stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Tito-Stalin ayrılığı
Moskova ziyareti

Yugoslavya'nın Kominform'dan ve Moskova'dan kopması, esasında iki devlet arasında 1945'ten beri gelişmekte olan sürtüşmelerin bir neticesi olup, bu sürtüşmeler 1948 yılı başından itibaren bir çatışma haline gelmiştir. Tito Yugoslavya'da kendi komünist rejimini kurduktan sonra Moskova ile işbirliğini devam ettirmekle beraber, kendisine özgü planlara sahipti. Tito, Balkanların lideri olmak istiyordu.[kaynak belirtilmeli] Bunun için de, Bulgaristan, Romanya ve Macaristan ile çeşitli işbirliği anlaşmaları ve ittifak antlaşmaları imzalanmıştı. Tito, bu ülkeleri kendi etrafında toplamak ve hatta Yunanistan'da Markos Vafiadis galip geldiği takdirde Yunanistan'ı da katarak, bir Balkan Federasyonu kurmak istiyordu. Bunun yanı sıra, Tito, SSCB'nin Yugoslavya'yı kontrol altına almak istemesine ve kendi üstünlüğünü kurma çabalarına şiddetle karşı çıkıyordu. Sovyetlerin canını sıkan bir diğer nokta da, Yugoslavya'nın Arnavutluk üzerindeki nüfuzuydu. Arnavutluk, Yunanistan'la olan toprak ihtilafında, Yunanistan'a karşı Yugoslavya'ya yanaşmıştı. Hatta Tito, Sovyetlere danışmadan Arnavutluk'a bir miktar asker göndermişti. Sovyetler, Stalin'in deyimi ile, Yugoslavya'nın Arnavutluk'u "yutmasından" endişe ediyorlardı.[kaynak belirtilmeli]
Stalin'i öfkelendiren diğer bir konu da, Tito'nun Yugoslavya'yı Bulgaristan'la birleştirme (böylelikle gerçek anlamda "Güney Slav Ülkesi" kurulacaktı) planlarıydı. Üzerinde teorik mutabakat sağlanan bu plan için, Sovyetlere danışma gereği duyulmamıştı. Stalin, tüm bu konuları tartışmak için, Tito'nun iki yetkilisini, Milovan Đilas ve Edvard Kardelj'i Moskova'ya davet etti. Görüşme sonrasında Đilas ve Kardelj, Yugoslav-Sovyet ilişkilerinin bir çıkmaza ulaştığını anlamışlardı.
Mektup teatisi

Moskova ziyareti ile II. Kominform toplantısı arasında geçen sürede, Sovyetler Birliği Komünist Partisi (SBKP) ve Yugoslavya Komünist Partisi (YKP) arasında, iki tarafın da birbirleriyle ilgili hayal kırıklıklarını ve suçlamalarını içeren bir dizi mektup alışverişi gerçekleşti. SSCB tarafının 27 Mart 1948 tarihli mektubunda, Yugoslavya, "SSCB'de sosyalizm devrimci olmaktan çıkmıştır" şeklindeki beyanatı sebebiyle, Sovyet sosyalizmini aşağılamakla suçlanıyordu. Ayrıca YKP, yeterince demokratik olmamak ve ülkeyi sosyalizme taşıyan yolda liderlik yapamamakla suçlanmakta; bu yapıda bir Komünist partinin Marksist-Leninist vasıflara sahip olamayacağı belirtilmekteydi.
YKP'nin 13 Nisan tarihli cevabi mektubunda, tüm bu suçlamalar şiddetle reddediliyor, YKP'nin devrimci yapısından taviz verilmediği belirtilerek, SSCB ile ilgili de herhangi bir aşağılayıcı bir tavır takınılmadığı, aksine bu ülkeye karşı iyi niyetler beslendiği söyleniyordu. Mektupta ayrıca, "Sosyalist ülkenizi ne kadar seversek sevelim, bu bizim kendi ülkemize olan sevgimizi azaltmayacaktır" denilmekteydi. 4 Mayıs tarihli Sovyet mektubunda ise, YKP, "kendi hatalarını görmemek ve bu hataları düzeltmek için bir çabada bulunmamakla" suçlanıyordu. Ayrıca, "Tito'nun partizanlarının, Yugoslavya'yı Kızıl Ordu'nun gelmesinden üç yıl önce Almanlardan kurtardığı şeklindeki iddiaların gerçek olmadığı, partizanların Almanlar karşısındaki başarısı konusunda abartılı bir tutum içinde oldukları, Kızıl Ordu'nun Yugoslavya'yı mutlak bir yıkımdan kurtardığı" belirtilmekteydi. YKP 17 Mayıs'ta gönderdiği cevabi mektupta, Yugoslav direniş hareketinin SSCB tarafından hafife alınarak önemsiz görülmesine şiddetle tepki veriyor, iki ülke arasındaki sorunların Haziran ayında yapılacak Kominform toplantısında ele alınmasını talep ediyordu.
İkinci Kominform

