stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Elektrikle çalışan uzay aracı itki sistemi

Uzay araçları dışındaki elektriksel yöntemlerle ilerleyen araçlar için Elektrikli araç sayfasına bakınız.
6 kW gücündeki Hall iticisi (Hall thruster ), NASA Jet İtki sistemleri laboratuvarında çalışırken.
Elektrikle çalışan uzay aracı itki sistemi, uzay aracının hızını elektrik enerjisi kullanarak değiştirir. Bu  Uzay aracı itki sistemi türündeki  pek çok sistem, yakıtı (Tepki kütlesi-Reaction_mass)  elektrik kullanarak yüksek hızlarda araçtan atmak suretiyle çalışır, ancak örneğin elektrodinamik kablolar (İng: electrodynamic tether) ise doğrudan gezegenin  Manyetik alanıyla etkileşerek çalışırlar.
Elektriksel iticiler genellikle kimyasal roketlere göre daha az yakıt kullanırlar çünkü daha yüksek gaz/madde çıkış hızına sahiptirler (daha yüksek bir Özgül itici kuvvet ile çalışırlar). Sınırlı elektrik gücü sebebiyle itki miktarı kimyasal roketlere oranla daha zayıftır, ancak elektrik itki sistemi bu küçük itkiyi  uzun bir süre sağlayabilir. Elektriksel itki sistemi uzun sürelerde yüksek hızlara erişebilirler ve bu yüzden derin uzay görevlerinde kimyasal roketlere göre daha iyi çalışabilirler.
Elektriksel itki sistemleri günümüzde artık olgunlaşmış ve uzay araçlarında yaygın bir biçimde kullanılmaya başlanmıştır. Rus yapımı uydularında elektriksel itki sistemleri yıllardır kullanılmaktadır. 2013 yılı itibarıyla, güneş sisteminde görev yapan 200'den fazla uzay aracı, yörünge sabitleme (ing:Orbital station-keeping), yörünge yükseltme veya ana itki yöntemi olarak elektriksel itki sistemleri kullanmaktadırlar. Gelecekte, en çok gelişmiş eletriksel iticiler, 100 km/s değerin bir Delta-v  üretebileceklerdir, bu da uzay araçlarının (enerji kaynağı olarak Nükleer enerji kullanmak suretiyle) Güneş Sistemi'ndeki dış gezegenlere ulaşmasına olanak sağlayabilecektir, ancak yıldızlar arası yolculuk için yeterli olmayacaktır. Ayrıca, (lazer yoluyla  güneş panelleri üzerine iletilebilecek şekilde) bir dış güç kaynağına  sahip  bir elektro-roketin, kuramsal olarak yıldızlararası uçuş olasılığı bulunmaktadır. Ancak elektrisel itki sistemi, yeteri kadar kuvvetli bir itkiyi üretemediği için, Dünya'nın yüzeyinden gerçekleştirilen fırlatmalar için uygun değildir.
Tarihçe

