stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Aydos Kalesi
Arkeolojik çalışmalar

Kale için yapılması hedeflenen rölöve, restitüsyon ve restorasyon çalışmalarının ilk ayağı olan arkeoloji kazılar 13 Eylül 2010'da, Sultanbeyli Belediyesi tarafından, İstanbul Arkeoloji Müzeleri Müdürü Zeynep Kızıltan'ın başkanlığında başlatıldı. Alan sorumlusu Müze Müdür Yardımcısı Gülbahar Baran Çelik tarafından yapılan kazıların ilk aşaması ise 17 Şubat 2011'de tamamlandı. Birkaç yıl sonra 2. aşaması başlayan kazılar Aralık 2022'de sona erdi ve sivil halka açıldı.
Konumu ve mimari özellikleri

Dış duvarlarından itibaren 26.000 m2lik bir alanı kaplayan kale, Aydos Tepesi'nin 325 m yüksekliğindeki uzantısında yer almaktadır. Kalenin imarının ilk evresinin 11.-12. yüzyılda olduğu düşünülmektedir. İç ve dış olmak üzere iki suru; iç savunma duvarında altı, dıştakinde ise yedi burcu bulunmaktadır.
Popüler kültüre etkileri

Kalede yapılan arkeolojik çalışmalar, danışmanlığını Halil İnalcık'ın, yönetmenliğini ise Emine Çaykara'nın yaptığı İstanbul'a Açılan Kapı: Aydos adlı belgesele konu oldu.
Konuyla ilgili yayınlar

Demir, Uğur; Mazak, Mehmet, (Ed.) (2011). Aydos Kalesi ve İstanbul'un Fethi. İstanbul: Sultanbeyli Belediyesi. ISBN 6054052330.
Öztürk, Necdet (2018). "Kocaeli'nin fethinde stratejik değeri olan ve fethi aşk rüyası ile renklendirilen kale: Aydos".  Selvi, Haluk; Şirin, İbrahim; Çelik, M. Bilal; Yeşildal, Ali; Narin, Resül (Ed.). Uluslararası Orhan Gazi ve Kocaeli Tarihi-Kültürü Sempozyumu-V bildirileri (PDF). 1. İzmit: Kocaeli Büyükşehir Belediyesi, Kültür ve Sosyal İşler Dairesi Başkanlığı Yayınları. ss. 315-322. ISBN 9786055116705. 27 Ocak 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF). Erişim tarihi: 27 Mayıs 2021.
Arkeolojik kazılar gerçekleştirilmeden önce kalenin bulunduğu Aydos Tepesi (2005)
Mor Evgin Manastırı

| --- | --- |
Manastırın kuzeyinden görünümü

Temel bilgiler
Konum: Nusaybin, Mardin, Türkiye
Koordinatlar: 37°11′38″K 41°25′49″D﻿ / ﻿37.19389°K 41.43028°D﻿ / 37.19389; 41.43028
İnanç: Süryani Ortodoks
Mor Evgin Manastırı (Süryanice: ܕܝܪܐ ܕܡܪܝ ܐܘܓܝܢ, Arapça: دير مار أوجين), Türkiye'nin güneydoğusundaki Nusaybin'e yaklaşık 30 kilometre mesafedeki eski manastır.
Manastır 4. yüzyılın ilk çeyreğinde yetmiş havarisiyle beraber o dönemde Sasani İmparatorluğu tarafından kontrol edilen Mardin bölgesine Hristiyanlığı yaymak üzere gelmiş olan Mısırlı keşiş Mor Evgin tarafından kurulmuştur.
1915'te Sayfo döneminde manastırın aşağısındaki Süryani köyleri yok edilirken manastır da zarar görmüştür.
Mısır Apartmanı

| --- | --- |
Mısır Apartmanı'nın ön cephesinin görünümü

Genel bilgiler
Tür: Orijinalde konak, daha sonra apartman
Mimari tarz: Art nouveau
Konum: Galatasaray, Beyoğlu
Koordinatlar: 41°01′57″K 28°58′36″D﻿ / ﻿41.03250°K 28.97667°D﻿ / 41.03250; 28.97667
Başlama: 1905
Tamamlanma: 1910
Sahip: Koray İnşaat
Tasarım ve inşaat
Mimar(lar): Hovsep Aznavuryan

