stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Spahi

Her ne kadar aynı kelimeden Fransızca ve İtalyanca'ya girmiş olsa da, Osmanlı süvari alaylarını ifade eden Sipahi adı ile bu ad karıştırılmamalıdır.
Spahi veya Spahiler (Fransızca telaffuz: [spa.i]), Fransız ordusunun öncelikle Cezayir, Tunus ve Fas'ın Arap ve Berberi nüfusundan toplanan hafif süvari alaylarıydı. Türkçedeki Osmanlı ve Selçuklu atlı birliklerini ifade eden Sipahi kelimesinin başkalaşım Fransızca ve İtalyancaya geçmesi ile bu kelime ile bu birlikler adlandırılmıştır. Eski  Modern Fransız Ordusu zırhlı birlik olarak bir Spahis alayını muhafaza etmekte olup, personel artık Fransa anakarasında istihdam edilmektedir. Senegal de başkanlık eskortu olarak "Kızıl Muhafızlar" adlı Spahi kökenli atlı bir birlik bulunmaktadır.
Bastille günü askeri gösterisi'nde 2008'de 1.Spahi Muhafız Birliği
1880'lerde Spahi subayı
Spahiler geleneksel fantasia binicilik gösterisinde, 1886
1990'larda Cezayir Spahi askeri
1960'larda Fransız maréchal des logis-chef rütbesindeki subay tarafından giyilen Spahi üniforması, Kuzey Afrika'ya özgü burnous pelerine dikkat edin.
Bugünkü Spahi üniforması: 2006 model 1.Fas Spahi Alayı'nın  yine ayırt edici burnous pelerini ile bir "maréchal des logis " subayının geçit töreni üniforması
Etimoloji

Bu ad Osmanlıca sipahi sözcüğünün Fransızca biçimidir ve Farsça: sepâh, سپاه "ordu" veya "atlılar" ya da sipari "savaşçılar" sözcüğünden türetilmiştir.
Erken tarihçe

Cezayir'in 1830'da Fransızlar tarafından işgal edilmesinin ardından, Kuzey Afrika hizmetinde görevlendirilen hafif süvari alaylarına yerel olarak toplanan düzensiz atlılardan oluşan müfrezeler eklenmiştir. Bu yardımcı birlikler avcı (chasseur's) spahis olarak adlandırıldı. Bunlar 1834 ve 1836 yılları arasında dört nizami süvari bölüğü olarak organize edildi. 1841 yılında o zamana kadar var olan 14 bölük tek bir süvari kolordusunda bir araya getirildi. Son olarak, 1845'te üç ayrı Spahi alayı kuruldu: 1. Cezayir; 2. Oran ve 3. Konstantin.
Spahi alayları Fransa'nın Cezayir'i İşgali'de, Fransa-Prusya Savaşı'nda, Çin-Fransa Savaşı'nın (1885) sonuna doğru Tonkin'de, Fas ve Suriye'nin işgalinde ve her iki Dünya Savaşı'nda kapsamlı hizmet görmüştür. Bir Spahis müfrezesi Mareşal'in kişisel eskortu olarak görev yapmıştır. Jacques Leroy de Saint Arnaud Kırım Savaşı'na katıldı ve orada Roger Fenton tarafından bu alay fotoğraflandı. Spahilerden oluşan bir birlik de 1860 Kuzey Çin seferine katılmıştır. 1870-71 Fransa-Prusya Savaşı sırasında Spahilerin müstakil bir bölüğü Paris'i savunan kuvvetlerin bir parçasını oluştururken, üç bölükten oluşan geçici bir alay Loire Ordusu'na bağlandı. 1871-72 yıllarında Cezayir'de Fransız Hükümranlığı'na karşı ciddi bir ayaklanma, zaten orada bulunan birlikleri takviye etmek üzere Fransa'ya gönderilmiş olan 3. Spahis'in 5. bölüğünün isyan'ı ile başlatıldı.
Üçüncü Cumhuriyet döneminde, 1871-1914 yılları arasında Spahi birlikleri Çinhindi, Tunus, Fas, Senegal ve Madagaskar'da aktif hizmet görmüştür.
Herhangi bir Fransız askerî gücünde görsel olarak göze çarpan bir varlık olsa da, Spahiler genellikle gözcü, avcı ve eskort olarak küçük müfrezeler halinde görev yapmıştır. Bunun bir istisnası, 1. ve 2. Spahilerin tam alay olarak başarıyla savaştığı 1844 yılındaki Isly Muharebesi (Fas)  olmuştur.
İşe alım temeli

