stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Demokrasi tarihi
Antik Çağ > Atina

Batılı bilim insanları tarafından Atina genellikle demokrasinin doğduğu yer olarak kabul edilir ve demokrasi, İngilizce ve birçok diğer dildeki etimolojik kökenlerinin dêmos (halk) ve krátos (güç/kudret) gibi Yunanca kelimelere dayandığı göz önüne alındığında Atina demokrasisi önemli bir referans noktası olarak kalır. Atina demokrasisine dair edebiyat yüzyıllara yayılmış olup, en eski eserler Platon'un Devlet'i ve Aristoteles'in Politika'sıyla başlar ve Niccolò Machiavelli'nin Siyaset'iyle devam eder.
MÖ 7. yüzyılda birçok polis gibi Atina da güçlü bir aristokrasiyle ortaya çıktı. Ancak bu hakimiyet, önemli ekonomik, siyasi ve sosyal sorunları beraberinde getirdi. Bu sorunlar, 6. yüzyılın başlarında daha da arttı; "çoklar, birkaç kişiye köle olurken halk, soylulara karşı ayaklandı." Aynı dönemde bir dizi halk isyanı geleneksel aristokrasileri sarsmıştı. Bu duruma, MÖ 7. yüzyılın ikinci yarısında Sparta da dahildi. Sparta'da Lykurgos'un uyguladığı anayasa reformları, miras alınan hükûmetlerin nasıl değiştirilebileceğini gösteren bir hoplit devletini tanıttı ve askeri zaferlere yol açtı. Zenginlerle yoksullar arasındaki huzursuzluk döneminden sonra, Atina'nın tüm sınıfları, çekişen fraksiyonlar arasında arabulucu olarak hareket etmesi için Solon'a döndü ve genellikle sorunlarına tatmin edici bir çözüm bulundu.
Antik Çağ > Atina > Solon ve demokrasinin temelleri

Solon (MÖ 638 - MÖ 558), soylu bir Atinalı (Yunan) olmasına rağmen ortalama gelirli biriydi, lirik bir şairdi ve sonradan bir yasa koyucuydu; Plutarkhos onu antik dünyanın Yedi Bilgesi'nden biri olarak değerlendirdi. Solon, zengin azınlığın tüm ayrıcalıklarını kaldırmadan, çoğunlukta bulunan yoksulların acılarını hafifletmeye çalışarak her tarafı tatmin etmeye çabaladı. Atinalıları dört mülkiyet sınıfına ayırdı ve her biri için farklı haklar ve görevler belirledi. Lykurgos dönemi Spartasındaki Rhetra'nın yaptığı gibi, Solon, hükûmet organlarının yapısını ve işlevlerini resmîleştirdi. Tüm yurttaşlar, Ecclesia'ya (Meclis) katılma ve oy kullanma hakkı kazandı. Teoride Ecclesia, yasa ve kararlar çıkarma, yetkilileri seçme ve mahkemelerin en önemli kararlarına itiraz etme hakkına sahipti. En yoksul gruptakiler hariç herkes, sırayla, Ecclesia için gündem hazırlayan 400 kişilik yeni Boule'de hizmet edebilirdi. En yüksek devlet görevleri, arkhonlar (mahkemeler) dahil, en üst iki gelir grubundan gelen yurttaşlara aitti. Emekli olan arkhonlar, Lykurgos Spartasındaki Gerousia gibi, yeni güçlenmiş Ecclesia'nın yanlış eylemlerini denetleyebilen Areopagus'a (Ares Tepesi Konseyi) üye oluyordu. Solon, karma bir timokratik ve demokratik kurumlar sistemi yarattı.
Genel olarak, Solon MÖ 594 yılındaki reformlarıyla Arkaik Atina'da siyasi, ekonomik ve ahlaki çöküşü önlemeyi amaçladı ve Atina'ya ilk kapsamlı yasa kodunu verdi. Anayasal reformlar, Atinalıların diğer Atinalılar tarafından köleleştirilmesini ortadan kaldırdı, aşırı giden soylu arkhonlara karşı yasal denetim kuralları getirdi ve siyasi ayrıcalıkları soylu doğum yerine üretken servet temelinde atadı. Solon'un bazı reformları kısa vadeli başarısız oldu, ancak genellikle Atina demokrasisinin temellerini atmış olarak kabul edilir.
Antik Çağ > Atina > Siyaset felsefesinin doğuşu

