stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Ujamaa
Ujamaa köyleri ve Tanzanya köyleşmesi

TANU ve başkan Nyerere tarafından teşvik edilen Arusha Deklarasyonu'nda sunulan Ujamaa İdeolojisi, ilk Beş Yıllık Planın yapısal gelişimi üzerinde önemli etkilere sahipti. Bu sosyal ve ekonomik deneyin başlangıcı Tanzanya'nın Songea'nın güney bölgesi Ruvuma'da başladı. Ujamaa kalkınma planının başlangıcı Litowa köyünde başladı.
Litowa'daki ilk deney tarımsal süreklilik eksikliği nedeniyle başarısız olsa da, TANU bir yıl sonra tekrar denedi ve kooperatifler ve seçilmiş temsil organları oluşturmada başarılı oldu. Aslında, 1965'te, "Başkan Nyerere ziyarete geldi... ve Litowa'nın Ujamaa yaklaşımının bir örneği olduğunu ilan etti"Litowa'da nüfus sayısı arttıkça, toplumun gelişimine derhal fayda sağlamak için eğitim uygulamalarını kurumsallaştırma çabası vardı. Bu, bireylerin daha geleneksel temel yaklaşımla eğitilmek yerine, ortak Ujamaa'nın yaşamasında hemen rol oynamaları için özel olarak eğitilmelerini sağladı. Litowa'da ilköğretimde tarım ve inşaat uygulamaları genellikle müfredatın bir parçası olarak öğretil
Litowa, Ujamaa girişiminin gerçek kavramının ne anlama geldiğinin bir örneği olarak hizmet etti: ortak tarım, kamu hizmetine toplum katılımı, üretim uygulamalarının yayılması ve teknik geliştirme becerilerinin modernizasyonu (yani inşaat). Litowa Ujamaa'nın fikirlerini teşvik ettikçe, kooperatiflerin ve toplumsal yaşam uygulamalarının yayılması. Bireyler Ujamaa köylerine taşınmak ve ortaklaşa yaşamak için mevcut işlerini bırakacaklardı.
Litowa, Tanzanya'nın bu bölgesindeki insanların kitlesel hareketleriyle sonuçlanan bir başarı örneğiydi. Antropolog John Shaw, "Başkan Julius Nyerere'ye göre, Eylül 1973'ten Haziran 1975'e kadar yedi milyondan fazla insanın taşındığını ve Haziran 1975'ten 1976'nın sonuna kadar dört milyon kişinin daha yeni yerleşim yerlerine taşındığını" savunuyor. Bu süre zarfında insanların Ujamaa köylerine yaptığı bu büyük hareketler, Nyerere ve TANU'nun ideolojisinin toplumsal bir gerçekliğe dönüşebileceğini kanıtladı.
Ujamaa ve cinsiyet

Ujamaa sosyalist hareketi sadece Tanzanya'daki birçok ekonomik üretim uygulamasını değiştirmekle kalmadı, aynı zamanda Tanzanya'da aile dinamiklerinin, özellikle de cinsiyet rollerinin takip etme yollarını değiştirdi. Ujamaa projesi "çekirdek aile" fikrini destekledi. Bununla birlikte, Ujamaa projesi boyunca, toplumda cinsiyet rollerinin atanma şeklini değiştirmek için yerel halklardan direniş devam etti.
Daha sonra gelişen köyleşme çabaları içindeki çekirdek aile, Ujamaa'nın sosyalist fikirleri arasında iç gerilimler yaratan kardeşlik ve toplumsal ilişkiler yerine hane halkına odaklanmasını merkezileştirdi. Aslında, daha sonra Ujamaa köylerinde bir güç mücadelesinin nedeni oldu. Ancak TANU partisi, toplum içinde kadın hakları ve eşitliğini temsil eden bir hükûmet bölümü oluşturdu. Bu bölüm Umoja wa Wanawke wa Tanganyika (UWT) olarak biliniyordu.
UWT, Priya'nın açıkladığı gibi, kadınların sosyalist bir topluma entegrasyonuyla ilgili sorunları ele almak için tasarlanmıştır; ancak daire yetkililerinin önemli TANU yetkililerinin eşleri olduğu ve oldukça ataerkil bir gündemi teşvik ettiği ortaya çı. ktıBununla birlikte, UWT'nin Tanzanya'daki kadınların okuryazarlık oranını ve özellikle kadınlar için enstitü eğitim sistemlerini artırmak için büyük hareketler olduğu söyleniyor. Bununla birlikte, bu akademik kurumların çoğu kadınlara daha iyi bir eş olmanın ve eş olarak topluma daha fazla fayda sağlamanın yollarını öğretiyordu. Örneğin Priya, bu kadın eğitim kurumlarında "Şehirde Bebek Bakımevi + Beslenme ve Sağlık Sorunları" gibi derslerin öğretildiğinin örneğini vermektedir. UWT daha sonra kadınlara yapısal gelişim kavramlarını öğretmeye başlasa da, "ev ekonomisi" alanında öğretildi.
Bununla birlikte, Tanzanya'nın kırsal kesimindeki kadın ve erkekler, ailelerine geçimini sağlamak için bireysel çiftliklerini ekip biçmeye devam ettiler (özellikle kaju arazileri). Erkekler güç pozisyonlarında var olmaya devam etti ve kadınlar iç alanlarda çalışmaya devam etti. Toplumsal cinsiyet rolünün toplumsal yaşamdaki etkilerini değiştirme çabaları olsa da, Ujamaa köylerinde kadın ve erkek arasındaki cinsiyet ikilisi varlığını sürdürdü.
Ekolojik etkiler

