stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
1143

| --- | --- |
Binyıllar:: 2. binyıl
Yüzyıllar::  11. yüzyıl  12. yüzyıl  13. yüzyıl
Onyıllar::  1120'ler  1130'lar  1140'lar  1150'ler  1160'lar
Yıllar::  1140  1141  1142  1143  1144  1145  1146
| --- | --- |
Miladi: 1143   MCXLIII
Ab urbe condita: 1896
Asur: 5893
Bahâî: MÖ 701 – MÖ 700
Bengal: 550
Berberi: 2093
Birmanya: 505
Bizans: 6651 – 6652
Budist: 1687
Discordian: 2309
Ermeni: 592   ԹՎ ՇՂԲ
Etiyopya: 1135 – 1136
Fransız cumhuriyetçi: MÖ 649 – MÖ 648
Hicrî: 537 – 538
Hint: 
 - Kali Yuga: 4244 – 4245
 - Shaka Samvat: 1065 – 1066
 - Vikram Samvat: 1199 – 1200
Holosen takvimi: 11143
İbrani: 4903 – 4904
İran: 521 – 1 BP – MÖ 522 BP
Juche: MÖ 768
Kıpti: 859 – 860
Kore: 3476
Tayland güneş: 1686
g t
Doğumlar

31 Temmuz - İmparator Nijō, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 78. imparatoru (ö. 1165)
tarihi bilinmeyen
I. Adil, Eyyûbîler Suriye Sultanı, Eyyûbîler Mısır Sultanı (ö. 1218)
Aslan William, İskoçya kralı (ö. 1214)
Ölümler

8 Nisan - II. İoannis, Bizans imparatoru (d. 1087)
24 Eylül - II. İnnocentius, papa
13 Kasım - Foulques, Kudüs kralı (d. 1089 / 1092)
tarihi bilinmeyen
Yelü Dashi, Karahitay veya Batı Liao Hanedanı'nın kurucusu ve ilk hanı (d. 1087)
Şahrud bahşı

Şahrud bahşı (Farsça: بخش شاهرود‎‎‎), İran'ın Erdebil Eyaleti'nde bulunan Halhal şehristanı'nın 3 bahşından birisidir.
Bahşın 2006 yılı nüfusu 13.701 kişi ve 3.604 hanedir.
Bahş içindeki önemli şehirler: Kolovr
Şahinyurdu, Gemlik

| Şahinyurdu |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Bursa
Koordinatlar: 40°27′58″N 29°13′01″E﻿ / ﻿40.466°K 29.217°D﻿ / 40.466; 29.217
Ülke:  Türkiye
İl: Bursa
İlçe: Gemlik
Coğrafi bölge: Marmara Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2000): 508
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0224
İl plaka kodu: 16
Posta kodu: 16600
Resmî site 
Şahinyurdu, Bursa ilinin Gemlik ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe

Şahinyurdu mahallesi tarihçesi hakkında detaylı bilgi bulunmamaktadır.
Coğrafya

Bursa il merkezine 43 km, Gemlik ilçesine 13 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- |
2007: 600
2000: 508    
1997: 495
| g t Gemlik mahalleleri |
| --- | --- |
Merkez Mahalleler:  Ata  Balıkpazarı  Cumhuriyet  Demirsubaşı  Dr. Ziya Kaya  Eşref Dinçer  Halitpaşa  Hamidiyeköy  Hisar  Kayhan  Orhaniye  Osmaniye  Yenimahalle 
Kırsal Mahalleler:  Adliye  Büyükkumla  Cihatlı  Engürücük  Fevziye  Fındıcak  Gençali  Güvenli  Hamidiye  Haydariye  Karacaali  Katırlı  Kumla  Kurşunlu  Kurtul  Küçükkumla  Muratoba  Narlı  Şahinyurdu  Şükriye  Umurbey  Yeniköy 
1 2  "5393 sayılı Belediye Kanunu" (PDF). mevzuat.gov.tr. 3 Temmuz 2005. s. 3. 1 Haziran 2024 tarihinde kaynağından (pdf) arşivlendi. Erişim tarihi: 25 Eylül 2024. Madde 9- Mahalle, muhtar ve ihtiyar heyeti tarafından yönetilir.
Şahit (albüm)

