Anti anti-komünizm
Analiz

Bazı akademisyenler ve gazeteciler, anti-komünist anlatıların, komünist yönetimler altındaki siyasi baskı ve sansürün kapsamını abarttığını veya kapitalist ülkelerin, özellikle Soğuk Savaş dönemindeki, işlediği suçlarla karşılaştırmalar yaptığını savunmaktadır. Bu kişiler arasında Mark Aarons, Vincent Bevins, Noam Chomsky, Jodi Dean, Kristen Ghodsee, Seumas Milne ve Michael Parenti bulunmaktadır. Akademisyen Albert Szymanski, Joseph Stalin'in ölümünden sonraki Sovyetler Birliği'nde anti-komünist muhalefetle nasıl ilgilendiği ile McCarthyizm dönemi boyunca Amerika Birleşik Devletleri'ndeki muhalefet arasındaki karşılaştırmayı yaparak, "genel olarak, 1955-1980 döneminde Sovyetler Birliği'ndeki baskı seviyesinin, McCarthy yıllarında (1947-1956) Amerika Birleşik Devletleri'ndeki seviyeye yaklaşık olarak eşit olduğu görünmektedir" demiştir.
1964 yılında sosyalist tarihçi Theodore Draper, Fidel Castro'nun 1959'daki iktidarını pekiştirmesiyle ilgili olarak "anti-anti-komünizm" terimini kullanmıştır; bu olay, 1960'taki Küba-Sovyet ekonomik anlaşmasının öncesindeydi.
Venona deşifrelerini kapsamlı bir şekilde inceleyen John Earl Haynes, Joseph McCarthy'nin "anti-komünizmi partizan bir silah haline getirme" çabalarının, aslında "[savaş sonrası] anti-komünist konsensüsü" tehdit ettiğini, bu nedenle anti-komünist çabaları daha çok zayıflattığını savunmuştur. Başkan Harry Truman, Joseph McCarthy'yi "Kremlin'in en büyük varlığı" olarak nitelendirmiştir. Edward Shils ve Daniel Moynihan gibi liberal anti-komünistler, McCarthyizm'e karşı duydukları tiksintiyi ifade etmişlerdir. Sosyolog Edward Shils, Soğuk Savaş döneminde aşırı gizlilik politikasını eleştirerek, bunun McCarthyizm'in yanlış yönlendirilmesine neden olduğunu belirtmiştir; bu konu 1994-1997 Moynihan Komisyonu'nda ele alınmıştır. Moynihan'a göre, "McCarthy'ye tepkiler, Komünizm'in Batı değerleri ve güvenliği için gerçekten ciddi bir tehdit oluşturduğu konusunun tartışılmasını kabaca kaba bir anti-anti-komünizm biçiminde ortaya koymuştur." Venona projesinden elde edilen Sovyet casus ağına dair ifşaların ardından Moynihan, "Daha az gizlilik, liberal anti-komünizm tepkisini ve McCarthyizm'i önleyebilir miydi?" diye sormuştur.
1998 yılında Geoffrey Wheatcroft, anti-anti-komünizmin bazı yönlerini eleştirmiştir. Gerçek bir anti-anti-komünistin, tarihsel Sovyet casusluğunu küçümseyen "kaçamak bir dil kullanma" eğiliminde olduğunu öne sürmüştür.
Dilbilimci Noam Chomsky, Komünizm Üzerine Kara Kitap eleştirisinde çifte standartlar not etmiştir. Ekonomist Amartya Sen'in, Hindistan'ın demokratik kurumlarının kıtlıkları önlediği, ancak Komünist Çin'e kıyasla daha fazla ölüm oranının (bu oran, muhtemelen Çin'in daha eşit sağlık ve diğer kaynak dağılımı ile bağlantılı) yıllık dört milyona kadar çıktığına dair araştırmalarını özetlemiştir. Chomsky, "Kara Kitap" metodolojisi Hindistan'a uygulansaydı, "demokratik kapitalist 'deneyimin' 1917'den bu yana tüm Komünizm tarihinde meydana gelen ölümlerden daha fazla ölüm yarattığını" belirtmiştir. Nisan 2017'de Bern Üniversitesi'nde düzenlenen "20. Yüzyılda Anti-komünist Takipler" başlıklı bir konferansta, Amerikalı tarihçi Ronald Grigor Suny, panelin "Anti-komünizm Üzerine Kara Kitap" yazmasını önermiştir.
