stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Mihail Bahtin
Genel bilgi

Düşünür olarak, Bahtin, 20. yüzyıl düşüncesinde etkili olmuş isimlerinden biridir ve geliştirdigi perspektif ve kavramlar dogrudan felsefi metinler üretmediğinde bile her zaman kuramsal tartışmaların merkezi konularında yer almıştır. Kendisinin doğrudan haberi olmadan, yaptığı çalışmalar yetmişli yıllar sonrası kuramsal sorunlara bir yanıt olma konumundadır. Onun çalışmaları Marksizm, Yapısalcılık (özellikle dilbilim), Göstergebilim alanlarıyla hem etkileşim halinde olmuş hem de bu alanları dolaylı ya da dolaysız etkilemiştir.
Onun düşünceleri yirminci yüzyılın ikinci yarısında, özellikle yetmişlerden itibaren etkili olmuştur. Bahtin Vitebsk şehrine taşınmış ve burada Bakhtin Çevresi denilen bir grup entelektüelle birlikte çalışmalar yapmıştır. Kendi adının dışında bu gruptaki düşünürlerden 
Voloshinov ve Medvedev’in isimleriyle yayımlanan kitapların da Bahtin’e ait olduğu düşünülmektedir. Bu tartışma bir sonuca bağlanamamıştır, söylenebilecek tek şey dil ve felsefe ilişkisi üzerine çalışmaların özellikle hem perspektif hem de üslup açısından Bahtin’e ait gibi göründüğüdür. Bunun ötesinde, Bahtin üzerine araştırma yapanların çoğu, özellikle Voloshinov imzalı yazıların Bahtin'e ait olduğu konusunda hemfikirdirler.
Bahtin düşün alanına karnaval, diyaloji, kronotop gibi çok önemli kavramlar armağan etmiştir. Döneminde Stalinizm ile başı derde girmiş ve Rabelais hakkındaki kitabını çok geç bastırabilmiştir.
Özne görüşü

Bahtin, özellikle kendisinden sonra merkezi bir konu olarak belirginle Özne konusunda önemli ayrımlar ortaya koyar. Bilinen anlamda öznelciliğin geride bırakılmasının yanı sıra, Yapısalcılık ve sonrasında görülen katı özne reddiyesinin de aşılması arayışında olanlar Bahtin'de önemli ipuçları bulmaktadır.
Örneğin, Sanat ve Sorumluluk/İlk Felsefi Denemeler (Ayrıntı Yayınları) adlı, Bahtin'in öncü denemelerinden oluşan kitaba bakıldığında, orada bir yazar-kahraman ilişkisi şekillendirildiğini görürüz. Burada Yazar'ın yarattığı Kahraman'ıyla kurduğu ilişki, bir tür ben-öteki ilişkisi olarak ele alınmaktadır ve tam bu noktada sorun yalnızca bir edebiyat kuramı meselesi olmaktan çıkarak, çok daha genel bir felsefi sorun olan, özne meselesine bağlanmaktadır. Ben-öteki ilişkisi, öznenin bir başka özneyle ve öznenin bir başka özne aracılığıyla kendisiyle ilişkisi meselesidir.
Dolayısıyla da bu yaklaşım biçimi, Bahtin'in daha geniş bir bağlama sahip olan özne kuramının temel ögesidir. Buna göre ben, bir özne olarak kendi değerimi, ancak öteki ile, yani başka öznelerle ilişkilerimle belirleyebilirim. Bu bağlamda özne, Bahtin'e göre hem Etik hem de Estetik bir varlık olarak anlaşılır ve değerlendirilir. Eyleyen özne, aynı zamanda yaratan bir özne olduğu için de bu böyledir. Eyleyen ve yaratan özne, sorumluluk sahibi olmalıdır; çünkü Bahtin'ci anlamda sorumluluk, öznenin öznelliğini fark etmesi ve bunun gereklerini üstlenmesidir. Bunlar ve özne üzerine daha ayrıntılı öteki kuramsal çözümlemelerinden dolayı, Bahtin'in teorik edebiyat araştırmaları aynı zamanda özne felsefesine günümüzde bir çözüm arayışı içinde olanları da yakından ilgilendirir.
Bahtin'in özne kavramsallaştırması diğer kavramları ile paralel bir anlayış zeminine oturur. Bahtin, karnaval ve onun dönüşümsel diyalektiğinde temellendirdiği roman türü gibi özneyi de diyalektik bir bitimsizlikle tanımlar. Ona göre özne bitimsizdir, bir ayağı gelecektedir. Yani insan aynı hayatın kendisi gibi ve roman türü gibi tamamlanmamış bitmemiş bir varlıktır.
Kronolojik öğeler

