stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Bulgarofigon Muharebesi
Arka plan

I. Boris (h. 852-889) döneminde, Bulgaristan büyük değişikliklere uğradı - ülkenin Hristiyanlaştırılması ve Orta Çağ Bulgar edebiyatının ve alfabesinin yaratılmasının ve pekiştirilmesinin başlangıcı olan Aziz Kiril ve Methodios'un müritlerinin kabulü. Çoğu komşu ülkeye karşı bir dizi askeri yenilgiye rağmen Boris, Bulgaristan'ın toprak bütünlüğünü korumayı başardı. 893'teki Preslav Konsili sırasında, Boris'in en büyük oğlu Vladimir Rasate'nin (h. 889-893 Paganizmi yeniden kurma girişiminin başarısızlıkla sonuçlanması üzerine, Eski Bulgarcanın kilisenin dili olarak Yunancanın yerini almasına ve Bizans din adamlarının sürgüne gönderilmesine ve Bulgarlarla değiştirilmesine karar verildi. Konsey, I. Boris'in kültürel ve dini bağımsızlık hedeflerini mühürledi ve Bulgaristan'ın içişlerinde herhangi bir güçlü Bizans etkisinden korkan soyluların endişelerini yatıştırdı. Hristiyanlaşma sonrası doğan ve barış çocuğu olarak adlandırılan üçüncü oğlu Simeon'un bir sonraki Bulgaristan Prensi olması kararlaştırıldı.
Bu olaylar, Bizans'ın yeni Hristiyanlaşan ülke üzerinde etki yaratma umutlarını yok etti ve İmparator VI. Leon (h. 886-912) kısa süre sonra misilleme yapma şansı buldu. Bizans sarayının bazı üyeleri, Bulgar mallarının pazarını Konstantinopolis'ten Selanik'e taşımakla ilgilendiler, bu da Bulgar tüccarların daha yüksek vergiler ödemesi gerektiği anlamına geliyordu. Bu hareket sadece özel çıkarları değil, aynı zamanda 716 tarihli Bizans-Bulgar Antlaşması ile düzenlenen Bulgaristan'ın uluslararası ticari önemini de etkiledi. Tüccarların Avrupa ve Asya'nın dört bir yanından ticaret yollarının ana varış noktası olan Konstantinopolis'ten çıkarılması, Bulgaristan'ın ekonomik çıkarları için ağır bir darbe oldu. Tüccarlar I. Simeon'a şikayette bulundular ve o da VI. Leon'a sorunu gündeme götürdü, ancak talebi cevapsız kaldı. Savaş ilan etmek ve planlarını uygulamaya başlamak için bahane arayan Simeon, Bizans Trakya'sını işgal etti, bu da bazen Avrupa'da ilk ticari savaş olarak adlandırılan olaya neden oldu.
Arka plan > Macar müdahalesi

