Kişi kültü
Kişilik kültü olan devletler ve sistemler > Nazi Almanyası

Ana maddeler: Adolf Hitler'in kişilik kültü ve Führerprinzip
Nazi Partisi'nin erken yıllarında, 1920'lerden itibaren Nazi propagandası, Nazi lideri Adolf Hitler'i Almanya'nın güçlü savunucusu ve kurtarıcısı olarak tasvir etmeye başladı. Birinci Dünya Savaşı'nın sona ermesi ve Versay Antlaşması'nın ardından, Alman halkı Weimar Cumhuriyeti altında sarsıntılı bir döneme girmişti ve Nazi propagandasına göre sadece Hitler onları kurtarabilir ve Almanya'nın ihtişamını geri getirebilirdi, bu da "Führer-kültü"nün ortaya çıkmasına yol açtı. 1932 yılında gerçekleşen beş seçim kampanyası sırasında Nazi gazetesi Völkischer Beobachter, Hitler'i kendisi arkasında birleşmiş bir kitle hareketine sahip bir adam olarak tasvir etti. Hitler, sadece Almanya'yı kurtarmak için tek bir misyona sahip bir adam olarak, "Gelecek Almanya'nın Lideri" olarak betimlendi. 1934'teki Uzun Bıçaklar Gecesi - ki bu olaydan sonra Hitler kendini tek başına "Alman halkının kaderinden sorumlu" olarak adlandırdı - aynı zamanda Hitler'in Volksgemeinschaft, yani Alman halkının etnik topluluğunun tek koruyucusu olduğu mitini pekiştirmeye yardımcı oldu.
Nazi Propaganda Bakanı Joseph Goebbels, Hitler'i "kahraman bir dahi" olarak lanse etti. Mit aynı zamanda "Eğer Führer bilseydi" şeklinde bir söylem ve kavrama yol açtı. Almanlar, Nazi hiyerarşisine atfettikleri sorunların Hitler durumdan haberdar olsaydı ortaya çıkmayacağını düşündüler; bu nedenle Nazi büyükleri suçlandı ve Hitler eleştiriden kaçındı.
1987 yılında İngiliz tarihçi Ian Kershaw, "The Hitler Myth: Image and Reality in the Third Reich" adlı kitabını yayımladı ve şunları yazdı:
Hitler, en azından bazı şeyler için [Alman halkı] hayranlık duydukları bir figürdü ve birçok insan için Üçüncü Reich'in gerçekleştirdiği ulusal yeniden doğuşun sembolü ve somutlaşması haline gelmişti.
1930'ların başında, Hitler'in Büyük Buhran döneminde Alman ekonomisini canlandırma yeteneği algılandığı için mitin inandırıcılığı arttı. Ancak Albert Speer, 1939 yılına gelindiğinde mitin tehdit altında olduğunu ve Nazi'lerin etkinliklere katılmak için seyirci toplulukları düzenlemek zorunda kaldıklarını yazdı. Speer şöyle yazmıştır:
1939 yılında tüm Almanya genelinde hissedilen halkın moralinin düşmesiyle birlikte, Hitler'in daha önce spontane olarak güvenebildiği coşkulu kalabalıkları düzenlemek zorunda kalma ihtiyacı, halkın ruh halindeki değişimi yansıtmaktaydı. Üstelik o da kendisi artık hayranlıkla dolu kitlelerden uzaklaşmıştı. Daha sık sinirli ve sabırsız oluyordu, eskiden hala zaman zaman yaşadığı gibi, Wilhelmplatz'taki bir kalabalık onun ortaya çıkmasını talep ettiğinde bazen yardımcılarına kızıp tepki gösteriyordu. İki yıl önce sık sık "tarihi balkon"dan dışarı çıkardı. Şimdi bazen ona kendisini göstermesi için talepte bulunan yardımcılarına "Beni bununla rahatsız etmeyin!" diye sataşıyordu.
Hitler'in hükûmeti tarafından desteklenen mitler, özellikle Sovyetler Birliği ve Batılı Müttefiklere karşı, II. Dünya Savaşı sırasında Alman halkını bir arada tutmaya yardımcı oldu. Hitler'in Polonya ve Batı Avrupa'ya karşı elde ettiği erken zaferler sırasında mitin doruğa ulaştığı görüldü, ancak çoğu Alman için savaşın kaybedildiği açık hale geldiğinde yalanlar açığa çıktı ve Hitler'in popülaritesi azaldı.
11 Mart 1945 tarihinde küçük Bavyera kasabası Markt Schellenberg'de bir rapor sunulmaktadır.
Wehrmacht birliğinin lideri konuşmasının sonunda Führer için bir "Sieg Heil" istediğinde, ne oradaki Wehrmacht birlikleri, ne de Volkssturm veya katılan sivil halk izleyicileri tarafından geri dönüş yapıldı. Bu kitlelerin sessizliği, muhtemelen nüfusun tutumlarını en iyi şekilde yansıtıyor...