stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
1978 Eurovision Şarkı Yarışması
Skor tablosu > 12 puanlar

Aşağıda finaldeki tüm 12 puanların bir özeti verilmiştir:
| N>  | Alan ülke | Oy veren ülke |
| --- | --- | --- |
| 6 | İsrail  | Belçika, Almanya, Lüksemburg, Hollanda, İsviçre, Türkiye |
| 5 | Belçika | Fransa, Yunanistan, İrlanda, Monako, Birleşik Krallık |
| 3 | Lüksemburg | İtalya, Portekiz, İspanya |
| 1 | Fransa | Avusturya |
| 1 | Almanya | Finlandiya |
| 1 | İrlanda | Norveç |
| 1 | Monako | İsveç |
| 1 | Hollanda | İsrail |
| 1 | İspanya | Danimarka |
Uluslararası yayın ve oylama

Aşağıdaki tablo, 1978 yarışmasında oyların, kendi ülkelerinin oylarını duyurmaktan sorumlu olan sözcü ile birlikte verildiği sıralamayı göstermektedir. Her ulusal yayıncı, yarışmanın kendi ana dillerinde yer almasını sağlamak için yarışmaya bir yorumcu gönderdi. Temsilcilerin ve temsil ettikleri yayın organlarının detayları da aşağıdaki tabloda yer almaktadır.
İrlanda - John Skehan
Norveç - Egil Teige
İtalya - Mariolina Cannuli
Finlandiya - Kaarina Pönniö
Portekiz - Isabel Wolmar
Fransa - Marc Menant
İspanya - Matías Prats
Birleşik Krallık – Colin Berry
İsviçre - Michel Stocker
Belçika - André Hagon
Hollanda - Dick van Bommel
Türkiye - Meral Savcı
Almanya - Ute Verhoolen
Monako - Carole Chabrier
Yunanistan - TBC
Danimarka - Bent Henius
Lüksemburg - Jacques Harvey
İsrail - Yitzhak Shim'oni
Avusturya - Jenny Pippal
İsveç - Sven Lindahl
Each national broadcaster [with the exception of Israel] also sent a commentator to the contest, in order to provide coverage of the contest in their own native language.
| --- | --- |
 Televizyon yorumcuları Katılımcı ülkeler  İrlanda - Larry Gogan (RTÉ Television)   Norveç - Bjørn Scheele (NRK)   İtalya - Tullio Grazzini (Rete 2)   Finlandiya - Erkki Toivanen (YLE TV1)   Portekiz - Eládio Clímaco (RTP1)   Fransa - Léon Zitrone & Denise Fabre (TF1)   İspanya - Miguel de los Santos (TVE1)   Birleşik Krallık – Terry Wogan (BBC1)    İsviçre - Theodor Haller (TV DRS), Georges Hardy (TSR), Giovanni Bertini (TSI)   Belçika - Claude Delacroix (RTBF1), Luc Appermont (BRT TV1)   Hollanda - Willem Duys (Nederland 2)   Türkiye - Bülend Özveren (TRT)   Almanya - Werner Veigel (ARD Deutsches Fernsehen)   Monako - Léon Zitrone & Denise Fabre (Télé Monte Carlo)   Yunanistan - Mako Georgiadou (ERT)   Danimarka - Jørgen de Mylius (DR TV)   Lüksemburg - Jacques Navadic (RTL Télé Luxembourg)   İsrail - No commentator (Israeli Television)   Avusturya - Ernst Grissemann (FS2)   İsveç - Ulf Elfving (SR TV1) Katılmayan ülkeler  Cezayir - TBC   Çekoslovakya - TBC   Dubai - TBC   Doğu Almanya - TBC   Hong Kong - TBC   Macaristan - TBC   İzlanda – Ragna Ragnars (Ríkisútvarpið/RÚV)   Japonya - TBC   Ürdün – TBC   Fas – TBC   Polonya - TBC   Sovyetler Birliği - TBC   Tunus - TBC   Yugoslavya – Milovan Ilić (TVB2), Oliver Mlakar (TVZ 1), Tomaž Terček (TVL1) :  Radio commentators  İrlanda - Mike Murphy (RTÉ Radio 1)   Norveç - Erik Heyerdahl (NRK P1)   İtalya - Tullio Grazzini (Radiodue)   Finlandiya - TBC (YLE Rinnakkaisohjelma)   Portekiz - Amadeu Meireles (RDP Antena 1)   Fransa - René Boyer & Michel Polac (France Inter)   İspanya - N/A   Birleşik Krallık - Ray Moore (BBC Radio 2)    İsviçre - TBC   Belçika - Jacques Bauduin (RTBF La Première), Nand Baert & Herwig Haes (BRT Radio 1)   Hollanda - Jan van Veen (Hilversum 3)   Türkiye - Şebnem Savaşçı (TRT Radyo 3)   Almanya - Wolf Mittler (Deutschlandfunk/Bayern 2)   Monako - N/A   Yunanistan - Dimitris Konstantaras (Proto Programma)   Danimarka - Kjeld Koplev (DR P3)   Lüksemburg - André Torrent (RTL Radio)   İsrail - N/A   Avusturya - Walter Richard Langer (Hitradio Ö3)   İsveç - Kent Finell (SR P3)
Baki Mezarlığı

