stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Terry Barrett
Terry Barrett'ın Sanatı Yorumlama İlkeleri > Barrett'ın İlkeleri

•	Eserler her zaman bir şey hakkında olmalıdır

•	Konu + Ortam + Biçim + Bağlam = Anlam

•	Bir sanat eserini yorumlamak, onu dilde anlamak demektir

•	Hisler, yorumlamada rehberlerdir

•	Eserlerin tanımlanması, analizi, yorumlanması, değerlendirilmesi ve teorize edilmesi eleştirinin birbiriyle ilişkili ve bağımlı faaliyetleridir

•	Sanat eserleri çoklu yorumlara çeker ve yorumun amacı tek, büyük, birleşik bir yorumda ulaşmak değildir

•	Herhangi bir sanat eserine izin verilen bir dizi yorum vardır

•	Sanatçının eserin ne anlamaya çalıştığıyla sınırlı değildir

•	Yorumlar, daha çok makul, ikna edici, bilgilendirici ve aydınlatıcı olmaya meyillidir, kesin değildir

•	Yorumlar bir dünya görüşünü ima eder

•	İyi yorumlar, eser hakkında daha çok anlatır ve yorumlayandan daha çok anlatır

•	Yorumun nesneleri sanat eserleridir, sanatçılar değil

•	Tüm sanat, ortaya çıktığı dünyayla ilgili bir bakımdan ibarettir

•	Tüm sanat, bir ölçüde başka bir sanatla ilgilidir

•	İyi yorumlar tutarlılık, uygunluk ve kapsayıcılığa sahiptir

•	Sanatı yorumlamak, hem bireysel hem de toplumsal bir çaba gerektirir

•	Bazı yorumlar diğerlerinden daha iyidir

•	Bir yorumun kabul edilebilirliği sonuçta bir yorumcu topluluğu tarafından belirlenir ve topluluk kendini düzeltme yeteneğine sahiptir

•	İyi yorumlar bizi kendi gözlerimizle görmeye ve kendi başımıza devam etmeye davet eder
Çağdaş bir filozof ve sanat eleştirmeni olan Arthur Danto'ya göre, eserlerin temel bir özelliği olan "hakkında olma". Eserlerin mutlaka bir şey hakkında olması, Danto'nun sanat felsefesinin köşe taşıdır. Çünkü bir şey hakkında olduğu için yorumlanmalıdır. Barrett'ın "Düşünmek, Merak Etmek ve Yanıtlamak" adlı kitabı, Danto'nun teorisini beş ana öneri olarak özetler: bir sanat eserinin (1) bir şey hakkında olduğu, (2) bir bakış açısı projelendirdiği, (3) bu bakış açısını retorik araçlarla projelendirdiği ve (4) yorum gerektirdiği ve (5) eserin ve yorumun bir sanat tarihi bağlamına ihtiyaç duyduğu.
Terry Barrett'ın Sanatı Yorumlama İlkeleri > Hisler, Yorumlama Rehberleridir

Duygular, sanat eserlerini yorumlamada ve dünyayı anlamada merkezi bir rol oynar. Sanatı yorumlamada duygular hakkında Goodman şunları söyler: "Sanat eseri, duygular aracılığıyla da algılanır. Duygusal uyuşukluk, burada kör veya sağır olmak kadar kesin bir şekilde etkisiz kılar... estetik deneyimde duygu, bir eserin hangi özelliklere sahip olduğunu ve deneyimlediğimiz özellikleri belirleme aracıdır." Eğitim ve sanat hakkında yazan bir filozof olan Israel Scheffler, duyguların dünyayı algılamamıza nasıl bağlı olduğunu ayrıntılı bir şekilde anlatır. Duygular, bize dünyanın belirli bir ışıkta görünüp görünmediğini söyler. Duygular, çevreyi "yararlı veya zararlı, vaat edici veya tehdit edici, tatmin edici veya engelleyici" şekilde görmemize yardımcı olur. Duyguların, dünyanın okunmasında ve sanat eserlerini yorumlamada rol oynadığı bir süreç olduğunu söyleyebiliriz: "duygularımızı okuma ve eseri okuma süreci, genel olarak, neredeyse ayrılamaz süreçlerdir."
Terry Barrett'ın Sanatı Yorumlama İlkeleri > Sanat Eserlerinin Anlamları Her Zaman Sanatçının Niyetinin Anladığı Şey Değildir

