Abritus Muharebesi
Arka plan

Decius'un 249'da tahta çıkmasından kısa bir süre sonra, barbar kabileler Roma'nın Dacia, Moesia Superior ve Moesia Inferior eyaletlerini işgal etti. Tuna'nın kuzeyindeki bölgede artan huzursuzluğa iki faktör katkıda bulundu. Birincisi, Decius'un selefi Philippus, İmparator I. Maximinus'ın 238'de başlattığı, bölgedeki saldırgan kabilelere yıllık yardım ödemelerine devam etmeyi ret etmiştir. İkincisi ve daha önemlisi, İmparator Severus Alexander'ın zamanından bu yana sürekli yeni halk hareketleri yaşanmıştır. Decius, 249'da Philippus'u tahttan indirmek için Tuna sınırından da birliklerini yanına almış olabilir. Muhtemelen yanında üç lejyon vardı: Carnuntum'dan Legio XIV Gemina, Singidunum'dan Legio IV Flavia Felix ve Viminacium'dan Legio VII Claudia ve/veya vexillationes.
Ortaya çıkan askeri boşluk kaçınılmaz olarak işgalciler için cazip gelmiştir.
250 yılında Cniva yönetimindeki bir kabile koalisyonu, muhtemelen iki kol halinde ilerleyerek Roma Tuna sınırını geçmiştir. Bunların sadece Gotlardan oluşup oluşmadığı pek olası değildir, dolayısıyla Yunan kaynaklarının onlara verdiği "İskitler" ismi (coğrafi bir tanım) daha uygun görünmektedir. Cermen ve Sarmat kökenli diğer insanların (Bastarnae, Taifallar ve Hasdingian Vandalları gibi), belki de Romalı kaçakların da işgalcilere katılmış olması oldukça muhtemeldir. Bu arada Carpi, Dacia'yı, doğu Moesia Superior'u ve batı Moesia Inferior'u işgal etmiştir.
Cniva ordusunun ilk kolu, muhtemelen Argaith ve Gunteric şefleri liderliğindeki yaklaşık 20.000 kişilik bir müfreze, Marcianopolis'i kuşatmış ama görünüşe göre başarılı olamamıştır. Daha sonra muhtemelen Philippopolis'i (şimdi Bulgaristan'da Plovdiv ) kuşatmak için güneye yönelmişlerdir. Cniva'nın bizzat Kral komutasındaki 70.000 kişilik ana kolu Oescus'ta Tuna Nehri'ni geçti ve ardından doğuya, Novae'ye yöneldi ve burada eyalet valisi (ve gelecekteki imparator) Trebonianus Gallus tarafından geri püskürtüldüler. Daha sonra işgalciler Nicopolis ad Istrum'u yağmalamak için güneye yöneldiler; burada Decius onları yendi ama kesin bir sonuç elde edemedi.
Bu ilk başarısızlıklardan sonra barbarlar Haemus dağı boyunca güneye doğru ilerlemişler ve Decius, Philippopolis'i kurtarmak için onları (muhtemelen Şipka Geçidi boyunca) takip etmiştir. Bu sefer Decius'un ordusu Beroe /Augusta Traiana'da dinlenirken gafil avlanmıştır. Romalılar, ardından gelen Beroe Muharebesi'nde ağır bir yenilgiye uğradı. Decius, ordusunu kuzeydeki Oescus'a çekmek zorunda kaldı ve Cniva'ya Moesia'yı yağmalamak için yeterli zaman bıraktı ve sonunda 251 yazında, kısmen kendisini İmparator ilan eden komutanı Titus Julius Priscus'un yardımıyla Philippopolis'i ele geçirdi. Görünüşe göre Priscus, Beroe'deki yenilgi haberini aldıktan sonra Gotların kendisini ve şehri bağışlayacağını düşünmüştü. Yanılmıştı ve muhtemelen şehir düştüğünde öldürülmüştü. Daha sonra Cniva'nın bazı güçleri, aralarında birçok senatör rütbesinin de bulunduğu ganimet ve esirlerle yüklü olarak anavatanlarına dönmeye başladı.
Bu arada Decius, Deksippos'a göre 80.000 kişiden oluşan yeniden düzenlenen ordusuyla, oğlu Herennius Etruscus ve general Trebonianus Gallus'un eşliğinde, işgalcileri yenmek ve ganimeti geri almak amacıyla geri dönmüştür.  Deksippos'a göre Decius, "kötü davranışları" nedeniyle bir yardımcı asker kuvvetini kaybetmiştir. Arkeoloji, muharebede üç lejyonun varlığını ortaya çıkarmıştır.