Uzay araçlarında elektrikli itki sistemi kullanılması fikri 1911 yılında, Konstantin Tsiolkovski isimli bilim adamının yayımladığı bir makaleye dayanır. Daha öncesinde ise, Robert Goddard kişisel not defterinde böyle bir olasılıktan bahsetmiştir.
Dünyada elektrikli itki sistemi ilk olarak  1929-1931 yılları arasında Leningrad şehrinde tasarlanmış ve test edilmiştir. 1950 tarihinde, S.P. Korolev, I.V. Kurchatov ve L.A. Artsimovich öncülüğünde, çeşitli elektrikli roket motoru türleri üzerine araştırma ve geliştirme programı benimsenmişti.
Kaynak olarak nükleer reaktörü kullanan bir "elektrikle çalışan itki sistemi" kavramı  1973 yılında Dr. Tony Martin tarafından yıldızlar arası seyahat amaçlı  Daedalus Projesi için düşünülmüştü; ancak  yeni ve özgün yöntem çok düşük itkisi olduğu için reddedilmiştir. Düşük itkinin sebebi ise nükleer enerjiyi elektriğe çevirmek için gereken aletlerin ağır olması ve dolayısıyla  elde edilen ivmenin çok küçük kalmasıydı. Bu da istenilen hıza çıkmak için gereken sürenin yaklaşık yüzyıla civarı olmasına yol açıyordu.
Elektrik itki sisteminin ispatı, SERT-1 (İng:Space Electric Rocket Test) uzay aracında taşınan   iyon motoru (İng: ion engine)  kullanılarak yapılmıştır, uzay aracı  20 Temmuz 1964 tarihinde fırlatılmış ve iyon motoru 31 dakika boyunca çalışmıştır. Bunun devamı olan görev ise 3 Şubat 1970 yılında yapılmış ve SERT-2 uzay aracı yörüngeye iki adet iyon motoru taşımıştır. Bunlardan birisi beş aydan fazla süre çalışmış diğeri ise neredeyse üç ay çalışmıştır
2010'lara gelindiğinde, artık pek çok uydu üreticisi uydularında elektrik itki sistemi seçenekleri sunmaya başlamışlardı. Bu tür itki sistemleri genellikle uydunun yörüngede olduğu süre boyunca yönelim denetimi (İng: attitude control) amacıyla kullanılırken; bazı ticari iletişim uydusu işleticileri bu tür motorları, uyduları yer eşzamanlı yörüngeye yerleştirme amacıyla, geleneksel kimyasal roket motorlarının  (İng: AKM) yerine kullanmaya başlamışlardır
Türleri > İyon ve plazma sürücüleri

(İng: Ion thruster)
Bu türdeki bir roket-benzeri tepki motoru (ing: reaction engine) araçla birlikte taşınan yakıttan itki elde edebilmek için elektrik enerjisi kullanır. Roket motorlarının aksine, bu türden motorların roket motoru çıkışına (İng: rocket nozzle) sahip olmaları gerekmemektedir ve dolayısıyla pek bu şekildeki pek çok motor türü gerçek roket motoru olarak görülmezler.
Uzay araçlarındaki elektrik itki sistemlerinde kullanılan iticiler plazmanın iyonlarını hızlandırmakta kullandıkları kuvvetin çeşidine göre üç türe ayrılır:
Türleri > İyon ve plazma sürücüleri > Elektrostatik

Eğer ivmelenme Coulomb kuvveti (örneğin ivmelenmenin yönünde statik elektrik alanının uygulanması) yardımıyla gerçekleşiyorsa, aygıt elektrostatik olarak kabul edilir.
NASA Solar Teknoloji Uygulama Atikliği (İng: NSTAR)
Elektrostatik iyon iticisi (İng: Electrostatic ion thruster)
Koloit iticisi  (İng: Colloid thruster)
Temaslı iyon iticisi (İng: Contact ion thruster) [kaynak belirtilmeli]
Alan-yayımlı elektrik iticisi  (İng: Field-emission electric propulsion)
Mikrodalga iyion iticisi (İng: Microwave ion thruster)[kaynak belirtilmeli]
Plazma ayırıcı iyon iticisi (İng: Plasma separator ion thruster)[kaynak belirtilmeli]
Radyoizotoplu iyon iticisi (İng: Radioisotopic ion thruster)[kaynak belirtilmeli]
Nano-parçacık alan çıkarımı iticisi (İng: Nano-particle field extraction thruster)
Hall etkisi iticisi (İng: Hall effect thruster)
SPT – Sabit Plazma İticisi (İng: Stationary Plasma Thruster)
TAL – Anot katmanlı itici (İng:Thruster with Anode Layer)
Türleri > İyon ve plazma sürücüleri > Elektrotermal

