stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
6 Mantı
Konusu

Kadir ve Leyla ismindeki çiftin şirin bir mantı dükkanı vardır, geniş çevresi sayesinde 6 Mantı ismindeki bu dükkanları herkes tarafından bilinir olmuştur.
Çiftin aileleri birbirlerine zıt oldukları için evlenmemeleri için çok saba sarf etmiş ancak ikisi de birbirinden vazgeçmediğinden ve 3 çocuğunun da olduğunu öğrendiklerinde durumu kabullenmişlerdir.
Kadir'in Murat adında, Leyla'nın Ayla adında 2 tane kardeşi vardır. Ayla iç mimari hayali için İstanbul'a Ablasının yanına gelirken, Murat ise ailesinden kaçmak istemesiyle banka sınavları bahanesiyle İstanbul'a Abisinin yanına gelir.
Kadir, Murat'ın evde kalacağını Leyla'ya açıklamakta çekinir iken, Leyla'da Kadir'e Ayla'nın kalacağını söylemekte çekinir.
İkisi de durumu öğrendiklerinde mecburen Ayla ve Murat'ı Misafir ederler. Bu iki kardeşte birbiriyle zıt durumdadırlar ve evde hiç anlaşamazlar.
Aradan zaman geçmesiyle Kadir ve Leyla trafik kazasında hayatlarını kaybeder, vefat haberini almış olan çocukları ve kardeşleri ağır bir üzüntü ile başbaşa kalmışlardır.  15 Şubat 2023 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Şirket davası

Başrol oyuncusu Burcu Binici 52 bölüm için 535 bin TL'ye anlaşmış iken sadece 144 bin TL aldığını iddia etti.
Yargılamada, şirket yetkilisinin Burcu Binici ile aralarında imzalanan sözleşmede tahrifat yaptığı ortaya çıktı, ilgili şirkete dava açan Binici, şirket yetkilisine mahkemede özel belgede sahtecilik suçundan 3 yıla kadar hapsi istendi. 15 Şubat 2023 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. 15 Şubat 2023 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Oyuncu kadrosu ve karakterler

| Oyuncu | Karakter | Bölümler | Hakkında |
| --- | --- | --- | --- |
| Burcu Binici | Ayla | 1-52 | Metin ve Rengin'in Kızı, Leyla'nın kardeşidir. |
| İnan Ulaş Torun | Murat - Murad | 1-52 | Emin' ve Gülistan'ın Oğlu, Kadir'in kardeşidir. |
| Didem İnselel | Leyla | 1 | Mantı dükkanının sahibi ve 3 çocuğu, 1 kardeşi vardır. |
| Burak Tamdoğan | Kadir | 1 | Mantı dükkanının sahibi ve 3 çocuğu, 1 kardeşi vardır. |
| Ayça Yağcıoğlu | Selin | 1-52 | Kadir ve Leyla'nın en büyük kızıdır. |
| Atilla Doğukan Türkyılmaz | Emin | 1-52 | Kadir ve Leyla'nın oğludur. |
| İpek Nutyalı | Pelin | 1-52 | Kadir ve Leyla'nın en küçük kızıdır. |
| Benian Dönmez | Betül | 1-52 | Gökhan'ın Annesi, Kadir ve Leyla'nın evinin komşusudur. |
| Caner Kadayıfçı | Gökhan | 1-52 | Betül'ün Oğlu, Kadir ve Leyla'nın evinin komşusudur. |
| Betül Arım | Rengin | 1-52 | Ayla ve Leyla'nın annesi, Metin'in eşidir. |
| Ortans Kıvanç | Gülistan | 1-52 | Murat'ın annesi, Emin'in eşidir. |
| Ali Hürol | Emin | 1-52 | Murat'ın babası, Gülistan'ın eşidir. |
| Ali Uyandıran | Metin | 1-52 | Ayla'nın babası, Rengin'in eşidir. |
| Mert Öner | Cemil | 1-52 | Mantı dükkanının Şef garsonudur. |
| Nihan Balyalı | Buse | 1-52 | Mantı dükkanının garsonudur. |
| Dilek Çelebi | Fatoş | 1-52 | Mantı dükkanının aşçısıdır. |
| Ercüment Aydın | Cengiz | 1-52 | Kendisi gurme olarak iş yapar, bütün aile onu tanır. |
| Hakan Eke | Korhan | 1-52 | 6 Mantı dükkanının karşısındaki 7 Mantı dükkanının sahibidir. |
| Ertunç Alıcı | Sabit | 8-52 | 6 Mantı dükkanının karşısındaki 7 Mantı dükkanının garsonudur. |
| Berkan Bulut | Soner | - | Ayla'ya aşıktır, bankada çalışır. |
Yayın takvimi

