stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
HTC U Ultra
Tepkiler

HTC U Ultra, karışık ve olumsuz eleştiriler almıştır.
Android Police'ten David Ruddock, HTC'nin cihazdaki bazı kullanışlı ayarlar içeren Sense kullanıcı arayüzünün hafif olmasına ek olarak cihazın büyük ekranını ve cihazın üretiminde çok parlak cam kullanılmasını beğenmiş ancak cihazda kulaklık girişi bulunmamasını, cihazın çok kötü ekran-batarya oranına bağladığı düşük şarj ömrünü, cihazın operatörler tarafından desteklenmemesini, cihazda dayanıklılık anlamında hiçbir özelliğin bulunmamasını ve cihazın çok fazla olarak gördüğü 750 dolar fiyatını eleştirmiştir.
Android Central'dan Andrew Martonik; cihazın şahane performansını, harika ekranını ve iyi donanımını, cihazda hiçbir gereksiz yazılım bulunmamasını ve cihazın herhangi bir önyükleyici kilidi olmadan gelmesini ve cihazın "temel unsurlarda oldukça iyi" olmasını övmüş ancak cihazın kameralarının 2016 yılı seviyesinde performans göstermesini, cihazdaki ikinci ekranın işlevsiz olmasını, cihazda suya dayanıklılık bulunmamasını ve cihazın çoğu kişi için çok büyük olmasını eleştirmiştir. Martonik, yaptığı incelemenin sonuç kısmında cihaz hakkında "HTC, amiral gemisi cihazlarında temel unsurları gayet iyi ayarlamaya devam ediyor. U Ultra'da harika bir ekran, inanılmaz bir üretim kalitesi ve çok hoş bir tasarım bulunuyor. Cihazda, bu seviyedeki bir cihazdan beklenecek her türlü özellik bulunuyor; cihaz bu sayede oldukça kusursuz bir yazılım deneyimi sunmasına ek olarak günlük performans anlamında harika. HTC'nin kamera kaltesi yine rakiplerinin gerisinde kalıyor, cihazın ikinci ekranı çok kullanışsız ve cihazda kulaklık girişi ve suya dayanıklılık yok; tüm bunlar 749 dolar gibi üst seviye bir fiyata satılan bir cihazda söz konusu." yorumunda bulunmuştur.
ZDNet için çalışan Matthew Miller; cihazın ön ve arka camlarının Gorilla Glass olmasını, cihazın yüksek üretim kalitesini ve eldeyken verdiği kalite hissini, cihazın canlı BoomSound hoparlörlerini ve cihazla birlikte gelen kulaklıkların iyi kalitesini cihazın iyi yanları olarak değerlendirmiş ancak cihazın büyük boyutlarını, cihazda kulaklık girişi ve suya dayanıklılık bulunmamasını ve cihazın ortalama şarj ömrünü eleştirmiş ve cihazın arka paneli için parmak izi mıknatısı yorumununda bulunmuştur. Miller, yaptığı  incelemenin sonuç kısmında cihaz hakkında "Gerçek şu ki, cihazın 749 dolarlık fiyatını dikkate aldığımda bu cihazı iyi olarak değerlendirebilmek için cihazda çok fazla eksik yan var." fikrine varmıştır.
Ek bilgiler

Android Authority incelemesi 6 Şubat 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
The Verge — HTC’nin safir bulunan U Ultra modeli, herhangi bir iPhone veya Galaxy telefonuna kıyasla çizilmelere daha dayanıklı 6 Şubat 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (Sapphire U Ultra)
Oscar Robertson

