stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
2010'da Türkiye
Ölümler > Ekim

7 Ekim
Necdet Öztorun, asker (d. 1924)
Tarık Minkari, tıp adamı ve yazar (d. 1925)
15 Ekim - Deniz Som, köşe yazarı (d. 1953)
20 Ekim
Şiar Yalçın, şair (d. 1924)
Arif Damar, şair (d. 1935)
Ölümler > Kasım

11 Kasım - Mehmet Gülcegün, Türk siyasetçi (d. 1947)
17 Kasım - Nihat Sargın (d. 1927)
18 Kasım - Mustafa Kuş, Türk siyasetçi (d. 1949)
26 Kasım - Onur Bayraktar, Türk sinema ve dizi oyuncusu (d. 1979)
Ölümler > Aralık

15 Aralık - Nijat Özön, Türk dilci, sinema tarihçisi ve çevirmen (d. 1927)
2010 Avrupa Kültür Başkenti İstanbul'dan bir görünüm
Sümela Manastırı'nın dış görünümü.
Mantargiller

| Mantargiller |
| --- | --- |
The Fungies

Tür: Animasyon, Komedi, Macera
Yazar: Tom Kenny
Yaratıcı yönetmen(ler): Rob Sorcher
Tema müziği bestecisi: Stephen P. Neary Simon Panrucker
Ülke: Amerika Birleşik Devletleri
Dili: İngilizce Türkçe
Sezon sayısı: 3
Bölüm sayısı: 52
Yapım
Yönetici yapımcı:  Brian A. Miller  Stephen Neary  Jennifer Pelphrey  Rob Sorcher  Tramm Wigzell 
Yapımcı: Brent Tanner
Gösterim süresi: 20 Dakika
Yapım şirketi: Cartoon Network Studios
Dağıtımcı firma: HBO Max
Yayın bilgileri
Kanal: Cartoon Network
Ses formatı: Stereo
Yayın tarihi: 2020


Mantargiller (Özgün adı: The Fungies), daha önce Clarence'da hikâye sanatçısı olarak görev yapmış ve The Angry Birds Movie ile The Peanuts Movie gibi filmler ile tanınmış Stephen Neary tarafından Cartoon Network Studios için yaratılmış Amerikan animasyon televizyon dizisidir. İlk sezon 20 Ağustos 2020'de HBO Max'te yayınlanmıştır. 2 Kasımda da Türkiye ve Birleşik Krallık'ta yayınlanmaya başlamıştır.
Konu

Mantargiller, mantar benzeri canlıların yaşadığı mikolojik bir metropol olan Mantar kasabasında yer almaktadır. Dizi, kasabanın genç mantar sakinlerinden biri olan, bilime olan aşkıyla, yerel sakinlerle başını belaya sokmasıyla ve başkalarını anlayışla karşılamayı öğrenmesi ile, Seth'in maceralarını konu alıyor.
Larva (dizi)

| Larva |
| --- | --- |
Tür: Komedi Kaba Komedi
Proje tasarımcısı: TUBA n Co., Ltd
Yazar: Byeong-wook Anh, Man-joong Lee, Yoon-hyeong Park
Yönetmen: Joo-gong Maeng
Tema müziği bestecisi: Great Park
Ülke: South Korea
Sezon sayısı: 4
Bölüm sayısı: 273
Yapım
Yapımcı: Ji-na Kim, Gi-tae Kim
Yapım şirketi: Neon Creation, Studio Darda, A-vision animation Studio, Once Studio
Yayın bilgileri
Kanal: KBS 1TV (2011) KBS 2TV (2013) JEI TV (2014~2015) Netflix (2018) 
Görüntü formatı: HDTV 1080p
Yayın tarihi: 26 Mart 2011 - 31 Mart 2015
Dış bağlantılar

Yapım sitesi
Larva Tuba Entertainment tarafından yapılan bilgisayar animasyonlu bir komedi televizyon dizisidir. Ana karakterleri Kırmızı ve Sarı iki larvadır.
Karakterler > Ana karakterler

