stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Bizans-Sasani Savaşı (572-591)

| g t Pers-Roma savaşları |
| --- | --- |
Part-Roma savaşları Carrhae  Pompey-Part istilası Gülek Boğazı  Belen Geçidi  Gindarus Dağı  Marcus Antonius'un seferleri  Ermeni Savaşı (58-63)  Trajan's Parthian campaign  Lucius Verus' campaigns  2. Tizpon  Parthian war of Caracalla  Nisibis Roma-Sasani savaşları Nisibis (235)  Resaena Muharebesi  Misiche Muharebesi  Nisibis (252)  Barbalissos Muharebesi  Antakya  Dura-Europos  Edessa  Caesarea (260)  3. Tizpon  Carrhae (296)  Satala  Pers-Roma savaşları (337-367) 1. Singara  Amida  2. Singara  Julian's Persian War Pirisabora  Maiozamalcha  Tizpon  Maranga  Samarra  Bagavan Bizans-Sasani savaşları 421-422 savaşı  440 Bizans-Sasani savaşı  Anastasya Savaşı  İberya Savaşı  Lazika Savaşı  572-591 savaşı  602-628 savaşı
| g t Bizans-Sasani Savaşı (572-591) |
| --- | --- |
 Sargathon  Nisibis  Dara  Apamea  Sebasteia  Melitene  Constantina  Solachon  Martyropolis  Aras Nehri  Blarathon 
Bizans-Sasani Savaşı (572-591), Bizans İmparatorluğu ile Sasani İmparatorluğu arasında gerçekleşen savaştır. Kafkasya bölgesinde Pers egemenliği altında olan Bizans yanlılarının ayaklanmaları ile başladı, ancak diğer olaylar patlak verdi. Çatışma büyük oranda Güney Kafkasya ve Mezopotamya ile sınırlıydı, ancak Doğu Anadolu, Suriye ve Kuzey İran'a da yayılmıştı. Bu, 6. ve 7. yüzyılın çoğunu kapsayan bu iki imparatorluk arasındaki yoğun bir savaş dizisinin bir parçasıydı. Büyük ölçüde sınır eyaletleri ile sınırlandığı ve bu sınır bölgesinin ötesinde herhangi bir düşman topraklarının kalıcı bir şekilde işgal edilmediği aralarındaki birçok savaşın sonuncusuydu. 7. yüzyılın başlarındaki çok daha kapsamlı ve belirgin son çatışmadan önce geldi.
Savaş patlaması

562 yılında imzalanan Dara Antlaşması'nın ardından on yıldan kısa bir süre sonra, gerginlikler, savaşın 520'li yıllarda patlak vermesinden önce olduğu gibi, iki imparatorluğun nüfuz alanı arasındaki tüm kavşak noktalarına yerleşti. 568-569'da, Bizanslar, Perslere karşı bir ittifak için Göktürkler ile sonucu başarısız olan müzakerelere (Zemarchus elçiliğinde) katıldılar; 570'te Sasaniler, Yemen'i işgal ederek Bizans'ın Aksum ittifakını bozdular ve Himyar Krallığı'nı bir kukla devlet olarak yeniden kurdular; 570 ve 571'de Sasanilerin Arap müttefikleri Lahmîler, Bizans topraklarında baskınlar başlattı, ancak her iki durumda da Bizanslıların müttefiki Gassaniler tarafından yenildiler; ve 570'te Bizans, İberya'da bir başka isyan eşliğinde 571'de başlayan Sasani'ye karşı bir Ermeni isyanını desteklemek için gizli bir anlaşma yaptılar. 572'nin başlarında, II. Vardan Mamikonyan dönemindeki Ermeniler, Ermenistan'ın Pers valisini mağlup ederek merkezini Divin'i ele geçirdiler; Persler kısa süre sonra kenti geri aldı ancak kısa bir süre sonra birleştirilen Ermeni ve Bizans kuvvetleri tarafından yeniden ele geçirildi ve Bizans ile Persler arasındaki doğrudan düşmanlıklar başladı. 5. yüzyılda sık ayaklanmalara rağmen, 6. yüzyılın erken savaşlarında Ermeniler, İberya ve Lazika'daki komşularının ve diğer Hristiyanların aksine, çoğunlukla Sasani egemenliğine sadık kalmışlardır. Ermenilerin, bölgedeki İberyalılar, Lazikalılar ve Bizanslılardan oluşan Hristiyan halkların koalisyonu ile birleşmeleri, Kafkasya'daki güç dengesini çarpıcı şekilde bir şekilde değiştirdi ve Bizans kuvvetlerinin savaşı daha önce bu cephede mümkün olanlardan daha Pers topraklarına taşımalarını sağladı: Savaş boyunca Bizans kuvvetleri Albanya'ya kadar (modern Azerbaycan) istila edebildi ve hatta oralarda kışlayabildiler.
Dara'nın düşmesi