| Sezon | Yayın günü ve saati | Sezon başlangıcı | Sezon finali | Çekilen bölüm sayısı | Bölüm aralığı | Yayın yılı | TV kanalı |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. sezon | Pazar 17.35, 17.50 | 4 Kasım 2012 | 9 Haziran 2013 | 32 | 1-32 | 2012-2013 | TRT 1 |
| 2. sezon | Hafta içi her gün 15.35, 15.50 | 9 Temmuz 2013 | 5 Ağustos 2013 (Final) | 20 | 33-52 | 2013 | TRT 1 |
Toplum felsefesi

Toplum felsefesi veya sosyal felsefe, (bilhassa insanların sergilediği) sosyal davranışları konu alan felsefe dalıdır. Konuları geniş kapsamlı olup kişisel görüşlerden yasaların meşrûluğuna, sosyal sözleşmeden devrimi oluşturan kriterlere, günlük eylemlerden bilimin kültür üzerindeki etkisine, insan demografisindeki değişikliklerden arı kovanındaki toplumsal düzene kadar birçok konuyu içine alır.
Alt konular

Hürriyet, eşitlik, adalet ve devlet konularında ahlâki temelleri uygulamaktır.
Toplum felsefesinde önemli konular

Hür irade
Güçlü olma isteği (Friedrich Wilhelm Nietzsche)
Sorumluluk
Modernizm ve Postmodernizm
Bireycilik
Yığınlar
Mülk
Haklar
Otorite
İdeolojiler
Kültürel tenkit
Timur Özgöz

| Kişisel bilgileri |
| --- | --- | --- | --- |
Tam adı:  Timur Bayram Özgöz
Doğum tarihi:  29 Mayıs 1987 (37 yaşında)
Doğum yeri:  Berlin, Almanya
Boyu:  1,72 m (5 ft 7+1⁄2 in)
Mevkii:  Orta saha
Altyapı kariyeri
0000-2003:  SSC Südwest 1947
2003-2004:  SC Tasmania 1900 Berlin
2004-2006:  Tennis Borussia Berlin
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 2006-2008 |  1. FC Kaiserslautern II |  24 |  (2) |
| 2008-2009 |  Torgelower SV Greif |  21 |  (8) |
| 2009-2011 |  Tennis Borussia Berlin |  27 |  (6) |
| 2011-2013 |  MKE Ankaragücü |  31 |  (10) |
| 2011 |  → Bugsaşspor (Kiralık) |  5 |  (0) |
| 2011-2012 |  → BFC Viktoria 1889 (kiralık) |  23 |  (12) |
| 2013-2014 |  Sivasspor |  0 |  (0) |
| 2014 |  → Adana Demirspor (Kiralık) |  12 |  (3) |
| 2014-2016 |  Adana Demirspor |  42 |  (9) |
| 2016 |  Şanlıurfaspor |  10 |  (0) |
| 2016 |  SV Babelsberg 03 |  7 |  (0) |
| 2017 |  Elazığspor |  9 |  (1) |
| 2017-2018 |  Kahramanmaraşspor |  19 |  (4) |
| 2019 |  Erzinspor |  12 |  (1) |
| 2020 |  Ceyhanspor |   |   |
| Toplam |   |  242 |  (56) |
Millî takım kariyeri
| 2004-2005 |   Almanya U-18 |  4 |  (1) |
| 2005-2006 |   Almanya U-19 |  9 |  (1) |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. Güncelleme: 8 Aralık 2019 
Timur Bayram Özgöz (d. 29 Mayıs 1987, Berlin), Türk asıllı Alman futbolcudur.
Kulüp kariyeri