Mısır Apartmanı, İstanbul'un Beyoğlu ilçesinde bulunan tarihî bir apartmandır. Galatasaray semtinde, İstiklal Caddesi ile Acara Sokağı'nın kesiştiği noktada yer alır ve 303-305 kapı numarasına sahiptir. İstanbul'un en büyük kiliselerinden Sent Antuan Katolik Kilisesi'yle komşudur. 1910 yılında, yıkılan Trocadero Tiyatrosu'nun yerine, Mısırlı Abbas Halim Paşa tarafından kışlık konak olarak yaptırılmıştır.
Mimari özellikler

Mısır Apartmanı, İstanbul'un ilk betonarme yapılarından bir tanesidir. Zarif dekoratif süslemelerin ön plana çıktığı, kıvrımların ve bitkisel desenlerin sıklıkla kullanıldığı Art Nouveau tarzını yansıtır. Osmanlı devlet adamı, Mısır eyaleti yöneticilerinden Abbas Halim Paşa tarafından Ermeni asıllı mimar Hovsep Aznavuryan'a yaptırılmıştır. Art nouveau tarzındaki yapının inşasına 1905 yılında başlandı. İnşaat malzemelerinin büyük bir bölümü Fransa'dan getirildi. Yaklaşık 4,5 yıl süren inşaat çalışmalarının ardından yapı, 1910 yılında tamamlanarak Paşa'ya teslim edildi. Orijinal planda bina, zeminde dükkânlar olmak üzere toplam 6 kattan oluşuyordu. En üst katın bir bölümü çamaşırhane, kalan kısmı teras olarak kullanılıyordu.
İstiklal Caddesi (eski adıyla Cadde-i Kebir), Acara Sokağı ve Akarsu Sokağı olmak üzere üç cepheden yola bakan yapının giriş kapısı ve ön cephesi İstiklal Caddesi'ndedir. Ön cephede gösterişli balkonlar loca boşlukları ve ilk katta geniş pencereleriyle dikkat çekmektedir. Dış cephenin en karakteristik özelliği ise yalın süslemelerle bezenmiş kesme taştan yapılma duvarlar ve cephe heykelleridir. Konağın Sahibi Abbas Halim Paşa tarafından kişisel konut olarak yaptırılmışsa da, Paşa'nın ölümünün ardından yapı, varisleri tarafından katlara ayrılmak suretiyle apartmana dönüştürülmüş ve 1940 yılında dönemin ünlü işadamlarından Hayri İpar'a satılmıştır. İpar ailesinin mülkiyetinde yapıda birtakım değişiklikler yapılmıştır. Mevcut binaya 2 kat daha eklenmiş ve 9. katın da ruhsatı alınmıştır. Ancak 9. katın yapımı hiçbir zaman gerçekleşmemiştir. Apartmana sonradan bir asansör de eklenmiştir. Asansör zemin katla 8. kat arasında çalışmaktadır.
Tarihi

Apartman'ın ikinci sahibi Hayri İpar'ın İstanbul'dan ayrılıp Brezilya'ya yerleşmesiyle birlikte, yapı büyük ölçüde boşalmış oldu. Bakımsız kalan binanın %70'i, 2000 yılında Koray Holding adlı firma tarafından satın alındı. Bunun ardından apartmanda genel bir onarım başlatıldı ve 5 yıl içinde yapı tümüyle restore edildi. Depreme dayanıklılık testlerinin olumlu olduğu açıklandı.
100 yılı aşkın süredir ayakta olan apartmanın dairelerinde pek çok önemli kişinin yaşadığı bilinmektedir. Türk şair Mehmet Âkif Ersoy, görevi gereği 10 yıl kaldığı Mısır'dan 16 Haziran 1936 tarihinde Türkiye'ye döndüğünde bu apartmanda bir daireye yerleşti ve ölümüne değin burada yaşadı. Bir diğer Türk şair Mithat Cemal Kuntay da bu apartmanda yaşadı ve öldü. Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu ve ilk cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Atatürk'ün dişçisi Musevi asıllı Sami Günzberg'in muayenehanesi de Mısır Apartmanı'nda bulunuyordu. Diş muayeneleri için Atatürk'ün binaya ziyaretlerde bulunduğu bilinmektedir. Apartmanda ayrıca Cumhuriyet'in ilk yıllarında önemli moda ve dikimevleri da vardı. Günümüzde apartmanın çeşitli katlarında restoran, tiyatro, sanat galerileri, lokaller ve çalışma ofisleri bulunuyor. Galerist'e ait sanat galerinden birisi de bu binada bulunmaktadır.
Apartmanın girişi
Balatlar Kilisesi