1914'ten önce Fransız Ordusu'nda üçü Cezayir'de ve biri Tunus'ta olmak üzere dört Spahis alayı vardı. Atlı süvari olarak görev yaptıkları dönemde Spahiler çoğunlukla Fransız subay komutasındaki Arap ve Berberiler askerlerinden oluşuyordu. Ancak bu ayrım mutlak değildi ve saflarda her zaman belirli sayıda Fransız gönüllü vardı (örneğin, daha sonra tanınan söz yazarı Raymond Asso 1916-1919 yılları arasında Spahi idi). Rütbelilerin yaklaşık %20'si Fransız, geri kalanı ise Arap ya da Berberiydi. Buna ek olarak, Yüzbaşı seviyesine kadar sabit sayıda subay kadrosu Müslüman subaylar için ayrılmıştı. Astsubaylar hem Fransız hem de Müslüman'dı.
Kuzey Afrika keskin nişancı (piyade) birliklerinin aksine, atlı sipahiler "büyük çadırlardan", yani Arap ve Berberi topluluklarının yüksek sosyal sınıflarından seçilirdi. Bu durum, her aceminin kendi atını temin etmesini gerektirdiğinde Albay Marey-Monge [fr]'ca kolordunun kuruluşuna kadar uzanıyordu.
Dünya Savaşı sırasında Spahi birlikleri mekanize edildikçe, saflardaki Fransızların oranı artmıştır.
Birinci Dünya Savaşı

Spahiler Ağustos 1914'te savaş patlak verdiğinde Fransa'ya gönderildiler. Manevra savaşının açılış döneminde hizmet gördüler, ancak siper savaşı'nın ortaya çıkmasıyla kaçınılmaz olarak rolleri azaldı. I. Dünya Savaşı sırasında Faslı Spahi alaylarının kurulması ve Cezayir kolunun genişlemesiyle birliklerin sayısı arttı. 1918'e gelindiğinde, hepsi de Batı Cephesi'nde görev yapmış olan yedi Spahi alayı mevcuttu. Buna ek olarak, müstakil bir alay Chasseurs d'Afrique'in iki alayına eşlik etti ve Osmanlı İmparatorluğu'na karşı Suriye- Filistin Seferi sırasında 5. Hafif Atlı Tugayı'nın bir parçası olarak görev yaptı. Fransız süvarilerinden oluşan bu bileşik kuvvet "1er Régiment Mixte de Marche de Cavalerie de Levant" olarak biliniyordu. 1918'de Faslı spahilerden oluşan bir "yürüyen alay" (Régiment de Marche des Spahis Marocains) Balkanlar'da aktif hizmet gördü, "Médaille militaire" kolektif nişanını kazandı.
Dünya Savaşları Arasında

1921'de Spahi alayları on ikiye çıkarıldı (1914'te dörttü) ve bu daimi kuruluş haline geldi. 1920'lerde atlı Spahi alayları Fransız Suriye ve Lübnan Mandası'nda ve Fas'ta geniş çaplı aktif hizmet gördü. Cezayir ve Tunus'ta polislik ve garnizon görevlerini yerine getirmeye devam ettiler. 1930'larda Chasseurs d'Afrique ve Yabancı Lejyon süvarilerinde mekanizasyon başlamış olsa da, Spahiler 1942 sonrasına kadar tamamen atlı bir kuvvet olarak kaldı.
İkinci Dünya Savaşı

