Demokratikleşme
Nedenleri > Ekonomik faktörler > Ekonomik kalkınma ve modernleşme teorisi

Seymour Martin Lipset, Carles Boix ve Susan Stokes, Dietrich Rueschemeyer, Evelyne Stephens ve John Stephens gibi bilim insanları, ekonomik gelişmenin demokratikleşme olasılığını artırdığını savunmaktadır. Lipset tarafından 1959'da ortaya atılan bu teori daha sonra modernleşme teorisi olarak adlandırılmıştır. Daniel Treisman'a göre, "daha yüksek gelir ile hem demokratikleşme hem de demokratik süreklilik arasında orta vadeli (10-20 yıl) güçlü ve tutarlı bir ilişki bulunmaktadır, ancak kısa süreli zaman dilimlerinde bu ilişki her zaman geçerli olmayabilir." Robert Dahl ise piyasa ekonomilerinin demokratik kurumlar için uygun koşullar sağladığını savunmuştur.
Kişi başına düşen daha yüksek bir GSYİH, demokrasiyle ilişkilidir ve bazıları en zengin demokrasilerin hiçbir zaman otoriterliğe düşmediğini iddia etmektedir. Hitler'in ve Nazi Partisi'nin Weimar Almanya'sında yükselişi açık bir karşı örnek olarak görülebilir, ancak 1930'ların başında Almanya zaten gelişmiş bir ekonomi olmasına rağmen, ülke Birinci Dünya Savaşı'ndan (1910'ların başından itibaren) bu yana neredeyse sürekli bir ekonomik kriz içinde yaşıyordu ve bu kriz sonunda Büyük Buhran'ın etkileriyle daha da kötüleşti. Ayrıca, sanayi devriminden önce demokrasinin çok nadir olduğu genel bir gözlem vardır. Bu nedenle, deneysel araştırmalar birçok kişiyi ekonomik gelişmenin ya demokrasiye geçiş şansını artırdığına ya da yeni kurulan demokrasilerin sağlamlaşmasına yardımcı olduğuna inanmaya yönlendirmiştir. Bir çalışma, ekonomik gelişmenin demokratikleşmeyi sadece orta vadede (10-20 yıl) teşvik ettiğini bulmuştur. Bu, gelişmenin mevcut lideri sağlamlaştırabileceği, ancak liderin ayrıldığında devleti bir oğluna veya güvendiği bir yardımcıya teslim etmenin daha zor hale gelebileceği anlamına gelir. Bununla birlikte, demokrasinin zenginlik sonucu mu, nedeni mi, yoksa her iki sürecin de birbirinden bağımsız olduğu konusundaki tartışma kesin olmaktan uzaktır. Başka bir çalışma, ekonomik gelişmenin demokrasiyi teşvik etmek için ülkenin siyasi istikrarına bağlı olduğunu öne sürmektedir. Clark, Robert ve Golder, Albert Hirschman'ın Çıkış, Söylem ve Sadakat modelini yeniden formüle ettikleri çalışmalarında, bir ülkedeki zenginliğin artışı başlı başına bir demokratikleşme sürecini etkilemediğini, ancak zenginliğin artışıyla birlikte gelen sosyo-ekonomik yapı değişikliklerinin etkili olduğunu açıklarlar. Bu yapı değişikliklerinin, birçok Avrupa ülkesinin demokratik hale gelmesinin ana nedenlerinden biri olduğu belirtilmektedir. Modernleşme tarım sektörünü daha verimli hale getirdiğinde, sosyo-ekonomik yapılar değişti ve daha fazla zaman ve kaynak yatırımları üretim ve hizmet sektörleri için kullanıldı. Örneğin İngiltere'de, soylu sınıf üyeleri, ekonomik olarak daha önemli hale gelmelerine izin veren ticari faaliyetlere daha fazla yatırım yapmaya başladılar. Bu yeni tür üretim faaliyetleri, varlıkların devlet tarafından hesaplanması ve vergilendirilmesi daha zor olduğundan, devlet artık yağma yapamaz hale geldi ve gelir elde etmek için yeni ekonomik elitlerle müzakere etmek zorunda kaldı. Sürdürülebilir bir anlaşma sağlanmalıydı çünkü devlet, vatandaşlarının sadakatini sürdürmeye daha bağımlı hale geldi ve bununla birlikte vatandaşların ülkenin karar alma sürecinde dikkate alınması için daha fazla güç kazandı.[kaynak güvenilir mi?]
Adam Przeworski ve Fernando Limongi, ekonomik gelişmenin demokrasilerin otoriterleşme eğilimini azalttığını, ancak gelişmenin demokratikleşmeye (otoriter bir devleti demokrasiye dönüştürme) neden olduğunu belirlemek için yeterli kanıt olmadığını savunur. Ekonomik gelişme, kısa ve orta vadede otoriter rejimlere olan halk desteğini artırabilir. Andrew J. Nathan, ekonomik gelişmenin demokratikleşmeye neden olduğu tezine karşı Çin'in sorunlu bir örnek olduğunu iddia eder. Michael Miller, gelişmenin "kırılgan ve istikrarsız rejimlerde demokratizasyon olasılığını artırdığını, ancak bu kırılganlığı başlangıçta daha az olası hale getirdiğini" bulmuştur.
Çeşitli yollar aracılığıyla büyük ölçüde kentleşmenin demokratizasyona katkıda bulunduğunu öne süren araştırmalar bulunmaktadır. 2016 yılında yapılan bir çalışma, tercihli ticaret anlaşmalarının "bir ülkenin demokratikleşmesini teşvik ettiğini, özellikle de STA ortaklarının kendilerinin demokrasi olduğu durumlarda" belirtmiştir.
Birçok bilim insanı ve siyasi düşünür, geniş bir orta sınıfın demokrasinin ortaya çıkışı ve sürdürülmesiyle ilişkilendirilirken diğerleri bu ilişkiyi sorgulamıştır.
Daron Acemoğlu ve James A. Robinson'ın "Non-Modernizasyon" (2022) adlı çalışmasında, modernizasyon teorisinin, "kurumlar ve kültür koşullarına bağlı olmayan ve kesin bir sonuç varsayan" çeşitli siyasi gelişim yollarını açıklayamadığı belirtilmektedir.
Lipset'in argümanı üzerine yapılan Gerardo L. Munck tarafından gerçekleştirilen bir meta-analiz, ekonomik kalkınmanın daha fazla demokrasiye yol açtığı tezini destekleyen çalışmaların çoğunluğunun bulunmadığını göstermektedir.