Tito, Yugoslavya'ya açıktan saldırı olacağı endişesiyle Kominform'un ikinci toplantısına katılmadı. 28 Haziran tarihinde diğer üye devletler, YKP'nin yönetiminin, geçen beş altı aylık zaman zarfında, ulusalcı unsurlar tarafından ele geçirildiğini, öne sürerek, Yugoslavya'yı Kominform'dan ihraç ettiler. Ayrıca, Yugoslavya'yı, takındığı milliyetçi tutum ve başına buyruk hareketleri sebebiyle, burjuva kapitalizmine yönelmekle suçlayan bir uyarı mesajı da yayınladılar.
Sonuçlar

Ana madde: Informbiro dönemi
İhraç kararı, Yugoslavya ve diğer sosyalist ülkeler arasına etkili bir set çekmiş oldu. Tito, ihraçtan sonra, ülkesinde Kominform'un kararına destek verenlere baskı uygulayarak onları Kominformist olmakla suçladı. Muhaliflerin çoğu "Goli otok"ta Gulag benzeri hapishaneye gönderildi. 1948 ve 1952 yılları arasında, müttefiklerini, özellikle de Macaristan'ı, olası bir Yugoslavya savaşına karşı, askeri gücünü arttırması yönünde teşvik etti. Zira böyle bir savaşta, Macaristan'ın başı çekmesi öngörülmüştü. Stalin'in halefi, Nikita Kruşçev, bu durumu daha sonra şöyle yorumlamaktaydı "Tito, Kore'den sonra Stalin'in listesinde sonraki hedefti."
Diğer Doğu Avrupa ülkelerinde de çok geçmeden sözde "Titocu" tasfiyesi başladı. Titoizm, SSCB'den farklı olarak, kendi ulusal sosyalist sistemlerini kurmaya çalışan ülkelerin politikalarıyla beraber anılmaya başlandı. SSCB II. Dünya Savaşı'nın hemen sonrasında bu tip ulusal hareketlere göz yummakta iken, Yugoslavya'nın başkaldırısı sebebiyle, diğer Doğu Avrupa ülkelerine, Titocu isyanın yayılmasını önlenmesi amacıyla daha fazla baskı yapmaya başladı. Yugoslavya'nın Sovyet Bloku'ndan kopması, Sovyet Rusya için ağır bir darbe olmuştur. Onun için, bir süre Yugoslavya Sovyet Rusya'nın tehditlerine maruz kalmış ve bunun üzerine Amerika Yugoslavya'ya, Marshall Planı çerçevesinde ekonomik ve askeri yardıma başlamıştır. 1953'te Stalin'in ölümünden sonra Stalin'in  halefi Nikita Kruşçev, onun politikalarını reddetti. Tito ile tekrar anlaşma sağlandı ve Yugoslavya uluslararası sosyalist devletlerin kardeşliğine yeniden dahil edildi. Ancak, iki ülke arasındaki küskünlük ve gerginlik hiçbir zaman tamamen giderilemedi. Moskova'nın çabalarına rağmen Tito tekrar Sovyet Blokuna dönmeyip, 1961'den itibaren Nehru ve Nasır ile birlikte Bağlantısızlar (Non-Aligned) Blokunun lideri olmuştur. Yugoslavya, Doğu ve Batı Dünyalarından ayrı olarak, kendi bağımsız Dünya politikalarını uygulamaya devam etti.
Konuyla ilgili yayınlar

