Çiçek aşısı
Tarihçe > Erken aşılama

Aşılamanın ilk deneysel günlerinde, Louis Pasteur'ün mikrop teorisini ortaya koymasından ve Joseph Lister'in antisepsi ve asepsi üzerine yaptığı çalışmalardan önce, önemli ölçüde çapraz enfeksiyon vardı. İlk aşıcılardan biri olan ve Londra Çiçek Hastanesinin yöneticiliğini yapan William Woodville'ın, aşı maddesi olan inek çiçeği maddesini çiçek hastalığı maddesiyle kontamine ettiği ve bunun da esasen variolasyona yol açtığı düşünülmektedir. Diğer aşı malzemeleri güvenilir bir şekilde sığır çiçeğinden değil, sığırların diğer deri döküntülerinden elde edilmiştir.
Deneysel çalışmaların ilk günlerinde, 1758 yılında Amerikalı Kalvinist Jonathan Edwards çiçek aşısı nedeniyle ölmüştür. En eski istatistiksel ve epidemiyolojik çalışmalardan bazıları 1727'de James Jurin ve 1766'da Daniel Bernoulli tarafından gerçekleştirilmiştir. 1768 yılında Dr. John Fewster, variolasyonun çiçek hastalığı geçirmiş kişilerde hiçbir reaksiyona neden olmadığını bildirmiştir.
Edward Jenner İngiltere'nin Berkeley kentinde yetim olarak doğdu. Küçük bir çocukken Jenner, kilise fonları aracılığıyla diğer okul çocuklarıyla birlikte variolasyona tabi tutuldu, ancak enfeksiyonunun ciddiyeti nedeniyle neredeyse ölüyordu. Müshil ilaçlarla beslenen ve kan alma işleminden geçen Jenner, iyileşene kadar variolasyon ahırlarından birine konuldu. 13 yaşındayken, yakınlardaki Sodbury'de eczacı Daniel Ludlow'un ve daha sonra cerrah George Hardwick'in yanına çırak olarak verildi. Sığırlarla çalışırken çiçek hastalığına yakalanan insanların daha sonra çiçek hastalığına yakalanmadıklarını gözlemledi. Jenner nedensel bir bağlantı olduğunu varsaydı ancak bu fikir o dönemde benimsenmedi. Jenner 1770'ten 1772'ye kadar Londra'da St Georges Hastanesi'nde ve John Hunter'ın özel öğrencisi olarak ileri eğitim aldı, ardından Berkeley'de muayenehane açmak için geri döndü.
Belki de hastalıklara karşı direnç ve sığırlarla çalışma arasında bir bağlantı olduğuna dair gayriresmi bir kamu anlayışı zaten vardı. "Güzel sütçü kız" bu dönemin sanat ve edebiyatında sıkça rastlanan bir imge gibi görünmektedir. Ancak 1770'i takip eden yıllarda İngiltere ve Almanya'da en az altı kişinin (Sevel, Jensen, Jesty 1774, Rendall, Plett 1791) inek çiçeği aşısını insanlarda çiçek hastalığına karşı bağışıklık sağlamak için kullanma olasılığını başarıyla test ettiği kesin olarak bilinmektedir.
Jenner Nisan 1797'de Royal Society'ye gözlemlerini bildiren bir makale gönderdi. Bildiri resmi olarak sunulmamıştı ve Cemiyet kayıtlarında bu bildiriden bahsedilmemektedir. Jenner makaleyi gayriresmi olarak Cemiyetin başkanı Sir Joseph Banks'e göndermiş, o da Everard Home'dan görüşlerini istemiştir. Jenner'ın reddedilen ve ilk kez 1999 yılında yayınlanan raporuna şüpheyle yaklaşıldı ve daha fazla aşı yapılması çağrısında bulunuldu.
