stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Suriyeliler
Tarih > "Suriyeli" tanımlamasının yeniden canlandırılması

Arabistan'daki Araplar Büyük Suriye bölgesine eş-Şam (Arapça: بِـلَاد الـشَّـام, romanize: Biladü'ş-Şam) adını verdiler ve bu isim Raşidin Halifeliği ve halefleri döneminde Levant'ın baskın ismi haline geldi. "Suriye" coğrafi adı 1864 yılında Osmanlı Suriyesi yeniden düzenlendiğinde geri döndü ve bu ad genel olarak güney Levant'ı kapsayan bir vilayet için kullanıldı. Ancak "Suriye" ulusal adının kullanılmasının kökeni, Arapça konuşan Müslümanlar ile Levant'taki Hristiyanlar arasındaki gergin ilişkiye dayanmaktadır; Hristiyanlar kendilerini Müslümanlardan ayırmak istemişlerdir. Daha 1830'larda Lübnanlı gezgin Es'ad Hayyat Suriye terimiyle özdeşleşmişti, ancak bu ismin bölge sakinleri tarafından kendilerini ifade etmek için yaygın olarak kullanılmaya başlaması 1880'leri buldu. Hem Müslümanlar hem de Hristiyanlar, Müslümanların Araplara ait oldukları için Suriyeli olmadıkları konusunda hemfikirken, Hristiyanlar antik çağın Suriyeliliğini korudular. Suriye "fikrinin" Müslümanlar arasında yayılması, Suriye Birlik Partisinin 1918'de I. Dünya Savaşı ve Osmanlı'nın bölgeden çekilmesinin ardından Suriye'nin Hicaz Krallığı Haşimileri tarafından yönetilen daha büyük bir Arap devletinin parçası değil, bağımsız bir devlet olmasını talep eden manifestosunun formüle edilmesine katkıda bulunan Reşîd Rıza'nın çabalarına dayandırılabilir. Rıza, Arap kimliğini reddetmedi ancak Suriye'nin benzersizliğini kabul etti ve bağımsız bir Suriye devleti fikrini savundu. Sonunda Suriye ayrı bir devlet oldu ama 1920'de Haşimi Faysal'ın yönetiminde; Faysal'ın 1918'de Şam'a girişi Suriye ulusal bilincini ateşledi. Haziran 1919'da Filistin ve Lübnan'dan temsilcilerin de yer aldığı Suriye Ulusal Kongresi, aşağı yukarı Levant'ı kapsayan sınırlar içinde Suriye'nin tam bağımsızlığını talep etti; bu, Suriye ulusal bilincinin gelişimini daha da güçlendirmeye yardımcı oldu. Başlangıçta Suriye'de yaşayanların çoğu Arap birliğine karşı bir adım olarak gördükleri için Suriye'nin kurulmasına karşıydı, ancak Faysal'ın Suriye'si yavaş yavaş Suriyelilerin pan Arabizm yerine Suriyelilik kavramını keşfetmeye başlamasına neden oldu. Faysal 1920'de manda yönetimi kuran Fransızlar tarafından tahttan indirildi ancak Suriye Arap ulusal hareketinin üyeleri arasında bir Suriye bilincinin oluşması Müslümanlar ve Hristiyanlar arasında güçlendi ve yayıldı.
Genetik