Bir sanat eserini yorumlamak için bir sanatçının eseri yaparken ne anlamaya çalıştığını bilmek, o eseri anlamak için büyük bir yardım olabilir. Sanatçının niyetleri, yorum yapmak isteyenler için eserlerle ilgili anlamlar oluşturmak için önemli bir rol oynayabilir. Ancak Barrett'ın kitabı, eserin sanatçının istediği şeyi ne kadar başarılı bir şekilde ifade ettiği, eserin doğru bir şekilde yorumlanabilmesi için sanatçının niyetinin ne olduğunu bilmek kadar zor olduğunu savunmaz. Bir eserin ne anlama geldiğinin sanatçının ne demek istediğiyle sınırlı olmadığını belirtir. Bir eserin, sanatçının ne istediğini belirlemek için belirli bir noktaya sıkışmamamız gerekir. Sanat eserlerini yorumlamaya çalıştığımız şey, sanatçılar değil, eserlerdir. Ayrıca, niyet, amacı gösterir, ancak zorunlu olarak başarıyı değil.
İki tür Niyetçilik vardır: Gerçek Niyetçilik ve Hipotetik Niyetçilik. Gerçek Niyetçilik, bir sanat eserinin anlamının, yapıldığı kişinin ne anlamaya çalıştığı olduğu görüşüdür. Hipotetik Niyetçilik ise bir eserin anlamının, bir ideal izleyicinin sanatçının niyetini ne olabileceğini tahmin etmesi olduğu görüşüdür. Gerçek Niyetçilikte, sanatçı, eserin anlamını doğru bir şekilde yorumlanabilmesi için niyetini başarılı bir şekilde gerçekleştirmiş olmalıdır. Tersine, Hipotetik Niyetçilikte, izleyici ideal bir izleyici olarak eseri başarılı bir şekilde yorumlar.
Barrett şöyle der: "Bir sanat eserinin anlamı, sanatçının eseri yaparken aklında ne olduğu ile sınırlı değildir; eser, sanatçının ne demek istediği kadar daha az veya daha fazla anlam taşıyabilir."
Sanatçının niyetine dayanarak bir eserin yorumlanması, izleyiciyi pasif bir izleyici olarak konumlandırmak anlamına gelir. Sanatçının niyetine bel bağlamak, izleyiciye yorum yapma sorumluluğunu kaldırır; aynı zamanda izleyiciyi yorum yapma düşüncesinin ve yeni anlayışların sağladığı zevkten mahrum bırakır.
Terry Barrett'ın Sanatı Yorumlama İlkeleri > Yorumun Nesneleri Sanat Eserleridir, Sanatçılar Değil

Sanatla ilgili bazı konuşmalarda ve yazılarda, sanatçılar eserleri yorumlanan kişiler olarak yorumlanır. Eleştiri söyleminde, yorumlanması gereken sanat nesneleridir, onları yapan kişiler değil. Sanat eserlerini değil, sanatçıları düşünmeliyiz. Eser yerine sanatçıya odaklanırsak, sanat eserini ve ona olan tepkilerimizi daha iyi anlama fırsatlarını kaçırırız.
Terry Barrett'ın Sanatı Yorumlama İlkeleri > Sanatın Tamamı, Ortaya Çıktığı Dünya Hakkında Bir Dereceye Kadardır

Donald Kuspit, çağdaş sanat eleştirmeni ve estetikçi, eserleri yorumlarken psikanalizi dahil etme kararını tartışırken bu ilkeyi pekiştirir: “Başlamıştım hissetmeye ki sanatçı yaşamdan muaf değildir. Sanatı, yaşamın bir yansıması, meditasyonu veya yorumu olarak görmekten başka bir çıkış yolu yoktu. Sanatın nasıl yaşam meselelerini, ya da hepimizin içinde yer aldığı varoluşsal meseleleri yansıttığı beni ilgilendirmeye başladı.” Tüm sanat, yapıldığı zaman ve mekanın bağlamından ortaya çıkarılabilir. Aksine, bir eseri, ortaya çıktığı bağlamda hayal etmeden anlamak mümkün değildir. Michael Foucault'ün ifadesiyle, "Bir metin, çok kültürden çıkarılmış çoklu yazılardan oluşur ve diyalog, parodi, yarışma ilişkilerine girer."
Seçilmiş Yayınlar

