stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Vasile Tarlev

| Vasile Tarlev |
| --- | --- |

9. Moldova Başbakanı
Görev süresi 19 Nisan 2001 - 31 Mart 2008
Cumhurbaşkanı: Vladimir Voronin
Yardımcı: Vasilie Iovv Zinaida Greceanîi
Yerine geldiği: Dumitru Braghiş
Yerine gelen: Zinaida Greceanîi
Kişisel bilgiler
Doğum: Vasile Petru Tarlev 6 Ekim 1963 (61 yaşında) Başcalia, Sovyetler Birliği (şimdi Moldova)
Partisi: Moldova Cumhuriyeti Komünistler Birliği
Dini: Doğu Ortodoks
Vasile Petru Tarlev (d. 6 Ekim 1963), Moldovalı siyasetçi.
Ekim 1963 yılında Moldova, Basarabyaska'da dünyaya geldi. Kişinev Devlet Politeknik Üniversitesi Bilgisayar Mühendisliği bölümünden mezun oldu. Ukrayna, Kiev'de teknik bilimler üzerine doktora yaptı. Bukuriya firmasında mühendis olarak çalışmaya başladı ve bir süre sonra bu kurumun başkanlığına yükseldi. Akabinde Moldova Anonim Ortaklıklı Şirketler Birliği Başkanlığı görevine seçildi. 1997-2000 yılları arasında Cumhurbaşkanlığı ve Başbakanlık nezdinde Ekonomik Konsey üyeliği yaptı. 
2001-2005 ve 2005-2008 yılları arasında ardı ardına iki dönem Başbakanlık yaptı.
Eylül 2008'de üç partiyi bir araya getirerek Moldova Merkeziyetçiler Birliği'ni kurdu. Halen bu partinin başkanı olarak aktif siyasetle uğraşıyor. 
Ülkesinin en saygın ödülü olan üstün hizmet madalyası da dahil olmak üzere, dünyanın çeşitli kurum ve kuruluşlarınca verilen ödülleri bulunan Tarlev, evli ve iki çocuk babasıdır.
Tarlev, Moldova'da herhangi bir baskı veya skandal olmadan kendi inisiyatifiyle istifa eden ilk siyasetçidir. Mart 2009'daki seçimlere girilirken 4 parti kendisini feshederek Tarlev'in partisine katılmıştır. Tarlev, AB'ye ve Rusya'ya eşit mesafeli tarafsız bir dış politika yanlısıdır. Bu tercihte ülkede bulunan etnik farklılıkların kötüye kullanılma ihtimali ve Rus askerî güçleri de etkili olmaktadır.
2008 Aralık ayında Arı Hareketi'nin konuğu olarak Türkiye'de bazı temaslarda bulunmuştur.
İbn'ül Emin Mahmut Kemal İnal

İbnülemin Mahmut Kemal İnal
İbn'ül Emin Mahmut Kemal İnal (17 Kasım 1871 - 24 Mayıs 1957), Türk yazar, tarihçi, edebiyat tarihçisi, müzeci ve mutasavvıf.
Osmanlı Devleti'ne 33 yıl boyunca çeşitli görevlerde hizmet eden İbnülemin, II. Abdülhamit devrinde Yıldız Sarayı arşivinde görev yapmış ve cumhuriyet devrinde ise arşivin tasnif edilerek Başbakanlığa devredilmesine başkanlık etmişti.
1913 yılında Süleymaniye Camii külliyesinde “Evkaf-ı İslâmiye Müzesi” adıyla kurulan Türk ve İslâm Eserleri Müzesi’nin kurucusudur. Benzer bir kurumu Kahire’de de kurmuştur.
Toplumsal hayatta çok hızlı ve büyük değişimlerin yaşandığı bir dönemde yaşaması ve pek çok tanınmış kimse ile şahsen bir arada bulunması onu biyografi alanında pek çok eser vermeye yöneltti. Son dönem Osmanlı şairleri, müzisyenleri, sadrazamları, hattatları hakkındaki eserleri ile bu kişilerin unutulmalarını  önlemeye çalıştı. Şiir, roman, hikâye gibi alanlarda da eser verdi.
Yaşamı boyunca konağındaki düzenli toplantılarda ilim ve sanat dünyasından kimseleri ağırlayarak kültür hayatına hizmet etti.
Edebi Yaşamı