Atina'daki demokratik ortamda, Yunan dünyasından birçok filozof, teorilerini geliştirmek üzere bir araya geldi. Sokrates (MÖ 470-399), toplum içinde bireyin konumunu sorgulayan ilk kişi oldu; bu soru, onun öğrencisi olan ve daha da genişleten Platon (MÖ 348/347'de öldü), tarafından ortaya atıldı. Aristoteles (MÖ 384–322), öğretmeni Platon'un çalışmalarını sürdürdü ve siyaset felsefesinin temellerini attı. Peter Hall'un ifadesiyle Atina'da gelişen siyaset felsefesi, "birkaç bin yıl boyunca ona fazla bir şey eklenmediği kadar tamamlanmış bir biçimdeydi." Aristoteles, çeşitli Yunan şehir-devletlerinin sahip olduğu farklı yönetim sistemlerini sistemli bir şekilde analiz etti ve kaç kişinin yönettiğine göre üç kategoriye ayırdı: çokluk (demokrasi/politeia), azlık (oligarşi/aristokrasi), tek kişi (tiranlık ya da günümüzde: otorite/monarşi). Aristoteles'in demokrasiyi yansıtan siyaset üzerine yazdığı eseri Politika'ya bu ilkeler yansımıştır:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Demokratik bir anayasal düzenin temel ilkesi özgürlüktür. Bu genellikle ileri sürülen bir durumdur ve bunun anlamı, yalnızca bu düzen altında insanların özgürlük içinde olacağıdır. Her demokrasinin amacı olduğunu iddia ederler. Ancak özgürlüğün bir unsuru sırayla yönetmek ve yönetilmektir; çünkü halkın adalet ilkesi, sayıya göre eşitliği gerektirir, değere göre değil. Eğer bu hakim olan adalet ilkesiyse, çoğunluk mutlaka egemen olmalı ve çoğunluğun kararı nihai olmalı ve adaleti oluşturmalıdır, çünkü her bir vatandaşın eşit paya sahip olması gerektiği söylenir. Bu nedenle, demokrasilerde fakirler zenginlerden daha güçlüdür, çünkü onlardan daha fazla vardır ve çoğunluk tarafından kararlaştırılan her şey egemendir. Bu yüzden, bütün demokratlar özgürlük ilkesinin bu işareti olarak belirlerler. İkincisi, bir insanın istediği gibi yaşamasıdır; çünkü onlar buna özgürlüğün işlevi derler, çünkü bir insanın istediği gibi yaşamaması köle olan bir insanın yaşamıdır. Bu demokrasilerin ikinci ilkesidir ve bundan, hiç kimse tarafından yönetilmeme talebi ortaya çıkmıştır, ya da bunun başarısız olması durumunda, sırayla yönetilme ve yönetme talebi ortaya çıkar; ve bu, ikinci ilkenin eşitlikçi özgürlüğe katkıda bulunduğu yoldur. | „ |
Antik Çağ > Atina > Gerileme, canlanma ve eleştiriler

Atina demokrasisi, iki yüzyıl süresince, demokratik anayasasına karşı iki kez oy kullandı (her iki durum da MÖ 431 ila 404 arasındaki Peloponnesos Savaşı'nın sonundaki kriz sırasında gerçekleşti). İlk olarak 411 MÖ'de Dört Yüz'ü (Four Hundred) ve ikincisi 404 MÖ'de Sparta'nın kukla rejimi olan Otuz Tiran'ı (Thirty Tyrants) kurarak bu yönde kararlar aldı. Her iki oylama da manipülasyon ve baskı altında gerçekleşti, ancak her iki durumda da demokrasi bir yıldan az bir sürede yeniden sağlandı. Otuz Tyrannos'un devrilmesinden sonra demokrasinin yeniden sağlanmasıyla yapılan reformlar, Meclis'ten büyük ölçüde yasa yapma yetkisini aldı ve bunu "nomothetai" adı verilen rastgele seçilen yasa yapma jürilerine bıraktı. Atina, Makedonya Kralı II. Philip (MÖ 359-336 saltanatı) ve daha sonra Büyük İskender (MÖ 336-323 saltanatı) Yunanistan'ı birleştirdikten sonra demokratik anayasasını yeniden tesis etti, ancak Helenistik imparatorluklar tarafından politik olarak gölgelendi. Son olarak, MÖ 146'da Roma'nın Yunanistan'ı fethetmesinin ardından Atina, yerel idari konularla sınırlı kaldı.
Atina'daki demokrasinin gerilemesi sadece dış güçlerden değil, Platon ve öğrencisi Aristoteles gibi Atinalı vatandaşların da etkisiyle gerçekleşti. Etkili eserlerinin etkisiyle, Rönesans döneminde klasiklerin yeniden keşfi sonrasında, Sparta'nın siyasi istikrarı övüldü, Perikles dönemi demokrasisi ise ya düşük doğumlu olanların, halk (toplu bir tiran) ya da daha düşük sınıfların iktidarı ele aldığı bir yönetim şekli olarak tanımlandı. Yalnızca yüzyıllar sonra, George Grote tarafından 1846'dan itibaren yayınlanan Yunanistan Tarihi'nin ardından, modern siyasi düşünürler Perikles dönemi Atina demokrasisini olumlu bir şekilde görmeye başladı. 20. yüzyılın sonlarında bilim insanları Atina yönetim sistemini yeniden inceledi ve vatandaşlara güç verme konusunda bir model olarak gördü; topluluklar ve organizasyonlar için bir "postmodern" örnek olarak tanımlandı.
Antik Çağ > Roma