Ayrıca bakınız: Orta Doğu'nun genetik tarihi ve Arap dünyasının genetik tarihi
Suriyeliler üzerinde yapılan genetik testler birçok genetik çalışmaya dahil edilmiştir. Antik Levantenlerin soyundan gelenleri tanımlayan genetik belirteç Suriyelilerde yüksek oranda bulunmaktadır. Modern ve antik DNA örneklerini karşılaştıran çalışmalara göre modern Suriyeliler "Levant'a yüksek yakınlık" sergilemektedirler. Suriyeliler, Neolitik ve Bronz Çağ'ın antik Levanten nüfusuyla yakın bir kümelenme göstermektedir. Levanten bir atasal genetik bileşen tespit edilmiştir; Levanten, Yarımada Arap ve Doğu Afrika atasal bileşenlerinin 23.700-15.500 yıl önce ayrıştığı, Levanten ve Avrupa bileşenleri arasındaki ayrışmanın ise 15.900-9.100 yıl önce gerçekleştiği tahmin edilmektedir. Levanten atasal bileşeni Levantenlerde en çok tekrar eden bileşendir (%42-68); Yarımada Arap ve Doğu Afrika atasal bileşenleri Suriyeli genetik yapısının yaklaşık %25'ini temsil etmektedir.
Yemen'de %72,6 ve Katar'da %58,3 ile en yüksek frekanslara ulaşan baba Y-DNA haplogrubu J1, Suriyelilerin %33,6'sını oluşturmaktadır. J2 grubu Suriyelilerin %20,8'ini oluşturmaktadır; diğer Y-DNA haplogrupları arasında E1B1B %12,0, I %5,0, R1a %10,0 ve R1b %15,0 oranında bulunmaktadır. Suriyeliler diğer Levanten halklara en yakın halklardır: Lübnanlılar, Filistinliler ve Ürdünlüler; bu yakınlık ortak Kenan soyu ve sadece yirminci yüzyılda İngiliz ve Fransız mandalarının gelişiyle bozulan coğrafi birlik ile açıklanabilir. Suriyeliler ve Lübnanlılar arasındaki Y-DNA'ya dayalı genetik ilişkiye bakıldığında, Lübnanlı Müslümanların Suriyelilere Hristiyan yurttaşlarından daha yakın olduğu görülmektedir. Batı Suriye halkı Kuzey Lübnan halkı ile yakın ilişki göstermektedir.
Mitokondriyal DNA, Suriyelilerin Avrupa ile yakınlığı olduğunu göstermektedir; ana haplogruplar H ve R'dir. Mitokondriyal DNA'ya dayanarak, Suriyeliler, Filistinliler, Lübnanlılar ve Ürdünlüler yakın bir küme oluşturmaktadır. Lübnanlılar, Bedeviler ve Filistinlilerle karşılaştırıldığında, Suriyelilerin %7 oranında Kuzey Avrupalı bileşene sahip olduğu tahmin edilmektedir. HLA alelleri bakımından Suriyeliler ve diğer Levanten popülasyonlar, diğer Arap popülasyonlarından "önemli farklılıklar" göstermektedir; HLA-DRB1 alellerine göre Suriyeliler, Giritliler ve Lübnanlı Ermeniler gibi Doğu Akdeniz popülasyonlarına yakındır. Yahudiler ve Suriyeliler arasındaki genetik ilişkinin incelenmesi, iki popülasyonun yakın akrabalıklar paylaştığını göstermiştir. Görünüşe göre, yedinci yüzyılda Doğu Akdeniz'deki Arap yayılmasının kültürel etkisi genetik akından daha belirgindi. Ancak İslam'ın yayılması Levanten genler üzerinde bir etki bırakmıştır. Din, Levanten Müslümanları coğrafi uzaklığa rağmen kültürel olarak yakın olan diğer Müslüman nüfuslarla karışmaya itmiş ve bu da Levanten Müslümanlar ile Fas ve Yemen nüfusları arasında genetik benzerlikler yaratmıştır. Hristiyanlar ve Dürziler, ağırlıklı olarak İslam dünyasında genetik olarak izole olmuşlardır.
Dil

