Öteki Defterler
Metinler > Orası

Kemal Tahir'in hapishaneden eşine yazdığı mektupların yayınlandığı Ekim 1979'dan beri, Nâzım Hikmet'in İstanbul Tevkifhanesi'nde iken Orası isimli bir roman üzerinde çalıştığı biliniyordu. Yazarın Piraye'ye verdiği bilinen ilk taslaklar 2008 yılına kadar ortaya çıkmamıştı. Bu tarihte, yarım bırakılmış romanın dört deftere yazılmış ilk beş bölümü bulundu.
Roman, hapishane ortamına ve buradaki her türden makhumun hayatlarına ilişkin ayrıntılı tasvirlerle açılır. Hapishanede geçen küçük hırsızlık olayları, kronik hastalıklar, meydancılar ve adem babalar gibi konular anlatılır. Ancak asıl öykü, Localar denilen özel bir bölümde kalan ve komünistler olarak adlandırılan sekiz mahkûm hakkındadır. Bu mahkûmlar, ziyaret günlerinde getirilen erzak ve parayı ortak kullanır, her hafta grubu yönetecek olan bir başkan seçer, kendi aralarında düzenli toplantılar ve eğitim çalışmaları düzenler. Romanda komünizm çerçevesinde farklı fikirlere sahip olan mahkûmların fikirsel çatışmaları da işlenir.
"Cezaları 28 seneyle 10 sene arasında" olan bu sekiz kişinin yedisi aslında, 29 Ağustos 1938 tarihinde sonuçlanan Donanma Davası'nda mahkûm olan kişilerdir. Bu davada "askeri isyana teşvik" suçundan dolayı Nâzım Hikmet 28 yıl, Kemal Tahir ise 15 yıl hapse mahkûm edilmişti. Diğer beş kişi de çeşitli sürelerle cezaya çarptırılmıştı. Romanda bu yedi kişi, isimleri biraz değiştirilerek ancak fizikî özellikleri ve hayatlarına dair çeşitli bilgiler aynen verilerek anlatılmıştır.
Saatçi çırağı Kerim: Romanda "yuvarlak kafalı, 22 yaşında bir saatçi çırağı" şeklinde anlatılan kişi, dava sonucunda 10 yıl ağır hapse çarptırılan, daha sonradan yazarlık yapan Kerim Korcan'dır.
Cemal Mahir: Lenin’i düşünerek çenesinde kırmızısı bol, sivri bir sakal bırakan yazar Cemal Mahir, davada 15 yıla makhum edilen Kemal Tahir'dir. Kemal Tahir'in o dönemde gerçekten de bahsedilen türde bir sakan bıraktığı, eşine yazdığı mektuplardan bilinmektedir.
Mehmet Oğlu Mehmet: Orta boylu, geniş omuzlu, koltuk değnekleriyle yürüyen bir topal olan Erzincanlı Mehmet Oğlu Mehmet, "Bastoncu Fevzi" olarak bilinen militan işçi Fevzi Güçiz'dir.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Halim, kız kardeşinin arkadaşı olan Hatice’yle renklerinin bolluğu ve çocuklarının güzelliği yüzünden alakadar oldu. Ve Hatice ömründe ilk defa, konuşması ve hareketleri şimdiye kadar tanıdığı insanlara benzemeyen acayip bir mahlukla karşılaştığı için Halim’i merak etti. | ” |
—Ressam Halim ve Hatice (Nâzım Hikmet ve Piraye) aşkının başlangıcı
Ressam Halim: Uzun boylu Ressam Halim Nâzım Hikmet'in kendisi, ziyaretine gelen eşi Hatice ise Piraye'dir. Nâzım Hikmet romanda Piraye'nin ilk evliliğini ve bu evlilikten olan çocuklarını (Suzan ve Memet Fuat), daha sonra kendisiyle tanışmasını, birbirlerine aşık oluşlarını ve evlerindeki yaşantılarını anlatır.
Tornacı Aziz: Dört buçuk sene Diyarbakır hapishanesinde kalan, saçları vaktinden önce beyazlamış Tornacı Aziz, TKP'nin merkez komitesi üyesi olan ve yeraltı faaliyetlerinde "Aziz" takma adını kullanan, 1929'daki TKP İzmir davasında dört buçuk yıl hapse mahkûm edilen Hüsamettin Özdoğu'dur.
Mimar Ali: Romanda uzun boylu ve uzun gövdeli olarak tarif edilen Mimar Ali, Donanma Davası'nda 15 yıla mahkûm edilen ve göbek adı Ali olan Hikmet Kıvılcımlı'dır.
Nuri: Kırk beş yaşlarında, sivri burunlu ve Karadenizli olan Nuri bir süre Rusya'da kalmış, orada çeşitli çatışmalara katılmış, Lenin'i gözleriyle görmüştür. Bu kişi, davada 18 yıla mahkûm edilen Hamdi Alev Şamilof'tur.
Gerçek bir kişiye denk düşmeyen sekizinci mahkûm Selami ise, tıpkı Memleketimden İnsan Manzaraları'nda yer alan Mahkûm Tesfiyeci Fuat gibi, birçok farklı kişiden derlenmiş bir karakterdir.