
Pini Gershon
Moshe Gueron
Shlomo Kalo
Nikolay Kaufman, müzikolog ve besteci
Yehezkel Lazarov
Moshe Leon
Etien Levi, şarkıcı
Sabin Levi
Milcho Leviev, caz bestecisi (Yahudi baba)
Raphael Mechoulam
Moni Moshonov
Ya'akov Nitzani
Ya'akov Nehushtan
Jules Pascin, sanatçı (Yahudi baba)
Isaac Passy, filozof
Solomon Passy, dışişleri bakanı, Isaac Passy'nin oğlu
David Peretz (ja)
Valeri Petrov
Georgi Pirinski, Jr.
David Primo
Sarah-Theodora
Victor Shem-Tov
Molly Sidi (şimdiki adıyla Molly Resnick), eski NBC yapımcısı, gazeteci
Maxim Staviski
Angel Wagenstein, yazar ve senarist
Alexis Weissenberg, piyanist
Jaime Yankelevich
Emanuel Zisman
Hırvatistan

Ayrıca bakınız: Hırvatistan'daki Yahudilerin tarihi
Viktor Axmann, mimar
Slavko Brill, heykeltıraş ve seramik sanatçısı
Julio Deutsch, mimar
Hugo Ehrlich, mimar
Ignjat Fischer, mimar
Josip Frank, Hırvat politikacı
Stjepan Gomboš, mimar
Branko Grünbaum, matematikçi
Leo Hönigsberg, mimar
Slobodan Lang, doktor, politikacı, insancıl
Rikard Lang, önde gelen Hırvat üniversite profesörü, avukat ve ekonomist, BM uzmanı
Branko Lustig, film yapımcısı ve iki Akademi Ödülü sahibi
Slavko Löwy, mimar
Rudolf Lubinski, mimar
Ivan Merz, 2003'te kutsandı
Oscar Nemon, heykeltraş
Ivo Stern, Zagreb Radyo İstasyonu'nun kurucusu
Vladimir Šterk, mimar
Karlo Weissmann, doktor ve Osijek'teki ilk sanatoryumun kurucusu
Dragutin Wolf, sanayici, Bjelovar'daki Koestlin gıda şirketinin kurucusu
Kıbrıs

Ayrıca bakınız: Kıbrıs'taki Yahudilerin tarihi
Aristobulus of Britannia (Hristiyanlığa dönüştürülmüş)
Barnabas (Yeni Ahit'te bahsedilmiştir)
Mike Brant, Fransız asıllı şarkıcı (Kıbrıs doğumlu)
Epiphanius of Salamis (Hristiyanlığa dönüştürülmüş)
John the Merciful
Arie Zeev Raskin, haham
Yunanistan

Ayrıca bakınız: Kategori:Yunanistan Yahudileri
Sid Ganis
Hank Azaria
Anna Rezan
Karadağ

Ayrıca bakınız: Karadağ'daki Yahudilerin tarihi
Jelena Đurović, yazar, politikacı ve gazeteci
Kuzey Makedonya

Haim Estreya Ovadya, Yugoslav partisan
Sırbistan

Ayrıca bakınız: Kategori:Sırbistan Yahudileri
David Albahari, yazar
David Albala, subay, doktor, diplomat ve Yahudi cemaati lideri
Oskar Danon, besteci
Oskar Davičo, şair
Filip David, oyun yazarı ve köşe yazarı
Predrag Ejdus, aktör
Vanja Ejdus, oyuncu
Rahela Ferari, oyuncu
Ivan Ivanji, yazar
Enriko Josif, besteci
Danilo Kiš, yazar
Marko Kon, pop şarkıcısı
Shaul Ladany, Holokost'tan kurtulan, yarış yürüyüşçüsü ve iki kez Olimpiyatçı
Tommy Lapid, Novi Sad'da doğan, Macar kökenli eski İsrailli politikacı
Paulina Lebl-Albala, feminist, çevirmen, edebiyat eleştirmeni, edebiyat kuramcısı ve Belgrad'da edebiyat profesörü
Sonja Licht, siyasi aktivist
Izidor Papo, kalp cerrahı, Yugoslav Ordusu sağlık birimi general albay
Moša Pijade, politikacı, ressam, sanat eleştirmeni ve reklamcı
Eva Ras, oyuncu
Seka Sablić, oyuncu
Erich Šlomović, sanat koleksiyoncusu
Aleksandar Tišma, yazar
Slovenya

