stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
André-Pierre Gignac
Kariyeri > Kulüp takımları

2007 yılında Lorient takımından Toulouse takımına transfer olan Gignac, ilk sezonunda kötü bir performans gösterdi: Fransa liginde sadece 2 ve UEFA Kupası'nda bir golle yetindi. İlk onbirde oynaması için alınan futbolcu, genellikle yedekler arasında kaldı. Takımı ise son maçta birinci ligde kalmayı başardı.
Yeni sezonda, yeni teknik direktörün gelmesiyle, Gignac ilk onbirde yerine bulmaya başladı. Ligde iyi bir performans çizen Fransız futbolcu, Eylül ve Mart aylarında Fransa liginin ayın futbolcusu seçildi. Ligin 29. haftasında 18. golünü atarak takımının tarihine geçti. 1984-85 sezonunda Yannick Stopyra adında Toulouse takımının forvet oyuncusu Ligue 1'de tam 17 gol atarak, Toulouse'nin en çok gol atan forveti olmuştu.
2008-09 sezonunda 24 golle Ligue 1 gol kralı olmuştur.
2020 FIFA Kulüpler Dünya Kupası'nda ise 3 golle gol kralı olmuştur.[kaynak belirtilmeli]
Kariyeri > Millî takım

Millî takımda oynadığı 17 maçta 6 gole imza atmıştır. Aynı zamanda 2010 FIFA Dünya Kupası'nda Fransa adına mücadele etti.
Yeşim Ustaoğlu

| Yeşim Ustaoğlu |
| --- | --- |

Doğum: 18 Kasım 1960 (64 yaşında) Kars, Türkiye
Meslek: Senarist, yapımcı, yönetmen
Etkin yıllar: 1984-günümüz
Ödüller: Tüm Liste
Resmî site: http://www.ustaoglufilm.com/

Yeşim Ustaoğlu (18 Kasım 1960; Sarıkamış, Kars) Türk sinemacı, film yönetmeni, senarist, yapımcı.
Hayatı

Sarıkamış'ta doğdu. Babasının tayini üzerine 2 yaşındayken ailesi ile birlikte Trabzon'a yerleşti, çocukluk yılları burada geçti. Karadeniz Teknik Üniversitesi Mimarlık bölümünden mezun oldu. Sinemaya ödüllü kısa filmleriyle başlayan Yeşim Ustaoğlu ilk çıkışını 1994 yılında çektiği "İz" filmiyle yaptı. İstanbul, Köln, Nürnberg film festivallerinden en iyi film ödülleriyle dönen "İz" filmini 1999 yılında çektiği "Güneşe Yolculuk" filmi izledi. "Güneşe Yolculuk" filmiyle Berlin Film Festivali'nde aldığı, En İyi Avrupa Filmi – Mavi Melek ve Heinrick Böll Barış Ödüllerinin yanı sıra, İstanbul Film Festivali ve Ankara Film Festivali dahil ulusal ve uluslararası alanda çok sayıda ödüller aldı. 2003 yılında uzun metrajlı film ve belgesel yapımları gerçekleştirmek, uluslararası projelere line prodüksiyon hizmeti vermek amacıyla Ustaoğlu Film'i kurdu. Güneşe Yolculuk'u, 2004 yılında çektiği "Bulutları Beklerken" filmi izledi. Bulutları Beklerken, DAAD (senaryo geliştirme bursu) ile başladığı serüvenine NHK Uluslararası Film Yapımcıları ödülü, İstanbul Film Festivali Jüri Özel ve En İyi Kadın Oyuncu ödülleriyle birlikte aldığı diğer uluslararası ödüllerle devam etti. 2006 Selanik Film Festivalinde "Crossroad – En İyi Proje Ödülü" nü alan son filmi "Pandora’nın Kutusu" 2008 yılında tamamlandı.San Sebastian Uluslararası Film Festivali'nde En İyi Film “Altın İstiridye” ve En İyi Kadın Oyuncu “Gümüş İstiridye” ödüllerini kazandı. Birçok Uluslararası festivallerde ödüller aldı ve pek çok ülkede vizyona girdi.
Çalışmaları > Sinema filmleri

