stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Adi Shamir

| Adi Shamir |
| --- | --- |
Adi Shamir, Eylül 2013'te Darmstadt Teknik Üniversitesi'nin konuğu.
Doğum: 6 Temmuz 1952 (72 yaşında) Tel Aviv, İsrail
Milliyet: Yahudi
Vatandaşlık:  İsrail
Eğitim: Tel Aviv Üniversitesi Weizmann Enstitüsü Warwick Üniversitesi
Tanınma nedeni: RSA Feige-Fiat-Shamir tanımlama şeması diferansiyel kriptanaliz
Ödüller:  Matematikte Anna ve Lajos Erdős Ödülü (1983)  Paris Kanellakis Ödülü  (1996)  Turing Ödülü (2002)  International Association for Cryptologic Research fellow (2004)  Israil Ödülü (2008)  Shandong Üniversitesi fahri doktorası (2010)  Grande médaille de l’Académie des sciences (2012)  National Cyber Security Hall of Fame (2012)  BBVA Foundation Frontiers of Knowledge Award (2017)  Japonya Ödülü (2017)  Foreign Member of the Royal Society (2018)  Waterloo Üniversitesi fahri doktorası 
Resmî site: wisdom.weizmann.ac.il/profile/scientists/shamir-profile.html

Kariyeri
Dalı: Enformatik, Şifrebilim
Çalıştığı kurum: Weizmann Enstitüsü Massachusetts Institute of Technology
Tez: Fixed Points of Recursive Programs and their Relation in Differential Agard Calculus (1977)
Doktoradanışmanı: Zohar Manna
Doktora öğrencileri: Amos Fiat (1987), Ziv Soferman (1990), Avital Schrift (1991), Eli Biham (1992), Uriel Feige (1992), Dror Lapidot (1993), Alexander Klimov (2005), Eran Tromer (2007), Yaacov Zvi Hoch (2010)
 

Adi Shamir (İbranice: עדי שמיר; 6 Temmuz 1952 doğumlu) İsrailli bir kriptograf. Rivest-Shamir-Adleman (RSA) algoritmasının (Ron Rivest ve Len Adleman ile birlikte) ortak mucidi, Feige-Fiat-Shamir tanımlama şemasının (Uriel Feige ve Amos Fiat ile birlikte) ortak mucidi, diferansiyel kriptanalizin mucitlerinden biri olup kriptografi ve bilgisayar bilimi alanlarına sayısız katkılarda bulunmuştur.
Eğitimi

Tel Aviv'de doğan Shamir, 1973'te Tel Aviv Üniversitesi'nden matematik dalında Bachelor of Science (BSc) derecesi aldı ve sırasıyla 1975'te ve 1977'de Weizmann Institute'dan Bilgisayar Bilimleri alanında Master of Science (MSc) ve Doctor of Philosophy (PhD) derecelerini aldı.
Kariyeri ve araştırmaları

Warwick Üniversitesi'nde doktora sonrası araştırmacı olarak bir yıl çalıştıktan sonra, 1977-1980 yılları arasında Massachusetts Institute of Technology (MIT)'de araştırma yaptı ve Weizmann Enstitüsü Matematik ve Bilgisayar Bilimleri fakültesine üye oldu. 2006'dan itibaren Paris'teki École Normale Supérieure'de davetli profesördür.
Ek olarak RSA, Shamir'in kriptografi alanındaki diğer sayısız buluşları ve katkıları; Shamir gizlilik paylaşım düzeni, Merkle-Hellman kripto sisteminin kırılması, görsel şifreleme ve TWIRL ve TWINKLE asal çarpanlara ayırma cihazları gibi birçok konuyu içermektedir. Eli Biham ile birlikte 1980'lerin sonlarında blok şifrelere saldırmak için genel bir yöntem olan diferansiyel kriptanalizi keşfetti. Daha sonra, diferansiyel kriptanalizin hem IBM hem de Ulusal Güvenlik Ajansı (NSA) tarafından zaten bilindiği ve bir sır olarak saklandığı ortaya çıktı.
Shamir, kriptografi dışında bilgisayar bilimine de, örneğin 2-satisfiability için ilk doğrusal zaman algoritmasını ve karmaşıklık sınıfları PSPACE ve IP'nin denkliğini göstermek gibi katkılarda bulundu.
Kariyeri ve araştırmaları > Ödülleri ve onurlandırılması