Katja Boh, siyasetçi
Berta Bojetu, yazar
Israel Isserlein, Orta Çağ'da haham
Lev Kreft, toplumbilimci ve siyasetçi
Dušan Šarotar, yazar ve editör
Türkiye

Ayrıca bakınız: Türkiye'de Yahudilik ve Kategori:Türkiye Yahudileri
Kaynaklar

↑  "Arşivlenmiş kopya". 30 Ekim 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 26 Ekim 2020.
↑  "Arşivlenmiş kopya". 1 Nisan 2001 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Mart 2022.
↑  "The Destruction of the Memory of Jewish Presence in Eastern Europe; a Case Study: Former Yugoslavia – Interview with Ivan Ceresnjes". Jerusalem Center for Public Affairs. Aralık 2008. 14 Mayıs 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Mayıs 2011.
↑  Voices of Yugoslav Jewry By Paul Benjamin Gordiejew, p. 62
↑  "David Elazar - Britannica Online Encyclopedia". 6 Mayıs 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 26 Ekim 2020.
↑  ספסל- הבית של הכדורסל הישראלי - אינפורמציה, סטטיסטיקה וחדשות יומיות על כל השחקנים, הקבוצות והליגות 6 Şubat 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
↑  "Archived copy" (PDF). 26 Eylül 2007 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 30 Mayıs 2015.
↑  Encyclopædia Britannica, 2nd ed., art. "Aftalion, Albert"
↑  "Jews in Bulgaria". 19 Şubat 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 26 Ekim 2020.
1 2 3  Renowned Bulgarian Jews 9 Aralık 2006 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
↑  "Българи юдеи ("Bulgarian Jews")" (Bulgarca). Ziezi. 7 Aralık 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 3 Ocak 2009.
↑  "Plovdiv, tourism, property, real estates, Bulgaria, travel agency, hotels, Pictures, maps, tour, restaurant, vacation, holiday, visit, wine, roses, architecture, sea, relaxing, art, artist, craftsmen, souvenirs, comfort, affordable". 28 Eylül 2007 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Aralık 2006.
↑  "The Israeli Government's Official Website, by the Ministry of Foreign Affairs". 20 Şubat 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 26 Ekim 2020.
↑  ""Abraham le Poivrot" de Angel Wagenstein". 7 Eylül 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 26 Ekim 2020.
↑  "Alexis Weissenberg (Piano) - Short Biography". 30 Ekim 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 26 Ekim 2020.
↑  Vukica Strugar (3 Haziran 2012). "Seka Sablić: Kad porastem, biću bogata" (Sırpça). Večernje Novosti. 1 Kasım 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 26 Ekim 2020.
Tourner dans le vide

| "Tourner dans le vide" |
| --- | --- |
Tourner dans le vide
Mini World albümünden
Indila single'ı
Yayımlanma: 10 Şubat 2014
Format: dijital indirme
Tarz: Pop, çeşitli müzik, Çağdaş R&B
Süre: 4.06
Şirket: Capitol Music Group
Yazar:  Adila Sedraïa 
Yapımcı: Skalpovich
Tourner dans le vide (Türkçe: Boşluğa dönüş) Fransız şarkıcı-söz yazarı Indila'nın ilk albümü Mini World'ün ikinci single'ıdır. Single, 10 Şubat 2014'te Vevo kanalında yayınlandı. Aynı gün Indila, şarkının bir klibini kanalına yükledi ve 11 Ağustos 2017 itibarıyla klip yaklaşık 31 milyon kez görüntülendi. Single, Fransa ve Bologna'da başarılı oldu. Fransa'da single 13 numaraya ve Belçika'nın Valon Bölgesi'nde 11 numaraya kadar yükseldi. Eleştirmenler şarkının yazımına, yapımına ve söylenme biçimine övgüde bulundular. Single, Indila tarafından, albümün yapımcılığını da üstlenen Skalpovich ile birlikte yazılmıştır ve albümün en iyi şarkılarından biridir. Single'ın birçok cover versiyonu ve birçok remix'i yapıldı.
Video klip

