stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Cooper çifti
Süper iletkenlik ile bağıntısı

Cooper esasında yalnızca metal içinde yalıtılmış iletken çift formunu göz önünde bulundurmuştu. Çok elektronik iletken çift form durumlarının daha gerçek durumu düşünüldüğünde, BCS teorisi içinde açıklanır ve izin verilen elektronların enerji durumunun devamlı olan spektrumda bir ara açılır. Bu sistemdeki tüm uyarılmalar minimum enerji miktarında olmalıdır. Bu oluşan ara, süper iletkenliğe sebep olur çünkü elektronların yayılımının yasaklanması gibi uyarılar vardır. Bu oluşan aranın elektronlar arasında oluşan çekimden kaynaklı vücuda çok büyük etkileri vardır.
Herbert Fröhlich metal üzerinde örgü titreşimleri ile elektronların çift iletken ve çiftli şekilde hareket edebileceğini ilk öneren kişidir. Bu süper iletkenlerde izotop etkisi ile gösterilir. Bu izotop etkisi süper iletkenlik, ağır iyonlar, farklı nükleer izotoplar ile maddelerin iletim sıcaklığına sahip olduğunu göstermiştir. Bu durum Cooper iletken çifti ile açıklanabilir. Ağır iyonların hareket etmesi zor olduğundan, bu iyonlar elektronları daha az olarak çeker ve sonuç olarak Cooper iletken çiftleri için daha az bir bağıntı ile bağlanır.
Cooper iletken çift teorisi genelde oldukça fazladır ve belirli bir elektron-fonon etkileşimine bağlı değildir. Yoğunlaştırılmış madde teorileri ise elektron, uyarım etkileşimleri veya plazmon elektron etkileşimi gibi diğer çekim etkileşimlerine bağlı iletken çift mekanizmalarını ileri sürmektedir. Şu anda ise herhangi bir metalde alternatif iletken çift etkileşimlerinin hiçbiri şu anda görülmemektedir.
Cooper iletken çiftinin  yarı iletken bozon formdaki özgün elektronlara sahip olmadığı not alınmalıdır. İkili durumlar enerji olarak faydalıdır ve elektronlar mükemmel şekilde duruma girer ve çıkarlar. John Bardeen'in sözleri bu fark için şöyledir:
Tam olarak gerçek olmayan elektron iletken çift düşüncesi, bu düşünceyi anlamlı hale getirmektedir.
Seyfert galaksisi

Bir Tip II örneği olan Circinus Galaksisi
Seyfert Galaksileri, kuasarlar içinde aktif galaksiler içinde en büyük iki gruptan birini teşkil eder. Bunlar, kuasarlardan farklı olarak, ev sahibi galaksileri kolayca tespit edilebilen, yüksek iyonizasyon emisyon hatları ortaya çıkartan spektrumları olan oldukça yüksek yüzey parlaklıkları ile kuazar benzeri (elektromanyetik radyasyonun oldukça parlak, uzak ve göz alıcı özelliği olan) çekirdeklere sahiptirler.
Seyfert galaksiler tüm galaksilerin yaklaşık% 10'unu teşkil ederler ve, kuasarlardan  daha yakın ve daha az aydınlatma gücüne sahip olmasına rağmen, kuasarlarda meydana gelen aynı olaylardan güç aldıkları düşünüldüğü için astronomide üzerine en yoğun çalışılan nesnelerden birkaçını oluştururlar. Bu galaksiler, içine materyallerin düşmesi ile devasalaşan disklerin çevrelediği merkezdeki muazzam boyuttaki kara deliklerdir. Büyüyen disklerin, gözlemlenen ultraviyole radyasyonunun kaynağı olduğuna inanılıyor. Ultraviyole emisyonu ve soğurma hatları, çevreleyen materyalin bileşimi için en iyi teşhis (dayagnostik) imkânı sağlar. Görünür ışıkta görüldüğü üzere, Seyfert galaksilerin hemen hemen çoğu normal sarmal galaksiler gibi görünürler, fakat diğer dalga boyları altında incelendiğinde merkezdeki parlaklığın, Samanyolu boyutundaki tüm galaksilerin parlaklığının karşılaştırılabilir yoğunlukta olduğu açık bir şekilde görülmektedir. Seyfert galaksileri ilk olarak 1943 yılında bu sınıfı keşfeden Carl Seyfertin adıyla adlandırılırlar.
Özellikler