1895 Bahtin zengin bir ailede doğdu.
1917 Sovyet Devrimi
1918 Voloshinov ve Medvedev ile tanıştı, Bahtin Çevresi ortaya çıktı.
1924 Lenin’in ölümü, Stalin gücünü sağlamlaştırmaya başladı.
1927 Voloshinov, Freudianism: A Critical Sketch adlı kitabı.
1928 Medvedev, Formal Method in Literary Scholarship eseri.
1929 Voloshinov, Marxism and The Philosophy of Language kitabı.
1929 Bahtin, Problems of Dostoevsky's Art çalışması.
1929 Bahtin Rus Ortodoks Kilisesi ile gizli faaliyetlerde bulunmak iddiasıyla tutuklandı. Kazakistan’da sürgüne çarptırıldı. Sürgün, Bahtin Çevresinin çalışmalarını sona erdirdi.
1934 Komünist Parti'den tasfiyeler başladı.
1935 Bahtin, "Discourse in The Novel" makalesi.
1936 Voloshinov tüberkülozdan öldü. Bahtin Mordovya Pedagojik Enstitüsünde profesör olarak göreve başladı.
1937 Bahtin, "Forms of Time and of the Chronotrope . . . " makalesi.
1938 Medvedev tutuklandı ve kurşuna dizildi.
1940 Bahtin Rebelais üzerine olan tezini sundu. 1947 yılına kadar savunma için çağrılmadı ve 1951'e kadar doktorasını alamadı.
1941 Bahtin, "Epic and Novel" makalesi.
1953 Stalin'in ölümü.
1950'ler Bahtin Sovyet entelektüel dünyasında kült bir figüre dönüştü ve birçok hayran öğrenci tarafından ziyaret edilmeye başlandı.
1963 Bahtin, Problems of Dostoevsky's Poetics, Dostoveyski'nin sanatı üzerine kitabını revize etti.
1966 Bahtin, Rebelais and His World sonunda yayımlanabildi.
1971 Bahtin'in eserleri üzerine konferanslarda Medvedev and Voloshinov tarafından yazılan kitapların aslında Bahtin'e ait olduğu iddialar ortaya çıktı..
1975 Bahtin'in ölümü. Eserlerinin geniş koleksiyonları yayımlanmaya başladı.
Kendi adıyla yayımlanan eserleri

Bakhtin, M. M. (1981). The Dialogic Imagination (M. Holquist, Ed.; C. Emerson & M. Holquist, Transl.). Austin, TX: University of Texas Press. (Originally published in 1975)
Bakhtin, M. M. (1984). Problems of Dostoevsky's poetics (C. Emerson, Transl.). Minneapolis, MN: University of Minnesota Press. (Originally published in 1963)
Bakhtin, M. M. (1984). Rabelais and his world (2nd ed.; H. Iswolsky, Transl.). Bloomington, IN: Indiana University Press. (Originally published in 1965)
Bakhtin, M. M. (1986). Speech genres and other late essays (C. Emerson & M. Holquist, Eds.; W. McGee, Transl.). Austin, TX: University of Texas Press. (Originally published in 1979)
Bakhtin, M. M. (1990). Art and answerability (M. Holquist, Ed.; V. Liapunov, Ed. & Transl.). Austin, TX: University of Texas Press.
Türkçe’de yayımlanan eserleri

