stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
İsmi Güzide
Ödüller

2005 Hot Docs Kanada Belgesel Festivali En İyi Belgesel Ödülü
2005 Hot Docs Kanada Belgesel Festivali  Uluslararası Kalkınma Konulu En İyi Kanada Belgeseli Ödülü
2005 Rendez-vous du Cinéma Québécois Festivali En İyi Orta Metraj Belgesel
2005 Calgary Film Festivali En İyi Belgesel Ödülü
Cinema delle donne Uluslararası Kadın Filmleri Festivali, Gümüş Ödül
2006 Columbus Uluslararası Film Festivali, Bronz Ödül.
Kutsal metin

Kutsal metin, herhangi bir din veya mezhepte kutsal kabul edilen ve genellikle merkezî bir önemi haiz olan yazı.
Tanım

Kutsal metinlerin tanrı veya tanrılar tarafından doğrudan gönderildiğine, nebilere vahyedildiğe veya yazarlarına ilham verildiğine inanılır. Kağıt, deri, tablet veya benzeri malzemeler üzerine yazılmış olabilir; Yahudilikteki Tora gibi rulolar halinde olabilir veya Kitâb-ı Mukaddes ve Kur'an'da görüldüğü gibi kitap haline getirilmiş olabilir.
Birçok dinin metinleri inananlarınca kutsal olarak görülür. Birçok din ve inanç hareketi kendi kutsal metinlerinin ilahi ya da inançla ilham alınmış olarak görmektedir. Tek Tanrı'ya inanan dinler ise genelde bu metinleri Tanrı'nın sözü olarak görmektedirler ve bu metinlerin Tanrı'dan ilham aldığına inanırlar. İnanmayanlar bile, kutsal yazılardan bahsederken saygı ve gelenek açısından büyük harfle yazmaktadırlar. Başka bir bakış açısı da "Tanrı'nın sözü"nün Tanrı'nın verdiği söz gücü ile Cennet ve Dünya'nın varoluşuna gelmiştir ve bu güç dengeyi tutmaktadır. Bu konsept Yunan Logos ve Çin Tao felsefelerinde de mevcuttur.
Hinduizm'in RigVeda'sı MÖ 1500 ila MÖ 1300 yıllarında yazılmış, tarihin de en eski kutsal metinlerinden biri olmuştur. Zerdüştlüğün Avesta'sı ise sözel olarak yazı öncesinde kullanılmıştır. Avesta dili ise, araştırmacılar tarafından MÖ 1000 civarlarında yerleştiği öngörülmüştür.
İlk basılıp halka topluca dağıtılan metin ise, MÖ 868 yılında yazılan Budizm'in kutsal metni Sutra (ya da Diamond Sutra)'dır.
Metinler > Asartu

Şiirsel Eda
Genç Eda
Metinler > Ayyavazhi

Akilattirattu Ammanai
Arul Nool
Metinler > Bahailik

Kitab-ı Akdes
İkan Kitabı
Saklı Sözler
Kurdun Oğlu Risalesi
Metinler > Birleşme Kilisesi

Kutsal Prensip
Wolli Hesul
Wolli Kangron
Metinler > Budizm

Sutra
Tipitaka
Metinler > Etrüsk mitolojisi

Pyrgi Tabletleri
Tabula Cortonensis
Liber Linteus
Cippus Perusinus
Metinler > Falun Gong

Zhuan Falun
Metinler > Hinduizm

Sruti
Vedalar
RigVeda
SamaVeda
YajurVeda
AtharvaVeda
Bramanalar
Aranyakalar
Upanişad
Smitri
İtihasas
Mahabharata
Bhagavad Gita
Ramayana
Puranalar
Tantralar
Sutralar
Stotralar
Ashtavakra Gita
Gherand Samhita
Gita Govinda
Hatha Yoga Pradipika
Metinler > Hristiyanlık

