stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Budapeşte Muharebesi
Sovyet taarruzları

Bu arada kent içindeki çatışmaların yoğunluğu arttı. Havaalanının, kuşatmanın başlamasından önce, 27 Aralık'ta Sovyet kuvvetlerinin eline geçmesi nedeniyle ikmal belirleyici bir faktör oldu. Alman birlikleri 9 Ocak'a kadar bazı ana bulvarları ve parkları uçak ve planörler için kullanabilmişlerdir. Ancak bu bile yoğun bir Sovyet topçu ateşi altındaydı. Tuna donmadan önce bazı mavnalar, karanlıktan ya da sisten yararlanarak ikmal malzemesi taşıyabilmiştir. Yine de erzak fazlasıyla kıttı. Öyle ki askerler kendi çabalarıyla yiyecek bulmak durumunda kalmaktaydılar, hatta kendi atlarını yediler. Aşırı soğuk hava, Alman ve Macar birliklerini açısından durumu iyiden iyiye zorlaştırıyordu.
Kısa sürede Sovyet birlikleri kendilerini Almanların Stalingrad'daki durumuna benzer bir durumda buldular. Sokak çatışmalarına girerek ilerlemek zorundaydılar. Yine de, keskin nişancılarına ve istihkamcılarına dayanarak sokak çatışmalarında avantaj elde edebildiler ve ilerleyebilmeyi başardılar. Hatta çatışmalar kentin kanalizasyon şebekesine de indi. Her iki tarafın birlikleri, manevralarda bu kanalları kullandılar. Altı Sovyet denizcisi, kentin kalesine ulaşmayı ve bir Alman subayı esir alarak yine yeraltından geri dönmeyi başardı. Ancak Almanların kent sakinlerini kanalizasyon şebekesinde kılavuz olarak kullanarak kurdukları tuzaklar nedeniyle bu tür "av aramalar" ender olarak uygulanmıştır.
Ocak ayı ortalarında Sovyet kuvvetleri Csepel Adası'nı almayı başardılar. Burada, Sovyet ateşi altında dahi top mermisi ve Panzerfaust (Alman tanksavar silahı) üretmeyi sürdüren fabrikalar vardı. Bu arada Peşte'deki durum, Sovyet birliklerinin ilerlemesiyle Alman-Macar garnizonunun ikiye bölünmesi tehlikesinin ortaya çıkmasıyla daha da kötüleşti.
Hitler, 17 Ocak'ta Buda'nın savunulmaya devam edilmesi koşuluyla Peşte'deki birliklerin buraya çekilmesini kabul etti. Tuna üzerindeki beş köprü de, tahliye edilen siviller ve çekilen askerlerle tıkandı. Alman birlikleri, 18 Ocak'ta Macar subayların protesto etmelerine karşın bu köprüleri attılar.
İkinci Alman karşı taarruzu

Alman birlikleri 20 Ocak'ta ikinci genel taarruzlarını başlattılar. Bu kez kentin güneyinde Sovyet hatlarında 20 km'lik bir gedik açtılar. Tuna'ya doğru ilerleyerek Sovyet ikmal hatlarını tehdit etmeye başladılar.
Stalin, birliklere ne pahasına olursa olsun mevzilerini tutmalarını emretti. Budapeşte'ye taarruz etmek için gönderilen İki kolordu, Alman taarruzun karşılamak için aceleyle kentin güneyine hareket etti. Yine de Alman birlikleri kente 20 km'den daha kısa bir mesafeye kadar ulaşabildiler. Ancak muharebe bitkinliği ve ikmal yetersizliği nedeniyle taarruzlarını sürdüremediler. Budapeşte savunması, sonunda kenti bırakmak ve bütün bütün imha olmaktan kurtulmak için çekilmeyi talep ettiyse de Hitler geri çekilmeyi onaylamadı.
Alman birlikleri, karşı taarruzla ulaşmış oldukları ileri mevzileri daha uzun süre tutamayarak 28 Ocak 1945 günü geri çekilmek zorunda kaldılar.
Buda Muharebesi