Bir Eylem Felsefesine Doğru, çev: Siyaveş Azeri	Avesta Yayınları / Düşünce Dizisi, 2001
Karnavaldan Romana, Edebiyat Teorisinden Dil Felsefesine Seçme Yazıları, Çeviri: Cem Soydemir, Ayrıntı Yayınları / İnceleme Dizisi, 2001
Dostoyevski Poetikasının Sorunları, Cem Soydemir, Metis Yayınları - Yerli Romanlar / Eleştiri Dizisi, 2004
Rabelais ve Dünyası, Çeviri: Çiçek Öztek Ayrıntı Yayınları / Sanat ve Kuram Dizisi 2005
Sanat ve Sorumluluk / İlk Felsefi Denemeler, Çeviri: Cem Soydemir Ayrıntı Yayınları, 2005
Diyaloji, Karnaval ve Politika, Fırat İlim / Ayrıntı Yayınları / Schola Ayrıntı Dizisi, 2017
| g t Felsefe konuları |
| --- | --- |
Genel: Felsefe tarihi (Antik Çağ  ·  Orta Çağ  ·  Rönesans  ·  17. yüzyıl  ·  Aydınlanma  ·  19. yüzyıl  ·  20. yüzyıl)  ·  Batı felsefesi (Kıta felsefesi)  ·  Doğu felsefesi (Afrika  ·  Çin  ·  Hint  ·  İran  ·  İslam  ·  Japon  ·  Kore)
Dallar: Estetik  ·  Etik  ·  Epistemoloji  ·  Mantık  ·  Metafizik  ·  Felsefe tarihi  ·  Bilim felsefesi (Coğrafya  ·  Tarih  ·  Matematik  ·  Fizik  ·  Biyoloji  ·  Tıp)  ·  Felsefe ve edebiyat  ·  Eğitim felsefesi  ·  Felsefi antropoloji  ·  Dil felsefesi  ·  Hukuk felsefesi  ·  Zihin felsefesi  ·  Meta-felsefe  ·  Siyaset felsefesi  ·  Din felsefesi  ·  Postmodern felsefe  ·  Teknoloji felsefesi  ·  Savaş felsefesi  ·  Çevre felsefesi  ·  Yaşam felsefesi
Ekoller (Akımlar): Ampirizm  ·  Ateizm  ·  Atomculuk  ·  Aristotelesçilik  ·  Analitik felsefe  ·  Anarşizm  ·  Antagonizm  ·  Determinizm  ·  Deizm  ·  Dogmatizm  ·  Eleştiri  ·  Egoizm  ·  Fenomenoloji  ·  Yeni Platonculuk  ·  Anakronizm  ·  Rölativizm  ·  Fatalizm  ·  Hedonizm  ·  İndeterminizm  ·  İdealizm  ·  Kuşkuculuk  ·  Liberteryanizm  ·  Monoteizm  ·  Nihilizm  ·  Otodeterminizm  ·  Pozitivizm  ·  Pragmatizm  ·  Politeizm  ·  Panteizm  ·  Panenteizm  ·  Platonculuk  ·  Realizm  ·  Rasyonalizm  ·  Senkretizm  ·  Taoizm  ·  Klerikalizm  ·  Sansüalizm  ·  Neopozitivizm  ·  Sofizm  ·  Septisizm  ·  Redüksiyonizm  ·  İmmoralizm  ·  Doğrulamacılık  ·  Düalizm  ·  Teizm  ·  Agnostisizm  ·  Stoacılık  ·  Hümanizm  ·  Atomizm  ·  Paternalizm  ·  Sezgicilik  ·  Skolastisizm  ·  İzolasyonizm  ·  Nedencilik  ·  Varoluşçuluk  ·  Yararcılık  ·  Yeni Platonculuk  ·  Desizyonizm  ·  Evrimcilik  ·  Kapitalizm  ·  Gestalt psikolojisi  ·  Davranışçılık
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BIBSYS: 90124800  BNC: 000063053  BNE: XX1126791  BNF: cb118899349 (data)  CANTIC: a20032298  CiNii: DA00229373  GND: 118505653  ISNI: 0000 0001 2102 9425  LCCN: n80053231  LNB: 000027990  NDL: 00432139  NKC: jn19990210073  NLA: 35012523  NLG: 267247  NLI: 987007258126405171  NLK: KAC199601442  NSK: 000036015  NTA: 068443501  RERO: 02-A000015140  SELIBR: 220783  SNAC: w6fg5vj3  SUDOC: 026701626  Trove: 789510  VIAF: 88958796   WorldCat (LCCN): n80-053231
Claire Trevor

| Claire Trevor |
| --- | --- |
Claire Trevor, 1930'lar
Doğum: Claire Wemlinger 8 Mart 1910(1910-03-08) New York, ABD
Ölüm: 8 Nisan 2000 (90 yaşında) Newport Beach, Kaliforniya, ABD
Meslek: Oyuncu
Etkin yıllar: 1929–1987
Evlilik: Clark Andrews (e. 1938; b. 1942) Cylos William Dunsmore (e. 1943; b. 1947) Milton H. Bren (e. 1948; ö. 1979)
Çocuk(lar): 1

