stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Lev Şestov
Felsefe > Etkilemek

"Şestov'un kitaplarını birine verdiğimde genellikle çok seviniyorlar. Propagandasını yaptığım iki yazar var: biri Herzen, diğeri Şestov. Her ikisi de son derece terbiyeli, açık fikirli, açık yürekli insanlardır."
Isaiah Berlin
Şestov, Rusya'da Nikolay Berdyaev ve Sergey Bulgakov, Fransa'da Jules de Gaultier, Georges Bataille, Lucien Lévy-Bruhl, Paul Celan, Gilles Deleuze ve Albert Camus, İngiltere'de ise D. H. Lawrence, Isaiah Berlin ve John Middleton Murry tarafından büyük hayranlık ve saygı görüyordu. Yahudi düşünürler arasında Hillel Zeitlin'i etkilemiştir.
Bugün, Shestov İngilizce konuşulan dünyada pek bilinmiyor. Bunun bir kısmı, eserlerinin kolayca ulaşılabilir olmamasından kaynaklanmaktadır. Kısmen de tartıştığı spesifik temalar modası geçmiş ve "yabancı"dır. Yazılarında kasvetli ve aynı zamanda coşkulu bir atmosfer hakimdir. Ve neredeyse nihilist pozisyonu ile dini bakış açısı ilk bakışta rahatsız edici ve tutarsız bir kombinasyondur.
Ancak Albert Camus (Sisifos Söyleni adlı eserinde ondan bahseder), Benjamin Fondane (öğrencisi), şair Paul Celan ve özellikle Şestov hakkında yazan Emil Cioran gibi yazarları etkilemiştir:
Şestov, Gilles Deleuze'nun eserlerinde de yer alır; Nietzsche ve Felsefe'de ara sıra adı geçer ve Difference and Repetition adlı çalışmada da yer alır.
Leo Strauss, "Kudüs ve Atina" adlı eserini, kısmen Şestov'un "Atina ve Kudüs" adlı eserine bir yanıt olarak yazmıştır.
Son zamanlarda, Dostoyevski'nin felsefesinin yanı sıra, birçok kişi Şestov'un rasyonel, tutarlı ve kendi kendine açık olana karşı verdiği mücadelede teselli bulmuştur; örneğin, Case Western Reserve Üniversitesi'nden Bernard Martin, şimdi çevrimiçi bulunan eserlerini çeviren kişi; ve The Annihilation of Inertia: Dostoevsky and Metaphysics adlı kitabı yazan bilim insanı Liza Knapp. Bu kitap, Dostoyevski'nin kendi kendine açık olan "duvar"a karşı verdiği mücadeleyi değerlendirmekte ve birkaç kez Şestov'a atıfta bulunmaktadır.
Michael Richardson'ın Georges Bataille üzerine yaptığı araştırmaya göre, Bataille üzerinde erken dönemde Şestov'un etkisi olmuş ve onu Nietzsche ile tanıştırmıştır. Shestov'un teolojiye ilişkin radikal görüşlerinin ve aşırı insan davranışlarına olan ilgisinin Bataille'in kendi düşüncelerini muhtemelen etkilediğini ileri sürer.
Başlıca eserleri

Şestov'un en önemli eserleri::
Shakespeare ve eleştirmeni Brandeis, (Rusça: Шекспир и его критик Брандес, St. Petersburg: Stasyulevitch), 1895
Tolstoy ve Nietzsche’nin Öğretisinde İyilik, (Rusça: Толстого и Ницше (философия и проповедь)), 1899.
Dostoyevski ve Nietzsche – Trajedinin Felsefesi, (Rusça: Достоевский и Ницше (философия трагедии), St. Petersburg: Stasyulevitch) 1903.
Her Şey Mümkündür (Temelsizliğin Tanrılaştırılması), (Rusça: Апофеоз беспочвенности (опыт адогматического мышления), St. Petersburg: Obshestvenaya Polza) 1905.
Başlangıçlar ve Bitişler, Начала и Конци. Сборник статей, St. Petersburg: Stasyulevitch, 1908
Büyük Nöbetler, (Великие Кануны, St. Petersburg: Shipovnik), 1911
Potestas Clavium, (Власт ключей. Potestas Clavium, Berlin: Skythen-Verlag, 1923) 1919
Eyüp'ün Terazileri'nde, (На Весах Иова. Странствования по душам, Paris: Annales Contemporaines) 1923–29.
Kierkegaard ve Varoluşçu Felsefe, (Rusça: Киргегард и экзистенциальная философия (Глас вопиющего в пустыне)) 1933–34.
Atina ve Kudüs, (Fransızca: Athènes et Jérusalem (Essai de philosophie religieuse)) 1930–37.
Daha fazla okuma

