stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Belgrad Taarruzu

| g t Doğu Cephesi |
| --- | --- |
 1941 Barbarossa • Brest-Litovsk • Bialistok-Minsk • Raseiniai • Brodi • Smolensk • Yasamal • Kiev • Tallinn • Duhovşçina • Yelnya • Roslavl • Odessa • Leningrad • I. Harkov • Kırım • Rostov • Sivastopol • Moskova 1942 I. Rzhev-Vyazma • Toropets-Holm • Demyansk • Velikiye Luki • Mars • II. Harkov • Mavi • Stalingrad • Uranüs • Kış Fırtınası • Küçük Satürn • Tatsinskaya • Yüzük • Sinyavin 1943 III. Harkov • Kursk • Prohorovka • Kutuzov • Rumyantsev • Suvorov • II. Kiev 1944 Dinyeper • Korsun-Şevçenkovski • Narva • Dinyeper-Karpatlar • Jitomir-Berdiçev • Krasnoye • Uman-Botoşani • Kirovograd • Kamenets-Podolski • 1. Yaş-Kişinev • 1. Târgu Frumos • Bagration • Vilnüs • Radzymin • Şyaulyay Taarruzu • Lvov-Sandomierz • Lublin-Brest • Doppelkopf • 2. Yaş-Kişinev • Debrecen • Belgrad • Panzerfaust •  Budapeşte 1945 Vistül-Oder • Gündönümü • Doğu Prusya • Königsberg • Balaton • Doğu Pomeranya • Silezya • Viyana • Seelow • Berlin • Prag 
Belgrad Taarruzu ya da Belgrad Stratejik Taarruz Harekâtı (Sırp-Hırvatça: Beogradska operacija, Београдска операција; Rusça: Белградская стратегическая наступательная операция, Rusça: Belgradskaya strategicheskaya nastupatel'naya operatsiya), II. Dünya Savaşı sırasında Yugoslavya Cephesi'nde, Kızıl Ordu ve Yugoslav Partizanlar'la Wehrmacht arasında gerçekleşen muharebelerdir. Esas olarak Yugoslavya'nın başkenti Belgrad'a yönelik olan bu genel taarruz harekâtı, 14 Eylül - 24 Kasım 1944 tarihleri arasında devam etmiş ve sonunda Alman işgalindeki Yugoslavya bu işgalden çıkmıştır. Sovyet ve Yugoslav kuvvetleri ayrı ve yeterli eşgüdüm olmadan harekât yaptılar. Bu durum Alman birliklerinin Belgrad bölgesinden tahliyesi için fırsat yarattı.
Harekâta katılan kuvvetler, taarruz eden tarafta batıda Yugoslav Partizanları'nın 1. Ordu Grubu, kuzeyde 3. Ukrayna Cephesi (2. Bulgar Ordusu dahil) ve 2. Ukrayna Cephesi'nin bazı unsurlarıdır. Savunan taraf ise  Alman E Ordular Grubu'ydu. Ayrıca Sırp faşist unsurlar olan Çetnikler de Alman kuvvetlerinin yanında çarpıştılar.
Sovyet kuvvetlerinin esas hedefi Suva Planina bölgesindeki Alman E Ordular Grubu'nu ve Velika Morava bölgesindeki F Ordular Grubu'nu imha etmek, sonuçta Belgrad'ı kontrol altına almaktı.
Taarruzun ikincil hedefi ise Arnavutluk ve Yunanistan'dan çekilen Alman E Ordular Grubu'nun geri çekilme hattını, Belgrad - Selanik demiryolu da dahil olmak üzere, Macaristan - Belgrad - Güney Yugoslavya bölgesini ele geçirmekti.
Harekât öncesi

