stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Hesaplamalı elektromanyetizma
Diğer metodlar > Eigenmode genişlemesi (EME)

Eigenmode genişlemesi elektromanyetik alanların temel bölgesel eigenmode lara bölünmesine dayanan tutarlı bir 2 boyutlu elektromanyetik yayılma simülasyon tekniğidir. Eigenmodelar her bölgedeki enine kesitlerde Maxwell eşitliklerinin çözülmesiyle bulunur. Eigenmode genişlemesi Maxwell eşitliklerini 2 D ve 3 D de çözebilir ve mod çözücülerin vektörel olduğu tümüyle vektörel bir çözüm sağlar. Optik dalga yapısı modellemelerinde FDTD ye göre çok daha güçlü faydalar sağlar, fiberoptik ve silikon fotonik aletlerde popüler bir araçtır.
Diğer metodlar > Fiziksel optik (PO)

Fiziksel optik yüksek frekans(düşük dalga boyu) yaklaşımının elektrik mühendisliği ve uygulamalı fizikte, optik içerisinde kullanılan adıdır. Dalga etkilerini yok sayan geometrik optik ve kesin bir teori olan tam dalga elektromanyetiği arasında bir metottur. ‘Fiziksel’ kelimesi geometrikten çok fiziksel bir teori olup yine de tam bir fiziksel teori olmadığını ifade eder.
Bu yaklaşım ışın optiğini kullanarak bir yüzeydeki alanı hesaplayıp daha sonra alan boyunca integral alarak ne kadar alana iletilmiş veya saçılmış olduğunu hesaplamaktan ibarettir. Bu problem detaylarının karışık olmasından Born yaklaşımına benzer.
Diğer metodlar > Resmi kırınım teorisi (UTD)

Resmi kırınım teorisi elektriksel küçük süreksizlikler veya bir noktada birden fazla boyuttaki süreksizliklerden gelen elektromanyetik saçılım problemlerini çözmek için uygulanan bir yüksek frekans metodudur.
Resmi kırınım teorisi yakın elektromanyetik alanları yarı optik olarak ele alır ve her kırınım yapan obje-kaynak kombinasyonu için kırınım katsayılarını belirlemede ışın kırınımı kullanır. Bu katsayılar sonradan kırılma noktasından her yöne doğru alan gücünü ve fazını hesaplamak için kullanılır. Daha sonra bu alanlar gelen ve yansıyan alanlarla toplanarak genel bir çözüm elde edilir.
Onaylama

Onaylama elektromanyetik simülasyon kullanıcılarının karşılaştığı temel meselelerdendir. Kullanıcı simülasyonunun onay aralığını anlamalı ve iyi hakim olmalıdır. Burada ölçüt gerçeklerle çıkan sonucun ne kadar mesafeli olduğudur.
Bu sorunun cevabı 3 adımdan oluşur:
Simülasyon sonuçlarıyla analitik formüllerin karşılaştırılması- örneğin bir plakanın radar enine kesitini analitik formül ile belirlemek:
Kodlar arasında enine karşılaştırma- örneğin moment metodu (MoM) ile asimptotik metodun kabul edilen aralıklarında enine karşılaştırması.
Simülasyon sonuçlarının ölçümlerle karşılaştırılması-son onaylanma adımı ölçümler   simülasyon arasında karşılaştırma yapmaktır.
Onaylama işlemleri açıkça gösterir ki bazı farklar deneysel kurulum ve deneyin simülasyon olarak yeniden yapılmasından kaynaklanan farklar olarak açıklanabilir.
Konuyla ilgili yayınlar

