stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Beşiktaş Kültür Merkezi
BKM Mutfak > Kadro > Oyuncu Kadrosu (Yeni)

Atakan Çelik
Ayşegül Yılmaz
Batuhan Soyaslan
Begüm Çağla Taşkın
Cemile Çiğdem Canyurt
Cihan Talay
Ecem Sena Bayır
Eda Nur Hancı
Engin Demircioğlu
Evliya Aykan
Ezgi Özyürekoğlu
Fatih Öztürk
Fatma Tezcan
Gözde Şencan
Gürhan Altundaşar
Hamza Yazıcı
Hilmi Deler
Metin Pıhlıs
Ozan Yiğit
Safa Sarı
Sema Özkan
Yasin Çam
Çok Güzel Hareketler Bunlar eski logosu
Çok Güzel Hareketler 2'nin logosu
Arles'daki Langlois Köprüsü

| --- | --- |


Sanatçı: Vincent van Gogh
Yıl: 1888 (1888)
Tür: Tuval üzerine yağlı boya
Boyutlar: 49.5 cm × 64.5 cm (19.5 in × 25.4 in)
Konum: Wallraf-Richartz Müzesi, Köln, Almanya
Arles'daki Langlois Köprüsü, Vincent van Gogh'un dört yağlıboya ve bir suluboya tablosuyla dört eskizinin konusu olmuştur. Van Gogh'un Güney Fransa'nın Arles kentinde yaşadığı 1888 yılında yapmış olduğu bu eserler, ressamın biçimsel ve yaratıcı yönlerinin birleşmesini temsil etmektedir. Van Gogh, perspektifi resmederken kesin çizgiler ve açılar yaratmak için Lahey'de üretip kullandığı perspektif çerçevesini kullanmıştır.
Van Gogh, uyumlu ve bütünlüklü bir görüntü yaratmak için renkleri basit bir şekilde kullanmasından da anlaşılacağı üzere, Japon tahta baskılarından etkilenmiştir. Mavi ve sarı gibi zıt renkler, eserlere canlılık katmak için kullanılmıştır. Işığın yansımasını tasvir etmek için renkleri kullanarak, impasto ile resim yaptı. Tablonun konusu ise bir su kanalı üzerindeki açılır kapanır köprüydü ve bu köprü, ressama memleketi Hollanda'yı hatırlatmaktaydı. Vincent, köprüyü resmeden çalışmalarını bitirdikten sonra kardeşi Theo'ya tablolardan birini çerçeveletip Hollanda'daki bir sanat simsarına göndermesini istedi.
Günümüzde, yeniden inşa edilmiş olan Langlois Köprüsü'nün adı artık Pont Van-Gogh'tur. (Fransızca: Van Gogh Köprüsü)
Arka plan > Arles

Van Gogh, Langlois Köprüsü tablolarını ve çizimlerini/eskizlerini yaptığında 35 yaşındaydı. Güney Fransa'daki Arles'da yaşıyordu ve kariyerinin zirvesindeydi; en iyi eserlerinden bazılarını burada üretti: ayçiçekleri, tarlalar, çiftlik evleri ve Arles, Nîmes ve Avignon bölgelerindeki insanlar. Van Gogh için verimli bir dönemdi: 15 aydan kısa bir sürede yaklaşık 100 çizim yaptı, 200'den fazla tablo üretti ve 200'den fazla da mektup yazdı.
Arles kırsalındaki kanallar, asma köprüler, yel değirmenleri, sazdan çatılı evler ve geniş tarlalar, Van Gogh'a Hollanda'daki yaşamını anımsatıyordu. Arles; ona aradığı teselliyi ve parlak güneşi getirmiş, daha canlı renkler, yoğun renk zıtlıkları ve çeşitli fırça darbeleriyle resim yapmayı keşfetmesi için gerekli koşulları sağlamıştır. Ayrıca Hollanda'da almış olduğu sanat eğitiminin yöntemlerini yeniden uygulamaya başladı; özellikle çizimlerinde kamış kalem kullandı.
Arka plan > Langlois Köprüsü

