stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
İspanyol İmparatorluğu
Altın yüzyıl 1521-1643 > Krallık zor durumda (1571-1598)

Madrid'deki sevinç uzun ömürlü olmaz. 1566'da Kalvinistler Hollanda'da ayaklanma çıkartacaklar, kral ise Alba Dükünü olaylara müdahale etmesi için gönderecektir. 1568 yılında Sessiz William (I. William Oranj Prensi), Alba dükünü ülkeden atmaya çalışır ancak başarısız olur. Bu şekilde başlayan bir dizi savaşa Seksen Yıl Savaşları denir. Savaş sonunda Hollanda bağımsızlığına kavuşacaktır. Savaş İspanya için sonu gelmeyen bir hal alacaktır. 1576 yılında Hollanda'da düzeni sağlayabilmek için bulundurulan 80.000 kişilik ordunun masrafları özellikle mali krizdeki imparatorluk için sorun olur. Amerika kıtası açıklarındaki korsanlığın artması da buna etkendir. Felipe askerlerine belirli bir süre ödeme yapılamayacağını duyurunca, askerler başkaldıracak, şehirler yağmalanacak hatta bazı askerler Hollanda isyanına katılacaktır. Ordunun pasivize edilerek yatıştırılması 3 yıl sürer. Felipe 1580 yılında ölünce ardında varis bırakmadığı için tahtın talibi çoktur. Yeni kral ise İsabel'in oğlu olacaktır. Portekiz'de durumu denetim altına almak isteyen yeni kral Alba Dükünü Portekiz'e gönderir ve durumu kontrol altına alır. Yeni kral elinde büyüyen bir imparatorluk vardır. Ancak İspanya hala borçlarını ödemektedir. 1584 yılında isyancı lider William Orange Katolikler tarafından öldürülür. Bu olay Katoliklere yarayacakken beklenenin tam tersi olacaktır. 1586 yılında İngiltere kraliçesi I. Elizabeth, Protestanlara yardım yollayacak, ünlü korsan Sir Francis Drake Amerika kıtasında İspanyollara göz açtırmayacaktır. Ayrıca Cadiz limanına da saldıracaktır. 1588 yılında II. Felipe, İngiltere Kraliçesi I. Elizabeth İngilteresi'ne saldırmak için İspanyol Armadası'nı adaya yollar. İngiliz donanmasının inatçı direnişi, kuvvetli fırtınalar ve donanma arasındaki koordinasyonsuzluk ve lojistik hataları yüzünden İspanyol donanması hezimete uğrayacaktır. Buna rağmen 1589 yılında Drake komutasındaki İngiliz karşı saldırısı da başarısız olacaktır. İspanyol Armadası'nın hezimetinden sonra bile denizlerde İspanyol donanmasının hakimiyeti sürmektedir. 1639 yılında Hollanda'ya yenilen İspanyol Donanması bu tarihten sonra çöküşe geçmiştir. İspanya, Fransız Kralı II. Henri'nin ölümünden sonra Fransa'da çıkan iç savaşa dahil olacaktır. Fransa tahtına geçen III. Henri Paris önlerinde savaşta ölecek, ondan sonra tahta geçen IV. Henri Katoliklere karşı savaşlarda başarı kazanacaktır. İspanyol ordusu hem Fransa'da hem Hollanda'da savaşmak zorunda kalacak ve bölünecektir. İki cephede birden savaşa ülke ekonomisi dayanamayacak ve Vervins Barış Antlaşması imzalanacaktır.