Kayseri'den Almanya'nın Berlin kentine göç etmiş bir Türk işçi ailesinin çocuğu olarak dünyaya gelen Timur Özgöz burada SSC Südwest'te futbola başladı. Burada kabiliyetini göstermeye başlamasıyla beraber üst kademe takımlarının altyapılarına transfer oldu. Önce Berlin'in altyapısıyla tanınmış Hertha Zehlendorf altyapısında oynadı ve daha sonra SV Tasmania-Gropiusstadt 1973 ve Tennis Borussia Berlin altyapısına transfer oldu.
2006 yılında 1. FC Kaiserslautern'ın ara takımı olan 1. FC Kaiserslautern II'ye transfer oldu. Burada oynadığı süre içerisinde 2. Bundesliga'da mücadele eden Timur, as takım maç kadrosuna da dahil edildi. Böylelikle as takım için ilk resmî karşılaşmasına 12 Eylül 2009 tarihinde FK Pirmasens'e karşı oynanan Regionalliga Süd karşılaşmasında çıktı. Burada iki sezon forma giydikten sonra Oberliga Nordost ekiplerinden Torgelower SV Greif'e transfer oldu. Burada bir sezon oynadıktan sonra eski takımı Tennis Borussia Berlin'e geçti.
2010-11 sezonun başında Süper Lig ekiplerinden MKE Ankaragücü'ne transfer edildi. Çifte vatandaşlığı bulunmayan Timur, Süper Lig'de Türk asıllı olduğu için yerlı futbolcu statüsünde oynadı. Burada takıma girmekte zorlandığı için sezonun sonuna kadar 2. Lig ekiplerinden Bugsaşspor'a kiralık gönderildi.
2012-13 sezonunda Ankaragücü'ne dönen Timur, Ankaragücü formasıyla PTT 1. Lig'de 31 maçta 10, Türkiye Kupasında 3 maçta 3 gol atma başarısı göstermiştir.
2013-14 sezonunda sözleşmesinin bitimiyle serbest kalan Timur, Süper Lig ekiplerinden Antalyaspor ile anlaşmaya varmıştı. Ancak bu transfer Antalyaspor kulübünün oyuncunun menajerleri ile anlaşamaması sonucunda gerçekleşmemiştir.
2013-14 döneminde Sivasspor ile anlaşmıştır.2013-2014 sezonunun ilk yarısında Sivasspor ile sadece 2 tane Türkiye Kupası maçına çıkabilmiştir, lig maçında oynama şansı yakalayamamıştır. Devre arasında ise Adana Demirspor'a kiralanmıştır.
Millî takım kariyeri

Defalarca kez Türkiye genç millî takımına davet edilen Timur Özgöz bu teklifleri reddedip Almanya A genç millî takımı için oynamak istediğini açıkladı. Bunun üzerine Almanya A genç millî takımı davet edilmeye başlandı. Günümüze kadar 9 kez Almanya A genç millî takımı formasını giydi.
İstatistikleri > Kulüp takım istatistikleri

