stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Bayağı papav
Kaynaklar ve Dış bağlantılar

↑  Zhao GX, Miesbauer LR, Smith DL, McLaughlin JL (Haziran 1994). "Asimin, asiminacin, and asiminecin: novel highly cytotoxic asimicin isomers from Asimina triloba". J. Med. Chem. 37 (13). ss. 1971-6. doi:10.1021/jm00039a009. PMID 8027979. KB1 bakım: Birden fazla ad: yazar listesi (link)
↑  Martin JM, Madigosky SR, Gu ZM, Zhou D, Wu J, McLaughlin JL (Ocak 1999). "Chemical defense in the zebra swallowtail butterfly, Eurytides marcellus, involving annonaceous acetogenins". J. Nat. Prod. 62 (1). ss. 2-4. doi:10.1021/np980308s. PMID 9917274. KB1 bakım: Birden fazla ad: yazar listesi (link)
Flora of North America: Asimina triloba23 Kasım 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
USDA Plants Profile: Asimina triloba6 Haziran 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Asimina triloba images at bioimages.vanderbilt.edu
Natural Heritage Information Centre / Centre d'information des heritages naturelles — Asimina triloba. Ontario Ministry of Natural Resources / Ministère des richesses naturelles. Queen's Printer for Ontario, 2002. Accessed 4 May 2006.
Arborophila

Arborophila, Phasianidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Türkiye'de triatlon

Türkiye'de ilk triatlon, 1986 senesinde, İstanbul'da, Boğaziçi Üniversitesi Spor Bayramı kapsamında 1 km yüzme, 30 km bisiklet ve 6 km koşu olarak gerçekleştirilmiştir. Yüzme etabı Boğaziçi Üniversitesi havuzunda, bisiklet etabı boğaz Sarıyer hattında, koşu ise üniversite kampüsü Etiler hattında yapılmıştır. Yarışa yaklaşık 30 sporcu katılmıştır. Kadınlarda Şebnem Silier, erkeklerde Server Tanfer 1. gelmiştir. Bu yarış onu izleyen 8 yıl boyunca devam ettirilmiştir. Türkiye'deki ilk olimpik mesafe triatlon, 1,5 km yüzme 40 km bisiklet ve 10 km koşu şekliyle ve resmi olarak hakemlerin nezaretinde 1988 senesinde, Eskisehir'de, Nihat Aydin tarafından 2 saat 59 dakika 43 saniye ile tamamlanmıştır. Bununla birlikte kendisi de Türkiye'nin ilk olimpik mesafe triatleti olarak resmi kayitlara gecmistir. Türkiye'de ilk resmi nitelik taşıyan uluslararası yarışma Alanya'da yapılmıştır. 1991 yılından beri uluslararası nitelikte yarışlara devam edilmektedir. Türkiye'de önemli triatlon yarışları Alanya Triatlonu, Erdek Triatlonu, Eğirdir Triatlonu, Marmaris Triatlonu, Sinop Triatlonu, Çeşme Triatlonu, ENKA Triatlonudur. 
Türkiye'de başlıca triatlon takımları; TDİ Triatlon Takımı, ENKA Triatlon Takımı, ODTU Triatlon Takımı, Kara Kuvvetleri Komutanlığı Triatlon Takımı, Deniz Kuvvetleri Komutanlığı Triatlon Takımı, ATASPOR Triatlon Takımı, Göztepe Takımı, Balıkesir ve Alanya Belediye Takımları, Hiraspor Takımı.
2005 ve 2006 Yılları Türkiye büyük erkekler şampiyonu Mert Onaran 'dır.
Türkiye Triatlon Federasyonu, 19 Aralık 2001 tarihinde Bisiklet Federasyonu’ndan ayrılarak kuruldu.
Federasyon kurucuları ve ilk yönetim kurulu şu isimlerden oluşmuştur:
Halil Kılıçoğlu (Başkan) Ramazan Erçin (Asbaşkan), Emin Müftüoğlu (Asbaşkan), Suzan Livturis, Maral Öztekin, Prof. Ömer Erenman, Prof. Vural Akarçay, Orhan Mengi, Ahmet Kutlu, Ömer Bal, Recep Yorulmaz, Mustafa Eryaman, Oktay İşcan, Müfit Kaptanoğlu, Önder Eğilmezler, Selim Gençerler, Ahmet Tahıllıoğlu, Akın Taşkent, Selahattin Beşerler, Şakir Berber, Erol Özkaymak’tan oluşmuştur. Osman Nuri Özsevinç ise genel sekreterlik görevini üstlenmiştir.
Federasyon Başkanlık görevini daha sonra 2004 seçimlerinde Korhan Kılıçoğlu devralmış, o dönemde birçok bölgede Triatlon’nun yanı sıra Duatlon branşı da canlandırılmıştır.
2006 Genel Kurulunda Halil Kılıçoğlu, tekrar başkanlık görevini devralmıştır. 2007 yılında, ITU, Türkiye Triatlon Federasyonunu 4 uluslararası müsabaka ile yılın “Altın Federasyonu” olarak ilan etmiştir.
2015 yılından beri Ironman 70.3 Türkiye yarışları Antalya ilinde yapılmaktadır.
2018 yılında Bayram Yalçınkaya Türkiye Triatlon Federasyonu başkanı seçilmiştir.
Kaynaklar

