İrlanda edebiyatı
Modern dönem: 1800–günümüz > İngilizce İrlanda edebiyatı (20. yüzyıl)

Şair WB Yeats başlangıçta Ön-Rafaelcilerden etkilendi ve ilk şiirlerinde İrlandalı "köylü halk gelenekleri ve eski Kelt mitinden" yararlandı. Daha sonra, Ezra Pound ve TS Eliot ile birlikte John Donne'nin "entelektüel olarak daha güçlü" şiirine çekildi ve 20. yüzyılın en büyük modernist şairlerinden biri oldu. Yeats bir Anglo-İrlandalı Protestan olmasına rağmen, 1916 Paskalya Ayaklanmasından derinden etkilendi ve İrlanda'nın bağımsızlığını destekledi. 1923'te Nobel Edebiyat Ödülü'nü aldı ve 1922'den 1928'e kadar İrlanda Senatosu üyesiydi. 20. yüzyılda İngiliz-İrlanda edebiyatı teriminin değişen anlamının gösterdiği gibi, 18. yüzyıl İrlanda yazılarının İngilizce olarak nasıl karakterize edileceği konusunda bir anlaşmazlık var. Bununla birlikte, o dönemde İrlanda toplumunun ikili doğası hakkında çok az anlaşmazlık vardır. Ülke, Şanlı Devrim'den sonra Boyne (1690) ve Aughrim (1691) Savaşlarında Roma Katolik İrlanda'ya karşı zafer kazanan Protestan ve İngilizce konuşan azınlık tarafından yönetiliyordu; Protestan nüfusun ülke üzerindeki kontrolü daha sonra Protestan Yükselişi olarak anılacaktır. Eski Aughrim de yenilgiyi takip İrlanda'da siyasi çözüm böylece kuvvetle mezhep ve sömürge döküm olduğunu, çatışma ve yoksulluğun acımasız İrlandalı gerçekleri ait olur sonradan sorun yazıları ile birleştiğinde zaman Edmund Burke. Görkemli Devrim'i özgürlüğün bir zaferi olarak gören Burke ve Jonathan Swift gibi Whig yazarları da İrlanda krallıkları ile Büyük Britanya arasındaki uzun süredir devam eden eşitsiz ilişki karşısında tökezlediler. Protestan vatanseverler, İrlanda'nın bağımlı bir krallık ya da bir koloni olduğu fikrini reddettiler, ancak kanun kitabı, Londra'daki İngiliz hükûmeti tarafından İrlanda'ya getirilen ekonomik ve politik kısıtlamalar ve İrlanda işlerine İngiliz yerleştirme görevlilerinin yerleştirilmesi onlara aksini söyledi.
20. yüzyılın başlarından kalma İrlandalı şairlerden oluşan bir grup, 1916'daki Paskalya Yükselişi ile ilişkili olanlardır. Cumhuriyetçi liderlerin üçü, Patrick Pearse (1879–1916), Joseph Mary Plunkett (1879–1916) ve Thomas MacDonagh (1878–1916), şairler olarak dikkat çekti. En etkili olan Yeats'in önceki Kelt modu olacaktı. Erken Yeats'in en önde gelen takipçileri arasında Padraic Colum (1881–1972), FR Higgins (1896–1941), ve Austin Clarke (1896–1974) vardı. İrlanda halkı, İngiltere halkı kadar özgür doğmadı mı? Özgürlüklerini nasıl kaybettiler? Onların mi Parlamento fuar gibi bir Temsilci ait İnsanlar, o kadar İngiltere? Ve onların Danışma Meclisi, kamu işlerinin idaresinde onun kadar büyük veya daha büyük bir Paya sahip değil mi? Aynı Kralın Tebaası değiller mi? Aynı Güneş onların üzerinde parlamıyor mu? Ve Koruyucuları için aynı Tanrı değiller mi? Ben miyim Free-man içinde İngiltere ve ben olurum Köle Kanal geçerek, altı saat içinde?