| Profesyonel kariyeri> Sezon | Profesyonel kariyeri> Kulüp | Ulusal ligler> Lig kademesi | Ulusal ligler> Maçlar | Ulusal ligler> Goller | Ulusal kupalar> Kupa kademesi | Ulusal kupalar> Maçlar | Ulusal kupalar> Goller | Uluslararası ligler> Lig kademesi | Uluslararası ligler> Maçlar | Uluslararası ligler> Goller | Toplam> Maçlar | Toplam> Goller |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2006-07 | 1. FC Kaiserslautern II |  Regionalliga Süd | 19 | 2 |  DFB-Pokal | - | - |  Avrupa | - | - | 18 | 2 |
| 2008-09 | 1. FC Kaiserslautern II |  Regionalliga Süd | - | - |  DFB-Pokal | 5 | 0 |  Avrupa | - | - | 5 | 0 |
| Toplam | Toplam | - | 24 | 2 | - | - | - | - | - | - | 24 | 2 |
| 2009-10 | Torgelower SV Greif |  Oberliga Nordost | 21 | 8 |  DFB-Pokal | - | - |  Avrupa | - | - | 21 | 8 |
| Toplam | Toplam | - | 21 | 8 | - | - | - | - | - | - | 21 | 8 |
| 2009-10 | Tennis Borussia Berlin |  Regionalliga Nord | 27 | 6 |  DFB-Pokal | 1 | 0 |  Avrupa | - | - | 28 | 6 |
| 2010-11 | Tennis Borussia Berlin |  Regionalliga Süd | - | - |  DFB-Pokal | - | - |  Avrupa | - | - | - | - |
| Toplam | Toplam | - | 27 | 6 | - | 1 | 0 | - | - | - | 28 | 6 |
| 2010-11 | MKE Ankaragücü |  Süper Lig | - | - |  Türkiye Kupası | - | - |  Avrupa | - | - | - | - |
| Toplam | Toplam | - | - | - | - | - | - | - | - | - | - | - |
| 2010-11 | → Bugsaşspor (kiralık) |  2. Lig | 5 | 0 |  Türkiye Kupası | - | - |  Avrupa | - | - | 5 | 0 |
| Toplam | Toplam | - | 5 | 0 | - | - | - | - | - | - | 5 | 0 |
| 2012-13 | MKE Ankaragücü |  1. Lig | - | - |  Türkiye Kupası | - | - |  Avrupa | - | - | - | - |
| Toplam | Toplam | - | 31 | 10 | - | 3 | 3 | - | - | - | 34 | 13 |
| Güncelleme 14 Ağustos 2011 | Güncelleme 14 Ağustos 2011 | Güncelleme 14 Ağustos 2011 | Güncelleme 14 Ağustos 2011 | Güncelleme 14 Ağustos 2011 | Güncelleme 14 Ağustos 2011 | Güncelleme 14 Ağustos 2011 | Güncelleme 14 Ağustos 2011 | Güncelleme 14 Ağustos 2011 | Güncelleme 14 Ağustos 2011 | Güncelleme 14 Ağustos 2011 | Güncelleme 14 Ağustos 2011 |  |
İstatistikleri > Millî takım istatistikleri

| No>  | Tarih | Millî takım | Maç sayısı | Gol sayısı |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | - |  Almanya U-19 | 4  | 1 |  |  |  |  |  |  |  |
| 1. | - |  Almanya U-19 | 9  | 1 |  |  |  |  |  |  |  |
| Toplam | Toplam | Toplam | 13 | 1 |  |  |  |  |  |  |  |
Güncelleme 14 Ağustos 2011
José Mário Vaz

| José Mário Vaz |
| --- | --- |

5. Gine-Bissau Devlet Başkanı
Görev süresi 23 Haziran 2014 - 27 Şubat 2020
Başkan Yardımcısı: Domingos Simoes Pereira
Yerine geldiği: Manuel Serifo Nhamadjo (geçici)
Yerine gelen: Umaro Sissoco Embaló
Kişisel bilgiler
Doğum: 10 Aralık 1957 Calequisse, Portekiz Ginesi
José Mário Vaz (d. 10 Aralık 1957), Gine-Bissaulu siyasetçi. Vaz, Afrika ülkesi Gine-Bissau'da 23 Haziran 2014 - 27 Şubat 2020 tarihleri arasında devlet başkanlığı makamında bulunmuştur.
Mário Vaz, 2009 yılında ülkenin Maliye Bakanı olarak Cumhurbaşkanı Malam Bacai Sanha tarafından seçildi ve diğer bakanlar ile birlikte 2012 Gine-Bissau hükûmet darbesi'nde devrildi. 2012 darbesinden sonra, Portekiz'e kaçtı ama geri döndü. Şubat 2013 yılında tutuklu olarak üç gün geçirdi. Angola tarafından ülkeye bağışlanan € 9,1 milyon yardımın kaybolmasına karışmakla suçlandı ve gönderilen bağış belirsizliğini halen koruyor.
Gine ve Cape Verde Bağımsızlık için Afrika Partisi üyesidir ve Mart 2014'te, 2014 başkanlık seçimlerinde partisini temsil etme hakkını kazandı. 13 Nisan 2014  tarihinde seçimlerin ilk turunda, oyların % 40.9'unu kazandı ve ülkenin asker tarafından desteklenen Nuno Gomes Nabiam ile yarışa girdi. İkinci turda, 18 Mayıs 2014 tarihinde, oyların 61.9% aldı. Gomes Nabiam başlangıçta sonuca itiraz etse de, 22 Mayıs 2014 tarihinde seçim yenilgisini kabul etti. Seçim sırasında Mário Vaz, yoksulluğun azaltılması ve tarımda yatırıma odaklanmak için söz verdi.
Halk arasında takma adı olan "Jomav" ismi ile de bilinen José Mário Vaz, üç çocuk babasıdır. 1982 yılında, Lizbon'da, Banco de Portugal Ekonomik Araştırmalar Ofisi'nde bir ekonomist olarak eğitildi. 2004 yılında, Maliye Bakanı olarak görev yapmasına kadar Bissau şehrinin belediye başkanı olarak seçilmişti.
Aday olarak katılmadığı 2019 seçimleri sonrasında seçimleri kazanan Umaro Sissoco Embaló'ya makamı devrederek başkanlıktan ayrılmıştır.
Militarizm