Suriye Arapçası üzerine daha fazla bilgi: Levanten Arapça
Arapça, Suriyelilerin çoğunluğunun ana dili olmasının yanı sıra resmi devlet dilidir. Levanten Arapçasının Suriye'deki çeşidi Modern Standart Arapçadan farklıdır. Hayatta kalan tek Batı Aramice dili olan Batı Neo-Aramicesi, Anti-Lübnan Dağları'ndaki üç köyde (Malule, Es-Sarkha (Bakhah) ve Cubb'adin) hem Müslüman hem de Hristiyan sakinler tarafından hala konuşulmaktadır. Ülkenin kuzeydoğusundaki Süryani-Aramiler çoğunlukla Turoyo-Surayt dilini konuşurlar ancak özellikle Habur Vadisi'nde Suret Aramicesini konuşanlar da vardır. Klasik Süryanice aynı zamanda Süryani Hristiyanlar tarafından ayin dili olarak da kullanılmaktadır. İngilizce ve daha az ölçüde Fransızca yaygın olarak anlaşılmakta ve turistler ve diğer yabancılarla etkileşimlerde kullanılmaktadır.
Dini ve azınlık gruplar

Suriye'de dini farklılıklar tarihsel olarak hoş görülmüştür ve dini azınlıklar farklı kültürel ve dini kimliklerini koruma eğilimindedir. Sünni İslam Suriyelilerin %74'ünün dinidir. Şii İslam'ın bir çeşidi olan Nusayriler nüfusun %12'sini oluşturmakta ve çoğunlukla Tartus ve Lazkiye'de ve çevresinde yaşamaktadır. Hristiyanlar ülkenin %10'unu oluşturmaktadır. Suriyeli Hristiyanların çoğu Bizans Riti'ne bağlıdır; en büyük iki kilise Antakya Ortodoks Kilisesi ve Melkani Rum Katolik Kilisesidir. Dürziler, Dürzi Dağı'nda yaşayan ve Büyük Suriye İsyanı'nın kıvılcımlanmasına yardımcı olan dağlı bir halktır. İsmaililer Asya'da ortaya çıkmış daha da küçük bir mezheptir. Birçok Ermeni ve Süryani Hristiyan, Ermeni Kırımı ve Süryani Katliamı sırasında Anadolu'dan kaçarak Suriye'ye yerleşmiştir. Ayrıca, çoğu 1948 İsrail-Arap Savaşı'ndan kaçan mültecilerin torunları olan yaklaşık 500.000 Filistinli de Suriye'de yaşamaktadır. Suriye içindeki Suriyeli Yahudilerin sayısı 1947'de 30.000 iken bugün sadece 200'dür.
Suriye halkının inançları ve bakış açıları, çoğu Arap ve Orta Doğu halkınınkine benzer şekilde, Batı ve Doğu'nun bir mozaiğidir. Muhafazakâr ve liberal görüşlü insanlar yan yana yaşarlar. Bölgedeki diğer ülkelerde olduğu gibi din hayatın her alanına nüfuz etmiş durumda; hükûmet her Suriyelinin dini aidiyetini kayıt altına alıyor. Bununla birlikte, Suriye'de inançsızların sayısı artmaktadır ancak bu bilgiyi destekleyecek güvenilir bir kaynak ya da istatistik bulunmamaktadır.
Mutfak

Ana madde: Suriye mutfağı
Suriye mutfağında bölgeye özgü malzemeler hakimdir. Zeytinyağı, sarımsak, zeytin, nane ve susam yağı birçok geleneksel yemekte kullanılan malzemelerden bazılarıdır. Suriyeliler tarafından sevilen geleneksel Suriye yemekleri arasında tabbule, sürke, dolma, makdus, kebap, içli köfte, babagannuş, humus, menakiş, bamya ve fettuş bulunmaktadır.
Tipik bir Suriye kahvaltısı mezedir. Peynir, et, turşu, zeytin ve sürülebilir yiyeceklerden oluşan bir çeşit tabağıdır. Meze genellikle Arap tarzı çay ile servis edilir - genellikle yüksek oranda tatlandırılmış ve küçük cam bardaklarda servis edilen yüksek konsantrasyonlu siyah çaydır. Özellikle Hristiyanlar ve ibadet etmeyen Müslümanlar arasında popüler olan bir diğer içecek de üzüm veya hurmadan üretilen ve anasonla tatlandırılan, alkol oranı %90'ın üzerinde olabilen bir likör olan araktır (ancak çoğu ticari Suriye arak markası yaklaşık %40-60 alkol oranına sahiptir).
Garşuni örneği
Arap Yarımadası/Doğu Afrika atasal bileşenleri
   Levanten atasal bileşeni
   Diğer atasal bileşenler
Klip - Paolo Dall'Oglio ile söyleşi, Suriye'nin birlikte yaşama geleneği ve mevcut çatışma senaryosu
Tabbule
Lucius Cornelius Sulla