Claire Trevor (evlilik öncesi soyadı: Wemlinger ; 8 Mart 1910 – 8 Nisan 2000), Amerikalı aktris. 1933'ten 1982'ye kadar 68 uzun metrajlı filmde rol aldı. Key Largo'daki (1948) rolüyle En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Akademi Ödülü'nü kazandı ve The High and the Mighty (1954) ve Dead End'deki (1937) rolleriyle aday gösterildi.
Çocukluğu

Trevor, Bensonhurst, Brooklyn'de, Beşinci Cadde'de tüccar terzisi (Fransız doğumlu Alman kökenli) Noel Wemlinger ve İrlanda doğumlu eşi Benjamina'nın ("Betty") tek çocuğu olarak doğdu. Doğumundan itibaren New York'ta ve 1923'ten itibaren Larchmont, New York'ta büyüdü. Uzun yıllar boyunca, doğum yılı 1909 olarak yanlış bildirildi, bir aktrisin gerçekte kendi yaşından daha genç olduğu nadir bir örnek, bu yüzden öldüğü andaki yaşı başlangıçta 90 değil 91 olarak verildi.
Kariyer

Claire Trevor School of the Arts'ın web sitesindeki biyografisine göre, "Trevor'ın oyunculuk kariyeri yetmiş yıldan fazla sürdü ve sahne, radyo, televizyon ve filmdeki başarıları içeriyordu. [O] sık sık sarışın ve akla gelebilecek her tür 'kötü kız' rolünü oynadı."
Liseyi bitirdikten sonra, Trevor kariyerine Columbia Üniversitesi'nde altı ay ve Amerikan Dramatik Sanatlar Akademisi'nde altı ay sanat dersleri vererek başladı. İlk kez 1929 yazında Michigan, Ann Arbor'da bir repertuvar şirketiyle sahneye çıktı. Daha sonra New York'a döndü ve burada Brooklyn'de çekilen bir dizi Vitaphone kısa filminde rol aldı ve yaz tiyatrosunda sahne aldı. 1932'de Broadway'de Karanlıkta Whistling'de kadın başrol olarak rol aldı.
Trevor ilk filmini James Dunn ve Sally Eilers için yazılmış bir film olan Jimmy ve Sally'de (1933) yaptı. Eilers rolü reddedince, onun yerine Trevors seçildi. 1933'ten 1938'e kadar, Trevor 29 filmde rol aldı ve genellikle ya başrol ya da kadın kahraman rolüne sahipti. 1937 yılında ikinci kadın oyuncu olarak (Sylvia Sidney’den sonra)  Dead End ile  En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Oscar’ına aday gösterildi . 1937'den 1940'a kadar film yapmaya devam ederken, popüler radyo dizisi Big Town'da Edward G. Robinson ile birlikte rol aldı. 1940'ların başında, NBC Red Radio Network'teki The Old Gold Don Ameche Show'da düzenli olarak yer aldı ve Mark Hellinger'in oyunlarının sunumlarında Ameche ile oynadı. 1939'da başrol kadın olarak sağlam bir yer edindi. Bu dönemdeki daha unutulmaz performanslarından bazıları arasında Western Stagecoach (1939) bulunmaktadır.
Trevor'ın en unutulmaz iki rolü Murder, My Sweet'te (1944) Dick Powell'la ve Born to Kill'de (1947) Lawrence Tierney'le birlikteydi. Key Largo'da (1948), Trevor, gece kulübü şarkıcısı ve gangsterin moll'u Gaye Dawn'ı canlandırdı. Bu rol için En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Akademi Ödülü'nü kazandı. Üçüncü ve son Oscar adaylığı, The High and the Mighty'deki (1954) performansıydı. 1957'de Producers' Showcase ‘deki</a> "Dodsworth" adlı bölümdeki rolüyle Emmy kazandı. Trevor, 1950'lerde yardımcı rollere geçti ve 1960'ların ortalarından sonra çalışmaları nadir hale geldi. Kiss Me Goodbye'da (1982) Kay'in (Sally Field ) annesi Charlotte'u canlandırdı. Son televizyon rolü 1987 televizyon filmi Norman Rockwell'in Breaking Home Ties'ıydı . Trevor, 1998'de 70. Akademi Ödülleri'nde konuk olarak yer aldı.
Özel hayatı ve ölümü

