Filistin Soykırımı söylemleri
Söylem > Akademik söylem

2010 yılında siyaset bilimi profesörü Martin Shaw, 1948 yılında İsrail'de Filistinli Arap toplumunun çoğunluğunun ortadan kaldırılmasının soykırım teşkil ettiğini savunmuştur. Shaw, soykırımın kapsamının insanların yok edilmesiyle sınırlı olmadığını, bunun yerine soykırımın amaçlarına odaklanan ve "soykırımsal şiddeti" sivillere yönelik yaygın yıkıcı önlemler olarak tanımlayan "uluslararası bir tarihsel perspektif" önerdiğini belirtmiştir. Soykırımın genişletilmiş tanımıyla Shaw, 1948 Nakba'sının Filistin toplumu açısından kısmen soykırımsal olduğunu iddia etmektedir: "belirli soykırımsal itkiler, hem yerel hem de ulusal kararlar yoluyla durumsal ve aşamalı olarak gelişmiştir... savaş bağlamında Filistinli ve Arap düşmanla etkileşim içinde gelişen, kısmen merkezsiz, ağ bağlantılı bir soykırım."
Haifa Rashed ve Damien Short, Lemkin'in orijinal soykırım kavramının "İsrail/Filistin çatışmasında yer alan tarihsel ve süregelen, kültürel ve fiziksel, yıkıcı sosyal ve siyasi ilişkileri" analiz etmek için kullanılabileceğine inandıklarını dile getirmişlerdir. Ayrı bir yayında Rashed, Short ve John Docker, çatışmanın soykırım çalışmaları alanında yeterince ilgi görmediğini, çünkü akademik "alanın Siyonist sindirme ve 'ad hominem' saldırıdan korktuğunu" savundu. Üçlü, devam etmekte olan "Siyonist projenin Filistin halkına karşı yapısal bir yerleşimci-sömürgeci soykırım" olduğu yönündeki olası argümanı gündeme getirmiştir. Üçlü şunları ifade etmiştir: "Ayrımcı arazi ve planlama politikaları", Filistinli İsraillilerin "azınlık haklarını" bastıran bir hükûmetin merceği kullanılarak görülebilir, ancak bu "bireysel kurbanların bunu soykırım olarak deneyimlemesini engellemez". Tarihçi Lawrence Davidson, kültürel soykırım hakkındaki kitabında İsrail-Filistin çatışmasıyla ilgili bir bölüme yer vermiştir.
İsrailli tarihçi Raz Segal, 2023 Hamas'ın İsrail'e saldırısı, İsrail'in karşı saldırıları ve sivil halka su ve yiyecek verilmemesini de içeren Ekim 2023 İsrail'in Gazze Şeridi'ne uyguladığı abluka bağlamında, bunu "ders kitabı niteliğinde bir soykırım vakası" olarak tanımladı ve 1948'de İsrail'in kurulması sırasında Filistinlilerin sürülmesi olan Nakba ile ilişkilendirdi.
İsrail'in apartheid suçunu işlediğini Yesh Din adına savunan İsrailli insan hakları avukatı Michael Sfard, 2020 yılında İsrail'in Filistinlilere yönelik politikasının "soykırımın ne olduğunun eşiğini bile karşılamaya başlamadığını" ve suçlamanın "çok önemli ve ciddi soykırım kavramını ucuzlattığını" yazdı.
İngiliz tarihçi Simon Sebag Montefiore, İsrail'in Batı Şeria'yı işgalinin "sert, adaletsiz ve baskıcı" olduğunu ve hem 2022 hem de 2023'te 100'den fazla Filistinlinin İsrailli yerleşimciler tarafından öldürüldüğünü savunarak, bunu bir soykırım olarak görmediğini belirtti.
