stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
İyonya
Tarih > Şehirler

Efes
Kolofon
Milet
Myndos
Lebedos
Priene
Teos
Erythrae
Klazomenai
Phokaia (Foça)
Smyrna (İzmir)
Samos (Sisam)
Khios (Sakız), şehirleridir. Bu şehirler içinde Efes ve Milet, devrin bir kültür ve uygarlık merkezi olmuştur.
MÖ.700 yılında Lidya Kralı Giges, İzmir ve Milet şehirlerini istilâ etti, diğer şehirler ise ekonomik açıdan Lidya'ya bağlandı. MÖ.560-545′te Lidya kralı Kresus, İyonya'yı Lidya Krallığı'nın egemenliği altına aldı. Lidya Krallığı'nın Persler tarafından yıkılması ile Perslerin egemenliğini kabul ettiler.
İyonya nizamı, Grek mimarisinde Dor nizamından sonra ortaya çıkmış yapı nizamıdır. İyonya nizamında da karakteristik özellik sütunlarda toplanmıştır. Bu nizamla yapılmış tapınak sütunları ince uzun sütunlardır. Bir kaide üzerinde yükselmekte ve kıvrımlı başlık taşımaktadır. Sütunlar, taştan basamaklar üzerinde yer alır. Frizler ince uzun bir şerit halinde olup, üzerleri kabartma resimlerle süslenmiştir.
İyonlar denizci insanlardı. Birçok Akdeniz limanlarına mal taşıyarak hayatlarını kazanıyorlardı. MÖ. VIII.-VII. ve VI. yüzyıllarda en parlak devrini yaşayan İyonya Uygarlığı, V. yüzyılda Atina uygarlığının doğmasında önemli rol oynamıştır. İyonya, İyonya felsefesinin beşiğidir. İyonya'da filozoflar, kendi aralarında bir İyonya felsefesi kurmuşlardı.
Bu filozofların başında Thales gelir. Thales doğada en üstün kuvvetin su olduğuna inanmıştır. Thales'ten sonra Anaksimander ile Anaksimenes de her şeyin belirli bir kudrete bağlı olduğunu söylemişlerdir. Anaksimenes en üstün kuvvetin hava olduğunu söylemiştir.
İyonlar heykelcilikte, mimarlıkta da çok ilerlemişlerdi. Efes'teki Artemis Tapınağı, Samos'taki Hera Tapınağı İyonya mimarlığının şaheserleridir.
Bölgede bulunan 12 bağımsız sahil kenti (Kuzeyden Güneye) Phokaia (Foça), Klazomenai, Erythrae, Teos, Kolophon, Lebedos, Ephesos (Efes), Priene, Myndos ve Miletos (Milet) ile birlikte Khios (Sakız) ve Samos (Sisam) ada kentleri idi. Bu kentler MÖ. 1000 dolayında Dorlardan kaçan Akalar tarafından kurulmuş 12 bağımsız şehir devletidir.
MÖ 7. 8. ve 6. yüzyıllarda İyonya kentleri (özellikle bunların en önemlileri olan Ephesos, Miletos ve Samos) tüm Akdeniz havzası üzerinde güçlü bir ticari egemenlik kurdular; bilim, sanat ve felsefe alanında, daha sonra gelişen Yunan ve Roma uygarlıklarının temeli olarak kabul edilen büyük başarılara imza attılar.[kaynak belirtilmeli]
İyonya MÖ. 546 yılında Ahameniş İmparatorluğu egemenliğine girdi. MÖ. 502-496 yıllarındaki İyonya Ayaklanması'ndan sonra yıkıma uğrayarak önemini ve gücünü kaybetti. MÖ. 133'ten sonra Efes ve Milet, Roma İmparatorluğu’nun “Asia” eyaletinin önemli kentleri olarak yeniden kalkındılarsa da, MÖ. 6. yüzyıldaki kültürel ve siyasi önemlerine tekrar kavuşamadılar.
Eski Farsça "İonan" adı, Perslerin İyonyalılara vediği isimdi. Farsça ve Arapçadan Türkçeye Yunan biçiminde geçen bu ad, daha sonra Helen ulusunun tümü için İslam kültürel dairesindeki ulusların kullandığı ad oldu.
Siyasi Yapı

