stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Arko
Marka Tarihi

1957 Arko Tıraş Sabunu
1960 Arko Tıraş Kremi
1992 Arko Tıraş Köpüğü
1995 Arko Tıraş Kolonyası
1997 Arko Tıraş Balm
2001 Arko Tıraş Jeli
2004 Arko Tıraş Losyonu
2007 Arko Tıraş Bıçağı
2008 Arko Men
Aphis patriniphila

Aphis patriniphila, Aphis cinsine bağlı bir böcek türüdür.
Aphis pediculariphaga

Aphis pediculariphaga, Aphis cinsine bağlı bir böcek türüdür.
Aphis patrinicola

Aphis patrinicola, Aphis cinsine bağlı bir böcek türüdür.
Arundhati Devi

| Arundhati Devi |
| --- | --- |
Doğum: 29 Nisan 1924 Barisal, Bangladeş
Ölüm: 16 Ekim 1990 (66 yaşında)
Milliyet: Bangladeşli
Meslek: Oyuncu, yönetmen, yazar
Evlilik: Tapan Sinha
Çocuk(lar): Anindya Sinha

Arundhati Devi (29 Nisan 1924, Barisal, Bangladeş - 16 Ekim 1990), Bangladeşli film yönetmenidir.
Arundhati Debi, Arundhati Mukherjee  ve Arundhati Mukhopadhyay olarak da bilinir.
1925 yılında Britanya Hindistanı'ndaki Barisal kentinde (günümüzde Bangladeş'tedir) dünyaya geldi. Çocukluk çağından itibaren dansa ve müziğe ilgisi vardı. Ustalarından rabindrasangeet  adlı klasik dansı öğrendi. Öğrenimini tamamladıktan sonra gazeteci olma düşüncesiyle Kalküta'da yüksek lisans yaptı; ancak oyunculuğa başlaması ile yaşamı değişti.
İlk defa Mahaprasthaner Pathe (1952) adlı filmde rol aldı. Rol aldığı belli başlı filmler şunlardır: Dashyumohan  (1955), Nabajanma (1956), Panchatapa (1957), Kalamati (1958), Bicharak  (1959), Kshudita Pashan (1960), Bhagini Nivedita (1962), Jotugriha (1964), Harmonium (1975).
1957'te tanıştığı Tapan Sinha ile evlendi; bu evlilikten oğulları Anindya Sinha dünyaya geldi.
Yönetmenliğini yaptığı ilk film 1967 yapımı Chhuti idi. Leela Majumdar'ın popüler bir çocuk romanına dayanan  1972 yapımı Padi Pishir Barmi Baksho en popüler filmi oldu.
1990 yılında öldü.
Filmografi

1976 Harmonium
1972 Padi Pishir Barmi Baksho
1969 Megh-O-roudra' (yönetmenliği de üstlendi)
1964 Jotugriha  Madhuri rolünde
1962 Shiulibari
1962 Bhagini Nivedita
1961 Jhinder Bandi
1960 Khudita Pashan
1960 Indradhanu
1960 Akash-Patal
1959 Bicharak (yapımcılığı üstlendi)
1959 Shashi Babur Sansar
1959 Pushpadhanu
1958 Manmoyee Girls' School Niharika rolünde
1956 Nabajanma
1955 Dashyumohan
1955 Du-janay
1955 Godhuli
1954 Chheley Kaar  Mili rolünde
1954 Nad-o-Nadi
1952 Mahaprasthaner Pathey Rani rolünde
1952 Yatrik Rani rolünde (It was the Hindi Version of Bengli filmi "Maha Prasthaner Pathe"'nin Hint versiyonudur. Her iki filmde de aynı rolü oynamıştır)
1985 Gokul
1983 Deepar Prem
1972 Padi Pishir Barmi Baksha
1969 Megh-o-roudra
1967 Chhuti (ayrıca senaryo yazarı ve besteci)
Asıköy