Aktif bir galaktik çekirdek (AGN), elektromanyetik spektrumun bölümleri üzerinde normalden yüksek bir parlaklığı olan bir galaksinin merkezinde kompakt bir bölgede bulunur. Etkin bir çekirdeğe sahip bir galaksiye aktif galaksi denir. Aktif galaktik çekirdekler Evrende elektromanyetik radyasyonun en parlak kaynakları olup bunların evrimleri kozmolojik modellere kısıtlamalar koyarlar. Türüne bağlı olarak, kendi parlaklığı, birkaç yıldan birkaç saate kadar değişikler gösterir. Aktif galaksilerin büyük iki alt sınıfı kuazarlar ve Seyfert galaksiler olup ikisi arasındaki temel fark yaydıkları radyasyon miktarıdır. Tipik Seyfert galaksisinde, kuasar'daki nükleer kaynak, en az 100 faktör ile kurulmuş kurucu yıldızlardan daha parlak iken, nükleer kaynak, bütün galaksiyi oluşturan yıldızlarınkiyle mukayese edilen görünebilir düzeyde büyük boyutta radyasyon yayar. Seyfert galaksileri, 108 ile 1011 güneş ışıması arasında değişen ışımaya sahip son derece parlak çekirdeklere sahiptir. Bunların yaklaşık sadece % 5 ‘i radyo parlaması olup emisyonları, X-ışınlarında parlak ve gama ışınlarında ise orta düzeydedir. Onların görünür ve kızılötesi spektrumları, hidrojen, helyum, nitrojen ve oksijenden oluşan çok parlak emisyon çizgilerini gösterir. Bu emisyon çizgileri, 500 ile 4.000 km/s (310 için 2 bin 490 mł/s) arasında hızı kapsayan güçlü Doppler genişletilmesini gösterir ve merkez kara deliği saran gelişen bir diskin yanında oluştuğuna inanılmaktadır.
Özellikler > Eddington parlaklığı

Merkezdeki kara deliğin kütlesine yönelik en alt sınır Eddington parlaklığı ile hesaplanabilir. Bu limit; ışık, radyasyon basınçı sergilediğinden dolayı ortaya çıkar. Hem diskteki elektron iyon çifti gibi hareket eden kuvvetli çekim gücü hem de ters-kare yasasını izleyen radyasyon basıncıyla ortaya çıkan itme gücü. Eğer kara delikteki çekim gücü, radyasyon basıncından dolayı itici güçten daha az ise, disk radyasyon basıncın dolayı darmadağın olacaktır.
Özellikler > Emisyonlar