| Baki Mezarlığı |
| --- | --- |
Baki Mezarlığı

Diğer ad(lar): Cennetü-l Baki
Konum: Medine, Hicaz, Suudi Arabistan
Koordinatlar: 24°28′02″K 39°36′58″D﻿ / ﻿24.46722°K 39.61611°D﻿ / 24.46722; 39.61611

Tür: Müslüman Mezarlığı
Din: İslam
Açılış: MS 622 (1402 yıl önce) (622) (Hicrî 1)
Durum: Kullanımda 
Kaynakça: 
Baki Mezarlığı (Arapça: ٱلْبَقِيْع) veya Cennetü'l-Baki (Arapça:جنة البقيع), Müslümanların Medine’deki ilk mezarlığıdır.
Baki Mezarlığı Mescid-i Nebevi’ye dış avlusunun doğu cephesinden bitişiktir. Mescid’in Baki Kapısı’nın (Arapça: باب البقيع) veya diğer adıyla Cuma Kapısı’nın (Arapça: باب الجمعة) doğrudan karşısında yer alır.
Müslümanların, Muhammed’in ve ardılı iki halifenin kabirlerini ziyaretten sonra, Cennetü'l Baki’de yatan sahabelerin ve diğer Müslümanların kabirlerini ziyaret etmelerinin İslam dinince müstehap olduğuna inanılır.
İmam Müslim’in rivayet ettiği bir hadiste, Cebrail’in Muhammed’e gelerek: “Ey Muhammed! Rabbin sana, ehli bakii ziyaret etmeni, onlar için mağfiret dilemeni emrediyor.” dediği yazar. Başka bir sahih hadiste de: “Ben baki ehline dua etmek için oraya gönderildim.” dediği rivayet edilir.
Tarihçe

Mezarlığın olduğu alan Muhammed Mekke'den Yesrib'e (şimdiki adıyla Medine) hicret ettiğinde teke dikeni cinsi bitkilerle kaplıydı. Hicretten sonra yeni evlerin bu çalılık alanın yakınına yapılmaya başlanmasıyla burası mezarlık olarak belirlendi ve dikenli çalılar temizlendi. Mezarlık Mescid-i Nebevi ile birlikte inşa edildi ve 622 yılında (Hicrî 1 yılı) açıldı.
Definler

Mescid-i Nebevi inşaat aşamasındayken ölen sahabe Esad bin Zurara bu mezarlığa gömülen ilk kişidir.
Bedir Harbi'ne sefere çıkılmadan önce rahatsızlanan ve Muhammed Medine'de değilken 17 Ramazan 2'de ölen kızı Rukiyye Baki Mezarlığı'na gömülmüştür. Rukiyye Muhammed’in ev halkından Baki Mezarlığı'na gömülen ilk kişidir.
Bedir Harbi'nin biraz sonrasında, Hicrî 3 yılında ölen Osman bin Maz'un, muhacirundan bu mezarlığa defnedilen ilk sahabedir.
Definler > Muhammed'in ailesi ve yakınları