Shamir, aşağıdakiler de dahil olmak üzere bir dizi ödül aldı:
Rivest ve Adleman ile birlikte kriptografiye katkılarından dolayı 2002 ACM Turing Ödülü
Paris Kanellakis Teori ve Uygulama Ödülü;
İsrail Matematik Derneği Erdős Ödülü,
1986 IEEE WRG Baker Ödülü
UAP Bilimsel Ödülü
Vatikan'ın PIUS XI Altın Madalyası
2000 IEEE Koji Kobayashi Bilgisayar ve İletişim Ödülü
2008'de Bilgisayar bilimleri için İsrail Ödülü
Waterloo Üniversitesi'nden onursal bir DMath (Matematik Doktoru) derecesi
Kriptografi konusunda öncü araştırmalar yoluyla bilgi güvenliğine yaptığı katkıdan dolayı Elektronik, Bilgi ve İletişim alanında 2017 (33.) Japonya Ödülü<
Doğal bilginin geliştirilmesine önemli katkılarından dolayı 2018 yılında Kraliyet Derneği'nin Yabancı Üyesi (ForMemRS) seçildi.
2019'da American Philosophical Society üyeliğine seçildi.
Molly's Game

| --- | --- |

Yönetmen: Aaron Sorkin
Yapımcı:  Mark Gordon  Amy Pascal  Matt Jackson 
Senarist: Aaron Sorkin
Uyarlama: Molly's Game: From Hollywood's Elite to Wall Street's Billionaire Boys Club, My High-Stakes Adventure in the World of Underground Poker –Molly Bloom
Oyuncular:  Jessica Chastain  Idris Elba  Kevin Costner  Michael Cera  Jeremy Strong  Chris O'Dowd  Bill Camp 
Müzik: Daniel Pemberton
Görüntü yönetmeni: Charlotte Bruus Christensen
Kurgu:  Alan Baumgarten  Elliot Graham  Josh Schaeffer 
Stüdyo:  Huayi Brothers Pictures  The Mark Gordon Company  Pascal Pictures  Ciwen Pictures (Hong Kong) 
Dağıtıcı: STXfilms
Cinsi: Sinema filmi
Renk: Renkli
Çıkış tarih(ler)i: 8 Eylül 2017 (2017-09-08) (TIFF) 25 Aralık 2017 (2017-12-25) (ABD)
Süre: 140 dakika
Ülke: ABD
Dil: İngilizce
Bütçe: $30 milyon
Hasılat: $9.5 milyon
Molly's Game, yönetmenliğini ve senaristliğini Aaron Sorkin'in gerçekleştirdiği 2017 çıkışlı Amerikan suç drama filmi. Filmin başrollerinde Jessica Chastain, Idris Elba, Kevin Costner, Michael Cera, Brian D'Arcy James, Chris o'dowd, Bill Camp, Graham Greene, Claire Rankin, Joe Keery ve Jeremy Strong yer almaktadır.
Film, 75. Altın Küre Ödülleri'nde En İyi Senaryo ve En İyi Kadın Oyuncu dallarında aday olmuştur.
Ödül ve adaylıkları

