Suriye tarihi
Modern tarih > Hafız Esad yönetimindeki Suriye (1970-2000)

İktidara geldikten sonra Hafız Esad, hükümeti için örgütsel bir altyapı oluşturmak ve kontrolü sağlamlaştırmak için hızla harekete geçti. Esad'ın Arap Sosyalist Baas Partisinin Geçici Bölge Komutanlığı, Baas Partisi'nin 87 sandalye aldığı 173 üyeli bir yasama organı olan Halk Meclisini aday gösterdi. Kalan koltuklar "halkçı örgütler" ve diğer küçük partiler arasında bölündü. Mart 1971'de parti bölge kongresini yaptı ve Esad başkanlığındaki 21 üyeli yeni bir Bölge Komutanlığı seçildi.
Aynı ay, Esad'ın 7 yıllık bir dönem için cumhurbaşkanı olarak onaylanması için ulusal bir referandum düzenlendi. Mart 1972'de, hükûmetinin tabanını genişletmek için Esad, Baas Partisi liderliğindeki bir partiler koalisyonu olan Ulusal İlerici Cepheyi kurdu ve Suriye'nin 14 vilayetinin her birinde yerel meclisler kurmak için seçimler yapıldı. Mart 1973'te, yeni bir Suriye Anayasası yürürlüğe girdi ve kısa bir süre sonra Halk Meclisi için yapılan parlamento seçimleri, 1962'den bu yana bu tür ilk seçimler oldu. 1973 Anayasası, Suriye'yi İslam'ın çoğunluk dini olarak kabul edildiği laik bir sosyalist devlet olarak tanımladı.
6 Ekim 1973'te Suriye ve Mısır, İsrail'e sürpriz bir saldırı düzenleyerek Yom Kippur Savaşı'nı başlattı. Yoğun çatışmaların ardından Suriyeliler Golan Tepeleri'nde püskürtüldü. İsrailliler, 1967 sınırlarının ötesine geçerek Suriye topraklarının daha derinlerine girdiler. Sonuç olarak İsrail, İsrail işgali altındaki toprakların bir parçası olarak Golan Tepeleri'ni işgal etmeye devam ediyor. 1975'te Esad, İsrail'in "işgal altındaki tüm Arap topraklarından" çekilmesi karşılığında İsrail ile barış yapmaya hazır olacağını söyledi.
1976'da Suriye Ordusu statükonun korunmasını ve Maruni Hristiyanların iktidarda kalmasını sağlamak için Lübnan İç Savaşı'na müdahale etti. Bu, otuz yıllık bir Suriye askeri işgaline dönüşen olayın başlangıcıydı. Lübnan'da, Refik Hariri, Kemal Canbolat ve Beşir Cümeyyil'e yönelik suikast suçlamaları da dahil olmak üzere birçok suç, bugüne kadar kanıtlanmamış olmasına rağmen, Suriye güçleri ve istihbarat servislerine atfedildi. 1981'de İsrail, Golan Tepeleri'ni ilhak ettiğini ilan etti. Ertesi yıl İsrail; Lübnan'ı işgal etti, Suriye Ordusuna saldırdı ve onu çeşitli bölgelerden çekilmeye zorladı. Lübnan ve İsrail 1983'te düşmanlıkların sona erdiğini açıkladığında, Suriye güçleri Lübnan'da kaldı. Suriye, vekil milislerin yaygın kullanımıyla İsrail'in Güney Lübnan'ı ele geçirmesini engellemeye çalıştı. Esad, Beyrut'ta ateşkesi uygulamak için 1987'de ikinci kez Lübnan'a asker gönderdi.