Halime, süt annesi
Zeyneb bint Huzeyme (596-625), eşi
Meymûne bint Haris (ö. 632), eşi
Reyhâne bint Zeyd (612 - 632), eşi
Mâriye (ö. 637), eşi
Zeyneb bint Cahş (593 - 641), eşi
Hafsa bint Ömer (605-658), eşi
Ümmü Habibe (594-665), eşi
Ümmü Seleme (596-683), eşi
Safiyye bint Huyey (611-671), eşi
Aişe (613-678), eşi
Fatıma (606-632), kızı
Rukiyye bint Muhammed (601 - 624), kızı
Zeyneb bint Muhammed, (599 - 629), kızı
İbrahim (630 - 632), oğlu
Abbas bin Abdulmuttalib (566 - 652), amcası
Safiyye bint Abdülmuttalib (567 - 640), halası
Hasan bin Ali (669–624), torunu
Zeynelâbidîn (659-713), kuşak torunu
Muhammed el-Bakır (676-731), 3. kuşak torunu
Ca'fer es-Sâdık (702-765), 4. kuşak torunu
Definler > Diğer

Ebu Bekir (573 - 634), ilk halife
Ömer bin Hattab (583 - 644), ikinci halife
Osman bin Affan (574 - 656), üçüncü halife
Osman bin Maz'un (ö. 623), ilk defnedilen sahabi
Fatıma bint Esed, Ali'nin annesi
Ubeyy bin Kâb (ö. 654), Muhammed'in vahiy katibi
Ümmü'l-Benîn, Ali'nin eşi
Mâlik bin Enes (712 - 795), Fıkıh alimi
Şeyh Şamil (1797 - 1871), Dağıstanlı imam ve komutan
Abdülmecid (1868 - 1944), son halife
Mahmut Sami Ramazanoğlu (1892 - 1984) Erenköy Cemaati (Altınoluk) lideri
Galeri

Baki'de dört Şii imamın türbesi yıkılmadan önce
Baki Mezarlığı
Halime'nin mezarı
Muhammed'in evladı olan İbrahim'in mezarı
Muhammed’in ailesi ve yakınlarının mezarlarının da bulunduğu Baki Mezarlığı’nın Abdülaziz el-Suud yönetimi tarafından 1926'da tahrip edilmeden evvelki durumu.
Yerleşke

İstanbul Üniversitesi Beyazıt Yerleşkesi girişi

Yerleşke ya da yabancı dil kökenli karşılığıyla kampüs ya da kampus, bir üniversitenin genellikle kent dışında derslik, öğrenci yurdu gibi her türlü yapı ve etkinlik alanlarıyla toplu bir biçimde bulunduğu yer. Genellikle bir üniversite kampüsünde kütüphaneler, konferans odası, yurtlar, eğlence merkezleri, yemekhaneler ve park benzeri ortamlar bulunur.
Kampüs sözcüğü Türkçeye Fransızcadan girmiştir.
"Kampüs" sözcüğü, 19. yüzyılda İtalyanca’daki "campo" sözcüğünün değişimi ile ortaya çıkmıştır. Sözcük, üniversitenin merkezini ve alanını gösteren bir kelime olarak şekillenmiş, – "piazza" sözcüğü gibi – açık, kamu alanını tanımlamaktadır.
Kortan'a göre ise "kampüs" sözcüğü, özgün ilk olarak ABD'de 18. yüzyılın ikinci yarısında Princeton'da kullanılmış olup kolej veya üniversite binaları arasındaki açıklık olarak tanımlanmaktadır.
Artık yerleşke sözcüğü yalnız üniversitenin alanları olarak değil geniş alana sahip tüm kurumlar için kullanılmaktadır.
Osmanlı Gazetesi

