stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Robert Walser (yazar)
Hayatı > 1898-1912

1898'de, Bern'de yayınlanan günlük gazete Der Bund'un edebiyat eleştirmeni ve fıkra editörü Joseph Victor Widmann, gazetenin pazar ekinde Walser'in altı şiirine yer verdi. Bu şiirler sayesinde dikkatini çektiği Franz Blei, Walser'i Die Insel dergisi etrafında toplanmış Art Nouveau çevresinden Frank Wedekind, Max Dauthendey ve Otto Julius Bierbaum gibi seçkin yazarlarla tanıştırdı.
Walser 1905 yılına kadar ağırlıklı olarak Zürih'te yaşamayı sürdürdü. Ancak bu süre zarfında Thun, Solothurn. Winterthur ve Münih'te de uzun süreler geçirdi. 1903'te zorunlu askerlik görevini yerine getirdi ve aynı yılın yazından itibaren Zürih yakınlarındaki Wädenswil kasabasında bir mühendis ve mucit olan Carl Dubler'in “yardımcısı” olarak çalışmaya başladı. Bu dönemde yaşadıkları 1908 tarihli romanı Der Gehülfe'nin (Yardımcı) temelini oluşturacaktır. 1904'te Fritz Kochers Aufsätze (Fritz Kocher'in Tahrir Ödevleri) başlıklı ilk kitabı Insel Verlag tarafından yayımlandı.
Robert Walser 1905 yazının sonunda Berlin'de hizmetkârlık eğitimi veren bir kursa katıldı ve aynı yılın sonbaharında birkaç ay boyunca Yukarı Silezya'da bulunan Dambrau'daki bir şatoda hizmetkâr olarak çalıştı. İzleyen yıllarda hizmet etme izleği eserlerinde, özellikle de Jacob von Gunten (1909) romanında önemli bir yer tutacaktı. 1906 yılının başında, bu kez yerleşmek üzere, yeniden ağabeyinin yaşamakta olduğu Berlin'e döndü. Saygın bir sahne tasarımcısı ve ressam olan ağabeyi Karl Walser'in geliştirdiği ilişkiler sayesinde, kendine edebiyatçılar, yayıncılar ve tiyatroculardan oluşan geniş bir çevre edindi. Dönem dönem -bir sanatçılar topluluğu olan- Berliner Secession'un sekreterliğini üstlendi.
Walser, Berlin'de ilk romanı, Geschwister Tanner'i (Tanner Kardeşler) sadece altı hafta içinde yazdı ve eser 1907 yılında Bruno Cassirer'in yayınevinden yayımladı. Bunu yine aynı yayınevinden çıkan diğer iki romanı Yardımcı (1908) ve Jacob von Gunten (1909) izledi. Bu romanların yanı sıra, Berlin'in gözde barlarını muzip bir dille ve yoksul bir “flaneur”ün bakış açısından öznel bir yaklaşımla betimlediği pek çok kısa öykü de yayımladı. Gerek romanları, gerekse bu kısa metinleri çok olumlu tepkiler aldı. Robert Musil ve Kurt Tucholsky gibi yazarlar onun düzyazılarını övgüyle karşılarken, Hermann Hesse ve Franz Kafka gibi birbirinden çok farklı edebiyatçılar, onu en sevdikleri yazarlar arasında sayıyorlardı.
Robert Walser kısa düzyazılarını gazetelerde ve dergilerde yayımlamaktaydı. Bu “küçük” edebi form, giderek onun “alâmet-i fârikası” haline geldi – herhangi bir kategoriye sokulamayan bu edebi taslaklar eserlerinin en kapsamlı bölümünü oluşturmaktadır.
Hayatı > 1913-1929

