stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Margaret Singer
DIMPAC görev gücü tartışması ve sonrası

1980'lerin başlarında, bazı Amerikan ruh sağlığı uzmanları, tarikat olarak gördükleri gruplara karşı açılan davalarda bilirkişi olarak yer almaları nedeniyle tanınmış figürler haline geldi. Tanıklıklarında, eski grup üyelerinin eski gruplarına karşı yasal konumlarını desteklemek için beyin yıkama, zihin kontrolü veya zorlayıcı ikna teorileri sundular.
1983'te Amerikan Psikoloji Derneği (APA), zorlayıcı ikna teorilerinin önde gelen savunucularından biri olan Singer'dan beyin yıkamanın veya "zorlayıcı iknanın" bu tür gruplar tarafından işe alınmasında gerçekten bir rol oynayıp oynamadığını araştırmak için bir görev gücüne başkanlık etmesini istedi. Görev gücünün adı APA Aldatıcı ve Dolaylı İkna ve Kontrol Yöntemleri Görev Gücü (DIMPAC) idi. Görev gücü nihai raporunu Kasım 1986'da tamamladı. Mayıs 1987'de, Psikoloji için APA Sosyal ve Etik Sorumluluk Kurulu (BSERP), DIMPAC'in nihai raporunu, ''APA onayı için gerekli olan bilimsel titizlik ve tarafsız eleştirel yaklaşımının yoksun olduğu'' gerekçesiyle reddetti ve ayrıca BSERP, bu konuda bir pozisyon almalarını yönlendirebilecek yeterli bilgiye sahip olmadıklarını belirtti.
Singer ve ortağı sosyolog Richard Ofshe, daha sonra 1992'de APA'ya ve bir grup akademisyen ve avukata "iftira, dolandırıcılık, yardım, yataklık ve komplo" nedeniyle dava açtı ve 1994'te davayı kaybetti. Daha da ileri bir kararda, James R. Lambden, Kaliforniya'nın SLAPP davası yasası kapsamında Ofshe ve Singer'a avukat masrafları olarak 80.000 ABD doları ödemelerini emretti. O sırada Singer ve Ofshe, davada kendilerini temsil eden avukat Michael Flomenhaft'a görevi kötüye kullanma nedeniyle dava açma niyetlerini açıkladılar.
Daha sonra, Singer, hakimler tarafından dört beyin yıkama ve zihin kontrolü iddiasını içeren davaların uzman tanığı olarak kabul edilmedi.
Rapor reddedildikten sonra Singer, reddedilen materyallerin çoğunu Janja Lalich ile birlikte yazdığı Cults in Our Midst: The Hidden Menace in Our Everyday Lives adlı kitapta yeniden düzenledi.
Landmark Eğitimi yasal anlaşmazlığı (1996)

1996'da Landmark Eğitimi, Singer'a iftira davası açtı. Singer, "Cults in our Midst" adlı eserinde Landmark Eğitimi'nden bahsetti; ancak, Landmark Eğitimi'ni bir tarikat olarak etiketleyip etiketlemediği belirsizdi. Singer, Landmark'ı bir tarikat olarak adlandırma niyetinde olmadığını ve onu bir tarikat olarak görmediğini belirten bir açıklama yaptı. Singer, kitabın sonraki baskılarından Landmark Eğitimi'ne yapılan atıfları kaldırdı.
Amanda Scioscia, Phoenix New Times gazetesinde Singer'ın Landmark'ı asla bir kült olarak adlandırmadığını, ancak bunu "tartışmalı bir yeni çağ eğitim kursu" olarak tanımladığını bildirdi. Ayrıca grubu kimseye tavsiye etmeyeceğini ve Landmark'tan gelebilecek yasal suçlama korkusundan ötürü şirket tarafındanzorlayıcı ikna tekniklerinin kullanılması konusunda herhangi bir yorum yapmayacağını belirtti.
Taciz ve ölüm tehdidi şikayetleri