Elektrotermal ulamı (kategorisi)  aygıtları, elektromanyetik alanların yakıtın büyük kısmını ısıtmak amacıyla, plazma üretiminde kullanılmasına göre gruplar. Yakıt olarak kullanılan gaza aktarılan termal enerji sonrasında gaz/tepki kütlesi çıkışı işlevi gören ve katı malzemeden yapılmış ya da manyetik alanlardan oluşan bir nozul (ing: nozzle) tarafından  kinetik enerjiye dönüştürülür. Molekül ağırlıkları düşük olan hidrojen, helyum veya amonyak gibi gazlar bu tür sistemlerde yakıt olarak tercih edilmektedir.
Elektrotermal motor, gazın ısısını gazın moleküllerinin çizgisel hareketine dönüştürmek için bir püskürtme çıkışı (nozul, İng:nozzle)  kullanıdığı için, ısıyı üreten enerji dış bir kaynaktan gelmesine rağmen, gerçek bir roket olarak kabul edilir.
Özgül itici kuvvet (Isp) bağlamında, elektrotermal sistemlerin verimi biraz mütevazıdir (500 - ~1000 saniye), ancak bu değer, soğuk gazlı iticilerin (İng: cold gas thruster),Tek-yakıtlı roketlerin (İng: monopropellant rocket) ve hatta çift-yakıtlı roketlerin çoğunun veriminlerini aşmaktadır. SSCB'de, elektrotermal motorlar 1971 yılından beridir kullanılmaktadaydı; Sovyet yapımı "Meteor-3" (İng: Meteor-3), "Meteor-Priroda", "Resurs-O" uydu aileleri ve Rus yapımı "Elektro" uydusu elektrotermal motorlarla donatılmışlardır. Aerojet (İng: Aerojet) tarafından geliştirilmiş olan elektrotermal sistemler (MR-510); Lockheed Martin yapımı olan, hidrazin yakıtlı A2100 uydularda kullanılmaktadır.
Arkjet roketi (İng: Arcjet)
Mikrodalga arkjet
Resistojet (İng: Resistojet)
Türleri > İyon ve plazma sürücüleri > Elektromanyetik

(İng: Plasma propulsion engine)
Eğer iyonlar, Lorentz kuvveti ya da elektrik alanının ivmelenmeden farklı yönde olduğu elektromanyetik alanların etkisiyle, araç elektromanyetik olarak kabul edilir.
Elektrotsuz plazma iticisi (İng: Electrodeless plasma thruster)
Manyetoplazmadinamik itici (İng: MPD)
Atımlı elektrikleyici itici (İng: Pulsed inductive thruster)
Atımlı plazma iticisi (İng: Pulsed plasma thruster)
Helikon çift-katmanlı iticisi (İng: Helicon Double Layer Thruster)
VASIMR (İng: VASIMR)
Türleri > İyon kullanmayan sürücüler > Fotonik

Fotonik sürücü (motor), tepki itkisi için madde fırlatmaz, sadece fotonları fırlatır. Bkz: Lazer itki sistemi (İng:Laser propulsion), Fotonik Lazer iticisi (İng:Photonic Laser Thruster), Foton roketi (İng: Photon rocket).
Türleri > İyon kullanmayan sürücüler > Elektrodinamik kablo

(İng: electrodynamic tether)
Elektrodinamik kablolar, Kablo uydu (İng: tether satellite) örneğinde olduğu üzere, uzun iletken tellerden oluşmaktadır. Elektromanyetik yasaları çerçevesinde, kinetik enerjilerini elektrik enerjisine dönüştürerek üreteç olarak ya da  kinteik enerjilerini kinetik enerjiye elektrik motoru olarak kullanılırlar. İletken bir kablo üzerinde, kablonun Dünya'nın manyetik alanındaki hareketinden dolayı elektrik potansiyeli oluşur. Elektrodinamik kabloda kullanılacak olan metal iletkenin seçiminde çeşitli faktörler rol oynar. Ana faktörler genellikle yüksek oranda iletkenliliği ve düşük  yoğunluğu içerir. İkincil faktörler, uygulamaya göre değişmekle birlikte, maliyet, kuvvet/dayanıklılık ve erime noktasını içerir.
Türleri > İyon kullanmayan sürücüler > Alışılmışın dışında yöntemler