Altın yüzyıl 1521-1643 > Rocroi yolu (1626-1643)

Olivares zamanının ilerisinde ve öngörüşlü bir kişiydi. İspanya'nın kendisi için barışa ve reforma ihtiyacının olduğunu söylemekteydi. İspanyol ordusunun Hollanda'daki savaşı yolunda gider gibi gözükse de durum yanıltıcıdır. Hollanda donanması yenilenmiş ve İspanyollara zarar verdirmektedir. Ayrıca Filipinler gibi İspanyol kolonilerine Hollanda saldırıları başlamış, ilerleme de kaydedilmiştir. 1627 yılı Kastilya ekonomisinin çöküş yılıdır. İspanyollar paralarının değerini devalüasyonla indirmiş, bu sayede savaşın masraflarının karşılanabileceği sanılsa da önceden Avusturya'da olduğu gibi enflasyon artmıştır. 1631 yılına kadar ekonomik kriz yüzünden ticaret trampa usulüne göre sürecek, hükûmet ise kolonilerden vergi toplamakta yetersiz kalacaktır. Almanya'da bulunan İspanyol orduları ödenmeyen maaşlarını kendileri tahsil yoluna gidecektir. Hollanda ise geliştirdiği donanmasıyla İspanyol İmparatorluğunu ayakta tutan biricik yaşam kaynağı olan değerli maden ticaretine engel olmaya başlamaktaydı. 1628 yılında Hollandalı Amiral Piet Hein komutasındaki donanma İspanya'ya Amerika kıtasından gümüş getiren tüm konvoyu ele geçirecek ve İspanya'yı büyük bir servetten mahrum bırakacaktır. 1630 yılında ise Otuz Yıl Savaşı şiddetlenecek, İsveç kralı II. Gustav Almanya'yı işgal edecektir. İlerlediği bölgelerdeki Protestanlardan destek alan İsveç kralı beklenmedik şekilde ölecek ve ordusu ise 1634 yılında Nördlingen Savaşında yenilince ülkedeki Katoliklerin durumu rahatlayacaktır. İspanyol imparatoru durumu güçlüyken bir barış antlaşması imzalamak ister, en güçlü hasımları olan Branderburg ve Saksonya kabul eder ancak Fransa ve özellikle Kardinal Richelieu sorun çıkartmaktadır. Kardinal Hollanda'nın ve Protestanların en büyük destekleyicilerindendir ve Habsburgların gücünü Avrupa kıtasında azaltmak istemektedir. Kardinal, yeni imzalanan Praga Barışının Fransa'nın çıkarlarına uymadığını ilan edecek ve Kutsal Roma Cermen İmparatorluğuna ve İspanya'ya savaş açacaktır. Deneyimli İspanyol ordusu ilk başlarda başarı kazanacaktır, ordunun amacı kardinali yerinden etmektir. 1636 yılında İspanyol ordusu Paris yakınlarına kadar ilerlese de ekonominin zarar görmesinden çekinen komutanlar daha fazla ilerlemeyeceklerdir. Fırsat kaçıran İspanyollara karşı yeniden toparlanan Fransız Ordusu düşmanları sınıra püskürtecektir. Dover Deniz Savaşında ise İspanyol donanması Hollanda donanmasınca yenilecektir. Böylece İspanya'nın Hollanda'yı ortadan kaldırma amacının başarıya ulaşmayacağı belli olacaktır. 1643 yılında Fransız ordusuna karşı küçük çaplı bir muharebede yenilen İspanyol ordusunun aldığı yenilgi büyütülecek ve yeniden iki cephede savaş durumuyla karşı karşıya kalınacaktır. Savaşın askeri değeri olmasa da propaganda değeri olmuş, Kardinal Mazarin'in zafer kazanması efsaneleştirilmiştir. Sembolik olarak Rocroi Savaşı İspanya'nın kıta Avrupasındaki siyasi ve askeri etkisinin sonunu işaret eder, Otuz Yıl Savaşları ise Fransa'nın lehine sonuçlanacaktır.