Ujamaa projesi sırasında hem ekonomik hem de siyasi eylemi etkileyen birçok ekolojik etki vardı. John Shao gibi akademisyenler, Ujamaa'nın siyasi ve ekolojik girişiminde ön plana çıkan çelişkileri gösteriyor. Urambo şeması gibi Ujamaa şemaları, Afrika tarım pazarlarının erişimi nedeniyle başarılı tarım verimleri sundu. Ancak, çiftçiler giderek daha zengin hale geldiği için plan merkezi otorite tarafından kapatıldı.
Ujamaa projesinin çevresel sonuçları Tanzanya'daki yıllık yağışlara oldukça tepkiliydi. Yıllık yağışların yüksek olmasıyla, Tanzanya'da verimli toprak verimi önemli ölçüde artar. Ayrıca, yağışlar arazinin tarımsal amaçları açısından çok önemlidir. Ujamaa projesi sırasında Shao şöyle yazar: "Sadece yirmi inç veya daha az olan topraklar. genellikle tarım için uygun değildir ve çoğunlukla otlatma için kullanılır". Bununla birlikte, yılda otuz ila kırk inç yağış alan araziler, pamuk gibi ticari ürünlerin yanı sıra temel ürünler yetiştirmek için de kullanılmıştır. Ujamaa Köyleşme programı sırasında nüfus ülke çapında dağıldı; ancak, şehirlerin ve gelişmiş köylerin yoğunlukları özellikle dengesizdi. Bununla birlikte, Ujamaa projesi sırasında Tanzanya toprakları ekilmeye hazırdı ve bu topraklarda yerleşimleri organize etmek yasal kurumlara bağlıydı.
Tanzanya'da bu süre zarfında en belirgin ekolojik sonuç, TANU hükûmeti ve Başkan Nyerere'nin zorunlu yerleşimlerinden kaynaklandı. Zorunlu yerleşim zamanında TANU, verim sonuçlarını kırarken daha yapay tarımsal yardım araçları sağladı ve bunun sonucunda üretim verimi düşmeye başladı ve araziler az gelişmiş hale geldi. Arazi tam potansiyelinden yararlanılmamaktaydı ve bu nedenle, sadece mahsul verimi subpar değil, aynı zamanda biyoçeşitlilik de daha düşük hale geldi.
Ujamaa Projesi'nin gerilemesi ve sona ermesi

