Pasif bağışıklık
Yapay olarak edinilmiş > Yapay pasif bağışıklığın tarihçesi ve uygulamaları

1888 yılında Emile Roux ve Alexandre Yersin difterinin klinik etkilerinin difteri toksininden kaynaklandığını göstermiş ve 1890 yılında Emil Adolf von Behring ve Kitasato Shibasaburō tarafından difteri ve tetanosa karşı antitoksin temelli bağışıklığın keşfedilmesinin ardından antitoksin modern terapötik immünolojinin ilk büyük başarısı haline gelmiştir. Shibasaburo ve von Behring, difteriden kurtulmuş hayvanların kan ürünleriyle kobayları aşılamış ve diğer hayvanların kan ürünlerini ısıl işleme tabi tutarak aynı işlemin difteri hastası insanları da tedavi edebileceğini fark etmiştir. 1896 yılına gelindiğinde, difteri antitoksininin piyasaya sürülmesi "akut enfektif hastalığın tıbbi tedavisinde 19. yüzyılın en önemli ilerlemesi" olarak selamlandı.
Aşıların ve antibiyotiklerin ortaya çıkmasından önce, difteri ve tetanos gibi enfeksiyonlar için spesifik antitoksin genellikle mevcut tek tedaviydi. İmmünoglobulin tedavisi, sülfonamidlerin kullanılmaya başlanmasından sonra bile 1930'lara kadar ciddi solunum yolu hastalıklarının tedavisinde ilk basamak tedavi olmaya devam etmiştir.
1890 yılında tetano tedavisinde antikor tedavisi kullanılmış, tetanoz toksinini nötralize etmek ve hastalığın yayılmasını önlemek amacıyla bağışıklık kazandırılmış atlardan alınan serum şiddetli tetanozu olan hastalara enjekte edilmiştir. 1960'lardan bu yana, insan tetanoz immün globulini (TIG) Amerika Birleşik Devletleri'nde tetanoz gelişimiyle uyumlu yaraları olan bağışıklanmamış, aşısız veya tam olarak bağışıklanmamış hastalarda kullanılmaktadır. At antitoksini uygulaması, botulizm için mevcut tek spesifik farmakolojik tedavi olmaya devam etmektedir. Heterolog hiperimmün serum olarak da bilinen antitoksin genellikle kontamine gıda aldığı bilinen bireylere profilaktik olarak da verilir. IVIG tedavisi, 1970'lerdeki tampon korkusu sırasında toksik şok sendromu olan birkaç hastayı tedavi etmek için de başarıyla kullanılmıştır.[kaynak belirtilmeli]
Antikor tedavisi viral enfeksiyonların tedavisinde de kullanılmaktadır. 1945 yılında, yaz kamplarında salgın olan hepatit A enfeksiyonları immünoglobulin tedavisi ile başarılı bir şekilde önlenmiştir. Benzer şekilde, hepatit B immünglobülini (HBIG) hepatit B enfeksiyonunu etkili bir şekilde önlemektedir. Hem hepatit A hem de B için antikor profilaksisi, aşıların kullanılmaya başlanmasıyla büyük ölçüde yerini almıştır; ancak maruziyet sonrasında ve endemik enfeksiyon bölgelerine seyahat öncesinde hala endikedir.
1953 yılında Hindistan'ın Madras kentindeki bir salgın sırasında çiçek hastalığının yayılmasını önlemek için insan vaccinia immünoglobulini (VIG) kullanılmıştır ve çiçek aşısından kaynaklanan komplikasyonları tedavi etmek için kullanılmaya devam etmektedir. Kızamığın önlenmesi tipik olarak aşılama yoluyla sağlansa da, genellikle maruz kalındığında immüno-profilaktik olarak tedavi edilir. Kuduz enfeksiyonunun önlenmesi hala hem aşı hem de immünoglobulin tedavilerinin kullanılmasını gerektirmektedir.
Kongo Demokratik Cumhuriyeti'nde 1995 yılında yaşanan Ebola virüsü salgını sırasında, iyileşen hastalardan alınan ve anti-Ebola antikorları içeren tam kan, etkili bir önleme yöntemi olmadığı için sekiz hastayı tedavi etmek için kullanıldı, ancak yakın zamanda Afrika'daki 2013 Ebola salgınında bir tedavi keşfedildi. Tipik %80 Ebola ölüm oranına kıyasla enfekte sekiz hastadan sadece biri ölmüş, bu da antikor tedavisinin hayatta kalmaya katkıda bulunabileceğini düşündürmüştür. İmmünglobulin veya immünoglobulin, herpes simpleks virüsü (HSV), varisella zoster virüsü, Epstein-Barr virüsü (EBV) ve sitomegalovirüsün (CMV) yeniden aktivasyonunu hem önlemek hem de tedavi etmek için kullanılmıştır.