Robert Walser 1913'te İsviçre'ye döndü. Kısa bir süre, Bellelay'deki bir akıl hastanesinde öğretmen olarak çalışan ablası Lisa'nın yanında yaşadı. Aynı kurumda çamaşırhaneden sorumlu olarak görev yapan Frieda Mermet ile yakın bir dostluk kurdu; bu dostluk kesintisiz olarak sürdürdükleri yazışmalarla uzun yıllara yayılacaktı. Bu dönemde yazdığı Aufsätze (Makaleler, 1913) Leipzig'de Kurt Wolff Yayınevi tarafından yayımlandı. Walser, ardından Biel'deki babasının yanında kısa bir dönem yaşadıktan sonra yine aynı şehirdeki Blaues Kreuz otelinin çatı katındaki bir odaya yerleşti. Babası 1914'te öldü.
Robert Walser, Biel'de yaşadığı dönemde, Almanya ve İsviçre'de yayımlanan çeşitli gazete ve dergilere çok sayıda kısa öyküler yazdı. Bu kısa metinlerinden yapılan seçkiler, Gezinti (Der Spaziergang, 1917), Düzyazılar (Prosastücke, 1917), Şairlerin Yaşamı (Poetenleben, 1918), Göl Ülkesi (Seeland, 1919) ve Gül (Die Rose, 1925) başlıkları altında kitap olarak da yayımlandı. Bir yürüyüş sevdalısı olan Walser, bu dönemde -çoğu zaman geceleri- uzun yürüyüşlere çıkmaya başlamıştı. Biel döneminin yazıları içinde, yazarlar ve sanatçılar hakkındaki denemelerinin yanı sıra, tanımadığı bölgelerde yürüyen kahramanın bakış açısından aktarılan öyküler önemli bir yer tutar.
Walser, I. Dünya Savaşı boyunca askerlik hizmetini yerine getirmek üzere çeşitli defalar orduya çağrıldı. 1916 yılının sonunda ağabeyi Ernst, Waldau Ruh ve Sinir Hastalıkları Kliniği'nde geçirdiği bir dönemin ardından hayata veda etti. 1919'da, Bern'de coğrafya profesörü olan en büyük ağabeyi Hermann intihar etti. Savaş yüzünden Almanya'daki yayıncılar ile sürdürdüğü bağlarını yitirmiş olan Walser, bu dönemde yalıtılmış bir hayat sürdürmekteydi. Yoğun bir biçimde üretmesine rağmen geçimini yazarak sağlamakta büyük güçlüklerle karşılaşıyordu. Devlet Arşivi'nde bulduğu bir iş sayesinde, 1921 yılı başında Bern'e taşındı. Sık sık değiştirdiği möbleli odalarda pansiyoner olarak son derecede içine kapanık bir hayat sürdürüyordu (sadece 12 yıl içinde 16 oda değiştirmiştir). Bugün kaybolmuş olan “Theodor” romanı da bu dönemin eseridir.
Walser -kendi ifadesine göre- henüz 1917 yılında iki aşamalı, yeni bir çalışma yöntemi geliştirmişti: Metin taslaklarını önce kurşun kalemle yazıyor, ardından bunları dolma kalemle temize çekiyordu. Walser'in en geç 1924 yılından itibaren uygulamaya başladığı bu yöntemle yazdığı ve bir milimetreye kadar küçülen harfler nedeniyle Mikrogramme (Mikroyazmalar) olarak bilinen bu taslaklar arasında şiirler, düzyazılar, sahne diyalogları ve bir de roman (Haydut / Der Räuber) bulunuyordu. Bu metinlerin yalnızca küçük bir bölümü bizzat Walser tarafından temize çekilmiş ve basılması isteğiyle gazete ve dergilere gönderilmişti. Walser'in üslubu -yazarın kendi tabiriyle- bu “Kurşun Kalem Bölgesi” taslaklarında, geliştirdiği dil oyunlarıyla giderek yoğunluk kazanmış ve soyutlaşmıştır: Bunlar, naif ve oyunbaz denemeler ya da son derecede girift göndermelerle dolu edebi montajlar olarak çok katmanlı okumalara izin verir. Sonuç olarak Bern yılları, tüm zorluklarına rağmen, Walser'in edebi üretimi açısından çok verimli yıllar olmuştur.
Hayatı > 1929-1956