Teorikte kalmış bu aletlerin asıl hareket ilkeleri, şu anda fizik yasalarının anlaşıldığı haliyle yeterince açıklanamamaktadır,
Quantum vakum plazma iticisi (İng: Quantum Vacuum Plasma Thruster)
EmDrive (İng: EmDrive)
Türleri > Düzenli - düzensiz

Elektrikli itki sistemleri düzenli   (İng:"Steady", belirlenmiş bir süre boyunca aralıksız ateşleme sağlayabilen) ya da düzensiz (İng:"unsteady", aralıklı/atımlı ateşlemelerle toplamda  hedeflenen bir itme değerine erişebilen) olarak ikiye ayrılabilirler. Ancak bu sınıflandırmalar elektrikli itki sistemlerine özgü olmamakla birlikte tüm itki sistemlerine uygulanabilir.
Devingen özellikler

Daha fazla bilgi: Tepki motoru § Enerji kullanımı
Energy use
Elektrikle çalışan roket motorları, kimyasal roket motorlarına göre, birkaç 10 kat (orders of magnitude) daha az itki sağlamaktadır, bunun sebebi uzayaracında sağlanan kısıtlı elektrik gücüdür. Kimyasal bir roket yanma sonucu oluşan ürünlere doğrudan enerji aktarır, diğer taraftan elektriksel bir sistem birkaç adım gerektirmektedir. Ancak, yüksek hız ve aynı itme/itki miktarı için harcanan daha az tepki kütlesi (İng: reaction mass) miktarı, elektrikli roketlerin uzun bir süre çalışabilmesine olanak verir. Bu kimyasal yöntemlerle güç verilen  uzay araçlarında farklılık göstermektedir. Bu durumda motorlar kısa zaman aralıklarında çalışırken uzay aracı genellikle süredurum doğrultusunu (İng: inertial trajectory) takip eder. Bir gezegenin yakınındayken, düşük-itkili sistemler gezegenin yerçekimsel etkisini dengeleyemeyebilirler. Elektrikle çalışan bir roket motoru, aracın gezegenin yüzeyinden fırlatılmasına yetecek kadar itki üretemezler, ancak uzun bir süre boyunca  uygulanmış olan itki sayesinde uzayaracı bir gezegenin yakınında manevra yapabilir.
António de Andrade

| António de Andrade |
| --- | --- |

Doğum: 1580 Oleiros, Portekiz Krallığı
Ölüm: 19 Mart 1634 Goa, Portekiz Hindistanı
Vatandaşlık: Portekizli
Meslek: Kaşif, rahip
Tanınma nedeni: Himalayalar'ı aşıp Tibet'e varan ilk Avrupalı

António de Andrade (Tibetçe : ཨང་ཋོ་ནཱི་་དྷུ་་ཨང་དྷུ་ཝ་དྷུ། ; 1580 - 19 Mart 1634), Portekizli bir Cizvit rahibi ve kaşif. 1596'da Cizvitlere girdi. 1600'den 1634'teki ölümüne kadar Hindistan'da misyonerlik faaliyetlerinde bulundu. Andrade, Himalayalar'ı geçip Tibet'e ulaşan ve Tibet topraklarında ilk Katolik misyonunu kuran bilinen ilk Avrupalıydı.
Yaşamı