Ayrıca bakınız: Dara Kuşatması (573)
Bununla birlikte, Mezopotamya'da, savaş Bizans'a felâketle başladı. Sargathon'da 573'te zafer kazandıktan sonra, Nisibis'i kuşattılar ve görünüşe göre Pers sınır savunmasının baş kalesi şehri, ele geçirmek üzereyken generalleri Marcian'ın aniden görevden alınmasının düzensiz bir geri çekilmeye yol açtığı anlaşılmaktadır. Bizans kafa karışıklığından faydalanarak, I. Hüsrev (531-579 arası hükümdar) komutasında Sasani güçleri, Dara'yı hızla karşı saldırıya uğradı ve dört aylık kuşatmanın ardından şehri ele geçirdiler. Aynı zamanda, Adarmahan komutasında daha küçük bir Pers ordusu Suriye'yi talen edip ve Epemiye ve bir dizi başka şehri yağmaladılar. Sadece Antakya yakınlarındaki Bizans savunma kuvvetleri tarafından Suriye'ye doğru itildiler. Daha da kötüsü, 572'de Bizans imparatoru II. Justinus (565-578 arası hükümdar), Gassani kralı III. el-Mundhir'e suikast düzenlenmesini emretti; hayatındaki başarısız girişimin bir sonucu olarak el-Mundhir Bizanslılarla olan ittifakını kopararak çöl sınırlarını açığa çıkardı.
Mezopotamya'daki ana Bizans kalesi Dara'nın düşmesi, söylentiye göre II. Justinus'un çıldırmasına ve Bizans İmparatorluğu'nun kontrolünün, eşi Sofia ve Tiberius Konstantin'e geçmesine neden oldu. Yeni naipler, bir yıllık ateşkes için 45.000 nomismata ödemeyi kabul ettiler ve daha sonra yılda 30.000 nomismata ödeyerek bunu beş yıla kadar uzattılar. Bununla birlikte, bu ateşkes yalnızca Mezopotamya cephesine uygulanmıştı; Kafkasya'da savaş devam etti.
I. Hüsrev'in son seferi

