stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Torre del Greco
Tarihçe > II. Dünya Savaşı sonrası

II. Dünya Savaşı'ndan sonra harap kent eski turizm çekme gücünü kaybetti ve şehre gelen turist sayısında çok büyük düşüşler oldu.
Bunun başında otomobilleri ile Vezüv'e çıkmaları kolay olan turistlerin, Torre del Greco'da bulunan Vezüv Dağına tırmanan füniküler tren sisteminin kullanmamaları gelmektedir. Müşteri sayısı böylece gayet azalan bu sisteme bakımın azaltılması ve yenileme yatırımı yapılmaması fünikülerin gittikçe uygun hizmet verememesine yol açmıştır.
Ayrıca kentin Napoli Körfezi civarında oluşu ve Napoli şehri ve civarının gelişmesi ve şehir idarecilerinin şehirleşmeyi kontrol etmemeleri dolayısıyla Torre del Greco'da hissedilmiş ve şehir ve civarı apartmanlarla kaplanıp şehrin turist çekici "kırsal" havasının kaybolmasına neden olmuştur.
Diğer taraftan İtalyan zengin ve asilleri tarafından yaptırılan yazlık villalar kullanılmadan boş tutulmaya başlamıştır. Bunlardan en ünlülerden biri olan "Palazzo Matezarro"'nun bu dönemdeki düşüşü bu şehrin geçirdiği krize bir nişane olarak ele alınabilir. Çok ihtişamlı olan 19. yüzyıl sonunda yapılan bu villa, sahipleri tarafından kullanılmamaya başlanınca 1970'li yıllarda bir "renovasyon" görüp bir dans okulu oldu. 1980'li yıllarda civardaki binalar depremden yıkılıp semtin bütün çekiciliği kaybolunca, bir zaman boş kaldı. Daha sonra ise içine kira vermeden sahiplerinden izin almaya gerek görmeyen bohemyen kişiler ve aileler yerleşti.
Eski "kırsal" atmosferi koruyan Sorrento ve Amalfi sahilleri eskiden Torre del Greco'ya gelen turistleri kendilerine çektikleri de iddia edilmektedir.
Her nedenle olursa olsun, savaştan sonra artık Torre del Greco bir yaz tatili şehri olmaktan uzaklaşmış ve eski yaz tatili merkezi olma ismi unutulmuştur.
Bunun yanında mercan işleme ve mercana dayalı ve diğer mücevheratlı takı eşyası üretimi şehir ekonomisi için önemli olmakta devam etmiştir.
Coğrafi konumu

Torre del Greco Napoli Korfezi'nin güneyinde Vezüv Yanardağı eteklerinde kurulmuştur.
Nüfus gelişimi

Torre del Greco'nun belediye sınırları içinde nüfusu (31.7.2010 itibarıyla) 87.388 kişidir;
19. yüzyıl ve 20. yüzyılda Torre del Greco'nun nüfusunun gelişmesi şu gösterimde görülebilir:
Kişi
Görülebilecek turistik yerler

Torre del Greco'da görülebilecek turistik yerler şunlardır:
Villa Sora: Antik Roma çağı (MS 1. yüzyıl) arkeolojik villa kalıntıları. "Flavian sülalesine" ait olduğu büyük olasılık
Zoccolantı Manastırı: Üstü kapalı yürüyüş yeri ile çevrili olan avlu ve bu avlunun iç duvarlarından bulunan ve Assisili Francesco hayatını gösteren 20 fresko duvar tablosu.
Santa Croce Semt Kilisesi: Barok mimarî stilinde yapılmış 1794'te bir kısmı Vezüv Yanardağı lavları içine gömülmüş olan çan kulesi.
San Michele Semt Kilisesi: Yapımı 17. yüzyıl
Villa delle Ginestre: Ünlü İtalyan şair ve roman yazarı "Giacomo Leopardı"nın epey süre oturduğu villa.
Mercan Müzesi":
Mercan işleme