İki Alman ordu grubu, 1944 yılı Eylül ayı öncesinde Balkanlar'da bulunuyordu. E Ordular Grubu, harekât bölgesinin güneyinde, F Ordular Grubu ise kuzeyinde yerleşmişti. Romanya ve Bulgaristan'ın taraf değiştirmesine yol açan 2. Yaş-Kişinev Taarruzu'nda uğranılan yenilgi ve Kızıl Ordu birliklerinin Balkanlar içinde ilerlemesi, E Ordular Grubu'nu Macaristan içlerine çekilmeye zorlamıştı. Ayrıca Macaristan'da, F Ordular Grubu unsurlarından Sırbistan Ordular Grubu oluşturuldu.
Bulgaristan'daki monarşist - faşist rejim, 1944 Bulgaristan darbesinin sonucunda devrildi ve yerini Kimon Georgiev liderliğindeki Anavatan Cephesi Hükûmeti kuruldu. Bu yeni hükûmet işbaşına geldiğinde Almanya'ya savaş ilan etti.
Eylül ayı sonlarında Mareşal Fyodor Tolbuhin komutasındaki Sovyet 3. Ukrayna Cephesi, Yugoslavya - Bulgaristan sınırında toplanmaktaydı. Sovyet 57. Ordu'su Bulgaristan'ın kuzeybatı köşesindeki Vidin civarında, General K. Stanche komutasında olup operatif olarak 3. Ukrayna Cephesi emrindeki Bulgar 2. Ordu'su, Yugoslavya - Bulgaristan ve Yunanistan sınırlarının kesiştiği bölgedeki Niş demiryolu kavşağının güneyinde konuşlanmıştır. Ayrıca Yugoslav Partizanlar'ının 1. Ordusu, Niş'in geri alınmasında Yugoslav 13. ve 14. Kolorduları takviye etmek ve 57. Ordu'nun Belgrad'a ilerlemesinde destek olmak için Yugoslavya'dan bölgeye getirilici. Kızıl Ordu'nun 2. Ukrayna Cephesi'nin 46. Ordu'su, Vrsac'ın kuzeyinde Belgrad'la Macaristan arasındaki demiryolu hattını kesmek için harekete geçmeye hazır olarak Romanya'nın Teregove Nehri kesimine konuşlandı
Harekât öncesinde Mareşal Tito'ya bağlı Yugoslav Partizanlar ile Sovyet birlikleri arasında eşgüdüm sağlandı. Bu amaçla Mareşal Tito, 21 Eylül'de artık Sovyet kontrolünde olan Romanya'ya gelerek Stalin'le görüşmek üzere Moskova'ya hareket etti. Bu iki müttefik, Yugoslavya'da sürdürülecek harekâta Bulgaristan birliklerinin katılımı konusunda bir anlaşmaya vardılar.
Belgrad Taarruzu

Belgrad'ın güneyindeki savunma cephesi, Sovyet 4. Muhafız Mekanize Kolordusu ve Yugoslav 12. Kolordusu tarafından 14 Ekim 1944 tarihinde kırıldı ve kente girildi. Belgrad ve güneydoğudaki Smederevo arasında Alman birliklerinin teslim olması Belgrad'a taarruz eden kuvvetlerin de işini güçleştirdi ve kentin tümüyle kontrol altına alınması bu yüzden sekteye uğradı. Yugoslav ve Sovyet birlikleri, 20 Ekim 1944 tarihinde Belgrad'ı tümüyle kontrol altına aldılar.
Yugoslav 13. Kolordu'su Bulgar 2. Ordu'su ile birlikte güneydoğu yönünden Niş ve Leskovac yönünde ilerledi. Bu birlikler ayrıca E Ordular Grubu'nun, Morava ve güneyindeki nehirler üzerinden geri çekilme bölgesini işgal etmekle görevliydiler. Bunun sonucunda E Ordular Grubu, Karadağ ve Bosna'nın dağlık bölgelerinden geri çekilmek zorunda kaldılar ve Macaristan'daki Alman birlikleriyle birleşemediler. Bir sonraki gün 3. Ukrayna Cephesi birlikleri Kraljevo'ya hücum ederek Belgrad - Thessoalniki anayolunu kestiler.
Yugoslav Partizanlara bağlı birliklerle birlikte 46. Ordu (2. Ukrayna Cephesi) 10. Muhafız Piyade Kolordusu Tuna üzerinden hareket ederek, Belgrad bölgesindeki Wehmacht kuvvetlerine karşı kuzeydoğuda daha geniş bir güç oluşturdular. Bu birlikler Tisza ve Tuna'nın sol kıyılarını (Yugoslavya tarafı) temizlediler ve Pancevo'yu geri aldılar.
Sonuç