Langlois Köprüsü, Arles'dan başlayıp Bouc'a değin uzanan su kanalındaki geçiş noktalarından biriydi. Çift kirişli açılır kapanır köprü, 19. yüzyılın ilk yarısında inşaa edildi. Köprü, Akdeniz'e genişletilen kanallar ağı üzerindeki su ve yol trafiğini yönetmek için yapılan havuzlar ve köprülerden bir tanesiydi. Arles'ın hemen dışında bulunan köprü, resmi olarak "Pont de Réginel" ismiyle adlandırılıyordu ancak halk arasında köprü bekçisinin adına izafeten "Pont de Langlois" olarak biliniyordu. Orijinal asma köprü, 1930'da kaldırıldı ve yerine betonarme bir körpü yapıldı. Ancak, betonarme köprü 1944'te Fransa'yı terk eden  Almanlar tarafından havaya uçuruldu; bir Akdeniz bir limanı olan Fos-sur-Mer'deki köprü hariç, kanal boyunca uzanan diğer tüm köprüler de bu dönemde yıkıldı. Fos Köprüsü; Langlois Köprüsü'nün bulunduğu yere taşınmak üzere 1959'da söküldü ancak yapısal zorluklar nedeniyle, orijinal yerinden birkaç kilometre uzaktaki Montcalde Havuzu'nda yeniden kuruldu.
Vincent van Gogh, kardeşi Theo'ya yazdığı mektuplara göre, 1888 Mart'ının ortalarında Langlois Köprüsü yakınlarında çamaşır yıkayan kadınları konu alan bir eskiz hazırlamaya başladı ve 2 Nisan civarında da köprünün başka bir tuvalini yapmaya başladı. Bu, Arles kanalının üstünden geçen Langlois Köprüsü'nü resmettiği birkaç versiyonun ilkiydi.
Van Gogh'un Langlois Köprüsü'nü konu alan eserleri üzerine çalışan ve Van Gogh ve Gauguin: Kutsal Sanat Arayışı adlı kitabı yazan müellif Debora Silverman, eserler için "Van Gogh'un köprü tasvirleri, Japonist göndermelerle harmanlanmış tuhaf bir nostalji çalışması olarak değerlendirilmelidir." yorumunu yapıyor. Van Gogh, köprüyle alâkalı tablo ve eskizlerin yapımına "manzaradaki bu zanaat düzeneğinin yapısı, işlevi ve bileşen parçalarına ciddi ve devamlı bir şekilde" yaklaşmıştır.
Arka plan > Perspektif çerçevesi

Van Gogh, Arles'de yaşarken Lahey'de yaptırdığı perspektif çerçevesini tekrar kullanmaya başladı. Alet, yakınlardaki nesnelerin uzaktaki nesnelerle oranını karşılaştırmak maksadıyla açık hava gözlemlerinde kullanıldı. Langlois Köprüsü'nün özne olduğu eserlerin bazıları çerçevenin yardımıyla yapılmıştır. Çerçevenin kullanımı, ressamın "asma köprüyü bir mekanizma olarak keşfetmesini derinleştirdi."
Arka plan > Japon etkisi