Akdeniz'de mercan toplamak için denize dalma ve bu toplanan mercanların işlenerek takı olarak kullanılması antik Romalılar çağından beri devam etmekte olduğu bilinmektedir. 15. yüzyılda Napoli Körfezi civarlarındaki denize dalma ve kırmızı mercan toplama Torre del Greco'da bulunan balıkçı filosu için önemli bir ek gelir kaynağı olmaya başlamıştır. Fakat mercan işlenip takı yapılması Torre del Greco'da ancak 17. yüzyılda önem kazanmıştır. Çok geçmeden bu kentte mercan takı üretimi yapan atölyeler aynı zamanda sedefçilik de yapmaya başlamışlardır. 1815'te Napoli Kralı Torre del Greco mercan ve sedefçilik takı üreticilerine bu üretim için (önce 10 yıl için ve sonra uzatılan) tekel toptan satıcılık imtiyazları vermiştir. Napoli ve civarına gelen büyük turist akınları bu mercan ve sedefçilik ürünleri için başlıca müşteriler olmuşlardır.
Günümüzde Torre del Greco'da yaklaşık 1000 kişi istihdam eden birkaç yüz mercan ve sedef takı eşyası üreten atölye bulunmaktır. Bu sanayinin yıllık cirosunun yaklaşık $225 milyon üzerinde olduğu tahmin edilmektedir. Ancak Akdeniz'de mercan yetişen bölgeler, olasılıkla yıllık gelişmenin çok üstünde fazla hasat yapıldığı için, kaybolmaya başlamış ve doğa koruması altına alınmıştır. Bu nedenle Torre del Greco'nun atölyeleri için mercan ve sedef günümüzde Uzak Doğu'dan gelmektedir.
Komşu komünler

Torre del Greco komünü şu komünlerle sınır komşusudur: 
Ercolano, Torre Annunziata, Trecase, Ottaviano
Resimler

Torre del Greco - Vezüv ve yeni apartmanlar
Torre del Greco - "Festa de 4 Altari" yortusu
Torre del Greco - "Festa de 4 Altari" yortusu
Torre del Greco - Camaldoli Manastırı
Stratonikeia (Muğla)

| --- | --- |
Στρατoνικεια
Güney tepenin kuzey yamacında Helenistik dönemde inşa edilen tiyatro, yaklaşık 10.000 seyirci kapasiteli StratonikeiaTürkiye'deki konumu Stratonikeia  Muğla'daki konumu
Diğer adı: Stratonikeia, Stratoniceia, Stratoniki, Stratonike, Stratonice, Idrias, Chrysaoris, Hadrianopolis
Konum: Eskihisar, Yatağan, Muğla
Bölge: İç Karya, Asya Eyaleti (Roma İmp.)
Koordinatlar: 37°18′53″K 28°03′57″D﻿ / ﻿37.31472°K 28.06583°D﻿ / 37.31472; 28.06583
Tür: Yerleşim
Tarihçe
Kurucu: I. Antiohos
Kuruluş: MÖ 3. yüzyıl
Devir(ler): Antik Çağ ve Orta Çağ
Kültür(ler): Karya, Roma, Bizans, Selçuklu, Osmanlı
İlgili kişi(ler): I. Seleukos eşi Stratonis
Sit ayrıntıları
Buluntu(lar): Batı cadde, gymnasion, kilise, Roma hamamı, agora, tiyatro, sahne binası ve orkestra, doğu parodos, doğu teras, batı teras.   ve Bouleuterion
Kazı tarihleri: 2008'dan beri
Arkeologlar: Bilal Söğüt (PAÜ)
Durum: Restore
Kamusal erişim: Açık
Stratonikeia antik kentinde darb edilmiş İmparator Septimus Severus'a ait sikke. Ön yüzde İmparator Septimus Severus portresi, arka tip Zeus Panamaros at sırtında, yanan sunağa yaklaşıyor, önünde sağdan sola antik kentin ismi CTPATONIKEIΩ-STRATONIKEO olarak darb edilmiştir.
Stratonikeia (Hititçe: 𒀜𒊑𒅀, Atriya, Antik Yunanca: Στρατoνικεια), Muğla'nın Yatağan ilçesinde bulunan, Karya ve Roma dönemine ait antik yerleşimdir. Batı Anadolu'da Stratonikeia ismini taşıyan 2 kentten biridir. (Diğeri Manisa'nın Kırkağaç ilçesine bağlı Siledik köyünde bulunan Mysia Stratonikea antik kentidir.)
Kent antik dönemde kurulmuş olmakla birlikte Selçuklu ve Osmanlı dönemlerinde de yerleşim görmüştür. Selçuklulardan kalma bir hamam ile Osmanlı döneminden kalma Şaban Ağa Camisi bunun kanıtıdır.
Konumu