1929 yılı başında, bir süredir anksiyete ve sanrılardan şikayet etmekte olan Walser, ablası Lisa'nın baskısıyla Waldau Ruh ve Sinir Hastalıkları Kliniği'ne yattı. “Hasta, sesler duyduğunu kabul etti” notunun yer aldığı hekim raporuyla Walser'e “katatonik şizofren” teşhisi konacaktı. Hastaneye yattıktan sonra sağlığı hızla düzelen Walser, “kurşun kalem yöntemiyle” yazmayı ve gerek şiirlerini, gerekse düzyazılarını yayımlatma çabalarını sürdürüyordu. Ancak yaklaşan savaş koşullarında yurt dışında yayıncı bulmakta zorlanan Walser'in bu dönemde yazdığı metinlerin pek azı yayımlanabilmiştir. Yazarın “Mikrogramm” diye bilinen taslakları ancak ölümünden sonra, Werner Morlang ve Bernhard Echte'nin yaklaşık 15 yıla yayılan zorlu çalışmaları sonunda deşifre edilebilmiş ve Kurşun Kalem Bölgesi'nden (Aus dem Bleistiftgebiet) başlığı altında yayımlanmıştır. (1985-2000). Walser, 1933 yılında daha önce hiç yaşamadığı Appenzell Ausserhoden Kantonu'ndaki Herisau kliniğine -isteği hilafına- nakledildikten sonra, yazmayı tümüyle bıraktı.
Robert Walser 25 Aralık 1956'da, karlar altındaki bir patikada, çok sevdiği uzun yürüyüşlerinden birini gerçekleştirirken geçirdiği bir kalp krizi sonucu hayatını kaybetti. Cansız bedeni akıl hastanesinin yakınlarında bulundu. Olay yeri incelemelerini gerçekleştiren polis tarafından çekilen fotoğrafları, Walser'in ilk romanı Tanner Kardeşler'de betimlediği karda ölü yatan adam imgesiyle tekinsiz bir benzerlik gösterir.
Çalışmaları ve Edebi Mirası

Walser'in bir hayranı olan edebiyat hamisi Carl Seelig 1936 yılından itibaren yazarı Herisau'daki klinikte ziyaret etmeye başladı. Seelig büyük ölçüde unutulmuş olan yazarın eserlerine yeniden ilgi uyandırmaya çalıştı. Giderek yakınlaşan ilişkileri sayesinde, Lisa Walser'in 1944'teki ölümünün ardından yazarın resmi vasiliğini üstlendi. Seelig yazarın ölümünden sonra, birlikte gerçekleştirdikleri uzun yürüyüşler sırasında yaptıkları konuşmaları Wanderungen mit Robert Walser (Robert Walser'le Yürüyüşler) başlığıyla kitaplaştırdı. Onun ölümünden sonra kurulan (ve daha sonra Robert Walser Vakfı'nın temelini atacak olan) Carl Seelig Vakfı sayesinde, yazarın edebi mirasını korumak ve gelecek kuşaklara aktarmak üzere önemli bir kurumsal adım atılmış oldu.
Robert Walser'in 1970'li yıllardan itibaren sürekli olarak güncellenen eleştirel edisyonlarla yeniden basılan metinleri, günümüzde modern edebiyatın en önemli eserleri arasında sayılmaktadır. İsviçre Almancasının etkilerini metinlerinde yaratıcı ve muzip bir üslupla değerlendiren yazar, kişisel gözlemlerini farklı edebi metinlere yaptığı göndermelerle birleştirirken “ucuz edebiyat” ile “yüksek” edebi eserler arasında da özgün bağlantılar kurmuştur.
Her ne kadar yaşadığı dönemde Franz Kafka, Walter Benjamin ve Hermann Hesse gibi ünlü yazarların hayranlığını kazanmış olsa da, Robert Walser'in yeniden keşfedilmesi ancak 1970'li yıllardan sonra yeniden yayımlanmaya başlayan toplu eserleri sayesinde mümkün olmuştur. Bu edebi miras, Alman dilinin Ror Wolf, Peter Handke, W. G. Sebald ve Max Goldt gibi çağdaş yazarları üzerinde önemli etkilerde bulunmuştur.
Ünlü İspanyol yazar Enrique Vila-Matas, 2004 yılında yayımladığı Doktor Pasavento isimli romanında Walser'in Herisau kliniğinde geçirdiği dönemin ve kaybolma isteğinin izini sürmüştür. Sırp yazar Vojislav V. Jovanović 2007 yılında Robert Walser'in hayatı ve eserlerinden esinlenen Story for Robert Walser başlıklı bir kitap yayımlamıştır.
Robert Walser Merkezi (Robert Walser-Zentrum)