Armaoğlu, Fahir. 20.Yüzyıl Siyasi Tarihi. (1914-1995) Alkım Yayınevi. ISBN 9789944148603
Nyrop, Richard F., ed. Yugoslavia: A Country Study. Department of the Army, Washington, D.C. 1981.
Ridley, Jasper. Tito. Constable, London. 1994.
Stokes, Gale, ed. From Stalinism to Pluralism: A Documentary History of Eastern Europe Since 1945. Oxford University Press, New York. 1996.
West, Richard. Tito: And the Rise and Fall of Yugoslavia. Sinclair-Stevenson, London. 1994.
Perovic, Jeronim. The Tito–Stalin Split: A Reassessment in Light of New Evidence. Journal of Cold War Studies 9, No. 2 (Spring 2007): 32-63, http://www.mitpressjournals.org/doi/abs/10.1162/jcws.2007.9.2.32 2 Ağustos 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Gemikonağı

| Gemikonağı Καραβοστάσι  (Yunanca) Gemikonağı  (Türkçe) |
| --- | --- |
Köy

 Gemikonağı'nın Lefkoşa kazası içerisindeki konumu
Gemikonağı
Koordinatlar: 35°08′27″N 32°50′02″E﻿ / ﻿35.1407130°K 32.8338857°D﻿ / 35.1407130; 32.8338857
Ülke:  Kıbrıs Cumhuriyeti (hukuken)    Kuzey Kıbrıs (fiilen)
Kaza  İlçe: Lefkoşa (hukuken) Lefke (fiilen)
Rakım: 10 m
Nüfus (2011)
 • Toplam: 2.075
Zaman dilimi: UTC+02.00 (DAS)
 • Yaz (YSU): UTC+03.00 (DAYS)
Posta Kodu: 2924 (hukuken)  99800 (fiilen)
Coğrafi Kodu: 1439 (hukuken)
Gemikonağı (Yunanca: Καραβοστάσι, romanize: Karavostasi), hukuken Kıbrıs Cumhuriyeti'nin Lefkoşa Kazası'nda, fiilen Kuzey Kıbrıs'ın Lefke İlçesi'nde bulunan bir köydür. Konum olarak Lefke'den 3 km kuzeybatıda ve Güzelyurt'tan 16 km güneybatıdadır. Köyün doğusunda UNFICYP komutasındaki Camp Roca ve maden işleme tesisleri bulunurken güneyinde Lefke Avrupa Üniversitesi'nin ana kampüsü yer almaktadır.
Gemikonağı yerleşimi İngiliz idaresi döneminde Kıbrıs Maden Şirketi'nin işlemeye başlamasıyla oluşmuş bir yerleşimdir. Lefke'deki Karadağ (Yunanca: Μαυροβούνι, romanize: Mavrovouni) ve Şuryotisa madenlerinden elde edilen ürünler burada işlenir ve Gemikonağı Limanı üzerinden ada dışına çıkartılırdı. Bu süreçte Rumlar ve Türkler köyde birlikte yaşadı. Bu zamana kadar Rumca Karavostasi adıyla bilinen köye 1958 yılında Taksim politikası kapsamında "Gemikonağı" adı verilmiştir; ancak verilen Türkçe isim herhangi bir kırılma yaratmamış olup Rumca anlamı ile uyuşmaktadır.
1964 yılında köyün Türk nüfusu Lefke kantonuna sığınarak köyü terk etti. 1974 yılında ise köyün Rumları bölgenin Türk kontrolüne girmesi üzerine köyü terk etti. Boşalan köyün yerine 1964'te ayrılan Türkler ve Dillirga yöresinin Türkleri yerleşti. 2011 sayımına göre yerleşimin nüfusu 2075'tir.
Erenköy Direnişi sırasında uçağı düşürülen Türk pilot Cengiz Topel köyden doğuda, Gemikonağı idari sınırları içerisinde esir alınmış, bu noktada anısına bir anıt inşa edilmiştir.
İdari Yapılanması