Hakimiyetteki son yıllar

İç isyanlar, Otuz Yıl Savaşlarının kaybedilmesi ve Fransa ile uzun yıllar süren (1640-1665) savaş yüzünden imparatorluk sürekli kan kaybetmekte, kolonilerde toprak kayıpları ve isyanlar yaşanmaktadır. 1640'ta Portekiz'in ayrılık savaşı ve Katalonya isyanı, 1641 yılındaki Endülüs ayaklanması, Navarra, Napoli ve Sicilya'da huzursuzluklar ardı ardına gelişir. Portekiz ise Juan de Braganza önderliğindeki ayaklanmada kendi bağımsızlığını istemektedir. Birden çok cephede saldırıya uğrayan İspanya bu saldırılara cevap veremez. Portekiz ile barış imzalanır. IV. Juan olarak Portekiz tahtına geçen yeni kral öldüğünde İspanya tekrar Portekiz'e saldıracak ancak 1663 yılındaki Ameixial ve 1665 yılındaki Montes Claros Savaşlarında yenilince Portekiz'in bağımsızlığını 1668 yılında tanımak zorunda kalacaktır. 1648 yılında ise İspanya o tarihe kadar Birleşik Eyaletler olarak anılan Hollanda'nın bağımsızlığını Westfalya Barış Antlaşmasıyla tanıyacaktır. Bu geriye çekilişleri Karayiplerde kaybedilen topraklar izleyecek; Tobago, Çuraçao gibi adalar da elden çıkacaktır. Napoli'nin ayaklanması 1648, Katalonya'nın isyanı 1652 yılında bastırılacak, Fransa Ordusu ise 1656 yılında son İspanyol zaferinde Valenciennes'de mağlup olacaktır. Ancak kalıcı sonuç olan savaş 1658 yılında Dunkirk'de olacak ve İngiliz Ordusunun desteklemesi ile Fransızlar İspanyolları yeneceklerdir. İmzalanan Pireneler Antlaşmasına göre Fransa ve Hollanda'ya toprak verilmiştir. İspanya'nın içinde bulunduğu kriz, sosyal hayatı da olumsuz etkileyecektir. Denizaşırı topraklar sürekli İngiliz ve Fransız saldırıları altındaydı, ayrıca Portekiz'in ayrılması İspanya'yı zayıflatmış, komşusu Fransa ise büyük bir tehlike olarak beklemektedir.
Hakimiyetteki son yıllar > Tahtta Habsburgların sonu (1665-1700)

IV. Felipe'nin ölümünden sonra oğlu II. Carlos sadece 2 yaşındadır, onun yerine annesi Avusturyalı Mariana hüküm sürecektir. Carlos'un saltanatı iki kısımda değerlendirilebilir. 1665-1679 arası ekonomik kriz ve sarayı yönetme kavgalarıyla geçer. İkinci kısım 1680 yılında başlar ve Medinacelli Dükünün iktidarıyla devam eder. Sevilla'da çıkan veba salgını 1647-1652 yılları arasında şehir nüfusunun %25'ini öldürecektir. Sevilla ve dahası Endülüs ekonomisi bu kadar büyük bir yıkımdan sonra tekrar ayağa kalkamayacaktır. Salgın hastalıkta 500 binden fazla insanını kaybeden İspanya o zamanki nüfusu olan 10 milyon vatandaşının %5'ini kaybetmiştir. 17. yüzyıl boyunca İspanya'da vebadan 1.25 milyon insanın öldüğü tahmin edilmektedir. Tahttaki genç kral II. Carlos, İspanyol Hollandasına saldıran Fransa XIV. Louis'yi durduracak durumda değildir. 1667-68 yıllarında İspanya hem prestij hem de Lille ve Charleroi kentlerini kaybedecektir. 1672-78 Fransa-Hollanda Savaşı sırasında ise İspanya eski düşmanı Hollandalıların tarafında savaşmanın bedeli olarak toprak kaybedecektir. 1688-1697 yılları arasındaki Dokuz Yıl Savaşında ise Louis yeniden Hollanda'yı işgal edecek, Lüksemburg Dükünün komutasındaki Fransız ordusu 1690'da Fleurus'da İspanyolları yenecektir. İspanyol saflarında savaşan III. William Orange da yenilecektir. Savaşın sonunda İspanya'nın Hollanda'daki toprakları Fransızlar tarafından işgal edilecektir, bu şehirler arasında Gent ve Lüksemburg da vardır. Savaş aslında İspanyol ordusunun ve yönetiminin ne kadar çağdışı ve zayıf olduğunu göstermiştir, buna rağmen tahttaki basiretsiz Habsburg hanedanı durumu düzeltmek için bir girişimde bulunmayacaktır. 17. yüzyılın sonları İspanya'nın tamamen çürümesine şahit olacaktır. Yeni ekonomi politikası paranın değerini düşürmüş ve ekonomiyi rayında tutmuştur. 1685 yılında iktidara gelen Oropesa Kontu ise saray harcamalarını denetlemiş ve yeni iflaslara önlem almıştır. Bu yıllar Fransa ile sürekli savaş içerisinde geçecek ve Avrupa'da baş döndürücü değişiklikler yaşanırken İspanya duraklama dönemine girecektir. İngiltere'de 1688 Devrimi ve Fransa'da Güneş İmparatoru dönemi sırasında İspanya çökmeye devam eder. Monarşi ve etrafındaki bürokrasi gelişmeleri değerlendirmekten uzak içe kapanır. Başa geçen kralların başarısız ve yetersiz olması da durumu ağırlaştıracaktır.