Resmi olarak 2009 yılında İsviçre'nin Bern kentinde kurulan Robert Walser Merkezi, Walser’in eserlerine ve bu kapsamlı edebi mirasın ilk yöneticisi olan Carl Seelig’in anısına adanmıştır. Merkezin amacı, Walser'in yaşamını ve çalışmalarını tanıtmak ve aynı zamanda bilimsel araştırmalara destek olmaktır. Hem uzmanlara, hem de halka açık olan Merkez, kapsamlı bir arşive, bir araştırma kütüphanesine, geçici sergilerin gerçekleştirildiği ve serbest çalışma imkânı sunan iki odaya sahiptir. Burada ayrıca sergiler, etkinlikler, konferanslar, atölye çalışmaları düzenlenmekte ve çeşitli yayınlar ve özel basımlar gerçekleştirilmektedir. Robert Walser'in eserlerinden diğer dillere yapılan çevirileri desteklemek de Merkezin faaliyetleri arasında önemli bir yer tutmaktadır. Hedeflerini ve sorumluluklarını mümkün olan en iyi biçimde yerine getirme çabası içinde olan Robert Walser Merkezi, yerel, ulusal ve uluslararası ortaklarının yanı sıra, belirli projeler çerçevesinde üniversiteler, okullar, tiyatrolar, müzeler, arşivler, çevirmenler, editörler ve yayıncılarla da işbirliği yapmaktadır.
Robert Walser Merkezi (Robert Walser-Zentrum) > Tarihçe

Avukat Elio Fröhlich tarafından 1966’da kurulan Carl Seelig Vakfı, 1973 yılında Walser’in edebi mirasını korumak ve yaymak ve sayıları giderek artan araştırmacılara erişim sağlamak amacıyla Robert Walser Arşivi'ni kurdu. Vakfın adı 2004 yılında Zürih Robert Walser Vakfı olarak değiştirildi. Vakıf 2009 yılında büyük bir yeniden yapılanmaya sürecine girmiş ve Bern'e taşınarak Robert Walser Vakfı Bern olarak yeniden adlandırılmıştır. Robert Walser Merkezi de aynı yıl kurucu üyelerinden Reto Sorg başkanlığında kapılarını açmıştır. Robert Walser Arşivi, o tarihten bu yana Robert Walser Merkezi'nin önemli ve merkezi bir bileşeni olarak faaliyet göstermektedir.
Robert Walser Merkezi (Robert Walser-Zentrum) > Kütüphane

Robert Walser Merkezi, Walser hakkında yazılmış tüm eserleri kapsayan geniş bir kütüphaneye sahiptir. Kütüphane Walser'in çalışmalarının özgün Almanca baskıları ve farklı dillere yapılmış mevcut çevirilerine ek olarak, süreli yayınları ve yayımlanmamış akademik tezleri de içermektedir. Tüm Walser araştırmacılarına önemli bir destek sağlayan kütüphanenin kataloğuna, Rober Walser Merkezi'nin ana sayfasından hem Almanca hem de İngilizce olarak erişilebilmektedir.
Eserleri > Türkçede Robert Walser

• Robert Walser: Jacob von Gunten, çev.: Gül Gürtunca, İstanbul 2007, ISBN 978-975-29-3572-3
• Robert Walser: Tanner Kardeşler, çev.: Cemal Ener, Can Yay., İstanbul 2011, ISBN 978-975-07-1338-5
• Robert Walser: Gezinti, çev.: Cemal Ener, Can Yay., İstanbul 2011, ISBN 978-975-07-1396-5
• Robert Walser: Yardımcı, çev.: Cemal Ener, Can Yay., İstanbul 2013, ISBN 978-975-07-1595-2
• Robert Walser: Haydut, çev.: Cemal Ener, Can Yay., İstanbul 2016, ISBN 978-975-07-2996-6
Eserleri > Hakkında Yayımlananlar

