stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Chiusi
Kardeş yerleşimler

Andrézieux-Bouthéon, Fransa
Neu-Isenburg, Almanya
| g t Siena ili - Toskana  |
| --- | --- |
Komünler: Abbadia San Salvatore · Asciano · Buonconvento · Casole d'Elsa · Castellina in Chianti · Castelnuovo Berardenga · Castiglione d'Orcia · Cetona · Chianciano Terme · Chiusdino · Chiusi · Colle di Val d'Elsa · Gaiole in Chianti · Montalcino · Montepulciano · Monteriggioni · Monteroni d'Arbia · Monticiano · Murlo · Piancastagnaio · Pienza · Poggibonsi · Radda in Chianti · Radicofani · Radicondoli · Rapolano Terme · San Casciano dei Bagni · San Gimignano · San Giovanni d'Asso · San Quirico d'Orcia · Sarteano · Siena ·   Sinalunga · Sovicille · Torrita di Siena · Trequanda
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb119704681 (data)  GND: 4085259-3  LCCN: n82081298  MusicBrainz: 254c07e8-3b3f-4093-8ea4-6cbab0cdd615  NLI: 987007550446205171  VIAF: 142885898   WorldCat (LCCN): n82-081298
Barbourichthys

Barbourichthys, Soleidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Weissenborn

Ben Harper Toronto, Ontario'da bir Weissenborn çalarken.
Weissenborn ya da H. Weissenborn bir tür lap slide gitardır ve Los Angeles'ta 1920'ler ve 1930'larda Hermann Weissenborn tarafından üretilmiştir. Yaklaşık olarak 5000'den daha az sayıda orijinal enstrüman üretilmiştir ve kaç tanesinin halen sağlam kaldığı bilinmemektedir. Marka şu anda reprodüksiyon ürünleri için kullanılmaktadır.
Weissenborn diğer gitarlara nazaran daha tok bir ses dalgası yaymaktadır.
Cedidcilik

Cedidcilik, 19. yüzyılın sonu ve 20. yüzyılın başlarında Rus İmparatorluğu'da özellikle Türk kökenli Müslüman halklar arasında ortaya çıkan sosyal-siyasi ve entelektüel bir harekettir. Önceleri eski eğitim sistemini değiştirmek ve Müslümanlar için Avrupalı eğitiminin gerekliliği savunan bir hareket iken daha sonra feodal kalıntıların lağvedilmesi, İslam'ın ve dini okulların reformu, İslam'ın milli burjuvazinin taleplerine uyarlanması amaçlanmıştır. Hareketin en önde gelen isimlerinden biri İsmail Gaspıralı idi.
Eğitim reformu

Cedidçiliğin temel amaçlarından biri eğitim reformuydu. Rus İmparatorluğu'nun Müslüman bölgelerinde var olan mekteplerden veya ilkokullardan oldukça farklı bir şekilde eğitim verecek olan yeni okullar oluşturmak istediler. Cedidçiler, geleneksel eğitim sistemini "Orta Asya'nın yozlaşmasının olmasa da, durgunluğunun en açık işareti" olarak gördüler. Eğitim sistemi reformunun, yabancıların yönettiği bir Müslüman toplumu canlandırmanın en iyi yolu olduğunu düşündüler. Mekteplerin, derste görülen metinlerin açıklanmasından veya yazılı dilden ziyade dini metinlerin ezberlenmesi konusundaki vurgusunu eleştirdiler. Adeeb Khalid, 1890'larda mektebe giden Tacik olan Cedidçi Sadriddin Ayni'nin anılarını ifade eder; Ayni, Arap alfabesini ezberlemeye yardımcı olması için öğrendiğini, ancak söz konusu metni ezberlemediği sürece okuyamadığını söylemiştir.
Açıkça söylemek gerekirse Cedidciler, bir sınıf olarak ulemanın Müslüman toplumun aydınlanması ve korunması için gerekli olduğunu belirtmekle birlikte aynı zamanda reform vizyonlarını paylaşmayan ulemanın İslam'ın gerçek bilgisiyle tanışmadığını ifade ettiler. Kaçınılmaz olarak, modernist projelerine karşı çıkanlar, Müslümanların gelişmesini arzu etmekten ziyade kişisel çıkarlarını düşünenler olarak tasvir edildi. Cedidciler ulema ve sufileri İslami prensiplerin direkleri olarak değil, hem modernleşmeye hem de otantik İslami geleneğe düşman olan popüler bir İslam biçiminin savunucuları olarak gördüler. Orta Asya Cedidcileri dini liderleri toplumun ahlaken çürümesine izin vermekle suçladılar (alkolizm, oğlancılık, çok eşlilik ve cinsiyet ayrımcılığı yaygınlığında görüldüğü gibi) ve aynı anda Rus yetkililerle dini elitler olarak otoritelerini pekiştirmek için işbirliği yaptılar.
Bölgelere göre Cedidciler > Orta Asya