Asıköy veya Dobri Voynikov (Bulgarca: Добри Войниково Dobri Voynikovo), Bulgaristan'daki yerleşim.
Deliorman Şumnu ili Şeytancık ilçesine bağlı çoğunluğunu Türk nüfusun oluşturduğu Asıköy, Şeytancığa bağlı 5 km. uzaklığı olan bir köydür. En büyük Türk aileleri İslam, Berberler ve Manavlar Embiyalar olarak nam salmıştır. Bu ailelerin büyük çoğunluğu Türkiye'ye göçetmiş olmasına rağmen halen Asıköyde yaşayan hatırı sayılır miktarda Türk nüfus bulunmakta olup muhtarlığını Türkler yapmaktadır. Asıköyde 1989 daki göçmenlikten sonra Türkiye'ye yerleşen Türk aileleri İstanbul ili içerisinde Gaziosmanpaşa, Küçükköy, Sultangazi ve Güneşli civarında ikamet etmektedirler.
Armadillidium teramense

Armadillidium teramense, Armadillidium cinsine bağlı bir hayvan türüdür.
Atilla Ermutlu

Mete Atilla Ermutlu (1952, Kars - 6 Haziran 1981, İstanbul). Azeri asıllı devrimci. 1952 yılında Kars'ta varlıklı bir ailenin çocuğu olarak doğan Atilla, devrimci mücadele ile lise öğrenimi yıllarında tanıştı. Devrimci mücadeleye THKP-C sempatizanı olarak adımını atan Atilla, 1971'den sonra üniversite eğitimi için geldiği İstanbul'da devrimci çevrelerle tanıştı ve onlarla ilişkiler kurdu. MLSPB'ye katıldı ve örgütün düzenlediği pek çok eylemde yer aldı. İsrail başkonsolosluğuna düzenlenecek eylem öncesi yerinin Şemsi Özkan tarafından ihbar edilmesi sonucu güvenlik güçlerince öldürüldü.
Aminul Haque

| Aminul Haque |
| --- | --- |

Bangladeş Haberleşme ve İletişim Bakanı
Görev süresi 2001-2006
Kişisel bilgiler
Doğum: 1942/1943
Ölüm: 21 Nisan 2019 (77-78 yaşında) Dakka, Bangladeş
Partisi: Bangladeş Ulusal Partisi (BNP)
Mesleği: Bakan · siyasetçi
Aminul Haque (Bengalce: আমিনুল হক; 1942/1943 – 21 Nisan 2019), Bangladeşli eski siyasetçi, bakan ve avukattır.
Kariyeri

Bangladeş Ulusal Partisi (BNP) üyesi olarak siyaset yaptı. 2001'den 2006 yılına kadar Bangladeş Haberleşme ve İletişim Bakanı olarak görev aldı. Ayrıca 1991'den 2006'ya kadar Rajshahi-1 meclisinde delege olarak hazır bulunan Haque siyasi kariyeri dışında avukatlıkta yapmıştır.
Ölümü

Bangladeşli eski siyasetçi, bakan ve avukat Aminul Haque karaciğer kanseri sonucu 21 Nisan 2019'da Dakka'da 73 yaşında ölmüştür.
Anita Włodarczyk

Anita Włodarczyk (d. 8 Ağustos 1985), Polonyalı çekiç atıcı. Kadınlar çekiç atma tarihinde 80 metrenin üzerine çıkan ilk isim olan sporcu, mevcut dünya ve Olimpiyat rekorunun da sahibidir. Włodarczyk tüm zamanların en iyi kadın çekiç atıcısı olarak anılmaktadır.
Kariyeri

Włodarczyk, ülkesi Polonya'yı 2008 Pekin, 2012 Londra ve 2016 Rio Olimpiyatları'nda temsil etti. Pekin'de 71,56 m atan sporcu, 6. oldu. 2012 Londra'da bu kez 77,60'a ulaşan Polonyalı atlet, Rus Tatyana Lısenko'nun arkasında gümüş madalya kazanmayı başardı. 2016 yılında IOC Lısenko'yu doping yaptığı gerekçesiyle diskalifiye etti; daha sonra Rus sporcunun altın madalyası Włodarczyk'e verildi. Włodarczyk Rio'ya dünya rekortmeni, son dünya ve Avrupa şampiyonu unvanlarıyla gitti. Üç atışı 80 metrenin üzerine çıkan sporcu, 82,29 m ile dünya ve Olimpiyat rekoru kırarak Olimpiyat şampiyonu oldu. Mücadeledeki en yakın rakibine yaklaşık 5,5 metre fark atan Włodarczyk, kendine ait eski dünya rekorunu 1,21 metre geliştirmiş oldu.
Dereceleri