Kitâb-ı Mukaddes
Apokrifa (Deutero Kanonik) (İkinci Derecede Esin Kitaplar)
Mormon Kitabı (Mormonlar için)
Öğreti ve Antlaşmalar Kitabı (Mormonlar için)
Çok Değerli İnci (Mormonlar için)
Adem'in Sonu (Gnostikler için)
Yahuda'nın Müjdesi (Gnostikler için) (Gnostikler için toplamda 53 adet incil mevcuttur)
Metinler > İslam

Kur'an
Hadisler
Metinler > Swedenborgçuluk

Kitâb-ı Mukaddes
Emanuel Swedenborg'un yazıları
Metinler > Jainizm

Tattvartha Sutra
Metinler > Manikaeizm

Arzhang
Metinler > Yahudilik

Tanah
Talmud
Zohar
Humaş
Mişna
Metinler > Rastafarianizm

Kitâb-ı Mukaddes
Kutsal Piby
Kebra Negast
Haile Selassie'nin konuşmaları
Metinler > Ruhçuluk

Ruh Kitabı
Cennet ve Cehennem
Ruhçuluğa Göre Yaradılış
Metinler > Sâbiîlik(Mandeizm/Mandaeizm)

Ginza Rabba
Metinler > Samaritanizm

Samarit Tevratı
Metinler > Sihizm

Guru Granth Sahib
Dasam Granth Sahib
Metinler > Şinto

Kojiki
Nihonşoki ya da Nihongi
Metinler > Taoizm

Tao-te-ching
I Ching
Chuang Tzu
Metinler > Telema

Liber Al vel Legis başta olmak üzere Telema kutsal kitapları
Metinler > Yeni Çağ Dinleri

Düşlerin Yolu
Tanrı ile Konuşmalar
Oahspe
Urantia Kitabı
Mucizelerin Yönü
Metinler > Zerdüştlük

Katha
Avesta
Yasna
Visparad
Yashtlar
Vendidad
Denkard
Bundahizn
Mainog-i-Kirad
Arda Viraf Namak
Zartushtnamah
Sad-dar (Yüz Kapı)
Rivayetler
Zend
Korde Avesta
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  LCCN: sh85116261  NDL: 00567294  NKC: ph170469 
Devanagari ile yazılmış bir Rigveda yazması, 19. yüzyıl başları
Yeni Ahit metni içeren en eski papirüslerden biri (yaklaşık MS 90–160).
Bilinen en eski Kur’an mushafı, Taşkent, Özbekistan.
Tanah'ın bir kısmı olan Tevrat'ın ruloları
Youssouf Ndayishimiye

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 Ndayishimiye (2025)
Kişisel bilgileri
Tam adı:  Youssouf Nyange Ndayishimiye
Doğum tarihi:  27 Ekim 1998 (26 yaşında)
Doğum yeri:  Bujumbura, Burundi
Boyu:  1,87 m (6 ft 1+1⁄2 in)
Mevkii:  Stoper
Kulüp bilgileri
Kulübü:  Nice
Numarası:  55
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 2016-2020 |  Aigle Noir |   |   |
| 2020-2021 |  Yeni Malatyaspor |  27 |  (3) |
| 2021-2023 |  İstanbul Başakşehir |  58 |  (5) |
| 2023- |  Nice |  9 |  (1) |
| Toplam |   |  94 |  (9) |
Millî takım kariyeri‡
| 2017- |   Burundi |  17 |  (1) |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. Güncelleme: 13 Nisan 2023 (2023-04-13) 
Youssouf Nyange Ndayishimiye (d. 27 Ekim 1998, Bujumbura), stoper  mevkiinde oynayan Burundili millî futbolcudur. Ligue 1 takımlarından Nice'te forma giymektedir.
Kulüp kariyeri > Yeni Malatyaspor

30 Ocak 2020'de 45 bin avroya Yeni Malatyaspor'a transfer oldu. Süper Lig'deki ilk maçına 1 Mart 2020 tarihinde oynanan Denizlispor maçıyla çıktı.
Kulüp kariyeri > İstanbul Başakşehir

