stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Hekla
Patlama geçmişi > 1947–1948 patlamaları > Patlama öncesi

1947 patlama uygun Heklason patlama 1104 yılından bu yanaen uzun uyuyan döneminden beri bir yüzyıldan fazla oldu. Patlama önce yanardağ çevresinde görünür olmuş, ama olağanüstü bir şey fark edilmemiştir. Patlama yüksek bir kükreme ile 3 dk ±06:41'de oluştu. Sonraki patlamalar İzlanda boyunca duyulmuş olabilir. 06:50'de bir deprem, Mercalli Ölçeğine göre 6 olan ve sırtta bir 4 km fissür kaplı kadar patlama şiddetini artırdı. Sonra ilk saat boyunca patlama oldu. Gelen patlama bulutu 07:08 30 km yüksekliğe kadar yükselmiş olan. Pomza ilk 07:10'da yanardağa indi ve 3–10 cm tabaka oluşuncaya kadar kül düşmeye devam etti. Vatnafjöll ve Hekla arasında kalın bir metre tefra kadar bir tabakası bu daha büyük bir çapa sahip bombaları gibi çökelmiştir. 50 m²'lik alanları ile bomba bir kilometre uzaklıktaki yamaçlara düştü. Patlama başladı 51 saat sonra kül Finlandiya'da görüldi. Bu süre içinde patlama yerinden 2860 km uzakta olan Helsinki'ye kül düştü.
Patlama ilk 30 dakika içinde volkanın üretim oranı sonraki yarım saat boyunca 22.000 m³ - 1 bırakarak, 75.000 m³ - 1 idi. İlk aşama kara ve deniz 3.130 km²'lik katı kaya 4,5 × 107m3, denk, volkanın 0,18 km³'lük üretti. 98 çiftlikler patlama tarafından tahrip edildi. Ancak 1970 yılında sadece 2 çiftlik vardı.Temmuzsonunda yaklaşık 1000 adam büyük bir gönüllüçaba ileYanardağı temizlemek için seferber oldu. Patlama ilk 20 saat içinde yaklaşık 3.500 m³ - 1 lavfissür çeşitli dallarında bölünerek ve 12–15 km²'lik üretilmiştir. İkinci gününde sekiz ayrı patlama sütunlar çarpıyordu. 860 m çapında bir krater lav sabit akış üreten Lava Crater (Hraungígur) denir. (Axlargígur) Omuz Crater adlı başka bir kraterden duman göründü. Sıkıştırma dalgaları yarattığı yüksek sesle patlama ile her 10 s birlikte bir duman sütunu üretti. Dördüncü, beşinci ve altıncı gün ile patlama büyük ölçüde azalmış ve sadece omuz ve zirve kraterler patlamaya devam etti.
Patlama geçmişi > 1947–1948 patlamaları > Patlama sonrası

Patlama 09-12 Nisan gelen gücü artmış ve daha sonra 28 Nisan'da tekrar azalmış. 3'te volkan onun kraterler ani patlamalarla lav dışarı atarak durdu ve bu düşük bir erken etki ile Haziran'a kadar, sürekli olarak uzun süre volkanın kül püskürteni değiştirildi. 12 Eylül'de Omuz Krateri'nin üstünde 960 m çevresi olan ve Zirve Krateri'ne en yüksek noktasında, sırt üstü 90 m, 700 m çevresi vardı. Sandy volkanın kül ve dumanda gündüz bile karanlıktı. Mayıs ve Haziran aylarında küller İzlanda üzerinde düştü. Yanardağ otlayan koyunların florla zehirlenmesine neden oldu. Patlamaaltı ay sonra durmuştu. Lav akışı 21 Nisan 40 km² kaplı olan 13 ay sonra ve 100 m maksimum derinliği ile durduruldu. Üretilen lav yatakları esas lav türü withPāhoehoe ve lav bir budella (lav tüpleri) alanlar vardı. Nisan ve Mayıs ayında toprağa çatlaklardan yayılan 1948 CO2 Hekla 15 koyun ve bâzı vahşi hayvanlar ve kuşlar ölüm çukurların da toplandı.
Patlama geçmişi > 1970