Altın (2) - |2012, 2016
Altın (4) - 2009, 2013, 2015, 2017
Altın (4) - 2012, 2014, 2016, 2018
Bronz (1) - 2010
Ulusal başarılar

Polonya Atletizm Şampiyonası (9x): 2009, 2011-2018
Polonia Restituta Nişanı (Şövalye Haçı) (2009)
Polonia Restituta Nişanı (Subay Haçı) (2016)
Anne Marie Hoag

| Anne Marie Hoag> Yayım bilgileri |
| --- | --- |
Yayımcı: Marvel Comics
İlk görünüm: Damage Control (1989)
Hikâyedeki bilgileri
Türü: İnsan
Uyruğu: Amerika Birleşik Devletleri
Takım üyelikleri: Birleşik Devletler Hasar Kontrol Departmanı (United States Department of Damage Control)
Anne Marie Hoag, Marvel Evreni'nde Amerika Birleşik Devletleri Hasar Kontrol Departmanı'nın görevlerini acımasız ve tavizsiz bir şekilde yerine getiren iddialı ve kararlı yöneticisidir. İş vereni Tony Stark'tır.
Diplomasi konusundaki yetersizliği sebebiyle departmanın hasar kontrol etme stratejisine aykırı davranmıştır.
Biyografisi

Connecticut, New Haven'da doğduğu bilinmektedir. Barnard Koleji'nden mezun olduktan sonra Uluslararası Af Örgütü'nde, Smithsonian Müzesi'nde ve Metropolitan Sanat Müzesi'nde çalıştığı bilinmektedir.
Kurgusal karakter biyografisi

Anne Marie Hoag karakteri, ilk defa 1989 Damage Control (Hasar Kontrol) çizgi romanında karşımıza çıkar. Hikâyeye yaşlı, mavi gözlü ve kilolu bir kadın olarak girer.
Spider-Man: Homecoming filminde Adrian Toomes ve ekibi, New York Muharebesi alanından enkaz ve Chitauri kalıntılarını toplarken tüm operasyonun kontrolünde olduğunu iddia eden bir kadın tarafından çalışmaları kesintiye uğrar. Bu kadın Anne Marie Hoag'dır. Stark tarafından finanse edilen ve süper kahramanların savaş alanlarından uzaylı, doğaüstü veya yüksek teknoloji ürünü tehlikeli şeyleri kaldırmakla ve hasarlı mülkleri yeniden inşa etmekle ilgilenen yeni bir departman olan Hasar Kontrol'ün yöneticisi olduğunu belirtir.
Hoag, temizlik işini almak için küçük bir servet döken Toomes'in adamlarına bölgeyi derhal terk etmelerini yoksa sonuçlarına katlanmaları gerektiğini söyler. Toomes, bakması gereken bir ailesi olduğu için sözleşmeyi kendisine vermesi için ona yalvarmaya başlar ancak Hoag'ın adamlarından biri ona işi profesyonellere bırakması gerektiğini söyleyince ortalık karışır. Hoag'ın etrafındaki gardiyanlar Toomes otoriteye direndiği için onu tutuklamaya çalışır, ancak Hoag onlara silahlarını indirmelerini söyler ve Toomes'in bölgeyi terk etmesi gerektiğini ama isterse de Tony Stark ile kontratlar hakkında konuşabileceğini söyler.
Hoag, 2016 yılında Queens Community Bank Soygunu sonrasında da Hasar Kontrol Departmanı'na liderlik etmiş, uzaylı-insan hibrit silahlarının bankaya ve Delmar'ın Şarküterisine verdiği zararı değerlendirmek için olay yerine gelmiştir.
İlişkileri > İşbirlikçileri

Amerika Birleşik Devletleri Hasar Kontrol Departmanı
Foster
Stark Endüstrileri
Tony Stark
İlişkileri > Düşmanları

Adrian Toomes
Herman Schultz
Jackson Brice
Randy Vale
Phineas Mason
Armen Mazmanyan

