Post-Politika
Post-Politika fikir birliğinin kökleri > Entelektüel iklim

Fukuyama'nın yanı sıra, diğer çeşitli entelektüel akımlar da post-politik uzlaşının pekiştirilmesiyle ilişkilendirilmektedir. Örneğin post-endüstriyel sosyologlar Anthony Giddens ve Ulrich Beck'in "düşünümsel modernite" tezi, Üçüncü Yol siyasetine entelektüel bir eşlik görevi görmektedir. Bu yazarlara göre "düşünümsel modernite "de siyasi eylemin merkezi zorunluluğu, yeniden dağıtım siyaseti olan sosyal refah meselelerinden "dağıtımsal sorumluluk" siyaseti olan "risk" yönetimine, yani tekno-ekonomik ilerlemenin giderek daha görünür, istenmeyen yan ürünleri olan "çevresel dışsallıklar "a kaymaktadır. Hem Beck hem de Giddens için, savaş sonrası dönemin derin toplumsal değişimlerini yönlendiren şey, araçsal rasyonalite ya da en önemlisi siyasi mücadeleden ziyade, bu zorunluluk ve buna yanıt olarak gelişen yeni "toplumsal düşünümsellik "tir. Gerçekten de Giddens'a göre, "geleneksel sonrası" toplumda sosyo-teknolojik bilginin ve riskin yayılmasıyla ortaya çıkan bireysel eylemin gelişmiş özerkliği olan "sosyal düşünümsellik" bu değişimin önünü açmıştır:
Post-Fordist üretim (esnek üretime ve aşağıdan yukarıya karar almaya dayalı);
Toplumun otoriteyle (hem devlet içinde hem de ötesinde siyasi, uzman ve idari) ilişkisinin müzakere ve “aktif güven” ilkelerine göre yeniden yapılandırılması.
Hem Beck hem de Giddens'a göre bu değişimler, parti veya sendika gibi geleneksel, kolektif formlar aracılığıyla örgütlenen maddi, sınıf temelli, ideolojik olarak temellendirilmiş siyaseti modası geçmiş hale getirmektedir. Bunların yerine, Beck'te yeni bir "benlik siyaseti" "alt siyaset"; Giddens'ta ise daha geniş post-modern dönüşün bir parçası olarak, daha önce tamamen kişisel olduğu düşünülen konuların siyasi arenaya girdiği "yaşam siyaseti" ortaya çıktığını görmekteyiz.
Bununla birlikte, tüm yorumcular olayların bu versiyonuna katılmamaktadır ve bu bölümde ele alınan eleştirel bakış açıları, post-politik eleştirinin türediği bakış açılarıdır. Örneğin Nikolas Rose, Beck ve Giddens'a karşı çıkarak, Yeni İşçi Partisi yönetimindeki Britanya'da ve buna bağlı olarak sanayi sonrası dönemde gelişmiş ülkelerde Üçüncü Yol siyasetinin ortaya çıkışıyla birlikte ortaya çıkan siyasi öznelliklerin şekillenmesinde yeni bir hükûmet "davranış siyasetinin" rolünü vurgulamaktadır. Giddens'ın "sosyal düşünümsellik" temelli açıklamasına karşı Rose'un bu yeni "etopolitika" üzerine çalışması, özerk, özgürlüğü arzulayan, kendi kendine yeten bireye yapılan son vurguyu yönlendirenin, devletin ötesinde yeni, piyasa bireyci (Schumpeterci) yönetişim biçimlerinin katı kuralları olduğunu öne sürmektedir. Rose'a göre "etopolitik "in en önemli özelliği, öznelerinin siyasi duyarlılıklarından ziyade etik duyarlılıklarıyla ilgilenmesidir; bu da siyasetin neoliberalizm altında aldığı ahlakçı yönelimle tamamen uyumlu bir eğilimdir. Gerçekten de, Britanya'da kamu sektörünün gerilemesi üzerine çalışmasında David Marquand, neoliberal reformları ve devlet tarafından sektöre dayatılan satışları - daha geniş "özelin intikamı" Thatcher ve Blair hükûmetleri aracılığıyla - destekleyen ahlaki ideolojiyi anlatır. Bu, post-politik eleştirinin yanıt verdiği önemli bir gelişmedir: Mouffe burada “ahlakın sicilinde oynanan siyasetten” söz ediyor; Rancière'in siyaseti yeniden tasavvur etmesi ise siyaset felsefesinin 1980'lerin sonlarında Aristotelesçi, “etik” dönüşle ortaya çıkan apolitikleşmesine karşı açık bir meydan okuma olarak görülmektedir.
Benzer şekilde, Beck siyasetin kişiselleştirilmesinin ilerici potansiyelinin paradigma örneği olarak çevreciliğe işaret ederken, Erik Swyngedouw bize gelişmiş dünyada en sık göründüğü kılıkta, çevreciliğin kişisel yaşam tarzı tercihlerine ve çevresel "kötülerin" yerel olarak hissedilen etkilerine karşı tikelci mücadelelere yaptığı vurgunun, dikkati insan toplumunun doğayla yapısal ilişkisine dair doğru politik meseleden uzaklaştırmaya çalışabileceğini hatırlatmaktadır. Benzer şekilde Beck, risk toplumunu karakterize eden evrensel belirsizliğin ilerici bir sonucu olarak post-modern, kimliğe dayalı politikalarla ilişkilendirilen yeni şüpheciliği kutlamaktadır. Buna karşılık eleştirmenler, hakikate dair anti-özcü tutumun " büyük anlatıların " (siyasi teleolojileri okuyun) tahayyülü açısından yarattığı derin sonuçlardan yakınmaktadır.