Suriye tarihi
Orta Çağ dönemi

Ana maddeler: Emevîler, Abbâsîler, Tolunoğulları, İhşîdîler, Bizans İmparatorluğu, Büyük Selçuklu İmparatorluğu, Eyyûbîler, Zengiler, Hamdaniler, Fâtımîler, Büveyhîler, Urfa Kontluğu, Moğol İmparatorluğu, Memlûk Devleti, Timurlular ve Antakya Prensliği
634-640'ta Suriye, Müslüman Araplar tarafından Halid bin Velid liderliğindeki Raşidin ordusu şeklinde fethedildi ve bölgenin İslam imparatorluğunun bir parçası haline gelmesine neden oldu. 7. yüzyılın ortalarında, imparatorluğun hükümdarları olan Emevi hanedanı, imparatorluğun başkentini Şam'a yerleştirdi. Suriye dört bölgeye ayrıldı: Şam, Humus, Filistin ve Ürdün. İslam imparatorluğu hızla genişledi ve zirvesinde İspanya'dan Hindistan'a ve Orta Asya'nın bazı bölgelerine kadar uzandı; Böylece Suriye, imparatorluğun merkezi olarak ekonomik olarak zenginleşti. Abdülmelik ve I. Velid gibi erken Emevi hükümdarları, Suriye genelinde, özellikle Şam, Halep ve Humus'ta birkaç muhteşem saray ve cami inşa etti.
Bu çağda Hristiyanlara (çoğunlukla etnik Aramiler ve kuzeydoğuda Asurlular) tam bir hoşgörü vardı ve birkaç hükûmet görevinde bulundular. 8. yüzyılın ortalarında, Halifelik hanedan mücadeleleri, bölgesel isyanlar ve dini anlaşmazlıklar arasında çöktü. Emevi hanedanı, imparatorluğun başkentini Bağdat'a taşıyan Abbasi hanedanı tarafından 750 yılında devrildi. Emevi yönetimi altında resmi hale getirilen Arapça, Abbasi döneminde Yunanca ve Aramice'nin yerini alarak baskın dil haline geldi. Dönemler için Suriye, Tolunoğulları (887–905) ve ardından bir anarşi döneminden sonra İhşidiler (941–969) altında Mısır'dan yönetildi. Kuzey Suriye, Halepli Hamdaniler'in eline geçti.
Seyfü'd Devle (944-967) konağı Arap edebiyatını beslemesi sayesinde bir kültür merkeziydi. Bizans'ın Suriye'yi yeniden ele geçirme çabalarına, ustaca savunma taktikleri ve Anadolu'ya karşı akınlarla direndi. Ölümünden sonra Bizanslılar Antakya ve Halep'i (969) ele geçirdiler. Suriye daha sonra Hamdaniler, Bizanslılar ve Şam merkezli Fatımiler arasında bir savaş alanı olarak kargaşa içindeydi. Bizanslılar 996'da Suriye'nin tamamını ele geçirmişti, ancak Bizanslılar, Fatımiler ve Bağdatlı Büveyhiler Suriye üzerinde üstünlük mücadelesi verdiği için kaos 11. yüzyılın büyük bölümünde devam etti. Suriye daha sonra I. Melikşah (1084-1086) döneminde Selçuklu Türkleri  tarafından fethedildi. Daha sonra Zengi Hanedanı'ndan Nureddin, 1154 yılında Böri Hanedanı'ndan alınan Halep ile Şam arasındaki bölgeyi kontrol etti. Daha sonra Suriye, Mısırlı Eyyubi hanedanının kurucusu Selahaddin Eyyubi (1175–1185) tarafından fethedildi.
12-13. yüzyıllarda Suriye'nin bir kısmı Haçlı devletleri tarafından tutuldu: Urfa Kontluğu (1098-1149), Antakya Prensliği (1098-1268) ve Trablus Kontluğu (1109-1289). Bölge aynı zamanda Haşhaşiler olarak bilinen Şii aşırılık yanlıları tarafından da tehdit edildi ve 1260'ta Moğollar da kısa bir süreliğine Suriye'yi ele geçirdi. Ana Moğol ordusunun geri çekilmesi, Mısır Memlüklerini Suriye'yi işgal etmeye ve fethetmeye teşvik etti. Saltanatın başkenti Kahire'ye ek olarak, Memluk lideri Baybars, Şam'ı bir eyalet başkenti yaptı ve şehirler hem atlar hem de güvercinler ile seyahat eden bir posta servisiyle birbirine bağlandı. Memlükler, Suriye'deki son Haçlı dayanaklarını da ortadan kaldırdı ve birkaç Moğol istilasını püskürttü.
1400'de Timur, Suriye'yi işgal etti, Halep'te Memlük ordusunu yendi ve Şam'ı ele geçirdi. Semerkant'a sürülen zanaatkarlar dışında şehrin sakinlerinin çoğu katledildi. O zamanlar Suriye'nin Hristiyan nüfusu zulüm gördü.
15. yüzyılın sonlarına doğru Avrupa'dan Uzak Doğu'ya uzanan bir deniz yolunun bulunması, Suriye üzerinden kara yoluyla ticaret yoluna duyulan ihtiyacı sona erdirdi. 1516'da Osmanlı İmparatorluğu Suriye'yi fethetti.