Düz bir araziye yayılmış olan Peşte'nin tersine Buda, tepelik bir arazide kurulmuştur. Bu durum savunmanın, büyük ölçüden yavaşlamış olan Sovyet ileri hareketinden daha yüksek arazide savunma yapmalarına ve topçu mevzilemelerine olanak vermiştir. Ana kale, seçkin bir Alman birliği olan Waffen-SS birliklerince savunuluyordu ve birkaç Sovyet taarruzunu başarıyla püskürttüler. Öte yandan her iki tarafın birlikleri birkaç gün boyunca kentin mezarlığında açılmış mezarlar arasında çarpıştı.
Özellikle Tuna nehri üzerindeki Margaret adasında Sovyet 25. Muhafız Piyade Tümeni ile Alman birlikleri arasında amansız çatışmalar oldu. Ada hâlen kente yarısı yıkılmış bir köprüyle bağlıydı. Ada aynı zamanda paraşüt atma / atlama bölgesi olarak ve kent merkezinde düzenlenen kısa pisti korumak için kullanılıyordu.
Harekâtın altıncı haftasından sonra 11 Şubat'ta Kızıl Ordu birlikleri aynı anda cephenin üç ayrı kesiminden şiddetli bir saldırı başlattılar ve sonunda Gellért Tepesi'ni ele geçirdiler. Sonunda Sovyet topçusu kentin tümü üzerinde ve iki kilometrekareden daha dar bir alana sıkışmış olan Alman-Macar kuvvetleri üzerine ateşi oturttu. Bu birlikler zaten yetersiz beslenme ve hastalıklardan dolayı bitkindiler.
Bu muharebeler sırasında bazı Macar tutsaklar Sovyet tarafında savaştı. Sovyet tarafında savaşan Macar askerler, "Buda Gönüllü Alayı" olarak bilinir.
Kentin bu bölümünün güneyindeki demiryolu istasyonunu iki günlük kanlı muharebelerle ele geçiren Sovyet kuvvetleri, Buda Kalesi'nin bulunduğu tepeye ilerlediler. Şiddetli çatışmaların ardından 10 Şubat'ta Sovyet denizcilerinden oluşan Kızıl Ordu birliği, tepede bir dayanak elde etti. Böylelikle Alman-Macar garnizonunu ikiye bölmüş oldu.
Alman geri çekilişi

Hitler, hâlen Alman komutan General Pfeffer-Wildenbruch'ın, Budapeşte'yi tahliye etmesini ya da bir yarma hareketiyle kuşatmayı yarmasını yasaklamaktaydı. Ancak son birkaç gündür ikmal malzemesi getiren planörleri arkası kesilmişti ve ikmal malzemesinin artık paraşütle bırakılmaları da söz konusu olmuyordu.
General Pfeffer-Wildenbruch, çaresizlik içinde askerlerini Budapeşte'nin dışına çıkarmaya karar verdi. Alman komutan, alışılmış biçimde davranmayarak kentin Macar komutanına pek danışmadı. Yine de tüm kent savunmasının üst komutanı gibi davranarak kuşatmayı yarıp çıkma harekâtına Macar Komutanı da dahil etti.
Alman ve Macar birliklerinin oluşturan 28 bin kişi, 11 Şubat akşamı Kale yamaçlarından aşağı yürüyüşe geçtiler. Üç dalga halinde, çok sayıda siville birlikte harekete geçildi. Ancak Kızıl Ordu, kaçış girişimin fark etmiş ve önlem almıştır.
Bununla birlikte sis kaçış için bir örtü oluşturmuştur. İlk dalga, Sovyet askerleri ve topçusunu hazırlıksız yakaladı ve çoğu Kızıl Ordu hatlarını aşmayı başardı. Sovyet birlikleri böylelikle alarma geçtiği için ikinci ve üçüncü dalgaların fazla şansı olmadı. Sovyet topçusu ve roket bataryaları bu dalgaları çatal ateşine aldı. Ağır ateş altında, büyük çoğunluğunu sivillerin oluşturduğu 5-10 bin kişi, Budapeşte'nin kuzeybatısındaki ormanlık bölgeye ulaşabildi ve Viyana'ya kaçabildi. Sonuç olarak Budapeşte kuşatmasından kurtulan Alman askeri 600 -700 kadardır. Bu askerlerin kabaca 170 kadarı Waffen-SS birliklerine aittir. Macar askerlerinden kurtulanların sayısı bilinmiyor.
Budapeşte'den çekilen birliklerin çoğu öldü, yaralandı ya da Sovyet birliklerince esir alındı. General Pfeffer-Wildenbruch ve Macar Komutan General Hindy, tutsaklar arasındadır.
Budapeşte'de kalan Alman-Macar birlikleri 13 Şubat 1945 tarihinde teslim oldular. Askeri tarihçi Liddell Hart, Alman tutsakların sayısını 110 bin olarak vermektedir. Budapeşte'de binaların yüzde seksenden fazlası tümüyle yıkıldı ya da hasar gördü. Bunlar arasında tarihi kale ve Macaristan Parlamento Binası da bulunmaktadır. Tuna üzerindeki beş köprü de imha oldu.
Sonuçlar