| --- | --- |
Kilisenin iç duvarında bulunan hasar görmüş Meryem freski

Temel bilgiler
Konum: Sinop, Türkiye
Koordinatlar: 42°01′34″K 35°09′26″D﻿ / ﻿42.02611°K 35.15722°D﻿ / 42.02611; 35.15722
İnanç: Hristiyanlık
Durum: Arkeolojik
Mimari
Mimari biçim: Roma mimarisi
Özellikler
Genişlik: 3.062 m²
Balatlar Kilisesi Pelagia Mozaiği (M.S.5.yy)
Balatlar Kilisesi ya da Sinope Koimesis Kilisesi Sinop'un Ada mahallesinde Yusufoğlu Aralığı'nda Bizans döneminden kalma bir kilisedir. 3.062 m²'lik alanı kapsayan kilise MS 660 yılında yapılmış dikdörtgen planlı bir bazilikadır. Roma dönemindeki ilk inşasında bir hamam olarak hizmet ettiği düşünülen bu yapı kompleksi 6.-7. yüzyıllarda kilise, 11-13. yüzyıllar arasında tahıl deposu, Anadolu Selçukluları ya da kentin Osmanlılarının eline geçmesinden sonra yerli Hristiyan halka bırakılarak Meryem ve Baş Melek Mikail’in birlikte anıldığı bir manastıra dönüştürülmüştür. 1920’lere gelindiğinde ibadetin yanı sıra mezarlık olarak da kullanılmıştır.
Roma yapısının sağlam duvar ve taşıyıcıları oyularak kesilmiş, buralara dini ihtiyaçlar doğrultusunda diğer Ortodoks Rum manastırlarında da bulunan kemiklik ve benzeri mekânlar ile niş, kapı, kemer, seki, pencere ve ayazma havuzu gibi mimari elemanlar oluşturulmuştur. Bunun dışında Osmanlı yönetimindeki yerli Hristiyan halkın manastırın içine kurulduğu abidevi Roma dönemi yapı kalıntısından olabildiğince çok insanın gömülmesi için azami ölçüde yararlanmaya çalıştıkları tespit edilmiştir. Bizans devletinin yıkılışının ardından, yerli Hristiyan halk tarafından mevcut olan Roma yapısının birçok bölümünde değişiklik yapılmış ve kiliseye dönüştürülmüştür.
Balatlar Fresko, Hz. İsa ve Çocuk Meryem Tasviri Koimesis Sahnesinden Detay
Arkeolojik kazı çalışmaları

2010 yılından itibaren Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi sanat tarihi bölümü Gülgün Köroğlu başkanlığında bölgede arkeolojik kazı çalışmalarını sürdürülmektedir. Bu çalışma dahilinde yapıyı çevreleyen bölge kamusallaştırılmıştır. Kilisenin yalnızca kuzey ve güney duvarları ve bu duvarlarda bulunan eski ve yeni ahitten alınmış sahnelere dayanan İsa, Meryem ve havarilerle ilgili freskler koruma altına alınmıştır.
Kazı'da çok sayıda mezar açılmış, Hristiyan inancında rölik olarak adlandırılan kutsal kalıntılar bulunmuştur. Bunun dışında kazıda İsa'ya ait olduğu düşünülen bir sandık bulunmuştur. Bu konu hakkında verdiği bir röportajında kazı başkanı Köroğlu şunları söylemiştir; "Bu sandık kazı çalışmaları sırasında şimdiye kadar çıkan en önemli buluntu. Bu sandık içerisinde, muhtemelen bir kemik var veya kutsal bir kişinin sembolik bir mezarı bu. Üzerinde haç işareti bulunan bu parça taş dolgu içerisinden çıktı. Çıkan bu parçanın İsa’nın çarmıha gerildiği hacın bir parçası olduğunu düşünüyoruz."
Literatür