Siyasi yapılanmaları bağımsız şehir devleti şeklinde idi. Şehir devletlerinin temsilcileri "Panionion" adlı kutsal alanda dinî ve siyasi amaçlar için dönemsel olarak toplanmakla birlikte, hiçbir zaman ortak bir siyasi yapıda bir araya gelmediler. Hiçbir zaman bir araya gelmedikleri için ortak karar aldıkları bir yer de yoktur.
Tüm Karadeniz, Kuzey Ege, Güney İtalya ve Sicilya sahillerinde çok sayıda koloni kurarak Akdeniz havzasındaki ticari üstünlüklerini geliştirdiler. Amasra, Sinop, Trabzon, Batum, Kefe, Varna, Enez, Napoli, Sirakuza, Marsilya, Nis gibi birçok kent ilk kez İyonyalılar tarafından kolonize edildi.[kaynak belirtilmeli]
İyonya şehir devletlerinin başında en eski dönemde krallar bulunuyordu. MÖ. 7. yüzyılda halkın seçtiği kişiler, meclislerin yardımı ile şehirleri yönetmeye başladılar. 6. yüzyılda seçim yoluyla iktidarı ele geçiren güçlü yöneticiler tiranlık düzenini kurdular.
Kültürel Yapı > Felsefe ve Bilim

Ön Asya ve Akdeniz ticaret yollarının kavşak noktasında bir ülke olmaları bilim ve kültür alanında ileri gitmelerinin en önemli nedenidir. Bunun yanı sıra merkezi otoriteye bağlı olmayan bağımsız kentler olarak örgütlenmeleri, özgür düşünce geleneğinin gelişmesinde önemli bir rol oynamıştır.
Milet'li Thales, Batı felsefesinin ve matematiğinin kurucusu olarak anılır. Thales'in öğrencisi olan Anaksimandros, insanlık tarihinde (resmî kayıtlar ve kutsal kitaplar dışında) ilk kez bağımsız bir kitap yazan kişidir. Milet'li Hekataios eleştirel tarih anlatımının ve ampirik coğrafyanın ilk önemli eserlerini verdi; bilinen ilk dünya haritasını yayımladı. Efes'li Herakleitos "bir insan aynı nehirde iki kez yüzemez" deyimiyle özetlenen değişim felsefesini geliştirdi. Samos'lu Pythagoras üçgenin açıları arasındaki ilişkiyi hesapladı; günümüze dek Batı ve Doğu müziğinin temelini oluşturan ses dizilerini tanımladı. Milet'li Anaksagoras İyonya felsefe ekolünü Atina'ya taşıyarak, Eflatun ve Aristoteles'in öncüsü olmuştur.
Kültürel Yapı > İnanç

Eski Yunan halkı arasında yaygın olan tanrılara ilişkin çeşitli inanç ve efsaneler ilk kez M.Ö. 9. yüzyılda İyonyalı destan şairi (muhtemelen Sakızlı veya İzmirli) Homeros tarafından derlenerek sistemleştirildi. Homeros'un sistemleştirdiği mitoloji, Atina'nın egemenliği döneminde (MÖ 5. yüzyıl) tüm Helen dünyasının dinî referans kaynağı olarak benimsendi. Yunan tanrıları insanlara benzerdi. Tanrılarla insanlar arasındaki en önemli fark da insanların ölümlü, tanrıların ise ölümsüz olmalarıydı. İyonyalılar birden fazla tanrıya inanıyorlardı.
Mimari

Grek geleneğindeki ilk anıtsal taş yapılar olan Samos'taki Hera Tapınağı, Efes'teki Artemis Tapınağı ve Didim'deki Apollon Tapınağı, M.Ö. 560 dolayında inşa edildiler. Daha sonra yeniden inşa edilerek erken döneme ait izlerini kaybeden bu üç yapı, Batı mimarisinin başlangıç noktası olarak kabul edilir.
Yazı