Oscar Palmer Robertson (d. 24 Kasım 1938), lakabıyla "The Big O" veya O-Train, National Basketball Association'da (NBA) Cincinnati Royals ve Milwaukee Bucks formalarını giymiş Amerikalı eski profesyonel basketbolcu. Oyun kurucu pozisyonunda oynayan Robertson, 14 sezonda 12 kez All-Star, 11 kez NBA Yılın En İyi Beşi takımlarına seçildi ve bir kez MVP ödülünü kazandı. 1962 yılında NBA tarihinde bir sezon boyunca triple-double ortalaması tutturan ilk oyuncu oldu. 1970-71 NBA sezonunda Bucks'a ilk NBA şampiyonluğunu getiren takımın kilit oyuncularından biriydi. Oyunculuk kariyeri, özellikle lise ve üniversite yıllarında ırkçılıkla boğuştu.
Robertson, iki kez Naismith Memorial Basketball Hall of Fame'e seçildi. 1980 yılında Robertson, NBA 35. Yıldönümü takımına seçildi ve 1996'da NBA Tarihinin En İyi 50 Oyuncusundan biri olarak seçildi. Amerika Birleşik Devletleri Basketbol Yazarları Derneği, 1998 yılında Yılın Kolej Oyuncusu Ödülü'nün adını onun onuruna Oscar Robertson Kupası olarak değiştirdi ve 2006 yılında Ulusal Kolej Basketbolu Şöhretler Müzesi'nin açılış sınıfını temsil etmek üzere seçilen beş kişiden biri oldu. ESPN tarafından 20. yüzyılın en iyi 36. Amerikalı sporcusu olarak gösterildi. Robertson, Ekim 2021'de NBA 75. Yıldönümü Takımı'na seçilerek ligin tüm zamanlardaki en iyi oyuncularından biri olarak onurlandırıldı.
Robertson aynı zamanda 1970 tarihli Robertson v. NBA davasının da ayrılmaz bir parçasıydı. Robertson'ın NBA Oyuncular Birliği Başkanı olduğu dönemde açılan bu önemli NBA antitröst davası, ligin katı serbest oyuncu ve draft kurallarında kapsamlı bir reform yapılmasına ve ardından tüm oyuncular için daha yüksek maaşlar verilmesine yol açtı. Robertson, 2009 yılında FIBA Hall of Fame'e kabul edildi.
İlk yılları

Robertson 24 Kasım 1938'de Charlotte, Tennessee'de yoksulluk içinde dünyaya geldi. Yaklaşık 18 aylıkken ailesi Indianapolis, Indiana'ya taşındı ve burada ayrıştırılmış bir konut projesinde büyüdü. "Fakir çocukların oyunu" olduğu için mahallede daha popüler olan beyzbol yerine basketbol oynamayı tercih etti. Tenis topları ve lastik bantlarla sarılmış paçavralar kullanarak ve bunları ailesinin evinin arkasındaki bir şeftali sepetine atarak nasıl atış yapılacağını öğrendi.
Lise kariyeri

Robertson, tamamı siyahlardan oluşan bir lise olan Crispus Attucks Lisesi'nde okudu ve burada temelde sağlam bir oyuna vurgu yapan Ray Crowe tarafından çalıştırıldı. 1954'te ikinci sınıf öğrencisiyken, yarı eyalet finallerinde, nihai eyalet şampiyonu Milan'a kaybeden Attucks takımında oynadı ve bu hikâye daha sonra 1986 yapımı Hoosiers filminin temelini oluşturacaktı. Robertson üçüncü sınıftayken, Crispus Attucks rakiplerine üstünlük sağlayarak 31-1'lik skorla 1955 eyalet şampiyonluğunu kazanarak ülkedeki tamamı siyahlardan oluşan okullar arasında bir ilke imza attı. Bu aynı zamanda Hoosier turnuvasında bir Indianapolis takımı tarafından kazanılan ilk eyalet şampiyonluğuydu. 1956 yılında takım, 31-0'lık bir dereceyle ikinci kez üst üste IHSAA Erkekler Basketbol Şampiyonluğunu kazanarak Indiana'da mükemmel bir sezon geçiren ilk takım oldu ve eyalet rekoru olan 45 galibiyet elde etti. Şampiyonluk maçlarını kazandıktan sonra takım her zamanki gibi şehirden geçirildi, ancak diğer takımlardan farklı olarak kutlamalarına devam etmek için şehir merkezinin dışındaki bir parka götürüldüler. Robertson şunları söyledi: "[Yetkililer] siyahların kasabanın altını üstüne getireceğini ve beyazların bundan hoşlanmayacağını düşündüler."
Başarıları