Bir Seyfert galaksinin spektrumunun görülen emisyon çizgileri gelişen diskin kendi yüzeyinden kaynaklanabilir veya iyonizasyon konisindeki merkezi motor tarafından aydınlatılan gaz bulutlarından ileri gelebilir. Yayılım bölgesinin tam geometrisini; galaktik merkezin zayıf çözünürlülüğünden dolayı tespit etmek zordur. Ancak, büyüyen diskin her bir parçası görüş çizgimize göre farklı bir hıza sahip olacaktır ve gaz; kara deliğin etrafında ne kadar hızlı dönerse, emisyon hattı da o kadar geniş olacaktır. Benzer şekilde, bir ışıklı disk rüzgârı da bir pozisyona bağlı hıza sahiptir.
Geniş çizgiler kara deliğe daha yakın ortaya çıkarken, dar çizgilerin; hızları daha düşük olduğu yer olan aktif galaktik çekirdeklerin dış yüzeyinden kaynaklandığına inanılmaktadır. Bu; dar çizgilerin saptanabilir bir farklılığa sahip olmadığı gerçeği ile doğrulanmaktadır. Öyle ki, bu durum; fışkırma bölgesinin, izafi kısa bir zaman ölçeğine göre değişiklik ortaya koyan geniş çizgilerin aksine, geniş olduğunu ortaya koymaktadır. Yansıma haritalaması, fışkırma bölgesinin morfoloji ve lokasyonunun saptanması için çaba gösteren bu değişkenliği kullanan bir tekniktir. Bu teknik, süreçteki değişikliklere cevap olarak ortaya çıkan çizgilerdeki değişiklikleri gözlemleyerek fışkırma bölgesindeki geniş çizginin yapısını ve kinematiğini ölçer. Yansıma haritalamasının kullanımı, döngünün, tek bir merkezin kaynağından kaynaklandığı varsayımını zorunlu kılmaktadır. 35 AGN için, yankı haritalama merkezi kara deliklerin kütlesini ve geniş çizgi bölgelerinin boyutunu hesaplamak için kullanılmıştır. Birkaç yüksek sesli Seyfert galaksisinin gözlenmesi ile, radyo emisyonun jetten kaynaklanan sinkrotron emisyonunu temsil ettiğine inanılmaktadır. Kızılötesi emisyonun; çekirdeğe yakın toz tarafından yeniden işlenen diğer gruplarda bulunan radyasyondan kaynaklanmaktadır. Yüksek enerjili fotonlarının kara deliğin yakınında bulunan yüksek sıcaklığa sahip korona tarafından ters Compton saçılması ile oluşturulduğuna inanılmaktadır.
Sınıflandırma

Seyferts, ilk olarak spektrumlar ile gösterilen emisyon çizgilerine dayalı olarak, Tip I ya da II olarak sınıflandırıldı. Tip I Seyfert galaksilerine ait spektrumlar; hem H I, He I veya He II gibi izin verilmiş çizgileri (allowed lines) hem de O III gibi daha dar yasaklanmış çizgileri (forbidden lines) içerdiğini ortaya koymaktadır. Onlar bazı dar izin çizgilerini de gösterirler ve hatta bu dar çizgiler normal galaksiler tarafından gösterilen çizgilerden çok daha geniştirler. Ancak, Tip II Seyfert galaksilerin spektrumları, sadece hem izin verilen ve hem de yasak dar çizgileri göstermektedir. Yasak çizgiler, kuantum mekaniğinin seleksiyon kurallarının normalde mümkün kılmadığı elektron geçişlerinden dolayı ortaya çıkan fakat hala aynı anda oluşma ihtimali olan spektral çizgilerdir. Bunlara sebep olan elektron geçişleri her ne kadar ihtimal dışı olmasa da yasaklanmış olduğundan dolayı “yasak” terimi az da olsa yanılmalara neden olmaktadır.
Bazı durumlarda, spektrumlar hem geniş hem de dar izin verilmiş çizgileri göstermektedir. Bunların, tip 1,5 Seyfert gibi, Tip I ve Tip II arasında ara bir tür  olarak sınıflandırılmasını da nedeni budur. Bu galaksilerin bazı spektrumları birkaç yıl içinde Tip 1,5'den Tip 2'ye dönüşmüştür. Ancak karakteristik geniş Hα emisyon çizgisi çok nadir olarak bulunmaktadır, var olan ise zamanla kaybolmuştur. Tip I ve Tip II Seyfert galaksiler arasındaki farkların kökeni henüz tam olarak bilinmemektedir. Sadece spektral çizgilerinin geniş bileşenlerinin tespiti zor olduğundan, galaksilerin Tip II olarak tanımlandığı birkaç durum bulunmaktadır. Tüm Tip II Seyfertlerin gerçekte Tip I'in içinde olduğuna inanılmaktadır. Ki, bu bölgede çizgilerin geniş bileşenlerini, galakside bulunduğumuz açıdan dolayı tespit etmek zordur. Bu nedenle, galaksinin merkezinde olduğu düşünülen süper kütleli kara deliğin çevresinde hareket eden geniş çizgi emisyon bölgesinde yüksek hız bulutları örnekleme olarak ele alınarak, özellikle Tip I Seyfert galaksilerinde (daha az ya da daha çok) doğrudan merkezi kompakt kaynağını gözlemlemekteyiz. Buna göre, Tip II Seyfert galaksilerinde, aktif çekirdekler gizlenmiş ve bulutların geniş çizgi emisyon bölgesinden uzakta ise daha soğuk dış bölgeler görülmektedir. Bu teori ise Seyfert galaksilerinin "Birleşme düzeni" olarak bilinmektedir. Ancak, bu hipotezin; bu iki tip arasında gözlemlenen farklılıkları açıklayıp açıklayamayacağı henüz belli değildir.
Sınıflandırma > Tip I Seyfert galaksileri