Detailed and highly visual lecture notes and videos on Computational Electromagnetics2 Mart 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
R. F. Harrington (1993). Field Computation by Moment Methods. Wiley-IEEE Press. ISBN 0-7803-1014-4.
W. C. Chew, J.-M. Jin, E. Michielssen, and J. Song (2001). Fast and Efficient Algorithms in Computational Electromagnetics. Artech House Publishers. ISBN 1-58053-152-0. KB1 bakım: Birden fazla ad: yazar listesi (link)  CS1 maint: Multiple names: authors list (link)
J. Jin (2002). The Finite Element Method in Electromagnetics, 2nd. ed. Wiley-IEEE Press. ISBN 0-471-43818-9.
Allen Taflove and Susan C. Hagness (2005). Computational Electrodynamics: The Finite-Difference Time-Domain Method, 3rd ed. Artech House Publishers. ISBN 1-58053-832-0.
Safevî şahları listesi

Safevi şahı unvanı, 1501 sonbaharında I. İsmail'in Çabani ve Şerur savaşlarını kazandıktan sonra Tebriz'i ele geçirmesi ve kendisini Şah ilan etmesiyle kabul edilmiş ve 1736 yılında Nadir Şah olduktan sonra bu hanedandan alınmıştır.
Bu listede Safevî Hanedanı'na mensup Şahların isimleri kronolojik olarak sıralanmıştır. Liste ayrıca şahın adını, babasının adını, portresini, ulusal bayrağını, saltanatının başlangıcını ve bitişini, taç giyme tarihini ve bilgilerin kaynağını gösterir.
Safevî şahları listesi

| Şah   | Portre  | Arma | Varis | Unvan | Tahta  geçişi   | Tahttan  inişi   | Taç giyme  töreni   | K>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| I. İsmail. |   (1501–1524) |  | I. Tahmasb | Şah | 1494  (1494–1524 —  Safevî Tarikatının kurucusu ve Safevî İmparatorluğu'nun ilk şahı) | 23 Mayıs 1524 | 22 Aralık 1501 |  |
| I. Tahmasb |   (1524-1576) |  | II. İsmail | Şah | 23 Mayıs 1524 | 25 Mayıs 1576 | 23 Mayıs 1524 |  |
| II. İsmail |   (1576-1577) |  | Muhammed Hüdabende | Şah | Mayıs 1576 | Kasım 1577 | 22 Ağustos 1576 |  |
| Muhammed Hüdabende |   (1578-1587) |  | I. Abbas | Şah | Kasım 1577 | Ekim 1587 | 11 Şubat 1578 |  |
| I. Abbas | (1587-1629) |  | Safî | Şah | Ekim 1587 | 19 Ocak 1629 | 16 Ekim 1587 |  |
| Safî | (1629-1642) |  | II. Abbas | Şah | 19  Ocak 1629 | 12 Mayıs 1642 | 29 Ocak 1629 |  |
| II. Abbas | (1642-1666) |  | I. Süleyman (Safevi) | Şah | 12 Mayıs 1642 | 26 Ekim 1666 | 15 Mayıs 1642 |  |
| I. Süleyman (Safevi) | (1666-1694) |  | Hüseyin Mirza | Şah | 26 Ekim 1666 | 29 Temmuz 1694 | İlk taç giyme töreni: 1 Kasım 1666 İkinci taç giyme töreni: Mart 1668. |  |
| Hüseyin Mirza | (1694-1722) |  | II. Tahmasb | Şah | 6 Ağustos 1694 | 21 Ekim 1722 | 7 Ağustos 1694 |  |
| II. Tahmasb | (1722-1732) |  | III. Abbas | Şah | 1722 (kuşatılmış İsfahan'dan kaçtı ve kendini Şah ilan etti) | Eylül 1732 | 1729 (İsfahan Afganlardan geri alındıktan sonra tahta çıkmayı başardı.) |  |
| III. Abbas | (1722-1736) |  | Hanedanlığın saltanatı sona erdi. | Şah | 7 Eylül 1732 | 8 Mart 1736 (Nadir tarafından hanedanın saltanatı sona erdi. O bu tarihte kendini şah ilan etti ve Safevi hanedanı yerini Afşar hanedanına bıraktı.) | 7 Eylül 1732 |  |
Hanedanın sonraki temsilcileri

