Galatyalılara Mektup
İçerik

Galatya'daki cemaatler kurulduğunda elçi Pavlus'un büyük bir payı vardı. Fakat daha sonra Musa Kanununa uymanın gerçek Hristiyanlığın şartları olduğunu savunan bazı kişi Galatya'daki Hristiyanların imanını zayıflattılar. Bunun için Pavlus açıksözlülükle yazdığı bu mektupta
(Yahudilik taraftarlarının iddialarının aksine) gerçek bir elçi olduğunu ve
Kanunun gereklerini yapmanın değil, İsa Mesih’e imanın insanı akladığını, dolayısıyla sünnetin Hristiyanlar için gereksiz olduğunu kanıtlar.
Mektubun başlangıcında Pavlus elçiliğini savunuyor. İnsanlar tarafından değil, İsa Mesih onu bir elçi olarak tayin etti (1:11, 12). Fakat aynı zamanda „cemaatin direkleri sayılan” elçilerin desteğine sahipti (2:9).
Daha sonra Pavlus mektubunun en önemli konusuna geçiyor. İlk olarak Yahudi asıllı Hristiyanlara hitaben (2:15) „insanın kanunun gereklerini yaparak değil, sadece Mesih İsa’ya iman sayesinde aklanabildiğini“ diye yazıyor (2:16). Musa'nın kanununun ve sünnetin geçerli olduğunu iddia eden ve Galatyalıların aklını karıştıran sahte öğretmenler yanılıyor. Pavlus „doğruluğa kanun yoluyla erişilseydi, Mesih boşuna ölmüş olurdu“ diyerek fikir yürütüyor (2:21).
Delil olarak İbrahim'i değiniyor, çünkü o Musa Kanunu olmadan önce imanından dolayı aklandı (3:9). Bu sebepten dolayı Tanrı şunu vadederek onunla bir ahit kesti: „Senin aracılığınla bütün milletler nimetler alacaklar.” (3:8; Başlangıç 22:18). Diğer taraftan imana dayanmayan Musa Kanunu'nu tutanlar bir lanet altındadır, çünkü Kanun kitabında yazılı olan her şeyi yerine getiremiyorlar (3:10-12; Kanunun Tekrarı 27:26). İsa Mesih ise bir direğe asıldığı için Yahudileri Kanunun lanetinden kurtardı (3:13).
Tüm milletlerin İsa Mesih aracılığıyla bereketlenmesi Tanrı'nın asıl amacıydı (3:14, 16). 430 yıl sonra gelmiş olan Musa Kanunu Tanrı'nın daha önce yürürlüğe koyduğu ve İbrahim'e verilen ahdi geçersiz kılmadı ve vaadi iptal etmedi (3:17). Pavlus soruyor: „Öyleyse Kanun neden verildi?” Kendisi hemen cevap veriyor: „Kanun, İbrahim’in soyundan vaadi alan kişi [İsa] gelene kadar suçları ortaya çıkarmak üzere sonradan eklendi” (3:19). Kanun vasıtasıyla Yahudiler günahkâr olup bir kurtarıcıya muhtaç olduklarını anlayacaktılar. Bu şekilde onlar İsa'nın gelişine hazırlandı.
Pavlus, şunu yazarak kanıt göstermenin zirvesine ulaşıyor: „Böylece Kanun, imanla aklanabilelim diye bizi Mesih’e götüren eğiticimiz oldu.” (3:24). Fakat Mesih geldikten sonra bu eğitici artık geçerli değildir (3:25).
Pavlus mektubunun sonraki kısmında bir temsil anlatarak Kanun Ahdi'ni tutan Yahudiler ile İsa Mesih'in takipçileri arasındaki farkı gösteriyor. İbrahim'in bir oğlu (İsmail) doğal şekilde hür olmayan hizmetçi kadından (Hacar), öbürü ise (İshak) bir vaat sonucu özgür kadından (Sara) doğdu (4:22, 23). Bu iki kadın iki ahit anlamına geldiğini yazıyor (4:24). „Kölelik için çocuk doğuran Hacer” Sina dağında verilen Kanun ahdini temsil ediyor. Diğer taraftan İsa'nın takipçileri özgür kadın Sara'nın mecazi çocuklarıdır (4:25, 26, 28, 31).
Pavlus sünnetin hiçbir önemi olmadığını (5:2-4), önemli olanın sevgi yoluyla ortaya konan iman olduğunu açıklıyor. Bütün Kanun şu sözle ifade edilir: „Komşunu kendin gibi seveceksin” (5:14). Onlara ruhun gösterdiği yolda yürümelerini tembihliyor, çünkü „Ruh size rehberlik ediyorsa Kanunun hükmü altında değilsiniz demektir” (5:18).
Pavlus günahkâr bedenin işleri hakkında uyarıda bulunarak “Bunları alışkanlık edinenlerin Tanrı’nın krallığında mirası olmayacak” diyor (5:19-21). Sonra bu davranışlarla tezat oluşturan, ruhun meyvesi olan nitelikleri sayıp bunlara karşı bir kanun olmadığını söylüyor  (5:22, 23). Ayrıca Galatyalıları kendini beğenmiş ve kıskanç kişiler olmamaları için uyarıyor.
Bir kişi farkında olmadan yanlış bir davranışta bulunursa, ruhi yeterliğe sahip olanlar “yumuşak bir tutumla” onu düzeltmeye çalışmalıdır (6:1). Hristiyanlar birbirlerinin yüklerini taşıyarak Mesih'in kanununa uyabilir (6:2). Fakat aynı zamanda herkes kendi yaptıklarını gözden geçirmeli ve kendi sorumluluğunu taşımalıdır (6:4, 5). İnsan ne ekerse onu biçer (6:7).
Galatyalıların sünnet edilmesini isteyenlerin tek amacı insanları hoşnut etmek ve zulümden kaçmaktır (6:12). Önemli olan sünnetli olup olmamak değil, yeni yaratılışa ait biri olmaktır (6:15).