Tip I Seyfertler, çekirdeklerinden gelen görünür ışığa ek olarak X ışınları ve ultraviyole ışığının çok parlak kaynaklarıdırlar. Spektrumlarına bağlı olarak iki tür emisyon çizgisi setine sahiptirler: birkaç yüz km /sn (hız birimi ile ölçülür) genişliği ve en fazla 104 km/sn genişliği ile dar çizgiler. Dar çizgiler yığılma diskin geniş çizgi bölgesinin ötesinde meydana gelirken, geniş çizgiler; galaksiye güç verdiği düşünülen süper kütleli kara deliğin yığılma diskinin üstünde oluşmaktadır. Her iki emisyona ağır iyonize olmuş gazlar neden olur. Geniş çizgi emisyonu bir bölgede 0.1-1 parsec boyunca ortaya çıkar. Geniş çizgi emisyon bölgesi, RBLR, devam eden kaynaktan fışkırmanın olduğu çizgiye doğru seyahat eden ışık tarafından alınan zamanla ilgili olarak zaman gecikmesinden (time delay)  tahmin edilmektedir.
Sınıflandırma > Tip II Seyfert galaksileri

Tip II Seyfert galaksileri; kızılötesi dalga boylarında bakıldığında, parlak görünmesinin yanında karakteristik parlak bir çekirdeği sahiptir. Onların spektrumları, izin verilmiş interkombinasyon geçişleri (kombinasyonarası geçişler) veya güçlü dipol ile alakalı geniş çizgileri ve yasaklanmış geçişlerle ilgili dar çizgileri içerir. Bazı Tip II Seyfert galaksilerinde, spektroskopi-polarimetri denilen bir analiz tekniğiyle (polarize ışık bileşeninin spektroskopisi) saklı Tip I bölgeleri ortaya çıktı. NCG 1068 durumunda bir toz bulutundan yansıyan nükleer ışıma tespit edildi. Bu durum bilim adamlarının, geniş emisyon çizgi çekirdeğinin ve parlak uzay-zaman etrafında saklanan toz torus'unun varlığına inanmalarına vesile oldu. Galaksi yandan gözlemlendiğinde, çekirdek; torusun altında ve üstünde bulunan gaz ve tozun yansımasıyla dolaylı olarak gözlemlenir. Bu yansıma polarizasyona sebep olur.
Sınıflandırma > Tip I.2,1.5,1.8 ve 1.9 Seyfert galaksileri

1981'de Donald Osterbrok, dar çizgilere ilişkin olarak daha zayıf geniş çizgi bileşenlerine sahip sayı olarak daha geniş altsınıfları bulunan spektrumun optikal görünümüne dayanan altsınıfların bulunduğu Seyfert 1.8, 1.5 ve 1.9 nosyonlarını tanıttı. Örneğin, Tip 1.9, Balmer yüksek çizgilerindeki bileşeni değil sadece Hα çizgisindeki geniş bir bileşeni göstermektedir. Tip 1.8'de, çok zayıf geniş çizgiler Hα ile kıyaslandığında, çok zayıf olmalarına rağmen Hα yanında Hβ çizgilerinde de tespit edilmişlerdir. Tip 1.5 'te, Hα ve Hβ hatlarının gücü karşılaştırılabilir.
Sınıflandırma > Diğer Seyfert benzeri galaksiler

