stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Charon (uydu)

Küçük gezegen 2060 Chiron ile karıştırılmamalıdır.
| --- | --- |
New Horizons tarafından görüntülenen gerçek renkleriyle Charon
Keşif
Keşfeden: James W. Christy
Keşif tarihi: 22 Haziran 1978
Adlandırmalar
MPC belirtmesi: Pluto I
Adın kaynağı: Kaşifin karısı Charlene ve Χάρων Kharōn
Alternatif adlar: S/1978 P 1
Sıfatlar: Charonian Charontian, -ean Charonean
Sembol: 
Yörünge özellikleri 
Dönem 22 Kasım 2002 (JD 2452600.5)
Enberi: 19.587 km
Enöte: 19.595 km
Yarı büyük eksen: 19.591,4 km (planetosentrik) 17.181,0 km (barisentrik)
Dış merkezlik: 0,0002
Yörünge periyodu: 6,3872304 ± 0,0000011 g (6 g, 9 sa, 17 dak, 36,7 ± 0,1 sn)
Ortalama yörünge hızı: 0,21 km/sn
Eğiklik: 0,080° (Plüton ekvatoruna) 119,591° ± 0,014° (Plüton yörüngesine) 112,783° ± 0,014° (tutuluma)
Çıkış düğümü boylamı: 223,046° ± 0,014° (ilkbahar ekinoksuna)
Doğal uydusu: Plüton
Fiziksel özellikler
Görünür büyüklük: 16,8
Mutlak parlaklık (H): 1
Açısal çap: 55 mili-yaysaniye
Ortalama yarıçap: 606,0 ± 0,5 km (0,095 Dünya, 0,51 Plüton)
Basıklık: < %0,5
Yüzey alanı: 4,6 × 106 km2 (0,0090 Dünya)
Hacim: (9,32 ± 0,14) × 108 km3 (0,00086 Dünya)
Kütle: (1,586 ± 0,015) × 1021 kg (2,66 × 10−4 Dünya) (Plüton'un %12,2'si)
Ortalama yoğunluk: 1,702 ± 0,017 g/cm3
Yüzey kütle çekimi: 0,288 m/sn2
Kurtulma hızı: 0,59 km/sn 0,37 mi/sn
Sinodal dönme süresi: eşzamanlı
Albedo: 15° güneş evre açısında 0,2 ile 0,5
Sıcaklık: −220 °C (53 K)
  Wikimedia Commons'ta ilgili ortam
 
Charon, cüce gezegen Plüton'un bilinen beş doğal uydusunun en büyüğüdür. Ortalama yarıçapı 606 km (377 mi) olan Charon, Plüton, Eris, Haumea, Makemake ve Gonggong'dan sonra bilinen altıncı büyük Neptün ötesi cisimdir. 1978 yılında James Christy tarafından Washington, DC'deki Amerika Birleşik Devletleri Deniz Gözlemevi'nin Flagstaff İstasyonu'nda (NOFS) çekilen fotoğraf plakaları kullanılarak keşfedildi. Plüton'un diğer uyduları Nix ve Hydra'nın 2005 yılında, Kerberos'un 2011 yılında ve Styx'in ise 2012 yılında keşfinden sonra (134340) Pluto I olarak da tanımlanmaktadır.
Plüton'un yarısı kadar çapa ve sekizde biri kadar kütleye sahip olan Charon, ana gezegenine göre oldukça büyük bir uydudur. Kütleçekimsel etki sonucu Plüton sisteminin ağırlık merkezi Plüton'un dışında yer alır ve bu iki cisim kütleçekim kilidiyle birbirine bağlıdır.
Charon'un kuzey kutbunun kızıl-kahverengi kısmı, yaşamın temel bileşenleri olabilecek organik makromoleküller olan tholinlerden oluşur. Bu tholinler, uydu üzerindeki kriyovolkanik patlamalar ile salınan metan, azot ve ilgili gazlardan üretilmiş veya Plüton'un atmosferinden uydunun yörüngesine doğru 19.000 km (12.000 mi) uzaklığa kadar taşınmış olabilir.
New Horizons uzay aracı Plüton sistemini ziyaret eden tek sondadır ve 2015 yılında Charon'a 27.000 km (17.000 mi) kadar yaklaşmıştı.
Charon'un geçici adı S/1978 P 1 idi. Yunan mitolojisinde Charon ölüleri kayıkla diğer dünyaya götüren kayıkçıdır ve tanrı Hades ile ya da Roma mitolojisindeki adıyla Plüton ile birlikte anılır.
Keşif