Çoğunlukla, Türkistan'ın Rus nüfusu dini uygulamayı medeniyet ve kültüre karşı olarak görüyordu. Bu nedenle Ruslar, tehlikeli aşırıcı olarak gördükleri ulema gibi geleneksel Müslüman otoritelere karşı belirli bir hoşnutsuzluğa sahiptiler. Öte yandan, Ruslar, reformlarının ilerici ve seküler doğası nedeniyle Cedidcilere çok daha fazla saygı duymuşlardır. Ancak Ruslar, Orta Asya Türkistan nüfusunun ayrı yaşam alanlarına ve sınırlı oy haklarına sahip olması gerektiği fikrini savundular.
Rus ve Orta Asya halkını ayrı tutmak açısından, Türkistan'ın başkenti Taşkent'te ikamet Rus elitleriyle sınırlıydı. Ayrıca, Türkistan'daki şehirlerin çoğunun Ruslar ve "yerliler" (Orta Asyalılar için aşağılayıcı bir terim) için ayrı bölgeleri vardı. 1905 Ekim Manifestosu'na uygun olarak daha erişilebilir bir siyasi sistem yaratma görünümünü verirken, Cedidcilerin siyasi gücünü sınırlamak için, Ruslar Türkistan nüfusunu her biri Duma'ya bir temsilci gönderme kotasına sahip "yerli" ve "yerli olmayan" seçim bölgelerine böldü. Bu sistem, Türkistan nüfusunun yüzde onundan daha az olmalarına rağmen, Duma'da "yerli olmayan"lara üçte iki çoğunluk verdi. Rus otoritesi ve siyasi manevralar nedeniyle, Cedidciler Türkistan'ın imparatorluk yönetimi altında eşitlik hedeflerine ulaşamadılar.
Literatür

