Filipinler Cephesi (1941-1942)

Filipinler cephesi, Filipinler Savaşı olarak da bilinir veya Filipinler'in Düşüşü, İkinci Dünya Savaşı sırasında Filipinler'deki Amerika topraklarının Japonya İmparatorluğu tarafından işgal edilmesi ve adaların ABD ve Filipin Orduları tarafından savunulmasıydı.
Japonlar işgali deniz yoluyla Formosa'dan 200 mil (320 km) uzakta başlattı. Filipinler'in kuzeyinde. Savunma kuvvetleri Japonlardan 3:2 oranında sayıca üstündü, ancak savaş deneyimi olmayan düzenli, ulusal muhafız, polis teşkilatı ve yeni oluşturulan İngiliz Milletler Topluluğu birimlerinden oluşan karma bir kuvvetti. Japonlar, harekâtın başlangıcında birinci hat birliklerini kullandılar ve güçlerini yoğunlaştırarak ilk ay içinde hızla Luzon'un çoğunu istila ettiler.
Harekâtı kazandıklarına inanan Japon yüksek komutanlığı, 1942 Ocak ayı başlarında Borneo ve Endonezya'daki operasyon takvimini bir ay ilerletmek ve en iyi tümenlerini ve hava kuvvetlerinin büyük kısmını geri çekmek yönünde stratejik bir karar aldı  Bu, savunucuların Bataan Yarımadası'ndaki savunma pozisyonuna çekilme kararı ve ayrıca Noktalar Muharebesi ve Cepler Muharebesi'nde üç Japon taburunun yenilgisiyle birleştiğinde, Amerikalıların ve Filipinlilerin dört taburu aylarca dayanmalarını sağladı. Şubat ayında Japonların Bataan savunma çevresine girememesinin ardından Japonlar 40 günlük bir kuşatma düzenledi. Manila Körfezi'nin önemli büyük doğal limanı ve liman tesisleri Mayıs 1942'ye kadar Japonların erişimine kapalıydı. Hollanda Doğu Hint Adaları operasyonları etkilenmemiş olsa da, bu durum Japonların Yeni Gine ve Solomon Adaları'ndaki saldırı operasyonlarını büyük ölçüde engelledi ve ABD Donanması'nın Japonlarla çok daha doğuda değil Guadalcanal'da çatışmaya girme planları yapması için zaman kazandı.
Japonya'nın Filipinler'i fethi genellikle ABD tarihindeki en kötü askeri yenilgi olarak kabul edilir. Yaklaşık 23.000 Amerikan askerî personeli ve yaklaşık 100.000 Filipinli asker öldürüldü veya esir alındı.
General Homma'nın Filipinler'deki zaferi İmparatorluk Genel Karargahında ve özellikle Başbakan Hideki Tojo tarafından umduğu kadar sıcak karşılanmadı. Homma'nın sözde verimsizliği ve Amerikalıları planladıkları takvime göre yenme konusundaki isteksizliğiyle alay ettiler. Homma daha sonra yedek subay olarak görev yapmak üzere Tokyo'ya geri çağrıldı.
Yenilgi , Bataan Ölüm Yürüyüşü, Japon esir kamplarındaki sefalet ve Amerikalı ve Müttefik adamların Japonya'ya gönderildiği " cehennem gemileri " gibi zulümler de dahil olmak üzere Müttefiklerin hayatta kalanlarına yönelik üç buçuk yıllık sert muamelenin başlangıcıydı. madenlerde ve fabrikalarda köle işçi olarak kullanılmak üzere. Binlerce kişi su, yiyecek veya yeterli havalandırmanın olmadığı Japon gemilerinin ambarlarına tıkıldı. Japonlar bu gemilerin güvertesine "POW" işareti koymadı, ve bazıları Müttefik uçakları ve denizaltıları tarafından saldırıya uğradı ve batırıldı. Örneğin 7 Eylül 1944 SS Shinyō Maru USS tarafından batırıldı 668 savaş esirinin bulunduğu gemide, yalnızca 82 savaş esiri hayatta kaldı.
Savaş Japonlar için bir zafer olsa da Filipinlileri ve Amerikalıları yenmek beklenenden daha uzun sürdü. Bu, Borneo ve Java'ya saldırmak için kullanılacak kuvvetlerin Filipinler'deki savaşa yönlendirilmesini gerektirdi  ve ayrıca Yeni Gine ve Solomon Adaları'ndaki ilerlemeyi yavaşlattı.
Filipinler'in işgali sırasında Amerikalı ve Filipinli gerillalar işgalci güçlere karşı savaştı . Müttefik ve Filipin Milletler Topluluğu güçleri, 1944'te Leyte adasına çıkarma yaparak Filipinler'i yeniden ele geçirmye başladı. 29 Ocak 1945'te ABD ve Filipin güçleri Cabanatuan Baskınında savaş esirlerini kurtardı.