Venustiano Carranza
Kariyer > Anayasa Hükûmeti Başkanı, 1915–1917

Celaya Savaşı'ndaki División del Norte (Kuzey Bölgesi) ve Zapatistaların 1915'in ortalarında yenilmesiyle Carranza, "Anayasa Hükûmeti" olarak adlandırdığı şeyin başı olarak Meksika Devlet Başkanı oldu. Carranza resmî olarak 1 Mayıs 1915'te icra kolunun sorumluluğunu üstlendi.
12 Aralık 1914'te Carranza, Benito Juárez'in Reform Yasalarını bilinçli olarak taklit ederek Reform Yasaları da dahil olmak üzere iddialı bir reform programı düzenleyen Guadalupe Planı'na eklerini yayınladı.
Reformlar birçok konuda gerçekleştirilecekti, ancak pratikte Carranza reformları hedeflediği biçimde gerçekleştirdi.
Yargı reformu - Carranza, Meksika'da bağımsız bir yargı gücü sağlamak için önemli reformlar yaptı.
Emek - Şubat 1915'te, Anayasacı Ordu, Francisco I. Madero başkanlığı sırasında kurulan anarko-sendikalist bağlantıları olan Casa del Obrero Mundial ("Dünya İşçisinin Evi") sendikası ile bir anlaşma imzaladı. Bu anlaşma sonucunda, Anayasacı Ordu ile birlikte Villa ve Zapata'ya karşı savaşmak için altı Kızıl işçi Taburu kuruldu.
Arazi reformu - Carranza, Meksika'da toprak reformuna yol açmış olabilecek bir tarım kanunu ilan etse de, zemindeki durum karmaşıktı. Çeşitli savaşan gruplar toprak mülklerine el koymuştu. El konulan mülkler, (bienes intervenidos) ilk olarak mağlup Villa dahil olmak üzere devrimci gruplar tarafından tutuldu ve generaller sonraki görev süreleri hakkında kararlar verdi. Carranza, 1915'in ortasındaki konumunu pekiştirdiğinde, devrimci generallerden bu mülkler üzerindeki yargı yetkisini kaldırdı ve rejimini, mülk satış ve devirlerin tek hakimi haline getiren El Konan Mülklerin Yönetimi (Administración de bienes intervenidos) adında bir idari kurum oluşturdu.
Doğal kaynaklara karşı yabancı şirketlerle mücadele - Porfirio Díaz başkanlığında, yabancı madencilik ve petrol şirketleri (başlıca ABD şirketleri), doğal kaynakların geliştirilmesi için hükûmetten cömert tavizler almıştı. 7 Ocak 1915'te Carranza, petrol ve kömür zenginliğini Meksika halkına iade etme niyetini açıklayan bir kararname çıkardı. Meksika'nın doğal kaynaklarını kullanan en büyük iki petrol şirketi, Lord Cowdray liderliğindeki ve çoğunlukla Poza Rica, Veracruz ve Papantla bölgesinde faaliyet gösteren bir İngiliz şirketi olan Mexican Eagle Petroleum Company; Edward L. Doheny liderliğindeki ve Tampama, Tamaulipas bölgesinde faaliyet gösteren bir Amerikan şirketi olan Mexican Petroleum. Carranza, La Huasteca'nın faaliyet gösterdiği bölge, petrol şirketlerinin korunma karşılığında çıkarlarını koruyan General Manuel Peláez'in kontrolünde olması nedeniyle eylemlerinde kısıtlandı. Madencilik açısından, Carranza Calvo Doktrini'ni uygulamıştır. Madencilik şirketlerinin vergi indirimlerini ve diplomatik başvuru hakkını kaldırdı ve eylemlerini Meksika mahkemelerine tabi ilan etti. (Her iki politikaya da ABD karşı çıktı ve ABD Dışişleri Bakanı Robert Lansing'in talebi üzerine bu kararlar birkaç kez ertelendi.)
Carranza, Eylül 1916'da Santiago de Querétaro'da yapılacak bir Anayasa Sözleşmesi'ni başlattı. Bazı eksikliklerinden arındırılmış olsa da, liberal 1857 Meksika Anayasası'na saygı gösterileceğini açıkladı.
Anayasa Konvansiyonu Aralık 1916'da toplandığında, Carranza'nın bloque renovador ("yenileme fraksiyonu") olarak bilinen bir grup, yalnızca 85 muhafazakâr ve merkez görüşlü delegeyi içeriyordu ve Carranza'nın liberalizm fikirlerine yakındı. Onlara karşı, yeni anayasada toprak reformunun somutlaştırılması konusunda ısrar eden 132 radikal delege daha vardı. Bu radikal delegeler özellikle Andrés Molina Enríquez'in düşüncesinden ve 1909 tarihli Los Grandes Problemas Nacionales kitabından (Türkçe: Büyük Ulusal Sorunlar) ilham aldı. Molina Enríquez, Sözleşme'ye delege olmasa da, anayasanın 27. maddesini hazırlayan komiteye yakın bir danışmandı. Özel mülkün Millet tarafından yaratıldığını ve Ulusun özel mülkiyeti, "yeterli miktarda toprak ve su bulunmayan veya olmayan" toplulukların onları latifundios ve haciendalardan alabileceklerini söyledi. Madde 27, yalnızca yerli doğumlu veya yerli Meksikalıların Meksika'da mülkiyet haklarına sahip olabileceğini beyan ederek Calvo Doktrini'nin ötesine geçmiştir. Her ne kadar hükûmet yabancılara hak verebilse de, bu hakların her zaman geçici olduğunu ve yabancı hükûmetlere itiraz edilemeyeceğini söyledi.
Radikaller ayrıca Carranza'nın çalışma ilişkileri üzerine hazırlamış olduğu programını aştı. Bunlar, Şubat 1917'de Madde 123 kaleme alınırken, kurulu bir Anayasa'nın sekiz saatlik iş günü, nakit kâr payı ve zamanında ödenecek makul bir maaş sağlanması, mülga çocuk işçiliği, kadın ve ergen işçiler, gerekli tatillerin korunması hakkında hükümleri içeriyordu, tahkim kurulları oluşturulmuş ve işten çıkarılma durumunda tazminat ödenmesini de sağlamıştır.
Radikaller ayrıca kilise ve devlet ilişkisinde Carranza'nın desteklediğinden daha kapsamlı bir reform yaptılar. 3. ve 130. maddeler son derece antiklerikalistti: Meksika'daki Roma Katolik Kilisesi'nin tüzel kişilik olarak tanınması reddedildi, rahiplerin çeşitli hakları reddedildi ve kamuya açık hale getirildi, din eğitimi yasaklandı, kiliselerin dışındaki kamu dini ritüelleri yasaklandı ve tüm kiliseler ulusun malı olarak millileştirildi.
Kısacası, Carranza anayasacılığın en ateşli savunucusu olmasına ve Anayasacı Ordu'ya başkanlık etmesine rağmen, 1917 Meksika Anayasası, Carranza'nın öngördüğü liberal anayasadan daha radikaldi. Carrancistas, Anayasa Konvansiyonunda bazı önemli zaferler kazandı: yürütmenin gücü artırıldı ve yasama organının gücü azaldı. Başkan Yardımcısı görevi kaldırıldı. Yargıçlara yargı bağımsızlığını geliştirmeleri için ömür boyu görev verilmişti.