Hollanda Altın Çağı resmi
Manzaralar ve şehir manzaraları

Peyzaj resmi 17. yüzyılda önemli bir türdü. 16. yüzyılın Flaman manzaraları (özellikle Anvers'ten) ilk olarak örnek oldu. Bunlar özellikle gerçekçi değildi, çoğunlukla stüdyoda, kısmen hayal gücüyle boyanmış ve Joachim Patinir'in "dünya peyzajı " geleneğindeki eski Hollanda manzara resminin tipik yukarısından yarı havadan görünümü hala kullanıyorlardı, Herri met de Bles ve eski Yaşlı Pieter Bruegel. Bölgenin ikliminde çok tipik olan (ve olan) genellikle etkileyici bulut oluşumlarını vurgulamayı mümkün kılan daha düşük ufuklarla, genellikle açık havada yapılan çizimlere dayanan, belirli bir ışık veren ve zemin seviyesinden görülen daha gerçekçi bir Hollanda peyzaj stili geliştirildi. En sevilen konular batı deniz kıyısındaki kum tepeleri, sığırların otladığı genellikle uzaktaki bir şehrin silueti ile geniş bitişik çayırları olan nehirlerdi. Donmuş kanallar ve derelerle dolu kış manzaraları da boldu. Alçak Ülkeler ticaret için ona bel bağladığından yeni topraklar için savaştığından ve rakip ülkelerle savaştığından deniz de gözde bir konuydu.
Gerçekçiliğe geçişteki önemli erken figürler Esaias van de Velde (1587-1630) ve Hendrick Avercamp (1585-1634) idi her ikisi de yukarıda tür ressamları olarak da bahsedilmişti - Avercamp'ın durumunda her kategoride aynı resimlerden bahsedilmeyi hak eder. 1620'lerin sonlarından itibaren manzara resminin "tonal aşaması" başladı, sanatçılar ana hatlarını yumuşattılar veya bulanıklaştırdılar ve gökyüzüne büyük bir önem vererek atmosferik bir etkiye odaklandılar ve insan figürleri genellikle yok ya da küçük ve uzaktaydı. Resim alanı boyunca köşegenlere dayalı kompozisyonlar popüler hale geldi ve su sıklıkla öne çıktı. Önde gelen sanatçılar, Jan van Goyen (1596-1656), Salomon van Ruysdael (1602-1670), Pieter de Molyn (1595-1661) ve deniz resminde Simon de Vlieger (1601-1653) idi. - yakın zamanda yapılan bir çalışma, Cuyp dahil en az bir süre van Goyen'in tarzında çalışan 75'ten fazla sanatçıyı listelenir.
1650'lerden itibaren atmosferik kaliteyi koruyan, ancak daha etkileyici kompozisyonlar ve daha güçlü ışık ve renk kontrastları ile "klasik faz" başladı. Kompozisyonlar genellikle tek bir "kahraman ağaç", yel değirmeni veya kule veya denizcilik çalışmalarında bir gemi tarafından sabitlenir. Baş ressam Jacob van Ruisdael (1628-1682) idi; İtalyan manzarası (aşağıda) hariç her tipik Hollandalı konuyu kullanarak büyük miktarda ve çeşitlilikte çalışmalar ortaya koydu; bunun yerine aceleyle akan sel ve şelalelerle birlikte karanlık ve dramatik dağ çamı ormanlarının "Kuzey" manzaralarını resmetti.
Öğrencisi Meindert Hobbema'ydı (1638-1709), en çok alışılmadık Middelharnis'teki cadde (1689, Londra)  ile tanınan, su değirmenleri ve ormandaki yolların olağan sahnelerinden bir sapmadır. En iyi çalışmaları daha büyük resimler (bir metre veya daha fazla) içeren daha kişisel tarzlara sahip diğer iki sanatçı Aelbert Cuyp (1620–1691) ve Philips Koninck (1619–1688) idi. Cuyp altın İtalyan ışığını alıp akşam sahnelerinde ön planda bir grup figür, arkalarında nehir ve geniş bir manzara ile kullandı. Koninck'in en iyi eserleri, bir tepeden, geniş düz tarlalar üzerinden devasa bir gökyüzüne sahip panoramik manzaralardır.
Tonal ve klasik aşamalar boyunca üretilen farklı bir manzara türü, romantik İtalyan manzarasıydı, tipik olarak Hollanda'da bulunandan daha dağlık ortamlarda, altın ışık ve bazen de pitoresk Akdeniz kadrosu ve kalıntıları ile. Bunlarda uzmanlaşmış sanatçıların tamamı İtalya'yı ziyaret etmemişti. Roma'da bulunmuş ve Claude Lorrain ile birlikte çalışan Jan Both (ö. 1652), Aelbert Cuyp gibi Hollanda ortamlarında birçok manzara ressamının çalışmalarını etkileyen alt türün önde gelen geliştiricilerinden biriydi. Sürekli olarak bu tarzda çalışan diğer sanatçılar Nicolaes Berchem (1620–1683) ve Adam Pijnacker'dı. İtalyan manzaraları baskılar kadar popülerdi ve Berchem'in daha fazla resmi, dönemin kendisi boyunca gravürlerde başka herhangi bir sanatçıdan daha fazla yeniden yapıldı.