Singer, kültler hakkındaki görüşlerine katılmayan gruplardan ölüm tehditleri ve kapısının önüne bırakılan ölü hayvanlar da dahil olmak üzere birçok kez tacizle karşı karşıya kaldı. Richard Behar'ın Time dergisindeki makalesine göre Singer, Scientology'nin açık sözlü bir eleştirmeniydi ve tacizden kaçınmak için sahte bir isimle seyahat ettiği biliniyordu.
Kültler ve zihin kontrolü taktiklerine yönelik her eleştiri, Singer'ın ailesine ve öğrencilerine yönelik tacizlere neden oldu. Bu tacizler arasında Singer'ın ofisine girme, öğrencilerin ders notlarını çalma ve Singer'ın öğrencilerine notlar gönderme gibi eylemler yer aldı. Los Angeles Times'a göre, diğer örnekler arasında Singer'ın çöplerini ve postalarını karıştıran, derslerini toplayan, bilgisayarını hackleyen ve evine canlı fareler bırakan tarikat "ajanları" vardı.
Onurlar ve ödüller

Hofheimer Ödülü, Amerikan Psikiyatristler Koleji, 1966
Stanley R. Dean Ödülü, Amerikan Psikiyatristler Koleji, Şizofreni Araştırmaları, 1976
Başarı Ödülleri, Amerika Birleşik Devletleri Ruh Sağlığı Derneği
Kişisel hayat

Singer, Kaliforniya Üniversitesi, Berkeley'de fizikçi ve profesör olan Jerome R. Singer ile evliydi. Çiftin iki çocuğu vardı.
Ölüm

Margaret Singer, 23 Kasım 2003'te Kaliforniya, Berkeley'de Alta Bates Tıp Merkezi'nde 82 yaşında zatürreden hayatını kaybetti. Singer, kocası, iki çocuğu ve beş torunu tarafından yaşatılmıştır.
Kitaplar

Singer, Margaret Thaler; Lalich, Janja (27 Eylül 1996). "Crazy" Therapies: What Are They? Do They Work?. San Francisco, Calif.: Jossey-Bass. ISBN 978-0-7879-0278-0.
Singer, Margaret Thaler; Lalich, Janja (1 Mart 1995). Cults in our Midst. San Francisco, Calif.: Jossey-Bass. ISBN 978-0-7879-0051-9.
Singer, Margaret Thaler; Nievod, Abraham (2003).  Lilienfeld, Scott O.; Lynn, Steven Jay; Lohr, Jeffrey M. (Ed.). Science and Pseudoscience in Clinical Psychology (Pbk. bas.). New York: Guilford Press. ss. 176-204. ISBN 978-1-59385-070-8.
Jerry Seinfeld (karakter)

| Jerry Seinfeld |
| --- | --- |
Seinfeld (dizi) karakteri

İlk görünüm: Seinfeld Chronicles
Son görünüm: The Finale
Canlandıran: Jerry Seinfeld
Bilgileri
Takma ad(lar)ı: Dylan Murphy Kel Varnsen Büyük Jerry
Cinsiyet: Erkek
Meslek: Komedyen Senarist Şemsiye satıcısı
Aile: Morty Seinfeld(Baba) Helen Seinfeld (Anne)
Akrabaları: Leo Dayı Cosmo Kramer (arkadaş) George Costanza (arkadaş) Elaine Benes (arkadaş)
Jerome Allen "Jerry" Seinfeld Amerikan TV dizisi Seinfeld (1989-1998)'in ana karakteridir. Karakter komedyen Jerry Seinfeld'in gerçek karakterinden ve yaşam hikâyesinden ilham alınarak oluşturulmuştur. Dizi Jerry'nin en iyi arkadaşı George Costanza, komşusu Cosmo Kramer ve eski kız arkadaşı Elaine Benes etrafında geçer. Bu dört arkadaşın garip maceraları etrafında gelişen dizide Jerry Seinfeld karakteri genellikle sağduyunun sesidir.
İyimser ve kendine güvenli bir karakter olan Jerry genellikle ciddi sorunlarla uğraşmaz. Gözlem yeteneğini komedisinin merkezine oturtmuştur. Genelde arkadaşlarının uç fikirlerini ve tuhaf hareketleri ile dalga geçer. Dizi genelde Jerry'nin 5A nolu apartman dairesi etrafında geçer. Jerry ve arkadaşları sık sık Monk's Café'ye gider. Jerry, Seinfeld'in bütün bölümlerinde yer alan tek karakterdir.
Kişilik