Bergne, Paul (2003). "The Kokand Autonomy 1917-18. Political background, Aims and Reasons for Failure".  Tom Everett-Heath (Ed.). Central Asia. Aspects of Transition. Londra.
Fedtke, Gero (1998). "Jadids, Young Bukharans, Communists and the Bukharan Revolution. From an Ideological Debate in the Early Soviet Union".  Anke von Kügelgen (Ed.). Muslim Culture in Russia and Central Asia. Inter-regional & Inter-ethnic Relations. Berlin.
Allworth, Edward (1989). "The focus of literature".  Edward Allworth (Ed.). Central Asia: 120 Years of Russian Rule. Durham, NC: Duke University Press. ISBN 978-0-8223-0930-7.
d'Encausse, Hélène Carrère (1989). "Social and political reform".  Edward Allworth (Ed.). Central Asia: 120 Years of Russian Rule. Durham, NC: Duke University Press. ISBN 978-0-8223-0930-7.
Keller, Shoshana (2001). To Moscow, Not Mecca: The Soviet Campaign Against Reform in Central Asia, 1917–1941. Westport, CT: Praeger Publishers. ISBN 978-0-275-97238-7.
Khalid, Adeeb (1998). The Politics of Muslim Cultural Reform: Jadidism in Central Asia. Berkeley, CA: University of California Press. ISBN 978-0-520-21356-2.
Khalid, Adeeb (2001). "Nationalizing the revolution in Central Asia: the transformation of Jadidism, 1917–1920".  Ronald Grigor Suny & Terry Martin (Ed.). A State of Nations: Empire and Nation-Making in the Age of Lenin and Stalin. New York, NY: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-514423-9.
Khalid, Adeeb (2006). "Backwardness and the quest for civilization: early Soviet Central Asia in comparative perspective". Slavic Review. 65 (2). ss. 231-251. doi:10.2307/4148591. JSTOR 4148591.
Khalid, Adeeb (1994). "Printing, publishing, and reform in tsarist Central Asia" (PDF). International Journal of Middle East Studies. 26 (2). ss. 187-200. doi:10.1017/S0020743800060207. 21 Eylül 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF). Erişim tarihi: 19 Mayıs 2020.
Kirimli, H. (1993). The "Young Tatar" Movement in the Crimea, 1905-1909. Cahiers Du Monde Russe Et Soviétique, 34(4), 529-560. Retrieved from https://www.jstor.org/stable/20170880 16 Ocak 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Kuttner, Thomas (1975). "Russian Jadīdism and the Islamic world: Ismail Gasprinskii in Cairo, 1908. A call to the Arabs for the rejuvenation of the Islamic world". Cahiers du Monde Russe et Soviétique. 16 (3). ss. 383-424. doi:10.3406/cmr.1975.1247. 2 Haziran 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Mayıs 2020.
Sahadeo, Jeff (2007). "Progress or peril: migrants and locals in Russian Tashkent, 1906-1914".  Nicholas B. Breyfogle, Abby M. Schrader & Willard Sunderland (Ed.). Peopling the Russian Periphery: Borderland Colonization in Eurasian History. Londra: Routledge. ISBN 978-0-415-41880-5.
Абдирашидов, Зайнабидин (2011). Исмаил Гаспринский и Туркестан в начале ХХ века: связи-отношения-влияние. Ташкент: Akademnashr. ISBN 9789943373976.
Минтс, И. И. (1967). Победа Советской Власти в Средней Азии и Казахстане. Tashkent.
S. A. Dudoignon & F. Georgon ((Ed.)). "Le Réformisme Musulman en Asie Centrale. Du "premier renouveau" à la Soviétisation 1788–1937". Cahiers du Monde Russe. Cilt 37.
Sürekli bas

Barok dönemde (1600-1750) neredeyse evrensel geçerliliği olan sürekli bas (basso continuo) partisi, bir bas çizgisi ve bir akor sürekliliği sağlayarak müziğin armonik yapısını oluşturmak için ortaya çıkmış ve gelişmiştir. Genellikle continuo olarak kısaltılır ve sürekli bas partisini seslendiren çalıcılara sürekli bas grubu denir.
Küçük bir grup şarkıcı için klavsen ve bas viyol sürekli bas partisini çalarken.
Zorunluluklar