Alman ve Macar birlikleri neredeyse tümüyle imha oldular. Tümüyle ya da büyük kısmıyla İmha olan Alman tümenleri; 13. Panzer Tümeni, "Feldherrnhalle" Panzer Kolordusu'nun iki tümeni, 8. SS Süvari Tümeni "Florian Geyer" ve 22. SS Süvari Tümeni Maria Theresa. Macar 1. Kolordusu tümüyle imha oldu. Bu kolordu bünyesinde iki piyade ve bir zırhı tümen bulunmaktaydı. Mart ayında başlatılan Bahar Uyanışı Harekâtı bir yana bırakılırsa Budapeşte Kuşatması sırasında girişilen harekât, Doğu Cephesi'nin güney kesiminde son geniş çaplı Alman harekâtıydı. Kuşatma sonrasında Wehrmacht, özellikle de Waffen-SS birlikleri tükenmişti. Kızıl Ordu yönünden ise Budapeşte Kuşatması, Berlin Muharebesi'nden önceki son prova gibiydi. Ve ardından Viyana Taarruzu'nu başlattı. Budapeşte'nin Kızıl Ordu eline geçmesinden tam iki ay sonra 13 Nisan 1945 tarihinde Viyana düştü.
Dipnotlar

1 2  II. Dünya Savaşı Tarihi - Liddell Hart. cilt 2, Sh: 702
↑  Glantz, David M., and Jonathan House. When Titans Clashed: How the Red Army Stopped Hitler. (Lawrence, Kansas: University Press of Kansas, 1995. ISBN 0-7006-0899-0)  Sh.: 298
↑  "Hungary - The Unwilling Satellite". 27 Ocak 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi.
↑  Deak, István, Endgame in Budapest, Hungarian Quarterly, Autumn 2005
↑  Ungvary, Krisztian (2005). The siege of Budapest: one hundred days in World War II. Yale University Press. s. 512. ISBN 0300104685. Erişim tarihi: 11 Nisan 2005.
↑  "Budapest - The Stalingrad of the Waffen-SS" by Richard Landwehr
↑  Isaev, A. V. 1945-y. Triumf v nastuplenii i v oborone: ot Vislo-Oderskoy do Balatona/1945th. Triumph both in offencive and in defence: from Vistula-Oder to Balaton. (Moscow, 2008. ISBN 978-5-9533-3474-7)  Sh.: 196, 199, 201
Budapeşte sokaklarında bir Panzer VI.
Zincir Köprü'nün patlamadan sonraki hali
Jaz Coleman