↑  "Türkiye Triatlon Federasyonu". Türkiye Triatlon Federasyonu. 26 Temmuz 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Ocak 2021.
↑  "Alanya International Triathlon". web.archive.org. 7 Kasım 2006. 7 Kasım 2006 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Ocak 2021.
↑  "Results - IRONMAN 70.3 Turkey". www.ironman.com. 9 Ocak 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Ocak 2021.
↑  "Tarihçe". Türkiye Triatlon Federasyonu. 23 Mayıs 2009 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Ocak 2021.
Sürekli Aydınlık İçin Bir Dakika Karanlık

Sürekli Aydınlık İçin Bir Dakika Karanlık Eylemi, 1 Şubat 1997'de Avukat Ergin Cinmen ve Sürekli Aydınlık İçin Yurttaş Girişimi öncülüğünde başlatılan sivil itaatsizlik eylemidir.
Susurluk Kazası ile birlikte kimi devlet kurumlarının ve yasal görevli kişilerin yasadışı gruplarla ve aranmakta olan kimi isimlerle iş birliği yaptığının ortaya çıkması üzerine Sürekli Aydınlık İçin Yurttaş Girişimi, mafya ile ilişkisi olan milletvekilleri yargı önüne çıkana kadar tüm yurttaşları her akşam saat 21:00'da evlerindeki ışıkları bir dakikalığına kapatmaya çağırdı. Eylem kimi medya kuruluşlarının da desteğiyle zaman zaman kendiliğinden örgütlenen kitle gösterilerine dönüştü. Özellikle varoşlarda meşale eşliğinde yürüyüşler yapıldı. Dönemin Başbakanı Necmettin Erbakan'ın, eyleme katılan vatandaşlar için, "Gulu gulu dansı yapıyorlar." demesi büyük tepki çekti. Yine dönemin Adalet Bakanı Şevket Kazan'ın eylemle ilgili olarak, "Mumsöndü oynuyorlar." şeklindeki açıklaması toplumun geniş kesimlerinden ve siyasetçilerden büyük bir tepki gördü. 15 Şubat 1997'de eyleme Türkiye genelinde tahminen 30 milyon kişi katıldı. Şubat ayı sonuna kadar süren eylem, iktidarda bulunan Doğru Yol Partisi ve Refah Partisi koalisyon hükûmetini hedef alıyordu. 28 Şubat'ta Millî Güvenlik Kurulu'nu toplantısını takip eden sürecin sonunda hükûmetin düşmesinden sonra eylemler de sona erdi.
Susurluk sanıklarının salıverilmesi üzerine eylem 30 Eylül'de tekrar başlatıldıysa da Şubat ayındaki kitleselliğe ulaşılamadı.
Çağrı metni

Eylemi hazırlayan platformun basın bildirisi şöyleydi:
Anton Webern

| Anton Webern |
| --- | --- |
Anton Webern (Ekim 1912)
Doğum: Anton Von Webern 3 Aralık 1883(1883-12-03) Viyana, Avusturya
Ölüm: 15 Eylül 1945 (61 yaşında) Viyana, Avusturya
Milliyet: Avusturyalı
Meslek: Besteci, müzisyen

Anton Von Webern (d. 3 Aralık 1883, Viyana - ö. 15 Eylül 1945, Viyana), Avusturyalı bestecidir.
Müzik kariyeri