Dizide oluşan kaotik ortamlarda hem gözlemci olup hem de kaosun bir parçası olmamayı başarabilen bir karakter olan Jerry, kadınlarla ilişkilerinde ise Elaine tarafından "aptalca sebeplerle her hafta ilişki bitiren" biri olarak tasvir edilir."
Gerçek Jerry Seinfeld'in olduğu gibi Jerry karakteri de çizgi roman karakteri hayranıdır. Özellikle Superman hayranıdır. Karakter New York Mets beyzbol takımı ile New York Knicks seyircisidir.
İlişkileri

Jerry ilişkilerinde karşı tarafın en küçük eksiği/hatası fark edip, ilişkisini devam ettiremeyen bir yapıdadır. 9. Sezon DVD'sine göre, Jerry 73 farklı kadınla kısa süreli de olsa ilişki yaşamıştır.
İlişkileri > Elaine

Jerry ve Elaine geçmişte uzun süre birlikte olmuşlardır. Dizi boyunca iki karakter başkalarıyla bu denli uzun ilişki yaşamamıştır. Dizi süresince, ""Jerry"" ve Elaine çok iyi arkadaştır, hatta bazen birbirlerine biten ilişkileriyle ilgili şaka bile yaparlar. Dizide The Deal bölümünde ikili yeniden sevgili olur. Ama aralarındaki anlaşmada sorunlar çıkmaya başlar. "The Note" bölümünde arkadaşlığa geri döndükleri görülür. "The Mango" bölümünde, Jerry ve Elaine birlikteyken, Elaine'in orgazm rolü yaptığı ortaya çıkar. Bu gerçek ikili arasında sorun çıkartır ve Elaine Jerry ile olan arkadaşlığını kurtarmak için onunla beraber olur. Bölümün sonunda, ikili yatakta beraberdir, Jerry hassas bölgesine kızarak bakmaktadır ve gerçek orgazm yaşatamadığı anlaşılmaktadır.
İlişkileri > Uzun süreli ilişkileri

Elaine haricinde, Jerry birkaç kadınla da bir bölümden uzun ilişki yaşamıştır:
Vanessa ile "The Stake Out" bölümünde çıkar. Onunla "The Stock Tip" bölümünde ayrılır. Vanessa ile dört bölüm süren ilişkisi bir Vermont seyahatinde biter.
Marla (Gardrop işinde çalışan bakire bir kadın) ile "The Virgin" ve "The Contest"  Tia (Manken)ile "The Airport" ve "The Pick" bölümünde beraberdir. Bu ilişkilerin bitmesine sebep olan konu kadınların Jerry'den iğrenmesi ve onu kendilerine layık görmemeleridir. Genelde aksi durum yaşanır.
Dolores ile "The Junior Mint" ve "The Foundation" bölümlerinde beraberdir.
Rachel ile dört bölüm boyunca çıkar ve Rachel dört bölümde de gözükür: "The Raincoats" (iki parçalı bölüm), "The Hamptons" ve "The Opposite". Rachel ilişkiyi bitirir, ama Jerry üzülmez çünkü yeni birisini bulacağına emindir.
İlişkileri > Ayrılışlar