Sarı – Sarı renkli ve anteni olan biraz aptal larvadır. Kırmızı her zaman Sarıdan yararlanır ancak Sarı hala en iyi arkadaşı olarak görür. Genellikle bir yemek karşısında kendini kaybeder yani yemek yemeyi sever.
Kırmızı – Biraz aceleci ve kırmızı bir larvadır. Her zaman sinirlendiği zaman bağırarak Bruce Lee benzer hareketler yapar. Sık sık Sarıya kötülükler yapar.
Karakterler > Diğer karakterler

Violet – Hayalet Sümüklüböceğidir. Kendisini tehdit eden veya uyarılırsa, bütün vücudu ve korkunç dişlerini ortaya çıkarır.
Kahverengi – İğrenç bir gübre böceğidir ve kaka toplar. Yanına pek yaklaşılmaz çünkü çok kötü kokar.
Siyah – Büyük bir böcektir. Güçlü ve agresiftir. Genellikle kum torbası yumruklar. Aslında zırh giyer sümüklüböcek gibi bir böcektir.
Gökkuşağı – Bir salyangozdur. Kırmızı ve yeşil renkli kabuğu vardır. Kabuk onu yavaşlatır. Vücudu kaslı insan benzeri bir gövdeye benzer ancak bu görülmez çünkü kabuk vardır.
Pembe – Pembe bir larvadır ve iki anteni vardır. Dişi bir karakterdir. Sarıyı seviyordur ancak kendisini Kırmızı seviyordur.
İzlenimcilik

Claude Monet, Impression, soleil levant (İzlenim, Gün Doğumu), 1872, tuval üzeri yağlı boya, Musée Marmottan Monet, Paris. Louis Leroy'un The Exhibition of the Impressionists adlı makalesi resmin en fazla bir eskiz olduğunu hicivsel olarak ima etmesinden sonra bu resim hareketin isim kaynağı oldu.
İzlenimcilik veya empresyonizm, ışık, renk ve an kavramını öne çıkartan, doğadaki görünümlerin sürekli değişim içinde olduğundan herhangi bir zamanın herhangi bir anına denk gelen görünümün bir daha aynı şekilde görünemeyeceğini fikrini temel alan sanat akımıdır.
Tarzın adı, 19.yy Fransasında, Claude Monet'nin "Impression, soleil levant" (İzlenim: Gündoğumu) adlı yapıtından etkilenen Louis Leroy tarafından 25 Nisan 1874 yılında "Charivari" dergisinde dile getirilmiş ve izlenimcilik edebiyat, görsel ve müzikal sanatları etkisi altına alarak kendinden sonraki akımlara öncülük etmiştir.
İzlenimcilik doğadaki unsurların kişinin kendisinde oluşturduğu izlenimleri, duygusal izleri yansıtmayı hedefler. Bu akım içerisinde yer alan sanatçılar doğayı objektif bir gerçek olarak değil, kendilerinde yarattığı izlenimi resme (veya edebi esere) aktarırlar.
Resimde izlenimcilik özellikle ışık ve renkten kaynaklanan görsel izlenimleri yansıtmayı hedefler. Resmedilen nesnelere veya olaydan çok günün belirli bir zamanına özgü ışığın sanatçı üzerinde yarattığı izlenimlere önem verilir.
Akımın öncüleri Claude Monet ve Camille Pissarro'dur.
İzlenimcilere göre sanatçı doğrudan doğruya gerçeği değil, gördüklerinin kendisinde uyandırdığı duygu ve düşünceleri esas almalı, nesnelliği ikinci plana atarak kişisel yorumu ön plana çıkarmalıdır.
İzlenimcilikte yorumlar ve izlenimler, sanatçıdan sanatçıya değiştiği ve her sanatçı eserinde kendinde oluşan duyguyu ve izlenimi anlatacağı için, yaratılan edebi eser, yazarın veya şairin kişiliğine dair izler taşır.
Özet