575'te Bizanslar, Gassaniler ile olan farklılıklarını çözmeyi başardılar; bu ittifak yenilemesi bir anda belirgin bir meyve verdi, Gassaniler, Lahmîlerin başkenti Hîre'yi yağmaladılar. Aynı yıl, Bizans kuvvetleri Kafkasya'daki Albanya'da sefer yürütmek ve yerli kabilelerden rehin almak için olumlu durumdan yararlandı. 576 yılında Hüsrev, Pers ordularının I. Şapur (240-270 arası hükümdar) döneminden bu yana bulunmadığı Kafkasya üzerinden Anadolu'ya doğru uzun menzilli bir vuruş içeren son ve en iddialı olan seferine başladı. Theodosiopolis ve Caesarea'ya saldırma girişimleri engellendi, ancak çekilmeden önce Sebasteia'yı yağmalamayı başardı. Eve dönüş yolunda, yakalandı ve Doğu'nun magister militum'u Justinianus tarafından Melitene yakınlarında ağır bir yenilgi aldı; kaçarlarken savunmasız Melitene kentini talan ettiler, ordusu Bizans saldırısı altında Fırat'ı geçerlerken daha ağır kayıplara uğradılar. Hüsrev'in bu fiyaskoyla çok sarsıldığı ve kendisinin canını zor kurtarmasından sonra haleflerinden herhangi birinin, karşı tarafın başında da bir hükümdar olmaması durumunda, şahsen sefere çıkmasını yasaklayan bir kanun çıkardığı söylenir. Bizanslılar, Pers barışını, Albanya ve Azerbaycan'a derinlemesine baskın yaparak, Hazar Denizi üzerinden kuzey İran'a karşı baskınlar düzenleyerek, İran topraklarında kışlarken ve saldırılarını 577 yazına devam ederek kullandılar. Hüsrev şimdi barış istedi, ancak Ermenistan'da general Tamkhosrau'nun ezeli düşmanı Justinianus karşısında zafer kazanması, kararını zorlaştırdı ve savaş devam etti.
Savaşın Mezopotamya'ya dönmesi

578'de, Mezopotamya'daki ateşkes sona erdi ve savaşın ana odağı bu cepheye kaydı. Mezopotamya'da Pers baskınından sonra Doğu'nun yeni magister militum'u olan Mauricius, Dicle'nin iki yakasında baskınlar düzenledi, Aphumon kalesini ele geçirdi ve Singara'yı yağmaladı. Hüsrev tekrar 579'da barış istedi, ancak bir anlaşmaya varılmadan öldü ve ardılı IV. Hürmüz (579-590 arası hükümdar) müzakereleri bozdu. 580 yılında Gassaniler yine Lahmîler üzerinde bir zafer daha kazanırken, Bizans saldırıları Dicle'nin doğusuna da girdi. Bununla birlikte, bu süre zarfında Ermenistan'daki durum ile ilgili görevlendirilen geleceğin II. Hüsrev'i, asi liderlerin çoğunu Sasani'ye bağlı kalmaya ikna etmeyi başardı ancak İberya Bizans'a sadık kalmaya devam etti. Ertesi yıl, Mauricius komutasında Bizans kuvvetleri ve III. el-Mundhir komutasında Gassani kuvvetleri tarafından Fırat boyunca gerçekleştirilen iddialı bir seferde ilerleme kaydedilemezken; Adarmahan komutasında Persler ise Mezopotamya'da yıkıcı bir sefer başlattılar. Mauricius ve III. el-Mundhir, bu zorluklar yüzünden birbirlerini suçladılar; Bizans ve Gassaniler arasındaki savaşı tetikleyecek ve Gassani krallığının sona ermesinin başlangıcını işaretleyecek, ihanet şüphesiyle el-Mundhir'in tutuklanmasına neden oldu.
Yenişememe

582'de, Adarmahan ve öldürülen Tamkhosrau'ya karşı Konstantina'da zafer kazandıktan sonra, Mauricius, II. Tiberius'ün (574-582 arası hükümdar) ölümünün ardından imparator oldu. Konstantina'da kazanılan avantaj, daha sonra, Doğu'da magister militum olan ardılı İoannis Mistakon Nymphios nehri üzerinde Kardarigan'a yenildiğinde kaybetti. 580'li yılların ortalarında, savaş, sonuçsuz barış görüşmeleriyle noktalanmış baskınlar ve karşı baskılar vasıtasıyla sonuçsuz kalmaya devam etti; Bir önemli çatışma, 586'daki Solachon Muharebesi'ndeki Bizans zaferiydi.
584'te el-Mundhir'in halefi el-Numan'ın Bizanslılar tarafından tutuklanması Gassani krallığının parçalanmasına yol açtı ve Gassani krallığı gevşek bir kabile koalisyonuna geri döndü ve eski gücünü hiçbir zaman geri alamadı. 588'de, paraları ödenmemiş Bizans birliklerinin yeni komutanları Priscus'a karşı bir isyanları, Sasanilere bir atılım için bir şans vermeye başlamış görünüyordu, ancak isyancıların kendileri sonraki Pers saldırısını püskürttü; Tsalkajur'da bir sonraki yenilgi sonrasında, Bizans, Martyropolis'te bir başka zafer kazandı. Bu yıl boyunca, 15 yıl önce Dara'nın düşüşüne tutuklanan bir grup tutsak Huzistan'daki cezaevlerinden kaçmış ve Bizans topraklarına dönmüşlerdi.
Sasanilerde iç savaş

