II. Dünya Savaşı'nda Sırplara yönelik zulüm
Hırvatistan Bağımsız Devleti dönemi

Daha çok bilgi için: Glina katliamı ve Hırvatistan'da Holokost
NDH'nin başına getirilen Ustaşa rejimi, Hırvatistan Bağımsız Devleti'nde yaşayan Ortodoks Sırplar üzerinde sistemli olarak etnik ve kültürel soykırım başlattı.
NDH'deki ilk sivil katliam Bjelovar yakınındaki Gudovac köyünde yapıldı. 1941 yılı 27 Nisanı 28'ine bağlayan gece, Gudovac, Brezovac, Klokočevac ve Bolac köyleri ustaşalar tarafından kuşatıldı. 250 erkek ve kadın evlerinden tarlaya sürüldü. Burada ustaşalar Sırplara uzun çukur kazdırıyor, sonra da yine elleri arkadan bağlanmış şekilde Sırpları bir çukur dolduruyor, diri diri gömüyorlardı. Ustaşa vahşeti Almanları bile şok etti. Almanlar toplu mezar açıp, cesetler gün yüzüne çıkardı. Bu çalışmaları sonunda "Ustachenwerk bet Bjelovar" başlıklı belge Alman arşivlerinde yer aldı.
Hem papa XII. Pius (Eugenio Pacelli) hem de Katolik Adolf Hitler, Ustaşa rejiminin NDH'daki soykırım politikalarını desteklemeye karar vermişti. 16 Mayıs 1941'de Adolf Hitler, "Hırvatistan'da bulunan son derece güçlü Sırp azınlık sayısı azaltılsın" önerisini destekleyerek, Ribbentrop'a Aşağı Steiermark ve Güney Karintiya bölgelerindeki 200.000 Sloven'in Sırplardan 'arındırılmış' topraklara zorla göç ettirilmesi gerektiğini söyledi. 6 Haziran 1941'de, Berghof'ta Ante Paveliç'le görüşmesinde, Hitler, "Hırvat devleti gerçekten uzun ömürlü olmak için 50 yıl boyunca millî hoşgörüsüzlük politikasını uygulamalı" demiştir. 18 Mayıs 1941'de, papa XII. Pius Paveliç'i Vatikan'da kabul etti. Hırvatistan Bağımsız Devleti'ne 'Civitas Dei' (Tanrı Devleti) adını veren XII. Pius, Paveliç'e tespih hediye etmiş, Stepinac'ı Ustaşa Ordusu Askeri Papazı görevine atamış ve NDH'li Sırplar için Katolik inancına dönüştürecek 'schismatikler' ve 'Hırvat dissidentler' terimlerini kullanmayı emretmiştir. Zagreb başpiskoposu Alojzije Stepinac Ustaşa rejimini hemen tanıyıp Katolik ruhanilere "Ustaşalara ellerinden geldiğince yardım ediniz" genelgesi gönderdi. 28 Nisan 1941'de, Stepinac, Paskalya mesajında "Hırvat halkı, NDH'yi korumak için çalışmaya hazırlıklı olmalı" diyerek dost ve müttefik olan halkının önderi Adolf Hitler'e sonsuz teşekkürleri sunmuş, poglavnik Ante Paveliç'e sınırsız sadakat yemini etmiştir. Saraybosna başpiskoposu Ivan Šarić ise Katolikleştirme ve Hırvatlaştırma kampanyası başlattı.