| Jaz Coleman |
| --- | --- |
Coleman, 2009
Genel bilgiler
Doğum: Jeremy Coleman 26 Şubat 1960 (64 yaşında) Cheltenham, Gloucestershire, İngiltere
Tarzlar: Post punk, endüstriyel rock, endüstriyel metal, klasik müzik
Meslekler: Müzisyen, şarkıcı, besteci, yapımcı
Çalgılar: Vokaller, klavye
Etkin yıllar: 1978–günümüz
Müzik şirketi: Cooking Vinyl, Red Ink, Sony, Zoo/Volcano, E.G., Virgin, Spinefarm
İlişkili hareketler: Killing Joke
Resmî site: jazcoleman.com

Jeremy "Jaz" Coleman (d. 26 Şubat 1960), İngiliz müzisyen, şarkıcı, besteci ve yapımcı. 1978'de gitarist Geordie Walker ile kurduğu post punk grubu Killing Joke'un vokalisti olarak tanınmaktadır. Coleman, Lemmy Kilmister'ınkine benzer sert bir vokal tarzı ile ün kazanmıştır.
Biyografi

26 Şubat 1960'ta öğretmen bir anne ve babanın oğlu olarak doğan Coleman, çocukluğunu Cheltenham, Gloucestershire'da geçirmiştir. Annesi Bengal asıllıdır; ağabeyi Piers Coleman ise bir teorik fizikçidir. Batı Almanya'da konservatuvar, İsviçre'de de bankacılık eğitimi görmüştür. İngiliz vatandaşlığı dışında Yeni Zelanda vatandaşlığı da bulunmaktadır.
Coleman, Killing Joke'u 1978'de kurmuştur; grup ilk albümünü 1978'de çıkarmıştır. Killing Joke dönemlerinde okültizm ile ilgilene sanatçı 1982'de grubu kısa süreliğine bırakarak İzlanda'ya yerleşmiştir. 1980'lerin sonunda dağılan grup, 1990'ların başında yeniden bir araya gelmiştir.
1991 yılında Coleman, müzisyen Anne Dudley ile Songs from the Victorious City isimli bir albüm çıkarmıştır. Bu dönemlerde Killing Joke bas gitaristi Youth ile Rolling Stones ve Pink Floyd parçalarının senfonik tarzda yorumlandığı Symphonic Music of the Rolling Stones (1994) ve Us and Them: Symphonic Music of Pink Floyd (1995) iki albüm yayımlamıştır. 2000 yılında The Doors parçalarının senfonik yorumlarını Riders on the Storm: The Doors Concerto albümünde yayımlamıştır; bu albüme kemanist Nigel Kennedy de katkıda bulunmuştur. 2003 yılında ağabeyi Piers Coleman ile Music of the Quantum isimli bir konçerto bestelemiştir. Birçok organizasyon için müzik besteleyen Coleman, aynı zamanda Shidad grubunun ilk albümü Churn'un (1994) yapımcılığını yapmıştır.
Coleman, popüler müziğe katkılarından dolayı 2010 yılında Fransa Kültür Bakanlığı tarafından Sanat ve Edebiyat Nişanı'na layık görülmüştür.
Diskografi

Coleman, 1991
Coleman, 2011
Killing Joke (1980)
What's THIS For...! (1981)
Revelations (1982)
Fire Dances (1983)
Night Time (1985)
Brighter than a Thousand Suns (1986)
Outside the Gate (1988)
Extremities, Dirt and Various Repressed Emotions (1990)
Pandemonium (1994)
Democracy (1996)
Killing Joke (2003)
Hosannas from the Basements of Hell (2006)
Absolute Dissent (2010)
MMXII (2012)
Pylon (2015)
Songs from the Victorious City (1990; Anne Dudley ile)
Symphonic Music of the Rolling Stones (1994; Londra Filarmoni Orkestrası ile)
Us and Them: Symphonic Music of Pink Floyd (1995; Londra Filarmoni Orkestrası ile)
Riders on the Storm: The Doors Concerto (2000; Nigel Kennedy ile)
Proměny (2001; Čechomor ile)
The Island (Symphony No. 2 In Nine Movements) (2014; Auckland Filarmoni Orkestrası ile)
Magna Invocatio (A Gnostic Mass for Choir and Orchestra Inspired by the Sublime Music of Killing Joke) (2019; Saint Petersburg Filarmoni Orkestrası ile)
Occular (2020; Youth ile)
Versinikia Muharebesi

