Psikoloji ve Simya
Bölüm III. Simyada Dini Fikirler > Alıntılar

Gerçek gizem, gizemli ya da gizlice davranmaz; gizli bir dil konuşur, hepsi onun gerçek doğasını gösteren çeşitli imgelerle kendini küçük düşürür. İçeriği sahibi tarafından bilinen bir kişi tarafından kişisel olarak korunan bir sırdan değil, bir sırdan, "sır" olan, yani yalnızca belirsiz imalarla bilinen ama özünde bilinmeyen bir meseleden veya durumdan söz ediyorum. Maddenin gerçek doğası simyacı tarafından bilinmiyordu: onu sadece ipuçlarından biliyordu. Onu keşfetmeye çalışırken, onu aydınlatmak için bilinçdışını maddenin karanlığına yansıttı. Maddenin gizemini açıklamak için başka bir gizemi - kendi psişik arka planını - açıklanacak olana yansıttı: Obscurum per obscurius, ignotum per ignotius! Bu prosedür elbette kasıtlı değildi; istemsiz bir olaydı.
Bu nedenle, simyanın gerçek kökünün felsefi doktrinlerde değil, bireysel araştırmacıların tahminlerinde aranması gerektiğini varsayma eğilimindeyim. Bununla, operatörün kimyasal deneyleri üzerinde çalışırken kendisine kimyasal sürecin özel davranışı gibi görünen bazı psişik deneyimler yaşadığını kastediyorum. Bu bir yansıtma sorunu olduğu için, doğal olarak deneyimin maddenin kendisiyle (yani bugün bildiğimiz şekliyle maddeyle) hiçbir ilgisi olmadığı gerçeğinin bilincinde değildi. Projeksiyonunu maddenin bir özelliği olarak deneyimledi; ama gerçekte deneyimlediği şey kendi bilinçdışıydı. Bu şekilde, insanlığın doğa hakkındaki bilgisinin tüm tarihini özetledi ... Bu tür yansıtmalar, insan boş bir karanlığı keşfetmeye çalıştığında ve onu istemeden canlı formla doldurduğunda kendini tekrar eder.
Simyacı Mercurius'tan söz ettiğinde, görünüşte cıva anlamına gelir, ama içten, maddede gizlenmiş veya hapsedilmiş dünyayı yaratan ruhu kasteder. Ejderha muhtemelen simyadaki belgesel kanıtlara sahip olduğumuz en eski resimli semboldür. Onuncu veya on birinci yüzyıldan kalma Codex Marcianus'ta 'Bir, Hepsi' efsanesiyle birlikte kuyruk yiyen Ouroboros olarak görünür. Simyacılar defalarca opus'un bir'den ilerlediğini ve bir'e geri döndüğünü, kendi kuyruğunu ısıran bir ejderha gibi bir tür daire olduğunu yinelerler. Bu nedenle opus genellikle dairesel (dairesel) veya rota (tekerlek) olarak adlandırılırdı. Mercurius işin başında ve sonunda durur: o prima materia, caput corvi, nigredo'dur; ejderha olarak kendini yutar ve ejderha olarak ölür, lapislerde yeniden yükselmek için. O, cauda pavonis'teki renklerin oyunu ve dört elemente bölünmesidir. O, başlangıçta var olan, klasik erkek kardeş-kardeş ikiliğine ayrılan ve coniunctio'da yeniden birleşen, sonunda bir kez daha lumen novum'un parlak biçiminde, taşta ortaya çıkan hermafrodittir. O metalik ama sıvı, madde ama ruh, soğuk ama ateşli, zehirli ama yine de iyileştirici bir esinti - tüm karşıtları birleştiren bir sembol.
Şimdi, tüm bu mit-resimler, insanı hem kurtarılacak olan hem de kurtarıcı olarak gösteren, bilincin öte tarafındaki insan ruhunun bir dramasını temsil ediyor. İlk formülasyon Christian, ikinci simyadır. İlk durumda insan, kurtuluş ihtiyacını kendisine atfeder ve kurtuluş işini, asıl yapıtı özerk tanrısal figüre bırakır; ikinci durumda insan, kurtarıcı opus'u yerine getirme görevini üstlenir ve acı çekme durumunu ve bunun sonucunda ortaya çıkan kurtuluş ihtiyacını maddeye hapsedilmiş anima mundi'ye yükler. Her iki durumda da kurtuluş bir iştir. Hıristiyanlıkta, kurtuluşu arzulayan ve maddeselliğe gömülmüş insanın Tanrı ile barışmasını eşsiz bir fedakarlıkla sağlayan, Tanrı-insanın yaşamı ve ölümüdür. Tanrı-insanın kendini feda etmesinin mistik etkisi, geniş anlamda tüm insanlara uzanır, ancak bu yalnızca iman yoluyla boyun eğenler veya ilahi lütufla seçilenler için etkilidir; ama Pavlus'un kabulünde bir apocatastasis işlevi görür ve genel olarak, kusurlu durumunda salt doğal insan gibi kurtarılmayı bekleyen insan olmayan yaratılışlara kadar uzanır.
Bu açıdan simya, bilinçdışının yeraltı karanlığında sürdürülen Hıristiyan gizemciliğinin bir devamı gibi görünür... Ancak bu bilinçdışı devam, bilinçli zihnin onunla baş edebileceği yüzeye asla ulaşmadı. Bilinçte ortaya çıkan her şey, bilinçdışı sürecin simgesel belirtileriydi. Simyacı, bilinçdışı içeriği hakkında somut bir fikir oluşturmayı başarmış olsaydı, İsa'nın yerini aldığını - ya da daha doğrusu ego olarak değil, benlik olarak gördüğü için Mesih'in yerini aldığını kabul etmek zorunda kalacaktı. insanı değil, Tanrı'yı kurtarma işinin üzerine. O zaman sadece kendisini Mesih'in eşdeğeri olarak değil, Mesih'i benliğin bir sembolü olarak kabul etmesi gerekecekti. Bu muazzam sonuç, ortaçağ zihninde aydınlanamadı.