30 Nisan-4 Haziran arasında, yurttaşlık, ırksal kimlik, "Aryan kanının ve Hırvat halkının onurunun korunması", Sırpların ve Yahudilerin statüleri ile ilgili kanunlar yayınlandı. Hırvatistan, Nazilerin tüm 'Anti-Judaik' stratejilerini uyguladı, Yahudilerine Sarı Yıldızlı veya Ž (Žid) harfli rozeti takma zorunluluğunu getirdi. Zagreb'de kamusal alanlara ve ulaşım araçlarına "Sırplara, Yahudilere, Çingenelere ve Köpeklere Yasaktır" posterleri asıldı. Ama antisemitizm Ustaşa ideolojisinde ikinci sıradaydı, birinci sırada Sırp düşmanlığı geliyordu. Ustaşa icraatlarından biri Sırpların koluna P (Pravoslavac) harfli açık mavi bant ya da Srbin kelimeli kırmızı rozet takmayı zorunlu kılmasıdır. Kiril alfabesi yasak edildi. Bütün Ortodoks kiliseler, okullar ve çocuk yuvaları kapatıldı. Sırp Ortodoks Kilisesinin malı mülkü devletçe müsadere edildi. Nasyonal devlet iddiasını, gerçek olarak sunabilmek için Ustaşa propagandası, Sırp Ortodoks Kilisesi'nin aslında 'Yunan Doğu Kilisesi' olduğunu iddia etti. Ustaşalar sadece bunu iddia etmekle kalmayıp, faşist devletin birçok yerinde bunun için 'başka tedbirler' de aldılar. Bu tedbirlerin başında 300'den fazla Ortodoks kilise ve manastırının yerle bir edilmesi, 131 Ortodoks papazın (3 başpiskopos da dahil) katledilmesi gelir. Ustaşa rejiminin amacı şuydu: "Sırpların üçte biri zorla Katolik yapılacak, üçte biri NDH topraklarından sürülecek, geri kalan üçte biri öldürülecekti". Bu amaçla, NDH'li Sırplara karşı tarihte eşine az rastlanan katliamlar gerçekleştirdiler. Vogelfrei ("kuşlar kadar özgür ki her Aryan onları öldürebilir") olarak kabul edilen Sırplar, Yahudiler ve Çingeneler, mal ve mülkleri müsadere edildikten sonra toplama kamplarına gönderilmişlerdi. Sırpların yerleşik oldukları köylerde zorla kitlesel vaftizler yapılarak Ortodoks halk Katolik yapıldı.
Sırp tarihçi Milan Bulayiç'e göre, 575 Katolik papaz ve rahip Sırpları bizzat öldürdü ya da kilisede, Hırvatlara vaaz verip Sırpları katletme çağrısı yaptı ya da Sırpları ölüm tehditleriyle Katolik yaptı. Yaklaşık 500 ruhani  Almanların yenilgisinden sonra Vatikan'ın yardımıyla İspanya'ya, Arjantin'e, ABD'ye, Avustralya'ya kaçtı. NDH'deki olaylar, Roma Katolik Kilisesinin Ortodokslara karşı hunhar ve acımasız davrandığını da gösterdi. 10 Ağustos 1941'de Livno Bölgesinde papaz Sreçko Periç vaazını Gorica Manastır'ında vererek haykırdı: "Hırvat Kardeşlerim! Gelin, bütün Sırpları kesin! Ama ilk önce Sırpla evli kızkardeşimi boğazlayın ve sonra Sırpları da sıra ile boğazlayın! İşlerinizi bitirince kiliseye gelin. Bütün günahlarınızı çıkartacağım. Bütün günahlarınızı bağışlanacak!" Sreçko Periç'in emriyle Livno Bölgesinde iki hafta içinde 5.600 Sırp öldürüldü. Ancak İtalyan askeri müdahalesinden sonra katliamlar durduruldu.