Sürekli bas partisinin nasıl çalınacağı genellikle sanatçıların takdirine bırakılır (veya büyük bir performans için şefe ) ve uygulama, Barok dönemi içinde büyük ölçüde değişmiştir. Bir klavsen, org, lute, tiorbo, gitar, regal veya arp gibi akor çalabilen en az bir çalgı dahil edilmelidir. Ek olarak, viyolonsel, kontrbas, bas viyola veya fagot gibi bas ses bölgesinde çalınan herhangi bir sayıda çalgı dahil edilebilir. En azından modern performanslarda en yaygın kombinasyon çalgısal eserler için klavsen ve viyolonsel ve operalar gibi din dışı vokal eserler ve dinsel müzik için org ve viyolonseldir. Özellikle düşük perdeli bir solo sese (örneğin bir bas şarkıcısı) eşlik ederken bir kontrbas eklenebilir.
Tipik çalıcılar, büyük toplulukta kullanılan çalgı aileleriyle eşleşir:eserde obua veya diğer nefesli çalgılar varsa fagot dahil olur, ancak sadece yaylılar varsa viyolonsel ve/veya kontrbas ile sınırlandırır. Arp, lut ve diğer telli çalgılar, 17. yüzyılın başlarındaki müziğin daha tipiktir. Bazen çalgılar besteci tarafından belirtilir: Claudio Monteverdi L'Orfeo operasında (1607), pastoral sahnelerde bas viol ile birlikte birden fazla klavsen ve lut gibi son derece farklı bir çalgılama gerektirir.
Klavye (veya bir diğer akor çalabilen çalgı) icracısı, nota olarak yazılı bir bas çizgisine ek olarak, önceden belirlenmiş ve performansta doğaçtan çalınan akorları tamamlamak için notaların üstündeki rakamsal şifreleri akor haline getirerek sürekli bir parti gerçekleştirir (doğaçlama bir şekilde ekler). Aşağıda açıklanan şifreli bas bir rehberdir, ancak müzisyenlerin müzikal yargılarını ve diğer çalgıları veya seslerini (özellikle ezgisel ana hat ve içinde bulunabilecek herhangi bir arıza) bir rehber olarak kullanmaları beklenir. Deneyimli çalıcılar bazen diğer çalgı partilerinde bulunan motifleri doğaçlama akor eşliğine dahil ederler. Bu tür müziğin modern versiyonları, doğaçlama yerine genellikle bir çalıcı için partilerin notasyonunda tamamen yazılan, somut bir bir klavye partisi oluşturur. Bununla birlikte, dönemsel icracıların (HIP) artmasıyla, Barok çalıcıların yaptığı gibi, parçalarını rakamsal şifrelerden doğaçlayabilen sürekli bas çalgıcılarının sayısı artmıştır.
Notasyon

Bir sürekli bas partisi, bas çalgısının somut notalarının sizek üzerine yazılmış notasyonu üzerine, bazı rakamlar, arızalar (diyez, bemol, naturel) ve bazen yatay çizgiler ve diğer belirteçlerle, ardı ardına hangi akorların çalınması gerektiğini ve sonraki akora nasıl bağlanacağını tamamen şifrelere dayalı bir şekilde gösterir.
Tasto solo ifadesi, bir sonraki rakamla karşılaşılana kadar sadece bas hattının (herhangi bir üst akor olmadan) kısa bir süre çalınacağını belirtir. Bu, akor çalma çalıcısına bir süre doğaçlama akor çalmaması gerektiğini ifade eder. Tasto solo'nun belirtilmesi gerekliliği, aksi takdirde şifreli bas hattının bir bölümünde hiçbir şifre yoksa, akor çalan çalıcının ya bir kök pozisyon üçlüsü olduğunu varsayması ya da başka bir şifrenin ima ettiği harmonik hareket. Örneğin, Do majör tondaki bir sürekli bas partisi, birinci ölçüdeki bir Do notası ile başlar ve ikinci ölçüde bir Si♮ notasına inerse, rakam olmasa bile çalıcı bunun büyük olasılıkla dominant akorun (Sol Majör) birinci çevrimi olduğunu (akorun alt notasından üste doğru Si – Re – Sol) düşünecektir.
Besteciler aşağıda açıklanan kullanımlarda tutarsızdı. Özellikle 17. yüzyılda, besteci akorun ne olması gerektiği belli ise sayılar yazmazdı. Claudio Monteverdi gibi erken besteciler oktavı 10, 11 ve 15 gibi bileşik aralıklarla belirttiler.
Notasyon > Sayılar