Belgrad Harekâtı'nın tamamlanmasından sonra 3. Ukrayna Cephesi kuvvetleri, 2. Ukrayna Cephesi'ni desteklemek üzere Macaristan'a kaydırıldılar. Ülkelerinin bağımsızlığını sağlamakta Yuvoslav Partizanlara cephane, silah ve malzeme yönünden destek olunmaya devam edilmiştir.
Dipnotlar

↑  Glantz (1995), p. 299
↑  Belgrad 20 Ekim 1945 tarihinde düştü. The encyclopedia of Military History from 3500 B.C. to the present - Ernest R. Dupuy,
↑  The Bulgarian Army in Yugoslavia 1941-1945 - Tomo Ristovski, Boro Mitrovski Sh: 215-56
↑  David M. Glantz, Savaş Sanatı Sempozyumu - From the Vistula to the Oder: Soviet Offensive Operations - October 1944 - March 1945. 19 - 23 Mayıs 1986. US Army War College Sh: 666
.dev

.DEV uzantısı özel bir amacı ifade eder; çoğunlukla geliştiricilere, teknoloji meraklılarına ve teknoloji şirketlerine hizmet eder.
.dev; web geliştirme, web tasarımı, yazılım mühendisliği, oyun geliştirme, mobil uygulamalar ve BT güvenliği için internet yeni genel üst seviye alan adıdır.
Blaherne Sarayı

| --- | --- |
τὸ ἐν Βλαχέρναις Παλάτιον
Sarayın kalıntılarından bir görünüm (2007)

Genel bilgiler
Durum: Yıkılmış, Halka Açık
Tür: Saray
Adres: Ayvansaray, Fatih, İstanbul
Şehir: İstanbul
Ülke:  Türkiye
Koordinatlar: 41°02′02″K 28°56′25″D﻿ / ﻿41.03389°K 28.94028°D﻿ / 41.03389; 28.94028
Tamamlanma: 500 yılı civarı
Teknik ayrıntılar
Malzeme: Yığma taş ve Tuğla

Blaherne Saray duvarları kalıntıları
Blaherne Sarayı (Yunanca: Grekçe: τὸ ἐν Βλαχέρναις Παλάτιον tó én Vlachérnais), İstanbul'un kuzeybatı bölümünde bulunan Blaherne semtinde yer alan Bizans imparatorluk ikametgâhı. Sarayın bulunduğu alan günümüzde binalarla kaplıdır, elimizde yalnızca yazılı kaynaklarda bulunan anlatımları vardır.[kaynak belirtilmeli]
500 yılı civarında inşa edilmiştir. Bu dönemde ana imparatorluk ikametgâhı hala Büyük Saray'dı. 11. yüzyılın sonlarında I. Aleksios (h. 1081–1118) imparatorluk ikametgâhını buraya taşımış, torunu I. Manuil (h. 1143–1180) sarayı önemli ölçüde geliştirmiştir.
Blaherne Sarayı'nın biraz güneyinde kalıntıları hâlen mevcut olan Tekfur Sarayı bulunur. Tekfur Sarayı da bazen Blaherne Saray Kompleksi'nin parçası kabul edilir.
Bokken

Çeşitli bokken türleri
Bokken (木剣), Japon savaş sanatlarında talim için kullanılan ahşap kılıçtır. Kelime anlamı olarak boku (木) "ağaç, tahta", ken (剣) ise "kılıç" demektir. Bokken yerine hemen hemen aynı anlamdaki bokutō (木刀) terimi de kullanılır. Bokkenler genelde 101-102 cm civarında uzunluğa ve 500-700 gr civarı ağırlığa sahiptir fakat farklı ağırlıkta ve uzunlukta bokken kullanan savaş sanatları da vardır. Ayrıca kullanılan ağacın türü ve ağacın yoğunluğu da önemlidir. Bazı dekoratif bokkenler sedefli işçilik ve özenle oymalarla süslenmiştir. Bokken, esnek bambudan yapılmış shinai ile karıştırılmamalıdır.
Willstätt Muharebesi