Zamanlarında radikaller, erken İzlenimciler akademik resmin kurallarını ihlal ettiler. Eugène Delacroix ve J. M. W. Turner gibi ressamların örneğini izleyerek resimlerini, çizgiler ve konturlar üzerinde öncelikli, serbestçe fırçalanmış renklerden yaptılar.
Ayrıca modern hayatın gerçekçi konularını çizdiler ve genellikle açık havada resim yaptılar. Daha önce, natürmort, portre ve manzara resimleri genellikle stüdyoda yapılırdı. İzlenimciler güneş ışığının anlık ve geçici etkilerini açık havada veya en plein air resim yaparak yakalayabileceklerini buldular. Ayrıntılar yerine genel görsel etkileri resmettiler ve yoğun bir renk titreşimi etkisi elde etmek için - gelenekseldeki gibi düzgün bir şekilde karıştırılmamış veya gölgelenmemiş - karışık ve saf karışmamış rengin kısa "kırık" fırça darbelerini kullandılar.
İzlenimcilik, Macchiaioli ve Winslow Homer gibi bilinen İtalyan sanatçıları da dahil olmak üzere bir dizi başka ressamın “plein-air” resim yapmayı keşfettiği Amerika Birleşik Devletleri'nde Fransa ile aynı zamanda ortaya çıktı. İzlenimciler ise stile özgü yeni teknikler geliştirdiler. Taraftarlarının tartıştıklarını kapsayan farklı bir görme biçimiydi, samimi pozların, kompozisyonların, parlak ve çeşitli renk kullanımıyla ifade edilen ışık oyununun dolaysızlık ve hareket sanatıdır.
İlk başta düşman olan halk, sanat eleştirmenleri ve sanat kurumu yeni stili onaylamasa bile, yavaş yavaş İzlenimcilerin taze ve orijinal bir vizyon yakaladığına inanmaya başladı. Konunun ayrıntılarını betimlemek yerine özneye bakan gözdeki hissi yeniden yaratarak ve teknikler ve biçimler karmaşası yaratarak, İzlenimcilik, Neo-Empresyonizm, Post-Empresyonizm, Fovizm ve Kübizm dahil olmak üzere çeşitli resim stillerinin öncüsüdür.
İçerik ve kompozisyon

İzlenimcilerden önce diğer ressamlar özellikle Jan Steen gibi 17. yüzyıl Hollandalı ressamlar ortak konuları vurgulamışlardı ancak kompozisyon yöntemleri gelenekseldi. Ana konu izleyicinin dikkatini çekecek şekilde kompozisyonlarını düzenlemekti. J. M. W. Turner, Romantik dönem'in sanatçısı iken yapıtlarıyla izlenimcilik tarzını öngördü. İzlenimciler, özne ve arka plan arasındaki sınırı gevşettiler böylece empresyonist resmin etkisi genellikle bir anlık görüntüye, sanki tesadüfen yakalanmış daha büyük gerçekliğin bir parçasına benziyordu.
Fotoğraf popülerlik kazanıyordu ve kameralar daha kolay taşınabilir oldukça fotoğraf daha samimi hale geldi. Fotoğraf, İzlenimcilere yalnızca bir manzaranın kısacık ışıklarında değil aynı zamanda insanların günlük yaşamlarında da anlık eylemi temsil etme konusunda ilham verdi.
İzlenimciliğin gelişimi, kısmen sanatçının gerçekliği yeniden oluşturma becerisini değersizleştiren fotoğrafın meydan okumasına sanatçıların tepkisi olarak düşünülebilir. Fotoğraf "gerçek gibi görünen görüntüleri çok daha verimli ve aslına uygun şekilde oluşturduğundan" hem portre hem de manzara resimlerinin biraz eksik ve gerçeklikten yoksun olduğu düşünüldü. Buna rağmen fotoğraf aslında sanatçılara yaratıcı ifadenin diğer araçlarını izlemeleri için ilham verdi ve gerçekliği taklit etmek için fotoğrafla yarışmak yerine sanatçılar "kaçınılmaz olarak fotoğraftan daha iyi yapabilecekleri bir şeye - bir sanat formuna - görüntü kavramındaki öznelliğe, fotoğrafın ortadan kaldırdığı öznelliğe" daha fazla gelişerek odaklandılar.
İzlenimciler, kesin temsiller yaratmak yerine doğaya ilişkin algılarını ifade etmeye çalıştılar. Bu ise sanatçıların gördüklerini "zevk ve bilincin örtük zorunlulukları" ile öznel şekilde tasvir etmelerine imkan verdi.
Fotoğraf ressamları o zamanlar fotoğrafta olmayan renk gibi resim ortam yönlerinden yararlanmaya teşvik etti: "İzlenimciler, bilinçli olarak fotoğrafa öznel  alternatif sunan ilk kişilerdi".
Bir başka büyük etki de Japon ukiyo-e sanat baskılarıydı (Japonizm). Bu baskı sanatı, İzlenimciliğin karakteristiği haline gelen "enstantane" açılara ve geleneksel olmayan kompozisyonlara önemli ölçüde katkıda bulundu. Bunun bir örneği, Japon baskılarının etkisini gösteren güçlü diyagonal eğim üzerindeki koyu renk blokları ve kompozisyonu ile Monet'nin 1867 tarihli “Jardin à Sainte-Adresse” tablosudur.
Edgar Degas hem hevesli bir fotoğrafçı hem de Japon baskı koleksiyoncusuydu. 1874 tarihli “Dans Sınıfı” (La classe de danse) adlı eseri asimetrik kompozisyonunda her iki etkiyi de gösterir. Dansçılar görünüşte çeşitli garip pozlarda hazırlıksız yakalanmışlardır ve sağ alt kadranda geniş boş bir alan bırakırlar. Ayrıca dansçılarını Ondört Yaşındaki Küçük Dansçı gibi heykellerin duruşlarında yakaladı.
Kadın İzlenimciler

