stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
IANA zaman dilimi veritabanı
Özellikleri

En önemli özelliği Paul Eggert tarafından belirlenmiş olan bir isimlendirme standardı oluşturulmuş olmasıdır. Veritabanı tarihsel olarak zaman dilimlerini ve 1970'ten bu yana olan tüm resmi değişiklikleri Unix time biçiminde kaydetmeyi amaçlar. Sistem yaz saati uygulamasını ve hatta artık saniyeleri bile kaydeder. Zaman dilimleri Bölge ve Yer olarak kaydedilmektedir. Bölge kıta ve okyanusları, Yer ise şehir ve adaları ifade etmektedir. Unix ve Linux'un bütün sürümleri ve birçok Java uygulaması ile pek çok internet sitesi bu veritabanını kullanır. İşletim sistemleri verileri bu veri tabanınından alır ve aldığı veriyi /usr/share/zoneinfo dizini altına kaydeder. Verilerin güncellemesini de sistem güncellemesi ile birlikte yapıyor.
Java geliştiricisi  Stephen Colebourne'a göre saat dilimlerinde yılda 100 kadar değişiklik olmaktadır. Olson, bugüne kadar zaman dilimi verilerini aylık olarak yeniliyordu.
Tarihçe

Projenin başlangıcı 1986 yılına kadar gitmektedir. Veritabanı ve içerdiği kaynak kodları kamu malı olarak lisanslanmış durumda. Veritabanının ve kodların yeni sürümleri yılda birkaç kez piyasaya sürülmektedir.
Tarihçe > 2011 davası

2011 yılında Boston'da kurulmuş, astroloji yazılımı üreten bir firma olan Astroloabe telif haklarını ihlal ettiği gerekçesi ile Olson'un projesine dava açtı. Astroloabe firmasının  ACS Atlas adlı yazılımı herhangi bir yerdeki zamanı bulabiliyor ve bununla burç planlaması yapabiliyor. Firmanın şikayeti üzerine 8 Ekim 2011'de database bakımı ve FTP üzerinden dağıtımı durduruldu. 22 Şubat 2012'de firma ile bir anlaşmaya varıldı ve firma tekrar dava açmayacağını kabul eden bir sözleşme yaparak şikayetinden vazgeçti.
Tarihçe > ICANN'a taşınma

14 Ekim 2011'de veritabanının sorumluluğunu ICANN üstlendi. Tüm veritabanı, var olan tanımlamalar ve bakımla ilgili bütün planlamalar artık Internet Assigned Numbers Authority (IANA) üzerinde bulunmaktadır.
J-drama

Japon dramaları (テレビドラマ, terebi dorama, anlamı "televizyon draması"), Japon televizyonlarının başlıca programlarıdır ve günlük yayımlanırlar. Japonya'daki tüm büyük televizyon kanalları komedi, romantizm, korku, polisiye ve diğer tarzlarda çok çeşitli birçok drama üretirler.
Her sezon yenisi çıkan Japon dramaları üç aylık uzun sezonlar halinde yayımlanır. Dramaların çoğunluğu hafta içleri akşam 21.00, 22.00 veya 23.00 saatleri civarında gösterilir. Sabah veya öğleden sonra yayımlanan dramalar genellikle günlük temel ilkelere göre yayımlanır ve aynı dramanın bölümleri birkaç ay süresince her gün, NHK'nın asadorası veya sabah dramaları gibi gösterilir. Bununla beraber, akşam dramaları haftalık olarak ve genellikle 9-12 bölüm uzunluğunda yayımlanır. Bazen, eğer drama büyük başarı elde etmişse son bölümden sonra sonsöz niteliğinde özel bir yapım olur.
Japon televizyon sezonları: Kış (Ocak-Mart), İlkbahar (Nisan-Haziran), Yaz (Temmuz-Eylül) ve Sonbahar (Ekim-Aralık).
Japon dramalarını diğerlerinden ayıran bir özelliği, her bölümün genellikle yayın tarihinden birkaç (2-3) hafta önceden çekilmesidir.
Atlas (anatomi)

| Kemik: Atlas |
| --- | --- | --- |

| Atlasın konumu (kırmızıyla gösterilmiştir) | Atlasın konumu (kırmızıyla gösterilmiştir) |  |