Bizanslılar, Hazar paralı askerlerinden oluşan İmparatorluk Muhafızlarını da içeren generaller Prokopios Krenitis ve Kurtikios komutasında aceleyle büyük bir ordu kurdular. Muhtemelen Edirne civarında Makedonya Theması'nda (modern Doğu Trakya) meydana gelen muharebede Bizanslılar yenilgiye uğratıldı ve komutanları can verdi. Hazarların çoğu yakalandı ve Simeon burunları kesip "onları Romalılar [yani Bizanslılar] utanç duymaları için başkente gönderdi".
Başlıca Bizans kuvvetleri doğuda Araplara karşı savaştığı için, VI. Leon, Bizans diplomasisinin iyi denenmiş yöntemlerine döndü ve o sırada Bulgaristan'ın kuzey doğusunda bozkırlarda yaşayan Macarlara zengin hediyeler ile elçiler gönderdi. Simeon, barış yapmayı reddedip Bizans elçisi Konstantinakios'u tutukladığında 894'ün sonunda, Bulgarların nehri zincirler ve halatlarla engellemelerine rağmen, Bizans donanması, Macarları Tuna üzerinden geçirmek için kullanıldı. Bizans-Bulgaristan sınırında general Nikiforos Fokas'a karşı karşıya olan I. Simeon, mecburen Macarlar ile yüzleşmek için kuzeye doğru yürümek zorunda kaldı. Ordusu, Dobruca'da bir yerde Macarlar karşısında mağlup oldu ve Simeon, güçlü kale Drastar'a kaçmak zorunda kaldı. Macarlar bir direniş ile karşılaşmadan yağmaladılar ve talan ettiler, başkent Preslav'ın dış mahallelerine ulaştılar ve tutsakları Bizanslılara sattıktan sonra Tuna'nın kuzeyine çekildiler. Sonra Simeon, mahkûm değişimi konusunu öne sürmek ve müzakere etmek istiyormuş gibi yaptı. Bizanslılar, şartları müzakere etmek için Preslav'a Leon Hoirosfaktis'i gönderdiler. Simeon, Macar tehdidini ele almak için zamana ihtiyaç duyduğundan, müzakereleri kasıtlı olarak uzattı ve Hoirosfaktis'i bir dinleyiciyi olarak defalarca reddetti. Bu arada Simeon, Peçenekler ile ittifak kurarken, halk, ordunun komutasını devralması için keşiş olmuş babası I. Boris'e bile başvurdu. Muharebede Macarlar yıkıcı bir yenilgiye uğradılar, ancak muzaffer Bulgarların kendilerinin de 20.000 atlı kaybettiği söylenir. Bu, I. Boris'in savaş alanında elde ettiği tek zaferdi. Bu yenilginin bir sonucu olarak, Macarlar batıya doğru hareket etmek ve daha sonra Macaristan Krallığı'nı kuracakları Pannonia'ya yerleşmek zorunda kaldılar.
Muharebe

Simeon "zafer ile gurur duyarak" Preslav'a döndüğümde Hoirosfaktis ile müzakereleri kesti ve bir kez daha Bizans Trakyası'nı işgal etti, yetenekli general Nikiforos Fokas'ın ölümüyle daha da cesaretlendi. Bizanslılar "tüm themaları ve tagmata", yani Araplarla savaşan tüm güçler Avrupa'ya transfer ettiler. Orduya, Fokas'ın yeteneğinden yoksun olan Domestikos ton sholon Leon Katakalon komuta ediyordu. 896 yazında iki ordu Bulgarofigon'da çarpıştı ve Bizanslılar büyük bozguna uğradılar. Bir Bizans tarihçisi şunu yazdı:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | ... Romalılar tüm hat boyunca kesin bir şekilde yenilgiye uğradılar ve hepsi yok oldu. | ” |
Kayıplar arasında ordunun ikinci komutanı olan protovestiarios Theodosius yer alırken, Leon Katakalon hayatta kalan birkaç kişiyle birlikte kaçmayı başardı. Bizans yenilgisi o kadar ciddiydi ki askerlerinden biri toplumdan emekli oldu ve Luka Stilit adı altında bir münzevi oldu.
Üstünlüğü ele geçiren Simeon, Bulgar birliklerini Konstantinopolis'e yürüterek yol üzerindeki köyleri yaktı. Müslüman tarihçi Taberî'ye göre, VI. Leon, arka arkaya barış reddedilmesinin ardından çaresiz kaldı ve bir Arap savaş esiri ordusu toplamak ve özgürlük vaadiyle Bulgarlara karşı göndermek zorunda kaldı. Bulgarlar Konstantinopolis'in hemen dışında durduruldu ve Simeon müzakere etmeyi kabul etti.
Neticesi