Nazi Almanyası'nda düzenlenen Reichsparteitag mitinglerinde militarizm olgusu öne çıkarılırdı.
Militarizm veya orduculuk, bir ülkede ordu gücünün aşırı derecede ağır basması, her tür sorunu askerî yöntemlere başvurarak çözme, bundan dolayı silahlı kuvvetlere öncelik tanıma eğilimi ve savaşı yüceltmektir.
Tarihçe ve tanım

Ordu kavramının Fransızca karşılığı olan militaire (İngilizce: military) etimolojik olarak Latince "askerlik ve savaşa dair" anlamına gelen militaris'e dayanmaktadır. Dolayısıyla, militarizm (Fr. militarisme, İng. militarism) kavramını Türkçe’ye orduculuk veya askercilik olarak çevirmek mümkündür. Militarizm kavramı ilk olarak 1860'larda Fransız anarşist düşünür Pierre-Joseph Proudhon tarafından kullanılmaya başlanmış; bu kavramın yüzyılı aşan tarihçesi bir yandan tarihsel olaylar, bir yandan da düşünsel gelişmelerle şekillenmiştir. Tarihçi Volker R. Berghahn'a göre militarizm tartışmalarının önemli bazı referans noktaları şöyledir: 19. yüzyılda zorunlu askerlik pratiğinin gelişmesi ve yaygınlaşması, I. ve II. Dünya Savaşı, Japonya ve Almanya'nın militarist saldırgan politikaları, liberalizm ve Marksizmin farklı militarizm tanımlamaları, özellikle "üçüncü dünya" ülkeleri bağlamında yürütülen "asker-sivil ilişkileri" tartışmaları ve Batı'da gelişen ‘askeri-sinai kompleks’. Berghahn'ın 1980'lerin başında yaptığı bu listeyi güncellemek gerekirse, uzaya kadar uzanan silahlanma yarışı ve nükleer silahların yaygınlaşması (1980'ler), Soğuk Savaş'ın sona ermesi, feminist ve post-yapısalcı militarizm eleştirileri, İsrail-Filistin çatışması ile Amerika Birleşik Devletleri’nin küresel askeri hegemonyası eklenebilir.
Tarihçe ve tanım > Farklı tanımlamaları