Jerry'nin ilişkilerinde, ufak tefek şeylerin büyütülüp kadınlardan bu sebeple ayrılamsı durumu yaşanır. Bazen Jerry karşı tarafı provoke ederek ilişki bitiren tarafın karşısı olmasını sağlar.
Kadınların Jerry'i terk ettiği durumlar:
Kot pantolonlarındaki bedenleri 32'den 31'e değiştirdiğinin ortaya çıkması("The Sponge").
Sevgilisinin yaptığı yağlı yemekleri mendile kustuğunun ortaya çıkması("The Wink").
Sevgilisinin oyuncaklarıyla oynamak için onu sarhoş etmesi ("The Merv Griffin Show").
Sevgilisinin diş fırçasını kullanmayı reddetmesi ("The Doodle")
Burnunu kaşıdığı halde (Jerry'nin iddiası) sevgilisinin Jerry'nin burnunu karıştırdığını sanması ("The Pick").
Jerry'nin stand-up gösterisini sevgilisinin beğenmemesi ve işine saygı göstermediği bir adamla bearber olamayacağını söylemesi("The Ex-Girlfriend").
Jerry'nin kadınları terk ettiği durumlar:
Sevgilisinin bezelyeyi tek tek yemesi ("The Engagement").
Sevgilisinin yaptığı turtayı yemeyi reddetmesi("The Pie").
Sevgilisinin bir zamanlar Newman'la çıkması ve ilişkiyi bitirenin Newman olması ("The Big Salad").
Sevgilisinin masaj yapmaması ("The Masseuse").
Boru patlayıp sevgilisinin tuvalet suyuyla ıslanması ("The Pothole")
Sevgilisinin çok kötü olduğunu düşündüğü bir reklamı beğenmesi ("The Phone Message").
Sevgilisinin ellerinin erkek eli gibi olması ("The Bizarro Jerry").
Şakalarına gülmemesi  ("The Switch").
Sevgilisinin garip bir şekilde gülmesi ("The Bubble Boy").
"Dünyanın ilk tartışmasız-sorunsuz ayrılışı"
Çünkü sevgilisinin kendisiyle aynı davranışlarda/karakterde olması: "Bana benzeyen biriyle olamam! Kendimi bile sevmiyorum ki!". ("The Invitations")
İlişkileri > Jerry'nin ünlü kız arkadaşları

Teri Hatcher in "The Implant" and in "The Finale".
Marcia Cross in "The Slicer".
Courteney Cox in "The Wife".
Jane Leeves in "The Virgin","The Contest" and "The Finale".
Jennifer Coolidge in "The Masseuse".
Janeane Garofalo in "The Invitations".
Kristin Davis in "The Pothole" and "The Butter Shave".
Amanda Peet in "The Summer of George".
Marlee Matlin in "The Lip Reader".
Catherine Keener in "The Letter".
Debra Messing in "The Wait Out" and in "The ya da Yada".
Christine Taylor in "The Van Buren Boys".
Lauren Graham in "The Millennium".
Paula Marshall in "The Outing"
Jerry Seinfeld'in 1997 tarihli görüntüsü, onun komedi kariyerinin zirve dönemini ve günlük yaşamı mizahi bir şekilde yorumlama yeteneğini yansıtır.
The Harpist (Film)

The Harpist, Hansjörg Thurn tarafından yönetilen; Geraldine O'Rawe, Christien Anholt ve Stephen McGann'ın başrolünde oynadığı, 1997 yapımı  İngiliz-Alman drama filmidir. Filmin konusu, bir Alman gencinin İrlandalı bir arpçıyı kendinde takıntı haline getirerek onu görmek için Hamburg'a gitmesini konu alıyor. Filmin Almanya'da bilinen adı Die Harfenspielerin'dir .
Oyuncular ve Karakterler

Geraldine O'Rawe - Rebecca Kennedy
Christien Anholt - Ferdinand Rupitsch
Stephen McGann - Henry Kennedy
B.J. Hogg - Vinz
John Kavanagh - Puder
Colin Baker - Baba Rupitsch
Tim Hudson - Otto
Pax Lohan - Bayan Brusis
Barbara Murray - Bayan Budde
Robert Beck - Thug
Kaynaklar

↑  Kelly, Brendan (15 Haziran 1997). "The Harpist". Variety (İngilizce). 23 Ağustos 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Ağustos 2021.
↑  The Harpist (1997) - Hansjorg Thurn | Synopsis, Characteristics, Moods, Themes and Related | AllMovie (İngilizce), 23 Ağustos 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi, erişim tarihi: 23 Ağustos 2021
↑  BFI.org
Finans mühendisliği