| g t Bizans-Bulgar savaşları |
| --- | --- |
Erken dönem savaşları Ongal  1. Anhialos  1. Markellai  Rişki Boğazı  2. Anhialos  Berzitia  2. Markellai Krum'un seferleri Serdica  Pliska  Versinikia  1. Hadrianapolis  Burdizon I. Simeon'un seferleri 894–896 Savaşı Bulgarofigon  913-927 Savaşı Achelous  Katasyrtai  Pegae  Konstantinopolis Svyatoslav'ın Bulgaristan'ı istilası 1. Arkadiopolis  Dorostolon Bizans İmparatorluğu'nun Bulgaristan'ı fethi Trayan Boğazı  1. Selanik  Sperhios  Üsküp  2. Selanik  Kreta  3. Selanik  Belasitsa (Kleidion)  Strumitsa  Manastır (Bitola)  Setina  Dirrahium Petır Delyan Ayaklanması 4. Selanik  5. Selanik  Ostrovo İkinci Bulgar İmparatorluğu Loveç  Trevne  2. Arkadiopolis  Serez  Varna  Klokotnitsa  2. Hadrianapolis  Ivaylo Ayaklanması  Devina  Skafida  Rusokastro
Versinikia Savaşı (Bulgarca: Битката при Версиникия, Yunanca: Μάχη της Βερσινικίας) Birinci Bulgar İmparatorluğu ile Bizans İmparatorluğu arasında 813 yılında Hadrianapolis şehri (günümüz Türkiye'sinde Edirne) civarında gerçekleşmiş savaş.
Bizanlılara karşı bire iki oranında bir sayıda güce sahip olmalarına rağmen Krum liderliğindeki Bulgarlar muzaffer oldu, Bizans lideri I. Mihail'in (h. 811-813), V. Leon tarafından tahttan indirmesi ile sonuçlandı. Muharebe büyük bir başarıydı ve iki yıl önce I. Nikiforos'a karşı kazandıkları zaferden sonra Bulgar konumunu daha da güçlendirdi. Aslında, muharebeden sonra Bulgarlar de facto Bizans kontrolünde kalan birkaç kale haricinde, Doğu Trakya'nın tamamını (815 Bizans-Bulgar Antlaşması'na kadar) kontrol altına aldılar. Bulgaristan tarihinde ilk kez Konstantinopolis'in yolu açıldı. Ancak Bulgarlar için şanssızlık, büyük Han Krum, Bizans başkentinin nihai kuşatılması için hazırlıkların zirveye ulaştığı 13 Nisan 814'te öldü.
Arka plan

