Palladyanizm
Kalıt

1770'lerde Britanya'da Robert Adam ve Sir William Chambers gibi mimarlara olan talep yüksekti. Ancak bu mimarlar, o dönemde Antik Yunan da dahil olmak üzere çeşitli klasik kaynaklardan ilham aldıklarından, yaptıkları işler Palladyan'dan ziyade neoklasik olarak kabul gördü. Avrupa'daki Palladyan diriliş, 18. yüzyıl sonlarında sona erdi. Kuzey Amerika'da Palladyanizm, bir müddet daha sürdü; Thomas Jefferson'ın kat planları ve cepheleri Palladio'nun Quattro Libri'sinden çokça ilham aldı. Günümüzde klasik yorum barındıran herhangi bir binayı tanımlamak için kullanılan "Palladyan" terimi genel olarak yanlış kullanılmaktadır. Ancak, 20. yüzyıl başlarında, sömürge dirilişi hareketleri arasında Palladyan fikirlerin dirilişi gözlendi ve bu akım modernist döneme rağmen devam etmeyi sürdürdü.
20. yüzyıl ortalarında, mimarlık tarihçisi Colin Rowe'un yaklaşımı, modern mimariyi yeniden konumlandırarak Palladyan mimariyi bir ilham kaynağı olarak gösterdi. 20. yüzyıl sonlarında Rowe'un etkisi dünya çapında gözlenince bu yaklaşım, mimari ve kent tasarımının ana unsurlarından biri oldu. Eğer James Stirling, Aldo Rossi, Robert Venturi, Oswald Matthias Ungers, Peter Eisenman, Michael Graves gibi 20. yüzyıl sonlarındaki birçok mimarın eserlerinde "geçmişin varlığı" görülebiliyorsa bunda Rowe'un kayda değer bir etkisi vardır. Colin Rowe, alışılmışın dışında ve kronolojik olmayan bakış açısı neticesinde, "The Mathematics of the Ideal Villa" (1947) adlı tezinde de görülebildiği üzere yeni bir formülasyon geliştirerek Palladio'nun villalarındaki "kurallar"ın" Le Corbusier'nin Poissy ve Garches'daki villalarındaki "kurallar"ın örtüştüğünü öne sürdü. Bu yaklaşımla Rowe, taze ve provokatif çağlar-arası çıkarımlarıyla Palladio ve Le Corbusier'yi yan yana koyarak aynı zamanda inceledi.
Quattro Libri dell'Architettura kitabında belirtildiği üzere Villa Godi'deki "Gerçek Palladyanizm". Uzanan kanatlar tarım için ayrılmış olup villaya ait değildir. 18. yüzyılda bu özellik Palladyanizm için önemli bir parça olarak belirdi. (bkz: Woburn Abbey).
Palladio, Vicenza'da eski bir Orta Çağ bazilikasının üzerine tasarladığı cephesinde "Palladyan pencere"yi formel olarak kullandı.
Claydon House (1757'de başladı). Körkemerle birleştirilen Palladyan penceresi merkez açıklıkta yer alır. Bu ev, iki kanatlı Palladyan bir ev olarak düşünüldü ancak bu şema hiçbir zaman hayata geçirilmedi.
Inigo Jones, Greenwich'te 1616'da yapımına başlanan ilk Palladyan ev Queen's House'ın tasarımcısıdır.
İngiliz Palladyanizmi: Stourhead House, temeli Palladio'nun Villa Emo'suna dayanan doğu cephesi. Resim Colen Campbell'ın Vitruvius Britannicus'undan alıntıdır.
İngiliz Palladyanizmi. Woburn Abbey, Burlington'ın öğrencisi Henry Flitcroft tarafından 1746'da tasarlandı. Palladio'nun merkezi tapınağı artık tek başına değil, kanatlar neredeyse eşit yüksekliklere çıkarılmış, Palladio'nun tasarımını sonlandıran ahırlar artık net bir şekilde cephenin bir parçası.
İrlanda Palladyanizmi: Russborough, İrlanda, 1826. Alman Richard Cassels tarafından 1750 dolaylarında tasarlanan yapı, Palladio'nun kavramlarına İngiltere'deki örneklerine nazaran daha bağlıdır.
Amerika Palladyanizmi: The Rotunda, Virginia Üniversitesi, Palladyan tarzda Thomas Jefferson tarafından tasarlandı.
Hammond-Harwood House, Montagnana'daki Villa Pisani'den esinlenerek tasarlandı.
Nova Scotia Meclis Binası, kumtaşı, 1819.