II. Tahmasb'ın 1732'de Nadir Han tarafından tahttan indirilmesinden sonra Safevi hanedanının gücü fiilen sona erdi. Ancak en azından yasal olarak 1736'ya kadar iktidarda kalan Safevi hanedanı, 1736'da tamamen iktidardan uzaklaştırıldı ve Nadir Han kendini Şah ilan etti. Ancak 1747'de Nadir Şah'ın ölümünden sonra imparatorluktaki iç savaşlar yoğunlaştı ve Afşar hanedanından olan Şahlar birbirinin yerini almaya başladı.
Ekim 1748'de Nadir Şah'ın genç torunu Şahruk iktidara getirildi. İki ay sonra Nadir'in yeğeni İbrahim kendini şah ilan etti. Ancak yenildikten sonra kaçmak zorunda kaldı. Şehirde bulunan Seyyid Muhammed, Meşhed şehrine girmeye çalışan İbrahim'in şehre girmesine izin vermedi. Seyyid Muhammed sadece anne tarafından Safevi kökenliydi ve annesi Safevi şahı I. Süleyman'ın kızıydı. Böylece taraftarlarının yardımıyla tahta çıktı ve II. Süleyman adıyla kendisini Şah ilan etti. Afşarların bir diğer temsilcisi Şahruk ise kör edildi. Ancak iki ay sonra II. Süleyman tahttan indirildi ve yerine Şahruk geçti.
Bu dönemde Şah ilan edilen bir diğer kişi de Abuturab Mirza'dır. II. Süleyman gibi o da anne tarafından Safevi hanedanından olup annesi Meryem Beyim de Sultan Hüseyin'in kızıdır. Feodal hükümdarlardan ikisi olan Karim han Zand ve Alimardan han Bahtiari, İsfahan'a saldırdı ve onu ele geçirdi. Karara istinaden Safevi hanedanının yeniden iktidara geldiği ve Abuturab Mirza'nın III. İsmail adıyla tahta çıktığı açıklandı. Ama sadece onun adı Şah'dı ve asıl güç Kerim Han ve Alimerdan Han'ın elinde toplanmıştı. Abuturab Mirza'nın saltanatı 1773'e kadar sürdü.
Safevi hanedanının bir diğer kukla hükümdarı II. Muhammed'dir. Devleti onun adına yöneten kişi Ağa Muhammed Han Kaçar'dı.
| Şah   | Portre  | Arma | Varis | Titul | Tahta   Geçişi   | Tahttan  İnişi    | Taç giyme  töreni   | K>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Şah II. Süleyman |  |  | III. İsmail | Şah | 17 Aralık 1749 | 14 Ocak 1750 | 17 Aralık 1749 |  |
| III. İsmail |  |  | III. İsmail | Şah | 1750 | 1773 | 29 Haziran 1750 |  |
| II. Muhammed |  |  | Yok | Şah | 1773 | 1796 | 1773 |  |
Konuyla ilgili yayınlar