Langlois Köprüsü, Van Gogh'a Hiroshige'nin Büyük Köprü'de Ani Sağanak baskısını hatırlattı. Japon ahşap baskılarından esinlenen Van Gogh, Japon sanat eserlerindeki teknikleri kendi eserlerine entegre etmeye çalıştı. Langlois Köprüsü hakkında Émile Bernard'a yazdığı bir mektupta şunları söylemektedir: "Japonlar kendi ülkelerinde hiçbir ilerleme kaydedemiyorlarsa bile, sanatlarının Fransa'da devam ettiğinden şüphe edilemez." Van Gogh'un Japon estetiğine sahip olan Langlois Köprüsü tabloları, uyumlu ve bütünlüklü bir görüntü yaratmak için basitleştirilmiş bir renk kullanımını yansıtır. Hareketi ima etmek için ana hatlar kullanılmıştır. Ressam, daha az renk tonu kullanıp birden fazla ince renk çeşidini tercih etti. Langlois Köprüsü, Van Gogh'a Hiroshige'nin Büyük Köprü'de Ani Sağanak eserini anımsatmıştı. Bu durum, ressamı etkiledi ve onu mavi gökyüzüne karşı sarı desenler gibi renk kalıpları kullanmaya yöneltti; bu renkler Japon baskılarının canlılık duygusunu ve Güney Fransa'daki ışığın canlı kalitesini yaratmak için seçildi. Bu yaklaşımlar daha güçlü bir etki yarattı ve kırsal yaşam tarzının daha basit, ilkel niteliğini tasvir etti.
Benzer kompozisyonlara sahip üç tablo

Arles'daki Langlois Köprüsünde Çamaşırcı Kadınlar, van Gogh'un en ikonik ve en sevilen resimlerinden biridir ve Arles döneminin ilk şaheseri olarak kabul edilir. Tablo, kanal kıyısındaki yaygın faaliyetleri tasvir eder. Küçük boyutlardaki sarı bir at arabası köprüyü geçerken, önlüklü ve rengarenk şapkalı bir grup kadın kıyıda çamaşır yıkamaktadırlar. Van Gogh, bu eserinde renk teorisi ve "eş-zamanlı kontrastlar yasası" hakkındaki bilgi birikimini ustalıkla kullanmıştır. Çimenler, kırmızı-turuncu ve yeşil renkli fırça darbeleriyle tasvir edilmiştir. Köprüde, gökyüzünde ve nehirde sarı ve mavi tamamlayıcı renkler kullanılmıştır. Tamamlayıcı renklerin kullanımı her rengin etkisini yoğunlaştırarak "canlı ve renksel olarak birleşik bir bütün" yaratmıştır.
"Manevi Bilgeliğin Peşinde: Vincent van Gogh ve Paul Gauguin'in Fikirleri ile Sanatları" adlı eserin yazarı Naomi Mauer, van Gogh'un bu tablodaki teknik ve sanatsal işçiliğini anlatıyor:
"Düzensel olarak, köprünün dikey ve yatay geometrisi ve suda yansıması, tuvale klasik bir simetri ve denge kazandıran büyük bir merkezi haç yaratır. Yukarıdaki gökyüzü şeritleri ve aşağıdaki kıyı tarafından yansıtılan ve kuşatılan bu merkezi geometrik çerçeve, tepenin ve kıyının büyük dalgalı kıvrımı, suyun dairesel dalgalanmaları eşliğinde çamaşırcı kadınların yuvarlak topuzları ve sağdaki esnek, hafif eğri otlarla rahatlatılır ve canlandırılır. Langlois Köprüsü, hem biçimsel hem de renkser olarak Vincent'ın doğayı temel renksel ve biçimsel unsurlarına soyutlamasını ve bu bileşenlerden insanlığın ve eserlerinin mükemmel bir şekilde bütünleştiği, uyumlu bir halde iç içe geçmiş bir birlik yaratmasını gösterir."
Van Gogh, suluboya çalışması olan Arles'daki Langlois Köprüsü (F1480) eserinde, köprünün donanımını, örneğin demir destekler, teçhizat ve zincir kasnakları gibi ayrıntılarını suluboyayla kesin bir şekilde aktarmayı başarmıştır.
Arles'daki Langlois Köprüsünde Çamaşırcı Kadınlar, 1888, Kröller-Müller Müzesi, Otterlo, Hollanda (F397)
Arles'daki Langlois Köprüsü, 1888, Özel koleksiyon (F571)
Arles'daki Langlois Köprüsü, suluboya, 1888, Özel koleksiyon (F1480)
Diğer iki tablo > Arles'daki Langlois Köprüsü ile Kanalın Kenarındaki Yol (F400)