| Lucius Cornelius Sulla |
| --- | --- |

Münih Glyptothek'teki büstü
Roma Cumhuriyeti'nin diktatörü
Görev süresi MÖ 82 - MÖ 79
Yerine geldiği: Gaius Servilius Geminus (MÖ 202'de)
Yerine gelen: Gaius Julius Caesar (MÖ 49'da)
Roma Cumhuriyeti'nin Konsülü
Görev süresi MÖ 88 - MÖ 88
Yerine geldiği: Gnaeus Pompeius Strabo ve Lucius Porcius Cato
Yerine gelen: Lucius Cornelius Cinna ve Gnaeus Octavius
Roma Cumhuriyeti'nin Konsülü
Görev süresi MÖ 80 - MÖ 80
Yerine geldiği: Gnaeus Cornelius Dolabella ve Marcus Tullius Decula
Yerine gelen: Appius Claudius Pulcher ve Publius Servilius Vatia
Kişisel bilgiler
Doğum: MÖ 138 Roma, Roma Cumhuriyeti
Ölüm: MÖ 78 (60 yaşında) Pozzuoli, Roma Cumhuriyeti
Partisi: Optimates
Evlilik(ler): ilk Julia Caesaris,  ikinci Aelia,  üçüncü Cloelia,  dördüncü Caecilia Metella,  beşinci Valeria
Çocuk(lar): Lucius Cornelius Sulla,  Cornelia,  Faustus Cornelius Sulla,  Cornelia Fausta,  Cornelia Postuma
Dini: Roma paganizmi
Lucius Cornelius Sulla Felix (Latince: L·CORNELIVS·L·F·P·N·SVLLA·FELIX) (MÖ 138–MÖ 78) veya genel olarak bilinen ismiyle Sulla, MÖ 82 ile MÖ 79 arasında Roma Cumhuriyeti diktatörlüğü yapmış olan Romalı general ve devlet adamı. Diğer Romalı yöneticilerden farklı olarak iki defa geldiği konsüllük makamına ikinci gelişi, diktatörlüğü sürerken gerçekleşmiştir.
Yaşamı