1902-1906 yılları arasında Viyana Üniversitesi'nde müzikoloji eğitimi aldı. 1904-1908 döneminde Arnold Schönberg’den ders aldı. "Passacaglia", "Entflieht auf leichten Kähnen" ve tonal bestelenmiş olan "Fünf Lieder"i besteledi; daha sonra 12 ton müziğine ağırlık verdi.
1909-1913'te Viyana, Teplitz, Danzig ve Stettin’de tiyatro müzik direktörlüğü yaptı. 1912 yılında Vokal ve 8 enstruman için yazılmış "Zwei Lieder nach Gedichten von Rainer Maria Rilke"yi (Rainer Maria Rilke’nin şiirleri üzerine iki şarkı) besteledi.
1917-1921 "Fünf geistliche Lieder"i besteledi. 1918-1922 Schönberg tarafından yönetilmekte olan ’Müzikal Özel Performans Derneği’nde (Verein für musikalische Privataufführungen) çalıştı.
1922-1934 Viyana Belediyesi bünyesinde orkestra şefi olarak çalıştı. 1923 sonrası "Freie Typographia" isimli Viyana İşçi-Şarkı Derneğinde şeflik yaptı. 1924 sonrası Daha açık ifadeli karakterdeki bestelere üzerine çalıştı ve "12 ton tekniği"ni kullandı. Stilindeki yapısal özellikler sayesinde genç besteci jenerasyonuna örnek oldu ve Seri-Müzik tarzının yaratıcısı olarak sayıldı. 1927 sonrası Avusturya Devlet Radyosunda orkestra şefi ve çağdaş müzik eserleri idarecisi olarak çalıştı.
1935 Koro ve orkestra için "Das Augenlicht"i besteledi.
1938-1945 Asi sanatkar tutumu nazi rejiminde herhangi bir memuriyeti imkânsız kıldığı için bu dönemde resmi bir görevde bulunmadı.
Ölümü

Bombardımandan kaçmak için ailesiyle birlikte Salzburg’a yerleşti ve zor şartlarda yaşadı. 15 Eylül 1945'te Anton von Webern bir Amerikan askeri tarafından silahlı kaçak tüccar zannedildi ve vuruldu. Webern ancak erken ölümünden sonra yavaş yavaş farkedilip tanınmaya başlandı.
Bestelediği eserler > Opus numarası verilmiş besteleri

Opus numarası verilmiş 31 tane bestenin hemen hepsi Webern'in yaşadığı sırada (birkaçı da ölümüden sonra) yayımlanmak için değerli ve uygun gördüğü bestelerdir.
Op. 1, Passacaglia: Orkestra için(1908)
Op. 2, Entflieht auf leichten Kähnen: "a-cappella koro" için, Stefan George'un bir şiiri zerine (1908)
Op. 3, Fünf Lieder: Ses ve piyano için "Beş Şarkı", Stefan George'un Der Siebente Ring adlı şiiri üzerine (1907–08)
Op. 4, Fünf Lieder: Ses ve piyano için "Beş Şarkı", Stefan George'un bir şiiri üzerine  (1908–09)
Op. 5, Fünf Sätze: Yaylısazlar kuarteti için (1909); yaylisazlar orkestrasi için versiyon (1929)
Op. 6, Sechs Stücke Büyük orkestra için (1909–10, revizyon 1928)
Op. 7, Vier Stücke Keman ve piyano için (1910)
Op. 8, Zwei Lieder Ses ve 8 müzik enstrümanı için "İki Şarkı". Rainer Maria Rilke siirleri üzerine (1910)
Op. 9, Sechs Bagatellen: Yaylısazlar kuarteti için  (1913)
Op. 10, Fünf Stücke : Orkestra için (1911–13)
Op. 11, Drei Kleine Stücke: Viyolonsel ve piyano  for cello and piano (1914)
Op. 12, Vier Lieder: Ses ve piyano için "Dört Şarkı" (1915–17)
Op. 13, Vier Lieder: Ses ve orkestra için (1914–18)
Op. 14, Sechs Lieder: Ses, klarnet, basklarnet, keman ve viyolonsel için "Altı Şarkı". Georg Trakl şiirleri üzerine (1917–21)
Op. 15, Fünf Geistliche Lieder: Ses ve küçük bir ansambl için (1917–22)
Op. 16, Fünf Canons: Tiz soprano ses, klarnet, basklarnet için (1923–24)
Op. 17, Drei Volkstexte': Ses, keman (veya viyola), klarnet, basklarnet için (1924)
Op. 18, Drei Lieder: Ses, mi-bemol klarnet ve gitar için "Üç Şarkı". (1925)
Op. 19, Zwei Lieder: Karışık koro, celesta, gitar, keman, klarnet ve basklarnet için "İki Şarkı". Johann Wolfgang Goethe'nin şiirleri üzerine . (1926)
Op. 20, Yaylı sazlar Triosu (1927)
Op. 21, Senfoni (1928)
Op. 22, Kuartet: Keman, klarnet, tenor saksafon ve piyano için (1930)
Op. 23, Drei Lieder: Ses ve piyano için "Üç Şarkı". Hildegard Jone'nin Viae inviae adli şiiri üzerine . (1934)
Op. 24, Konçerto: Dokuz müzik enstrümanı için  (1934)
Op. 25, Drei Lieder: Ses ve piyano için  "Üç Şarkı". Hildegard Jone'nin şiirleri üzerine(1934–35)
Op. 26, Das Augenlicht@ Karışık koro ve orkestra için  "Üç Şarkı". Hildegard Jone'nin şiirleri üzerine (1935)
Op. 27, Variationen  (1936)
Op. 28, Yaylı sazlar Kuarteti (1937–38)
Op. 29, Cantata No. 1: Soprano ses, karışık koro ve orkestra için. Hildegard Jone'nin bir şiiri üzerine (1938–39)
Op. 30, Variationen: Orkestra için. (1940)
Op. 31, Cantata No. 2: Soprano ses, bas ses, koro ve orkestra için. Hildegard Jone'nin bir şiiri üzerine (1941–43)
Bestelediği eserler > Opus numarası verilmemiş besteleri

