stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Güçlendirilmiş parlamenter sistem
Sistemin esasları > Yargı

Hakimlik ile savcılık meslekleri, tam bağımsızlık için birbirinden ayrılacak. Adalet Bakanlığında idari görev alacak "birinci sınıf hakim ve savcılar" dışında hakimlerin ve savcıların idari görevleri yönünden Adalet Bakanlığı'na bağlı olduğuna ilişkin Anayasa hükmünü kaldırılacak. Hakim ve savcıların mesleğe kabullerinde ve yükselmelerinde objektif kriterler esas alınacak. Hakimlere ve savcılara coğrafi teminat güvencesi sağlanacak.
Yargılama sürecinin temel unsurlarından birisi olan savunma makamına ilk defa bir Anayasa hükmünde yer verilecek olup avukatlar ve barolar anayasal güvenceye kavuşturulacaktır.
Hakimler ve Savcılar Kurulu kaldırılacak, yerine "Hakimler Kurulu" ve "Savcılar Kurulu" şeklinde iki farklı yapı oluşturulacak.
Anayasa Mahkemesi’nin görev ve yetkileri genişletilecek, güçlü ve etkili denetim için mahkeme yeniden yapılandırılacak, daire sayısı ikiden dörde çıkarılacak. Temel hak ve özgürlüklerin daha güçlü şekilde korunabilmesi için bireysel başvurunun kapsamı, konu ve başvurulabilecek haklar bakımından genişletilecek. Yine Anayasa Mahkemesi’nde iptal davası açabilmenin kapsamı da genişletilecek. Anayasa Mahkemesi’nin üyelerinin en az dörtte üçünün hukukçu olması zorunlu tutulacak.
Yüksek Seçim Kurulu ve Sayıştay, Anayasa’da  yüksek mahkeme olarak düzenlenecek. Yüksek Seçim Kurulunun teşkilat ve görevlerine yönelik düzenlemeler anayasal norm niteliği kazanacak. Yüksek Seçim Kurulunun bazı kararlarına karşı bireysel başvuru olanağı getirilecek, böylece Yüksek Seçim Kurulunun tüm kararları için tanınan yargı bağışıklığı, belirtilen istisnalar bakımından sona erdirilecek. Sayıştay’ın kuruluş ve işleyişine ilişkin esaslar, anayasal güvenceye kavuşturulacak. Hesap verebilir ve şeffaf bir yönetim anlayışıyla Sayıştay denetiminin kapsamı, tüm kamu kurum ve kuruluşlarını kapsayacak şekilde genişletilecek. Böylece güçlü, bağımsız ve tarafsız bir yargının oluşumu sağlanacak.
Eleştiriler > Sembolik olacak cumhurbaşkanının halk tarafından seçilmesi

Yaşar Hacısalihoğlu, sadece sembolik olacak bir cumhurbaşkanının halk tarafından seçilmesini eleştirdi ve yaptığı konuşmada; "50+1 gibi yüksek bir aritmetikle seçilmiş bir cumhurbaşkanını sembolik kılamazsınız. İki başlılık, ucube dedikleri şey tam da bu olur" ifadelerini kullandı.
AK Parti Grup Başkanvekili Akbaşoğlu, sembolik cumhurbaşkanı olacak kimsenin halk tarafından seçilmesini eleştirdi. "50+1 ile seçilen bir cumhurbaşkanının, yüzde 25-30 ile seçilen bir başbakanın emri altında kalması temsiliyet, demokratikleşme açısında ne kadar doğru?" yorumunda bulundu.
Muhalefet sistemin doğru adını bilmemekle de eleştirildi. Anayasa hukuku profesörü Kemal Gözler'e göre, Cumhurbaşkanının halk tarafından seçildiği bir sisteme parlâmenter hükûmet sistemi denmez, yarı-başkanlık sistemi denilir. Yarı-başkanlık sisteminde yürütme organı, cumhurbaşkanı ve bakanlar kurulu olmak üzere ikili yapıdadır. Cumhurbaşkanı halk tarafından seçilir, bakanlar kurulu ise yasamanın içinden çıkar. Bakanlar kurulu yasamanın güven oyununu elde eder. Cumhurbaşkanı ise yasamanın güvenine dayanmaz.
Eleştiriler > Usuli eleştiriler

