Nyon Konferansı
İçerik ve organizasyon

1936'da kurulan ve merkezi Londra'da bulunan yirmi dört ülkeden oluşan Müdahale Etmeme Komitesi, İspanya İç Savaşı'nın taraflarına silah akışını kısıtlamaya çalışmıştı. Birleşik Krallık için bu, Almanya ve İtalya'ya yönelik yatıştırma politikasının bir parçasını oluşturuyor ve bir tarafta İtalya ve Almanya'nın Franco'nun Milliyetçi Koalisyonunu, diğer tarafta Sovyetler Birliği'nin Cumhuriyetçi fraksiyonu desteklediği bir vekalet savaşının büyük bir pan-Avrupa çatışmasına dönüşmesini engellemeyi amaçlıyordu. İngiliz-İtalyan ilişkilerini geliştirmeyi amaçlayan ve her iki tarafın da diğerinin Akdeniz'deki haklarına saygı göstereceği bir İngiliz-İtalyan "Centilmenlik Anlaşması" 2 Ocak 1937'de imzalanmıştı. Mayıs 1937'de Neville Chamberlain, Stanley Baldwin'in yerine Birleşik Krallık başbakanı oldu ve Almanya ve İtalya ile doğrudan ilişki kurma yönünde yeni bir politika benimsedi. İngilizler, yatıştırma yoluyla İtalya'yı, Almanya'yı terk etmeye ikna edebileceklerine inanıyorlardı.
Müdahale Etmeme Komitesi planı uyarınca, İspanya limanlarına ve sınırlarına tarafsız gözlemciler yerleştirildi. Planda ayrıca Birleşik Krallık, Fransa, Almanya ve İtalya'ya devriye bölgeleri tahsis edildi ve devriyeler Nisan ayında başladı. Alman kruvazörü Leipzig'e 15 ve 18 Haziran'da yapılan saldırıların ardından Almanya ve İtalya devriyelerden çekildi. Birleşik Krallık ve Fransa, Almanya ve İtalya'nın yerine kendi bölgelerinde devriye gezmeyi teklif ettiler, ancak ikinci güçler bu devriyelerin çok kısmi olacağına inandılar. Britanya Amiralliği, İngiliz gemilerine yönelik saldırılara yanıt olarak dört plan önerdi ve en iyi çözüm olarak Akdeniz'e önemli donanma kaynakları göndermeyi tercih etti; önceki kontrol önlemlerinden geniş ölçüde kaçınılmıştı. Diğer güçlerin de şüphelendiği gibi, bu saldırıların bazılarının arkasında İtalya vardı. Resmi olarak barış içinde olmalarına rağmen İtalyan liderliği, tartışmalarda İtalya'dan söz edilmeksizin korsanlık kampanyası olarak adlandırılan kısıtlamasız denizaltı savaşının başlatılması emrini vermişti. Bu planlar, Fransa Dışişleri Bakanı Yvon Delbos tarafından önerilen bir Akdeniz toplantısının temelini oluşturacaktı. Bu arada, 31 Ağustos'u 1 Eylül'e bağlayan gece İtalyan denizaltısı Iride, Valensiya Körfezi ile Balear Adaları arasında İngiliz destroyeri Havock'a torpidolarla başarısız bir saldırı düzenleyerek İngiliz Dışişleri Bakanı Anthony Eden'in İtalya'ya karşı şüpheci tutumunu güçlendirdi. Saldırı, Roma'daki İngiliz temsilcisinin İtalyan Dışişleri Bakanı'nı protesto etmesine yol açtı, ancak yanıt alamadı.
O sıralar İspanya'da 60.000 kadar İtalyan gönüllü faaliyet gösteriyordu ve yabancı uyrukluların ülkeden çıkarılması Müdahale Etmeme Komitesi tarafından tartışılıyordu. İtalya 7 Ocak 1937'de İtalyan gönüllülerin İspanya'da savaşmasını durduracağını açıklamış, 20 Ocak'ta gönüllüler için bir moratoryum koymuş ve 25'inde de gönüllü sayısına sınırlama getirilmesini desteklemeyi kabul etmişti. İtalya, Milliyetçilere ve Cumhuriyetçilere muharip haklarının verilmesini talep etmeye devam etti; böylece her ikisi de gemilerde kaçak mal arama hakkını elde edecek ve deniz devriyelerine duyulan ihtiyaç ortadan kalkacaktı. Bu talebe Birleşik Krallık, Fransa ve Sovyetler Birliği karşı çıktı. İkinci İtalya-Habeşistan Savaşı'nın ardından Habeşistan üzerindeki İtalyan egemenliğinin İngiltere tarafından tanınması, Ağustos 1937'deki İngiliz-İtalyan görüşmeleri sırasında önemli bir konu oldu. Eden'in bu konuda Chamberlain ve Lordlar Kamarası Lideri ve etkili bir politikacı olan Lord Halifax ile anlaşmazlığa düşmesinin ardından, İtalyan egemenliğini tanıyan herhangi bir anlaşma, planlanan nakliye konferansının gerçekleşmesinin sonrasına ertelendi.
5 ya da 6 Eylül'de İngilizler, Almanya ile birlikte Akdeniz'e kıyısı olan tüm taraflar için bir konferans düzenledi. Konferans İsviçre'nin Nyon kentinde yapılacaktı - Cenevre'den kaçınıldı çünkü İtalyanlar burayı Milletler Cemiyetinin Habeş Krizi'ndeki eylemleriyle ilişkilendiriyordu. Birleşik Krallık, Fransa'nın Sovyetler Birliği'ni davet etme talebini kabul etti, ancak Fransa'nın Cumhuriyetçi İspanya'dan bir temsilci davet etme girişimini engelledi. Portekiz davet edilmediği için şaşkınlığını dile getirdi. Yeni Fransız Başbakanı Camille Chautemps, İspanya sorununa doğrudan müdahale edilmesine karşı çıktı. Sovyetler Birliği daveti kabul ederek, gemilere yapılan saldırılardan İtalya'yı sorumlu tutmak için bu fırsatı kullanacağını belirtti. Sovyet hükûmeti İtalyanları Timiryazev ve Blagoev adlı iki Sovyet ticaret gemisini batırmakla resmen suçladı ve İtalyanlar bu suçlamayı "saldırgan ve ofansif" olarak nitelendirdi. Bu, belki de Sovyetler Birliği'nin İtalya ve Almanya'yı konferanstan uzaklaştırma girişimiydi. Almanya, korsanlık ve konferansın ele alacağı diğer konuların Nyon gibi bir konferansla değil, sadece Müdahale Etmeme Komitesinin normal toplantılarıyla ele alınması gerektiğini belirterek daveti reddetti. Birleşik Krallık ve Fransa bu öneriyi reddetti ve konferans için hazırlanmaya devam ettiler. Kısa bir süre sonra İtalyanlar da benzer şekilde reddetti. Müdahale Etmeme Komitesinin, başta Polonya ve Portekiz olmak üzere diğer Avrupalı güçleri de içerme avantajına sahip olduğu belirtildi.