Ek aşılar yapıldı ve 1798'de Jenner, İngiltere'nin bazı batı ilçelerinde, özellikle de Gloucestershire'da keşfedilen ve inek çiçeği adıyla bilinen bir hastalık olan Variolae Vaccinae'nin Nedenleri ve Etkileri Üzerine Bir İnceleme başlıklı çalışmasını yayınladı. Daha önce inek çiçeği geçirdikten sonra doğal maruziyete direnen birkaç kişiyi de içeren 23 vakanın analiziydi. Jenner'ın kaç kişiyi aşıladığı ya da çiçek virüsü ile aşıladığı bilinmemektedir; örneğin Vaka 21 'birkaç çocuk ve yetişkin' içermektedir. Jenner'ın kasıtlı olarak çiçek virüsü aşıladığı en az dört kişinin tamamı aşıya direnç göstermiştir. Bunlar arasında bir dizi koldan kola transferin ilk ve son hastaları da vardı.
Jenner, inek çiçeği aşılamasının çiçek aşılamasına güvenli bir alternatif olduğu sonucuna varmış, ancak koruyucu etkinin ömür boyu sürdüğünü düşüncesizce iddia etmiştir. Bu son iddianın yanlış olduğu kanıtlandı. Jenner ayrıca istenen sonucu veren 'Gerçek' çiçek aşısı ile etkisiz olan ve/veya şiddetli reaksiyona neden olan 'Sahte' çiçek aşısını birbirinden ayırmaya çalışmıştır. Modern araştırmalar, Jenner'ın şimdi bulaşıcı olmayan aşı, farklı bir virüs (örneğin paravaccinia/milker düğümleri) veya kontamine bakteriyel patojenlerin neden olduğu etkileri ayırt etmeye çalıştığını göstermektedir. Bu durum o dönemde kafa karışıklığına yol açsa da aşı geliştirmede önemli bir kriter haline gelecektir.
Bir başka kafa karışıklığı kaynağı da Jenner'ın ineklerden elde edilen tam etkili aşının, yanlışlıkla gres olarak adlandırdığı bir at hastalığından kaynaklandığına inanmasıydı. Bu durum o dönemde eleştirilmiş, ancak at çiçeğinden elde edilen aşılar kısa süre içinde kullanıma sunulmuş ve daha sonra günümüz aşılarındaki virüs olan vaccinia virüsünün kökenine ilişkin karmaşık soruna katkıda bulunmuştur.
Aşının Yeni Dünya'ya tanıtılması, Jenner'ın çocukluk arkadaşı ve tıbbi meslektaşı Dr. John Clinch tarafından 1798 yılında Trinity, Newfoundland'da gerçekleşti. Amerika Birleşik Devletleri'nde ilk çiçek aşısı 1799 yılında uygulandı. Doktor Valentine Seaman, Jenner'dan aldığı bir serumu kullanarak çocuklarına çiçek aşısı yaptı. 1800 yılına gelindiğinde Jenner'ın çalışması tüm önemli Avrupa dillerinde yayınlanmış ve Amerika Birleşik Devletleri'nde Benjamin Waterhouse'a ulaşmıştı - bu da hızlı yayılmanın ve derin ilginin bir göstergesiydi. Aşılamanın güvenliğine ilişkin bazı endişelere rağmen, özenle seçilmiş aşı kullanıldığında ölüm oranı sıfıra yakındı ve kısa süre içinde tüm Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri'nde kullanılmaya başlandı.
1804 yılında, Francisco Javier de Balmis'in komuta ettiği resmi bir İspanyol misyonu olan Balmis Keşif Gezisi, aşıyı İspanyol İmparatorluğu'na yaymak için önce Kanarya Adaları'na ve ardından İspanyol Orta Amerikası'na yelken açtı. Yardımcısı José Salvany, aşıyı İspanyol Güney Amerikası'nın batı ve doğu kıyılarına götürürken, Balmis Filipinler'deki Manila'ya ve Çin kıyısındaki Kanton ve Makao'ya yelken açtı. 1806'da İspanya'ya geri döndü. Aşı şişeler halinde değil, canlı inek çiçeği virüsünün 'taşıyıcıları' olan 22 yetim erkek çocuk şeklinde taşındı. Varıştan sonra, "diğer İspanyol valiler ve doktorlar virüsü adalar arasında taşımak için köleleştirilmiş kızları kullandılar ve yerel nüfuslarını aşılamak için onlardan toplanan lenf sıvısını kullandılar".
