stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Barnabas İncili
İçeriği > Kitâb-ı Mukaddes’in değiştirildiği iddiası

İslam'ın Mesih inancı hakkındaki bir başka temel öğretisi, Kitâb-ı Mukaddes'in değiştirildiği (tahrif) iddiasıdır. Değişik Kur'an ayetlerinde kısmen açıklamaya muhtaç tarzda ifade edilen bu iddia zamanla geliştirilmiştir. “Barnabas İncili”nin geç bir devirde, yani “tahrif” tezinin bugünkü biçimiyle artık yerleştiği bir dönemde kaleme alındığı, şu “ayet”lerden açıkça anlaşılmaktadır:
“İsa dedi ki: ‘Size doğrusunu söylüyorum; Musa’nın kitabından gerçek silinmeseydi, Allah babamız Davud’a ikinci kitabı vermezdi. Davud’un kitabını bozmasalardı, Allah bana incilini vermezdi. Çünkü Tanrımız Rab değişmez. O tüm insanlığa tek bir mesaj verdi. Allah Resulü geldiğinde, günahkârların kitabımda bozduğu her şeyi ortadan kaldıracaktır (temizleyecek).’”
Bu yazılanlar ciddiye alınacak olursa, İsa, Kitâb-ı Mukaddes’in tamamının bozuk olduğunu söylemiş oluyor. Oysa İsa şöyle der:
“Yer ve gök ortadan kalkacak, ama benim sözlerim asla ortadan kalkmayacaktır.”
İçeriği > “Barnabas İncili”nin Kur’an’la çelişmesi > İsa’nın, “Ben Mesih değilim!” demesi

“Barnabas İncili”nin yazarının Müslümanlığı kabul etmiş bir Hristiyan olduğu, İslam dini hakkındaki eksik bilgilerinden kolayca anlaşılıyor. Yazar, Muhammed’i övmek isterken yanlışlara da düşüyor. Bu düzmece “incil”in yazarı, İsa’nın şu sözleri söylediğini yazar:
“İsa itiraf ederek dedi ki: ‘Size doğrusunu söylüyorum; ben Mesih değilim’. Onlar bunun üzerine, ‘Sen o halde Elia mı, Yeremya mı yoksa evvelki peygamberlerden biri misin?’ dediler. İsa, ‘Asla!’ dedi.

‘Sen kimsin?’ dediler, ‘Söyle ki, bizi gönderenlere tanıklıkta bulunalım’. İsa, ‘Ben’ dedi, ‘Yahudiye’de haykıran ve Rabb’in Resulü’nün (Muhammed) yolunu hazırlayın! diyenin sesiyim.’”
Oysa Kur’an açık bir biçimde İsa’nın Mesih olduğunu kabul eder:
“Melekler demişti ki: ‘Ey Meryem, Allah sana, Kendinden bir sözü, adı Meryem oğlu İsa olan Mesih’i, dünya ve ahirette şerefli ve Allah’a yakın kılınanlardan olarak müjdeler.”
İçeriği > “Barnabas İncili”nin Kur’an’la çelişmesi > Meryem’in sancısız doğumu

“Barnabas İncili”ne göre Meryem, İsa’yı sancısız bir biçimde dünyaya getirmiştir:
“Yusuf, Sezar’ın emrettiği nüfus sayımında adını kaydettirmek için hamile olan karısıyla birlikte Nasıra’dan Celile’nin kasabalarından birine gitti. Beytlahm’e geldiklerinde, orada konaklayabilecekleri bir yer bulamadılar, çünkü (Beytlahm) küçük bir kasabaydı ve çok sayıda yabancı vardı. Kasabayı terk edip çobanların konakladığı bir yere geldiler. Yusuf oradayken Meryem’in doğum anı geldi. Bakire’yi o an son derece parlak bir ışık kapladı ve Meryem, oğlunu acısız dünyaya getirdi.”
Oysa Kur’an, Meryem’in acılar içinde İsa’yı doğurduğunu söylüyor:
“Meryem oğlana gebe kaldı; o haliyle uzak bir yere çekildi. Doğum sancısı onu bir hurma ağacının dibine gitmeye mecbur etti.”
İçeriği > “Barnabas İncili”nin Kur’an’la çelişmesi > Tanrı’dan “Baba” diye söz edilmesi