| Ödül | Tören tarihi | Kategori | Ödülü alan(lar) veya aday(lar) | Sonuç | Kay>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Kadın Film Gazetecileri Birliği | 9 Ocak 2018 | En İyi Uyarlama Senaryo | Aaron Sorkin | Belirlenmedi |  |
| Amerikan Sinema Editörleri | 26 Ocak 2018 | En İyi Film – Dram | Alan Baumgarten, Elliot Graham ve Josh Schaeffer | Belirlenmedi |  |
| Eleştirmenlerin Seçimi Film Ödülleri | 11 Ocak 2018 | En İyi Kadın Oyuncu | Jessica Chastain | Belirlenmedi |  |
| Eleştirmenlerin Seçimi Film Ödülleri | 11 Ocak 2018 | En İyi Uyarlama Senaryo | Aaron Sorkin | Belirlenmedi |  |
| Denver Uluslararası Film Festivali | 13 Kasım 2017 | Kariyer Başarı Ödülü | Aaron Sorkin | Kazandı |  |
| Detroit Film Eleştirmenleri Topluluğu | 7 Aralık 2017 | En İyi Kadın Oyuncu | Jessica Chastain | Aday gösterildi |  |
| Altın Küre Ödülleri | 7 Ocak 2018 | En İyi Kadın Oyuncu - Drama | Jessica Chastain | Aday gösterildi |  |
| Altın Küre Ödülleri | 7 Ocak 2018 | En İyi Senaryo | Aaron Sorkin | Aday gösterildi |  |
| Mill Valley Film Festivali | 17 Ekim 2017 | Seyirci Ödülü | Molly's Game | Kazandı |  |
| Palm Springs Uluslararası Film Festivali | 2 Ocak 2018 | Başkan'ın Ödülü | Jessica Chastain | Kazandı |  |
| Amerikan Yapımcılar Birliği Ödülleri | 20 Ocak 2018 | En İyi Tiyatral Film | Mark Gordon, Amy Pascal ve Matt Jackson | Belirlenmedi |  |
| San Francisco Film Eleştirmenleri Dairesi | 10 Aralık 2017 | En İyi Uyarlama Senaryo | Aaron Sorkin | Aday gösterildi |  |
| Satellite Ödülleri | 10 Şubat 2018 | En İyi Kadın Oyuncu | Jessica Chastain | Belirlenmedi |  |
| Satellite Ödülleri | 10 Şubat 2018 | En İyi Uyarlama Senaryo | Aaron Sorkin | Belirlenmedi |  |
| Washington DC Film Eleştirmenleri Birliği | 8 Aralık 2017 | En İyi Uyarlama Senaryo | Aaron Sorkin | Aday gösterildi |  |
| Writers Guild of America Awards | 11 Şubat 2018 | En İyi Uyarlama Senaryo | Aaron Sorkin | Belirlenmedi |  |
| Zürih Film Festivali | 4 Ekim 2017 | Kariyer Başarı Ödülü | Aaron Sorkin | Kazandı |  |
Oryantalizm

Oryantalizm veya Şarkiyatçılık, Yakın Doğu ve Uzak Doğu toplumlarının, kültürlerinin, dillerinin ve halklarının incelendiği Batı kökenli araştırma alanlarının tümüne verilen isimdir. Sanat tarihi, edebiyatı ve kültürel çalışmalarda, Oryantalizm, Doğu dünyasındaki yönlerin taklitleri veya tasvirleridir. Bu tasvirler genellikle Batılı yazarlar, tasarımcılar ve sanatçılar tarafından yapılır. Özellikle, daha spesifik olarak "Orta Doğu" yu tasvir eden Oryantalist tablolar, 19. yüzyıl akademik sanatının popülerlerinden biriydi ve aynı şekilde Batı edebiyatı Doğu temalarına da benzer ilgi göstermiştir. Edward Said'in Oryantalizm adlı kitabının 1978'de yayımlanmasından itibaren, çok sayıda akademik söylem “Oryantalizm” terimini, Batı'nın Orta Doğu, Asya ve Kuzey Afrika toplumlarına yönelik genel tavrına atıfta bulunmak için kullanmaya başlamıştır. Said'in analizinde Batı, bu toplumları statik ve gelişmemiş olarak özümsemekte, böylece emperyal gücün hizmetinde incelenebilecek, tasvir edilebilecek ve çoğaltılabilecek bir Doğu kültürü görüşü üretmektedir. Bu görüşü ile  Said, Batı toplumunun gelişmiş, rasyonel, esnek ve üstün olduğu fikrini ifade etmektedir.
Arka tarihsel süreç > Terimin anlamı