Andrew J. Newman. Safavid Iran: Rebirth of a Persian Empire. I.B.Tauris. ISBN 9780857716613. Erişim tarihi: 27 Eylül 2022.
Roger M. Savory (2007). Iran Under the Safavids. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 9780521042512. Erişim tarihi: 27 Eylül 2022.
Kioumars  Ghereghlou (2016). ESMĀʿIL II. New York: Encyclopædia Iranica. 18 Mayıs 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Eylül 2022.
H. R. Roemer (2008). "THE SAFAVID PERIOD". The Cambridge History of Iran - The Timurid and Safavid Periods. Cambridge: Cambridge University Press. 3 Mayıs 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Eylül 2022.
Rudi Matthee (2015). Shah ʿAbbas II, the Conquest of Qandahar, the Chihil Sutun, and Its Wall Paintings. Encyclopædia Iranica Online. 23 Eylül 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Eylül 2022.
Manuchehr Parsadust (2009). PARIḴĀN ḴĀNOM. Encyclopaedia Iranica. 17 Kasım 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Eylül 2022.
Maykl Eksvorti (2006). The Sword of Persia: Nader Shah, from Tribal Warrior to Conquering Tyrant. I.B.Tauris. ISBN 978-1850437062. Erişim tarihi: 27 Eylül 2022.
Willem Floor (2005). A Note on The Grand Vizierate in Seventeenth Century Persia. Harrassowitz Verlag. 28 Eylül 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Eylül 2022.
Sussan Babaie, Kathryn Babayan, Ina Baghdiantz-MacCabe, Mussumeh Farhad (2004). Slaves of the Shah: New Elites of Safavid Iran. Bloomsbury Academic. 23 Temmuz 2023 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Eylül 2022. KB1 bakım: Birden fazla ad: yazar listesi (link)
András Barati (2019). The Succession Struggle Following the Death of Nādir Shāh (1747–1750). Orpheus Noster 11/4. 20 Eylül 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Eylül 2022.
John R. Perry (1979). Karim Khan Zand: A History of Iran, 1747-1779. University of Chicago Press. ISBN 978-0226660981. Erişim tarihi: 27 Eylül 2022.
John R. Perry (1971). The Last Safavids, 1722-1773. University of Chicago Press. ISBN 978-0226660981. 28 Eylül 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Eylül 2022.
Oktay Afandiyev (2007). Azerbaycan Safevi Devleti. Şərq-Qərb. ISBN 978-9952-34-101-0. 20 Eylül 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Eylül 2022.
Babaie, Sussan (1994). "Shah ʿAbbas II, the Conquest of Qandahar, the Chihil Sutun, and Its Wall Paintings". Muqarnas. Brill. 11: 125-142. JSTOR 1523214. OCLC 55529825. 9 Kasım 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 28 Eylül 2022.
Pierre Waldeck-Rousseau

| Pierre Waldeck-Rousseau |
| --- | --- |

Fransa Başbakanı
Görev süresi 22 Haziran 1899 - 7 Haziran 1902
Cumhurbaşkanı: Émile Loubet
Yerine geldiği: Charles Dupuy
Yerine gelen: Émile Combes
Kişisel bilgiler
Doğum: 2 Aralık 1846(1846-12-02) Nantes, Fransa
Ölüm: 10 Ağustos 1904 (57 yaşında) Corbeil-Essonnes, Fransa
Pierre Waldeck-Rousseau, (2 Aralık 1846 - 10 Ağustos 1904) Fransız politikacı. Başbakanlığı döneminde Dreyfus olayının çözüme kavuşmasını ve Fransa'da sendikaların yasallaştırılmasını gerçekleştirdi.
Hint-Ganj Ovası

Hint-Ganj Ovasının Haritası
Hint-Ganj Ovası ya da Indo-Gangetic Ovası (Bengalce: সিন্ধু-গাঙ্গেয় সমভূমি), Hindistan, Pakistan ve Bangladeş'in alanlarındaki ovadır. Kuzeyde Himalaya Dağları, güneyde Deccan Yaylası ile sınırlanmıştır. Ovanın uzunluğu tahminen 3 bin kilometredir. Eni ise 250 -300 kilometredir. Dünya uygurlağının en eski merkezlerinden birisidir.
Yer şekilleri

Ovanın yüzeyi, 270 metre yüksekliğinde yerleşmiş Hint ile Ganj deltalarıyla kaplıdır. Yer şekli olarak 60 metreye dek yüksekliğe iye kristal yüzeyin çıkıntıları ile derelerle parçalanmış çayların çıkıntıları görülür.
Su varlığı

Ovadan akan çaylar yeteri kadar çoktur (özellikle doğuda). Su tüketimi büyüktür ancak mevsim ile duraksama olur. Muson ile dağlarda karların erimesi dağıtıcı taşkınlara neden olur. Yazın akımı arttırır.
İklim ile bitki

