Kaktüsgiller
Filogenisi ve evrim > Filogenisi

2005 yılında yapılan bir çalışma, o zamanki adıyla Pereskia cinsinin (Pereskia sensu lato) Cactaceae familyası içinde bazal olduğunu ileri sürmüş, ancak daha önceki önerileri doğrulayarak, bu cinsin monofiletik olmadığını, yani ortak bir atanın tüm soyunu içermediğini doğrulamıştır. Bu çalışmadan elde edilen Bayesçi fikir birliği kladogramı, daha sonra eklenen genel değişikliklerle aşağıda gösterilmiştir.
Daha az gen ama daha fazla tür kullanan 2011 tarihli bir çalışma da Pereskia s.l.'nin aynı kladlara bölündüğünü ancak "çekirdek kaktüsler" kladındaki üyeleri çözemediğini buldu. Yukarıda gösterilen ilişkilerin "bugüne kadarki en sağlam" ilişkiler olduğu kabul edildi.
Leuenbergeria türleri (Pereskia s.l. Klad A) kalan "caulocacti"lerin çoğunda bulunan gövdenin iki temel özelliğinden her zaman yoksundur: çoğu kaktüs olmayan tür gibi, gövdeleri bitkinin yaşamının erken dönemlerinde kabuk oluşturmaya başlar ve ayrıca bitkiye hava girişini ve dolayısıyla fotosentezi kontrol eden yapılar olan stomaları yoktur. Buna karşılık, Rhodocactus türleri ve  Pereskia s.s.'nin kalan türleri de dahil olmak üzere caulocacti'ler genellikle kabuk oluşturmayı geciktirir ve gövdelerinde stoma vardır, böylece gövdeye fotosentez için önemli bir organ olma potansiyeli verir. (Maihuenia'nın iki oldukça uzmanlaşmış türü bir istisnadır.)
İlk kaktüslerin sadece yaprakları fotosentez yapan hafif sukulent çalılar veya küçük ağaçlar olduğu düşünülmektedir. Periyodik kuraklık yaşayan tropikal bölgelerde yaşıyorlardı. Leuenbergeria bu erken kaktüslerin iyi bir modeliyse, o zaman, yakınlarda büyüyen diğer ağaçlara yüzeysel olarak benzeseler de, suyu korumak için stratejiler geliştirmişlerdi (bunlardan bazıları Caryophyllales takımındaki diğer ailelerin üyelerinde mevcuttur). Bu stratejiler, yağmur dönemlerine hızla yanıt verebilme ve fotosentez sırasında suyu çok verimli kullanarak az terlemeyi içeriyordu. İkincisi, stomaların açılmasını sıkı bir şekilde kontrol ederek elde edildi. Günümüzdeki Pereskia türleri gibi, erken atalar, karbondioksitin fotosentezde sürekli kullanıldığı normal C3 mekanizmasından, stomalar kapalı olduğunda solunumla üretilen karbondioksitin daha sonra fotosentezde kullanılmak üzere depolandığı CAM döngüsüne geçebilmiş olabilirler.
Rhodocactus ve Pereskia s.s.'yi içeren klad, gövdeleri fotosentetik organlar olarak kullanmaya yönelik evrimsel bir geçişin başlangıcını işaret eder. Gövdelerde stomalar vardır ve kabuk oluşumu normal ağaçlara göre daha sonra gerçekleşir. "Çekirdek kaktüsler" hem gövde sululuğunda hem de fotosentezde sürekli bir artış gösterir ve buna Cactoideae'de az çok tamamlanmış olan çok sayıda yaprak kaybı eşlik eder. Şu anda cevaplanmamış bir evrimsel soru, gövdelerde tam CAM fotosentezine geçişin çekirdek kaktüslerde yalnızca bir kez mi gerçekleştiğidir, bu durumda Maihueniada kaybolmuştur, yoksa Opuntioideae ve Cactoideae'de ayrı ayrı mı gerçekleşmiştir, bu durumda Maihueniada hiç evrimleşmemiştir.
Çekirdek kaktüs kladındaki evrimi anlamak, filogenetik ilişkiler hala belirsiz ve güncel sınıflandırmalarla iyi ilişkili olmadığından 2012 Şubat itibarıyla zordur. Bu nedenle, 2011 tarihli bir çalışma "olağanüstü derecede yüksek oranda cinsin" monofiletik olmadığını, yani hepsinin tek bir ortak atanın soyundan gelmediğini buldu. Örneğin, araştırmada örneklenen Cactoideae alt familyasındaki 36 cinsin 22'sinin (%61) monofiletik olmadığı bulundu. Uluslararası Cactaceae Sistematik Grubu (ICSG) sınıflandırmasında Cactoideae içinde dokuz kabile tanınır; bir Calymmantheae, tek bir cins olan Calymmanthiumu içerir. Geriye kalan sekiz cinsten yalnızca ikisinin – Cacteae ve Rhipsalideae – Hernández-Hernández ve ark. tarafından 2011'de yapılan bir çalışmada monofiletik olduğu gösterilmiştir.