Savaş, resmi olarak VI. Leon'un 912'deki ölümüne kadar süren ve Bizans'ın ele geçirilen 120.000 Bizans askeri ve sivilin iadesi karşılığında Bulgaristan'a yıllık vergi ödemek zorunda olduğu bir barış anlaşmasıyla sona erdi. Antlaşma uyarınca, Bizanslılar Karadeniz ile Yıldız Dağları arasındaki bir bölgeyi de Bulgar İmparatorluğuna bırakırken, Bulgarlar da Bizans topraklarını işgal etmeme sözü verdi.
I. Simeon sonuçlardan memnun kaldı ve Bizans İmparatorluğu'na üstün olduğunu düşünüyordu. Başarıya rağmen, İmparatorluğa sonsuza dek hakim olmadan önce yapılacak daha çok şey olduğunu fark etti. Kendi siyasi ve ideolojik temele ihtiyacı vardı ve sonuç olarak Preslav'da Konstantinopolis'e rakip olabilmek için iddialı bir inşaat programı başlattı. Bu arada Simeon, Petar Gojnikoviç'i hükümdarı olarak tanıması karşılığında Sırbistan üzerindeki gücünü pekiştirdi. Bu, Bizans'ın Batı Balkanlar üzerindeki etkisini azaltmaya yönelik önemli bir adımdı.
Simeon, Bulgaristan'ın, Bizans diplomasisinin etkisinde kaldıklarında, ülkesine komşu kuzey kabilelerine karşı ne kadar savunmasız olduğunun dersini de aldı. Bu deneyim, Simeon'un Bizans'ın Sırplar veya Peçeneklerle ittifak kurma çabalarına karşı koymayı başardığı ve Bizans tarihinin en büyük felaketlerinden birinde Bizans'ın kesin bir şekilde mağlup edildiği Achelous Muharebesi'nde onları tek başlarına savaşmaya zorladığında karşılığını aldı.
Bulgarlar, Trakya'da Krenitis ve Kurtikios komutasındaki Bizanslıları yeniyor, Madrid Skilicis'den bir minyatür
Macarlar, I. Simeon'i Drastar'a kadar takip ediyor, Madrid Skilicis'den bir minyatür, Macarların ordusunun Tourkoi (Türkler) olarak isimlendirildiğini not eder
Bulgarlar Bulgarofigon'da Bizans ordusunu bozguna uğratıyorlar, Madrid Skilicis'den bir minyatür
Kara Kedi

Başlığın diğer anlamları için Karakedi sayfasına bakınız.
| "Kara Kedi" |
| --- | --- |
Aubrey Beardsley'nin öykü için yaptığı bir illüstrasyon
Yazar: Edgar Allan Poe
Özgün adı: "The Black Cat"
Ülke: ABD
Dil: İngilizce
Tür: Korku
Yayımlanma: The Saturday Evening Post
"Kara Kedi" (İngilizce: "The Black Cat") Edgar Allan Poe tarafından yazılmış kısa öyküdür. Öykü ilk defa 19 Ağustos  1843'te The Saturday Evening Post adlı gazetede yayımlandı. Suç psikolojisinin ele alındığı öykü genelde yazarın Gammaz Yürek isimli öyküsüyle birlikte ele alınır. Her iki öyküde de bir katil suçunu gizler ve hiç yakalanmayacağını düşünür, ancak kendisine suçunu sürekli hatırlatan rahatsız edici bir şey sebebiyle sonunda kendi kendini ele verir.
Konu