İzlenimciler, değişen derecelerde, görsel deneyimi ve çağdaş konuları tasvir etmenin yollarını arıyorlardı. Kadın izlenimciler aynı ideallerle ilgileniyorlardı ama erkek izlenimcilere kıyasla birçok sosyal ve kariyer sınırlamaları vardı. Bilhassa bulvar, kafe ve dans salonu gibi burjuva toplumsal alan tasvirlerinden dışlandılar.
En iyi bilinen dört kişi, Mary Cassatt, Eva Gonzalès, Marie Bracquemond ve Berthe Morisot idi ve bu ressamlar 'Kadın İzlenimciler' olarak anılırlardı. 1874'ten 1886'ya kadar Paris'te gerçekleşen sekiz empresyonist resim sergisine katılımları değişik sayılardaydı: Bu sergilerden Morisot yedisine, Cassatt dördüne, Bracquemond üçüne katılmış Gonzalès ise hiçbirine katılmamıştı.
Kariyer sahibi olma yeteneklerindeki başarılarına ve sözde kadınsı özelliklerine (duygusallığı, duyulara bağımlılığı, fizikselliği ve akışkanlığı) atfedilen İzlenimciliğin inişine rağmen, dört kadın sanatçı (ve diğer daha az bilinen kadın İzlenimciler) büyük ölçüde Tamar Garb'ın 1986'da yayınlanan “Kadın İzlenimcileri”ne kadar İzlenimci sanatçıları kapsayan sanat tarihi ders kitaplarından dışlandılar. Örneğin, Jean Leymarie'nin 1955'te yayınlanan “Empresyonizm”i, kadın İzlenimciler hakkında hiçbir bilgi içermiyordu.
Başlıca İzlenimciler

Fransa'da İzlenimciliğin gelişimindeki etkili kişiler, alfabetik olarak sıralanmıştır:
Frédéric Bazille (1841–1870), ölümünden sonra resimleri empresyonist sergilere konuldu
Gustave Caillebotte (1848-1894), diğerlerinden daha gençtir, 1870'lerin ortalarında onlarla güçlerini birleştirdi
Mary Cassatt (1844–1926), Amerika doğumludur, Paris'te yaşadı ve dört empresyonist sergiye katıldı
Paul Cézanne (1839-1906), Empresyonist Grubun kurucusu ve tarihi üyesidir
Edgar Degas (1834-1917), İzlenimciler Grubunun kurucusu ve tarihi üyesidir
Francesco Filippini (1853-1895), Eserleri geç İtalyan izlenimcilik döneminin bir parçasıdır
Armand Guillaumin (1841–1927)
Konstantin Korovin, (1861-1939), Rus empresyonist
Édouard Manet (1832-1883), Empresyonist sergilerin hiçbirine katılmamıştır. Gerçekçilikten empresyonizme geçişte büyük rol oynadı
Claude Monet (1840-1926), İzlenimcilik Grubunun kurucusu ve tarihi üyesidir. İzlenimcilerin en üretkeni ve estetiklerini en açık şekilde somutlaştıran kişisidir.
Berthe Morisot (1841–1895) 1879 hariç tüm empresyonist sergilere katıldı
Camille Pissarro (1830–1903)
Pierre-Auguste Renoir (1841-1919), empresyonist grubun kurucusu ve tarihi üyesidir. 1874, 1876, 1877 ve 1882'de empresyonist sergilere katılan ressamdır
Alfred Sisley (1839–1899)
Zaman Çizelgesi: İzlenimcilerin Hayatları