Trevor, 1938'de radyo programının yönetmeni Clark Andrews ile evlendi; dört yıl sonra boşandılar. 1943'te Donanma Teğmeni Cylos William Dunsmore ile evlendi. Oğulları Charles onun tek çocuğuydu. Çift 1947'de boşandı. Ertesi yıl, Trevor, önceki evliliğinden iki oğlu olan bir film yapımcısı olan Milton Bren ile evlendi ve Newport Beach, California'ya taşındı.
1978'de Trevor'ın oğlu Charles, PSA Flight 182'nin kazasında öldü ve bunu 1979'da kocası Milton'ın bir beyin tümöründen ölümü izledi. Bu kayıplardan harap olarak, birkaç yıl sonra Manhattan'a döndü, Beşinci Cadde'deki bir apartman dairesinde yaşadı ve yoğun bir sosyal hayatın ortasında birkaç oyunculuk rolü üstlendi. Sonunda, hayatının geri kalanında kaldığı Kaliforniya'ya döndü ve sanatın cömert bir destekçisi oldu.
Trevor, 1944 Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimlerinde Thomas Dewey'i destekledi.
8 Nisan 2000'de Trevor, California, Newport Beach'teki bir hastanede öldü. Sinema endüstrisine yaptığı katkılardan dolayı 6933 Hollywood Bulvarı'ndaki Hollywood Walk of Fame'de bir yıldızı var.
İran'da örtünmenin yasaklanması

Rıza Şah'ın eşi Tacülmüluk ve kızları Şems ve Eşref, ilk kez başörtüsü olmadan halka açık bir törene katılıyorlar, 8 Ocak 1936.
8 Ocak 1936'da İran Şahı Rıza Şah, Keşf-i hicab (Farsça: کشف حجاب) olarak bilinen ve tüm İslami örtüleri (başörtüsü ve çarşaf) yasaklayan bir ferman yayınladı; bu ferman hızla ve güçlü bir şekilde uygulandı. Hükûmet ayrıca birçok geleneksel erkek giyim türünü de yasakladı.
Yasak beş yıl süreyle (1936-1941) uygulandı. Bundan sonra kadınlar, 1970'lerdeki İran devrimine kadar kırk yıl boyunca diledikleri gibi giyinme özgürlüğüne sahip oldular. 1979'daki devrimde başörtüsü yasağının tersi uygulamaya konuldu. Rıza Şah'ın kalıcı miraslarından biri, elbiseyi İran siyasetinin ayrılmaz bir sorunu haline getirmektir.
Yaptırım

Bu kararnameyi uygulamak için polise, kamusal alanda peçe takan her kadının peçesini fiziksel olarak çıkarması emredildi. Reddeden kadınlar dövüldü, başörtüleri ve çarşafları yırtıldı ve evleri zorla arandı.
Rıza Şah'ın 1941'de tahttan çekilmesine kadar pek çok muhafazakar kadın çatışmalardan kaçınmak için evlerinden çıkmamayı tercih etti, ve hatta birkaçı başörtülerini çıkarmaktan kaçınmak için intihar etti. 1935 yazında Rıza Şah'ın tüm erkeklere Avrupa tarzı melon şapka takmalarını emrettiği zaman şiddette çok daha büyük bir artış yaşandı. Bu, Temmuz ayında Meşhed şehrinde şiddet içermeyen kitlesel gösterilere yol açtı; gösteriler İran İmparatorluk ordusu tarafından vahşice bastırıldı ve tahminen 100 ila 500 kişinin (kadınlar ve çocuklar dahil) ölümüyle sonuçlandı.
Tepkiler