1994: İz
1998: Güneşe Yolculuk
2003: Bulutları Beklerken
2008: Pandora'nın Kutusu
2011: Araf
2015: Tereddüt
Çalışmaları > Kısa filmler

1984: Bir Anı Yakalamak
1987: Magnafantagna
1990: Düet
1992: Otel
Ödüller

1991: Yunus Nadi Ödülleri - En İyi Kısa Metrajlı Film Senaryosu (Düet)
1994: Nurnberg Film Festivali En İyi Film (İz)
1995: 14. İstanbul Film Festivali En İyi Film (İz)
1994: Goethe Film Festival En İyi Film (İz)
1999: 1999 Berlin Film Festivali Blue Angel En İyi Avrupa Filmi Ödülü, Heinrich Böll Barış Ödülü, John Templeton Ödülü (Güneşe Yolculuk)
1999: 18. Uluslararası İstanbul Film Festivali En İyi Film Ödülü, En İyi Yönetmen Ödülü, FIPRESCI Ödülü, Halk Jurisi Ödülü (Güneşe Yolculuk)
1999: 1999 Ankara Film Festivali En İyi Film Ödülü, En İyi Yönetmen Ödülü, En İyi Senaryo Ödülü (Güneşe Yolculuk)
1999: Uluslararası Troya Film Festivali Juri Özel Ödülü, Ocic Ödülü (Güneşe Yolculuk)
1999: Benodet Film Festivali Juri Özel Ödülü (Güneşe Yolculuk)
1999: Valladoid Film Festivali Juri Özel Ödülü (Güneşe Yolculuk)
2000: Sao Paolo Film Festivali Juri Özel Ödülü (Güneşe Yolculuk)
2003: Sundance Film Festivali NHK Uluslararası Film Yapımcıları Ödülü (Bulutları Beklerken)
2004: 23. Uluslararası Istanbul Film Festivali Jüri Özel Ödülü (Bulutları Beklerken)
2005: Haifa Uluslararası Film Festivali En İyi Film Ödülü (Bulutları Beklerken)
2005: Erivan Uluslararası Film Festivali FIPRESCI Ödülü (Bulutları Beklerken)
2008: San Sebastián Uluslararası Film Festivali En İyi Film (Altın İstiridye) Ödülü (Pandora'nın Kutusu)
2009: MedFilm Festivali Eurimages Italy Ödülü (Pandora'nın Kutusu)
2009: Uluslararası Fecr Film Festivali Jüri Özel Ödülü (Pandora'nın Kutusu)
2010: Boston Türk Filmleri Festivali Türk Sinemasında Mükemmellik Ödülü (Pandora'nın Kutusu)
2012: Uluslararası Abu Dabi Film Festivali  En İyi Film Ödülü (Araf)
2016: 53. Uluslararası Antalya Film Festivali FİLM YÖN En İyi Yönetmen Ödülü, Uluslararası Yarışma En İyi Film Ödülü, Uluslararası Yarışma En İyi Yönetmen Ödülü (Tereddüt)
2017: 36. Uluslararası İstanbul Film Festivali "En İyi Yönetmen"
Ahmet Yurdakul

| Ahmet Yurdakul |
| --- | --- |
Doğum: 20 Kasım 1954 (70 yaşında) Balıkesir, Türkiye
Eğitim: Eşrefpaşa Lisesi
Meslek: Senarist
Etkin yıllar: 1990-
Çocuk(lar): 2

Ahmet Yurdakul (d. 20 Kasım 1954, Balıkesir) Türk yazar ve senarist.
Senaryosunu yazdığı Sıcak Saatler, Kurtlar Vadisi, Arka Sokaklar gibi birçok dizi oldukça geniş bir izleyici kitlesiyle buluşmayı başarmıştır.
Filmografi - Senarist