Suriye destekli Taif Anlaşması nihayet 1990'da Lübnan iç savaşını sona erdirdi. Ancak Suriye Ordusunun Lübnan'daki varlığı 2005 yılına kadar devam etti ve Lübnan siyaseti üzerinde güçlü bir etki yarattı. Lübnan'ın sevilen eski Başbakanı Refik Hariri'nin öldürülmesinden Suriye sorumlu tutuldu ve Suriye'ye güçlerini Lübnan'dan çekmesi için baskı yapıldı. 26 Nisan 2005'te Suriye güçlerinin büyük bir kısmı Lübnan'dan çekildi, ancak istihbarat ajanlarından bazıları kaldı ve bu, uluslararası tepkileri daha da artırdı.
Yaklaşık bir milyon Suriyeli işçi, savaştan sonra ülkenin yeniden inşasında iş bulmak için Lübnan'a gitti. 1994 yılında Lübnan hükûmeti tartışmalı bir şekilde ülkedeki 200.000'den fazla Suriyeliye vatandaşlık verdi. (Bu konular hakkında daha fazla bilgi için Lübnan demografisine bakın)
Açık muhalefet bastırılmış olsa da hükûmet eleştirmenleri hâlâ vardı. Ancak 1970'lerin sonlarında Baas programının laik değerlerini reddeden ve Nusayrilerin yönetimine karşı çıkan köktendinci Sünni Müslümanlardan ciddi bir meydan okuma çıktı. İran'daki İslam Devrimi'nden sonra Müslüman gruplar Halep, Humus ve Hama'da ayaklanmalar çıkardılar ve 1980'de Esad'a suikast girişiminde bulundular. Buna karşılık Esad, Suriye'nin İslam'a bağlılığını vurgulamaya başladı. İran-Irak Savaşı'nın başlangıcında, Eylül 1980'de Suriye, Irak ve Suriye'deki Baas liderleri arasındaki geleneksel rekabete uygun olarak İran'ı destekledi. Merkezi Hama'da bulunan baş muhafazakar Müslüman Kardeşler, nihayet Şubat 1982'de şehrin bazı bölgelerinin topçu ateşi ile vurulması ve çoğu sivil olmak üzere 10.000 ile 25.000 arasında kişinin ölü veya yaralı kalmasıyla ezildi (bkz. 1982 Hama Katliamı). Hükûmetin Hama'daki eylemleri "muhtemelen modern Orta Doğu'da herhangi bir Arap hükümetinin kendi halkına karşı yaptığı en ölümcül eylem" olarak tanımlanıyor. O zamandan beri, hükûmet karşıtı faaliyetlerin halka açık tezahürleri sınırlı kaldı. Hafız Esad, zamanın baskısının ortasında, laik ve liberal muhalefeti de bastırdı, avukat ve eski yargıç Heysem el-Melih, siyasi lider Riyad el-Türk, yazar Ekrem el-Bunni ve şair Muhammed el-Maghut gibi önde gelen Suriyeli şahsiyetleri hapse attı ve işkenceye maruz bıraktı.
Irak 1990'da Kuveyt'i işgal ettiğinde, Suriye Irak'a karşı ABD liderliğindeki koalisyona katıldı. Bu, ABD ve diğer Arap devletleriyle ilişkilerin gelişmesini sağladı. Suriye, Ekim 1991'de Madrid'deki çok taraflı Güneybatı Asya Barış Konferansı'na katıldı ve 1990'larda İsrail ile doğrudan müzakerelerde bulundu. Bu müzakereler Golan Tepeleri meselesi yüzünden başarısız oldu ve Başkan Hafız Esad'ın Mart 2000'de Cenevre'de o zamanki Başkan Bill Clinton ile görüşmesinden bu yana doğrudan Suriye-İsrail görüşmeleri gerçekleşmedi.
1994 yılında, babasının halefi olması muhtemel olan Esad'ın oğlu Basil Esad, bir trafik kazasında öldü. Esad'ın kardeşi Rıfat Esad, 1998'de başkan yardımcısı "görevinden alındı". Böylece 2000 yılında Hafız Esad öldüğünde, ikinci oğlu Beşşar Esad halefi olarak seçildi.