İzlenimciler
Galeri

Frédéric Bazille, Lez kıyılarında manzara, 1870, Minneapolis Institute of Art
Alfred Sisley, Villeneuve-la-Garenne'deki köprü, 1872, Metropolitan Museum of Art
Berthe Morisot, Beşik, 1872, Musée d'Orsay
Armand Guillaumin, Ivry'de gün batımı (Soleil couchant à Ivry), 1873, Musée d'Orsay
Édouard Manet, Tekne gezintisi, 1874, Metropolitan Museum of Art
Alfred Sisley, La Seine au Point du jour, 1877, Modern sanat müzesi André Malraux - MuMa, Le Havre
Édouard Manet, Erik, 1878, National Gallery of Art, Washington, D.C.
Édouard Manet, Folies-Bergère'de Bir Bar (Un Bar aux Folies-Bergère), 1882, Courtauld Institute of Art
Edgar Degas, Banyodan Sonra Kendini Kurulayan Kadın, yakl. 1884–1886 (1890 ve 1900 arasında yeniden çalışıldı), Modern sanat müzesi André Malraux - MuMa, Le Havre
Edgar Degas, L'Absinthe, 1876, Musée d'Orsay, Paris
Edgar Degas, Çiçek Buketi ile Dansçı (Balenin Yıldızı), 1878, Getty Center, Los Angeles
Edgar Degas, Banyoda kadın, 1886, Hill–Stead Museum, Farmington, Connecticut
Edgar Degas, Bardaki Dansçılar, 1888, Phillips Koleksiyonu, Washington, D.C.
Gustave Caillebotte, Paris Caddesi; Yağmurlu gün, 1877, Art Institute of Chicago
Pierre-Auguste Renoir, La Parisienne (Renoir tablosu), 1874, National Museum Cardiff
Pierre-Auguste Renoir, Irène Cahen d'Anvers'ın Portresi (La Petite Irène), 1880, E.G. Bührle vakfı, Zürih
Pierre-Auguste Renoir, İki Kız Kardeş (Terasta), 1881, Art Institute of Chicago
Pierre-Auguste Renoir, Çemberli kız, 1885, National Gallery of Art, Washington, D.C.
Camille Pissarro, Çamaşırcı, Çalışma, 1880. Metropolitan Museum of Art
Camille Pissarro, Konuşma, yakl. 1881. National Museum of Western Art
Claude Monet, Fırtınadan sonra Étretat'taki Uçurum, 1885, Clark Sanat Enstitüsü, Williamstown, Massachusetts
Mary Cassatt, Çocuğun Banyosu (Banyo), 1893, tuval üzerine yağlıboya, Art Institute of Chicago
Berthe Morisot, Madam Boursier ve Kızının Portresi, c. 1873, Brooklyn Museum
Claude Monet, Le Grand Canal, 1908, Museum of Fine Arts, Boston
İzlenimciler
Fransa'nın Ötesinde