Burbon İspanyol İmparatorluğu: Reform ve Yeniden Doğuş (1713-1806) > 18. yüzyıl zenginliği

Tüm olumsuzluklara rağmen Amerika ve Asya'daki muazzam kolonileri sayesinde İspanya dünya siyasetinde önemli bir güç olmaya devam ediyordu. Özellikle 18.yüzyıl bu anlamda imparatorluğun zenginleştiği bir dönem olur. Cartagena'daki işgalci İngiliz donanmasına karşı alınan zafer 19. yüzyıla kadar İspanya'nın Amerika'da varlığını sürdürmesini sağlayacaktır. Bu zafer 1741 yılında yaşanmış ve Burbonların gelişen denizciliğe verdiği önemin bir sonucu olarak karşımıza çıkmaktadır.Yedi Yıl Savaşıyla zayıflayan deniz ticareti tekrar canlanacak ve Amerika ile ticaretin tek elden yürütülmesi İspanyol üretim sanayisinin de kalkınmasını ve gelişmesini sağlayacaktır. En belirgin gelişen sanayi Barcelona'daki tekstil sanayisidir. Zamanının önde gelen merkezlerinden Lancashire, İngiltere ile karşılaştırılmaz seviyede de olsa İspanya için önemi tartışılmaz düzeydedir. Yerel bunun gibi kıpırdanmalar haricinde esas gelişmeler Amerika kıtasındaki liman şehirlerinde ve özellikle şeker üretimi yapan Küba'da yaşanır. Ayrıca değerli madenlerin çıkartılması da yeniden hız kazanmıştır. Bütün bu gelişmelere rağmen İspanya kırsalında durum iç açıcı değildir. Halkın çoğunluğunu oluşturan köylüler oldukça geri ve ilkel koşullarda, eski geleneklerin baskısı altında yaşamaktadırlar. Toprağın verimini artırma çabaları ise topraksız ve sefil koşullarda çalışan köylülerce benimsenmemektedir. Bu açıdan bakıldığında ekonomik olarak İspanya hala geri bir ülke konumundadır. Merkantil ticaretin gerektirdiği ve Amerika kıtasındaki pazarların beklediği işlenmiş ürünlerin sağlanmasından dolayı kolonilerle hep bir çekişme hali bulunmakta, ticaret hep tek taraflı kalmaktadır. Askeri açıdan bakıldığında Napoli ve Sicilya'nın 1734 yılında geri alınması, 1742'de İngilizlerin yenilmesi önemli gelişmelerdir. Ayrıca Amerikan Bağımsızlık Savaşı (1775-83) sırasında İspanyollar İngilizlerin elindeki Bahama Adalarını ele geçirecektir. Özellikle Amazon vadisindeki durum ise karmaşıktır. Portekiz denetimindeki alan için Guarani Savaşı 1756 yılında çıkacaktır. İspanyol İmparatorluğu hala eski görkemli günlerinde olmasa da karanlık bir dönemden çıkmış, artık diğer Avrupa ülkelerinin merhametinde değildir. Ekonomisi de kontrol altındadır ancak zaman aleyhine akmaktadır. Malaspina'nın önerisi daha verimli bir yönetim şekli önermektedir: Önerilen yönetim imparatorluk yerine dağa dağınık bir yapıya sahip konfederasyondur. Bu şekilde hem yönetim daha kolay olacak hem de siyasi gerilimler törpülenecektir. Öneri kolonileri kaybetmekten korkan monarşi tarafından reddedilecektir. Ancak tüm İspanyol kolonileri yaklaşan Fransız Devrimi ve Napolyon Savaşlarıyla bir anda elden çıkacaktır.