Ramona Fotiade: "Yaşamın Anlamı ve Bilimsel Bilginin Eleştirisi", Emerson, Pattison ve Poole (editörler), Rus Dini Düşüncesi Oxford El Kitabı, Oxford: OUP, 2020, ss. 464–79.
(Fransızca) Genevieve Piron : Léon Chestov, philosophe du déracinement, Éditions L'Âge d'Homme, 2010 ().
Ramona Fotiade: Léon Chestov 1866-1938 La Pensée du dehors, Société d'Études Leon Chestov/ Le Bruit du Temps, 2016 (ISBN 978-2-3587-3100-3)
Lev Şestov'un portresi, Leonid Pasternak, 1910.
Lev Şestov
Filozoflar listesi (R-Z)

Filozoflar (ve felsefe tarihinde önemli olan diğerleri), alfabetik olarak sıralanmıştır:
İçindekiler

A B C Ç D E F G H I İ J K L M N O Ö P Q R S Ş T U Ü V W X Y Z
R

François Rabelais (1493–1553)[4]
Eduardo Rabossi (1930–2005)
Gustav Radbruch (1878–1949)[4]
Janet Radcliffe Richards (d. 1944)[3]
Sarvepalli Radhakrishnan (1888–1975)[3][4]
Assi Rahbani (1923–1986)
Ramakrishna Paramhansa (1836–1886)
Karl Rahner (1904–1984)[4]
Ramanuja (1017–1137)[1][3][4]
Frank Ramsey (1903–1930)[1][3][4][5]
Ian Thomas Ramsey (1915–1972)[4]
Paul Ramsey (1913–1988)
Petrus Ramus (1515–1572)[1][4][5]
Jacques Ranciere (d. 1940)
Ram Gopal Varma (d. 1989)
Ayn Rand (1905–1982)[4][5]
Hastings Rashdall (1858–1924)[1][3][4]
Felix Ravaisson-Mollien (1813–1900)[4]
John Rawls (1921–2002)[1][3][4][5]
John Ray (1627–1705)[1]
Daniel Raymond (1786–1849)
Joseph Raz (1939–2022)
Ebû Bekir er-Râzî (veya Rhazes), (865–925)[1][4]
Fahreddin er-Râzî (1149–1209)[4]
Paul Rée (1849–1901)[3]
Pierre-Sylvain Regis (1632–1707)[4]
August Wilhelm Rehberg (1757–1836)[5]
Wilhelm Reich (1897–1957)[3]
Helmut Reichelt (d. 1939)
Hans Reichenbach (1891–1953)[1][3][4][5]
Thomas Reid (1710–1796)[1][3][4][5]
Hermann Samuel Reimarus (1694–1768)[1]
Adolf Reinach (1883–1917)[4][5]
Karl Leonhard Reinhold (1757–1823)[1][4][5]
Karl Renner (1870–1950)[4]
Charles Bernard Renouvier (1815–1903)[1][3][4]
Nicholas Rescher (d. 1928)[3]
Jean Reynaud (1806–1863)
Rgyal tshab dar ma rin chen (veya Gyeltsap darma rinchen) (1364–1432)[4]
Urbanus Rhegius (1489–1541)[5]
David Ricardo (1772–1823)
Middletonlı Richard (y. 1249–1306)[4]
St. Victorlu Richard (ö. 1173)[4]
Cornwalllu Richard Rufus (veya Richardus Sophista) (1231–1259)[1][4][5]
David Ryazanov (1870–1938)
I. A. Richards (1893–1979)
Radovan Richta (1924–1983)
Heinrich Rickert (1863–1936)[5]
Paul Ricoeur (1913–2005)[1][3][4][5]
Bernhard Riemann (1826–1866)
Cedric Robinson (1940–2016)
R.R. Rockingham Gill (d. 1944)
Jacques Rohault (1617–1672)[4]
Erwin Rohde (1845–1898)
Francisco Romero (1891–1962)[3]
Avital Ronell (d. 1952)
Richard Rorty (1931–2007)[1][3][4][5]
Vasily Rozanov (1856–1919)
Compiègneli Roscelin (y. 1050–y. 1120)[1][4]
Johann Karl Friedrich Rosenkranz (1805–1879)
Eugen Rosenstock-Huessy (1888–1973)[5]
Franz Rosenzweig (1886–1929)[1][3][4][5]
Antonio Rosmini-Serbati (1797–1855)[1][4][5]
Alf Niels Christian Ross (1899–1979)[4]
William David Ross (1877–1971)[1][3][4][5]
Carlo Rosselli (1899–1937)
Gian-Carlo Rota (1932–1999)
Jean-Jacques Rousseau (1712–1778)[1][3][4][5]
Henri de Saint Simon (1760–1825)
Joseph Rovan (1918–2004)
Manabendra Nath Roy (1887–1954)
Josiah Royce (1865–1916)[1][3][4][5]
Pierre Paul Royer-Collard (1763–1845)
Vasily Rozanov (1856–1919)[4]
Ruan Ji (210–263)[1]
Arnold Ruge (1802–1880)[4]
Otto Rühle (1874–1943)
Michael Ruse (d. 1940)
Bertrand Russell (1872–1970)[1][3][4][5]
Jan van Ruysbroek (1293–1381)
Gilbert Ryle (1900–1976)[1][3][4][5]
T