Ayrıca bakınız: Sasani İç Savaşı (589-591)
589'da savaşın seyri aniden değişti. İlkbaharda Bizans anlaşmazlığı çözülüp isyana son verdi ancak Martyropolis, Sittas adlı bir memurunun ihanetiyle Perslere düştü ve Bizans'ın geri alma çabası başarısızlığa uğradı, ancak ertesi yıl Bizans Sisauranon'da bir savaş kazandı ve onun komutanları Bleschames yakalamayı başardılar. Bu arada Kafkasya'da Bizans ve İberya saldırıları, yakın zamanda Orta Asya cephesinden Göktürkler ile savaşta başarılı sonuçlar alan Pers generali Behrâm-ı Çûbîn tarafından püskürtüldü. Bununla birlikte, Arakses Nehri üzerindeki Romanus komutasındaki Bizanslılar tarafından mağlup edildikten sonra Behrâm, IV. Hürmüz tarafından aşağılanarak görevden alındı. Bu aşağılamadan gücenen general, kısa sürede Sasani ordusunun çoğunun desteğini alan bir ayaklanma çıkardı. İlerlemesi ile tedirgin olan İran sarayının 590 üyesi Hürmüz'ü devirip, öldürdüler, oğlunu II. Hüsrev (590-628 arası hükümdar) olarak tahta çıkardılar. Behrâm, buna rağmen isyanıyla bastırdı ve yenilen Hüsrev kısa süre sonra emniyeti için Bizans topraklarına kaçtı. Behrâm ise tahtı VI. Behrâm olarak ele geçirdi ve imparatorluğun kuruluşundan bu yana Sasani hanedanının yönetiminde ilk kesintiye neden oldu. Mauricius'un desteğiyle Hüsrev tahtta tekrar sahip olmak için harekete geçti, Nisibis'te bulunan ana Pers ordusunun desteğini kazandı ve Martyropolis'i Bizans müttefiklerine geri verdi. 591'in başlarında, Behrâm tarafından gönderilen bir ordu Nisibis yakınlarındaki Hüsrev taraftarları tarafından mağlup edildi ve daha sonra Tizpon, Mahbodh tarafından Khosrow adına alındı. Dara'nın Bizans kontrolüne geri verilmesiyle, Hüsrev ve Doğu'nun magister militum'u Narses'in birleşik Bizans ve Sasani birlikleri Mezopotamya'dan Behrâm ile karşılaşmak için Azerbaycan'a ilerlerken, Ermenistan'ın magister militum'u İoannis Mistakon yönetiminde ikinci bir Bizans ordusu kuzeyden kıskaç hareketi düzenledi. Ganzak yakınlarında gerçekleşen Blarathon Muharebesi'nde, Behrâm'ı ağır bir şekilde yenerek II. Hüsrev'i iktidara getirip, savaşı sona erdirdiler.
Sonuçları