Patrici (patrisyen) sınıfından bir Romalıdır.
Yaşamı > Siyasi yaşamı

MÖ 87'de Sulla Roma'yı terk ettikten sonraki yıl konsüllüğe seçilmiş olan Lucius Cornelius Cinna, Sulla'nın koyduğu yeni düzeni yıkmış ve Roma senatosu aleyhine bir siyaset takibine başlamıştı. Gaius Marius ölünce yerine L. Flaccus Valerius seçilmiş ve Valerius Sulla'dan başkumandanlığı almak üzere Yunanistan'a giderken, Cinna, Sulla'nın dönüşü ile başlayacak olan iç savaş için hazırlığa başlamıştır. Bu süreçte Cinna'nın idaresinden memnun olmayan aristokratlar Sulla'nın tarafında yerlerini almışlardır. Cinna Adriyatik üzerinden geçerek Sulla'yı İlirya'da karşılamak üzere hazırlanırken 84'te Ancona'da askerleri tarafından öldürülmüştür. Diğer tarafta da Roma'da 82 yılı konsüllüklerine Marius'un bu sırada 27 yaşındaki oğlu genç Marius ile Gn. Papirius Carbo seçilmişlerdir. Bu grubun tarafında da önemli kuvvetler olmasına ve Roma'ya yeni katılan vatandaşların da Marius taraftarlarını tutmasına rağmen Sulla Latium'a kadar ilerleyerek Marius'u yenerek Roma'ya girmiştir.
Sulla, Roma'nın tek hakimi olmayı başarınca yaptığı ilk iş karşı taraf yanlılarından intikam almak olmuştur. Böylece Marius taraftarlarının hükûmetini tutmuş olanlar vatan haini ilan edilmişler ve idam edilmeye başlanmışlardır. Fakat bu hareketin sınırsız olarak uygulanması Sulla taraftarları tarafından dahi tepki çekince, ölüme mahkûm edilenlerin isimleri listeler halinde halka açık meydanlarda teşhir edilmeye başlanmış ve bunların köleler, azatlılar ve herkes tarafından öldürülmesi istenmiştir. Bu nedenle 80 senatör ile 2600 atlı sınıfı mensubu öldürülmüştür. Bu insanların köleleri Sulla tarafından azat edilmiştir. Ayrıca ölüme mahkûm edilenlerin mallarına da el konmuş ve bunlar açık arttırma ile satışa çıkarılmıştır. Bundan sonra Sulla devlet ve cemiyete yeni şeklini vermeye başlamıştır. Bir meclis kararı ile önce kendisini belli bir zaman için diktatörlüğe seçtirmiştir, amacı devlete yeni bir anayasa ve yeni bir şekil vermektir. Diktatör Sulla, bundan sonra birçok kanun çıkartmış ve bunlarla gelecekte her çeşit ihtilal hareketini olanaksız kılmak ve aristokrat sınıfın hakimiyetini emniyet altına almak istemiştir.
Yaşamı > Döneminde çıkardığı başlıca kanunlar

Halk meclisinde Senatonun daha önce kabul etmediği hiçbir kanun için oylama yapılmayacaktı. Pleblerin Tribününe üye olmuş kişiler, bundan sonra artık diğer memuriyetlere giremeyeceklerdi. Bu nedenle halkın öncülüğünü yapan kimselerin daha fazla yükselmelerine mani olunmak istemiştir.
Aynı devlet memuriyetine ancak on yıl geçtikten sonra tekrar tayin olunabilecekti. Bunda amaç bir insanın senelerce aynı memuriyette kalarak devlet içinde olağanüstü bir kudret temin etmesine mani olmaktı.
Praetor'ların sayısı 6'dan 8'e, Questorlar'ın sayısı da 20'ye çıkarıldı.
Bundan sonra rahipler halk tarafından değil, bizzat rahip meclisleri tarafından seçileceklerdi.
Konsül ve Preatorlar memuriyetleri esnasında devlet içinde yalnız mülkî işlerle uğraşacaklar ve ancak bundan sonraki yıl içinde Prokonsül ve Propraetor olarak eyaletlerde vazife alacaklardı. Bu kanunla mülkî kuvvet ile askerî kuvvetin birbirlerinden ayrılması istenmişti.
Bu zamana kadar yeni senatörleri tayin ve eskileri listeden silmekle vazifelendirilmiş olan Censor'luk kaldırılmış; yerine bulunan yöntem şu olmuştu: Questorluk'a seçilmiş olan herkes otomatik olarak Senato'ya dahil olacaktı.
Devlet düzenlemelerinde yapılan bu yeniliklerin anlamı, tam bir irtica hareketi demekti. Halk bundan böyle kanunları Konsül başkanlığında toplanan Comitia centuriatada onaylayacak, Pleblerin Tribününün (Halkın Tribünü: Latince tribunus plebis)) görevi yalnız küçük devlet memurlarını seçmek olacaktı. Sulla hiçbir zaman şahsına bağlı egemen bir devlet kurmak istememiş, aksine Senatör sınıfın hakimiyetini emniyet altına almayı arzulamıştı. Sulla eyaletlerin idaresini yeniden düzenlemekle, yüksek devlet memurlarının sayısını çoğaltmakla devlete katkı veren işler yapmıştı, fakat Roma şehir aristokrasisinin devamlı hakimiyetini sağlamak mümkün değildi. Bunun için Sulla'nın kurduğu yeni hükûmet uzun süre başarılı olamamış ve kısa bir süre sonra tarih sahnesinden çekilmiştir.
Yaşamı > Siyaseti bırakması ve ölümü

