İtalya Ordusu (Fransa)
Geçmiş > İkinci koalisyon

Kıtada barış sağlanmasına rağmen Direktörlük, İtalya'da elde edilen Fransız egemenliğini sürdürmeyi amaçlıyordu ve bu nedenle ordu, 9 Temmuz 1797'de General Bonapart tarafından Cispadane Cumhuriyeti ile birlikte oluşturulan Cisalpin Cumhuriyeti'nde bir işgal organı olarak kaldı. Fransız yönetici sınıfı, Büyük Britanya'ya karşı savaş devam ederken, 28 Aralık 1797'de Roma'da patlak veren Fransız karşıtı ayaklanmadan yararlanarak General Berthier'e orduyla birlikte Papalık Devleti'nin başkentine yürüme emri verdi. General görevini zorlanmadan yerine getirdi: İtalya Ordusu 11 Şubat 1798'de Roma'ya ulaştı ve işgal etti. Fransızlar papa Siena'ya sürüdü ve işgalci otoriteye sıkı sıkıya bağlı yeni bir kardeş cumhuriyet olan Roma Cumhuriyetini kurdu.
Konumundan memnun olmayan General Berthier, kısa süre sonra İtalya Ordusu'nun komutasını General Guillaume Brune'ye devrederken, Fransız birliklerinin bir kısmı önce General Massena liderliğinde ve ardından Fransız subayları arasında yolsuzluk nedeniyle protestoların ardından Roma'da kaldı. ve General Laurent Gouvion-Saint-Cyr tarafından bu generalin rüşveti. Bu aşamada, aslen İtalya Ordusu'ndan olan Fransız birlikleri ile yakın zamanda Roma'daki Fransız kuvvetlerine toplanan Ren ve Moselle Ordusu'ndan rakip bölümler arasında da şiddetli çatışmalar çıktı. Direktör, İkinci Koalisyon savaşının başlamasından önce bile, devrimci yayılma ve propaganda politikasına yeniden başladı; İtalya'da Milano'da görev yapan General Brune, Jakoben hiziplerini destekledi ve Piyemonte'de Sardunya kralına karşı huzursuzluk çıkardı; Aralık 1798'de İtalya Ordusu Komutanlığı'nda General Brune'nin yerine geçen General Barthélemy Joubert, birlikleriyle direnişle karşılaşmadan Sardunya Krallığı'nı işgal etti ve kral Cagliari'ye sığınmak zorunda kaldı. Ayrıca, "Roma Ordusu" olarak bilinen ancak Roma'da konuşlanmış Fransız birliklerinin yeni komutanı olan General Jean Étienne Championnet, Napoli Krallığı ordusunun saldırısını savuşturdu ve karşı saldırıda bulunarak 23 Ocak 1799'da Napoli'ye ulaştı ve burada Napoli Cumhuriyeti'ni ilan eden yerel Jakobenleri destekledi.
İtalya'daki yeni harekâtın başlangıcında, görünüşte çok elverişli olan bu duruma rağmen, General Joubert'in hükûmetle olan çatışmalar nedeniyle istifasının ardından yeniden General Barthélemy Schérer tarafından komuta edilen İtalya Ordusu, cepheye ancak 45.000 asker konuşlandırabildi. Adige, kısa sürede Mareşal Aleksandr Vasil'evič Suvorov'un Rus ordusu tarafından takviye edilecek olan sayısal olarak üstün Avusturya kuvvetleriyle karşı karşıya kaldı. Birkaç ay içinde Fransız ordusu bir dizi yenilgiye uğrayacak, cumhuriyetler ise koalisyon ordularının ve meşruiyetçi halk ayaklanmalarının etkisiyle hızla çökecekti. Yenilen ve geri çekilmek zorunda kalan General Schérer'in yerine General Jean Victor Moreau geçti, ancak o da 27 Nisan 1799'da Cassano d'Adda'da mağlup oldu ve Cisalpine Cumhuriyeti'ni terk etmek zorunda kaldı. İtalya Ordusu'nun kalıntıları, General Jacques MacDonald komutasındaki sözde Napoli Ordusu birliklerinin güneyden gelişini bekleyerek İskenderiye'ye çekildi; Mareşal Suvorov Milano'ya girdi.
Haziran 1799'da sırayla mağlup olduktan sonra, General Jacques MacDonald'ın birlikleri Ligurya'ya çekildi. Jacques MacDonald'a karşı saldırıya geçme emri verilmişti. Bu amaçla MacDonald Ligurya'daki General Barthélemy Joubert komutasındaki İtalya Ordusu'nun kalıntılarının kuvvetlerini yeniden organize etmeyle meşguldü. İtalya'daki tüm Fransız fetihleri geri tepmeye başlamış ve koalisyon eski monarşileri yeniden kurarak Napoli, Roma ve Torino'ya geri dönmüştü. General Joubert, 15 Ağustos 1799'da Cenova'nın kuzeyindeki Mareşal Suvorov'un Avusturya-Rus ordusuna saldırdı, ancak İtalya Ordusu Novi'de tekrar yenildi, General Joubert ölümcül şekilde yaralandı ve komutayı devralan General Moreau, Ligurya Apenninleri'ne doğru geri çekilmeyi organize etmek zorunda kaldı.