| Yıl | Yapım | Türü |
| --- | --- | --- |
| 2020 | Bir Annenin Günahı | TV dizisi |
| 2018-2019 | Avlu | TV dizisi |
| 2006-günümüz | Arka Sokaklar | TV dizisi |
| 2006 | Ezo Gelin | TV dizisi |
| 2006 | Ankara Cinayeti | sinema filmi |
| 2005 | Ankara Ekspresi | TV Filmi |
| 2005 | Ölümüne Sevdalar | TV Dizisi |
| 2004 | Kayıp Aşklar | TV Filmi |
| 2003 | Esir Şehrin İnsanları | TV Dizisi |
| 2003 | Gurbet Kadını | TV Dizisi |
| 2003 | Çaylak | TV Dizisi |
| 2003 | Kurtlar Vadisi | TV Dizisi |
| 2002 | Karaoğlan | TV Dizisi |
| 2002 | Zeybek Ateşi | TV Dizisi |
| 2001 | Aşkına Eşkıya | TV Dizisi |
| 2000 | Merdoğlu | TV Dizisi |
| 2000 | Zor Hedef | TV Dizisi |
| 1999 | Aşkın Dağlarda Gezer | TV Dizisi |
| 1998 | Sıcak Saatler | TV Dizisi |
| 1990 | Vurguna İnmek | TV Dizisi |
Filmografi - Senaryo Danışmanı

| Yıl | Yapım | Türü |
| --- | --- | --- |
| 2007 | Dağlar Delisi | TV Dizisi |
| 2006 | Arka Sokaklar | TV Dizisi |
| 2006 | Köprü | TV Dizisi |
Epikürcülük

Roma Epikür büstü
Epikürcülük, MÖ 307'de kurulan ve Antik Yunan filozofu Epikür'un öğretilerine dayanan bir felsefe sistemidir.
Epikür, Demokritos aşamalarını izleyen atomik bir materyalistti. Materyalist fikirleri, onu dini şüpheciliğe, batıl inançlara ve kutsal müdahaleye karşı genel bir saldırıya yöneltti. Epikürcülük başlangıçta Platonculuğa karşı çıkan bir düşünce olmakla birlikte, zamanla Stoacılıkla ana karşıt düşünce haline geldi. Epikürcülük, hazzı en önemli içsel amaç olarak gördüğü için bir tür hedonizmdir. Bununla birlikte, acı ve korkunun olmadığı bir durumun en büyük zevki oluşturduğu düşüncesi ve basit bir yaşamı savunması, onu halk arasında anlaşıldığı şekliyle hedonizmden çok farklı kılmaktadır.
Epikür, Kireneli filozof Aristippos'u izleyerek, en büyük iyinin, dünyanın işleyişi hakkında bilgi sahibi olmak ve arzuları sınırlandırmak yoluyla ataraksiya (sükûnet ve korkudan kurtulma) ve aponi (bedensel acının yokluğu) hali şeklinde mütevazı, sürdürülebilir bir haz aramak olduğuna inanmıştır. Bu iki durumun birleşimi, en üst düzeyde mutluluk sağlar. Bu nedenle, Epikür ve takipçileri genellikle siyasetten çekilmişlerdir; çünkü siyaset, erdem ve huzur arayışlarıyla çatışabilecek hayal kırıklıklarına ve hırslara yol açabilir.
Epikür'ün çok az yazısı günümüze ulaşmıştır. Diogenis Laertios, Epikür'ün yazdığı üç mektubu ve Temel Öğretilerinin bir bölümünü muhafaza etmiştir. Ancak, daha sonraki öğrencilerinden Epikür'ün fikirlerine ilişkin bağımsız kanıtlar da bulunmaktadır. Lucretius'un epik şiiri De rerum natura (“Şeylerin Doğası Üzerine”), Epikürcülüğün temel argümanlarını ve teorilerini ortaya koymaktadır. Herkulaneum'daki Villa dei Papiri'de ortaya çıkarılan parşömenlerde, çoğunlukla Epikürcü filozof Philodemus veya hocası Sidonlu Zeno tarafından yazılmış eserlerin yanı sıra Epikür'ün kendi eserlerinden parçalar da bulunmuştur. MS 2. yüzyılda, varlıklı bir Epikürcü olan Oenoandalı Diogenes, Likya’daki (günümüzde Türkiye) Oenoanda'da, felsefesinin ilkelerinin yazılı olduğu bir revaklı duvar inşa ettirmiştir.
Epikürcülük, Geç Helenistik dönemde ve Roma döneminde gelişti; Antakya, İskenderiye, Rodos ve Herkulaneum gibi yerlerde birçok Epikürcü topluluk kuruldu. MS 3. yüzyılın sonlarında, Epikürcülük diğer yükselen felsefeler (özellikle Yeni Platonculuk) tarafından karşı çıkılarak neredeyse tamamen ortadan kalktı. Aydınlanma Çağı'nda Epikürcülüğe olan ilgi yeniden canlandı ve modern çağda da devam etmektedir.
Tarihi