Sürecin işleyişi şeffaf ve tutarlı olmadığı için eleştiriliyor. Metin, geniş toplum kesimleriyle, sivil toplum kuruluşlarıyla, üniversitelerin anayasa kürsüleriyle ve barolarla müzakere edilmemesinden eleştiriliyor. Muhalefetin 2017 yılında AK Parti ve MHP tarafından yürütülen anayasa değişiklik sürecine benzer eleştiriler yapıp ama kendilerinin bunu güçlendirilmiş parlamenter sistem süreci için yapmadıkları tutarsızlık olarak görülüyor.
Literatürde veya pratik uygulamalarda "güçlendirilmiş" veya "iyileştirilmiş" parlamenter sistem olarak adlandırdığı bir hükûmet modeli yok. Yeni bir kavramsallaştırma ile Türkiye'nin geçmişte sahip olduğu ve büyük sorunlara yol açan parlamenter sistemden farklılaştırma görüntüsünü verdiğine dair eleştiriliyor.
Bazı eleştiriler ise, belirli konuların eksik olması hakkındadır. HDP, önerinin Kürt ve Alevi yurttaşların taleplerine bir düzenleme içermedigini savunuyor.
Eleştiriler > Maddi eleştiriler

Metnin adı "güçlendirilmiş parlamenter sistem" olsa da hükûmet sistemi konusunda pek fazla şey söylenmediği için eleştiriliyor. Cumhurbaşkanlığı Hükûmet Sistemi yerine "parlamenter sistem"in geleceği, fakat parlamentarizm, geniş ve çok sayıda alt türü bulunan bir siyasal sistemdir. Bunlardan hangisinin yeğlendiği metinde pek açık olmadığına dair görüşler mevcut.
Eleştiriler > Maddi eleştiriler > Denetim

Muhalefetin geçmişte sahip olunan parlamenter sistemin sorunlarını büyük anlamda yanlış yorumladığı düşünülmektedir. Yapıcı güvensizlik oyu, hükümetin gensoru ile düşürülmesini zorlaştırarak hükümete istikrar kazandırma anlamında olumlu bir mekanizma olsa da Türkiye’de geçmişte sadece 2 hükümet gensoru ile düşürüldü ve bu mekanizmanın parlamenter sistemi gerçek anlamda güçlendirmekte yetersiz kalacağı düşünülmektedir.
Eleştiriler > Maddi eleştiriler > Parlamentonun güçlü olmaması

Muharrem İnce, sistemin güçlü bir parlamentoyu desteklemediğini eleştirdi. Güçlü bir parlamento için milletvekillerinin güçlü olması gerekir. Güçlü milletvekilleri, parti lideri tarafından belirlenen kapalı liste sistemi yerine sandıkta seçilir.
Eleştiriler > Maddi eleştiriler > Kuvvetler ayrılığı

Önerilen sistemde yürütme organı, yasama organı olan parlamento içerisinden çıkmaktadır.
Eleştiriler > Maddi eleştiriler > Tek adam rejimi

Anayasa hukuku profesörü Kemal Gözler'e göre, Türkiye altılı masanın önerdiği sistemle 2014-2018 arasındaki sisteme geri dönecektir. Yani Cumhurbaşkanının halk tarafından seçildiği ve bir Bakanlar Kurulunun ve bir Başbakanın bulunduğu bir sistem. "Allah aşkına 2014-2018 arasında Türkiye’de tek adam rejimi yok muydu? Bu dönemde Başbakan Ahmet Davutoğlu veya Başbakan Binali Yıldırım Cumhurbaşkanına karşı direnebilmiş miydi?"
Eleştiriler > Maddi eleştiriler > Olmayan yetkileri kaldırmak

Metinde yazılan bazı kritik hususlar anlamsız olarak nitelendirildi. Örneğin, yeni sistemde Cumhurbaşkanı'nın kanunları veto yetkisinin kaldırılacağı ve bu yetkinin "yalnızca bir uyarı niteliği taşıyan geri gönderme yetkisi ile sınırlı tutulmasıdır. Hâlen geçerli olan sistemde de "veto yetkisi" değil "geri gönderme yetkisi" vardır.
Arap Demokratik Sosyalist Baas Partisi