1x NBA Şampiyonluğu (1971)
1x NBA MVP (1964)
12x NBA All-Star (1961-1972)
9x All-NBA ilk beş (1961-1969)
2x All-NBA Team İkinci takım (1970-1971)
1961 NBA Yılın Çaylağı
3x NBA All-Star Maçı MVP Ödülü (1961, 1964, 1969)
NBA tarihinin en iyi 50 oyuncu
2x USBWA College Yılın Oyuncusu (1959, 1960)
Kitaplar

Robertson, Oscar The Art of Basketball: A Guide to Self-Improvement in the Fundamentals of the Game (1998) ISBN 978-0-9662483-0-2
Robertson, Oscar The Big O: My Life, My Times, My Game (2003) ISBN 1-57954-764-8 autobiography
Grace, Kevin. "Cincinnati Hoops."  Chicago, IL: Arcadia, 2003.
Grace, Kevin; Hand, Greg; Hathaway, Tom; and Hoffman, Carey. "Bearcats! The Story of Basketball at the University of Cincinnati."  Louisville, KY: Harmony House, 1998.
Robertson Oscar, Damian Aromando. "Parquet Cronicles" (2000)
Francesco Laurana

Laurana'ya özgü tipik stilize oval yüzü gösteren Louvre'da bulunan büst.
Francesco Laurana, (d. yak. 1430 - ö. 12 Mart 1502'den önce), Dalmaçya doğumlu heykeltıraş ve madalyoncudur. Hırvatistan'da Frane Vranjanin olarak da bilinir.
Yaşamı ve eserleri

Laurana (La Vrana) Venedik Dalmaçya'sında Zara yakınlarında Vrana'da (günümüzde Hırvatistan'da Zadar) doğmuştur.
Bir heykeltıraşın yanında çıraklık yaptıktan sonra Napoli'de solo kariyerine başladı. Burada Aragon Kralı V. Alfonso için Castel Nuovo zafer takını yapan bir heykeltıraş ekibine katıldı. Alfonso'nun ölümünden sonra (1458) Aix-en-Provence'a Anjou'lu I. René'nin maiyetine çağrıldı. Eski Napoli kralı olan René, maiyetinde olanları temsil eden bir dizi bronze portre madalyon siparişi verdi.
1466 yılında 1471 yılına kadar Laurana Sicilya'da çalışır. Bu döneme ait eserleri arasında Mastrantonio Şapeli, Palermo'da S. Francesco Kilisesinde Pietro Speciale'nin mezarı, Sciacca'da St. Marguerite kilisesinin yan kapısı, Palermo Katedralinde Madonna ve Çocuk heykeli (1471)sayılabilir. Ayrıca şimdi Palermo'da Galleria Regionale Palazzo Abatellis'da bulunan ve Aragonlu Eleanor'u tasvir ettiği düşünülen Noto adlı bir büst de bu dönem çalışmalarındandır.
1471 yılında Napoli'ye dönerek Sta. Barbara Şapelinde Virgin (Bakire) heykelini yapar. 1474-1477 yılları arasında Laurana, akrabası Luciano Laurana'nın çalıştığı Urbino'da üç yıl geçirdi. Daha sonra tekrar Marsilya'ya gitti ve burada Marsilya Katedralinde küçük bir şapel inşa etti (1475-81). Bu Fransa'da tamamıyla Rönesans tarzında ilk yapıdır. Ayrıca St. Lazarus mermer sunağı da atölyesinde yapılmıştır.
Laurana Marsilya'da ya da Avignon'da 1502 yılında ölmüştür.
Genel bakış