Şahit, Mustafa Yıldızdoğan'ın 17 Nisan 2008'de MYD Müzik firmasından çıkardığı albümdür.
Şarkı listesi

| # | Şarkı | Söz | Müzik | Süre |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Hasım Değil Hısımız | Mustafa Yıldızdoğan | Mustafa Yıldızdoğan | 3:39 |
| 2 | Şahit | Mustafa Yıldızdoğan | Mustafa Yıldızdoğan | 3:41 |
| 3 | Gönle Zincir Vurulmaz | Mustafa Yıldızdoğan | Mustafa Yıldızdoğan | 3:41 |
| 4 | Yanarım Aşkına Can Yar | Anonim | Anonim | 4:19 |
| 5 | Korkuyorum | Mustafa Yıldızdoğan | Mustafa Yıldızdoğan | 3:21 |
| 6 | Mahcubum | Mustafa Yıldızdoğan | Mustafa Yıldızdoğan | 4:01 |
| 7 | Sevdiğim | Mustafa Yıldızdoğan | Mustafa Yıldızdoğan | 3:19 |
| 8 | Aşktandır | Mustafa Yıldızdoğan | Mustafa Yıldızdoğan | 3:28 |
| 9 | Sunam | Anonim | Anonim | 4:33 |
| 10 | Yüreğim Yanıyor | Mustafa Yıldızdoğan | Mustafa Yıldızdoğan | 3:32 |
Albüme ait diğer bilgiler

Yıldızdoğan, albümde yer alan  Hasım Değil Hısımız şarkısı için klip çekmiştir.
Künye

Yapım: MYD Müzik Film Yapım
Aranjör - Düzenleme: Ercüment Ekin
Studio: Ekin
Şefik Türsan

Mehmet Şefik Türsan
Mehmet Şefik Türsan (d. 1881, İstanbul - ö. 16 Haziran 1959), Türk asker ve siyasetçi
Şefik Türsan'ın Sahrayıcedid Mezarlığı'nda bulunan mezarı (Mart 2022)
Erkan-ı Harbiye mezunudur. Süvari ve Topçu Bölük ve Batarya Kumandanlıkları ve İlave Taburları Talim Öğretmenliği, Görice Redif Fırkası Kurmay Başkanlığı, Selanik Redif Fırkaları Kumandanlığı ve Müfettişliği, İstanbul Umum Erkan-ı Harbiye Dairesi 4. Şubesi Subaylığı ve Çatalca Redif Kumandanlığı, Garp Ordusu Erkan-ı Harbiye Subaylığı, Kuşadası 30. Alay Kumandanlığı, 14. Kolordu Erkan-ı Harp Reisliği, Çanakkale Cenup Grubu ve Galiçya Kolordu Erkan-ı Harp Reisliği, 1. Ordu Erkan-ı Harbiye Reisliği, Umumu Erkan-ı Harp Dairesi Reisliği, Millî Müdafaa Vekaleti Müsteşar Muavinliği, Sivas 5. Fırka Kumandanlığı, Millî Müdafaa Vekaleti Müsteşarlığı, TBMM V. Dönem Denizli, VII. Dönem İçel (Mersin) Milletvekilliği yapmıştır. Evli ve üç çocuk babasıdır.
Mustafa Kemal Paşa, Nureddin Paşa'nın 2. Ağır Topçu Alayını teftiş ederken. Soldan sağa: Kurmay Albay Şefik Bey (Türsan), Yarbay Vehbi Bey (Kocagüney), yaver Muzaffer (Kılıç), yaver Mahmut (Soydan), Nureddin Paşa, Mustafa Kemal Paşa, Cevdet Kerim (İncedayı), Kâzım Karabekir Paşa. (18 Ocak 1923)
İPod Mini