• Cemal Ener: Robert Walser'in Hayalet Adımları, Virgül içinde, İstanbul 2007, ISSN 1301-5307
• Oğuz Demiralp, Münir Göle (Yay. Haz.): Robert Walser, Kitap-lık içinde, İstanbul 2010, ISSN 1300-0586
• Elfriede Jelinek: o olmayan olarak o (Robert Walser ile, 'e doğru), nod, İstanbul 2015, ISBN 978-605-84997-3-7
Dipnotlar

↑  A.Ş, Kidega Elektronik Tic ve Yayıncılık. "Robert Walser Kimdir? Biyografi Bilgileri, Kitapları - Kidega". kidega.com. 27 Ekim 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 5 Mart 2021.
↑  "Robert Walser - Can Yayınları". canyayinlari.com. 31 Mart 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 5 Mart 2021.
↑  Peter von Matt: Die tintenblauen Eidgnossen. Über die literarische und politische Schweiz. dtv, Münih 2004, s. 214.
↑  Franziska Zihlmann: Zeittafel. Lucas Marco Gisi (Yay. Haz.): Robert Walser-Handbuch. Leben – Werk – Wirkung. J. B. Metzler, Stuttgart 2018, s. 7.
↑  Werner Morlang: “Ich begnüge mich, innerhalb der Grenzen unserer Stadt zu nomadisieren...” Robert Walser in Bern. Verlag Paul Haupt, Bern / Stuttgart / Viyana 1995, s. 26.
↑  Robert Walser: Briefe 1921-1956. Werke Bd. 2, Berner Ausgabe, Suhrkamp, Berlin 2018, s. 299.
↑  Bernhard Echte: “Was kann man sein, wenn man nicht gesund ist? - Das ist übrigens noch eine Frage”. Pro Helvetia, Zürih / Zytglogge Verlag, Bern 1993, s. 106.
↑  Bernhard Echte: agy. s.112.
↑  Robert Walser-Zentrum: https://www.robertwalser.ch/de/robert-walser-archiv/katalog/
↑  Robert Walser-Zentrum: https://www.robertwalser.ch/en/the-robert-walser-archive/catalogue/
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BIBSYS: 90146315  BNE: XX965731  BNF: cb119288383 (data)  CANTIC: a11700713  GND: 118628860  HDS: 012378  ISNI: 0000 0001 2100 034X  LCCN: n50024511  LNB: 000063005  MusicBrainz: cda938a2-72ed-494b-b684-6eb5609ab831  NDL: 00460124  NKC: jn20000720324  NLA: 35589271  NLG: 68207  NLI: 987007269514905171  NLK: KAC200906671  NSK: 000203488  NTA: 068862970  RERO: 02-A003956149  RKD: 221534  SELIBR: 229035  SNAC: w6449m43  SUDOC: 027192261  TLS: Robert_Walser  Trove: 1005950  ULAN: 500396822  VIAF: 27072914   WorldCat (LCCN): n50-024511
Savaş muhabiri

SSCB'nin Büyük Vatanseverlik Savaşı dönemi gazetesi
Bir savaş muhabiri, savaş bölgesinden haberler veren ve canlı yayın yapan gazetecidir. Ayrıca özel muhabirler olarak da adlandırıldılar. Savaş muhabirlerinin işleri onları dünyanın en çatışmalı bölgelerine götürür. Oraya vardıklarında, yazılı hesaplar, fotoğraflar veya film görüntüleri sağlamak için eyleme yeterince yaklaşmaya çalışırlar. Bu nedenle, bu genellikle gazeteciliğin en tehlikeli biçimi olarak kabul edilir. Önceki yıllarda gazete ve dergiler, günümüzde ise internet ve sosyal medya aracılığı ile haberler yayılıyor.
Ryōko Hirosue

| Ryōko Hirosue |
| --- | --- |

Doğum: 18 Temmuz 1980(1980-07-18) Kōchi, Japonya
Meslek: Oyuncu, şarkıcı
Etkin yıllar: 1997–günümüz
Boy: 161 m (528 ft 2+1⁄2 in)
Evlilik: Takahiro Okazawa (e. 2004–2008) Jun Izutsu (e. 2010)
Çocuk(lar): 3