Hekla 1970 patlama 5 Mayıs 1970 tarihinde 21:23'te başladı ve 5 Temmuz yılına kadar sürdü. Bu çoğunlukla yanardağ kuzeybatı, 40.000 km² lik bir alan üzerinde biriken 18,5 km² lik alanı ve volkanın 6,6×107m³ kapsayan lav 0,2 km³'lük kül üretti. Ana Hekla fissür sadece uzak güneybatı ucunda, patlama en yakın diğer çatlamalar oldu.Patlama 20 Mayıs'ta, 10 Mayıs GGB ve Hlídargígar durdu ama yeni bir çatlak aynı gün açıldı ve lav 5 Temmuz kadar bu akıyordu.Lav 1947 patlama daha sonra üretilen lav benzer andezit içeren olivin oldu.
Patlama geçmişi > 1970 > Patlama öncesi

Patlama öncesi kar erimesi normalden daha fazla miktardayanardağın ısındığınıbelirterek gerçekleşmişti. Yer titredi ve dört büyük deprem oldu, patlama akşam 20:48 'da başladı. 15 km uzaklıkta, 09:35'te kişiler tahliye edilmeye başlandı. Lava Crater altında başlayan 500 m uzunluğunda çatlak açıldı ve lav çeşmeler ve diğer lav akıntıları oradan fışkırdı. Patlama sırasında ortaya çıkan kül bulutları fırtınaya neden oldu. Volkanın gökyüzü ve yeri siyah oldu bu siyah rüzgâr tarafından kuzeye nakledildi.
Patlama geçmişi > 1970 > Patlama sonrası

05:30 saat lav akışı uzun sürdü. Birçok lav bombalarıana kraterinin yakınlarında bulundu, bir 6 m²'lik bir alanı ve 12 ton muhtemel ağırlık vardı.Ksenolitkraterler tarafından üretilen malzemenin yaklaşık %2 oluşturuldu. Bunlar bazalt, andezit ve tortul kaya gibi kaya türleri vardı.
Patlama 2500 m yüksekliğe ulaştı 20 Mayıs'ta durdu patlama şiddeti daha sonra yavaş yavaş azaldı. Lav alanı sonra 5,8 km² lik bir alanı vardı. Daha sonra o gün 900 m uzunluğunda yarık kuzeyana Hlídargígar krater 1 km açıldı. O gece 17 lav çeşmelerinin yüksekliği 20–50 m içeriyordu. Lav, kuzey krater duvarında kesildi. Lav Haziran'ın ortasına kadar kendi tabanından aktı. 5 Temmuz ile patlama sona erdi.
Patlama geçmişi > 1980 and 1981

Bu VEI3 patlama 17 Ağustos 1980 tarihinde 13:28'da başladı ve 20 Ağustos 1980 yılına kadar sürdü. Fissür 7 km uzunluğu boyunca açıldı. Patlama başlamasından kısa bir süre önce buhar sütunu üretti, sonunda patlama sütun 15 km yüksekliğe ulaştı. Lava başlangıçta fissür diğer kısımlarına yayılmasını ve çevresinde 24 saat içinde 22 km² lik bir alanı kapsayan, yakın zirveye üretilmiştir. Bu önceki patlama bu yanakısa sürede hem de alışılmadık bir patlama oldu önceki püskürmeleri iki yıl yerine sadece üç gün iki ay sürdü. Önceki yılın patlamanın devamı olarak kabul edilmektedir. 1981 patlaması, 9 Nisan 1981 tarihinde 03:00'da başladı, iki VEI vardı ve 16 Nisan 1981 yılına kadar süren, lav 3×107 m³ üretti.
Patlama geçmişi > 1991

Daha büyük bir patlama (VEI 3) 0,15 lav km³'lük ve iki volkanın ×107 m³ üreten 17 Ocak 1991 tarihinden itibaren 11 Mart 1991 oluştu. Kükürt kokuları ve deprem öncesinde patlama edildi 3 saat içinde kıyıları boyunca kuzey-kuzeydoğu 200 km'den fazla seyahat etmiş 10 dakika içinde 11–5 km yükseklikte ulaşan kül bulutu üreten bir Plinian patlama olarak başladı.Patlama sonra akımları sonunda 6–7 m ortalama derinliği 23 km² lik bir alanı kaplayan, andezit lav üreten hızla taşındı.Heklugja fissür ve diğer çatlaklar başlangıçta parçası lav çeşmeler yüksekliği 300 m ulaşan patlak verdi.İkinci gün etkinlik ana krater oluşturduğu bir fissür ama hepsi durdu. Bu iki gün boyunca 800 m³-1 lav üretilmiş, patlama çoğu için 1 m³-1 ve 14 m³-1 arasında yavaşlıyor. Bu düşük viskoziteli lav yaklaşık 54 %bir SiO2 içeriğine sahipti.
Patlama geçmişi > 2000