Roma'nın tarihi yüzyıllar boyunca demokrasi kavramının korunmasına yardımcı oldu. Romalılar klasikler kavramını icat etti ve Antik Yunan'dan birçok eser korundu. Ayrıca, Roma'nın yönetim modeli yüzyıllar boyunca birçok siyasi düşünürü etkiledi. Bugünün modern (temsilî) demokrasileri, daha çok Yunan değil, Roma modellerini devam ettirmektedir.
Antik Çağ > Roma > İmparatorluğa geçiş

Sonraki birkaç yüz yıl boyunca çeşitli generaller, Senatoyu farklı nedenlerle ya atlattı ya da devirdi, genellikle algılanan adaletsizliklerle başa çıkmak için, ya kendilerine ya da daha yoksul vatandaşlara veya askerlere karşı. Bu generallerden biri Jül Sezar'dı; Roma'ya yürüdü ve cumhuriyetin üstündeki mutlak gücü ele geçirdi. Sezar'ın kariyeri, Marcus Junius Brutus da dahil olmak üzere bir grup Senatör tarafından MÖ 44'te Roma'da suikastle kesildi. Sezar'ın suikast sonrası yaşanan boşlukta, Sezar'ın arkadaşı ve en önemli yardımcısı Marcus Antonius ve Sezar'ın torunu ve aynı zamanda Sezar'ın evlatlık oğlu olan Octavianus öne çıktı. Bu ikilinin güç birliği üç kişilik yönetimlere mutlak güç verdi. Ancak MÖ 31'de ikisi arasında bir savaş çıktı. Son çatışma MÖ 31 Eylül 31de, Octavianus'un Agrippa komutasındaki filosunun Antony'nin filosunu yendiği Actium Muharebesi'nde gerçekleşti. Bundan sonra, Roma Cumhuriyeti'nde ne Octavianus'a karşı durmak isteyen ne de durabilecek kişi kalmadı ve Sezar'ın evlatlık oğlu mutlak kontrolü ele almaya girişti. Octavianus, çoğu Cumhuriyet kurumunu bozmadan bıraktı, ancak her şeyi kişisel otorite kullanarak etkiledi ve gerektiğinde hükümlerine destek veren askerî gücüyle son kararları kontrol etti. MÖ 27'ye gelindiğinde, geçiş, ince, gizli ve makam gücü yerine kişisel güce dayalıydı ve tamamlanmıştı. O yıl, Octavianus tüm yetkilerini Senatoya geri verdi ve dikkatlice sahnelenmiş bir şekilde, Senato reddetti ve Octavianus'a "saygın" anlamına gelen Augustus unvanını verdi. Her zaman rex - "kral" unvanından kaçınmak için dikkatli davrandı ve yerine princeps - "ilk vatandaş" ve imperator, Roma birlikleri tarafından zafer kazanan komutanlara verilen bir unvanı devraldı.
Antik Çağ > Roma > Roma İmparatorluğu ve antik çağın bitişi