Kıbrıs Cumhuriyeti kayıtlarına göre Gemikonağı'nın üç mahallesi bulunur; geleneksel isimleriyle doğudan batıya şu şekildedir:
İksero (Yunanca: Ξερός, romanize: Xeros)
Soli (Yunanca: Σόλοι, romanize: Soloi)
Gambo Deresi (Yunanca: Ποταμός του Κάμπου, romanize: Potamos tou Kampou)
1974 sonrasında Türk makamlarınca bu mahallelerin her biri bağımsız bir köy yapılmıştır; Gambo Deresi'ne Yedidalga adı verilirken İksero mahallesi ise Denizli olarak adlandırılarak Soli'nin sınırlarına taşınmış, İksero'nun Kıbrıs Cumhuriyeti kayıtlarındaki yeri ise doğrudan Gemikonağı olarak atanmıştır. Türk makamlarınca yapılan bu değişiklikler Kıbrıs Cumhuriyeti tarafından tanınmamaktadır.
Görsel olarak Gemikonağı'nın hukuki mahalleleri aşağıdaki gibidir:
Gemikonağı'nın hukuken var olan üç mahallesi; günümüzde sırayla Yedidalga, Denizli ve Gemikonağı birimlerine tekabül eder.
Genkai

| Genkai 玄海町 |
| --- | --- |
Kasaba
Genkai kasabası
Belediye binası
  Bayrak 
GenkaiGenkai'nin Japonya'daki konumu
Koordinatlar: 33°28′20″K 129°52′29″D﻿ / ﻿33.47222°K 129.87472°D﻿ / 33.47222; 129.87472
Ülke:  Japonya
Bölge: Kyūshū
Prefektörlük: Saga
İlçe: Higashimatsuura
Yüzölçümü
 • Toplam: 35,92 km²
Nüfus (2020)
 • Toplam: 4.910
 • Yoğunluk: 140/km²
Zaman dilimi: UTC+09.00 (JST)
Resmî site www.town.genkai.lg.jp
Genkai (Japonca: 玄海町, romanize: Genkai-chō), Japonya'nın Saga prefektörlüğünde bulunan bir kasabadır. Kasaba, prefektörlüğün kuzeybatısında Genkai Denizi'nin kıyısında yer almaktadır. Yüzölçümü 35,92 km² olan kasabanın nüfusu 31 Mayıs 2020 tarihi itibarı ile 4.910'dur.
Genkai'nin ekonomisi tarım ve balıkçılığa dayanmakta olup aynı zamanda Genkai Nükleer Enerji Santrali'ne ev sahipliği yapmaktadır.
Kardeş şehirler

Gravelines, Fransa
Şölen (şirket)

| --- | --- |

Kuruluş: 1989
Kurucu: İsmail Çoban
Genel merkezi: Gaziantep, Türkiye
Web sitesi: solen.com.tr
Şölen Çikolata Gıda Sanayi A.Ş. adıyla 1989 yılında Çoban Ailesi tarafından Gaziantep’te kurulmuş olan çikolata, gofret ve şekerleme şirketi.
Hakkında

Çikolata, çikolatalı ürünler, bisküvi, kraker, kek, şeker ve lokum kategorilerindeki ürünleriyle pazarda yer almaktadır.
TİM verilerine göre Türkiye’nin en fazla çikolata ve çikolatalı ürün ihracatı yapan firması olan Şölen, bugün 200’ün üzerinde ürün çeşidini 100’ü aşkın ülkeye ihraç etmektedir. Dünyanın şekerleme alanında en önemli listelerinden biri olan "Candy Industry Top 100" listesinde 2014 yılında 49. sırada yer alan firma, Biscolata, Milango, Ozmo, Wapps, Luppo, Lokkum, Nutymax, Greta gibi lokal ve uluslararası pazarlarda başarıya ulaşmış markaları bünyesinde bulundurmaktadır.
Tesisleri

İstanbul'da 1, Gaziantep'te 5 olmak üzere toplam 6 tesisi bulunmaktadır. 2012 yılında yatırımına başladığı Gaziantep 4. Organize Sanayi Bölgesi'ndeki tesisi ile birlikte mevcutta toplam 210 bin metrekarelik alanda üretim yapmaktadır.
Personelleri

Elif Çoban - İcra Kurulu Başkanı
İsmail Çoban - Yönetim Kurulu Başkanı
Ali Çoban - Yönetim Kurulu Başkan Yardımcısı
Mehmet Çoban - Yönetim Kurulu Üyesi
Hasan Çoban - Yönetim Kurulu Üyesi
Hazım Ellialtı - Yönetim Kurulu Üyesi
Ali Erdoğan - Yönetim Kurulu Üyesi
Markaları

