Satanizm
Satanizm Suçlamaları > 18. ve 20. Yüzyıl Hristiyanlığı

Aydınlanma ve Bilimsel Devrim, insanlığın dünya anlayışını değiştirdi. Isaac Newton'un matematiği ve John Locke'un psikolojisi, "doğaüstü varlıkların müdahalesine az yer bıraktı."  Charles Darwin'in evrim teorisi, Eden Bahçesi'ndeki Düşüş doktrini ve şeytani yılanın rolünü zayıflattı ve insan kötülüğünün "hayvan doğamızın kalıntı etkisi" şeklinde "alternatif bir açıklamasını" sundu. Sanayi Devrimi ve kentleşme, cadılığa ve şeytana olan inancı zayıflatmak için geleneksel sosyal ilişkileri ve halk inançlarını bozdu. Zihin bozukluklarının anlaşılması şeytani güçlerle ilişkilendirilen ele geçirme durumunu azalttı. Ancak, cadı avlarının ve öldürülmelerin sayısı azalsa da, şeytana olan inanç yok olmadı.
18. yüzyılda, Britanya ve İrlanda'da beyefendi sosyal kulüpleri giderek önem kazandı. Bunlar arasında en gizemlileri 1720'lerde ilk kez rapor edilen Hellfire Club'larıydı. Bu gruplar arasında en ünlüsü, aristokrat Sir Francis Dashwood tarafından yaklaşık 1750'de kurulan Aziz Francis Şövalyeleri Tarikatı idi ve ilk olarak West Wycombe'daki malikanesinde, ardından Medmenham Manastırı'nda toplanmışlardır. Bazı çağdaş basın kaynakları, bu kulüpleri Hristiyanlığa alay edilen ve şeytana kadeh kaldırılan ateist sosyete hayatı toplantıları olarak tasvir etti. Ancak, bu duygu yüklü hesapların gerçek olayları ne kadar doğru yansıttığı belirsizdir ve Hellfire Club'larının etkinlikleri hakkında çok az şey bilinmektedir. Introvigne, bu kulüplerin belki de şeytana duyulan "geleneksel ahlaka cesaret dolu bir küçümseme gösterme" amacı taşıyan "oyunsal Satanizm" biçimiyle ilgilendiklerini ileri sürer.
1789 Fransız Devrimi, Avrupa'nın bazı bölgelerinde Roma Katolik Kilisesi'nin hegemonya egemenliğini darbeledi ve kısa süre sonra bazı Katolik yazarlar, bunun, Satanistler'den oluşan bir komplo grubunun başkentinde planlandığını iddia etmeye başladı. Bu iddiaları ilk ortaya atanlardan biri, geniş bir yelpazede bireyleri, Jacobins'den tarot okuyucularına kadar, Satanistik bir komplo parçası olarak ilan eden Fransız Katolik rahip Jean-Baptiste Fiard oldu. Fiard'ın fikirleri, Alexis-Vincent-Charles Berbiguier de Terre-Neuve du Thym (1765–1851) tarafından daha da ileriye götürüldü. Berbiguier, Satanistlerin insanları lanetlemek ve kedi ve pire gibi şekil değiştirme gücüne sahip olduklarını iddia ettiği uzun bir kitap yazdı. Çoğu çağdaşı Berbiguier'i akıl hastası olarak görmesine rağmen, onun fikirleri, Hristiyan Kabala'nın bir Kabalaçı olan Stanislas de Guaita da dahil olmak üzere birçok okültist arasında kabul gördü ve bu fikirleri The Temple of Satan kitabının temeli olarak kullandı.
Bir tepki de 1890'lar Fransa'da Taxil aldatmacası şeklinde geldi. Anti-klerikal yazar Léo Taxil (diğer adıyla Marie Joseph Gabriel Antoine Jogand-Pagès), Katolikliğe dönmüş ve Masonluk karşıtlığı yapan Masonların şeytani faaliyetlerini ortaya çıkardığını iddia eden birçok eser yayınlamıştır. 1897'de Taxil, hikâyelerinin kilit karakterini tanıtacağı bir basın toplantısı sözü vererek, bunun yerine Masonlarla ilgili ifşalarının uydurma olduğunu ve öykülerini yaymalarına yardımcı oldukları için Katolik din adamlarına teşekkür ettiğini duyurdu. Dokuz yıl sonra bir Amerikan dergisine, hikâyelerinin bariz bir saçmalık olduğunu okuyucuların fark edeceğini düşündüğünü, "saf ve basit eğlence" olduğunu söyledi. Ancak hikâyelerine inanıldığını ve bunları yayımlayarak "büyük paralar kazanabileceğini" fark ettiğinde, sahtekarlığı sürdürdüğünü belirtti.
Aynı dönemde, Katolikliğe dönmüş başka bir kişi olan Joris-Karl Huysmans, 1891'de yazdığı Là-bas adlı eseriyle aktif Satanist gruplar kavramını tanıtmaya yardımcı oldu. Huysmans, kara ayini, Roma Katolik ayinini tersine çeviren Satanik bir ritüel olarak ve bir kadına sunak olarak yardım etmişe benziyor. (Taxil'in aksine, onun dönüşümü görünüşe göre gerçekti ve kitabı kurgu olarak yayınlandı.)
20. yüzyılın başlarında, İngiliz romancı Dennis Wheatley, kahramanlarının Satanik gruplarla savaştığı bir dizi etkili roman üretti. Aynı zamanda, Montague Summers ve Rollo Ahmed gibi kurgu dışı yazarlar, dünyanın birçok yerinde hala aktif olan Satanik grupların kara büyü uyguladığını iddia eden kitaplar yayımladılar, ancak bunun için herhangi bir kanıt sunmadılar. 1950'lerde, çeşitli İngiliz bulvar gazeteleri bu tür iddiaları tekrar etti ve bu idarelerini ağırlıklı olarak bu tür bir gruba üye olduğunu söyleyen bir kadın olan Sarah Jackson'un iddialarına dayanmaktadır. 1973'te, Britanyalı Hristiyan Doreen Irvine, From Witchcraft to Christ adlı kitabında, doğaüstü güçlere sahip olduğu, örneğin telekinezi yeteneğine sahip olduğu bir Satanist grubun üyesi olduğunu iddia ettiği bir kitabını yayınladı.
1960'lar ve 1970'ler boyunca ABD'de, en ünlüsü Mike Warnke'nin 1972'de yazdığı The Satan-Seller adlı kitabında olmak üzere çeşitli Hristiyan vaizler kendilerinin Satanik grupların üyeleri olduğunu iddia ettiler. Bu grupların seks ritüelleri ve hayvan kurbanları gerçekleştirdiğini öne süren Gareth Medway, tarihteki Satanizm incelemesinde, bu hikâyelerin "insecure insanlar ve çöp yazarlar tarafından eğlencelik olarak üretilmiş hikayeler dizisi, her biri bir önceki hikayeye dayanarak yapılmış, her seferinde biraz daha abartılmış" olduğunu belirtir.
Diğer yayınlar tarihi figürlere Satanizm suçlamaları getirdi. 1970'ler Rumen Protestan vaiz Richard Wurmbrand'ın yazdığı ve herhangi bir delil göstermeden, sosyo-politik teorist Karl Marx'ın Satanist olduğu iddia edilen bir kitabın yayımlandığını gördü.