Başlığın diğer anlamları için Baas Partisi (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| Arap Demokratik Sosyalist Baas Partisi حزب البعث الديمقراطي العربي الاشتراكي Parti Baath arabe socialiste démocratique |
| --- | --- |
Genel başkan: İbrahim Makhus
Sözcü: Mahmud Cedid
Kuruluş tarihi: 13 Kasım 1970 (13 Kasım 1970)
Önceli: Arap Sosyalist Baas Partisi - Suriye Bölgesi
Merkez: Paris, Fransa
İdeoloji: Neo-Baasçılık Demokratik sosyalizm Cedidizm Anti-Esadcılık
Siyasi pozisyon: Sol ve aşırı sol
Ulusal üyelik: Ulusal Demokratik Toplantı Demokratik Değişim için Ulusal Koordinasyon Komitesi
Resmî renkler: Siyah, Kırmızı, Beyaz ve Yeşil (Pan-Arap renkleri)
Suriye Halk Meclisi: 0 / 250
Suriye Demokratik Konseyi: 1 / 43
Parti bayrağı

Suriye
Arap Demokratik Sosyalist Baas Partisi (Arapça: حزب البعث الديمقراطي العربي الاشتراكي, Ḥizb al-Ba'th al-Dīmuqrāṭī al-'Arabī al-Ishtirākī; Fransızca: Parti Baath arabe socialiste démocratique) 1970 yılında kurulan ve eski Suriye dışişleri bakanı İbrahim Makhus tarafından yönetilen neo-Baasçı bir siyasi partidir. Arap Sosyalist Baas Partisi – Suriye Bölgesi'nin eski üyesi Salah Cedid'in sol kanadının bir kalıntısıdır. Parti; Paris, Fransa merkezlidir ve 1981'de Ulusal Demokratik Toplantı koalisyonuna katıldı.
İdeoloji

Devletin Baasçı siyasi kontrolünü savunan tarihi Baasçılığın aksine, Arap Demokratik Sosyalist Baas Partisi demokratik çoğulculuğu desteklemektedir. Parti, anayasada yer almasına rağmen uygulanmayan ifade, toplanma ve fırsat eşitliği özgürlüğünü koruyan yasaların uygulanmasını savunur. Parti sınıf mücadelesi kavramını da desteklemektedir.
Suriye İç Savaşı

Arap Demokratik Sosyalist Baas Partisi, Suriye İç Savaşı'nın başlamasının ardından Demokratik Değişim için Ulusal Koordinasyon Komitesi'ne katıldı ve hem dış askeri müdahaleyi hem de muhalefetin silahlanmasını reddederken iktidarın devrini sağlamak için hükûmetle diyalogu savundu. Parti ayrıca Kofi Annan'ın barış planını da destekledi. Parti, Suriye Demokratik Konseyi'nde de temsil edilmektedir. (Suriye Demokratik Güçleri'nin siyasi kanadı)
Realizm (sanat)

Başlığın diğer anlamları için Realizm sayfasına bakınız.
Realizm akımının yaratıcısı ve terimi literatüre kazandıran ressam olarak ün kazanan Fransız ressam Gustave Courbet'in Günaydın Bay Courbet adlı realist eseri. (1854)
Realizm veya Gerçekçilik, 19. yüzyılda ortaya çıkan bir sanat akımıdır. Bu yüzyılda gerçekleşen endüstriyel gelişmeler, toplumsal sınıfların belirginleşmesi, insanları duygular dünyasından gerçekler dünyasına itmiştir. Sanatçılar da bu gelişmelere tepki olarak Realist (gerçekçi) çalışmalar gerçekleştirmeye başladılar. Realizm, konuların idealist bir tarzda ele alındığı Romantizm’e bir tepki olarak başladı. Realistler sıradan veya gerçekçi temaları ortaya koyabilmek için teatral dramadan ve sanatın klasik formlarından uzaklaşma eğiliminde oldular.
Plastik sanatlar > İtalya

İtalya'da 19..yy ikinci yarısı içinde gerçekçilik birçok ressam için temel ilham kaynağı olmuş, bu sanat anlayışında eserler vermişlerdir. Empresyonizmin bir emsali olarak da görülen “Macchiaioli” ismiyle bilinen çağdaş İtalyan resim hareketi, Fransız gerçekçiliği ile özdeşleşmiştir. İtalya'da gerçekçi temalar Giuseppe Pellizza da Volpedo, Angelo Morbelli, Gioacchino Toma, Antonio Rotta, Antonio Mancini ve Macchiaioli ressamlarından örneğin: Giovanni Fattori, Cristiano Banti, Silvestro Lega, Telemaco Signorini tarafından ele alındı. 20.yy İtalya'sında realizm akımını takip eden ressamlardan en bilineni eserlerinde dışavurumcu bir üslupla gerçekçi anlayışı sentezlemiş olan Renato Guttuso'dur
Plastik sanatlar > Hollanda - Belçika