1939'da Spahiler her biri iki alaydan oluşan ve hâlâ atlı olan üç bağımsız tugaydan oluşuyordu. Her alay, her birinde beş subay ve 172 asker bulunan dört kılıç bölüğünden oluşuyordu. Üç alay 1940'ta Fransa'da aktif hizmet gördü. Hermann Balck her iki dünya savaşında da karşılaştığı en iyi birlikler oldukları görüşündeydi. Bir Spahi alayı (1er Régiment de Marche de Spahis Marocains) II. Dünya Savaşı sırasında Özgür Fransızlarla hizmette kendini gösterdi. Atlı süvari birliğinin bir parçası olarak Vichy kontrolündeki Suriye'de garnizonlaşan alayın bir kısmı Haziran 1940'ta Transjordan sınırını geçti. Eritre'deki atlı hizmetinden sonra, bu müfreze daha sonra yeniden organize edildi ve Mısır'daki İngilizler tarafından zırhlı araçlarla donatıldı. Genişletilmiş ve mekanize edilmiş alay Mısır, Libya ve Tunus'ta görev yaptı ve Ağustos 1944'te Paris'i kurtaran Fransız kuvvetlerinin bir parçasıydı.
Savaş Sonrası

Dünya Savaşı sırasında çoğu Spahi alayı mekanize edildi, ancak birkaç tabur Kuzey Afrika'da devriye çalışmaları ve Fransa'da eskort ve diğer tören görevleri için atlı olarak kaldı. 1961 yılına kadar Paris'teki yıllık Bastille Günü geçit töreninde her zaman beyaz Arap atları üzerinde geleneksel kıyafetleriyle Spahi süvarileri yer almıştır. Arap ve Berberi askerler muhafaza edilen atlı birliklerde sayıca çoğunluğu oluşturmaya devam ederken, makineleşme Fransız personelin zırhlı alaylarda çoğunluk haline gelmesine yol açtı.
Zırhlı Spahi birlikleri hem 1947-54 Birinci Çinhindi Savaşı'nda hem de 1954-62 Cezayir Savaşı'nda hizmet gördü. 9. Cezayir Spahileri Cezayir Savaşı boyunca atlı bir alay olarak kaldı ve aktif hizmet sırasında 24 ölü verdi. Süvari taburu başına bir atlı müfreze ve alay "trompetçileri" dışında birlik nihayet 1961'de mekanize edildi ve birkaç yüz at ise ya Cezayir'de satıldı ya da Fransa'ya geri gönderildi.
6.Spahiler 1956'da, 9. Spahiler ise 1961'de lağvedilmişti. 1962'de Cezayir Savaşı'nın sona ermesinin ardından 2., 3., 4. ve 8. Spahiler de dağıtıldı ve geriye sadece 1. Spahiler olarak eskiden Faslı olan bir alay kaldı.
Günümüzde

Bugün Fransız Ordusu, 1er Régiment de Spahis Marocains adında bir Spahi alayına sahiptir; Körfez Savaşı'nda görev yapmış bir zırhlı birliktir. Alay aynı zamanda daha önce var olduğu şekliyle tüm Spahi kolordusunun geleneklerini de sürdürmektedir.
Alay 1984 yılına kadar Speyer, Almanya'da bulunmaktaydı. Oradaki eski üsleri şimdi Speyer Teknoloji Müzesi'dir. 1er Spahis şu anda Valence, Drôme, Fransa, 100 km (62 mi) Lyon'un güneyinde Rhone'da bulunmaktadır. Vadi ya da Fransa'da yaygın olarak "Provence'ın Kapıları" olarak adlandırılan yer olarak bilinir.
Üniformalar

