Boris Lyatoşinski
Çalışmaları > Senfoniler

Lyatoşinski'nin senfonileri "bestelendikleri dönemin streslerini yansıtır". Müzik yazarı Gregor Tassie'nin görüşüne göre, Birinci Senfoni'si (1918-1919), 18. yüzyıl bestecisi Maksym Berezovsky'den sonra Ukrayna'da bestelenen en eski senfoni olabilir. Diğer dört senfonisine kıyasla daha melodi dolu ve Scriabine benzeri olan bu senfoni, Lyatoşinski'nin Scriabin ve Richard Wagner'ın müziğinden etkilendiği bir dönemde mezuniyet bestesi olarak yazılmıştır. 1923 yılında Glière tarafından yönetildi. Birinci Senfoni, 1999 baskısı olan The Penguin Guide to Compact Discs'te "ustalıkla işlenmiş, kendinden emin bir eser" ve "kontrapuntal detaylar ve bol orkestral retorikle doludur" olarak tanımlanmıştır. Senfoni, Nikolai Myaskovsky'nin 5. Senfonisi'nde olduğu gibi savaşın bir görüntüsünü ifade eder. Yansıtıcı ikinci bölüm, müzik tarihçisi Ferrucio Tammaro'ya göre "sadece dinamik değil, aynı zamanda yeni ortaya çıkan Sovyet senfonizminin zevkleriyle tam uyum içinde hatta kahramanca" olan bir finalle dengelenir.
İkinci Senfoni'nin (1935-1936) müziği, genellikle atonaliteyi kullanarak Sovyet yaşamının gerçeklik görüntülerini tasvir eden bir şekilde yorumlanabilir. Geleneksel üç bölümlü formda yazılan senfoni, zıt duygular ve dramatik tezatlarla doludur. Bu geniş kapsamlı, romantik senfoni, yetkililer tarafından sansürlenmiş ve 1964'e kadar duyulmamıştır.
Savaşçı üslubuyla dikkat çeken Üçüncü Senfoni (1951-1954), mücadeleci ilk bölümüyle Shostakovich'in daha tanınmış Yedinci Senfonisi ile karşılaştırılmıştır. Ancak diğer bölümler, özellikle ikinci bölümün başlangıcı, kişisel ve özgün bir lirizme ve hayal gücüyle dolu orkestrasyona sahiptir. Örneğin, eserin sonunda, açılış bölümünde duyulan bir halk şarkısı, pirinç ve çanlar eşliğinde geri döner. En uzun ve belki de en popüler senfonisi olan Üçüncü Senfoni, Birinci Senfoni kadar lirik bir yapıya sahiptir, ancak daha az türetilmiş ve daha emin bir tarzı vardır. The Penguin Guide to Compact Discs'e göre, Üçüncü Senfoni "iyi bir Sovyet senfonisi olmaya çalışıyor"; eserin özgüven dolu finali, eserin siyasi kabul edilebilirlik kazanmasına yardımcı olmak için tasarlanmıştır.
Lyatoşinski'nin son iki senfonisini yazarken, Valentyn Silvestrov'un ifadesine göre, Lyatoşinski'nin davranışı veya tarzı öncekilerden farklıydı ve sanki başka bir gezegenden gelmiş gibi bir his uyandırıyordu. Müzikolog Marianna Kopytsia'ya göre, Ukraynalılar tarafından modern Ukrayna müzik kültürünün zirvesi olarak kabul edilmişlerdir. Dördüncü Senfoni (1963), dinleyici için atonal yönleri nedeniyle zorlayıcı olan, dışavurumcu bir çağdaş karaktere sahiptir ve öncülerinden daha çok Shostakovich'i hatırlatır. Yavaş ikinci bölüm karanlık bir şekilde başlar, ancak parlayan çanlar ve Brugge şehrini tasvir etmek için kullanılan bir çelesta ile çevrili bir koral tarafından takip edilir, "kısa ama gerçekten etkileyici bir icat". Senfoninin kodası, lirik telli çalgı soloları ve hafif çatışan çanlar içerir.
Beşinci Senfonisi (veya 'Slavik', Do majör, 1965-1966), Ortodoks Kilisesi'nden litürjik melodiler içerir ve müzik, Lyatoşinski'nin kariyeri boyunca bu dönemde bestelenen diğer eserlere kıyasla post-milliyetçi bir karaktere sahiptir. Lyatoşinski, baş temayı bir Rus halk şarkısı ve ikincil bir tema olarak Yugoslavya'dan bir şarkı olarak dahil etti. Gliere'nin Üçüncü Senfonisi gibi, efsanevi bir Rus savaşçısı olan Ilya Muromets'e atıfta bulunur.