Fenike Alfabesi'nden uyarlanan çeşitli Yunan Alfabeleri MÖ. 9. yüzyıldan itibaren yaygınlık kazandı. Bunlar arasında soldan sağa yazılan İyonya Alfabesi zamanla diğerlerini tasfiye ederek tüm Helenler tarafından benimsendi. Hâlen Yunan Alfabesi olarak bilinen alfabe, İyonya Alfabesidir. Latin ve Kiril (Slav) alfabeleri Yunan alfabesinden türemiştir.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| İyonya alfabesi |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |   |  |
| Türkçe okunuşu | A | B | G | D | E [eː] |  | Z | Ē [ɛː] | Tʰ | İ | K | L | M | N | Ks | O | P |  | K | R | S | T | U | Pʰ | Kʰ | Ps | Ō |
| Modern Yunanca karşılığı | Α α | Β β | Γ γ | Δ δ | Ε ε | Ϝ ϝ	Ͷ ͷ | Ζ ζ | Η η | Θ θ | Ι ι | Κ κ | Λ λ | Μ μ | Ν ν | Ξ ξ | Ο ο | Π π | Ϻ ϻ | Ϙ ϙ Ϟ ϟ | Ρ ρ | Σ σ ς | Τ τ | Υ υ | Φ φ | Χ χ | Ψ ψ | Ω ω |
| Modern Yunanca okunuşu | a | v | g | d | e | v | z | i ē | th | i | k | l | m | n | ks x | o | p | s | k | r rh | s | t | i | f ph | kh ch | ps | o ō |

Anadolu'daki Yunan kent birlikleri
Artemis Tapınağı
Şamanizm

Şamanizm dinine inanan kavimlerin dini lideri için Şaman sayfasına bakınız.
Altay Şamanı
Şamanizm, bir şamanın (Türklerde kam) çeşitli bilinç durumları aracılığıyla ruh dünyası ile etkileşime girdiği dini bir uygulamadır. Uygulama genelde kâhinlik ya da iyileştirme gibi amaçlarla yapılır.
Günümüzde yenilenerek tekrar uygulanmaya başlanan şekline ise Neoşamanizm denir.
Bilim insanlarının farklı görüşleri