Cezayir ve Tunus Spahileri tarihlerinin büyük bir bölümünde çok çarpıcı Zouave tarzı bir üniforma giymişlerdir. Yüksek bir Arap başlığı, siyah işlemeli kısa kırmızı bir ceket, gök mavisi bel ceketi (sedria), geniş kırmızı bir kuşak ve hacimli açık mavi pantolondan (sıcak havalarda beyaz) oluşurdu. Dört alay, "tombeaus "larının (ceketin ön tarafındaki dairesel sahte cepler) farklı renkleriyle ayırt ediliyordu. Beyaz bir burnous kırmızı bir pelerinle birlikte giyilirdi (Fas Spahileri için mavi pelerin). Fransız subaylar açık mavi kepiler, altın rütbe örgülü kırmızı tunikler ve çift kırmızı çizgili açık mavi pantolonlar giyerlerdi. Müslüman subaylar Arap ve Berberi askerlerin "tenue orientale "lerinin daha özenli bir versiyonunu giyerlerdi. Fransız Spahileri, kahverengi deve kılı kordonu ile beyaz Arap sarık yerine Fes giyerek ayırt edilirdi. Daha az belirgin bir ayrım da ayakkabılardı - kısa "sabattes" ya da Arap/Berberi askerler için kırmızı Fas derisi, Fransız askerler için geleneksel siyah deriden geleneksel Kuzey Afrika botları giyerlerdi.
1915'ten itibaren, Armée d'Afrique'nin diğer birimleriyle ortak olarak, hizmet için daha pratik bir haki üniforma kabul edildi, ancak klasik kırmızı ve mavi "tenue orientale" beyaz burnous ile 1927'de geçit töreni ve görev dışı giyim için yeniden ortaya çıktı. Tören görevleri için tutulan atlı birlikler 1962'de lağvedilene kadar bu geçit üniformasının biraz değiştirilmiş bir versiyonunu düz beyaz bir sarıkla giymiştir. Modern 1er Spahiler hala tam kıyafet için eski Fas alaylarının mavi pelerinleriyle birlikte geleneksel beyaz burnous ve kırmızı kuşak giymektedir. 1915'te kabul edilen uzun etekli kum-haki gandourah ceket, modern tören üniformasının bir parçası olarak zaman zaman ortaya çıkmaktadır. Başlık ya kırmızı bir yem başlığı ya da Fransız süvarilerinin standart açık mavi ve kırmızı kepi'dir.
Bir Fransız zırhlı süvari alayı için istisnai olarak, altın (alışılagelmiş gümüş değil) nişan kullanır. Spahileri Fransız Ordusunun düzenli bir birliği olarak kuran 7 Aralık 1841 tarihli "Ordonnance du Roi portant organisation de la cavalerie indigène en Algerie" bu ayrımı "sous-officers", "brigadiers" ve hem Fransız hem de yerli subaylar için belirtir.
Ekipman

1914'te spahi silahı, 1892 karabina ile birlikte Fransız hafif süvarilerinin M1822/82 kılıç silahıydı. Tüm koşum takımları Kuzey Afrika'ya özgü desen ve üretim olan koyu kırmızı deriden yapılmıştı.
Çinhindi Spahisi

"Spahis" (Spahiler) olarak adlandırılan kısa ömürlü süvari birlikleri Fransız Sömürge Ordusu tarafından Çinhindi'nde yetiştirildi. Bunlardan ilki 1861'de Koşinşin'de toplanan ve 1871'de dağıtılan bir spahis birliğidir. İkincisi ise 1883'te Tonkin'de kurulan ve 1889'da bütçe sorunları nedeniyle dağıtılan küçük bir "Spahis Tonkinese" müfrezesiydi.
Diğer ordulardaki Spahiler > Senegal Spahileri