Hüsrev'i tahta geri getirme konusunda hayati bir rol oynamış olan Bizans, Pers ile olan ilişkilerinde hakim bir konumda kalmıştır. Hüsrev sadece Mauricius'un yardımı karşılığında Dara ve Martyropolis'e geri vermekle kalmadı, aynı zamanda Tigranakert, Malazgirt, Baguana, Valarsakert, Bagaran, Vardkesavan, Erivan, Ani, Kars ve Zarisat dahil birçok şehrin Sasaniler tarafından Bizans'a teslim ettiği yeni bir Kafkasya taksimini kabul etti. Ardahan, Lori, Dmanisi, Dmanisi, Mtsheta ve Tontio şehirleri de dahil olmak üzere İberya Krallığı'nın batı kısmı Bizans'a bağımlı hale geldi. Lazika'ya verilen Cytaea şehir de Bizans'a bağımlı hale geldi. Böylece, Kafkasya'daki Bizans kontrolünün kapsamı tarihsel olarak en üst noktaya ulaştı. Ayrıca, Bizanslıların katıldığı daha önceki ateşkes ve barış antlaşmalarının aksine, ya barış için, işgal altındaki toprakların iade edilmesi için ya da Kafkasya geçitlerinin savunmasına katkıda bulunmak için Bizanslıların parasal ödeme yapmaması, güç dengesinde büyük bir kaymaya işaret eder. İmparator Maurice, selefinin Balkanlar'daki ihmallerini kapsamlı seferler ile aşmak için bile bir konumdaydı. Bununla birlikte, Maurice ile Hüsrev arasındaki ittifak, on iki yıl sonra, her iki imparatorluk için de felaket sonuçları ile yeni bir savaş başlatmaya yardımcı olduğu için, bu durum çok geçmeden değişti.
Konuyla ilgili yayınlar

Martindale, John Robert; Jones, Arnold Hugh Martin; Morris, J., (Ed.) (1992). The Prosopography of the Later Roman Empire. III: A.D. 527–641. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-20160-5. 9 Temmuz 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Kasım 2017.
Whitby, Michael (1988). The Emperor Maurice and his Historian – Theophylact Simocatta on Persian and Balkan Warfare. Oxford, United Kingdom: Oxford University Press. ISBN 0-19-822945-3. 15 Haziran 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Kasım 2017.
BT Group

| --- | --- |

Menkul değer sembolü: LSE: BT.A NYSE: BT
Tür: Halka açık şirket
Kuruluş: 1981
Genel merkezi: Londra, Birleşik Krallık
Önemli kişiler: Jan du Plessis (Yönetim Kurulu Başkanı) Gavin Patterson (CEO)
Gelir:  24.062 milyar £ (2017)
Çalışan sayısı: 106,400 (2017)
Web sitesi: www.btplc.com
BT Group plc (eskiden British Telecom), Birleşik Krallık merkezli bir telekomünikasyon şirketidir. Şirket, 1981 yılında Post Office Telecommunications şirketinin özelleştirilmesiyle kurulmuştur. Şirketin merkezi Londra'da BT Centre'da yer almaktadır.
BT Group, yaklaşık 180 ülkede faaliyet göstermekte olup Birleşik Krallık'ta sabit hat, mobil ve genişbant hizmetlerinin en büyük sağlayıcısıdır ve ayrıca abone televizyon ve BT hizmetleri sunmaktadır.
Braun (şirket)

| --- | --- |

Tip: Özel kuruluş (Procter & Gamble yan şirketi)
Endüstri: Üretim
Kuruluş:  1921, Frankfurt, Almanya Kurucusu: Max Braun
Kurucu: Max Braun 
Genel merkezi: Kronberg, Almanya
Önemli kişiler: John P. Goodwin, Başkan - Braun Global, Güzellik & Bakım   Prof. Oliver Grabes, Tasarım Başkanı   Dieter Rams, Tasarım Başkanı 1961-1995
Ürün: Jilet  Elektrikli diş fırçası  Kahve makinesi  Ekmek kızartma makinesi  Blender
Net gelir: 505.500.000 €
Çalışan sayısı: 4.188
Web sitesi: braun.com
Braun'un Kronberg'de bulunan merkezi
Braun GmbHDosya:Braun.ogg (Almanca telaffuz: [bʁaʊn], İngilizcede yaygın olarak "brawn" diye telaffuz edilir), eski ismi Braun AG, Almanya merkezli bir tüketici ürünleri şirketi.
1984 yılından 2005 yılına kadar, Braun Gillette bünyesindeydi. 2005 yılında Procter & Gamble, şirketin yüzde yüz iştirakçisi olmuştur.
Ürünler