İbnülemin, yazın hayatına şiir ile girdi. Çoğunlukla gazel tarzında manzumeler yazdı. “Nalani” mahlasını kullandı. Bazı manzumeleri bestelendi. Şiirlerini “Mevzun Sözler” adıyla bir araya getirdi ama bastıramadı.
1890’da Tarik gazetesinde bir makale yayımlayarak basın hayatına girdi. Gazete yazılarına devrin önemli basın organlarında devam etti. Gazete yazılarını “Sa’y-i Beşer” adıyla bir araya getirdi ama bastıramadı.
Namık Kemal’in  Cezmi adlı eserini örnek alarak “Sabîh Târihe Müstenid Hikâye”  adlı tarihi roman yazdı. Bu alandaki çalışmalarına tefrika olarak yayımlanan üç eseri ile devam etti (Bir Yetimin Sergüzeşti, Rahşan,Yetîm-i Alîl).
1895-1900 arasındaki çeşitli gazete ve dergilerde yayımladığı yazılarıyla İslam’ın gelişmeye engel olduğu yolundaki görüşlere karşı çıktı.
1891 yılında "Eser-i Kamil Paşa" adlı küçük kitabı yayımlayarak biyografi alanında ilk çalışmasını yapan İbnülemin, daha sonra bu alanda pek çok eser verdi. Şair Hersekli Arif Hikmet Bey, Sadrazam Yusuf Kamil Paşa, Yusufpaşazade Nuri Bey, baba-dostu Ferid Paşazade Ahmet İzzeddin, tarihçi Fındıklı İsmet Efendi, Şair Mustafa Saffet, bilim adamı İsmail Gelenbevi, Şeyhülislam Yahyâ, Leskofçalı Galip Bey, Müstakimzâde Süleyman Efendi onun biyografilerini yazdığı kişilerdendir. Ayrıca 566 şairi bir araya getiren “Son Asır Türk Şairleri”, 37 sadrazamı içeren “Osmanlı Devrinde Son Sadrazamlar”, 329 hattatı konu edinen “Son Hattatlar”, ölümüyle yarım kaldığı için Mevlevî Avnî Aktuç’un tamamladığı  "Hoş Sadâ" (Son Asır Türk Musikişinasları) adlı eserleri ortaya çıkardı.
Eserlerinin listesi:
Menafiüssavm
Ahlâk
Ravzatül-Kemal
Hülâsa-i Ziraat
Hülâsa-i Ticaret
Bir Yetimin Sergüzesti
Rahsan (Hikâye)
Sabih (Hikâye)
Kemalü'l-İsmet
Kemalü'l-Hikme
Kâmil Pasa'nin Sadareti ve Konak Meselesi
Tuhfetül Hattatîn Mukaddimesi
Menâkib-i Hünerveran Mukaddimesi
Divan-i Hikmet Mukaddimesi
Divan-i Gaalib Mukaddimesi
Divan-i Yahya Mukaddimesi
Tarihçe-i Evkaf ve Teracüm-i Ahval-i Nuzzar
Son Asır Türk Şairleri
Osmanlı Devrinde Son Sadrıazamlar (Kemalü's-Sudur)
Son Hattatlar (Kemalü'l-Hattatîn)
Hoş Sadâ
Deve

Çift hörgüçlü deve
Deve, devegiller (Camelidae) familyasının Camelus cinsini oluşturan iki evcil hayvan türünün ortak adı. Develer yük çeki ve binek hayvanı olarak kullanıldığı gibi, yünü, sütü, derisi ve eti için de beslenir. Yalnızca evcil türleriyle tanınan bu hayvanların yabanıl atalarından bu yana pek az değişikliğe uğradığı sanılmaktadır.
Devenin iki türü Hindistan, Pakistan, Afganistan, Mısır, İran, Suriye, Arabistan gibi Güney Asya ülkeleri ile Afrika'da yetiştirilen tek hörgüçlü deve (C. dromedarius) ve Orta Asya'da yetiştirilen çift hörgüçlü deve (C. bactrianus)dir.
Özellikleri