İrlanda şiirsel Modernizmi liderliğini Yeats'ten değil Joyce'dan aldı. 1930'lar, doğal olarak deneysel yazıyla uğraşan bir yazar kuşağının ortaya çıkışına tanık oldu. Bunların en bilineni 1969'da Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazanan Samuel Beckett'tir (1906–1989). Beckett'in şiiri, dikkate değer olmamakla birlikte, onun en iyi bildiği şey değildir. İlk kez 1920'lerde ve 1930'larda yayınlanan ikinci nesil Modernist İrlandalı şairlerin en önemlileri arasında Brian Coffey (1905–1995), Denis Devlin (1908–1959), Thomas MacGreevy (1893–1967), Blanaid Salkeld (1880–1959) sayılabilir. ve Mary Devenport O'Neill (1879–1967). " İrlanda halkı " ile elbette İrlanda'da yaşayan İngiliz Protestanları kastediyordu ve Anglo-İrlanda durumunun temelindeki paradoks burada yatıyor. İkili bağlılık her şeyden önce siyasi bir sorundu, ancak bu sorun kültürel (veya ulusal) kimliklerin değişen ve muğlak anlamlarında ve yazılı olarak da kendini gösterdi.
Yeats ve takipçileri temelde aristokrat bir Gal İrlandası hakkında yazarken, gerçek şu ki 1930'ların ve 1940'ların gerçek İrlanda'sı küçük çiftçiler ve esnaflardan oluşan bir toplumdu. Bu ortamdan kaçınılmaz olarak Yeats örneğine başkaldıran, ancak eğilim olarak Modernist olmayan bir şair kuşağı çıkmıştır. Küçük bir çiftlikten gelen Patrick Kavanagh (1904–1967), kırsal yaşamın darlığı ve sıkıntıları hakkında yazdı. 1950'lerin sonlarından itibaren Anthony Cronin, Pearse Hutchinson, John Jordan ve Thomas Kinsella'yı içeren ve çoğu 1960'larda ve 1970'lerde Dublin'de yaşayan yeni nesil şairler ortaya çıktı. Dublin'de 1960'larda bir dizi yeni edebiyat dergisi kuruldu; Şiir İrlanda, Arena, Dantel Perde ve 1970'lerde Cyphers. Swift, “barbar” İrlanda diline ilgi göstermedi ve Burke'ün aksine, İrlandalı yoksul Roma Katoliklerine sempati duymadı. Swift'in görüşleri, İrlanda yazımı konusundaki kendi çatallı vizyonunun bir ifadesiydi. Böyle bir görüşe göre, 18. yüzyıl İrlanda'sı hiçbir zaman birbirine dokunmayan veya kesişmeyen iki farklı edebiyat üretti: biri basım dili olan İngilizce, diğeri ise çoğunlukla el yazması olan İrlandaca. Bu şekilde kavramsallaştırılan ilki -en iyi Anglo-İrlanda edebiyatı olarak adlandırılan şey- daha geniş İngiliz geleneğinden güçlükle ayrılabilir. İngiliz eleştirmen Samuel Johnson'ın belirttiği gibi, bir İskoç'un görebileceği en soylu beklenti İngiltere'ye giden ana yolsa, birçok hırslı Anglo-İrlandalı yazar için -Shakespeare bilgini ve editör Edmund Malone, Johnson'ın Londra'daki arkadaşlarından biri de dahil- Beklenti, İrlanda'dan İngiliz anakarasına seyahat edenler için ana giriş noktası olarak hizmet veren Galler limanı Holyhead'e giden tekneydi. Burke, George Farquhar, Oliver Goldsmith, Richard Brinsley Sheridan ve diğerleri İrlanda'dan ayrıldı ve kariyerlerini İngiltere'de yaptı. 1714'ten sonra Swift İrlanda'dan ayrılmak istedi, ancak İngiltere'de İrlanda sürgününe yol açan siyasi değişiklikler nedeniyle yapamadı. Dublin'deki durumunu “delikte zehirlenmiş bir farenin” durumuna benzetti. Londra, edebi ve tiyatro piyasası olarak neredeyse karşı konulmaz bir güç uyguladı. İngiliz-İrlandalı drama ve romanlar çoğunlukla İngiliz bir izleyici kitlesi göz önünde bulundurularak yazılmıştır; içerik açısından, örneğin Henry Brooke'un oyunları ve romanları ya da Goldsmith'in denemeleri ve şiirleri hakkında özel olarak İrlandaca olan hiçbir şey yoktur.