Demba
Biscolata
MiLanGo
Ozmo
Boombastic
Luppo
Lokkum
Greta
Nutymax
Octavia
Madlen Çikolata
İstanbul Koleksiyonu
Matmazel
Mojee
Çikolatin
Tual
Diamond
CHOCODAN'S
Vital
Maxbar
Wish
Nutball
Butik
Amada
Crazy
Jacky
La mont
Papita
Jingle
Triplex
Kaynak:
Dış Bağlantılar

Şölen Resmi Sitesi 5 Mayıs 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Türkçe
Şölen Resmi Sitesi 5 Mayıs 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. İngilizce
Twitter'da Şölen
Instagram'da Şölen
Facebook'ta Şölen
YouTube'da Şölen kanalı
Hasan Korkmazcan

Hasan Korkmazcan (d. 1941, Tavas, Denizli, Türkiye), Türk siyasetçidir.
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi. Türk Parlamenterler Birliği Genel Başkanlığı, Serbest Avukatlık, 3.(XIV) dönem Adalet Partisi (1969), 4.(XV) dönem Demokratik Parti (1973), XIX. ve XX. Dönem Anavatan Partisi (1991,1995) Denizli Milletvekilliği ile TBMM Başkanvekilliği yaptı.
Deniz Gezmiş, Hüseyin İnan ve Yusuf Aslan'ın asılması yönünde evet oyu kullananlar arasında dönemin meclis tutanaklarına geçmiştir. Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan hakkında verilen idam cezaları 24 Nisan 1972'de TBMM'de yapılan oylama sonucunda kesinleşmişti.
Hasan Korkmazcan, Vatan Partisi Genel Başkan Yardımcılığı görevinde aktif siyaset yaşamına devam etmektedir. Evli ve iki çocuk babasıdır.
2002 Türkiye genel seçimleri

2002 Türkiye genel seçimleri, 3 Kasım 2002 günü Türkiye genelinde yapılan erken genel seçimdir. Bu genel seçim ile Türkiye Büyük Millet Meclisi 22. dönem milletvekilleri seçilmiştir. Türkiye genelinde uygulanan yüzde 10 seçim barajlı d'Hondt sistemi nedeniyle, seçime katılan 18 siyasi partiden yalnızca Adalet ve Kalkınma Partisi (AK Parti) ve Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) bu barajı aşarak meclise milletvekili sokmayı başarmışlardır. Oyların yüzde 34,3'ünü alarak kazandığı 363 milletvekilliği ile tek başına iktidar olan AK Parti, TBMM'nin üyelik sayısının yaklaşık yüzde 66'sını alarak liste usulü çoğunluk sisteminin uygulandığı 1950'li yıllardan sonra TBMM'deki en büyük temsil gücünü elde eden siyasi parti oldu. 1999'da seçim barajını aşamayan Deniz Baykal liderliğindeki CHP ise oyların yüzde 19,39'u alarak ana muhalefet partisi oldu.
İktidardaki Demokratik Sol Parti, Milliyetçi Hareket Partisi ve Anavatan Partisi'nin yanı sıra önceki dönemde TBMM'de temsil edilen muhalefet partilerinden Doğru Yol Partisi, Saadet Partisi ve Yeni Türkiye Partisi'nin de seçim barajını aşamayarak TBMM'ye giremediği seçimler, Türkiye'nin siyasetini temelinden sarsan büyük bir değişim olarak nitelendirildi.[kaynak belirtilmeli] Seçim barajı nedeniyle temsil edilemeyen oy sayısı tarihte eşi benzeri görülmemiş bir şekilde %46,33 oranla 14.545.438 oldu.
Arka plan