Braun ürünleri aşağıda kategoriler halinde gösterilmiştir:
Tıraş ve bakım ürünleri (elektrikli tıraş, saç kesme, sakal kırpma aletleri)
Ağız Bakımı (şimdi Oral-B markası altında)
Güzellik bakım ürünleri (saç bakımı ve epilasyon)
Sağlık ve sağlıklı yaşam ürünleri (kulak termometreleri, tansiyon aletleri)
Yiyecek ve içecek hazırlama ürünleri (kahve makinesi, kahve öğütücüleri, tost makinesi, blender, sıkacaklar)
Ütüler
Saatler, kol saatleri ve hesap makineleri
Braun önceki zamanlarda eski radyolar, slayt projektörleri, Super 8 film kamera, fotoğraf makineleri ve aksesuarları ve hi-fi ses sistemleri üretmiştir.
Braun'un saatlerini piyasada bulmak gitgide daha zorlaşmaktadır.
Ürün fotoğrafları

Elektrikli tıraş makineleri
Micron L (1976)
micron plus (1979)
Micron Vario 3 (1985)
Sixtant 6700 (1973)
Sixtant (1962)
Lüks pilli cep tıraş makinası (1990)
Super-8 Kameralar
Nizo S8
Nizo S30
Nizo S48-2
Nizo S55
Nizo S560
Nizo 2056 sound
Nizo Integral 7 Ultra Geniş Dönüştürme Objektifi ile
Film Görüntüleyici SB 1
SK 61
Sixtant
KM 32
| g t Ev aletleri markaları |
| --- | --- |
 Arçelik Arctic  Beko  Dawlance  Defy  Grundig  Amica  Ariston  Arnica  Arzum  Bissell  Braun  Breville  Bork  BSH Hausgeräte Balay  Bosch  Constructa  Gaggenau  Neff  Pitsos  Profilo  Siemens  Thermador  Bticino  Cleva  Colston-Ariston  Cuisinart  Danby  De Dietrich Remeha  De'Longhi Kenwood  Dongbu Daewoo  Dualit  Dustbot  Dyson  Edesa  Electrolux AEG  Anova  Frigidaire  Kelvinator  Lehel  Parkinson Cowan  White-Westinghouse  Zanussi  Elica  Faber  Faema  Fukuda  Fulgor  Gaggia  Giacomini  Gree  Haier Candy  Fisher & Paykel  GE  Hoover  Hotpoint  Hamilton Beach  Havells  Hisense Asko  Gorenje  Kelon  IKEA  InSinkErator  iRobot Roomba  Scooba  KDK  Kenmore  Khind-Mistral  Kleenmaid  Lehel  LG  Liebherr  Lofra  Magic Bullet  Magic Chef  Medion  Middleby AGA  La Cornue  Rangemaster  Rayburn  U-Line  Viking  Midea Eureka  Miele  Mitsubishi  Moffat  Morphy Richards  Newell Crock-Pot  Holmes  Mr. Coffee  Oster  Sunbeam  Olympic  OXO  Panasonic  Pars Khazar  Peerless-Premier  Pensonic  Philips  PicaBot  Pyramis  Saeco  Samsung Dacor  Sanyo  SEB Krups  Moulinex  Rowenta  Tefal  Servis  SharkNinja  Sharp  Sinbo  Sisil  Skyworth  Smeg  Snowa  Spectrum Black+Decker  George Foreman  Remington  Russell Hobbs  Toastmaster  Sub-Zero  Tiger  Vestel Vestfrost  Finlux  Windsor  Regal  Graetz  SEG  Videocon  Voltas  Vorwerk  West Bend  Whirlpool Admiral  Amana  Bauknecht  Hotpoint  Indesit  Inglis  Jenn-Air  KitchenAid  Maytag  Swash  Zojirushi  Zyliss
Budești Josani Kilisesi