Ozan Hetto; Gülgün Köroğlu; Nilay Çorağan, Sinop Balatlar Kilisesi'nden Refrigerium Konulu Mozaik Pano ve Bizans İkonografisindeki Yeri. Art-Sanat Dergisi 17: 193-217
Filiz İnanan, Sinop Balatlar Kilisesi Kazısı Sırlı Bizans Seramik Buluntularının Ön Değerlendirmesi, TÜBA-AR Türkiye Bilimler Akademisi Arkeoloji Dergisi 15 (2012): 147-160.
Feray Korucu Yağız, Sinop Balatlar Kilisesi Yapı Topluluğu Kazısı: Ortodoks-Hristiyan Mezarlarından Çıkarılan Geç Osmanlı Dönemine Ait Takıların Teknik ve Desen Özelliklerinin Genel Değerlendirmesi, Karadeniz İncelemeleri Dergisi 15.30 (2021): 645-670.
Sevinç Gök İpekçioğlu, Sinop Balatlar Yapı Topluluğu'nda Ortaya Çıkarılan Avrupa Seramiklerinin Batı Karadeniz Ticaret Ağı İçerisindeki Yeri." Sanat Tarihi Dergisi 27.2: 331-347.
Gülgün Köroğlu; Emine T. O. K., Sinop Balatlar kazısında ortaya çıkarılmaya başlanan Erken Bizans Dönemi döşeme mozaikleriyle ilgili ilk veriler." Journal of Mosaic Research 11 (2018): 121-135.
Vedat Onar, et al., A Cat Skeleton from the Balatlar Church Excavation, Sinop, Turkey." Animals 11.2 (2021): 288
Köroğlu, Gülgün. "Yılı Sinop Balatlar Kilisesi Kazıları." Kültür ve Turizm Bakanlığı, Kültür Varlıkları ve Müzeler Genel Müdürlüğü, 33. Kazı Sonuçları Toplantısı 3 (2010): 65-76.
Köroğlu, G. "Sinop Balatlar Kilisesi 2010 ve 2011 Yılı Kazı Çalışmaları." XV. Orta Çağ ve Türk Dönemi Kazıları ve Sanat Tarihi Araştırmaları Sempozyumu (2011): 19-21.
Ozan Hetto, Gülgün Köroğlu, Gülseren Kan Şahin, Yaşar Serkal Yıldırım, Dünü ve Bugünüyle Balatlar Kilisesi Kazıları, Sinop Kültür ve Turizm Sempozyumu Bildiriler Kitabı, Sinop, 2022, 75-86
Bergama Müzesi (İzmir)

Başlığın diğer anlamları için Bergama Müzesi sayfasına bakınız.
| Bergama Müzesi |
| --- | --- |


Açılış: 1936
Konum: Bergama, İzmir
Koordinatlar: 39°07′00″K 27°10′33″D﻿ / ﻿39.11667°K 27.17583°D﻿ / 39.11667; 27.17583
Bergama Müzesi, İzmir’in Bergama ilçesinde bulunan ve 1936 yılından beri Kültür bağlı olarak hizmet veren bir arkeoloji ve etnografya müzesidir.
1878 yılında, Bergama'da başlayan arkeolojik kazılar aracılığı ile elde edilen eserlerin muhafaza edildiği, müzedeki eserler ile Asklepion’daki 1927'de başlayan arkeolojik kazılarla ortaya çıkarılan eserlerin sergilenmesi emeliyle 1933-1936’da inşa edilmiş olan müze binasında hizmet vermektedir. 30 Ekim 1936’da ziyarete açılan müze binası, Türk-Alman iş birliği ile gerçekleştirilmiş; projesi Bruno Meyer ve Nharold Hanson adlı mimarlar tarafından 1932’de tamamlanmıştır. Dikdörtgen bir avluyu çevreleyen galeriler ile avlunun arkasındaki sergi salonundan oluşur. Etnografik eserlerin sergilenmesi için 1979 yılında sergi salonunun yanına ek bir bina yapılmıştır. Müze bünyesine daha sonra depo, laboratuvar, fotoğrafhane arşiv gibi birimler eklenmiştir.
Müzede bulunan eserlerin büyük çoğunluğu Bergama ve çevresinde yapılan kazılar sonucunda bulunmuş olan eserlerdir, Etnografya bölümünde ise İzmir bölgesinin geleneksel kilim, kumaş, halı, dokuma örnekleri ve el işlemeleri sergilenir. Bergama Akropolü üzerinde bulunan fakat 1870 yılında Prusya’ya götürüldüğünden dolayı, Berlin'de yer alan Bergama Müzesi'nde sergilenmekte olan orijinal Bergama Zeus Sunağı’nın bir maketi, müzenin arkeolojik eserlerinin bulunduğu bölümde sergilenir.
Görüntüler