Ganj ile Brahmaputra'nın (ovanın doğu bölümü) havzasında subtropikal muson iklimi egemendir. İndus ırmağı havzasında ise (batı bölümü) tropikal iklim egemendir. Ovanın birçok bölümünde Temmuz ayının ortalama sıcaklığı 30-36 °C, Ocak ayında ise 20 °C'dır. Kuzeybatıda ise 12 °C'ye dek sıcaklık düşer. Ara sıra sıcaklık 0 °C'e dek iner.
Ovanın içi 2 fiziki bölgeye ayrılır. Bunlar kurak Hint vadisi ile nemli Ganj ovasıdır. Orta ile doğu bölümünde hemen hemen doğal bitki örtüsü yoktur. Ganj ve Brahmaputra'nın deltası yoğun, dökmeyen ormanlarla örtülüdür. Bir zamanlar buranın batı bölümü çorak çöllerle örtülmüştür.
Palmiye, meyve ağaçları ile medeni savan bitkileri (pirinç, buğday, darı, mısır, pamuk gibi) çokça bulunur.
TLR3

TLR3 proteinin yapısı
TLR3 ya da Toll benzeri reseptör 3 (Toll Like Receptor 3), bağışıklık sisteminde rol oynayan Toll benzeri reseptörler ailesinin bazı kalıpları tanıyan reseptörlerinden biridir, 2001 yılında keşfedilmiştir. CD283 olarak da bilinir. İnsanda 4. kromozomun 4q35 bölgesinde bulunur.
TLR3'ün bulunduğu canlı grupları şunlardır:
Eukaryota, Metazoa, Kordalılar, Craniata, Omurgalılar, Euteleostomi,
Memeliler, Eutheria, Euarchontoglires, Primates, Haplorrhini, Catarrhini,
Hominidae,Homo .
TLR3, bazı influenza gibi virüslerin genetik materyali olan çift zincirli RNA'ları tanır. TLR3 bu tanımayla birlikte, diğer hücrelerin kendi antiviral savunmalarını arttırmaları için sinyal verecek olan interferon tip I üretimini artırmak için NF-kB'nin etkinleştirilmesini sağlar. Çift zincirli RNA ayrıca sitoplazmik reseptörler RIG-I ve MDA-5 tarafından da tanınır.
Yapısı

TLR3'ün yapısı Haziran 2005'te The Scripps Araştırma Enstitüsü araçtırmacıları tarafından bulunmuştur. TLR3, geniş bir atnalı şeklinde ve diğer nal şeklindeki komşularıyla ilişki içindedir; iki nal bir "dimer" olarak isimlendirilir.
TLR3 protein yüzeyinin çoğu yeri, onu bir glikoprotein yapan şeker molekülleriyle kaplıdır. Fakat bir tarafında, iki nalın arasındaki kısmı da kapsayan, şeker bulundurmayan geniş bir yüzeyi vardır. Bu yüzey ayrıca, negatif yüklü çift zincirli RNA'yı bağlayabilen, pozitif yükçe zengin iki farklı aminoasiti de içerir. TLR3ler, glikoprotein olmalarına rağmen X-ışınımı kromatografisinde kristalize olurlar.
Enceladus