Armen Mazmanyan
Armen Mazmanyan (d. 15 Şubat 1960 – ö. 8 Ocak 2014), Ermeni yönetmen ve aktör.
Erivan Devlet Tiyatro ve Sinema Enstitüsü'nün (YSITC) rektörlüğünü yaptı.
Gaullizm

Gaullizm (Fransızca: Gaullisme), Beşinci Fransa Cumhuriyeti'nin kurucu Başkanı olacak olan II. Dünya Savaşı Fransız Direniş lideri Charles de Gaulle'nin düşünce ve eylemine dayanan bir Fransız siyasi duruşudur.
Charles de Gaulle askeri üniformasıyla, 1942
De Gaulle, Fransız kuvvetlerini NATO Komutanlığı'ndan çekti, Müttefik üslerini Fransa'dan çıkarmaya zorladı ve Fransa'nın kendi bağımsız nükleer programını başlattı. Eylemleri, Fransa'nın diğer uluslara bağlı olmayacağı görüşüne dayanıyordu.
Serge Berstein'a göre, Gaullizm "ne bir doktrin ne de siyasi bir ideolojidir" ve ne sağ ne sol olarak kabul edilemez. Aksine, "tarihsel ilerleyişi göz önüne alındığında, generalin buyurgan sözü, Gaullizm pratiğine derin ve tamamen gerçekleşmiş görünen bir programın cazibesini verse de, ne çelişkilerden ne de anlık zorunluluktan ödün vermeyen pragmatik bir iktidar uygulamasıdır". Gaullizm, "tuhaf bir Fransız olgusudur, şüphesiz 20. yüzyılın en önemli Fransız siyasi olgusudur".
Lawrence D. Kritzman, Gaullizm'in Jules Michelet geleneğinde bir Fransız yurtseverliği biçimi olarak görülebileceğini savunuyor. Şunları yazıyor: "Siyasi yelpazede sağla hizalanan Gaullizm, yine de Devrim'in cumhuriyetçi değerlerine bağlıydı ve böylece geleneksel sağın tikelci hırslarından ve onun yabancı düşmanı nedenlerinden uzaklaştı". Ayrıca, "Gaullizm, solcuların sınıf mücadelesine bağlılığının yarattığı bölücülüğe taban tabana zıt olan ulusal egemenliğin ve birliğin onaylanmasını misyonu olarak gördü".
Gaullizm milliyetçiydi. İkinci Dünya Savaşı sonrası dönemin başlarında, Gaullistler, Fransız İmparatorluğu'nu korumayı düşündüler. De Gaulle, 1950'lerin ortalarında imparatorluk konusundaki tutumunu değiştirerek, potansiyel federal düzenlemeler veya kendi kaderini tayin hakkı ve Fransız Topluluğuna üyeliği önerdi.
Tarihçe

Berstein, Gaullizm'in birçok aşamada ilerlediğini yazıyor:
İlk aşama (1940–45) II. Dünya Savaşı sırasında gerçekleşti. Bu dönemde Gaullizm, Nazi Almanyası'yla ateşkesi destekleyen Philippe Pétain liderliğindeki Vichy işbirlikçilerine karşı çıkan ve Fransa'yı Müttefik tarafında savaşa geri sokmak isteyen General Charles de Gaulle ve Özgür Fransız Kuvvetleri ile birleşen Fransızlarla özdeşleştirilir.
İkinci aşamada (1946–1958), Gaullizm, Dördüncü Fransız Cumhuriyeti'ne karşı bir tür muhalefetti. Bu dönemde Gaullistler, Dördüncü Cumhuriyet'in istikrarsız parlamenter hükûmetine meydan okudular ve onun yerine "cumhuriyetin üstün anayasal yetkilere sahip bir başkanı"nın getirilmesini savundular.
Üçüncü aşamada (1958-69), "Gaullizm, generalin 1958'de iktidara döndükten ve 1959'dan 1969'daki istifasına kadar yeni kurulan Beşinci Cumhuriyet'in başkanı olarak görev yaptıktan sonra kendi siyasetine verilen destekten başka bir şey değildi."
1969'dan beri Gaullizm, de Gaulle'ün fikirlerinin mirasçıları olarak tanımlananları tanımlamak için kullanılmıştır. II. Dünya Savaşı sırasında Özgür Fransa Direnişçileri (1940–1944) tarafından kullanılan Lorraine Haçı, Fransız Halk Topluluğu (Rally of the French People) (1947–1955), Yeni Cumhuriyet için Birlik (Union for the New Republic) (1958–1967) veya Cumhuriyet için Birlik (Rally for the Republic) (1976–2002) gibi birçok Gaullist parti ve hareket tarafından sembol olarak kullanılmıştır.
Siyasi ilkeler > Güçlü devlet