4 Mayıs 2002'de Başbakan Bülent Ecevit'in rahatsızlanarak hastaneye kaldırılması üzerine, ilerleyen yaşının da etkisiyle görevine devam edip edemeyeceği yönünde tartışmalar başladı. Tartışmalar Demokratik Sol Parti'nin (DSP) içine de yansıdı; 8 Temmuz'da Hüsamettin Özkan'ın Başbakan Yardımcılığı ve DSP'den ayrılmasıyla başlayan istifa dalgasıyla temmuz ayı içinde DSP meclis grubunun sayısı yarı yarıya düştü.
Bu gelişmeler sırasında koalisyon hükûmetinin ikinci büyük ortağı Milliyetçi Hareket Partisi'nin (MHP) Genel Başkanı Devlet Bahçeli, 7 Temmuz 2002 günü, partisinin Bursa İl teşkilatının Keles ilçesinde düzenlediği 11. Kocayayla Türkmen Kurultayı'nda yaptığı açıklamada 3 Kasım 2002 tarihinde erken seçim yapılmasını istedi. 16 Temmuz 2002'de koalisyon hükûmetini oluşturan üç partinin genel başkanları arasında yapılan zirve toplantısında 3 Kasım'da erken seçim yapılması kararı alındı. 31 Temmuz 2002'de TBMM Genel Kurulunda yapılan oylamada, erken seçim önergesi oylamaya katılan 514 milletvekilinden 449'unun kabul oyuyla kabul edildi.
Arka plan > 1999 Marmara depremleri

17 Ağustos 1999'da meydana gelen Gölcük Depremi, Türkiye'nin yakın tarihindeki en yıkıcı depremlerden biri olarak kayıtlara geçti. Marmara Bölgesi'nde geniş bir alanda hissedilen deprem, Ankara'dan İzmir'e kadar etkisini gösterdi. Resmî raporlara göre 17.480 kişi hayatını kaybetti, 23.781 kişi yaralandı, 505 kişi ise sakat kaldı. Meclis araştırma raporlarına göre ise ölü sayısı 18.373, yaralı sayısı ise 48.901 olarak belirtildi. Yaklaşık 16 milyon insan, depremden çeşitli düzeylerde etkilendi.
Deprem, Türkiye'nin önemli sanayi bölgesi olan Marmara Bölgesi'nde meydana geldiği için, hem ekonomik hem de sosyal alanda büyük sıkıntılara yol açtı. 285.211 ev ve 42.902 iş yeri hasar gördü. Yapım hataları nedeniyle çöken binaların müteahhitlerine yaklaşık 2.100 dava açıldı. Bu davaların büyük bir kısmı, kamuoyunda "Rahşan Affı" olarak bilinen Şartlı Salıverme ve Erteleme Yasası ile cezasız sonuçlandı. Geriye kalan davaların birçoğu ise zaman aşımına uğrayarak düştü. Sadece 110 davada ceza verildi, ancak bu cezaların çoğu ertelendi.
Deprem, dünya genelinde büyük yankı uyandırdı ve birçok ülkeden acil yardım ekipleri, araç gereçler ve insani yardım malzemeleri gönderildi. Dönemin Sağlık Bakanı Osman Durmuş'un Yunanistan ve Ermenistan'ın yardımlarını kabul etmemesi büyük tepki çekti ve Durmuş'un istifası istendi. Dönemin ABD Başkanı Bill Clinton, eşi ve kızı ile birlikte İzmit'e gelerek Doğukışla'daki çadır kentini ziyaret etti.
17 Ağustos Depremi, Türkiye siyasetini derinden etkiledi ve 2002 seçimlerinde alışılmış siyasi partilerin tasfiyesine zemin hazırladı. Depremin ardından yaşanan ekonomik ve sosyal zorluklar, halkın mevcut siyasi partilere olan güvenini sarstı. Deprem sonrası hükûmetin yetersiz müdahaleleri ve kriz yönetimindeki eksiklikler, seçmenlerin yeni siyasi alternatifler arayışına girmesine neden oldu. Bu durum, 2002 seçimlerinde köklü değişimlere yol açtı ve yeni bir siyasi partinin tek başına iktidara gelmesinin önünü açtı.
Seçim sonuçları