Criticizing Art: Understanding the Contemporary (1999) McGraw-Hill
Criticizing Photographs: An Introduction to Understanding Images (1999) McGraw-Hill
Interpreting Art: Reflecting, Wondering, and Responding (2002) McGraw-Hill
Why Is That Art?: Aesthetics and Criticism of Contemporary Art (2007) Oxford University Press
Making Art: Form and Meaning (2011) McGraw-Hill
Modernism and Postmodernism: An Overview with Art Examples (1997) Hutchens ve Sums, eds., Art Education: Content and Practice in a Postmodern Era içinde
Weight of Photography (2010)
Türkçe'ye Çevrilmiş Yayınları

Neden Bu Sanat?: Çağdaş Sanatta Estetik ve Eleştiri ( Çev. Erment, E. Say Yayınları, 2015)
Fotoğrafı Eleştirmek İmgeleri Anlamaya Giriş ( Çev. Harcanoğlu, Y. Hayalperest Kitap, 2017)
Sanat Eleştirisi: Bir Kılavuz ( Çev. Erment, E. Say Yayınları, 2017)
Sanatı Anlamak: Sanatı Yorumlama İlkeleri ( Çev. Erment, E. Say Yayınları, 2019)
Eleştiri Öğrenciler İçin Bir Rehber ( Çev. Öztürk, M. A. Hayalperest Kitap, 2020)
Sanat Üretimi Form ve Anlam ( Çev. Alpay, E. B. Hayalperest Kitap, 2022)
Dış Bağlantılar

Resmi web sitesi
1982-83 Serie A

Ascoli
Avellino
Cagliari
Cesena
Catanzaro
Fiorentina
Genoa
Sampdoria
Inter
Juventus
Torino
Napoli
Pisa
Roma
Udinese
Verona
Serie A 1982-83 takımların dağılımı
1982-83 Serie A, İtalya'da en üst düzey futbol ligidir. Bu sezonun sonunda AS Roma takımı 2.şampiyonluğunu kazanmıştır.
Final son durum

| S  | Team  | O  | G  | B  | M  | A  | Y  | Av>   | P  | Promotion or relegation  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | Roma (Ş) | 30 | 16 | 11 | 3 | 47 | 24 | +23 | 43 | Şampiyon Kulüpler Kupası |
| 2. | Juventus | 30 | 15 | 9 | 6 | 49 | 26 | +23 | 39 | UEFA Kupa Galipleri Kupası |
| 3. | Internazionale | 30 | 12 | 14 | 4 | 40 | 23 | +17 | 38 | UEFA Kupası |
| 4. | Verona | 30 | 11 | 13 | 6 | 37 | 31 | +6 | 35 | UEFA Kupası |
| 5. | Fiorentina | 30 | 12 | 10 | 8 | 36 | 25 | +11 | 34 |  |
| 6. | Udinese | 30 | 6 | 20 | 4 | 25 | 29 | -4 | 32 |  |
| 7. | Sampdoria | 30 | 8 | 15 | 7 | 31 | 30 | +1 | 31 |  |
| 8. | Torino | 30 | 9 | 12 | 9 | 30 | 28 | +2 | 30 |  |
| 9. | Avellino | 30 | 8 | 12 | 10 | 29 | 34 | -5 | 28 |  |
| 9. | Napoli | 30 | 7 | 14 | 9 | 22 | 29 | -7 | 28 |  |
| 11. | Pisa | 30 | 8 | 11 | 11 | 27 | 27 | 0 | 27 |  |
| 11. | Genoa | 30 | 6 | 15 | 9 | 34 | 38 | -4 | 27 |  |
| 11. | Ascoli | 30 | 9 | 9 | 12 | 32 | 37 | -5 | 27 |  |
| 14. | Cagliari | 30 | 6 | 14 | 10 | 23 | 33 | -10 | 26 | Serie B ligine düştü |
| 15. | Cesena | 30 | 4 | 14 | 12 | 22 | 35 | -13 | 22 | Serie B ligine düştü |
| 16. | Catanzaro | 30 | 2 | 9 | 19 | 21 | 56 | -35 | 13 | Serie B ligine düştü |
Faysal bin Abdülaziz Âl-i Suud