Sonunda, Ujamaa konseptine dayanan geliştirme modelinin çöküşüne bir dizi faktör katkıda bulunmuştur. Bu faktörler arasında 1970'lerdeki petrol krizi, ihracat emtia fiyatlarının (özellikle kahve ve sisal) çöküşü, doğrudan yabancı yatırım eksikliği, art arda iki kuraklık ve 1978'de Uganda ile savaşın başlaması ve genç Tanzanyalı değerli kaynakların kanını akıttı.
Ujamaa programının patlamasına yol açan iç faktörler de vardı. İlki halkın direnişiydi. 1970'lerde, komünal çiftliklerden çıkan kişisel sermaye eksikliği nedeniyle köylülükten bireysel çiftliklerini terk etme ve ortak yaşama geçme direnişi vardı. Bu, Başkan Nyerere'nin Ujamaa köylerine zorla hareket emri vermesinin neden oldu. Halkın hayal kırıklığı, Ujamaa köylerinin kabul edilebilir tarımsal verim üretmesine yardımcı olmadı.
Ujamaa'nın başarısında sürtüşme yaratan bir diğer konu da neoliberal uluslararası ekonomi politikalarının olduğu bir dönemde kendine güvenmenin önemiydi. Bu uluslararası ekonomi politikaları, Tanzanya gibi yeni bağımsız ülkelerin kendi kendine yayılan ekonomik üretim zihniyetiyle bile büyüyebilmelerini özellikle zorlaştırdı.
1985 yılına gelindiğinde Ujamaa'nın Tanzanya'yı kötü ekonomik durumundan çıkaramadığı açıktı; Nyerere, aynı yıl yapılacak başkanlık seçimlerinden sonra kendi isteğiyle emekli olacağını açıkladı.
Popüler kültürde

Tanzanya'daki hip-hop sahnesi Ujamaa'nın temel fikirlerinden ve temalarından büyük ölçüde etkilendi. Nyerere'den sonra yıllarca yolsuzluğa bulaşan hükûmet liderlerine ve siyasi figürlere yanıt olarak, üretilen müziğin büyük çoğunluğunda gönderilen mesajlar birlik ve aile ve eşitlik temalarıydı. Bu, işçi sınıfının baskısına ve bir anlamda bir tür direnişe yanıt olarak oldu. Kooperatif ekonomisinin ilkeleri "yerel halk, yaşamanın temellerini sağlamak için birbirleriyle işbirliği yapıyor" birçok Tanzanyalı hip-hop sanatçısının sözlerinde görülebilir. Gençlerin ruhlarını yükseltmek ve toplumdaki değişimi teşvik etmek amacıyla kendi kendine iş yapan ve kendi kendine yapılan kimlikleri teşvik ederler.
"Kooperatif Ekonomisi" olarak anlaşılan Ujamaa, aynı zamanda Kwanzaa'nın Afro-Amerikan kutlamasının yedi ilkesinden dördüncüsüdür: "Kendi mağazalarımızı, mağazalarımızı ve diğer işletmelerimizi inşa etmek ve sürdürmek ve bunlardan birlikte kar etmek."
Ujamaa aynı zamanda Cornell Üniversitesi ve Stanford Üniversitesi'ndeki iki Afrikalı Amerikan temalı lisans yurdunun adıdır.
Tanzanya Devlet Başkanı Julius Nyerere, ABD Başkanı Jimmy Carter ile 4 Ağustos 1977'de yaptığı görüşme sırasında.
Altın kaplan

Altın kaplan normal kaplandan daha hafiftir
Altın Kaplan, (ya da Çilek kaplan) dünyada esir kaplanlar arasında bulunan çekinik genin sebep olduğu nadir renk çeşidine sahip bir Bengal kaplanıdır. Beyaz kaplanlar ve siyah kaplanlar gibi, bu da bir morftur ve ayrı bir alt tür değildir. Sarışın veya soluk altın rengiyle, kırmızımsı kahverengi çizgileriyle tanınan altın kaplan rengi, "geniş bant" olarak adlandırılan ve kıl büyüme döngüsü sırasında siyah pigmentin üretimini etkileyen çekinik bir genetik özellikten kaynaklanır. Doğada tipik turuncu-siyah çizgili kaplan renklerinden farklı kaplan renkleri görülür, ancak çok küçük bir yüzdededir.
Esaret altındaki üretim hatları

Esaret altındaki tüm altın kaplanların Bhim adlı beyaz bir kaplana ait olduğu anlaşılmaktadır.
Nesilleri kritiktir.
Toplumsal Özgürlük Partisi