Bu eserlerin çoğu bestecinin gençliğinde hazırlanmıştır.
İki Parça: Viyolonsel ve piyano için  (1899)
Üç Şiir: Ses ve piyano için  (1899–1902)
Sekiz Gençlik Şarkısı: Ses ve piyano için  (1901–03)
Üç Şarkı: Ferdinand Avenarıus'nin bir şiiri üzerine (1903–1904)
İm Sommerwind. Büyük orkestra için bir "idil". Bruno Wille'nin bir şiiri üzerine(1904)
Langsamer Satz Yaylı sazlar kuarteti için  (1905)
Yaylı sazlar kuarteti (1905)
Piyano için parça  (1906)
Piyano için Rondo (1906)
Yaylı sazlar triosu için Rondo (1906)
Beş şarkı, Richard Dehmel şiiri üzerine . (1906–1908)
Piyano Kuinteti (1907)
Dört şarkı, Stefan George şiiri üzerine .(1908–1909)
Beş orkestra parçası (1913)
Üç orkestra şarkısı  (1913–1914)
Viyolonsel sonatı (1914)
Çocuklar için bir parça, piyano için (1924)
Piyano parçası, Minuet tempolu (1925)
Yaylı sazlar triosu için bir parça (1925)
Müslüman mezarlığı

Müslüman mezarlığı, İslam dininin emirlerine göre oluşturulmuş mezarların bulundugu defin alanlarıdır.
İslam dini insan ve toplum hayatına dair bir takım hukuksal duzenlemeler getirdiği gibi ölen bir müslümanın bedeniyle ilgili de bazı hükümler getirmiştir. Bu hükümler, ölü bir müslümanın toprağa gomulmesi  kesin emrinin yer aldığı kutsal kitap Kur'an dışında genelde İslam dininin peygamberi Muhammed'in uygalamalariyla düzenlenmiştir. Muhammed, savaş dışında Medine'de ölen kişileri ileride hüküm belirtecek bazı uygulamalarla Baki Mezarlığına defnetmistir. Ayrıca savaş sırasında ölen kişilerin de nasıl defnefilecegini göstererek sehitlerin defni konusunda İslam'daki hükümleri belirlemiş ve bu hükümler günümüze kadar uygulanmış, her müslüman toplumun bazı kulturel özelliklerine göre farklı defin gelenekleri oluşmuştur.
İslam'da ölüm

İslam'a göre insanın esas unsuru ruhtur ve bedeni öldükten sonra önemsizdir. Onun için İslam peygamberi Muhammed mezarların gereksiz saygı unsurlarından temizlenmesini istemiştir. Buna rağmen sonradan Müslüman olan topluluklar bu nihai emre rağmen mezarlarina değer verip onları bakımlı kılmaya önem vermiştir. Muhammed'in bu görüşü en açık şekilde bugün Mekke ve Medine mezarlıklarında görülür. Pek çok İslam büyüğünün mezarı gösterişsiz bir şekilde yer alır ve Suudi Araplar tarafından bir cazibe merkezi haline gelmesine izin verilmez.
Terim