Atlas, anatomide omurganın en üstündeki (ilk) boyun omurudur.
Kafatasını taşımasından dolayı ismini Yunan mitolojisindeki Atlas'tan almıştır.
Atlas en üst omurdur ve -axis kemiğiyle birlikte- kafatası ve omurgayı bağlayan eklemi oluşturur. Atlas ve axis normal omurlara göre çok daha geniş bir hareket sahası oluşturmak üzere özelleşmiştir. Bu iki omur başın öne arkaya ve sağa sola hareket ettirilmesinden sorumludur.
Atlanto-occipital eklem başın omurga üzerinde öne arkaya sallanmasına izin verir.
Axis kemiğindeki dens bir mil gibi görevi yaparak atlas ve ona bağlı başın sağa sola hareket etmesine izin verir.
Atlasın karakteristik özelliği gövdesinin olmamasıdır. Yüzük şeklindedir, ön ve arka kemerleri ve yan taraflarında birer massası vardır.
Atlas ve axis nörolojik açıdan önemlidir. Çünkü beyin sapı axise kadar uzanır.
Ön kemer

Ön kemer yüzük şeklindeki atlasın beşte birlik kısmını oluşturur. Ön tarafı konvekstir ve merkezinde longus colli kaslarının ve anterior longitudinal ligamentin bağlanması için bir tüberkül bulunur. Arka tarafı konkavdır ve axisin densiyle eklem yapmak üzere oval veya dairesel pürüzsüz bir eklem yüzeyi (fovea dentis) bulundurur.
Üst kenarı anterior atlantooccipital membrane ile üstündeki oksipital kemiğe bağlanır. Alt kenarı anterior atlantoaxial ligament ile altındaki axis kemiğine bağlanır.
Arka kemer

Arka kemer dairesel yüzüğün çevresinin beşte ikilik kısmını oluşturur. Arka tarafında spinosus processusun körelmesiyle oluşmuş, recti capitis posteriores minorese ve ligamentum nuchaeye başlangıç noktası oluşturan bir çıkıntı bulunur. Bu çıkıntının çok küçük olması atlas ve kafatası arasındaki hareketlerin engellenmemesini sağlar.
Kemerin arka kısmı üst ve arka tarafında, posterior atlantooccipital membranın bağlanması için yuvarlatılmış bir kenar bulundurur. Her bir üst eklem çıkıntısının(processus articularis superior) tam arkasında sulcus arteriae vertebralis denilen oyuk vardır.
Bu oluk superior vertebral çentiği ifade eder ve içinden vertebral arter geçer. Vertebral arter transvers çıkıntıdaki delikten yukarı çıktıktan sonra lateral massanın etrafında arkaya ve mediyale doğru dönerek bu oluğun içine yerleşir. Ayrıca suboccipital sinir (ilk spinal sinir) de bu oluktan geçer. Vertebral arterin kavisli bir foramenden geçmesi yaygın bir anatomik variyenttir.
Arka kemerin alt yüzeyinde, articular facetlerin arkasındaki iki sığ oluk alt vertebral çentikler olarak adlandırılır. Daha alçaktaki kenar posterior atlantoaxial ligament ile bağ yapar ve onu axise bağlar.
Massa lateralis

Massa lateralisler atlasın en büyük ve sağlam kısımlarıdır. Çünkü başın ağırlığını taşırlar.
Her biri alt ve üst olmak üzere iki eklem yüzeyi taşır.
Üst eklem yüzleri geniş, oval ve konkavdır. Önde birbirlerine yaklaşırlar ama arkada birbirlerinden uzaklaşırlar, yukarı ve biraz geriye yönelmişlerdir. Occipital kemiğin kondiline uygun çanak gibi bir yüzey oluştururlar ve başın öne arkaya sallanma hareketine uyumludurlar. Kenarlarına yapılan girintiler tarafından kısmen bir kez daha bölünmüşlerdir.
Alt eklem yüzeyleri dairesel şekildedir. Düz veya hafif konvekstir ve aşağı doğru uzanır. axisle eklem yapar ve başın sağa sola hareket ettirilmesine izin verir.
Foramen vertebrale