Van Gogh, tabloyu yaparken konuya ve anlatmak istediklerine göre farklı teknikler kullanmıştır. Ön plandaki çimenler ve yol süratle boyandı. Bununla birlikte, köprü daha ayrıntılı olarak resmedildi ve açıkça görülen taş iskeleler ve ahşap kirişler mevcuttu. Köprü platformunu kaldırmak için kullanılan halatlardaki ayrıntılar, bunların ahşap kaldırma tertibatına bağlı olduğunu göstermektedir. Van Gogh, köprünün sudaki yansımasına da dikkat etmiştir. Uzakta başka bir asma köprü daha bulunmaktadır.
Van Gogh, tabloyu "komik bir şey... Her gün yaratmayacağım" sözleriyle nitelendirdi. Bu tablonun geçtiği yerin atmosferinde ona memleketini hatırlatan bir şeyler vardı. Kardeşi Theo'dan tablonun daha eski bir versiyonunu mavi ve altın sarısıyla çerçevelemesini (ön tarafta mavi, yan tarafta altın rengi olacak şekilde) ve bunu Hollanda'da Tersteeg adlı bir sanat simsarına sunmasını istedi. Tersteeg, van Gogh ve kardeşi Theo'yu Lahey'de yaşadıkları dönemden tanımaktaydı. Van Gogh'un erken dönem sanatsal ilgi alanlarını besledi ancak van Gogh'un Sien adında bir fahişeyle yaşamaya başlamasından sonra ilişkileri bozuldu.
Ressam ve eserleri hakkında önemli bir merkez olan Van Gogh Müzesi, bu tablonun (F400) üç tablodan oluşan serinin sonuncu tablosu olduğunu iddia ediyor fakat sanat tarihçisi Debora Silverman, çalışmalarında ana hatlarıyla belirttiği gibi dört yağlıboya tablo ve beşinc olarak da bir suluboya tablo tespit etmiştir.
Diğer iki tablo > Arles'daki Langlois Köprüsü (F570)

Almanya'nın Köln kentindeki Wallraf-Richartz Müzesi'nde mevcut olan Arles'daki Langlois Köprüsü, Langlois Köprüsü'nü elinde bir şemsiye tutarak köprüyü geçmekte olan bir kadın ile onun ilerisinde hareket eden bir at arabasıyla tasvir ediyor. Kanaldaki su, köprüyü ve gökyüzündeki birkaç bulutu belli belirsiz yansıtıyor. Van Gogh, ışığı tıpkı gözümüzle gördüğümüz halindeki gibi yansıtabilmek için impasto boya ve renk kullanıyor. Taş destekler arasında hareketli bir orta bölümü bulunan açılır köprünün iki yanında iki uzun servi ağacı ve beyaz bir ev bulunmaktadır.
Arles'daki Langlois Köprüsü ile Kanalın Kenarındaki Yol, 1888, Van Gogh Müzesi, Amsterdam (F400)
Arles'daki Langlois Köprüsü, 1888, Wallraf-Richartz Müzesi, Köln (F570)
Çizimler