Stratonikea Muğla'nın Yatağan ilçesinin 6–7 km. batısında, Yatağan-Milas karayolu çıkışında 1 kilometre mesafede yer alan Eskihisar mahallesi ile iç içe bir antik kenttir.
Tarihi

Kent, MÖ 3. yüzyıl'da kurulmuştur. Bazı akademisyenler Hitit dokümanlarında adı geçen Atriya şehrinin Stratonikeia olduğunu düşünmektedir. Atriya, Yunan sömürgecilerle Anadolu yerlileri arasındaki çatışmalarda önemli bir yere sahiptir. Hitit Büyük Kralı IV. Tuthaliya döneminde Atriya, Utima şehri ile ile birlikte Hitit topraklarında yer alırken Avarna ve Pina şehirleri Miken Yunanları tarafından kontrol edilen Milavata (Milet) kralının yönetimi altındaydı. Milavata Mektubu olarak bilinen tarihi dokümana göre Hitit Kralı IV. Tuthaliya, kendisinin Utima ve Atriya'daki rehineleri Milavata'ya göndermesine rağmen Yunan kontrolü altında bulunan Milavata kralının Avarna ve Pina'daki rehineleri kendisine göndermemesinden yakınmaktadır.
MÖ 3. yüzyılda Büyük İskender'in komutanlarından olan ve ölümünden sonra kurulan yeni imparatorluğun kralı I. Selevkos eşi Stratonike'yi oğlu Antiokhos'a vermiş, Antiokhos da önce üvey annesi sonra eşi olan Stratonike'nin adını kente vermiştir.
Antik çağ coğrafyacısı ve gezgini Strabon'a göre kent, çok güzel yapılarla donatılmıştı. Yapılan kazılarda ele geçirilen sikkelerden, Stratonikeia sikkelerinin kentin Rodos'tan bağımsızlığını kazandığı MÖ 167'den itibaren basılmaya başlandığı ve Gallienus (253-268) zamanına kadar devam ettiği anlaşılıyor.
Kentin akropolü güneydeki dağın tepesindedir. Bu tepenin çevresi bir surla çevrilmiştir. Kuzeyinde, yamaç üzerindeki bir teras üzerinde şimdiki karayolunun hemen altındaki, bir yazıtta imparator için yapılmış küçük bir tapınağın kalıntıları göze çarpar.
Günümüzde

Bunun aşağısında da büyük bir tiyatro vardır. Burada cavea, merdivenlerle 9 cuneus a bölünmüştür ve tek bir diazoma vardır. Sahne binasının kalıntıları, yapılan kazılarda büyük ölçüde ortaya çıkarılmıştır. Antik kent üzerinde, Yatağan Termik Santralı'nın kullandığı linyit yatakları üzerinde bulunmasından dolayı günümüzde boşaltılmış bulunan Eskihisar mahallesi bulunmaktadır. Kent surlarla çevrilmiş olup, bugün kent surlarının yalnızca önemsiz uzantıları görülmektedir. Yerleşim alanının kuzeydoğu köşesinde, büyük kesme taşlar ile kireç harçtan örülmüş güçlü bir kalenin yıkıntıları vardır. Yapı, büyük kesme taşlar ile kireçli harçtan örülmüştür. Yapının onarım gördüğü diğer yapılardan alınma yazıtlı taşlar ve sütun gövdelerinden anlaşılmaktadır.
Kentin kuzey kenarındaki ana giriş kapısı büyük bloklardan oluşmaktadır. Geniş ve ince taş duvarcılığı ile örülmüştür. Bu kapının üzerinde kemer olduğu kalıntılardan anlaşılmaktadır. Kapı iki girişlidir. İki kapı girişi arasında bir nymphaion vardır. Kapıdan sonra sütunlu bir alanın ve yolun varlığı görülmektedir.
Kentin tam ortasında, en çok göze çarpan yapısı, kent meclisinin toplandığı bouleuterion bulunmaktadır. Bouleuterion tiyatro benzeri küçük bir yapıdır. Bu yapının hemen batısındaki tek başına duran kapı bu alanın giriş kapısıdır. Bunun Serapis Tapınağı olduğu ileri sürülmüştür; ancak kazılarda bulunan yazıtlar bu görüşün yanlış olduğunu göstermiştir. Bouleuterionun kuzeye bakan dış duvarında Diocletianus'un fiyat listesi ve bunun uygulanmasına ilişkin giriş kısmı Latince yazılmıştır. Bu yapının alttaki oturma sıraları korunmuştur.
Kentin batısında, Antik Yunan ve Roma'da gençlerin düşünsel ve bedensel yönden eğitildikleri, öğrenim gördükleri, spor etkinliklerinde bulundukları gymnasion denilen yapı bulunmaktadır.
Kente giriş kapısının önündeki kutsal yolun kenarında oda mezarlar yer almaktadır. Giriş kapısından başlayan kutsal yol nekropolden geçmekte ve Lagina'daki Hekate kutsal alanına ulaşmaktadır. Söz konusu nekropol sahası günümüzde kömür ocakları havzası altında kalarak yok olmuştur.
Araştırma,kazı ve restorasyon