António de Andrade, Portekiz'in Oleiros kentinde doğdu. 1600 yılında Portekiz Hindistanı'nın başkenti Goa'ya gitti ve burada yüksek öğrenimine devam etti ve rahip olarak atandı. Babür imparatoru Cihangir'in sarayına bağlı Cizvitlerden biriydi ve Agra'daki Cizvit misyonunun başkanıydı. 1624'te Agra'dan Delhi'ye gitmek üzere ayrıldı ve burada kendisi ve Cizvit kardeşi Manuel Marques, günümüz Hindistan eyaleti Uttarakhand'ın kuzey kesiminde bulunan Badrinath tapınağına giden bir grup Hindu hacıya katıldı. Yolculuk sırasında inanılmaz zorlukların üstesinden gelerek Mana Geçidi'ni geçerek Tibet'e ulaştılar ve bunu yaptıkları bilinen ilk Avrupalılar oldular.
Başkent Tsaparang'daki Batı Tibet krallığı Guge'nin hükümdarı tarafından Tibet'te nazikçe karşılanan Andrade, bir aydan kısa bir süre sonra Goa'daki eyalet pederinden görev için resmi izin almak ve kaynak sağlayıp Tsaparang'a geri dönerken kendisine eşlik edecek diğer misyonerleri getirmek üzere ayrıldı. Andrade 1625'te Tibet'e döndü ve diğer Cizvit misyonerleri de ona katıldı. Bir kilise inşa etmeyi başardılar ve kralın ve kraliyet ailesinin diğer üyelerinin desteğiyle çok sayıda kişinin dinini değiştirdiler. Andrade 1629'da Goa'ya döndü; misyon kısa süre sonra Ladah'ın Guge'yi işgal etmesi, misyoner yanlısı kralın ölümü ve Tsaparang'da Ladahi kontrolündeki düşman bir hükûmetin kurulmasıyla başarısız oldu. Misyonerlere zulme uğradı veya sınır dışı edildi, Tibetli Hristiyanlar Ladah'a gönderildi ve büyük umutlarla başlayan misyon 1640'ta sona erdi.[kaynak belirtilmeli]
Andrade, 1630'da Cizvitlerin Goa eyaleti Başbabası oldu, 1633'te bu görevden ayrıldı ve St. Paul Koleji'nin rektörlüğüne devam etti. Bu dönemde Goa Engizisyonu'nun temsilcisi olarak da etkindi. 4 Mart 1634'te zehirlendi ve 19 Mart'ta ölene kadar acı içinde kaldı. Onun ölümüyle ilgili Engizisyon soruşturması, olasılıkla Goa yetkilileri ve tüccarları arasındaki güçlü düşmanların desteklediği üniversitedeki hoşnutsuz Cizvitler tarafından öldürüldüğünü ortaya çıkardı. Konu örtbas edildi ve hiç kimse bu suçtan dolayı yargılanmadı. Daha sonraki Cizvit anlatıları, Andrade'yi, Engizisyon görevlisi olarak gösterdiği gayret nedeniyle öldürülen bir inanç şehidi olarak betimledi.[kaynak belirtilmeli]
Andrade'nin 1624 ve 1626'da yazdığı iki kapsamlı Tibet anlatımı, 1626'da Lizbon'da Portekizce orijinali, ardından 1628'de Segovia'da (İspanya) İspanyolca çevirisi ve aynı yıl Kraków'da (Polonya) bir baskı yayınlandı ve ivedilikle tüm önemli Avrupa dillerine çevrildi; onların Avrupa'nın Tibet hakkındaki bilgisi ve tutumları üzerinde önemli bir etkisi vardı. Andrade'nin anlatımlarının İtalyanca ve Fransızcaya modern çevirileri Toscano (1977) ve Didier'de (2002) bulunmaktadır. Andrade'nin Tibet'le ilgili yazılarının İngilizce çevirisi 2017'de Sweet ve Zwilling tarafından yayınlandı.
Bibliyografi