İslam dininde ölen bir kişinin cesedine ne yapılacağına dair hukukî terime defin denir.
İslam hukukçuları buna dair ilk olarak Kur'an'dan delil getirir ve Adem'in iki oğlundan Kabil'in Habil'i öldürmesini ve onun ölü bedenini ne yapacağını düşünürken bir karganın ölmüş bir karganın bedenini gömmesini anlatan ayeti esas alarak ölünün gömülmesi gerektiğini "ittifakla" kabul ederler. Bu ayete dayanarak ölü insan bedeninin yakma, suya bırakma, açık alanda çürümeye terk etme gibi diğer metotların haramliğına hükmederler.
Diğer ikincil kaynak olan olan hadislerde peygamber Muhammed'in ölen her kişiyi gömdüğü ve hatta gömmeyle ilgili emirleri sahih ve mutevatir haberlerde görülür.
Buna dayanarak İslam hukukçuları ölü bedenin gömülmesi ve buna dair uygulamaları belirlemiştir. Bu konuda her İslam mezhebinde ittifak vardır.
Ölü bir bedenin gömülmesi İslam hukukuna göre farzı kifayedir. Buna ölünün yıkanması, kefenlenmesi ve cenaze namazının kılınması da dahildir.
İslam'da mezarlık

Ölülerin usulüne göre veya şehitlik gibi usul dışı gömüldüğü gömü alanlarına "müslüman mezarlığı" veya "müslüman kabristanı" denir.
Arapçada aynı anlama gelen makber ve kabir, Farsçada kabristan, guristan terimleri kullanılmaktadır. Türkçede yaygın olarak mezar veya daha az sıklıkla kabir terimi kullanılır. Bir dini yapının etrafında bulunan gömü alanlarına ise "hazire" denmektedir.
İlk mezarlıklar tabii olarak Muhammed'in ölü gömdüğü mezarlıklarla ilişkilendirilir. Muhammed'in normal şartlarda ölen bir müslümanı yıkayıp kefenleyip cenaze namazını kılarak Medine'deki Baki Mezarlığıa gömdüğüne dair haberler vardır. Yine savaş alaninda ölen müslümanları yıkamadan olduğu gibi savaş alanına gömdüğüne dair haberler de vardır. İşte bu İslam'da şehitlik kavramının çıkış noktası olmuştur.
Muhammed peygamber Medine'deki Baki Mezarlığına defnettigi Osman bin Maz'un'un mezarının baş tarafına yerinin belli olması için bir taş koymuştur. Bu daha sonra müslüman mezarlarında bir defin geleneği haline gelmiş mezarların baş tarafına müslüman toplumun kültür ve sanat anlayışını yansıtan mezar taşları konulmuştur. Bazı müslüman mezarlarında ise ayak ucuna da taş konulması geleneği yaygındır.
Muhammed sonrasında ilk halife Ebu Bekir zamanda şehitlerin gömü alanı uygulaması devam etti ancak haberlerden ölenlerin oturduğu şehrin mezarlarına Müslüman usulüne göre gömüldüğü anlaşılıyor.
Fetihler sırasında ilk kez Arabistan dışına çıkan müslümanlar savaşlarda ölen şehitlerini savaş alanında veya ona yakın yerleşim yerlerine defnederek ilk müslüman mezarlarını oluşturmaya başladılar. Bu mezarlara Muhammed peygamberin sahabelerinin de defnedilmesi nedeniyle fetihten sonra buraya yerleşen müslümanların da buraya gömülmek istemesiyle bu mezarlıklar yüzlerce yıl boyunca büyüdü ve tarihi önemi arttı. Bu mezarliklarin ilklerinden birisi Şam'da bulunan Babus Sağir ve Kahire'deki Karafe mezarliklaridir.
Belarus'ta Tatar müslümanların mezarları
Sonia Viviani