En belirgin özelliği hörgüçlerinde yağ depolayabilme yeteneği olan bu hayvanın uzun bacakları, yumuşak yayvan iki toynaklı ayakları kumda ya da karda yürümesini kolaylaştırır. Aynı yandaki bacaklarını birlikte kaldırarak kendine özgü bir biçimde koşar. Ayrıca iki sırada üç tane koruyucu kirpiği, tüylü kulak delikleri, gereğinde kapanabilen burun
delikleri, keskin görme ve koku alma duyuları da kum fırtınası gibi elverişsiz çevre koşullarına uyum sağlamasına yardımcı olur. Gövdesini örten iki tip kıldan alttaki ince ve kısa olanlar bazı yumuşak ve dayanıklı kumaşların yapımında kullanılır. Genellikle çökerek dinlendiği ve bu konumdayken yüklendiği için gövdesinin yere değen bölümlerinde nasırlaşmış deri katmanları oluşur.
Açlık ve susuzluğa dayanma yeteneği

Deve, 50 °C sıcaklıkta 9 gün aç-susuz kalabilir. Bu süre içinde toplam ağırlığının %22'sini kaybeder. İnsan, vücudunda bulunan suyun %12'sini kaybettiğinde ölürken, deve, vücudundaki suyun %40'ını kaybettiği halde ölmez. Devenin susuzluğa dayanıklılığının diğer bir sebebi de, gündüz vücut ısısını 41 °C'ye kadar çıkartan bir mekanizmaya sahip olmasıdır. Bu sayede gündüz aşırı çöl sıcağında su kaybını minimum seviyede tutabilmektedir. Soğuk çöl gecelerinde ise vücut ısısını 30 °C'ye kadar düşürebilmektedir. Deve bir su kaynağı bulunca 80-90 litre su içer.
Üreme

İyi bakıldığında ve eğitildiğinde deve aslında uysal hayvanlardır; ama çiftleşme (aşım) mevsiminde hırçınlaşır ve kızdırıldığında tükürür, tehlikeli biçimde ısırır ya da tekme atar. Ayrıca tek hörgüçlü türün erkeği kızdığı zaman ağzının yanından yumruk büyüklüğünde kırmızı renkli ve içi hava dolu sümüksü bir kese (kızgınlık kesesi) çıkarır.
Deve, diğer memelilerde olduğu gibi doğurarak çoğalır.
Yaşam şekli ve beslenmesi

Deve güç iklim koşullarına dayanıklı, az besinle yetinebilen hayvandır. Gerektiğinde dikenli bitkiler ve kuru otlarla beslenebilir. Yeterli yiyecek bulamayınca hörgüçlerindeki yağı kullanır. Hörgüçte depolanan yağ ırka ve beslenme koşullarına göre değişmekle birlikte, iyi beslenen develerde 700–900 kg'ye kadar çıkabilir. İyi beslenmiş devenin yağla dolu olan hörgücü dik durur. Yağ azaldıkça daralır ve ucu bir yana doğru sarkar. Sanılanın tersine mide ve hörgüçlerinin su depolama özelliği yoktur. Ama susuzluğa günlerce dayanabilir. Vücut sularını yavaş yitirir ve 10 dakikada yaklaşık 60 litre su içerek kaybettiği ağırlığı yeniden kazanır.
Dağılımı

Tek ve çift hörgüçlü deve çok geniş bir alana dağılmış olduğundan bazı bölgelerde damızlık seçimine bağlı olarak yer yer birbirinden farklı özellikler gösteren çeşitli ırklar türemiştir. Yalnızca Afrika’da 20 kadar tek hörgüçlü deve ırkı bulunmaktadır. Çift hörgüçlülere uygulanan bakım ve besleme genellikle daha yetersiz olduğundan bunlar arasında tek hörgüçlülerde rastlanan Mehari, Hecin ve Bikanir gibi seçme sonucu elde edilen ırklara rastlanmaz. Bununla birlikte çift hörgüçlüler arasında Türkistan, Moğol ve Kalmık gibi birbirinden az çok farklı tipler ortaya çıkmıştır. İklim koşulları çok değişken olan ve kışları sert geçen Türkiye, Mısır, Türkistan, İran gibi ülkelerde ise iki tür arasında melezleme yapılmaktadır. Çok eskiden beri bu yöntemle melez azmanlarının oluştuğu ve melez azmanı döllerin gövde yapısı, kemik sağlamlığı, kas gelişmesi, çevre koşullarına dayanıklılık ve iş verimi açısından söz konusu iki türe üstünlük sağladığı anlaşılmıştır.
Türkiye’de deve