Şamanizm'in başlangıçta Batılılarca çok tanrılı bir din olarak kabul edilmesi, Şamanizm hakkında yeterince bilgisi olmayan ilk Batılı gezginlerin Şamanizm hakkında Batı'ya aktardıkları yüzeysel bilgilerden kaynaklanmıştır.
Şamanizm'in tanımında bilim insanları fikir birliğine varmış değildir. Bu hem Şamanizm'in içinde barındırdığı farklı yön ve öğelerden hem de Şamanizm'in çok farklı coğrafyalarda, aynı temelde ama çok farklı şekillerde var olmasından kaynaklanmaktadır.
Büyük çoğunluğu eski Sovyet bilim insanları olan bir kesim (Mikaylovskiy, Haruzin, Potapov, Alekseev gibi) Şamanlığı Türklerin orijinal dini kabul ederken, aralarında Mircea Eliade, Jean Paul Roux, V. Jochelson, V. Bogoras, Hikmet Tanyu, Osman Turan, İbrahim Kafesoğlu'nun da bulunduğu bilim insanı ve yazarlar ise şamanlığı bir din değil Kuzey Asya topluluklarının dini duygularını içeren ve öteki alem varlıklarına hükmeden bir tür kült olarak görmektedirler.
“...Şaman, Anglosakson terminolojisinde anlatılmak istendiği gibi hekim, büyücü olmadığı gibi, şüphesiz tek şifa verici kişi de değildir. Kelimenin günlük anlamında bir büyücü değildir ve bu kelimeyle tanımlanması Şamanizm'e hiçbir zaman sahip olmadığı bir nitelik vermek pahasına onu bulunmaması gereken bir yere oturtmuştur…”
“Zaten Şaman, tamamen hayata dönük ve olumlu eylemler gerçekleştirmek isteyen kişiliğiyle hiçbir zaman kara büyüye alet olmaz ve hiçbir zaman kötülük yapmaz; sahip olduğu yetkilerini kendi kişisel hizmetinde ve kendi savunması amacıyla bile kullanmaz. Kabile reisi veya hükümdarlarla anlaşmazlığa düştüğünde kendi etkisinden yararlanabilir, ancak hiçbir şekilde görünmez gücüne başvurmaz; ona karşı koyacak herhangi bir gücü yokmuş gibi ve hayatını kaybetmek pahasına maddi gücün kendisini yenmesine seyirci kalır.”
“Şaman, gücünün kökeni ister kalıtım ister görünmeyenin armağanı olan bir yetenek veya uzun bir acemilik dönemi ya da ‘yetki sağlama isteği’ olsun, amacına, genellikle inzivada veya diğer büyük ustaların yanında gerçekleştirilen sabırlı bir yetişme dönemi geçirmeden ulaşmayı umamaz. Ne olursa olsun, güçten düşürücü şekilde gerçekleşen ve sonuçta kendisini bitkin halde yere düşürecek olan bir deneyim için bütün olanaklarını toplamaya çalışmalıdır. Evrenin yollarını katetmeye çağrılan şaman, yolunu kaybetmemek için bu yolları mümkün olan en iyi şekilde tanımalıdır; kendisini izleyen varlıklarla devamlı olarak karşı karşıya gelme olasılığı nedeniyle onların geleneklerini, dillerini ve âdetlerini öğrenmiş olması gerekir; belirli hedeflere yönelmesi nedeniyle bu hedeflere nasıl varacağını bilmelidir. Gerek geçtiği yollarda, gerek karşılaştığı varlıklarla elde etmek istediği sonuçlara erişebilmesi için şamanın kendisine yararlı olacak araçları tanımaya ihtiyacı vardır. Bunlar, yeryüzünün herhangi bir seyyahı için söz konusu olduğu gibi, gerçekleştirilecek işe, öngörülen zorluklara ve her kişinin kendine özgü olanaklarına bağlı olarak son derece çeşitli olabilirler.”
Tarih

Antik ve Orta Çağ’daki çok yaygın olan sihirlerden farkı, onların kişisel olmalarına karşılık, şamanlığın başta Orta Asya ve Kuzey Asya halkları olmak üzere,
Hunlar, Göktürkler, Oğuzlarda, 
Türkiye'de Anadolu da, Alevi ve Bektaşiler'de
Altay ve Tuva Türkleri'nde,
Tunguzlar’da, Moğollar’da, Mançular’da, Laponlar’da, Eskimolar’da, Vogullar’da, Ontiyaklar’da, Samoyedler’de, Kafkaslar’da, Hindistan’da, Çin’de, Japonya’da, Endonezya’da, Malezya’da, Polinezya’da, Avustralya’da, Büyük Okyanus’un diğer adalarında, Alaska’da, Grönland ve İzlanda’da, Kuzey Amerika’da, Guyana’da, Amazon bölgesinde ve Afrika’nın birçok yerinde (ufak tefek ayrılıklar bir yana) temel ilkeler değişmemek koşuluyla az ya da çok kalabalık cemaatin bulunmasıdır. Şamanlığın ne zaman ortaya çıktığı, ne gibi değişiklikler geçirdiği kesin olarak bilinmemektedir.
Şamanizm'in köken olarak anaerkil dönemde ortaya çıktığı tahmin edilmektedir, şaman sözcüğü için dört farklı görüş öne sürülmektedir;
Şaman kavramı, Hindistan’daki Pali dilinde ruhlardan esinlenen kişi anlamına gelen "samana" sözcüğünden türemiştir,
Şaman kavramının kaynağı, Sanskritçe’de budacı rahip anlamına gelen samana sözcüğüdür,
Şaman kavramı, Mançu dilinde oynayan zıplayan, bir iş görürken sürekli olarak hareket eden anlamındaki saman kavramından gelir.
Tunguz kökenlidir. Yuçen dilinde "şan-man" büyücü demektir.
Sözcüğün Ön Türklerde aslı Kam, kaman diğer dillerde verilen adı Şaman'dır. 4 çeşit şaman vardır: Ak, kara, şifacı ve kartal. Türklerin göçlerle tüm kıtalara yayılması nedeniyle çeşitli topluluklarda ortak törenler ve geleneklerle şamanlar karşımıza çıkar. Eski Mısırda, Mu ve Atlantis kıtalarında, Sümer tabletlerinde anlatılan birçok ergenlenmeyi şamanlar yaparlar, Türklerin kadim kültürü ve kayıp tarihlerin göksel bilgeleridirler. Şamanların öğretileri diğer mistik ve ezoterik inanç ve öklid cemiyetlerden çok farklıdır. Ses ve dalga olarak titreşime girip rezonansa erdiğinde kartal, kurt, ayı vb birçok hayvan dönüşümüne yani şekline girebilirler. Şamanları tanımak için geçmişte Sovyetlerde araştırmalar ünlü Japon yönetmen Akira Kurosowa, Dersu Uzala filminde yolculuk sırasında Şamanları da konu etmiştir.
Bölgesel şamanlık farkları

