II. Tiberius
İmparatorluk dönemi > Tek imparatorluk dönemi

4 Ekim 578'de II. Justinus öldü. Bu ölümün normal olmadığı ve II. Justinus'un II.Tiberius ve Sophia tarafından zehirlenip öldürüldüğü Konstantinopolis'te söylenti olarak yayıldı.
II. Justinus'un dul karısı Sophia eşi ölünce naip olarak o zamana kadar elinde bulunan devlet yönetim gücünü elinden bırakmak istemedi. Bunun için yeni imparator olan Tiberius Konstantin'e eşinden ayrılıp kendisi ile evlenmesini teklif etti. Fakat Tiberius Konstantin karısı İno'dan boşanmak istemediğini açıkça bildirdi. Tiberius, II. Justinus yaşamakta iken ve onu aklı dengesini kaybettikçe tedricen devlet yönetimini eline almakta idi. "Sezar " rütbesi verildiğinde Karısı İno ikametgâhını Saraya nakletmek istediğini bildirmişti. Ama ortak naip olan Sophia onun saraya gelip yerleşmesini kabul etmemiş ve İno ile çocukları saray yakınlarında bir ikametgâhta kalmışlardı. Fakat Tiberius ortak imparator yapıldığı ve Augustus rütbesini alındığında karısı İno'yu saraya nakletti ve ona saray adı olarak "Anatasia " adını verdi. Bu Sophia'nın hiç hoşuna gitmemişti. II. Justinus ölünce Tiberius Konstantin tek imparator olunca Sophia naiplik görevinden de ayrılmak zorunda kaldı.
II. Tiberius tahta geçtikten bir yıl sonra Sophia'nın tertip ettiği bir komplo ortaya çıktı. Sophia diğer bir yüksek rütbeli general olan Justinianos ile bir gizli anlaşma yapıp onunla evlenip onu imparatorluğa geçirmeyi planlamıştı. General Justinianos tahta geçme meşruiyetini merhum imparator II. Justinus'un dul karısı Sophia ile evlenmesi ile alacaktı. Fakat bu komplo uygulanamadan imparator tarafından duyuldu . Sophia saraydan çıkartıldı ve kendine iyi geçinecek bir yıllık gelir bağışlandı. General Justinianos da imparator tarafından affedildi.
Tiberius Konstantin'in tek imparatorluk döneminde en belirgin siyaseti büyük devlet harcamaları yapması ve bunun için savurgan bir hükümdar olarak tanınmasıdır. İmparatorluk yaptığı her bir yıl içinde yaklaşık 3.500 kgm kadar altına eşit parasal harcama yaptığı bildirilir. Devlet harcamalarında bu kadar elinin bol olmasının başlıca nedeninin II. Justinus'un aklını kaybetmesinden sonra imparatorluğa geçmesinin meşru olmadığı şüphesini ortadan kaldırma gayretleri geldiği bildirilmektedir. İdareci tabakalar ve Konstantinopolis'teki halk arasında popülarite kazanmak için devamlı yüksek harcamalar yapma zorunluluğunu hissetmiştir. Bu yüksek devlet harcamaları kendinden önceki imparatorun devlet hazinesini para ile doldurma siyaseti ile tezatlı bulunmaktadır ve önceki imparatorun bu tasarruf sever politikaları II. Tiberius Konstantin'in savruk politikasına da kaynak sağlamıştır.
II. Justinus daha yaşamakta iken ve II. Tiberius sadece ortak imparator ve taht naibi iken, (gelecekte imparator olacak) general Mauricius Pers Sasanilere karşı Doğu Anadolu'da savaşmış ve onları yenilgiye uğratmıştı. II. Justinus'un 578de ölmesinden sonra II. Tiberius tek imparator olduktan sonra general Mauricius'un askerî harekâti Balkanlara ve İmparatorluğun batısında kalan Doğu Roma arazileri üzerinde yoğunlaştı. Bu askerî harekâtla Mauricius İspanyaya girmiş olan Visigotlarla barış yaptı ve Kuzey Afrika'da ise Berber kavimlerini yenilgiye uğrattı. Fakat İslav kavimlere mensup göçmenler 579da tekrar Doğu Roma karşı hareketi görmeden Balkanlara sızmaya ve o arazilerde yerleşmeye başladılar. Gelip yerleşmeyenler ise yıl be yıl Doğu Roma sınır arazilerine hücumlarda bulunup buraları talan etmeye giriştiler. Bu karşı hareket gösterilmemesinin başında bunların bir büyük göçmeler veya büyük ordular halinde hücumlar değil devamlı ve küçük gruplardan oluşması ve bunu önlemek için sınırlarda ve Balkan içlerinde merkezi idaresinin devamlı müteyakkiz olması gerekmesidir. Halbuki II. Tiberius zamanında Doğu Romalı yöresel idaresi ve hatta Balkanlardaki Bizans askerî güçlerinin ülke sınırlarını bu küçük gruplara karşı devamlı koruyabilecek ve ülke içinde istenmeyen göçmenlerin yerleşmelerini ve küçük grup hücumlarını püskürtüp atıp geriye gönderebilecek yetenek de olmamasıydı. Bunun bir nedeni 579dan sonra Doğu Roma askerî gücünün yine Pers Sasanilerin istilacı hücumlarına karşı koymak için Doğu Anadolu'ya çekilmesinin gerekmesiydi.