İzlenimciliğin etkisi Fransa'nın ötesine yayıldıkça sayılamayacak kadar çok sayıda sanatçı yeni tarzın uygulayıcıları olarak tanımlandı. Önemli örneklerden bazıları şunlardır:
Mary Cassatt, William Merritt Chase, Frederick Carl Frieseke, Childe Hassam, Willard Metcalf, Guy Rose dahil Amerikan İzlenimcileri, Lilla Cabot Perry, Theodore Robinson, Edmund Charles Tarbell, John Henry Twachtman, Catherine Wiley ve J. Alden Weir.
Tom Roberts, Arthur Streeton, Walter Withers, Charles Conder ve Frederick McCubbin dahil Avustralya İzlenimcileri (Heidelberg Okulu'nun önde gelen üyeleri) ve Van Gogh, Rodin, Monet ve Matisse'in bir arkadaşı olan John Russell.
Hollanda'dan Amsterdam İzlenimcileri, George Hendrik Breitner, Isaac Israëls, Willem Bastiaan Tholen, Willem de Zwart dahil, Willem Witsen ve Jan Toorop.
Anna Boch, Vincent van Gogh'un arkadaşı Eugène Boch, Georges Lemmen ve Théo van Rysselberghe, Belçika'dan empresyonist ressamlar.
Ivan Grohar, Rihard Jakopič, Matija Jama ve Matej Sternen, Slovenya'dan İzlenimciler. Başlangıçları Münih'teki Anton Ažbe okulundaydı ve Paris'te çalışan Sloven ressamlar Jurij Šubic ve Ivana Kobilca'dan etkilendiler.
Wynford Dewhurst, Walter Richard Sickert ve Philip Wilson Steer, Birleşik Krallık'tan iyi bilinen Empresyonist ressamlardı. Fransa'da doğup Manchester'da çalışan Pierre Adolphe Valette, L. S. Lowry.
Lovis Corinth, Max Liebermann, Ernst Oppler, Max Slevogt ve August von Brandis dahil Alman İzlenimciler.
Macaristan'dan László Mednyánszky ve Pál Szinyei-Merse
Theodor von Ehrmanns ve Hugo Charlemont Avusturya'daki daha baskın Viyana Ayrılıkçısı ressamlar arasında nadir görülen izlenimcilerdi.
İrlanda'dan William John Leech, Roderic O'Conor ve Walter Osborne
Rusya'dan Konstantin Korovin ve Valentin Serov
Francisco Oller y Cestero, Porto Riko doğumlu ve Pissarro ve Cézanne'ın arkadaşı
Yeni Zelanda’dan James Nairn
İskoçya'dan William McTaggart
Kanadalı Laura Muntz Lyall
Polonyalı Empresyonist ve sembolist Władysław Podkowiński
Romanya’dan Nicolae Grigorescu
Türkiye'ye Empresyonizmi getiren Nazmi Ziya Güran
Mısır'dan Chafik Charobim
Brezilya'dan Eliseu Visconti
İspanya'dan Joaquin Sorolla
Arjantin'den Faustino Brughetti, Fernando Fader, Candido Lopez, Martín Malharro, Walter de Navazio, Ramón Silva
Skagen Ressamları, küçük bir Danimarka balıkçı köyünde resim yapan bir grup İskandinav sanatçı
Sırbistan'dan Nadežda Petrović
İzlanda'dan Ásgrímur Jónsson
Japonya'dan Fujishima Takeji
Norveç ve daha sonra Fransa'dan Frits Thaulow
Post-Empresyonizm