Van Gogh, Arles'a gelişinden kısa bir süre sonra, kardeşinden Armand Cassagne'nin Çizim Alfabesi Rehberi adlı eserinin bir kopyasını kendisine göndermesini istedi. Bu isteği, Langlois Köprüsü'nün çizimleri ve tablolarında kullandığı perspektif çerçevesi gibi temel çizim uygulamalarına geri dönme isteğinden kaynaklandı. Ressamın arkadaşı Émile Bernard'a yazmış olduğu 18 Mart 1888 tarihli bir mektup, köprünün bir eskizini (JH 1370) ve benimsemeyi düşündüğü renk şemasını içermekte olup; van Gogh'un tablosuna hazırlık olarak taslak ve çizim yaptığını açıkça göstermektedir. Mektubun devamında, kentin (Arles) "asma köprüsünün garip silüetini devasa sarı bir güneşe nasıl yansıttığından" bahsetmiştir.
Arles yakınlarındaki Langlois Köprüsü (Émile Bernard'a yazılan mektuptan bir eskiz), Mart 1888, J. P. Morgan Kütüphanesi, New York (JH 1370)
Şemsiyeli Bayan ile Açılır Köprü, dolmakalem ile çizilmiş, 23.5 × 31 cm, 1888, Los Angeles County Sanat Müzesi (F1471)
Langlois Köprüsü, Arles, dolmakalem ile çizilmiş, 35.5 × 47 cm, Mayıs 1888, Staatsgalerie Stuttgart (F1470)
Arles'da Açılır Köprü, mum boyasıyla yapılmış çalışma, 1888, Rhode Island Tasarım Okulu Müzesi, Providence (F1416)
Tablonun medyadaki görünümleri

İngiliz yazar Arthur C. Clarke, 2001: Bir Uzay Destanı adlı romanında Van Gogh'un Arles Köprüsü tablosundan söz etmiştir. Romanda, David Bowman adlı karakter, Stargate'ten geçtikten sonra "şık, isimsiz bir otel süitinin" oturma odasını incelerken tabloyu (Andrew Wyeth'in Christina's World adlı tablosuyla birlikte) fark eder. Ancak tablo romandan uyarlanmış olan filmde yer almamıştır.
Arjantinli müzisyen Luis Alberto Spinetta, en ünlü şarkılarından biri olan "Cantata de puentes amarillos" (İspanyolca: "Sarı Köprüler Kantatı") adlı eserinde bu tabloya atıfta bulunmuştur. Spinetta, van Gogh'un Theo'ya yazdığı mektuplara, Fransız şair Antonin Artaud'nun "Van Gogh, İntihar Eden Adam" adlı makalesini okurken ulaşmıştır. Parça, şairin adını taşıyan ve genel olarak Arjantin rock tarihinin en iyi albümü olarak kabul edilen 1973 tarihli Artaud albümünün merkezinde yer almaktadır.
Tablo, The Amazing Race'in 30. sezonunda da yer alıyor. Burada, takımlar, aslında ayrıntılı bir kaydırma bulmacası olan ve şövaleyi açmak ve içindeki ipuçlarını almak için resmin öğelerini belirli bir sırayla kaydırmalarını gerektiren bu resmi bulacaklardı.
Arles'daki Langlois Köprüsünde Çamaşırcı Kadınlar, Japon yönetmen Akira Kurosawa'nın ''Düşler'' filminde isimsiz hayalperestin ziyaret ettiği çok sayıda van Gogh tablosundan biridir. Martin Scorsese, bir buğday tarlasını resmetmek için köprüyü geçen Vincent van Gogh'u canlandırmıştır.
Bibliyografya