Sonia Viviani (d. 4 Ocak 1958; Roma), İtalyan oyuncu. Gerçek adı Sophia Vivianson'dur. Türkiye'de iki sinema filmi çekmiş ve bu filmlerle Türkiye'de popülarite kazanmıştır. Türkiye'de oynadığı filmlerde Jeyan Mahfi Tözüm tarafından seslendirilmiştir.
Bir set tasarımcısının kızı olarak doğdu. Filmlerde farklı bir yüz arayan yönetmen Luigi Comencini tarafından keşfedildi. İlk filmini henüz reşit olmadan çevirdi. Asıl çıkışını Alfonso Brescia ile yaşadı. Kariyerinde daha çok erotik ve B Movie filmlerinde oynadı.
Filmografi

Filmin Adı                    Oynadığı Rol                Yıl
Le nuove comiche              (Wife of the Judge)         1994
Fantozzi alla riscossa        (...)                       1990
Appuntamento in nero          (Police Inspector)          1990
Turno di notte (TV dizisi)    (Il taxi fantasma)          1988
Casa mia casa mia...    (Moglie di agus)            1986
Una tenera follia             (Daniela)                   1985
Le avventure                  (Glaucia)                   1985
dell'incredibile Ercole
L'ave Maria (L'artista)       (...)                       1982
Celebrità                     (Elena)                     1981
Incubo sulla città contaminata(Cindy)                     1981
Traficantes de pánico         (Laura)                     1980
Un ombra nell'ombra           (...)                       1979
Tre sotto il lenzuolo    (Anita/segment 'Sabato mattina') 1979
John Travolto... da un insolito destino                   1979
Da Corleone a Brooklyn        (Liana Scalia)              1979
L'albero della maldicenza     (...)                       1979
Solamente nero (Girl walking with Signora Nardi (as Sonia Vivani) 1979
Pugni, dollari e spinaci      (...)                       1978
L'ultimo guappo               (Ninfarosa)                 1978
La sorprendente eredità del tonto di mammà                1978
Napoli si ribella             (Rosa)                      1977
KZ9 - Lager di Sterminio      (Cristina)                  1977
Lulù 77                       (...)                       1977
L'adolescente                 (Serenella)                 1976
Yuppi du                      (Napoleone's girl)          1976
Povero Cristo                                             1976
Frittata all'italiana                                     1976
Delicesine  (in Türkiye)      (Carla Capriole)            1976
Un urlo nelle tenebre         (Sherry, Piero's girlfriend)1975
Mondo candido                 (...)                       1975
Tesekkür ederim büyükanne (in Türkiye) (Grandma Suzan)    1975
Amori, letti e tradimenti     (Paola)                     1975
I guappi                      (Donna Maria)               1974
Carnalità                     (...)                       1974
Hekimoğlu

Aynı isimli televizyon dizileri için Hekimoğlu sayfasına bakınız.
Hekimoğlu (sağda okla işaretli) ve yoldaşı Alan Osman'ın öldürüldüğü gün çekilen fotoğraf sağda görülen fötr şapkalı Amerikalı gazetecinin makinesiyle çekilmiştir.
Hekimoğlu (d. Yassıtaş, Fatsa, Ordu – ö. 26 Nisan 1913, Fatsa), asıl adıyla Hekimoğlu İbrahim, uzun yıllar Fatsa, Ünye, Ordu, Tokat, Niksar, Samsun dağlarında hüküm süren, halk arasında mertliği, yiğitliği ve yardımseverliğiyle şöhret yapan ve adına türkü yakılan bir Türk halk kahramanıdır.
Ayhan Yüksel'in Başbakanlık Devlet Arşivleri Osmanlı Arşivinde araştırmalarına göre, 1900'lerin ilk yıllarında Fatsa'da değirmencilik yaparken haksız bir suçlamayla karşılaşıp Gürcü bir beyin yeğeni tarafından vurulmak üzereyken atik davranarak beyin yeğenini vurmuş ve ardından dağa çıkmıştır. Daha sonra Gürcü Beyi kan davası güderek Hekimoğlu'nun köyünde zulüm yapmış ve ardından Kadı Osman, Alanlı Mehmet Çavuş ve Fatsalı bir nalbant dağa çıkarak Hekimoğlu'na katılmıştır. Hekimoğlu zalimin zulmünü yanına bırakmamış, aynalı martiniyle, attığını vurmasıyla namı yürümüş ve olay Türk-Gürcü çatışmasına dönmüştür.
15 Aralık 1908'de Fatsa müderrisinin Dahiliye Nezareti'ne çektiği telgrafnamede durum ayrıntılarıyla anlatılmış ve Hekimoğlu'nun dağdan indirilmesi için destek ve takip istenmiştir. Ama gerek Hekimoğlu'nun becerisi gerekse Türk köylerinden destek görerek saklanmasıyla uzun süre Hekimoğlu dağdan indirilememiş ve Gürcü Bey'e karşı faaliyetlerini arttırmıştır. Birkaç sene sonra Osmanlı Devleti'nden affını talep etmişse de Şura-yı Devlet kararıyla af talebi kabul olunmamış ve 26 Nisan 1913 günü Korgan’ın Tepealan beldesinde sekiz saat süren bir çarpışma sonrası öldürülmüştür. Hekimoğlu Türküsü ise ölümünden sonra adına yakılmıştır.
Dromaius novaehollandiae minor