Epikür, Midilli Adası'nın başkenti Midilli'de ve daha sonra Lampsakos'ta eğitim vermiş ve takipçiler kazanmıştır. Atina'da Epikür, okulu için daha sonra Epikür'ün okulunun adı olacak olan “Bahçe” adlı bir mülk satın almıştır. Bu okulun üyeleri arasında Hermarchus, Idomeneus, Colotes, Poliainos ve Metrodorus bulunmaktaydı. Epikür, dostluğu mutluluğun önemli bir bileşeni olarak vurgulamıştır ve okul, Atina felsefesinin siyasi ilgi odağını reddedip kısmen münzevi bir topluluk gibi görünmektedir. Bu topluluk, Atina standartlarına göre oldukça kozmopolitti ve aralarında kadınlar ile köleler de bulunuyordu. Topluluk faaliyetleri, özellikle de her ay düzenlenen sosyal bir toplantı olan Eikas'a katılmak büyük önem taşıyordu. Her ne kadar et yemeye karşı bir yasak getirilmemiş olsa da, elde edilen küçük kanıtlara göre Epikür et yemediği için bazı üyeler vejetaryendi.
Bu felsefenin popülaritesi zamanla artmış ve Stoacılık, Platonculuk, Peripatetikçilik ve Fironculuk ile birlikte Helenistik felsefenin baskın okullarından biri haline gelerek Roma İmparatorluğu'nun son dönemlerine kadar güçlü bir şekilde varlığını sürdürmüştür. Herculaneum'daki Villa dei Papiri kütüphanesinden elde edilen deşifre edilmiş karbon kaplı parşömenler, geç Helenistik Epikürcü Philodemus'un ve Epikür'ün kendisinin çok sayıda eserini içermekte ve okulun kalıcı popülaritesini kanıtlamaktadır. Jül Sezar da Epikürcülüğe önemli ölçüde meyletmiştir, bu da Stoacı Cato'ya karşı konuştuğu Catiline komplosu sırasında Catiline'e karşı yapılan yargılama sırasında ölüm cezasına karşı savunma yapmasına yol açmıştır. Aynı zamanda, kayınpederi Lucius Calpurnius Piso Caesoninus da bu okulun bir mensubuydu. MS 2. yüzyılda, komedyen Samsatlı Lukianos ve zengin felsefe destekçisi Oenoandalı Diogenes önde gelen Epikürcülerdendi.
Ancak, bu felsefenin milattan sonra üçüncü yüzyılın sonlarına gelindiğinde varlığına dair çok az eser kalmıştı. Yeni Platonculuk ve Peripatetikçiliğin ve daha sonra Hristiyanlığın artan hakimiyeti ile Epikürcülük düşüşe geçmiştir.
Felsefesi > Epistemoloji

Epikür felsefesi duyulara dayalı ampirik bir epistemolojiyi benimser.
Felsefesi > Epistemoloji > Duyu algısı