Peçe yasağı İran'da farklı görüşlerle karşılandı.
İran kadın hareketi başından beri genellikle örtünmemenin taraftarıydı. Örtünün açılması için kampanya yürüten Hadice Efdal Veziri ve Sıdıka Devletabadi gibi ilerici kadın hakları savunucuları tarafından desteklendi. Devletabadi reformun aktif bir destekçisiydi ve kadın örgütlerini birleştirmek ve kadınları örtüyü çıkarmaya hazırlamak için Şah'ın kızı Prenses Şems'in liderliğindeki Kanun-i Banuvan kadın komitesine katıldı. Aralarında Hacer Tarbiyat, Veziri, Devletabadi, Ferruhru Parsa ve Pervin İtisami'nin de bulunduğu İran'ın önde gelen feministleri ve kadın hakları aktivistleri, Kanun-i Banuvan'da Keşf-i hicab lehinde kampanya yapmak için örgütlendi. İranlı kadın hakları aktivistleri ve feministler çoğunlukla eğitimli elit kesimdendi ve bazıları Keşf-i hicabdan önce bile peçesiz görünüyordu: Devletabadi'nin İran'da bunu yapan ilk kadın olduğuna inanılıyor, 1928 yılında tamamen açıldı. Ancak reforma karşı çıkan bazı feministler de vardı; çünkü açılmayı desteklerlerken zorunlu açılmayı değil, kadınların seçme hakkını desteklediler.
Bazı Batılı tarihçiler, kadınların kendileri başlatmış olsaydı reformun ilerici bir adım olacağını, ancak reformu yasaklama yönteminin etkisinden bu yana birçok İranlı kadını aşağıladığını ve yabancılaştırdığını belirttiler; geleneksel inançların etkisi nedeniyle, Avrupalı kadınların aniden sokağa üstsüz çıkmalarının emredildiği varsayımsal bir durumla karşılaştırılabilir. Bazı tarihçiler Rıza Şah'ın örtünme yasağı ve politikalarının Atatürk Türkiye'sinde görülmediğini, örtünmeyi yasaklamadan gerçekleştirmeyi başardığını belirtmişlerdir.
Sonrası

Tüm yasal baskılara ve engellemelere rağmen İranlı kadınların büyük bir kısmı peçe veya çarşaf giymeye devam etti.
Rıza Şah'ın kalıcı miraslarından biri, elbiseyi İran siyasetinin ayrılmaz bir meselesi haline getirmekti. Rıza Şah 1941'de tahttan indirildiğinde, İslam Fedaileri gibi muhafazakarların girişimleri oldu; zorunlu örtünmeyi ve örtünmeyen kadınların kamusal alandan yasaklanmasını talep ettiler, ancak başarılı olamadılar. Bir sonraki hükümdar Muhammed Rıza Pehlevi döneminde peçe veya çarşaf giymek artık suç değildi ve kadınlar istedikleri gibi giyinebiliyorlardı.
Ancak onun rejimi altında çarşaf, geri kalmışlığın bir işareti ve alt sınıfa mensup olmanın bir göstergesi olarak görüldüğü için sosyal merdiveni tırmanmanın önünde önemli bir engel haline geldi. Örtülü kadınların sınırlı eğitime sahip muhafazakar dindar ailelerden geldiği varsayılırken, örtülü kadınların eğitimli ve profesyonel üst veya orta sınıftan olduğu varsayıldı. Peçe bir sınıf işareti haline geldi; alt sınıflar tekrar peçe takmaya başlarken, üst sınıflar artık hiç peçe takmazken, öğretmen ve hemşire gibi orta sınıf meslek sahibi kadınlar iş yerlerinde başörtüsüz görünüyor, ancak bazen ailelerinin yanına döndüklerinde başörtülü görünüyorlardı.
Başörtüsü veya çarşaf takan kadınlara karşı ayrımcılık hâlâ devam ediyor; kamu kurumları başörtüsü veya çarşaf kullanımını aktif olarak caydırıyor ve hatta bazı restoranlar başörtüsü veya çarşaf giyen kadınları kabul etmeyi reddediyor. Bu dönem, peçe takmayı geri kalmışlık belirtisi olarak gören bir azınlık ile bunu kabul etmeyen çoğunluk arasındaki ikilemle karakterize edilmektedir.
1979 yılına kadar Keşf-i hicab uygulamasının yıldönümü, İran'da resmi olarak Kadın Kurtuluş Günü olarak kutlanıyordu.
Sonrası > Devrimci tepki