Roma İmparatorluğu doğmuştu. Octavianus, Tiberius'u varisi olarak belirlediğinde, yeniden kurulan bir Cumhuriyet umudunun bile öldüğü herkes için açıktı. Augustus öldüğünde, Roma'yı bir İmparatorun yönettiği bir zamanı hiç kimse hatırlayamazdı. Roma Cumhuriyeti despotik bir düzene dönüşmüştü ki, becerikli ve güçlü bir İmparator altında askeri üstünlük, ekonomik refah ve gerçek bir barış elde edebilirken, zayıf veya beceriksiz bir İmparator altında şanını, zalimlik, askeri yenilgiler, isyanlar ve iç savaşlarla lekelenmişti.
Roma dönemi collegia'ları: çeşitli sosyal, ekonomik, dini, cenazeyle ilgili ve hatta sportif işlevlere sahip dernekler, genellikle Roma Senatosu'na doğrudan model alınarak yıllık olarak seçilen görevlilerden oluşuyordu.
Tacitus'un Germania eserinde anlattığı Cermen kabile thing meclisleri.
Hristiyan Kilisesi 6. yüzyıla kadar popüler alkışlarla piskoposlarını seçti.
Amerika kıtasının yerli halkları

Üniversite antropoloji profesörü Jack Weatherford, Amerika Birleşik Devletleri Anayasası'na ve demokrasiye yol açan fikirlerin İrokuva halkları da dahil olmak üzere Amerika yerlilerinden türediğini iddia etti. Weatherford, bu demokrasinin MS 1000-1450 yılları arasında kurulduğunu, birkaç yüzyıl boyunca sürdüğünü ve Kuzey Amerika yerlilerinin etkisiyle ABD demokratik sistemini sürekli olarak değiştiğini ve geliştiğini düşündü.
Temple Üniversitesi'nde antropoloji profesörü olan ve Kuzey İrokuva halklarının kültürü ve tarihine dair otorite olan Elizabeth Tooker, Weatherford'un iddialarını incelemiş ve bunların gerçeklikten ziyade bir efsane olduğu sonucuna varmıştır. Kuzey Amerika yerlilerinin demokratik bir kültüre sahip olduğu fikri birkaç on yıldır var olmasına rağmen genellikle tarihi literatürde ifade edilmemektedir. İrokuva Birliği ile Anayasa arasındaki ilişki, Benjamin Franklin'in bir mektubunun bir kısmına ve 1744'te İrokuva şefi Canasatego'nun bir konuşmasına dayanmaktadır. Tooker, belgelerin sadece bazı İrokuva gruplarının ve beyaz yerleşimcilerin bir konfederasyonun avantajlarını fark ettiğini gösterdiğini ve sonuç olarak, on sekizinci yüzyılın kolonicilerinin İrokuva yönetim sistemi hakkında bilgili olduklarını destekleyecek çok az kanıt olduğu sonucuna vardı.
Bu sistem hakkında olan az sayıdaki kanıt, farklı kabile şeflerine İrokuva Birliği konseyinde temsil yetkisi verildiğini ve bu kabileyi temsil etme yeteneğinin kalıtsal olduğunu göstermektedir. Konsey kendisi temsilci hükûmeti uygulamıyor ve seçim yapılmıyordu; ölen şeflerin halefleri, kadınların kalıtsal soy hattındaki en yaşlı kadının diğer kadınlarla danışarak seçilirdi. Kararlar uzun tartışmalarla alınırdı ve konular tek bir kabileden sunulan uzlaşılmış bir şekilde ele alınırdı. Tooker, "...yazılımcıların İrokuva'dan ödünç alındığına dair neredeyse hiç kanıt olmadığını" ve mitin büyük ölçüde 1937'deki ölümünden sonra abartılmış ve yanlış yorumlanmış olan İrokuva dilbilimci ve etnograf J.N.B. Hewitt'in iddiasına dayandığını sonuçlandırmıştır.
Aztekler de seçimler uygularlardı, ancak seçilen yetkililer bir hükümdar değil, bir en üst konuşmacı seçerlerdi. Ancak Tlaşkala ve diğer Mesoamerikan şehir devletlerinin çağdaş bir medeniyetin toplu yönetim uyguladıkları muhtemeldir.
Modern ulusal hükümetlerde demokrasinin yükselişi > Erken Modern Çağ kilometre taşları