Senegal, modern başkanlık güvenlik birimi ve tören muhafızı olarak spahi kökenli bir atlı süvari müfrezesi bulundurmaktadır.
Kuzey Afrika süvarilerine ek olarak, Fransız Batı Afrikası'nda iki spahi filosu yetiştirilmiştir. Senegal'deki ilk spahiler, 1843 yılında patlak veren kabile çatışmalarıyla başa çıkmak için Batı Afrika'ya gönderilen Cezayirli bir müfrezeydi. Fransız ve Cezayirli 25 spahiden oluşan bu müfreze büyüklüğündeki birlik  burada kaldı ve yerel olarak asker toplamaya başladı. Askerler Senegal ve Fransız Sudanı sakinlerinden toplanırken, Fransız subayları Cezayirli Spahi alaylarından görevlendirildi. Senegalli Spahiler 1853 ile 1898 yılları arasında Fransız Batı Afrika toprakları Çad, Sudan ve Kongo'da geniş çaplı aktif hizmet görmüş ve 1908 ile 1919 yılları arasında Fas'ta görev yapmışlardır.
Senegal Spahileri 1928 yılında ekonomik bir önlem olarak dağıtıldı ancak etrafında yeni yetiştirilen atlı jandarma'nın oluşturulduğu kadroyu sağladı. Bu nedenle Senegal Cumhuriyeti'nin modern Senegal kolluk kuvvetleri (Gendarmerie Nationale) kökenleri spahilere dayanmaktadır ve Kızıl Muhafızlar hala Fransız döneminin burnous, fes ve kırmızı tuniğini giymektedir.
Diğer ordulardaki Spahiler > Cezayir Cumhuriyet Muhafızları ve Tunus Cumhurbaşkanı Koruması

Modern Cezayir Cumhuriyet Muhafızları tören amaçlı bir atlı müfreze içerir. Bu birlik 1962'den önce Fransız spahileri tarafından kullanılanlarla aynı cins beyaz barb atlara biner ve seleflerininkine büyük ölçüde benzeyen beyaz yakalı kırmızı ve yeşil üniformalar giyerler.
Benzer bir törensel atlı birlik Tunus Cumhurbaşkanı'nın Koruması'nın bir parçası olarak muhafaza edilmektedir. Tunus 4. Spahis Alayı'ndan türeyen modern birlik, Fransız döneminin üniformasını korumaktadır ancak Tunus ulusal renkleri olan kırmızı ve beyaz renktedir. `
Diğer ordulardaki Spahiler > İtalyan Spahileri

Libya'nın İtalyan sömürge yönetimi 1912 ve 1942 yılları arasında yerel olarak toplanan Spahi süvari birlikleri yetiştirdi. İtalyan Spahileri, Fransız adaşlarından farklı olarak kırsal ve çöl bölgelerinde devriye gezmekle görevli atlı polis rolünü üstlenmişlerdi. İtalyan subayları olmasına rağmen, düzenli Libya süvari alaylarından (Savari) daha gevşek örgütlenmişlerdi. İçlerinden devşirildikleri çöl aşiretlerinin kıyafetlerini örnek alan pitoresk bir kıyafet giyiyorlardı.
Spahiler Sidi Bou Zid bölgesinden çekilirken, Şubat 1943
Fransa'daki Cezayir Spahileri, 1915. Tournassoud. tarafından renklendirmesi yapılmıştır.
Spahi sénégalais (Albay Frey'in 1890 tarihli Côte occidentale d'Afrique adlı eserinden illüstrasyon)
İtalyan Libyasında, 1930'larda Spahiler
Jean Jaurès

| Jean Jaurès |
| --- | --- |

L'Humanité gazete editörü
Görev süresi 18 Nisan 1904 - 31 Temmuz 1914
Yerine gelen: Pierre Renaudel
Tarn milletvekili
Görev süresi 8 Ocak 1893 - 1 Haziran 1898
Görev süresi 10 Kasım 1885 - 11 Kasım 1889
Sosyalist Parti başkanı
Görev süresi 4 Mart 1902 - 25 Nisan 1905
Kişisel bilgiler
Doğum: Auguste Marie Joseph Jean Léon Jaurès 3 Eylül 1859(1859-09-03) Castres, Tarn, Fransa
Ölüm: 31 Temmuz 1914 (54 yaşında) Paris, Fransa
Defin yeri: Panthéon
Partisi: Ilımlı Cumhuriyetçiler (Fransa, 1871–1901)   Bağımsız Sosyalistler (Fransa)   Sosyalist Parti   İşçi Enternasyonalinin Fransız Seksiyonu
Evlilik(ler): Louise Bois
Çocuk(lar): 2
Bitirdiği okul: École normale supérieure
Mesleği: Profesör, gazeteci, tarihçi
İmzası: 
Jean Jaures (tam adı: Auguste Marie Joseph Jean Léon Jaurès, d. 3 Eylül 1859, Castres - ö. 31 Temmuz 1914, Paris), Fransız sosyalist politikacı.
Kaçkar Dağı