15. yüzyılının en karmaşık ve en belirgin heykeltıraşlarındandır. Karmaşık olmasının nedeni değişen çeşitli kültürel komplekslerdeki aktiviteleri ve değişen etkilere maruz kalmasındandır. En iyi eserleri, atölye geleneğine uygun olarak diğer sanatçılarla ortak çalışması sonucu ortaya çıkmıştır. Portre büstleri 19. yüzyılın sonlarında bile özellikle ilgi çeken yaratıcı bir bireysellik ortaya koymaktadır. Her ne kadar stilistik gelişimini çizebilmek mümkün değilse de son dönemlerinde Fransa'da yaptığı eserleri İtalya'da yaptığı eserlerinde görülmeyen, kuzey realizminin etkilerini taşımaktadır.
St. Didier Kilisesinin 049 sunak parçası; Haçın Taşınması-Francesco Laurana
Hasret Sancısı

| --- | --- |
Hasret Sancısı filminin afişi
Yönetmen: Osman F. Seden
Yapımcı: Hürrem Erman
Senarist: Erdoğan Tünaş
Oyuncular: Ferdi Tayfur Çiğdem Tunç Nuri Alço Suzan Avcı Neriman Köksal Kadir Savun
Görüntü yönetmeni: Salih Dikişçi
Stüdyo: Erman Film
Cinsi: Sinema filmi
Türü: Macera, Dram
Renk: Renkli
Yapım yılı: 1982, Türkiye
Ülke:  Türkiye
Dil: Türkçe
Hasret Sancısı, Osman F. Seden'in yönettiği 1982 yapımı Türk filmidir. Senaryosunu Erdoğan Tünaş'ın yazdığı filmin başrollerinde Ferdi Tayfur, Çiğdem Tunç ve Nuri Alço oynamaktadır. Filmin yapımcılığını ise Hürrem Erman üstlenmiştir.
Demir Perde (film, 1951)

| --- | --- |
Film afişi
Yönetmen: Semih Evin
Yapımcı: Samuel Mardo
Senarist: Semih Evin
Oyuncular: Zeynep Sırmalı   Gürbüz Bora   Celal Balkır   Feridun Çölgeçen   Kemal Edige
Görüntü yönetmeni: Yoakim Filmerides
Stüdyo: Kale Film
Cinsi: Sinema filmi
Türü: Dram, Macera, Tarih
Renk: Siyah-beyaz
Yapım yılı: 1951
Ülke: Türkiye
Dil: Türkçe
Diğer adları: The Iron Curtain
Demir Perde, Semih Evin'nin yazıp yönettiği, Erich Maria Remarque'ın İnsanları Seveceksin adlı romanından uyarlanmış 1951 yapımı Türk filmi.
Konusu

Filmde, babasını öldüren jandarmadan kız kardeşiyle birlikte intikam alan bir üniversite öğrencisinin Bulgaristan'daki öyküsü anlatılır.
Oyuncular

Zeynep Sırmalı
Gürbüz Bora
Celal Balkır
Feridun Çölgeçen
Kemal Edige
Rahmi Kafadar
Kadri Ögelman
Kayahan Arıkan
Sarıbeyzade Aleko

| Aleksandros M>  Suço |
| --- | --- |
Αλέξανδρος Μ. Σούτσος
Doğum: 1781
Ölüm: 1807
Ölüm sebebi: İdam
Milliyet: Yunan
Vatandaşlık: Osmanlı İmparatorluğu
Meslek: Tercüman
Çocuk(lar): Mihail Suço
Aile: Suço ailesi

Aleksandros M. Suço (Yunanca: Αλέξανδρος Μ. Σούτσος Aleksandros M. Suços; 1781 –  23 Eylül veya 19 Ekim 1807), Suço ailesine mensup, Osmanlı'da Bâb-ı Âli için çalışan bir Fenerli Rum tercümandı.
Hayatı