Gaullizm'in "temel ilkesi", güçlü bir devlet olarak "Fransa'nın kesin bir fikridir". Savaş Anıları'nda de Gaulle, Fransa'yı "tarih boyunca mistik bir diyaloğun sürdürüldüğü yılmaz bir varlık, bir 'kişi'" olarak tanımlar. Bu nedenle, Gaullizmin amacı, çıkarlarına öncelik vermek, sesin duyulmasını sağlamaktır. duyulabilmesi, saygı duyulması ve hayatta kalmasını sağlamak için … geçmişine layık kalması için ulusun kendisine güçlü bir devlet bahşetmesi gerekir.”
Gaullistler, Fransa'yı güçlendirmek için "güçlü bir ekonomi ve istikrarlı bir toplum" ihtiyacını da vurgularlar. Berstein'a göre Gaullizm, "ulusal çıkarların koruyucusu olarak devletin, ekonomik büyümeye ivme kazandırmanın ve ona rehberlik etmenin zorunluluğu olduğuna inanır. Liberal görüş, planlamadan daha fazla verimlilik vaat ediyorsa kabul edilir. Adalet, büyük şirketlere olan doğal güvensizliği giderilebildiği sürece, bu bir doktrin meselesi olmaktan çok istikrarı korumanın bir aracıdır. Gaullistler, sınıf mücadelesine bir son vermek için, bir on dokuzuncu yüzyıl kavramı olan katılımı kullanmayı umuyorlar. generalin sık sık bahsettiği, ancak ortaklarının görmezden gelmesine izin verdiği."
Güçlü bir devletin parçası olarak, de Gaulle, seçilmiş meclisin rolünü vurgulayan Fransız cumhuriyetçi geleneğinin aksine, devlet kurumlarının güçlü bir yürütme üzerinde kurulması gerekliliğinin altını çizdi. Görev süresi boyunca, de Gaulle doğrudan evrensel oylar ve halk referandumları düzenleyerek ve ulusla doğrudan ilişki kurarak (radyo üzerinden yayınlanan konuşmalar, basın toplantıları ve il gezileri yoluyla) otorite kurmaya çalıştı. Demokrasiye olan saygısından sık sık söz etmesine rağmen, siyasi muhalifleri onun yönetiminde diktatörlük gücüne yönelik bir eğilim algıladılar; çoğu Bonapartist bir canlanmadan veya cumhuriyetçi bir monarşiden korkuyordu. Ancak Fransa bir demokrasi olarak kaldı ve seçmenlerin Nisan 1969 anayasa referandumunu reddetmesinin ardından de Gaulle'ün cumhurbaşkanı olarak istifa etme kararı, demokratik ilkelere bağlılığının sadece retorik bir oyun olmadığını gösterdi.
Siyasi ilkeler > Fransız istisnacılığı

Dış politikada, Gaullistler hem gerçekçilik hem de Fransız istisnacılığı ile özdeşleştirilir ve de Gaulle, Fransız etkisini küresel düzen üzerinde empoze etmeye çalıştı. Gaullistler, Fransa'yı imparatorluğun yükünden kurtaran dekolonizasyonu desteklediler. Bu, de Gaulle'ün, "de Gaulle realpolitik'inden" veya "keskin politik çıkar anlayışından" güçlü bir şekilde etkilenen Cezayir krizine (1958–62) ilişkin kararına yansıdı. Sömürgelikten kurtulmanın kaçınılmaz olduğunu ve devam eden bir krizin ve genişleyen Cezayir Savaşı'nın Fransız ekonomisine zarar vereceğini ve ulusal bölünmeyi sürdüreceğini fark etti, "de Gaulle, bağımsızlık vermenin ve askeri müdahaleden vazgeçmenin Fransa'nın en iyi yararına olduğunu hissetti", böylece Fransız birliğini ve ihtişamını korudu.
Gaullistler, Fransa'nın "çıkarları Fransa'nınkilerle örtüşmeyebilecek müttefiklere başvurmadan ulusal bağımsızlığını garanti etmesi" gereğini vurgular. Birçok uluslararası eleştiriye rağmen önemli çabalarla üstlenilen bağımsız Fransız nükleer kapasitesinin geliştirilmesi, bu dünya görüşünün bir sonucuydu.
De Gaulle'den sonraki siyasi miras