Dünya imparatorluğunun batışı (1800-1899)

19. yüzyılda İspanya'nın kaybedeceği ilk toprak uçsuz bucaksız Louisiana topraklarıydı. Bu topraklar Kanada'ya kadar uzanmaktaydı ve 1763 yılında Fransa'dan devralınmıştı. Fransızlar Napolyon Bonaparte liderliğinde bu toprakları 1800 yılındaki San Ildefonso Antlaşmasıyla geri alacak ve 1803 yılında Birleşik Devletlere satacaklardı. Trafalgar Deniz Savaşında ise Fransız donanmasının safında İngilizlere yenilecek olan İspanyol donanması artık denizaşırı kolonileri koruyamayacak düzeye düşecektir. Napolyon ordularının İspanya'yı 1808 yılında işgal etmesiyle çıkan savaş sırasında İspanya'nın kolonilerle bağı tamamen kesilecektir. Louisiana'nın el değiştirmesiyle beraber artık ABD ile İspanya sınır komşusu olacak ve sürekli sınır anlaşmazlıkları yaşanacaktır. Florida'da yaşanan ayaklanma sayesinde burası da ABD egemenliğine geçecektir. 1808 yılında Fransa tarafından işgale uğrayan İspanya, gerilla savaşı vererek uzun ve kanlı bir ayaklanmayla Fransızları ülkeden atacak, izleyen yıllarda yaşanan iktidar boşluğunda iç savaş yaşanacaktır. Cumhuriyet yanlıları monarşi yanlılarıyla savaşacaktır. Bu yıllarda İspanya tüm kolonilerini kaybedecek sadece Küba, Portoriko ve Asya'da izole olan Filipinler, Guam Adaları ile Afrika'da İspanyol Sahrası, İspanyol Ginesi ve Fas'ın bazı kısımları İspanyol denetiminde kalacaktır. Latin Amerika'daki bağımsızlık savaşları ise bölgenin İngilizler tarafından işgaline karşı yerel halkın verdiği kavganın bağımsızlık savaşına evrilmesiyle başlayacak ve başarıya ulaşacaktır. Amerikan Bağımsızlık Savaşından dersler çıkartan Latin Amerika halkları uzun savaşlardan sonra birer birer bağımsız olacaktır: Paraguay (1811), Uruguay (1815), Arjantin (1816), Şili (1818) ve Peru (1821) San Martin ve Bolivar gibi komutanlar sayesinde bağımsız olacaktır. Bu ülkeleri Venezuela, Kolombiya, Ekvador ve Bolivya izleyecektir. Meksika ise 1821 yılında bağımsızlığın ilan edecektir. Santo Domingo da bağımsızlığını ilan edecek ve Bolivar'ın Büyük Kolombiya Cumhuriyetine katılmak istese de kölelerin kurduğu cumhuriyet olan Haiti tarafından ele geçirilecektir. Amerika kıtasında İspanya'nın elinde sadece Küba ve Portoriko kalacaktır. İspanya'da ise Napolyon savaşlarından sonra ülke egemenliğin kimde olduğunun bilinmediği bir geçiş döneminden geçmektedir. 1870'lerdeki XII. Alfonso yönetimi sayesinde merkezi iktidarda bir toparlanma yaşansa da kralın erken ölümü durumu yine içinden çıkılmaz hale getirecektir. Kolonilerdeki milliyetçi ayaklanmalar 1898 yılındaki İspanya-ABD Savaşının çıkmasında etken olacak ve yayılmaya başlayan ABD egemenliğinin hedefi Küba olacaktır. Küba'nın ABD'ye bağımlı şekilde bağımsızlığını ilan etmesinden sonra İspanya 20 milyon dolar karşılığında Portoriko, Filipinler ve Guam'ı ABD'ye devredecektir. Filipinlerdeki askeri üs 1899 yılında boşaltıldığında bölgedeki 400 yıllık İspanyol egemenliği de sona erecektir. Pasifik Okyanusunda kalan son ufak adalarını da Almanya'ya satan İspanya'nın sadece Kuzey Afrika'da kolonileri kalacaktır.