Terim, İngilizce doğuya atıfta bulunarak "orientalism" olarak ifade edilmektedir. Orient (Doğu) kelimesi ise İngilizceye, Orta Fransızca'dan geçmiştir. Kökeni ise güneşin doğuşunu ifade eden Latince "oriens" sözcüğüne dayanmaktadır. Ayrıca Almancada “Doğu” kelimesini ifade etmek için ‘Orient’, ‘Osten’ ve ‘Morgen’ sözcükleri kullanılmıştır. Almanca'ya Latinceden geçmiş olan ‘Morgen’ ve ‘Morgenland’ sözcükleri 20. yüzyıla dek ‘Orient’ kelimesinin anlamdaşı olarak kullanılmıştır. Bu kelimenin Almanca'ya kazandırılmasında Martin Luther’in İncil tercümesi büyük oranda etkilidir. Luther, İncil tercümesinde sürekli olarak Doğu için “Güneşin Doğuşu” (Sonnen auffgang) veya kısaltılmış haliyle “doğuş” (auffgang) kelimelerini kullanmıştır. Eski Ahit’te Doğu kelimesi güneşin doğduğu yöndeki coğrafyayı tasvir etmek adına kullanılırken, İbranice metinler de bu kelime "kädäm", Grekçe metinler de ise "anatolae" kelimeleri ile sağlanmıştır. Fakat sonraki yüzyıllarda Hristiyanlığın merkezinin Batı’ya taşınması neticesinde Doğu biraz daha Batı’ya kaymıştır. Bu nedenle Luther, bu kelimeyi sadece kutsal toprakları içerisine alacak şekilde değil Doğu Kilisesinin sınırlarını da içine alacak şekilde ifade etmiştir. Bununla beraber Edward Said Oryantalizm ve Oryantalist teriminin açıklamasını yaparken şu ifadeleri kullanmaktadır: Özel yahut genel bir açıdan (Antropolog,sosyolog, tarihçi yahut dil bilimci ) Şark'ı öğreten, yazıya döken, yahut araştıran kimse Şarkiyatçıdır (Oryantalist) ve yaptığı şey Şarkiyatçılıktır (Oryantalizm). On sekizinci yüzyıl sonlarını kabaca bir başlangıç noktası kabul edersek, oryantalizm şark ile uğraşan toplu müessesedir, yani Şark hakkında hükümlerde bulunur, onu tasvir ve tedris eder.
Arka tarihsel süreç > Sanat

Sanat tarihinde, Oryantalizm terimi, 19. yüzyılda Batı Asya'daki seyahatlerinden üretilen Şarkiyat konularda uzmanlaşmış Batı sanatçılarının eserlerini ifade eder. O dönemde, sanatçılar ve akademisyenler, özellikle "Oryantalist" teriminin küçümseyen kullanımının sanat eleştirmeni Jules-Antoine Castagnary tarafından popüler hale getirildiği Fransa'da Oryantalistler olarak tanımlandı. Temsili bir sanat tarzı için kullanılan bu sosyal küçümsemeye rağmen, Fransız Oryantalist Ressamlar Derneği 1893'te, Jean-Léon Gérôme onursal başkan seçilerek kurulmuştur;  İngiltere'de ise Oryantalist terimi "bir sanatçı" kesimini tanımlamak üzere kullanılmaktaydı. Fransız Oryantalist Ressamlar Derneği'nin kuruluşu, sanatçıların bilincini 19. yüzyılın sonlarına doğru değiştirdi, zira sanatçılar şimdi kendilerini farklı bir sanat hareketinin parçası olarak görebiliyorlardı. Bir sanat hareketi olarak, Oryantalist resim genellikle 19. yüzyıl akademik sanatının birçok dalından biri olarak kabul edilir; bununla birlikte, Oryantalist sanatın birçok farklı tarzı kanıtlar içindedir. Sanat tarihçileri Oryantalist sanatçıları belirlerken iki geniş perspektiften bakarlar: gözlemlediklerini dikkatlice boyayan gerçekçi sanatçılar ve stüdyodan hiç ayrılmadan Oryantalist sahneleri hayal edenler. Eugène Delacroix (1798-1863), Alexandre-Gabriel Decamps (1803-1860) ve Jean-Léon Gérôme (1824-1904) gibi Fransız ressamlar yaygın olarak Oryantalist hareketin önde gelen armatürleri olarak kabul edilmektedir.
Arka tarihsel süreç > Oryantalist çalışmalar