Finans mühendisliği veya mali mühendislik, finansal teori, mühendislik yöntemleri, matematik araçları ve programlama pratiğini içeren çok disiplinli bir alandır. Finans pratiğinde, özellikle finansal matematik ve hesaplamalı finanstan teknik yöntemlerin uygulanması olarak da tanımlanmıştır.
Finans mühendisliği, bir bankanın müşteri odaklı türevler işinde kilit bir rol oynar - Tezgâh üstü piyasa ve "egzotik ürünler" sunar ve nicel modellemeyi, nicel programlamayı ve risk yönetimini kapsayan çeşitli yapılandırılmış ürünleri uygular.
Bugün daha az yaygın olan "finansal mühendislik" teriminin daha eski bir kullanımı, şirket bilançolarının agresif bir şekilde yeniden yapılandırılmasıdır. Finansal matematik, matematiğin finansa uygulanmasıdır.  Hesaplamalı finans, bilgisayar bilimlerinde de bir alandır ve finansal modellemede ortaya çıkan veriler ve algoritmalarla ilgilenir.
3. Piyade Eğitim Tugayı

| 3>  Piyade Eğitim Tugayı |
| --- | --- |
Ülke:  Türkiye
Bağlılık: Türk Kara Kuvvetleri
Sınıfı: Piyade
Tipi: Kara Kuvvetleri
Büyüklük: Tugay
Parçası: Türk Silahlı Kuvvetleri
Karargâh: Antalya
Komutanlar
Komutan: Piyade Albay Hüseyin YILMAZ
3. Piyade Eğitim Tugayı, Türk Kara Kuvvetleri bünyesinde yer alan askerî birlik. Antalya'da bulunmaktadır. Eğitim ve Doktrin Komutanlığı'na bağlıdır. Muratpaşa'nın Topçular mahallesinde çavuşlara eğitim verilen yerdir. Acemi erlere piyade eğitimi vermekle görevlidir. Yurt dışından gelen dost ülkelerin personeline 9 haftalık piyade eğitimi verilmektedir.
Norfolk Adası bayrağı

| Norfolk Adası bayrağı |
| --- | --- |


Ayrıntılar
Kullanan(lar): Norfolk Adası
Kabul tarihi: 6 Haziran 1979
Oran: 1:2
Norfolk Adası  bayrağı resmî olarak 6 Haziran 1979 yılında göndere çekilerek kullanılmaya başlanmıştır.
Bayrak, sırasıyla yeşil, beyaz ve yeşil üçşeritten oluşur. Bu şeritlerin tam ortasında beyaz zeminin üstüne yerleştirilmiş, adaya özgü olan yeşil bir Norfolk çam ağacı resmi bulunur. Bu ağaç aynı zamanda ülkenin resmî ağacıdır.
Sherry Turkle

| Sherry Turkle |
| --- | --- |

Genel bilgiler
Doğum: 18 Haziran 1948 (76 yaşında) New York City, New York, ABD
Evlilik(ler)i: Seymour Papert (1977-1985) Ralph Willard (1987-1998)
Alanı: Sosyal Bilimler ve Teknoloji
Ünlü yapıtları: İkinci Benlik: Bilgisayarlar ve İnsan Ruhu,[2]  Birlikte Tek Başına: Neden Teknolojiden Daha Fazlasını ve Birbirimizden Daha Azını Bekliyoruz?
[www.sherryturkle.com Resmî sitesi]

Sherry Turkle (18 Haziran 1948 doğumlu) , Massachusetts Institute of Technology' de Sosyal Bilimler ve Teknoloji bölümünde Abby Rockefeller Mauzé profesörüdür. Harvard Üniversitesi' nde sosyal bilimler alanında lisans eğitimi ve daha sonra sosyoloji ve kişilik psikolojisi alanında doktora eğitimi aldı. Şimdi araştırmasını psikanaliz ve insan-teknoloji etkileşimi üzerine odaklıyor. İnsanların teknolojiyle olan ilişkilerinin psikolojisine, özellikle de insanların somut nesnelerle nasıl ilişki kurduğuna odaklanan birkaç kitap yazmıştır. Anı kitabı 'Empathy Diaries' oldukça adil eleştiriler aldı.
Yazılar

