Batı Roma İmparatorluğu
Arka plan > Diğer bölümler

Roma İmparatorluğu tek bir İmparatorun egemenliği altındaydı, ancak 337'de Konstantin'in ölümüyle imparatorluk, hayatta kalan erkek mirasçıları arasında paylaştırıldı. Constantius, üçüncü oğlu ve ikinci oğlu Fausta (Maximian'ın kızı) Konstantinopolis, Trakya, Küçük Asya, Suriye, Mısır ve Sirenayka dahil olmak üzere doğu illerini kabul etti; II. Konstantin, Britannia, Gaul, Hispania ve Mauretania'yı aldı; ve Constans, başlangıçta II. Konstantin gözetiminde İtalya, Afrika, Illyricum, Pannonia, Makedonya ve Achaea'yı kabul etti. Trakya, Achaea ve Makedonya vilayetleri, 337 yılında kendi askerleri tarafından öldürülene kadar I. Konstantin'in yeğeni Dalmatius ve Augustus değil Sezar tarafından kısa bir süre kontrol edildi. Batı, 350 yılında gaspçı Magnentius'un emriyle suikasta kurban giden Constans yönetimi altında 340 yılında birleşti. Magnentius, Mursa Major Savaşı'nı kaybettikten ve intihar ettikten sonra, 353'te Constantius yönetimi altında tüm imparatorluğun yeniden birleşmesi gerçekleşti.
Constantius, gücünün çoğunu Doğu'ya odakladı. Onun yönetimi altında, ancak yakın zamanda Konstantinopolis olarak yeniden kurulan Bizans şehri, bir başkent olarak tamamen gelişti. Konstantinopolis'te, Doğu İmparatorluğu'nun kaynaklarının siyasi, ekonomik ve askeri kontrolü, gelecek yüzyıllar boyunca güvende kalacaktı. Şehir iyi tahkim edilmişti ve birçok büyük ticaret ve askeri yolun kavşak noktasında bulunuyordu. Site stratejik önemi nedeniyle imparatorlar Septimius Severus ve Caracalla tarafından bir asırdan fazla bir süre önce kabul edilmişti.
361'de II. Constantius hastalandı ve öldü ve Constantius Chlorus'un II. Constantius'un Sezar'ı olarak görev yapan torunu Julian iktidarı ele geçirdi. Julian, 363 yılında Samarra Savaşı'nda Pers İmparatorluğu'na karşı öldürüldü ve yerine yalnızca dokuz ay hüküm süren Jovian geçti. Jovian'ın ölümünden sonra, Valentinianus 364'te İmparator olarak ortaya çıktı. Hemen imparatorluğu bir kez daha böldü ve doğu yarısını kardeşi Valens'e verdi. Dış güçlerle (barbar kabileleri) çatışmalar yoğunlaştığı için her iki tarafta da uzun süre istikrar sağlanamadı. 376 yılında, Doğu hükûmeti tarafından Hunlardan önce kaçan Ostrogotların önünden kaçan Vizigotların Tuna nehrini geçmelerine ve Balkanlara yerleşmelerine izin verildi. Kötü muamele büyük çapta bir isyana neden oldu ve 378'de İmparator Valens'in de öldüğü Edirne Savaşı'nda Doğu Roma saha ordusunu sakat bir yenilgiye uğrattı. Edirne'deki yenilgi Romalılar için şok ediciydi ve onları, kendi liderleri altında yarı bağımsız foederati olacakları İmparatorluk sınırları içindeki Vizigotlarla müzakere etmeye ve yerleştirmeye zorladı.
İmparatorluğun batı kesiminde de İmparatorların Hristiyanlaştırma politikasına Doğu'da olduğundan daha fazla muhalefet vardı. 379'da I. Valentinianus'un oğlu ve halefi Gratian, Pontifex Maximus unvanını takmayı reddetti ve 382'de pagan rahiplerin haklarını geri aldı ve Zafer Sunağı'nı Roma Curia'sından çıkardı. I. Theodosius daha sonra Hristiyanlık dışındaki tüm dinleri yasaklayan Selanik Fermanı'nı çıkardı.
Siyasi durum istikrarsızdı. 383'te Magnus Maximus adlı güçlü ve popüler bir general Batı'da iktidarı ele geçirdi ve Gratian'ın üvey kardeşi II. Valentinianus'u yardım için Doğu'ya kaçmaya zorladı; Yıkıcı bir iç savaşta Doğu İmparatoru Theodosius onu yeniden iktidara getirdi. 392'de, Frenk ve pagan yargıç militumu Arbogast, II. Valentinianus'u öldürdü ve Eugenius adlı karanlık bir senatörü İmparator ilan etti. 394'te İmparatorluğun iki yarısının güçleri yine büyük can kaybıyla çarpıştı. Yine Theodosius'u kazandım ve 395'teki ölümüne kadar kısaca birleşik bir imparatorluğu yönetti. Batı parçalanmadan ve çökmeden önce Roma İmparatorluğu'nun her iki tarafını da yöneten son imparatordu.
Theodosius'un büyük oğlu Arcadius doğu yarısını miras alırken, genç Honorius batı yarısını aldı. Her ikisi de hala küçüktü ve hiçbiri etkili bir şekilde yönetme yeteneğine sahip değildi. Honorius, yarı Romalı / yarı barbar hakimi militum Flavius Stilicho'nun  vesayeti altına alındı, Rufinus ise doğuda tahtın arkasındaki güç oldu. Rufinus ve Stilicho rakiplerdi ve anlaşmazlıkları, Roma imparatorluğuna asimile olmaya çalışan binlerce barbar ailenin Roma lejyonlarının katliamının ardından 408 yılında yeniden isyan eden Gotik lider I.Alaric tarafından sömürüldü.
İmparatorluğun hiçbir yarısı Alaric'in adamlarına boyun eğdirecek kadar güç toplayamadı ve ikisi de Alaric'i diğer yarısına karşı kullanmaya çalıştı. Alaric'in kendisi uzun vadeli bölgesel ve resmi bir üs kurmaya çalıştı, ancak bunu asla başaramadı. Stilicho, İtalya'yı savunmaya ve işgalci Gotları kontrol altına almaya çalıştı, ancak bunu yapmak için Ren sınırını askerden arındırdı ve Vandallar, Alanlar ve Suevi 406'da Galya'yı işgal etti. Stilicho mahkeme entrikalarının kurbanı oldu ve öldürüldü. Doğu yavaş bir toparlanma ve konsolidasyona başlarken, Batı tamamen çökmeye başladı. Alaric'in adamları 410'da Roma'yı yağmaladılar.