Arfin, F (2005). Adventure Guide to Provence & the Cote D'azur. Edison, NJ: Hunter Publishing. 1-58843-505-9ISBN 1-58843-505-9.
Cowley, Robert L. S. (2014). "Van Gogh's Fascination with the Bridge at Arles," Blue Flag (Journal of the DBA - The Barge Association), 108 (October 2014), pp 18–22.
Fell, D (2005) [2004]. Van Gogh's Women: Vincent's Love Affairs and Journey Into Madness. New York: Carroll & Graf Publishers. 0-7867-1655-XISBN 0-7867-1655-X.
Hulsker, Jan (1986), The complete Van Gogh, Outlet, p. 308, 0-8109-1701-7.
Mancoff, D (2008). Van Gogh's Flowers. London: Frances Lincoln Limited. 978-0-7112-2908-2ISBN 978-0-7112-2908-2.
Maurer, N (1999) [1998]. The Pursuit of Spiritual Wisdom: The Thought and Art of Vincent van Gogh and Paul Gauguin. Cranbury: Associated University Presses. 0-8386-3749-3ISBN 0-8386-3749-3.
Morton, M; Schmunk, P (2000). The Arts Entwined: Music and Painting in the Nineteenth Century. New York: Garland Publishing. 0-8153-3156-8ISBN 0-8153-3156-8.
Naifeh, Steven; Smith, Gregory White (2011). Van Gogh: The Life. Profile Books: 978-1-84668-010-6
Perkowitz, S (1996). Empire of Light: A History of Discovery in Science and Art. Washington, D.C.: Joseph Henry Press. 0-309-06556-9ISBN 0-309-06556-9.
Shoham, S (2002). Art, crime, and madness: Gesualdo, Caravaggio, Genet, Van Gogh, Artaud. Brighton, England: Sussex Academic Press. 1-903900-05-0ISBN 1-903900-05-0.
Silverman, D (2000). Van Gogh and Gauguin: The Search for Sacred Art. New York: Farrar, Straus and Giroux. 0-374-28243-9ISBN 0-374-28243-9.
Orijinal açılır köprüye ait bir fotoğraf, 1902. Bu ahşap köprünün yerine 1930'da betonarme bir köprü yapılmıştır. Van Gogh'un zamanında köprünün adı, Pont de Langlois yani Langlois Köprüsü'ydü. Köprünün yeri değiştirildi ve adı Pont Van-Gogh (Van Gogh Köprüsü) olarak değiştirildi
Osroene

Osroene veya Osrhoene (/ɒzˈriːniː/ ; Greek) Yukarı Mezopotamya'da eski bir bölge ve devletti. Başkentinin (şimdiki Şanlıurfa, Türkiye) "Edessa Krallığı" (Klasik Süryanice: ܡܠܟܘܬܐ ܕܒܝܬ ܐܘܪܗܝ / "Urhay Krallığı") olarak da bilinen Osroene Krallığı, MÖ 2. yüzyıldan MS 3. yüzyıla kadar var olmuş ve Abgarid hanedanı tarafından yönetilmiştir.   Genellikle Partlarla ittifak yapan   Osroene Krallığı, MÖ 132'den MS 214'e kadar tam bağımsızlığını sağlamak için yarı özerkliğe sahipti. Arap kökenli bir hanedan tarafından yönetilse de, krallığın nüfusu ağırlıklı olarak Arami'ydi ve Yunan ve Part karışımıydı.  Ayrıca, Edessa'da bazı Arap kültleri de onaylanmış olsa da, şehrin kültürel ortamı, güçlü Part etkilerinin yanı sıra temel olarak Aramice idi.
İktidardaki Abgarid hanedanı, Roma İmparatoru Caracalla (r. 211-217) döneminde, muhtemelen 214 veya 216'da Romalılar tarafından devrildi ve Osroene bir eyalet olarak Roma imparatorluğuna dahil edildi, ancak Roma imparatoru Gordianus III (238-244) döneminde kısa bir süre içinde Osroene yeniden kuruldu. Hristiyanlık Osroene'ye erken geldi. 318'den itibaren Osroene, Doğu'nun Piskoposluğunun bir parçasıydı. 5. yüzyıla gelindiğinde, Edessa Süryani edebiyatının ve öğreniminin ana merkezi haline gelmişti. 608'de Sasani imparatoru II. Hüsrev (r. 590-628) Osroene'yi aldı. Kısa süre içinde Bizanslılar tarafından yeniden fethedildi, ancak 638'de Müslüman fetihlerinin bir parçası olarak Emevi Araplarının hakimiyetine girdi.
Krallığın hristiyanlığı kabul eden ilk devlet olduğuna dair efsaneler olsa da buna dair kanıtlar yoktur.
Yöneticileri Arap, ancak halkı Yunan ve Part karışımı olan Arami olan bir krallıktı.
Arka plan ve Roma Eyaletleri