| Toplumsal Özgürlük Partisi  |
| --- | --- |

Kısaltma: TÖP
Genel başkan: Şilan Sürmeli
Kuruluş tarihi: 9 Mart 2020 (4 yıl önce) (2020-03-09)
Önceli: Sosyalist Yeniden Kuruluş Partisi
Merkez: Mamak, Ankara
Üyelik (2025):  339
İdeoloji:  Sosyalizm  Özgürlükçü sosyalizm  Ekolojik sosyalizm  Sosyalist feminizm  Anti-kapitalizm  Anti-emperyalizm  LGBT hakları  Azınlık hakları  Demokratik cumhuriyetçilik 
Siyasi pozisyon: Aşırı sol
Ulusal üyelik:  Halkların Demokratik Kongresi  Emek ve Özgürlük İttifakı 
Resmî renkler:       Sarı, kırmızı, siyah
Slogan(lar): Artık yeter devir değişsin!
Seçim sembolü
Kızıl yıldız
İnternet sitesi
toplumsalozgurluk.org
 Türkiye
Toplumsal Özgürlük Partisi, Türkiye'de faaliyet gösteren bir siyasi partidir. Genel başkanı Şilan Sürmeli'dır.
Tarihçe

Toplumsal Özgürlük Partisi, 9 Mart 2020 tarihinde kurulmuştur. 2013 yılında nihayete eren Sosyalist Yeniden Kuruluş Partisi sürecinin bir bileşeni olan Toplumsal Özgürlük Platformu (kısaltımı TÖP) bu birlik sürecinde bölünmüş, platformun bir kısmı SYKP'ye katılmış, bir kısmı da yoluna platform olarak devam etmiştir. Platform daha sonra önce parti girişimi olarak yoluna devam etmiş ardından da partileşerek Toplumsal Özgürlük Partisi adını almıştır. Parti, Halkların Demokratik Kongresi (HDK) bileşeni ve Emek ve Özgürlük İttifakının bir üyesidir.
Toplumsal Özgürlük Partisi, 19 Eylül 1996’da bir politik-pratik platform olarak kuruldu (Toplumsal Özgürlük Platformu adı ile). Platform 2011’den sonra partileşme biçimine geçti (TÖP-G olarak) ve 9 Mart 2020’de Toplumsal Özgürlük Partisi adıyla partileşti. En yetkili organı Genel Kongredir. Kongrenin seçtiği Parti Meclisi ve Merkez Koordinasyon, iki kongre arasındaki yetkili organlardır ve kongre kararlarını uygulamakla görevlidir. Merkez Koordinasyon toplantıları arasındaki yetkili parti organı, 3 kişiden oluşan Sözcüler Kuruludur.
Emek ve Özgürlük İttifakı üyesi olan parti 2023 genel seçimlerine Yeşiller ve Sol Gelecek Partisi listelerinden dahil oldu. Yeşilller ve Sol Gelecek Partisinin 8 sırası TÖP üyelerine ayrıldı. Sadece partinin genel başkanı Perihan Koca milletvekili seçilerek meclise girebildi.
İdeoloji

TÖP, Hikmet Kıvılcımlı çizgisindedir ve kendini Marksist-Leninist olarak konumlandırmaktadır. İşçi sınıfının sermayeye karşı verdiği sınıf savaşı içinde konumlanır, kendi merkezi bu savaşın içinde oluşur. Diğer anti-kapitalist ve halkçı ve demokratik toplumsal ve siyasal hareketlerin mücadeleleriyle işçi sınıfının mücadelesini uygun ortaklaşmalarla yürütüp süreklileştirmeyi hedefler.
Uluslararası bakış açısından, Halkların Demokratik Kongresi örgütlerinin çoğu gibi, Toplumsal Özgürlük Partisinin de Türk ve NATO militarizmini ve Rusya'nın Ukrayna'yı işgali örneğinde olduğu gibi Rus yayılmasını kınadığı bilinmektedir.
Jive Records

| Jive Records |
| --- | --- |

Ana şirket: Sony Music Entertainment
Kuruluş: 1981
Kurucu: Clive Calder
Durum: Etkin değil
Dağıtıcı(lar): RCA Music Group (ABD) RCA Records (Evrensel)
Tarz: Çeşitli
Köken: ABD
Yer: New York, New York
Resmî sitesi: jiverecords.com
Jive Records, Amerikalı bir plak şirketi.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb138814615 (data)  ISNI: 0000 0001 0669 6860  LCCN: no2004090236  MusicBrainz: 79245298-c0ba-4eba-aecc-3dfe8eeb689f  VIAF: 145531174   WorldCat (LCCN): no2004-090236
Hüseyin bin Ali (Mekke emiri)