Muhammed Hüseyin Tebatebayi (1903–1981)
Cevad Tebatebayi (d. 1945)
Debendranath Tagore (1817–1905)
Rabindranath Tagore (1861–1941)[3][4]
Tai Chen (veya Dai Zhen veya Tai Tung-Yuan) (1724–1777)[1][2][4]
Hippolyte Taine (1828–1893)[4]
Gáspár Miklós Tamás (1948–2023)
T'an Ssu-t'ung (1864–1898)[1]
Hajime Tanabe (1885–1962)[3][4]
T'ang Chun-i (1909–1978)[1]
Alfred Tarski (1901–1983)[1][3][4][5]
Władysław Tatarkiewicz (1886–1980)
Johannes Tauler (y. 1300 – 1361)[4]
Nicolaus Taurellus (1547–1606)[5]
Abu Hayyan al-Tawhidi (y. 930 – 1023)[4]
Charles Taylor (d. 1931)[1][3][4]
Harriet Taylor Mill (1807–1858)[1][4][5]
Ken Taylor (1954–2019)
Richard Taylor (1919–2003)[3]
Gustav Teichmuller (1837–1888)[1]
Pierre Teilhard de Chardin (1881–1955)[1][4]
Bernardino Telesio (1509–1588)[1][4][5]
Placide Tempels (1906–1977)
William Temple (1881–1944)[4]
Frederick Robert Tennant (1866–1957)[4]
Ávilalı Teresa (1515–1582)[1]
Tertullianus (y. 160 – y. 220)[1][4]
Johannes Nikolaus Tetens (1736–1807)[1][4]
Miletli Thales (y. MÖ. 635 – 543)[1][3][4]
Themistius (317–387)[4]
Freibergli Theodoric (y. 1250 – y. 1311)
Kireneli Teodorus (y. MÖ. 465 – 398)
Theofrastos (MÖ. 372–287)[3][4][5]
Helmut Thielicke (1908–1986)[4]
Peter Thielst (d. 1951)
Chartresli Thierry (fl. y. 1130–1150)[4]
Thomas Kempis (1380–1471)[4]
Erfurtlu Thomas (14. yüzyıl)[5]
Yorklu Thomas (13. yüzyıl)[4]
Christian Thomasius (1655–1728)[4]
William Thompson (1775–1833)
Judith Jarvis Thomson (1929–2020)[1][3]
Henry David Thoreau (1817–1862)[1][3][4][5]
Thrasimahos (MÖ. 5. yüzyıl)[1][4][5]
Thukididis (y. MÖ. 460 – y. MÖ. 400)[4]
Paul Tillich (1886–1965)[1][4]
Locrili Timaeus (MÖ. 5. yüzyıl)
Phliuslu Timon (y. MÖ. 300)[4][5]
Matthew Tindal (1657–1733)[4]
Alexis de Tocqueville (1805–1859)[4]
Tzvetan Todorov (1939–2017)[4]
John Toland (1670–1722)[3][4]
Francisco de Toledo (1515–1584)[1][4]
Lev Tolstoy (1828–1910)[4]
Tominaga Nakamoto (1715–1746)[4]
Alberto Toscano (d. 1977)
Friedrich Adolf Trendelenburg (1802–1872)
Ernst Troeltsch (1865–1923)[1][4]
Mario Tronti, (1931–2023)
Lev Troçki (1879–1940)[3][4]
Ehrenfried Walther von Tschirnhaus (1651–1708)[4]
Je Tsongkhapa (veya Dzongkaba veya Rinpoche) (1357–1419)[4][5]
Alyaksandr Tsvikievich (1888–1937)
Abraham Tucker (1705–1774)[4]
Benjamin Tucker (1854–1939)
Peter Tudvad (d. 1966)
Ernst Tugendhat (1930–2023)[3]
Raimo Tuomela (1940–2020)
Alan Turing (1912–1954)[3][4][5]
George Turnball (1698–1748)[1][4]
Nasîrüddin Tûsî (1201–1274)[2][4]
Kazimierz Twardowski (1866–1938)[3][4][5]
Michael Tye (d. 1950)
U