| UNESCO Dünya Mirası |
| --- | --- |

Konum:  Romanya
Kriter: Kültürel: iv
Referans: 904
Tescil: 1999 (23. oturum)
Bölge: Avrupa ve Kuzey Amerika
Budeşti Josani'deki ("Aşağı Budeşti") Aziz Nikolaos Kilisesi, Romanya'nın Cosău Vadisi'nde yer alan Maramureş ilindeki Budeşti köyünde yer alır ve iki saçaklı karakteristik ahşap kiliseleri temsil etmektedir. UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak ilan edilen sekiz ahşap kiliseden biridir.
Devlet sosyalizmi

Devlet sosyalizmi, Ferdinand Lassalle tarafından teorileştirilen; sosyalist hareket içinde, kapitalizmden sosyalist üretim tarzına veya komünist topluma geçişte geçici bir önlem olarak ya da sosyalizmin bir özelliği olarak, üretim araçlarının devlet mülkiyetini savunan, özel mülkiyete karşı politik ve ekonomik bir ideolojidir. Tüm endüstrilerin ve doğal kaynakların devlet mülkiyetinde olduğu, devlet tarafından kontrol edilen planlı bir ekonomiyi savunur.
İktisat Sözlüğü ise "Doktrindeki sınırları berrak olmayan ve günümüzde pek kullanılmayan bir terimdir. On Dokuzuncu Yüzyıl sonlarında Marksizm akımı dışında kalan ve kaynağını Hegelizm'den alan solcu iktisadi fikir hareketleri bu terimle ifade edilmiştir. Kürsü Sosyalizmi ile Devlet Sosyalizmini birleştiren doktrin tarihi yazarları olmuştur. Rodbertus ile Lassalle'in doktrindeki yerlerini ilmi sosyalizmden ayırarak Devlet sosyalizmi içinde gösterenlere rastlanmıştır. Avusturya'da Schaffle'in ve İngiltere'de Leslie ile Ingram'ın devlet sosyalizmini temsil ettiklerini belirten tahlilciler görülmüştür. Devletçilik, müdahalecilik ve dirijizm kavramlarıyla devlet sosyalizmi teriminin aynı anlamda veya yakın anlamlarda kullanıldığı dikkate çarpmıştır." şeklinde devlet sosyalizmini tanımlamıştır.
Mahmut Esat Bozkurt ise devlet sosyalizmini şöyle tanımlar: "Devlet Sosyalizmi, özel mülkiyeti tanıyan, fakat insanın insan tarafından sömürülmesini önlemek ve milli kalkınmayı başarmak için devlete ekonomik işlerde kontrol ve teşebbüs hak ve yetkilerini kabul eden bir sistemdir."
Zaten terim olarak, devlet sosyalizmi, Sovyetler Birliği gibi Marksist-Leninist devletlerin ekonomik sistemlerine atıfta bulunarak, devlet planlamasının bu ekonomilerdeki rolünü vurgulamak için genellikle devlet kapitalizmi ile birbirinin yerine kullanılır ve söz konusu sistemin eleştirmenleri buna daha fazla atıfta bulunur.
Bugün, devlet sosyalizmi esas olarak Marksist-Leninistler ve sosyalist bir devleti destekleyen diğer sosyalistler tarafından savunulmaktadır.
Tarihsel Gelişimi