Son araştırmalar şamanlığın Türkler'e özgü olmayıp bütün Asya'ya yayıldığını göstermektedir ki, araştırmacılar, artık Amerika Kızılderililer'ini de Şamanizm kapsamında ele almaktadırlar. Nitekim Mircea Eliade Şamanizm adlı kitabında Asya'nın şaman topluluklarında, Amerika Kızılderililer'inde ve Okyanusya yerlilerinde sayısız unsurun ortak olduğunu ortaya koymuştur.
Bölgesel şamanlık farkları > Avrupa

Şamanlık Avrupa'da ilk çağ devirlerinden beri yaygındı ve farklı Töton kabileleri ve Fin-Baltık halkları arasında Demir Çağı boyunca uygulanmıştı. Hristiyanlığın doğuşuyla birlikte şamanlık yok olmaya yüz tutmuş, özellikle şehirlerde oldukça kaybolmuş fakat kırsal kesimlerde şamanlıktan kalma adetler Hristiyan olan halklar arasında yaşamaya devam etmiştir.
Bölgesel şamanlık farkları > Sibirya

Sibirya klasik şamanizmin anavatanı kabul edilmektedir. Bölgedeki Ural, Altay, Paleosibiryalı halklar özellikle de avcı-toplayıcı gruplar modern dönemlere kadar şamanistik uygulamalarda bulunmaya devam etmişlerdir.
Bölgesel şamanlık farkları > Eskimo

Doğu Sibirya'dan Kuzey Kanada'ya kadar uzanan geniş bir coğrafyada yaşayan Eskimo gruplarının Şamanist uygulama ve inançlara sahip oldukları kaydedilmiştir.
Bölgesel şamanlık farkları > Amazon Bölgesi

Amazon Yağmur ormanlarında bazı yerli grupları şaman eylemlerinde bulunmaktadırlar. 20. yüzyılda Tukano Şamanlığı'nın zengin sembolizmi üzerine alan araştırmaları yapılmıştır.
Bölgesel şamanlık farkları > Amerika kıtaları

Kuzey ve Güney Amerika kıtalarında yaşayan Yerlilerin tek bir evrensel Yerli Amerikan Dini veya manevi sisteminden bahsedilemeyecek denli çeşitli inançlara sahip oldukları bilinmektedir. Bununla birlikte yerel kültürlerin geleneksel şifacıları, mistikleri, otacıları bulunmakta; ancak onlar halkları arasında şaman terimi yerine kendi yerel dillerindeki kelimelerle anılmaktadırlar.
Şamanizm’de inisiyasyon