Her bir üst facet eklem yüzeyinin mediyal kenarının tam altında trasverse atlantal ligamentin bağlanması için küçük bir tüberkül bulunur. Atlas halkası boyunca uzanan trasverse atlantal ligament vertebral forameni iki bölüme ayırır:
Ön bölüm daha küçüktür ve içine axisin odontoid çıkıntısı girer.
Arkadaki bölümden ise omurilik (medulla spinalis) geçer.
Vertebral kanalın bu bölümü omuriliğin geçmesi için gerekenden çok daha büyüktür.
Transversal çıkıntılar

Geniş transversal çıkıntılar yana ve aşağıya doğrudur ve başın sağa sola hareketine yardımcı olan kaslar için bağlanma noktası sağlar. Ön ve arka tüberkülleri tek bir kütle halinde kaynaşmıştır. Foramen transversarium transvers çıkıntının içinde aşağıdan, yukarıya ve geriye doğru uzanan deliktir.
Gelişimi

Atlas genellikle üç merkezden kemikleşir.
Bunlardan biri fetal hayatın yedinci haftasında lateral massalarda ortaya çıkar ve geriye doğru genişler. Doğumda bu kemik parçaları birbirlerinden kıkırdak dokuyla dolu dar bir aralık ile ayrılmışlardır.
Üç-dört yaş arasında, birbirlerinden direkt olarak veya kıkırdak dokuda gelişmiş ayrı bir merkez boyunca ayrılırlar.
Doğumda ön kemer kıkırdaktan oluşur. Bunun içinde doğumdan sonraki bir yıl içinde ayrı bir merkez oluşur ve altı-sekiz yaş civarında lateral massalarla birleşir. Birliğin çizgileri superior articular facetlerin ön kısımları boyunca uzanır.
Bazen hiç ayrı merkez yoktur. Öne doğru genişleme ve en son iki lateral massanın bağlanmasıyla oluşan ön kemer her biri orta çizgideki iki merkezden kemikleşir.
Hasar

ilk vertebrada oluşan kırık Jefferson kırığı olarak ifade edilir.
Ek görseller

Atlasın pozisyonu ve şekli (kırmızıyla gösterilmiş), üstten. Kafatası yarı-saydam gösterilmiş.
Atlas üstten.
Posterior atlantooccipital membran ve atlantoaxial ligament. (Atlas merkezde görülebilir.)
Atlas, üstten.
Atlas, üstten.
Atlas, alt yüzey.
Oksipital kemik boyunca median sagittal kesit ve ilk üç boyun omuru, ligamentler gösterilmiş.
Atlas üç merkezden kemikleşir.
Reutte Manastırı

| Reutte Manastırı Franziskanerkloster Reutte |
| --- | --- |
Manastır, Kilise

Koordinatlar: 47°29′18″K 10°43′6″D﻿ / ﻿47.48833°K 10.71833°D﻿ / 47.48833; 10.71833
Reutte Manastırı, Avusturya'nın Innsbruck bölgesinden 100 kilometre uzaklıkta olan Tirol eyaletinde bulunan tarihî yapı.
Fransiskenlerin ibadetlerini gerçekleştirdiği bir Roma Katolik kilisesidir. Manastır ve kilisenin dahil olduğu bu yapı, Avusturya koruma anıtlar statüsündedir.
Tarihi