Kış transfer döneminin son gününde 2,15 milyon avro bonservis bedeli ve sonraki satıştan %20 pay karşılığında Medipol Başakşehir'e transfer oldu.
Kulüp kariyeri > Nice

Ndayishimiye, 25 Ocak 2023 tarihinde Ligue 1 takımlarından Nice ile 4,5 yıllık sözleşme imzaladı.
Hadis eleştirisi

Hadis eleştirisi, İslam peygamberi Muhammed'in söz, eylem, sessiz onaylarından oluşan ve kanonlaştırılmış İslamî literatür türünün eleştirisidir.
Müslümanların Muhammed'e itaat etmelerini söyleyen Nur: 54, Âl-i İmrân: 32 gibi ayetlerdeki emirler ve "İçinizden Allah'ın lütfuna ve ahiret gününe umut bağlayanlar, Allah'ı çokça ananlar için hiç şüphe yok ki, Resûlullah'ta güzel bir örneklik vardır." (Ahzâb: 21) şeklindeki ayetler nedeniyle ana akım İslam mezhepleri için hadisler dikkate değer bir öneme sahiptir. Ana akım İslam, "sünnet"in -Muhammed'in öğretileri ve yaptıklarının- Kur'an gibi itaat edilmesi gereken ilahi bir vahiy olduğunu savunur. Ayrıca, İslamî hukuk kurallarının (şeriat) "büyük çoğunluğu" Kur'an'dan ziyade hadislerden türetilmiştir.
Klasik hadis ilimi, sahte rivayetleri ayıklamak ve klasik hadis koleksiyonlarında derlenen "sağlam" veya sahîh hadislerin bir çekirdeğini oluşturmak için geliştirilmiştir. Ancak bazı Müslüman düşünürler ve İslam ekolleri, bu çabaların yeterince ileri düzeye gitmediğini iddia etmektedir. Şikayetleri arasında, başlangıçta her nesilde hadislerin sayısında şüphe uyandıracak derecede büyük bir artış olduğu, çok sayıda hadisin birbiriyle çeliştiği ve İslam hukukunun birincil kaynağı olarak konulma statüsünün sahte hadislerin yaratılmasını motive ettiği şeklindedir.
Hadis araştırma tekniklerini kabul eden, ancak şeriat yasasını güncellemek ve yeniden kurmak için daha "titiz bir uygulamaya" ihtiyaç olduğuna inanan Selefî Kasîmiler; sünnete uymanın önemli, ancak sadece bir avuç mütevatir hadisi kabul etmek için yeterince güvenilir bir temele sahip olduğuna inanan 19. yüzyıl modernisti Seyyid Ahmed Han; hadislerin sünnetin bir parçası olmadığına ve Müslümanların uyması gereken kuralların tamamen Kur'an'da yer aldığına inanan 20. yüzyıl modernistleri Aslam Jairajpuri ve Gulam Ahmed Pervez gibi tarih boyunca hadisleri inkâr edenler bulunmaktadır. Ayrıca bu tür hadis eleştirileri İslam'ın Altın Çağı yıllarına kadar uzanmakta, bu çağda hadis kullanımına Al-Nevevî, Vâsıl bin Atâ, İbrahim Nazzam, Dırâr bin Amr, Ebû Bekir el-Esam, Cahiz gibi önemli İslam alimleri ya karşı çıkmış ya da tenkit etmiştir.
Hadislerde Şafii'nin önemi