1970'lerin sonundaki devrim sırasında başörtüsü siyasi bir sembol haline geldi. Başörtüsü, Pehleviler tarafından modernleşme politikalarının ve dolayısıyla kendi yönetimlerinin reddi olarak değerlendirildi. Pek çok orta sınıf çalışan kadının onu bu şekilde giymeye başlamasıyla, rejime karşı muhalefetin bir sembolü haline geldi.
Yoksulların devrimci savunuculuğu ve yabancı etkiye karşı bir karşı duruş olarak gelenek, muhalefet arasında çarşafı tekrar popülerliğe kavuşturdu ve farklı sınıflardan kadınlar, kadınlara seks objesi olarak muamele edilmesini protesto etmek, muhafazakar kadınlarla dayanışma dahil olmak üzere farklı nedenlerle başörtüsü taktılar.
İslam Devrimi'nden sonra Keşf-i hicabdan miras kalan politika tersine döndü. Kadınlar artık peçelerini çıkarmaya zorlanmak yerine, örtünme yasağı tersine çevrildi ve örtü artık tüm kadınlara zorunlu kılındı. Devrim sırasında muhalefetin sembolü olarak başörtüsünü takan muhafazakar olmayan kadınlar, örtünmenin zorunlu hale gelmesini beklemiyorlardı ve başörtüsü ilk kez Şubat 1979'da zorunlu hale getirildiğinde liberal ve solcu kesimin protesto ve gösterileriyle karşılandı. Erkekler ve binlerce kadın, zorunlu örtünmeyi protesto etmek amacıyla 8 Mart 1979 Dünya Kadınlar Günü'nde bir kadın yürüyüşüne katıldı. Protestolar zorunlu örtünmenin geçici olarak geri çekilmesiyle sonuçlandı. Ancak sol ve liberaller ortadan kaldırılıp muhafazakarlar tek başına kontrolü ele alınca örtünme tüm kadınlara dayatıldı. Bu, Temmuz 1980'de başörtülü kadınların devlet dairelerine ve kamu binalarına girmelerinin reddedildiği ve işten çıkarılma riski altında işyerlerinde başörtüsüz görünmelerinin yasaklandığı "Ofislerin İslamlaştırılması" ile başladı. Sokaklarda, "Peçe giyin, yoksa kafanıza yumruk atacağız" ve "başörtüsüzlere ölüm" sloganları doğrultusunda, başörtüsüz kadınlara devrimciler saldırdı. Temmuz 1981'de, kamusal alanda örtünmeyi zorunlu kılan bir ferman çıkarıldı ve bunu 1983'te, açık kadınlara 74 kırbaç cezası getiren İslami Ceza Yasası izledi. Yasa, sokaklarda devriye gezen İslam Devrimi Komiteleri üyeleri ve daha sonra Ahlak Polisi olarak da adlandırılan Rehberlik Devriyeleri tarafından uygulandı.
Galeri

Keşf-i hicab, 1936
Kum'da Keşfi hicab, 1936
İran kadın hareketinin mensupları büyük ölçüde örtünmemeye olumlu bakan eğitimli elit kadınlardan oluşuyordu. Kadın örgütü Cem'iyet-i Nisvan-i Vatanhah'ın Yönetim Kurulunun bu görüntüsü 1922–1932 tarihlidir; 1936'daki Keşf-i hicab reformundan önce.
1963 seçimlerinde başörtülü orta sınıf kadınlar oy kullanıyor. 1941-1979 döneminde açılma bir sınıf göstergesiydi. Modernizasyon reformları hem açılmayı hem de kadınların oy hakkını içeriyordu.
1979 İran Kadınlar Günü'nde zorunlu örtünmeye karşı protestolar. Başı açık kadınlar zorunlu örtünmeyi protesto ediyor. Devrim sırasında pek çok kadın örtünürken örtünmenin zorunlu olmasını beklemiyordu ve desteklemiyordu.
Karakoçan