En son patlama da 26 Şubat 2000 tarihinde 18:18 'da başladı, 8 Mart'a kadar sürdü, nispeten kısa oldu. Bu 0,189 km³ DRE/0,29 km³ ve volkanın 107 m³ hacmi lav üreten bir VEI3 patlama oldu. Patlama dört aşamadan geçti :
İlk patlayıcı sahne
Ateş çeşmeler
Strombolian patlama
PatlamalarıLav
Efüzyon
Püskürme faaliyeti, ilk bir saat içinde maksima çıktı ve ilk gece Hekla üzerinde fissür 6–7 km'lik bir uzunluğa açmıştı. Bütün sütun neredeyse 15 km ve kül yüksekliğe yükseldi. Bu patlama sırasında, volkanik olayların en tehlikelisini üreten ve insanların aciz olduğu kabul edilmişti. 2003 yılı Ocak ayında ise, Reykjavik'te Norvol Enstitüsü'nden bir ekip, Dr. Ármann Höskuldsson önderliğinde, onlar dağ tarafı aşağı uzanan, yaklaşık 5 km uzunluğunda bir piroklastik akıntı izi bulunduğunu bildirdi.
Fauna ve flora

Hekla bölgesi bir zamanlar ormanlık idi. Orman ve bazı otları çok daha esnek, düşük bitki örtüsü daha çok duyarlı ancak insan yerleşimi ve volkanik faaliyetin kombine etkisi erozyona dengesiz bir yüzey bıraktı. Hekluskógar, 90.000 ha ağaçlandırılması projesi toprak gübreleme ve çim ekimi ile başlayan, Hekla yamaçlarında ormanlık önceden mevcut huş ve söğüt için çalışıyor. Bu, volkanik kül geniş alanlar, yavaş drenaj oranları ve dolayısıyla su erozyonu, rüzgâr erozyonu ile azaltmaya yardımcı ve sonuçta biyolojik çeşitliliği artacaktır. Avrupa'da kendi türünün en büyük ağaçlandırma olduğunu. Bir patlamanın ardından hemen hemen tüm yeni lav akıntıları üzerinde 'güvenli siteler' kalın 50 yıl içinde 20 cm homojen bir katman kadar genişleyen 20 yıl içinde yosunlar tarafından kolonize edilmiştir
Spor ve Rekresyon

Hekla yürüyüş için popüler bir yerdir. En son patlama sonrasında yolu üç ila dört saat alarak yürüyüş ile zirveye en iyi şekilde gidilir. İlkbaharda kayak, kraterin ağzı çevresinde kısa yollarda mümkündür. Yaz aylarında orada kolay krater ağız çevresinde de vardır ve kışın üst Snowcat'e mümkündür. Volkandan 30 km daha doğuya yolcu otobüsleri kullanarak ulaşılabilir ve bölgede çiftlikleri kalmak veya kamp mümkündür. Bir ziyaretçi merkezi, Leirubakki Çiftliği Hekla Merkezi, 2007 yılında açılmıştır.
Konuyla ilgili yayınlar

Thorarinsson, Sigurdur (1970). Hekla, A Notorious Volcano. trans. Jóhann Hannesson, Pétur Karlsson. Reykjavík: Almenna bókafélagið.
Detail of Abraham Ortelius' 1585 map of Iceland showing Hekla in eruption. The Latin text translates as "The Hekla, perpetually condemned to storms and snow, vomits stones under terrible noise".
Illustration from Olaus Magnus's Historia de gentibus septentrionalibus, book 2, 1555
A map of the volcanic systems of Iceland
Hekla beyond a snowy field of volcanic ash
Steam at the summit of Hekla
Main building of the replica of Stöng, which was buried under volcanic ash from the 1104 eruption
17 cm long volcanic bomb found in the lava-fields of Hekla
The flanks of Hekla
Hekla circa 1851
Hekla circa 1893
Hekla with Þjórsá in the foreground
Mount Hekla erupting in 1980. Seen from 4 km NE of the summit.
A summer 2009 view of Hekla from the side.
A lava field on Hekla in July 2000
Hekla'ya yakın yeri kolonize eden bitki örtüsü
Hekla yamaçlarında yürüyenler
Hekla Merkezi
Yari Dağı