The Second Self' de, bilgisayarların sosyal ve psikolojik yaşamlarımızın bir parçası oldukları kadar birer araç da olmadıklarını yazıyor ve teknolojinin "yalnızca yaptıklarımızda değil, nasıl düşündüğümüzde de değişimlere yol açtığını yazıyor. Çocukların bilgisayarları nasıl öğrendiğini ve bunun zihinlerini nasıl etki ettiğini tartışmak için Jean Piaget'in psikoloji söylemini kullanmaya devam ediyor. İkinci Benlik eleştirmenler tarafından iyi karşılandı ve "çok kapsamlı ve iddialı bir çalışma" olduğu için övüldü.
Life on the Screen'de Turkle, ortaya çıkan teknolojinin, özellikle bilgisayarların, düşünme ve kendimizi insan olarak görme şeklimizi nasıl etkilediğini tartışıyor. Bize bilgisayarların bizi farklı şekillerde nasıl etkilediğini ve bunun bizi nasıl "siber uzayın" şu anda yaygın olan kullanımına götürdüğünü gösteriyor. Turkle, bir MUD'da (yani fantastik bir bilgisayar oyunu) farklı kişisel kimlikler üstlenmenin terapötik olabileceğini öne sürüyor. Ayrıca MUD kullanırken ortaya çıkan sorunları da göz önünde bulundurur. Turkle, kadınların teknolojiye "doğrusal olmayan" yaklaşımını "yumuşak ustalık" ve " brikolaj " olarak adlandırdığı şeyi tartışıyor (doğrusal, soyut düşünme ve bilgisayar programlamanın "zor ustalığının" aksine). Çocuklar internette yetişkin gibi davrandığında ortaya çıkan sorunları tartışıyor.
Turkle ayrıca sosyal robotlar gibi "ilişkisel eserlerin" psikolojik ve toplumsal etkisini, bu ve diğer teknolojilerin insan hayatı ve genel olarak canlılar hakkındaki tutumları nasıl değiştirdiğini araştırıyor. Sonuçlardan biri, bir ilişkideki gerçek deneyimin değersizleşmesi olabilir. Turkle, Seymour Papert ile birlikte "Epistemolojik Çoğulculuk ve Betonun Yeniden Değerlendirilmesi" adlı etkili makalesini yazdı. Psikanaliz ve kültür üzerine ve insanların teknolojiyle, özellikle de bilgisayarlarla ilişkilerinin "öznel yönü" üzerine çok sayıda makale yazmıştır. O, robotlar, dijital evcil hayvanlar ve simüle edilmiş varlıklar, özellikle çocuklar ve yaşlılar için tasarlanmış olanlar ve ayrıca mobil hücresel teknolojiler üzerine aktif bir çalışma yürütmektedir. Turkle'ın profilleri The New York Times, Scientific American ve Wired Magazine gibi yayınlarda yer aldı. Nightline ve 20/20 gibi programlardaki görünümleri de dahil olmak üzere CNN, NBC, ABC ve NPR için teknolojinin etkileri üzerine öne çıkan bir medya yorumcusudur.
Turkle, hızla gelişen teknolojinin insan sosyal davranışları üzerindeki olumsuz etkilerini değerlendirmeye başlamıştır. Tek Başımıza: Neden Teknolojiden Daha Fazla ve Birbirimizden Daha Az Bekliyoruz eseri 2011'de yayınlandı ve konuyu tartışırken bu olumsuz etkiler nedeniyle popüler teknolojik cihazların kullanımının sınırlandırılması gerektiğinden bahsediyor.
Hayatın erken dönemi ve eğitim