Willstätt Muharebesi, Kutsal Roma İmparatorluğu'ndaki Strazburg şehri yakınlarında Otuz Yıl Savaşları esnasında yapıldı. Eylül ayında Nördlingen Muharebesi'nde İsveç ordusuna ağır bir yenilgi veren İmparatorluk, İspanya ve Katolik Birliği orduları, İsveç'in elindeki Güney Almanya'nın çoğunu ele geçirdi. Wilsttätt'ta, Lorraine Dükü IV. Charles ve General Johann von Werth tarafından yönetilen İmparatorluk ve Katolik Birliği'nin orduları, İsveçlilerin Alman Salm-Kyrburg-Mörchingen, Württemberg Düklüğü ve Baden-Durlach Margravlığından topladığı bir İsveç birliğini yendi. Savaş üç saat sürdü ve savaş alanında 2.000 İsveç askeri ölürken bozgundan sonra daha fazlası öldü. Rheingrave Otto kendini zor kurtardı.
Arka plan

Almanya’daki ana İsveç ordusunun yok edildiği ve İsveç komutanı Gustav Horn’un tutsak edildiği Nördlingen Muharebesi’nin ardından savaş için toplanan Katolik orduları tekrar bölündü ve İsveç’in işgal ettiği veya İsveç’in Alman müttefiklerinin topraklarına doğru ilerlemeye başladı. İmparatorluk ve İspanyol ordularının büyük kısmı, Alman Protestan kuvvetlerinin komutanı olan Saxe-Weimar Dükü Bernhard’ın yenilgisinin ardından kendi topraklarını savunmak için geri çekildiği Frankonya üzerine doğru ilerlemeye başladı. Bu esnada Lorraine Dükü IV. Charles, birliklerinin savaştan kurtulabileceği zengin bir ülke olan Württemberg Dükalığı'nı işgal etti ve ardından Alman Katolik Birliği komutanı olan Johann von Werth, Svabya'yı işgal etti ve kontrolü tamamen eline geçirdi.
Geriye kalan İsveç kuvvetlerini Rheinland'dan çıkarmayı hedefleyen Bavyera Kralı I. Maximilian, Kutsal Roma İmparatoru II. Ferdinand'dan takviye istedi. Bu isteğin ardından Ferdinand, Lorraine Dükü IV. Charles’i bir kolordu ile Alsas’a gönderdi. Alsas’ta İsveçliler, İmparatorluk güçlerinin bölgeyi kontrol altına almalarını önlemek için Paris Antlaşması hükümlerine göre kontrol ettikleri kaleleri ve şehirleri Fransa’ya teslim ettiler. Bu arada Johann von Werth, Katolik Birliği ordusuyla Kara Orman’da ilerledi ve Württemberg Dükü III. Ederhard’i Willengen kuşatmasını bırakmaya zorladı, geri çekilen Ederhard’ın kuvvetlerini Strazburg kapılarına kadar kovaladı. Werth, Dük Charles ile güçlerini birleştirmeye giderken, Wirttemberg Dükü de Ren Nehri’nin doğu kıyısındaki Offenburg’da İsveç kuvvetlerini yeniden toplayan İsveç Alsas valisi Rhingarave Otto ile güçlerini birleştirmeye gitti.
Çarpışma