2012 yılında sur duvarı dışında kentin batısında bulunan Erikli Kilisesi ve aynı alanda mezar kazıları yapılmıştır. Kentin içinde ise Kuzey Şehir Kapısı ve Cadde, Bouleuterion, Tiyatro, Roma Hamamı-1, Batı Cadde ve Selçuk Hamamı'nda çalışılmıştır. Geç Osmanlı ve Cumhuriyet Dönemi yapılarının restorasyonu konusunda plan tespit ve rölöve çalışmalarına devam edilmiştir.
Araştırma,kazı ve restorasyon > Buluntular

2012 yılında yapılan kazı çalışmalarında kilisesinin aydınlatması ile ilişkili objeler tespit edilmiştir. Bunlar arasında bronz kancalar, zincirler, halkalar ile demir zincirler, duvara aplike edildiği düşünülen eserler bulunmaktadır. Kilisede bulunan sikkeler darbedildikleri yerlere ve imparatorlara göre incelendiğinde Bizans'ın en önemli merkezi olan Konstantinopolis'e ait sikkelerin daha fazla olduğu görülmektedir. Diğer darp merkezleri ise Nicomedia, Kyzikos, Antiocheia
ad Orontes ve Thessalonica gibi kentlerdir. Bunların dışındaki en önemli buluntulardan diğer ikisi ise, kuzey nefte havuzun hemen yanında bulunmuş olan 11ES17-F-PT01 envanter numaralı Spatheion amphorası ile darp yeri Carthaca olan ve I. İustinianus
Dönemine (MS 527-565) tarihlenen bronz sikkedir. Kuzey Afrika tipi form ve hamur yapısına sahip olan bu amphoranın Anadolu üretimi olmadığı kesin ve benzer örneklerinin MS 6-7. yüzyıl arasında kullanıldığı bilinmektedir. Aynı seviyelerde bulunan amphora ve sikke ticaret sonucu, aynı dönemde buraya gelmiş olmalıdır. Çalışmalarda ele geçirilen buluntular ışığında, kilisenin MS 5 yüzyıl ile 7 yüzyılın ilk çeyreği arasında kullanım gördüğü, çıkan yangın ve tahrip sonucu kullanımına son verildiği anlaşılmaktadır. Bundan sonraki süreçte uzun süre yerleşimin olmadığı alanda, en üstte Beylikler ya da Erken Osmanlı Dönemine tarihlenen bir ev kalıntısı tespit edilmiştir. Çok az bir bölümüne ait kalıntının korunduğu evin duvarları kilisenin mozaik
ve tuğla döşemeleri üzerine yerleştirilmiştir. Mevcut kalıntılara göre evin girişi güneyden, iç ve dış ocaklı, iki ya da üç odalı, dış kısımda hayvan bağlama yerleri bulunan, kırsal kesime ait tipik evlerden olduğu düşünülmektedir.
Araştırma,kazı ve restorasyon > Yapılar > Erikli Kilisesi