Dünya imparatorluğunun batışı (1800-1899) > Afrika’daki topraklar (1875-1975)

1481 yılında Papalığın dünyayı Portekiz ile İspanya arasında pay etmesiyle beraber Kanarya Adaları Portekiz egemenliğinde kalır. İspanyol hakimiyetinde ise Melilla, Villa Cisneros, Mazalqivir, Gomera, Oran, Cezayir, Bugia, Trablus, Tunus ve Ceuta şehirleri vardır. 1778 yılında Portekiz ile yapılan El Pardo antlaşmasına göre Nijer deltasını alan İspanya bunun karşılığında Latin Amerika'da bazı topraklarını Portekiz'e devreder. 19. yüzyılda ise Tetuan Savaşından sonra Fas, Sıdi İfni'yi İspanya'ya bırakacaktır. 1884 Berlin Konferansında da bu durum değişmez. Gine'nin durumu belirsizdir. 1911 yılında Fas Fransızlarla İspanyollar arasında pay edilir. Abdülkerim önderliğindeki Berberiler ayaklanacak ve İspanyolları 1921 yılındaki Annual Savaşında hezimete uğratacaklardır. İsyan sırasında ordunun yaşadığı dağınıklık ve hezimet ülkenin de içinde bulunduğu durumu resmetmiştir adeta. 1923 yılında Tanca, uluslararası açık şehir ilan edilecek ve Fransa, İspanya, İngiltere ve daha sonradan katılan İtalya tarafından denetlenecektir. Afrikadaki İspanyol ordu komutanlarından Francisco Franco'nun seçilmiş hükûmete karşı başlattığı ayaklanma İspanya İç Savaşına yola açacak, Franco önderliğindeki Falanjistler özellikle Hitler Almanyası ve Mussolini İtalyasının desteğiyle zafer kazanacak ancak 1936-39 yılları arasında ülke mahvolacaktır. 2.Dünya Savaşı sırasında Vichy Fransasına bağlı birlikler Tanca'da yenilgiye uğratılacaktır. İspanya, Afrika'daki sömürgelerinde ekonomik altyapı oluşturacak yatırımları bölgeye yapmayacak, ancak sınırlı şekilde bölgeyle ilgilenecektir. Bioko adasında Nijeryalı işçilerin çalıştığı kakao çiftlikleri kurulacaktır. 1956 yılında Fas bağımsızlığını ilan edince İspanya, Fas'daki topraklarından çekilecek ancak Sidi İfni'yi vermeyecektir. Fas sultanı V. Muhammed ise İspanyol Sahrasına saldıracak ve ele geçirecektir. Bugünkü Ekvator Ginesi olan ülke toprakları ise İspanyol Ginesi topraklarıdır. Buradaki bağımsızlık yanlılarının ve Birleşmiş milletlerin baskıları sonucu 1968 yılında ülkenin bağımsızlığını vermeye razı olacaktır. Yine aynı yıl İspanya Sidi İfni'yi Fas'a verecektir. İspanyol Sahrasının durumu ise hala belirsizdir. Kanarya Adalarındaki ve Kuzey Afrika'daki İspanyol şehirleri ise ülkenin ve Avrupa Birliğinin birer parçası sayılmakta ancak farklı vergi yapılarına sahip olarak yönetilmektedir. Fas hala Ceuta, Melilla üzerinde hak iddia etmektedir. Ayrıca Fas birliklerinin 11 Temmuz 2002 gecesi işgal ederek ilhak etmeye çalıştıkları Perejil Adası ise İspanyol donanması tarafından silah kullanılmadan geri alınmıştır.