İslam peygamberi Muhammed'in ölümünden yaklaşık bir buçuk yüzyıl sonra başlayan en eski İslam hukuk ekolleri ve alimlerinin tümü, sünnet ve onun temeli olan hadisler konusunda pek de hemfikir değildi. Çünkü erken dönemde "hadis" ifadesi, diğer erken dönem Müslümanlarının sözleri veya yaptıklarına ilişkin rivayetlere atıfta bulunmak için kullanılabilmekteydi.
Ehl-i Re'y olarak bilinen hukukçu âlimler, Peygamber'in sünnetini birçok hukuk kaynağından yalnızca biri olarak görüyorlardı; diğer kaynaklar ise hâlifeler ve önde gelen ilk Müslümanların gelenekleridir. Ehl-i kelam olarak bilinen spekülatif teologlar ise hadislerin otoritesini reddettiler. Bunlar; Muhammed'in sözleri, eylemleri ve sessiz onaylarını anlatan bir buçuk asırlık rivayetlerinin doğruluğundan emin olmanın hiçbir yolu olmadığını düşündüler.
Klasik İslam anlayışında Muhammed'in hadislerinin önem kazanmasına, Şâfiî fıkıh okulunun kurucusu olan El-Şâfiî'nin (MS 767-820) yol verdiği düşünülmektedir. El-Şâfiî, hadisleri şöyle yüceltmiştir:
"Diğerlerine ait rivayetlerin Peygamber'den gelen bir hadisi tasdik etmesi ya da karşıtlık oluşturmasının bir önemi yoktur. Eğer diğer kimseler, Peygamber'den gelen hadisi bilselerdi, ona uyarlardı."
Joseph Schacht ve Daniel W. Brown gibi bilim insanları İslam fıkhında Muhammed'in hadislerinin önceliği konusunda Müslümanlar arasında bir fikir birliği olmadığını öne sürmektedir. Alman yazar Joseph Schaht, Şafii'nin yazılarında sürekli olarak kendi noktasında ısrar etme ihtiyacı hissetmesini, onun ara sıra sapan sapkınları azarlaması olarak değil, kendisini ihtiyaç duyduğu, henüz Ortodoks doktrin hâline gelmemiş anlayışını kurma çalışması olarak görmektedir.
Hadisler, İslam'ın üçüncü yüzyılına kadar sözlü aktarım yoluyla aktarılmıştı. Bazı kesimler, hadislerin Muhammed'in gerçek öğreti ve davranışlarını özgünlük ve ruh açısından ne kadar doğru takip ettiklerini sorguladı. Ancak Şâfiîlik mezhebinin kurucusu olan El-Şafii, basit bir açıklama kullanarak Müslümanların hadise uymaları gerektiğini şöyle savundu: "Allah, müminlere Peygamber'e itaat etmelerini emrettikten sonra, buna mutlaka bir araç koymuş olmalıdır."
Şafiilikte sünnet ve onun kayıtları olan hadisler, İslam hukukunun (şeriat) temeli kabul edilmekle kalmadı, aynı zamanda ilahî birer vahiy kabul edildi. Kur'an'da hukukla ilgili ayetlerin sayısı nispeten azdır; oysa Şafii'ye göre hadisler gusül, abdest, namaz gibi dini yükümlülüklerden kölelere iyilik ve selâmın önemine kadar her konuda ayrıntılı yön vermekteydi.
Amerikalı Müslüman araştırmacı Jonathan Andrew C. Brown'a göre, İslam inancının teoloji ve hukuk sistemleri öncelikle Kur'an'dan türetilmedi. Muhammed'in sünneti ikinci, fakat çok daha detaylı yaşayan bir kutsal kitaptı ve sonraki Müslüman alimler bu nedenle sık sık Peygamber'den "İki Vahyin Sahibi" olarak söz edeceklerdi.
Şâfiî o kadar başarılı oldu ki, daha sonraki hadis eleştirmenleri Şafii'nin çağdaşlarına benzer bir şekilde -yalnızca- tek vahyin sadece Kur'an olduğunu söyleyebildiler ve hadislerin içeriğine yönelik ciddi bir karşı çıkış yapamadılar.
Hadis ilminin yöntemi