Stratonikeia antik kentinin kuş uçumu 650 m. batısında yapılan çalışmalarda Bazilikal planlı bir kilise kalıntısı tespit edilmiş ve 2012 yılında başlayan kazılar bu yıl tamamlanmıştır. Eski Yatağan-Milas karayolu bu yapının kenarına kadar gelmektedir. Bu yol sayesinde kalıntıya güvenli bir şekilde ulaşım mümkün olmaktadır. Buradaki çalışmalarda doğu-batı yönünde bir kilise kalıntısı tespit edilmiştir. Kilisenin batıdaki giriş bölümü ve bu yöndeki mekanların tam planı belirlenebilmektedir. Yapının girişi, batıdaki mekanların güney bölümünden gelmekte ve bazı bölümleri taş döşemeli olmak üzere girişten sonra batıdaki mekanlara ve narteks bölümüne ulaşılmaktadır. Duvar kalıntıları ve mimari detaylardan batı kısımda bazı mekanların iki katlı olduğu düşünülmektedir. Doğu-batı yönünde 3 nefin olduğu kilisenin güney bölümünde, nefe paralel bir mekan daha bulunmaktadır. Kilisenin merkezi nefi mozaik, her iki yan nefler ise tuğla döşemedir. Kuzey nefin batı kenarında bir havuz ve buradan doğuya doğru, kuzey nef orta bölümü boyunca devam eden üzeri kapalı bir kanal tespit edilmiştir. Batı bölümü daha iyi korunmuş olan orta nef mozaikleri geometrik şekillerden oluşmakta ve çok renklidir. Kilisenin doğu bölümü tahribat görmüş, geriye kalan kısmından yapının planı çıkarılabilmektedir.
Süleymancılar

| Süleymancılar |
| --- | --- |
Kuruluş: 1951
Kurucu: Süleyman Hilmi Tunahan
Tür: Cemaat
Amaç: Sünni İslam geleneğine bağlı olarak dini ve ilmi bilinci artırmak ve Süleyman Hilmi Tunahan’ın öğretilerini yaymak
Merkez: Türkiye
Hizmet bölgesi: Türkiye, Avrupa, Afrika, Asya, Kuzey Amerika, Güney Amerika
Lider: Süleyman Hilmi Tunahan (1951-1959) Kemal Kacar (1959-2000) Arif Ahmet Denizolgun (2000-2016) Alihan Kuriş (2016-)
Resmî site: tunahan.org
Süleymancılar ya da kendi söylemleriyle Süleymanlılar, Türkiye merkezli Nakşi eğilimli bir cemaattir. Cemaat; ismini "üstad" olarak tanımladıkları Süleyman Hilmi Tunahan'dan alır. 1990'ların başında Türkiye'de tahminî iki milyon civarı üyesi vardı Türkiye'deki en kalabalık ve en etkili cemaatlerden biri olmaya devam etmektedir. Cemaat dünyada her kıtada birçok ülkede kuran kursları, yurtlar, vakıflar ve şirketler açmıştır. Cemaat Türkiye siyasetinde ve bürokrasisinde etkili olmuştur. Kemal Kacar, Arif Ahmet Denizolgun, Mehmet Beyazıt Denizolgun, Fatih Süleyman Denizolgun cemaatle ilişkili Türk siyasetçilerdir.
Faaliyetleri

Süleymancıların Türkiye dışında birçok ülkede faaliyetleri vardır. Yayın organları İnsan ve Hayat, Çamlıca Çocuk, Yedikıta dergileri Fazilet ve Çamlıca Yayınları'dır.
Faaliyetleri > İlişkili kurumlar

Basım/Yayın
Yayın kuruluşları: Fazilet Neşriyat, Çamlıca Yayınları
Dergiler: İnsan ve Hayat, Çamlıca Çocuk, Yedikıta
Hastaneler: Hisar Intercontinental Hospital
Okullar: İsabet Okulları
İddialar > Tecavüz