İmparatorluğun mirası

İmparatorluğun varlığının kimi alanlarda etkisi kalıcı olmuştur. Amerika kıtasına İspanyolca dili ve Katoliklik yerleşmiştir. Amerika kıtasındaki insan topluluklarının birbirleriyle karışmasının da etkileri günümüze kadar gelmektedir. Latin Amerika halklarının kökleri hem yerel halklara, hem Avrupalılara hem de Afrikalılara dayanmakta, kültürel bir bileşim oluşturmaktadır. Bu duruma belki istisna olarak çok sayıda Avrupalı göçmenin bulunduğu Arjantin ve Uruguay dahil edilmeyebilir. İspanyol İmparatorluğu, Portekiz ile beraber dünyadaki ilk küresel ekonomik ticaretin önünü açmıştır. Okyanus ötesi deniz ticareti başlatılmış, İspanyol dükası dünyanın ilk küresel para birimi olmuştur. Küresel ticaretin ilk etkisi ise kıtalar arasındaki gıda alışverişinde olmuş, okyanusun her iki tarafındaki halklar yeni gıdalarla tanışmışlardır: Amerika için yeni olan ürünler; buğday, arpa, soğan, elma, karpuz, inek, koyun, domuz, at ve eşek olurken Avrupa ise; mısır, çikolata, patates, kırmızı biber, pul biber, domates, yerfıstığı, tütün ve hindiyle tanışmıştır. Ayrıca halklar arası bu kaynaşmanın etkileri müzikten sanata spordan hukuka kadar birçok alanda ve birçok ülkede görülebilir.
İmparatorluğun mirası > İspanyol İmparatorluğu toprakları > Amerika kıtası

Yeni İspanya: Meksika, Kaliforniya, New Mexico, Arizona, Texas, Nevada, Florida, Utah ve Colorado, Wyoming, Kansas ve Oklahoma'nın bir kısmı. İspanya bu bölgelerdeki hakimiyetini 1519-1821 yılları arasında korumuştur. Bazı bölgelerin sadece kâğıt üzerinde İspanyol hakimiyetinde olduğu unutulmamalıdır. Amerika'daki bağımsızlık savaşları 1810 yılında başlayacak ve Meksika'nın 1821 yılındaki bağımsızlığı dönüm noktası olacaktır.
Peru: Toprakların en geniş olduğu dönemde Peru, Kolombiya, Arjantin, Ekvator, Şili, Bolivya, Paraguay, Uruguay ve Brezilya'nın bir kısmı, Venezuela'nın güneyi ve Panama'nın tamamı.
Guatemala: Guatemala, El Salvador, Nikaragua, Honduras, Kostarika ve Meksika'nın Chiapas eyaleti.
Lousiana: Fransa'dan alınan bölgeyi İspanya kısa bir süre elinde tutmuştur. (1762-1801) bu topraklara bugünkü ABD eyaletleri olan Louisiana, Arkansas, Oklahoma, Kansas, Nebraska, Güney Dakota, Kuzey Dakota, Wyoming, Montana, Idaho, Minnesota ve Iowa dahildir.
Nootka toprakları: 1789-1794 yılları arasında İspanya kontrolinde olan bölge İngiltere'ye bırakılacaktır. Bugünkü ABD'deki Oregón, Idaho, Montana, Washington ve Alaska'nın güneyi ile; Kanada'daki İngiliz Kolombiyasını kapsar.
Yeni Granada: 1739 yılından itibaren bugünkü Panama, Kolombiya ile Ekvador'un bir kısmı.
Venezuela: Günümüzdeki Venezuela topraklarının büyük kısmı.
Rio de la Plata: 1776 yılında itibaren bugünkü Arjantin, Paraguay, Uruguay ve Brezilya'nın bir kısmı. Falklands (Malvinas) Adaları da 1810 yılına kadar İspanyol denetimindedir. Patagonya bölgesinin fiili denetiminin İspanyollarda olmadığı belirtilmelidir.