18. ve 19. yüzyıllarda, Oryantalist terimi, Doğu dünyasının dilleri ve edebiyatları konusunda uzmanlaşmış akademisyenleri tanımlamaktaydı. Bu akademisyenler arasında Arap kültürünün, Hindistan kültürünün ve İslam kültürlerinin, Avrupa kültürlerine eşit olarak incelenmesi gerektiğini söyleyen Doğu Hindistan Şirketi'nin İngiliz yetkilileri de vardı. Bu akademisyenler arasında Hint-Avrupa dilleri çalışmaları modern filoloji'yi kuran filolog William Jones da yer almıştır. Thomas Babington Macaulay ve John Stuart Mill gibi "İngiliz dil bilimciler" in etkisinin İngilizce eğitimin teşvik edilmesine yol açtığı 1820'lere kadar, Hindistan'daki İngiliz sömürgecilik stratejisi de, Oryantalizmi yerlilerle iyi ilişkiler geliştirmek için bir teknik olarak tercih etmiştir.  Ek olarak, İbranizm ve Yahudi çalışmaları 19. ve 20. yüzyıllarda İngiliz ve Alman akademisyenler arasında popülerlik kazandı.
Arka tarihsel süreç > Eleştirel çalışmalar

Oryantalizm (1978) kitabında kültürel eleştirmen Edward Said, Doğu sömürgeciliğinin kültürel tutumları ile şekillenen Doğu dünyasının önyargılı dışsal yorumlarını akademik ve sanatsal olarak tanımlamak için Oryantalizm terimini yeniden tanımladı. Oryantalizm tezi, Antonio Gramsci'nin kültürel hegemonya teorisini ve Michel Foucault'un Doğu araştırmalarının bilimsel geleneğini eleştirmek için söylem teorisini (bilgi ve güç ilişkisi) geliştirir. Edward Said kitabında, Arab-İslam kültürlerinin, özellikle Bernard Lewis ve Fouad Ajami'nin yabancı yorumlama geleneğini sürdüren çağdaş akademisyenleri eleştirmiştir. Akademide, Oryantalizm (1978) kitabı sömürge sonrası kültürel çalışmaların temel metni haline geldi. Dahası, vatandaşlığın kültürel kurumu ile ilgili olarak, Oryantalizm, vatandaşlık kavramını epistemolojinin bir problemi haline getirmiştir, çünkü vatandaşlık Batı dünyasının sosyal bir kurumu olarak ortaya çıkmıştır; bu nedenle, vatandaşlığı tanımlama sorunu kriz zamanında Avrupa fikrini yeniden yapılandırmaktadır. Ayrıca Said, Oryantalizmin "i teorik bir fikir olduğunu" ifade etti: Oryantalizm, Doğu dünyasını "Batı'ya daha az korkutucu hale getirmek için" tüm Doğu'nun sınırlandırıldığı bir aşamadır; gelişmekte olan dünya, başta Batı olmak üzere, sömürgeciliğin sebebidir. İslam dünyasında da bu tip eleştiri çalışmaları mevcuttur ve 2002'de sadece Suudi Arabistan'da yerli veya yabancı akademisyenler tarafından kaleme alındığı, Oryantalizmi eleştiren yaklaşık 200 kitabın yanı sıra yaklaşık 2000 makale olduğu tahmin edilmektedir.
Avrupa mimarisinde ve tasarımında