Hüseyin bin Ali el-Haşimi, bilinen adıyla Şerif Hüseyin (Arapça: الحسين بن علي الهاشمي‎; d. 1852, İstanbul - ö. 4 Haziran 1931, Amman), 1908-1916 yılları arasında Mekke Şerifi, 1916-1924 arası Hicaz Kralı olan Arap lideri.
1852 yılında İstanbul'da doğdu. 1893 yılında yine İstanbul'a çağrıldı. 1908'de II. Abdülhamid tarafından Mekke Şerifi olarak atandı. I. Dünya Savaşı sırasında Arapların bağımsızlığı için ayaklanma başlattı ve Birleşik Krallık'tan destek gördü. 1916 yılında bağımsızlığını ilan ederek kendini Hicaz Kralı ilan etti. Arabistanlı Lawrence ile birlikte isyana önderlik etti.
Savaştan sonra kurulan İngiliz ve Fransız Manda yönetimlerini kabul etmeyerek, kendisini tüm Arap ulusunun kralı ilan etti. Versailles Antlaşması'nı kabul etmemesi nedeniyle, İngilizlerle arası açıldı. Bu sıralarda İngilizlerin desteklediği Suudi ve Vahhabi saldırılarıyla karşı karşıya kaldı. Mart 1924'te halifeliğin TBMM tarafından kaldırılmasından sonra, Mekke ve Medine'nin elinde olmasına dayanarak kendisini yeni halife ilan etti.
Bir süre sonra, Suudilerin desteklediği İhvan tarafından Taif'te yakalandı ve İngilizler tarafından Kıbrıs adasına sürgün edildi. Daha sonra oradan ayrılarak, Ürdün Kralı olan oğlu I. Abdullah'ın yanına yerleşti ve 1931'de orada öldü.
Çalışmaları

Muzekkarat Şerif Huseyin (Arapça)
Bibliyografya

Teitelbaum, Joshua (2001). The Rise and Fall of the Hashemite Kingdom of the Hijaz. C. Hurst & Co. Publishers. 1-85065-460-3
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |


| Önce gelen: ? | Mekke Şerifi 1908 - 1916 | Sonra gelen: Hicaz Kralı olarak Hüseyin bin Ali |

| Önce gelen: Osmanlı Devleti adına V. Mehmed   Mekke Şerifi | Hicaz Kralı 1916 - 1924 | Sonra gelen: Ali bin Hüseyin |

| Önce gelen: II. Abdülmecit | Gayriesmî Mekke Halifesi 3 Mart 1924 - 5 Ekim 1924 | Sonra gelen: ' |
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb15598932m (data)  GND: 121456161  ISNI: 0000 0000 6681 1288  LCCN: n89239090  NLI: 987007262843805171  VIAF: 25459409   WorldCat (LCCN): n89-239090
Médicis Ödülü

Médicis Ödülü (Fransızca: Prix Médicis), Gala Barbisan ile Jean-Pierre Giraudoux'nun 1 Nisan 1958'de başlattıkları bir edebiyat ödülüdür. Ödül, adını yeni duyurmaya başlayan ya da henüz hak ettiği üne kavuşamamış olan yazarların roman, öykü ya da öykü derlemelerini ödüllendirmek amacıyla kurulmuş; zamanla üç ana kola ayrılmıştır:
Médicis français: Baştan beri, Fransız yazarlara verilen Médicis Fransız Yazarlar Ödülü,
Médicis étranger: 1970'ten bu yana, yabancı yazarlara verilen Médicis Yabancı Yazarlar Ödülü ve
Médicis essais: 1985'ten bu yana verilen Médicis Deneme Ödülü.
1970'ten bu yana, Médicis Fransız Yazarlar Ödülü (Médicis français) ile Médicis Yabancı Yazarlar Ödülü (prix Médicis étranger) eşzamanlı olarak verilmektedir. Ödülü kazananlar arasında, Philippe Sollers, Hélène Cixous, Georges Perec, Bernard-Henri Lévy gibi ünlü Fransız yazarları; Doris Lessing, Milan Kundera, Umberto Eco, Paul Auster ve Orhan Pamuk (2005, Kar romanı) gibi dünyaca ünlü yazarlar vardır.
Fransız Médicis Ödülü'nü Alanların Listesi