İddiaya göre 2019 yılında Denizli'de Süleymancılar'a ait Kervansaray Erkek Öğrenci Yurdu'nda kalan 12 yaşındaki erkek öğrenci, bir belletmenin defalarca tecavüzüne uğradı. Olayın etkisinden kurtulamayan öğrenci okulda durumu bir arkadaşına anlatarak yaşamına son vermek istediğini söyledi. Ertesi gün sınıfta yalnız kaldığı sırada bir not yazan ve başından geçenleri anlatan öğrenci notu sınıfın penceresinden attı. Notu bulan arkadaşları durumu hemen okul idaresine bildirdi. Başlatılan soruşturma kapsamında, yurdun kapatılmasına karar verildi."
İddialar > Darp

2022 yılında, 2.5 yıl boyunca Süleymancılar'a ait bir yurtta kalmış öğrenci, başka bir öğrencinin din dersine geç kaldığı için ağır bir şekilde dövüldüğünü iddia etti. Yine aynı öğrenci, yurttaki bir hocanın 12 yaşındaki çocuğu darp ettiğini de iddia etti.
Jürgen Stroop

| Jürgen Stroop |
| --- | --- |
Jürgen Stroop Amerikalıler tarafından askeri gözaltında tutulurken, 1945
Doğum: 26 Eylül 1895(1895-09-26) Detmold, Lippe Prensliği, Almanya
Ölüm: 6 Mart 1952 (56 yaşında) Varşova, Polonya
Bağlılığı:  Alman İmparatorluğu (1918'e kadar)  Weimar Cumhuriyeti (1933'e kadar)  Nazi Almanyası
Branşı:  Waffen-SS
Rütbesi: SS-Gruppenführer Generalleutnant
Çatışma/savaşları: I. Dünya Savaşı II. Dünya Savaşı
Ödülleri:   

Jürgen Stroop (24 Eylül 1895, Detmold, Lippe Prensliği, Almanya – 6 Mart 1952, Varşova, Polonya), Nazi Almanyası'nın SS Generali ve 1942-1943 yılları arasında Varşova Gettosu yıkımı polisiydi.
Detmold'da bir polis memurunun oğlu olarak doğdu. İlköğretim öğrenimini aldıktan sonra gönüllü olarak 1914 yılında piyade alayına Alman İmparatorluk Ordusu'na katıldı ve 2. Sınıf  Demir Haç madalyası kazandı. Savaş sırasında yaralandı. Savaşın sonunda kendisine Feldwebel (Çavuş) rütbesi verildi.
1932 yılında hem SS ve hem de NSDAP'a katıldı. 1933 yılında polis lideri olarak atandı. Bir yıl sonra SS-Oberscharführer rübesinden Hauptsturmführer rütbesine terfi etti. Sonradan Münster ve Hamburg'da SS yönetiminde çalıştı. 1938 yılında SS-Standartenführer (Albay) rütbesine terfi etti. Sudetenland'da da görev yaptı. Polonya'nın işgalinden sonra Gnesen'de (Gniezno) SS-bölüm komutanı olarak görev yaptı.
Mayıs 1941'de, ideolojik nedenlerle (ölen oğlunun anısına) Josef olan adını Jürgen olarak değiştirdi. 7 Temmuz - 15 Eylül 1941 tarihi arasında SS Tümeni Totenkopf-3 olan piyade alayı ile doğu cephesinde görev yaptı. 2. Sınıf Demir Haç verildi. 16 Eylül 1942 tarihinde SS-Brigadeführer rütbesine terfi etti ve Güney Rusya'da Sipo ve SD Yüksek SS ve Polis Lideri müfettişi olarak atandı. Doğu Cephesi'nde bu pozisyonda Alman kuvvetlerinde önemli bir lojistik hattın güvenliğini sağlamak için çalıştı. Ekim 1942 yılından itibaren Şubat 1943'te Lviv'de SS ve Polis Lideri olmadan önce, Herson'da bir SS garnizon komutanı oldu.
En önemli görevi 50.000 insanın hayatına mal olan Varşova Gettosu Ayaklanması bastırılmasıdır. Heinrich Himmler tarafından 17 Nisan 1943 tarihinde Varşova'ya gönderildi.
1945 yılında Mayıs ayı başlarında Bavyera'daki Rottau kentinde Amerikan güçleri tarafından yakalandı. Bir piyade subayı üniforması giyerek Josef Straub ismiyle Wehrmacht yüzbaşısı için yapılmış sahte tezkere taşıyordu. 21 Mart 1947 tarihinde Müttefik havacılarının yargısız infazı ve Dachau Deneyleri suçlarından ABD Askeri Mahkemesi tarafından yargılandı ve idam cezasına cezasına çarptırıldı ancak bunun yerine yargılanmak üzere Polonya'ya iade edildi. Polonya'ya iadesi üzerine yapılan yargılamada savaş suçlarından tekrar suçlu bulundu. 6 Mart 1952 tarihinde Varşova Mokotów Hapishanesi dışında asılarak idam edildi.
Stroop Report (ortada) ve askerleri Varşova Gettosu yangınında. Fotoğrafın en sağında Rottenführer Josef Blösche'de bulunmaktadır.
Bakırköy