Fransisken rahibi Miroslav Filipović Banya Luka çevresinde (özellikle Graçanitsa köyünde (yaz 1941) ve Motika, Drakuliçi, Şargovaç köylerinde (6-9 Şubat 1942)) kanlı katliamları ile ünlendi. 7 Şubat 1942'de, Miroslav Filipoviç ve 12 ustaşa, İsa ve 12 havari'ye öykünerek Drakuliçi köy okuluna girdi. Filipoviç, kız Radoyka Glamoçanin'i yanına çağırıp herkesin gözü önünde boğazı kesilerek öldürdü. Fransiskan rahibi, öğretmenin ve öğrencilerin canhıraş feryatlarına aldırmadan sakin telaşsız cümlelerle söyledi: "Tanrı adına, ben bu soysuzlaşmışları din değiştirerek vaftiz ediyorum. Hepiniz benim gibi yaparsınız. Bütün günahlarınızı çıkartacağım." Ustaşalar bundan hemen sonra Sırp çocukları okulun avlusuna götürdü ve bıçakla kesti. 1942 yılı ilkbahar, yaz ve sonbahar aylarında Miroslav Maystoroviç, Jasenovac-III toplama kampına bir komutanı olarak görev yapmış bir Ustaşa teğmeni idi. Esirler ona 'fra Sotona' (peder Şeytan) lakabını taktılar. Akşam 'iş başı' yaparak Maystoroviç genellikle yeşil tutumu giyiyordu. Her gece sabaha kadar Maystoroviç esirleri bıçakla kesiyor ve balyozla öldürüyor, ertesi sabah üstü başı kan içinde geri dönüyordu. 'Çalışma gücü' ve 'dayanıklılık'ta onunla kimse boy ölçüşemezdi. 'Peder Şeytan', 1942-1945 yıllarında Stara Gradişka kampı komutanlığı yaparken, 'Ustaşa ustalığını' geliştirmeye devam edebildi.
NDH'deki soykırım diğerlerinden ayıran en önemli özellik ise, soykırımın, hem Hırvat erkekler hem de Hırvat kadınlar gerçekleştirilmiş olmasıdır. Nada Taniç Luburiç, Maja Buždon, Milka Pribaniç, Božica Obradović ve Vilma Horvat, Stara Gradişka kadın kampında nöbetçi ve kasap olarak çalıştı. Acımasızlık ve hunharlık konusunda erkeklerden hiç de aşağı kalmayan Ustaşa kadınlar esirleri dövüyor, kesiyor, boğuyor ve tabanca ile vuruyordu. 22 Aralık 1942-15 Temmuz 1943 arasında, Stara Gradişka toplama kampında hapsedilen Yahudi asıllı İngiliz kadın Pauline Weiss'ın yaptığı hesaplara göre Ustaşa kadınlar yaklaşık 2.000 Sırp ve Yahudi kadını öldürdüler.
NDH sınırları içerisindeki çocuk toplama kamplarından biri, 1942 yılı Temmuz-Ağustos aylarında Zagreb'e 20 kilometre uzaklıktaki Jastrebarsko'da 'mülteci çocukların toplanma yeri' olarak işletilmiştir. Bu zaman içerisinde, 1 ay ile 14 yaş arasındaki 3.336 çocuk, tutuklanarak Jastrebarsko kampı'na gönderilmiştir. Kampı yöneten Aziz Vinko Paulski Katolik cemaatinin rahibeler 1.018 Sırp çocuk'un ölümünden sorumludur. Roma Katolik hukuk sisteminde rahibeler kilise sınırları dışında çalışamadığından Vatikan kampta çalışmasına onay verdi. Kampı komutanı olan rahibe Ana Berta Pulherija, hep çocukların eşkıya çocukları olduğunu ve onları öldürmesi gerektiğini söylüyordu. Çoğu tifo, açlık ve susuzluğa kurban gitti. Çocukları kör etmek için hileli yöntemler kullanan Katolik rahibeler, saatlerce güneşe bakmaya zorlamaktan geri durmadılar. Birkaç çocuk 'kaprisli davranış' ve kamptan kaçma girişimi yüzünden öldürüldü. Rahibe Gracioza 20 çocuğu kendi elleriyle ustaşa Petar Lovrin'e teslim etmiş, çocukların boğazlanmasına ve sepeti srbosjekle çıkarılan gözler ile doldurmasına bile seyirci kalmıştır.
Paveliç, rahibelerin faaliyetini yüksek değerlendirerek madalyalar ile ödüllendirdi.