Dromaius novaehollandiae minor ya da yaygın adlandırmasıyla Kral Adası Emusu (İngilizce: King Island Emu) soyu tükenmiş endemik bir emu alt türüdür. D. n. minor sadece Avusturalya anakarası ile Tasmanya adası arasındaki Bass boğazında bulunan King Island'da yaşamıştır. Genetik olarak en yakın akrabası Tasmanya emusu olarak bilinen soyu tükenmiş D. n. diemenensis alt türüdür. İki grup Tasmanya ve King Island adalarının birbirine bağlı olduğu 14.000 yıl önceki dönemde tek bir popülasyon olarak yaşardı. Adalar ayrıldıktan sonra D. n. minor olarak sınıflandırılan Kral Adası emusu zaman içinde boyut olarak küçülmüş ve ada cüceleşmesine örnek olmuştur. Boyutları açısından D. n. minor, tüm emu alt türleri içerisinde en küçüğüdür ve tüy rengi Avustralya anakarasındaki emulardan çok daha koyuydu.
Tüyleri boynu haricinde vücudunu kaplamaktaydı ve siyah ya da kahverengiydi. Boyun kısmında görülen derisinin rengi ise maviydi. Yavruları anakaradaki akrabaları gibi çizgiliydi. Alt tür, boyut da dahil olmak üzere osteolojik olarak Kanguru Adasındaki emulardan (D. n. baudinianus) açık bir şekilde farklıdır. Davranış bakımından ise Kral Adası emusu, anakaradaki emudan çok farklı değildi. Emular yem aramak ve üremek için sürülerde toplanırdı. Meyve, yemiş, çimen ve deniz yosunu gibi bitkisel kaynaklarla beslenirlerdi. Süratli koşabilirlerdi ve kendilerini tekme atarak koruyabilirlerdi. Yuvalarını yapraklar ve yosunlarla derin olmayacak bir şekilde yaparlardı. Yuvalarında yedi ila dokuz yumurta yumurtlardı ve yumurtalar iki ebeveyn tarafından yetiştirilirdi.
Avrupalılar Kral Adası emusunu 1802'de adada yaptıkları bir keşif sırasında keşfetti. Alt tür hakkında bilinenlerin çoğu Fransız doğa bilimci François Péron ile yapılan bir röportajdan ve Charles Alexandre Lesueur'un tasvirlerinden gelmektedir. Fransız kaşif Nicolas Baudin'in 1802 ve 1804 yılında Kral Adasına düzenlediği gezi ile adaya gelenler Fransa'ya Kral ve Kanguru adasından canlı ve doldurulmuş Emuları götürmüşlerdir. Götürülen Kral Adası emularından ikisi canlı olarak Paris'deki bir botanik bahçesi olan Jardin des Plantes'de tutuldu. Avrupa'ya getirilmiş diğer Kral Adası emuları ise Avrupa'daki çeşitli müzelere dağıtılmıştır ve kalıntıları günümüze ulaşmıştır. Keşiflerin seyir defterleri yakalanmış emuların hangi adalardan geldiği, hatta taksonomik olarak farklı oldukları hakkında kesin bilgiler içermemekteydi. Bu yüzden alt türün taksonomik varlığı bir asıra yakın süre boyunca bilinmedi. Adadaki av hareketliliği ve Avrupa'dan gelen yerleşimciler tarafından çıkarılmış yangınlar sebebiyle Kral Adasındaki vahşi emu yaşamın nesli 1805'te tükenmiştir. İki canlı D. n. minor ise 1822 yılında kalan son 2 Kral Adası emusu Paris'de tutsak olarak ölmüştür ve alt türün neslinin bu tarihte tükendiği düşünülmektedir.