| --- | --- |

Geliştirici(ler): Apple Inc.
Ürün ailesi: iPod
Tip: MP3 çalar
Çıkış tarihi: 20 Şubat 2004
Son üretim: 7 Eylül 2005
Ortam: Windows Mac
İşletim sistemi: 1.4.1
Enerji: Lithium ion batarya
Giriş: iPod click wheel
Bağlantı(lar): USB 2.0, FireWire (IEEE 1394), Dock connector, Remote connector
Ardılı: iPod Nano
iPod Mini Apple tarafından tasarlanmış ve pazarlanan dijital bir ses çalardı. Apple'ın iPod ürün serisinin orta sınıf modeli gibi satıldı. 6 Ocak 2004'te ilan edildi ve aynı yılın 20 Şubat tarihinde açıklandı. İkinci nesil versiyon 23 Şubat 2005 tarihinde açıklandı ve hemen çıktı. Üretim aşamasındayken, tüketiciler sıklıkla ürünü bulunan bir perakendeci bulamayan pazardaki en popüler elektronik ürünlerden biriydi. IPod Mini 7 Eylül 2005 tarihinde durduruldu ve yerine iPod Nano verildi.
iPod Mini, üçüncü nesil iPod'un dokunmatik kaydırma tekerleğini kullanıyordu. Bununla birlikte, tekerleğin üst kısmında bulunan dört dokunmatik düğme yerine, düğmeler, tekerleğin kendisinde-dolayısıyla tıklama tekerleği altında mekanik anahtarlar olarak yeniden tasarlandı. Dört butondan birini kullanmak için kullanıcı fiziksel olarak tekerleğin kenarını dört etiketin birinin üzerine içeri itiyor. Selefi gibi, tekerlek Apple için Synaptics tarafından geliştirildi. Tıklama silindiri artık birinci nesilden beşinci sıraya kadar dördüncü, beşinci ve altıncı nesil iPod'larda ve iPod Nano'da da kullanılmaktadır; Bununla birlikte, Nano ve 5G iPod'larda, kullanılan tıklama tekerleği Apple tarafından geliştirildi.
Modeller

| Model | Resim | Kapasite | Renkler | Bağlantı | Çıkış tarihi | Minimum OS to sync | Nominal pil ömrü (hours) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  1.nesil |  | 4 GB | Gümüş   Mavi   Yeşil   Pembe   Altın | USB or FireWire | 20 Şubat, 2004 | Mac: 10.1.5 or later Windows: 2000  iTunes 4.6 ve üstü | audio: 8 |
 1.nesil: Yeni küçük model, 5 renkte mevcuttur. "Click Wheel" tanıtıltı.
|  2.nesil |  | 4 GB | Gümüş   Mavi   Yeşil   Pembe | USB or FireWire | 23 Şubat, 2005 | Mac: 10.2.8 veya 10.3.4 ve üstü Windows: 2000  iTunes 4.7 ve üstü | audio: 18 |
|  2.nesil | 6 GB |  | Gümüş   Mavi   Yeşil   Pembe | USB or FireWire | 23 Şubat, 2005 | Mac: 10.2.8 veya 10.3.4 ve üstü Windows: 2000  iTunes 4.7 ve üstü | audio: 18 |
 2.nesil: Daha uzun pil ömrüyle daha parlak renk çeşitleri. Tekerlek harflerle eşleşen gövde rengini tıklayın. Altın rengi kesildi.  Daha sonra iPod Nano ile değiştirildi.
Detallar