İlk olarak, Indila single için bir şarkı sözü klibi yayınladı. Şarkı sözü klibi dünya çapında bir başarıydı ve YouTube'daki ilk gününde bir milyona yakın izlendi. Bir ay sonra Indila, aynı zamanda dünya çapında bir başarı olan video klibin tamamını yayınladı.
Şarkı, sevgilisinin yokluğunun onu baş döndürücü bir üzüntüye sürüklediğini anlatmakta ve toplumsal önyargıların da rol oynayabileceğini öne sürmektedir.
Video Klibinin başında, Indila'nın arkasında bavulunu bırakıp, girişte Venedik maskeli bir korumanın bulunduğu binaya girdiği görülür. Indila gardiyana ceketini uzatır ve gardiyan onu alevlerin içine atar. Indila daha sonra binaya girer. Indila beyaz bir elbise ile içeri girerken diğer insanlar süslü kıyafetler içindedirler. Indila, heykel yapmakla meşgul bir adamı gösteren bir resme yaklaşır. Odanın ortasında duran Indila'nın karşısına bir Lord gelir, elini öpmek ister fakat İndila kayıtsız kalarak elini ɡeri çeker. İndila resme yaklaşır ve resimdeki adamın kendisi için yaptığı yüzüğü takar. Sevgilisinin fakir olduğundan bahseder ve onu sevdiği için çevresi tarafından yargılanır. Şarkı, fakir bir taş işçisine duyulan samimi sevgiyi anlatır. Aşkını ve sevgilisinin güzelliğini anlatır. Birkaç dakika önce reddettiği Lord, bir bıçak çıkarır ve resmi bıçaklar. Indila'nın sevgilisi resimde kaybolur ve Balo salonunda bulunan kalabalık bundan memnun olur ve üzüntüsünden yere diz çöken Indila'nın etrafını sararlar. Bundan sonra Indila boş  salonda tek başına döner ve şarkının nakaratını söylerken boşlukta dönmeye devam eder. Klibin sonunda suya batmış bir kadın heykelinin yer aldığı görülür. Ona kur yapmaya çalışan ve reddedilen Lord resme bakar ve ne olduğunu anlamaya çalışırken, Indila bir doğa manzarasına doğru yürür. İndila cennette gerçek aşkıyla tekrar birleşmeyi umar. Su altındaki kadın heykeli, Indila'nın "S.O.S." adlı şarkısının video klibini açan görseldir.
11 Ağustos 2017 itibarıyla video klip 100 milyon kez görüntülendi ve günümüzde en çok izlenen üçüncü video klibi oldu.
Tarık Zafer Tunaya

| Tarık Zafer Tunaya |
| --- | --- |
Tunaya'nın İzmir'deki büstü.
Doğum: 1916 İstanbul, Osmanlı İmparatorluğu
Ölüm: 29 Ocak 1991 (75 yaşında) İstanbul, Türkiye
Defin yeri: Aşiyan Mezarlığı, İstanbul
Meslek: Hukukçu, akademisyen, yazar
Alma mater: İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi
Önemli eser: Türkiye'de Siyasal Partiler
Evlilik: Melahat Tunaya

Tarık Zafer Tunaya, (1916, İstanbul - 29 Ocak 1991, İstanbul), Türk anayasa hukukçusu.
Hayatı ve kariyeri