Hollanda'da realizmin izlerini Lahey okulunda görebiliriz ayrıca Van Gogh da sanat hayatının başlangıcında gerçekçiliğin etkisinde kalmış ve bu türden eserler vermiştir. Hollanda'da Lahey Okulu terimi, esas olarak 1870 ile 1920 yılları arasında çalışan ve merkezi Lahey'de olan bir grup Hollandalı sanatçıya atıfta bulunur. Lahey Okulu özellikle Fransız Barbizon okulundan etkilenen ve onlar gibi açık havada peyzaj resimler yapan ressamlardan oluşur. İçlerinde Van Gogh'un kuzeniyle evlenmiş olan ressam Anton Mauve’de yer alır. Mauve peyzajla beraber pastoral bir atmosfer de köylü betimlemeleri de yapacaktır. Van Gogh'un sanat hayatının başlangıcında da Anton Mauve’nun etkisi büyüktür. Van Gogh, Mauve’nin atölyesinde resimler yapmış ve boya eğitimi almıştır.
Van Gogh ayrıca Millet’nin eserlerinden içerik ve üslupsal olarak etkilenmiş, o da Millet gibi köylüleri, emekçi sınıftan insanları betimleyen gerçekçi anlayışta yapıtlar üretmiştir.
Belçika’da gerçekçi anlayışın 19.yy da ki ilk önemli temsilcisi kuşkusuz heykeltıraş-ressam Constantin Meunier’dir. Gustave Courbet’nin Taş kırıcılar adlı eserle karşılaşması sanat hayatını derinden etkilemiştir. Eserin etkisiyle heykel sanatından çok resim sanatına önem vermiştir. Maden sahneleri, madenci betimlemeleriyle ünlü sanatçı bu konu dahilinde ilerleyen zamandan heykellerde üretmiştir. Ayrıca Belçikalı ressam Eugène Laermans'da gerçekçi geleneğe bağlı dışavurumcu üslupta eserler vermiştir. Örneğin: "Grev Akşamı" (1893), Göçmenler (1896).
Edebiyat

Ana maddeler: Realizm (edebiyat) ve Şiirsel gerçekçilik
Edebiyatta realizm ya da gerçekçilik, bir estetik ve edebî kavram olarak 19. yüzyıl ortalarında Fransa'da ortaya çıkmıştır. Nasıl ki romantizm klasisizme bir başkaldırı niteliğinde ise gerçekçilik yani realizm, hem klasisizme hem de romantizme karşı bir akım olarak ortaya çıkmış, başta Aleksandr Puşkin olmak üzere öncü Rus yazarlarla birlikte Rus edebiyatında yaygınlaşmıştır.
Akımın ilk teorisyeni olarak görülen Jules-Français Champfleury'ye göre edebiyatta bir hareket olarak gerçekçilik 1848 sonrası bir fenomen haline geldi. Champfleury'nin açıklamasına göre edebiyatta realizm, objektif gerçekliği yeniden üretmeyi amaçlar ve romantik idealizasyon ya da dramatizasyon yapmadan, özellikle orta ya da alt sınıf toplumlar arasında günlük, sıradan faaliyetleri ve yaşamı göstermeye odaklanır.
Tiyatro

Ana madde: Realizm (tiyatro)
Tiyatroda realizm akımı, 19. yüzyıl tiyatrosunda gözlenen, günlük yaşama ilişkin ayrıntıların oyun metinlerine daha çok yansıması sonucunu doğuran bir sanat akımı olarak ortaya çıkmıştır. Egemen sınıfı değerlerine, dünya görüşüne ve ahlak anlayışına olduğu kadar, toplumsal düzenin işleyişine de eleştirel bir karşı çıkış getirmiş olan gerçekçi toplumsal oyunlardır. Gerçekçi tiyatro taraftarı olan sanat insanları romantizm akımını eleştirerek, bilimin çağdaş başarısına ayak uydurmanın gerekliliğini savunurlar.
Tiyatro > Sosyalist Gerçekçilik