IPod Mini'nin iki nesli, fark edilen iki farklılık dışında, harici özelliklerinde hemen hemen aynıydı: Birinci kuşağın modeli, tıklama tekerleğinde gri kontrol simgelerine sahipken, ikinci nesildeki nesiller vücudun rengine uyuyordu ve oynatıcının depolama kapasitesi ikinci kuşe gövdesinin arkasına kazınmıştı. Onların başlıca işlevsel farklılıkları depolama kapasitesinde ve pil ömründe yatıyor. Her iki model de 3.6x2.0x0.5 inç (91x51x13 mm) boyutunda ve 3.6 gram (102 gram) ağırlığındaydı. Dava eloksallı alüminyumdan oluşuyor.
Birinci nesil iPod Minis beş renkte mevcuttu: gümüş, altın, pembe, mavi ve yeşil. Altın model, muhtemelen beğenilmemiş olması nedeniyle ikinci nesil menzilden düştü. Pembe, mavi ve yeşil modellerin ikinci kuşağında daha parlak renkler vardı; Gümüş modeli değişmeden kaldı.
IPod Mini, Hitachi ve Seagate tarafından üretilen Microdrive sabit disklerini (CompactFlash II) kullandı. İlk nesil modeller 4 GB boyutunda, ikinci nesil modeller ise sırasıyla yaklaşık 1.000 ve 1.500 şarkı saklama kapasitesine sahip olarak 4 GB ve 6 GB sürümlerinde mevcuttu. Ve sonunda ikinci nesil, alüminyum kasaya kazınmış kapasite lazerine sahipti.
İlk nesil iPod Mini ürününün pil ömrü, Mini piyasaya sürüldüğünde elde edilen üçüncü nesil iPod'lara benzer şekilde yaklaşık 8 saat sürdü ve bazıları kısa sürede eleştirdi. Apple, yaklaşık 18 saatlik nominal pil ömrüne sahip ikinci nesil modellerde bu soruna dikkat çekti. Bununla birlikte, ikinci nesil iPod Mini, artık yeni iPod Mini'nin satış fiyatlarının düşürülmesi için dışarıda bırakılan bir FireWire kablosu veya Reaktif güç adaptörü ile artık gelmedi.
IPod Mini pilleri, birçok Lityum İyon pilleri gibi, 400 tam şarj çevriminden sonra % 80 kapasiteye kadar çalışırlar. Bir bilgisayarın USB veya FireWire bağlantı noktasına bağlantı sağlamak için aygıtın alt kısmında tescilli bir bağlantı birimi konektörü sağlanmıştır. Bağlantı sırasında cihazın pili şarj edilebilir. Üst kısmında bir tutma anahtarı, kulaklık girişi ve aksesuarlara yönelik uzak konektör vardı.
IPod Nano gibi iPod Mini de MP3, AAC / M4A, WAV, AIFF ve Apple Lossless ses formatlarını destekliyor. Ayrıca, iPod'un iTunes ve iTunes Store'la entegrasyonunu da sağlamış ve yazılım uygulaması ile iPod Mini arasında senkronizasyon yapılmasına izin veriyor.
iPod modelleri zaman çizelgesi

iPod mini microdrive'ın çekilen fotoğrafı.
Şefik Yazgı

Şefik Yazgı, (1952, Çarşamba) Samsun'un Canik beldesinde 1994-2004 yılları arasında belediye başkanlığı yapmış olan Türk siyasetçi.
1994 Kış Olimpiyatları'nda Meksika

Meksika, Norveç'in Lillehammer şehrinde düzenlenen 1994 Kış Olimpiyatları'na, alp disiplininde bir sporcuyla katıldı. İlk kez 1928 Kış Olimpiyatları'nda temsil edilen ülke, Kış Olimpiyatları tarihindeki beşinci katılımını gerçekleştirdi. Meksika'nın gönderdiği heyet, alp disiplini sporunda yarışan Hubertus von Hohenlohe'den oluşuyordu. Erkekler iniş kategorisinde yarışan Hubertus von Hohenlohe, 1:53.37'lik derecesiyle yarışmayı 48. sırada tamamladı.
Arka plan