Üstünde yılan figürü bulunan tıbbın simgesi haline gelen mermer sütun.
Müze içinden görünüş.
Müzede bulunan heykellerden bir kısmı.
Müzedeki bazı heykeller.
Papadopulos Apartmanı

Papadopulos Apartmanı (sarı renkli bina, Mayıs 2012)
Papadopulos Apartmanı (Les Appartements Papadopoulos Frères), İstanbul'da Beyoğlu'nda bulunan 1907 yılında inşa edilmiş tarihi binadır.
Türkiye'de apartman kültürünün ilk örneklerindendir. Lüleci Hendek Caddesi'nde 46 numaradadır. Beş katlı, yirmi daireli yapı Art Nouveau tarzındadır. Tarihî eser statüsündedir.
Bursa Yenişehir Havalimanı

Bursa Yenişehir Havalimanı (IATA: YEI, ICAO: LTBR), 1944'te bir askeri üs olarak kurulan tesis, askeri havaalanına yapılan ilave tesislerle birlikte sivil hava ulaşımına hazır hale getirilerek Bursa Havaalanı adıyla, 3 Kasım 2000 tarihinde hizmete girdi. Sivil-askeri amaçla kurulan Hava Meydanının Bursa il merkezine uzaklığı 50 km olup 3000x45 ve 3000x30 metre boyutlarında iki adet beton kaplama pisti bulunmaktadır.
Hava yolları ve uçuş noktaları

| Hava yolları | Uçuş noktaları  |
| --- | --- |
AJet: Erzurum, Muş, Trabzon, Diyarbakır
SunExpress: Mersin, Antalya, Filibe, Çukurova Bölgesel, Stuttgart, Düsseldorf
Aeroflot: Sezonluk: Moskova, St Petersburg
Gulf Air: Sezonluk: Bahreyn
SalamAir: Sezonluk: Maskat
Ulaşım

Bursa Yenişehir Havalimanı'na 80 numaralı belediye otobüsü, taksi ve minibüs ile ulaşılabilir.
İstatistikler

Kaynak Vikiveri sorgusuna bakın.
| Yıl (ay) | İç Hatlar |  % değişim | Dış Hatlar |  % değişim | Toplam |  % değişim |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2024 (Temmuz) | 103.899 |  %3 | 17.907 |  %3 | 121.806 |  %2 |
| 2023 | 173.289 |  %76 | 21.621 |  %57 | 194.910 |  %73 |
| 2022 | 98.735 |  %29 | 13.729 |  %3503 | 112.464 |  %46 |
| 2021 | 76.733 |  %50 | 381 |  %96 | 77.114 |  %27 |
| 2020 | 51.092 |  %80 | 9.479 |  %43 | 60.571 |  %77 |
| 2019 | 252.269 |  %13 | 16.722 |  %10 | 268.991 |  %11 |
| 2018 | 224.023 |  %1 | 18.548 |  %25 | 242.571 |  %3 |
| 2017 | 226.456 |  %10 | 24.691 |  %4 | 251.147 |  %9 |
| 2016 | 251.227 |  %58 | 23.664 |  %17 | 274.891 |  %47 |
| 2015 | 158.957 |  %265 | 28.560 |  %7 | 187.517 |  %153 |
| 2014 | 43.494 |  %1 | 30.614 |  %32 | 74.108 |  %11 |
| 2013 | 43.818 |  %19 | 23.111 |  %10 | 66.929 |  %16 |
| 2012 | 54.161 |  %20 | 25.595 |  %42 | 79.756 |  %29 |
| 2011 | 67.410 |  %6 | 44.140 |  %31 | 111.550 |  %14 |
| 2010 | 63.824 |  %6 | 33.710 |  %154 | 97.534 |  %33 |
| 2009 | 60.219 |  % 7,2 | 13.277 |  % 25,7 | 73.496 |  % 2,6 |
| 2008 | 64.902 |  %63 | 10.560 |  %12 | 75.462 |  %46 |
| 2007 | 39.702 |  | 12.022 |  | 51.724 |  |
Tilbaşar Kalesi