Öykü, güvenilmez bir anlatıcı tarafından birinci tekil şahıs ağzından anlatılır. Bu anlatıcı, söylediğine göre küçüklüğünden beri bir hayvanseverdir ve pek çok evcil hayvana sahip olmuştur. Eşiyle birlikte, Pluto adındaki bir kedi de dahil olmak üzere pek çok ev hayvanına sahiptir. Kedi anlatıcıyı özellikle sever, anlatıcı da kediyi sevmektedir. Yıllar süren bu dostluk, anlatıcının alkolik olmasıyla sonlanır. Bir gece eve sarhoş dönen anlatıcı, ayaklarına dolanan kediyi uzaklaştırmak ister. Korkuya kapılan kedi anlatıcıyı ısırır. Bunun üzerine öfkelenen anlatıcı hayvanı yakalar, cebinden çıkardığı bir çakı ile kedinin bir gözünü çıkarır.
Bu andan itibaren kedi, sahibini gördüğü anda korku içinde kaçmaya başlar. Anlatıcı ilk başta pişman olur ve suçundan dolayı vicdan azabı çeker. Ancak bu duygu zamanla hoşlanmamaya dönüşür ve anlatıcı kedinin etrafındaki varlığına dayanamamaya başlar. Bir gün kediyi bahçeye çıkarıp bir ağaca asarak öldürür. O gece anlatıcının evinde esrarengiz bir yangın çıkar, adam eşi ile birlikte kaçmak zorunda kalır.
Ertesi gün evin yıkıntılarını görmeye giden adam, ayakta kalan tek duvarın üzerinde, boynundan bir iple asılmış devasa bir kedi resmi görür. Bu görüntü anlatıcıyı önce dehşete düşürür. Adam daha sonra bu duruma mantıki bir açıklama bulur ve kedisini özlemeye başlar. Bir süre sonra meyhanede Pluto'ya benzeyen bir kedi bulur. Aynı büyüklükte ve renkteki bu kedinin bir gözü de yoktur. İki kedi arasındaki tek fark, ikincisinin göğsündeki büyük beyaz lekedir. Anlatıcı kediyi evine götürür ama bir süre sonra bu kediden de nefret etmeye, hatta korkmaya başlar. Anlatıcı bir süre sonra, hayvanın göğsündeki lekenin yavaş yavaş değiştiğini düşünmeye başlar. Leke gittikçe darağacına benzemektedir.
Bir gün, anlatıcı yeni evlerinde eşiyle birlikte kilere inerken, kedi adamın ayaklarına dolanır ve onun neredeyse düşmesine sebep olur. Çok sinirlenen anlatıcı bir balta ile kediyi öldürmeye kalkar. Eşinin kendisini durdurmasıyla daha da öfkelenen adam baltayı kadının kafasına saplar. Cesedi saklamak için, duvarlardan birindeki çıkıntının tuğlalarını söker, cesedi oraya koyduktan sonra duvarı tekrar örer. Duvarı ördükten sonra kediyi de öldürmeye karar verir ancak kedi ortadan kaybolur ve bir daha eve uğramaz.
Polis karısının kaybolması ile ilgili soruşturmada hiçbir kanıt bulamaz ve anlatıcı serbest kalır. Soruşturmanın son gününde anlatıcı evi gezen polislerle birlikte kilere iner. Burada anlatıcı, kendinden emin bir şekilde binanın sağlamlığından bahseder ve bunu göstermek için, karısının cesedinin bulunduğu duvara vurur. Hemen ardından bir inleme duyulur. Polis duvarı yıkınca, kadının cesedini ve cesedin kafasının üzerinde oturan kediyi bulur.
Analiz

Poe'nun bir başka öyküsü olan Gammaz Yürek'te olduğu gibi, öykünün anlatıcısının akıl sağlığı şüphelidir. Öykünün başlarında anlatıcı, bir okuyucunun bu öyküye inanacağını düşünecek olursa, "gerçekten delirmiş" olacağını söyler. Bu durum, anlatıcının akıl sağlığına ilişkin şüphelerin, daha önceden var olduğunu düşündürür.
Poe'nun en karanlık öykülerinden biri olan Kara Kedi aynı zamanda yazarın alkole en güçlü karşı çıkışını da içerir. Anlatıcının sapkınca davranışlarının sebebi olan ve kişiliğini bozan alkolizmden öyküde "illet" ve "düşman" sözleriyle bahsedilir.
Analiz > Göndermeler

Öyküde kara bir kedinin kullanılması birçok batıl inancı akla getirir. Örneğin anlatıcının eşi kara kedilerin hepsinin gizlenmiş cadılar olduğunu söyler. İlk kedinin adı olan Pluto, Roma mitolojisinde yeraltı ülkesinin tanrısının adıdır.
Analiz > Ana temalar

Doppelganger – bkz. William Wilson
Suç – bkz. Gammaz Yürek
Yayımlanma geçmişi

The Black Cat ilk defa The Saturday Evening Post'un 19 Ağustos 1843 tarihli sayısında yayımlandı. O dönemde gazete, geçici olarak United States Saturday Post ismini kullanıyordu. Okuyucuların öyküye hemen ilgi göstermesiyle birlikte öykünün, Poe'nun uzun süreli hasmı Thomas Dunn English'in yazdığı The Ghost of the Grey Tadpole gibi parodileri yayımlandı.
Uyarlamalar > Sinema

