Thermidor Gericiliği
Gericilik kavramıyla ilişkisi

9 Thermidor olayları devrimci süreçte bir dönüm noktası oldu. Bunu takip eden Thermidor rejimi, Robespierre ve müttefiklerinin yanı sıra Paris Komünü'nün yetmiş üyesiyle birlikte idam edilmesinin ardından pek çok isyanla karşı karşıya kalarak sevilmeyen bir rejim olduğunu kanıtladı; bu, Paris'te şimdiye kadar gerçekleşen en büyük toplu idamdı. Bu durum Fransa'da çok kırılgan bir duruma yol açtı.
Robespierre'e yönelik düşmanlık onun idam edilmesiyle ortadan kalkmadı. Bunun yerine halk, Robespierre ile herhangi bir şekilde ilişkisi olanları, yani Jakoben Kulübü'nün birçok üyesini, destekçilerini ve geçmişte devrimci olduklarından şüphelenilen kişileri suçlamaya karar verdi. Bu gruplara yönelik katliam "Beyaz Terör" olarak bilinir ve kısmen yeni hükûmet tarafından organize edilen Muscadin grubu tarafından gerçekleştirilir.
Hedef alınan bu grupların üyeleri genellikle hapishane katliamlarının kurbanı oldular ya da Terör Dönemi sırasında karşı devrimcilere sağlanan koşullara genel olarak benzer koşullarda, adil yargılama olmaksızın yargılandılar. Aynı zamanda ekonomi politikaları da yüksek enflasyonun önünü açtı. Nihayetinde iktidar, Kasım 1795'te (Fransız Devrim takviminin III. yılında) beş kişilik bir yürütme organına devredildi.[sayfa belirt]
Thermidor rejimi, Robespierre ve Saint-Just'a karşı komplo kuran Montagnardların geri kalanını bile iktidardan dışladı. 1795'teki "Beyaz Terör", neredeyse tamamı siyasi solda yer alan çok sayıda kişinin hapse atılması ve birkaç yüz kişinin idam edilmesiyle sonuçlandı. Bu sayılar önemli olmakla birlikte, 40.000'den fazla kişinin ölümüne neden olan bir önceki Terör Rejimi ile ilişkili olanlardan oldukça küçüktü. Birçok infaz yargılama olmaksızın gerçekleşti.[sayfa belirt]
29 Temmuz'da Thermidor'un galipleri Paris Komünü'nün yetmiş üyesini idama mahkûm etti; ardından Komün konvansiyona tabi oldu.
Fransız siyasetinin yeniden düzenlenmesinin bir parçası olarak, terör uygulayıcıları sicillerini savunmaya çağrıldı; Tallien, Barras, Fouché ve Fréron gibi bazıları liderliğe yeniden katıldı. Billaud-Varenne, Collot d'Herbois, Barère ve Vadier gibi diğerleri Güney Amerika'da sürgün cezasına çarptırıldı, ancak son ikisi tutuklanmaktan kurtulmayı başardı. Birçok Jakoben kulübü kapatıldı. İbadet özgürlüğü önce Vendée'ye, daha sonra da tüm Fransa'ya genişletildi. 24 Aralık 1794'te Maksimum (fiyatlar ve ücretler üzerindeki kontroller) kaldırıldı. Hükûmet daha fazla karar çıkararak bu enflasyonist hareketi şiddetlendirdi.[kaynak belirtilmeli]
Nisan ve Mayıs 1795'te radikalleri destekleyen protestolar ve ayaklanmalar patlak verdi ve 20 Mayıs'ta ayaklanmacı bir grubun kongreyi işgal etmesiyle sonuçlandı. Kongre 22 Mayıs'ta Pichegru komutasındaki birliklerin Faubourg St-Antoine'ı kuşatması ve silahlı isyancıları teslim olmaya zorlamasıyla karşılık verdi. Mayıs ve Haziran 1795'te, Jakobenlerin kurban olduğu ve yargıçların "Ilımlılar" olduğu bir "Beyaz Terör" dönemi hüküm sürdü. Fransa genelinde Eylül Katliamları tekrarlandı; ancak bu kez kurbanlar Terör'ün hapisteki görevlileriydi. Paris'te Kralcı duygulara açıkça müsamaha gösteriliyordu.
Bu dönemde Fransız orduları Hollanda'yı istila ederek Batavya Cumhuriyetini kurdu, Ren'in bir bölümünü işgal etti ve İspanya, Prusya ve bazı Alman Devletlerini teslim olmak zorunda bırakarak konvansiyonun prestijini artırdı. III. Yıl Anayasası olarak adlandırılan yeni bir anayasa 22 Ağustos 1795'te hazırlandı ve 1793 anayasasının bazı demokratik unsurlarını hafifleterek, memurların seçimi için bir seçim kurulu, iki meclisli bir yasama organı ve mevcut iktidar sahiplerini korumak için tasarlanmış diğer hükümler oluşturdu. 5 Ekim'de (13 Vendémiaire) Kraliyet yanlılarının başını çektiği bir isyan kongreye meydan okudu. İsyani General Napolyon Bonapart liderliğindeki birlikler tarafından bastırıldı. 25 Ekim'de Konvansiyon kendini feshettiğini ilan etti ve 2 Kasım 1795'te yerini Direktuvara bıraktı.[kaynak belirtilmeli]