Şili:Şili ve Patagonya bölgesinin bir kısmı. Az önce belirtilen açıklamada belirtildiği gibi Şili'nin bağımsızlığından sonra bölgedeki İspanya denetimi sona erecektir.
Küba: 1898 yılına kadar Küba adası ve Portoriko.
Karayip Adaları: Bugünkü devlet sınırları olarak; Dominik Cumhuriyeti ve Bahama Adaları, Bahamas (1670'e kadar), Antigua ve Barbuda (1493-1632), Trinidad ve Tobago, Granada (1498-1674), Jamaika (1655'e kadar), San Cristóbal ve Nevis (Saint Kitts ve Nevis), Dominica (1493 - 1783), Barbados (1518 - 1624), Santa Lucía (1504 - 1654).
İmparatorluğun mirası > İspanyol İmparatorluğu toprakları > Asya kıtası

Sabah bölgesi dahil Filipinler (1521-1898)
Kamboçya (1597-1599)
Kuzey Tayvan (1626-1642)
Yeni Gine ve Borneo'da bazı yerleşkeler
Ternate (Endonezya) (1606-1663)
Tidore (Endonezya) (1526-1663)
Macao (Çin) (1581-1640)
Nagazaki (Japonya) (1581-1587)
Malaca (Malezya) (1581-1640)
İmparatorluğun mirası > İspanyol İmparatorluğu toprakları > Afrika kıtası

Mazagán (1580-1640)
Larache (1610-1689), (1912-1956)
Tetuán (1860-1862), (1912-1956)
Casablanca (1580-1640)
Cazaza (1505-1532)
Mazalquivir (1505-1708), (1732-1792)
Orán (1509- 1708), (1732 -1791)
Cezayir (1510-1530)
Bugía (1510-1558)
Trablus (1510-1523)
Tunus (1535 - 1574)
La Mamora (1610-1619)
Tánger (1580-1640)
Mazagán (1580-1640)
İspanyol Ginesi (1843-1968)
Gran Ifni (1860-1912)
İspanyol Sahrası (1885-1975)
İspanyol Fası (1912-1956)
Cabo Juby (1916-1958)
Bağımsız şehirler:
Ceuta (1580-)
Melilla (1497-)
Chafarinas Adaları (1848-)
Peñón de Alhucemas (1673-)
Peñón de Vélez de la Gomera (1508-1522) (1564-)
Perejil Adası(1580-)
Alborán Adası
İmparatorluğun mirası > İspanyol İmparatorluğu toprakları > Avrupa kıtası

Portekiz: (1580-1640) bu süre zarfında tüm Portekiz İmparatorluk toprakları da İspanya İmparatorluğuna katılmıştır.
Napoli Krallığı :İtalya'nın güney bölgesi, Sicilya, Sardinya ve Malta adaları dahil.
Fransa Kontluğu: Fransa'nın merkezi bölgesi.
Milan Düklüğü: İtalya'nın kuzeyi ve Milano şehri.
İspanyol Hollandası: Bugünkü Belçika, Lüksemburg ve Hollanda toprakları.
İspanya'nın Avrupa kıtasındaki İspanya harici topraklarının büyük kısmı 1710 yılındaki Utrecht Barışıyla elinden alınacaktır.
İmparatorluğun mirası > Okyanusya'daki kayıplar

Guam 1899 yılında İspanya-ABD Savaşında kaybedilmiştir.
Karolin Adaları, Mariana ve Palaos: 1899 yılında Almanya egemenliğine geçmiştir.
İmparatorluğun mirası > İmparatorluk bünyesinde nüfus ve sosyal düzen > Amerika ve Filipinler

Özellikle Amerika kıtasındaki İspanyol İmparatorluğu topraklarında Kastilya'da geçerli olan yasalardan yola çıkan ancak kıtada bulunan farklı ırklara ve sosyal sınıflara göre değişen kanunlar uygulanmıştır.