Türkiye’de tek ve çift hörgüçlü develerin melezlenmesi ile elde edilen en önemli melezlerden biri Tüylü (ya da Tülü) devedir. Tüylü devenin erkeğine "Besrek", dişisine "Maya" denir. Soğuk bölgelerde kullanılan bu hayvanlar tek hörgüçlü ve uzun tüylüdür. Maya ile çift hörgüçlü erkek devenin geriye melezlenmesinden elde edilen çift hörgüçlü "Tavsi" deve; "Besrek" ile tek hörgüçlü dişi devenin geriye melezlenmesinden elde edilen ve özellikle Aydın ile Adana arasındaki Yörükler tarafından yetiştirilen kısa tüylü "Teke devesi"; dişi "Tekenin" "Buhur" erkeği ile geriye melezlenmesinden elde edilen "Kerteles" devesi; "Maya" ile tek hörgüçlü erkek devenin geriye melezlenmesinden elde edilen "Yeğen" devesi öbür önemli melezlerdir.
Eskiden Türkiye'de ulaştırma ve özellikle ordu hizmetinde kullanılan devenin işlevi giderek azalmıştır. 1937'de 120 bine yaklaşan deve sayısı 1980'de 12 bine, 1984'te 3 bine kadar düşmüştür. Bugün deve özellikle Yörükler arasında göç zamanı eşya taşımakta, zeytincilik bölgelerinde ulaşımı güç yerlerde devşirilen ürünlerin taşınmasında, Güney ve Doğu Anadolu Bölgesi'ndeki kurak ve yolu yetersiz bölgelerde yük hayvanı olarak kullanılmaktadır.
Türkiye’de deve > Türkiye'de yıllara göre deve varlığı

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| Yıllar | Adet |  |
1935: 118.647
1950: 110.305
1955: 72.034
1964: 46.400
1980: 12.000
1997: 2.000
Hayvanlar, biyolojik krallık Animalia'yı oluşturan çok hücreli ökaryotik organizmalardır.
Çöl ortamında bir deve.
Bursa Hayvanat Bahçesi'nden bir deve
Gagra

Bu madde bir kent hakkındadır.Rayon için Gagra (rayon) sayfasına bakınız.
Eski Gagra.
Gagra, Karadeniz kıyısı.
Prens Oldenburg Sarayı.
Gagra (Gürcüce: გაგრა, Abhazca ve Rusça: Гагра), Gürcistan/Abhazya'da bir kent. Kafkas Dağları eteklerinde, Karadeniz'in kuzeydoğu kıyısında 5 km'lik bir alana yayılır. Gagra, yarı tropikal iklimi nedeniyle Çarlık Rusya'sı ve Sovyet dönemlerinde ünlü dinlenme ve sağlık merkezlerinden biriydi.
Gagra kentinin 1989 sayımına göre nüfusu 26.636 idi. Ancak burada yaşayan Gürcüler tamamen göç ettirildi ve bugünkü nüfusu kesin olarak bilinmemektedir.
Tarihçe