811 yılında Pliska Muharebesi savaşında İmparator I. Nikiforos'un ordusuna karşı kazanılan büyük zaferden sonra, Bizans İmparatorluğu çok zor bir duruma düştü. Savaşta ağır şekilde yaralanan Nikiforos'un oğlu (ve yasal varisi) Stavrakios aynı yılın sonbaharında bir saray Coup d'état sonrası tahttan indirildi. I. Nikiforos'un hükümdarlığında kouropalatēs (saray yöneticisi) olan Mihail Rangabe kendini imparator ilan etti.
Nikiforos'un seferi sırasında ağır kayıp ve büyük malzeme hasarına uğrayan Bulgaristan'da ordusunu ve kaynaklarını yeniden düzenlemek zorundaydı ve bunu ancak ertesi yıl yapabildi. Bulgar saldırıları özellikle Strymōn (Struma) vadisi boyunca olmak üzere çoğunlukla Trakya'ya odaklanmıştı. Birçok kasaba ele geçirildi ve nüfusu Tuna'nın diğer tarafına kuzeye uzağa sürgün edildi. Bu saldırı, Bizans nüfusu arasında paniğe neden oldu ve Bulgarlar tarafından saldırıya uğramamış olsa bile birçok kasaba boşaldı. I. Mihail'in çabaları sonuçsuz kaldı -bir ordu kurdu fakat orduyla Konstantinopolis'ten yola çıktıktan kısa bir süre sonra bir komplo yüzünden geri dönmek zorunda kaldı-.
Aynı zamanda Bulgarlar Trakya'ya vurmaya devam ettiler fakat 812 yılının sonbaharında barış teklif ettiler. Bulgar delegasyonuna Dobromir liderlik ediyordu Bizans İmparatoru, Günah Çıkartıcı Theofanis'in deyimiyle "iğrenç danışmanlarının" önerisi ile barış yapmayı reddetti. Fakat çok muhtemel gerçek sebep 716 tarihli Bizans-Bulgar barış anlaşmasının üçüncü maddesiydi, bu madde "yetkililere karşı komplo yapan her iki taraftan mülteciler (muhacirler, asker kaçakları) karşılıklı olarak teslim edilecekti." Bu madde 8. yüzyıl boyunca Bizans için önemliydi çünkü imparatorları güçsüzdü fakat 8. yüzyıl ortasında Bulgaristan'da kriz sonrası onlar için sakıncalı hale gelmişti. Bunun üzerine Bulgarlar Mesembria'yı (Nişabur) kuşattılar. Bir Arap muhacir tarafından inşa edilen mükemmel kuşatma makineleri vardı ve kısa süre sonra şehri ele geçirdiler, şehirde meşhur rum ateşi fırlatmakta kullanılan 36 bakır sifon ve büyük miktarda altın ve gümüş ele geçirdiler.
Muharebeye hazırlık

Mesembria'nın kaybına rağmen, Bizanslılar barış yapmakta isteksizlerdi. 812 - 813 kışı boyunca Krum Han saldırı için yoğun hazırlıklar başlattırken Bizans ve I. Mihail savunma için hazırlandılar. Şubat 813 tarihinde, Bulgar güçleri Trakya'ya birçok keşif akını düzenlediler fakat kolaylıkla Bizanslılar yapılan bir şok çarpışma sonrası hızlıca geri püskürtüldüler. Geri çekilme, Bizans İmparatoru tarafından "tanrının inayeti" olarak görüldü ve onu karşı saldırı için cesaretlendirdi.
Bizanslılar, Suriye geçitlerini koruyan muhafızlarda dahil olmak üzere imparatorluğum tüm themalarından devasa bir orduyu tekrar toparladılar. Ordudaki huzursuzluk nedeniyle, sefer gecikti fakat sonunda Mayısta Konstantinopolis'ten yola çıktı. Ordunun ayrılması bir kutlamaydı ve imparatoriçe ile beraber şehir nüfusu birliklere şehir surlarının dışına kadar eşlik etti. Hatta komutanlara İmparatoru korumaları ve Hristiyanlar için savaşmaları için hediyeler verdiler.
Savaş