Militarizm ve militarizasyon (veya militaristleşme) kavramları çoğu zaman eşanlamlı olarak kullanılmışlardır. Ancak, son yıllarda birçok yazar, ideolojik oluşumları incelerken militarizm kavramına, militarizmin yaygınlaşma ve kurumsallaşma süreçlerini incelerken ise militarizasyon (veya militaristleşme) kavramına başvurmaktadırlar (Chenoy 1998, 101; Enloe 2004, 219).
Militarizmin birçok tanımında ‘savaş’ ve ‘savaş hazırlığı’ ön plana çıkmaktadır. Örneğin, Michael Mann'a göre militarizm “savaş ve savaş hazırlığını normal ve arzu edilir bir sosyal etkinlik olarak algılayan tüm yaklaşımlar ve kurumsal oluşumlardır.” Mann'ın tanımındaki ‘savaş hazırlığı’ ifadesi önemlidir zira militarizmin savaşlarla özdeşleştirilmesi, yalnızca savaş bağlamında düşünülmesi yanıltıcıdır. Geçtiğimiz yüzyılda militarizm üzerine en kapsamlı çalışmalardan birini yapmış olan tarihçi Alfred Vagts'ın deyimiyle, “militarizm savaş zamanından çok barış zamanında gelişir.” Başka militarizm tanımlarında, ordunun siyasal ve toplumsal hayatta etkin rol alması, sorunların çözümünde şiddet kullanımının meşru görülmesi, hiyerarşinin yüceltilmesi, erkekliğin şiddet kullanımı kadınlığın ise korunma ihtiyacı ile özdeşleştirilmesi gibi özellikler de vurgulanmaktadır.
Militarizmin en genel tanımlarından birini Avrupa tarihçisi Michael Howard yapmıştır: “askeri alt kültüre ait değerlerin toplumun egemen değerleri olarak algılanması.” Bu ifade biraz daha genişletilerek militarizm, askeri değer ve pratiklerin yüceltilmesi ve sivil alanı şekillendirmesi olarak tanımlanabilir. Ancak bu şekillendirmeyi tek taraflı, öznesi belli bir ilişkiyle sınırlı görmek yanlış olacaktır. Askerî darbelerde olduğu gibi bazı durumlarda ordu veya askeri kesim militaristleşme süreçlerinde doğrudan etkin bir rol oynarken birçok başka durumda militarizm, öznesi/özneleri belli olmayan, sivillerin aktif katılımı ve rızasını içeren süreçlerle yaygınlaşır. Bu tespitlerden yola çıkan araştırmacılar, son yıllarda militarizmi incelerken savaşlar ve askerler kadar ‘barış’ dönemleri ve ‘sivil’ pratikleri de ciddiye almaya başlamışlardır.
Ülkelere göre uygulamalar > Türkiye

Osmanlı İmparatorluğu yüzyıllarca varlığını sürdürdü ve daima askerî gücüne bel bağladı, ancak militarizm günlük yaşamın bir parçası değildi. Militarizm, günlük yaşama, özellikle okulların devlet aparatının bir parçası haline geldiği modern kurumların ortaya çıkışıyla girdi. Bu değişim, Osmanlı İmparatorluğu'ndan sonra kurulan yeni ulus devlet Türkiye Cumhuriyeti ile 1923 yılında yaşandı. Cumhuriyetin kurucuları geçmişle bağları koparmaya ve ülkeyi modernleştirmeye kararlıydılar. Bununla birlikte, modernist vizyonlarının askeri kökenleri tarafından sınırlanmasıyla içsel bir çelişki vardı. Önde gelen reformcuların hepsi askerdi ve askeri geleneğe uygun olarak hepsi devletin otoritesine ve kutsallığına inanıyordu. Halk da orduya inanıyordu. Ne de olsa, ülkeyi Kurtuluş Savaşı'nda (1919-1923) yöneten ve anavatanı kurtaran orduydu.
Cumhuriyet tarihinin ilk askeri darbesi 27 Mayıs 1960'ta gerçekleşti. Bu darbe, Başbakan Adnan Menderes ve iki bakanın idam edilmesiyle sonuçlandı. Darbe sonrası yeni bir anayasa getirildi; bu anayasa ile parlamentodan geçen yasaları denetlemek için bir Anayasa Mahkemesi ve Sovyetler Birliği'ndeki politbüroya benzer şekilde hükûmet faaliyetlerini gözetleyen askeri ağırlıklı bir Milli Güvenlik Kurulu oluşturuldu. İkinci askeri darbe 12 Mart 1971'de gerçekleşti; bu sefer sadece hükûmet istifaya zorlandı ve parlamentoyu dağıtmadan teknokratlar ve bürokratlardan oluşan bir kabine kuruldu. Üçüncü askeri darbe 12 Eylül 1980'de yaşandı ve parlamento ile tüm siyasi partilerin feshedilmesine ve çok daha otoriter bir anayasanın getirilmesine yol açtı. 28 Şubat 1997'de "post-modern darbe" olarak adlandırılan bir askeri müdahale daha yaşandı, bu müdahale hükûmeti istifaya zorladı. Son olarak, 15 Temmuz 2016'da Fetullahçı Terör Örgütü (FETÖ) tarafından gerçekleştirilen başarısız bir askeri darbe girişimi meydana geldi.
2010'da ve 2017'de yapılan anayasa referandumları Milli Güvenlik Kurulunun yapısını ve rolünü değiştirmiş ve silahlı kuvvetleri sivil hükûmetin kontrolü altına sokmuştur.
Ülkelere göre uygulamalar > Rusya