Gagra, Yunan koloniciler tarafından Triglite adıyla kuruldu. İlk sakinleri Yunanlar ve Kolhardı. MÖ 1. yüzyılda Roma yönetimi altına girmeden önce Pontus Krallığının egemenliği altına kaldı. Roma döneminde Nitica olarak adlandırıldı. Bu dönemde Gotların ve başka istilacıların saldırılarına maruz kaldı. Roma'nın ardından Gagra'yı Bizans ele geçirdi. Cenovalı ve Venedikli tacirlerin önemli limanlarından biri oldu. Gagra limanından kereste, bal, balmumu ve köle gönderiliyordu. Gagra adı, ilk kez İtalyan Pietro Visconti'nin 1308'de yaptığı haritada görülür. Bu harita günümüzde Venedik’te San Marcos Kütüphanesi'nde korunmaktadır.
Gagra, 16. yüzyılda Abhazya’nın diğer bölgeleriyle birlikte Osmanlı Devleti tarafından fethedildi. Osmanlı döneminde Sohumkale önemli bir liman ve askeri garnizonken, Gagra önemsiz bir yerleşme olarak kaldı. 1812 Bükreş Antlaşması gereğince, güneyde Bzıb ırmağı ağzından kuzeyde Kuban ırmağı ağzına değin uzanan Karadeniz kıyı kontrolü Osmanlı Devleti'ne bırakıldı. Bu antlaşma gereğince, Bzıb ırmağı iki devlet arasında sınır olarak kabul edildi. Bzıb ırmağı güneyinden Poti limanına değin uzanan Karadeniz kıyıları, Abhazya sahilleri de dahil Rus kontrolüne verildi. Gagra ise, Rusya sınırları dışında, yani Osmanlı desteğindeki Çerkesya sınırları içinde bulunuyordu. Gagra 1830'larda Rus işgaline uğramışsa da, çevredeki halkın (Pshu), Çerkeslerin direnişi 1864 yılı Mayıs ayına değin sürdü. 1866 yılında Gagra’da sadece 336 erkek ve 280 kadın yaşıyordu. Bunların çoğu da görevli askerler ve aileleriydi. 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nda Osmanlılar geçici olarak Gagra'yı ele geçirdiler. Ancak Rusya Gagra beldesini yeniden ele geçirdi.
Gagra yöresi, 1864'te etnik temizliğe uğradı ve yerli halkı olan Abhazlar Osmanlı imp. topraklarına gönderildi, yöre Kuban oblastının Rus "Kuban Ordusu Yönetim Bölgesi" içinde yer aldı; sürülenlerin yerine Ruslar yerleştirildi. Gagra, 1896 yılı sonrasında Kutaisi ili'ne bağlı Sohum okruguna bağlandı. Şimdi Abhazya Cumhuriyeti sınırları içindedir.
Gagra Çarlık Rusya'sı ve Sovyet döneminde önemli bir dinlence ve sağlık merkezi işlevini kazandı. Sanatoryum ve yeni oteller inşa edildi. Burada aynı zaman bir askeri üs kuruldu. 1992-1993 arasındaki savaşta Gürcü birlikleri, yenilerek Gagra'dan çekildiler.
Gagra ilçesi

Gagra, aynı adlı kentsel rayonun da (ilçe) merkezidir. Gagra kentsel rayonu, Abhazya'nın batı kesimini oluşturur ve Rusya'nın Krasnodar Kray'ı ile sınırı oluşturan Psov ırmağına değin uzanır.
Görülecek yerler

Abaata Kalesi (4-5. yüzyıl) kalıntıları, Abhazya'nın en eski kilisesi olan Meryem Ana Kilisesi, Marlinsky Kulesi (1841), görülecek başlıca yerlerin başında gelir.
Trimurti

Trimurti, yeryüzündeki birçok inanç, gelenek ve mitolojide bulunan üçlü ilah grubuna (üçlemeye) Hinduizm ve Hint mitolojisinin çeşitli ekollerinde verilen addır. Bu üçlü ilah grubu Hindu geleneğinde Brahma, Vişnu ve Şiva. Aslında Trimurti sözcüğü "üç yüzlü ilah" anlamına gelir. Yani üç ayrı fonksiyonu olan tek bir ilah sözkonudur: Brahma olarak yaratır, Vişnu olarak hükmeder, Şiva olarak yok eder. Bir başka deyişle üç ayrı ilah yoktur; tek bir birimin üç ayrı fonksiyonunu gösteren üç tezahür söz konusudur. Her ne kadar adı geçen üç ilah eril olsa da, Trimurtinin ve genel olarak tanrısal gücün dişil bir yönü de bulunur. Bu dişil yön üç ilahın ilâhi eşleri olarak sunulan üç tanrıça ile vurgulanır ve betimlenir. Bunlar sırasıyla: Saraswati, Lakşmi ve Durga'dır.
Trimurti
Trimurti
Trimurti
Hint geleneğinde üçgen tarafından çevrili daire ise kimi sembolizmlerde Trimurtiyi simgeler. Trimurti sık sık üç yüze sahip insan figürleriyle de betimlenmiştir.
Hindular üç ilâhî fonksiyonu göstermek üzere kimi zaman elin üç parmağını kullanırlar ki, bu işarete Trikala denir. Bu üç parmak işareti Proto-Türkler'den kalma çok eski bir yazıt olan Tamgalı Say yazıtında da görülür. Kimi yazarlar bu üçlü ilah grubunun sembolik anlamlarından birinin Sirius Sistemi'ndeki üç yıldızla ilgili olduğunu belirtmişlerdir.[kaynak belirtilmeli]
Tiyoüre liçi