Charon, Birleşik Devletler Deniz Gözlemevi astronomu James Christy tarafından Deniz Gözlemevi Flagstaff İstasyonu'ndaki (NOFS) 1,55-metre (61 in) teleskop kullanılarak keşfedilmiştir. Christy, iki ay önce 22 Haziran 1978'de teleskopla çekilmiş fotoğraf plakaları üzerinde Plüton'un yüksek oranda büyütülmüş görüntülerini inceliyordu ve periyodik olarak hafif bir uzamanın ortaya çıktığını fark etti. Bu şişkinlik, 29 Nisan 1965'e kadar uzanan plakalar üzerinde de doğrulandı. Uluslararası Astronomi Birliği Christy'nin keşfini 7 Temmuz 1978 tarihinde resmen dünyaya duyurdu.
Plüton'un daha sonraki gözlemleri sonucu şişkinliğin eşlik eden daha küçük bir cisimden kaynaklandığı belirlendi. Şişkinliğin dönemselliği, önceden Plüton'un ışık eğrisinden bilinen Plüton'un dönüş periyoduna karşılık geliyordu. Bu da eşzamanlı bir yörüngeye işaret ediyordu ve şişkinlik etkisinin sahte değil gerçek olduğunun kuvvetli bir işaretiydi. Bu durum Plüton'un büyüklüğü, kütlesi ve diğer fiziksel özelliklerinin yeniden değerlendirilmesine yol açtı, çünkü Plüton-Charon sisteminin hesaplanan kütlesi ve albedosu daha önce yalnızca Plüton'a dayandırılmıştı.
Charon'un varlığına dair şüpheler, 1985-1990 yılları arasında Plüton ile beş yıllık bir karşılıklı tutulma ve geçiş dönemine girmesiyle ortadan kalkmıştır. Bu, Plüton-Charon yörünge düzleminin Dünya'dan bakıldığında kenardan olduğu zaman meydana gelir ve Plüton'un 248 yıllık yörünge periyodunda sadece iki aralıkta gerçekleşir. Bu aralıklardan birinin Charon'un keşfinden hemen sonra gerçekleşmesi şans eseri bir tesadüftü.
Yörüngesi

Charon ve Plüton her 6.387 günde bir birbirlerinin etrafında dönerler. İki cisim birbirine kütleçekimsel olarak kilitli durumdadır. Bu yüzden her biri diğerine aynı yüzünü gösterir. Bu, Ay'ın her zaman Dünya'ya aynı yüzünü gösterdiği ancak tersinin geçerli olmadığı kütleçekimsel kilitlenme durumudur. Charon ile Plüton arasındaki ortalama mesafe 19.570 km'dir (12.160 mi). Charon'un keşfi, gök bilimcilere Plüton sisteminin kütlesini doğru bir şekilde hesaplama olanağı tanıdı ve karşılıklı örtülmeler cisimlerin boyutlarını ortaya çıkardı. Bununla birlikte, 2005 yılı sonlarında Plüton'un dış uyduları keşfedilene kadar iki cismin bireysel kütleleri gösterilemedi. Dış uyduların yörüngelerindeki ayrıntılar, Charon'un Plüton kütlesinin yaklaşık %12'sine sahip olduğunu ortaya çıkarmıştır.
Oluşma

2005'te Robin Canup tarafından yayımlanan bir simülasyon çalışması, Charon'un yaklaşık 4,5 milyar yıl önce Dünya'nın uydusu Ay gibi bir çarpışma sonucu oluşmuş olabileceğini öne sürdü. Bu modele göre, Kuiper Kuşağındaki büyük bir cisim yüksek hızla Plüton'a çarparak kendisini ve Plüton'un dış mantosunun çoğunu enkaza çevirdi ve bu enkazın birleşmesi ile Charon oluştu. Halbuki, böyle bir çarpışma sonucunda bilim insanlarının bulduğundan daha buzlu bir Charon ve daha kayalık bir Plüton olması gerekirdi. Günümüzde Plüton ve Charon'un birbirlerinin çevresinde dolanmadan önce çarpışan iki cisim olabileceği düşünülmektedir. Çarpışma, metan (CH4) gibi uçucu buzların buharlaşmasına neden olacak kadar şiddetli olmalıydı, fakat her iki cismi de yok edecek kadar şiddetli değildi. Plüton ve Charon'un çok benzer yoğunluğu, ana cisimlerin çarpışma gerçekleştiğinde tam olarak farklılaşmadığını gösterir.
Sınıflandırma