| Faysal bin Abdülaziz Âl-i Suud  فيصل بن عبدالعزيز آل سعود |
| --- | --- |
Faysal bin Abdülaziz, 1945
3. Suudi Arabistan kralı
Hüküm süresi: 2 Kasım 1964 – 25 Mart 1975
Taç giymesi: 2 Kasım 1964
Önce gelen: Suud
Sonra gelen: Halid
Suudi Arabistan Naibi
Hüküm süresi: 4 Mart 1964 – 2 Kasım 1964
Suudi Arabistan Veliaht Prensi
Hüküm süresi: 9 Kasım 1953 – 2 Kasım 1964
Önce gelen: Suud bin Abdülaziz
Sonra gelen: Halid bin Abdülaziz

Doğum: 14 Nisan 1906(1906-04-14) Riyad, Necid ve Ahsa Emirliği
Ölüm: 25 Mart 1975 (68 yaşında) Riyad, Suudi Arabistan
Eş(ler)i:  Liste Sultan bint Ahmed el-Sudeyri İffet es-Süneyyan el-Cevhere bint Suud el-Kebir Haya bint Türki el-Türki Hessa bint Muhammad el-Muhanna Aba el-Hail Münire bint Şuheym el-Thunayan el-Mahaşer Fatima bint Abdülaziz el-Şahrani 
Çocuk(lar)ı:  Liste Prens Abdullah Prenses Sara Prens Mohammed Prens Suud Prens Halid Prens Abdurrahman Prens Saad Prens Bender Prens Türki Prenses Luluve Prenses Hayfe 
Hanedan: Suud Ailesi
Babası: İbn Suud
Annesi: Tarfa bint Abdullah El Şeyh
Dini: İslam
İmza: 
Faysal bin Abdülaziz Âl-i Suud (Arapça: فيصل بن عبدالعزيز آل سعود; 14 Nisan 1906 – 25 Mart 1975), Suudi Arabistanlı devlet adamı ve diplomat olup 2 Kasım 1964'ten 1975'teki suikastına kadar Suudi Arabistan kralı olarak görev yapmıştır. Tahta çıkmadan önce 9 Kasım 1953'ten 2 Kasım 1964'e kadar Suudi Arabistan veliaht prensi olarak görev yapmış ve 1964'te kısa bir süre üvey kardeşi Kral Suud'un naipliğini üstlenmiştir. Faysal, modern Suudi Arabistan'ın kurucusu olan Kral Abdülaziz'in üçüncü oğluydu.
Faysal'ın doğumu sırasında babası Necid Emiri olarak hüküm sürmekteydi ve annesi birçok önde gelen Suudi dini lider yetiştirmiş olan Alü'ş-Şeyh ailesindendi. Faysal, babasının hükümdarlığı sırasında etkili bir kraliyet mensubu olarak öne çıktı. 1926'dan 1932'ye kadar Hicaz valisi olarak görev yaptı. 1930'dan itibaren Suudi dışişleri bakanı, 1954'ten ölümüne kadar da 1960-1962 yılları arası hariç başbakan olarak görev yaptı. Babası 1953 yılında öldükten ve üvey kardeşi Suud kral olduktan sonra Faysal veliaht prens oldu. Görevi sırasında Suudi Arabistan'da köleliği yasakladı. Kraliyet ailesinin diğer üyelerinin ve anne tarafından kuzeni olan Suudi Arabistan baş müftüsü Muhammed bin İbrahim El eş-Şeyh'in yardımıyla 1964 yılında Kral Suud'u kendi lehine tahttan çekilmeye ikna etti.
Faysal hükümdarlığı boyunca modernleşme ve reform politikası uyguladı. Başlıca dış politika temaları Pan-İslamizm, antikomünizm ve Filistincilik'ti. İslami din görevlilerinin gücünü sınırlamaya çalıştı. İsrail'in Batı'dan aldığı desteği protesto ederek 1973 Petrol Krizi'ne neden olan petrol ambargosuna öncülük etti. Faysal, Krallığın bürokrasisini başarılı bir şekilde istikrara kavuşturdu. Reformları bazı tartışmalara yol açsa da hükümdarlığı Suudi Arabistanlılar arasında önemli bir popülariteye sahipti. Yeğeni Faysal bin Müsaid el-Suud tarafından 1975 yılında öldürülmesinin ardından yerine üvey kardeşi Halid geçti.
İlk yılları ve eğitimi

