Antik Yunan sanatı
Çömlekçilik

Geleneksel olarak, tüm şekillerde zarif resimli kaplara "vazo" denir ve geçmişten kalan önemli ölçüde tamamlanmış 100.000'den fazla parça vardır. Çoğu taşıdığı yazıtlarla birlikte Yunan yaşamının birçok yönüne dair benzersiz içgörüler verir. Boyalı heykel veya mimari çömlekler Terakota olarak adlandırılır ve geçmişten bu yana çok miktarda vardır. Literatürün çoğunda "çanak çömlek" denilince yalnızca resimli kaplar veya "vazolar" kastedilir. Çanak çömlek, yakılmış külleri içeren "cenaze kapları" olarak mezarlara bırakılan mezar eşyası kabıydı ve çok miktarda ihraç edilirdi.
Figürlerin güçlü hatlarda hoş çizgilerle tasvir edildiği ünlü ve kendine özgü Yunan vazo resim tarzı, MÖ 600'den 350'ye kadar zirveye çıktı. Yunan vazo resmi, siyah figürlü ve kırmızı figürlü resmin neredeyse birbirinin tersi olan iki ana stile ayrılır. Her durumda diğer renk arka planı oluşturur. Kullanılan diğer renkler normalde küçük beyaz alanlar ve farklı bir morumsu kırmızının daha büyük alanlarıyla çok sınırlıydı. Bu tekniklerin ve güçlü geleneklerin kısıtlamalarında, vazo ressamları incelik ve güçlü ifadeyi birleştirerek dikkate değer sonuçlar elde etti. Beyaz zemin tekniği, tasvirde daha fazla özgürlüğe imkan verdi ancak dayanıklı değildi ve çoğunlukla cenaze törenleri için kullanıldı.
Geleneksel olarak, eski Yunanlıların çömlek kaplarının çoğunu teşhir için değil, günlük kullanım için yaptıkları söylenir. İstisnalar, mezar taşı olarak yapılmış büyük Arkaik anıtsal vazolar, zeytinyağıyla doldurulmuş Panathenaic Amphora gibi oyunlarda kazanılan ganimetler ve özellikle mezarlara bırakılmak üzere yapılmış parçalardır. Bazı parfüm şişelerinin ağzının hemen altında paradan tasarruf ettiren tabanı vardır. Bu nedenle küçük bir miktar şişenin dolu görünmesini sağlar.  Son yıllarda pek çok bilim insanı, hem Yunanistan hem de Etrurya'da metal eşyaların daha ucuz ikamesi olarak, daha önce mezarlara konulduğu düşünülenden çok daha fazla üretim görerek bunun nedenini sorgulamıştır.
Günümüze ulaşan çanak çömleğin çoğu, amphora, kraterler (şarap ve suyu karıştırmak için kaseler), hidria (su kavanozları), içki kaseleri, tuvalet için yağ ve parfüm şişeleri, sürahiler ve bardaklar gibi sıvıları depolamak, servis etmek veya içmek için kullanılan kaplardan oluşur. Yemek servisi yapmak ve yemek yemek için resimli kaplar çok daha az kullanılırdı. Resimli çanak çömlek sıradan insanlar tarafından bile satın alınabilirdi ve "yaklaşık beş veya altı figürle düzgün şekilde süslenmiş bir parça yaklaşık iki veya üç günlük ücrete mal olurdu". Minyatürler de, çoğunlukla tapınaklarda adak olarak kullanılmak üzere çok sayıda üretildi. Helenistik dönemde daha çok çömlek çeşidi vardı ancak bunların çoğunun sanatsal önemi çok azdı.
Daha önceki dönemlerde küçük Yunan şehirleri bile kendi yörelerine çanak çömlek yapıyordu. Bunlar tarz ve standartlar açısından birbirinden çok farklıydı. Ege adalarının bazılarında, Girit'te ve güney İtalya ve Sicilya'daki zengin Yunan kolonilerinde sanat eseri sayılan özgün çömlekler üretildi. Ancak daha sonraki Arkaik ve erken Klasik dönemde iki büyük ticari güç, Korint ve Atina baskın çıkmaya başladı. Yerel çeşitleri dışarı sürerek çanak çömlekleri tüm Yunan dünyasına ihraç edildi. Korint ve Atina'dan giden çömlekler İspanya ve Ukrayna kadar uzak yerlerde bile bulunur. Bu çömlekler İtalya'da o kadar yaygındır ki, ilk olarak 18. yüzyılda "Etrüsk vazoları" olarak toplanmıştır. Bu çömleklerin birçoğu seri üretilen ve düşük kaliteli ürünlerdir. Aslında MÖ 5. yüzyılda çömlekçilik sanayileşti ve çömleğe resim yapma önemli bir sanat dalı olmaktan çıktı.
Tencerelerde kullanılabilecek renk yelpazesi, pişirme teknolojisi ile sınırlıydı: en çok kullanılan renkler siyah, beyaz, kırmızı ve sarıydı. Daha önceki üç dönemde çömlekler doğal açık renginde bırakılmış ve fırında siyaha dönen astarla süslenmiştir.
Yunan çanak çömleği bazen çömlekçi veya çömlek ustasınca ama nadiren ressamı tarafından imzalanırdı. Ancak yüzlerce ressam sanatsal kişilikleriyle tanımlanabilir: İmzalarının günümüze ulaşmadığı yerlerde "Aşil Ressamı" gibi konusuna göre, Geç Arkaik "Kleophrades Ressamı" gibi çalıştıkları çömlekçiye göre veya hatta Geç Arkaik "Berlin Ressamı" gibi modern konumlarına göre adlandırılırlar.