Başlığın diğer anlamları için Bakırköy (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| Bakırköy |
| --- | --- |
İlçe
Bakırköy merkeze kuşbakışı (2025)

Ülke:  Türkiye
Bölge: Marmara
İl: İstanbul
İdare
 • Belediye Başkanı: Ayşegül Ovalıoğlu (CHP)
 • Kaymakam: Abdullah Köklü
Yüzölçümü
 • Toplam: 32,42 km²
Nüfus (2015)
 • Toplam: 223.248
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TRS)
Posta kodu: 34140
Alan kodu: 212
Resmî site Bakırköy Kaymakamlığı Bakırköy Belediyesi
Bakırköy, eskiden Makriköy, İstanbul ilinin Avrupa yakasında yer alan ilçelerden biridir. İstanbul'un batı yarısında, Çatalca Yarımadası üzerinde, Marmara Denizi'nin kuzeydoğu sahillerinde yer alır. 1926 yılında kurulan bu ilçe, 1992 yılında bugünkü sınırlarına ulaşmıştır. İlçeyi batıdan Küçükçekmece, kuzeyden Bahçelievler, kuzeydoğudan Güngören, doğudan Zeytinburnu ve güneyden Marmara Denizi çevrelemektedir.
İsmi

İstanbul'un en eski ve gelenekli semtlerinden biri olan Bakırköy'ün tarihinin Roma İmparatorluğu'na kadar gittiği, imparatorluğun Avrupa kesimini Bizantion'a bağlayan anayol Egnatia Yolu (Via Egnatia)'nun üzerinde bulunduğu, o dönemde "Hebdomon" adıyla tanındığı bilinmektedir. Bizans'ın son dönemlerinde, bugünün Bakırköy'ü kimi kaynaklara göre "Makro Hori" (Uzun Köy), kimi kaynaklara göre "Makriköy" (Uzak Köy) adıyla anılıyordu. Osmanlı döneminde de kullanılan Makriköy adı, Cumhuriyetin ilanından sonra, 1925'te yer adları Türkçeleştirilirken Bakırköy'e çevrilmiştir.
Coğrafya

