Leona Woods
Manhattan Projesi

1942'de tezini yazmayı bitirdiğinde, Mulliken'in savaş öncesi dönemi öğrencilerinin en küçüğü ve sonuncusuydu ve tek başına çalışıyordu çünkü tüm arkadaşları savaş işine karışmıştı. Enrico Fermi için çalışan Herbert Anderson ile tanıştı. İkili, her öğleden sonra saat 17: 00'de Michigan Gölü'nde birlikte yüzmeye giderlerdi. Anderson, Woods'un araştırmalarından vakum teknolojisinde ustalaştığını keşfetti ve doktorasını bitirir bitirmez, onu nötron akısını ölçmek için kullanılan bor triflorür dedektörleriyle çalışması için işe aldı.
Fermi'nin grubu, Woods'un bir zamanlar squash oynadığı üniversitenin terk edilmiş futbol stadyumu Stagg Field'ın tribünlerinin altına Chicago Pile-1 olarak bilinen bir nükleer reaktör inşa etti. Walter Zinn, bir kadının grafit blokları yerleştirme işine karışmasını istemiyordu, ancak Woods'un dedektörler ve termokupllarla yapacak çok işi vardı ve bir radyumun etkilerini ölçmek için küçük bir grafit yığını kullandı - Dedektörleri kalibre etmek için nötron tesir kesitinin bir ölçüsünü elde etmek için manganez folyo üzerinde berilyum kaynağı. Cam üfleme konusundaki becerileri nötron detektörlerinin yapımında yararlıydı. Woods, reaktör kritik hale geldiğinde orada bulunan tek kadındı ve Fermi'ye "Ne zaman korkmalıyız?" diye sordu.
Laura Fermi, Woods'u "bir erkek işini yapabilen ve bunu iyi yapabilen, atlet gibi yapılı, uzun boylu bir genç kızdı. Enrico'nun grubundaki tek kadın fizikçiydi. O sırada, aynı zamanda bitmez tükenmez bir enerjiye sahip olan annesi, Chicago yakınlarında küçük bir çiftlik işletiyordu. Bayan Woods'u bazı işlerden kurtarmak için Leona zamanını atomlar ve patatesler arasında bölüştürdü." diyerek anlatır.
Projede çalışan birçok bilim insanı gibi Woods da radyasyonun yarattığı tehlikeye karşı gelişigüzel bir tutum sergiledi. Willard Libby'nin radyum tuzu ve berilyum metal karışımı içeren bir kutuyu lehimlediği bir sabahtan sonra, Woods yaklaşık 200 röntgene maruz kaldı ve beyaz kan hücresi sayısı yarıya indi. Doktorlar, bir kadının nasıl sadece sabit sayıda yumurta hücresine sahip olduğu konusunda ona bir konferans verdi, bu, Woods'un şüpheyle karşıladığı bir önermeydi. Önemli olanın lehimin doğru yapılması olduğunu düşünüyordu. Ekip, Argonne'daki yeni evine taşındığında, Woods'un kendine ait bir yurdu vardı.
Woods, Temmuz 1943'te John Marshall ile evlendi. Kısa süre sonra hamile kaldı. Bunu Enrico Fermi'ye söylerken, reaktör binasını terk etmesi konusunda ısrar edeceği korkusuyla Walter Zinn'e haber vermemeye karar verdiler. Bol kot iş elbiseleri ile hamile karnını örttü.  Her gün henüz içi ısınmamış bir Ordu otobüsüyle işe gitti ve "her sabah işine başlamadan önce kusmak zorunda kaldığı için işine zar zor yetişti." Peter adını verdikleri çocukları 1944'te doğdu. Birkaç gün sonra Woods işine döndü.
Argonne'dan bir ekip, büyük reaktörlerin bombalar için plütonyum üreteceği Hanford Sahası'nda ilk reaktörü çalıştırmak için hazır bulundu. Reaktörü vardiyalı olarak izlediler, John Marshall ve diğerleri gündüz vardiyasında, Enrico Fermi ve Leona Marshall gece vardiyasında ve Don Hughes ve John Wheeler dönüş vardiyasında bulunmaktaydı. Marshall'lar, Hanford'daki reaktöre yoğunlaştıklarında, Peter'ı Leona'nın annesine bıraktılar.
Reaktöre başarılı bir şekilde güç verildi, ancak birkaç saat sonra güç seviyesi düştü ve reaktör kapandı. Leona, sorunun radyoaktif bir sızıntıdan çok su sızıntısı olduğunu iddia etti. Bununla birlikte, gece boyunca operatörler reaktöre yeniden güç verebildiler ve ancak reaktör bir kez daha kapandı. Belirtiler o anda radyoaktif bir sızıntıyı işaret ediyordu. Kaydırma cetvelleri ve el hesaplayıcıları ile sayılar üzerinde çalıştıktan sonra, sızıntının nötron kesitini ksenon-135 olarak belirlediler. Neyse ki, DuPont mühendisleri reaktörü fizikçilerin talep ettiğinden yüzde 50 daha fazla yakıt tüpüyle donatmışlardı ve bunları doldurarak reaktörü çalıştırmayı başardılar.
Yıllar sonra Manhattan Projesi'ne katılımıyla ilgili ne hissettiği sorulduğunda şunları söyledi:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Sanırım herkes yanıldığımız için (bombayı geliştirme şeklimizde) korktu ve Almanlar bizim önümüzdeydi. Bu, elbette liderlerimizin Almanya'daki insanları tanıyor olmasından beslenen, kalıcı ve sürekli bir korkuydu. Onlarla okula gittiler. Liderlerimiz korkmuştu ve bu terör bizi besledi. Almanlar bizden önce sahip olsaydı, dünyaya ne olurdu bilmiyorum. Farklı bir şey. Almanya fizik alanında liderdi. Her açıdan, savaş başladığında, Hitler patlamayı düşürdüğünde. Çok korkutucu bir zamandı.  Atom bombaları kullanıldığında ne hissettiğimi kesinlikle hatırlıyorum. Kayınbiraderim, Sasebo Limanı'na planlanan ilk mayın tarama gemisinin kaptanıydı. Kardeşim Okinawa'da alev püskürtücüsü olan bir denizciydi. Eminim bu insanlar bir saldırıya dayanmazlardı. Savaşın devam edeceği çok açıktı, savaşan adamlarımızın yarım milyonu kaç Japon olduğunu söylemeden ölmüştü. Biliyorsunuz ve biliyorum ki General (Curtis) LeMay Tokyo'yu bombaladı ve kimse o zamanki katliamdan bahsetmiyor. Nagazaki ve Hiroşima'nın ateş bombası ile karşılaştırıldığında sıradan bir şey olduğunu düşünüyorlar. YANLIŞLAR! Hiçbir pişmanlığım yok. Bence doğru yaptık ve farklı şekilde yapamazdık. Evet. İkinci bomba Nagasaki'nin gerekli olmadığının önerildiğini biliyorum. Savaşta ölene kadar omuzlarında ağlayanların, etrafına bakıp "Bu doğru mu?" diye sorduğunu sanmıyorum. | „ |