Altın Özgürlük veya Soyluların Demokrasisi (Rzeczpospolita Szlachecka), Polonya Krallığı'nda ve Polonya-Litvanya Topluluğu'nda ortaya çıktı. Bu, Kral makamı için seçmen olan soylulardan oluşan İngiliz Milletler Topluluğu nüfusunun yaklaşık yüzde onundan oluşan bir demokrasinin habercisiydi. 1505 tarihli Nihil novi'yi, Pacta conventa'yı ve Kral Henry'nin Makalelerini (1573) gözlemlediler. Ayrıca bakınız: Szlachta tarihi ve siyasi ayrıcalıkları, Polonya Krallığı ve Polonya-Litvanya Topluluğu'nun Sejm'i, Polonya-Litvanya Topluluğu'nun organizasyonu ve politikası.
1610: İngiltere'deki Bildiriler Davası, "Kralın bildirisi veya başka yollarla ortak hukukun, kanunun veya ülkenin geleneklerinin herhangi bir bölümünü değiştiremeyeceğine" ve "Kralın hiçbir ayrıcalığa sahip olmadığına, ancak bu ülkenin kanunları buna izin veriyor."
1610: Dr. Bonham Davası, "birçok durumda, genel hukukun Parlamento Kanunlarını kontrol edeceğine" karar verdi.
1619: Yeni Dünya'nın ilk temsili yasama organı olan Virginia Burgesses Evi kuruldu.
1620: Hacılar ve diğer yolcular arasında kendi aralarında çoğunluk kuralına dayalı bir hükûmet kurmaya ilişkin bir anlaşma olan Mayflower Sözleşmesi imzalandı.
1628: Magna Carta'ya olan ilginin yeniden arttığı bir dönemde, Hak Dilekçesi İngiltere Parlamentosu tarafından kabul edildi. Diğer şeylerin yanı sıra, parlamentonun izni olmadan vergilendirmenin ve keyfi hapis cezasının yasa dışı olduğunu ortaya koydu.
1642–1651: Gruplara sahip siyasi parti fikri Britanya'da İngiliz İç Savaşı sırasında şekillendi. Parlamenter Yeni Model Ordu'dan askerler ve Eşitleyicilerden oluşan bir grup, 1647'deki Putney Tartışmaları sırasında siyasi temsil haklarını özgürce tartıştılar. Leveller'lar bir gazete (The Moderate) yayınladılar ve siyasi dilekçelere, broşürlere ve parti yanlılarına öncülük ettiler. Daha sonra, savaş öncesi Kraliyetçi (daha sonra Cavalier ) ve muhalif Parlamenter gruplar, Parlamentodaki Tory partisi ve Whigler haline geldi.
1679: Temyiz hakkıyla birlikte bireysel özgürlüğü hukuka aykırı hapis cezasına karşı koruyan İngiliz Habeas Corpus Yasası; Birleşik Krallık anayasasının ve Birleşik Krallık parlamentosunun tarihinin ayrılmaz bir parçası olan belgelerden biri.
1682: William Penn Pennsylvania Hükûmeti Çerçevesini yazdı. Belge koloniye temsili bir yasama organı verdi ve koloninin vatandaşlarına liberal özgürlükler verdi.
1689: Parlamento tarafından kabul edilen Haklar Bildirgesi 1689, düzenli parlamentoların gerekliliklerini, serbest seçimleri, Parlamentoda ifade özgürlüğü kurallarını ortaya koydu ve hükümdarın gücünü sınırladı. (1688 Görkemli Devrimi ile) Avrupa'nın geri kalanının çoğundan farklı olarak kraliyet mutlakıyetçiliğinin hakim olamayacağını garantiledi.
1689: John Locke, monarşik mutlakıyetçiliğe saldıran ve sosyal sözleşme teorisini ve yönetilenlerin rızasını savunan Hükümet Üzerine İki İnceleme'yi yayınladı.
Modern ulusal hükümetlerde demokrasinin yükselişi > Gizli oylama