De Gaulle'ün siyasi mirası Fransa'da derin olmuştur ve giderek siyasi yelpazenin tamamını etkilemiştir. Başkan olarak halefi Georges Pompidou, 1969'dan 1974'e kadar olan görev süresi boyunca Gaullizm'i pekiştirdi. Bir zamanlar tartışmalı olan Gaullist fikirler, Fransız siyasi konsensüsünün bir parçası olarak kabul edildi ve "artık siyasi tartışmanın odak noktası değil". Örneğin, güçlü başkanlık, sosyalist François Mitterrand (1981–1995) de dahil, de Gaulle'ün haleflerinin tümü tarafından sürdürüldü. Fransız bağımsız nükleer kapasitesi ve Gaullizm'den etkilenen bir dış politika -"daha esnek terimlerle" ifade edilse de- "Fransız uluslararası ilişkilerinin yönlendirici gücü" olmaya devam ediyor. 2017 cumhurbaşkanlığı seçimleri sırasında, de Gaulle'ün mirası, Jean-Luc Mélenchon, Benoît Hamon, Emmanuel Macron, François Fillon ve Marine Le Pen dahil olmak üzere radikal soldan radikal sağa uzanan adaylar tarafından temsil edildi.
Akımlar > Geleneksel Gaullizm

"Geleneksel Gaullizm" (Gaullisme traditionnel) terimi, akademisyenler tarafından, genellikle "sosyal Gaullizm" ve "neo-Gaullizm" gibi diğer Gaullist akımlardan farklı olarak, Charles de Gaulle'ün eylem ve politikalarında vücut bulan Gaullizm'in temel değerlerini tanımlamak için kullanılmıştır.
Direnişçi Gaullizm (Gaullisme de Résistance), potansiyel olarak düşman güçlerden Fransız siyasi ve askeri bağımsızlığına duyulan ihtiyacı vurgular, de Gaulle'ün II. Dünya Savaşı sırasında Nazi Almanyası ve Vichy Fransası'na karşı verdiği mücadeledeki rolünden esinlenmiştir. "Birinci nesil Chiraquian Gaullism" (Gaullisme chiraquien de première génération) terimi, ilk olarak 1970'lerin sonlarında Jacques Chirac tarafından savunulan popülist duruşa ve Avrupa entegrasyonuna ve serbest piyasaya olan karşıtlığa sadık politikacıları tanımlamak için kullanılmıştır. Bu konum özellikle, 1990'larda Chirac'ın neo-Gaullizme geçişine karşı çıkan Charles Pasqua ve Philippe Séguin tarafından somutlaştırıldı.
Akımlar > Sosyal Gaullizm

Sosyal Gaullizm (veya "sol Gaullizm"), Gaullizm'in sosyal boyutlarına odaklanır ve bilim adamları tarafından genellikle sosyal demokrasi ile ilişkilendirilmiştir. Ulusal birliğe tehdit olarak algılanan Marksizm'in sınıf çatışması analizine karşı olan de Gaulle bunun yerine bir "sermaye-emek birliği"ni, yani işçilerin şirketlerinin mali sonuçlarına ve yönetimine doğrudan katılımının gerekliliğini savundu; bunun, şirketin işleyişi ve gelişimiyle ilgilenmeleri için gerekli bir koşul olduğuna inandı. Gaullizmin bu yönü, 1959 ve 1967 yılları arasında Demokratik İşçi Sendikası (Yeni Cumhuriyet için Birlik Partisi) ve René Capitant, Jacques Chaban-Delmas, Jean Charbonnel, Léo Hamon, Philippe Dechartre veya Jean Mattéoli gibi politikacılar tarafından desteklenmiştir.
Akımlar > Neo-Gaullizm