Ryōko Hirosue (Japonca: 広末 涼子 Hirosue Ryōko; d. 18 Temmuz 1980, Kōchi, Japonya), Japon aktris ve şarkıcı. Batılı ülkelerde Luc Besson'un Asabi Polis ve Oskar ödüllü Son Veda filmlerindeki rolleri ile tanınmaktadır.
Filmografisi

20th Century Nostalgia (1997)
Poppoya (1999)
Himitsu (1999)
Asabi Polis (2001)
Jam Filmsdən "Arita" (2002)
Hayatımızın kolajı (2003)
Hana ve Alisa (2004)
Presents Aikagi (2006)
Kedi yavrusu ve gözyaşları (2007)
Balaca DJ (2007)
Bubble Fiction: Boom or Bust (2007)
Son Veda (2008)
Zero Focus (2009)
Villon'un karısı (2009)
Goemon (2009)
Güller (2010)
Love: Masao-kun ga Iku! (2012)
Kagi Dorobō no Method (2012)
Orpheus' Lyre (2013)
Zakurozaka no Adauchi (2014)
Omoinokoshi (2014)
Kurumiwari Ningyo (2014)
Hanachan no Misoshiru (2015)
Diskografisi > Albümler

Arigato! (1997)
Private (1999)
Diskografisi > Tekliler

"Maji de Koisuru Gobyōmae" (1997)
"Daisuki!" (1997)
"Wind Prism" (1997)
"Jeans" (1998)
"Summer Sunset" (1998)
"Tomorrow" (1999)
"Kajitsu" (2000)
Diskografisi > Derlemeler ve canlı albümler

Winter Gift 98 (1998)
RH Singles &... (1999)
RH Debut Tour 1999 (1999)
Super Idol Series (Fukada Kyoko vs Hirosue Ryoko) (2000)
RH Remix (2001)
Hirosue Ryoko Perfect Collection (2002)
Savaş sanatçısı

Will Ogilvie - savaş ressamı
Savaş sanatçısı, bir hükûmet veya yayın tarafından savaş deneyimlerini belgelemek için görevlendirilmiş veya kendi kendini motive eden bir sanatçıdır. Savaş sanatçıları, genellikle yazılı tarihlerde veya diğer savaş hikâyelerinde bulunmayan, savaşın görsel ve duyusal boyutlarını keşfederler. Savaş sanatçıları fotoğrafçı, film yönetmeni, yazar, oyuncu, şarkıcı, ressam olabilir. Sanatçılar arka cephe'de olurlar, ama cephe hattı'nda da bulunurlar.
Savaş sanatçıları bazen sahneleri izleyen askerî personel olarak dahil edilebilir.
Kataklysm

| Kataklysm |
| --- | --- |
Kataklysm, Strazburg, 2007
Genel bilgiler
Başladığı yer: Montreal, Québec, Kanada
Tarzlar: Death metal, Melodic Death Metal
Etkin yıllar: 1991 - şu an
Müzik şirketi: Nuclear Blast
Resmî site: kataklysm.swizcorp.com

Üyeler: Maurizio Iacono Jean-Francois Dagenais Stephane Barbe Max Duhamel

Eski üyeler: Sylvain Houde Martin Murais Nick Miller Ariel Saied

Kataklysm, Kanada orijinli bir death metal grubudur. Başka bir grup olan Fear Factory'nin M.E.A.T. dergisine  verdikleri reklamda kendilerine “hyperblast” demelerinden sonra, onlar da kendi müzik tarzlarına “northern hyperblast” demişlerdir. Bu terim adını Kataklym'in bateristi Max Duhamel'ın müziğine kattığı çok hızlı “blast beat”lerden almaktadır.
Grup Tarihi