Epikürcüler duyuların da atomlara dayandığına inanmaktaydı. Her nesne sürekli olarak kendisinden parçacıklar yayıyordu ve bunlar daha sonra gözlemciyle etkileşime giriyordu. Görme, koklama veya ses gibi tüm duyumlar bu parçacıklara dayanıyordu. Yayılan atomlar duyu organlarının algıladığı niteliklere sahip olmamakla birlikte, yayılma biçimleri gözlemcinin bu duyumları deneyimlemesine neden olmuştur; örneğin kırmızı parçacıkların kendileri kırmızı değildir, ancak izleyicinin kırmızı rengi deneyimlemesine neden olacak şekilde yayılmışlardır. Atomlar tek tek değil, daha ziyade çok hızlı hareket ettikleri için sürekli bir his olarak algılanır.
Epikürcüler tüm duyu algılarının doğru olduğuna ve hataların bu algıları nasıl değerlendirdiğimizden kaynaklandığına inanıyorlardı. Nesneler hakkında yargılar oluşturduğumuzda (hupolepsis), bunlar daha fazla duyusal bilgi yoluyla teyit edilebilir ve düzeltilebilir. Örneğin, birisi uzaktan yuvarlak gibi görünen bir kule görürse ve kuleye yaklaştığında aslında kare olduğunu görürse, ilk yargısının yanlış olduğunu anlayacak ve yanlış fikrini düzeltecektir.
Felsefesi > Epistemoloji > Hakikat ölçütü

Epikür'ün üç hakikat ölçütü önerdiği söylenir: duyumlar (aisthêsis), önyargılar (prolepsis) ve duygular (pathê). “ Düşünsel uygulamalar” (phantastikai epibolai tês dianoias) olarak adlandırılan dördüncü bir kriterin daha sonraki Epikürcüler tarafından eklendiği söylenir. Bu ölçütler Epikürcülerin bilgi edindiğimizi düşündükleri yöntemleri oluşturuyordu.
Epikürcüler duyumların aldatıcı olamayacağını düşündükleri için, duyumlar Epikürcüler için gerçeğin ilk ve temel ölçütüdür. Duyusal girdinin yanlış yönlendiriyor gibi göründüğü durumlarda bile, girdinin kendisi doğrudur ve hata girdi hakkındaki yargılarımızdan kaynaklanmaktadır. Örneğin, suya düz bir kürek yerleştirildiğinde, kürek bükülmüş görünür. Epikürcü, küreğin görüntüsünün, yani kürekten gözlemcinin gözlerine giden atomların kaydırıldığını ve bu nedenle gözlemcinin gözlerine gerçekten de bükülmüş bir kürek şeklinde ulaştığını ileri sürecektir. Gözlemci, aldığı görüntünün küreği doğru bir şekilde temsil ettiğini ve bir şekilde çarpıtılmadığını varsayarak hata yapmaktadır. Epikürcüler, algılanabilir şeyler hakkında hatalı yargılarda bulunmamak ve bunun yerine kişinin yargısını doğrulamak için, kişinin daha yakından inceleyerek algılanabilir şeyin “açık görüşünü” (enargeia) elde etmesi gerektiğine inanmaktaydı. Bu, kişinin algılanan şey hakkındaki yargıları için bir gerekçe görevi görmüştür. Enargeia, bir nesnenin yargılar veya görüşler tarafından değiştirilmemiş ve o nesnenin açık ve doğrudan bir algısı olarak nitelendirilir.
Bir bireyin önyargıları, şeylerin ne olduğuna dair kavramlarıdır, örneğin birinin at hakkındaki fikri neyse, bu kavramlar zaman içinde duyusal girdi yoluyla bir kişinin zihninde şekillenir. Önyargı ile ilgili kelime kullanıldığında, bu önyargılar zihin tarafından kişinin düşüncelerine çağrılmaktadır. Önyargılarımız sayesinde algıladığımız şeyler hakkında yargıda bulunabiliyoruz. Epikürcüler önyargıları, Platon'un Meno'da öğrenme ile ilgili olarak öne sürdüğü paradokstan kaçınmak için de kullanmışlardır. Platon, öğrenmenin, öğrendiğimiz şey hakkında zaten bilgi sahibi olmamızı gerektirdiğini, aksi takdirde bilgiyi başarıyla öğrendiğimizi anlayamayacağımızı ileri sürmektedir. Epikürcüler, önyargıların bireylere öğrenme için gerekli olan ön bilgiyi sağladığını düşünürler.
Hislerimiz veya duygularımız (pathê) haz ve acıyı algılama şeklimizdir. Bir algı aracı olmaları bakımından duyumlara benzerler, ancak dışsal şeylerin aksine içsel durumumuzu algılamaktadırlar. Diogenes Laertius'a göre, eylemlerimizi duygularımız sayesinde belirleriz. Eğer bir şey zevk veriyorsa, o şeyin peşinden gideriz ve eğer bir şey acı veriyorsa, o şeyden kaçınırız.
“Düşünsel uygulamalar” fikri, doğrudan algılayamadığımız şeyler hakkında nasıl tartışabildiğimizi ve sorgulayabildiğimizi açıklamaktadır. Bu tür şeylerin etkilerini diğer duyularımız aracılığıyla algılamak yerine doğrudan zihnimizde algılarız. “Düşünsel uygulamalar” kavramı, tanrılar gibi doğrudan algılayamadığımız şeyleri nasıl öğrendiğimizi açıklamak için ortaya atılmış bir kavram olabilir.
Felsefesi > Ahlak