| Üçlü Akorlar (Triad akorlar)> Akorun durumu | Üçlü Akorlar (Triad akorlar)> Bas üstündeki aralıklar   | Üçlü Akorlar (Triad akorlar)> Sembol | Üçlü Akorlar (Triad akorlar)> Örnek |
| --- | --- | --- | --- |
| Kök akor | 53 | Yok |  |
| 1. çevrim | 63 | 6 |  |
| 2. çevrim | 64 | 64 |  |
Yedili akorlar
| Akorun durumu | Bas üstündeki aralıklar | Sembol | Örnek |
| Kök akor | 7 5 3 | 7 |  |
| 1. çevrim | 6 5 3 | 6 5 |  |
| 2. çevrim | 6 4 3 | 4 3 |  |
| 3. çevrim | 6 4 2 | 4 ya da 2  2             |  |
Triadlar ve yedili akorlar için modern şifreler sağdaki tabloda gösterilmektedir.
Sayılar, bir notanın çalınması gereken verilen bas çizgisinin üzerindeki dizi adımı sayısını gösterir. Örneğin:
Burada bas notası Do'dur, 4 ve 6 sayıları, dördüncü ve altıncı notaların çalınması gerektiğini, yani Fa ve La'yı gösterir. Başka bir deyişle, Fa Majör akorunun ikinci çevrimi gerçekleştirilmelidir:
3 veya 5 sayılarının normal olarak anlaşılacağı durumlarda, genellikle nota üzerine yazılmaz. Örneğin:
aşağıdaki anlama gelmektedir.
ve şu şekilde çalınabilir.
Bununla beraber çalıcı, notaları hangi oktavda çalacağını kendisi seçebilir ve genellikle blok akorlar yerine arpej olarak çalmak veya müziğin temposuna ve dokusuna bağlı olarak doğaçlama süslemeler eklemek gibi detayları göz önünde bulundurmalıdır.
Bazen, sayıların bazıları atılır: 2 kendi başına 42 veya  şifrelerini ifade edebilir. Örneğin. Şifreli bas-yazan kişinin açısından bakıldığında, bu bas nota açıkça üçüncü çevrim yedili akordur, bu nedenle altıncı aralık, çalıcının otomatik olarak çıkarması gereken bir aralık olarak görülür. Çoğu durumda, genellikle akorun ilerleyişinden veya ezgiden anlaşılabileceği yerlerde, tüm şifreler göz ardı edilebilir.
Bazen akor değişir, ancak bas notasının aynı kalır. Bu durumlarda, yeni akorun rakamları, ölçüde çalınması gereken yere yazılır.
Bas notası değişirken üstteki akordaki notalar değişmeden devam ediyorsa, akorun tutulacağı sürece, şifrenin veya rakamların yanında bir çizgi çizilir:
Bas hareket ederken, üst notalar yerinde kaldığı için aralığın da değiştiği bu durumda 63 'ten  74'e geçilmiş olur fakat ek şifre yazılmaz.
Notasyon > Arızalar

Bir arıza tek başına numarasız gösterildiğinde, en pes notanın üçlü üzerindeki notaya uygulanır; en yaygın olarak, bu akorun ortadaki sesidir. Aksi takdirde, bir sayı gösterilirse, yanlışlıkla söz konusu aralığı etkiler. Aşağıdaki örnek, bas notasının üstünde yazılmış numarasız bir arızanın üçlüye uygulandığı, yaygın varsayılan anlamını gösterir:
Bazen arıza numaradan önce değil numaradan sonra gösterilir.
Alternatif olarak, bir sayının yanına yerleştirilmiş bir artı, o notanın perdesinin bir yarım ton yükseltilmesi (tizleştirilmesi) anlamına gelir (böylece normalde bemol ise naturel olur ve normalde naturel ise diyez olur). Bunu belirtmenin farklı bir yolu, sayının kendisinde ters eğik çizgi çizmektir. Aşağıdaki üç notasyonun hepsi aynı şeyi gösterir:
Daha nadiren, bir sayı boyunca ileri eğik çizgi bir adımın bir yarım ton düşürüleceğini (pesleştirileceğini) gösterir:
Diyezler veya bemoller ana ton belirtecinde kullanıldığında, özellikle 17. yüzyıl müziğinde biraz farklı bir anlama sahiplerdi. Ana ton belirtecinde bir bemolü iptal etmek için diyez sembolü kullanılabilir veya tam tersi, naturel sembolü yerine kullanılabilir.
Tarihçe

