Terörizmin tanımı
Akademisyenler tarafından yapılan akademik tanımlar

Çok sayıda akademisyen terörizm için tanımlar önermiştir.
Schmid ve Jongman (1988) toplam 22 farklı tanımsal unsuru kapsayan 109 terörizm tanımı saymış, Walter Laqueur ise 100'den fazla tanım sayarak "üzerinde genel olarak mutabık kalınan tek genel özelliğin terörizmin şiddet ve şiddet tehdidi içermesi" olduğu sonucuna varmıştır. Diğer birçok eylem her iki unsuru da içerdiğinden, bu açıkça yetersizdir.
Bruce Hoffman (2006) bu nedenle şunları belirtmiştir:
Terörizmin tek bir tanımı üzerinde anlaşamayanlar sadece aynı hükümet aygıtı içindeki münferit kurumlar değildir. Uzmanlar ve bu alandaki diğer köklü akademisyenler de aynı şekilde bir uzlaşmaya varamamaktadır. Alex Schmid, "Political terrorism A Research Guide" (Siyasi Terörizm Bir Araştırma Rehberi) adlı derlemesinin ilk baskısında, kelimenin genel kabul gören, makul ölçüde kapsamlı bir açıklamasını bulma çabasıyla yüzden fazla farklı terörizm tanımını incelemek için yüz sayfadan fazla zaman ayırmıştır. Dört yıl ve 2005'te yapılan ikinci baskıdan sonra, Schimd arayışının hedefine yaklaşamamış, gözden geçirilmiş cildin ilk cümlesinde "yeterli bir tanım arayışının hala devam ettiğini" kabul etmiştir. Walter Laqueur, konuyla ilgili anıtsal çalışmasının her iki baskısında da terörizmi tanımlamaktan umudunu kesmiş, bunu yapmanın ne mümkün ne de bu girişimde bulunmaya değer olduğunu savunmuştur. "Schmid'in tanımlar üzerine yaptığı bir ankete verdiği yanıtta, "Tipolojiler ve tanımlar üzerine on yıldır süren tartışmalar, konu hakkındaki bilgimizi önemli ölçüde artırmamıştır" demiştir. Laqueur'ün iddiası, Schmid'in ankette belirlediği 109 farklı tanımda ortaya çıkan yirmi iki farklı kelime kategorisi ile desteklenmektedir. Bu kapsamlı çalışmanın sonunda Schmid, "yukarıdaki listenin iyi bir tanım için gerekli tüm unsurları içerip içermediğini" sormaktadır. "Cevap" diyor Schmid, "muhtemelen 'hayır'dır."  Laqueur'un iddia ettiği gibi terörizmi tanımlamak imkansızsa ve Schmid'in de kabul ettiği gibi gerçekten kapsamlı bir tanımı bir araya getirmeye çalışmak sonuçsuzsa, terörizmin kesin, hatta doğru bir tanımdan bile muaf olduğu sonucuna mı varmalıyız? Tam olarak değil. Eğer terörizmi tanımlayamıyorsak, o zaman en azından onu diğer şiddet türlerinden faydalı bir şekilde ayırabilir ve terörizmi farklı bir siyasi şiddet olgusu haline getiren özellikleri belirleyebiliriz.
Hoffman, terörizmin bazı temel özelliklerini tanımlamanın mümkün olduğuna inanmaktadır. Şunları öneriyor:
Teröristleri diğer suçlu türlerinden ve terörizmi de diğer suç türlerinden ayırarak, terörizmin kaçınılmaz olarak siyasi bir amaç taşıdığını anlayabiliriz:
Amaç ve güdüleri bakımından kaçınılmaz olarak politiktir;
Şiddet içerir - ya da aynı derecede önemli olarak şiddet tehdidinde bulunur;
Anlık mağdur ya da hedefin ötesinde geniş kapsamlı psikolojik yansımaları olacak şekilde tasarlanmıştır;
Tanımlanabilir bir emir komuta zincirine ya da komplocu hücre yapısına sahip bir örgüt tarafından (üyeleri üniforma ya da tanımlayıcı amblem taşımayan) ya da var olan bir terörist hareketin ve/veya liderlerinin ideolojik amaçlarından ya da örneklerinden doğrudan etkilenen, motive olan ya da ilham alan bireyler ya da küçük bir bireyler topluluğu tarafından gerçekleştirilir;
ve
Ulus-altı bir grup veya devlet dışı bir varlık tarafından gerçekleştirilmiştir.