İslam’a göre Tanrı’nın babalığından söz etmek kafirliktir. Oysa “Barnabas İncili”nde şu yazıyor:
“Ne kadar bahtsızsın ey insan soyu! Tanrı seni oğlu olarak seçti, sana cenneti verdi; ama sen bedbaht Şeytan’ın eylemiyle Tanrı’nın öfkesine uğradın ve cennetten kovuldun.”
Kur’an, Tanrı’nın “Tanrı çocuk edindi diyenleri uyarmak için” Muhammed'i gönderdiğini belirtir.
İçeriği > “Barnabas İncili”nin Kur’an’la çelişmesi > Çok eşlilik

İslam, erkeklerin dört eşe kadar evlenmelerine izin verirken, “Barnabas İncili”nde şu “ayet” vardır:
“O halde erkek, Yaratıcısının kendisine verdiği tek eşle yetinsin ve başka her kadını unutsun.”
Oysa Kur'an çok eşlilik hakkında şu ayeti içeriyor:
“Eğer velisi olduğunuz mal sahibi yetim kızlarla evlenmekle onlara haksızlık yapmaktan korkarsanız, hoşunuza giden başka kadınlarla iki, üç ve dörde kadar evlenebilirsiniz.”
İçeriği > “Barnabas İncili”nin Kur’an’la çelişmesi > İnsanın özgürlüğü

İslam'ın en yaygın inanç mezhepleri insanın kendi kaderini tayin konusunda tam bir özgürlüğe sahip olmadığında birleşmektedir.
“Barnabas İncili” bu noktada da Kur'an'la çelişmektedir:
“Tanrı insanı yarattığında özgür olarak yarattı, ta ki, Tanrı’nın kendisine ihtiyacı olmadığını görsün. Tıpkı cömertliğini göstermek ve kendisini daha çok sevmeleri için kölelerine özgürlük veren kral gibi.”
Oysa Kur'an bu konuda şöyle diyor:
“Her insanın boynuna işlediklerini dolarız ve kıyamet günü açılmış bulacağı Kitab’ı önüne çıkarırız.”
Bu ayete ilişkin Kur'an tefsirlerinde, Mucahid'ten şu rivayet aktarılır:
“Doğan her çocuğun boynunda bahtsız mı yoksa mutlu mu olacağı yazılıdır.”
İçeriği > “Barnabas İncili”nin Kur’an’la çelişmesi > Cehennem

“Barnabas İncili” cehennem konusunda şu bilgileri veriyor:
“O zaman Allah Resulü diyecek ki, Ey Rab, cehennemde yetmiş bin yıldan beri kalan imanlılar var. Rahmetin nerede ey Rab? Onları bu acı cezalarından azat etmen için yalvarıyorum sana ey Rab! Bunun üzerine Allah, kendisine yakın dört meleğe cehenneme gidip Allah Resulü’nün dinine inanan herkesi çıkarmalarını ve onları cennete götürmelerini emreder.”
Bu “ayetler”, Kur'an'ın af konusundaki ayetleriyle çelişmektedir, çünkü Kur'an, “inkârcıların temelli kalacakları ateş”ten bahsetmektedir.
İçeriği > Özet

“Barnabas İncili”nin yazarı, bu düzmece “incil”inde Yeni Ahit’in ilk dört bölümünün bir sentezini yapmaya çalışmış; Mesih İnancı’nın tüm temel öğretilerini İsa Mesih’in ağzından inkâr etmekle kalmamış; İsa Mesih’i, İslam’ın tasavvurlarına uygun, Muhammed’i müjdeleyen bir peygambere dönüştürmüştür. Yazar bu sahtekârlığı yaparken, Vaftizci Yahya’yı tarihten silmiş, daha doğrusu onun rolünü İsa Mesih’e vermiştir. Yeni Ahit’te Vaftizci Yahya, İsa Mesih’in gelişini müjdelerken, bu düzmece “incil” İsa Mesih'e, Muhammed'i müjdeletmektedir.
Özdilek