"Neo-Gaullizm" literatürde, 1970 yılında de Gaulle'ün ölümünden sonra ortaya çıkan ve daha çok ekonomik liberalizmden etkilenmiş bir hareketi tanımlamak için kullanılmıştır. Maastricht Antlaşması'na (1992) verilen destek ve Chirac'ın başkanlığında Fransa'nın NATO ile yakınlaşması gibi neo-Gaullizm'in birçok yönü, tarihsel Gaullizm fikriyle uzlaştırılması zor olarak tanımlandı. Bununla birlikte, güçlü, bağımsız bir devlet kavramı, Fransız halkının birliği ve de Gaulle'ün liderliğine yapılan göndermeler de dahil olmak üzere, Gaullizm'in temel bileşenleri aynı kaldı. Neo-Gaulistler, Chirac'ın 2003 Irak Savaşı'nda ABD'yi takip etmeyi reddetmesinde görüldüğü gibi, Fransa'nın dünyanın "hiper güçlerini" kontrol altına almada oynayacağı bir rolü olduğu fikrini bazı yönlerden muhafaza ettiler.
Pompidolian Gaullizm (Gaullisme pompidolien), Fransa cumhurbaşkanı Georges Pompidou'nun (1969–1974) mirasında, Fransa'nın ekonomisini, yurtta sosyal barışı tehdit edebilecek, giderek daha fazla rekabet eden bir dünyaya uyarlama ihtiyacının altını çiziyor. 1980'lerin ortalarında ortaya çıkan "İkinci Nesil Chiraquian Gaullism" (veya "Chiraquian neo-Gaullizm"), Fransa cumhurbaşkanı Jacques Chirac'ın (1995-2007) mirasında neoliberalizmden etkilenmiş ve Avrupa entegrasyonuna daha açık olmuştur.
Özgür Fransa Bayrağı, üzerinde Gaullizm'in bir sembolü olan Lorraine Haçı var.
Atopocottus

Atopocottus, Cottidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Atopochthonius

Atopochthonius, Atopochthoniidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Antimon pentaflorür

Chemical compound
| --- | --- |


Adlandırmalar
IUPAC adıantimon(V) florür
Diğer adlarantimon pentaflorür pentaflorürantimon
Tanımlayıcılar
CAS numarası: 7783-70-2
ChemSpider: 22963
ECHA InfoCard: 100.029.110 
EC Numarası: 232-021-8
PubChem CID: 24557
RTECS numarası: CC5800000
UN numarası: 1732
CompTox Bilgi Panosu (EPA): DTXSID00893075 
Özellikler
Molekül formülü: SbF5
Molekül kütlesi: 216.74 g/mol
Görünüm: Renksiz, yağlı sıvı   higroskopik
Koku: Keskin
Yoğunluk: 2,99 g/cm³
Erime noktası: 8,3 °C (281 K)
Kaynama noktası: 149,5 °C (422 K)
Çözünürlük (su içinde): Tepki verir
Çözünürlük: KF ve sıvı SO2
Tehlikeler
İş sağlığı ve güvenliği (OHS/OSH):
Ana tehlikeler: Suyla veya biyolojik dokularla temas ettiğinde hidroflorik asit açığa çıkarır, son derece toksik, oksitleyici, son derece aşındırıcıdır
GHS etiketleme sistemi:
Piktogramlar: 
İşaret sözcüğü: Danger
Tehlike ifadeleri: H300+H310+H330, H314, H411, H412
Önlem ifadeleri: P260, P261, P264, P270, P271, P273, P280, P301+P312, P301+P330+P331, P303+P361+P353, P304+P312, P304+P340, P305+P351+P338, P310, P312, P321, P330, P363, P391, P405, P501
NFPA 704 (yangın karosu):    4 0 2WOX
NIOSH  ABD maruz kalma limitleri:
PEL (izin verilen): TWA 0.5 mg/m3 (as Sb)
REL (tavsiye edilen): TWA 0.5 mg/m3 (as Sb)
Güvenlik bilgi formu (SDS): ICSC 0220
Benzeyen bileşikler
Diğer anyonlar: Antimon pentaklorür
Diğer katyonlar: Fosfor pentaflorür Arsenik pentaflorür Bizmut pentaflorür
Benzeyen bileşikler: Antimon triflorür
Aksi belirtilmediği sürece madde verileri, Standart sıcaklık ve basınç koşullarında belirtilir (25 °C [77 °F], 100 kPa). 
Bilgi kutusu kaynakları
Antimon pentaflorür, SbF5 formülüne sahip bir inorganik bileşiktir. Bu kokusuz, viskoz sıvı güçlü bir Lewis asididir ve sıvı HF ile sıvı SbF5'in 1:1 oranında karıştırılmasıyla oluşan süperasit floroantimonik asidin bir bileşenidir. Güçlü lewis asitliği ve neredeyse tüm bilinen bileşiklerle reaksiyona girme yeteneği ile dikkat çekicidir.
Hazırlanışı

