RMS Titanic'in batması
14 Nisan 1912 > "Buzdağı, tam önümüzde!" > Çarpışmadan sonra

Gemi derhal su almaya başlamış, saniyede 7 emperyal ton (7,1 t) olduğu tahmin edilen su, pompalanabileceğinden on beş kat daha hızlı dolmaya başlamıştır. İkinci makinist J. H. Hesketh ve Frederick Barrett, 6 numaralı kazan dairesinden odanın su geçirmez kapısı kapanmadan hemen önce kaçmışlardır. Bu, mühendislik personeli için son derece tehlikeli bir durumdu; kazanlar hâlâ yüksek basınçlı sıcak buharla doluydu ve kazan dairelerini basan soğuk deniz suyuyla temas etmeleri halinde patlamaları gibi önemli bir risk vardı. Ateşçilere ve itfaiyecilere ateşi azaltmaları ve kazanları havalandırmaları emredilmiş, böylece huni havalandırma borularına büyük miktarlarda buhar gönderilmiştir. İşçiler işlerini bitirdiklerinde bellerine kadar dondurucu suya batmışlardı.
Geminin başüstü tankı, üç ön ambar, 6 numaralı kazan dairesi ve 5 numaralı kazan dairesinin küçük bir bölümü - toplam altı bölme - hasar görmüştü. Titanik sadece iki kompartıman su altındayken yüzebilecek şekilde tasarlanmıştı, ancak üç hatta dört kompartımanın - ilk dört kompartıman - okyanusa açık olduğu belirli şekilde su üstünde kalabilirdi. Ancak beş ya da daha fazla bölme su aldığında, perdelerin üst kısımları su altında kaldı ve gemi su almaya devam etti.
Kaptan Smith çarpışmayı kamarasında hissetti ve hemen köprü üstüne geldi. Durumdan haberdar olunca, geminin ilk yolcu seferini gözlemleyen Harland and Wolff'tan bir grup mühendis arasında bulunan Titanik'in yapımcısı Thomas Andrews'i çağırdı. Gemi sancak tarafına doğru beş derece yatmıştı ve çarpışmadan birkaç dakika sonra baş tarafından iki derece aşağıya eğilmişti. Smith ve Andrews aşağıya indiler ve ön kargo ambarlarının, posta odasının ve squash kortunun sular altında kaldığını, 6 numaralı kazan dairesinin ise 4,3 metre derinliğe kadar dolduğunu gördüler. Su 5 numaralı kazan dairesine akıyordu, ve oradaki mürettebat suyu dışarı pompalamak için mücadele ediyordu.
Çarpışmadan sonraki 45 dakika içinde gemiye en az 13,500 emperyal ton (13.700 t) su girmişti. Bu, Titanik'in balast ve sintine pompalarının kaldırabileceğinden çok fazlaydı; tüm pompaların toplam pompalama kapasitesi saatte yalnızca 1,700 emperyal ton (1.700 t) idi. Andrews, Kaptan Smith'e ilk beş kompartımanın sular altında kaldığını ve dolayısıyla Titanik'in sonunun geldiğini bildirdi. Andrews Titanik'in yaklaşık iki saatten fazla su üstünde kalamayacağını doğru bir şekilde tahmin etmiştir.
Çarpışma anından batış anına kadar Titanik'e en az 83.000 emperyal tonun (84.000 t) üzerinde su dolmuştur. Su sabit bir hızda ilerlemediği gibi, su basan bölmelerin yapısı nedeniyle geminin tamamına da eşit olarak dağılmamıştır. Gemini su akarken sancak tarafının asimetrik olarak su almasından dolayı sancak tarafına doğru yatmaya başlamıştır. Çarpışmadan sonraki ilk saat boyunca Titanik'in batma açısı sıfır dereceden yaklaşık dört buçuk dereceye kadar oldukça hızlı bir şekilde değişmiştir. Bu durum gemide bulunanların birçoğuna geminin kurtarılmalarına yetecek kadar uzun süre su üstünde kalabileceğine dair yanlış bir umut duygusu aşılamıştır. Saat 01:30'a gelindiğinde, ön bölümün batma hızı Titanik yaklaşık on derecelik bir batma açısına ulaşana kadar artmıştır. Saat 02:15 sularında Titanik'in sudaki duruş açısı, güverte kapaklarından geminin daha önce su almayan kısımlarına su dolmasıyla hızla artmaya başlamış ve 02:20'de gözden kaybolmuştur.
Buzdağı'nın Titanik'in gövdesini bükerek perçinli plakaların ayrılmasına neden olduğunu gösteren diyagram.