Tilbaşar Kalesi ya da Tilbeşar (Süryanice: Tel Bshir, Arapça: Tell Bāshir , Ermenice: Թլպաշար), Türkiye'nin Güneydoğu Anadolu bölgesinde, Gaziantep ilinin Oğuzeli ilçesinde Gündoğan köyü yakınlarında bir kale ve bronz-çağ tümülüsüdür.
Tarih > Tunç Çağı

MÖ 17. yy'ın sonlarından MÖ 3. binyılın başlarına kadar yerleşime açıktır, sonra terk edilmiştir. Karkamış'ın 50 kilometre (31 mi) batısındaydı.
Tarih > Tunç Çağı > Erken Tunç Çağı

MÖ 2600'dan (Erken Tunç Çağı IIIA) itibaren şehir yaklaşık 56 hektar (140 akre) alnı kaplıyordu. Seçkin bir sınıfın ortaya çıkışını gösteren mezarlar vardır.
MÖ 2450'den (Erken Tunç Çağı IIIB) itibaren planlı bir şehirdir.
Tarih > Tunç Çağı > İlk Orta Tunç Çağı

Erken Tunç Çağı IV. dönemde şehir ağır yıkım gördü, ama asla terk edilmedi.
Tarih > Tunç Çağı > Orta Tunç Çağı

Orta Tunç Çağı I'de şehir küçük çapta yeniden inşa edildi. Orta Tunç Çağı II'de şehir büyük inşaat işleri gördü.
Tarih > Bizans dönemi

Şehir, Tunç Çağı'ndan beri iskan edilmişken, kale Bizans İmparatorluğu döneminde önem kazanmış ve 11. yüzyılın sonlarında yerel Ermeni lordlarının kontrolünü ele geçmiştir. I. Baudouin, şehri 1097 kışında fethetti ve daha sonra Urfa Kontluğu'nun bir parçası oldu. I. Joselin gibi Frank lordlarının ana kalelerinden biriydi. Urfa'nın Musul Atabegi I. İmâdüddin Zengî tarafından ele geçirilmesinden sonra, kontluğun kalan kısmının baş kenti oldu daha sonra İmparator I. Manuil'e 1150 yılında satıldı ancak aynı yıl Nûreddin Mahmud Zengî komutasındaki müslümanların eline geçti.
Dur Yolcu Anıtı

| --- | --- |


Koordinatlar: 40°09′22″K 26°22′23″D﻿ / ﻿40.15611°K 26.37306°D﻿ / 40.15611; 26.37306
Konum: Çanakkale, Kilitbahir
Açılış tarihi: 1960
Restore tarihi: 2019
Dur Yolcu Anıtı Çanakkale'nin Eceabat ilçesine bağlı olan Kilitbahir'de bulunan bir anıttır. 1960'ta bir grup askerin girişimiyle oluşturulmuştur. Necmettin Halil Onan tarafından yazılan Çakıl Taşları adlı kitapta yer alan "Bir Yolcuya" şiirinin ilk mısraları Kilitbahir'deki tepeye askerler tarafından yazılmıştır. 2019 yılında Tarihi Alan Başkanlığı tarafından yenilenmiştir. Çanakkale'nin simgelerinden biri olan anıtın fotoğrafını her yıl binlerce turist çekmektedir.
I. Theodosius

I. Theodosius (11 Ocak 347 – 17 Ocak 395), Büyük Theodosius olarak da bilinir. MS 379'dan 395'e kadar Roma imparatoruydu. İmparatorluğun doğu ve batı kısımlarını birleştiren Theodosius, Doğu ve Batı Roma'nın ikisini birden yönetmiş son imparatordur. Ölümünden sonra imparatorluk ebediyen ikiye ayrılmıştır. Aynı zamanda Hristiyanlık'ı Roma İmparatorluğu'nun resmî dini yapmış olmasıyla da bilinir.
Kariyeri

