Antony Sutton
Biyografi

Sutton Londra, Göttingen ve Kaliforniya üniversitelerinde okudu ve doktora derecesini İngiltere'deki Southampton Üniversitesi'nden aldı. Kaliforniya Eyalet Üniversitesi Los Angeles'ta ekonomi profesörü ve 1968-1973 yılları arasında Stanford Üniversitesi bünyesindeki Hoover Enstitusunde araştırma görevlisi idi. Hoover Enstitusunde iken büyük bir araştırması olan Batı teknolojisi ve Sovyetlerin Ekonomik Gelişimi isimli üç ciltlik kitap yazarak, batının Sovyetler Birliği'nin daha en başından Sutton'ın zamanına kadar (1970) gelişiminde büyük rol oynadığını savundu. Sutton'a göre Sovyetler Birliğinin teknolojik ve üretim kapasitesi -ki o yıllarda Vietkong'u desteklemekteydi- Amerikan şirketleri tarafından inşa edilmişti ve büyük oranda Amerikalıların vergileriyle finanse edilmişti. Demir ve çelik fabrikaları, GAZ otomotiv fabrikası (Ford'a ait) ve diğer birçok Sovyet girişimi, Sutton'a göre, Amerika'nın ya da Amerikan şirketlerinin yardımı ya da teknik desteğiyle oluşturulmuştu.
1973 yılında Sutton bu üç ciltlik kitabının Ulusal Intihar: Sovyetler Birliğine Askeri Yardım isimli popüler bir özetini yayınladı ve bunun sonucunda Hoover Enstitusunden ayrılmak zorunda bırakıldı. Araştırmasında vardığı sonuca göre Soğuk Savaş çatışmalarında "komünizmi engellemek için savaşılmamıştı", çünkü Amerika, Sovyetler Birliğine finansal destekte bulunarak "doğrudan veya dolaylı olarak her iki tarafı da silahlandırmıştı, en azından Kore'de ve Vietnam'da"; onun yerine bu savaşların amacı "multi-milyar dolarlık silah anlaşmaları imzalamaktı"
Sutton'ın takip eden üç büyük yayını Wall Street ve Bolşevik Ayaklanması, Wall Street ve Hitlerin Yükselişi ve Wall Street ve FDR Amerikan borsasının merkezi olan Wall Street'in bolşevik ayaklanmasındaki parmağını (Rusya'yı ekonomik bir rakip olmaktan çıkarıp "az sayıdaki güçlü Amerikan finansörleri ve onların kontrolündeki şirketler tarafından sömürülmek üzere köle bir piyasa ve teknik bir koloniye dönüştürme amacıyla"), aynı zamanda Adolf Hitler ve Franklin Delano Roosevelt'in yükselişlerine olan olayların yönünü belirleyici desteğini detaylandırarak anlattı. Ona göre her ikisinin de politikaları birebir örtüşüyordu, çünkü amaçları büyük şirketlerce planlanan "kurumsal sosyalizm" idi. Sutton bütün bunların ekonomik güç elitinin "uzun vadeli kolektivizmi destekleme programı"'nın ve "zenginliğin elde edilişinin tekel haline gelmesi"ni kesinleştirecek "kurumsal sosyalizm"i meydana getirmenin bir parçası olduğu sonucuna vardı, çünkü "serbet piyasa aktivitesine bırakıldığı takdirde eriyerek yok olurdu."
Onun görüşüne göre, gelecekte bu boyutta sömürüyü engellemenin tek yolu "çok sayıda bireyin devletten hiçbir şey beklemediğini ilan etmesi ve bu yönde davranması, kendi refah ve çıkarlarıyla kendisi ilgilenmeye karar vermesiyle" mümkün olurdu ya da diğer bir deyişle "çoğunluk bu bir şey -karşılında- hiçbir şey kandırmacasını reddedip bunu gönüllü birlikler, gönüllü topluluklar ya da yerel yönetim ve merkeziyetçi olmayan toplumlarla değiştirecek ahlaki cesareti ve içsel metaneti bulmasıyla" olabilirdi. Sutton'ın kendi ifadesiyle araştırmaları ve bunun sonucundaki yayınlarından dolayı "eziyete uğramış fakat asla aleyhinde dava açılmamıştı"
80'lerin başında Sutton, Kafatası & Kemikler (Skull & Bones) topluluğu hakkındaki halka açık bilgiler ve daha önce açığa çıkmamış olan kendisine babası bu örgüte mensup olan Charlotte Iserbyt  tarafından gönderilen belgelerin bir birleşiminden yararlanarak bu topluluğun daha önceki kitaplarında bahsettiği tarihsel olayların ardındaki siyasi ve ekonomik ilişkilerin koordinasyonunda önemli rol oynadığı sonucuna ulaştı. Bu bulguları Amerika'nın Gizli Kurumu: Kafatası ve Kemik Topluluğuna Giriş adıyla yayınladı ki Sutton'a göre bu en önemli çalışmasıdır.
Harvard profesöru Richard Pipes, Hayatta Kalmak Yetmez: Sovyet Gerçekleri ve Amerika'nın Geleceği (Simon & Schuster;1984) adlı kitabında şöyle demiştir:
Üç ciltlik Batı Teknolojisi'nin Sovyetlere satılması hakkındaki kitabında Sutton birçok ekonomist ve işadamına rahatsızlık verecek sonuçlara ulaşıyor. Bundan dolayı eserleri ya "sıra dışı" denerek bir kenara itiliyor ya daha sık olduğu gibi görmezden geliniyor.