Hüseyin Özdilek - Türk iş adamı. Özdilek Alışveriş Merkezleri ve Tekstil San. A.Ş Yönetim Kurulu Başkanı
Emin Fahrettin Özdilek - Asker ve siyaset adamı
Erkan Özdilek - Türk ressam ve sanatçı akademisyen,M.Ü.GSF.
Levent Özdilek - Tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu
Mehmet Özdilek - Eski futbolcu ve teknik direktör
Özdilek A.Ş. - Özdilek Grubu veya Özdilek A.Ş. 1971 yılında Türkiye'de kurulan şirket.
HQ-7

Çin Tip 051B Luhai sınıfı güdümlü füze muhrip Shenzhen'de bir Çin HQ-7 sekiz üniteli SAM fırlatıcısı ve Tip 79A çift namlulu 100 mm taret.
HQ-7, Fransız Crotale NAVAL sistemini tersine mühendislik yoluyla koplayarak HQ-7 sistemini geliştiren Çin'in nokta savunması konseptine göre tasarlanan bu sistemini geliştiren alçaktan gelen hedeflere karşı etkinliğinin sınırlı olduğunu kabul ediyor. Sekizli bataryalar halinde konuşlandırılan bu füze, hedefine E/F band Type 360S radarı ile kitleniyor. Elektronik karıştırmanın şiddetli olduğu ortamlarda elektro-optik sensörle yönlendirilebilen HQ-7, kara versiyonunda olduğu gibi aynı anda 30 hedefi izleyip, 12'sine kitlenebiliyor. Azami 4-5 g'lik manevra yetenği olan sistem, Çin Donanaması'ndaki Luhu ve Luhai sınıfı destroyerler ile Jiangwei-II ve Type 054 Ma'anshan sınıfı fırkateynlerden kullanılıyor. Çin' HQ-7 nin yerine alcak dikine fırlatma kabiliyetli yeni bir sistem arayışında olduğu da biliniyor
Teknik veriler

Üretici Firma(lar): CPMIEC
Üretici Ülke(ler):  Çin
Tipi: Kısa Menzilli Hava Savunma Sistemi
Güdüm Sistemi: Satıhtan Radar Güdümlü
Harp Başlığı: 15 kg'lık parça tesirli HE
Azami Etkili Menzili: 12 km
Azami Etkili İrtifası: 5 bin 500
Sürati: 2.2+ mach
İtki Tipi: Katı Yakıtlı Roket Motoru
Boyutları: 3 m uzunluk
Çapı:200 mm
Ağırlığ: 84,5 kg
Versiyonlar

FM-80:HQ-7 kara versiyonu
FM 90:HQ-7 geliştirlmiş versiyonu
Sinan Keskin

| Sinan Keskin |
| --- | --- |
Doğum: Sinan Keskin 29 Ocak 1985   İstanbul, Türkiye
Başladığı yer: Türk
Tarzlar: Pop, Rock, Jazz
Meslekler: Müzisyen
Çalgılar: Saksofon, Ewi
Etkin yıllar: 2009 -
İlişkili hareketler: İroni - Purple Hand Band
Resmî site: Sinan Keskin (İroni)

Sinan Keskin (d. 29 Ocak 1985, Bakırköy-İstanbul) Türk saksofonist ve müzisyen.
Biyografi

Sinan Keskin 1985 yılında İstanbul Bakırköy'de doğdu. Saksofon eğitimine 2003 yılında Pera Güzel Sanatlar'da başladı. Pera Güzel Sanatlar'daki saksofon eğitimini Ahmet KARA'dan, solfej  ve armoni eğitimini ise Serhat AKYOL'dan aldı. Kültür Üniversitesi Akademi Armoni de Yahya Dai ile saksofon çalışmalarına devam etti.
Müzik kariyeri