Başlığın diğer anlamları için Kaçkar sayfasına bakınız.
| --- | --- |
Kaçkar Kavrun Dağı'nın kuzeyden görünümü. Zirvenin sağ ve solundaki beyaz alanlar sırasıyla Büyük Buzul ve Küçük Buzul

En yüksek noktası
Yükseklik: 3.937 m (12.917 ft)
Çıkıntı: 2.272 m (7.454 ft)
Listelenme: Ultra zirve
Koordinatlar: 40°50′08″K 41°09′41″D﻿ / ﻿40.83556°K 41.16139°D﻿ / 40.83556; 41.16139
Jeoloji
Kayaç yaşı: Kambriyen dönem, Karbonifer
Dağ türü: Tektonik
Türkiye' deki konumu
Kaçkar Dağı, Kaçkar Dağları'nın (Doğu Karadeniz Bölümü, Rize'nin 60 km güneydoğusunda) 3.937 m yüksekliğindeki en yüksek doruğu. Türkiye sınırları içindeki dördüncü yüksek doruk. Dağın büyük bir kısmı Rize'de bulunsa da zirve noktası Artvin'dedir. Kaçkar' kelimesi Ermenicede Haçlı taş anlamlı Խաչքար (Haçkar) kelimesinden geldiği düşünülmektedir. Ancak Alman kartograf Richard Kiepert'in 1902-1916 arasına tarihlenen "Tirabzon" haritasında dağın adı Kaçkar değil, Varsambek veya Kaçgar Dağı ("Varsambek od. Katshgar D.") olarak geçer.
Dağın kuzey yamaçlarından inen akarsular birleşerek Ardeşen ve Pazar arasında Büyükdere adıyla Karadeniz'e dökülür. Güneyde ise kısa derelerin yardığı yamaçlar Çoruh Vadisi üzerine dik olarak iner. Dağların kretase şist ve kireçtaşından oluşmuş volkanik ara tabakalı katmanları ortasında granit-diyazit billurlu kayaçları yer alır. 2.100 m'ye kadar olan kesimlerinde ladin ve göknar ormanları, daha yükseklerde dağ otlakları ve en yüksek kesimde ise kuzeye doğru bir dil halinde uzanan buzullar vardır.
Tırmanış

Kaçkar zirvesine çıkmak için yüksek irtifa yürüyüşünden buzul tırmanışına kadar farklı zorluklarda rotalar bulunmaktadır.
Tırmanış > Klasik rota

Klasik Rota ya da Güney Rotası, en kolay rota olarak bilinir. Turizm firmaları ve trekking grupları bu rotayı kullanarak zirveye ulaşmaktadır. Rota Heveg Köyü'nden başlamaktadır. Vadi boyunca güneybatı yönünde ilerleyerek önce Olgunlar Yaylası, sonra Nasdaf Yaylası yoluyla yaklaşık 5 saatlik bir yürüyüş sonucu 2.860 m irtifadaki Dilberdüzü kamp alanına ulaşılır. Bölgenin düz olmasından dolayı çoğu ekip burada kamp yapmaktadır.
Ertesi gün, zirveye uygun hava şartlarında çıkabilmek için tırmanış genellikle sabah 02:00 - 03:00 arası başlamaktadır. Dilberdüzü'nden önce Deniz Gölü'ne çıkılır, gölün çevresindeki patiktadan kuzeybatısındaki aşıta kadar yürünür. Bu noktadan, eğer sis yoksa, Kaçkar zirvesi açıkça görülmektedir. Burada hava durumunu değerlendirerek tırmanışa devam kararı vermek mümkündür. Aşıttan sonra yaklaşık 50 m'lik bir iniş yapılır. Gri renkli bir döküntü yığınından oluşan burnun üzerine tırmanılır, patika ve işaretler (babalar) takip edilir. Patika yer yer kaybolsa da zirveye kadar devam etmektedir. Çıkışta iki noktada el yardımıyla yapılan yatay kaya geçişleri vardır. Bunlar çok zorlu olmasa da altlarındaki boşluk ve kayadan sürekli akan soğuk su nedeniyle korkutucudur.
Bu rotada herhangi bir teknik malzeme gerekmese de, dik yerlerden düşebilecek taş parçaları nedeniyle kask takılması zorunludur. Rota boyunca su kaynakları bulunduğundan fazla su taşımaya gerek yoktur. Fakat yaz aylarında son 400 metrede su bulmak mümkün olmayabilir.
Tırmanış > Kuzey tarafından çıkış > Doğu sırtı