Epikürcülük, ahlak anlayışını hazcı bir değerler sistemine dayandırır ve hazzı yaşamın temel amacı olarak görür. Bu nedenle Epikür, kişinin yaşamı boyunca mümkün olan en fazla zevki elde edecek şekilde yaşaması gerektiğini, fakat bu zevkin aşırıya kaçmasından kaynaklanan acılardan kaçınmak için de bunu ölçülü bir şekilde yapmak gerektiğini savunmuştur.  Epikür tutkulu aşktan şiddetle kaçınılmasını tavsiye etmiş ve evlilikten tamamen uzak durmanın en doğrusu olduğunu düşünmüştür. Eğlence amaçlı seksi doğal ama zaruri olmayan ve genellikle kaçınılması gereken bir arzu olarak değerlendirmiştir. Siyasi hayat, güç tutkusu veya şöhret arzusu gibi kişinin erdemini ve iç huzurunu bozabilecek arzulara yol açabileceğinden, siyasete katılım hoş karşılanmazdı. Dahası, Epikür tanrılardan ve ölümden duyulan korkuyu ortadan kaldırmaya çalışarak bu iki korkuyu yaşamdaki anlaşmazlıkların temel nedeni olarak görmüştür.
Felsefesi > Ahlak > Haz

Hazzın amaç ve nihai hedef olduğunu söylediğimizde, bazılarının cehalet, önyargı ya da kasıtlı olarak yanlış anladığı gibi, müsriflerin ya da şehvet düşkünlerinin hazlarını kastetmiyoruz. Hazdan kastımız, bedende acının ve ruhta sıkıntının olmamasıdır. Keyifli bir yaşamı sağlayan şey, ardı arkası kesilmeyen içki âlemleri, cümbüşler, cinsel hazlar, balık ve lüks sofraların diğer lezzetleri değildir. Haz, her seçimin ve kaçınmanın nedenini araştıran ve ruhu ele geçiren en büyük çalkantıları kovmayı sağlayan aklıselim bir muhakemedir.
Epikürcüler en büyük hazzın ne olduğuna dair çok belirgin bir anlayışa sahipti ve ahlaki değerlerinin odak noktası haz arayışından ziyade acıdan kaçınmaktı. Epikürcüler buna kanıt olarak doğanın bize acıdan kaçınmamızı emrediyor gibi göründüğünü söyleyerek tüm hayvanların acıdan mümkün olduğunca kaçınmaya gayret ettiklerine dikkat çekmektedir. Epikürcülük hazzı iki geniş kategoriye ayırmıştır: beden hazları ve zihin hazları. Bedenin hazları, lezzetli bir yemek yemek ya da acıdan arınmış bir rahatlık içinde olmak gibi bedene dair hisleri içerir ve yalnızca şimdiki zamanda mevcuttur. İnsan bedenin hazlarını yalnızca o anda yaşayabilir, yani bunlar yalnızca kişi bunları yaşarken vardır. Zihnin hazları zihinsel süreçleri ve durumları içermektedir. Sevinç hissi, korku hissinin olmaması ve güzel hatıralar zihin hazlarına örnek olarak verilebilir. Zihnin bu hazları yalnızca şimdiki zamanda değil, aynı zamanda geçmişte ve gelecekte de bulunur, zira geçmişteki hoş bir deneyimin anısı ya da potansiyel olarak hoş bir geleceğin beklentisi her ikisi de haz verici deneyimler olabilmektedir. Bu nedenle, zihindeki hazların bedendekilerden daha büyük olduğu kabul edilir.
Fiziksel hazlardan ziyade zihinsel hazlara önem veriliyordu. Epikürcüler bu haz türlerinin her birini ayrıca iki kategoriye ayırmışlardır: kinetik haz ve katastematik haz. Acının yokluğu (aponia) ve zihnin huzursuz olmaması (ataraxia) katastematik hazlardan ikisidir ve Epikür için genellikle öncelikli hazlar olarak görülmektedir. Kinetik haz, eylem veya değişim içeren fiziksel veya zihinsel hazlardır. Lezzetli yemekler yemek, arzuları yerine getirmek ve kendisi de zevkli bir eylem olarak kabul edilen acıyı dindirmek, fiziksel anlamda kinetik haz örnekleridir. Epikür'e göre, sevinç duygusu zihinsel kinetik hazzın bir örneğidir. Katastematik haz, kişinin acısız bir durumdayken hissettiği hazdır. Kinetik hazlar gibi, katastematik hazlar da susuz kalmama hali gibi fiziksel veya korku duygusundan kurtulma hali gibi zihinsel olabilir. Tamamen fiziksel katastematik hazza aponi, tamamen zihinsel katastematik hazza ise ataraksi adı verilmektedir.