Osmanlı Gazetesi, İttihad ve Terakki Cemiyeti'nin kurucularından olan Doktor Abdullah Cevdet ve İshak Sükûti tarafından 1897'de kurulmuştur. II. Abdülhamid rejimine şiddetli eleştiriler getirmiştir. Gazete, 1904'te İsviçre'de son sayısını yayınlamış ve kendiliğinden yayın hayatına son vermiştir.
| g t Osmanlı İmparatorluğu'nda yayımlanan gazeteler |
| --- | --- |
İstanbul'dakiler:  Akşam  Alemdar  Bulletin de Nouvelles  Cerîde-i Askeriyye  Cerîde-i Havâdis  İkdam  İleri  Jamanak  Karagöz  Le Stamboul  Millet  Minber  Moniteur Ottoman  Muhbir  Neologos  Peyâm-ı Sabah  Rûznâme-i Cerîde-i Havâdis  Sabah  Takvîm-i Vekâyi  Tanin  Tasvîr-i Efkâr  Tercümân-ı Ahvâl  Tercümân-ı Hakîkat  The Levant Times and Shipping Gazette  Vakit  Volkan 
Taşradakiler:  Hukuk-u Beşer (İzmir)  Hürriyet (Londra-Cenevre)  Köylü (İzmir)  Kürdistan (Kahire-Londra-Cenevre)  Meşveret (Paris)  Muhbir (Londra)  Osmanlı Gazetesi (İsviçre)  Peyman (Diyarbakır)  Tuna (Rusçuk)  Ulûm (Paris)  Ümid (Kıbrıs)  Yeni Asır (Selanik)  Yeni Edirne (Edirne)
Alexandre Dumas (oğul)

| Alexandre Dumas (oğul) |
| --- | --- |

Doğum: 27 Temmuz 1824(1824-07-27) Paris, Fransa
Ölüm: 27 Kasım 1895 (71 yaşında) Marly-le-Roi, Yvelines, Fransa
Meslek: Yazar
Milliyet: Fransız
Vatandaşlık: Fransa
Tür: Roman, Tiyatro oyunu

Alexandre Dumas (27 Temmuz, 1824 - 27 Kasım, 1895), Fransız yazar.
Hayatı

Ünlü Fransız yazar Alexandre Dumas’nın gayrimeşru oğlu olarak Paris’te doğdu. Annesi Marie-Catherine Labay isimli bir kadın terzisiydi. 1831 yılında babası onu resmi olarak oğlu tanıdı ve iyi bir eğitim görmesini sağladı. Institution Goubaux ve Collège Bourbon’da eğitim gördü. Gayrimeşru oluşunun yanı sıra koyu esmer olan teni yüzünden de zorluk çekti. Özellikle okul yıllarında rengi nedeniyle arkadaşlarının şakalarına ve küçümsemelerine maruz kaldı. Renginin nedeni babasının atalarının soyundaki Haitili bir kadındı. Okulu yazma aşkı yüzünden terk etti ve yazmaya başladı. Kendini yazmaya verdi, bu nedenle de maddi sıkıntılar yaşamaya başladı. 21 yaşına geldiğinde büyük bir borcu vardı. 1844 yılında eşinden ayrılan babasıyla yaşamak için Saint-Germain-en-Laye’ye taşındı. Burada zengin erkeklerle beraberlikler yaşayan Marie Duplessis ile tanıştı. Bu kadın, Dumas fils’in başyapıtı olacak “Kamelyalı Kadın” (“La dame aux camélias”) isimli romana ilham kaynağı oldu. Bu ünlü yapıtını daha sonra oyun haline getirdi. İngilizce’ye “Camile” ismiyle adapte edilen yapıt, Verdi'nin 1853 tarihli La Traviata isimli operasına da kaynaklık etti. Dumas fils yazım hayatına şiir ve romanla başlasa da daha çok piyes yazmaya ilgi duymuştur.
Kamelyalı Kadın ilk zamanlarda pek bir ilgi toplayamamıştı. Birçok tiyatro tarafından reddedildi. Sonunda Théâtre du Vaudeville tarafından kabul edilip sahnelendi. Roman olarak Kamelyalı Kadın ünlendi ve yazarın ününün yayılmasını sağladı. Dumas fils kazandığı para ile borçlarının bir kısmını kapattı ve annesine maddi yardımda bulundu. 1852 yılına kadar yaklaşık on iki roman daha yazdı, daha sonra kendini didaktik oyunlar yazmaya adadı. Bu oyunlarda özellikle ahlâki bozukluklara değinmekteydi. Ayrıca kendi yaşamındaki birçok olay ve beraberlik bu oyunlarına yansımıştır.
Evli bir kadın olan Nadeja Naryschkine ile gizli bir ilişki yaşamıştır. Bu ilişkisinden 1860 yılında bir kız çocuğu dünyaya geldi. Çocuğun doğumundan dört yıl sonra, 1864'te evlendiler. 1867 yılında ise yarı otobiyografik bir roman olan ve daha sonraları en önemli eserlerinden biri sayılacak, L’affaire Clemenceau'yu kaleme aldı. 1874'te Académie française'e kabul edildi. 1894 yılında da Légion d'Honneur ile ödüllendirildi. Bu arada 1885 tarihli Denis ve 1887 tarihli Francillon ile ününü artırdı. Karısının ölümünden sonra sekiz yıllık metresi Henriette Régnier ile evlendi.
Alexandre Dumas fils Marly-leRoi'de, 27 Kasım 1895'te öldü. Paris'teki Cimetière de Montmartre'e gömüldü.
Başlıca Eserleri