Hileli rivayetleri ayıklamak ve sahih hadis çekirdeğini oluşturma görevi, klasik İslam hadis bilimi tarafından üstlenilir. Bu ilim İslam'ın üçüncü asrında, yani Şafii'nin ölümünden yaklaşık bir asır sonra, hadis koleksiyonlarının derlenmesiyle olgun bir sistem hâline geldi ya da "son aşamasına" girdi.
Hadis sahihliğini değerlendiren bu ayrıntılı disiplin sistemin kurulması birkaç nedenden dolayı önemliydi: İslam'ın üçüncü yüzyılından sonra Eş-Şâfiî'nin doktrininin zaferi, Peygamber'in sünnetinin yüceliğini tartışmasız hâle getirdi. Hadislere İslam hukukunun birincil kaynakları statüsü verilmesi, onlara siyasi / teolojik çatışmalarda "ideolojik" araçlar olarak büyük güçler verdi. Hadislerin 100-150 yıl boyunca sözlü olarak nakledilmesi, İslam'ın üçüncü asrının klasik hadis koleksiyonları derlenene kadar, bir hadisin nakil zincirini doğrulayacak yazılı herhangi bir belge olmaması gibi sebeplerle "büyük çapta sahtecilik gerçekleşti" ve bu da rivayetlerinin ilahi meşruiyetinin baltalanması tehdidini ortaya çıkardı.
Ölçeğin ne kadar büyük olduğuna dair bir fikir, belki de en ünlü hadis koleksiyoncusu olan Muhammed Buhârî'nin yaklaşık 600.000 rivayeti incelediği ve yaklaşık 7400 dışında hepsini elediği rivayetinden çıkarılabilir. Bunlardan bir kısmı da küçük farklılıklarla birbirinin tekrarından oluşuyordu.
Hadisin sıhhatine karar verme sistemi, hadis araştırmalarında üç kritere dayanmaktadır:
Bir rivayetin diğer nakilcilerden gelen diğer benzer haberler ile desteklenip desteklenmediği. (Bu tür mütevatir hadisler güvenilirdi, ancak çok nadirdi.)
Tek bir isnat zinciri ile hadis iletenlerin "karakter ve kapasite bakımından güvenilirliği". (Bu kriter, Peygamber'in sahâbe denilen yoldaşları için geçerli değildi; çünkü inanca göre onların karakterleri ve yetkinlikleri, Muhammed ile olan "doğrudan ilişkileri sayesinde" garanti altına alınmıştır.)
İletim zincirlerinin sürekliliği.
Hadis değerlendirmeleri, neredeyse "yalnızca" hadisin isnadı üzerine yapılırdı, içeriği (metin) üzerine değil.
İlim-i hadis veya tenkit eserleri, İslam'ın üçüncü yüzyılının önemli hadis koleksiyonlarında bulunur. Sünni Müslümanlar için bu, "Kütüb-i Sitte" olarak anılan hadis koleksiyonudur. Bu koleksiyon içerisinde "Sahih-i Buhârî, Sahih-i Müslim, Sünen-i Ebu Davud, Sünen-i Tirmizi, Sünen-i Nesâî ve Sünen-i İbn Mace" adlı kitaplar bulunur.
Müslümanların hadis eleştirisi tarihi

İslam'da hadis toplama veya kullanmaya dönük eleştiriler; Şafii'nin anlayışının fikir birliğine dönüştüğü erken dönemde ehl-i kelam ve Mutezile ve yüzyıllar sonra İslam'ı yeniden canlandırmaya çalışan ehl-i Kur'an ve Seyyid Ahmed Han ile Muhammed İkbal gibi bilginler tarafından ileri sürüldü. Ayrıca Ignác Goldziher ve Joseph Schacht gibi Batılı âlimler de 19. yüzyıldan itibaren hadis ilmini eleştirmişlerdir.
Müslümanların hadis eleştirisi tarihi > Erken eleştiriler