Ronit Lentin 2010 yılında 1948 Nakba'sının "soykırım" değil, etnik temizlik veya "spaciocide" olduğunu yazmıştır. Oxford Üniversitesi'nde İsrail Çalışmaları profesörü olan Derek Penslar, 2013 yılında Filistinlilerin Nakba sırasında "etnik temizliğe" maruz kaldığını, ancak "soykırım olmadığını" belirtmiştir, Penslar'a göre Nakba "bir halkı yok etmek anlamına gelmektedir". Daha önce, 2006 yılında tarihçi Ilan Pappé ve 2007 yılında soykırım uzmanı Mark Levene 1948 Nakba'sının "etnik temizlik" olduğunu belirtmiştir, Levene, Pappé'nin Nakba üzerine yaptığı araştırmanın "soykırım ve onun optimal olmayan varyantları konusuyla ilgilenen okuyucu ve araştırmacıların dikkatini talep ettiğini" ve Nakba'nın "Ermeni soykırımı kadar süregelen bir öneme sahip olduğunu" belirtmiştir. Ancak Pappé 2006 ve 2007 yıllarında İsrail'in 2006 yılında Gazze'de Filistinlileri öldürmesini "soykırım" olarak nitelendirmiştir. Pappé 2009 yılında 2009 Gazze Savaşı'nı "soykırım" olarak nitelendirmiş ve "soykırım operasyonlarının" "geçmişte yaşanan hiçbir şeyle bağlantısı olmayan ve herhangi bir ideoloji ya da sistemle ilişkilendirilmeyen" operasyonlar olarak ele alınmasını kınamıştır. Pappé 2013 yılında İsrail Başbakanı Şimon Peres'in o yıl yaptığı bir konuşmada İsrail tarihinde Filistinlilerin varlığını tanımadığını belirtmiştir ki Pappé'ye göre bu "etnik temizliğin soykırıma dönüştüğü noktadır. Tarih kitaplarından ve en üst düzey siyasetçilerin söylemlerinden çıkarıldığınızda".
Ian Lustick 2006 yılında Nakba'yı "Filistinlilerin evlerinden sürülmesi ve geri dönmelerine izin verilmemesi" olarak tanımlamıştır. Bu trajik, adaletsiz ve fırsatçı bir şekilde hızlandırılmış bir soykırım kampanyası değil, koşulların mantığının ortaya çıkışıydı." Patrick Wolfe, yerleşimci sömürgeciliği ve soykırım arasındaki ilişki ve farklılıkları analiz eden 2006 tarihli bir makalesinde, "[İsraillilere] taş atan ve çabaları için ölen" Filistinliler örneğini tartışmış ve ayrıca Filistinlileri "giderek daha fazla vazgeçilebilir" hale gelirken, Gazze ve Batı Şeria'nın giderek Kızılderili rezervasyonları veya hatta Varşova Gettosu gibi hale geldiğini belirtmiştir.
Nur Masalha 2012 yılında Nakba'nın hem "siyasi cinayet" ("Filistin halkının meşru bir sosyal, siyasi ve ekonomik varlık olarak varlığının ortadan kaldırılması") hem de "kültürel soykırım" ("dil, yerel gelenekler, ... anıtlar, yer isimleri, manzara, tarihi kayıtlar ... kısaca bir ulusun ruhunun mabetleri dahil olmak üzere bir grubun kültürel örüntüsünün yok edilmesi ve ortadan kaldırılması") olduğunu ileri sürmüştür.... kısacası, bir ulusun ruhunun mabetleri"), Filistinli isimlerin yerine yeni İbranice yer isimlerinin konması ve yıkılan Filistin köylerinin yerine ormanlar dikilmesi gibi "toprağın Arapsızlaştırılması" stratejileri.
Yair Auron 2017 yılında 1948 Nakba'sını 1948 Birleşmiş Milletler Soykırım Sözleşmesi'ndeki soykırım tanımını kullanarak analiz etmiştir (Auron'a göre başka herhangi bir tanım "tam bir kaos" ile sonuçlanacaktır), "İsrail'in etnik temizlik yaptığı ancak soykırım yapmadığı" sonucuna varan Auron, Nakba'nın altında yatan amacın Filistinlileri öldürmek değil, "onlardan kurtulmak olduğunu ve bunu yaparken [İsraillilerin] katliam yaptığını" savunarak 400'den fazla köyden insanların sürüldüğüne dikkat çekmiştir. Auron'a göre etnik temizlik, "soykırım eylemi olmasa da" "soykırımın unsurlarından" biridir. Auron, soykırımlardaki katliamları "kapsamlı planın bir parçası" olarak ayırırken, etnik temizlikteki katliamların "yerel olduğunu ve genellikle nefret veya intikamdan kaynaklandığını" belirtmektedir. Auron, 1948 Nakba'sının soykırım olduğu iddiasının Filistinliler tarafından giderek daha fazla ileri sürüldüğünü ve bazı Avrupalı ve Kuzey Amerikalı akademisyenler tarafından da desteklendiğini belirtmiştir.