Kamelyalı Kadın
Gayrimeşrû Çocuk
Para Meselesi
Yabancı Kadın
Kibar Yosmalar
Maznunun Hatıraları
Karımı Niçin Ödürdüm (Clemencau Davası)
Bu eserlerin hepsi Türkçeye çevrilmiştir.
Driope

Dryope Yunan mitolojisi'nde Apollo'nun âşık olduğu bir su perisinin adı olarak geçmekte Dryop(Meşe ağacı adamlar) veya Eurytus'un kızı olduğu sanılmaktadır
TM-XML

Ticari Marka Genişletilebilir Biçimlendirme Dili (XML), ticari marka faaliyetlerine ve Sınai Mülkiyet Ofisleri ile bunların ortakları veya kullanıcıları arasındaki ticari marka bilgisi alışverişine yönelik bir açık XML standardıdır.
Hedefler.

Başlangıçtaki hedef ticari marka bilgisi alışverişine yönelik XML Standardının belirlenmesiydi. Teknik özelliklerin belirlenmesi sırasında ve WIPO Standardı ST.66'nın oluşturulmasından sonra, aşağıdaki gibi diğer hedefler eklenmiştir:
Ticari Marka Ofisleri ve Ticari Marka Faaliyetlerine yönelik XML Standartları Belirlenmesi
WIPO Standartlarının Oluşturulması için Taban olarak Etkin Çıktılar Önerilmesi
Ticari Marka Web Hizmet Standartları Belirlenmesi
Uygulama ve Araç Örnekleri Temin Edilmesi
Deneyimlerin, Uygulamaların ve Bilgilerin Paylaşılması
Ticari Marka Bilgileri ve Bilgi Temsillerinin Uyumlaştırılması ile İşbirliğinin Teşvik Edilmesi
(Yeni) Yeni Ortaya Çıkan Anlamlı Ağın Fikri Mülkiyet Bağlamında Ticari Marka Alanına yönelik Hazırlanması
Geçmiş.

TM-XML, İç Pazarda Uyumlaştırma Ofisi'nin Haziran 2003'te oluşturduğu bir çalışma grubu tarafından tanımlanmıştır.
26 Mayıs 2006'da web sitesi TM-XML.org'da 1.0 Final sürümü yayımlanmadan önce, yorum için sekiz taslak sürüm yayımlanmıştır (sürüm 0.1'den 0.7'ye ve 1.0 Taslak).
TM-XML 1.0 Final Sürümü, Bilgi Teknolojileri Daimi Komitesi / Standartlar ve Belgelendirme Çalışma Grubunun (BTDK/SBÇG) 19-22 Mart 2007'de Cenevre'de gerçekleştirdiği 8. Oturumu sırasında kabul edilen ST.66 isimli bir WIPO Standardının oluşturulması için taban olarak önerilmiştir.
Geçmiş. > Yol haritası 2008-2010

| Sürüm | Planlanan | İçerik |
| --- | --- | --- |
| TM-XML Sürümü 2.0 | 2008 | İtiraz, Temyiz ve Yenileme hakkında Bilgiler. Kaynak Tanımlama Çerçevesi (RDF) ve Web Ontoloji Dilinde (OWL) İlk Web Hizmetleri ve Kuralları |
| TM-XML Sürümü 3.0 | 2010 | Ek Web Hizmetleri ve Anlamlı Ağ – Bilgi Temsili ve Hizmetler |
Terentius

