Avustralya'daki hükümlüler
Sürgün sisteminin durdurulması

1830'ların ortalarında Yeni Güney Galler ve Van Diemen Toprakları'na (Tazmanya) giren özgür yerleşimcilerin sayısı arttıkça, suçluların kolonilere taşınmasına karşı muhalefet de arttı. En etkili sözcüler, aynı zamanda Bağımsız Cemaat Kilisesi üyesi olan gazete sahipleriydi. Bunlar arasında Sidney'de John Fairfax ve Launceston'da Rahip John West de vardı ve dürüst özgür işçiler için bir rekabet kaynağı oluşturdukları ve koloni içinde suç ve ahlaksızlıktan sorumlu oldukları gerekçesiyle hükümlülere karşı çıktılar. 1832'den beri Avustralya'da bulunan Katolik bir din adamı olan Piskopos Bernard Ullathorne, 1835'te İngiltere'ye bir ziyaret için geri döndü. İngiltere'deyken, hükûmet tarafından taşımacılığın kötülükleri konusunda bir Parlamento Komisyonu önünde ifade vermeye çağrıldı. Komisyonun isteği üzerine konuyla ilgili bir dilekçe yazdı ve sundu. Diğerleriyle birlikte onun görüşleri de kabul gördü. Sürgün karşıtı hareket nadiren sistemin insanlık dışı olmasıyla ilgilendi. Daha çok özgür (özgürlükçü olmayan) orta sınıfa "nefret dolu bir leke" sürdüğüne inanılıyordu.
Yeni Güney Galler'e sürgün, 22 Mayıs 1840 tarihli Konsey Emri uyarınca 1840 yılında geçici olarak sona ermiş, bu tarihe kadar yaklaşık 150.000 hükümlü kolonilere gönderilmişti. Moreton Körfezi bölgesindeki Brisbane'e hükümlü gönderilmesi bir önceki yıl durdurulmuş ve Norfolk Adası'nın yönetimi daha sonra Van Diemen Toprakları'na devredilmişti.
Sürgünlere karşı çıkanlar her zaman aynı fikirde değildi. Zengin toprak sahibi Benjamin Boyd, ekonomik çıkarları nedeniyle Van Diemen Toprakları'ndan nakledilen hükümlüleri Yeni Güney Galler'de ücretsiz ya da düşük maliyetli iş gücü kaynağı olarak, özellikle de çoban olarak kullanmak istiyordu. Hükümlülerin Yeni Güney Galler'e son sürgünü 1850 yılında gerçekleşmiş, Konsey Emri ile bu tarih arasında yaklaşık 1.400 hükümlü daha sürgün edilmiştir.
Van Diemen Toprakları'na sürgünün devam etmesi, özellikle 1840'ların başında yaşanan ağır ekonomik bunalımın ardından, iyi koordine edilmiş bir sürgün karşıtı hareketin yükselişine neden oldu. Sürgün 1846'da geçici olarak askıya alındı ancak kısa süre sonra Britanya'daki hapishanelerin aşırı kalabalıklaşması sebebiyle sürgünlere devam edildi. 1840'ların sonlarına doğru Van Diemen Toprkaları'na gönderilen hükümlülerin çoğu "sürgün" olarak tanımlandı ve cezalarını çekerken belli bir ücret karşılığı çalışmakta serbest bırakıldılar. 1850'de sürgün sisteminin kalıcı olarak durdurulması için lobi oluşturmak üzere Avustralasya Sürgün Karşıtı Birlik kuruldu ve amaçları ertesi yıl Avustralya'da altına hücumun başlamasıyla daha da ilerledi. Britanya'dan gönderilen son mahkûm gemisi olan St Vincent 1853'te geldi. 10 Ağustos'ta Hobart ve Launceston'da kutlanan Jübile festivalleri, sürgünün resmî olarak sona ermesiyle birlikte Avrupalıların bölgede kolonileşmesinin 50. yılını kutladı.
Batı Avustralya'ya az sayıda mahkûm sürgün edilmeye devam etti. Son hükümlü gemisi Hougoumont 1867'de İngiltere'den ayrıldı ve 10 Ocak 1868'de Batı Avustralya'ya vardı. Toplamda, 1788 ile 1868 yılları arasında 806 gemiyle yaklaşık 164.000 hükümlü Avustralya kolonilerine taşınmıştır. Hükümlülerin %70'i İngiliz ve Galli, %24'ü İrlandalı, %5'i İskoç, kalan %1'i ise Hindistan ve Kanada'daki İngiliz karakollarından, Yeni Zelanda'dan Maoriler, Hong Kong'dan Çinliler ve Karayipler'den gelen kölelerden oluşuyordu.
Birinci Filo'nun gelişinden 150 yıl sonra ölen Samuel Speed'in yaşayan son sürgün edilen mahkûm olduğuna inanılıyor. 1841'de Birmingham'da doğan Speed, evsizlikten kurtulmak için kasten bir suç işledikten (bir samanlığı ateşe vermek) sonra 1866'da Batı Avustralya'ya sürgün edildi. 1869'da şartlı olarak tahliye edildi ve iki yıl sonra özgürlük belgesi verildi. İnşaat işlerinde çalıştı ve başka bir suçtan hüküm giymedi. 1938'de Perth'de ölmüştür.