Rus emperyalizmi
Rus emperyalizminin ideolojileri

İmparatorluğun toprak genişlemesi, Rusya'nın mutlakiyetçi hükümdarlarına ek meşruiyet sağlarken, boyun eğdirilen halka da ulusal gurur kaynağı oluyordu. İmparatorluğun meşrulaştırılması daha sonra farklı ideolojiler aracılığıyla gerçekleştirildi. Konstantinopolis'in düşüşünden sonra Moskova, Roma ve Bizans İmparatorluklarının ardından kendisini üçüncü Roma olarak adlandırdı. Pskov'dan Rus rahip Filofey, 1510'da Büyük Dük Vasili III'e yazdığı bir methiyede, "İki Roma düştü. Üçüncü ayakta. Dördüncü olmayacak. Hiç kimse Hristiyan Çarlığınızı değiştiremeyecek!" ilan etti. Bu, Kutsal Rus olarak mesiyanik bir Ortodoks Rus ulusu kavramına yol açtı. Rusya, Kırım Savaşı gibi savaşlar sırasında Osmanlı İmparatorluğu topraklarına doğru genişlerken Ortodoks Hristiyanların koruyucusu olduğunu iddia etti.
1815'te monarşist Koalisyon'un zaferinin ardından Rusya, Prusya ve Avusturya ile birlikte kutsal krallık hakkını ve Hristiyan değerlerini Avrupa'nın siyasi hayatına yeniden kazandırmak amacıyla Kutsal İttifak'ı ilan etti. Bu ittifak, Çar I. Aleksandr tarafından Barones Barbara von Krüdener'in ruhsal rehberliğinde oluşturulmuştu. İlk taslağında, Çar Aleksandr, birleşik bir Hristiyan imparatorluğu ve ortak bir imparatorluk ordusunu öneren mistik yaklaşımlar ortaya koymuş, bu da diğer monarşileri tedirgin etmişti. İttifak daha sonra Rusya, Prusya ve Avusturya tarafından daha pragmatik bir versiyonu kabul edilerek uygulanmıştı. Fransız diplomat Dominique-Georges-Frédéric Dufour de Pradt, bu belgeyi "diplomasinin bir kıyameti" olarak adlandırmıştı. Kutsal İttifak büyük ölçüde iç isyanları bastırmak, basını sansürlemek ve parlamentoları kapatmak için kullanılmıştı.
Rusya İmparatoru I. Nikolay döneminde Ortodoksluk, Mutlakiyetçilik ve Milliyetçilik devletin resmi ideolojisi haline geldi. Bu ideoloji, Ortodoks Kilisesi'nin siyasette ve yaşamda merkezi bir rol oynamasını, tek bir mutlak hükümdarın yönetimini ve Rus halkının büyük bir imparatorluğu birleştirmeye özgü niteliklere sahip olduğunu öne sürüyordu. Kralın ilahi hakkı benzeri bir şekilde, imparatorun gücü dünyadaki tüm çelişkileri çözerek ideal bir "göksel" düzen yaratıyordu. Hosking, "Ortodoksluk, Mutlakiyetçilik ve Milliyetçilik" üçlüsünün iki ana sütununda temel zayıflıklar olduğunu savunmuştu: Kilise tamamen devlete bağımlıydı ve milliyetçilik kavramı, devletin serfliğe dayalı yapısı nedeniyle tam olarak gelişmemişti. Pratikte, mutlakiyetçilik tek geçerli sütun olarak kalmıştı.
19. yüzyılda, Pan-Slavizm imparatorluk için yeni bir meşruiyet teorisi haline geldi. "Tüm Rusya" milliyetçiliğinin imparatorlukta yaşayan birçok farklı grup tarafından benimsendiği ve imparatorluğun temellerini oluşturduğu iddia edildi. İlk olarak 18. yüzyılın sonlarına doğru Polonya-Litvanya Birliği'nin doğu toprakları üzerindeki Rus iddialarını meşrulaştırmak için siyasi önem kazanmıştı. 1863'teki Ocak Ayaklanması'nın ardından Rus hükûmeti, ayrılıkçılığın tüm tezahürlerini ortadan kaldırmaya kararlı hale geldi. 19. yüzyılın ikinci yarısında Rus kamuoyunda, Pan-Slavizm ideolojisi benimsendi ve dönüştürüldü; kendi politik üstünlüklerine ikna olan Ruslar, tüm Slavların Büyük Ruslarla birleşebileceğini savundular.