Faysal bin Abdülaziz 14 Nisan 1906 tarihinde Riyad'da doğdu. O zamanlar Necid emiri olan Abdülaziz bin Abdülrahman'ın üçüncü, Riyad'da doğan ilk oğluydu. Annesi, Abdülaziz'in 1902 yılında Riyad'ı ele geçirdikten sonra evlendiği Tarfa bint Abdullah El Şeyh'ti. Tarfa, dini lider Muhammed bin Abdülvehhâb'ın soyundan geliyordu. Faysal'ın anne tarafından dedesi Abdullah bin Abdüllatif El Şeyh, Abdülaziz'in başlıca dini hocalarından ve danışmanlarından biriydi. Faysal'ın, babası Abdülaziz'in üvey kardeşi Muhammed bin Abdurrahman'ın oğlu olan kuzeni Halid bin Muhammed ile evlenen Noura adında bir ablası vardı.
Annesi Tarfa bint Abdullah 1906 yılında Faysal altı aylıkken öldü. Daha sonra torunlarını eğiten anne tarafından dedesi Abdullah bin Abdüllatif ve Haya bint Abdurrahman El Mükbel'in yanında yaşamaya başladı. Faysal, dedesinin gözetimi altında Kur'an, İslam hukuku ve doktrinleri üzerine eğitim çalışmalarını dokuz yaşında tamamladı. Ayrıca ata binmeyi ve siyasetin temellerini de babasından öğrendi. Babası onu askeri ve siyasi açıdan etkiledi ve Faysal genç yaşta babasını uluslararası toplantılarda temsil etmek üzere seçildi.
Helen Chapin Metz'e göre Faysal ve onun kuşağının çoğu, cesaretin son derece önemsendiği ve pekiştirildiği bir ortamda yetişti. 1916'dan itibaren, daha sonra çeşitli devlet görevlerinde bulunmuş olan Hafız Vehbe tarafından eğitildi.
Erken dönem siyasi deneyimleri

Abdülaziz'in en büyük oğullarından biri olan Faysal'a çok sayıda sorumluluk verildi. 1919'da İngiliz hükûmeti Abdülaziz'i Londra'ya davet etti. Abdülaziz gidemedi ama büyük oğlu Türki'yi temsilcisi olarak atadı. Ancak Prens Türki ziyaretten önce İspanyol gribi nedeniyle hayatını kaybetti. Akabinde Faysal, İngiltere'yi ziyaret eden ilk Suudi Arabistan kraliyet mensubu olarak Londra'ya gönderildi. Ziyareti beş ay sürdü ve birçok İngiliz yetkiliyle bir araya geldi. Aynı dönemde Fransa'yı da ziyaret etmiş ve bu ülkeye resmi ziyarette bulunan ilk Suudi Arabistan kraliyet mensubu olmuştur.
Abdülaziz, Arabistan üzerindeki otoritesini pekiştirmek için oğlu Faysal'a birçok askeri görev verdi. Hail'in ele geçirilmesinden ve 1922'de Asir'in ilk kez kontrol altına alınmasından sonra Faysal yaklaşık altı bin askerle bu vilayetlere gönderildi. Faysal aynı yılın sonunda Asir üzerinde tam kontrol sağladı.
Erken dönem siyasi deneyimleri > Hicaz valiliği ve dışişleri bakanlığı