Sulla, MÖ 79 yılında istifa ederek politikadan çekilmiş ve herhangi bir başka görevi kabul etmemiştir.
İkinci konsüllük döneminden sonra ve görevlerini tamamlandığında yapacağına söz verdiği gibi Sulla, güçlerini iade etti ve ailesiyle birlikte olmak için Napoli'ye bağlı Pozzuoli yakınındaki villasına çekildi. Plutarkhos, "Life of Sulla" (Sulla'nın Hayatı) kitabında, lüks içinde geçirilen bir hayattan emekli olduğunu belirtiyor: "Aktrisler, arpistler ve tiyatro insanlarıyla bir araya gelerek, gün boyunca koltuklarda içiyordu". Sulla, bu uzak mesafeden, Roma'daki günlük siyasi faaliyetlerin dışında kaldı ama yine de politikalarının dahil edildiği birkaç müdahalesi oldu.
Sulla'nın MÖ 78'de amacı anılarını ölümünden hemen önce yazmaktı. Günümüze gelen bazı parçalar, daha sonraki yazarların alıntıları olarak var olmalarına rağmen, bu anılar büyük ölçüde kaybolmuşlardır. Sulla'nın ölümüne dair çağdaş yorumlar, muhtemelen kronik olarak kullanmakta olduğu alkolden kaynaklanan karaciğer yetmezliğinden veya yırtılmış bir mide ülserinden (ağzından ani bir kanama ve ardından hiç iyileşmediği bir ateşin belirtisi nedeniyle) öldüğünü göstermektedir. Kayıtlara, ülserin neden olduğu ve ölümüne yol açan bir solucan istilası olduğu da yazılmıştır.
Roma'da yapılan devlet cenazesi (Forum'da, tüm şehrin varlığında) MS 14'teki Augustus'unkine kadar eşsiz bir ölçekteydi. Sulla'nın naaşı şehre getirildi, emektar askerleri tarafından eşlik edilen altın bir arabada taşıncı. Başta Lucius Marcius Philippus olmak üzere, birkaç seçkin senatör tarafından hakkında konuşmalar yapıldı. Sulla'nın naaşı yakıldı ve külleri (Tanrı Mars'ın alanı kabul edilen) Campus Martius'taki mezarına yerleştirildi. Sulla'nın kendi bestesini yaptığı bir şarkı mezarının üzerine şu şekilde yazıldı: "Hiçbir arkadaşım bana hizmet etmedi ve hiçbir düşman bana yanlış davranmadı, tam olarak karşılığını vermediğim."
Plutarkhos Sulla'nın kişisel sloganı olan Campus Martius sözünün mezarının üzerine kazılı olduğunu gördüğünü iddia ediyor. Bu kişisel sloganın anlamı 'daha iyi arkadaş değil, daha kötü düşman' idi.
MÖ 89 yılında Sulla tarafından ele geçirilen Antik Roma şehri Aeclanum ören yerinin günümüzdeki kalıntıları.
Sulla yasaklarının listesinin ilan edildiği, yaklaşık 1799 civarında Silvestre David Mirys (1742-1810) tarafından yapılmış bir gravür. (Tarihsel bir özet, Paris, VIII.)
MÖ 54'te torunu Quintus Pompeius Rufus tarafından basılan bir denarius (Roma gümüş parası) üzerinde Sulla'nın portresi.
2025-26 Ligue 1

| Ligue 1 |
| --- | --- |
Sezon: 2025-26
Takım sayısı: 18
← 2024-25  2026-27 →
2025-26 Ligue 1, Fransa'nın en üst düzey futbol ligi Ligue 1'in 88. sezonudur.
Takımlar > Stadyumlar ve yerleri