Pietro Ubaldi (1886–1972)
Udayana (11. yüzyıl)[4]
Uddyotakara (6. yüzyıl)[4]
Uisang (625–702)[4]
Strasbourglu Ulrich (1220–1277)[4]
Hermann Ulrici (1806–1884)
Ömer Hayyam (1048–1131)[5]
Miguel de Unamuno (1864–1936)[1][3][4]
Peter Unger (d. 1942)
Dimitri Uznadze (1886–1950)
V

Hans Vaihinger (1852–1933)[1][3][4][5]
György Mihály Vajda (d. 1935)
J. J. Valberg (d. 1936) [5]
Valentinius (veya Valentinus) (y. 100 – y. 153)[1]
Paul Valéry (1871–1945)
Lorenzo Valla (1406–1457)[1][3][4][5]
Vallabhacharya (1479–1531)[4]
Bas van Fraassen (d. 1941)[3]
Peter van Inwagen (d. 1942)
Lucilio Vanini (1585–1619)[1]
Francisco Varela (1946–2001)
Vasubandhu (4. yüzyıl)[1][4][5]
Vatsyayana (5. yüzyıl)[4]
Emerich de Vattel (1714–1767)
Gianni Vattimo (d. 1936)[4]
Vauvenargues (1715–1747)[1]
Gabriel Vazquez (1549–1604)[1]
John Venn (1834–1923)[4]
Henry Babcock Veatch (1911–1997)
Vladimir Vernadski (1863–1945)
Nicoletto Vernia (1442–1499)[4]
Giambattista Vico (1668–1744)[1][3][4][5]
Milan Vidmar (1885–1962)
Álvaro Vieira Pinto (1909–1987)
Michel Villey (1914–1988)[4]
Vital Du Four (1260–1327)[4]
Francisco de Vitoria (1492–1546)[1][3][4]
Svami Vivekananda (1863–1902)
Juan Luís Vives (1492–1540)[1][4][5]
Gregory Vlastos (1907–1991)[3][4]
Eric Voegelin (1901–1985)[4]
Carl Vogt (1817–1895)
V. Volodarsky (1891–1918)
Valentin Voloshinov (1895–1936)
Voltaire (1694–1778)[3][4][5]
Georg Henrik von Wright (1916–2003)[1][3][4]
Aleksandr Voronsky (1884–1937)
Lev Vıgotski (1896–1934)[3][4]
Boris Petrovich Vysheslavtsev (1877–1954)[4]
W