The Black Cat'ten aynı isimle uyarlanan ilk film 1934'te çekildi ve başrollerinin Bela Lugosi ile Boris Karloff oynadı. 1941 tarihli aynı isimli ikinci filmde ise yine Lugosi, bu defa Basil Rathbone ile birlikte rol aldı. Ancak her iki film de özgün öyküyle çok az ortak noktaya sahipti.  1934 tarihli Maniac isimli film de kabaca bu öyküden uyarlanmıştı. Filmde eski bir vodvil aktörü, bir doktoru öldürüyor, suçunun açığa çıkmaması için de doktorun kılığına giriyordu.
Öykünün birçok başka uyarlaması yapıldı ama öyküye en sadık olanı, Roger Corman'ın üç parçalı filmi Tales of Terror'da (1962) yer alan ikinci bölümdü. Bu filmin genelinde başrolde yer alan Vincent Price, bu bölümde ana karakteri oynayan Peter Lorre'nin yanında yardımcı oyuncuydu. İtalyan korku filmi yönetmeni Lucio Fulci de 1981'de öyküyü aynı isimle sinemaya uyarladı. Dario Argento ise, iki bölümden oluşan 1990 tarihli filmi Two Evil Eyes'da yine bu öyküye dayanan bir bölüme yer verdi.
Uyarlamalar > Televizyon

"The Black Cat", Masters of Horror dizisinde ikinci sezonun on birinci bölümü olarak yer aldı. Yarı otobiyografik şekilde anlatılan öyküde, Poe'nun bir kara kedinin de içinde yer aldığı garip olaylar yaşaması ve bu olaylardan ilham alarak öyküyü yazması anlatılıyordu.
Ayrıca Wunschpunsch adlı çizgi filmde de bu hikâyeden kısaca söz edildi.
Uyarlamalar > CD

1997'de Poe'nun eserlerinden oluşan bir antoloji, Closed on Account of Rabies başlığı ile CD olarak yayımlandı. Bu çalışmada Poe'nun eserleri farklı ünlüler tarafından okundu. Kara Kedi bu çalışmada  Diamanda Galás'ın sesiyle yer aldı.
Kara kedinin duvarın ardında ortaya çıktığı an. Byam Shaw'un 1909 tarihli bir Londra baskısı için yaptığı illüstrasyon
Kara kedi hikâyesine ait bir gazete haberi. 1843
Canal du Midi

| Canal du Midi |
| --- | --- |

Havza
Konum: Oksitanya, Fransa
Koordinatlar: 43°36′40″K 1°25′6″D﻿ / ﻿43.61111°K 1.41833°D﻿ / 43.61111; 1.41833
Yerleşim(ler) (sahil): Toulouse
Genel bilgiler
Uzunluk: 240 km (150 mi)
Yapım süresi: 1667-1681
Gemi uzunluğu (en fazla): 30 m (98 ft)
Gemi genişliği (en fazla): 5,5 m (18 ft)
Kanal havuzu: 65
Durum: Kullanımda 
Özellikler: Yüksekliği en fazla 189 m
Wikimedia Commons


Canal du Midi, Béziers'deki Orb Nehri'ni geçiyor
 UNESCO Dünya Mirası
Konum:  Fransa
Kriter: Kültürel: i, ii, iv, vi
Referans: 770
Tescil: 1996 (20. oturum)
Bölge: Avrupa ve Kuzey Amerika
 