Sherry Turkle, 18 Haziran 1948'de Brooklyn'de doğdu. 1965'te Abraham Lincoln Lisesi'nden birincilikle mezun olduktan sonra Radcliffe College'da eğitimine başladı ve 1969'da Sosyal Bilimler alanında lisans eğitiminden mezun oldu. Daha sonra, her ikisi de Harvard Üniversitesi'nden olmak üzere, 1973'te sosyoloji alanında yüksek lisans eğitimi ve 1976'da Sosyoloji ve Kişilik Psikolojisi alanında doktora ünvanını aldı. Lisans yıllarında Fransa'da geçirdiği zamandan esinlenerek, "Freudcu düşünce ile modern Fransız devrimci hareketleri arasındaki ilişki hakkında yazarak" tez araştırmasını Fransa'da yaptı. Bu ilişki aynı zamanda ilk kitabı Psikanalitik Politika: Jacques Lacan ve Freud'un Fransız Devrimi'ne de konu olmuştur. Turkle, önce MIT araştırmacısı Seymour Papert ile ve ardından danışman Ralph Willard ile olmak üzere iki kez evlenmiştir. Her iki evliliği de boşanmayla sonuçlanmıştır.
İkinci Benlik

The Second Self' de (1984) Turkle, bilgisayarı sadece bir araçtan daha fazlası, günlük kişisel ve psikolojik hayatımızın bir parçası olarak tanımlamıştır. Bilgisayarların kendimize bakış açımızı ve başkalarıyla ilişkilerimizi nasıl etkilediğine bakıyor ve teknolojinin düşünme ve hareket etme şeklimizi belirlediğini iddia ediyor. Turkle' nin kitabı, teknolojiyle kendi ilişkilerimizi görmemizi ve yeniden değerlendirmemizi sağlıyor.
Bilgisayarlarla ilişkilerimizi değerlendirme sürecinde Turkle, bilgisayarlarla ilişkilerimizi ve onlarla kişisel düzeyde nasıl etkileşim kurduğumuzu daha iyi anlamak için çocuklar, üniversite öğrencileri, mühendisler, yapay zeka bilim adamları, bilgisayar korsanları ve kişisel bilgisayar sahipleriyle görüşmeler yapıyor. Görüşmeler, bilgisayarların hem bizim hem de dış dünyanın bir parçası olduğunu göstermiştir. Turkle bu kitapta bilgisayarları neden bu kadar psikolojik terimlerle düşündüğümüzü, bunun nasıl olduğunu ve bunun hepimiz için ne anlama geldiğini anlamaya çalışıyor.
Ekrandaki Hayat

Turkle , Life on the Screen'de (1995), insanların bilgisayar kullanımının zaman içinde nasıl geliştiğini ve bu makinenin kullanıcıları üzerindeki derin etkisini anlatan bir çalışma sunuyor. Dünya çapında milyonlarca insanı birbirine bağlayan bilgisayar, düşünme ve kendimizi görme biçimimizi değiştiriyor. Başlangıçta başkalarıyla yazmamıza ve iletişim kurmamıza yardımcı olacak bir araç olarak hizmet etmesi amaçlanmış olsa da, son zamanlarda bize diğer insanlarla adım atabileceğimiz ve etkileşimde bulunabileceğimiz sanal dünyalar sağlayan bir araca dönüştü. Kitap, bilgisayarlarla günlük etkileşimlerimizin zihinlerimizi ve kendimiz hakkında düşünme biçimimizi nasıl etkilediğini tartışıyor.
Turkle ayrıca, insanlar ve bilgisayarlar arasındaki sınırın kaybolması nedeniyle insan kimliğimizin nasıl değiştiğini ve insanların artık insanlarla makineler arasında ayrım yapmakta nasıl zorlandıklarını tartışıyor. Eskiden insanların makinelere benzemediği düşünülürdü, çünkü insanların duyguları vardı ve makinelerin yoktu. Ancak teknoloji geliştikçe bilgisayarlar giderek daha fazla insana benzer hale geldi ve bu sınırların yeniden çizilmesi gerekti. İnsanlar artık kendi zihinlerini makinelere benzetiyor ve onlarla hiçbir utanma ya da mahcubiyet olmadan özgürce konuşuyor. Turkle, gerçek hayat ile simüle edilmiş hayatı tanımlama ve birbirinden ayırma konusundaki etiğimizi sorguluyor.
Yalnız Birlikte