Müzik Kariyerine Pera Orkestrası, Bahçeşehir Üniversitesi Tiyatro Gramofon, Turkcell tanıtımları canlı performans ekibi, Avea tanıtımları canlı performans ekibi, Vodafone  tanıtımları canlı performans ekibi, Eclectic Nefesli ve Perküsyon ekibi, Tarkan Çakır, Afrotolia, Doğa için çal ve Perküsyonist Gülhan ÇİFDALÖZ ile Dj performanslarına, İroni ve Purple Hand Band ile müzik çalışmalarına devam etmektedir.
Albümleri

Aşkından Sarhoşum (2010)
"Aşkından Sarhoşum"
"Küçük Aşkım"
"Sana Kurbanım"
"Kar Tanesi"
"Gitme"
"Ateşi Söndürme"
"Sakın Sorma"
"Kıy Canıma"
Aşölyen

| --- | --- |
Orta Pleistosen'de Aşölyen taş buluntularının dağılım haritası.
Coğrafik yayılım: Afrika, Asya, Avrupa
Dönem: Alt Paleolitik Çağ
Tarih: 1.9-0.13 milyon yıl önce
Tanımlayıcı arkeolojik sit: Saint-Acheul (Fransa)
Öncülü: Oldovan
Ardıl: Musteryen
Kullanıcılar:  Homo ergaster  Homo erectus  Homo heidelbergensis 
g t 
Aşölyen el baltası örneği
Aşölyen (Acheulean), adını Fransa'daki Saint-Acheul bölgesinden almış bir taş alet yapım kültürüdür. Bu kültür, Homo erectus ve Homo heidelbergensis gibi insan türleriyle ilişkilendirilip, kendine özgü oval ve armut biçimli "el baltaları" ile tanımlanan Paleolitik Çağ'a ait bir taş alet üretim endüstrisidir.
Aşölyen aletler, Alt Paleolitik Çağ’da Afrika, Batı Asya, Güney Asya, Doğu Asya ve Avrupa’nın büyük bir kısmında üretilmiştir ve genellikle Homo erectus kalıntılarıyla birlikte bulunur. Bu teknolojinin, Homo habilis ile ilişkilendirilen daha ilkel Oldovan taş endüstrisinden türediği ve yaklaşık 2 milyon yıl önce geliştiği düşünülmektedir.
Aşölyen, Orta Paleolitik Çağ'ın erken dönemini de kapsar. Bu taş kültürün sonu kesin olarak tanımlanamamıştır; ancak 130.000 yıl öncesine kadar sürdüğü kabul edilebilir. Avrupa ve Batı Asya’da erken Neandertaller, Aşölyen teknolojisini benimsemiş ve yaklaşık 160.000 yıl önce Musteryen taş endüstrisine geçiş yapmıştır.
Araştırmaların tarihçesi

Aşölyen dönemin tipik kazı alanı, Picardy bölgesindeki Somme ilinin başkenti Amiens’in bir banliyösü olan Saint-Acheul’dür. Bu bölgede 1859 yılında arkeolojik eserler bulunmuştur.
John Frere, Aşölyen el baltalarının çok eski bir döneme ait olduğunu ilk öne süren kişi olarak kabul edilir. 1797 yılında, Suffolk’taki Hoxne’dan bulduğu iki örneği Londra’daki Kraliyet Akademisi’ne gönderdi. Bu baltaları, tarih öncesi bir göl yatağında nesli tükenmiş hayvanların kemikleriyle birlikte bulmuştu. Frere, bu aletlerin "metalleri kullanmayan insanlar" tarafından yapıldığını ve bugünkü dünyadan çok daha eski bir döneme ait olduğunu savundu. Ancak, dönemin Darwin öncesi insan evrimi anlayışına bağlı olan çağdaşları tarafından bu fikirler görmezden gelindi.
Jacques Boucher de Perthes, 1836-1846 yılları arasında Kuzey Fransa'da, Somme Nehri'nin Abbeville yakınlarındaki çakıl teraslarında el baltaları ve fosilleşmiş hayvan kemikleri buldu. Ancak, bu bulguların çok eski bir döneme ait olduğunu söyleyen teorileri, başta meslektaşları tarafından kabul edilmedi. Durum, Marcel Jérôme Rigollot’un Saint-Acheul yakınlarında daha fazla alet bulmasıyla değişti. Jeolog Joseph Prestwich’in Abbeville ve Saint-Acheul’daki kazı alanlarını ziyaret etmesiyle, bu aletlerin yaşı nihayet onaylandı.
1872 yılında Louis Laurent Gabriel de Mortillet, bu karakteristik el baltası aletlerini "L'Epoque de St Acheul" (Saint-Acheul Dönemi) olarak tanımladı. Bu dönem ismi 1925 yılında "Aşölyen (Acheulean)" olarak yeniden adlandırıldı.
Aşölyen taş aletler > Aşamalar