Marseille
Monaco
Nice
PSG
sezonu takımlarının Fransa haritasındaki yerleri
| Kulüp | Şehir | Stadyum | Kapasite | 2024-25 sezonu |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Marseille | Marsilya | Vélodrome Stadyumu | 67,394 | . |
| Monaco |  Monako | II. Louis Stadyumu | 18,523 | . |
| Nice | Nice | Allianz Riviera | 35,624 | . |
| PSG | Paris | Prensler Parkı | 48,583 | .  |
Takımlar > Personel ve formalar

| Takım | Teknik direktör | Kaptan | Forma üreticisi | Ana sponsor |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Marseille |  Sampaoli, JorgeJorge Sampaoli |  Mandanda, SteveSteve Mandanda | Puma | Uber Eats, Iqoniq |
| Monaco |  Kovač, NikoNiko Kovač |  Ben Yedder, WissamWissam Ben Yedder | Kappa | Fedcom |
| Nice |  Galtier, ChristopheChristophe Galtier |  , DanteDante  | Macron | Ineos |
| Paris Saint-Germain |  Pochettino, MauricioMauricio Pochettino |  , MarquinhosMarquinhos  | Nike | Accor, QNB Grup, Ooredoo  |
Takımlar > Teknik direktör değişiklikleri

| Takım | Ayrılan teknik direktör | Ayrılma nedeni | Ayrılma tarihi | Lig sıralaması | Yerine gelen | Başlama tarihi |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
Puan durumu

| Sıra | Takımg t  | O | G | B | M | AG | YG | GF | P | Eleme veya küme düşme |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Marseille | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 2026-27 UEFA Şampiyonlar Ligi lig aşaması |
| 2 | Monaco | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 2026-27 UEFA Şampiyonlar Ligi lig aşaması |
| 3 | Nice | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 2026-27 UEFA Şampiyonlar Ligi lig aşaması |
| 4 | Paris Saint-Germain | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 2026-27 UEFA Şampiyonlar Ligi üçüncü eleme turu |
| 5 |   | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 2026-27 UEFA Avrupa Ligi lig aşaması |
| 6 |   | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 2026-27 UEFA Konferans Ligi play-off turu |
| 7 |   | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |  |
| 8 |   | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |  |
| 9 |   | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |  |
| 10 |   | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |  |
| 11 |   | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |  |
| 12 |   | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |  |
| 13 |   | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |  |
| 14 |   | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |  |
| 15 |   | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |  |
| 16 |   | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | Düşme play-offları |
| 17 |   | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 2026-27 Ligue 2 |
| 18 |   | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 2026-27 Ligue 2 |
İlk maç(lar)  tarihinde oynanacak. Kaynak: Ligue 1
Sıralama kuralları: Puan Gol farkı Kendi aralarındaki maçlar Atılan gol sayısı  Fair-play sıralaması
Sonuçlar

| İç saha ╲ Dış saha | MAR | MON | NIC | PSG |
| --- | --- | --- | --- | --- |
Marseille: 
Monaco: 
Nice: 
Paris Saint-Germain: 
İlk maç(lar)  tarihinde oynanacak. Kaynak: Ligue 1
Açıklama: Mavi = İç saha takımı galibiyeti; Sarı = Beraberlik; Kırmızı = Deplasman takımı galibiyeti
İntiharın felsefesi

İntihar, etikte ve felsefenin diğer dallarında, çeşitli filozoflar tarafından farklı şekilde yanıtlanan zor sorular ortaya çıkarır.
İntihar üzerine felsefi bakış açıları felsefi akımlara, zamana ve yazara göre değişir. Bununla birlikte, inançlı yazarlar için, genellikle inandıkları dinler ile paralellik gösterir.
Fransız Cezayirli denemeci, romancı ve oyun yazarı Albert Camus (1913–1960) felsefi denemesi Sisifos Söyleni’ne şu ünlü söz ile başlar “Gerçekte şundan daha ciddi bir felsefi sorun yoktur: o da intihardır"
İntihara karşı argümanlar