Auron, 1948'i Filistinlilere yönelik bir soykırım olarak değerlendirmemesinin dört ana nedeni olduğunu savunmaktadır: (1) Savaşı Araplar başlatmış ve İsrail'in birkaç hafta boyunca "kritik varoluş mücadelesi" yaşamasına neden olmuştur; (2) İsrail'in bir sosyal grubu "yok etme niyeti" yoktu; (3) genellikle soykırım failleri en azından mutlak kuvvete yakın bir üstünlüğe sahiptir ki İsrail buna sahip değildi; (4) "hakaretlere" rağmen, Bedevilere benzer şekilde yaşayan Hashomer gibi İsrailli gruplar tarafından örneklenen Filistinlilere yönelik "ırkçı bir ideoloji" yoktu.
Bashir Bashir ve Amos Goldberg 2018'de Nakba'yı Holokost ile "aynı modern ve küresel soykırım ve etnik temizlik tarihinin" bir parçası olarak tanımladılar; olaylar "canilik derecesi" bakımından farklılık gösterse de, "emperyal ve sömürgeci ideoloji ve politikalarla birleşen güçlü milliyetçiliğin yarattığı ortak bir küresel şiddet çerçevesini" paylaşıyorlardı ve Nakba "Filistin'i Araplaştırma ve etnik temizlik" girişimini içeriyordu. Bu arada, Alon Confino 2018'de Holokost'un "soykırımını" Nakba'nın "etnik temizliği" ile karşılaştırmış ve Nakba'nın amacının "bir etnik grubu yok etmek değil ortadan kaldırmak" olduğunu söylemiştir. Jerome Slater 2020'de Nakba'yı Filistinlilerin "zorla sürülmesi" nedeniyle "etnik temizlik" olarak tanımlamış, ancak savaşın sonunda İsrail'de kalan ve "orada kalmalarına izin verilen" yaklaşık 150.000 Filistinli nedeniyle "soykırım olmadığını" söylemiştir.
Cary Nelson 2019'da İsrail'in "soykırım yaptığı" fikrinin "yersiz bir iftira" olduğunu belirtmiş ve bazı insanların tıpkı Yahudilerin Avrupa'daki kuyuları zehirlediğine dair kan iftirasını tekrarlayanlar gibi cehaletten dolayı bunu tekrarladığını öne sürmüştür. Nelson ayrıca İsrail'in "Filistinliler üzerinde soykırım planları" olduğu suçlamasını "yanlış", İsrail'in Gazze'de "aşamalı soykırım" yaptığı suçlamasını ise "kötü niyetli" olarak nitelendirdi. Nelson, akademisyenlerin "İsrail'in yerleşimci-sömürgeci, soykırımcı, ırkçı ve apartheid bir devlet olduğunu açıkça söylediği" bir fenomeni tanımladı; Nelson, bu iddiaların yüksek öğrenim öğrencilerine "yaygın olarak" gerçekler olarak sunulmak yerine "tartışılabilir" olarak sunulmasını önermektedir.
2019 yılında verdiği bir röportajda Benny Morris, 1948 yılında Filistinlilere yapılanların kendisine göre bir soykırım olmadığını ifade etmiştir. Morris 2016'da yazdığı bir makalede 1948'de yaşananların etnik temizlik anlamına gelmediğini belirtmişti.
Marouf Hasian, Jr. 2020'de Nakba'nın "yetkili karar vericilerin bazı tarihi olayları sömürgeci soykırım olarak adlandırmakta isteksiz olduğu" bir durumu örneklediğini belirtirken, "birçok Filistinli ve diğer Arap yazar" Nakba'yı "sömürgeci soykırımlarla" karşılaştırmıştır. Hasian, bazı "İsraillilerin Nakba bilincinin artmasının devletin meşruiyetini tehdit ettiğinden endişe ettiğini", "birçok İsrail destekçisinin" ise Nakba'yı herhangi bir soykırım olarak görmediğini, bunun yerine "komşu Arap ülkelerinden gelen çağrılara dayanan kendiliğinden bir Filistinli Arap kaçışı" olduğunu savunduğunu belirtmektedir." Hasian, "kamuoyu tartışmaları ve siyasi olayların" "pek çok" kişinin 1948 Nakba'sını "gerçek" soykırımlardan ayırmaya çalışmasına neden olduğu sonucuna varmıştır. Hasian ayrıca, soykırımı tanımlamanın "Auschwitz merkezli veya Lemkin benzeri yollarının" Nakba'nın soykırım olarak değerlendirilmesini ne kadar kısıtladığını vurgulamıştır.
Hem İsrail hem de Filistin sık sık birbirlerini soykırım planları yapmakla suçlamaktadır.