Desideri, Ippolito. 2010. Mission to Tibet: The Extraordinary Eighteenth-Century Account of Fr. Ippolito Desideri, S.J. trans. Michael Sweet, ed. Leonard Zwilling.
Esteves Pereira, Francisco (editör). 1924. O Descobrimento do Tibet pelo P.Antonio de Andrade . Coimbra: Imprensa da Universidade.
Wessels, C. (1924). Early Jesuit travellers in Central Asia 1603-1721. Asian Educational Services. ISBN 81-206-0741-4.  1997 yeniden basımı.
Didier, Hugues. 1999. Os Portugueses no Tibete. Os primeiros relatos dos jesuitas (1624-1635).
Didier, Hughes. 2002. Les Portugais au Tibet .
Sweet, Michael J. Murder in the Refectory: The Death of António de Andrade, S.J. Catholic Historical Review, 102, no.1, 2016, pp. 26–45.
Sweet, Michael J. (trans. and intro) and Leonard Zwilling (ed.). 2017 More than the Promised Land: Letters and Relations from Tibet by the Jesuit Missionary António de Andrade (1580-1634). Boston: Institute of Jesuit Sources/Boston College.
Tavares, Célia Cristina da Silva. 2006. Jesuítas e Inquisidores em Goa. A Cristianidade Insular (1540-1682).
Toscano, Giuseppe. 1977. Alla Scoperta del Tibet .
A missão tibetana na correspondência jesuíta (1624-1631): https://teses.usp.br/teses/disponiveis/8/8138/tde-21102009-164743/pt-br.php bağlantılar
De Andrade'nin ayrıntılı biyografisi
İsa Cemiyeti'nin Goa Cizvit Eyaleti - Goa'daki Cizvitler
TYBET - Wielkie Panstwo w Azyey (Tibet - Asya'da büyük bir ülke) - 1628
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNE: XX874442  BNF: cb12216185x (data)  CiNii: DA1363289X  GND: 115590501  ISNI: 0000 0001 0917 2608  LCCN: n84084604  NKC: jo20181009290  NLI: 987007257726605171  NTA: 072378115  RERO: 02-A023903954  SUDOC: 030823579  VIAF: 76366933   WorldCat (LCCN): n84-084604
Wilhelm Röntgen

| Wilhelm Conrad Röntgen  |
| --- | --- |
Wilhelm Conrad Röntgen
Doğum: 27 Mart 1845(1845-03-27) Lennep, Prusya, Alman Konfederasyonu
Ölüm: 10 Şubat 1923 (77 yaşında) Münih Almanya
Milliyet: Alman
Mezun olduğu okul(lar): Utrecht Üniversitesi Zürih Üniversitesi
Ödüller: Nobel Fizik Ödülü (1901)

Kariyeri
Dalı: Fizikçi
Çalıştığı kurumlar: Strasbourg Üniversitesi Hohenheim Üniversitesi Giessen Üniversitesi Würzburg Üniversitesi Münih Üniversitesi
Doktoradanışmanı: August Kundt
Doktora öğrencileri: Herman March Emil Silbernagel
 
İmza

Wilhelm Conrad Röntgen (d. 27 Mart 1845, Remscheid - ö. 10 Şubat 1923, Münih), Alman fizikçi. Nobel Fizik Ödülü sahibi olup, Röntgen ışınlarını bulmuştur.
Yaşamı

Röntgen Almanya'nın Remscheid şehrinin Lennep ilçesinde doğdu. Çocukluğu ve ilköğretim yılları Hollanda'da ve İsviçre'de geçti. 1865 yılında girdiği Zürih Politeknik Üniversitesinde eğitimi gördü ve 1868 yılında makine mühendisi olarak mezun oldu. 1869 yılında Zürih Üniversitesi'nden doktorasını aldı. Mezuniyetinin ardından 1876'da Strazburg'da, 1879'da Giessen ve 1888'de Würzburg Julius-Maximilians-Üniversitesi'nde profesör olarak çalıştı; ardından 1900 yılında Münih Üniversitesi'nde fizik kürsüsü ile henüz kurulmuş Fizik Enstitüsünün müdürlüğünü yaptı.
Yaşamı > Kişisel Hayatı