Haz arayışı bu felsefenin ana eksenini oluştururken, bu arayış büyük ölçüde acı, kaygı ve ıstırabı en aza indirgemeye yönelik “statik hazlara” yönelik olmuştur. Bu anlayıştan hareketle Epikürcüler, bir insanın ulaşabileceği en büyük hazzın, hem fiziksel hem de zihinsel tüm acıların tamamen ortadan kaldırılması olduğu sonucuna varmışlardır. Dolayısıyla Epikürcü ahlakın nihai hedefi aponia ve ataraksia durumuna ulaşmaktır.
Felsefesi > Ahlak > Arzu

Bedensel olarak cinsel ilişkiye meyilli olduğunuzu öğrenmekteyim. Yasaları ihlal etmiyorsanız, yerleşik ahlak kurallarını bozmuyorsanız, yakınınızdaki birini üzmüyorsanız, bedeninizi zorlamıyorsanız ve ihtiyaçlarınız için gerekli olanı harcamıyorsanız kendi seçiminizi dilediğiniz gibi değerlendirin. Ancak bunların hiçbirinin seksin bir parçası olmayacağını, çünkü seksin hiç kimseye fayda sağlamayacağını hayal etmek elbette zordur.
Bunu yapabilmek için bir Epikürcünün arzularını kontrol etmesi gerekliydi, çünkü arzunun kendisi acı verici olarak görülüyordu. Arzularını kontrol etmek sadece aponiye yol açmakla kalmayacak, çünkü kişi fiziksel olarak tatmin olmamaktan nadiren acı çekecektir; aynı zamanda arzularını kontrol etmek ataraksiye de yol açacaktır, çünkü kişi zaten çok az arzuya sahip olduğundan rahatsız olmaktan endişe duymayacaktır. Epikürcüler arzuları üç sınıfa ayırır: doğal ve gerekli, doğal ama gerekli değil ve boş ve anlamsız
Doğal ve gerekli: Bu arzular, tüm insanlarda doğuştan var olan belirli arzulardır; bunlara sahip olmak insan doğasının bir parçasıdır. Bunlar üç nedenden biri için gereklidir: mutluluk için gerekli, bedensel rahatsızlıktan kurtulmak için gerekli ve yaşam için gerekli. Giyim ve barınma ilk iki kategoriye, yiyecek ise üçüncü kategoriye ait olacaktır.
Doğal ama gerekli değil: Bu arzular insanların doğasında vardır ama mutlulukları ya da hayatta kalmaları için yerine getirilmeleri gerekmez. İnsanın açken lezzetli yemekler yemek istemesi, doğal ancak gerekli olmayan bir arzuya örnektir. Bu arzularla ilgili temel problem, kişinin mutluluğunu önemli ölçüde artırmamaları ve aynı zamanda elde etmek için çaba gerektirmeleri ve gerçekten gerekli olduklarına dair yanlış inançlar nedeniyle insanlar tarafından arzulanmalarıdır. Bu nedenle bunlardan kaçınılması gerekir.
Boş ve anlamsız: Söz konusu arzular ne insanların doğasında vardır ne de mutluluk ya da sağlık için gereklidir. Üstelik sınırsızdırlar ve asla doyuma ulaşamazlar. Zenginlik veya şöhret arzuları bu sınıfa girmektedir ve bu tür arzulardan kaçınılması gerekir çünkü sonuçta yalnızca huzursuzluk getireceklerdir.
Epikür'e göre, kişi yalnızca doğal ve zorunlu arzuların peşinden koşarsa, aponi ve ataraksiye ve dolayısıyla mutluluğun en yüksek biçimine ulaşabilecektir. Gereksiz ve özellikle yapay olarak üretilmiş arzular bastırılmalıdır.
Felsefesi > Ahlak > Siyaset

