İtalyan kültürü
Dil

Romantik İngiliz şair Lord Byron, İtalyancayı "saten üzerine yazılmış gibi" görünen bir dil olarak tanımladı. Byron'ın tanımı, şiirsel fantezinin münferit bir ifadesi değil, aslında, dünya çapında, genellikle "aşk", "şiir" ve "şarkı" olarak adlandırılan İtalyan dilinin popüler bir görüşüdür. Giorgio Vasari'nin Vite de' più eccellenti architetti, pittori et scultori italiani da Cimabue insino a' tempi nostri (1568; Ressamların, Heykeltıraşların ve Mimarların Yaşamları) 200'den fazla biyografi içeriyordu ve İtalyan sanatının ilk eleştirel ve tarihsel değerlendirmesiydi.
İtalyanca, İngilizce gibi, Hint-Avrupa dil ailesine aittir. Fransızca ve İspanyolca gibi, Latinceden gelişen modern dillerden biri olan bir Roman dilidir. Özellikle başlıca Roman dilleri arasında İtalyanca, kelime hazinesi açısından Latinceye en yakın dil olarak kabul edilir. İtalya'da yaklaşık 60 milyon , San Marino Cumhuriyeti'nde 23.000, İsviçre'de 400.000, diğer Avrupa ülkelerinde 1,3 milyon ve Amerika'da yaklaşık 6 milyon kişi tarafından konuşulmaktadır. Heykeltıraş ve kuyumcu Benvenuto Cellini'nin (1558-66'da yazılmış, 1728'de basılmıştır) otobiyografisi, güçlü kendiliğindenliği ve popüler Floransalı dili kullanımıyla dikkat çekiciydi.
Standart İtalyanca, Dante, Petrarca ve Boccaccio gibi yazarların doğum yeri olan Toskana'da konuşulan bir lehçeden evrimleşmiştir. Kültürel prestiji sayesinde, bu lehçe İtalyan devletleri tarafından ve daha sonra 1861'de birleşmeleri üzerine İtalya Krallığı tarafından kademeli olarak benimsendi. Dilbilimsel ve coğrafi olarak Orta-Güney'deki İtalyan-Dalmaçyalı dilleri ile Kuzey'deki Gallo-İtalik dilleri arasında bir lehçe sürekliliğinin merkezi haline gelen orta düzeyde kabul edilebilir. Gelişimi, diğer İtalyan dillerinden ve Roma sonrası işgalcilerin Cermen dilinden de etkilenmiştir. Rönesans'ın en yüksek ahlaki özlemleri, Baldassare Castiglione'nin mükemmel saray mensubu, asil hanımefendi ve saray mensubu ile prens arasındaki ilişkiyi konu alan Cortegiano'da (yayın 1528; The Courtier) ifade edilir. Yüzyılın en etkili kitaplarından biri haline geldi. Giovanni della Casa, bir başka ünlü incelemenin yazarıydı, Galateo (c. 1551–54; Galateo, baş konuşmacının adıdır; Müh. çevir. Galateo), yazarın nükteli zihninin ve inceliklerinin incelikli olduğu nezaket üzerine bir kitas. çağdaş İtalyan toplumu tam ifadesini buldu. Dönemin aşırılıkları, Ludovico Ariosto tarafından "prenslerin belası" olarak adlandırılan, yaygın olarak korkulan bir yalan makinesi olan Pietro Aretino'nun çalışmalarına da canlı bir şekilde yansıdı. Deneyimli bir fahişe ile acemi arasında geçen bir diyalog olan Ragionamenti (1534–36; "Tartışmalar") kendiliğinden yazılmış bir üslupla yazılmıştı ve duyusal ve vicdansız bir yapı sergiliyordu.
İtalya'da İtalyancanın ilk dil olarak konuşulmadığı sadece birkaç topluluk vardır, ancak birçok konuşmacı hem İtalyanca hem de İtalya'nın bölgesel dillerinin anadili iki dillidir ve tarihsel olarak bugünün ulusal dilinden önce gelir. Bunlar, güney İtalya'da Arnavutça, Hırvatça ve Yunanca gibi Romantik olmayan ve Hint-Avrupa dillerinin yerel topluluklarını, Kuzey İtalya'daki Slovence ve Almanca çeşitlerini ve ayrıca Arpitan, Katalanca, Friulan, Ladin gibi düzinelerce çeşitli Roman dillerini içerir. Lombard, Napoliten, Oksitanya, Sardunya, Sicilya ve diğerleri. 16. yüzyıldaki lirik şiir, esas olarak Rönesans taklit teorisinin kabul edilmesi ve Bembo'nun öğretilmesi nedeniyle Petrarca modelinin egemenliğindeydi. Yüzyılın neredeyse tüm önde gelen yazarları Petrarca tarzında lirik şiirler yazdılar. Della Casa'nın şiirlerinde şaşırtıcı bir özgünlük mevcuttu ve Galeazzo di Tarsia, çağdaş şairlerden güçlü bir üslupla sıyrıldı. Ayrıca Paduan kadın şair Gaspara Stampa'nın ve Michelangelo'nun tutkulu soneleri de dikkate değerdir.
Bazı bölgesel farklılıklara rağmen, günümüzde İtalyan nüfusunun yaklaşık yüzde 93'ü ana dili olarak İtalyanca konuşmaktadır. İtalyancanın yayılmasına birçok faktör katkıda bulunmuştur: askerlik hizmeti, eğitim ve gazeteler, kitaplar, radyo ve televizyon aracılığıyla ülke çapında iletişimi içerir. Mizah ve hiciv şiiri geleneği de 16. yüzyılda yaşatılmıştır. Uygulayıcıları arasında öne çıkan, çoğunlukla uygunsuz veya önemsiz konularla ilgilenen burlesk şiirleri, zekâsını ve üslup becerisini gösteren Francesco Berni idi. Halihazırda hümanist yazarlar tarafından geliştirilmiş olan didaktik şiir de bu dönemde, özellikle Romalı şair Virgil'in Georgics'inin dördüncü kitabı Le api'de (1539; Arılar) yeniden biçimlendiren Giovanni Rucellai ve Luigi Alamanni tarafından da devam ettirildi. La coltivazione (1546) adlı tarım ve kırsal yaşam üzerine altı kitas.