İmparatorluk Trans-Antarktika Seferi
Sefer > Weddell Denizi grubu > Buz üzerinde kamp

Endurance'ın kaybıyla kıtalararası planlar terk edildi ve odak noktası hayatta kalmaya kaydı. Shackleton'ın amacı artık mürettebatı batıya, birkaç olası hedeften birine yürütmekti. İlk düşüncesi, Otto Nordenskjöld'ün mahsur kalan İsveç seferine yardım organize ederken 12 yıl önce sipariş ettiği için önemli bir yiyecek deposu içeren bir kulübe olduğunu bildiği Paulet Adası'ydı. Diğer olasılıklar, Nordenskjöld'ün kışlık karargahı olan ve acil durum malzemeleri stoğu içerdiğine inanılan Snow Hill Adası, veya Robertson Adası idi. Shackleton, bu adalardan birinden Graham Toprakları'na ulaşıp geçebileceklerine ve Wilhelmina Körfezi'ndeki balina avcılığı karakollarına gidebileceklerine inanıyordu. Endurance'ın terk edildiği gün Paulet Adası'na 557 kilometre (346 mi) uzaklıkta olduklarını hesapladı. Worsley, Snow Hill Adası'na olan mesafenin 500 kilometre (310 mi) ve Wilhelmina Körfezi'ne ise 190 kilometre (120 mi) olduğunu hesapladı. Yürüyüşün çok riskli olduğuna inanıyor; buz onları açık suya taşıyana kadar beklemeleri ve sonra botlarla kaçmaları gerektiğini düşünüyordu, ancak son karar Shackleton'a aiti.
Yürüyüş başlamadan önce Shackleton, marangoz Harry McNish'in kedisi Mrs. Chippy ve cerrah Macklin'in evcil hayvanı haline gelen bir köpek yavrusu da dahil olmak üzere en zayıf hayvanların vurulmasını emretti. Ekip, kızaklarla taşınan geminin iki cankurtaran botuyla birlikte 30 Ekim 1915'te yola çıktı. Etraflarındaki deniz buzunun durumu kötüleştikçe sorunlar da hızla ortaya çıktı. Hurley'e göre yüzey, neredeyse bir metrekarelik düz bir alanın bile olmadığı "tümseklerden ve sırtlardan oluşan bir labirent" haline gelmişti. Ekip, üç günde zar zor 3,2 kilometre (2,0 mi) yol kat edebildi ve 1 Kasım'da Shackleton yürüyüşü sonlandırarak, bir kamp kurmaya ve buzun parçalanmasını beklemeye karar verdi. Yarım kalan yürüyüşlerinin sona erdiği nispeten düz ve sağlam görünümlü buz kütlesine "Okyanus Kampı" adını verdiler ve beklemeye başladılar. Ekipler, kamptan kısa bir mesafede buzla sürüklenmeye devam eden Endurance enkazını tekrar tekrar ziyaret etmeye devam etti. 21 Kasım'a kadar terk edilmiş malzemelerin daha fazlası kurtarıldı ve o gün gemi tamamen buzun altına kaydı. Endurance'ın son dinlenme yeri, enkazın keşfedildiği 5 Mart 2022'ye kadar yaklaşık 107 yıl boyunca bir sır olarak kalacaktı.
Buz, fark edilecek kadar hızlı sürüklenmiyordu, ancak Kasım ayı sonlarında hız günde 11 kilometre (6,8 mi)'ye kadar çıkmıştı. 5 Aralık'a kadar 68°G'üney enlemini geçmişlerdi, ancak yön kuzeyin biraz doğusuna doğru dönüyordu. Bu, kıtalararası ekibi Snow Hill Adası'na ulaşmanın zor olacağı bir konuma götürüyordu, ancak daha kuzeydeki Paulet Adası hâlâ bir olasılık dahilindeydi. Paulet Adası yaklaşık 400 kilometre (250 mi) uzaklıktaydı ve Shackleton, cankurtaran botuyla oraya ulaşmak için yapılacak bir yolculuğu nasıl daha kısaltabileceğinden emin değildi. Yine de, 21 Aralık günü, 23 Aralık'ta başlayacak ikinci bir yürüyüşün talimatını verdi.