Aleksandros M. Suço, Eflak ve Boğdan Prensi Drakozade Mihal Suço ve Sebastian Kalimaki'nin oğluydu.
Mihail Suço adında bir oğlu olmuştur.
Aleksandros Suço, 1802 yılında Bâb-ı Âli tercümanı oldu, 1807 yılında Osmanlı Padişah'ın emriyle idam edildi.
Ailesi

Sebastian (1800-1886), Nikolaos Mavros ile evlendi.
Gregori (1801-1829), Yunan general.
Konstantin (1804-1882), Rus subay, Maria-Sebastian Gikas ile evlendi ve 3 çocuğu oldu:
Smaragda (1840-1923), Gregori Lahovari ile evlendi.
Zoe (1842-1917), Leonidas Patsouris ile evlendi.
Michael (1841-1933), Arkeolog, numatolog, Romanya Akademisi üyesi. Maria Kantakuzenu-Magureanu ile evlendi.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| Önce gelen İskerlet Kalimaki | Bâb-ı Âli tercümanı 1807-1807 | Sonra gelen Aleksander Hançerli |
| g t Bâb-ı Âli tercümanları |
| --- | --- | --- |
| Tercümanlar |  Panayot Nikusios (1661–1673)  İskerletzâde İskender (1673–1709)  Nikolaye Mavrokordato (1689–1709)  Yenaki Mavrokordato (1709–1717)  II. Ligor Gika (1717–1727)  Aleksandru Matei Gika (1727–1740)  Yanaki Teodor Kalimaki (1741–1750, 1752–1758)  Matei Gika (1751–1752)  III. Ligor Gika (1758–1764)  Yorgi Karaca (1764–1765)  İskerlet Karaca (1765–1768, 1770–1774)  Nikolas Suço (1768–1769)  Mihal Rakoviça (1769–1770)  Aleksandır İpsilanti (1774)  Konstantin Moruzi (1774–1777)  Nikolas Karaca (1777–1782)  Drakozade Mihal Suço (1782–1783)  Aleksandros Mavrokordatos Firaris (1782–1783)  Aleksandru Kalimaki (1785–1788, 1794–1795)  Manuel Karaca (1788–1790)  Aleksandır Morozi (1790–1792)  Corc Moruzi (1792–1794, 1795–1796)  Konstantin İpsilantis (1796–1799)  Drakozade Aleko Bey (1799–1801)  İskerlet Kalimaki (1801–1806)  Aleksandros Suço (1802–1807)  Aleksander Hançerli (1806–1807)  Yoan Karaca (1807–1808, 1812)  Yanaki N. Karaca (1808)  Dimitraşko Morozbeyzade (1808–1812)  Panayot Moruzi (1809–1812)  Yakovos Argiropulos (1812–1817)  Mihal Suço (1817–1819)  Konstantin Moruzi (1821)  İstavraki Aristarhi (1821–1822)  |  |
| Aileler |  Gika  İpsilanti  Kalimaki  Karaca  Mavrokordat  Moruzi  Suço  |  |
| İlgili konular |  Tercüme Odası  Tersane tercümanı  |  |
  Kategori
Podocopida

Podocopida, Podocopa altsınıfına bağlı bir hayvan takımıdır.
Till the End of Time (film)

