Romano Guardini
Düşüncesi

Guardini'nin eserleri, genellikle günümüz dünyasının problemleri ışığında özellikle Katolik Hristiyanlık ve bu kültüre dair sorulara eğilim göstermektedir. Guardini'nin düşüncesinde; Sokrates, Platon, Hippolu Augustinus, Dante, Pascal, Kierkegaard, Dostoyevski ve Nietzsche gibi isimlerin izlerine rastlanabilir ve Guardini, bu düşünürleri modern okuyucu için daha anlaşılır kılmıştır.
Onun ilk mühim eseri, "Vom Geist der Liturgie" (Liturjinin Ruhu) Birinci Dünya Savaşı sürecinde yayımlandı. Guardini, bu eser vasıtasıyla Almanya'daki Liturji Hareketi üzerinde önemli bir etkiye sahip oldu ve dolaylı olarak İkinci Vatikan Konsili'nin liturjik reformları üzerinde de tesir etti. Guardini, genellikle Almanya'daki litürjik hareketin babası olarak nitelendirilir. Nisan 1964'te Mainz'deki Üçüncü Alman Liturji Kongresi'nin organizatörü Başrahip Johannes Wagner'a yazdığı "Açık Mektubu"nda Wagner'e, bireyciliğin ardından liturjik eylemin doğasıyla ilgili önemli sorular sordu ve yirminci yüzyıl Hristiyanlarının içtenlikle ibadet edebilme olasılığını ve unutulmuş bir şeyleri yeniden öğrenmenin ve kaybolmuş tutumları yeniden kazanmanın böylece bunların litürjik hareketin içindeki konumuna dair samimi sorular yöneltir.
İkinci Vatikan Konsili'nin liturjik reform çağrısının ardından Guardini, Kilisenin yalnızca ayinlerden ibaret olmayan, daha geniş, daha gerçek bir liturjik eylem anlayışına doğru odaklanabileceğine; sadece insanın maneviyatını değil, insanın bedeni ve ruhuyla bir bütün halinde kucaklayan bir ibadet anlayışına yönelebileceği hususunda umutlara sahipti.
Kendisi bu düşüncesini anlamlandırmak için şöyle bir misal verdi: 19. yüzyılın sonlarındaki bir papaz bir kez şöyle demişti (Guardini'nin tasvirine göre): "Ayin törenlerini daha iyi organize etmeliyiz; duaların ve şarkıların daha iyi yapılmasını sağlamalıyız." Guardini'ye göre, bu papaz gerçek liturjik eylemin ne olduğunu anlamamıştı. Onun yerine, "Yürüme eylemi bile nasıl Rabb'in topraklarında ilerleyen bir refakatçi haline gelebilir, nasıl dini bir eylem haline getirilebilir, böylelikle ilahi bir şeyin ortaya çıkması nasıl sağlanabilir?" Diye sormalıydı.
Guardini bir filozof olarak herhangi bir ekol kurmadı fakat Josef Pieper, Luigi Giussani, Felix Messerschmid, Heinrich Getzeny, Rudolf Schwarz, Jean Gebser, Joseph Ratzinger (Sonradan Papa Benedict XVI) ve Jorge Mario Bergoglio (Sonradan Papa Francis) gibi isimler onun entelektüel mirasının takipçileri olarak görülebilir. 1980'lerde Bergoglio, Guardini üzerine bir tez yazmaya başladı fakat asla bu tezi bitiremedi. Papa Francis, 2015 tarihlinde yayınladığı Laudato si' adlı genelgesinde Guardi'nin "End of the Modern World" adlı eserine sekiz kez atıf gösterdi.
Hannah Arendt ve Iring Fetscher, Guardini'nin eserlerinden etkilendiler. Guardini, Orta Avrupa'da güçlü bir nüfuza sahipti; örneğin Slovenya'da, Edvard Kocbek, Pino Mlakar, Vekoslav Grmič ve Boris Pahor gibi etkili bir grup Hristiyan sosyalist, Guardini'nin görüşlerini programlarına dahil ettiler. Slovak Teolog Ladislav Hanus, Guardini'nin eserlerinden fazlasıyla etkilendi. Guardini, 1952'de "Friedenspreis des Deutschen Buchhandels" adlı ödüle layık görüldü.
1990'larda onun kişiliğine ve eserlerine olan ilgide artış yaşandı. Bazı kitapları Almanca haliyle bazı kitapları da İngilizce çevirisiyle yeniden basıldı. 1997'de naaşı, sıklıkla vaaz verdiği Münih'teki Sankt Ludwig Kilisesi'ne taşındı.
Guardini'nin "The Lord" adlı eseri, 1940'ların sonunda İngilizceye çevrildi ve yıllar boyunca basılmaya devam etti. Bu kitabın yayıncısı Henry Regnery'ye göre "bugüne kadar yayınladığım en başarılı kitaplardan biriydi. Amerikalı romancı Flannery O'Connor, bu kitabın "gayet iyi" olduğunu dile getirdi ve birçok arkadaşına tavsiye etti.
2017'nin Aralık ayında, Münih ve Freising Başpiskoposluğu Guardini'nin bir aziz olarak tanınma meselesini tartışmaya açtı ve böylelikle "Tanrının Hizmetkârı" unvanını kazandı.
"Romano Guardini, Rothenfels Kalesi'nde"