1628 yılında Avusturya'daki Protestan Reformu'na katolik kilisesi Karşı Reformasyon gösterdi. Bu gelişmeyle birlikte Fransiskenlere Aziz Anna Kilisesi ve Manastır ibadet için verildi. 1632 yılında ise aktif olarak ibadet yapılan manastır, Otuz Yıl Savaşları nedeni ile hasar gördü.
1703 ve 1846 yıllarında ise manastır ve kompleks iki defa yanarak ciddi hasar aldı, ancak yangından sonra
bölge halkının da desteği ile tekrar inşa edildi.
1961 yılına gelindiğinde ise cemaat toplantılarını yapmak için bir "Paulusheim" inşa edildi. Ayrıca daha sonra var olan çan kulesi de yenilendi.
21. yüzyıla gelindiğinde ise manastırda sadece dört Fransisken kalmıştı. Ancak 2014 tarihi ile bu fransiskenlerde buradan ayrılarak manastır kapanmıştır.
St. Anna Manastırı Kilisesi

Sokağa paralel olarak inşa edilmiş bu kilise, manastıra entegre bir şekilde oluşturulmuştur. Gotik ve barok mimarinin izleri bulunmaktadır. Ayrıca kilise ulunduğu sokağa paralel bir şekilde inşa edilmiştir. Yuvarlak ve kemerli pencereleri ile ışığın daha net bir şekilde içeriye girmesi sağlanmıştır. Bölgenin karakteristik yapı özelliklerinden olan dairesel kubbeler, bölgedeki diğer kiliselerde olduğu gibi bu kilisede de görülmektedir.
Kaynakçalar

↑  "Drei Franziskaner müssen Kloster Reutte verlassen: Die Zeit für die Patres Werner, Lorenz und Markus läuft im September ab. Nicht alle gehen leichten Herzens. Zwei Neue folgen". Tiroler Tageszeitung, Innsbruck. 4 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Eylül 2015.
↑  "„Zeichen der Zeit" – Franziskaner geben Kloster in Reutte auf". Katholisches Info. 1 Eylül 2014. 6 Ağustos 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Eylül 2015.
↑  "Mein Herz schlägt für Reutte!". Offenlegung Bezirksblätter Tirol (meinbezirk.at), Innsbruck. 14 Kasım 2013. 4 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Eylül 2015.
Yola paralel inşa edilen kilise.
Arap coğrafyasındaki Türkler

Arap dünyası haritası. Bu, Arap Birliği'nin devletlerini ve bölgelerini içeren Arap dünyasının standart bölge tanımına dayanmaktadır.
Arap dünyasındaki Türkler, Arap dünyasında yaşayan etnik Türk halkını ifade eder. Kuzey Afrika, Levant ve Arap Yarımadası'na dağılmış önemli Türk nüfusu vardır.
Libya'da bazı gruplar kendilerini Türk veya Osmanlı İmparatorluğu döneminde bölgeye yerleşen Türk askerlerinin torunları olarak tanımlamaktadır. Mısır'da da önemli bir Türk nüfusu vardır (bkz. Mısır Türkleri).
Doğu Akdeniz'de Türkler bölgenin her tarafında yaşamaktadır. Irak ve Suriye'de yaşayan Türk azınlıklar genellikle "Türkmen" olarak adlandırılır. Türkmen kelimesi tarihsel olarak, Arap bölgelerinde yaşayan ve Türkçe konuşanları veya Şii bölgelerindeki Sünni Müslümanları belirtmek için kullanılmıştır. Irak Türkmenleri ve Suriye Türkmenlerinin çoğunluğu Osmanlı döneminde bölgeye yerleşen Türklerin torunlarıdır. Türkmenler Türkiye'nin özellikle Anadolu bölgesi ile yakın kültürel bağları paylaşmaktadırlar. Ürdün'de ve Lübnan'da da Türk azınlıklar bulunmaktadır. Lübnanlı Türkler, ağırlıklı olarak Akkar ilçesine bağlı Aydamun ve Kouachra köylerinde, ayrıca Baalbek, Beyrut ve Trablusşam'da yaşamaktadır.
Arap Yarımadası'nda Osmanlı döneminden beri bölgede yaşayan Türk azınlıklar vardır. Bu Türkler, ağırlıklı olarak Suudi Arabistan'da (bkz. Suudi Arabistan'daki Türkler) ve Yemen'de (bkz. Yemen Türkleri) yaşamaktadır.
Türk azınlıkların nüfusu