Forrest Reid'in (1875–1947) romanları bugün ille de iyi bilinmese de, "Avrupa çapındaki ilk Ulster romancısı" olarak etiketlendi ve Protestan Belfast'ın kendi reşit olma romanı , Karanlığı Takip Etme arasında karşılaştırmalar yapıldı. (1912) ve James Joyce'un Katolik Dublin'de büyümeyi konu alan ufuk açıcı romanı, A Portrait of the Artist as a Young Man (1924). Erkek güzelliğini ve sevgisini keşfetmek için genellikle batık anlatıları kullanan Reid'in kurgusu, 20. yüzyılda İngiliz edebiyatında eşcinselliğin daha açık bir ifadesinin ortaya çıkışının tarihsel bağlamına yerleştirilebilir. Yine de İrlanda, İngiliz-İrlanda yazılarında eksik değildi. Gerçekten de, drama ve şiirde çok fazla İrlandalı içerik var. “İrlanda” oyunları, 18. yüzyılın en popüler ve en sık oynanan oyunları arasındaydı. Bunlar İrlanda Preserv'd; veya John Mitchelburne (Michelborne) tarafından yazılan The Siege of Londonderry (1705); eşlik eden eseri, Robert Ashton'ın 1770 ve 1840 yılları arasında 25'e yakın baskısı yapılan The Battle of Aughrim (1728); ve Charles Macklin tarafından daha iyi bilinen True-Born Irishman (1763). William Carleton tarafından 19. yüzyıla kadar Ulster popüler kültürünün bir parçası olarak canlı bir şekilde kaydedilen ilk ikisi, İrlanda'daki Aughrim sonrası siyasi yerleşimin dar Protestan karakterinin altını çizdi, ancak Aughrim Savaşı tasviri için Katoliklere de hitap etti. Jacobite kahramanı Patrick Sarsfield. Daha sıradan bir şekilde, Macklin'in oyununun kahramanı, yerleşik bir ev sahibidir, Royal Dublin Society (1731'de kurulmuştur) tarafından desteklenen ve Swift'in İrlanda İmalatçılarının Evrensel Kullanımına İlişkin Önerisinden uzanan önemli bir kitapçık literatüründe dile getirilen türden pratik vatanseverliğin kişileştirilmiş halidir. (1720) Samuel Madden'in İrlanda Beyefendileri İçin Uygun Düşünceler ve Kararlar'a (1738) ve Vikont Molesworth'un Tarımın Teşvik Edilmesi ve Yoksulların İstihdam Edilmesine Yönelik Bazı Hususlar (1723), Thomas Prior'ın en çok satan İrlanda'da Devamsızlık Yapanların Listesi (1729), Arthur Dobbs'ın İrlanda Ticaret ve İyileştirilmesi üzerine bir Deneme (1729-1731) ve George Berkeley ‘in sorgulayan kimse (1735-1737).
James Joyce (1882–1941), 20. yüzyılın ilk yarısının en önemli romancılarından biridir ve ünlü romanı Ulysses'te (1922) "bilinç akışı" tekniğinin kullanılmasında büyük bir öncüdür. Ulysses , "tüm Modernist hareketin bir gösterimi ve özeti" olarak tanımlanmıştır. Joyce ayrıca Finnegans Wake (1939), Dubliners (1914) ve yarı otobiyografik A Portrait of the Artist as a Young Man (1914–15) yazdı. Genellikle 20. yüzyılın en büyük romanı olarak kabul edilen Ulysses , Dublin'de bir şehrin hayatından bir günün hikâyesidir. Göz kamaştırıcı bir dizi üslupla anlatılan kitap, edebi modernizmin gelişiminde bir dönüm noktasıydı. Ulysses bir günün hikâyesiyse, Finnegans Wake, rüyaların mantığına katılan ve İngilizce, İrlandaca ve Latince parodileri olan icat edilmiş bir dilde yazılmış bir gece destanıdır. Dönemin İngiliz-İrlanda edebiyatında ikinci bir İrlanda boyutu, dilin çapraz döllenmelerinde tespit edilebilir. En temel düzeylerinde, bu çapraz döllenmeler Hiberno-English'i üretti - Swift'in dediği gibi İrlandalı brogue'un "barbar mezhepleri" ve bir İngiliz'in "boğalar, gaflar ve budalalıklardan" başka bir şey beklemediği. Hiberno-İngilizce genellikle edildi konuşlandırılmış son derece bilinçli komik cihaz olarak ve böyle Macklin'in Sir Callaghan O'Brallaghan olarak sahne İrlandalılar, la Mode à Aşk Sheridan'ın içinde (1759) ve Sir Lucius O'Trigger Rivals (1775), memnun İrlandalılar da dahil olmak üzere 18. yüzyıl izleyicileri. Yine de, Farquhar'ın The Beaux' Stratagem'indeki (1707) bir başka komik karakter olan İrlandalı rahip Foigard, "diliniz sizi krallıktaki herhangi bir banktan önce mahkum edecek" konusunda uyarıldığında, dil politikasının daha karanlık tarafının bir hatırlatıcısını temsil eder.