Hadis tenkitinin sistematik uygulaması, "kontrolden çıkmış" bir durum yaratan "çok sayıda uydurma hadis" ortaya çıktığında Ebu Hanife (MS 699-767) ile başladı. Ancak hadis çalışmaları ve hadis tenkiti, entelektüel ata olarak onunla başlamamıştı. Çağdaşları olan Mâlik bin Enes (ö. 795) ve Şafii (ö. 820) aynı zamanda "ciddi hadis eleştirmenleri" idiler. Sünni İslam'daki klasik sahih hadis koleksiyonlarının en ünlüsü olan Sahih-i Buhari, MS 846 civarında tamamlandı. Hadis çalışmaları, İslam'ın üçüncü yüzyılında, klasik hadis koleksiyonlarının derlenmesiyle olgun bir sistem hâline geldi ve son aşamasına girdi. Otantik hadis kitaplarının yazarlarının sonuncusu En-Nesâî'dir (ö. 915).
Müslümanların hadis eleştirisi tarihi > Modern çağ

Daniel Brown'a göre, 19. yüzyıl İslam alimi Seyyid Ahmed Han ve sonraki eserlerde "Müslümanların hadislerin sıhhati tartışmalarına hakim olan üç konu" şu şekilde sıralanmıştır:
Peygamber'in sahabelerinin adalet'i, yani hadis râvileri olarak karakter ve yetkinliklerinin onu görmekle nasıl garanti altına alınabileceği,
Hadislerin nasıl korunduğu ve nakledildiği (ve bunun toplanan hadislerin bozulmasını önleyecek kadar güvenilirlikte olması,
Sahih ve sahte hadisleri ayırt etmede isnad tenkidinin etkinliği.
Şafiî ve klasik hadisçilerin aksine 20. yüzyılın hem muhafazakar dirilişçileri hem de liberal modernistleri,, "Sünnetin Kuran ışığında yeniden eleştirilmesi ve değerlendirilmesi gerektiğine" inandılar.
Metin Eleştirisi

Buhari ve diğer geleneksel hadis alimlerinin hadisi sahih "çekirdeği"ne kadar daraltmakta başarılı olup olmadıkları tartışmalıdır. Ortaçağ hukukçusu ve hadis alimi Nevevi, birçok alimin Sahih-i Buhari ve Sahih -i Müslim gibi en sahih iki hadis koleksiyonunda bile bu hadis kolleksiyonerleri tarafından konulan şartları karşılamayan " birçok hadis keşfettiğini" yazdı. Joseph Schacht, "klasik külliyatın bile, muhtemelen gerçek olamayacak pek çok rivayet içerdiğini" ileri sürer.
Gazali, Al-Qanun al-kulli fi t-ta'wil adlı eserinde, gördüğü bir dizi problem hakkında isimsiz bir kişiden gelen problemleri ele almaktadır; Örneğin: "Şeytan birinizin damarlarında dolaşıyor" "şeytanlar gübre ve kemikten beslenirler" ve "Cennetin eni gök ve yer kadardır" gibi, eğer öyleyse cennet için bunun kadar başka bir yer olmalı?
Mutezile'nin bu ve benzeri hadislere itirazları Sünnî alimler tarafından "aklı ilahi kitaba tabi kılmamaktan kaynaklanan bir hatalar" olarak reddedilmişti. On beşinci yüzyıl bilgini İbn Hacer el-Askalani şu hadisle
"Tanrı Adem'i yarattığında ve o altmış kol boyundaydı" ve Adem düştü ve "insanlık o zamandan beri küçülmeye devam etti" karşılaştı.
Askalani hadisin sıhhatinden şüphe ettiğini kendisinin gördüğü kayalıklardan oyulmuş evlerin eski sakinlerinin, kendi zamanının insanlarıyla yaklaşık olarak aynı büyüklükte insanlar olması gerektiğini kaydetti ve "bu güne kadar bu sorunu nasıl çözeceğimi bulamadım" diye dürüstçe itiraf etti".
Eleştirmenler, Şafii sonrası dönemde peygamberin söyleyeceği sözlere daha az benzer, birinin hadis uydurmayı meşrulaştırması onaylayan hadislerden şikayet ederler. Örneğin;
(Bana isnat edilen) Kur'an'a uygun sözleri ben söylesem de söylemesem de bana döndürün' ve
'Ne kadar güzel sözler varsa, onlar ben söyledim.'(bana aittir)
Joseph Schacht, çelişkili çok sayıda hadisin, başka "bir hadis tarafından desteklenen aykırı doktrini veya uygulamayı çürütmek amacıyla" polemik olarak uydurulmuş hadisler olduğunu savunuyor. Birbiriyle çelişiyormuş gibi görünen hadisler
Mutezile'nin kusurlu bulduğu hadis mensuplarından bazı örnekler şunlardır:
"Kalbinde hardal tanesi kadar kibir (kibir) olan kimse cennete girmeyecektir. Kalbinde hardal tanesi kadar iman bulunan kimse cehenneme girmeyecektir."
"La ilahe illallah'a iman edip bu halde ölen ve zina ve hırsızlık yapmasına rağmen cennete girmeyen hiçbir kul yoktur."
Hadisler, Tanrı'nın zina ve hırsızlığı bir gurur zerresinden daha az ciddiye aldığını söylüyordu.
Peygamber'in ayakta idrar yapıp yapmadığı konusunda hadisler de birbiriyle çelişmektedir: Huzeyfe:
Allah Resulü'nün bazı insanların gübreliğine geldiğini ve orada ayakta idrar yaptığını gördüm.
Ömer':
"Resulullah beni ayakta idrar yaparken gördü ve: "Ey Ömer, ayakta idrar yapma" buyurdu. Bundan sonra da ayakta idrar yapmadım."
Metin Eleştirisi > Bilimle çelişir görünenler

