Japonya sineması
Akira Kurosava > Diğer filmleri

Dostoyevski'nin Budala'sından uyarlanan Hakuchi (白痴, Hakuchi) (1951) Hokkaido'ya taşıdığı Dostoyevski kahramanlarının iç dünyalarını ve Berlin Film Festivali'nde Gümüş Ayı Ödülü kazanan Yaşamak (生きる, Ikiru) (1952) ölümün eşiğindeki yaşlı bir memurun (Takashi Shimura) kendisiyle hesaplaşmasını konu edindi.
Korkuyla Yaşamak (生きものの記録, Ikimono no kiroku) (1954) atom bombası korkusu yüzünden aklını oynatan bir erkeğin öyküsünü, Japon No tiyatrosunun geleneklerinden yararlanan ve sinemadaki en iyi Macbeth uyarlaması sayılan Kanlı Taht (蜘蛛巣城, Kumonosu-jō) (1957) Orta Çağ Japonya'sına taşınan Lady Macbeth'in hikâyesini, Maksim Gorki'den uyarlanan Ayak Takımı Arasında (どん底, Donzoko) (1957) yaşamanın değeri kalmayınca ölümün de anlamını yitirmesini ve Dodesukaden (どですかでん, Dodesukaden) (1970) büyük bir kentte boş gezenlerin dünyasını konu edinir. Gizli Kale (隠し砦の三悪人, Kakushi toride no san akunin) (1958), Şövalyenin Fedaisi (用心棒, Yōjinbō) (1961) ve Sanjuro (椿三十郎, Tsubaki Sanjūrō) (1962) şiddetin egemen olduğu bir topluma gülünebileceğini vurguladı. Vladimir Arsenyev'in anılarından uyarlanan Dersu Uzala (デルス・ウザーラ, Derusu Uzāra) (1975) uçsuz bucaksız Asya steplerinde incelemeler yapan bir araştırmacı ile rehberi arasındaki ilişki üzerinden insanın doğayla bütünleştiği oranda kendi varlığının anlamını anlayacağı fikrini vurgular.
Japonya'da o tarihe dek çekilen en büyük bütçeli film olan (altı buçuk milyon dolar) Gölge Samuray (影武者, Kagemusha) (1980), Francis Ford Coppola ile George Lucas'ın aracılığı üzerine, 20th Century-Fox Yapımevi tarafından gerçekleştirildi. 16. yüzyıl sonunda geçen film, bir derebeyine benzediği için hayatı bağışlanan bir hırsızın başına gelenleri anlatır. Derebeyi savaşta yaralanıp ölünce, ölüm halktan saklanır ve hırsız derebeyinin yerine geçirilir, onun gölgesi (Kagemusha) olur. Yeni derebeyi görevini gittikçe daha başarılı bir biçimde gerçekleştirirken gerçek ortaya çıkar. Gerçek olaylardan yola çıkarak, 1575'te yapılan Nagashino savaşında Takeda kabilesinin yok oluşunu aktaran Kagemusha, Western sinemasının öğeleriyle, Japon sinemasının geleneklerini ustaca kaynaştırır. Özellikle, kabilenin yok oluşunu akılcı bir biçimde veren çarpıcı savaş sahneleriyle dikkati çeken film, Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye ile ödüllendirildi. Bu filmin ardından Kurosava bir kez daha Shakespeare'e dönerek Ran (乱, Ran) (1985) çekti. Kral Lear'in üç kızını, Orta Çağ Japonya'sında derebeyi Hidetora'nın üç oğluna dönüştüren Kurosava bir kez daha görüntülerinin güzelliği ve anlatımının dramatik gücüyle Batılı seyirciyi de etkiledi. Yönetmenin yapıtını etkileyen Japon tarihi ve kültürü, yaşamın anlamı, görev duygusu ve özyaşam anıları gibi öğeler, Kurosava'nın son filmlerinde sanki daha bilgece bir yaklaşımla ele alınır. Yönetmenin düşlerinden esinlenen Düşler (夢, Yume) (1990) özlemlerle gerçeklerin çarpıcı bölümlerini, Ağustosta Rapsodi (八月の狂詩曲, Hachigatsu no rapusodī) (1991) Nagasaki'ye atılan atom bombasının öldüremediği yaşlı bir kadınla ailesinin öyküsünü ve yönetmenin son filmi Yıldönümü (まあだだよ, Mādadayo) (1993) ise yazar Hyakken Uchida'ya saygı gösterip Kurosava'nın ahlak anlayışını, dünya görüşünü konu edinir.
Kurosava'nın, ezilenlerin, yoksulların yanında yer alan, samurayların ahlak anlayışını ve geçmişin askeri değerlere öncelik tanıyan siyasal ve kültürel yapısını eleştiren filmleri, büyük bir şiddete yer vermelerine karşın şiddetin bir yaşam biçimine dönüştüğü bir dünyada, açlığa, baskıya karşı koyabilen karakterler içerirler.