Bizans ordusu kuzeye yürüdü fakat Mesembria'yı almak için herhangi bir harekette bulunmadılar. 4 Mayıs tarihinde güneş tutulması Bizans askerlerini korkutup, morallerini bozdu. Kendi topraklarında olan ancak yağma ve soygun yaptıkları Hadrianapolis'te civarında kamp kurdular Mayıs ayında, Krum Han da Hadrianapolis'e yöneldi. Haziran ayında, Hadrianapolis'in kuzeyinde küçük Versinikia kalesi yakınında birbirlerine yakın kamp yaptılar. Tarihçilere göre (İoannis Skilicis'in Synopsis Historion, vb.) Bizans ordusu 10 kez (bazı tariçiler hatta 20 kez olarak belirtir) Bulgarlardan büyüktü. Bu muhtemelen abartılıydı fakat şüphesiz Bizans ordusu Bulgarlara göre hatırı sayılır büyüklükteydi. Sonuçta Bulgarlar savunma durumlarını korudular. Sayısal, lojistik ve stratejik üstünlüğüne rağmen Bizans ordusu düşmanın üzerine gitmedi. Trakya'nın sıcak yazında 13 gün tam teçhizatlı beklemek her iki ordunun gerginliğini ve huzursuzluğunu artırdı. Sonunda Bizanslı komutanlar soğukkanlılık ve tahammülü yönetmekte başarısız kaldılar. Bazıları saldırmak istiyorlardı ve 22 Haziran günü Makedonya'nın strategos'u İoannis Aplakes, Mihail'e seslendi ve dedi ki:"Ne kadar bekleyeceğiz ve öleceğiz? Tanrı'nın adı ile ilk ben saldıracağım ve siz cesaretle beni takip edeceksiniz. Ve zafer bizim olacak çünkü biz 10 kez onlardan [Bulgarlar] fazlayız."
Muharebe, kısaydı: aynı günün sabahı, Bizanslılar saldırdılar ve Aplakes'in birlikleri ilk Bulgarlar ile karşılaştı. Bulgarlara bazı zayiatlarlar verdiler fakat çok başı olduğu için Bizanslılar o kadar korktular ki savaşa bile giremediler. Bizanslılar, Bulgarların karşı atağı karşısında bile duramadılar ve Han Krum ağır süvarisini Bizanslıların sol kanadına sürdü ve orası hemen dağıldı. Anadolu birliklerinin geri çekilmesini tüm ordu izledi. Aplakes'in askerleri geride kaldı ve komutanları dahil büyük kısmı yok edildi. Muharebe bir vadide gerçekleşti, Bulgarlar daha yüksek bir mevkide olan düşmanlarının geri çekilmesinden önce tuzak olma ihtimaline karşı şüphelendiler. Gerçekten onlar da bu kadar çabuk bir başarı beklemiyorlardı ve başta düşmanı takip etmediler. Fakat düşmanın panik halinde kaçtığından emin olduklarında ağır süvari onların peşine düştü. Firar edenlerin çoğu yok edildiler diğerlerinin bir kısmı Bulgarlar tarafından teker teker alınacak çeşitli kalelere sığındılar, kalanlar Konstantinopolis'e ulaştılar. I. Mihail ve Ermeni Leo dahil olmak üzere Bizans ordusunun baş komutanlarının bir kısmı Muharebe alanını ilk terk edenlerdi. Bulgarlar Bizans kamp alnını ele geçirip, yüklü miktarda silah ve altın ele geçirdiler.
Sonraki Bizans tarihçiler Genesius ve Teofanes Continuatus Ermeni Leon'u yenilginin baş sorumlusu olarak suçlarlar ve kasten henüz muharebeye katılmamış birliklerini geri çekmekle suçlarlar. Bu görüş büyük grup tarihçi (J. B. Bury, Steven Runciman, Georgiy Ostrogorskiy, R. J. H. Jenkins, Warren Treadgold vb.) tarafından kabul görürken, kalan diğerleri (Vasil Zlatarski ve bir grup Yunan tarihçi) Leon'un sorumluluğunu kabul etmezler, Genesius ve Teofanes Continuatus'un metinlerinde geçen farklı bir hikâyeyi adreslerler.
Neticeleri