| Ülke | Mevcut tahmini Türk nüfusu | Daha fazla bilgi |
| --- | --- | --- |
|  Mısır | 1.500.000 (1993 tahmini) (El-Ariş'te 150.000 ve 100.000 Girit Türkü) Mısırlıların yaklaşık %3'ü Anadolu'dan geliyor (yaklaşık 2,8 milyon) | Mısır'daki Türkler |
|  Irak | 3,000,000 (2013 Irak Planlama Bakanlığı tahmini) | Irak Türkmenleri a[›] |
|  Ürdün | 60.000   artı olarak Irbid'deki Filistinli-Türk mülteciler 55.000 Amman yakınınlarında 5.000  El-Sahne'de 5.000  El-Reyyan'da 3.000  El-Bakaa'da 2.500  El-Zerkaa'da 1.500  Sahab'da 250 | Ürdün'deki Türkler |
|  Lübnan | 80.000  artı olarak 125.000 ila 150.000 Suriyeli Türkmen mülteci | Lübnan'daki Türkler |
|  Libya | Libya nüfusunun% 4,7'si (1936 nüfus sayımı)  Yalnızca 100.000 Girit Türkü (1971 tahmini)   1936 nüfus sayımındaki resmi verilere göre bugün yaklaşık 350.000. | Libya'daki Türkler |
|  Filistin | Batı Şeria : 35.000 - 40.000 | Filistin'deki Türkler |
|  Suudi Arabistan | 200.000 | Suudi Arabistan'daki Türkler |
|  Suriye | tahminler yüz binlerce ile 3,5 milyon arasında değişiyor | Suriye Türkmenleri |
|  Tunus | tahmini 500.000  -2.000.000 | Tunus'taki Türkler |
|  Birleşik Arap Emirlikleri | 10.000 | Birleşik Arap Emirlikleri'ndeki Türkler |
|  Yemen | 10.000 - 100.000 veya 200.000'den fazla | Yemen'deki Türkler |
Fototaksi

Güveler pozitif fototaksi yapar
Fototaksi, bütün bir organizmanın bir ışık stilumusuna doğru  yönelmesiyle veya uzaklaşmasıyla ortaya çıkan bir tür taktizm veya lokomotif harekettir. Bu fototrofik organizmalar için avantajlıdır, çünkü fotosentez için ışığa yöneldiğinde kendi besinlerini en verimli şekilde üretebilirler. Hareket, ışık yoğunluğu yönünde artan ise pozitif fototaksi, yön ters ise negatiftir.
Prokaryotlarda iki tip pozitif fototaksi gözlenir. Birincisi, sadece mikroskop altında gözlemlenen scotophobotaxis (" scotophobia" kelimesinden) olarak adlandırılır. Bu, bir bakterinin mikroskopla aydınlatılan alandan şans eseri yüzdüğünde ortaya çıkar. Karanlığa girilmesiyle hücre kamçı doğrultusunu tersine çevirir ve ışık olan alana yeniden girer. İkinci fototaksi türüyse asıl fototaksidir ki bu da meyili artan değerde ışığa doğru yönlendiren bir harekettir. Bu, çekim etkeninin bir kimyasaldan ziyade ışık olması dışında pozitif kemotaksiye benzer.
Foto-taktik tepkiler Serratia marcescens, Tetrahymena ve Öglena gibi birçok organizmada gözlenir. Her organizmanın, birçoğu tesadüfi ve hiçbir amaca hizmet etmeyen  foto-taktik tepki için kendine özgü biyolojik nedeni vardır.
Zooplanktonda fototaksi