2012 yılında yayımlanan "Komünist Ufuk" adlı kitabında siyasi filozof Jodi Dean, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından neredeyse yirmi yıl sonra, komünizm ve kapitalizm algısında muhafazakârlar, liberaller ve sosyal demokratlar dahil tüm siyasi yelpazede çifte standartlar olduğunu savunmuştur. Dean, kapitalizmin en kötü aşırılıklarının genellikle küçümsendiğini, komünizmin yalnızca Sovyetler Birliği ile eşitlendiğini ve Doğu Avrupa, Latin Amerika, Afrika ve Asya'daki deneyimlerin sıklıkla göz ardı edildiğini, Stalin dönemine ve bunun şiddetli aşırılıklarına (gulaglar, tasfiyeler, kuraklıklar ve kıtlıklar) vurgu yapıldığını, Sovyet ekonomisinin sanayileşmesi ve modernizasyonu, Sovyet biliminin başarıları (Sovyet uzay programı gibi) veya bir zamanlar tarımsal olan toplum için yaşam standartlarındaki artışa neredeyse hiç dikkat edilmediğini ifade etmiştir. Sovyetler Birliği'nin dağılması, komünizmin çalışamayacağının kanıtı olarak görülmekte, bu da neoliberal kapitalizmin aşırılıklarına yönelik tüm sol eleştirilerin susturulmasına yol açmaktadır; alternatiflerin kaçınılmaz olarak ekonomik verimsizlik ve şiddetli otoriterlik ile sonuçlanacağı iddia edilmektedir.
Kristen Ghodsee ve Seumas Milne gibi diğer akademisyenler ve gazeteciler, Soğuk Savaş sonrası dönemde komünist devletlerin başarılarını içeren anlatıların sıklıkla göz ardı edildiğini, Joseph Stalin ve diğer komünist parti liderlerinin suçlarına odaklananların ise abartıldığını belirtmişlerdir. Her ikisi de bunun kısmen küresel kapitalizme yönelik eleştirileri susturmak için yapıldığını iddia etmektedir. Siyaset bilimci Michael Parenti, "Siyah Üniformalar ve Kızıllar: Akılcı Faşizm ve Komünizmin Devri" adlı kitabında, komünist rejimlerin, kusurlu olmalarına rağmen, "Batı kapitalizminin ve emperyalizmin en kötü dürtülerini dizginlemede" kritik bir rol oynadığını savunmuş ve özellikle sol anti-komünistlerin, Soğuk Savaş sonrası dönemde Batı iş dünyasının "artık rekabetçi bir sistem tarafından sınırlanmadığı" ve "çalışanların yıllar içinde kazandığı birçok eldeki kazanımları geri alıyor" olduğunu anlamadıkları için eleştirmiştir. Parenti, "bazılarının hala bunu anlamadığını" eklemiştir. Vincent Bevins, Soğuk Savaş sırasında Amerika Birleşik Devletleri'nin desteklediği anti-komünist kitlesel öldürmelerin, günümüz dünyasını şekillendirmede komünist kitlesel öldürmelerden çok daha etkili olduğunu öne sürmektedir.
Stephen F. Cohen'e yönelik bir eleştiride Jonathan Chait, 2014 yılında terimin tamamen tireli formunu kullanarak Cohen'i "anti-anti-komünizm zihniyetini yeni bir anti-anti-Putin kariyerine sorunsuz bir şekilde taşıyan eski usul bir solcu" olarak nitelendirmiştir; bu ifadeyle Chait, RT yorumcuları tarafından kullanılan neyin neyle karşılaştırıldığını veya "dolaylı savunma" olarak adlandırdığı bir retorik stratejisini ifade etmiştir.