27 Eylül’de her iki ordu da Offenburg ve Ren Nehri arasındaki Willstätt köyü yakınlarındaki savaş alanında buluşmak için harekete geçti. Katolikler yaklaşık 3000 süvari ve 1500 piyade olmak üzere 6 süvari alayı, 2 Hırvat alayı ve 300 silahşör topladı; İsveçliler ise kuvvetlerini Svabya ve Bodensee’den topladı ve Dük’ün birlikleri de dahil olmak üzere 6000 veya 7000 kişiden oluşuyorlardı. Bunun yanı sıra savaş alanına kısa sürede yetişmesi beklenilen XIII. Louis tarafından İsveçlilere yardım için gönderilen Albay Batilly liderliğindeki Fransız birliği, savaşı görmek için geç kaldı.
Savaş üç saat sürdü, Lorraine Dükü IV. Charles, İsveç ordusunun en iyisi olan Rheingrave Alayı’nı bozan bir saldırıya öncülük etti ve tüm Protestan birliğini yok etti. Savaş alanında yaklaşık 2000 İsveç askeri öldürüldü ve diğerleri bozgunun ardından kovalanırken öldü veya Ren Nehri’nden kaçmaya çalışırken boğuldu. 700 İsveçli askerden oluşan bir birlik, bir çiftliğin içine yerleşti ve ardından bina Katolik askerler tarafından ateşe verildikten sonra hepsi ateşler içinde can verdi. İmparatorluk ve Katolik Ligi güçleri ayrıca 6 top ve 4 bayrak ele geçirdi.
Rheingrave, Willstätt'ın yanından akan ve Kehl’den Ren’e akan Kinzig’i geçmek üzereyken Keller alayının Bavyeralı süvarileriyle karşılaştı ve onları Katolik bir subayları zannetti. Rheingrave atıyla suya atlayıp süvarilere ateş açtığında hatayı anlasalar da Rheingrave yalnızca hafif bir yara aldı.
Rheingrave, kalan adamlarını yerleştirdiği Kehl’e ulaşmayı başardı ve ailesini Ren üzerindeki şehrin köprüsünden Strazburg’a gönderdi. Oraya vardığında Lorraine Dükü IV. Charles tahkimatları ele geçirdi ve Rheingrave zar zor kaçtı. Fakat kısa bir süre sonra kaçan askerlerinin fazlalığından ve aşırı yüklerinden dolayı köprü çöktü ve birçoğu boğuldu. Charles, Strazburg belediye meclisine şehrin kapılarını açmalarını isteyen bir mektup yolladı fakat talebi reddedildi. Ren’in batı yakasını hala kontrol eden Rheingrave, Katolikler Rastatt’a taşınırken hızlıca Seltz’e çekildi. Savaş sonucunda Willstätt köyü yakıldı.
Sonrası

İsveç ve Heilbronn Birliği, savaştan sonra Rheinland’daki garnizonlarını hızlıca boşalttı ve Colmar, Schlestadt ve Basel şehirlerini Fransa’ya teslim etti. Saksonya Elektörü, II. Ferdinand ile barış görüşmelerine başladı ancak Hessel-Kassel Dükalığı ve Lüneburg Dükü hala İmparator’a karşı birlikler göndermeye devam etti ve Frankfurt am Main’i kuşattı. Bu arada İmparatorluk orduları Neckar ve Main nehirleri arasındaydı ve burada Willstätt Muharebesi’nin yapıldığı 27 Eylül’de Heilbronn’u aldılar. Nördlingen Muharebesi'nden bu yana Katolikler, İsveç’i ve Alman müttefiklerini Bavyera’dan, Ulm ve Augsburg hariç Svabya’dan, Württemberg ve Frankonya’nın büyük bir kısmından kovmuşlardır. Avusturyalıların deyimiyle “Onları (İsveçlileri) Alpler’in köklerinden kovduk.”
Lorraine Dükü IV. Charles
Rheingrave Otto Louis. Cornelis Danckaerts, 1642'de çizdi.
Strazburg ve Ren Nehri, 17. yüzyıl, Wenceslaus Hollar.
Barış Kararnamesi

Moskova’daki Devrim Müzesinde bulunan metnin aslı
Barış Kararnamesi, Bolşevik lider Lenin tarafından yazılan ve Ekim Devrimi ile iktidarın alınmasından sonra 26 Ekim 1917 günü 2. Tüm-Rusya Sovyetleri Kongresi tarafından onaylanan kararname. Kararname 9 Kasım 1917 [E.U. 27 Ekim 1917] tarihli ve 208 numaralı İzvestiya gazetesinde yayınlanmıştır. Karara göre Rusya I. Dünya Savaşından derhal çekilmektedir.
Woodrow Wilson tarafından hazırlanan Wilson İlkeleri'nin de kısmen bu kararnameye cevap olarak hazırlandığı belirtilmektedir.
Bölümler

24-25 Ekim Devrimi ile kurulan ve İşçi, Asker ve Köylü Vekilleri Sovyetinden gücünü alan İşçilerin ve Köylülerin hükûmeti, tüm savaşan halklara ve hükûmetlerine adil ve demokratik bir barış görüşmelerinin derhal başlatılması için çağrıda bulunur. 
Savaş yüzünden yorulmuş, eziyet çekmiş ve mahvolmuş durumda olan savaşa dahil olan tüm ülkelerin işçi sınıfı ve emekçi halkları adil ve demokratik bir barış için yanıp tutuşmaktadır. Bu barış Çarlık monarşisinin devrilmesinden sonra özellikle Rus işçileri ve köylüleri tarafından ısrarla ve kararlılıkla talep edilmektedir. Bu barışla hükûmetimiz, ilhaksız (yabancı toprakların zorla ele geçirilmesi ve yabancı ulusların zorla kapsanması olmaksızın) ve savaş borçları olmaksızın bir barışı kastetmektedir.