Seyfert'in Tip I'den  (Tip 1.9 Tip 1.2 dahil) Tip II'ye gelişmesine ilave olarak Seyfertlere benzerlik gösteren farklı galaksi türleri veya onların alt sınıfı olarak düşünülen farklı galaksiler bulunmaktadır. Seyfertlere çok benzeyen düşük iyonizasyon dar hat emisyon radyo galaksileri (LINER) 1980yılında keşfedildi. Güçlü iyonize atomlardan kaynaklanan emisyon çizgileri buna karşın nispeten zayıf iken,
bu galaksiler zayıf iyonlaşmış veya nötr atomlardan ileri gelen güçlü emisyon çizgilerine sahiptirler. LINER'ler  düşük parlaklığı bılunan Seyfertlerle özelliklerinin büyük bir kısmını paylaşır. Gerçekte ışık görüldüğünde, ev sahibi galaksilerin küresel karakteristikleri ayırt edilemez. Aynı zamanda, her ikisi de bir geniş çizgi emisyon bölgesini gösterir, ancak LINER'ler yayılım bölgesi çizgisi Seyfertlerden daha düşük bir yoğunluğa sahiptir. Böyle bir galaksinin bir örneği Sombrero galaksisi olarak da bilinen Başak takımyıldızında bulunan M104'dür. Hem LINER hem de Tip I Seyfert olan galaksi NGC 7213'dür. Bu galaksi diğer AGNlere kıyasla nispeten yakın bir galaksidir. Bir aşka çok ilginç alt sınıf, son yıllarda kapsamlı bir araştırma konusu olan dar çizgi Seyfert I galaksileridir (NLSy1). Bunlar güçlü Fe [II] emisyonu olan ve hem çok sert hem de yumuşak spektrumları bulunan klasik Seyfert I galaksilerinden kaynaklanan geniş çizgilerden daha dar çizgilere sahiptirler. Bunların özellikleri, NLSy1 galaksilerinin, nispeten küçük fakat büyüyen merkezi kara delik kütlesi özelliğine sahip yüksek yığılma oranları ile AGNler olduğunu ortaya koymaktadır. NLSy1'lerin, evrimin erken aşamasında galaksiler olduğunu düşündüren teoriler bulunmaktadır ve Seyfert II galaksileri veya ultra parlak kızılötesi gökadalar ve bunlar arasında bağlantılar olduğu ileri sürülmektedir.
Evrim

Gözlemlemekte olduğumuz aktif galaksilerin çoğunluğu çok uzak olup geniş dopler değişim göstermektedirler. Bu aktif galaksilerin evrenin başlangıcında oluştuğu ileri sürülmekte ve kozmik enflasyon (genişleme) nedeniyle, çok yüksek hızlarda bizden uzaklaştığı belirtilmekte. Kuasarlar en uzak aktif galaksiler olup, bunlardan bazıları 12 milyar ışık yılı gibi uzak mesafelerden gözlemlenmektedirler. Seyfert galaksileri kuasarlardan çok daha yakındırlar. Işık sonlu bir hıza sahip olduğundan dolayı evrende büyük mesafeler arasında seyir zamanda geriye gitmekle eşdeğerdir. Bu nedenle, evrenin yanı başındaki kıtlık ve muazzam mesafedeki aktif galaktik çekirdeklerin gözlemi, onların evrenin başlangıcında oldukça yaygın olduklarını ve aktif galaktik çekirdeklerin galaktik evrimin erken aşamalarında olabileceğini ortaya koymaktadır. Bu durum büyük oranda kızıla kaymış olan AGN'lerin yerel (günümüz) müadillerinin neler olabileceği konusunda sorulara neden olmakta. NLSy1'lerin, bütün kırmızıya kaymalarda (z> 4) bulunan kuasarların kırmızıya kayan küçük muadilleri olabileceği ileri sürülmüştür. Bu ikili benzer özelliklere sahiptir. Örneğin: yüksek metal bolluğu veya emisyon çizgilerinin benzer modeli (güçlü bir Fe [II], zayıf O [III]). Bazı gözlemler çekirdekten kaynaklanan AGN emisyonun küresel simetrik olmadığını, çekirdeğin genellikle; radyasyon konik bölgeden kaçan eksenel simetri gösterdiğini ortaya koymaktadır. Bu gözlemlere dayanarak, modeller; gözlem görüş hattına göre farklı yönlerde olması nedeniyle AGN'lerin farklı sınıflarını açıklamak için tasarlanmıştır. Bu tür modeller birleşik modeller olarak adlandırılırlar. Birleşik modeller, geniş çizgi bölgesini görmemizi engelleyen gizlenen toruslar tarafından çepe çevre sarılan Seyfert II galaksilerinin sonucu olarak Seyfert I ve II Seyfert galaksiler arasındaki farkı açıklar. Kuasarlar ve blazarlar bu modele oldukça kolay uyum sağlayabilirler. Böyle bir birleşme planının temel sorunu diğerleri radyo sessiz konumunda iken bazı AGN'lerin neden radyo yüksek ses konumunda olduğunu  açıklamaya çalışıyor. Bu farkların, merkezi kara deliğin dönüşündeki farklılıklardan kaynaklanabileceği öne sürülmüştür.
Soner Canözer