Gizli oylama fikri, oyların gizliliği hakkına sahip olma düşüncesi, günümüzde sadece normal kabul edildiği için çoğu insan tarafından ele alınmaktadır. Ancak bu uygulama 19. yüzyılda son derece tartışmalıydı; genellikle hiçbir erkeğin oyunu gizli tutmak istemeyeceği ve bunun için utanmış olması gerektiği iddia ediliyordu.
İki en erken kullanılan sistem Victorian ve Güney Avustralya yöntemleriydi. Her ikisi de 1856'da Victoria ve Güney Avustralya'daki seçmenlere tanıtıldı. Victorian yöntemi, seçmenlerin onaylamadığı tüm adayları çizmesini gerektiriyordu. Bugün çoğu demokrasinin kullandığı sistem olan Güney Avustralya yöntemi ise seçmenlerin tercih ettikleri adayın karşısındaki kutuya bir işaret koymasını içeriyordu. Victorian oy sistemi ayrıca tamamen gizli değildi, özel bir numara ile takip edilebilirdi.
Modern ulusal hükümetlerde demokrasinin yükselişi > 20. yüzyılda demokrasi dalgaları

Birinci Dünya Savaşı'nın sonu Avrupa'da demokrasi açısından geçici bir zafer oldu, çünkü demokrasi Fransa'da korundu ve geçici olarak Almanya'ya da uzatıldı. Zaten 1906'da tam modern demokratik haklar, tüm vatandaşlar için evrensel oy hakkı Finlandiya'da anayasal olarak uygulandı, aynı zamanda orada bir nispi temsil, açık liste sistemi vardı. Benzer şekilde, 1917'deki Şubat Devrimi, Aleksandr Kerenski liderliğinde Ekim ayında Lenin'in devralmasına kadar liberal demokrasinin birkaç ay süren bir dönemini başlattı. Büyük Buhran'ın korkunç ekonomik sonuçları birçok ülkede demokratik güçlere zarar verdi. 1930'lar Avrupa ve Latin Amerika'da diktatörlerin bir on yılı haline geldi.
1918'de Birleşik Krallık, mülkiyet şartını yerine getiren 30 yaş üzeri kadınlara oy hakkı tanıdı; ikinci bir yasa 1928'de kadınlar ve erkeklere eşit haklar verildi. ABD Anayasası'nın On Dokuzuncu Değişikliği, 18 Ağustos 1920'de kabul edildi ve ABD vatandaşlarına oy hakkını cinsiyet temelinde reddetmeyi yasaklar. Fransız kadınlar 1944'te oy kullanma hakkını elde etti, ancak ilk kez oy kullandıkları tarih 29 Nisan 1945 oldu.
1924'te çıkarılan Hindistan Vatandaşlık Yasası, ABD'de "Hintler" olarak adlandırılan yerli halklara tam Amerikan vatandaşlığı verdi. (On Dördüncü Değişiklik, ABD'de doğan kişilere vatandaşlık garantisi verir, ancak sadece "onun yargı yetkisi altında olmak" koşuluyla; bu sonraki cümle belirli yerli halkları dışarıda bırakır.) Bu yasa, 2 Haziran 1924'te Başkan Calvin Coolidge tarafından yasalaştırıldı. Yasa, ABD sınırları içinde yaşayan halkların haklarını daha da genişletti.
Modern ulusal hükümetlerde demokrasinin yükselişi > İkinci Dünya Savaşı Sonrası

İkinci Dünya Savaşı, Batı Avrupa'da sonuç olarak, vatandaşlarının genel isteğini yansıtan temsilci hükûmetlerin kurulduğu bir demokrasi zaferi oldu. Ancak Orta ve Doğu Avrupa'nın birçok ülkesi Sovyet uydu devletleri olarak demokratik olmayan hükûmetlerle tanıştı. Güney Avrupa'da, sağcı otoriter diktatörlüklerin varlığı devam etti (özellikle İspanya ve Portekiz'de).
Japonya, 1920'lerde Taişo döneminde demokrasiye doğru ilerlemiş olsa da, II. Dünya Savaşı'nın öncesinde ve sırasında etkili bir askeri yönetim altındaydı. Ülke, savaş sonrası Müttefik işgali sırasında yeni bir anayasa kabul etti ve ilk seçimlerini 1946'da gerçekleştirdi.
Modern ulusal hükümetlerde demokrasinin yükselişi > Sömürgecilik sonrası sivil haklar hareketleri