Tarih öncesi taş işleme dört ana kategoriye ayrılır ve Aşölyen eserleri Mod 2 olarak sınıflandırılır. Bu, Aşölyen aletlerinin, daha eski Clactonian veya Oldovan/Abbevillian aletlerinden daha gelişmiş olduğunu, ancak daha sonraki ve daha karmaşık olan Mod 3 Orta Paleolitik teknolojisi, örneğin Musteryen aletlerinden daha basit olduğunu gösterir.
Mod 1 endüstrileri (Oldovan), uygun bir taşı çekiçle vurarak kaba yonga aletleri yapardı. Kopan bu yonga, kesme için doğal bir keskin kenara sahip olurdu ve gerektiğinde kenarından daha küçük bir yonga çıkarılarak (bu işleme "yeniden işleme" denir) daha da keskinleştirilebilirdi. Bu erken alet yapıcıları, yongayı aldıkları taşı (çekirdek olarak bilinir) da işleyerek doğrayıcı çekirdekler yapmış olabilirler; ancak bu nesnelerin gerçekten alet mi yoksa sadece atılmış çekirdekler mi olduğu konusunda bazı tartışmalar vardır.
Mod 2 Aşölyen alet yapıcıları, Mod 1 yonga aleti yapma yöntemini kullanmaya devam etmiş, ancak buna ek olarak taş aletleri şekillendirmek için kemik, boynuz veya odun kullanmışlardır. Bu tür bir çekiç, taşa göre daha fazla kontrol sağlar ve yapılan aletlerin şeklini daha iyi belirleyebilme imkânı sunar. Daha önceki Mod 1 endüstrilerinin aksine, bu dönemde değerli olan şey, yongaların çıktığı çekirdeklerdi. Bir diğer ilerleme ise, Mod 2 aletlerinin simetrik olarak ve her iki tarafı işlenerek yapılmış olmasıdır; bu da, aletin üretiminde daha fazla özen gösterildiğini gösterir.
Mod 3 teknolojisi, Aşölyen'in egemenliğinin sonlarına doğru ortaya çıkmış ve en ünlü olarak Musteryen endüstrisi tarafından kullanılan Levallois tekniğini içermektedir. Bu iki endüstri arasındaki geçiş alet biçimlerine "Aşölyen Geleneği Musteryen"  türleri denir. Üst Paleolitik Mod 4 endüstrilerinin uzun bıçakları, Aşölyen terk edildikten çok sonra ortaya çıkmıştır.
Aşölyen alet kullanım dönemi o kadar geniştir ki, çeşitli aşamalara ayırmak için çabalar yapılmıştır. Örneğin, John Wymer, İngiltere'deki materyaller için Erken Aşölyen, Orta Aşölyen, Geç Orta Aşölyen ve Geç Aşölyen olarak bir ayrım yapmıştır. Bu tür sınıflandırmalar genellikle bölgeseldir ve tarihlendirmeleri ile yorumları farklılık gösterebilir.
Afrika'da, 600.000 yıl önceki dönemde yapılan aletlerde belirgin bir fark vardır; eski gruptaki aletler daha kalın ve simetrik olmayan, daha genç gruptaki aletler ise daha fazla işlenmiş ve ince işçilikle yapılmıştır.
Aşölyen taş aletler > Üretim