Meksika'nın Olimpiyat Oyunları tarihindeki ilk katılımı, Paris'te düzenlenen 1900 Yaz Olimpiyatları'nda gerçekleşti. 1928 Kış Olimpiyatları, Meksika'nın katıldığı ilk Kış Olimpiyat Oyunları oldu ve buradaki sporcuları da madalya kazanamadı. Ülkenin Norveç'in Lillehammer şehrinde düzenlenen 1994 Kış Olimpiyatları'na gönderdiği tek sporcu, alp disiplini sporunda yarışan Hubertus von Hohenlohe idi. Hohenlohe ayrıca Lysgårdsbakken'de gerçekleştirilen açılış töreninde Meksika kafilesinde ülke bayrağını taşıyan isimdi.
Alp disiplini

Ana madde: 1994 Kış Olimpiyatları'nda alp disiplini
Meksika adına yarışan Hubertus von Hohenlohe, 1994 Kış Olimpiyatları'na katıldığı sırada 35 yaşındaydı ve Olimpiyat Oyunları'nda Meksika adına dördüncü kez yarışıyordu. Hohenlohe, Meksika'yı ilk kez 1984 Kış Olimpiyatları'nda temsil etmişti. 13 Şubat'ta erkekler iniş kategorisinde yarıştı ve 1:53.37'lik derecesiyle yarışmayı 48. sırada tamamladı.
| Sporcu | Etkinlik | Sonuç> Derece | Sonuç> Sıra |
| --- | --- | --- | --- |
| Hubertus von Hohenlohe | Erkekler iniş | 1:53.37 | 48 |
1994 Kış Olimpiyatları'nda Fiji

Fiji, Norveç'in Lillehammer şehrinde düzenlenen 1994 Kış Olimpiyatları'na, kayaklı koşuda bir sporcuyla katıldı. İlk kez 1988 Kış Olimpiyatları'nda temsil edilen ülke, Kış Olimpiyatları tarihindeki ikinci katılımını gerçekleştirdi. Daha önceki hiçbir etkinlikte madalya kazanamayan Fijili sporcular, bu oyunlarda da madalya kazanamadı. Erkekler 10 km klasik kategorisinde yarışan Rusiate Rogoyawa, 38:30.7'lik derecesiyle yarışmayı 88. yani sonuncu sırada tamamladı.
Arka plan

Ana madde: Olimpiyat Oyunları'nda Fiji
Fiji'nin Olimpiyat Oyunları tarihindeki ilk katılımı; Melbourne, Avustralya'da düzenlenen 1956 Yaz Olimpiyatları'nda gerçekleşti. 1988 Kış Olimpiyatları, Fiji'nin katıldığı ilk Kış Olimpiyat Oyunları oldu ve buradaki tek sporcusu da madalya kazanamadı.
Ülkenin, Norveç'in Lillehammer şehrinde düzenlenen 1994 Kış Olimpiyatları'na gönderdiği tek sporcu, kayaklı koşuda yarışan Rusiate Rogoyawa'ydı. Rogoyawa ayrıca, Lysgårdsbakken'de gerçekleştirilen açılış töreninde Fiji kafilesinde ülke bayrağını taşıyan isimdi.
Kayaklı koşu

Ana madde: 1994 Kış Olimpiyatları'nda kayaklı koşu
1988 Kış Olimpiyatları'nda da Fiji adına yarışan Rusiate Rogoyawa, 1994 Kış Olimpiyatları'na katıldığı sırada 32 yaşındaydı ve o dönemde Norveç'te yaşıyordu. 17 Şubat'ta, erkekler 10 kilometre klasik kategorisinde yarıştı ve 38:30.7'lik derecesiyle yarışmayı 88. ve son sırada tamamladı.
| Sporcu | Etkinlik | Sonuç> Süre | Sonuç> Sıra |
| --- | --- | --- | --- |
| Rusiate Rogoyawa | Erkekler 10 km klasik | 38:30.7 | 88 (sonuncu) |
Yüksek voltajlı doğru akım