Zooplanktondaki fototaksi, denizdeki halkalı soluncan Platynereis dumerilii'de iyi incelenmiştir:
Platynereis dumerilii trokofor ve metatrokofor larvaları pozitif foto-taktiktir. Fototaksiye, bir pigment hücresi ve bir fotoreseptör hücresinden oluşan basit göz lekeleri aracılık eder. Fotoreseptör hücresi, yüzmek için kullanılan siliyatlı hücrelere doğrudan sinapslıdır. Göz lekeleri uzamsal çözünürlük vermez, bu nedenle larvalar ortamdaki ışığın geldiği yönü taramak için dönerler.
Platynereis dumerilii nectochaete larvaları pozitif ve negatif fototaksi arasında geçiş yapabilir. Fototaksiler, iki çift daha karmaşık kupalı pigment gözüyle aracılık eder. Bu gözler, bir kupa oluşturan tonlayıcı pigment hücrelerinin yanında daha fazla fotoreseptör hücresi içerir. Fotoreseptör hücreleri doğrudan kirpikli veya kas hücreleri üzerinde değil, bir yönlendirme merkezinin nöronları arasında sinaps oluşturur. Bu şekilde dört göz kupasının tümünün bilgileri karşılaştırılabilir ve larvalara ışığın nereden geldiğini anlatan dört piksellik düşük çözünürlüklü bir görüntü oluşturulabilir. Bu şekilde larvalar çevresinde dönerek etrafı taraması gerekmez. Bu, nectochaete larvalarının yaşam tarzı denizin dibinde yaşamak için bir adaptasyondur, etrafında dönerek tarama ise, trokofor larvalarının açık su sütununda yaşaması daha uygundur. Platynereis dumerilii nectochaete larvasındaki fototaksi, kupa gözleriyle ifade edilen en az üç opsin tarafından kapsanan geniş bir spektral aralığa sahiptir: İki rabdomerik opsin ve bir Go-opsin.
Bununla birlikte, fototaksi gibi görünen her davranış fototaksi değildir: Platynereis dumerilii nechtochate ve metatrochophore larvaları, üstten UV ışığı ile uyarıldıklarında ilk önce ışığa doğru yüzerler. Ancak bir süre sonra yön değiştirirler ve ters yüzerek UV ışığından kaçarlar. Bu, pozitiften negatif fototaksiye bir değişime benziyor (soldaki videoya bakın), ancak UV ışığı yandan gelse dahi larvalar aşağı yüzer, ışığa doğru ya da tersine doğru yüzmezler, aşağı yüzerler, bu ağırlık merkezi ortalamadır. Dolayısıyla bu, UV ile indüklenen pozitif bir gravitaksidir . Pozitif fototaksi (ışığa doğru yüzme) ve pozitif gravitaksi (ağırlık merkezine yüzme), farklı dalga boyları aralıklarında indüklenir ve belirli bir dalga boyu oranında birbirini geçersiz kılar. Dalgaboyu bileşimleri suda derinlikle değiştiğinden: Önce kısa (UV, mor) ve uzun (kırmızı) dalga boyları kaybolur, fototaksi ve gravitaksi bir kromatik-oranlı bir derinlik ölçer oluşturur, bu da larvaların suyun derinliklerini renklerine göre belirlemelerine olanak tanır. Bu, tona dayalı bir derinlik ölçere göre, rengin günün saatinden veya bulutlu olup olmadığından bağımsız olarak neredeyse sabit kaldığından avantaja sahiptir.
Denizanasında fototaksi

Pozitif ve negatif fototaksi çeşitli türlerde bulunabilir tıpkı Polyorchis cinsinden olan birkaç denizanası türündeki gibi. Denizanası, ışığın varlığını ve yokluğunu tespit etmek için basit göz bir farklı deyişle göz lekesi (ocelli) kullanır, göz lekesi üzerine gölge düşmesi durumunda yırtıcı olmayan bir davranışına veya ışığın varlığı durumunda beslenme davranışına sahip olur. Pek çok tropikal denizanası, hücrelerinde barındırdıkları fotosentetik zooksantel ile simbiyotik bir ilişkiye sahiptir. Zooksantel, denizanasını beslerken, denizanası onları korur ve etkili fotosentez için ışık alımını en üst düzeye çıkarmak adına onları güneş gibi ışık kaynaklarına doğru hareket ettirir. Bir gölgede, denizanası ya hareketsiz kalır ya da avlanmayı önlemek ve ayrıca yeni bir ışık kaynağına yeniden uyum sağlamak için patlamalar halinde hızla uzaklaşır.
Işığa ve ışığın yokluğuna verilen bu motor yanıt, göz lekesinden gelen kimyasal bir yanıtla olanak bulur. Bu, organizmanın bir ışık kaynağına doğru yüzmesine neden olan bir motor yanıtla sonuçlanır.
Böceklerde fototaksi