Napolyon çiçek aşısının ilk savunucularından biriydi ve orduya yeni katılanlara aşı yapılmasını emretti. Ayrıca Fransız Ordusu ve İmparatorluk Muhafızları için bir aşılama programı oluşturuldu. 1811 yılında oğlu II. Napolyon'a doğumundan sonra aşı yaptırdı. 1815 yılına gelindiğinde Fransız çocuklarının yaklaşık yarısı aşılanmıştı ve Napolyon İmparatorluğu'nun sonuna gelindiğinde çiçek hastalığı ölümleri - Fransız Devrimi sırasında ölümlerin %4,8'ini oluştururken - ölümlerin %1,8'ini oluşturuyordu.
Zorunlu aşı uygulamasını başlatan ilk devlet 25 Eylül 1806 tarihinde Lucca ve Piombino Prensliği olmuştur. 26 Ağustos 1807'de Bavyera da benzer bir önlem almıştır. Bunu 1809'da Baden, 1815'te Prusya, 1818'de Württemberg, 1816'da İsveç, 1867'de İngiltere ve 1874'te Reichs Aşı Yasası ile Alman İmparatorluğu izlemiştir. Lutherci İsveç'te Protestan din adamları 1800 gibi erken bir tarihte gönüllü çiçek aşılamasında öncü bir rol oynamışlardır. İlk aşılama 1801 yılında Lihtenştayn'da gerçekleştirilmiş ve 1812 yılından itibaren aşılama zorunlu hale getirilmiştir.
İnek çiçeği inokülasyonunu/aşılamasını ilk kimin denediği sorusu kesin olarak cevaplanamamaktadır. Benjamin Jesty, Peter Plett ve John Fewster hakkında çok sayıda ama yine de sınırlı bilgi mevcuttur. 1774 yılında Dorset'teki Yetminster'da çiftçilik yapan Jesty, ailesiyle birlikte yaşayan iki sütannenin çiçek hastalığına karşı bağışıklığı olduğunu gözlemleyerek, çiçek hastalığından korunmak için ailesine inek çiçeği aşısı yapmıştır. O dönemde bir miktar yerel eleştiri ve alay konusu olmuş, ardından ilgi azalmıştır. Daha sonra dikkatler Jesty'nin üzerine çekildi ve 1802'de Jenner'ın Parlamentoya mali ödül için başvurduğu bir dönemde öne çıkmasını kıskanan eleştirmenler tarafından Londra'ya getirildi.
1790-92 yılları arasında Holstein'lı bir öğretmen olan Peter Plett, Kiel Üniversitesi Tıp Fakültesine inek çiçeği inokülasyonunun sınırlı sonuçlarını rapor etti. Ancak Fakülte variolasyonu tercih etti ve herhangi bir işlem yapmadı.
Jenner'ın Thornbury yakınlarından bir cerrah arkadaşı olan John Fewster, 1765 gibi erken bir tarihte toplantılarda inek çiçeği inokülayonu olasılığını tartışmıştır. Jenner'ın Phipps'i aşıladığı dönemde, 1796'da bazı inek çiçeği inokülayonları yapmış olabilir. Bununla birlikte, gelişen bir variolasyon uygulamasına sahip olan Fewster, bu seçeneği düşünmüş ancak bunun yerine çiçek hastalığını kullanmış olabilir. Fewster, aşılamanın variolasyona göre hiçbir avantajı olmadığını düşünüyordu, ancak Jenner ile dostane temasını sürdürdü ve eleştirmenler Jenner'ın itibarına saldırdığında kesinlikle aşılama için öncelik iddiasında bulunmadı.