Kanada'nın Nelson Nehri'nden, güney Manitoba şebekesinde kullanılmak üzere AC'ye dönüştürüldüğü bu dönüştürücü istasyonuna hidroelektrik taşıyan uzun mesafeli HVDC hatları
Yüksek voltajlı doğru akım (HVDC ) elektrik enerjisi iletim sistemi, daha yaygın olan alternatif akım (AC) iletim sistemlerinin aksine, elektrik enerjisi iletimi için doğru akımı (DC) kullanır.
Çoğu HVDC bağlantısı, 100 kV ile 800 kV arasındaki gerilimleri kullanır. Ancak, Çin'de 2019'da tamamlanan 1,100 kV'lik bir bağlantı, 12 GW güç kapasitesi ile 3.300 km (2.100 mi) uzunluğunda bir mesafeyi kapsar. Bu boyutla, kıtalararası bağlantılar mümkün hale gelir, bu da rüzgar enerjisi ve fotovoltaik dalgalanmalarla başa çıkmaya yardımcı olabilir.
HVDC hatları, eşdeğer AC hatlarından daha az iletken gerektirir ve daha az güç kaybına neden olduğu için uzun mesafeli güç iletiminde yaygın olarak kullanılır. HVDC ayrıca senkronize olmayan AC iletim sistemleri arasında güç iletimine izin verir. Kaynak ve yük arasındaki faz açısı bağımsız olarak kontrol edilebildiği için bir HVDC bağlantısı üzerinden güç akışı, güçteki hızlı değişiklikler nedeniyle ağa karşı gelen bozuklukları stabilize edebilir. HVDC ayrıca, farklı frekanslarda çalışan şebeke sistemleri arasında güç transferine olanak tanır, örneğin 50 ve 60 Hz. Bu, daha önce uyumsuz olan ağlar arasında güç alışverişine izin vererek her şebekenin stabilitesini ve ekonomisini artırır.
HVDC iletiminin modern biçimi, 1930'larda İsveç'te (Allmänna Svenska Elektriska Aktiebolaget|ASEA) ve Almanya'da yoğun bir şekilde geliştirilen teknolojiyi kullanır. Erken ticari kurulumlar arasında, 1951'de Sovyetler Birliği'nde Moskova ile Kashira arasında bir tane ve 1954'te Gotland ve ana karasal İsveç arasında 100 kV, 20 MW'lik bir sistem bulunan bir tane bulunmaktadır. 2019'daki Çin projesinden önce, dünyadaki en uzun HVDC bağlantısı, her biri ±600 kV, 3150 MW olan iki bölümden oluşan ve Rondônia eyaletindeki Porto Velho'yu São Paulo bölgesine bağlayan, uzunluğu 2.500 km (1.600 mi)'den fazla olan Rio Madeira bağlantılarıdır.
Avrupa'da HVDC bağlantıları   Planlanan  Yapım aşamasında  Mevcut HatlarBu HVDC hatlarının çoğu, gücü hidro ve rüzgar gibi yenilenebilir kaynaklardan aktarıyor.
Yüksek gerilim iletimi

Yüksek voltaj, kabloların direncindeki enerji kaybını azaltmak için elektrik enerjisi iletiminde kullanılır. İletilen belirli bir güç miktarı için, voltajın iki katına çıkarılması yalnızca akımın yarısında aynı gücü iletecektir: {\text{güç}}=({\text{voltaj}})\cdot ({\text{akım}})=(2\cdot {\text{voltaj}})\cdot ({\tfrac {1}{2}}\cdot {\text{akım}})Kabloların ısı olarak kaybolan güç, akımın karesiyle doğru orantılıdır 