3 Kasım 2002 genel seçimlerinin kesin sonuçları aşağıdaki gibidir:
|  | Yurt içi | Gümrük kapıları | Toplam |
| --- | --- | --- | --- |
| Kayıtlı seçmen sayısı | 41.291.568 | - | 41.407.027 |
| Kullanılan oy | 32.652.702 | 115.459 | 32.768.161 |
| Geçerli oy | 31.414.748 | 114.035 | 31.528.783 |
| Geçersiz oy | 1.237.954 | 1.424 | 1.239.378 |
| Katılım oranı (%) | 79,08 | - | 79,14 |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| Parti | Parti | Genel Başkan | Oy |  % | +/– | Sandalye | +/– |
|  | Adalet ve Kalkınma Partisi | Recep Tayyip Erdoğan | 10.808.229 | 34,28 | — | 363 | — |
|  | Cumhuriyet Halk Partisi | Deniz Baykal | 6.113.352 | 19,39 |  10,68 | 178 |  178 |
|  | Doğru Yol Partisi | Tansu Çiller | 3.008.942 | 9,54 |  2,47 | 0 |  85 |
|  | Milliyetçi Hareket Partisi | Devlet Bahçeli | 2.635.787 | 8,36 |  9,62 | 0 |  129 |
|  | Genç Parti | Cem Uzan | 2.285.598 | 7,25 | — | 0 | — |
|  | Demokratik Halk Partisi | Mehmet Abbasoğlu | 1.960.660 | 6,22 |  1,47 | 0 |  |
|  | Anavatan Partisi | Mesut Yılmaz | 1.618.465 | 5,13 |  8,09 | 0 |  86 |
|  | Saadet Partisi | Recai Kutan | 785.489 | 2,49 |  12,92 | 0 |  105 |
|  | Demokratik Sol Parti | Bülent Ecevit | 384.009 | 1,22 |  20,97 | 0 |  136 |
|  | Yeni Türkiye Partisi | İsmail Cem | 363.869 | 1,15 | — | 0 | — |
|  | Büyük Birlik Partisi | Muhsin Yazıcıoğlu | 322.093 | 1,02 |  0,44 | 0 |  |
|  | Bağımsızlar | Bağımsızlar | 314.251 | 1,00 |  0,13 | 9 | 6 |
|  | Yurt Partisi | Sadettin Tantan | 294.909 | 0,94 | — | 0 | — |
|  | İşçi Partisi | Doğu Perinçek | 159.843 | 0,51 |  0,33 | 0 |  |
|  | Bağımsız Türkiye Partisi | Haydar Baş | 150.482 | 0,48 | — | 0 | — |
|  | Özgürlük ve Dayanışma Partisi | Ufuk Uras | 106.023 | 0,34 |  0,46 | 0 |  |
|  | Liberal Demokrat Parti | Besim Tibuk | 89.331 | 0,28 |  0,13 | 0 |  |
|  | Millet Partisi | Aykut Edibali | 68.271 | 0,22 |  0,03 | 0 |  |
|  | Türkiye Komünist Partisi | Aydemir Güler | 59.180 | 0,19 | — | 0 | — |
| Toplam | Toplam | Toplam | 31.528.783 | 100 |  | 550 |  |
Hamas Bildirisi