Şamanist inisiyasyonda her şaman adayı rüyalar, trans, ruhların isim ve fonksiyonları, şaman teknikleri, ‘gizli dil’ gibi bazı konularda bir eğitimden geçirildikten sonra şaman olabilir. 
Asya Şamanist inisiyasyonlarında sırra (mister) erme denilen “inisiyatik ölüm” ya da “cehenneme iniş” deneyimi Sibirya ve Orta Asya'daki Şamanist Türkler'in (Yakutlar, Altaylılar vs.) geleneklerine göre, hami-rehber ruhlarca, yeraltı denilen öte-alemde veya spiritüel gök katlarında gerçekleştirilir. Bu deneyim, fiziksel olarak, genellikle, orman, kır, mağara gibi toplumdan uzak ve kutsal sayılan bir yerde gerçekleştirilir. Şaman (Kam) adayı önceden hazırlık eğitimini almış olsa da, sırra (mister) erme denilen bu deneyimi yaşamadan adayın şamanlığı resmîleşmez. Bu deneyimi ancak gereken hazırlık eğitimini almış şaman adayları geçirebilir. (Hazırlık eğitimi, ancak, dalgınlık, olup bitene ilgisizlik, birtakım nöbetlere tutulma gibi ön belirtiler gösteren adaylar arasından, bir iç çağrısı alma ve mağaralarda haberci rüyalar görüp hami-rehber varlıklarıyla irtibata geçme gibi ilâhî “seçilme” belirtileri göstermiş olana verilir.) Davulu transa girmeyi kolaylaştıracak bir şekilde kullanmayı öğrenmiş aday, birtakım acı verici sınavlara tâbi tutulduktan sonra, ölüm deneyimini yaşamak üzere, transa girer. Şaman adayı birkaç gün süren bu deneyim boyunca, ruh ve beden bağları gevşemiş halde yatar. İnisiyasyonlardaki cehenneme iniş ya da ikinci doğuş denilen bu olgular Şamanizm'de şaman adayının vücudunun sembolik olarak parçalanması suretiyle organlarına ayrılması ve sonra bu parçaların birleştirilmesi veya etlerinden sıyrılmış kemiklerinin etlenmesiyle vücuduna yeniden kavuşması olarak simgelenir. Sırra erme denilen bu süre zarfında, hami-rehber varlıkları şamanın ruhuna şamanlığı için gerekli her şeyi öğretirler. Öğrettikleri arasında meslek sırları, “gizli dil”, hastalıkların özellikleri, iyileştirilme yolları da bulunur. Bu işlemler bittiğinde ve hipnotik uykudan çıktığında, aday kendini birtakım güçlerle donanmış ve bir hayli değişmiş halde bulur. Artık yalnızca bedensel gözleriyle değil, ruhani gözüyle (üçüncü göz) de görebilmektedir.
Şamanın trans deneyimi ve psişik yetenekleri

Şamanın davul ve dans unsurlarıyla gerçekleşen, uçuş denilen transında posesyon hali söz konusu değildir. Yani trans halindeki şamanın hiçbir hal ve hareketi idrak ve iradesi dışında değildir. Şamanın transında, kendi başına yaptığı bir şuur deneyimi söz konusudur. Bununla birlikte şaman, gerekirse bir ruh ile –posede olmadan– bağlantı kurabilir. Bu, kimilerine göre, şuur ve kişiliğin kaybolmadığı gözlemlenen bir medyumluktur. Şamanın ruhsal yolculuğu, teozofik terimlerle, astral seyahat, akaşik okumalar, ruhlar âleminin yüksek bölgelerine nüfuz etme ve diğer ruhlarla posede olmadan bağlantı kurma gibi çeşitli yönlerde gelişir. Usta şamanların Demir-Kazık yıldızına kadar yükselebildikleri söylenir. Şifacılık, geleceği bilme, obsesyona uğramış insanları obsedörü kovarak obsesyondan kurtarma, çift bedenlenme (dedublüman), fasinatörlük ve büyü (maji) yapabilme şamanlarda sıkça rastlanan yeteneklerdir.
Filmler

Ex-Pajé (Luiz Bolognesi) Brazil 2018
Quantum Men (Carlos Serrano Azcona) Spain 2011
Other Worlds (Jan Kounen) France 2004
Bells From the Deep (Werner Herzog) Germany 1993
The Mad Masters (Jean Rouch) France 1955
Au pays des mages noirs (Jean Rouch) France 1947
Sibirya'nın Tuva Cumhuriyeti başkenti Kızıl'da bir kam (şaman)
Tunguz şamanı giysisi
Pabuççu Ahmed Paşa