Tiyoüre, altın ve gümüş ile kompleks yapabilen bir reaktiftir. Altın ve gümüşün tiyoüre ile liçi 1941'den beri bilinmesine rağmen günümüzde pek çok araştırmacının ilgisini çekmekte, Au ve Ag için alternatif bir ekstraksiyon prosesi olarak düşünülmektedir. Tiyoüre uygun bir oksitleyici ile metalik altın ve gümüşü çözündürebilir. Tiyoürenin klasik siyanürlemeye göre avantajları;
Alkali çözeltilere karşın asidik çözelti kullanılması,
Anyonik metal-siyanür komplekslerine karşın katyonik kompleksler oluşturması,
Asidik tiyoüre çözeltilerinin, Au ve Ag ekstraksiyonundaki bazı durumlarda toksik ve korozif olmayan bir seçenek olmasıdır.
Tiyoüre liçi asidik çözeltilerde (pH=1-2) ve 45 °C'ye kadar olan sıcaklıklarda yapılmaktadır. Bu amaçla, sülfürik, hidroklorik veya nitrik asit kullanılabilirse de ekonomikliği nedeniyle sülfürik asit tercih edilmektedir. Formülü CS(NH2)2'dir.
Altının tiyoüre liçinde çözündürülmesinde etkili olan bazı faktörler vardır. Bunlar ortam pH'ı, redoks potansiyeli ve tiyoüre konsantrasyonudur. Liç boyunca pH 1-2 seviyesinde olmalıdır. Redoks potansiyeli ise hidrojen peroksit eklenerek kontrol edilir.
Tiyoürenin kolay oksitlenmesi sebebiyle, aşırı reaktif tüketimini kontrol etmek için çözeltiye SO2 eklenir. Reaksiyon hızını artırmak için çözeltide Fe+3 iyonu olmalıdır. Bu nedenle çözeltiye Fe2(SO4)3 eklenir. Altının tiyoüre liçinde çözünme denklemi aşağıdadır.
2Au + 4Tu + Fe2(SO4)3 → (Au(Tu)2)2SO4 + 2FeSO4
Fe+3 + CS(NH2)2 + Au → Au(CS(NH2)2)+ + Fe+2
Başlıca dezavantajları

Aşırı reaktif tüketimi hala önlenememiştir.
Ortamın pH'ı 1-2 civarında olması gerektiğinden, hem korozyon sorunu hem de derişik asit çözeltisinin yarattığı tehlike ortaya çıkmaktadır.
Çözünen altın iyonlarının, tekrar metalik forma dönüşmesi sebebiyle, çok fazla altın kaybı olmaktadır.
Liç boyunca bozuşan tiyoüre H2S gazı açığa çıkarmaktadır ve bu gaz canlılar için çok zehirlidir.
Ufoloji

Ufoloji, UFO'ları inceleyen bir çalışma sahası. Ufoloji ile uğraşanlara ufolog denir.
Ufoloji nedir