Osroene veya Edessa, MÖ 136'dan itibaren Güney Kenan ve Kuzey Arabistan, Osrhoeni'den göçebe Nabati Arap kabilesinin bir hanedanı aracılığıyla çökmekte olan Seleukos İmparatorluğu'ndan bağımsızlığını kazanan birkaç devletten biriydi. Osroene'nin adı ya bu kabilenin adından ya da Edessa'nın orijinal Aramice adı olan Orhay'dan (Urhay) türetilmiştir.  Bölgede Arap etkisi güçlüydü.
Osroene dört yüzyıl boyunca ayakta kaldı, yirmi sekiz hükümdar ara sıra sikkelerine "kral" adını verdi. Osroene krallarının çoğuna Abgar veya Manu deniyordu. Bu krallar şehir merkezi Edessa'da kalıyordu
Osroene genellikle Part İmparatorluğu ile müttefikti.   Part İmparatorluğu'nun egemenliği altındaki bir dönemden sonra, 114'te yarı özerk bir vasal devlet olarak Roma İmparatorluğu'na dahil edildi ve 214'te basit bir Roma eyaleti olarak birleştirildi. Osroene'nin Hristiyanlığı devlet dini olarak kabul eden ilk devlet olduğuna dair uydurma bir efsane mevcuttur, ancak bu iddiayı destekleyecek yeterli kanıt yoktur.
Nüfus ve Kültür

Osroene'nin yöneticilerinin çoğu Arap kökenli Abgarid hanedanından olsa da, krallığın nüfusu Yunan ve Part karışımıyla ağırlıklı olarak Arami'ydi. Buna ek olarak, Arap kültleri Edessa'da (ikizler Monimos ve Azizos) onaylanmış olsa da, kültürel ortamı, güçlü Part etkilerinin yanı sıra temel olarak Aramice idi. Maurice Sartre'a göre: "Dolayısıyla Edessa'yı yalnızca bir Arap şehri olarak görmek saçma olurdu, çünkü kültürü bölgenin göçebe Araplarına çok az şey borçluydu". Daha sonra Roma İmparatorluğu içinde Edessa, Süryani Hristiyanlığının en önemli merkeziydi. Nebati hanedanları döneminde Osroëne, Süryani Hristiyanlığından giderek daha fazla etkilenmeye başladı ve Helenizm'e karşı yerel bir tepkinin merkezi oldu.
Yaşlı Plinius yazılarında Osroene ve Kommagene Krallığı'nın yerlilerini Arap, bölgeyi Arabistan olarak adlandırır. Abgar II, Plutarch tarafından "Arap phylarch" olarak adlandırılırken, Abgar V, Tacitus tarafından "Arapların kralı" olarak tanımlanır.
Edessene onomastiği birçok Arapça isim içerir.  Edessa'nın yönetici hanedanlığında en yaygın olanı, eski Arap toplulukları arasında iyi bilinen bir isim olan Abgar'dır. Hanedanlığın bazı üyeleri İranlı isimler taşırken diğerleri Arap isimlerine sahipti.  Judah Segal, "-u" ile biten isimlerin "şüphesiz Nabatça" olduğuna dikkat çeker.  Abgarid hanedanları " Aramice'nin bir biçimini" konuşuyorlardı.
Roma eyaleti Osroene

Devletin bağımsızlığı muhtemelen M.S. 214'te; Caracalla'nın saltanatı sırasında, monarşi Roma İmparatorluğu tarafından kaldırıldı ve Osroene bir eyalet (koloni) olarak Roma İmparatorluğuna dahil edildi. Bu, Romalıların defalarca savaş halinde olduğu ve birkaç kez alınıp geri alındığı Pers imparatorluklarına yakın bir sınır eyaletiydi. Sınırda olduğu için orada konuşlanmış bir Roma lejyonu vardı. Legio III Parthica ve onun Castrum'u (ev üssü) Rhesaina olabilir, ancak bu belirsizdir.
İmparator Diocletian'ın hükümdarlığı sırasında (284-305) tetrarşi reformunu takiben , aynı adı taşıyan praetorian prefektörlüğünde Doğu piskoposluğunun bir parçasıydı.
4. yüzyılın sonlarında Notitia Dignitatum'a göre, praeses rütbesinde bir vali tarafından yönetiliyordu ve aynı zamanda vir illustris olarak derecelendirilen ve aşağıdaki ordu birimlerine komuta eden (c. 400) dux Mezopotamya'nın koltuğuydu.
Hükümdarları