Teröristlerin sıklıkla sahip olduğu ortak özelliklerden biri de çocukluktan beri süregelen itaatsizliktir. Rhyl Vallis ve diğerleri (2004) terörizmin çeşitli akademik tanımlarını inceledikten sonra şu sonuca varmışlardır:
Terörizmin resmi tanımlarının çoğu bazı ortak özelliklere sahiptir: siyasi/toplumsal değişiklikler yapmak için temel bir güdü; şiddet veya yasa dışı güç kullanımı; 'devlet dışı'/'Ulus-altı aktörler' tarafından sivil hedeflere yönelik saldırılar; ve toplumu etkileme amacı. Bu bulgu, Blee'nin terörizmin üç bileşenini sıralamasına da yansımıştır:
Şiddet eylemleri ya da tehditleri;
Korkunun mağdurun ötesindeki bir kitleye iletilmesi ve
Fail(ler) tarafından siyasi, ekonomik veya dini amaçlar.
George C. Marshall Avrupa Güvenlik Çalışmaları Merkezinde görev yapan Alman subay Carsten Bockstette (2008) tarafından önerilen bir tanım, terörizmin psikolojik ve taktiksel yönlerinin altını çizmektedir:
Terörizm, asimetrik bir çatışmada, muharip olmayan hedeflerin (bazen ikonik semboller) şiddet kullanılarak mağdur edilmesi ve yok edilmesi yoluyla terör ve psişik korku (bazen ayrım gözetmeksizin) yaratmak üzere tasarlanmış siyasi şiddet olarak tanımlanır. Bu tür eylemler, yasadışı gizli bir örgütten bir mesaj göndermeyi amaçlamaktadır. Terörizmin amacı, kısa ve orta vadeli siyasi hedeflere ve/veya arzu edilen uzun vadeli nihai durumlara ulaşmak amacıyla hedeflenen kitleyi/kitleleri etkilemek için bir kuvvet çarpanı olarak maksimum ulaşılabilir tanıtım elde etmek için medyayı kullanmaktır.
Akademisyenler ve uygulayıcılar kullandıkları terörizm tanımlarına göre de kategorize edilebilirler. "Eylem merkezli" ve "aktör merkezli" tanımlar arasında bir ayrım yapılabilir. Aktör merkezli terörizm tanımları, terörizmi kullanan grupların veya bireylerin özelliklerini vurgular. Eylem merkezli tanımlar ise terörizmin diğer şiddet eylemlerinden farklı yönlerini vurgular. Max Abrahms (2010) "terörist topaklayıcılar" ve "terörist bölücüler" olarak adlandırdığı ayrımı ortaya koymuştur. Lümpenler terörizmi geniş bir şekilde tanımlamakta ve bu taktik ile gerilla savaşı ya da iç savaş arasında hiçbir ayrım yapmamaktadır. Terörist bölücüler ise terörizmi dar bir şekilde, sözde siyasi kazanç için sivillere karşı seçilmiş şiddet kullanımı olarak tanımlamaktadır. Abrahms'ın belirttiği gibi, bu iki tanım farklı politika sonuçları doğurmaktadır:
Lümpenciler her zaman terörizmin hükümetten büyük tavizler koparmak için başarılı bir taktik olduğuna inanırlar. Kanıt olarak da askeri personele karşı yürütülen ve gerçekten de taviz vermeye zorlayan devlet altı kampanyalara işaret ederler. Sovyetlerin 1989'da Afganistan'dan çekilmesi, ABD'nin 1984'te Lübnan'dan çekilmesi ve Fransızların 1962'de Cezayir'den çekilmesi buna örnek olarak gösterilebilir. Terörist ayrılıkçılar bu devlet altı kampanyaları terörizmin siyasi etkinliğinin kanıtı olarak görmemektedir. Aksine, sivil hedeflere karşı askeri hedeflere yönelik devlet altı kampanyaların ayrıştırılmasının, terörizmin berbat siyasi sicilinin anlaşılması açısından kritik önem taşıdığını iddia etmektedirler.
2011 yılında Alex Schmid, The Routledge Handbook of Terrorism Research'te, BM'nin yasal bir tanım bulma mücadelesine ve 260 diğer tanıma ilişkin ek tartışmalar içeren güncellenmiş bir akademik uzlaşı tanımı yayınlamıştır. Gözden geçirilmiş tanım 12 madde içermektedir ve bunlardan ilki şöyledir:
1. Terörizm, bir yandan korku yaratan, zorlayıcı siyasi şiddetin özel bir biçiminin veya taktiğinin varsayılan etkinliğine ilişkin bir doktrini, diğer yandan da çeşitli kitleler ve çatışma tarafları üzerindeki propagandif ve psikolojik etkileri için gerçekleştirilen, çoğunlukla sivilleri ve savaşçı olmayanları hedef alan, yasal veya ahlaki kısıtlamalar olmaksızın hesaplanmış, gösterici, doğrudan şiddet eylemlerinin komplocu bir uygulamasını ifade eder;...