Fotoğrafta görülen ve Öküz Çayırı olarak adlandırılan, buzula gelmeden önceki çayır alana kamp kurulur. Kamp alanı yüksekliği yaklaşık 3000m. dir. Büyük ve Küçük Buzulların soluna geçilip çarşaktan (taşlık eğimli yamaç) zirvenin solunda kalan sırta kadar çıkılır. Buradan sonra ip açılmadan gidilebilecek zorlukta kaya tırmanışıyla zirveye doğru ilerlenir. Rota bir labirent gibi olmasına karşın dağcıların yaptığı babalar (taşların üst üste konmasıyla ortaya çıkarılan küçük kuleler) sayesinde rota kolaylıkla bulunabilir, ancak bu kısımda ipsiz tırmanış hayati tehlike içerdiğinden tecrübe gerektirir. Yaklaşık 300 m kaya tırmanışından sonra zirveye ulaşılır. Bu rota güney rotasından daha zordur ve yaz aylarında yağmur yağmadığı durum için açıklanmıştır. Yağmur yağdığında kayalar ıslanacağından tırmanış zorlaşır, kış aylarında ise bu rota deneyim gerektirir.
Tırmanış > Kuzey tarafından çıkış > Buzul Rotaları

Kaçkar dağının 2 tane buzul rotası mevcuttur. Bunlar Büyük ve Küçük buzul rotalarıdır. Her halükarda öncelikle Yukarı kavrun yaylasından öküz yatağı olarak da bilinen Mezovit Kamp alanına ulaşılır. Buradan yaklaşık 1 saatlik yürüyüşün ardından kaçkar eteklerine buzul bölgesine gelinir. Buzullar dağın kuzey yamacında; Küçük buzul zirvenin doğu, büyük buzul ise zirvenin batısında yer alır. Yaz döneminde bu iki buzul rotasından tırmanış yapmak ciddi risk içerir. Eriyen karlar ile birlikte sürekli olarak dağın yamacında düşen taşlar ölümcül olabilmektedir. Ayrıca her iki rota boyunca kayak yapanların oluşturdukları izlere ve kar tabakalarını kestikleri yerlere özellikle çığ açısından dikkat edilmelidir. İlave olarak belirtmek istediğim husus kış tırmanışlarında klasik yaz rotasının içerdiği riskler açısından tercih edilmemesi hususudur.
Tırmanış > Kuzey tarafından çıkış > Büyük Buzul Rotası