Canal du Midi (Oksitanca: Canal de las Doas Mars, iki denizin kanalı anlamında) Güney Fransa'da (Fransızca: le Midi) 241 km uzunluğundaki bir kanaldır. Başlangıçta Canal royal en Languedoc (Languedoc Kraliyet Kanalı) olan adı 1789'da Fransız devrimciler tarafından Canal du Midi olarak yeniden adlandırıldı. Kanal 17. yüzyılın en büyük inşaat işlerinden biri olarak kabul edilir.
1996 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak ilan edilmiştir.
Candy Group

| --- | --- |

Tip: Halka açık
Endüstri: Elektronik
Kuruluş: 1945
Kurucu: Eden Fumagalli 
Genel merkezi: Brugherio, İtalya
Ürün: beyaz eşya
Web sitesi: Sitesi
Candy Group, İtalyan ev aletleri üreticisidir ve Haier'in bir yan kuruluşudur. Merkezi Milano yakınlarındaki Brugherio'dadır.
Candy'nin cihazları The Hoover Company ve Kelvinator markalarının pazarlamasına devam ettikleri için daha iyi biliniyor. Satışların% 80'inden fazlası İtalya dışındadır.
1945 yılında, Monza'daki hassas makine enstrümanları üreticisi Eden Fumagalli Mekanik Atölyesi, tamamen ilk İtalyan çamaşır makinesi Model 50'yi tasarladı. 1946 yılında Milano Ticaret Fuarı'nda resmen başlatıldı. Aynı yıl Candy şirketi kuruldu.
Canal+ (İspanyol uydu yayın şirketi)

| --- | --- |

Endüstri: Uydu televizyon hizmetleri
Kuruluş: 21 Temmuz 2003
Genel merkezi: Tres Cantos 
Hizmet alanları:  İspanya
Web sitesi: www.plus.es
Canal+ (önceden Digital+), İspanya'da sayısal yayın yapan bir dijital platform. Bir İspanyol uydu operatörü olan CanalSatélite Digital, S.L. tarafından çalıştırılmaktadır. 21 Temmuz 2003 tarihinde kurulmuştur. Firmanın %56'lık payı Sogecable'ye, %20'lik payı ise Gestevisión Telecinco ve Telefonica'ya aittir.
Yayınları Astra 19° doğu ve Hispasat 30° batı uydularında yer alır. Şifreleme sistemi olarak Mediaguard 2 ve Nagravision 3 sistemlerini kullanırlar.
Burgos Katedrali

| UNESCO Dünya Mirası |
| --- | --- |

Konum:  İspanya
Kriter: Kültürel: ii, iv, vi
Referans: 316
Tescil: 1984 (8. oturum)
Uzatma: 2014
Bölge: Avrupa ve Kuzey Amerika
Burgos Katedrali (İspanyolca: Catedral de Burgos, resmî adıyla Santa Iglesia Basílica Catedral Metropolitana de Santa María de Burgos), İspanya'nın Kastilya ve Leon bölgesindeki Burgos şehrinde Gotik tarzda inşa edilmiş bir katedral.
Katedralin inşası, Bakire Meryem’e atfen 1221 yılında başlanmış olup, 15 ve 16. yüzyıllarda birçok yenilenmeye girmiş, 1567'de ise tamamlanmıştır. Büyüklüğü ve özgün mimarisi ile tanına Burgos Katedrali, 20. yüzyılın başında, katedrale tam olarak bağlı olmayan başpiskoposun sarayı ve manastırın üst katı katedralin ana yapısından çıkarılmıştır.
Katedral, Gotik bir yapı olmasına rağmen, Rönesans ve Barok sitillerine uygun çalışmalar da yapılmıştır. Burgos Katedrali’nin inşa edilmesi sırasında çalışan bazı sanatçılar arasında; katedralin mimarı ve heykeltıraşları Colonia ailesinden Juan, Simon ve Francisco, heykeltıraşlardan Gil de Siloe, Felipe Vigarny ve Juan de Anchieta, mimar ve heykeltıraş olan Diego de Siloe, ressam ve “Kutsal Aile Yolculukta” eserinin sahibi olan Sebestiano del Piombo yer alır.
Tarihçe > Arka plan