Joyce'un yüksek modernist üslubu, gelecek nesil İrlandalı romancılar üzerinde, özellikle de Samuel Beckett (1906–1989), Brian O'Nolan (1911–66) (Flann O'Brien ve Myles na gCopaleen olarak yayınlandı) ve Aidan üzerinde etkili oldu. Higgins (1927-2015). O'Nolan iki dilliydi ve kurgusu, özellikle hikâye anlatımının yaratıcı kalitesinde ve An Béal Bocht gibi eserlerdeki hicivinin keskin ucunda yerel geleneğin izini açıkça gösteriyor. 1969 yılında Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazanan Samuel Beckett, 20. yüzyıl dünya edebiyatının önemli isimlerinden biridir. Belki de en çok oyunlarıyla tanınır, ayrıca Watt (1953) ve üçlemesi Molloy (1951), Malone Dies (1956) ve The Unnamable (1960) da dahil olmak üzere kurmaca eserler yazdı; bunların üçü de ilk kez yazıldı ve yayınlandı. Fransızcada.
Daha incelikli bir düzeyde, İngilizce İrlanda şiirinin yakından incelenmesi, dillerin esneyen bir bölünme boyunca bir arada varolmaktan çok, samimi, karşılıklı olarak zenginleştirici bir ilişki içinde birlikte yaşadıklarını ortaya koymaktadır. Dilsel yakınlığın etkisi, yalnızca “standart olmayan” yerel kelime dağarcığının şiire yazılmasında değil, aynı zamanda geleneksel İrlanda ölçütlerinin sızmasında da fark edilebilir. Şiirin oluşturulduğu üçüncü bir “dil”, İngilizce ve İrlandaca arasındaki ikili karşıtlığı daha da karmaşık hale getirir: Ulster-İskoç lehçesi. İskoç şair Robert Burns tarafından kullanılan Lowlands Scottish'in (Lallans) bölgesel bir çeşidi olan Ulster-Scots, 18. yüzyılın sonlarında yazan Samuel Thomson ve James Orr gibi "dokumacı şairlerin" yerel şiirlerini canlandırıyor.
İrlanda dilinin ve daha geniş anlamda Gal kültürünün etkileri ve ödünç alınması büyük ölçüde bilinçsizdi. Bununla birlikte, 18. yüzyılın son otuz yılı, kendini tanıyan bir Gael canlanmasına tanık oldu. Bu canlanmanın kökenleri en azından kısmen İskoçya ve Galler'deydi. İskoç şair James Macpherson'ın Gal geleneğinden, özellikle Fingal (1762) ve Temora'dan (1763) "çevirileri" büyük ölçüde -Samuel Johnson ve İrlandalı bilgin, antikacı ve aktivist Charles O'Conor'un belirttiği gibi. - icat etti, ancak bu onların popülerliğini geciktirmedi. Bu Ossian şiirleri aslında eski bir Kelt uygarlığını geri kazanmaya yönelik yeni bir hareketin temel metinleri olarak görülebilir. İrlanda'da bu hareket, O'Conor (bir Katolik), Charles Vallancey (İngiliz doğumlu bir Protestan) ve diğerlerinin antikacı araştırmaları, Joseph Cooper Walker'ın Historical Memoirs of the Irish Bards (1786) ve nüfuzlu yazarlar tarafından temsil edildi. Henry Brooke'un kızı Charlotte Brooke'un İrlanda Şiirinin Kalıntıları (1789). Onun koleksiyonları ve sözlü gelenekten yaptığı çeviriler, hem “ilkel” için yükselen bir modayı hem de Swift'in bırakın öngörmek şöyle dursun hayal bile edemediği “yerli” İrlanda mirasıyla gelişen İrlandalı Protestan katılımını işaret ediyor. 1789 yılı aynı zamanda Denis Wulfe'nin Brian Merriman'ın Cúirt an mheán oíche'sinin (Gece Yarısı Mahkemesi), İrlanda dilinde 18. yüzyılın olağanüstü uzun şiirinin İngilizceye çevirisinin yayınlanmasına da sahne oldu.