| Soner Canözer |
| --- | --- |
Tarzlar: Klasik müzik, Senfonik metal
Meslekler: Besteci, müzisyen ve yazar
Etkin yıllar: 1994 - Günümüz
Müzik şirketi: Esen Müzik
Resmî site: http://www.sonercanozer.com

Soner Canözer (d. 1975), Türk besteci, müzisyen ve yazar. Almôra isimli müzik grubunun kurucusudur.
Biyografi

Türk besteci ve yazardır. Senfonik Metal projesi Almôra'nın kurucusudur. Prag Filarmoni, Budapeşte Senfoni ve Tokyo Takarazuka Theater ile çalışmalar yapmıştır. Fantastik edebiyat alanında kitapları bulunmaktadır.
2005 yılında Japonya'nın efsanevi müzikal topluluğu Takarazuka Revue Revue of Dreams – Jazzy Fairies müzikalinde Soner Canözer'in “Güneşin Ozanları” ve “Fantasy” isimli eserlerini Japonca olarak seslendirmiştir. Tokyo Takarazuka Theater'da sahnelenen ve 2006 yılında TCA Pictures tarafından tüm dünyada DVD olarak yayımlanan bu müzikal, Soner Canözer'in eserlerini Ritchie Blackmore, Dio, Impelliteri ve Enrique Garcia gibi dünyaca ünlü müzisyenlerin eserleri ile aynı sahnede buluşturdu.
2009 yılında Soner Canözer müzik yaşamında geride bıraktığı on beş yılını "Masalcı’nın On Beş Yılı" albümü ile kutladı. Kompozitörlüğünü ve orkestrasyonlarını Soner Canözer'in yaptığı albümün eserleri Prag Filarmoni Orkestrası tarafından icra edildi.
2012 yılında Soner Canözer "Düş Irmakları/Rivers of Dream" isimli çocuklara yönelik olarak hazırlamış olduğu enstrümantal kısa bir albüm yayınladı.
2014 yılında Peter Illenyi yönetimindeki Budapeşte Senfoni Orkestrası eşliğinde kaydettiği Albatros Süvarisi isimli senfonik albümünü ve aynı adlı kitabını yayımladı.
2016 yılında ise yine Peter Illenyi yönetimindeki Budapeşte Senfoni Orkestrası eşliğinde kaydettiği "Hayâlperest/Dreamer" isimli senfonik albümünü yayımladı.
Türkiye’de yayımlanan single ve albümler

Hayalperest / Dreamer (Budapeşte Senfoni Orkestrası - Albüm / 2016)
Albatros Süvarisi (Budapeşte Senfoni Orkestrası - Albüm / 2014)
Düş Irmakları / Rivers of Dream (Albüm / 2012)
Torii'nin Ardından (2010 Japonya Yılı Belgesel Müziği)
Masalcı'nın On Beş Yılı (Prag Filarmoni Orkestrası - Albüm 2009)
Cehennem Geceleri (Single 2007)
1945 (Albüm 2006)
Shehrazad (Albüm 2004)
Kalihora's Song (Albüm 2003)
Gates of Time (Albüm 2002)
Standing Still & Cyrano (Single 2002)
Yurt dışında yayımlanan albümler