13. yüzyılın başlarında, ideolojik ve kültürel değişimlerle bağlantılı olarak, Burgos'ta sanatsal olarak geniş çapta değişim yaşanmıştır. Bu değişim ise Burgos'ta Gotik sanatının gelişmesini sağlamıştır. Teknik bir devrim olarak sayılan sütunların, geçici payandaların ve yivli kubbelerin kullanılması sonucunda inşa edilen binalar geçmişe kıyasla daha yüksek olarak yapılabilimiştir.
13. yüzyıldaki başlayan birinci dönem, 14. ve 15. yüzyılın ilk yarısını kapsayan ikinci dönem ve 15. yüzyılın ikinci yarısında başlayıp 16. yüzyıla kadar devam eden üçüncü dönem, Gotik mimarinin üç dönemini oluşturur. Real Monasterio de Huelgas ve Burgos Katedrali, Gotik mimarinin ilk dönemini başlatan eserler olup, Burgos Katedrali, Gotik mimariye geçişin simgesidir.
Tarihçe > İnşa

Burgos Katedrali'nin inşa edilmeye, Kastilya Kralı olan III. Ferdinand ve piskopos Mauricio'nun emriyle başlanmıştır. Katedral önceden yapılmış olan Romanesk tarzda bir katedralin arsasına inşa edilmeye başlanmıştır. 1260 yıllarında büyük minber bitirmiş ve kutsanmış ve katedral Bakire Meryem’e atfedilmiştir.
Katedral yapım aşamasındayken, 1440 yılında dönemin Burgos Piskoposu Gotik mimar olan John de Cologne’yi sekiz köşeli kuleleri bitirmesi için getirtmiştir. John de Cologne 1481 yılında ölünce kulenin inşa edilmesine oğlu Simon devam etmiştir. 15. ve 16. yüzyıldaki yapılan işlerde ise Alman bir mimarın etkisi vardır.
Tarihçe > Modern zamanlar

Burgos Katedrali, UNESCO tarafından, 31 Ekim 1984 tarihinde “Dünya Mirası ” olarak ilan edilmiştir. Katedral, İspanya'daki diğer katedraller gibi Salamanca, Santiago de Compostela, Avila, Cordoba, Toledo veya Cuenco gibi şehirlerin tarihi yapı komplekslerine entegre olmadan tek başına böyle bir ayrıcalığa sahip olan tek katedraldir.
Mimari özellikler

Proje asırlarca devam ettiği için, dönemin kralları ve piskoposlarının seçtiği mimarların birbirinden farklı olmasından dolayı katedralde mimari olarak birbirinden farklı parçalar yer alır. Ayrıca katedral tüm Gotik dönemlerinden de izler taşımaktadır. 13. yüzyılda katedralin yapılmasında Fransız bir mimarın etkisi varken, 15. yüzyıldaki mimari değişim ise Alman bir mimarın eseridir. Katedraldeki Fransız etkisi, Fransa'dan gelen ve Santiago de Compostela'ya gitmekte olan hacıların yol güzergâhı üzerinde olan Burgos'tan geçmesiyle olmuştur. Bu yol üzerinden gelen hacıların sayesinde ise Fransız edebiyatı, sanatı ve mimarisi Burgos'u etkisi altına almıştır. Özellikle Fransa'daki 13. yüzyılın başlarında bitmiş Bourges Katedrali'nin, Burgos Katedral'ine benzerlikleri karşılaştırıldığında, İspanya'daki yapının, Fransa'dakinden model alınarak yapıldığı gözlemlenir. Katedralin dış yüzü, Paris ve Reims Katedralleri'nden ilham alınarak yapılmıştır.
Burgos minberinin mimari yapısını büyük ihtimalle Bigarny yapmıştır. Minber, Bigarny'nin sanatsal olarak Rönesans sitilini nasıl özümsediğini gösteren bir örnektir. Dekorasyon elemanlarında ve figürlerin modellenmesinde İtalyan etkisinde kalınmıştır.
Burgos Katedrali'nin güney tarafında bulunan Portada del Sarmental yontmasını yapan iki heykeltıraş, Amiens okulundan etkilenmiştir. Bu yontma Kastilya'da yapılan ilk gotik anıttır. İsa sembolleriyle sarılmış anıtta İsa'nın yüzü detaylı bir şekilde yontulmuştur.
Burgos Katedrali
Canterbury Katedrali