| --- | --- |
槍ヶ岳
Yari Dağı

En yüksek noktası
Yükseklik: 3.015 m (9.892 ft) 
Listelenme: Japonya'nın 100 Ünlü Dağı
Koordinatlar: 36°20′31″K 137°38′51″D﻿ / ﻿36.34194°K 137.64750°D﻿ / 36.34194; 137.64750
Sıradağ: Hida Dağları
Tırmanma
İlk tırmanan: Banryū (28 Temmuz 1828)
Yari Dağı (Japonca: 槍ヶ岳, romanize: Yari-ga-take), Japonya'nın Chūbu bölgesinde bulunan bir dağdır. Dağ, Gifu ve Nagano prefektörlüklerinde yer almakta olup Hida Dağları ve Chūbu-Sangaku Millî Parkı'nın bir parçasıdır.
Yari Dağı, Japonya'nın 100 Ünlü Dağı'ndan biri olarak listelenmiştir.
Postmodernizm

Başlığın diğer anlamları için Postmodern (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
Postmodernizm, modernizmin sonrası ve ötesi anlamında bir tanımlama olarak kullanılmaktadır ve modern düşünceye ve kültüre ait temel kavram ve perspektiflerin sorunsallaştırılmasıyla ve hatta bunların yadsınmasıyla birlikte yürütülmektedir. 20. yüzyılın ortalarında ortaya çıkan postmodernizm; mimari, felsefe, edebiyat, resim gibi alanlarda kendini göstermiştir.
Bu kavram 1960'lı yıllardan itibaren kullanılmaktadır. 1979 yılında Jean François Lyotard "Postmodern Durum" adlı kitabıyla bir tartışma başlatmıştır. Teori alanında modernist sanat biçimleri ve uygulamalarından koptuğu iddia edilen bir dizi kültürel yapıyı tanımlayan mimarlık, felsefe, edebiyat, güzel sanatlar gibi alanlarda yeni kültür biçimlerin işaretleri olarak başlamıştır. Bu tartışmalar zamanla diğer birçok alana ve disipline de yansımıştır ve sonuçta bir bütün olarak modernitenin sorgulanmasına ve aşılması arayışına dönüşmüştür. Bununla birlikte postmodernizmi yeni bir tarihsel evre olarak anlamaktansa modernizmi kendi içinde bir aşama ya da özgül bir dönem olarak anlama çabaları da söz konusudur. Postmodernizm, bu anlamda kendine yönelik itiraz ve eleştirileri de içine alacak şekilde süregiden bir modernizm/modernite/modernlik soruşturması ve tartışması olarak görülmektedir. Postmodernizm, tek bir doğruyu reddederek gerçekliğin söylemler tarafından inşa edildiğini savunur.
Postmodernizmin tarihsel ve düşünsel çerçevesi