Gates Of Time / Meksika (Moon Records 2007)
1945 / Meksika (Moon Records 2006)
1945 / Japonya (M&I Records 2006)
Shehrazad / Meksika (Moon Records 2006)
Kalihora's Song / Meksika (Moon Records 2006)
Shehrazad / Japonya (M&I Records 2005)
Kitapları

Albatros Süvarisi (2014 Esen Kitap)
Zemheri Şahı'nın Hazinesi (2017 Bibliyon)
Atlas Ulusu (2018 Bibliyon)
Öyküleri

Almora'nın Öyküsü
Kalihora'nın Şarkısı
Kıyamet Senfonisi
Okyanus Perisi
TV/Tiyatro/Film müzikleri

ATV - Akademi Türkiye Yarışması (2004)
Dream TV - Hot Dog Programı (2004)
TRT - Nar-ı Beyza Programı (2006)
Yağ Satarım Bal Satarım (Mesude Eğilmez) - Çocuk Hakları Belgeseli (2009)
ATV - Sunay Akın Torii'nin Ardından - 2010 Japonya Yılı Belgeseli (2010)
İstanbul Oyuncak Müzesi Web Sitesi Müziği (2011)
Yenikapı Tiyatrosu - İmparatorluk Kuranlar (2012)
Müzikal - Japonya - Takarazuka Revue - DVD

Revue of Dreams – Jazzy Fairies Müzikali/ DVD - Japonya(TCA Pictures 2006)
Başarılar ve ödüller

“Masalcı’nın On Beş Yılı” albümü Radikal Gazetesi Naim Dilmener'in  – 2009'un En İyileri – listesinde 3 numarada yer aldı.
"Tılsım" şarkısı Amerika merkezli dijital müzik platformlarından DigitalDreamDoor da senfonik rock tarzında “Tüm Zamanların En İyi 100 Şarkısı” arasında gösterildi.
"Kıyamet Senfonisi" albümü Milliyet Gazetesi Naim Dilmener'in 2008’in En İyileri listesinde 3 numarada yer aldı.
"Kıyamet Senfonisi" albümü müzik marketlerin "Rock Müzik En Çok Satanlar" listesinde 1 numara oldu.
"1945" albümü Yüxexes Dergisi tarafından "Yılın En İyi Albümü" ödülüne layık görüldü.
"Shehrazad" albümü Milliyet Gazetesi "Türk Rock Tarihinin En İyi 30 Albümü" listesinde yer aldı.
"Shehrazad" albümü Blue Jean Dergisi 2006 Aralık sayısı "Tüm Zamanların En İyi 5 İngilizce Sözlü Türk Rock&Metal Albümü" listesinde yer aldı.
Radyo D Maximum Rock Programı – Haftanın En Sıkı On'lusuna (Nisan 2005)-  "Shehrazad" şarkısı 1 numaradan giriş yaptı.
"Shehrazad" albümü Naim Dilmener'in "En İyiler 2004" listesinde yer aldı.
"Gates of Time" albümü Radikal Gazetesi "Yılın Yerli Albümleri" listesinde yer aldı.
Şinasi Tekin

| Şinasi Tekin |
| --- | --- |
Doğum: 28 Eylül 1933(1933-09-28) Balıkesir, Türkiye
Ölüm: 16 Eylül 2004 (71 yaşında) İstanbul, Türkiye
Milliyet: Türk
Evlilikler: Gönül Tekin
Çocuk(lar): İbrahim Hakkı Durali Satılmış Tekin

Kariyeri
Dalı: Türkolog, dilbilimci
Çalıştığı kurumlar: Erzurum Atatürk Üniversitesi İstanbul Üniversitesi Harvard Üniversitesi
Doktoradanışmanı: Annemarie von Gabain
 