Ana madde: Turquerie
Rönesans süslemesinin Moresk tarzı, 15. yüzyılın sonlarında başlayan ve neredeyse günümüze kadar ciltçilik gibi bazı çalışma türlerinde kullanılacak olan İslami arabesklerin Avrupa'ya uyarlanmasıdır. Hint alt kıtasından getirilen motiflerin erken mimari kullanımında Hint-Saracenik mimarisi olarak bilinir. Bunun en eski örneklerinden biri Londra Guildhall binasıdır (1788-1789). Bu tip mimari tarzlar, William Hodges, William Daniell ve Thomas Daniell tarafından yaklaşık 1795'ten Hindistan tarzlarının yayınlanmasıyla batıda ivme kazandı.
Bunun haricinde, 15. yüzyılın sonlarında başlayan Turquerie, en az 18. yüzyıla kadar etkisini devam ettirdi ve hem dekoratif sanatlarda "Türk" stillerinin kullanılmasını, zaman zaman Türk kostümünün benimsenmesini ve Osmanlı'yı tasvir eden sanata olan ilgiyi içeriyordu. Osmanlıların geleneksel ticaret ortağı olan Venedik, Turquerie'nin en eski merkeziydi ve Fransa'da 18. yüzyılda daha belirgin hale gelmiştir.
Chinoiserie ise, Batı Avrupa'da dekorasyonda Çin temaları ve modasının ifade edildiği terimdir. 17. yüzyılın sonlarında başlayan ve özellikle Rokoko tarzı ile Chinoiserie, 1740-1770 dönemini kapsayan zaman diliminde popülerlik kazanmıştır. Rönesanstan 18. yüzyıla kadar, Batı tasarımcıları Çin seramiklerinin teknik karmaşıklığını sadece kısmi bir başarı ile taklit etmeye çalışmışlardır. Chinoiserie'nin ilk ipuçları 17. yüzyılda aktif Doğu Hindistan şirketlerine sahip ülkelerde ortaya çıktı: İngiltere (Doğu Hindistan Şirketi), Danimarka (Danimarka Doğu Hindistan Şirketi), Hollanda (Hollanda Doğu Hindistan Şirketi) ve Fransa (Fransız Doğu Hindistan Şirketi). Delft ve diğer Hollanda kasabalarında yapılan kalay sırlı seramik, 17. yüzyılın başlarından itibaren orijinal Ming dönemi mavi ve beyaz porseleni benimsemiştir. Meißen ve diğer gerçek porselen merkezlerinde yapılan erken seramik ürünleri, Çin tabaklarını, vazolarını ve çay fincanlarını taklit etmiştir. "Çin tarzı", geç Barok ve Rokoko Alman saraylarının vazolarında, bahçelerinde ve Madrid yakınlarındaki Aranjuez'deki fayans panellerinde ortaya çıktı.
1860'tan sonra, ukiyo-e'nin ithalatıyla tetiklenen Japonizm, batı sanatında önemli bir etki haline geldi. Özellikle, Claude Monet ve Edgar Degas gibi birçok modern Fransız sanatçı Japon tarzından etkilendi. Fransa'da çalışan Amerikalı bir sanatçı olan Mary Cassatt, kendi resimlerinde Japon desenlerinin birleşik desenleri, düz ve değişen perspektif unsurlarını kullandı. James Abbott McNeill Whistler'in Tavus Kuşu Odası'nın resimleri, Japon geleneğinin yönlerini nasıl kullandığını ve türün en iyi eserlerinden bazıları olduğunu gösterdi. Kaliforniya mimarları Greene, Gamble House ve diğer binaların tasarımlarında Japon unsurlarından ilham aldı.
Mısır mimarisi 19. yüzyılın başlarında ve ortalarında popüler hale geldi ve 20. yüzyılın başlarına kadar küçük bir stil olarak devam etti. Mağribi Canlanma mimarisi Alman devletlerinde 19. yüzyılın başlarında başladı ve özellikle sinagoglar inşa etmek için popülerdi. Hint-Saracenik mimarisi mimarisi, 19. yüzyılın sonlarında Britanya Hindistanı'nda ortaya çıkan bir türdü.
Oryantalist sanat > 19. yüzyıl öncesi