Sürekli bas, Barok döneminin önemli bir yapısal ve tanımlayıcı unsuru olmasına rağmen, klasik dönemin (yaklaşık 1800'e kadar) dinsel koro eserlerinin çoğunda (ancak bunlarla sınırlı değildir) kullanılmaya devam etti. Bir örnek, C. Ph. E. Bach'ın re minör, flüt, yaylılar ve sürekli bas için konçertosudur. 19. yüzyılda kullanımının örnekleri daha nadirdir, ancak vardır: Anton Bruckner, Ludwig van Beethoven ve Franz Schubert'in mass gibi dinsel eserleri, örneğin, bir org çalıcısı için olan bir sürekli bas partisine sahiptir.
Şifreli bas örneği. J. S. Bach (BWV 443) Beschränkt, ihr Weisen'den alınmıştır . bağlantı=| Bu ses hakkında PlayDosya:Figured bass example from BWV 443.mid
Yeminli bakireler

20. yüzyıl başında bir yeminli bakire
Yeminli bakireler, Arnavutluk'ta ülkenin sıkı ataerkil yapısından ötürü kadın kimliğinden vazgeçip bir erkek gibi yaşamaya devam eden kimselerdir.
15. yüzyılda başlayan bu gelenek Arnavut kadınların henüz bir bakireyken ettikleri yemine dayanır.[kaynak belirtilmeli] Çoğunlukla ailenin reisinin erkek bir vasi bırakmadan öldüğü durumlarda mirasın aileye kalması ve yönetiminin sağlanması için, bazen de  istemedikleri evliliklerden kaçınmak için ‘bakirelik yemini’ eden kadınlar, bu yeminle birlikte  erkeğin yerine getirmesi gereken tüm sorumluluklara sahip olurken, erkeklerin sahip olduğu özgürlükleri de elde ederler. Yeminli bakireler erkek kıyafetleri giymekte (pantolon), oy kullanmakta, silah taşımakta, saat takmakta, sigara içmekte, mal mülk alıp satmakta özgürdür.
Arnavutluk’ta kadın-erkek arasındaki uçurumun kapanması sonucu sayıları azalmıştır. 2008’de New York Times gazetesinde yayımlanan bir makalede sayılarının 40 kadar olduğu bildirilmiştir.
Popüler kültür

Yugoslav yönetmen Srđan Karanović'in 1991 tarihli Virdžina filmi bu gelenek üzerinedir.
İtalyan yönetmen Laura Bispuri'nin Yeminli Bakire filmi, bir yeminli bakire olan Hana'nın yaşamını konu edinir. Film, Arnavut romancı  Elvira Dones'in aynı adlı romanına dayanır.
Weissenberg sayısı

Weissenberg sayısı (Wi), viskoelastik akışların incelenmesinde kullanılan bir boyutsuz sayıdır. Karl Weissenberg'in adıyla anılmaktadır. Bu boyutsuz sayı, elastik kuvvetlerin viskoz kuvvetlere oranını karşılaştırır. Farklı şekillerde tanımlanabilmesine rağmen, genellikle akışkanın gerilme relaksasyonu (İng. stress relaxation) süresi ile belirli bir proses zamanı arasındaki ilişki olarak ifade edilir. Örneğin, basit sabit kayma durumunda, sıklıkla Wi veya We olarak kısaltılan Weissenberg sayısı, kesme hızı  {\dot {\gamma }} ile relaksasyon süresi  \lambda 'nın çarpımı olarak tanımlanır. Maxwell modeli ve Oldroyd-B modeli kullanılarak, elastik kuvvetler birinci normal kuvvet (N1) olarak ifade edilebilir.
Bu sayı, gerilmenin evrimini ölçeklendirmekten elde edildiği için, kayma veya uzama hızı ve uzunluk ölçeği için seçimler içerir. Dolayısıyla, tüm boyutsuz sayıların kesin tanımı, sayının kendisiyle birlikte verilmelidir.
Pipkin diyagramı, Deborah sayısı ve Weissenberg sayısına göre bir malzemenin farklı akış rejimlerini göstermektedir.
Wi, Deborah sayısı ile benzerlik göstermekte olup, teknik literatürde sıklıkla karıştırılmaktadır, ancak farklı fiziksel yorumlara sahiptirler. Weissenberg sayısı, deformasyon sonucu oluşan anizotropi veya yönlenme derecesini belirtir ve sabit gerilme geçmişine sahip akışları, örneğin basit kayma akışlarını tanımlamak için uygundur. Buna karşın, Deborah sayısı, sabit olmayan gerilme geçmişine sahip akışları tanımlamak için kullanılmalı ve fiziksel olarak elastik enerjinin depolanma veya serbest bırakılma hızını ifade eder.
Barbouriidae