Pabuççu Ahmed Paşa (1761 - 5 Mayıs 1830), 9 Mart 1829'dan öldüğü tarihe kadar Osmanlı Kaptan-ı deryası olarak çalışmış Osmanlı devlet adamıdır.
Hayatı

Rizeli fakir bir ailenin çocuğu olarak Trabzon'da doğdu. İstanbul'a geldikten sonra bir ayakkabıcının yanında çalışmaya başladı. Ayakkabıcı daha sonra dükkânı Ahmed Paşa'ya devretti ve kızını onunla evlendirdi. Pabuççu Ahmed Paşa, Seydi Ali Paşa'nın Boğaz Muharebesi'ndeki başarılarından dolayı seçildiği tersane çavuşluğunu 15 yıl sürdürdü. 1826'da tersane başağası oldu. Daha sonra Yeniçeri Ocağı'na giren Pabuççu Ahmed Paşa, İzzet Mehmed Paşa'nın yanında çalışmaya başladı. İzzet Mehmed Paşa başarılarından ötürü Ahmed Paşa'yı Galata Voyvodalığı'na atadı. Galata'nın zabıta işlerini yürüttü. Ayrıca Haliç'te kayıkçılar ve hamallardan oluşan bir birlik organize ederek bu birliği padişaha devretti ve Yeniçeri Ocağı'nın kaldırılmasında etkili oldu. Yaptığı hizmetlere karşılık II. Mahmud tarafından Kaptan-ı Deryalığa yükseltildi.
Kaptan-ı Derya iken Osmanlı deniz yüzbaşısı Adolphus Slade ile birlikte 6 kalyon, 3 firkateyn ve 3 brikten oluşan Osmanlı Donanması ile Karadeniz'e açıldı. Süzebolu açıklarına geldiğinde limanda 6 kalyon, 2 firkateyn ve 2 korvetten oluşan birleşik Rus Filosunun bulunduğunu gördüğünde Karadeniz Boğazı'na geri döndü. Hükûmetin zoru ile ikinci kez Karadeniz'e açıldı ancak yine başarısız oldu. Bir Rus gemisinin gece vakti farkında olmayarak Osmanlı donanmasına karışması sonucu gündüz fark edilmesi ile  esir alınarak İstanbul'a dönüldü ama filodaki 3 Mahmudiye kalyonu da Akıntıburnu'nda karaya oturdu. Adolphus Slade'in yorumuna göre Türk donanması o dönemde acemi erlerden ve "gemiye benzemeyen tekne" şeklinde yorumladığı gemilerden oluşuyordu. Slade ayrıca Türk müziğini sevmesine rağmen Pabuççu Ahmed Paşa'nın Alman, İtalyan ve Fransız karışımı bir repertuarı mehter müziği havasında icra eden bandosunu "dehşet verici derecede kötü" olarak betimlemişti. Adolphus Slade, Kaptan-ı derya Pabuçcu Ahmed Paşa'nın gemisi olan Selimiye kalyonunda kaldığı günler boyunca gördüğü pek çok bozukluğu ve yanlış uygulamaları değiştirdi. Bahriye erlerine düzen getirdi. Ahmet Paşa kendisi de bir bahriye subayı olan İngiliz Adolphus Slade'ın hizmetinden memnun kaldı ama son noktada çoğunlukla da kendi bildiği şekilde donanmayı idare etti. Slade anılarında Pabuçcu Ahmed Paşa'dan söz ederken onun cesur olmadığından ve bilgisizliğinden de dert yanar. Ölmeden önceki son 6-7 ayını Kasımpaşa'da hasta yatağında geçiren Pabuççu Ahmed Paşa, 5 Mayıs 1830 tarihinde kalp hastalığından dolayı öldü. Eyüp'teki Mihrişah Sultan Türbesi'ne defnedildi.
152-mm obüs M1938 (M-10)

| 152-mm obüs M1938 (M-10) |
| --- | --- |
 
Çeşidi: Obüs
Uyruğu:  SSCB
Hizmet geçmişi
Kullanıldığı savaşlar: II. Dünya Savaşı
Üretim tarihi
Üretildiği tarih: 1939-1941
Üretim adedi: 1,522
Özellikler
Ağırlık: 4,150 kg   taşınma: 4,550 kg
 uzunluğu: 3,527 mm / 23.1 kalibre   tümü: 4,207 mm / 27.7 kalibre (gaz susturucusu ile)
Yükseklik: -1° ile 65° arası
Namlu Çapı: 152,4 mm