Çoklu yapısı ve karmaşık değerlendirilmeleriyle, "Postmodernizm tam olarak nedir?" sorusuna tek yanıt vermek mümkün değildir. Postmodernizm kimilerine göre, bir dönemin adıdır. Buna nazaran, söz konusu dönem "Postmodern durum" (Lyotard) olarak adlandırılır. Aynı zamanda yeni bir felsefi konseptin, yeni bir düşüncenin, üslubun, yeni bir usçuluğun (modern usçuluğu aşan farklı bir usçuluğun), yeni bir söylemin de adıdır postmodernizm. Bu, hem kültürel hem düşünsel hem de maddi nitelikler açısından bir dönemin sona ermesi ve kendi içinden ötesine geçilmesi anlamında ileri sürülen bir kavramlaştırmadır.
Bazı yazarlara göre 1943 yılı modernitenin bittiği varsayılan tarihtir. Nitekim temel olarak, Postmodernizm olarak anılan düşünce ve pratiklerin tamamının II. Dünya Savaşı sonrasında ortaya çıktığı görülür. Kesin bir dönemleştirme yapmak ve tarihsel sınırları saptamak olanaklı görünmemekte; hatta öncüllerinin bizzat modernizm içinde yer almasıyla birlikte, Postmodernizm olarak ifade edilen süreci ve düşünceleri, tarihsel zaman dilimi açısından II. Dünya Savaşı sonrasından itibaren ele almak yerinde olacaktır.
Daha sonra, özellikle 1960'lı yıllardan itibaren, Fransa'da görülen teorik çalışmaların ve felsefi tartışmaların sonucunda, Postmodernizm, felsefi olarak da kendini ifade etmeye başlar. Postyapısalcı felsefe, Postmodernizmin düşünsel felsefi arka planını doldurmaktadır. Bu dönemde modernitenin ülküleri ihlal edilmiş ve bu ülkülere kaynaklık eden düşünce biçimleri ya da temel kuramsal kavram ve kategoriler açıktan sorgulanmaya başlanmıştır; bilim, teknoloji, sanat, siyasal özgürlükler adına yapılan her şeyin ortak amacı ilerleme ve insanın özgürleşmesidir oysa varılan sonuçların böyle olmadığı açıklık kazanmıştır.
Bu sürecin sonucunda varılan noktayı Lyotard, (ya da Büyük Anlatılar'ın) sonu olarak adlandırır. Bunları Aydınlanma, İdealizm ve Tarihselcilik olarak belirtebiliriz.
Modernitenin projelerinin (Rasyonellik, Özgürlük, Evrensellik gibi) başarısızlıklarını değerlendirmek değil, bu başarısızlığın teorik temellerini anlamak ve aşmak postmodern düşüncenin temel hedefidir. Dolayısıyla yalnızca modern projelerin eleştirisi ve yeniden kullanıma sunulmasını sağlamak değil, bizzat modernitenin kendisini tanımlamakta kullandığı temel argümantasyon yapısının yapıbozum'a (daha doğru bir deyişle yapısöküm'e) uğratılması gerçekleştirilmiştir.
Postmodernizmin tarihsel ve düşünsel çerçevesi > Kökeni

Postmodernizmdeki post eki sonra anlamına gelmekle birlikte modernizmden devam eden, ondan kaynaklanan ve onun sorunsallaştırılması ve aşılmaya çalışılması anlamlarına gelir. Postmodernizm, söylemlerinde görülen aşırılıklara rağmen bir çağın kapanıp başka bir çağın açılması anlamında bir kopuşu ifade etmez. Burada modernizmle paradoksal bir ilişki söz konusudur. Modernizmin kendi içinde varılan sınırların sonrası, o sınırlardan itibaren geriye dönük bir kökten sorunsallaştırma girişimi ve yeniden değerlendirme çabası olarak belirtilebilir.
Arnold Toynbee Bir Tarih İncelemesi adlı eserinde modern dönemin I. Dünya Savaşı'yla sona erdiğini, bundan sonraki dönemin postmodern dönem olduğunu ileri sürerek ilk kez postmodern terimini kullanmıştır. Yine 1934 yılında Amerika'da yayınlanan bir şiir antolojisinde postmodern sözcüğü yer almıştır. 1950'lerde modernizmdeki hemen tüm olgulara bir tepki olarak ortaya çıkıp mimarlık, sanat, politika, eğitim, toplum gibi çok farklı alanda kendinden iyice söz ettirmeye başlayan postmodernizm 1980'lerin başlarında yaygın olarak kullanılan bir kavram olmuştur.
Post-modernizm, belli bir anlamda belli bir ideolojiyi ya da öğretiyi hedeflemez. Bazı postmodern teorisyenlerin özellikle belli başlı ideolojilerle polemik hâlinde olması bunu yadsımaz. Post ön eki burada, bir sonralık anlamına geldiği kadar, ötesi anlamına da gelir ve bu bağlamda tartışmalar belli bir ideoloji hakkında değil de daha çok ve asıl olarak ideolojinin ideoloji olması hakkında yürütülür. Belli bir öğreti ya da felsefi fikir değil asıl olarak bütün öğretilerin ve felsefi sistemlerin üzerinde durduğu kuramsal zemin sorunsallaştırılır. Bu anlamda modernleşme projesinin ve hatta Batı felsefesi ya da Batı düşüncesi denilen düşünce yapısının başlangıcından itibaren genel geçerliliğe sahip olan Hümanizm, özgürlük, kurtuluş, evrensellik, bilim ve akıl gibi nosyonlar da sorunsallaştırılır ve yerlerinden edilir.
Postmodernizmin, ekonomik ve toplumsal koşullar anlamında başlangıcı ve kaynakları II. Dünya Savaşı sonrasında bulunabilir. Düşünsel temelleri ise karmaşık bir şekilde çok daha öncelere uzanmaktadır ama yine de bir belirleme yapmak gerekirse Nietzsche ve sonrasında postmodernizmin düşünsel kavram ve kategorilerinin ipuçlarını bulabiliriz.
Postmodernizmin tarihsel ve düşünsel çerçevesi > Postmodernizm, Postmodern durum, Postmodern felsefe

