Şibhüddevle Ebû Kâmil Nasr
Halep Emirliği > Çöküş dönemi ve ölümü

Nasr'ın 1037'de Humus'u ele geçirmesiyle eşzamanlı olarak Fatımî tarafından atanmış Berberi (Kutama) vali Cafer bin Kulayd el-Kutamî valilikten ihraç edildi. Bin Kulayd, Şam merkezli Suriye Fatımî valisi Anuştekin el-Dizbari'nin yardımına başvurdu. El-Dizbari, Mirdasî diyarının Humus'a genişlemesinden çoktan rahatsız olmuştu; bu, Bizans destekli Mirdasî-Numayrî ittifakına ova bölgelerinin ve Irak sınırı ile Akdeniz arasındaki rotaların tam kontrolünü veriyordu. El-Dizbari endişelerini, tahtın arkasındaki güç Ali el-Carcara'i tarafından etkin bir şekilde yönetilen Fatımî mahkemesine iletti. El-Dizbari'nin Suriye'deki gücünü ve toprak hırslarını kontrol etmesi için Nasr'a Humus valiliğini kısmen veren el-Carcara'i idi. El-Dizbari Kahire'nin cevabını beklemedi ve Bin Kulayd ile beraber, Suriye kuzeyinde doğrudan Fatımî yönetimi sağlamak için güçlerini seferber ettiler. El-Dizbari'nin ordusu, Beni Kelb ve Beni Tay'den gelen birlikler ve Beni Kilab'ın muhalif bir hizbi tarafından desteklendi. Dahası, el-Dizbari, emirliğin yıllık haraçını sürdürmek kaydıyla Halep'i almak için Bizans'tan da izin aldı.
El-Dizbari'nin kendisine karşı yürüttüğü seferden haberdar olan Nasr, Simâl ve sadık güçleri de dahil olmak üzere yerel ve Beni Kilab güçlerini seferber etti ve Fatımî koalisyonuyla yüzleşmek için yola çıktı. Nasr'ın kuvvetleri, Selimiye (Hama) [en]'nin hemen batısında gerçekleşen bir muharebede yenildi ve yeniden toparlanmak için Hama'ya çekildi. Bu arada, El-Dizbari'nin birlikleri Hama'ya saldırdı ve yağmaladı, ardından Nasr'ın kampına doğru ilerledi. 22 Mayıs 1038 tarihinde iki taraf, Hama'nın kuzeybatı kırsalındaki Latmin'in hemen batısındaki bir yerleşim yeri olan Tell Afis'te (günümüzde Afis köyü) savaştı. Sonraki savaş sırasında Simâl ve adamları, çok daha büyük Fatımî koalisyonuyla yüzleşmek zorunda kalan Nasr'ı ve onun sadık çekirdek kuvvetlerini terk ettiler. Simâl'in kaçma nedeni kesin olarak bilinmemekle birlikte, muhtemelen bunu Halep'in kontrolünü geri almak için bir fırsat olarak kullandığı ileri sürülmektedir. Bu arada, tarihçi Hugh N. Kennedy'ye göre Nasr "cesurca savaşırken öldürüldü"; başı el-Dizbari'ye verildi ve vücudu Hama Kalesi'nin kapısında sergilendi.
Simâl, Halep emiri olarak Nasr'ın yerine geçti, ancak El-Dizbari'nin kuzeye doğru ilerlemesinden korkarak, kısa bir süre sonra Nasr'ın çocukları Şabib bin Vattab ve daha sonra Simâl'in evlendiği Nasr'ın dul eşi Seyyid Aleviyye ile birlikte şehri terk etti. Simâl, şehrin ve kalenin yönetimini akrabalarına, sırasıyla Halife bin Cabir el-Kilabî ve Mukallid bin Kâmil'e emanet etti. Bu valiler, kuşatmanın ardından 1038'in Haziran ayında şehri El Dizbari güçlerine teslim ettiler. Bununla El Dizbari, tüm Suriye'yi ilk kez doğrudan Fatımî yönetimi altına aldı. Ardından Mirdasî askerleri ve görevlileri Halep'ten sürüldü. Bununla birlikte, 1042'de el-Dizbari öldü ve Simâl, el-Carcara'i'ın da desteğiyle şehir üzerinde Mirdasî yönetimini yeniden kurdu.
| Resmî unvanlar |
| --- | --- | --- |
| Önce gelen Salih bin Mirdas |    Halep Emiri Mayıs 1029–Mayıs 1038 | Sonra gelen Muizzüddevle Simâl |
Taberiye Gölü'nün doğu kıyısındaki savaşta Nasr kurtulsa da babası Salih bin Mirdas öldürüldü. (Fotoğraf 2014)
Madrid Skilicis'ten bir minyatür, III. Romanos'un ordusuyla Azez yakınlarında kamp yapmasını gösteriyor.
Madrid Skilicis'ten Azez Muharebesi'ne ait bir minyatür.
Nasr, 1030'da Halep Kalesi'ni kardeşi Muizzüddevle Simâl'den aldı ve Halep'in tek hükümdarı oldu. Kaleye çok sayıda yaşam alanı ve kabul salonları ekledi ve burayı ikâmetgahı ve güç merkezi yaptı.
Eski Halep'in (ön planda) ve kalesinin (arka planda) genel görünümü, 2008. Halep, Mirdasîlere başkentlik yapmıştı. (Fotoğrafta tasvir edilen kale 12. yüzyıla tarihleniyor.)
İmparator II. Basileios'un öldüğü 1025'te, Nasr'ın Halep Emirliği'ni (sağ alt köşede) Bizans İmparatorluğu'nun koruması altındaki bir vasallık olarak gösteren harita.