| --- | --- |
"Till the End of Time" filminin sinema afişi
Yönetmen: Edward Dmytryk
Yapımcı: Dore Schary
Senarist: Allen Rivkin   Niven Busch 'un romanından
Oyuncular: Dorothy McGuire Guy Madison Robert Mitchum
Müzik: Leigh Harline
Görüntü yönetmeni: Harry J. Wild
Kurgu: Harry W. Gerstad
Stüdyo: RKO Radio Pictures   Dore Schary Productions
Dağıtıcı: RKO Radio Pictures
Cinsi: Sinema filmi
Türü: Dram
Renk: Siyah-beyaz
Yapım yılı: 1946
Çıkış tarih(ler)i: 23 Haziran 1946, New York
Süre: 105 dakika
Ülke:  ABD
Dil: İngilizce
Diğer adları: They Dream of Home (ABD)  Anime ferite (İtalya)   Hasta el fin del tiempo (İspanya)
Till the End of Time, 1946 ABD yapımı dramatik filmdir.
Senaryosunu Niven Busch'un They Dreamed of Home (Yuvalarını Düşlediler) adlı romanından Allen Rivkin'in uyarlayıp yazdığı filmi Edward Dmytryk yönetmiş, başlıca rollerinde Dorothy McGuire, Guy Madison ve Robert Mitchum oynamışlardır.
II. Dünya Savaşı sona erdikten sonra evlerine dönen üç Amerikalı savaş gazisinin sivil hayata uyum sağlamada yaşadıkları zorlukların anlatıldığı bu film çoğunlukla ve yanlış olarak Samuel Goldwyn'in Hayatımızın En Güzel Yılları (The Best Years of Our Lives) filminin bir devamı veya bölümü zannedilmekteydi, çünkü konuları arasında büyük bir benzerlik vardı. William Wyler'ın yönettiği söz konusu o film de aynı yıl çevrilmiş ve tam 7 dalda Oscar ödülü kazanmıştı. "Till the End of Time" ise bu filmden birkaç ay önce gösterime verilmişti ama diğer filmin gölgesinde kalmıştı.
"Till the End of Time" 'ın en unutulmaz sahnesi olan final sahnesi sonradan yönetmen Edward Dmytryk'le birlikte filmin senaristi ve yapımcısının da epeyce başını ağrıtmıştı. Savaştan hemen sonra gösterime giren film önceleri Amerikan yanlısı ve yurtsever filmler kategorisine sokulurken, daha sonra anti-komünist bağnazlar tarafından anti-Amerikan bir film olarak ilan edilmişti ve yönetmenin Amerikan Karşıtı Faaliyetleri İzleme Komitesi'nde (HUAC) ifade vermesine neden olmuştu.
Oyuncu kadrosu

| Aktör/Aktris | Rolü |
| --- | --- |
Dorothy McGuire: Pat Ruscomb
Guy Madison: Cliff W. Harper
Robert Mitchum: William J. Tabeshaw
Bill Williams: Perry Kincheloe
Tom Tully: C.W. Harper
William Gargan: Çavuş Gunny Watrous
Jean Porter: Helen Ingersoll
Johnny Sands: Tommy Hendricks
Loren Tindall: Pinky
Ruth Nelson: Amy Harper
Selena Royle: Mrs. Kincheloe
Harry von Zell: Scuffy
Richard Benedict: Idaho'lu genç
Film hakkında notlar

Bu filmle, aynı yıl çevrilen William Wyler filmi "The Best Years of Our Lives" (Hayatımızın En Güzel Yılları) konuları açısından benzerlikler taşımaktadırlar. Wyler'ın filmi tam 7 Oscar almıştı.
Fimin tema müziği, filmle aynı adı taşıyan "Till The End of Time" Frédéric Chopin'in  Polonez'inden esinlenilerek Ted Mossman ve Buddy Kaye tarafından yazılıp bestelenmiştir.
Film bir roman uyarlamasıdır. Niven Busch'un "They Dream of Home" adlı romanından uyarlanmıştır.
Hronos

Zaman tanrısı Chronos, melek gibi kanatlarıyla Friedhof IV der Gemeinde Jerusalems- und Neue Kirche'de Georg Wolff'un mezarı üzerinde uyuyor. Heykeltıraş: Hans Latt, yaklaşık 1904
Khronos (Yunanca: Χρόνος), Yunan mitolojisinde zaman kavramının kişileştirilmiş halidir. Bu kavram sıklıkla Zeus'un babası Titan Kronos ile karıştırılmaktadır. Söz konusu mefhum Zurvanizm inancındaki Zurvan ile de benzerlik göstermektedir. Keza daha sonra Avrupa'da elindeki tırpanıyla resmedilen Zaman Baba ikonografisinin doğuşuna da Khronos ilham vermiş olmalıdır.
Konuyla ilgili yayınlar