Versinikia zaferi, ümitsiz Bizans'ın durumunu daha da kötüleştirdi ve Bulgar hanına Bizans başkentinin kendisinin etrafına saldırma olanağı verdi. tahtı bırakıp, bir manastıra çekilecek I. Mihail'in kaderini mühürledi. Halefinden daha güçlü karaktere sahip, enerjik V. Leon (813-820) Bizans tacını aldı. Leo bir Bulgar saldırısı beklediği için hemen Konstantinopolis'in savunması için tedbirler aldı.
Konstantinopolis yolu açıktı ve Bulgar ordusu herhangi bir direniş ile karşılaşmadan yönünün şehre yöneltti. Trakya'da Bizans'ın elinde bulunan hala birçok kale vardı, özellikle Hadrianapolis Krum'un kardeşi tarafından kuşatıldı. 17 Temmuz 813 tarihinde Krum Konstantinopolis'in surlarına ulaştı ve herhangi bir engel olmadan kamp kurdu. Konstantinopolis halkının gözünde Krum aynı zamanda Bulgar tanrısı Tengriye kurban veren, pagan ayinleri düzenleyen yüksek bir rahipti. Bulgarlar tüm şehrin surları boyunca siperler kazmaya başladılar ancak Krum aniden barış önerdi.
V. Leon, Bizans İmparatorluğu üzerindeki tehdidi kaldırmak için Krum Han'ı haince öldürmek için görüşmeleri kabul etti. Görüşmeler sırasında Bizanslılar Bulgar delegasyonuna ok atmaya başladılar ve aralarında kavhan ya da başka yüksek bir görevlinin olduğu bazılarını öldürdüler, Han yara almadan kurtuldu.
Krum bunun intikamını almaya başladı. Bulgarlar şehir surları dışında bulunan bütün kiliseleri, manastırları ve sarayları harabeye döndürdüler, yakaladıkları Bizanslıları katlettiler ve saraylardan yağmaladıklarını Bulgaristan'a gönderdiler. Sonra Konstantinopolis ve Marmara Denizi etrafındaki tüm düşman kalelerini tek bina ayakta kalmayacak şekilde yakıp yıktılar. Doğu Trakya'nın içlerinde kale ve yerleşimleri yağmaladılar ve tüm bölgeyi harabeye çevirdiler. Sonra Krum Hadrianapolis'e döndü ve kuşatma güçlerini güçlendirdi. Mangoneller ve Koçbaşıların yardımıyla, şehri teslim olmaya zorladı. Bulgarlar 10.000 kişiyi esir aldılar ve Tuna'nın diğer tarafına kuzeye uzağa sürgün ettiler. Trakya'da yerleşmiş başka 50.000 kişi de oradan sürüldü. Kış boyunca Krum Bulgaristan'a döndü ve Konstantinopolis'e nihai saldırı için ciddi hazırlıkları başlattı. kuşatma makineleri Konstantinopolis'e 10.000 öküz ile çekilen 5.000 demir kaplı araba ile çekilecekti. Fakat hazırlıkların en üst seviyeye ulaştığı dönemde, 13 Nisan 814 tarihinde Krum Han öldü.
Muharebenin yeri

Versinikia kalesinin kesin yeri bilinmemektedir. Theofanis'e göre Mihail Rangabe'nin kamp yaptığı Hadrianapolis'ten 60 km uzaktadır.. Bu mesafede kuzeyde Malomirovo köyü vardır, burada Krum Han hükümdarlığından antik Bulgar yazıtı bulunmuştur. 813'teki sefer sırasında Bulgar ordusunun tümenleriyle ilgili - sol kanat kavhan Irtais komutasında Anchialus (Pomorie) ve Süzebolu kıyısında toplanmış ve sağ kanadın karargahı ichirgu-boil Tuk komutasında Beroe (Eski Zağra) bölgesindeydi. Krum'un kendi komutasındaki merkez, muhtemelen Malamirovo'ya yakın olan çağdaş Elhovo kenti bölgesinde bulunuyordu. Bizans ordusunun, bugünkü Bulgaristan-Türkiye sınırında bulunan Derventski Tepeleri boyunca yer alması muhtemeldir.
Versinikia Savaşı'nın gelişimi.
Versinikia'da Bulgarlar Bizans ordusunu yok ediyor.
Versinikia Savaşı tasviri, Manasses Vakainamesi 14.yüzyıl Bulgar kopyası.