(...)

Hükûmetimiz savaşan tüm hükûmetlere ve halklara derhal ateşkes ilan edilmesi çağrısını yapar ve kendi adına ateşkesin en az üç aylık bir süre için yapılmasını önerir. Bu ateşkes süresi barış görüşmelerinin savaşan, savaşmak zorunda kalan veya savaşın içine çekilen tüm taraf halklarının eksiksiz katılımının sağlanması için gereklidir. Bu süre tüm bu ulusların, barış anlaşmasının son halinin ülke yetkili temsil organlarında onaylanabilmesi sürecini örgütleyebilmesi için yeterli olmalıdır.

(...)

Hükûmetler ve burjuvazi güçlerini birleştirerek işçi ve köylü devrimini kan içinde boğmaya çalışacaklardır. Ancak sürmekte olan savaşın üç yılı tüm halklar için derslerle dolu olmuştur. Diğer ülkelerdeki Sovyet benzeri oluşumlar ve cellat Wilhelm'ın askeri öğrencileri tarafından acımasızca bastırılan Alman Donanmasındaki ayaklanmalar buna örnektir. Son olarak Afrika'da değil haberlerin çok hızlı bir şekilde yayıldığı Avrupa'da yaşadığımızı hatırlamalıyız.


İşçi sınıfı hareketi zafer kazanacak, barış ve sosyalizm yolunu açacaktır. (Sürekli alkışlar)
Önemi

Toprak Kararnamesi ile birlikte Barış Kararnamesi Bolşevikler tarafından iktidar olmadan önce dile getirilen adil, demokratik, ilhaksız ve tazminatsız bir barış talebinin gereklerinin yerine getirilmesi açısından çok önemli bir yer tutar. Bu kararnamelerle Rus halkının güveni sağlanmış ve halktaki savaş karşıtlığı – barış özlemi yerine getirilmiş olunur. Ayrıca savaşın emperyalist yanına vurgu yapan Bolşevik siyasi hattı gereğince Çarlık Rusya'sının İtilaf Devletleri ile yaptığı tüm gizli anlaşmalar kamuoyuna açıklanacaktır.
Etkisi

Barış Kararnamesi ile Doğu Cephesinde Almanya-Rusya arasında çatışmalar sona ermiş ve izleyen süreçte Mart 1918'de Brest Litovsk Antlaşması imzalanmıştır. Bolşevik iktidar kendisini zorlu bir iç savaş ortamında bulacak ve ateşkese rağmen hızla ilerleyen Alman Ordularının durması için büyük topraklar feda edecektir. Bu antlaşma çok eleştirilecek ve Bolşeviklerin müttefikleri olan Sol SR'ların hükûmetten ayrılmalarına ve ayaklanmalarına yol açacaktır. Ayrıca Doğu Cephesinin yeniden kurmak isteyen İtilaf Devletleri Rus İç Savaşına Beyaz Ordu lehine dahil olacak ve özellikle Sibirya Müdahalesi ile Rusya'ya asker çıkartacaklardır.
Rain Muharebesi