Plüton-Charon sisteminin ağırlık merkezi (barycenter) her iki cismin de dışındadır. Her iki cisim de diğerinin yörüngesinde dönmediğinden ve Charon Plüton'un %12,2'si kadar kütleye sahip olduğundan, Charon'un Plüton ile ikili gezegenin bir parçası olarak düşünülmesi gerektiği ileri sürülmüştür. Uluslararası Astronomi Birliği (IAU) Charon'un Plüton'un bir uydusu olarak kabul edildiğini, fakat kendi başına bir cüce gezegen olarak sınıflandırılabileceği fikrinin daha sonraki bir tarihte tekrar değerlendirilebileceğini belirtmiştir.
Gezegen teriminin 2006 yılında yeniden tanımlanmasına ilişkin bir taslak öneride IAU, bir gezegenin Güneş'in yörüngesinde dönen ve kütleçekim kuvvetlerinin nesneyi (neredeyse) küresel hale getirmesine yetecek kadar büyük bir cisim olarak tanımlanmasını önermiştir. Bu öneriye göre Charon bir gezegen olarak sınıflandırılacaktı, çünkü taslak açıkça ağırlık merkezinin ana cismin içinde yer aldığı bir gezegensel uyduyu belirtiyordu. Nihai tanımda Plüton bir cüce gezegen olarak yeniden sınıflandırılmış, fakat bir gezegensel uydunun resmi tanımına karar verilmemiştir. Charon şu anda IAU tarafından tanınan cüce gezegenler listesinde yer almamaktadır. Taslak teklif kabul edilmiş olsaydı, Ay'ın da teorik olarak milyarlarca yıl sonra onu Dünya'dan uzaklaştıran gelgitsel ivme neticesinde ağırlık mekezi artık Dünya içinde kalmadığı zaman bir gezegen olarak sınıflandırılabilirdi.
Plüton'un diğer uyduları (Nix, Hydra, Kerberos ve Styx) aynı ağırlık merkezinin yörüngesinde dönerler, fakat küresel olacak kadar büyük değildirler ve basitçe Plüton'un (veya Plüton-Charon'un) uyduları olarak kabul edilirler.
Galeri

New Horizons tarafından elde edilen Plüton ve Charon görüntüsü (11 Temmuz 2015).
Plüton ve Charon'un elde edilen ilk renkli fotoğrafı (New Horizons).
Charon (12 Temmuz 2015 New Horizons).
Charon (14 Temmuz 2015 New Horizons).
Charon'un keşfi ABD Deniz Gözlemevi Flagstaff İstasyonu'nda Plüton'un görüntüsünde zamanla değişen bir şişkinlik gözlenerek yapıldı (sol üstte görülen, ancak sağda olmayan). Negatif görüntü.
Plüton-Charon sisteminin Plüton'un kendisi dışında bir noktayı dolaştığını gösteren simüle edilmiş bir görünümü. Ayrıca iki cüce gezegen arasındaki karşılıklı kütleçekim kilidi de görülebiliyor.
Rheingau-Taunus-Kreis

| Rheingau-Taunus-Kreis |
| --- | --- |
İlçe
  Mühür 
Rheingau-Taunus-Kreis
Ülke:  Almanya
Eyalet: Hessen
Regierungsbezirk: Darmstadt
İdare
 • Landrat: Burkhard Albers (SPD)
Yüzölçümü
 • Toplam: 811.48 km²
Nüfus (31 Aralık 2010)
 • Toplam: 183.125
Resmi kodu: 06439
Plaka kodu: RÜD
Resmî site http://www.rheingau-taunus.de/
Rheingau-Taunus-Kreis Hessen eyaletinin Darmstadt başkazasına bağlıdır. Bu kaza 1977'de Rheingau ve Untertaunus kazalarının birleşmesinden oluşmuştur. Kaza yönetim merkezi Bad Schwalbach kasabasıdır.
Şehirler ve beldeler