Şinasi Tekin (d. 28 Eylül 1933, Balıkesir - ö. 16 Eylül 2004, İstanbul), Türk etnolojisi uzmanı, Türkolog ve dilbilimcidir.
Yaşamı

Şinasi Tekin Balıkesir'de doğdu. Babası Ramazan oğlu İbrahim Efendi'dir. İlkokulu Bursa'da, ortaokulu Bilecik'te, liseyi ise İstanbul Haydarpaşa Lisesi'nde yatılı olarak okudu. Bursa Öğretmen Okulu'ndan (Dârulmüallimîn) mezun oldu. Dursunbey, Balıkesir ve Bursa ilkokullarında öğretmenlik yaptı. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı bölümünde başladığı öğrenimini beşinci dönemden itibaren Almanya'da sürdürdü. Burada önce Münster, ardından Hamburg üniversitelerinde eğitim gördü.
1958'de Hamburg Üniversitesi'nde Annemarie von Gabain'in yanında doktora çalışmasını tamamladı. 1959'da Erzurum Atatürk Üniversitesi'nde görevlendirildi. 1961'de doçent, 1964'te profesör oldu ve Türk Dili ve Edebiyatı bölümü başkanlığına getirildi. Aldığı davet sonucu 1965 senesinde Harvard Üniversitesi'nin Yakın Doğu Dilleri ve Medeniyetleri bölümüne geçti ve vefâtına kadar burada çalıştı.
Uygur Türkçesi ve Uygurca metinlere ve bu metinlerdeki Budist kültürüne yönelik çalışmalar yaptı. Journal of Turkish Studies dergisi otuz yıla yakın bir süre Tekin'in editörlüğünde yayımlanmış, yüzlerce makale, kitap tanıtımı ve eleştiri bu dergide Türkçe olarak yazılmıştır. Şinasi Tekin, bu dergi ve yayım serisi aracılığıyla Türkçeyi batı dünyasında Türkoloji'nin yayın dillerinden biri haline getirmiştir.
Uzun yıllar Türkiye'de Harvard Üniversitesi bünyesinde bir "Osmanlıca Yaz Okulu" açmak için çaba göstermiştir. Nihayet 1996 yılında Ayvalık'ta Harvard Üniversitesi ve Koç Üniversitesi işbirliği ile ve zevcesi Gönül Alpay Tekin yardımlarıyla "Harvard-Koç Üniversiteleri Osmanlıca Yaz Okulu" açıldı. Bu okulun ilk yıllarında yöneticiliğini üstlendi ve ders verdi.
Şinâsî Tekin, 17 Eylül 2004 tarihinde İstanbul'da vefât etti. İstanbul Edirnekapı Mezarlığı’nda toprağa verildi. Harvard Üniversitesi’nin eski Türk edebiyatı profesörlerinden Gönül Tekin ile evliydi. İbrahim Hakkı Durali Satılmış Tekin adında bir oğlu vardır.
Vefatının sonra hazırlanan "Şinasi Tekin’in Anısına Uygurlar'dan Osmanlı'ya" başlıklı esere pek çok öğrencisi ve meslektaşı katkıda bulundu.
Gabriel Lippmann

| Gabriel Lippmann |
| --- | --- |

Doğum: 16 Ağustos 1845(1845-08-16) Bonnevoie, Lüksemburg
Ölüm: 13 Temmuz 1921 (75 yaşında) SS France, Atlas Okyanusu
Milliyet: Fransız
Mezun olduğu okul(lar): École Normale Supérieure
Ödüller: Nobel Fizik Ödülü (1908)

Kariyeri
Dalı: Fizik
Çalıştığı kurumlar: Sorbonne Koleji
 

Jonas Ferdinand Gabriel Lippmann (d. 16 Ağustos 1845 – ö. 13 Temmuz 1921), Fransız-Lüksemburglu fizikçi ve mucit. Nobel fizik ödülünü aldığı konu fotoğrafik olaylarda renklerin karışmasını engelleyen bir yöntem buldu.