Ancak, koşullar önceki denemeden bu yana iyileşmemişti. Sıcaklıklar yükselmiş ve rahatsız edici dereceye ulaşmıştı, adamlar buzdaki basınç sırtları üzerinde tekneleri çekerken yumuşak karda dizlerine kadar batıyorlardı. 27 Aralık'ta McNish isyan etti ve çalışmayı reddetti, Admiralty La olarak bilinen deniz ticareti hukukunun Endurance'ın batmasıyla geçerliliğini yitirdiğini ve artık emir altında olmadığını iddia etti. Shackleton sert uyarılarla marangozun itaat etmesini sağladı, ancak bu olay hiç unutulmadı. İki gün sonra, toplam yedi yorucu gün boyunca ancak 12 kilometre (7,5 mi) mesafe kat edilebildiği fark edilince, Shackleton, "bu gidişle karaya ulaşmak yaklaşık 300 gün sürecek" diyerek durdu. Mürettebat çadırlarını kurdu ve Shackleton'ın "Sabır Kampı" adını verdiği ve üç aydan fazla kalacakları yere yerleştiler.
Yiyecek malzemeleri azalmaya başlamıştı. Hurley ve Macklin, kızak ekiplerinin yükünü hafifletmek için orada bırakılan yiyecekleri geri almak üzere Okyanus Kampı'na geri gönderildi. 2 Şubat 1916'da Shackleton, üçüncü cankurtaran botunu geri almak için daha büyük bir ekibi geri gönderdi. Haftalar geçtikçe yiyecek kıtlığı arttı ve diyetlerine çeşitlilik katan fok eti, Shackleton kalan paketlenmiş erzakı korumaya çalışırken artık temel gıda maddesi haline geldi. Ocak ayında, önceki aylarda aksilikler ve hastalıklar nedeniyle sayıları azalan köpeklerin (iki ekip hariç) tamamı Shackleton'ın emriyle vuruldu, çünkü köpeklerin fok eti ihtiyacı çok fazlaydı. Son iki ekip 2 Nisan'da vuruldu ve etleri erzaklara katkı oldu. Bu arada, sürüklenme hızı düzensizleşti; birkaç hafta boyunca 67° civarında kaldıktan sonra, Ocak ayı sonunda, 17 Mart'a kadar Sabır Kampı'nı Paulet Adası'nın enlemine getiren, kuzeydoğuya doğru bir dizi hızlı hareket yaşandı, ancak doğusunda 60 deniz mili (111 km) uzaklıktaydı. Shackleton, "Kırık deniz buzu üzerinde oraya ulaşma şansımız olsaydı altı yüz olabilirdi" diye kaydetti.
Ekip artık hemen hemen sürekli olarak karayı görüyordu. James Ross Adası'ndaki Haddington Dağı'nın zirvesi, ekip yavaşça sürüklenirken görünürde kaldı. Snow Hill veya Paulet Adası'na erişilemeyecek kadar kuzeydeydiler ve Shackleton'ın başlıca umutları artık Graham Toprakları'in kuzey ucundaki kalan iki küçük adaya sabitlenmişti. Bunlar, 25 Mart'taki konumlarına göre yaklaşık 100 deniz mili (185 km) kuzeyde bulunan Clarence Adası ve Fil (Elephant) Adası idi. Daha sonra Deception Adası'nın daha iyi bir hedef olabileceğine karar verdi. Bu ada, Güney Shetland Adaları'na doğru batıda çok uzaktaydı, ancak Shackleton adadan adaya geçerek oraya ulaşılabileceğini düşünüyordu. Buranın avantajı, bazen balina avcıları tarafından ziyaret edilmesi ve erzak içerebilmesiydi, oysa Clarence Adası ve Fil Adası ıssız ve ziyaret edilmemişti. Bu hedeflerden herhangi birine ulaşmak, üzerinde sürüklendikleri buz kütlesi nihayet parçalandığında cankurtaran botlarında tehlikeli bir yolculuk anlamına geliyordu. Cankurtaran botlarına seferin üç ana mali sponsoru olan James Caird, Dudley Docker ve Stancomb Wills'in adları verilmişti.