| --- | --- |
 Şehirler Bad Schwalbach  Eltville am Rhein  Geisenheim  Idstein  Lorch  Oestrich-Winkel  Rüdesheim am Rhein  Taunusstein:  Beldeler Aarbergen  Heidenrod  Hohenstein  Hünstetten  Kiedrich  Niedernhausen  Schlangenbad  Waldems  Walluf
Orosháza

| Orosháza |
| --- | --- |

  Bayrak Arma 

Ülke:  Macaristan
İl: Békés
Yüzölçümü
 • Toplam: 202.22 km²
Nüfus (2009)
 • Toplam: 32.032
Zaman dilimi: UTC+01.00 (OAS)
 • Yaz (YSU): UTC+02.00 (OAYS)
Posta kodu: 5900, 5903, 5911, 5931
Alan kodu: 68
Orosháza, Macaristan'ın Békés eyaletinin batı parçasında, Békés dağ sırası Meruş Nehri ve Moros Nehri ile sınırlandığı yerde konumlanan bir kasabadır. Orosháza, kültürel, eğitimsel ve dinlenme, eğlence bakımından bölgenin merkezidir. Onun esas çekici yerleri the Szántó Kovács János Müze, the Darvas József Literary Memorial House ve the Town Art Gallery dir
Lutheran Kilisesi, 1777 ve 1830 yılları arasında geç Barok stilinde kasabanın merkezinde bulunmaktadır. İlk yerleşimciler tarafından Zomba'dan getirilen çan kilisenin sunağı önünde tutulmaktadır. Ayrıca ülkedeki tek iyi müze Orosháza'da bulunur.
Kasabanın diğer görülecek yeri 2000'den fazla bitki türünün 6000 çeşidinin görülebildiği Rágyánszky Arboretum dur.
Kasabada her yıl birkaç kültürel ve eğlence programları düzenlenir.
Şehrin ismi "Oros'un evi" anlamına gelir.
Uluslararası ilişkiler > İkiz kasabalar — Kardeş şehirler

Orosháza aşağıdaki yerlerle ikizdir:
Carei, Romanya (1991'den beri)
Kuusankoski, Finlandiya (1993'ten beri)
Băile Tuşnad, Romanya (1995'ten beri)
Panjin, Çin
Llanes, İspanya
Rene Krhin

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
Kişisel bilgileri
Doğum tarihi:  21 Mayıs 1990 (34 yaşında)
Doğum yeri:  Maribor, Yugoslavya
Boyu:  1,89 m (6 ft 2+1⁄2 in)
Mevkii:  Orta saha
Kulüp bilgileri
Kulübü:  Western United FC
Numarası:  16
Altyapı kariyeri
1999-2007:  NK Maribor
2007-2009:  Inter Milan
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 2009-2010 |  Inter Milan |  5 |  (0) |
| 2010-2014 |  Bologna |  59 |  (1) |
| 2014-2015 |  Inter Milan |  3 |  (0) |
| 2015 |  → Córdoba (kiralık) |  14 |  (0) |
| 2015-2018 |  Granada |  36 |  (0) |
| 2017-2018 |  → FC Nantes (kiralık) |  18 |  (1) |
| 2018-2020 |  FC Nantes |  24 |  (0) |
| 2021 |  CD Castellón |  7 |  (0) |
| 2021- |  Western United FC |  0 |  (0) |
| Toplam |   |  166 |  (2) |
Millî takım kariyeri
| 2008-2009 |   Slovenya U19 |  9 |  (1) |
| 2011 |   Slovenya U21 |  7 |  (0) |
| 2009-2019 |   Slovenya |  48 |  (2) |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. Güncelleme: 2 Aralık 2021 
Rene Krhin (d. 21 Mayıs 1990), Western United FC'de forma giymektedir.
Kulüp kariyeri

Yaşadığı şehrin takımı Maribor'da  oynarken İnter altyapısı 17 yaş altı takımına transfer edildi.
Temmuz 2009 'da Jose Mourinho tarafından sezon öncesi A takım kampına çağrılarak Amerika'da  hazırlık maçlarında beğenilmesinin ardından sezon başı takım kadrosuna dahil edildi.Fakat 18 kişilik kadroda ilk üç maç yer bulamadı. 24 Ekim 2009'da ilk maçını Catania 'ya karşı oynadı.
Millî takım kariyeri