Jean Wahl (1888–1974)
Friedrich Waismann (1896–1959)
Alfred Russel Wallace (1823–1913)[4]
Michael Walzer (d. 1935)[3]
Ernest Wamba dia Wamba (1942–2020)
Wang Bİ (226–249)[1]
Wang Ch'ung (27–97)[1][4]
Wang Fuzhi (veya Wang Fu-Chih veya Wang Chuanshan), (1619–1692)[1][4]
Hao Wang (1921–1995)[3]
Wang Yangming (1472–1529)[1][3][4][5]
James Ward (1843–1925)[1][5]
Geoffrey J. Warnock (1923–1996)[3]
Mary Warnock (1924–2019)[3]
John B. Watson (1878–1958)[3]
Watsuji Tetsuro (1889–1960)[3][4][5]
Alan Watts (1915–1973)
Max Weber (1864–1920)[1][3][4][5]
Éric Weil (1904–1977)
Simone Weil (1909–1943)[1][3][4][5]
Ota Weinberger (1919–2009)[4]
Otto Weininger (1880–1903)
Adam Weishaupt (1748–1830)
Christian Hermann Weisse (1801–1866)
Victoria, Lady Welby (1837–1912)
Felix Weltsch (1884–1964)
Cornel West (d. 1953)
Edvard Westermarck (1862–1939)[1]
Hermann Weyl (1885–1955)[4][5]
Frantisek Weyr (veya Franz Weyr) (1879–1951)[4]
William Whewell (1794–1866)[1][3][4][5]
Benjamin Whichcote (1609–1683)
Alan R. White (1922–1992)
Thomas White (1593–1676)[4]
Alfred North Whitehead (1861–1947)[1][3][4][5]
David Wiggins (d. 1933)[3]
Alnwickli William (1270–1333)[1]
Auvergneli William (1180–1249)[1][4][5]
Auxerreli William (ö. 1231)[1][4]
Champeauxlu William (y. 1070 – 1121)[4][5]
Conchesli William (y. 1080 – 1154)[4]
Moerbekeli William (y. 1215 – 1286)[1]
Ockhamlı William (c. 1285 – 1347)
Shyreswoodlu William (veya William of Sherwood) (1190–1249)[1][4][5]
Bernard Williams (1929–2003)[1][3][4][5]
Donald Cary Williams (1899–1983)[5]
Raymond Williams (1921–1988)
Timothy Williamson (d. 1955)
Colin Wilson (1931–2013)
John Cook Wilson (1849–1915)[1][5]
Peter Winch (1926–1997)[3]
Wilhelm Windelband (1848–1915)[1][5]
Kwasi Wiredu (1931–2022)
John Wisdom (1904–1993)[3]
John Witherspoon (1723–1794)[4]
Stanisław Ignacy Witkiewicz (1885–1939)
Ludwig Wittgenstein (1889–1951)[1][3][4][5]
Adam de Wodeham (1298–1358)[1][4][5]
Christian Wolff (1679–1754)[1][3][4][5]
William Wollaston (1659–1724)[1][4]
Richard Wollheim (1923–2003)[3]
Mary Wollstonecraft (1759–1797)[1][3][4][5]
Nicholas Wolterstorff (d. 1932)
Wonchuk (613–696)[4]
Wonhyo Daisa (617–686)[4]
Woo Tsin-hang (veya Chih-hui) (1865–1953)
Chauncey Wright (1830–1875)[1][3][5]
Crispin Wright (d. 1942)[3]
Dorothy Maud Wrinch (1894–1976)
Jerzy Wróblewski (1926–1990)[4]
Wilhelm Wundt (1832–1920)[1][4][5]
John Wycliffe (y. 1330 – 1384)[1][3][4][5]
X

Xun Zi (veya Hsun Tzu), (y. MÖ. 310–237)[1][3][4][5]
Y

Yajnavalkya (y. MÖ. 1800)
Yang Chu (MÖ. 370–319)[1][4]
Yang Xiong (veya Yang Hsiung) (MÖ. 53–MS. 18)[1][4]
Sofya Yanovskaya (1896–1966)[2]
Yan Yuan (Qing hanedanlığı)Yen Yuan (1635–1704)[1]
Yi Hwang (veya Toegye) (1501–1570)[4]
Yi I (veya Yi Yulgok veya Yi Yi) (1536–1584)[4]
Yi Kan (1677–1727)[4]
Paul Yorck von Wartenburg (1835–1897)[5]
Arthur M. Young (1905–1995)
Iris Marion Young (1949–2006)
Pavel Yudin (1899–1968)
Z