Prens Faysal, babasının bölgeyi ele geçirmesinin ardından 9 Şubat 1926'da Hicaz valisi olarak atandı. Görev süresi boyunca sık sık yerel liderlerle istişarelerde bulundu. Aralık 1931'de Vekiller Meclisi'nin anayasasının ilan edilmesinin ardından dört üyeli meclisin başkanı ve dışişleri bakanı oldu. Krallığı döneminde bile, 1960-1962 yılları hariç ölümüne kadar Suudi dış politikasını bakan sıfatıyla yönetmeye devam edecekti.
Faysal bu dönemde Mayıs 1932'de İran, 1932'de Polonya ve 1933'te Rusya dahil olmak üzere birçok ülkeyi ziyaret etti. 8-23 Haziran 1932 tarihleri arasında İstanbul ve Ankara'yı ziyaret etti, Cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Atatürk ile görüştü. Faysal, 23 Eylül 1932'de Mekke'deki El Hamidiye Sarayı'nda Hicaz ve Necid Krallığı'nın adını Suudi Arabistan Krallığı olarak değiştiren kraliyet kararnamesini okuyarak babası adına Suudi Arabistan'ın kuruluşunu resmen ilan etti. Faysal, 1934 yılında Suudi-Yemen Savaşı sırasında Suudi zaferiyle sonuçlanan bir sefere komuta etti. Üvey kardeşi Halid ile birlikte Başkan Franklin D. Roosevelt'in daveti üzerine Ekim 1943'te ABD'yi ziyaret etti. Bu ziyaret, Suudi Arabistan ile ABD arasındaki ilk temaslardan biridir.
Kral Abdülaziz ömrünün sonuna yaklaşırken, Faysal'ın geniş bilgi birikimi ve tecrübesi nedeniyle, yaşayan en büyük oğlu Veliaht Prens Suud yerine olası bir halef olarak Faysal'ı tercih etti. Faysal'ın çocukluğundan beri Abdülaziz, onu oğulları arasında en zekisi olarak görmüş ve sık sık ona savaş ve diplomasi alanlarında sorumluluklar vermişti. Ayrıca Faysal'ın sade bir bedevi yaşam tarzını benimsediği bilinmekteydi. Abdülaziz bir keresinde yerine kimin geçeceğini tartışırken "Keşke üç Faysal'ım olsaydı" demiştir. Ancak Abdülaziz, istikrarın azalacağı endişesiyle oğlu Suud'un veliaht prensliğini devam ettirme kararı aldı.
Kral Suud ile mücadele