Terim, "tanımlanamayan uçan cisimler" (TUC) anlamına gelen İngilizce kavramın baş harflerinden oluşmuş UFO kısaltmasına "-loji" eki getirilerek oluşturulmuştur. Uçan daireler için Çince "不明飞行物", Farsça "شیء ناشناس پرنده", İngilizce UFO ve Fransızca ise "uçan fincan tabakları" anlamındaki "flying saucers" ya da "soucoupes volants" terimleri kullanılmaktadır.
Genellikle Ufoların dünya dışından geldiğine inanılır fakat bununla ilgili resmi bir açıklama yoktur. FBI'ın sadece Rosewell olayını dünyaya açıklaması ufolara duyulan merağın artmasına sebep oldu.Diğer yandan bazı kişilerse UFOların Gizli Hükûmet uçakları olduğuna inanmasıdır.
Uçan dairelerin gerçekliği, yani dünya dışı olup olmadıkları konusunda bugüne dek sayısız tartışmalar olmuştur. Ufologlara göre, bazı şarlatan ve sahtekarların sunduğu fotoğraf ve filmlerin sahte olduklarının saptanmış olmasına rağmen, uçan dairelerin gerçekliğine ya da dünya yapımı olmadığına inananların sayısı günden güne artmaktadır. Dünya dışı canlılarla ve araçlarıyla ilgili tanıklıklar astronomi profesörü Allen J. Hynek tarafından üç grupta sınıflandırılmıştır. (Birinci türden, ikinci türden ve üçüncü türden yakın karşılaşmalar)
ABD'nin resmi görüşü

ABD'de, 1940'lı yıllardan itibaren UFO gözlemlerinin giderek artması üzerine, resmi makamların denetiminde araştırma ve soruşturma çalışmaları yapılmış ve çalışmaların sonucunda kamuoyuna yapılan açıklamada, UFO gözlemlerinin ya uçak, meteoroloji balonu, yapay uydu, gezegen gözlemlerinden ibaret oldukları ya da optik illüzyonlardan, halüsinasyonlardan ve şarlatanlıklardan ibaret oldukları açıklanmıştır.[kaynak belirtilmeli] Amerikalı ufologların iddiasına göre ise, ABD devleti ve bilim otoriteleri çeşitli nedenlerden dolayı uçan daire gerçeğini görmezden gelmeye çalışmaktadır.[kaynak belirtilmeli] 2011 Yılında FBI dünya dışı yaşam ve Rosewell olayıyla ilgili belgeleri dünyaya sunmuştur.[kaynak belirtilmeli]
Bilim otoritelerinin yaklaşımı

Bilim otoritelerinin hepsi olmasa da, çoğu ABD'nin bu resmi açıklamasına katılmaktadır. Astronomlar ise genellikle evrende akıllı yaşam olabileceğini kabul ederler, ancak uzaylı ziyareti iddialarının kabul edilebilmesi için somut kanıtlarla desteklenmesi gerektiğini, bu kanıtınsa henüz sunulmadığını belirtirler. Örneğin Carl Sagan, UFO'ların somut kanıtları olmamasına rağmen bu kadar yaygın olmasını, eski çağlardan beri insanların alışkın olmadığı veya az rastlanan olaylara tanık olduğunda bunu tanrılar, cadılar, cinler gibi doğaüstü varlıklarla bağlantılandırmasının modern hali olarak yorumlamaktadır. Sagan'a göre doğaüstü varlıklar düşüncesi insanların kendilerini koruma içgüdüsünün evrimsel yansımasıdır. Geceleri mağaralarına çekilmek zorunda olan ilk insanlar, gece avlanan vahşi hayvanlara olan korkularını doğaüstü varlıklar suretinde somutlaştırmışlardır. Bu korkular (gece korkusu, yabancı korkusu gibi) daha sonraki çağlarda dinlerle bağlantılandırılmış, 20. yy itibarıyla yerini uzaylılara bırakmaya başlamıştır. Özetle Sagan'a göre eski çağların gece cinleri günümüzde uzaydan gelen cinlerle yer değiştirmiştir.
Ufologların temel görüşleri