Publius Terentius Afer
Publius Terentius Afer (/təˈrɛnʃiəs, -ʃəs/; y. MÖ 195/185 – y. MÖ 159?), Roma Cumhuriyeti döneminde yaşamış bir oyun yazarıdır. Menandros veya Karystoslu Apollodoros'un Yunan kökenli eserlerine dayanan altı komedinin yazarıdır. Terentius'un oyunları ilk defa MÖ 166–160 yılları arasında sahnelenmiştir.
Antik yazarlara göre, Terentius, Kartaca'da doğmuş ve Roma'ya köle olarak getirilmiş, burada eğitim görmüş ve özgürlüğüne kavuşmuştur. 25 yaşlarındayken, oyunları için ilham arayışı doğrultusunda doğuya bir yolculuk yaptığı ve bu yolculuk sırasında ya Yunanistan'da hastalıktan öldüğü ya da dönüş yolculuğunda gemi kazasında hayatını kaybettiği söylenmektedir. Ancak, Terentius'un geleneksel biyografisinin, ondan çok sonra yaşamış antik yazarlar tarafından oluşturulan spekülasyonlardan oluştuğu düşünülmektedir.
Terentius'un oyunları hızla okul metinleri haline getirilmiştir. Sonunda Batı Roma İmparatorluğu'ndaki tüm dilbilgisi öğrencilerine öğretilen dört yazardan biri olarak yerini almış ve 19. yüzyıla kadar Avrupa okul müfredatında merkezi önemini korumuştur. Bu da William Shakespeare ve Molière gibi yazarlar üzerinde önemli bir etki yaratmıştır.
Eserleri

Andria, Andros Güzeli.
Eunuchus.
Kaynanalar.
Hecyra.
Héautontimoroumenos.
Phormio
Adelphes, kardeşler.
Alıntılar

«Homo sum; humani nil a me alienum puto» : Ben insanım ve kendimi insanca olan hiçbir şeye yabancı saymam.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BIBSYS: 90195366  BNC: 000178741  BNE: XX994147  BNF: cb118876898 (data)  CANTIC: a11494414  CiNii: DA00358605  GND: 118621335  ISNI: 0000 0001 2137 1407  LCCN: n79066715  LNB: 000100284  MusicBrainz: 25bd4e45-135c-44d1-a633-d5b99978fdec  NDL: 00458485  NKC: jn19981002199  NLA: 35543748  NLG: 219015  NLI: 987007290483505171  NLK: KAC200505784  NSK: 000085104  NTA: 069297487  RERO: 02-A000161435  SELIBR: 96383  SNAC: w69905xw  SUDOC: 026672588  Trove: 990486  VIAF: 66462384   WorldCat (LCCN): n79-066715
Saç nakli

FUE yöntemi
Saç nakli, yaygın estetik cerrahi işlemlerden  biridir. Kelliğe dirençli olan enseye yakın başın arka tarafından alınan saç köklerinin, saçların döküldüğü veya seyrekleştiği bölgeye taşınmasıdır. İşlem lokal anestezi altında gerçekleştirilir. Saç ekimi ayrıca kirpik, kaş, bıyık, sakal, göğüs, kasık kıllarının onarılmasında da kullanılabilir.
Saç naklinde daha fazla tercih edilen donor başın arka kısmında bulunan (ensedeki) saç kökleridir. Erkeklerde ensedeki saç kökleri DHT (dihidro testosteron) hormonuna karşı duyarsız olduklarından daha az etkilenirler. Vücudun diğer bölgelerinden alınan saç kökleri ise farklı saçlı deri kılından farklı bir karektere sahip olduklarından çok tercih edilmemektedir. Ancak yanık veya sebeplerle donoru yetersiz veya olmayan hastalarda vücut kılları donor olarak kullanılabilir.
Kadınlarda saç dökülmenin paterni erkeklerden farklılık göstermektedir. Kadınlarda donorun erkelere göre sınırlı olması ve kadın hastaların saç ekiminden beklentilerinin daha yüksek olması sebebi ile ancak seçilmiş vakalarda tercih edilmelidir.
Nakledilmiş saçlar da kalıtımsal (genetik) yapıdan etkileneceğinden zamanla döküleceği bilinmelidir. Son yıllarda saç nakline artan talep nedeniyle çok fazla reklamı yapılıp yaygınlaşmıştır ve rant kapısı olarak görülmektedir. Saç naklinde 1-4 saç hücresini barındıran saç köklerinin naklinin doktorlar tarafından yapılması gerekmektedir.
Bugün, 1-4 hücre içeren doğal saç köklerinin ileri tekniklerle alınıp grup olarak transfer edilmesine "foliküler ünite nakli" (FUT) denilmektedir. Saç kaybı/kellik problemi olan kişiler tarafından son zamanlarda foliküler ünite ekstraksiyonu (FUE) yöntemi hızla artan şekilde tercih edilmektedir.
Tarihçe