Ana madde: Sosyalist gerçekçilik
Sosyalist Gerçekçilik, 1934 yılında Maksim Gorki tarafından 1. Sovyet Yazarlar Birliği Kurultayında ilan edilen sanat yöntemi ve yönüdür. Kuramsal kaynakları Rus devrimci demokratlara ve Marksçı felsefeye dayanan Sosyalist gerçekçilik, Sovyetler Birliği'nde devrim döneminin sanatı haline gelmiştir. Eleştirel gerçekçilik, bir bütün olarak burjuva edebiyatı ve sanatı bulunduğu çevrenin toplumsal gerçekliğinin bir eleştirisini de birlikte getirir. Sosyalist gerçekçilik ise, bir bütün olarak toplumcu sanat ve edebiyatın, sanatçının ya da yazarın, emekçi sınıfının ve doğmakta olan toplumcu düzenin amaçlarıyla temelde uyumlu olduğunu gösterir. Bu ayrılığın, yalnızca anlatım biçimlerinin değil, yeni bir tutum sonucu olduğu gerçeği, Josef Stalin zamanında yöneticilerin sanat işlerine sık sık karışmaları yüzünden gölgelenmekteydi. Yöntemsel açıdan eleştirel gerçekçiliğin bir sonraki aşamasını gösteren Sosyalist gerçekçilik, Sovyet edebiyatının ve edebiyat eleştirisinin temel yöntemi olarak sanatçılardan gerçeğe bağlı, doğru, tarihsel somut bir aktarımının yapılmasını savunur.
Bu sanat akımının özünde sanat toplum içindir anlayışı vardır.
Sinema

İtalyan Yeni Gerçekçiliği (İtalyanca: Neorealismo), II. Dünya Savaşı sonlarında İtalya'da ortaya çıkan bir sinema akımı oldu. Genelde kabul gören kanıya göre akımı başlatan film Roberto Rossellini'nin 1945 yılında çektiği Roma, Açık Şehir (Roma, Città Aperta) iken akımın son filmi de Vittorio De Sica'nın 1952 tarihli Umberto D.'sidir. Bazı eleştirmenler akımın başlangıcı olarak Luchino Visconti'nin Tutku (Ossessione) filmini gösterirler. Yine bir kısım eleştirmenlere göre Federico Fellini'nin 1954 tarihli filmi Sonsuz Sokaklar (La Strada) da bu akıma dâhil edilir. Bu akımın kabaca 1944 ila 1954 yılları arasında etkili olduğu kabul edilmekle birlikte, sonraki yıllarda da birçok İtalyan filminde ve yer yer diğer ülke sinemalarında da az veya çok etkileri izlenmeye devam etti.
Ardından 1950 sonları ve 1960'lı yıllarda, kısmen İtalyan Yeni Gerçekçiliği akımından etkilenen bir grup Fransız film yapımcısı için eleştirmenler tarafından Yeni Dalga Fransızca: la Nouvelle Vague olarak tanımlanmıştır. Yeni Dalga terimi hiçbir zaman örgütlü bir hareket haline gelmemiş olsa da, Yeni Dalga akımını benimseyen film yapımcıları kendilerinden emin bir biçimde klasik film formunu reddetmeleri ve tabuları yıkma cesaretleriyle öne çıktılar.
Şiirsel Gerçekçilik 1930'larda Fransa'da ortaya çıkmış ve II. Dünya Savaşı'nın sonuna dek etkisini sürdürmüştür. Fransa'da da etkisini tüm ağırlığıyla gösteren 1929 Dünya Ekonomik Bunalımı'ın bir sonucu olarak yaşanan toplumsal ve siyasi kargaşa ortamında bu yeni sinema akımı doğdu. Çalışan sınıfların sorunlarını, bireyin mutsuzluğuna ve çaresizliğine vurgu yaparak ABD Kara filmlerine benzer çarpıcı bir atmosfer içinde karamsar bir üslupla ve şiirsel bir duyarlılıkla anlatan ve "Şiirsel Gerçekçilik" adı verilen bu tarz Fransa'da popüler oldu.
Opera