Ayyıldız, Esat. “Klasik Arap Şiirinde Zaman Olgusu ve Kökeni” 25 Nisan 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi 22/1 (Mart 2022), 67-97. https://doi.org/10.33415/daad.1037608 25 Nisan 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Kaynaklar

↑  Ayyıldız, Esat. “Klasik Arap Şiirinde Zaman Olgusu ve Kökeni” 25 Nisan 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi 22/1 (Mart 2022), s. 77.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 119242443  VIAF: 52494729
Öteki Kadın

Soldan sağa Kate Upton, Cameron Diaz, Leslie Mann
Öteki Kadın (İngilizce özgün adıyla The Other Woman), Nick Cassavetes tarafından yönetilen ve Melissa Stack tarafından yazılan, 2014 yapımı Amerikan komedi filmi.
Oyuncular

Cameron Diaz (Carly Whitten)
Leslie Mann (Kate King)
Kate Upton (Amber)
Nikolaj Coster-Waldau (Mark King)
Taylor Kinney (Phil Hampton)
Nicki Minaj (Lydia)
Don Johnson (Frank Whitten)
David Thornton (Nick)
Olivia Culpo (Raven-Haired Beauty)
Radio Man (Craig Castaldo)
Hasılat

Film, 25 Nisan 2014 tarihinde 3.205 sinema salonunda Kuzey Amerika'da 1 numaradan açıldı ve üç gün boyunca 24,7 milyon dolarlık kazançla hafta sonu gişesinin zirvesine çıktı. Yapım bütçesi 40 milyon $ iken, ABD ve Kanada'da 83,9 milyon $ ve diğer bölgelerde 112,8 milyon $ ile dünya çapında toplam 196,7 milyon $ hasılat yaptı.
Almanya millî futbol takımı

Almanya millî futbol takımı, Almanya'yı ulusal seviyede temsil eden futbol takımıdır. Futbolda dünyanın en başarılı millî takımları arasında yer alır. Almanya millî futbol takımı, Dünya Kupası'nı 4 kez kazanma başarısını göstermiştir. Ayrıca, 3 kez Avrupa Şampiyonası'nı kazanarak Avrupa'nın en güçlü takımlarından biri olmuştur.
Tarihi

II. Dünya Savaşı sırasında, çoğu oyuncusu silahlı kuvvetlere katılmak zorunda kalan Almanya millî futbol takımının maçları askıya alındı. Eylül 1939 ve Kasım 1942 arasında 30 uluslararası maç oynamıştır. Millî takım oyuncuları çoğu en tehlikeli savaş hizmetinden dolayı futbolcu korumaya çalışan sempatik hava kuvvetleri yetkilisinin çabalarıyla Rote Jäger olarak teknik direktör Herberger'in altında toplandılar.
1954 yılında İsviçre'de düzenlenen FIFA Dünya Kupası finalinde Macaristan'ı 3-2 yenerek tarihinde ilk defa Dünya'nın En Büyüğü olan Almanya, 1972 Avrupa Şampiyonası ve 1974 FIFA Dünya Kupası'nda da mutlu sona ulaşan takımdır. 1980 Avrupa Şampiyonası'nı da müzesine götüren Panzerler, 1990 yılında İtalya'da FIFA Dünya Kupası'nda Arjantin'i yenerek 3. kez Dünya Şampiyonu oldular. 1996 yılında İngiltere'de düzenlenen Avrupa Şampiyonası'nda yarı finalde İngiltere'yi, finalde altın golle Çek Cumhuriyeti'ni deviren Almanlar son Avrupa kupasını orada aldı. 2002 FIFA Dünya Kupası'nda finale kadar yükselen Panzerler finalde Brezilya'ya yenilmekten kurtulamadı.
Evsahipliğini yaptığı 2006 FIFA Dünya Kupası'nda yarı finale kadar çıkan Panzerler, yarı finalde İtalya'ya 2-0 yenilerek final şansını kaybetti. Portekiz'nı 3-1 ile geçerek Dünya Üçüncüsü oldu.
Güney Afrika'da düzenlenen 2010 FIFA Dünya Kupası'nda yine yarı finale kadar fırtınalı bir şekilde çıkan ve Arjantin 'e ve İngiltere'ye 4 atan Panzerler yarı finalde İspanya 'ya 1-0 yenilmiş ve üçüncülük maçında Uruguay'ı 3-2 yenerek üçüncü olmuştur.
Brezilya'da düzenlenen 2014 FIFA Dünya Kupası'nın final maçında Arjantin'i uzatmalarda 1-0 mağlup ederek 4. FIFA Dünya Kupası şampiyonluğuna ulaştı. Almanya, aynı zamanda, Amerika kıtalarında FIFA Dünya Kupası kazanan ilk Avrupa ülkesi oldu. Yarı finalde ev sahibi Brezilya'ya karşı aldıkları 7-1 lik skor kupanın unutulmaz maçlarından biri olmuştur.
Stadyum