| Karakoçan |
| --- | --- |
İlçe

 Türkiye'de yeri
 İlçe sınırları haritası
Ülke: Türkiye
İl: Elazığ
Coğrafi bölge: Doğu Anadolu Bölgesi
İdare
 • Kaymakam: Nebi Çanga
 • Belediye başkanı: Cafer Oğur (DEM Parti)
Yüzölçümü
 • Toplam: 1085 km²
Rakım: 1090 m
Nüfus (2018)
 • Toplam: 28.702
 • Kır: 13,809
 • Şehir: 14.625
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
Posta kodu: 23500
İl alan kodu: 424
İl plaka kodu: 23
Resmî site http://www.karakocan.bel.tr/
Karakoçan (Osmanlıca: تپه Tepe, Ermenice: Օխու Ohu, Kürtçe: Dep) Elazığ ilinin bir ilçesidir. 1936 yılında ilçe olmuştur. İlçenin bugün itibarıyla 1 beldesi, 88 köyü, 7 mahallesi bulunmaktadır. Karakoçan'a bağlı tek belde olan yerleşim yeri Sarıcan adını taşımaktadır. Sarıcan Beldesi iki mahalleden oluşmaktadır. Bunun dışında Çan ve Başyurt adıyla iki adet bucağı bulunmaktadır. 2020 yılı nüfus sonuçlarına göre 14.625'i merkezde olmak üzere toplam nüfusu 28.434'tür.
Tarihçe

Karakoçan'ın merkezinde tarihi yönden önem taşıyan herhangi bir yerleşim birimi olmamasına karşın, yakın köylerinde ve civarında tarihi yönden önem taşıyan birçok yerleşim birimi bulunmaktadır. Bunların başında Karakoçan ilçesi ile Mazgirt ilçesi (Tunceli) sınırını teşkil eden Peri çayı üzerinde yapılmış olan ve ilçeye 12 km uzaklıkta bulunan Bağin Kalesi gösterilebilir. Ayrıca ilçeye bağlı birçok köyde bulunan tarihi kiliselerde diğer eserler olarak karşımıza çıkmaktadırlar.
Zengin doğal güzelliklere sahip olan ilçede, Peri Çayı kenarında bulunan Golan kaplıcalarını her yıl binlerce kişi sağlık amacıyla ziyaret etmektedir. Yine ilçe merkezinde Kalecik Barajı Çamlığı, Beyaz Çeşme Mesire Yeri, Güzelbaba Ormanı yaz aylarında halkın rağbet ettiği dinlenme yerleridir.
Nüfus

| Yıl | Toplam | Şehir | Kır |
| --- | --- | --- | --- |
| 1940 | 16.479 | 324 | 16.155 |
| 1945 | 17.595 | 546 | 17.049 |
| 1950 | 20.622 | 1.012 | 19.610 |
| 1955 | 22.496 | 1.515 | 20.981 |
| 1960 | 26.726 | 2.266 | 24.460 |
| 1965 | 30.850 | 2.965 | 27.885 |
| 1970 | 34.825 | 4.703 | 30.122 |
| 1975 | 39.459 | 5.604 | 33.855 |
| 1980 | 39.373 | 6.491 | 32.882 |
| 1985 | 42.036 | 9.618 | 32.418 |
| 1990 | 43.523 | 14.953 | 28.570 |
| 2000 | 45.023 | 23.994 | 21.029 |
| 2007 | 30.020 | 12.903 | 17.117 |
| 2008 | 30.338 | 13.487 | 16.851 |
| 2009 | 29.061 | 12.708 | 16.353 |
| 2010 | 29.488 | 13.279 | 16.209 |
| 2011 | 29.022 | 12.999 | 16.023 |
| 2012 | 28.743 | 13.140 | 15.603 |
| 2013 | 29.061 | 13.255 | 15.806 |
| 2014 | 28.884 | 13.437 | 15.447 |
| 2015 | 28.075 | 13.353 | 14.722 |
| 2016 | 27.923 | 13.459 | 14.464 |
| 2017 | 27.705 | 13.421 | 14.284 |
| 2018 | 28.702 | 14.397 | 14.305 |
| 2019 | 28.142 | 14.144 | 13.998 |
| 2020 | 28.434 | 14.625 | 13.809 |