Röntgen, Anna Bertha Ludwig ile 1919'da 80 yaşında ölene kadar 47 yıl evli kaldı. 1866'da Zürih'te Anna'nın babasının kafesi Zum Grünen Glas'ta tanıştılar. 1869'da nişanlandılar ve 7 Temmuz 1872'de Hollanda'nın Apeldoorn kentinde evlendiler; gecikme, Anna'nın Wilhelm'den altı yaş büyük olması ve babasının onun yaşını veya mütevazı geçmişini onaylamamasından kaynaklanıyordu. Evlilikleri, Röntgen'in aile desteği sona erdiği için maddi zorluklarla başladı. Anna'nın tek erkek kardeşi olan babası 1887'de öldükten sonra 6 yaşında evlat edindikleri Josephine Bertha Ludwig adında bir çocuk yetiştirdiler.
Babasının ölümünden sonra iki milyon Reichsmark miras aldı. Etik nedenlerden dolayı Röntgen, keşifleri için patent aramadı ve bunların ücretsiz olarak kamuya açık olması gerektiği görüşünü savundu. Nobel ödülünü aldıktan sonra Röntgen, 50.000 İsveç kronunu Würzburg Üniversitesi'ndeki araştırmalara bağışladı. Tıp Doktoru onursal derecesini kabul etmesine rağmen, daha düşük bir soyluluk teklifini veya Niederer Adelstitel'i reddetti ve von ("Sayın" anlamına gelir) edatını soylu bir parçacık (yani von Röntgen) olarak reddetti. I. Dünya Savaşı'nın ardından gelen enflasyonla birlikte Röntgen iflas etti ve son yıllarını Münih yakınlarındaki Weilheim'daki kır evinde geçirdi.
Röntgen, karısının ölümünden dört yıl sonra 10 Şubat 1923'te I. Dünya Savaşı'nın yarattığı yüksek enflasyon ekonomisi ortamında maddi sıkıntılar içinde kolorektal kanser olarak da bilinen bağırsak karsinomundan öldü. Vasiyetine uygun olarak, birkaç istisna dışında kişisel ve bilimsel yazışmaları ölümü üzerine yok edildi. Hollanda Reform Kilisesi'nin üyesiydi.
Röntgen'in Çalışmaları > X-Işını

Öğretim üyeliği görevinin yanı sıra araştırmalar da yapmaktaydı. 1885 yılında kutuplanmış bir geçirgen hareketinin, elektrik akımı ile aynı manyetik etkilere sahip olduğunu gösterdi. 1890'lı yılların ortalarında çoğu araştırmacı gibi o da katot ışın tüplerinde oluşan lüminesans olayını incelemekteydi. "Crookes tüpü" adı verilen içi boş bir cam tüpün içine yerleştirilen iki elektrottan (anot ve katot) oluşan bir deney düzeneği ile çalışıyordu. Katottan kopan elektronlar anoda ulaşamadan cama çarparak, floresan adı verilen ışık parlamaları meydana getirmekteydi. 8 Kasım 1895 günü deneyi biraz değiştirip tüpü siyah bir karton ile kapladı ve ışık geçirgenliğini anlayabilmek için odayı karartıp deneyi tekrarladı. Deney tüpünden 2 metre uzaklıkta baryum platinocyanite sarılı olan kâğıtta bir parlama fark etti. Deneyi tekrarladı ve her defasında aynı olayı gözlemledi. Bunu mat yüzeyden geçebilen yeni bir ışın olarak tanımladı ve matematikte bilinmeyeni simgeleyen X harfini kullanarak "X ışını" ismini verdi. Daha sonraları bu ışınlar, "Röntgen ışınları" olarak anılmaya başlanmıştır.
Bu buluşundan sonra Röntgen farklı kalınlıktaki malzemelerin ışını farklı şiddette geçirdiğini gözlemledi. Bunu anlamak için fotoğrafsal bir malzeme kullanıyordu. Tarihteki ilk tıbbi X ışını radyografisini de (Röntgen filmi) yine bu deneyleri sırasında gerçekleştirdi ve 28 Aralık 1895 yılında bu önemli keşfini resmi olarak duyurdu. Ancak X ışınını bulduğu zaman deneylerinde elini kullandığı için aşırı dozda X ışınından parmaklarını kaybetti.
Olayın fiziksel açıklaması 1912 yılına kadar net olarak yapılamasa da, buluş fizik ve tıp alanında büyük heyecan ile karşılandı. Çoğu bilim insanı bu buluşu modern fiziğin başlangıcı saydı.
Röntgen'in Çalışmaları > Röntgen'in Diğer Çalışmaları