İrlanda edebiyatı, İrlandalılar tarafından üretilen yazılı eserlerin bütünü. Bu makale, yaklaşık 1690'dan kalma İngilizce yazılmış İrlanda edebiyatını tartışıyor; tarihi, İngiliz edebiyatının tarihi ile yakından bağlantılıdır. İrlanda dili edebiyatı, Kelt edebiyatı altında ayrı olarak ele alınır.
Büyük ev romanı 20. yüzyılda başarılı oldu ve Aidan Higgins'in (1927–2015) ilk romanı Langrishe, Go Down (1966) türün deneysel bir örneğidir. Daha geleneksel üsler arasında Elizabeth Bowen (1899–73) ve Molly Keane (1904–96) (MJ Farrell olarak yazma) bulunur. İrlanda edebiyatı, Yunan ve Latin edebiyatlarından sonra Avrupa'nın en eski edebiyatıdır ve MS 4. veya 5. yüzyıldan kalmadır. İrlanda yazılarında “ikili bir geleneğin” varlığı, İrlanda sömürgecilerinin dili olan İngilizce ile yazılmış materyalin şekillenmesinde ve esnetilmesinde önemli olmuştur. İrlanda yazısı, kendine özgü ulusal ve dilsel özelliklerine rağmen, İngiliz edebiyatıyla kaçınılmaz olarak iç içedir ve bu ilişki sık sık İrlandalı yazarların ve metinlerin İngiliz edebiyatı kanonuna emilmesine yol açmıştır. En tanınmış İrlandalı yazarların çoğu, çoğu kez İngiltere'de olmak üzere uzun süreler boyunca sürgünde yaşadı ve çalıştı ve bu da benzersiz İrlandalı olarak tanımlanan bir kanonun gelişiminde bir istikrarsızlık duygusuna katkıda bulundu. Edmund Burke ve Jonathan Swift'den Oliver Goldsmith, Maria Edgeworth, Oscar Wilde ve George Bernard Shaw'a kadar İrlandalı önemli yazarlar, geleneksel olarak İngiliz (veya İngiliz) yazarlar olarak kabul edildi. Ancak 20. yüzyılda -özellikle İrlanda'nın 1920-22'de bölünmesinden ve kısmi bağımsızlığından sonra- bilginler bu yazarları ve eserlerini İrlanda için geri aldılar. Bu değişim, bir zamanlar İngilizce İrlanda yazılarının tamamına atıfta bulunan, ancak şimdi Anglo-İrlanda üyeleri tarafından ve genellikle onlar hakkında üretilen edebiyatı tanımlamak için kullanılan Anglo-İrlanda edebiyatı teriminin değişen kullanımında görülebilir. 18. yüzyılın İrlandalı Protestan Yükselişi.
Özgür İrlanda Devleti ve İrlanda Cumhuriyeti'nin yükselişiyle birlikte, alt sosyal sınıflardan daha fazla romancı ortaya çıkmaya başladı. Bu yazarlar sıklıkla alt-orta sınıfların ve küçük çiftçilerin dar, sınırlandırılmış yaşamları hakkında yazdılar. Bu tarzın savunucuları Brinsley MacNamara'dan (1890–1963) John McGahern'e (1934–2006) kadar uzanmaktadır. 20. yüzyılın sonları ve 21. yüzyılın başlarındaki diğer önemli romancılar arasında John Banville, Sebastian Barry, Seamus Deane, Dermot Healy, Jennifer Johnston, Patrick McCabe, Edna O'Brien, Colm Tóibín ve William Trevor sayılabilir.
İrlanda'nın fetih ve kolonizasyon tarihi, kıtlık ve kitlesel göç ve direniş, isyan ve iç savaş tarihi, literatürüne bir dizi kırılma ve canlanma ile kazınmıştır. 17. yüzyıldan beri İrlanda toplumu aynı zamanda hem sömürgeci hem de bağımsız, ulusal bir toplum olmuştur. Bu melezlik, İrlanda yazılarında defalarca dört konu etrafında birleşen sonsuz kültürel gerilimin kaynağı olmuştur: toprak, din, milliyet ve dil.
Tyrone'un 2. kontu Hugh O'Neill'in 1601'deki Kinsale Savaşı'nda yenilmesi, İrlanda varoluşunun baskın tarzı olarak Gal uygarlığının kademeli, yüzyıllık çöküşünün başlangıcını işaret ediyordu. Aynı zamanda İrlanda'nın topraklarını, dilini ve dinini çarpıcı biçimde değiştirecek olan uzun bir Protestan İngiliz kolonizasyonu sürecinin hızlanmasına da işaret ediyordu. Bu sürecin yol açtığı derin kültürel travmadan “İngiliz-İrlandalı” yazı çıktı.