Jonathan AC Brown, 19. ve 20. yüzyılın bazı eğitimli dindar Müslümanları için özellikle rahatsız edici hadisleri anlatır.
Sahih-i Buhari'den bir hadis, astronomi bilgisi ile çelişiyor gibiydi:
"... Peygamber, "Ey Ebu Zerr! Güneşin nerede battığını biliyor musun?" . . . . O (Allah'ın) arşının altına gider ve secde eder; Ve bu, Allah'ın Sözüdür. . ." JAC Brown şöyle yazıyor:
Dizleri veya eklemleri olmayan bir küre olan güneş nasıl secde eder? Müslüman bilginler de Aristo ve Agustin gibi dünyanın küre olduğunu biliyorlardı. Namaz vakitlerini hesaplarken, güneşin her zaman bir yerlerde göründüğünü, enlem ve boylamlara bağlı olarak farklı zamanlarda doğup battığını fark etmişlerdi. Tanrı'nın tahtının önünde secdeye gitmek için ne zaman vakit buluyordu?
Sahih-i Buhari'deki diğer
"Şeytan ezanı işitince 'kaçar, osurur'."
Bu, bir başka Mısırlı Mahmud Ebu Reyya'yı da hadisleri sorgulamaya kışkırttı.
Sahte hadislerin varlığına ilişkin argümanlar ve açıklamalar > Güvenilmez nakilciler