Jacopo Zabarella (1533–1589)[1][4][5]
Edward N. Zalta (d. 1952)
Peter Wessel Zapffe (1899–1990)
Zeami Motokiyo (y. 1363 – y. 1443)[4]
Eduard Zeller (1814–1908)
Kıbrıslı Zenon (MÖ. 333–264)[3][4]
Elealı Zenon (y. MÖ. 495 – y. MÖ. 430)[3][4][5]
Sidonlu Zenon (MÖ. 1. yüzyıl)
Tarsuslu Zenon (fl. MÖ. 200)
Dewi Zephaniah Phillips (1934–2006)
Ernst Zermelo (1871–1953)[4]
Zhiyi (538–597)[4]
Zhou Guoping (d. 1945)
Zhu Xi (veya Chu Hsi) (1130–1200)[1][3][4][5]
Zhuang Zhou (veya Chuang Tzu veya Chuang Chou) (y. MÖ. 300)[1][3][5]
Alexander Zinoviev (1922–2006)
Howard Zinn (1922–2010)[2]
Slavoj Žižek (d. 1949)
Florian Znaniecki (1882–1958)
Zongmi (780–841)[4]
Zou Yan (MÖ. 3. yüzyıl)[1]
Xavier Zubiri (1889–1983)
Lizofosfatidilkolin

Lizofosfatidilkolin (lizoPC) veya lizolesitin, fosfatidilkolin'in sn-2 konumunda hidrolizi sonucu meydan gelen lipittir. İngilizce lysophosphatidylcholine 'in kısaltması lysoPC veya LPC olarak da bilinir. Lizo- öneki, Yunanca λύσις, lysis sözcüğünden, o da lyein = "ayrılmak"tan türemedir. Fosfolipaz aktivitesine sahip enzimler veya lesitin kolesteril asil transferaz (LCAT) gibi asiltransferaz mekanizmalı bazı enzimler bu lipiti oluşturabilir. Lizofosfatidilkolin oluşumu çeşitli sinyal transdüksiyon yollarının adımlarından biridir.
Sindirim sisteminde oluşan lizofosfatidilkolin duodenumda, pankreatik fosfolipaz A2'nin etkisiyle meydana gelir. Kanda oluşan lizofosfatidilkolin ise, LCAT enziminin etkisiyle HDL tanecikleri üzerinde bulunan fosfatidilkolin molekülünün sn-2 konumundaki yağ asil grubunun kolesterola aktarılması (transasilaz aktivitesi) ile meydana gelir. Hücre içinde, lizozomda bulunan lizozomal fosfolipaz A2 (LYPLA3) hem PLA2 aktivitesi hem de trans-asilaz aktivitesine sahiptir.
Biyolojik etkileri

Lizofosfatidilkolinin çeşitli biyolojik etkileri mevcuttur. Hem lizofosfatidilkolin hem de lizofosfatidik asit, fagositozu artırır. Araşidonik asit seçici Fosfolipaz A2 (PLA2) enziminin bu moleküllerin her ikisinin de oluşmasına neden olduğu için, bu enzimin enflamasyona iki yönlü etki ettiği önerilmiştir: PLA2 hem araşidonik asit salgılanmasına neden olmakta, hem de membran ve hücre iskeletinde değişikliklere neden olarak fagositoz ve kemotaksiye yol açar. Lizofosfatitidik asit adhezyon molekülleri ve büyüme faktörlerine, makrofaj ve monositlere etki eder. Nitekim, bakteryel sepsis durumunda lizofosfatidilkolin verilmesinin deneysel hayvanlarda ölümü engellediği bulunmuştur. Bunun mekanizması bakterileri fagositoz eden nötrofillerde hidrojen peroksit (H2O2) üretiminin artması olduğu bulunuştur.
Lizofosfatidilkolin, okside olmuş LDL (Ox-LDL) taneciklerinde bulunur ve Ox-LDL taneciklerinin aterosklerozu teşvik eden etkinliğinin bağlıca unsurudur. Lipoprotein-ilişkili fosfolipaz A2 (Lp-PLA2) tarafından üretilir. Bu enzimin inhibisyonu ateroskleroz gelişimini yavaşlatır. Bu LDL kaynaklı lizofosfatidilkolinin monosit ve T lenfositleri için kemoatraktan etkisi vardır. Ayrıca lizoPC'nin damar duvarlarındaki düz kas hücrelerinin çoğalmasına da neden olduğu gösterilmiştir. Bu bulguların ışığında, LDL taneciklerinde bulunan LizoPC, ateriosklerotik plakların oluşumunda rol oynadığı öne sürülmüştür. LizoPC birkaç pek çok mesajcıyı aktive eder: protein kinaz C, hücre dışı sinyaller tarafından düzenlenen kinazları ve kalsiyumu.
Apoptoz sırasında LizoPC üretimi, makrofajların seferber olması için bir kemotaktik sinyaldir. Lizofosfatidilkolin'in makrofajlar ve lenfositler tarafından algılanması, G2A reseptörü aracılığıyla olur. G2A, bir G-protein eşilikli bir reseptördür. Lizofosfatidilkolin bağlanması sonucu kalsiyum akısı, immün hücrelerde kemotaksi, ERK protein kinaz aktivasyonu ve G2A reseptörlerinin içealımı indüklenir. Bu reseptörün ligandı ile etkileşimi immün hücrelerin çoğalmasını engellemektedir.
Fosfolipitler endoplazmik retikulumda sentezlenip hücredeki diğer membranlara taşınır. Bu taşıma mekanizmaları arasında salgılama yolu üzerindeki veziküller ve membranlar arasında fosfolipit atlaması vardır. Bitki hücrelerinde gözlemlenmiş bir mekanizmada ise fosfolipitlerin mitokondrilere ve bitkilerde kloroplastlara aktarılmasınının, hidrofilik olması nedeniyle, lizofosfatidilkolin aracılığıyla gerçekleştiği gösterilmiştir. Endoplazmik retikulumdaki fosfatidilkolin, lizofosfatidilkoline dönüştükten sonra hedef organele taşınır, orada asillenerek tekrar fosfatidilkoline dönüşür.
Üretim yolları