Fransız ressam Gustave Courbet'nin Taş Kırıcıları adlı eseri.
Jean-François Millet'nin Başak Toplayanlar adlı eseri.
Hasat sonrası eve dönüş, Jules Breton, 1859.
Çamaşırcı Kadın, Honoré Daumier, 1863, Orsay Müzesi
Saman Tarlası, Jules Bastien-Lepage 1877, Orsay Müzesi
Giuseppe Pellizza da Volpedo, Dördüncü Güç
Angelo Morbelli, Çeltik Toplayıcıları
Constantin Meunier, Döküm işçisi, (1886), Leuven Müzesi
Van Gogh, Tohum Eken, 1881, Van Gogh Müzesi
Kilisede Üç Kadın, Wilhelm Leibl, (1881), Hamburger Kunsthalle
Demir Haddehanesi– Eisenwalzwerk, Adolph Menzel, (1872-75), Alte Nationalgalerie
Wessling Gölü Kıyısındaki Marangozlar, Wilhelm Trübner, (1876)
Berlin'de Dokumacıların Yürüyüşü , Käthe Kollwitz - (1897)
Ford Madox Brown, Emek, (1852-1863)
Hubert von Herkomer,Grev, (1891)
Walter Langley, Gelgitler Arasında, (1901)
Frank Holl, Köy Cenazesi, (1872)
ilya Repin, Volga'da Sal Çekicileri, (1870-73), Rus 
Devlet Müzesi, Sankt-Peterburg
Nikolay Bogdanov-Belsky, Okul Kapılarında, (1897)
Vasili Perov, Kuş Avcısı, (1870)
Antonina Rjevskaya, Mutlu Bir An, (1897), tuval üzerine yağlıboya, Devlet Tretyakov Galerisi
Konstantin Savitski, Demiryolunun Onarımı, (1874), tuval üzerine yağlıboya, Devlet Tretyakov Galerisi
İspanyol yeni gerçekçi roman yazarı Benito Pérez Galdós.
Luchino Visconti'nin Tutku (Ossessione) filminin İtalya'da basılmış bir afişi.
Çoğunlukça İtalyan Yeni Gerçekçiliği akımını başlattığı kabul edilen Roberto Rossellini'nin 1944 tarihli Roma, Açık Şehir (Roma, Città Aperta) filminde Anna Magnani.
Kırgızistan'da telekomünikasyon

Kırgızistan'da telekomünikasyon, sabit ve mobil telefonlar ile İnternet'i içermektedir.
İletişim politikası

Hükûmetin bilgi ve iletişim teknolojisi stratejisinin uzun vadeli hedefi, telekomünikasyon sektörünün 2010 yılına kadar gayri safi yurt içi hasılaya yüzde 5 katkıda bulunmasıdır. [güncellenmeli] KazSat iletişim uydusunun Haziran 2006'da Kazakistan'dan fırlatılmasının, tüm Orta Asya ülkelerinin Avrupa ve ABD telekomünikasyon uydularına bağımlılığını azaltması bekleniyordu. İkinci KazSat uydusu, 2011'de fırlatıldı.
Telefon

Kırgızistan, 2000'li yılların başında 2002'de 100 kişi başına 7,7 telefon hattı ve 2007 yılında 1.100.000 cep telefonunun kullanımda olduğu telekomünikasyon sistemini yeniden yapılandırmak için uluslararası yatırım desteğinden yararlandı. Yükseltme sürecinin bir parçası olarak hükûmet, devlete ait telekomünikasyon şirketi Kırgıztelekom'un çoğunluk hissesini yabancı teklif sahiplerine satmaya çalıştı. Rusya, İsveç ve Türkiye merkezli firmalar, alıcılar arasında yer aldı. Ancak 2005 yılında, tahminen 100.000 başvuru sahibi telefon hattı kurulumu için bekliyordu.
İnternet