Ortodoks hadis çalışmalarının hadislerin sahihliğini doğrulamak için kullandığı birincil araç, hadisin râviler zinciridir. Ancak (hatalı hafıza veya manipülasyonla bozulma olasılığı daha az olan) en eski hadis koleksiyonlarında isnad "ilkel", daha sonraki "klasik" hadis koleksiyonlarında bulunan isnadlar genellikle "mükemmel"di. Bu da kaliteli isnad zinciri ile hadisin sahihliği arasındaki doğrusal bir ilişki olmadığını gösteriyordu.
Jonathan AC Brown'un kaydettiğine göre, Mahmoud Abu Rayya, hadislerin Peygamber'in güvenilir sahabelerinden nakledilmesi sorununa dikkat çekti. Ebu Hureyre, "binlerce hadisi" insanlara aktaran, ancak Müslüman cemaatine Peygamber'in vefatından sadece üç yıl önce katılan, "en verimli" hadis rivayetçisiydi ve bu, başından beri Muhammed'le birlikte olan arkadaşlarından çok daha fazlaydı. Ebu Reyya ve diğerleri, Ebu Hureyre'nin rivayet ettiği binlerce hadisi duymuş olabileceği veya detaylarda rivayet ettiği hadislerin manalarını karıştırmayacak kadar bilgili olabileceğini düşünmemektedir. (Ebu Hureyre'nin isr'ailiyyat' a takıntılı olduğu da biliniyordu.
Bazı rivayetlere göre, Halife Ömer, Nebevi sözlerin sistematik olarak belgelenmesini yasaklamış, ancak kendisi de Peygamber tarafından verilen hükümleri belgeleyen mektuplar da göndermişti.
Emevilerin, Ali'ye saldıran ve hanedan kurucusu Muaviye'yi öven hadis sahtekarlıkları devlet destekliydi. (Ayrıca bakınızː Muaviye ve Süfyani maddeleri)
Abbasiler - "birbirini takip eden her hükümdarın saltanatını" öngören (mucize) hadisleri dolaşıma soktular. Mesleği uydurma hadisleri süzgeçten geçirmek olan hadisçiler bile, uygun gördükleri yolda uydurma hadisleri tedavüle çıkardılar - örneğin Nuh b. Meryem "Kur'an'ı öven sahte hadisler aktarıyordu".
Sahte hadislerin varlığına ilişkin argümanlar ve açıklamalar > Diğer dinlerin etkisi

Bilginlerin İsrâiliyyat adını verdiği hikâyeler, kaynağın Yahudi / İsrail geleneğini olduğunu işaret etse de, bunlar Hristiyanlık veya Zerdüştlük gibi diğer dinlerden aktarım hikâyeler de olabilmekteydi. Modern öncesi bazı bilim adamları, onları tefsirde coşkuyla kullanırken diğerleri kullanımlarını kınadı. Modern zamanlarda onlar İslam dışı olarak eleştirildiler.
Mahmud Ebu Reyya (ö. 1970), 1958'de yayınlanan Adwa' al-sunna al-muhammadiyya adlı kitabında sahih olduğuna inanılan hadislerle Muhammed'e atfedilenlerin birçoğunun Yahudi bilgeliği olduğunu ifade etti.
Hadis ve Yahudi etkileri arasında bir ilişki olduğunu belirten en eski Batılı bilgin, "" Kütüb-i Sitte adlı altı kitabın çoğunun ve hadis literatürünün birçok bölümü Talmud'dan alındığını ifade eden Fransız Oryantalist Barthélemy d'Herbelot (ö. 1695) idi.
(Talmud, Muhammed'in doğumundan en az bir yüzyıl önce MS 2. ve 5. yüzyıllar arasında, Kudüs ve şimdiki Irak'ta kaydedildi).
Daha sonra Aloys Sprenger (d. 1893), Ignaz Goldziher (d. 1921) gibi birçok oryantalist bu yönde eleştirilere devam etti.
Ayrıntılı bir çalışma, WR Taylor'ın "Al‐Bukhārī and the Haggadah " adlı eseridir. Taylor, Sahih-i Buhari'deki bazı hadisleri "Talmud ve Midraş'tan haggad metinleri" ile karşılaştırıyor ve "hadislerin Talmud ve Midraş'tan alındığı" sonucuna varıyor. Taylor, büyük miktarda Yahudi "sözlü bilgi, anlatı, hikaye ve folklorik bilginin", Talmud ve Mişna'nın transkripsiyonu yoluyla İslam ve özel olarak hadis literatürüne girdiğini savundu.
Arap Yarımadası'nda yaşayan Yahudilerin yanı sıra kilise babaları ve Hristiyan cemaati."
Diğer akademisyenler, hadis için farklı dini etkiler bulurlar: Franz Buhl, hadisi İranlı Zerdüşt bir arka planla, David Samuel Margoliouth, apokrif İncil'ler ile ilişkilendirir. Alfred Guillaume ise genel bir Hristiyan etkisine daha fazla vurgu yapar.