Devletin sosyalizmdeki rolü sosyalist hareketi ikiye böldü. Devlet sosyalizmi felsefesi ilk olarak Ferdinand Lassalle tarafından açık bir şekilde açıklanmıştır. Karl Marx'ın bakış açısının aksine, Lassalle, ana işlevi mevcut sınıf yapılarını korumak olan sınıf temelli bir iktidar yapısı olarak devlet kavramını reddetti. Lassalle, devletin "sönmeye" mahkûm olduğu şeklindeki Marksist görüşü de reddetti. Lassalle, devleti sınıfsal bağlılıklardan bağımsız bir varlık ve bu nedenle sosyalizmin başarılması için gerekli olacak bir adalet aracı olarak görüyordu.
Devlet sosyalizmi, geleneksel olarak, sanayinin kamulaştırılması yoluyla üretim araçlarının kamu mülkiyetini elde etmenin bir yolu olarak görülmüştür. Bunun, sosyalist bir ekonomi inşa etme sürecinde bir geçiş aşaması olması amaçlanmıştır. Kamulaştırmanın amaçları, zenginleri mülksüzleştirmek ve sanayiyi konsolide etmekti, böylece kâr, özel servetten ziyade kamu finansmanına gidecekti. Ulusallaştırma, üretimi sosyalleştirme, çalışan yönetimini tanıtma ve üretimi kârdan ziyade doğrudan kullanım için üretmek üzere yeniden düzenlemeye yönelik uzun vadeli bir sürecin ilk adımı olacaktı.
Dipnotlar

↑  Tucker, Benjamin (1985) [1886]. State Socialism and Anarchism and Other Essays: Including the Attitude of Anarchism Toward Industrial Combinations and Why I Am an Anarchist (1st ed.). Colorado Springs: Ralph Myles Publisher. 9780879260156.
↑  Ellman, Michael (2014). Socialist Planning (3.3yer=Cambridge bas.). Cambridge University Press. ISBN 978-1107427327. 21 Haziran 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Ağustos 2021.
↑  "Definition of state socialism | Dictionary.com". www.dictionary.com (İngilizce). 12 Nisan 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Şubat 2021.
↑  "İktisat Sözlüğü'nde devlet sosyalizm". 29 Kasım 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi.
↑  Mahmut Esat Bozkurt, Atatürk İhtilâli, Kaynak Yayınları, s.233-234.
↑  Ellman, Michael (2014). Socialist Planning, Third Edition. Cambridge University Press. s. 11. ISBN 978-1107427327. 21 Haziran 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Ağustos 2021. Accordingly, after World War II the Soviet model was adopted throughout the state-socialist world.
↑  Busky, Donald F. (20 Temmuz 2000). Democratic Socialism: A Global Survey. Praeger. s. 9. ISBN 978-0275968861. In a modern sense of the word, communism refers to the ideology of Marxism-Leninism.
↑  Pena, David S. (21 September 2007). "Tasks of Working-Class Governments under the Socialist-oriented Market Economy". Political Affairs. 5 Eylül 2008 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Retrieved 8 February 2020.
↑  Berlau 1949, s. 21.
↑  Nove, Alexander (1991). The Economics of Feasible Socialism Revisited. Routledge. p. 176. "The original notion was that nationalization would achieve three objectives. One was to dispossess the big capitalists. The second was to divert the profits from private appropriation to the public purse. Thirdly, the nationalized sector would serve the public good rather than try to make private profits. [...] To these objectives some (but not all) would add some sort of workers' control, the accountability of management to employees".
↑  Hüsamettin Ertürk, İki Devrin Perde Arkası, s. 339.
↑  Hakimiyet-i Milliye Yazıları, Hüseyin Ragıp, “Sağ’dan Sol’a doğru”, 6-7-8 Mart 1921.
↑  Sabiha Sertel, Roman Gibi. Can Yayınları. s. 71.
↑  Atatürk'ün Bütün Eserleri. 23. Cilt (1929–1930), s. 64.
↑  Atatürk'ün Bütün Eserleri. 26. Cilt (1932–1934), s. 194, 195.
↑  Atatürk'ün Bütün Eserleri. 26. Cilt (1932–1934), s. 195.
↑  Aydın Sayılı. "ATATÜRK'LE BİR SINAV ANISI". 10 Ağustos 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Mart 2024.
↑  Yaşar Nabi Nayır “Atatürkçülük Nedir” kitabı içerisinde, Reşat Kaynar’ın “Atatürkçülük ve Din Adamı” başlıklı yazısı, sayfa 123.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 4182676-0  NDL: 00566288