Uçan daireler gerçektir; Dünya yapımı uçan daireler var olmakla birlikte, Dünya dışı ufolar kadar hareket kabiliyetleri yoktur; gözlemlenen Ufolardaki zikzak manevralarını ve ani kaybolmaları yapabilecek taşıtlar yeryüzünde henüz icat edilmemiştir.
Uzaylılarla ilişki kurduklarını söyleyenlerin hepsi şarlatan değildir, doğruyu söyleyenler de vardır.
Uçan dairelerin hepsi aynı gezegenden gelmedikleri gibi, çoğunlukla bizim boyutumuzda ya da frekans düzeyimizde bulunmayan gezegenlerden gelirler.
Uzaylılar ışınlama dediğimiz teleportasyon fenomenini araçlarına uygulayabilmektedirler. Dolayısıyla ışık yılıyla ölçülen kozmik uzaklıklar yolculuklarına bir engel oluşturmaz.
Dünyaya araçlarıyla gelen uzaylılar çoğunlukla bilimkurgu eserlerindeki gibi garip yaratıklar değildir, küçük farklarla insanın bedensel yapısına sahiptirler.
Dünyaya araçlarıyla gelen uzaylılar her alanda bizden daha ileridirler. Gezegenlerinde savaş, para ve egoizm diye bir şey kalmamıştır.
Uzaylıların Dünyalılarla kitlesel irtibata geçmemelerinin nedeni bizim manevi alanda onlara kıyasla çok geri oluşumuz ve egoizmden kurtulamayışımızdır.
Uçan dairelere inananlardan oluşan kuruluşlar ve tarikatlar

Uçan dairelere ilgi günümüzde yalnızca amatörce yapılan bireysel çabalardan ibaret değildir. Uçan dairelere inananlar sayısız dernek, kurum ve organizasyon kurmuşlardır. Konunun popüler olması obsedör nitelikli kimselerce de kullanılmasına yol açmıştır. Günümüzde, özellikle ABD'de, uçan dairelerin varlığına inanan saf ve iyi niyetli insanları çevrelerine toplayarak onları mistik vaatlerle kullanan tarikat liderleri oluşmuş durumdadır. Ufo konusunun popülerliğinden yararlanmak isteyen bu tarikat liderleri basına özellikle Jim Jones olayından sonra yansımıştır.
Bazı Yeni Çağ gruplarının "evrende yaşam" hakkındaki görüşleri

Kimi Yeni Çağ (New Age) gruplarına göre, Tanrı'nın cansız bir evren yaratmış olması fikri kabul edilemez.
Gökyüzünde gördüğümüz yıldızlar dünya insanlarının gökyüzüne süs olsun diye meydana getirilmiş olamazlar.
Evrendeki en ileri ve en zeki varlığın dünya insanı olduğu inancı egosantrizmin son biçimlerinden biridir.
Georg Philipp Telemann

| Georg Philipp Telemann |
| --- | --- |
Georg Philipp Telemann
Doğum: 14 Mart 1681(1681-03-14) Magdeburg, Almanya
Ölüm: 25 Haziran 1767 (86 yaşında) Hamburg
Meslek: Müzisyen, besteci
İmza

Telemann’ın 1714 ve 1756’da imzaları
Georg Philipp Telemann (d. 14 Mart 1681, Magdeburg, Almanya – ö. 25 Haziran 1767, Hamburg), Alman müzisyen, besteci ve çeşitli enstrümanların virtüözü. Besteleri Alman barok stilindedir.
Leipzig Üniversitesi'nde çeşitli dilleri ve bilim dallarını çalışmıştır. Tüm zamanların en üretken bestecisi olarak bilinir ve Johann Sebastian Bach'ın çağdaşı, Georg Friedrich Handel'in de yakın arkadaşıdır. Günümüzde Bach, daha büyük bir besteci kabul edilmekle birlikte, Telemann, yaşadığı dönemde müzikal yeteneklerinden ötürü daha tanınan bir besteci olmuştur.
Telemann, o kadar üretkendi ki bestelerinin sayısını bilmezdi. Sık sık seyahat edip gittiği yerlerdeki müzik tarzlarını çalışmış ve bunları bestelerine yansıtmıştı.
Besteci aynı zamanda çoklu keman ya da trompet gibi sıra dışı enstrüman kombinasyonları için yazdığı konçertolarla da bilinir.
Pek çok önemli müzik görevinde de bulunmuştur, 1720 yılından 1767 yılındaki ölümüne dek Hamburg'daki en büyük beş kilisenin müzik yöneticiliği de bunlara dahildir. Vaftizoğlu Carl Philipp Emanuel Bach bu geleneği devam ettirmiştir.
Eserleri

Der Geduldige Socrates (1721)
Der Schulmeister
Der Tod Jesu ("İsa'nın Ölümü")
Die Donner-Ode ("The Ode of Thunder")
Die Tageszeiten ("The Times of the Day")
Der Tag des Gerichts ("The Day of Judgement")