19. yüzyılda kafa derisinin operasyonla yüzülerek başka yere cerrahi aşılama yöntemi kullanılmaktaydı. Modern nakil tekniği 1930'larda Japonya'da kaş ve kirpik naklinde kullanılmıştır. Yalnız bu yöntemi saç naklinde denememişlerdir. II. Dünya Savaşı'dan sonra izole olmuş Japonya'nın bu çalışmalarından onlarca yıl dünyanın haberi olmamıştır.
Modern çağın ilk saç nakli haberi, 1950'lerde New York'ta dermatolog Orentreich'in erkek denekler üzerinde saç nakli yapmaya başlaması ile duyuldu. Öncesinde saçın nakil yapılması durumunda orijinali gibi gelişemeyeceği fikri yaygındı. Oysa Orentreich saçın geliştiğini ve kalıcı olduğunu denekler üzerinde gösterdi.
Yirmi yıl boyunca cerrahlar saç aşılama konusunda çalıştı ancak bunların çok başarılı olduğu söylenemezdi. 1980'lerde Brezilyalı Uebel saç naklini küçük çaplı da olsa kullanmaya başladı ve yöntem duyulmaya başladı. Esas popüler olması ise ABD'den Rassman'ın mikro cerrahi yöntemiyle bir seferde binlerce saç kökü nakli yapması ile başlamıştır.
1980'lerin sonunda Limmer, üç boyutlu mikroskop ile kafa derisini incelemiştir.
İlk olarak 1988 yılında Japonya'da, Masumi Inaba tarafından tanıtılan 1mm'lik punçlarla yavaş yavaş tıp dünyasında kendine yer bulmaya başlayan FUE yöntemi, 2002 yılında William R. Rassman ve Robert M. Bernstein sayesinde tıbbi literatüründeki yerini almıştır. 2007 yılında ise  Dr. Miquen G. Canales and Dr. David Berman tarafından robotik fue saç ekim yöntemi geliştirilmeye başlamıştır. Robotik saç ekiminin temelini FUE saç ekimi yöntemi oluşturur.
Yan etkiler (komplikasyonlar)