1989'a kadar sahip olduğu 275 km²'lik alanıyla İstanbul'un en büyük yüzölçümlü ilçelerinden olan ve o dönem batıda Çatalca, kuzeyde Eyüpsultan ve Gaziosmanpaşa'yla komşu olan Bakırköy 1989 ve 1992 yerel seçimleri ile önce Küçükçekmece daha sonra Bahçelievler, Bağcılar ve Güngören ilçelerinin ayrılması ile hem nüfus, hem de alan olarak küçülmüştür.
Bakırköy genelinde ortalama yükselti 20-30 metre kadarken ilçenin kuzeyinde bu değer 70 metreye çıkar. Sırtlar kuzey-güney doğrultuda Marmara Denizi'ne doğru eğimlidir. Bakırköy'ün kıyı uzunluğu da 13 km olup Yeşilköy ve Yeşilyurt mahallelerinde ufak boylu falezler yer alırken, Florya kesiminde kumsal gözlenir.
Kuzeyinde E-5 Karayolu ile komşu olduğu Güngören ve Bahçelievler ilçeleri; güneyinde Marmara Denizi, doğusunda Çırpıcı deresi sınır olup, Zeytinburnu ilçesi, batısında ve kuzeybatısında ise Küçükçekmece ilçesi bulunmaktadır. Bu sınırlar içerisinde Bakırköy ilçesi 29,22 km² alana kuruludur. Toplam 15 mahalleden oluşmaktadır. 1926'da ilçe olan Bakırköy'den; 1957'de Zeytinburnu (Fatih'in batı mahallelerini de alarak), 1987'de Küçükçekmece ayrılarak ilçe olmuştur. 1992'de Bağcılar, Bahçelievler ve Güngören (Esenler 1994'te Bağcılar ve Güngören ilçelerinin bazı mahallelerinden oluşmuştur) Bakırköy'den; Avcılar ise Küçükçekmece'den ayrılarak ilçe olmuştur. İstanbul'un gelişmiş ve eski ilçelerinden biridir.
2024 yılında yapılan Bakırköy ve Zeytinburnu odaklı bir kentsel ekoloji çalışmasına göre Bakırköy'ün yeşil alanları 520 hektar olup ilçenin genel alanının % 17,39'unu kaplar. Bu yeşil alanlar ilçenin mezarlıkları değil yolları, sokakları ve büyük parkları/kent ormanlarından oluştuğundan; Bakırköy, İstanbul ortalamasına göre daha yeşil bir görünüm sunar. İlgili çalışma ayrıca Bakırköy'de meskun mahalde 6 adet anıt ağaç (Üçü sakız ağacı, üçü çitlembik) da saptamıştır. Karşılaştırma yapmak gerekirse komşusu Zeytinburnu büyük çoğunluğu mezarlıklarda olan 151 hektarlık bir yeşil dokuya sahiptir, bu yeşil alanlar da ilçenin % 13,02'sini oluşturur. Bakırköy'ün yeşil alan miktarı, Zeytinburnu'ndaki yeşil alan miktarından çok daha fazla olsa da Bakırköy ile Zeytinburnu'nun yeşil alan yüzdeleri (sırasıyla % 17,39 ve % 13,02) arasında beklenenden daha az fark olmasının nedeni; Bakırköy'de 9 km²'yi aşan yüz ölçümleriyle Ataköy Atık Su Arıtma Tesisi, Atatürk Havalimanı gibi komplekslerin yer alması ve normal olarak bu yapılaşmış alanların, aslında daha yüksek olan yeşil alan oranını düşürmesidir.
Ekonomi

Bakırköy, Türkiye'nin ilk metropolleşen kenti İstanbul'un organik bir parçasıdır. İlçe ekonomisi genel olarak sanayi ve ticarete dayalıdır.
Bu yörede kurulan ilk sanayi tesisleri 1768'de açılan Baruthane ile 19. yüzyılın ikinci yarısında üretime geçen bez fabrikasıdır. Bakırköy, ekonomik anlamdaki asıl büyümesini ise 1950 sonrasında yaşadı. 1947'de Belediye İmar Müdürlüğü'nce yayımlanan bir yönetmelikle Yedikule-Bakırköy arası örgütlü sanayinin yerleşmesine açıldı. 1949'da yayımlanan ikinci bir raporla, sanayiye açılan alanlar genişletildi ve bu arada Bakırköy'ün dışı ile Yeşilköy, Küçükçekmece ve Zeytinburnu çevresi de bu kapsama alındı.
İlçede bulunan Galleria, Atrium AVM, Carousel, Town Center, Capacity ve Marmara Forum gibi alışveriş merkezleri ticari hayatı canlı tutmaktadır. Mart 2013 istatistiklerine göre Bakırköy'de 11 olan AVM sayısı, Slovenya, Hırvatistan, İzlanda, Lüksemburg, Estonya, Karadağ, Makedonya, Malta, Kıbrıs Cumhuriyeti, Arnavutluk ve Bosna-Hersek olmak üzere 11 ülkeyi geride bırakmıştır.
Bakırköy Belediyesi tarafından 1986'da yaptırılmaya başlanan ve 1989'da hizmete açılan Bakırköy Yeraltı Çarşısı'nda 2009 itibarıyla toplam 101 dükkân bulunmaktadır ve bu çarşı da ilçenin ekonomisine katkıda bulunan ögelerden biri olmaya devam etmektedir.