1880'lerde Vincent van Gogh, Paul Gauguin, Georges Seurat ve Henri de Toulouse-Lautrec gibi birkaç sanatçı, Empresyonist örnekten türetilen renk, desen, biçim ve çizgi kullanımı için farklı kurallar geliştirmeye başladı. Bu sanatçılar empresyonistlerden daha gençti ve eserleri Post-Empresyonizm olarak bilinir. Orijinal Empresyonist sanatçılardan bazıları da bu yeni alana girdi; Camille Pissarro kısaca noktacı tarzda resim yaptı ve Monet bile açık havada (fransızca: "plein air") tablo yapmayı bıraktı. Birinci ve üçüncü İzlenimci sergilere katılan Paul Cézanne, resimsel yapıyı vurgulayan oldukça bireysel bir vizyon geliştirdi ve daha çok post-Empresyonist olarak anılır. Bu vakalar etiket atamanın zorluğunu gösterse de, orijinal İzlenimci ressamların çalışmaları, İzlenimcilik olarak sınıflandırılabilir.
Vincent van Gogh, Selviler, 1889, Metropolitan Museum of Art
Paul Gauguin, Öğlen şekerlemesi, 1894, Metropolitan Museum of Art
Paul Cézanne, The Card Players, 1894–1895, Orsay Müzesi, Paris
J. M. W. Turner'ın atmosferik çalışması İzlenimciliğin doğuşunda etkili oldu, burada Savaşan Temeraire (1839)
Pierre-Auguste Renoir, Le Moulin de la Galette'de dans (Bal du moulin de la Galette), 1876, Musée d'Orsay, İzlenimciliğin en ünlü başyapıtlarından biridir.
Mary Cassatt, Kollarına Dayanan Lydia (tiyatro kutusunda), 1879
Camille Pissarro Éragny‘nde saman hasadı 1901, Kanada Ulusal Galerisi, Ottawa, Ontario
Berthe Morisot, Okuma, 1873, Cleveland Museum of Art
Claude Monet, Jardin à Sainte-Adresse, 1867, Metropolitan Museum of Art, New York., Japon baskılarını etkisini gösteren bir çalışmadır
Berthe Morisot, Lorient'teki Liman, 1869, Ulusal Sanat Galerisi, Washington, D.C.
Mary Cassatt, Penceredeki genç kız, 1885, tuval üzeri yağlı boya, Ulusal Sanat Galerisi, Washington, D.C.
Eva Gonzalès, Une Loge aux Italiens veya İtalyan Operasında Loca yaklaşık olarak 1874, tuval üzerine yağlı boya, Orsay Müzesi, Paris
Şeftalili Kız (1887,Tretyakov Galerisi) Valentin Serov
Arthur Streeton'un Avustralya Ulusal Galerisi'nde düzenlenen 1889 manzarası Altın Yaz, Eaglemont, Avustralya izlenimciliği'nin bir örneğidir.
Peder Severin Krøyer'in Gothenburg Sanat Müzesi'nde bulunan Hip, Hip, Hurrah! adlı 1888 çalışması, Skagen Ressamları üyelerini gösterir.
15 Yaşında Bir Kaptan

| --- | --- |
Un capitaine de quinze ans

Yazar: Jules Verne
Ülke: Fransa 
Dil: Fransızca
Tür: Roman
Yayım: 1878
15 Yaşında Bir Kaptan (Fransızca: Un capitaine de quinze ans), Jules Verne'in 1878 yılında yayımlanan romanı.
Roman, anne ve babasınca terk edilen Dick Sand'in ticaret gemisi Pilgrim'in ve acemi tayfanın kaptanı olup, geminin sahibi Bay Weldon'un eşi, çocuğu ve arkadaşlarını getirmesi için uğraşması ve gemi enkazından kurtardıkları özgür zenciler ile yaşayışlarını, karaya ayak bastıktan sonra yaşadıkları diğer olayları anlatır.
Yayınlanma Tarihi

Eser özgün adıyla ilk kez, Jules Hetzel'in sahibi olduğu "Magasin d'Education et Récreation-Eğitim ve Eğlence Dergisi" adlı periyodik dergide yayımlanmıştır. Dergide 1.Cilt, 1 Ocak 1878 taarihinden itibaren (Cilt:27,Sayı: 313); 2.Cilt, 15 Aralık 1878 tarihinden itibaren tefrika edilmiştir. Kitap olarak ilk kez; 1.Cilt 1 Temmuz 1878 tarihinde; 2.Cilt 14 Kasım 1878 tarihinde, özgün adıyla basılmıştır. Orijinal kitapta yer alan 94 adet resim, Henri Meyer tarafından, gravür oymalar ise, Charles Barbant tarafından yapılmıştır. Eser, yine 1878 yılında, Arthur Bernede ve Lucien Gleze tarafından tiyatroya uyarlanmak amacıyla, bir oyun projesi hâline getirilmiştir. Eser, toplam 38 bölümden oluşmakta ve iki cilttir. Bölümlerde ara başlıklar kullanılmıştır.
Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları bulunmaktadır.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNE: XX3383684  VIAF: 183081330 
1902 yılı Faik Sabri çevirisi
Laff A Lympics

Laff A Lympics, 1977 yılında Hanna Barbara tarafından yapılan çizgi dizi. 24 bölüm süren çizgi filmde çizgi karakterlerden oluşan üç takım her hafta dünyanın farklı bir şehrinde çeşitli yarışmalarda yarışmaktadırlar.
Takımlar