1958 - La Mise en scène - Claude Ollier
1959 - Le Dîner en ville - Claude Mauriac
1960 - John Perkins suivi d'Un scrupule - Henri Thomas
1961 - Le Parc - Philippe Sollers
1962 - Derrière la baignoire - Colette Audry
1963 - Un chat qui aboie - Gérard Jarlot
1964 - L'Opoponax - Monique Wittig
1965 - La Rhubarbe - René-Victor Pilhes
1966 - Une saison dans la vie d'Emmanuel - Marie-Claire Blais
1967 - Histoire - Claude Simon
1968 - Le Mendiant de Jérusalem - Elie Wiesel
1969 - Dedans - Hélène Cixous
1970 - Sélinonte ou la Chambre impériale - Camille Bourniquel
1971 - L'Irrévolution - Pascal Lainé
1972 - Le Tiers des étoiles - Maurice Clavel
1973 - Paysage de fantaisie - Tony Duvert
1974 - Porporino ou les Mystèrs de Naples - Dominique Fernandez
1975 - Le Voyage à Naucratis - Jacques Almira
1976 - Les États du désert - Marc Cholodenko
1977 - L'Autre Amour - Michel Butel
1978 - La Vie mode d'emploi - Georges Perec
1979 - La Nuit zoologique - Claude Durand
1980 - Cabinet-portrait - Jean-Luc Benoziglio. Comptine des Height - Jean Lahougue (Yazar, ödülü geri çevirmiştir.)
1981 - L'Enfant d'Édouard - François-Olivier Rousseau
1982 - L'Enfer et Cie - Jean-François Josselin
1983 - Cherokee - Jean Echenoz
1984 - Le Diable en tête - Bernard-Henri Lévy
1985 - Naissance d'une passion - Michel Braudeau
1986 - Les Funérailles de la Sardine - Pierre Combescot
1987 - Les Éblouissements - Pierre Mertens
1988 - La Porte du fond - Christiane Rochefort
1989 - Le Livre brisé - Serge Doubrovsky
1990 - Les Quartiers d'hiver - Jean-Noël Pancrazi
1991 - La Dérive des sentiments - Yves Simon
1992 - Tlacuilo - Michel Rio
1993 - Sa femme - Emmanuèle Bernheim
1994 - Immobile dans le courant du fleuve - Yves Berger
1995 - La Langue maternelle - Vassilis Alexakis et Le Testament français - Andreï Makine
1996 - Orlanda - Jacqueline Harpman e L'Organisation - Jean Rolin
1997 - Les Sept Noms du peintre - Philippe Le Guillou
1998 - Le Loup mongol - Homéric
1999 - Mon grand appartement - Christian Oster
2000 - Diabolus in musica - Yann Apperry
2001 - Le Voyage en France - Benoît Duteurtre
2002 - Pas un jour - Anne F. Garréta
2003 - Quatre soldats - Hubert Mingarelli
2004 - La Reine du silence - Marie Nimier
2005 - Fuir - Jean-Philippe Toussaint
2006 - La promesse - Sorj Chalandon
Médicis Yabancı Yazarlar Ödülü, Kazananlar Listesi

1970 - Saut de la mort - Luigi Malerba, İtalya
1971 - Délivrance - James Dickey
1972 - Cobra -Severo Sarduy
1973 - La vie est ailleurs - Milan Kundera, Çekoslovakya
1974 - Livre de Manuel - Julio Cortázar, Belçika
1975 - La Vie trop brève d'Edwin Mulhouse - Steven Millhauser, ABD
1976 - Le Carnet d'or, Doris Lessing, İngiltere
1977 - Le Traité des saisons - Hector Bianciotti, Arjantin
1978 - L'Avenir radieux - Alexandre Zinoviev, Rusya
1979 -
1980 - Une saison blanche et sèche, André Brink, Güney Afrika
1981 - Le Jour de la comtesse - David Shahar, İsrail
1982 - Il nome della rosa - Umberto Eco, İtalya
1983 - La Route bleue - Kenneth White, İskoçya
1984 - Aracoeli - Elsa Morante, İtalya
1985 - Dieu sait - Joseph Heller, ABD
1986 - Aventures dans le commerce des peaux en Alaska - John Hawkes, İngiltere
1987 - Nocturne indien - Antonio Tabucchi, İtalya
1988 - Les Maîtres anciens - Thomas Bernhard, Avusutrya
1989 - La Neige de l'amiral - Álvaro Mutis, Kolombiya
1990 - Les Feux du Bengale - Amitav Ghosh, Hindistan
1991 - Histoire qui fut heureuse puis douloureuse et funeste Pietro Citati, (İtalya).
1992 - Une éducation polonaise - Louis Begley, ABD
1993 - Léviathan - Paul Auster, ABD
1994 - Frère Sommeil - Robert Schneider, Avusturya
1995 - Les Châteaux de la colère - Alessandro Baricco, İtalya
1996 - Himmelfarb - Michael Kruger, Germania e Sonietchka - Ludmila Oulitskaïa, Rusya
1997 - America - T. Coraghessan Boyle, ABD
1998 - La Maison du sommeil - Jonathan Coe, İngiltere
1999 - Le Capitaine et les Rêves - Björn Larsson, İsveç
2000 - Le Fantôme d'Anil - Michael Ondaatje, Kanada
2001 - La Noce du poète - Antonio Skarmeta, Şili
2002 - La Tache - Philip Roth, ABD
2003 - Le Mal de Montano - Enrique Vila-Matas, İspanya
2004 - Histoire d'une vie - Aharon Appelfeld, İsrail
2005 - Neige - Orhan Pamuk, Türkiye
2006 - Le Retour du hooligan : une vie - Norman Manea, Romanya
2015 - Daha-Hakan Günday, Türkiye
Médicis Deneme Ödülü, kazananlar listesi