Enceladus (İngilizce telaffuz: [ɛnˈsɛlədəs]) Satürn'ün en büyük altıncı uydusudur. Yaklaşık 500 kilometre çapında olan Enceladus Satürn'ün en büyük uydusu olan Titan'ın onda biri büyüklüğündedir. Yüzeyinin büyük oranda temiz buzla kaplı olması sonucunda Enceladus güneş sisteminde ışığı en fazla yansıtan gök cisimlerinden biri konumundadır. Doğal olarak ışığı tutan tüm gök cisimlerinden daha soğuk olan Enceladus'un yüzeyi öğle vakitlerinde en yüksek -198 °C dereceye ulaşmaktadır. Enceladus'un yüzeyi yoğun yaşlı kraterlerle kaplı bölgeleri ve 100 milyon yıla kadar yakın geçmişte oluşmuş genç tektonik deformasyon alanları gibi pek çok farklı yüzey özelliğini barındırmaktadır.
Enceladus, 1789 yılında William Herschel tarafından keşfedildi. Fakat 1980'lerin başında Voyager 1 ve Voyager 2, uzay araçları Satürn'ün yakınından geçinceye kadar Enceladus hakkında çok az şey biliniyordu. 2005'te Cassini uzay aracı Enceladus'un yakınından yaptığı geçişlerle uydunun yüzeyini ve çevresini önemli detaylarla ortaya çıkardı. Cassini'nin yaptığı önemli keşiflerden biri de uydunun güney kutbundan uzaya püsküren su dolu sütunların varlığıydı. Güney kutbu yakınlarındaki Cryovolkanlardan yükselen bu gayzer benzeri sütunlardan uzaya saniyede 200 kg su buharı, moleküler hidrojen, diğer uçucular ve sodyum klorür kristalleri ve buz parçacıkları dâhil bir takım katı madde püskürmekte. Şu ana kadar 100'den fazla gayzer tespit edildi. Püsküren su buharının bir kısmı "kar" olarak geri düşerken geriye kalanı uzaya kaçarak Satürn'ün E halkasındaki materyalin büyük bir kısmını oluşturmaktadır. NASA bilim adamlarına göre sütunların bileşimi kuyruklu yıldızların bileşimi ile benzerlik göstermektedir. 2014'te NASA Cassini uzay aracının Enceladus'ta sıvı sudan oluşan 10 km derinlikte bir yüzeyaltı okyanusunun varlığına dair kanıt bulduğunu duyurdu. Enceladus'taki yeraltı okyanusunun fiziksel durumu o zamandan beri matematiksel olarak modellenmiş ve çoğaltılmıştır.
Gayzer gözlemleri, iç ısı kaçağı ve güney kutup bölgesinde çok az (varsa) çarpma kraterlerinin bulunmasıyla birlikte, Enceladus'un şu anda jeolojik olarak aktif olduğunu göstermektedir. Dev gezegenlerin geniş çaplı sistemlerindeki diğer birçok uydu gibi, Enceladus da yörüngesel rezonansa hapsolmuştur. Dione ile olan rezonansı, gelgit kuvvetleri tarafından sönümlenen, gelgit etkisiyle içini ısıtan ve jeolojik aktiviteyi sağlayan yörünge dış merkezliğini artırır.
Cassini, Enceladus gayzerlerinin kimyasal analizini yaptı ve olası karmaşık kimyayı yönlendiren hidrotermal aktivitenin kanıtlarını buldu. Cassini verileri üzerinde devam eden araştırmalar, Enceladus'un hidrotermal ortamının, Dünya'nın hidrotermal bacasındaki bazı mikroorganizmalar için yaşanabilir olabileceğini ve bu tür organizmalar tarafından duman bulutunda bulunan metanın üretilebileceğini düşündürmektedir.
Tarihçe > Keşif

Enceladus, William Herschel tarafından 28 Ağustos 1789 tarihinde İngiltere Slough'daki Observatory House'da, zamanının en büyüğü olan kendi ürettiği 1,2 m'lik (47 inç) teleskobun ilk kullanımı sırasında keşfedildi. Belli belirsiz görünen büyüklüğü (HV = +11,7) ve çok daha parlak olan Satürn ve Satürn'ün halkalarına olan yakınlığı, Enceladus'un daha küçük teleskoplarla Dünya'dan gözlemlenmesini zorlaştırmaktadır. Uzay Çağı'ndan önce keşfedilen birçok Satürn uydusu gibi, Enceladus da ilk olarak Dünya halka düzlemindeyken Satürn ekinoksu esnasında gözlemlendi. Böyle zamanlarda halkalardan gelen parıltının azalması, uyduların gözlemlenmesini kolaylaştırmaktadır. Voyager görevlerinden önce Enceladus'un görünüşü, Herschel'in ilk gözlemlediği noktada çok az daha iyileşmişti. Kütlesi, yoğunluğu ve yansıtabilirlik tahminleriyle birlikte yalnızca yörünge özellikleri biliniyordu.
Tarihçe > Adlandırma