Hamas sözleşmesi veya diğer adıyla Hamas antlaşması, 18 Ağustos 1988 yayınlanmış olup, hareketin kimliğini, duruşunu ve amaçlarını bir tasarı şeklinde ortaya koymuştur.
Bildiri, Hamas'ı, Filistin’deki Müslüman Kardeşler olarak tanımlamış ve üyelerini, “baskıcıların karşısında cihat bayrağını elinde tutan ve Allah’tan korkan Müslümanlar” olarak adlandırmıştır. Bildiri Hamas'ın içinde bulunduğu mücadelenin çok ciddi ve önemli olduğunu belirtip, İsraili yok etmek için çağrıda bulunmaktadır. Ayrıca, Filistin ve İsrail'in bulunduğu topraklarda bir İslam devletinin kurulmasının amaçlandığını da belirtmektedir. Bildiri, “Filistin sorununa cihatdan başka bir çözüm yoktur. Girişimler, çözüm önerileri ve uluslararası konferanslar sonuca ulaşamayacak zaman kayıplarıdır” diyen 13. Maddesiyle cihatın öneminin altını çizmiştir. Ayrıca Hamas'ın insani olduğunu ve bölgedeki İslam egemenliğine karşı çıkmadıkça, diğer dinlere karşı toleranslı olduğunu belirtmektedir. Bildiri aynı zamanda Filistin'in herhangi bir kısmını vermenin, İslam dininin bir kısmından vazgeçmekle aynı olduğunu belirtmektedir.
2010 yılında, Hamas lideri Khalid Meshaal, bildirinin artık tarih olduğunu ve geçerliliğini yitirdiğini ama sadece iç nedenlerden dolayı değiştirilemediğini belirtti. Hamas politika yürüterek mücadele etmeyi tercih ettiğinden beri bildiriden uzaklaştı. 2009 yılında BBC'nin bir röportajında, Tony Blair, Hamas'ın İsrail'in varlığını kabul etmediğini ve asıl amaçlarını gerçekleştirmek için terör ve şiddet kullandığını belirtti. Öte yandan Jeremy Greenstock, Hamas'ın, 2006 yılı Filistin seçimlerini kazandığından beri bildiriyi politik programına dahil etmediğini savundu. Bunun aksine daha laik bir duruşa doğru yöneldiğini ekledi. 2008 yılında, Gazze'deki Hamas lideri İsmail Haniyeh, 1967 yılındaki sınırlara sahip bir Filistin Devleti'ni kabul edeceklerini ve İsrail'le uzun süreli ateşkes imzalayabileceklerini belirtti. Buna tam zıt bir şekilde bir demeç veren Hamas lideri Mahmoud Al-Zahar, 1967 sınırlarıyla ilgili herhangi bir konuşmanın sadece küçük bir söylem olduğunu ve Hamas'ın adım adım bile olsa bütün toprakları zamanla ele geçireceğini belirtti. Diğer bazı demeçlerinde İsmail Haniyah ve Khaled Meshaal gibi bazı liderler, Filistin'in Ürdün ırmağından Akdeniz'e kadar, Kuzeyinden doğusuna kendilerine ait olduğunu, hakları olduğunu ve anavatanları olduğunu belirttiler ve en ufak kısmının bile vazgeçilmeyecek olduğunu eklediler. Bunun yanı sıra, bu topraklardaki İslam egemenliğini elden bırakılmaması gerektiğini ve Kudüs'ün doğu ve batı olarak ikiye bölünmemesi gerektiğini de belirttiler.
Arka Plan

1967 savaşından 20 yıl sonra, 1987 yılında, Birinci İntifada (1987-1993) başladı. 1980'lerin sonuna doğru, Filistin Kurtuluş Örgütü, İsraille, iki devletli çözüm yolunu aradı. Bu Müslüman Kardeşliği'nin Filistin kolu olan Hamas için kabul edilebilir değildi ve bildiri Filistin Kurtuluş Örgütü ve Müslüman Kardeşliği arasındaki ideoloji farklılığını gidermek için yazıldı. Hamas Dışişleri Bakan Yardımcısı Ahmed Yousef'a göre, bildiri, 1988 yılındaki ayaklanma esnasında yaşanan, bitmeyen işgallere tepki olarak direnişi tanımlayan belge olarak yazılmıştı.
Hamas Selefi cihat'a dayalı bir ideolojiye sahipken, Filistin Kurtuluş Örgütü milliyetçi ve laikti. Hamas, Müslüman Kardeşliği'nin sahip olduğu daha evrensel olan İslam vizyonundan uzaklaşıp, Filistin milliyetçiliğine ve silahlı mücadele ya da şiddete dayalı cihata yöneldi. Bütün amaçları Filistin Kurtuluş örgütüyle aynıydı ve Filistin topraklarını İslam'a ait alanlar olarak ele geçirmek için silahlara yöneldiler.
Bildirinin 21. yüzyıldaki geçerliliği

Hamas'ın kıdemli lideri İsmail Haniyeh'in danışmanı, Ahmed Yousef, Bildirinin 1988 yılında yayınlanmasından sonra Hamas'ın görüşünün değiştiğini iddia etti. 2010 yılında, Hamas lideri Khalid Meshaal, bildirinin artık tarih olduğunu ve geçerliliğini yitirdiğini ama sadece iç nedenlerden dolayı değiştirilemediğini belirtti.
2006 yılında Hamas, bir devlet programı önerisinde bulundu ve İsrail'i tanımanın bir grubun ya da bir hükûmetin kararı olmayıp, bütün Filistinlilerin kararı olduğunu belirtti. Buna rağmen birçok kişi bu yeni duruşun sahte olduğunu asıl amaçlarını sakladıklarını savunmaktadır ama bu söylem bile hareketin içerisinde değişiklerin başladığını göstermeye yetmektedir.