Antimon pentaflorür, antimon pentaklorür ile susuz hidrojen florürün: tepkimeye girmesiyle hazırlanır
Aynı şekilde antimon triflorür ile flordan da hazırlanabilir.
Yapısı ve kimyasal tepkimeleri

Gaz fazındayken, SbF5, D3h nokta grubu simetrisinin üçgen bipiramidal yapısını benimser. Bu materyal, sıvı ve katı hallerde daha karmaşık yapıları benimser. Her bir Sb'nin oktahedral olduğu polimerler içerir, formül [SbF4(μ-F)2]n (μ-F) ile açıklanan yapı, florür merkezlerinin iki Sb merkezini köprülediği gerçeğini belirtir. Kristal malzeme bir tetramerdir, yani [SbF4(μ-F)]4 formülüne sahiptir. Sb-F bağları, sekiz üyeli Sb4F4 halkası içinde 2,02 Å; dört Sb merkezinden yayılan kalan florür ligandları 1,82 Å'de daha kısadır. PF5 ve AsF5 ilgili türleri, muhtemelen koordinasyon sayılarını sınırlayan merkez atomun daha küçük boyutları nedeniyle katı ve sıvı hallerde monomeriktir. BiF5 bir polimerdir.
SbF5 in HF'nin Brønsted asitliğini arttırdığı gibi, F2 nin oksitleyici gücünü de arttırır. Bu etki, oksijenin oksidasyonu ile gösterilmektedir:
Antimon pentaflorür, florür bileşiklerinden flor gazı üreten ilk keşfedilen kimyasal reaksiyonda da kullanılmıştır:
Bu reaksiyonun itici gücü, SbF5 in F-'ye, olan yüksek afinitesidir; bu, SbF5'in süper asitler oluşturmak için kullanılmasını öneren aynı özelliktir.
Yapısı ve kimyasal tepkimeleri > Hekzafloroantimonat

SbF5, hekzafloroantimonat olarak adlandırılan çok kararlı [SbF6]− anyonunu vermek için F− kaynaklarına karşı istisnai olarak güçlü bir Lewis asididir. [SbF6]−, PF6−'ye benzer zayıf koordine edici bir anyondur. Sadece zayıf temel olmasına rağmen, [SbF6]−, merkez simetrik bir eklenti vermek için ek SbF5 ile reaksiyona girer:
Güvenlik

SbF5 birçok bileşikle şiddetli reaksiyona girerek genellikle tehlikeli hidrojen florür salar. Cilt ve gözler için oldukça aşındırıcıdır. Güçlü bir oksitleyicidir.
Axiola

Axiola, Dalyelliidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Atopomelidae

Atopomelidae, Sarcoptoidea üstfamilyasına bağlı bir hayvan familyasıdır.
Armadillidium tuberculatum

Armadillidium tuberculatum, Armadillidium cinsine bağlı bir hayvan türüdür.
Konuyla ilgili yayınlar

Schmalfuss, H. (2008). The terrestrial isopods (Isopoda: Oniscidea) of Greece. 25th contribution: the genus Armadillidium (Armadillidiidae) in the provinces Macedonia and Thrace. Stuttgarter Beiträge zur Naturkunde (A) (N.S.). 1: 153–201