Alone Together'da (2011), Turkle teknolojinin iletişim biçimimizi nasıl değiştirdiğini araştırıyor. Turkle özellikle, gerçek, organik sosyal etkileşimlerin , yapay zeka ile yanıltıcı anlamlı değiş tokuşlara sürekli maruz kalma yoluyla nasıl bozulduğuna dair endişeleri dile getiriyor. Turkle'nin temel argümanının temelinde, karşılıklı bağlantının yükselişine en çok katkıda bulunan teknolojik gelişmelerin aynı zamanda insanlar arasında bir yabancılaşma duygusunu da beslemiş olduğu gerçeği yatmaktadır. Yabancılaşma, uygun konuşmaları destekleyen sosyal ağlar arasındaki bağlantıları içerir.
Turkle'in kitabın ilk bölümündeki ana argümanı, duyguları simüle eden robotlarla olan etkileşimlerimizin, birbirimizle düzgün bir şekilde ilişki kurma becerimize ciddi tehditler oluşturduğudur. Turkle, insanlarla duygusal düzeyde etkileşim kurmak için tasarlanmış robotları tartışıyor; daha sonra bu duygusal rollerde diğer insan ve hayvanların yerini alabileceklerinden korkuyor. Turkle, robotlara aslında robotların sahip olmadığı bazı nitelikleri atfettiğimizden ve bunun doğrudan bir sonucu olarak diğer insanlarla olan duygusal etkileşimlerimizin aşındığından endişe ediyor. Turkle'ın endişesi, insan etkileşimine olan takdirimizin aşınabileceğidir.
Kitabın ikinci bölümü, çevrimiçi sosyal etkileşimlerin doğasını ve sosyal medyanın insanların, özellikle gençlerin birbirleriyle bağlantı kurma şeklini nasıl değiştirdiğini inceliyor. Turkle, kişiler-arası sosyal durumlarda insanların, özellikle de gençlerin dikkatlerinin genellikle telefonlarla dağılmasından dolayı, birbirlerine yeterince dikkat etmeyeceklerini ve giderek daha sığ ilişkiler yaratacaklarını savunuyor. Turkle, gençlerin arkadaşlarının tavsiyelerine güvenmelerinin kendi üzerine düşünmeyi önlediğini ve daha az kişisel bağımsızlığa yol açtığını savunuyor.
Turkle, 11 Eylül sonrası dünyada mahremiyetin doğası hakkında konuşuyor ve mahremiyetin güvenlik karşılığında feda edildiğini savunuyor. Turkle, mahremiyetin giderek zayıfladığı bir dünyanın parçası olarak büyüdükleri için çocukların, mahremiyetin tam değerini her zaman takdir etmediklerini ve bunun da onların web'de daha fazla kişisel ayrıntıyı paylaşmalarına neden olduğunu savunuyor. Bu, kendi kendini devam ettiren bir döngüde mahremiyetin değerini daha da düşürüyor.
Turkle, 15 yıllık deneyimini kullanarak, teknolojinin hayatımıza kalite getirip getirmediği sorusunu keşfetmek için Alone Together'ı  kullanıyor. Turkle, insanların teknolojiyi gerçeklikten ve duygulardan kaçmak için kullandıklarını ve bunun gerçek ilişkileri zayıflattığını savunuyor.
2011'de Turkle, Stephen Colbert ile The Colbert Report'ta röportaj yaptı ve burada Alone Together ve teknolojinin iletişim becerileri üzerindeki etkisi hakkında kısaca konuştu.
Turkle, Şubat 2012'de Alone Together konusunda "Bağlı ama yalnız mı ?" başlığı altında bir TED konuşması yaptı.