Cauca'da (bugünkü İspanya'da Coca) üst düzey bir subay olan Yaşlı Theodosius'un oğlu olarak doğan Theodosius, 368 yılında Büyük Komplo'yu bastırmak için Britanya'da bulunan babasına eşlik etmişti. 374'te aşağı Tuna'da bir eyalet olan Moesia'nın askerî kumandanıydı (dux). Ancak kısa süre sonra babasının aniden gözden düşüp, idam edilmesiyle aşağı yukarı aynı zamanda Theodosius Cauca'da emekliye ayrıldı. Emekliliğinin nedeni ve babasının ölümüyle (şayet varsa) alakası net değildir. 374'ün sonlarında Theodosius'un iki lejyonunun Sarmatyalılara karşı kaybedilmesinin ardından imparator I. Valentinianus tarafından görevinden alınmış olması mümkündür.
I. Valentinianus'un ölümü siyasi karışıklıklar yarattı. Ailevi bağlarından ötürü daha fazla zulme uğramaktan korkan Theodosius aniden ailesinin malikanesine çekildi ve yerel bir aristokrat hayatı yaşamaya başladı.
364'ten 375'e kadar Roma İmparatorluğu iki ortak imparator, I. Valentinianus ve Valens kardeşler tarafından yönetildi. Valentinianus 375'te ölünce oğulları II. Valentinianus ve Gratianus Batı Roma İmparatorluğu'nun yöneticileri olarak yerine geldiler. 378'de Valens'in Hadrianapolis Muharebesi'nde öldürülmesinin ardından Gratianus, Theodosius'u ölen imparatorun yerine doğunun augustusu olarak atadı. Gratianus 383'te Magnus Maximus tarafından çıkarılan isyanda öldürüldü. Theodosius, II. Valentinianus'la birlikte Selanik' te kışı geçirdikten sonra Haziran 388'de Magnus Maximus üzerine yürüdü. Sisak yakınlarında gerçekleşen savaşlar sonrasında Magnus Maximus teslim olmak zorunda kaldı ve öldürüldü. Daha sonra Milano'da kaldıktan sonra 391 yılında Kontantinopolis' e döndü. 392'de Theodosius'un çeşitli mütegallibelere karşı desteklediği II. Valentinianus'un ölümünün ardından Galya' nın pagan ve Frank valisi Arbogast tarafından Eugenius augustus ilan edildi. Ortak imparatoru seçme hakkı kendisinde olan Theodosius, 6 Eylül 394'te Frigidus Savaşı'nda Eugenius'u yenerek yegâne imparator haline geldi.
Ailesi

İlk karısı Aelia Flaccilla'dan Arcadius ve Honorius adında iki oğlu ve Pulcheria adında bir kızı vardı. Arcadius doğudaki, Honorius ise batıdaki vârisiydi. Pulcheri ve Aelia Flaccilla, ikisi de 385 yılında öldüler. I. Valentinianus'un kızı olan ikinci karısı Galla'dan ileride III. Valentinianus'un annesi olan Galla Placidia adında bir kızı vardı.
Gotlarla diplomatik tedbirler