Kış Tırmanışı açısından Büyük buzul rotası teknik açıdan daha rahattır. Genellikle tüm rota boyunca 50–60 cm kar olduğundan iz açarak teknik gerektirmeden tırmanış yapılabilir. Buzulun üst kısımlarına ilerledikçe karların erimesi durumuna göre çarşakların açığa çıktığı bölgelere dikkat etmek gerekebilir. Ayrıca Büyük buzulun girişinde kar seviyesinin kontrol edilmesi ve cam buzun üzerindeki yumuşak kar durumunun incelenmesi gereklidir. Kar kalınlığının az olması tırmanışı o derecede zorlaştıracaktır. Büyük oranda Büyük buzul rotasından yapılacak bir tırmanışta kazma, krampon ve kask yeterli olacaktır. İniş esnasında karların erime duruma göre Buzulun üst kısımlarından iple emniyetli iniş gerekebilir. Tercihe bağlı olarak iple iniş çarşak bölgede inişi kolaylaştıracak ve daha emniyetli hale gelecektir. Kar durumuna göre çatlaklar ortaya çıkmış olabilirler. Bu durumda dikkatli olunması gerekir. Buzul aşıldıktan sonra kaya babalarını takip ederek güney rotasına geçilir. Güney Rotası kısmında çığ ve taş düşmesi hususları önem arz eder. Özellikle çığ riski iyi değerlendirilip gerekli tedbirler alınarak tırmanışa devam edilmelidir. Bu anlamda güneşin durumu, hava sıcaklığı vb. etmenlerin doğru değerlendirilmesi gerekmektedir. Güney Rotası kısmı en kolay rota gibi görünse de çığ riski yüksek olan bölgeler mevcuttur.
Tırmanış > Kuzey tarafından çıkış > Küçük Buzul Rotası

Büyük buzul rotasına göre çok daha fazla  zorluk derecesine sahip ve teknik gerektiren bir rotadır. Bu rotadan çok fazla başarılı kış tırmanışı gerçekleştirilmemiş olması bu sebepledir. Küçük buzul rotasına tercihe bağlı olarak buzulun altından buz tırmanışı yapılarak girilebileceği gibi buzulun doğu kısmında kayalık alanın altından ve buzulun kenarından da girilebilmektedir. Giriş kısmı (buzul kısmı) aşıldıktan sonra 3 farklı tırmanış rotası bulunmaktadır. Tercihe bağlı olarak arzu edilen zorluk dereceli rotadan devam edilebilir. Bu kısımda mix Tırmanış (toz/sert kar, buz, çarşak/kaya) yapılacağı göz önüne alınmalıdır. Tırmanış yer yer kanaatimce 7+ 8 zorluk derecesindedir. Her üç rota boyunca iple tırmanış yapılması gerekebileceği göz önüne alınarak yeteri kadar ip ve emniyet malzemesi beraberinde götürülmelidir. Her 3 rota boyunca eğim 70° civarlarına (zaman zaman belki biraz daha fazla) çıkmaktadır. Sonuç olarak bu 3 rota da farklı rakımlardan klasik yaz rotasına bağlanmaktadır. Klasik yaz rotasına bağlandıktan sonra zirveye ilerlenen aşama genel olarak rahattır. Küçük buzul rotasındaki kar kalınlığının tespitinin tırmanış öncesinde ve esnasında doğru yapılması bu 3 ortanın hangisinden ilerleneceğinin tespiti açısından çok önemlidir. Karın az olduğu durumlarda kazma ve krampon ile çarşakta ve yüksek eğimde ilerlemek 70°ye varan eğimlerde ciddi risk oluşturmaktadır. Zirve yapılmasının ardından geri dönüşte kar kalınlığı uygunsa aynı istikametten geri iniş iyi değerlendirilmelidir. Dönüş esnasında iple iniş için emniyet istasyonu oluşturacak uygun alan bulunmamaktadır. Bu sebeple küçük buzul rotasından dönüş ciddi risk içermektedir. Dönüş için en iyi ihtimal dağın güney yamacında güney klasik rotasına bağlanarak büyük buzul rotasından inmektir. Fakat bu rota üzerinde ciddi çığ riski taşıyan bölgeler mevcuttur. Büyük buzul rotasından iniş esnasında kar kalınlığının üst kısımlarda uygun olması durumunda iple iniş tercihe bağlıdır. Büyük buzul rotası boyunca kar kalınlığı kış döneminde genel olarak iyi olduğundan rahat bir iniş yapılabilecektir. Büyük buzul inişi esnasında buz üzerindeki kar kalınlığına dikkat edilmelidir.
Deniz Gölü: Kaçkar Dağında bir Buzul gölü