Saç ekimi operasyonlarından sonra karşılaşılan komplikasyonların başlıcaları aşağıda sıralanmıştır:
Kanama: Greftlerin alındığı veya yerleştirildiği sahalardan kanama oluşabilir: Bu komplikasyonun olmaması için mutlaka işlemden önce hastanın kanama profili değerlendirilmeli buna yönelik gerekli laboratuvar incelemeleri yapılmalı ve kanamayı artırma potansiyeli olan ilaçlar operasyondan yeterince önce kesilmelidir.
Enfeksiyonlar: Saç alınan veya ekilen sahalarda enfeksiyon gelişmesi çok nadir görülen komplikasyonlardır. Bunun nedeni kafa derisinin çok iyi kanlanması nedeni ile enfeksiyonlara olan doğal direncidir. Fakat bir enfeksiyon görülmesi halinde sistemik olarak verilen antibiyotiklerle tedavi edilmelidir.
Saç köklerinin alındığı sahada kötü yara dokusu oluşması: FUT metodu ile yapılan saç nakillerinde daha çok görülür. Cildi müsait olanlarda veya kötü teknik kullanılanlarda görülme ihtimali daha yüksektir.
Saç alınan sahada his kaybı: travmaya bağlı olarak saç alınan ve ekilen alanda sinir harabiyeti nedeniyle oluşur ortalama 6-8 ay bandında sorun kendiliğinden gider.
Dermoid kist(sebase kist): Saç implante edilirken greftin fazla derine yerleştirilmesi sonucu oluşabilirler aynı zaman da saçlı derinin kendiliğinden üretebildiği deri altı lezyondur.
Parke taşı görünümü: Ekilen köklerin saç derisinin üzerinde kalması durumunda oluşur.açılan saç kanallarının gereğinden büyük olmadı bu durumu tetiklemektedir.
Yanlış yöne uzayan saçlar: Saçın ekildiği bölgedeki diğer saç köklerinin çıkış yönleri ile alakasız yönde uzayan saç kökleri genellikle kötü saç ekimi tekniğinden kaynaklanır. Ekim yapılırken saçın çıkış yönüne 30-35 derecelik açı yapacak şekilde ekilmemesi bu sorunun başlıca sebebidir.
Hızlanmış saç kaybı: Saç kökleri ekilirken çevredeki diğer saç köklerinin zedelenmesinden kaynaklanabileceği gibi; saç ekim operasyonunun stresinden de kaynaklanabilir. Operasyon sırasında mutlaka keskin aletler kullanılmalı, körleşmiş aletler hemen değiştirilmelidir.
Nekroz: Saç nakli sırasında kullanılan antikoagülan ilaçların vasküler yapıyı daraltıp kanama oranının düşmesi sonucu oluşan nekrozur iyileşme süresi bayağı uzun sürer ek cerrahi müdahalelere ihtiyaç duyulabilir.
Yukarıda başlıcaları sıralanan kompikasyonların görülme riskini en aza indirmek için mutlaka işin ehli kişilerle çalışılmalıdır.
Yan etkiler (komplikasyonlar) > Saç ekimi yöntemleri

Saç ekimi köklerin alınması ve alınan köklerin nakledilmesi olmak üzere 2 aşamada gerçekleşen bir işlemdir.
Saç köklerinin alınması
1. FUE: saç köklerinin başın arka tarafında iki kulak arasındaki donör bölgeden tek tek alınmasıdır. Donör bölgeden saç alınmadan önce acıyı hissetmemek için bölgeye lokal anestezi uygulanır. Donör bölgeden toplanan greftler (saç kökleri) ekim yapılacak bölgeye tek tek implant edilir. Fue saç ekimi günümüzde ilk tanımlandığı zamana göre çok değişmiştir. Bugün mikromotor ile yapılan p-FUE ilk tanımlanan tekniğin yerini almıştır. Artık çok nadiren FUE tekniği uygun vakalarda punch dediğimiz biopsi iğneleri ile yapılmaktadır. Manuel punch FUE operasyonlarında ince uçlu bu iğneler ile greftler tek tek alınmaktaydı. Mikromotor FUE de ise işlem daha hızlı gerçekleşmektedir. Günümüzde halen daha manuel punch ile alım yapan saç ekim merkezleri vardır. dolayısıyla teknik hatalı ya da yanlış değil sadece daha fazla vakit alan bir tekniktir. Operasyon süresi uzamaktadır.
2. FUT: enseden güvenli bölgeden bir bant halinde saç şeridi çıkarılarak mikroskop altında köklere ayrıştırılması olayıdır. 1930'lu yıllarda ilk kez kullanılmıştır. Saçların alındığı bölgede 5–10 cm'lik  genişlikte şerit şeklinde bir cerrahi iz kalabilmektedir. Şerit yöntemi olarak da bilinen FUT yöntemi neredeyse hiç tercih edilmez.
FUE saç ekimi tekniğinde mikromotor kullanımı sonucunda bugün kök transseksiyonu oranları %1'lere kadar düşmüş olup, artık altın standart olmak üzeredir. Dünyada kullanımı giderek yaygınlaşmakla birlikte teknik beceri gerektirir. Başarı oranının ve donör bölgeden alınan saç köklerin güçlü olması sebebiyle, ekim işleminden sonra saçlarınız dökülmez.