Aşılama için çiçek hastalığı yerine inek çiçeği kullanma fikrinin sadece tıp mesleği tarafından değil, 18. yüzyılın sonlarında da düşünüldüğü ve aslında denendiği açıktır. Dolayısıyla Jenner çiçek aşısını ilk deneyen kişi değildir. Ancak, kanıtlarını yayınlayan ve aşıyı serbestçe dağıtan, uygun materyalin seçimi konusunda bilgi veren ve koldan kola transfer yoluyla aşıyı sürdüren ilk kişiydi. Dünya Sağlık Örgütünün (DSÖ) Çiçek Hastalığı ve Eradikasyonu adlı resmi raporunun yazarları Jenner'ın rolünü değerlendirirken şunları yazmıştır.
Soruşturmanın yayınlanması ve ardından Jenner'ın variola virüsü dışında bir virüsle aşılama fikrini enerjik bir şekilde yayması, çiçek hastalığının kontrolünde herkesten çok kendisinin övgüyü hak ettiği bir dönüm noktası oluşturmuştur.
Aşılama yaygınlaştıkça, bazı Avrupa ülkeleri bunu zorunlu hale getirdi. Aşının güvenliğine ilişkin endişeler, bazı durumlarda muhalefete ve ardından mevzuatın yürürlükten kaldırılmasına yol açtı. Zorunlu bebek aşılaması İngiltere'de 1853 Aşılama Yasası ile başlatılmıştır. 1871 yılına gelindiğinde, ebeveynler aşıya uymadıkları için para cezasına çarptırılabiliyor ve ödeme yapmadıkları takdirde hapse atılabiliyordu. Bu durum muhalefeti yoğunlaştırdı ve 1898 Aşı Yasası bir vicdan maddesi getirdi. Bu madde, iki sulh hakimi tarafından imzalanmış bir vicdani ret belgesi sunulması halinde muafiyete izin veriyordu. Bu tür sertifikalar her zaman kolaylıkla elde edilemiyordu ve 1907'de çıkarılan bir başka kanun, reddedilemeyecek bir yasal beyanla muafiyete izin verdi. Teorik olarak hala zorunlu olmasına rağmen, 1907 Yasası İngiltere'de zorunlu bebek aşılamasının fiilen sonunu getirmiştir.
Amerika Birleşik Devletleri'nde aşılama tek tek eyaletler tarafından düzenlenmiş olup, zorunlu aşılamayı ilk uygulayan eyalet 1809 yılında Massachusetts olmuştur. Daha sonra çeşitli eyaletlerde zorlama, karşı çıkma ve yürürlükten kaldırma sıraları izlendi. 1930'a gelindiğinde Arizona, Utah, Kuzey Dakota ve Minnesota zorunlu aşılamayı yasaklamış, 35 eyalet yerel otoritelerin düzenlemesine izin vermiş ya da aşılamayı etkileyen herhangi bir mevzuatı bulunmazken, Washington, D.C. ve Massachusetts dahil olmak üzere on eyalette bebek aşılaması zorunlu hale getirilmiştir. Zorunlu bebek aşılaması, yalnızca aşılanmış olanların okula gitmesine izin verilerek düzenlenmiştir. Zorunlu aşılamayı uygulamak isteyenler, kamu yararının kişisel özgürlüğün önüne geçtiğini savunmuştur. 1905 yılında Jacobson-Massachusetts davasında ABD Yüksek Mahkemesi tarafından desteklenen bu görüş, kişisel özgürlük ve kamu yararı ile ilgili davalar için emsal teşkil eden önemli bir karardır.
Harvard Tıp Fakültesi (1915) mezunu bir Afro-Amerikan olan Louis T. Wright, I. Dünya Savaşı sırasında orduda görev yaparken askerler için intradermal çiçek aşısını tanıttı.