Aşölyen el baltalarıyla ilişkilendirilen temel yenilik, taşın simetrik bir şekilde ve her iki tarafının da işlenmesidir. Bu nedenle, el baltaları, doğrayıcılarla birlikte, büyük yongalardan veya hazırlanan çekirdeklerden yapılabilen, her iki tarafı da işlenmiş aletlerdir.
Aşölyen topluluklarında bulunan alet türleri, son aletin şekillerine atıfta bulunarak sivri, kalp biçimli, oval, el baltalarını içerir; ayrıca doğrayıcılar, yeniden işlenmiş yongalar, kazıyıcı aletler de vardır. Kullanılan malzemeler, yerel taş türlerine göre belirlenmiştir; flint (çakmak taşı) aletlerle en çok ilişkilendirilen malzemedir, ancak kullanımı Batı Avrupa ile sınırlıdır. Afrika'da ise sedimenter ve volkanik kayaçlar, örneğin kiltaşı ve bazalt, en yaygın şekilde kullanılmıştır. Diğer kaynak malzemeler arasında akik, kuvarsit, andezit, kumtaşı, çört ve şist bulunur. Hatta kireçtaşı gibi nispeten yumuşak kayaçlar bile kullanılabilmiştir. Tüm bu örneklerde, alet yapıcılarının, hammaddelerinin kaynağına yakın bölgelerde el baltalarını işledikleri görülür; bu da Aşölyen'in, bireysel gruplar arasında aktarılan bir beceri seti olduğunu düşündürmektedir.
Bazı daha küçük aletler, taş çekirdeklerinden vurularak elde edilen büyük yongalardan yapılmıştır. Bu yonga aletleri ve Aşölyen alet yapımında üretilen belirgin atık yongalar, daha planlı bir tekniği işaret eder. Bu teknik, alet yapıcısının çalışırken bir veya iki adım önceden düşünmesini gerektiren bir yöntemdir ve birkaç aletin bir oturuşta yapılabilmesi için net bir adım sırası izlemeyi zorunlu kılar.
İlk olarak sert bir çekiç taşı, taşın şeklini kaba bir şekilde oluşturmak için kullanılır ve büyük yongalar çıkarılır. Bu büyük yongalar, yeniden alet yapmak için kullanılabilir. Alet yapıcı, kalan taş çekirdeğinin etrafında çalışarak, her yüzeyden sırasıyla daha küçük yongalar çıkarır. Önceki yonganın çıkarılmasıyla oluşan iz, bir sonraki yonganın çıkarılması için bir vurma platformu sağlar. Yanlış yönlendirilmiş darbeler veya kullanılan malzemedeki kusurlar sorun yaratabilir, ancak yetenekli bir alet yapıcı bunların üstesinden gelebilir.
Kaba şekil oluşturulduktan sonra, aletin daha ince hale gelmesi için bir sonraki aşamada daha küçük yongalar çıkarılır. Bu inceleştirme işlemi, daha yumuşak bir çekiç, örneğin kemik veya boynuz kullanılarak yapılır. Yumuşak çekiç, vurma platformunun daha dikkatli bir şekilde hazırlanmasını gerektirir; bu platform, çekiç vurulduğunda kaymaması için kaba bir taşla aşındırılır.
Son şekillendirme, aletin kullanılabilir kesme kenarına uygulanırdı ve yine ince yongalar çıkarılarak yapılırdı. Bazı Aşölyen aletleri ise, bir tranchet yongası çıkarılarak keskinleştirilmiştir. Bu, el baltasının kesme alanına yakın olan yan kenarından vurularak çıkarılır ve bu işlem, baltanın bıçağı boyunca (paralel olarak) bir yonganın çıkarılmasına neden olur, böylece düzgün ve çok keskin bir çalışma kenarı elde edilir.
Aşölyen taş aletler > Kullanımı