Akıllıca, iyi ve adil bir yaşam sürmeden keyifli bir hayat yaşamak mümkün değildir ve keyifli bir hayat sürmeden akıllıca, iyi ve adil bir hayat yaşamak mümkün değildir.
Epikürcü adalet anlayışı doğası gereği kendi çıkarını düşünüyordu. Adalet iyi olarak kabul ediliyordu çünkü karşılıklı yarar olarak görülüyordu. Bireyler, yakalanma ve cezalandırılma ihtimali yüzünden başlangıçta fark edilmemiş olsa bile adaletsiz davranmayacaktır. Hem cezalandırma hem de cezalandırılma korkusu kişiyi rahatsız eder ve mutlu olmasını engeller.
Epikür aynı zamanda toplumsal bir sözleşme olarak adalet kavramını geliştiren ilk düşünürlerden biri olmuştur ve kısmen Platon'un Devlet'inde anlatılan toplumla ilgili sorunları ele almaya çalışmıştır. Epikürcülük tarafından oluşturulan toplumsal sözleşme teorisi ilahi buyruğa değil, karşılıklı anlaşmaya dayanmaktadır. Adalet kavramını, insanların birbirlerine zarar vermemek için yaptıkları bir anlaşma olarak tanımlamıştır. Yasaların ve cezaların olduğu bir toplumda yaşamanın amacı, zarar görmekten korunmak ve böylece mutluluğun peşinden gitmekte özgür olmaktır. Bu nedenle, insan mutluluğunun teşvik edilmesine katkıda bulunmayan yasalar meşru değildir. Kendisi ve başkaları için zararı en aza indirmeyi ve mutluluğu en üst düzeye çıkarmayı vurgulamak suretiyle diğer formülasyonlardan farklı olan karşılıklılık ahlakının kendine özgü bir versiyonunu ortaya koymuştur.
Epikür'ün siyaset hakkındaki fikirleri diğer felsefi geleneklerle, yani Stoacı, Platoncu ve Aristotelesçi geleneklerle uyuşmamaktadır. Epikürcüler için tüm sosyal ilişkilerimiz birbirimizi nasıl gördüğümüzle, gelenek ve göreneklerle ilgilidir. Hiç kimse doğası gereği daha değerli değildir ya da bir diğerine hükmetmek için yaratılmamıştır. Bunun nedeni, bir tür insanın üstünlüğü için metafizik bir temel olmaması, tüm insanların aynı atomik maddeden yapılmış olması ve dolayısıyla doğal olarak eşit olmalarıdır. Epikürcüler ayrıca siyasete katılımı ve siyasete diğer müdahaleleri de tasvip etmezler. Ancak Epikürcüler apolitik değildir, bazı siyasi birlikteliklerin bazı Epikürcüler tarafından faydalı olarak görülmesi mümkündür. Bazı siyasi birliktelikler bireye, hazzı en üst düzeye çıkarmaya ve fiziksel veya zihinsel sıkıntılardan kaçınmaya yardımcı olacak belirli faydalar sağlayabilmektedir.