İslami "Morolar" ve "Türk" tasvirleri (Güney Avrupa, Kuzey Afrika ve Batı Asya'daki kesin olarak adlandırılmamış Müslüman gruplar) Ortaçağ, Rönesans ve Barok sanatında görülebilmektedir. Erken Hollanda resimlerinde  İncil tablolarında, özellikle Romalılara ve ikincil figürlere, Yakın Doğu'nun kıyafetlerini uzaktan yansıtan egzotik kostümler verilmiştir. İncil ortamlarına sahip genel sanatta, Gentile Bellini ve diğerleri tarafından yapılan bazı resimlerde ve 19. yüzyıl eserlerinde olduğu gibi, çağdaş veya tarihselci Orta Doğu ayrıntısının veya ayarlarının eserlerin bir özelliği olması dışında Oryantalist olarak kabul edilmemektedir. Özellikle Rönesans döneminde Venedik, Osmanlı İmparatorluğu'nun resim ve baskılarda tasvirlerine özel bir ilgiye sahipti. Konstantinopolis'e seyahat eden ve II. Mehmed'in portresini yapan Gentile Bellini ve Vittore Carpaccio önde gelen ressamlardandı. O döneme dek tasvirler daha doğru yapılmaktaydı, erkekler tipik olarak beyaz giyinmiş bir biçimde tasvir edilirdi. Doğu halılarının Rönesans resimlerindeki tasviri bazen Oryantalist ilgiden kaynaklanmaktadır, ancak daha sıklıkla bu pahalı nesnelerin dönemdeki prestijini yansıtmaktadır. Jean-Étienne Liotard (1702–1789) İstanbul'u ziyaret etmiş ve Türk yaşantısına dair çok sayıda pastel boya resimler çizmiştir; Avrupa'ya döndüğü süre boyunca Türk kıyafetleri giymeye devam etmiştir. Lord Byron ve birçok gezgin, Madame de Pompadour da dahil olmak üzere Avrupa'dan hiç ayrılmayan birçok kişi gibi seyahat dönüşlerinde egzotik Doğu elbiseli tasvirler resmetmişlerdir. Egzotik Doğu lüksüne artan Fransız ilgisi ve 18. yüzyılda Fransa'nın kendi mutlak monarşisine sivri bir benzetmeyi yansıtmaktaydı.
Oryantalist sanat > İngiliz oryantalizmi

