Etik Egoizm
Önemli Savunucuları

Etik egoizm terimi geriye dönük olarak Bernard de Mandeville gibi filozoflara ve kendi kuşağının diğer birçok materyaliste uygundur, ancak hiçbiri kendilerini egoist olarak ilan etmemiştir. Karl Marx'ın ve kolektivizm biçimlerini benimseyen diğer birçok materyalistin belirttiği gibi materyalizmin mutlaka egoizm anlamına gelmediğini unutmayın. Etik egoizmin, Benjamin Tucker'ınki gibi bireyci anarşizme veya her ikisi de Max Stirner tarafından öne sürülen birçok egoist fikrin savunucusu olan Emma Goldman'ın birleşik anarko-komünizm ve egoizmine katkıda bulunabileceği ileri sürülmüştür. Bu bağlamda egoizm, herkesin ortak iyiden yararlanması gerektiği duygusunu tanımlamanın başka bir yoludur. Bununla birlikte, tarihteki en dikkate değer anarşistler daha az radikal olmuşlar, özgeciliği ve kayda değer olan ancak egoizm kadar ileri gitmeyen bireyin önemi duygusunu korumuşlardır. Anarşizm içinde egoizmin daha fazla takdir edilmesine yönelik son eğilimler , sol sonrası anarşi veya Durumculuk gibi daha az klasik yönlerden gelme eğilimindedir (örn. Raoul Vaneigem ). Egoizm, Murray Rothbard gibi anarko-kapitalistler tarafından da referans alınmıştır.
Filozof Max Stirner, The Ego and It Own adlı kitabında kendisini egoist olarak adlandıran ilk filozoftu, ancak yazıları onun yeni bir ahlak fikri (etik egoizm) değil, daha ziyade, var olmayan ve sınırlayıcı bir "hayalet" olarak, ahlakın reddini (amoralizm) arzuladığını açıkça ortaya koyuyor.) Bunun için Stirner ilk bireyci anarşist olarak tanımlanabilir. Thomas Hobbes ve David Gauthier gibi diğer filozoflar, insanların her biri kendi amaçlarını takip ettiğinde ortaya çıkan çatışmaların, ancak herkesin gönüllü olarak bazı amaçlarından - yani kişinin kendi benliğinden - vazgeçmesi durumunda, her bireyin yararına olacak şekilde çözülebileceğini savundular, onlara göre, çıkar çoğu zaman en iyi şekilde, özgürlüğün bireyler arasında eşit olması için başkalarının da kendi kişisel çıkarlarını takip etmelerine izin verilerek sağlanır.
Birinin uzun vadeli kişisel çıkarını en üst düzeye çıkarmak için kısa vadeli kişisel çıkarını feda etmesi, çoğu filozofun etik egoizmi savunmasının ardındaki fikir olan " rasyonel kişisel çıkar "ın bir biçimidir. Egoistler aynı zamanda kişinin gerçek çıkarlarının hemen belli olmadığını ve kişisel çıkar arayışının yalnızca bir iyilik elde etmekten daha fazlasını içerdiğini, aynı zamanda kişinin hayatta kalma ve/veya mutluluk şansını en üst düzeye çıkarmayı da içerdiğini ileri sürmüşlerdir.
Filozof Friedrich Nietzsche, egoist veya "yaşamı onaylayan" davranışların başkalarında kıskançlığı veya " hıncı " tetiklediğini ve bunun Hıristiyanlıktaki fedakarlığın psikolojik nedeni olduğunu öne sürdü. Sosyolog Helmut Schoeck de benzer şekilde, toplumun başarılı bireylerin orantısız kazançlarını ahlaki veya yasal kısıtlamalar yoluyla azaltmaya yönelik kolektif çabalarının güdüsünün kıskançlık olduğunu düşünüyordu; bunların arasında fedakarlık öncelikliydi. Ayrıca Nietzsche (İyinin ve Kötünün Ötesinde'nde ) ve Alasdair MacIntyre (After Virtue'da ), eski Yunanlıların Hristiyanlık sonrası Batı uygarlığının yaptığı gibi ahlakı fedakarlıkla ilişkilendirmediklerini belirtmişlerdir. Aristoteles'in görüşü, kendimize olduğu kadar diğer insanlara (örneğin arkadaşlara) ve bir bütün olarak polise karşı da görevlerimiz olduğu yönündedir. Aynı şey, Aristoteles'in yaptığı gibi kendimize karşı görevlerimizin olduğunu iddia eden Thomas Aquinas, Christian Wolff ve Immanuel Kant için de geçerlidir, ancak Aristoteles için kişinin kendine karşı görevinin öncelikli olduğu ileri sürülmüştür.
Ayn Rand, özgür, rasyonel insanlar arasında olumlu bir çıkar uyumu olduğunu, öyle ki hiçbir ahlaki failin, kendi uzun vadeli kişisel çıkarları doğrultusunda başka bir kişiyi rasyonel olarak zorlayamayacağını savundu. Rand, diğer insanların bireyin refahı için (eğitim, ticaret ve sevgi yoluyla) çok büyük bir değere sahip olduğunu, ancak aynı zamanda bu değerin ancak siyasi ve ekonomik özgürlük koşulları altında tam olarak gerçekleştirilebileceğini savundu. Rand'a göre gönüllü ticaret tek başına insan etkileşiminin karşılıklı olarak yararlı olmasını sağlayabilir. Rand'ın öğrencisi Leonard Peikoff, ilkelerin kullanımı olmadan kişinin çıkarlarının belirlenmesinin imkansız olduğunu ve belirli etik ilkelere tutarlı bir bağlılık olmadan kişisel çıkarların tutarlı bir şekilde takip edilemeyeceğini savundu. Son zamanlarda Rand'ın konumu Tara Smith, Tibor Machan, Allan Gotthelf, David Kelley, Douglas Rasmussen, Nathaniel Branden, Harry Binswanger, Andrew Bernstein ve Craig Biddle gibi yazarlar tarafından da savunuldu.
Filozof David L. Norton kendisini "etik bireyci" olarak tanımladı ve Rand gibi, bireyin kendi kendini gerçekleştirmesine veya "kişisel kaderine" olan sadakati ile toplumun refahına ulaşması arasında bir uyum gördü.