Yükseklik: -1° ile 65° arası
Atış hızı: 3 – 4 mermi/dk
Azami menzil: 12,4 km
152-mm obüs model 1938 (M-10), (Rusça 152-мм гаубица образца 1938 года (М-10SSCB tarafından geliştirilen 152.4 mm (& inç) çapında obüs sınıfında bir tür ateşli silahtı. Kızıl Ordu tarafından II. Dünya Savaşı sırasında kullanılmıştır.
Geliştirilme tarihi

1930'lu yılların başlarında Kızıl Ordu (RKKA) 152-mm obüs M1909 ve 152-mm obüs M1910 modellerinin yerine alacak yeni bir obüs aramaktaydı. Bu silahlar I. Dünya Savaşı sırasında geliştirilmişti. Taşıma sehpaları eski ve top namluları kısaydı. B sebepten taşınma hızları ve azami atış menzilleri düşük olduğundan etkisiz bir hal almışlardı. Bununla beraber yeniden geliştirilen toplar 152-mm obüs M1909/30 ve 152-mm obüs M1910/37 adıyla tekrar ordu servisine alındı. Ancak yapılan değişiklikler çok kısıtlı düzeyde kaldı ve çok az etki etti. Yeni bir topa ihtiyaç duyulduğu açıktı. Ancak Sovyetler daha yeni bir top geliştirecek tecrübeye erişiyordu.
Sovyetler bu iş için Almanya ile işbirliğine gitmeyi düşündü. Almanya Versailles Barış Antlaşmasından ötürü silah üretemiyor ama gizli olarak geliştirme çalışmaları yapıyorlardı. Bu sayede Almanlardan alınan ağır topçu sistemlere Sovyetler 152-mm havan M1931 (NM) ve 152-mm havan M1931 (NG) adlarını vererek üretimine geçtiler. Kısa sürede Motovilikha Mechanical Plant (MMZ) fabrikasında NM modellerinin üretimine başlandı. Ancak 1932 ile 1934 yılları arasında sadece 8 adet top üretilebildi ve ardından üretim durduruldu. Bunun en önemli nedeni topların üretiminin Sovyetler için çok karmaşık olmasıydı. Örneğin 122-mm obüs M1934 veya 20-mm ve 37-mm otomatik toplarda aynı sebepten üretilemedi. Arıca topun taşınma ağırlığı 5,445 kg buluyordu. Ama bu başarısızlıklar bile Sovyet mühendislere faydalı tecrübeler kazandırdı.
1937 yılında F. F. Petrov ve tasarım ekibi Motovilikha Ordonat Fabrikasında M-10 tasarımı üzerinde çalışmaya başladı. Teknik çizimler ! Ağustos 1937 yılında Topçu Bölümüne teslim edildi ve 2 Kasım tarihinde ilk prototip üretildi. Kara denemelerinde iki top denendi (19 Ekim - 25 Ekim 1938) No. 302 (L/25 kalibre yivli) ve No. 303 (L/20 kalibre ve yiv yapılabilir). No. 303 çok başarılı bulundu. Ayrıca denemeler topun bazı yapım hatalarını da açığa çıkarttı. Ordu testleri 1939 yılını başlarına kadar sürdürüldü ve top namlusunun boyu uzatıldı. 29 Ekim 1939 tarihinde ordu servisine kabul edilen topa resmi 152-mm obüs model 1938 adı verildi. Testler daha tamamlanmamıştı ancak 22 Aralık 1939 ile 10 Ocak 1940 arasında devam etti. 1939'da ise KV-2 tankı'da kullanırdı.[kaynak belirtilmeli]