| Kral | Dönem | Açıklama |
| --- | --- | --- |
| Aryu | 132–127 BC |  |
| Abdu, Maz'ur'un oğlu | 127–120 BC |  |
| Fradasht, Gebar'u'n oğlu | 120–115 BC |  |
| Bakru I, Fradasht'ın oğlu | 115–112 BC |  |
| Bakru II, son of Bakru | 112–94 BC | Tek başına yönetti. |
| Bakru II and Ma'nu I | 94 BC | Birlikte yönettiler |
| Bakru II and Abgar I Piqa | 94–92 BC | Birlikte yönettiler |
| Abgar I | 92–68 BC | Tek başına yönetti. |
| Abgar II, son of Abgar I | 68–53 BC |  |
| fetret devri | 53–52 BC | fetret |
| Ma'nu II | 52–34 BC |  |
| Paqor | 34–29 BC |  |
| Abgar III | 29–26 BC |  |
| Abgar IV Sumaqa | 26–23 BC |  |
| Ma'nu III Saflul | 23–4 BC |  |
| Abgar V Ukkama, son of Ma'nu | 4 BC–7 AD | Birinci vekil kral |
| Ma'nu IV, son of Ma'nu | 7–13 AD |  |
| Abgar V Ukkama | 13–50 AD | İkinci vekil kral |
| Ma'nu V, son of Abgar | 50–57 AD |  |
| Ma'nu VI, son of Abgar | 57–71 AD |  |
| Abgar VI, son of Ma'nu | 71–91 AD |  |
| fetret devri | 91–109 AD |  |
| Abgar VII, son of Ezad | 109–116 AD |  |
| fetret devri | 116–118 AD |  |
| Yalur (Yalud) and Parthamaspates | 118–122 AD | Birlikte yönettiler |
| Parthamaspates | 122–123 AD | Tek başına yönetti. |
| Ma'nu VII, son of Ezad | 123–139 AD |  |
| Ma'nu VIII, son of Ma'nu | 139–163 AD | Birinci Vekil kral |
| Wa'el, son of Sahru | 163–165 AD | Partlar tarafından kuruldu |
| Ma'nu VIII, son of Ma'nu | 165–177 AD | İkinci vekil kral |
| Abgar VIII the Great, son of Ma'nu | 177–212 AD |  |
| Abgar IX Severus, son of Abgar | 212–214 AD | Romalılar tarafından tahttan indirildi; Osroene, bir Roma eyaleti (colonia)   olarak dahil edilmiştir. |
| Ma'nu IX, son of Ma'nu | 214–240 AD | Tek başına yönetti. |
| Abgar X Frahad, son of Ma'nu | 240–242 AD | Tek başına yönetti. |
Sina Dağı'ndaki Azize Katerina Manastırı'ında bulunan "Edessa'nın Kara Agbarı" adındaki Osroene hükümdarının elinde tuttuğu İsa madalyonunu gösteren X. yüzyıla ait ikona.
Osroene dahil olmak üzere Roma Eyalerletleri (MÖ 31'den itibaren)
Roma imparatoru Septimius Severus döneminde Osroene'de hüküm süren kral Abgar'ın madeni parası (193-211)
Kırıkkale milletvekilleri listesi

Kırıkkale milletvekilleri, Türkiye Büyük Millet Meclisinin 19. döneminden beri Kırıkkale şehrini temsil eden milletvekillerinin listesidir. Kırıkkale, 21 Haziran 1989 tarih ve 20202 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 3578 sayılı Kanunla il olmuştur.