Barbouriidae, Alpheoidea üstfamilyasına bağlı bir hayvan familyasıdır.
Celerinatantimonadaceae

Celerinatantimonadaceae Alteromonadales takımına bağlı bir bakteri familyasıdır.
Tekne

Başlığın diğer anlamları için tekne (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
Tekne
Bir Doni Maldivlerde
Kenara yakın harekat eden tahta teknesi
Tekne ya da bot, su üzerinde kalmak ve hareket etmek amacıyla inşa edilen araçlara verilen genel addır. Genelde polyester veya ahşap malzemeden imâl edilir.
Gezi teknesi: Daha çok turistik bölgelerde ticari amaçlı kullanılmak için dizayn edilen tekneler.
Sürat teknesi: Hobi amaçlı deniz üstünde hızla dolaşmayı aynı zamanda eğlenmeyi sağlayan tekne türü.
Yolcu teknesi: İki kara arasında köprü görevi gören tekneler.
Etimoloji

"Tekne" kelimesi Eski Türkçe kökenli olmakla beraber zaman içerisinde anlam kaymasına uğramıştır, zira kelime, Eski Türkçede bot yerine "yalak, yemlik" anlamlarına gelmekteydi. "Ekmek teknesi" ve "tekne kazıntısı" gibi deyimler, esasında kelimenin o eski anlamından bahsedilerek oluşturulmuştur.
"Bot" kelimesiyse aynı anlama gelen İngilizce boat sözcüğünden Türkçeye geçmiştir. O kelime ise aynı anlama gelen Proto-Germanik *boit kökü aracılığıyla "yarmak" anlamındaki Proto Hint-Avrupa *bʰei̯d- kökünden gelmektedir.
Weiswampach

| Weiswampach |
| --- | --- |

Ülke:  Lüksemburg
Zaman dilimi: UTC+01.00 (OAS)
 • Yaz (YSU): UTC+02.00 (OAYS)
Weiswampach, Lüksemburg'un komünlerinden biridir.
Celeriella

Celeriella, Acanthodrilidae familyasına bağlı bir cinstir.
Celerobates

Celerobates Ptilomerinae altfamilyasına bağlı bir cinstir.
Barbour County, Alabama

