Cemil Merdam Bey
Suriye'de siyasi hayat > Suriye'de Fransız karşıtı faaliyet

Osmanlı İmparatorluğu 1918'de yenildiğinde, İngiltere Levant'taki baskın askerî güçtü. İngilizlerin desteğiyle 3 Ekim'de Şam'a giren Prens Faysal, Akabe'den Halep'e kadar Suriye'nin içini kapsayan bir Arap askeri yönetiminin başına getirildi. Şubat 1919'da Prens Faysal, Suriye'nin bağımsızlığını için sağlamak için Paris Barış Konferansı'na gitti. Bu zamana kadar İngilizler, Fransızlarla kendi başına müzakere ettiğini açıkça belirtmişti. Paris Barış Konferansı'nda söz almak üzere davet edilen delegelerden biri de Merdam Bey'di. Konuşması, heyetine katılmasını isteyen Prens Faysal'ı etkiledi.
Merdam Bey, Mayıs 1919'da Şam'da düzenlenen Suriye Ulusal Kongresi'nin katılımcılarından biriydi. Kongrenin amacı, o zamanlar Lübnan, Ürdün ve Filistin'i içine alan Suriye'nin geleceğini ele almaktı. Haziran 1919'da King-Crane Komisyonu'na iletilen sonuç raporu, "Suriye'nin Filistin olarak bilinen güney kesiminin veya Lübnan'ı da içeren kıyı batı bölgesinin Suriye ülkesinden ayrılmamasını" talep ediyordu. King-Crane Komisyonu, "Suriye'nin birliğinin korunmasını" tavsiye etti. bununla birlikte, İngiltere ve Fransa'nın Levant topraklarını aralarında paylaşmak için halihazırda vardıkları anlaşmalar göz önüne alındığında, komisyon boşuna bir çabaydı.
Suriye'de milliyetçilik ateşi yükseliyordu ve Prens Faysal'ın Ocak 1920'de Clemenceau ile yaptığı ve Fransa'nın Suriye'deki münhasır konumunu tanıyan anlaşmaya karşı direniş vardı. Mart 1920'de Suriye Kongresi, Suriye'nin Faysal'ın kral olduğu bağımsız bir anayasal monarşi olduğunu ilan etti. Merdam Bey, kraliyet kararnamesi ile dışişleri bakan yardımcılığına atandı. O yılın Nisan ayındaki San Remo Konferansı, bölgenin geleceğini ve yüzyıllardır Bilad'üş-Şam olarak anılan toprakların yok edilmesini açıkça dile getirdi. Fransızlar, mandalarını uygulamakta hiç vakit kaybetmedi ve birliklerinin 24 Temmuz'da Suriye'ye girmesiyle monarşiye ve hükûmete ani bir son verdi. Fransız birlikleri ülkeye girerken Faysal istifasını sunmuştu, ancak General Yusuf el-Azma liderliğindeki küçük bir savaşçı grubu Meyselun'da dört saatlik bir muharebede Fransızlara karşı savaştı. El-Azma, savaşta öldürüldü ve ezici bir güç karşısındaki kahramanca duruşuyla Suriye'de hâlâ anılan efsanevi bir kahraman oldu.
Fransızların Suriye'ye girişi, Cemil Merdam Bey ve diğer milliyetçi liderlerin Fransızlar tarafından verilen ölüm cezalarından kaçınmak için ülkeden kaçmasına neden oldu. Merdam Bey, Aralık 1921'de bir af çıkarıldıktan sonra Suriye'ye döndü. Sıkıyönetim, Suriyelilerin örgütlü siyasi dernek kurma hakkını engelledi. Bu nedenle, diğer milliyetçilerle birlikte Merdam Bey, Abdurrahman Şahbandar tarafından başlatılan bir yeraltı hareketi olan Demir El Cemiyeti'ne üye oldu. Faaliyetleri, Fransızlar tarafından kurulan kukla rejimi itibarsızlaştırmanın yanı sıra tüccarlar, mahalle patronları ve öğrencilerle yeniden temas kurmaya odaklandı.
5 Nisan 1922'de Charles Crane (King-Crane Komisyonu'ndan) Şam'a geldi ve iki gün Şahbandar'ın konuğu olarak kaldı, bu süre zarfında bir dizi ileri gelen, aydın, dini lider, tüccar vb. hepsi de Suriye'deki Fransız varlığından duydukları memnuniyetsizliği dile getirdiler. Bu sefer herhangi bir resmi sıfatla Suriye'de olmamasına rağmen, Crane iki gün sonra Şam'dan ayrıldığında, Fransızlar Şahbandar'ı ve cemiyetin diğer dört üyesini tutukladılar. Tutuklanmaları yaygın gösterilere ve protestolara yol açtı ve şehir neredeyse üç hafta boyunca durma noktasına geldi. Fransızlar baskılarında ısrar ettiler ve Mayıs ayında Demir El Hareketi'nin diğerlerinin yanı sıra Cemil Merdam Bey'i  tutukladıkları gizli ofislerinin izini sürdüler. Manda yetkilileri bazılarına uzun hapis cezaları verdi ve bazılarını sürgüne gönderdi. Şahbandar sürgün edilmeden önce 20 yıl hapis cezasının 17 ayını çekti ve Merdam Bey Avrupa'ya sürgüne gönderildi. Fransızlar 1924 yazında af çıkardıktan sonra Suriye'ye döndüler.
Yeni Fransız Yüksek Komiseri Maurice Sarail, Ocak 1925'te görevine başladı. O, aynı yılın Ekim ayında seçime girecek siyasi partilerin oluşumuna yol açtı ve siyasi alanın biraz açılmasına izin verdi. Cemil Merdam Bey, Fransız Mandası Suriye'sindeki ilk modern parti olan Halk Partisini kurmak için diğer milliyetçilere katıldı. Halk Partisi üyelik aidatı almıyordu, bu nedenle toprak sahipleri ve tüccarlar gibi daha zengin üyelerinin yanı sıra Avukatlar Birliği gibi meslek birliklerinin katkılarına güveniyordu. Ayrıca Kahire'deki Suriye-Filistin Kongresi'nden ve Amerika'daki Suriyeli göçmenlerden de fonlar geldi. Parti liderliği 12 kişiden oluşuyordu: Şahbandar (Başkan), Faris el-Huri, Lütfi el-Haffar, Abdülmecid Tabbah, Abdülhayri el-Mevki, Fevzi el-Gazi, İhsan aeş-Şerif, Said Haydar, Cemil Merdam Bey, Tevfik Şamiyya ve Edib es-Safadi ve Hasan el-Hekim. Halk tarafından siyasi inançları için bir bedel ödemeye hazır milliyetçiler olarak kabul edildiler ve Haziran 1925'te resmi lansman sırasında üyelik sayısı hızla binin üzerine çıktı.