İngilizlerin dağılmakta olan Osmanlı İmparatorluğu topraklarındaki siyasi çıkarları Fransa'daki kadar yoğun olmasına rağmen, çoğunlukla daha ihtiyatlı bir şekilde kullanılıyordu. 19. yüzyıl İngiliz Oryantalist resminin kökenleri askeri fetih veya çıplak kadınlar ziyade din ile alakalıdır. Tür resminin önde gelen ressamlarından İngiliz ressam Sir David Wilkie, 1840'ta İstanbul ve Kudüs'e gittiğinde 55 yaşındaydı ve dönüş yolculuğu sırasında Cebelitarık'ta öldü. Dini bir ressam olarak belirtilmemiş olsa da, Wilkie dini tabloyu yeniden biçimlendirmek için Protestan bir gündemle yolculuk yapmıştır. "Resimdeki bir Martin Luther ilahiyatta olduğu kadar teolojide de olduğu gibi, ilahi babamızın istismarlarını ortadan kaldırmak için peşinde koşan" ifadesi ile geleneksel Hristiyan ikonografisi'ni anlamlandırıyordu. İncil konuları için orijinal yerlerinde daha otantik ortamlar ve dekor bulmayı umuyordu, ancak ölümü yapılan çalışmalardan daha fazlasını engelledi. Ön Raffaeloculuk akımı ile William Holman Hunt ve David Roberts (Kutsal Topraklar, Suriye, Idumea, Arabistan, Mısır ve Nubia'da) dahil olmak üzere diğer sanatçıların da benzer motivasyonları mevcuttu ve İngiliz Oryantalist sanatında en başından beri gerçekçiliğe vurgu yaptılar. Fransız sanatçı James Tissot ayrıca İncil'deki konular için çağdaş Orta Doğu manzara ve dekorunu kullandı ve tarihi kostümlere veya diğer armatürlere çok az derecede saygı duydu. William Holman Hunt, Orta Doğu seyahatlerine dayanan, özellikle İslami tarzlardan kaçınmak için çağdaş Arap kostümü ve mobilyalarının varyantlarını ve ayrıca bazı manzara ve tür konularını doğuran İncil konularının bir dizi ana resmini yaptı. İncil'deki konular arasında Günah keçisi (1856), Tapınakta Kurtarıcıyı Bulma (1860) ve Kutsal Ateşin Mucizesi (1871) vardı. İngiliz ziyaretçilerin çoğu gibi Hunt'ın da çok karanlık bir manzaraya sahip olduğu yerel Doğu Hristiyanları üzerinde pitoresk bir hiciv olarak tasarlanmıştı. Birkaç yıl boyunca Kahire'de geleneksel bir konakta yaşayan John Frederick Lewis, Orta Doğu yaşamının gerçekçi tür sahnelerini ve Batı kültürel etkisinin izleri henüz görülmemiş üst sınıf Mısır iç mekanlarında daha idealleştirilmiş sahneleri gösteren son derece ayrıntılı eserler çizdi. İslam mimarisinin, mobilyalarının, manzaralarının ve kostümlerinin dikkatli ve görünüşte sevecen temsili, daha sonraki çalışmalarında Gérôme de dahil olmak üzere diğer sanatçıları etkileyen yeni gerçekçilik standartlarını ortaya koymuştur ve hiç  çıplak kadın tabloları çizmemiştir. Kadınların tamamen giyinmiş saygınlığı, doğal iyi görünümleriyle ahlaki bir tablo stili mevcuttur.
Oryantalist sanat > İngiliz oryantalizmi > Avrupa harem tasvirleri

Jean-Jules-Antoine Lecomte du Nouÿ, Beyaz Köle, 1888
Fernand Cormon, Devrik Favori, 1872
Jean-Léon Gérôme (1824–1904), Bir Harem Havuzu, 1876
Jean Auguste Dominique Ingres, Büyük Odalık, 1814
Jean Auguste Dominique Ingres, Köle ile odalık, 1839
Ferdinand Max Bredt (1860–1921) Türk kadınları 1893
Giulio Rosati, Yeni Gelenlerin Denetimi, 1858–1917,
John Frederick Lewis, Resepsiyon, 1873
Babil'in efsanevi kraliçesi Semiramide, Tortona'dan Cesare Saccaggi'nin 1905 tarihli oryantalist ve sembolist zevki eseri. Semiramis her zaman, bu büyük resimde kraliçe tarafından evcilleştirilen vahşi kedinin çeneleriyle temsil edilen şehvet günahının kişileştirilmesi olarak düşünülmüştür.
Diğer sanatçılar, Richard Dadd ve Edward Lear dahil olmak üzere çoğu çöl sahnesinin manzara resmine odaklandı. David Roberts (1796-1864) birçok antik çağda mimari ve peyzaj görünümleri üretti ve onlardan çok başarılı litograf kitapları yayınladı.
Oryantalist sanat > Farklı bölgelerde

Rus Oryantalist sanatı büyük ölçüde Orta Asya'nın Rusya'nın yüzyıl boyunca fethettiği alanlarla ve aynı zamanda nadiren iyi bir ışıkla gösterilen Orta Çağ'ın büyük bir kısmı için Rusya'ya egemen olan Moğollarla ve tarihsel resim ile ilgiliydi. Said'in analizi, 1970'lerden bu yana 19. yüzyıl Oryantalist eserlerine olan ilginin güçlü bir şekilde canlanmasını ve toplanmasını engellemedi, ikincisi büyük ölçüde Orta Doğu meraklıları tarafından yönetildi.