| UNESCO Dünya Mirası |
| --- | --- |

Konum:  Birleşik Krallık
Kriter: Kültürel: i, ii, vi
Referans: 496
Tescil: 1988 (12. oturum)
Bölge: Avrupa ve Kuzey Amerika
Canterbury, Kent içinde yer alan Canterbury Katedrali, İngiltere'nin en eski ve en ünlü Hristiyan yapılarından biridir. Bir Dünya Mirası alanının bir parçasını oluşturmaktadır. Canterbury Başpiskoposluğu'na bağlı bir katedraldir.
597'de kurulan katedral, 1070 ile 1077 yılları arasında tamamen yeniden inşa edildi. Doğu kısımları, on ikinci yüzyılın başında büyük ölçüde büyütüldü ve 1174'te yaşanan bir yangının ardından Gotik tarzda büyük oranda yeniden inşa edildi.
Canterbury Katedrali, St. Augustine Manastırı ve St. Martin Kilisesi ile birlikte 1988 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak ilan edildi.
Komünist Manifesto

| --- | --- |
Almanya'da kitabın ilk baskısı
Yazar: Karl Marx ve Friedrich Engels
Ülke: Birleşik Krallık
Dil: Almanca
Konular: Tarih, sosyoloji ve felsefe
Yayım: 21 Şubat 1848
Komünist Parti Manifestosu (Almanca: Das Manifest der Kommunistischen Partei), Karl Marx ve Friedrich Engels tarafından ilk olarak 21 Şubat 1848'de Almanca olarak Londra'da yayımlanan yazı, komünizmin ilk bildirgesi.
Komünist Manifesto, proletaryanın bir devrimle burjuva düzenini ve üretim araçlarının özel mülkiyeti ortadan kaldırarak sınıfsız bir toplum düzenini gerçekleştirmesi gerektiğini söyler.
1840'lı yıllarda siyasi ve ekonomik krizlerin varlığını takip etmekte olan Marx ve Engels, Avrupa ve Amerika'daki diğer komünist ve İngiltere'deki ilk çalışan sınıf hareketi olan Çartistler, Paris ve Londra'da sürgünde yaşayan Adalet İçin Birlik mensubu işçiler gibi radikallerle ilişkileri geliştirmek için 1846'da Komünist Yazışma Komitesini [en] kurdu. Daha sonra 1847'de Adalet İçin Birlik platformuna katıldılar. Aynı yıl devrim ihtimalinin varlığı ve diğer ülkelerin komünistlerinin birleşmesi amacıyla organize edilen uluslararası kongrede Adalet İçin Birlik ismi Komünist Birlik olarak değiştirildi. Komünist Birlik adalet ve eşitlik gibi soyut sloganlardan vazgeçerek "Bütün ülkelerin işçileri, birleşin!" sloganını tercih etti. İlerleyen süreçte Komünist Birlik, Marx ve Engels'in düşüncelerini benimseye başladı ve Marx'tan birliğini amacını ve programını anlatan metin yazması istendi.
Manifesto, 1848 yılı başında yazılmaya başlandığında İtalya'da da toplumsal olaylar başlamıştı. Yayımlandıktan sonra monarşinin kaldırıldığı Fransa'da 1848 devrimi, 1848–1849 Almanya devrimleri [en] gibi toplumsal gelişmeler yaşandı. Bu devrimlerin çoğu bastırıldı. Sonucunda Marx ve Engels, İngiltere'ye sürgüne gönderildi. Marx ve Engels ekonomik ve sosyal işleyişin gelecekte tekrar yeni fırsatlar yaratacağını öngörerek çalışmalarına devam etti.
Pembe kapaklı olan baskısı Türkiye'de "komünist" sözcüğünün kullanımının sakıncalı sayıldığı dönemde pembe kitap olarak anılmıştır.
Kitap, 2013 yılında Marx'ın Kapital adlı eseri ile birlikte UNESCO'nun Dünya Belleği Programına dahil edildi.