İlk millî maçını İngiltere millî futbol takımına karşı 5 Eylül 2009 'da 2-1 kaybettikleri maçın 2. yarısında oyuna girerek yaptı.
Rene Krhin
Kauê (2004 doğumlu futbolcu)

| Kişisel bilgileri |
| --- | --- | --- | --- |
Tam adı:  Kauê Rodrigues Pessanha
Doğum tarihi:  22 Ekim 2004 (20 yaşında)
Doğum yeri:  Quissamã, Brezilya
Boyu:  1,73 m (5 ft 8 in)
Mevkii:  Orta Saha
Kulüp bilgileri
Kulübü:  Botafogo FR
Numarası:  25
Altyapı kariyeri
2017-:  Botafogo FR
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 2024- |  Botafogo FR |  5 |  (1) |
| Toplam |   |  5 |  (1) |
Millî takım kariyeri
| 2019 |   Brezilya U-15 |  1 |  (0) |
| 2022- |   Brezilya U-20 |   |   |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. Güncelleme: 9 Ocak 2025 (2025-01-09) 
Kauê (d. 22 Ekim 2004), Brezilyalı profesyonel futbolcu. Orta Saha mevkiinde görev almaktadır. Série A (Brezilya) ekibi Botafogo FR'da forma giymektedir.
Başarıları > Botafogo

Copa Libertadores: 2024
Série A (Brezilya): 2024
Yakıt hücresi

Metanol yakıt hücresi. Yakıt hücresinin kendisi, resmin merkezindeki katmanlı kübik yapıdır.
Alışıla gelmiş elektrik üretim sistemleri yakıtın içindeki enerjiyi elektriğe dönüştürmek için ilk olarak yanma reaksiyonunu kullanır. Yanma reaksiyonunun verimli bir şekilde gerçekleşmesi için yakıtın ve oksitleyicinin (oksijen) tam olarak karışması gerekir. Bundan sonra elektrik enerjisi üretilene kadar bir dizi ara işlem gereklidir. Her ara işlem enerji kaybına yol açar dolayısıyla verimi düşürür.
Bir Yakıt hücresinde ise yakıtın enerjisinin doğrudan elektrik enerjisine dönüştürülmesi mümkündür. Yakıt ile oksitleyici farklı bölmelerde yer alırlar, alışıla gelmiş üretim sistemlerinden farklı olarak karışmazlar. Birleşmeleri ancak bu bölmeler arasındaki iyon ve elektron aktarımı ile gerçekleşir.
Yakıt hücresi, yakıtın enerjisini elektrokimyasal reaksiyon sayesinde doğrudan elektrik enerjisine dönüştürür. Dışarıdan sağlanan yakıt (anot tarafı) ve oksitleyici (katot tarafı) ile elektrik üretir. Bunlar bir elektrolit/elektrot ünitesinde reaksiyona girerler. Genellikle, reaksiyona girecek olanlar hücreye giriş yaparlarken, reaksiyon ürünleri hücreyi terk eder. Yakıt hücreleri, gerekli yakıt ve oksitleyici akışı sağlandığı sürece sonsuza dek çalışabilirler...
Yakıt hücrelerinde, reaksiyona girecek olan maddeler sürekli olarak tüketilmesine karşın, pillerde kapalı bir sistem içinde elektrik enerjisi kimyasal olarak depo edilmiş haldedir. Ayrıca, pildeki elektrotlar reaksiyona girmelerine ve pil dolup boşaldıkça değişmelerine karşın, yakıt hücrelerinin elektrotları katalitik olup nispeten kararlıdırlar.
Pek çok farklı yakıt / oksitleyici kombinasyonu mümkündür. Örneğin hidrojen hücresi, yakıt olarak hidrojen ve oksitleyici olarak oksijen kullanır. Diğer yakıtlar arasında hidrokarbonlar ve alkoller sayılabilir. Hava, klor ve klor dioksit oksitleyici olarak kullanılabilir.
Yakıt hücresi tasarımı

