Fransa'nın Cezayir'i İşgali
Abdülkadir'in direnişinin yenilenmesi

Ayrıca bakınız: Col des Beni Aïcha Seferi
Mayıs 1837'de, o sırada Oran'ın komutanı olan General Thomas Robert Bugeaud, Abdülkādir ile Tafna Antlaşması'nı müzakere etti ve bu antlaşmayla Abdülkādir'in bugünkü Cezayir'in iç kısımlarının büyük bölümü üzerindeki kontrolünü etkin bir şekilde tanıdı. Abdülkādir bu antlaşmayı iç kesimlerdeki aşiretler üzerindeki gücünü pekiştirmek için kullandı ve Fransız kontrolünden uzakta yeni şehirler kurdu. Fransız kontrolü altındaki nüfusu barışçıl ve askeri yollarla direnmeye teşvik etmek için çalıştı. Fransız işgalinden önce Cezayir'i bölen klanlar ve kardeşlikler arasındaki rekabetler onun organizasyonu altında çözüldü ve kontrol ettiği bölgeyi her biri güçlendirilmiş ve kendi savunmasını kontrol eden bölgelere ayırdı. Fransızlarla tekrar karşı karşıya gelmek isteyerek, anlaşma uyarınca Cezayir ve Konstantin arasındaki ana yolu içeren topraklar üzerinde hak iddia etti. Fransız birlikleri 1839'un sonlarında Demir Kapılar olarak bilinen bir dağ geçidinden yürüyerek bu talebe karşı çıkınca Abdülkâdir antlaşmanın ihlal edildiğini iddia etti ve cihat çağrılarını yeniledi. 1839'da Kabiliye komutanı Ahmed bin Salem ve Arap Muhammed bin Allel önderliğinde Mitidja Seferi'ni başlattı. Cezayir kuvvetleri Oued El Alleug muharebesinde bozguna uğratılmış olsa da sefer başarılı oldu. 1840 yılı boyunca Cezayir ve Oran eyaletlerinde Fransızlara karşı gerilla savaşı yürüttü. Valée'nin savaşı sona erdirmedeki başarısızlıkları Aralık 1840'ta yerine General Bugeaud'un geçmesine yol açtı.
Bugeaud, Abdülkādir'den aşamalı olarak toprak almak için Abdülkādir tarafından kullanılanlara benzemeyen hızlı hareket eden süvari kollarıyla birlikte yakıp yıkma taktiğini başlattı. Birliklerin Abdülkadir'e destek veren halka karşı taktikleri çok ağırdı ve halk yakıp yılma ve baskılardan önemli ölçüde acı çekti. Abdülkādir sonunda "smala" veya "zmelah" olarak bilinen seyyar bir karargâh kurmak zorunda kaldı. 1843'te Fransız kuvvetleri Smala Muharebesi'nde o yokken bu kampa baskın düzenleyerek 5.000'den fazla savaşçıyı ve Abdülkādir'in savaş hazinesini ele geçirdi.
Abdülkadir, özellikle sınır bölgelerindeki aşiretlerden bir miktar destek aldığı Fas'a çekilmek zorunda kaldı. Fas'ı Abdülkādir'i ülkeden çıkarmaya ikna etmeye yönelik Fransız diplomatik çabaları başarısız olunca, Fransızlar sultanı politikasını değiştirmeye zorlamak için 1844'te Birinci Fransa-Fas Savaşı ile askeri yollara başvurdu.
Fransa, Abdülkadir'in yukarıda bahsedilen Ahmed bin Salem liderliğindeki yerel güçlerini yok etme umuduyla 1845 yılında Kabiliye bölgesine bir sefer başlattı. Kabiliye Zwawa kuvvetleri 1837'den beri Fransa için bir baş belasıydı ve Beni Mered Muharebesi gibi birçok pusu kurmuşlardı, bu nedenle Abdülkadir'in bölgedeki kuvvetlerini yok etmek zorunluydu. Ahmed'i Tizi Ouzou Muharebesi'nde başarıyla bozguna uğrattıktan sonra, Fransız birlikleri kalan Cezayir kuvvetlerini Issers yakınlarında pusuya düşürerek yerel kuvvetleri başarıyla yok etti ve Ahmed bin Salem'in teslim olmasına neden oldu. Bu yenilgi Abdülkadir'in ülkenin doğusundaki nüfuzunu sona erdirdi. On yılın sonunda Fransız işgali yüz binden fazla askerden oluşuyordu.
Bir Fransız kuvveti 1845'te Sidi Brahim Muharebesi'nde yok edildi, ancak sonunda Aralık 1847'de sınırda Fransız ve Fas birlikleri arasında sıkışan Abdülkadir, Orta Doğu'da sürgüne gitmesine izin verilmesi şartıyla Fransızlara teslim olmayı seçti. Fransızlar bu şartları ihlal ederek onu Şam'a gitmesine izin verilen 1852 yılına kadar Fransa'da tuttular.
Osmanlılar Cezayir'in işgali üzerine resmi bir protesto düzenlediler, ancak eyaletin kaybını asla kabul etmediler. 1905'ten kalma bir "Osmanlı Afrikası" haritası, imparatorluğun Cezayir'in "bölgesinin" (hitta, sınırları belirsiz bir bölge için kullanılan bir terim) batısında Fas ile bir sınıra sahip olduğunu göstermektedir.
Horace Vernet