LizoPC, ya fosfatidilkolindeki bir yağ asil grubunun ya hidroliz ya da transasilasyon yoluyla ayrılması sonucu meydana gelir. Fosfatidilkolinden hidroliz yoluyla oluşum, fosfolipaz A1, fosfolipaz A2 veya fosfolipaz B enzimleri tarafından katalizlenebilir. Bu enzimler fosfatidilkolini, sırasıyla sn-1, sn-2 veya hem sn-1 hem sn-2 konumlarından hidroliz ederler:
Üretim yolları > Trans-asilasyon reaksiyonları

LizoPC, HDL taneciklerinin oluşumundan rol oynayan LCAT enziminin katalizlediği kolesterol esterleşme reaksiyonunun bir yan ürünüdür:
LizoPC, retinadaki pigment epitelinde 11-cis retinal oluşumunun ilk adımı olan reaksiyonunun bir yan ürünüdür:
LizoPC'nin bir diğer oluşumu, RLP1 enzimi tarafından fosfatidiletanolamin ile fosfatidilkolin arasında trans-asilasyon olması yoluyladır.
Reaksiyonları

LizoPC, fosfolipaz B aracılığıyla sn-1 konumundan hidroliz olur:
LizoPC lizofosfolipaz D enzimi tarafından fosfat grubu ile kolin grubu arasından hidroliz olur:
Türleri

LizoPC, fosfatidil kolinin iki asil grubundan hangi birinin hidrolizi veya transasilasyonu sonucu meydana geldiğine bağlı olarak iki farklı moleküle karşılık gelir. LizoPC terimi, 1-asil-gliserol 3-fosfokolin ve 2-asil-gliserol 3-fosfokolin için kullanılan, kimyasal olarak muğlak bir terimdir. Farklı spesifitelere sahip olan enzimler bu iki molekülden biri veya öbürünü üretirler.
Türleri > 2-asil-gliserol 3-fosfokolin oluşturan reaksiyonlar

HRSL5: fosfatidiletnolamin (PE) + fosfatidilkolin (PC) → lizoPC + NAPE
LPL1: LizoPC → yağ asidi + gliserol 3-fosfokolin
LPPL: PC → yağ asidi + lizoPC
LRAT: retinol+ PC → retinol ester + lizoPC
PA24A: PC → lizoPC + yağ asidi
PLA1A: PC → lizoPC + yağ asidi
Türleri > 1-asil-gliserol 3-fosfokolin oluşturan reaksiyonlar

monogliserit lipaz: 1-monogliserit → yağ asidi + lizoPC
PEDF-R (iPLA2-zeta): PC → lizoPC + yağ asidi
PG12B: PC → lizoPC + yağ asidi
PLA2: PC → lizoPC + yağ asidi
Honda araba modelleri listesi