İrlanda kısa öyküsü , Frank O'Connor, Seán Ó Faoláin ve William Trevor gibi tanınmış uygulayıcılarla popüler bir tür olduğunu kanıtladı. 20. yüzyılda İngiliz-İrlanda edebiyatı teriminin değişen anlamının gösterdiği gibi, 18. yüzyıl İrlanda yazılarının İngilizce olarak nasıl karakterize edileceği konusunda bir anlaşmazlık var. Bununla birlikte, o dönemde İrlanda toplumunun ikili doğası hakkında çok az anlaşmazlık vardır. Ülke, Şanlı Devrim'den sonra Boyne (1690) ve Aughrim (1691) Savaşlarında Roma Katolik İrlanda'ya karşı zafer kazanan Protestan ve İngilizce konuşan azınlık tarafından yönetiliyordu; Protestan nüfusun ülke üzerindeki kontrolü daha sonra Protestan Yükselişi olarak anılacaktır. Eski Aughrim de yenilgiyi takip İrlanda'da siyasi çözüm böylece kuvvetle mezhep ve sömürge döküm olduğunu, çatışma ve yoksulluğun acımasız İrlandalı gerçekleri ait olur sonradan sorun yazıları ile birleştiğinde zaman Edmund Burke. Görkemli Devrim'i özgürlüğün bir zaferi olarak gören Burke ve Jonathan Swift gibi Whig yazarları da İrlanda krallıkları ile Büyük Britanya arasındaki uzun süredir devam eden eşitsiz ilişki karşısında tökezlediler. Protestan vatanseverler, İrlanda'nın bağımlı bir krallık ya da bir koloni olduğu fikrini reddettiler, ancak kanun kitabı, Londra'daki İngiliz hükûmeti tarafından İrlanda'ya getirilen ekonomik ve politik kısıtlamalar ve İrlanda işlerine İngiliz yerleştirme görevlilerinin yerleştirilmesi onlara aksini söyledi.
Toplam dört İrlandalı yazar Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazandı - WB Yeats, George Bernard Shaw, Samuel Beckett ve Seamus Heaney. Swift, “barbar” İrlanda diline ilgi göstermedi ve Burke'ün aksine, İrlandalı yoksul Roma Katoliklerine sempati duymadı. Swift'in görüşleri, İrlanda yazımı konusundaki kendi çatallı vizyonunun bir ifadesiydi. Böyle bir görüşe göre, 18. yüzyıl İrlanda'sı hiçbir zaman birbirine dokunmayan veya kesişmeyen iki farklı edebiyat üretti: biri basım dili olan İngilizce, diğeri ise çoğunlukla el yazması olan İrlandaca. Bu şekilde kavramsallaştırılan ilki -en iyi Anglo-İrlanda edebiyatı olarak adlandırılan şey- daha geniş İngiliz geleneğinden güçlükle ayrılabilir. İngiliz eleştirmen Samuel Johnson'ın belirttiği gibi, bir İskoç'un görebileceği en soylu beklenti İngiltere'ye giden ana yolsa, birçok hırslı Anglo-İrlandalı yazar için -Shakespeare bilgini ve editör Edmund Malone, Johnson'ın Londra'daki arkadaşlarından biri de dahil- Beklenti, İrlanda'dan İngiliz anakarasına seyahat edenler için ana giriş noktası olarak hizmet veren Galler limanı Holyhead'e giden tekneydi. Burke, George Farquhar, Oliver Goldsmith, Richard Brinsley Sheridan ve diğerleri İrlanda'dan ayrıldı ve kariyerlerini İngiltere'de yaptı. 1714'ten sonra Swift İrlanda'dan ayrılmak istedi, ancak İngiltere'de İrlanda sürgününe yol açan siyasi değişiklikler nedeniyle yapamadı. Dublin'deki durumunu “delikte zehirlenmiş bir farenin” durumuna benzetti. Londra, edebi ve tiyatro piyasası olarak neredeyse karşı konulmaz bir güç uyguladı. İngiliz-İrlandalı drama ve romanlar çoğunlukla İngiliz bir izleyici kitlesi göz önünde bulundurularak yazılmıştır; içerik açısından, örneğin Henry Brooke'un oyunları ve romanları ya da Goldsmith'in denemeleri ve şiirleri hakkında özel olarak İrlandaca olan hiçbir şey yoktur.