Loren Eiseley, Aşölyen aletlerinin ortalama 20 santimetre uzunluğunda bir kesme kenarına sahip olduğunu hesaplamıştır, bu da onları Oldovan aletlere göre çok daha verimli hale getirmektedir.
Aşölyen aletler üzerindeki kullanım izleri analizi, yapılan farklı alet türlerinde genellikle bir uzmanlaşma olmadığını ve bu aletlerin çok amaçlı kullanıldığını göstermektedir. İşlevler arasında ağaçlardan odun kesme, hayvan leşlerini doğrama ve gerektiğinde derileri kazıma ve kesme yer alıyordu. Ancak bazı aletler, diğerlerine göre kök kazma veya hayvanları parçalama için de kullanılmıştır.
Alternatif teoriler, oval el baltalarının av hayvanlarına atılacak bir tür av diski olarak kullanıldığına işaret etmektedir. Ancak ilginç bir şekilde, Melka Kunturé (Etiyopya), Olorgesailie (Kenya), Isimila (Tanzanya) ve Kalambo Falls (Zambiya) gibi bazı bölgelerde, çoğu pratik olmayan büyük boyutlarda ve görünüşte kullanılmamış yüzlerce el baltası bir arada bulunmuştur. Bu buluntular, Aşölyen el baltalarının her zaman işlevsel bir amacı olmayabileceğini gösteren kanıtlar da sunmaktadır.
Son zamanlarda, Aşölyen alet kullanıcılarının el baltalarını bir sosyal araç olarak benimsedikleri öne sürülmüştür. Bu, el baltalarının sadece bir et doğrama veya odun kesme aracı olmanın ötesinde bir anlam taşıdığı anlamına gelir. Bu aletleri yaratma ve kullanma bilgisi, değerli bir beceri olmalıydı ve daha ayrıntılı olanlar, sahiplerinin kimliklerinde ve başkalarıyla olan etkileşimlerinde rol oynamış olabilir. Bu durum, bazı örneklerin aşırı sofistike olmasının nedenini açıklamaya yardımcı olmaktadır.
Bir teori daha ileri giderek, bazı özel el baltalarının, erkekler tarafından bir eş arayışında yapılmış ve sergilenmiş olabileceğini öne sürüyor. Erkekler, güçlü ve yetenekli olduklarını göstermek için büyük ve iyi yapılmış bir el baltası kullanarak, bu özelliklerini yavrularına aktarabileceklerini ortaya koymuş olabilirler. Bir grup etkinliğinde bir dişi çekmeyi başardıktan sonra, baltalarını terk ettikleri ve bu durumun, baltaların neden bu kadar çok bir arada bulunduğunu açıklayabileceği öne sürmektedir. Bu popüler cinsel seçilim hipotezi, soyu tükenmiş organizmalar arasında cinsel seçilimle ilgili yapılan varsayımlar nedeniyle tartışmalıdır.
British Columbia Üniversitesi'nden araştırmacı Mimi Lam, Aşölyen el baltalarının "ilk ticari mal" haline geldiğini, yani, bir değer taşıyan ve değişim aracı olarak kullanılan ticaret yapılabilir bir mal veya hizmet olduğunu öne sürmüştür.
Aşölyen taş aletler > Coğrafik dağılım