1996 - L'Horreur économique - Viviane Forrester
1997 - Siècle des intellectuels - Michel Winock
1998 - Une histoire de la lecture - Alberto Manguel
1999 - Colette, une certaine France - Michel Del Castillo
2000 - Le Zoo des philosophes - Armelle Lebras-Chopard
2001 - Secrets de jeunesse - Edwy Plenel
2002 - Kafka et les jeunes filles - Daniel Desmarquet
2003 - Morts imaginaires - Michel Schneider
2004 - Aurore et George - Diane de Margerie
2005 - La Vie sauve - Marie Desplechin, Lydie Violet
2006 - Frère du précédent - Jean-Bertrand Pontalis
XIII. Karl

| XIII>  Karl |
| --- | --- |

İsveç kralı
Hüküm süresi: 6 Haziran 1809 - 5 Şubat 1818
Önce gelen: IV. Gustav Adolf
Sonra gelen: XIV. Karl
Norveç kralı
Hüküm süresi: 4 Kasım 1814 - 5 Şubat 1818
Önce gelen: Christian Frederick
Sonra gelen: III. Charles

Doğum: 7 Ekim 1748 Stockholm, İsveç
Ölüm: 5 Şubat 1818 (69 yaşında) Stockholm, İsveç
Eş(ler)i: Hedvig Elisabeth Charlotte
Babası: Adolf Fredrik
Annesi: Louisa Ulrika
Dini: Lüteryen
İmza: 
XIII. Karl (7 Ekim 1748, Stockholm, İsveç - 5 Şubat 1818, Stockholm, İsveç), 1809'dan sonra İsveç kralı ve 1814'ten 1818'deki ölümüne dek İsveç-Norveç arasında kurulan birliğin ilk kralıdır. Karl, İsveç kralı Adolf Fredrik ve Prusya Prensesi Louisa Ulrikas'ın ikinci oğluydu.
Hükümdarlık

XIII. Karl, 1792'de ağabeyinin ölümü üzerine 13 yaşındaki yeğeni IV. Gustav'ın naibi oldu. Gustav'ın Napoléon Savaşları sırasındaki başarısızlığı üzerine kral ilan edildi.
Hükümdarlığı döneminde İsveç Krallığı, 1809'daki Fredrikshamn Antlaşması ile Finlandiya bölgesini Rusya'ya bırakırken, 1814'te Danimarka-Norveç ile yaptığı Kiel Antlaşması ile Norveç'i topraklarına katmıştır.
Ailesi

Charles, 7 Temmuz 1774'te kuzeni Hedwig Elizabeth Charlotte of Holstein-Gottorp ile Stockholm'da evlendi. 
2 çocuğu bebeklik döneminde öldü:
Lovisa Hedvig (2 Temmuz 1797 Stockholm). Ölü doğmuş; Riddarholmskyrkan'a (Riddarholm Kilisesi) gömüldü.
Carl Adolf, Dük Värmland (4 Temmuz 1798, Stockholm - 10 Temmuz 1798, Stockholm). Altı gün yaşadı; Riddarholmskyrkan'a (Riddarholm Kilisesi) gömüldü.
Evlat edindikleri çocuklar:
Charles August, Crown Prince of Sweden
XIV. Karl