Honda tarafından üretilen otomobiller, SUVlar ve hafif kamyonlar. Motosikletler için bakınız Honda motosiklet modelleri listesi.
Güncel modeller

| --- | --- |
 Accord (1976–günümüz)  Accord Coupe (1976–günümüz)  Accord Hybrid (2005-2007, 2014–günümüz)  Accord Tourer (2002–günümüz)  Accord Type S (2002–günümüz)  Amaze (2013–günümüz)  Ballade (1980-1991, 2014–günümüz)  Brio (2011–günümüz)  Honda BRV (2015–günümüz)  City (1981–günümüz)  Civic (1972–günümüz)  Civic Si (1984–günümüz)  Civic Tourer (2014–günümüz)  Civic Type R (1997-2010, 2015–günümüz)  Clarity (2008-2014 2015)  Crider (2013–günümüz)  CR-V (1996–günümüz)  CR-V S (2012–günümüz)  CR-Z, a hybrid electric vehicle (2011–günümüz)  CR-Z HPD, (2013–günümüz)  Elysion (2003–günümüz)  Fit (2001–günümüz)  Fit Aria (2002–2008)  Fit Hybrid (2013–günümüz)  Fit Shuttle (2011–günümüz)  Freed (2008–günümüz)  Freed Spike (2008–günümüz)  Grace (2014–günümüz)  Greiz (2015–günümüz)  Hobio (2003–günümüz)  HR-V (1999-2005, 2015–günümüz)  Jade (2013–günümüz)  Jazz (1982–günümüz)  Jazz RS (2005–günümüz)  Legend (1985–2012, 2014–günümüz)  MC-β (2013–günümüz)  Mobilio (2001-2008, 2014–günümüz)  Mobilio RS (2014-günümüz)  NSX (1990-2005, 2015)  N-Box (2012–günümüz)  N-Box+ (2012–günümüz)  N-Box Slash (2014–günümüz)  N-One (2012–günümüz)  N-WGN (2012–günümüz)  Odyssey (North American market) (1995–günümüz)  Odyssey/Shuttle (international market) (1995–günümüz)  Pilot (2003–günümüz)  S660 (2014)  Shuttle (1994–günümüz)  Spirior (2008–günümüz)  StepWGN (1996–günümüz)  StepWGN Spada (2009–günümüz)  Stream (2000–günümüz)  Vamos (1970-1973, 1999–günümüz)  Vezel (2013–günümüz)  Zest (2006–günümüz) :
Eski modeller

| --- | --- |
 S500 (1963-1964)  S600/SM600 (1964-1966)  S800 (1966-1970)  S2000 (1999-2009)  L700 (1965)  L800 (1966-1967)  N360/N400 (1967-1970)  N600 (1969-1972)  1300 (1969-1973)  Accord Euro (2002-2015)  Accord Plug-in Hybrid (2013-2015)  Airwave (2005-2010)  Ascot (1989-1997)  Avancier (1999-2003)  Beat (1991-1996)  Capa (1998-2002)  Civic Hybrid (2001–2015)  Civic Natural Gas (1998-2015)  Concerto (1988-1994)  Crosstour (2010-2015)  CR-X (a.k.a. Ballade Sports CR-X or Civic CR-X) (1983-1991)  CR-X del Sol (1992-1997)  Crossroad (1993-1998)  Domani (1992-2004)  Edix (2004-2009)  Element (2002-2011)  EV Plus, an electric vehicle (1997-1999)  FCX (2003-2014), a fuel cell vehicle  Fit Aria (2002–2008)  Fit EV (2013–2015)  FR-V, a 6-seater (2004-2009)  Inspire (1989–2013)  Insight, a hybrid electric vehicle (2000-2006, 2009-2014)  Integra (1985-2007)  LaGreat (1999-2004)  Life (1971-1974, 1997–2014)  Life Dunk (2000-2004)  Life StepVan (1972–74)  Life Pick-Up (1973–74)  Logo (1996-2001)  Mobilio Spike (2002-2008)  NSX-R (1992-1995)  Orthia (1996-2002)  Partner (1996-2005)  Partner (2006-2010)  Passport (1994-2002)  Prelude (1978-2001)  Quint/Quintet (1980-1985)  Rafaga (1993-1997)  Ridgeline (2006-2014)  S-MX (1996-2002)  Saber (1995-2003)  That's (2002-2007)  Today (1985-1997)  Torneo (1997-2002)  Z (1970-1974, 1998-2002) :
Ortaklaşa geliştirilen arabalar

During the late 1980s and early 1990s, Honda collaborated with Rover in the development and marketing of the Honda Concerto, Rover 200, 400, 600 and 800. The 800 was called the Sterling in the US.
Honda partnered with Isuzu in the 1990s to produce the Passport and the Acura SLX.