Modernleşmeden bu yana intiharla ilgili batı toplumlarındaki ortak felsefi görüş, intiharın ahlaksız ve etik dışı olduğuna dair kültürel inançtı. Popüler bir argüman da intihar etme nedenlerinin - depresyon, duygusal acı veya ekonomik sıkıntı gibi - geçici olduğu ve terapi ile ya da kişinin yaşamının bazı yönlerinde değişiklikler yaparak iyileştirilebileceğidir. İntiharı önlemeyi amaçlayan söylemlerdeki yaygın bir deyiş de bu görüşü özetler: "İntihar, geçici bir soruna kalıcı bir çözümdür." Bununla birlikte, buna karşı olan argüman, duygusal acının çoğu insana geçici görünebilmesine rağmen -çoğunlukla gerçekten geçici olmasına rağmen- bazı durumlarda terapi veya yaşam tarzı değişikliği yoluyla bile çözülmesi son derece zor ve hatta imkansız olabileceğidir. Sorunun ciddiyeti, ağırlığı ve kişinin ızdırap ve acılarıyla başa çıkma yeteneğine bağlı olarak bazı durumlarda çözüm imkansız olabilir. Buna verilen örnekler tedavi edilemez hastalıklar veya ömür boyu süren akıl hastalığıdır.
İntihara karşı argümanlar > Absürdizm

Absürdizm, insanın yüzyıllardır süregelen anlam arayışının boşa olduğunu ileri sürer. Albert Camus, Sisifos Söyleni'de intiharın faydalı bir çözüm olmadığını söyler. Camus için intihar, özgürlüğün reddiydi. O, gerçeğin absürtlüğünden illüzyonlara, dine ya da ölüme kaçmanın çıkış yolu olmadığını düşünür. Camus, hayatın saçma anlamsızlığından kaçmak yerine hayatı tutkuyla kucaklamak gerektiğini düşünür.
Absürdizm’e göre intihar etmek hayatın saçmalığına karşı "uğraşmaya değmez" demektir ve rasyonel bir tepki gibi görülebilir. Fakat birçok insana göre bu bir çözüm değildir, ölüm absürdü ortadan kaldırmaz, absürt ile bağlantıyı koparır sadece.
İntihara karşı argümanlar > Hristiyan esinli felsefe

Hristiyan teolojisi neredeyse evrensel olarak intiharı Tanrı'ya karşı bir suç olarak kabul eder. Gilbert Keith Chesterton intiharı "nihai ve mutlak kötülük, varoluşla ilgilenmeyi reddetme" olarak adlandırır. Kendisini öldüren bir kişinin, söz konusu olduğu kadarıyla tüm dünyayı yok ettiğini iddia eder (Musa bin Meymun’un görüşünü tekrarlar).
İntihara karşı argümanlar > Liberalizm

John Stuart Mill, "On Liberty isimli denemesinde “özgürlük, bireyin seçim yapma gücüdür; kişinin daha fazla seçim yapma şansından yoksun bırakabileceği herhangi bir seçim engellenmelidir. Bu nedenle, Mill'e göre, daha fazla seçim yapma yeteneğini engellemekten kaçınmak için kişinin kendini köleliğe esir etmesi önlenmelidir.
İntiharın, kölelikte olduğu gibi kişi için daha fazla seçeneği engellediği iddia edilebilir. Bununla birlikte, hayatınız ile ilgili kararlara daha fazla karışmamak ile karar verecek başka bir hayata sahip olmamak arasında önemli farklılıklar olduğu da iddia edilebilir. İntihar, esasen, yaşamınız hakkında seçimler yapma koşulunu değil, hayatta olma koşulunu ortadan kaldırır.
Mill, bireyin kendi çıkarlarının en iyi koruyucusu olduğuna inanır. Kırık bir köprüyü geçmek üzere olan bir adam örneğini kullanmıştır: o kişiyi zorla durdurabilir ve onu tehlikeye karşı uyarabiliriz, ama sonuçta onun köprüyü geçmesini engellememeliyiz - çünkü sadece o köprüyü geçme tehlikesi karşısında kendi hayatının değerini bilir.