Almanya'nın ulusal bir stadı bulunmamaktadır. Millî takım maçları ülkedeki çeşitli stadyumlarda oynanır.
millî takım maçları çoğunlukla Berlin Olimpiyat Stadyumu'nda yapmaktadır. Statta 74.500 koltuk bulunmaktadır.
Yayın

Almanya'nın eleme ve hazırlık maçlarını ARD ve ZDF yayınlamaktadır.
Başarılar > Millî takım

FIFA Dünya Kupası
Şampiyonluk (4): 1954, 1974, 1990, 2014
İkincilik (4): 1966, 1982, 1986, 2002
Üçüncülük (4): 1934, 1970, 2006, 2010
Dördüncülük (1): 1958
Avrupa Futbol Şampiyonası
Şampiyonluk (3): 1972, 1980, 1996
İkincilik (3): 1976, 1992, 2008
Yarı final (3): 1988, 2012 2016
FIFA Konfederasyonlar Kupası
Üçüncülük (1): 2005
U.S. Cup
Şampiyonluk (1): 1993
Başarılar > Olimpiyat takımı

Yaz Olimpiyatları'nda futbol
Bronz Madalya (1): 1988
Turnuva tarihi

Şampiyon    İkincilik    Üçüncülük    Dördüncülük    Yükseldi   Aynı ligde kaldı   Düştü     Finaller ev sahibi
Turnuva tarihi > FIFA Konfederasyonlar Kupası tarihi

| Yıl | Tur | Derece | O | G | B | M | AG | YG |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
 1992: Katılmadı
 1995: Elemeleri geçemedi
 1997: Katılmadı
|  1999 | Grup aşaması | 5. | 3 | 1 | 0 | 2 | 2 | 6 |
 2001: Elemeleri geçemedi
 2003: Katılmadı
|  2005 | 3.lük Maçı | 3. | 5 | 3 | 1 | 1 | 15 | 11 |
 2009: Elemeleri geçemedi
 2013: Elemeleri geçemedi
|  2017 | Şampiyon | 1. | 5 | 4 | 1 | 0 | 12 | 5 |
| Toplam | Şampiyon (1 kez) | 3/10 | 13 | 8 | 2 | 3 | 29 | 22 |
Personel

| Görev | İsim |
| --- | --- |
Teknik direktör:  Julian Nagelsmann
Yardımcı antrenör:  Mads Buttgereit
Yardımcı antrenör:  Benjamin Glück
Yardımcı antrenör:  Sandro Wagner
Kaleci antrenörü:  Michael Fuchs
Kaleci antrenörü:  Andreas Kronenberg
Fitness antrenörü:  Nicklas Dietrich
Atletik antrenörü:  Krunoslav Banovcic
Doktor:  Tim Meyer
Sportif Direktör:  Rudi Völler