Balkanlar'da yerleşen Gotlar ve müttefikler dikkatini buraya çekti. Got krizi o kadar kötüydü ki, batıdaki ortağı Gratianus İlliryum eyaletinin idaresinden feragat edip Theodosius'un hiçbir engel olmaksızın faaliyet gösterebilmesi için Galya'da Trier'e çekilmişti. Edirne'deki yenilginin ardından Roma'nın konumundaki önemli bir zayıflık, barbarlara karşı savaşmak için barbarların askere alınmasıydı. Batıdaki Roma ordusunu yeniden yapılandırmak için Theodosius'un güçlü askerlere ihtiyacı vardı, bu yüzden kısa süre önce imparatorlukta yerleşmiş olan barbarlara yöneldi. Bu barbarlarla yapılan savaşta birçok soruna neden oldu zira yeni alınan savaşçıların Theodosius'a doğru dürüst sadakati yoktu.
Gratianus İlliryum'u Gotlardan temizlemek üzere generallerini bu bölgeye gönderdi ve sonunda Theodosius açık arazide geçirdiği iki mevsimin ardından 24 Kasım 380 günü Konstantinopolis'e girdi. Kalan Got kuvvetleriyle 3 Ekim 382'de imzalanan son antlaşmalar, Gotların büyük destek kuvvetlerinin Trakya bölgesinde Tuna sınırında yerleşmelerine ve büyük ölçüde kendi kendilerini yönetmelerine de izin veriyordu.
Antlaşmalar sonucunda imparatorluk içinde yerleşen Gotların Roma kuvvetlerine eklenmemekle birlikte ulusal bir birlik olarak Romalılar adına savaşma yükümlülükleri vardı. Ancak Gotların çoğu Roma lejyonlarında görev yaparken diğerleri foederati olarak tek bir sefere katılıyorlardı. Got topluluklarının değişken sadakati, imparatorluğun kontrolü için verilen iç mücadelelerde istikrarsızlık yaratan bir unsurdu. Theodosius'un yönetiminin son yıllarında öne çıkan I. Alaric adındaki bir Got lideri, 394 yılında Theodosius'a Eugenius üzerine yaptığı seferde eşlik etmiş ancak Theodosius'un ölümünden sonra Theodosius'un oğlu ve halefi Arcadius'a karşı asi davranışlarda bulunmuştur.
İmparatorluktaki iç savaşlar

383'te Gratianus'un ölümünden sonra Theodosius dikkatini Batı Roma İmparatorluğu'na, İtalya dışındaki tüm batı eyaletlerini ele geçiren mütegallibe Magnus Maximus'a yöneltti. Magnus Maximus Theodosius'un çıkarlarına aykırıydı zira Maximus'un düşmanı olan tahttaki imparator II. Valentinianus Theodosius'un müttefikiydi. Ancak Theodosius askerî eksikliklerden dolayı Maximus ile ilgili çok fazla bir şey yapamıyordu ve dikkatini yerel meselelere vermek zorundaydı. Ne var ki, Maximus 387'de İtalya'yı işgale girişince Theodosius harekete geçmek zorunda kaldı. Theodosius ve Maximus'un orduları 388'de Poetivio'da karşılaştılar ve Maximus yenilgiye uğradı. Maximus 28 Ağustos 388'de idam edildi.
Valentinianus'un odasında asılmış şekilde bulunmasından sonra yeniden sorunlar çıktı. Magister Militum Arbogast bunun bir intihar olduğunu iddia etti. İmparator olmaya uygun olmayan Arbogast bir belagat hocası olan Eugenius'u imparator olarak seçti. Eugenius pagan inancı yeniden diriltmek için girişimlerde bulundu ve Theodosius tarafından tanınmak için beyhude bir çaba içine girdi. Theodosius 393'ün Ocak ayında oğlu Honorius'u batının Augustus'u yaparak Eugenius'un gayrimeşru olduğunu ima etti.
Theodosius, Eugenius'un üzerine bir sefer yaptı. İki ordu 394'ün Eylül ayında Frigidus Savaşı'nda karşı karşıya geldi. Savaş 5 Eylül 394'te Theodosius'un Eugenius'un güçlerine önden saldırmasıyla başladı. Theodosius bozguna uğradı ve Eugenius savaşın sona erdiğini zannetti. Theodosius'un kampında günün kayıpları morallerin düşmesine neden oldu. Rivayete göre Theodosius'u "beyazlar içinde iki semavi atlı" ziyaret etti ve kendisine cesaret verdiler. Ertesi gün savaş başladı. Theodosius'un güçlerine o gün çıkan bora da yardımcı oldu. Bora doğrudan Eugenius'un kuvvetlerinin üzerine gitti ve hattı bozdu.
Eugenius'un kampı dağıldı ve Eugenius da çok geçmeden yakalanarak idam edildi. Böylece Theodosius yegane imparator oldu.
İznik Hristiyanlığının resmî din haline gelmesi

Theodosius Hristiyanlık içinde İznik teslisini ve imparatorluk içinde de Hristiyanlığı teşvik etti. 391'de Hristiyanlığı imparatorluğun yegane meşru dini ilân etti ve geleneksel Roma dinine olan desteğe son verdi.