Rusya, batı sınırını koruma arzusuyla, kıta Avrupası'nın geri kalanından ve Avrupa Rusya'sındaki kalbi bölgelerinden potansiyel işgalcilere doğal tamponlar olmaması nedeniyle günümüze kadar uzanan uzun bir militarizm tarihine de sahiptir. Büyük Petro'nun reformlarından bu yana Rusya, politik ve askerî güç açısından Avrupa'nın büyük güçlerinden biri haline geldi. İmparatorluk dönemi boyunca, Rusya Sibirya, Kafkasya ve Doğu Avrupa'ya doğru toprak genişletme arayışını sürdürdü ve sonunda Leh-Litvanya Birliği'nin çoğunu fethetti.
1917'deki imparatorluk yönetiminin sona ermesi, Brest-Litovsk antlaşmasını takiben bazı toprakların kaybedilmesi anlamına geliyordu, ancak bunların çoğu daha sonra Sovyetler Birliği tarafından hızla yeniden fethedildi, bunlara 1930'ların sonları ve 40'ların başlarındaki Polonya'nın bölünmesi ve Baltık devletlerinin yeniden fethi gibi olaylar dahildir. Sovyet etkisi, Soğuk Savaş dönemi sonrası II. Dünya Savaşı'ndan sonra zirveye ulaştı, bu sırada Sovyetler Birliği, Varşova Paktı olarak bilinen bir askeri ittifakta neredeyse tüm Doğu Avrupa'yı işgal etti ve Sovyet Ordusu kilit bir rol oynadı. Tüm bu, 1991'de Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla kaybedildi. Rusya, Rusya'nın ikinci Başkanı Vladimir Putin'in 20. yüzyılın en büyük jeopolitik felaketi olarak nitelendirdiği şeyde büyük ölçüde zayıfladı. Yine de, Putin'in liderliği altında, yeniden yükselen modern Rusya, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından ortaya çıkan ülkelerde muazzam bir jeopolitik etkiyi sürdürmüş ve modern Rusya, Doğu Avrupa'nın lider, hatta baskın gücü olmaya devam etmiştir.
Rusya'nın Ukrayna'yı işgali sonrasında, Rus hükûmeti okullara "vatansever eğitim"i tanıtma çabalarını artırdı.Associated Press, bazı ebeveynlerin Kremlin tarafından teşvik edilen "Önemli Konuşmalar" derslerinin militarist doğasından şaşkına döndüğünü, bazılarının bunu eski Sovyet Birliği'nin "vatansever eğitimi" ile karşılaştırdığını bildirdi.
2023 yılının sonuna kadar, Vladimir Putin kamu harcamalarının neredeyse %40'ını savunma ve güvenliğe harcamayı planlıyordu. Birleşik Krallık Savunma Kurmay Başkanı Amiral Tony Radakin, "Bu seviyeleri en son Soğuk Savaş'ın sonunda ve Sovyetler Birliği'nin çöküşünde gördük." dedi.
Ülkelere göre uygulamalar > Amerika Birleşik Devletleri