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  Scooby Doobyler Scooby Doo (takım kaptanı)  Shaggy  Scooby-Dum  Dynomutt  Blue Falcon  Kaptan Mağara adamı  Brenda  Dee Dee  Taffy  Speed Buggy  Tinker  Babu  Hong Kong Phooey |  Yogi Yahoolar Ayı Yogi (takım kaptanı)  Bobo  Cindy  Akıllı Bıdık (Huckleberry Hound)  Pixie ve Dixie (fareler)  Mr. Jinks  Hokey Wolf  Yakky Doodle (yavru ördek)  Wally Gator (timsah) |  Gerçek Kötüler Değerli (Mumbly), (takım kaptanı)  Dread Baron  Dalton Kardeşler  Dinky  Dirty  Dastardly  Mr. Mrs. ve junior Creepley  Magic Rabbit  Daisy Mayhem  Ahtapot Orful  Sooey (domuz)  |  Sunucular Mildew  Snagglepuss Konuk oyuncular Fred Çakmaktaş  Barney Moloztaş |
Bölümleri

Alpler ve Tokyo
Scooby Doobyler 105
Yogi Yahoolar 80
Gerçek Kötüler 65
Florida ve Çin
Scooby Doobyler 115
Yogi Yahoolar 110
Gerçek Kötüler 0
Acapulco ve İngiltere
Scooby Doobyler 70
Yogi Yahoolar 65
Gerçek Kötüler 65
Sahra Çölü ve İskoçya
Yogi Yahoolar 70
Scooby Doobyler 65
Gerçek Kötüler 20
Fransa ve Avustralya
Scooby Doobyler 120
Yogi Yahoolar 75
Gerçek Kötüler 35
Atina ve Ozark, Missouri
Scooby Doobyler 105
Yogi Yahoolar 80
Gerçek Kötüler 20
İtalya ve Kitty Hawk, Kuzey Carolina
Scooby Doobyler 85
Gerçek Kötüler 65
Yogi Yahoolar 40
Mısır ve Sherwood Ormanı
Scooby Doobyler 90
Gerçek Kötüler 80
Yogi Yahoolar 55
İspanya ve Himalayalar
Scooby Doobyler 90
Yogi Yahoolar 80
Gerçek Kötüler 55
Hindistan ve İsrail
Yogi Yahoolar 100
Gerçek Kötüler 40
Scooby Doobyler 35
Afrika ve San Francisco
Yogi Yahoolar 80
Scooby Doobyler 20
Gerçek Kötüler 10
Büyük Kanyon ve İrlanda
Yogi Yahoolar 135
Scooby Doobyler 55
Gerçek Kötüler 45
Hawaii ve Norveç
Scooby Doobyler 90
Yogi Yahoolar 70
Gerçek Kötüler 30
Kuzey Kutbu ve Tahiti
Scooby Doobyler 120
Yogi Yahoolar 75
Gerçek Kötüler 55
Arizona ve Hollanda
Scooby Doobyler 75
Yogi Yahoolar 65
Gerçek Kötüler 60
Québec ve Bağdat
Scooby Doobyler 65
Yogi Yahoolar 55
Gerçek Kötüler 55
Rusya ve Karayipler
Scooby Doobyler 100
Yogi Yahoolar 80
Gerçek Kötüler 50
New York ve İstanbul
Gerçek Kötüler 75
Scooby Doobyler 70
Yogi Yahoolar 60
Güney Amerika ve Transilvanya
Yogi Yahoolar 90
Scooby Doobyler 80
Gerçek Kötüler 55
Fransız Rivierası ve Yeni Zelanda
Scooby Doobyler 90
Yogi Yahoolar 70
Gerçek Kötüler 40
New Orleans ve Atlantis
Yogi Yahoolar 70
Scooby Doobyler 60
Gerçek Kötüler 60
Fas ve Washington
Gerçek Kötüler 75
Scoobie Doobies 70
Yogi Yahoolar 70
Kanada ve Varşova
Yogi Yahoolar 85
Scooby Doobyler 70
Gerçek Kötüler 45
Siyam ve Ay
1. Scooby Doobyler 80

1. Yogi Yahoolar 80

1. Gerçek Kötüler 80
Toplamda Scooby Doobyler 14, Yogi Yahoolar 7, Gerçek Kötüler 2 bölüm kazanırken son bölümde bütün takımlar eşit puan almıştır.