Pozitif fototaksi, güveler, çekirgeler ve sinekler gibi birçok uçan böcekte görülebilir. Drosophila melanogaster'in, bir ışık kaynağına doğru havadaki hareketleri arasındaki bağlantıyı anlamaya yardımcı olmak için kontrollü deneyler kullanılarak, ışık kaynaklarına doğuştan gelen pozitif fototaktik tepkisi için üzerinde kapsamlı bir şekilde çalışılmıştır. Bu doğuştan gelen tepki, özellikle gece boyunca, yön bulmak için ayın ışığına karşı enine yönlendirme (transverse orientation) kullanarak hareket eder, böceklerde bu  yaygındır. Şehirlerde ve nüfusun yoğun olduğu bölgelerde yapay aydınlatma, ayın sönük ışığına kıyasla daha belirgin bir pozitif yanıtla sonuçlanır ve organizmanın bu yeni olağanüstü uyarana (supernormal stimulus) tekrar tekrar yanıt vermesine ve böylelikle ona doğru uçmasına neden olur.
Drosophila melanogaster'de pozitif fototaksi tepkisinin doğuştan geldiğine dair kanıt, hem fiziksel olarak (çıkarım yoluyla) hem de genetik olarak (mutasyon yoluyla) birkaç özgün tipinin kanatlarını başkalaştırarak gerçekleştirildi. Her iki durumda da gözle görülür bir pozitif fototaksi eksikliği vardı, bu da ışık kaynaklarına doğru uçmanın, organizmaların foto-reseptörlerine pozitif bir yanıt alması doğuştan gelen bir yanıt olduğunu gösteriyor.
Yetişkin böcekler pozitif fototaksi sergilemesine rağmen, drosophila melanogaster larvasında ilk üç gelişimsel evre aşamasında negatif fototaksi gözlenebilir. Bu davranış, yaşam döngüleri boyunca uçamayan bir larva ve yetişkinlik aşamasında olan diğer böcek türleri arasında yaygındır, sadece krizalit mekanlarını ararken pozitif fototaksi yaparlar. Bunlarla kıyaslandığında Tenebrio molitor, negatif fototaksisini yetişkinliğinde de devam ettiren bir türdür.
Manyetik alanlarla ilişkisi

Deneysel koşullar altında, pozitif fototaksi kullanan organizmalar, ışık ve manyetik alanlarla da bir korelasyon göstermiştir. Değişen bir manyetik alana sahip homojen ışık koşulları altında, Drosophila melanogaster larvaları, dönen bir manyetik alan tarafından beklenildiği gibi, daha fazla veya daha az ışık yoğunluklarının öngörülen yönlerine doğru kendilerini yeniden yönlendirirler. Tamamen karanlıkta, larvalar kayda değer bir tercih olmaksızın rastgele yönlenirler. Bu, larvaların ışıkla birlikte göze çarpan bir modele uyabileceğini göstermektedir.
Yukarıdan UV ışığına (380 nm) yanıt veren Platynereis dumerilii nectochaete larvalarının foto-taksisi ve UV'den kaçınması: UV ışığı açıldığında larvalar yüzmeye başlar (mor kareyle işaretlenmiştir). Ama sonra aşağı doğru yüzerler. Larva izleri renk kodludur: Yukarı doğru ilerleyen için kırmızı ve aşağı doğru ilerleyen larvalar için mavi. Video iki kat hızlandırılmıştır.
Platynereis dumerilii nectochaete larvalarının foto-taksisi: Bazı larvalar ışığa doğru yüzerek pozitif fototaksi gösterir. Diğer larvalar ışıktan uzaklaşarak negatif fototaksi gösterir. Öncelikle, ışık soldan sonra sağ taraftan gelir. Işık yönü değiştiğinde larvalar döner. Işığın geldiği taraf beyaz bir çizgiyle gösterilir. Larvalar karışık fototaksi gösterir, bazı negatif foto-taktik larvalar izlenir. Ölçek çubuğu 2 mm'yi temsil eder.
Platynereis dumerilii nectochaete larvalarının fototaksisi: Soldan gelen ışık açıldığında larvalar döner. Larvalar dönerken vücutlarını boylamsal kaslarıyla bükerler. Larvalar, fototaksiye aracılık eden büyümüş kupa gözlerinin ton farkı pigmenti olan kafada iki nokta gösterir. Işığın geldiği yön beyaz çizgilerle gösterilmektedir.
231 Vindobona