Kataklysm, 1991'de kurulmuştur. Kariyerlerinin başlarında en hızlı ve kaotik metal gruplarından biri olarak tanınmıştır. Yine de, müzikleri Sylvain Houde'ın gruptan ayrılmasıyla ve bas gitarist ve geri vokal Maurizio Lacono'nun Houde'ın vokal görevlerini üstlenmesiyle, bir başka tam zamanlı basist işe alındı.
1998'de, grup önceki albümlerden farklı bir müzik duruşu sergilediği gözlenen Victims of this Fallen World albümünü çıkardı. Sonraki albüm The Prophecy (Stigmata of the Immaculate) ile grubun eski tarzına döndüğü görüldü, yine de albüm daha az kaotikti ve trash metale daha yakındı.
Baterist Max Duhamel'ın sakatlıkları nedeniyle gruptan ayrılmaya zorlandığı söyleniyor.Fakat Duhamel, sakatlıklarından kurtuldu ve grubun 8. Albümü olan In the Arms of Devastation'da yer aldı.
Kataklysm'in kadrosu, metal tazında çalan diğer gruplara nispeten daha sabit bir duruş gösterdi. Grup sadece bir orijinal üyesini, Sylvain Houde'ı, kaybetmişti. Grubun kurucu ekibinin çoğunu bateristler oluşturuyordu.
Müzik

Kataklysm, film repliklerini müziklerinde kullanmalarıyla da bilinir.
Kataklysm  AOL Radio'nun “10 En İyi Metal Grubu” listesinde 7. olmuştur.
Üyeleri > Mevcut Üyeleri

Maurizio Iacono – Vokal (1998-Günümüz), Bas Gitar (1991-1998)
Jean-Francois Dagenais – Gitar (1991-Günümüz)
Stephane Barbe – Bas Gitar (1997-Günümüz)
Üyeleri > Eski Üyeleri

Sylvain Houde (1991-1998) – Vokal
Martin Maurais (2004-2005) – Davul
Jean-François Richard (2002-2004) - Davul
Nick Miller (1996-1998) – Davul
Mark-Anthony Marino (1992) - Davul
Ariel Saied (Martinez)(1991-1992) – Davul
Max Duhamel (1993-1995, 1998-2003, 2005-2012) - Davul
Diskografi > Stüdyo Albümleri

Sorcery (1995)
Temple of Knowledge (1996)
Victims of this Fallen World (1998)
The Prophecy (Stigmata of the Immaculate) (2000)
Epic: The Poetry of War (2001)
Shadows & Dust (2002)
Serenity in Fire (2004)
In the Arms of Devastation (2006)
Prevail (2008)
Heaven's Venom (2010)
Iron Will (2012)
Waiting for the End to Come (2013)
Diskografi > Canlı Albümler

Northern Hyperblast Live (1998)
Live in Deutschland - The Devastation Begins (2007)
Diskografi > Demoları/EPleri/Diğer

The Death Gate Cycle of Reincarnation (1992)
The Mystical Gate of Reincarnation (1993)
Vision the Chaos (1994)
Sorcery & the Mystical Gate of Reincarnation (1998)
Cross the Line of Redemption (single) (2010)
Diskografi > Klipleri

"The Awakener" (1996), yönetmeni Maurice Deverault
"In Shadows & Dust" (2002), yönetmeni SVBell
"As I Slither" (2004), yönetmeni Joe Lynch
"Crippled & Broken" (2006), yönetmeni Maurice Swinkels
"To Reign Again" (2006), yönetmeni Maurice Swinkels
"Taking the World by Storm" (2008), yönetmeni David Brodsky
"Blood in Heaven" (2009), yönetmeni Maxime Hebert
"Push the Venom" (2010), yönetmeni Ivan Colic
"Elevate" (2013)
Sarnıç