| Barbour ili |
| --- | --- |
İl
Barbour County


Ülke:  ABD
Eyalet: Alabama
Kuruluş: 18 Aralık 1832
Merkez: Clayton
Yüzölçümü
 • Toplam: 2.340 km²
Nüfus (2020)
 • Toplam: 25.223
 • Yoğunluk: 11/km²
Zaman dilimi: UTC-06.00 (CST)
 • Yaz (YSU): UTC-05.00 (CDT)
Barbour ili veya Barbour County Amerika Birleşik Devletleri'nin Alabama eyaletinde bulunan bir ildir. İlin nüfusu 2020 sayımına göre 25,223'tür. İlin merkezi Clayton şehridir.
| g t Alabama Eyaleti |
| --- | --- |
Konular:  İklim  Kongre üyeleri  Çevre  Floridalılar  Coğrafya  Jeoloji  Kamu yönetimi  Tarih  Hukuk  Eyalet parkları  Ulaşım  Ziyaretçiler için ilgi çekebilecek yerler 
Sosyal:  Kültür  Suç  Demografi  Ekonomi  Eğitim  Politika 
Bölge:  Kuzey Alabama  Orta Alabama  Güney Alabama  Birmingham Bölgesi  Black Belt  Canebrake  Cumberland Platosu  Eastern Shore  Gulf Körfezi Sahil Ovası  Piedmont  Ridge-and-Valley Apalaş Dağları bölgesi  Tennessee Valley  Wiregrass 
Metropol bölgeler:  Huntsville  Mobile  Montgomery  Tuscaloosa  Daphne-Fairhope-Foley  Decatur  Auburn-Opelika  Dothan  Florence-Muscle Shoals  Anniston-Oxford-Jacksonville  Gadsden 
Büyük şehirler:  Birmingham  Montgomery  Mobile  Huntsville  Tuscaloosa  Hoover  Dothan  Auburn  Decatur  Madison 
County'ler:  Autauga  Baldwin  Barbour  Bibb  Blount  Bullock  Butler  Calhoun  Chambers  Cherokee  Chilton  Choctaw  Clarke  Clay  Cleburne  Coffee  Colbert  Conecuh  Coosa  Covington  Crenshaw  Cullman  Dale  Dallas  DeKalb  Elmore  Escambia  Etowah  Fayette  Franklin  Geneva  Greene  Hale  Henry  Houston  Jackson  Jefferson  Lamar  Lauderdale  Lawrence  Lee  Limestone  Lowndes  Macon  Madison  Marengo  Marion  Marshall  Mobile  Monroe  Montgomery  Morgan  Perry  Pickens  Pike  Randolph  Russell  Shelby  St. Clair  Sumter  Talladega  Tallapoosa  Tuscaloosa  Walker  Washington  Wilcox  Winston 
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  LCCN: n80017647  MusicBrainz: 813e476b-c1c1-4340-a2af-4cbfc5553c2d  NARA: 10038617  NLI: 987007559638805171  VIAF: 145410323   WorldCat (LCCN): n80-017647
Balatlı Arif

| --- | --- |
Filmin afişi
Yönetmen: Atıf Yılmaz
Yapımcı: İrfan Atasoy
Senarist: Ayşe Şasa
Oyuncular: Yılmaz Güney  Nebahat Çehre
Görüntü yönetmeni: Rafet Şiriner
Stüdyo: İrfan Film
Cinsi: Sinema filmi
Türü: Dram, Duygusal, Komedi
Renk: Siyah-beyaz
Yapım yılı: 1967
Ülke: Türkiye
Dil: Türkçe
Balatlı Arif, başrollerinde Yılmaz Güney ve Nebahat Çehre'nin oynadığı yönetmenliğini ise Atıf Yılmaz'ın yaptığı 1967 yapımı Türk filmidir.
Oyuncular

Yılmaz Güney
Nebahat Çehre
Candan İsen
Ersun Kazançel
Uğur Say
Tülin Oral
Erdal Özyağcılar
Muadelet Tibet
Danyal Topatan
Sami Tunç
Erdoğan Akduman
Hakkı Haktan
Meral Küçükerol
Mustafa Alabora
Ahmet Turgutlu
Hüseyin Kutman
Lütfü Engin
Nermin Özses
Yaşamım ve Psikanaliz

Yaşamım ve Psikanaliz, Sigmund Freud tarafından kaleme alınan, bilimsel çalışma ve çatışmalarının anlatan, fikir arkadaşlarının ve ayrı düşen dostlarının nasıl ve hangi gerekçelerle ayrıldığını ele alan psikanaliz için başvuru niteliğinde kitabıdır.
Kitabın ana başlıkları

Sigmund Freud'un Yaşamöyküsü ve Psikanalizin Başlangıç Evreleri
Özyaşamöyküsü
Emil Fluss'a Gençlik Mektupları
Paris ve Berlin Gezisine Ait Rapor
Psikanalizin Tarihçesi
Psikanalizin Kısa Özeti
Psikanalize Karşı Direnenler
Kavram açıklamaları
Kitap hakkında bilgiler

ISBN 975-468-053-1
Özgün adı: "Selbsdarstellung" - Schriften zur Geschichte der Psychoanalyse
Çeviren: Kâmuran Şipal
Yayınevi: Say Yayıncılık/Psikoloji Dizisi