Aşölyen aletlerinin coğrafi dağılımı – bu aletleri yapan halklar – genellikle paleo-iklimsel ve ekolojik faktörlerin bir sonucu olarak yorumlanır. Bu faktörler arasında buzul çağları ve Sahra Çölü'nün çölleşmesi gibi olaylar yer alır.
Aşölyen taş aletleri, Afrika kıtasında, hominidlerin daha sonra yerleştiği düşünülen Kongo Nehri çevresindeki yoğun ormanlık alan dışında her yerde bulunmuştur. Afrika'dan bu aletlerin kullanımı, kuzeye ve doğuya, Asya'ya doğru yayılmıştır: Anadolu'dan, Arap Yarımadası'ndan, günümüz İran'ı ve Pakistan'ı üzerinden Hindistan'a ve ötesine kadar. Avrupa'da ise kullanıcıları, Panonya Ovası ve Batı Akdeniz bölgelerine, günümüz Fransa'sına, batı Almanya'ya, güney ve orta Britanya'ya ulaşmıştır.
Kuzey bölgelerinde, buzul çağları nedeniyle insan yerleşimi çok daha sonra gerçekleşmiştir. Tamil Nadu'daki Chennai'deki Athirampakkam bölgesinde, Aşölyen dönemi 1.51 milyon yıl önce başlamış olup, bu dönem Kuzey Hindistan ve Avrupa'dan daha önce başlamıştır.
1980'lere kadar, Doğu Asya'ya gelen insanların, atalarından kalan el baltası teknolojisini terk edip yerine çekiç aletler kullanmaya başladığı düşünülüyordu. Hallam L. Movius, Aşölyen ve Non-Aşölyen alet endüstrileri arasındaki belirgin farkı tanımlayarak, geleneklerin ayrıldığını gösteren Movius Hattı'nı Kuzey Hindistan üzerinden çizdi. Ancak, Güney Kore'nin Chongokni bölgesinde, Moğolistan ve Çin'de Aşölyen alet buluntuları, Movius'un yaptığı ayrımın güvenilirliğini sorgulamaya açtı.
Movius Hattı teorisinin zayıflamasından sonra Roe Hattı adı verilen başka bir ayrım önerildi. Bu çizgi Kuzey Afrika'dan İsrail'e, oradan Hindistan'a kadar uzanır ve Acheulean alet yapıcılarının kullandığı iki farklı yöntemi ayırır. Roe Çizgisi'nin kuzeyinde ve doğusunda, el baltaları büyük taşlardan doğrudan yapılırken, güneyde ve batıda baltalar, bu taşlardan kırılan yongalarla yapılmıştır.
Akşamsefası

Akşamsefası Bitkisi
Akşamsefası (Mirabilis jalapa), akşamsefasıgiller (Nyctaginaceae) familyasından çok yıllık bir süs bitkisi türü.
Amerika'nın tropik bölgelerinden dünyanın birçok yerine dağılmış olan akşamsefası çabuk gelişen ve 1 m'ye kadar boylanabilen bir bitkidir. Kısa saplı oval yaprakları, eklem yerleri şişkince bir gövdesi, beyaz, sarı, pembe, mor ve kırmızı çiçekleri vardır.
Bazen çizgili ve benekli de olabilen çiçekleri akşamüstü açıp, sabahları kapandığı için bitkiye akşamsefası denmiştir. Kalıtım deneylerinde kullanılan köklerinin müshil ve solucan düşürücü etkisi vardır. Ayrıca Aztekler tarafından tıbbi ve süs amaçlı olarak yetiştirilirdi.
Çiçekler genellikle öğleden sonra veya alacakaranlıkta (yani saat akşam 4 ile sabah 8 arasında) açar ve ismini bu özelliğinden alır. Çiçekler daha sonra gece boyunca güçlü, tatlı bir koku yayar, ardından sabaha kapanır. Ertesi gün yeni çiçekler açar. Avrupa'ya geliş tarihi 1525'tir. Bugün birçok tropik bölgede yaygındır.
Etimolojisi

1753'te Carl Von Linne tarafından verilen Mirabilis jalapa (Akşamsefası) adı, çiçeklerinin dikkat çekici renklerine atıfta bulunarak "takdire şayan" anlamına gelen bilimsel Latince Mirabilis'ten ve Guatemala'daki Jalapa'daki kökenine atıfta bulunacak özel jalapa adından oluşur. Ancak jalapa sıfatı, yumrulu jalap yumrularından alınan jalap adlı eski bir müshil ilacının geldiği Meksika'daki Xalapa (Jalapa) şehrine de atıfta bulunabilir.