Bu dönemde Kral Suud ile mücadele arka planda devam etti. Kraliyet prensleri toplanarak Faysal'dan kontrolü devralmasını istedi. Suud, ülkeyi ciddi bir borç batağına sürüklemiş ve Birleşik Arap Cumhuriyeti başkanı Cemal Abdünnâsır'a yönelik suikast planına karışarak kraliyet ailesini utandırmıştı.
Faysal, Suudi Arabistan'ın siyasi ve ekonomik koşulları kötüleşirken, Suud'un 1963 başlarında sağlık sorunları nedeniyle ülkeden uzak kalmasından yararlanarak kendine daha fazla güç topladı. Suud'a sadık birçok kişiyi görevlerinden aldı ve 1962'de Ulusal Muhafızlar'ın komutasını verdiği üvey kardeşi Prens Abdullah gibi kendisiyle aynı düşünen prensleri önemli askeri ve güvenlik pozisyonlarına atadı. Suud ülkeye döndüğünde Faysal'ın yeni düzenlemelerini kabul etmedi ve tüm yetkilerinin kendisine geri verilmesini talep etti.
Bunun üzerine Faysal, Suud hariç kraliyet ailesinin tüm üst düzey üyelerinin yanı sıra ulema ve aile ileri gelenlerini toplantıya çağırdı. Faysal aile reislerini Suud'un tüm yetkilerinin geri verilmesi talebine yanıt olarak toplamıştı. Sonuç olarak, kurul Faysal'ı destekledi ve Suud'un tahttan indirilerek Faysal'ın kral ilan edilmesini önerdi. Faysal'ın anne tarafından kuzeni olan Suudi Arabistan baş müftüsü Muhammed bin İbrahim El eş-Şeyh, Kral Suud'u kardeşinin taleplerini kabul etmeye çağıran bir fetva yayınladı. Öte yandan Faysal, Suud'un kraliyet ünvanını korumasını istedi. Suud'u kral olarak tanıyacağına dair babasına verdiği yemine bağlı olduğunu düşündüğü söyleniyordu. Faysal'ın istediği tek şey, Suud'un iktidarı kendisine bırakması ve kamusal hayattan uzak durmasıydı.
Suud, yürütme yetkilerini geri almak için son çare olarak Kraliyet Muhafızları'nın Nasriye Sarayı'na konuşlandırılmasını emretti. Fakat bu hareket Faysal'ın Ulusal Muhafızlar'a Suud'un sarayını kuşatmaları emrini vermesine yol açtı. Faysal'a sadık olanlar sayıca ve silahça üstün gelince Suud yumuşadı ve 4 Mart 1964'te Faysal naip olarak atandı. Aynı yılın ilerleyen günlerinde kraliyet ailesinin ileri gelenleri ve ulema bir araya geldi ve baş müftü ikinci bir fetva yayınlayarak Suud'u kardeşi lehine tahttan feragat etmeye çağırdı. Kraliyet ailesi fetvayı destekledi ve kararlarını hemen Suud'a bildirdi. Artık tüm yetkileri elinden alınmış olan Suud da bu kararı kabul etti ve Faysal 2 Kasım 1964'te kral ilan edildi. Suud sürgüne giderek önce Mısır'a sığındı, daha sonra Yunanistan'a yerleşti.
Kral Suud ile mücadele > Köleliğin kaldırılması

Suudi Arabistan'da kölelik, Faysal 1962 yılında köleliğin tamamen kaldırılmasına yönelik bir kararname yayınlayana kadar yürürlükteydi. BBC sunucusu Peter Hobday, o dönemde yaklaşık 1.682 kölenin, her birinin devlete maliyeti 2.000 dolar olmak üzere serbest bırakıldığını belirtti. Siyasi analist Bruce Riedel, ABD'nin kölelik konusunu Kral Abdülaziz ile ABD Başkanı Franklin D. Roosevelt'in 1945'teki görüşmesinden sonra gündeme getirmeye başladığını ve John F. Kennedy'nin nihayet 1962'de Suud Hanedanını köleliği kaldırmaya ikna ettiğini ileri sürdü.
Suudi Arabistan kralı

Faysal, kral olduktan kısa bir süre sonra yaptığı bir konuşmada şöyle demiştir:
Kardeşlerim, beni hem kardeş hem de hizmetkâr olarak görmenizi rica ediyorum. 'Hükümranlık' sadece Allah'a mahsustur ve 'taht' göklerin ve yerin tahtıdır.
Faysal'ın kral olarak attığı ilk adımlardan biri, gelecekteki veraset sorunlarıyla ilgilenmek üzere bir konsey kurmak oldu. Konsey üyeleri amcaları Abdullah ve Musaid ile üvey kardeşleri Halid, Fehd, Abdullah, Sultan ve Nevvaf'tan oluşuyordu. 1967 yılında Faysal ikinci başbakanlık makamını kurdu ve bu göreve Prens Fehd'i atadı. Yeni kurulan bu organın nedeni Prens Halid'in isteği ve önerisiydi. Suudi Arabistan bayrağı 1902'den beri kullanılmasına rağmen 15 Mart 1973'te kendisi tarafından resmîleştirilmiştir.
Faysal'ın hükümdarlığı sırasında en kıdemli danışmanı, babasının özel doktoru Reşad Firavun'du. Bir diğer danışman ise kralın Arap dünyasındaki siyasi rolünün şekillenmesinde etkili olan baş müftü Muhammed bin İbrahim El eş-Şeyh'ti.
Suudi Arabistan kralı > Modernleşme