| --- | --- |
Işık eğrisi verilerine dayalı 3D modeli
Keşif
Keşfeden: Johann Palisa
Keşif tarihi: 10 Eylül 1882
Adlandırmalar
MPC belirtmesi: (231) Vindobona
Alternatif adlandırma: A882 RB, 1962 UJ
Küçük gezegen kategorisi: Ana kuşak
Yörünge özellikleri
Dönem 31 Temmuz 2016 (gün 2.457.600,5)
Belirsizlik parametresi 0
Gözlem yayı: 131,05 yıl (47.865 gün)
Günöte: 3,3648 AU (503,37 Gm)
Günberi: 2,4810 AU (371,15 Gm)
Yarı büyük eksen: 2,9229 AU (437,26 Gm)
Dış merkezlik: 0,15120
Yörünge periyodu: 5,00 yıl (1.825,2 gün)
Ortalama yörünge hızı: 17,44 km/s
Ortalama ayrıklık: 12,6140°
Ortalama devinim: 0° 11d 50,064sn / gün
Eğiklik: 5,1021°
Çıkış düğümü boylamı: 350,535°
Perihelyon açısı: 268,609°
Fiziksel özellikler
Mutlak parlaklık (H): 9,6
Boyutlar: 82,33 ± 2,1 km
Sinodal dönme süresi: 14,245 saat (0,5935 gün)
Geometrik albedo: 0,0545 ± 0,003
  Wikimedia Commons'ta ilgili ortam
  
Vindobona (küçük gezegen tanımı: 231 Vindobona), büyük bir ana kuşak asteroitidir. 10 Eylül 1882'de Avusturyalı gökbilimci Johann Palisa tarafından keşfedilmiştir. Asteroidin ismi olan Vindobona, keşfin yapıldığı şehir olan Viyana'nın Latince adıdır.
Karanlık yüzeyinin olması, karbon açısından zengin bir bileşimden oluştuğunun göstergesidir.
2012 yılında New Mexico'daki Organ Mesa Gözlemevi'nde yapılan fotometrik gözlemler, parlaklıkta 0,20 ± 0,03 büyüklüğünde bir değişimle 14,245 ± 0,001 saatlik bir dönüş periyodu sonuçlarını verdi. Bu sonuçlar, önceki yapılan gözlemlerdeki sonuçlarla uyumludur.
Rab

Başlığın diğer anlamları için Rab (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
Rab (Arapça: رَبٌّ, İbrânice: Rabi רב, İngilizce: Lord) "Efendi" veya "kral" anlamına gelen İbranice kökenli bir sözcük. Bir diğer anlamı da öğretmen veya usta'dır.
10 emir arasında bulunan "Tanrın Yahve'nin adını boş yere ağzına almayacaksın, yoksa Yahve bunu cezasız bırakmayacak" ifadesi ile bağlantılı olarak Yahvenin gazabından korkan Yahudiler arasında Yahve yerine kullanılan Rab kelimesi Kur'anda da sıklıkla kullanılan bir kelimedir.