Enceladus, adını Yunan mitolojisindeki dev Enceladus'tan almıştır. Aynı zamanda Satürn II veya II S Enceladus olarak da adlandırılır. "Enceladus" adı ve o zamanlar bilinen Satürn'ün yedi uydusunun tamamı, William Herschel'in oğlu John Herschel tarafından 1847'de Ümit Burnu'nda yapılan Astronomik Gözlemlerin Sonuçları (Results of Astronomical Observations made at the Cape of Good Hope) yayınında önerildi. Bu isimleri Yunan mitolojisinde Kronos olarak bilinen Satürn, Titanların lideri olduğu için seçmiştir.
Enceladus'taki jeolojik özellikler, Uluslararası Astronomi Birliği (IAU) tarafından Burton'un Binbir Gece Masalları çevirisindeki karakter ve yerlere dayanarak adlandırılmıştır. Çarpma kraterleri karakterlere göre adlandırılırken, fossae (uzun, dar çöküntüler), dorsa (sırtlar), planitiae (ovalar), sulci (uzun paralel kanallar) ve rupes (uçurumlar) gibi diğer özellik türleriyse yerlerin adını almıştır. Uluslararası Astronomi Birliği, Enceladus'taki 86 özelliği resmi olarak adlandırdı. Verilen isimlerden bazıları; Samarkand Sulci, Aladdin krateri, Daryabar Fossa ve Sarandib Planitia'dır.
Yörünge ve dönüş

Enceladus, Dione, Tethys ve Mimas ile birlikte Satürn'ün en büyük iç uydularından biridir. Mimas ve Tethys'in yörüngeleri arasında Satürn'ün merkezinden 238.000 km ve bulut tepelerinden 180.000 km uzaklıkta yörüngede döner. Satürn'ün yörüngesini her 32,9 saatte bir, hareketinin tek bir gözlem gecesinde gözlemlenmesi için yeterince hızlıdır. Enceladus şu anda Dione ile 2:1 ortalama-hareket yörünge rezonansı'ndadır, yani Dione tarafından tamamlanan her bir yörünge için Satürn'ün etrafındaki iki yörünge tamamlar. Bu rezonans, Enceladus'un zorunlu eksantriklik olarak bilinen yörünge eksantrikliğini (0,0047) korur. Bu sıfır olmayan eksantriklik, Enceladus'un gelgit deformasyonuna neden olur. Bu deformasyondan kaynaklanan dağılan ısı, Enceladus'un jeolojik aktivitesi için ana ısı kaynağıdır. Enceladus, Satürn'ün E halkası'nın en yoğun kısmında, ana halkaları'nın en dışındaki yörüngede döner ve halkanın malzeme bileşiminin ana kaynağıdır.
Satürn'ün daha büyük uydularının çoğu gibi, Enceladus da yörünge periyoduyla eşzamanlı olarak döner ve bir yüzü Satürn'e dönük olur. Dünya'nın Ay'dan farklı olarak, Enceladus kendi dönüş ekseni etrafında 1,5°'den fazla serbest bırakmıyor gibi görünür. Ancak, Enceladus'un şeklinin analizi, bir noktada 1:4'lük bir zorunlu ikincil dönüş-yörünge serbestliği içinde olduğunu gösterir. Bu serbest bırakma, Enceladus'a ek bir ısı kaynağı sağlayabilir.
Jeoloji > Yüzey özellikleri