Faysal iktidarının ilk yıllarında tüm Suudi prenslerin çocuklarını yurtdışına göndermek yerine ülke içinde okutmaları gerektiğine dair bir ferman yayınladı. Bu karar üst sınıf ailelerin oğullarını krallıkta okumaları için geri getirmelerini neden oldu. Ayrıca ülkenin günümüzde de mevcut olan idari bölgeler sistemini getirdi. Modern bir refah sisteminin temellerini attı. 1970 yılında Adalet Bakanlığı'nı kurdu ve ülkenin ekonomik kalkınması için ilk "beş yıllık plan"ı başlattı.
Faysal'ın modernleşme girişimlerinden biri de medya, yayıncılık ve arşivcilikle ilgili yeni yasalar ve yirminci yüzyıl ortası Arabistanı'yla ilgili kayıtları tutan yabancı ve kurumsal arşivlerle yapılan ikili kültürel işbirliği protokolleriydi. Ülkede televizyon yayınları resmî olarak 1965 yılında başladı. Aynı yıl Faysal'ın bir yeğeni Suudi televizyonunun yeni kurulan merkezine saldırdı, ancak güvenlik personeli tarafından öldürüldü. Saldırgan, Faysal'ın gelecekteki suikastçısının kardeşiydi ve bu olay kral cinayetinin en yaygın kabul gören nedeni olarak görüldü. Gerçekleştirdiği sosyal değişimlerden hoşnutsuzluk duyulsa da, Suudi Arabistan'ı modernleştiren politikaları, kutsal şehirler Mekke ile Medine'yi yönetmesi, Siyonizm'in sağlam bir muhalifi olarak tanınması ve ülkenin hızla yükselen mali gücü nedeniyle Arap dünyası Faysal'a saygı duymaya başladı.
Suudi Arabistan kralı > Ekonomik kalkınma

Faysal petrol gelirlerinin kullanımını en üst düzeye çıkaracak stratejiler izledi. Aramco ile yapılan ve adaletsiz olduğunu düşündüğü kâr paylaşımı anlaşmasının kapsamlı bir değerlendirmesini başlatarak revize edilmesini talep etti. Buna ek olarak, hükûmet petrol rezervuarı işletme anlaşmaları yapmaktan vazgeçerek sadece devlet kurumlarına petrol yatırım imtiyazları vermeye başladı. Devlet hazinesinin iflasının ilan edilmesinin ardından Faysal, endüstriyel, tarımsal, finansal ve ekonomik girişimleri yeniden canlandırmaya odaklandı. Krallığın ekonomik ve idari olarak gençleştirilmesindeki etkin rolüyle tanındı.
Faysal, ülkenin beş yıllık planlarını formüle etme görevini üstlendi ve idari bölgelerin yapısını oluşturmaya başladı. Devlet hizmet kurumlarının kapasitelerini güçlendirmek için yabancı danışmanlık firmalarından yardım aldı. Ayrıca, sanayi, tarım, proje girişimleri, arazi yatırımları, doğal kaynakların ve içme suyu kaynaklarının araştırılmasına aktif olarak katıldı. Faysal, Petromin şirketinin kurulmasında önemli bir rol oynadı ve kapsamlı bir enerji santralleri ağının temelini attı. Ayrıca petrokimya, demir, çelik, çimento ve madencilik gibi temel endüstrilerin kurulmasına öncülük etti. Beceri geliştirmenin öneminin farkında olan Faysal, öğrencilerin eğitim için Batı ülkelerine gönderilmesini savundu ve böylece endüstriyel girişimlerin büyümesine katkıda bulundu. Krallık 1969 yılında ilk kalkınma stratejisini başlattı. Faysal 1966 yılında ABD Başkanı Lyndon B. Johnson ile bir görüşme gerçekleştirerek Krallığın gelişmesi için ortak çabalara odaklanan bir Suudi-Amerikan ittifakı kurdu. Ardından 1971 yılında, Washington'da Başkan Richard Nixon ile bir görüşme gerçekleştirdi. 1973'te Suudi-Amerikan Ortak Ekonomik Komitesi kuruldu. Nixon'ın Suudi Arabistan'ı ziyaret eden ilk ABD başkanı olmasıyla 1974 yılında iki ülke ilişkilerinde bir dönüm noktası yaşandı.