Yakıt hücresinin çalışma prensibi, kataliz temeline dayanır; reaksiyona giren yakıtın elektron ve protonları ayrılır, elektrolit [ elektronik ] iletken olmadığından [ elektrolitler iyonik iletkendir. Yakıt hücresi tipine göre oksijen iyonu ya da hidrojen iyonlarını ileterek iyonik iletkenlik gerçekleştirmiş olurlar. ] elektronlar bir elektronik devre üzerinden akmaya zorlanır ve böylece elektrik akımı üretilmiş olunur. Bir diğer katalitik prosesle de, geri toplanan elektronların protonlarla ve oksitleyici ile birleşerek atık ürünlerin (örneğin; su, karbon dioksit, ısı) açığa çıkar.
Hidrojen–Oksijen (proton değişim membranlı yakıt hücresi, PDMYH) tasarımı örneğinde, proton ileten bir polimer membran (elektrolit), anot ve katotu birbirinden ayırır. Proton değişim mekanizmasının tam anlaşılamadığı 1970'lerde bu hücre, "katı polimer elektrolitli yakıt hücresi" olarak adlandırılmaktaydı.
Anot tarafında, hidrojen, anot katalizöre yayınarak proton ve elektronlara ayrışır. Protonlar membran üzerinden katoda doğru ilerlerken, elektronlar da, membranın elektriksel olarak yalıtkan olması nedeniyle harici bir devre üzerinden akar ve elektrik akımı oluştururlar. Oksijen molekülleri katot katalizör üzerinde elektron ve protonlarla reaksiyona girerek su (bu örnekteki tek atık ürün) oluşturur.
Bu saf hidrojen tipi yakıt hücrelerine ilaveten, dizel, metanol ve kimyasal hidrürler gibi hidrokarbon yakıtlar da mevcuttur. Bu tip yakıt hücrelerinin atıkları karbon dioksit ve sudur.
Yakıt hücrelerinde çok çeşitli malzemeler kullanılır. Elektrot–bipolar plakalar genellikle metal (nikel veya karbon nano tüpler) olup daha yüksek verim eldesi için platin, nano demir tozu veya paladyum gibi bir katalizörle kaplanmıştır. Karbon kâğıt bunları seramik veya suni membrandan yapılmış elektrolitten ayırır.
Tipik bir PDMYH 0,6 ila 0,7 V arasında voltaj üretebilir. Değişik faktörler nedeniyle akım arttıkça voltaj azalır:
Aktivasyon kayıpları
Hücre bileşenleri ve iç bağlantıların direnci nedeniyle voltaj düşüşü
Kütle taşınım kayıpları (reaksiyona giren bileşenlerin katalizör yüzeyinde azalması nedeniyle voltaj düşüşü)
İstenen miktarda enerji eldesi için, yakıt hücreleri seri veya paralel devreler halinde bağlanabilir. Seri devreler daha yüksek voltaj, paralel devreler daha yüksek akım çekilmesine olanak verir. Bu tür yapılar "yakıt hücresi yığını" olarak adlandırılır. Ayrıca, her hücreden daha güçlü akım çekebilmek için hücre yüzey alanı da arttırılabilir.
Tasarımda önemli faktörler

Maliyet. 2002 yılında hücrelerin katalizör içeriği, bir kilowatt elektrik üretimi başına 1000 dolar idi. Hedef, içten yanmalı motorların kullanıldığı mevcut teknolojilerle rekabet edebilmek için bu maliyeti azaltmaktır. Pek çok şirket, hücrede kullanılan platin miktarını azaltmak da dahil olmak üzere maliyetleri düşürmenin yolunu bulmaya çalışmaktadır. Ballard Power Systems şirketi, karbonla takviye edilmiş katalizör kullanarak (performansta bir düşüş olmaksızın) platin kullanımında %30 a varan azalma (1 mg/cm2 ilâ 0.7 mg/cm2) sağlamıştır.
Proton Değişim Membranın (PDM) üretim maliyeti. Nafion® membranın günümüz fiyatı 400 avro/m2 dir. Bu membran bir hidrokarbon polimer olan ITM Power membranı ile değiştirilerek fiyat yaklaşık 4 avro/m2 ye getirilebilir. 2005 yılında, Ballard Power Systems şirketi, yakıt hücrelerinde DSM şirketince patenti alınan Solupor® (poröz polietilen film membran) kullanacağını duyurmuştur.
PDMYH'nde su yönetimi. Bu tür yakıt hücrelerinde, membranın sürekli ıslak kalabilmesi için, buharlaşan su miktarı, üretilen su miktarına eşit olmalıdır. Eğer su fazla buharlaşırsa membran kurur, direnci artar ve nihayet çatlar ve bu da gaz kaçaklarına yol açar. Bu çatlaklarda oksijen ve hidrojen doğrudan birleşerek ısı açığa çıkarır ki bu da hücreye zarar verir. Eğer su çok yavaş buharlaşırsa, bu kez de elektrotlar fazla su ile boğulur, reaksiyona giren maddeler katalizöre ulaşamazlar ve reaksiyon durur. Yakıt hücresi şirketleri ve akademisyenler su yönetimine ilişkin metotlar geliştirme çabasındadırlar.
Akış kontrolü. Yanmalı motorlarda olduğu gibi, reaksiyona giren madde ile oksijen arasındaki oranın kararlı olması, yakıt hücresinin verimli çalışması için zorunludur.
Sıcaklık yönetimi. Hücrenin termal olarak aşırı yüklenme sonucu tahrip olmasını önlemek için, hücre içindeki sıcaklık dağılımı aynı olmalıdır. H2 + O2 → H2O reaksiyonu, ekzotermik bir reaksiyon olduğundan bu husus özellikle önemlidir.
Dayanıklılık, servis ömrü ve bazı tür hücrelerin özel gereksinimleri. Sabit tip hücreler, -35 °C ile 40 °C sıcaklık aralığında genellikle 40.000 saatten fazla güvenilir şekilde çalışabilmeli, otomotiv uygulamalarında ise, aşırı sıcaklıklarda 5.000 saatlik (150.000 mil) bir ömüre sahip olmalıdır. Motorlar ayrıca -30 °C de çalışabilmeli ve yüksek güç/hacim oranına (yaklaşık 2,5 kW/litre) sahip olmalıdır.
Anodun karbon monoksite karşı sınırlı toleransı.
Tarihçe