Başlığın diğer anlamları için Sarnıç (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
Yerebatan Sarayı, İstanbul
Sarnıç, içinde su biriktirmek için yer altında yapılan depo olmakla birlikte gemilerde saçtan yapılmış tatlı su deposudur.
Eskiden evlerin bodrum katlarındaki küçük sarnıçlarda, damdan alınan yağmur suyu biriktirilirdi. Daha eski dönemlerde de suyu bir mahalle ya da kent halkı tarafından kullanılmak üzere, çok daha büyük boyutlarda sarnıçlar yapılırdı.
Arkeolojik kazılarda Antik Çağ'da Anadolu'da, dağ kalelerinde, su gereksiniminin sarnıçlarla karşılandığını gösteren buluntulara rastlanmıştır. Bizans döneminde sarnıç yapımına büyük önem verilmiş; sarnıçların en ünlülerinin yer aldığı İstanbul'daki üzeri tümüyle kapalı sarnıçlar bulunduğu gibi, büyük bir havuz görünümünde açık sarnıçlar yapılmıştır. Bu sarnıçlara su kent dışındaki kaynak ve göllerden su kemerleriyle getirilirdi. İstanbul'da günümüze değin kalmış sarnıçların en büyük ve ünlüleri her ikisi de Sultanahmet semtinde bulunan Binbirdirek (Philoksenos) Sarnıcı ve Yerebatan Sarayı sarnıçlarıdır.
Ayrıca Fındıkzade, Çarşamba ve Karagümrük semtlerinde de açık sarnıçlar vardır. Osmanlı döneminde bu açık sarnıçlar bostan olarak kullanıldığı için “çukurbostan” adıyla anılmıştır. Karagümrük'teki açık sarnıç ise bugün futbol sahası olarak kullanılmaktadır.
Modern Sarnıç

Çoğu kez silindirsel bir tonozla örtülü dik bir koşutyüzlü ya da yatay bir silindir biçimindedir. Sarnıçlarda bir su giriş deliği, bir pompalama deliği, bakım çalışmalarını kolaylaştıran bir “insan giriş deliği” ve bir savak bulunur. Kimi sarnıçlar daha küçük ikinci bir sarnıçla ya da bir filtreyle korunur.
Modern bir sarnıç.
Selim Atakan

Selim Atakan (d. 1 Aralık 1951), Türk müzisyen. 1977 yılında Derya Köroğlu ve Zerrin Atakan ile birlikte Yeni Türkü'yü kuran üç üyeden biridir.
Schizorhiza

Schizorhiza, Iridaceae familyasına bağlı bir bitki cinsidir.
Konuyla ilgili yayınlar

Strelitzia 35: 104 (2015)
Julie Andrews

| Dame Julie Andrews DBE |
| --- | --- |
Julie Andrews (2013)
Doğum: Julia Elizabeth Wells 1 Ekim 1935 (89 yaşında)
Meslek: Sahne ve sinema oyuncusu, yazar
Etkin yıllar: 1945 - günümüz (sahne) 1949 - günümüz (film)
Evlilik: Tony Walton (1959–1967) (boşanma) Blake Edwards (1969–2010) (ölüm)
Çocuk(lar): 5 çocuk
Ödüller: "Dame" unvanı:  31 Aralık 1999:    Tony Ödülleri: 3 defa kazanma ve 1 Adaylık BAFTA En İyi Kadın Oyuncu Ödülü: 1 defa kazanma ve 1 Adaylık  Emmy Ödülü:1 defa kazanma ve 3 Adaylık); Grammy Ödülleri: 3 defa kazanma, 1 Adaylık)

Dame Julie Andrews DBE, asıl adı Julia Elizabeth Wells, (d. 1 Ekim 1935, Walton-on-Thames, Surrey) Britanyalı şarkıcı, film ve sahne oyuncusu ve yazardır.
Julie Andrews, Mary Poppins, Neşeli Günler ve Victor Victoria filmlerindeki rolleri ile ismini duyurmuştur. 31 Aralık 1999'da Britanya Kraliçesi II. Elizabeth tarafından "Dame" şerefi ile ödüllendirilmiştir. Kariyeri ile ilişkili ödülleri arasında  1 tane En İyi Kadın Oyuncu Oscar ödülü  (ve 2 tane Ödül Adaylığı); 3 tane  Sinema Dalında En İyi Aktör Altın Küre Ödülü - Müzikal veya Komedi  (ve 2 tane özel Henrietta Ödülü ile 6 tane Ödül Adaylığı), 1 tane BAFTA En İyi Kadın Oyuncu Ödülü Adaylığı; 1 tane Emmy Ödülü (ve 3 defa Ödül Adaylığı); 3 tane Grammy Ödülü (ve 1 defa Ödül Adaylığı); 3 Tony Ödülü Adaylığı bulunmaktadır.