Rain Muharebesi ya da Lech Nehri Muharebesi, Otuz Yıl Savaşı sırasında 15 Nisan 1632'de Bavyera'daki Rain yakınlarında gerçekleşen bir muharebedir. Gustaf Adolf komutasındaki İsveç-Alman birliği, Tilly Kontu Johann Tserclaes komutasındaki Katolik Ligi orduları ile savaştı. İsveç tarafı savaşı kazanırken Tserclaes ağır şekilde yaralandı ve daha sonra aldığı yaralar yüzünden öldü.
Sayıca az ve tecrübesiz askerleri ile savaşa girmek istemeyen Tserclaes, Gustaf Adolf komutasındaki İsveçlileri oyalamak için Rain kasabası merkezli Lech Nehri boyunca savunma işleri inşa etmeye etti. Albrecht von Wallenstein yönetimindeki İmparatorluk ordularının takviyesini bekledi. 14 Nisan günü İsveçliler topçu ateşine tuttular, ertesi gün İsveçliler nehri geçerek Tserclaes dahil olmak üzere 3,000 zayiat verdirdi. Ayın 16'sında ise Bavyera Elektörü Maximilian erzak ve silahların bırakılarak geri çekilmesini emretti.
Bu zafere rağmen İsveçliler Kuzey Almanya'daki üslerinden çekildiler ve Maximilian ile Wallenstein birleştiklerinde kendilerini Nürnberg'de kuşatılmış durumda buldular. 3 Eylül'de, şehir dışındaki İmparatorluk kampına yapılan bir saldırının kanlı bir şekilde püskürtüldüğü savaşın en büyük muharebesine yol açtı.
Arka Plan

İsveç'in Otuz Yıl Savaşları'na dahil olması Haziran 1630'da Gustaf Adolf'un 18,000 askeriyle Pomeranya Dükalığı'na inmesiyle başlar. Fransız sübvansiyonları tarafından maddi olarak desteklenen ve Saksonya Elektörlüğü ile Bradenburg-Prusya tarafından askeri olarak desteklenen İsveç, Eylül 1631'deki Breitenfeld Muharebesi'nde aldıkları zafer ile Kuzey ve Orta Almanya'nın kontrolünü büyük oranda eline aldı. Bu İsveç başarısının doruk noktasıydı; Elektör John George komutasındaki Sakson Ordusu Habsburglara ait Bohemya'yı işgal etti, Gustav Horn Frankonya'da ordularıyla ilerlerken Gustaf Adolf da Avusturya'ya saldırmayı planlıyordu.
Şubat 1632'de Gustav Horn büyük oranda Almanlardan oluşan birlikleriyle Bavyera'ya ait Bamberg şehrine saldırdı; Tserclaes kuzeyden Nördlingen'den 22,000 askeriyle gelip 9 Mart'ta şehri tekrar ele geçirdi. Tserclaes bu başarısını devam ettiremeyecek kadar zayıf olmasına ve Tuna Nehri üzerindeki büyük bir köprüyü kontrol eden Ingolstadt'a kadar geri çekilmesine rağmen Gustaf Adolf bu yenilginin Alman müttefikleri üzerinde yaratacağı etkiden korkuyordu. Horn'a "Ne olursa olsun düşmanın bize karşı cesaret kazanmasına izin vermemeliyiz" diyerek Avusturya'ya saldırma planından vazgeçti ve bunun yerine Mainz'deki kışlık bölgesinden güneyindeki Bavyera'ya taşındı. Kendi güçlerini Gustav Horn, Johan Banér ve Saksonya Elektörü William'ın güçleriyle birleştirerek 37,505 asker ve 72 topa sahip oldu.
İsveçliler 31 Mart'ta Nürnberg'e girdiler, 6 Nisan'da Tserclaes'in Lech Nehri boyunca kurduğu savunma hattının yakınlarındaki Donauwörth'ü ele geçirdiler. Tserclaes, 22,000 kişilik ana kuvvetlerini, Augsburg'daki başka bir geçişi kapsayan 5,000 kişilik bir müfrezeyle Rain'in etrafına yerleştirdi. Tserclaes, Gustaf'ın Augsburg'un güneyinden geçerek kendini atlatabileceğini kabul ediyordu fakat asıl amacı Albrecht von Wallenstein komutasındaki İmparatorluk ordusunun takviyesi için zaman sağlamaktı.
Bu noktada Lech Nehri, her biri 60 ila 80 metre genişliğinde bir dizi paralel ve hızlı akan derelere bölünmüştür; Rain'deki köprü ise Tserclaes tarafından yıkılmıştı, deneyimsiz birlikleri ile 20 top bırakıp saldırgan tarafı daha da zor duruma düşürmeyi planlamıştı. Diğer tek pratik yol, Lech'in ortasında bulunan ve Rain'in 5 kilometre güneyinde bulunan bir adaydı; derin bir kanal adayı İsveç tarafından ayırıyordu fakat Bavyera kıyısına yürüyerek geçmek mümkündü. Bu engeli aşmak Gustaf'ın en büyük askeri başarılarından biri olarak görülüyor.
Savaş