Yakıt hücresinin prensipleri ilk olarak Alman bilim insanı Christian Friedrich Schönbein tarafından 1838'de bulunmuş ve "Philosophical Magazine" in Ocak 1839 baskısında yayımlanmıştır. 
Bu çalışmadan esinlenen Galli bilim insanı William Robert Grove 1843 de, günümüz fosforik asit yakıt hücresinde kullanılanlara benzer malzemeler kullanarak ilk yakıt hücresini geliştirdi. 1955'te, General Electric şirketinde çalışan bir kimyacı olan W. Thomas Grubb, orijinal yakıt hücresi tasarımını, elektrolit olarak sülfonatlaştırılmış polisitiren iyon-değişim membranı kullanarak değiştirdi. Üç yıl sonra bir başka General Electric çalışanı olan Leonard Niedrach, hidrojenin okidasyonu ve oksijenin edüksiyonu için katalizör görevi gören, membran üzerine platin kaplama metodunu geliştirdi. Bu hücre daha sonraları 'Grubb-Niedrach yakıt hücresi' olarak bilinecekti. General Electric bu teknolojiyi NASA ile birlikte daha da geliştirdi ve Gemini uzay projesinde ilk ticari yakıt hücresi kullanıldı.
1959'da İngiliz mühendis Francis Thomas Bacon 5 kW lık durağan bir yakıt hücresi geliştirdi. Aynı yıl, Harry Ihrig liderliğindeki araştırmacılar 15 kW lık bir yakıt hücresi yaptılar. Bu sistem elektrolit olarak potasyum hidroksit, reaksiyona giren maddeler olarak da sıkıştırılmış hidrojen ve oksijen kullanıyordu. 1959'un sonlarına doğru Bacon ve arkadaşları bir kaynak makinasını çalıştırabilen 5 kW lık bir yakıt hücresi yaptılar. 1960'larda Bacon'ın patentleri ABD'nin uzay araştırmaları programında elektrik ve içme suyu sağlamada kullanıldı. Uzay aracının tanklarında hidrojen ve oksijen bol miktarda bulunduğu için yakıt bulma sıkıntısı söz konusu değildi.
UTC Power şirketi, hastane, üniversite, büyük işyerleri için sabit yakıt hücresi sistemleri üreten ilk şirket oldu. Günümüzde de 200 kW lık PureCell 200 sistemi bu şirket tarafından satılmaktadır. UTC Power, NASA'ya uzay araçlarında (Apollo ve uzay mekiği programları) kullanılmak üzere yakıt hücresi sağlayan tek şirket olup otomobil ve otobüslerde kullanılabilen yakıt hücreleri de geliştirmektedir. UTC Power, donma koşullarında dahi çalışabilen proton değişim membranlı ilk otomotiv yakıt hücresinin tanıtımını yapmıştır.