Diğer sanatçıların bir kısmı bu grupların hiçbirine uymaz, özellikle Rembrandt, bazıları Hercules Seghers'den (yakl. 1589 – yakl. 1638) bazıları da dahil olmak üzere nispeten az sayıda resmi yapılmış peyzajı çeşitli etkiler gösteri; çok nadir bulunan geniş dağ vadisi manzaraları 16. yüzyıl stillerinin çok kişisel bir gelişimiydi. Aert van der Neer (ö. 1677) gece veya buz ve kar altında çok küçük nehir görüntülerini çizdi.
Ön planda hayvanların olduğu manzaralar farklı bir alt türdü ve Cuyp, Paulus Potter (1625–1654), Albert Jansz tarafından resmi yapıldı. Klomp (1625-1688), Adriaen van de Velde (1636–1672) ve Karel Dujardin (1626–1678, çiftlik hayvanları), Philips Wouwerman'ın çeşitli ortamlarda atları ve binicileri boyadığı. İnek, Hollandalılar için bir refah sembolü idi, şimdiye kadar sanatta göz ardı edilmişti ve at dışında en çok gösterilen hayvandı; İtalya'yı belirtmek için keçiler kullanılmıştır. Potter'ın Genç Boğası, Napolyon'un Paris'e götürdüğü (daha sonra geri döndü) muazzam ve ünlü bir portredir, ancak hayvancılık analistleri anatominin çeşitli bölümlerinin tasvirinden, çok farklı yaşlardaki altı farklı hayvanın çalışmalarının bir bileşimi gibi göründüğünü belirttiler.
Mimari, özellikle kiliseleri olmak üzere Hollandalıları da büyüledi. Dönemin başlangıcında ana gelenek, Flaman resminin gelişmeye devam ettiği ve Hollanda'da Dirck van Delen tarafından temsil edilen, keşfedilmiş Kuzey Maniyerist mimarisinin hayali sarayları ve şehir görünümleriydi. Daha büyük bir gerçekçilik ortaya çıkmaya başladı ve gerçek binaların dış ve iç mekanları her zaman sadık olmasa da yeniden üretildi. Yüzyıl boyunca perspektifin uygun şekilde sunulması anlayışı büyüdü ve coşkuyla uygulandı. Kilise iç mekanlarında birkaç sanatçı uzmanlaştı.
Baba Jan Saenredam' duygusal çıplak Maniyerist tanrıçaları oyduğu Pieter Jansz Saenredam, şimdi beyaz badanalı Gotik şehir kiliselerinin insansız manzaralarını resmetti. Işık ve geometri üzerindeki vurgusu, yüzey dokularının çok az tasviriyle, eserlerini, insanlarda bırakılan Emanuel de Witte'nin çalışmaları, düzensiz zeminler, ışık kontrastları ve kilise mobilyalarının bu kadar dağınıklığı ile karşılaştırarak ortaya çıkarıldı. Kalvinist kiliseler, genellikle Saenredam tarafından görmezden gelinir. Gerard Houckgeest, ardından van Witte ve Hendrick van Vliet, kilisenin ana ekseni boyunca geleneksel görünümü, drama ve ilgi ekleyen çapraz görünümlerle tamamlamıştı.
Gerrit Berckheyde ana şehir caddelerinin, meydanların ve büyük kamu binalarının az nüfuslu görünümlerinde uzmanlaşmıştır; Jan van der Heyden, genellikle ağaçların ve kanalların bulunduğu, daha sessiz Amsterdam sokaklarının daha samimi sahnelerini tercih etti. Bunlar gerçek görüşlerdi, ancak bunları kompozisyon etkisi için ayarlamaktan çekinmedi.
Jacob van Ruisdael, Haarlem'in Görünümü ; Ruisdael, birçok peyzajcıdan daha çeşitli konulara sahip merkezi bir figürdür.
Jan İkisi de, yak. 1650, Her ikisi de tipindeki İtalyan manzarası Roma'dan döndükten sonra resim yapmaya başladı.
Allaert van Everdingen, yak. 1660, Van Eeverdingen tipi İskandinav manzarası, Norveç ve İsveç'ten döndükten sonra resim yapmaya başladı.
Jan van Goyen, Dune manzarası ; "tonal" tarzın bir örneği
Gerrit Berckheyde tarafından Haarlem'deki Büyük Pazar, 1696.