On dokuzuncu yüzyılın sonlarında ve yirminci yüzyılın başlarında, ABD'nin Pasifik ve Karayipler'de emperyal bir politika izlemesi ve yeni endüstriyel ekonomiyi desteklemek için ekonomik militarizmi desteklemesi amacıyla daha güçlü bir merkezi hükûmet kurmak için siyasi ve askeri liderler ABD federal hükûmetini reforme etti. Bu reform, devletin uygun yönetimi ve dış politikasının yönü üzerine Neo-Hamiltoncu Cumhuriyetçiler ile Jeffersoncu-Jacksoncu Demokratlar arasındaki bir çatışmanın sonucuydu. Amerikan İç Savaşı'nın sona ermesinden sonra ulusal ordu dağıldı. Ordu, merkezi hükûmetten gelen kontrole duyarlı, gelecekteki çatışmalara hazırlıklı olmak ve gelişmiş komuta ve destek yapıları geliştirmek amacıyla çeşitli Avrupa devletlerine dayalı reformlar aldı.
Bu dönemde, Amerikan'ın Pasifik ve Karayipler'deki dış genişlemesini destekleyen sosyal Darwinizm fikirleri ön plana çıktı. İspanyol-Amerikan Savaşı için ABD Ordusu'nun genişletilmesi, İspanya'nın yenilgisinden elde edilen yeni toprakların (Guam, Filipinler, Porto Riko ve Küba) işgali ve kontrolü için önemli kabul edildi. II. Dünya Savaşı'nın ardından ordularda yapılan bütçe ve personel kesintileri, Birleşmiş Milletler otoritesi altında Kore Savaşı'nın başlarında müdahale eden birimlerin (örneğin, Smith Görev Gücü) yeterince hazırlanamamasına ve bu durumun da büyük kayıplara yol açmasına neden oldu.
Soğuk Savaş, ciddi kalıcı askeri yapılanmalara yol açtı. Dwight D. Eisenhower, görevden ayrılırken, bir askeri-sanayi kompleksinin gelişimi konusunda uyardı. Vietnam Savaşı'nın sona ermesinden bu yana, ABD'nin neomilitarizme geçtiği iddia edilmektedir. Bu militarizm biçimi, görece az sayıda gönüllü savaşçıya, karmaşık teknolojilere ağır bir bağımlılığa ve askeri hizmeti teşvik etmek amacıyla tasarlanan hükûmet reklamcılığı ve işe alım programlarının mantıksallaştırılmasına ve genişletilmesine dayanmaktadır. Başkan Joe Biden, 22 Aralık 2023'te rekor bir 886 milyar dolarlık savunma harcaması tasarısını yasalaştırdı.
Ülkelere göre uygulamalar > Kuzey Kore

Sŏn'gun (genellikle "songun" olarak çevrilir), Kuzey Kore'nin "Ordu Öncelikli" politikası, askerî gücü ülkenin en yüksek önceliği olarak kabul eder. Bu anlayış, Kuzey Kore'de o kadar ileri bir seviyeye ulaştı ki her beş kişiden biri silahlı kuvvetlerde görev yapıyor ve askeriye dünyanın en büyüklerinden biri haline geldi.
Songun, Kuzey Kore Halk Silahlı Kuvvetleri'ni, Kuzey Kore içinde bir örgüt ve bir devlet işlevi olarak yükselterek, ona Kuzey Kore hükûmeti ve toplumunda birincil konumu verir. Bu ilke, iç politikaya ve uluslararası etkileşimlere rehberlik eder. Hükûmetin çerçevesini oluşturur ve askeri kurumu "üstün güç merkezi" olarak belirler. Ayrıca, askeri kültürü kitlelere yayarak, ordunun ve halkın birliğini vurgulamak yoluyla, askeri olmayan sektörlerin de militarizasyonunu kolaylaştırır. Kuzey Kore hükûmeti, Kuzey Kore Halk Silahlı Kuvvetleri'ne ekonomide ve kaynak tahsisinde en yüksek önceliği verir ve onu toplumun örnek alması gereken bir model olarak konumlandırır. Songun, aynı zamanda, 1994 yılında Kim Il Sung'un ölümünden sonra, halkın ordusunu devletin diğer tüm yönlerinin önüne geçiren ve ordunun çıkarlarını kitlelerin (işçilerin) önüne koyan politikalardaki bir değişimin ardındaki ideolojik kavramdır.
Ankara'da Cumhuriyet Bayramı kutlamaları sırasında askeri geçit töreni.
Moskova'da Kızıl Meydan'da askeri geçit töreni
ABD başkanı Barack Obama ve First Lady Michelle Obama, Kuzey Carolina'daki Fort Liberty'de yurt birliklerini karşılıyor ve hizmetlerinden dolayı hepsine teşekkür ediyor.
SIPRI'ye göre 2019 yılı için ülkelere göre küresel askeri harcamaları milyar ABD doları cinsinden gösteren grafik.
Kuzey Kore'de propaganda duvar resmi