13 Nisan'da Lennart Torstensson, Rain'in karşısındaki İsveç topçu mevzilerinin inşasını denetledi ve her biri 24 topçudan oluşan üç ayrı batarya oluşturdu. Ertesi gün, Gustaf birliklerini nehir kıyısına yerleştirirken Tserclaes'in tabyasına ateş açtı, bu da saldırı niyeti taşıyormuş gibi gözükmesini sağladı. Fakat bu ateş emri, adaya bir duba köprüsü inşa etmek için İsveçliler tekneleri ve malzemeleri toplarken düşmanın dikkatini dağıtmak için yapılmış bir aldatmacaydı. 15 Nisan günü 300 Fin Hakkapeliitta askeri Bavyera tarafına geçti; Geçtikten sonra, Gustaf'ın ordusunun geri kalanını koruyan bataryalar için hafriyat kazdılar.
Tserclaes, İsveçlilerle çarpışmak için hemen birlikler gönderdi ve onları geri püskürtmeye çalışırken şiddetli bir çatışma çıktı; bununla birlikte, Gustaf, Rain'in iki kilometre kuzeyindeki nehir üzerinden 2,000 süvari yolladı. Tserclaes'in sağ uyluğu savaşın başlarında parçalanmıştı; baygın bir şekilde arkaya alındı ve iki hafta sonra öldü, ikinci komutanı Johann von Aldringen ise dakikalar sonra geçici olarak kör oldu. Bunun üzerine Bavyera Elektörü Maximilian komutayı devraldı ve Scharffenstein süvarileri tarafından korunarak derhal geri çekilme emri verdi. Her iki taraf da yaklaşık 2,000 kayıp verdi ve İsveçliler 1,000 kişiyi daha esir aldı; Maximilian ordu eşyalarını ve toplarını bırakmak zorunda kalsa da ordusunun çoğu, fırtına ve şiddetli rüzgarın yardımıyla birlikte kaçmayı başardı.
Sonrası

Maximilian, 3 Mayıs'ta bir İsveç saldırısını püskürten Ingolstadt garnizonunu güçlendirdi, ardından Tuna Nehri'nin kuzeyine çekildi ve Bavyera'yı İsveç ordusunun merhametine bıraktı. Bavyera kapsamlı bir şekilde yağmalanırken Gustaf 17 Mayıs'ta Münih'e muzaffer bir komutan olarak giriş yaparak prens-elektörün sanat koleksiyonuna el koydu ve yüzden fazla topçu silahını ele geçirdi; Maximilian kendi başkentine üç yıl daha giremedi. Diğer yandan, Bavyera köylüleri, topraklarını yağmalayan İsveç askerlerine karşı kırsal kesimde şiddetli bir gerilla savaşı yürüttü. İsveçliler ise artık uzun ve savunmadan yoksun ikmal hattının son noktasındaydılar.
Bu esnada Wallenstein Saksonları Bohemya'da püskürtmek için 65,000 kişilik bir ordu kurdu; Saksonya'nın kendilerinden ayrı bir barış antlaşması yapıp savaşta yalnız kalacağından korkan Gustaf, Alman müttefiklerini Nürnberg'e çağırdı. Bunlar yaşanırken Wallenstein 30,000 askeriyle Ingolstadt'tan kuzeye ilerleyen Maximilian ile birleşmek için Bavyera'ya yürüdü ve 11 Temmuz'da bu iki kuvvet Schwabach'ta bir araya geldi. Gustaf, Nürnberg'in hemen dıındaki Fürth'e çekildi ve burada birleşik İmparatorluk-Bavyera orduları tarafından kuşatıldı, bu da Eylül başındaki Alte Veste Muharebesi'nin yaşanmasına yol açtı.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  NKC: ph549724 
Fin süvarileri (Hakkapeliitta), Rain Muharebesi, 1632. Matthias Merian'ın Danckerts Historis'deki eseri, 1642.