II. Dünya Savaşı, Avrupa ve Japonya dışında demokrasi tohumları da ekti; eski sömürge güçlerinin neredeyse tamamı (ABD ve SSCB hariç) zayıfladı ve dünya çapında anti-emperyalist duyguları güçlendirdi. Birçok huzursuz koloni/bölge, savaş sırasında zor durumda olan sömürge güçlerine destek karşılığında daha sonraki bağımsızlık sözü alındı.
1946'da Amerika Birleşik Devletleri, Ferdinand Marcos'un başkanlığına kadar demokratik siyasi sistemi başkanlık cumhuriyeti olarak koruyan Filipinler'e bağımsızlık verdi.
II. Dünya Savaşı'nın ardından Birleşmiş Milletler, Britanya Mandası'nı iki devlete bölmeye karar verdi: biri Yahudi, diğeri Arap. 14 Mayıs 1948'de İsrail devleti bağımsızlığını ilan etti ve Orta Doğu'da Türkiye hariç demokrasi ile yönetilen ilk ülke kurulmuş oldu. İsrail, o dönem başka demokrasi örneği olan Türkiye'deki gibi parlamenter sistemle işleyen temsilî bir demokrasi olarak kuruldu ve genel oy hakkına sahipti.
Hindistan, 1947'de Büyük Britanya'dan bağımsızlığını elde ettikten sonra 1950'de bir Demokratik Cumhuriyet haline geldi. İlk ulusal seçimlerini 1952'de gerçekleştirdikten sonra Hindistan, evrensel oy hakkına sahip dünyanın en büyük liberal demokrasisi statüsünü elde etti ve günümüze kadar bu statüyü sürdürdü. 1965'e kadar eski İngiliz ve Fransız kolonilerinin çoğu bağımsız hale geldi ve en azından başlangıçta demokratik oldu; Britanya İmparatorluğu'nun bir parçası olan ülkeler genellikle Westminster parlamenter sistemini benimsedi. Sömürgeciliğin bitiş süreci, Afrika ve Asya'nın bazı bölgelerinde çok sayıda siyasi çalkantı yarattı ve bazı ülkeler demokratik ya da farklı yönetim biçimleri arasında sık sık hızlı değişimler yaşadı.
Amerika Birleşik Devletleri'nde 1965'te yürürlüğe giren Oy Kullanma Hakları Yasası ve Medeni Haklar Yasası, 15. Değişiklik'i uygulamıştır. 24. Değişiklik, oy kullanmaya ilişkin vergilendirmeyi kaldırarak, genellikle Afrika kökenli Amerikalıların oy hakkını kısıtlamak için yaygın bir teknik olan oy vergisini sonlandırmıştır. Oy Kullanma Hakları Yasası aynı zamanda eyaletlerinden bağımsız olarak tüm Kızılderili Amerikalılara oy hakkı tanımıştır. 1971'de 26. Değişiklik ile en düşük oy kullanma yaşı 18'e indirilmiştir.
Modern ulusal hükümetlerde demokrasinin yükselişi > Sovyetlerin çöküşü ve demokratikleşme

70'li yıllarda Güney Avrupa'ya yeni demokrasi dalgaları yayıldı ve bir dizi sağcı milliyetçi diktatörlük iktidardan düştü. Daha sonra, 1980'lerin sonlarına doğru Orta ve Doğu Avrupa'da, SSCB'nin etki alanındaki uydu komünist devletler liberal demokratik değerler ile beraber dönüştürüldü.
Doğu Avrupa, Latin Amerika, Doğu ve Güneydoğu Asya ve birçok Arap, Orta Asya ve Afrika devleti ile Filistin Otoritesi gibi henüz devlet olmayan yerler, 1990'lar ve 2000'lerde daha fazla liberal demokrasiye doğru ilerledi.
Yüzyılın sonunda, 1900'de evrensel oy hakkı olan tek bir liberal demokrasinin olmamasından, dünyanın 192 ülkesinden 120'sinin (%62) bu tür demokrasilere dönüşmüş olduğu 2000'e kadar bir değişim yaşandı. 1900'de dünya ülkelerinin %13'ü "sınırlı demokratik uygulamalar" gösterirken, 2000'de bu oran %8'e düştü; yani 25'ten 16'ya geriledi. Diğer ülkeler, farklı türlerde demokratik olmayan yönetim biçimleri sergiliyor. Sayılar, yirminci yüzyıl boyunca demokrasinin genişlemesine işaret ederken, detaylar bazı tartışmalara açık olabilir (örneğin, Yeni Zelanda aslında 1893'te evrensel oy hakkını yürürlüğe koymasına rağmen, tam egemenlik eksikliği ve Maori oylarına getirilen bazı kısıtlamalar nedeniyle dikkate alınmamıştır).