Voyager 2, Ağustos 1981'de Enceladus'un yüzeyini ayrıntılı olarak gözlemleyen ilk uzay aracıydı. Ortaya çıkan yüksek çözünürlüklü görüntülerin incelenmesi, çeşitli kraterli arazi bölgeleri, pürüzsüz (genç) arazi bölgeleri ve sıklıkla düz alanları çevreleyen çıkıntılı arazi şeritleri de dahil olmak üzere en az beş farklı arazi türünü ortaya çıkarmıştır. İlave olarak, geniş doğrusal yarıklar ve dik kayalıklar gözlendi. Düz ovalardaki kraterlerin görece azlığı göz önüne alındığında, bu bölgelerin yaşı muhtemelen birkaç yüz milyon yıldan daha azdır. Buna göre, Enceladus yakın zamanda "buz volkanizması" veya yüzeyi yenileyen diğer süreçlerle aktif hale gelmiş olmalıdır. Yüzeyine hakim olan yeni oluşmuş temiz buz, Enceladus'u 1,38'lik görsel geometrik albedo ve 0,81 ± 0,04'lük bolometrik Bond albedosu ile Güneş Sistemi'ndeki herhangi bir cismin en yansıtıcı yüzeyine sahip kılar. Güneş ışığını çok fazla yansıttığı için, yüzeyi diğer Satürn uydularından biraz daha soğuk olarak -198 °C (-324 °F) ortalama öğlen sıcaklığına ulaşır.
Cassini'nin 17 Şubat, 9 Mart ve 14 Temmuz 2005'te yaptığı üç uçuş sırasındaki gözlemler, Enceladus'un yüzey özelliklerini Voyager 2 gözlemlerinden çok daha ayrıntılı olarak ortaya çıkardı. Voyager 2'nin gözlemlediği düz ovalar, çok sayıda küçük sırt ve uçurumla dolu nispeten kratersiz bölgelere ayrılıyordu. Daha yaşlı ve kraterli arazide çok sayıda kırıkların bulunması, kraterlerin oluşmasından bu yana yüzeyin kapsamlı bir deformasyona maruz kaldığını düşündürmüştür. Bazı alanlarda krater bulunmaması, jeolojik olarak yakın geçmişteki büyük çapta yüzey yenileme olaylarını gösterir. Yarıklar, ovalar, kıvrımlı araziler ve diğer kabuksal deformasyonlar bulunur. Güney kutbu yakınlarında bulunan tuhaf arazi gibi, Voyager uzay araçları tarafından iyi görüntülenemeyen alanlarda muhtelif genç arazi bölgeleri keşfedildi. Bütün bunlar, Enceladus'un içinin çok önceden donmuş olması gerekirken bugün sıvı halde olduğunu gösterir.
Enceladus'un kuzey kutup bölgesindeki düşük seviyeli kraterler, yarıklar ve bozulmuş araziden oluşan, 'nin elde ettiği mozaik görüntü. Ortadaki aydınlanma çemberi üzerindeki iki belirgin krater, Ali Baba (üstte) ve Aladdin'dir. Samarkand Sulci kanalları sol taraftan dikey olarak uzanır.
görüntülerinden, artırılmış-renkli küresel harita (43,7 MB); önde olan yarım küre sağdadır
Enceladus'un kuzey ve güney yarım kürelerinin
artırılmış-renkli haritaları
Enceladus'un takip eden ve önde gelen yarım kürelerinin
artırılmış-renkli haritaları
Jeoloji > İç yapı

Cassini görevinden önce Enceladus'un içi hakkında çok az şey biliniyordu. Bununla birlikte Cassini tarafından yapılan uçuşlar; Enceladus'un iç yapısının modellenmesi, kütle ve şeklin daha iyi belirlenmesi, yüzeyin yüksek çözünürlüklü gözlemleri ve iç yapısıyla ilgili yeni bilgiler de dahil olmak üzere pek çok bilgi sağladı.
Voyager programı görevlerinden elde edilen kütle tahminleri neticesinde, Enceladus'un neredeyse tamamen su buzundan oluştuğu ileri sürüldü. Bununla birlikte Enceladus'un kütle çekiminin Cassini üzerindeki etkilerine dayanarak, kütlesinin önceden düşünülenden çok daha yüksek olduğu ve yoğunluğunun 1,61 g/cm3 olduğu belirlendi. Bu yoğunluk, Satürn'ün diğer orta büyüklükteki buzlu uydularından daha yüksektir, bu da Enceladus'un daha yüksek oranda silikat ve demir içerdiğini gösterir.