2000'li yılların başında, ülkedeki İnternet kullanımı hızla yaygınlaştı. 1999-2005 yılları arasında internet abonesi sayısı 3.000'den 263.000'e çıktı. 2004 yılında Kırgızistan'da yaklaşık 12.300 İnternet sunucusu faaliyetteydi. Ülke kodu üst düzey alan adı .kg'dir.
xDSL aracılığıyla değişken yükleme/indirme hızları, devlet telefon şirketi Kırgız Telekom (8 Mbit/s'ye kadar downlink) ve özel İSS'ler (10 Mbit/s'ye kadar downlink) aracılığıyla mevcuttur. Aktarılan veri miktarında genellikle aylık bir sınır vardır; verilerin Kırgızistan'da mı kalacağına yoksa sınırın ötesine mi geçeceğine bağlı olarak ayrı sınır değerleri vardır. Sınırsız uluslararası trafiğe sahip geniş bant internet erişimi, İSS'ler tarafından nadiren çok daha yüksek fiyatlarla pazara sunulmaktadır. Bunun nedeni, muhtemelen ülkenin telekomünikasyon bant genişliği kapasitesinin olmamasıdır.
İSS'ler Rusya, Almanya, Ukrayna ve Kazakistan'a bağlı uydu iletişim hatları üzerinden internet erişimi sağlamaktadır. İnşaatı devam eden büyük bir telekomünikasyon projesi olan, Şanghay ile Frankfurt'u birbirine bağlayan 622 Mbit/s kapasiteli Trans-Asya-Avrupa Fiber Optik Hattı'nın Kırgızistan'ın payına düşen kısmı tamamlanmıştır. Bu projenin tamamen bitirilmesi, Kırgızistan'daki geniş bant internet fiyatlarında olumlu bir etki yaratabilir.
xDSL, ISDN, kiralık hat ve Ethernet gibi farklı teknolojileri kullanarak geniş bant internet erişimi sağlayan çeşitli İSS'ler bulunmaktadır. Kırgızistan'daki İSS'ler arasında Kırgız Telekom, Elcat, Asiainfo, Transfer Ltd, Totel, Megaline, Aknet, Intranet, Saima Telecom, My4G, Rikonet, AlaTV, ExNET ve IPSWICH bulunmaktadır.
İnternet > İnternet sansürü ve gözetimi

Aralık 2010'da OpenNet Girişimi (ONI) tarafından siyasi ve sosyal alanlarda seçici İnternet filtrelemesi yapıldığı ve çatışma/güvenlik ve İnternet araçları alanlarında filtrelemeye dair çok az kanıt olduğu veya hiç kanıt olmadığı listelenmiştir.
Kırgızistan'da internete erişim, artan siyasi gerilimlerin ikinci ve üçüncü nesil kontrollerin daha sık görülmesine yol açması nedeniyle kötüleşti. Hükûmet, internetin iç politika üzerindeki etkisine karşı daha duyarlı hale geldi ve sektörü düzenleme yetkisini artıran yasalar çıkardı.
Kırgızistan'da telekomünikasyon pazarının serbestleştirilmesi, interneti nüfusun çoğunluğu için uygun fiyatlı hale getirdi. Ancak Kırgızistan, Kazakistan ve Rusya'dan bant genişliği satın almaya bağımlı, fiilen siber kilitli bir ülkedir. Kazakistan'da dönemin giderek otoriterleşen rejimi, daha kısıtlayıcı İnternet kontrollerine doğru kaymıştı ve bu da Kırgızistan'daki İSS'leri etkileyen "yukarı akım filtreleme" örneklerine yol açmıştı.
Bişkek'teki birçok internet kafeden biri
Adeline Blondieau

| Adeline Blondieau |
| --- | --- |

Doğum: 09 Şubat 1971 (54 yaşında) Paris, Fransa
Milliyet:  Fransız
Meslek: Oyuncu, komedyen
Etkin yıllar: 1992-günümüz

Adeline Blondieau (d. 9 Şubat 1971), Tanınmış Fransız oyuncu, senarist ve komedyen.
Fransız yapımı ünlü televizyon dizisi Sous le Soleil orijinal isimli Saint Tropez'da canlandırdığı avukat Karoline karakteriyle bilinir.
Oyuncu Paris doğumludur. 1995-2004 arası evli kaldığı Fransız model ve oyuncu Sergio Temporelli'den Aitor Temporelli isimli oyuncu bir oğlu ve 2009'dan bu yana evli olduğu komedyen eşi Laurent Hubert'ten Wilona adında 2011 doğumlu bir kızı vardır.
Filmografi > Sinema

2012 : Bienvenue aux Acteurs Anonymes
Filmografi > Televizyon

1994 : Les Filles d'à côté
1995-1996 : Les Nouvelles Filles d'à côté
1996-2007 : Sous le soleil
1999 : Les Cordier, juge et flic
2002 : Navarro
2004 : Petits mythes urbains
2004 : Ariane Ferry
2005 : Femmes de loi
2005-2006 : Léa Parker
2008 : Section de recherches
2009 : Brigade Navarro
2013-2014 : Sous le soleil de Saint-Tropez
Filmografi > Animasyon (seslendirme)

1992 - 1994 : Génération Nostalgie
1993 : Flashback
1994 : Vacances à Saint-Tropez
1994 : Disneyland Express
2008 : Adeline avec les bulles
2010 : Ça ne s'invente pas
2013 : On n'est pas rentré
Tiyatro

2007 : Dîner chez Marny
2009 : Les monologues du vagin