(

ısı

=


akım


2


⋅

direnç

)
,


{\textstyle ({\text{ısı}}={\text{akım}}^{2}\cdot {\text{direnç}}),}

 bu nedenle voltajı ikiye katlayarak akımı yarıya indirmek, hat kayıplarını 4 kat azaltır. İletimde kaybedilen güç aynı zamanda iletken boyutunu artırarak direnci azaltarak da azaltılabilir, ancak daha büyük iletkenler daha ağırdır ve daha pahalıdır.
Yüksek voltaj, aydınlatma veya motorlar için kolayca kullanılamaz, bu nedenle iletim seviyesindeki voltajlar, son kullanım ekipmanları için azaltılmalıdır. Transformatörler, alternatif akım (AC) iletim devrelerinde voltaj seviyelerini değiştirmek için kullanılır, ancak DC akımını geçiremezler. Transformatörler, AC voltaj değişikliklerini pratik hale getirdi ve AC jeneratörleri DC kullananlardan daha verimliydi. Bu avantajlar, 20. yüzyılın başında AC sistemler tarafından erken düşük voltajlı DC iletim sistemlerinin yerini almasına yol açtı.
AC ve DC arasında gücün pratik dönüşümü, cıva-ark vanaleri ve 1970'lerden itibaren güç yarı iletken cihazları, tiristörler, entegre kapı komütatör tiristörler (IGCT'ler), MOS-kontrollü tiristörler (MCT'ler) ve izole kapılı bipolar transistörler (IGBT) gibi güç elektroniği cihazlarının geliştirilmesiyle mümkün hale geldi.
Tarih > Elektromekanik sistemler

Elektrik enerjisinin uzun mesafeli iletimi, doğru akım kullanılarak 1882'de Miesbach-Munich Güç İletimi'nde, ancak yalnızca 1.5 kW iletilmiştir. Yüksek gerilim doğru akım iletiminin erken bir yöntemi, İsviçreli mühendis René Thury tarafından geliştirilmiş ve Thury sistemi olarak adlandırılmıştır ve bu yöntem, Acquedotto De Ferrari-Galliera şirketi tarafından 1889'da İtalya'da uygulanmıştır. Bu sistem, voltajı artırmak için seri bağlı motor-jeneratör setlerini kullanıyordu. Her set, elektrik toprağı'ndan izole edilmişti ve her birini bir Ana motor'dan izole edilmiş millerle çalıştırıyordu. İletim hattı, her makinenin üzerine 5.000 voltla çalışan bir sabit akım modunda işletiliyordu, bazı makinelerin her bir komütatör üzerindeki voltajı azaltmak için çift komütatörlere sahipti. Bu sistem, 120 kilometre (75 mi) mesafede 14 kV DC'de 630 kW iletim sağlıyordu. Moutiers–Lyon sistemi, 200 kilometre (120 mi) mesafede hidroelektrik gücünü 8.600 kW iletim sağladı, bunun içinde 10 kilometre (6,2 mi)'lik bir yeraltı kablosu vardı. Bu sistem, pozitif ve negatif kutuplar arasında toplamda 150 kV voltaj sağlayan sekiz seri bağlı jeneratör kullanıyordu ve y.1906'dan 1936'ya kadar çalıştı. 1913'e kadar on beş Thury sistemi işletimdeydi. 1930'lara kadar, 100 kV DC'ye kadar olan diğer Thury sistemleri de çalıştı, ancak döner makineler yüksek bakım gerektiriyor ve yüksek enerji kaybına sahipti.
Yüzyılın ilk yarısında çeşitli diğer elektromekanik cihazlar ticari başarı elde edemedi. Yüksek iletim voltajından düşük kullanım voltajına doğrudan akımın dönüştürülmesi için denenen bir teknik, seri bağlı pilleri şarj etmek ve ardından pilleri paralel bağlamaktı. Bununla birlikte, en az iki ticari kurulum 20. yüzyılın başlarında denenmesine rağmen, pil kapasitesinin sınırlı olması, seri ve paralel konfigürasyonlar arasında geçiş yapmanın zorlukları ve pil şarj/deşarj döngüsünün içsel enerji verimsizliği nedeniyle teknik genel olarak faydalı değildi.
Tarih > Cıva ark vanaları