1916'da İstanbul'da doğdu. Orta mektebi Galatasaray Lisesi'nde, liseyi Saint Benoît Fransız Lisesi'nde tamamladı. 1940'ta İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden mezun olarak Esas Teşkilat (Anayasa) Hukuku kürsüsünde asistanlığa başladı. Müessese Teorisinde Fikir Unsuru ve bazı Hususiyetleri başlıklı teziyle hukuk doktoru, Amme Hukukumuz Bakımından İkinci Meşrutiyet'in Fikir Cereyanları başlıklı çalışmasıyla doçent oldu. 1959'da profesör unvanı alarak Anayasa Kürsüsü'ndeki görevine devam etti. İktisat Fakültesi ile Gazetecilik Enstitüsü'nde de dersler verdi.
1952 yılında yayınlanan Türkiye'de Siyasî Partiler başlıklı incelemesiyle birlikte kamuoyunun da dikkatini çekti. Bu kitap zaman içinde alanının temel başvuru kaynağı haline geldi.
1953-54'te Avrupa ve Amerika'da mesleki incelemeler yaptı. 27 Mayıs Darbesi'nde askerlerin meşruiyetini kaybetmiş bir iktidara karşı haklılığını belirten 28 Mayıs 1960 tarihli raporu imzalayan 7 kişilik bilim heyetinde yer aldı. Kurucu meclis İstanbul ili temsilciliği ile 1961 Anayasası'nın hazırlanmasında komisyon üyeliği yaptı. Komisyon başkanı Sıddık Sami Onar'la anlaşamadı ve komisyondan çıkartıldı. Ekim 1960'ta Milli Birlik Komitesi, tarihe 147'ler olarak geçecek olan, aralarında Tarık Zafer Tunaya ile birlikte Ali Fuat Başgil, Haldun Taner, Mîna Urgan ve Sabahattin Eyüboğlu gibi Türkiye tarihinde önemli yere sahip birçok entelektüel ve aydının bulunduğu 147 öğretim üyesini üniversitelerden ihraç etme kararı aldı. MBK tarafından Paris'te NATO emrinde görevlendirdi.
1965'te Melahat Hanım'la evlendi, yeniden üniversiteye döndü. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nin dekanı, ardından kurucusu olduğu İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nin dekanı oldu. 12 Eylül Darbe rejimi tarafından görevden alındı. 1402'likler listesinde yer aldı. 1982 yılında yine aynı fakülteye dekan olarak atandı ve 1983 yılında yaş haddinden emekli oldu.
1980 yılında Légion d'honneur nişanını aldı. 1983 yılında Balıkesir Barosu tarafından "Anıtlaşmış On Hukukçudan Biri" seçildi. 1989 yılında da Sedat Simavi Sosyal Bilimler Ödülü'nü kazandı.
Tarık Zafer Tunaya'nın Aşiyan'daki mezarı
29 Ocak 1991 tarihinde İstanbul'da yaşamını yitirdi.
1993 yılında Beyoğlu'nda anısına, İstanbul Büyükşehir Belediyesi'ne bağlı Tarık Zafer Tunaya Kültür Merkezi açıldı.
Hayatı ve kariyeri > Laiklik hassasiyeti

Din sömürüsünden yakınan Tunaya, Atatürk İlkelerinden ödün veren hükûmetleri sıkça eleştirmiştir. 1950'lerde "İslam dininin devletin resmî dini" olması gereğinden söz eden milletvekillerine karşı çıkarak yanıtlar vermiştir. Türkiye'de laikliğin bütün saldırılara karşı yıkılmayan bir devrim ilkesi olduğunu ve devrim ilkelerinin Türkiye'nin kuruluş ve kurtuluş yolu olduğunu savunmuştur. Din propagandasına hemen hemen bütün siyasal iktidarların iltifat ettiklerinden yakınan Tunaya, oy toplamak için dini sömürme politikasının revaçta olduğu bir ülkede, laikliğin devrimci bir anlam kazanacağını yazmıştır.
Eserleri

Amme Hukukumuz Bakımından İkinci Meşrutiyetin Fikir Cereyanları, 1948.
Türkiye'de Siyasi Partiler 1859-1952, 1952.
Hürriyetin İlanı, 1959.
Türkiye'nin Siyasi hayatında Batılılaşma Hareketleri, 1960.
İslamcılık Cereyanı, 1962.
Devrim Hareketleri İçinde Atatürk ve Atatürkçülük, 1964.
Siyasi Müesseseler ve Anayasa Hukuku, 1964.
Türkiye'nin Siyasi Gelişmeleri, 1970.
Türkiye'de Siyasal Partiler, 3 cilt, 1984, 1986, 1989.
İnsan Derisiyle Kaplı Anayasa, 1979.
Medeniyetin Bekleme Odasında, 1989.
Tarık Zafer Tunaya Kültür Merkezinden bir görünüm (Aralık 2013)