Röntgen, X ışınlarının keşfinden sonra da fizik alanındaki çalışmalarını sürdürdü. Elektrik ve manyetizmanın teorisi üzerinde çalıştı. Ayrıca, gazların elektriksel iletkenliği, radyoaktivite ve ultraviyole ışınları gibi konularda da araştırmalar yaptı.
Röntgen'in Önemi

Röntgen'in X ışınlarının keşfi, tıp alanında çığır açtı. X ışınları, kemik kırıklarının, iç organ hastalıklarının ve diğer hastalıkların teşhisinde yaygın olarak kullanılmaktadır. Bu buluş, modern tıp biliminin gelişmesinde önemli bir rol oynamıştır.
Röntgen'in keşfi, fizik alanında da önemli bir dönüm noktası olmuştur. X ışınları, elektromanyetik spektrumun yeni bir bölümünün keşfedilmesini sağlamıştır. Bu keşif, radyasyon fiziği ve atom fiziği gibi alanlarda önemli gelişmelere yol açmıştır.
Wilhelm Röntgen'in (1845-1923) karısı Anna Bertha Ludwig'in sol elinin ilk röntgenlerinden birinin baskısı. 1 Ocak 1896'da Freiburg Üniversitesi Fizik Enstitüsünden Profesör Ludwig Zehnder'e sunuldu.
Wilhelm Conrad Röntgen'in Nobel ödülü diploması
Wilhelm Röntgen'in Würzburg üniversitesinde X-ray ışınlarını bulduğu laboratuvarı.
Ana Enriqueta Terán

| Ana Enriqueta Terán |
| --- | --- |
Ana Enriqueta Terán
Genel bilgiler
Doğum: 4 Mayıs 1918 Valera, Venezuela
Ölüm: 18 Aralık 2017 Valensiya, Carabobo, Venezuela (99 yaşında)
Alanı: Şair ve yazar.


Ana Enriqueta Terán (4 Mayıs 1918; Valera - 18 Aralık 2017; Valensiya, Carabobo) ,Venezuelalı şair ve yazardır. Venezuela'nın en tanınmış şair ve yazarlarından birisi olarak bilinmektedir.
Terán çeşitli kitaplar yayınlamış ve Casa de hablas (1991) adlı eseri derlemiştir. 1989'da Venezuela Edebiyat Ulusal Ödülü'nü kazanmıştır.
Mercimektepe Höyüğü

| --- | --- |
Arkeolojik Höyük
Adı:: Mercimektepe Höyüğü
il:: Yozgat
İlçe:: Merkez
Köy:: Merkez
Türü:: Höyük
Tahribat:: Tahribat
Tescil durumu:: Tescilli
Tescil No ve derece:: 808 / 1
Tescil tarihi:: 21.09.1990
Araştırma yöntemi:: Kazı

Mercimektepe Höyüğü, Yozgat İl merkezinin hemen doğusunda yer alan bir höyüktür. Çengeltepe Höyüğü ile karşı karşıyadır. İki höyüğü arasından Yozgat - Sivas karayolu geçmektedir. Tepe 140 x 100 metre boyutlarındadır.
Kazılar

Höyükte kazılar 1975 yılında Anadolu Medeniyetleri Müzesi ve Kayseri Müzesi işbirliği ile Prof Dr. K. Levent Zoroğlu başkanlığında bir sondaj çalışması olarak yapılmıştır. Daha sonra Yozgat Arkeoloji Müzesi Müdürü Musa Özcan başkanlığında 1986-87, 199194 yıllarında Yozgat Arkeoloji Müzesi adına kurtarma kazıları yapılmıştır.
Buluntular

Höyükte iki tabaka saptanmıştır. En üstteki tabakanın mimarisi belirsizdir. Taş temelli, kerpiç duvarlı yapılar ortaya çıkarılmıştır ve 40 cm. kalınlığında bir yangın kalıntıları bulunmuştur. Alttaki ikinci tabakanın yapıları da taş temel ve kerpiç duvarlıdır ve tümüyle yandığı belirtilmektedir.