1914'te önerilen, 1920 ile 1940 dönemi arasında, doğru akım iletimi ile ilişkilendirilen doğrultucu ve inverter fonksiyonları için kontrol edilen ızgara kontrollü cıva buharı vana kullanılmaya başlandı. 1932'den itibaren, General Electric cıva buharı vanalarını ve 12 kV DC iletim hattını test etti ve aynı zamanda 40 Hz üretilen elektriği 60 Hz yükleri beslemek için dönüştürdü, Mechanicville, New York'ta. 1941'de, Elbe-Projesi olarak bilinen, şehir için tasarlanan 60 MW, ±200 kV, 115 km (71 mi) gömülü kablo bağlantısı, cıva buharı vanaları kullanılarak Berlin'de planlandı, ancak, Alman hükümetinin 1945'teki çöküşü nedeniyle proje hiçbir zaman tamamlanmadı. Projenin nominal gerekçesi, savaş zamanında gömülü bir kablonun bombalama hedefi olarak daha az dikkat çekici olacağıydı. Ekipman, Sovyetler Birliği'ne taşındı ve orada Moskova-Kashira HVDC sistemi olarak hizmete girdi. Moskova-Kashira sistemi ve 1954'teki Uno Lamm'ın grubunun, ASEA'nın, İsveç ana karası ile Gotland adası arasındaki bağlantısı, modern HVDC iletiminin başlangıcını işaretledi.
Cıva buharı vanaları, 1972'ye kadar tasarlanmış sistemlerde yaygındı, en son cıva buharı HVDC sistemi (Kanada'nın Manitoba eyaletindeki Nelson Nehri Bipol 1 sistemi) 1972 ve 1977 arasında aşamalı olarak hizmete girmişti. O zamandan beri, tüm cıva buharı sistemleri ya kapatıldı ya da katı hal cihazlarını kullanmak üzere dönüştürüldü. Cıva buharı vanalarını kullanan son HVDC sistemi, Yeni Zelanda'nın Kuzey ve Güney Adaları arasındaki Inter-Island HVDC bağlantısı idi ve bu vanalardan birini kullanıyordu. Cıva buharı vanaları, yerine geçecek tiroid dönüştürücülerin devreye alınması öncesinde 1 Ağustos 2012'de devre dışı bırakıldı.
Tarih > Tristör vanaları

Thyristor vana için HVDC gelişimi 1960'ların sonlarında başladı. Thyristor'a dayalı ilk tam HVDC şeması, 1972'de hizmete giren ve Kanada'daki Eel River şemasıydı, bu şema General Electric tarafından inşa edildi.
1977'den beri, yeni HVDC sistemlerinde genellikle thyristorlar gibi katı hal cihazları kullanılmıştır. Cıva buharı vana gibi, thyristorları açıp kapatmak için HVDC uygulamalarında dış bir AC devreye bağlantı gerektirir. Thyristor'ları kullanan HVDC ayrıca line-commutated converter (LCC) HVDC olarak da bilinir.
15 Mart 1979'da, Cabora Bassa ile Johannesburg arasında 1,410 km (0,876 mi) uzunluğunda, 1920 MW'lik bir thyristor tabanlı doğru akım bağlantısı devreye alındı. Dönüşüm ekipmanı 1974'te Allgemeine Elektricitäts-Gesellschaft AG (AEG) ve Brown, Boveri & Cie (BBC) tarafından inşa edildi ve Siemens proje ortaklarındandı. Mozambik'teki bir iç savaş nedeniyle birkaç yıl süren servis kesintileri yaşandı. O dönemde ±533 kV iletim gerilimi dünya genelindeki en yüksekti.
Tarih > Kondansatör komütatörlü dönüştürücüler

HVDC sistemlerinde kullanıldığında, Hat komütatörlü dönüştürücülerin (LCC'ler) belirli sınırlamaları vardır. Bu sınırlamalar, dönüştürücünün kapanması için bir ''ters'' gerilim dönemine ihtiyaç duyulmasından kaynaklanmaktadır. Bu sınırlamaları aşmak için bir çaba olarak, kondansatör komütatörlü dönüştürücü (CCC) geliştirilmiştir. CCC, seri kondansatörleri AC hat bağlantılarına entegre eder. Ancak, VSC'lerin (gerilim kaynaklı dönüştürücüler) ortaya çıkması, kapanma sorunlarını daha etkin bir şekilde ele aldığı için CCC, daha dar bir uygulama alanında kalmıştır.