Postmodernizm, Postmodern durum, Postmodern felsefe, daha da özgül bir anlamda olan Postyapısalcı felsefe farklı anlamlarda ve içeriklerde ele alınıp değerlendirilmelidir.
Postmodernizm, belirli bir durum içinde ve olumlu ya da olumsuz anlamda modernizmden farklılaşan, tüm siyasal ve maddi/toplumsal değişimleri öte yandan düşünsel ve kuramsal ürünleri ve kültürel pratikleri kapsayan bir formülasyondur.
Postmodern durum, II. Dünya Savaşı sonrasında belirginleşen, sosyal, ekonomik ve siyasal düzenlenişlerle bağlantılı olarak ortaya çıkan genel durumu işaret ederken, postmodern felsefe postmodernizmdeki tutum ve eğilimlerin felsefi/teorik arka planını göstermektedir.
Postmodern felsefe, genel olarak belirgin bir şekilde Platon'dan günümüze uzanan felsefe geleneğinin ("metafiziksel felsefe" olarak adlandırılan) yadsınması girişimidir. "Özcülük", "temelcilik", "gerçekçilik", "nesnellik", "özne" ya da "ben" gibi modern felsefeye içkin kavramların genel geçerlilikleri sorgulanmakta ve büyük ölçüde yadsınmaktadır. Postyapısalcı felsefe ise farklı düşünürlerce farklı şekillerde ortaya konulmuş yapısalcılık-sonrası belli bir felsefe eğiliminin genel adıdır ve postmodern düşüncenin en önemli kuramsal ayağını oluşturmaktadır.
Postmodernizmin siyasal yönelimleri

Bu söylemde artık önemli olan daha doğru bilginin araştırılması değil, doğruluk kategorisinin işleyiş mekanizmalarının deşifre edilmesi ve bu bağlamda yeni doğruların oluşturulmasıdır. Genel ahlaksal anlayışlar ve ilkeler artık geçerliliğini yitirmiştir; ahlaksal normların kaynağı yaşanan koşullar, çağın gerekliliğidir. Postmodern Etik, modernizmin evrensel ve sabit ahlak ilkelerinin geçersizliğini göstererek, genel ahlak ilkelerini görelileştirir. Dinden sonra bilimin egemenliğinin de yıkılmasıyla, "her şey uyar" noktasına varılmıştır. Bu önerme, öncelikle bilimin statüsünü ve doğruluk iddialarını görelilleştirmek üzere, bir bilim felsefecisi olan Paul Feyerabend'ten gelir.
Postmodernizmin, siyasal yönelimleri bakımından, hem radikal hem muhafazakâr olduğu söylenebilir. Hem her iki yönelimin postmodern temsilcileri söz konusudur, hem de belirli bağlamlarda her iki yönelimin de aynı noktada birlikte olması söz konusudur. Postmodernizmin tutarlılık kaygısı gütmeyişi (Eklektizm) siyasal alandaki konumlarda da görülebilir.
Birey, kimlik, kültür alanında radikal, sistemi değiştirme alanında muhafazakârdır. Ancak, radikallik ve muhafazakârlık kavramları da postmodern okumada anlam değişimlerine uğrar ya da başka bir deyişle bilinen anlam yapıları yapıbozuma uğratılır pek çok kavram ve kategoride olduğu gibi. Dolayısıyla postmodernizmin ne radikal ne de muhafazakâr olmadığı söylenebilir. Makro siyaset modeli Mikro siyaset anlayışıyla, majör olan minör olan ile yer değiştirir. Bunu geleneksel siyasal alanın kategorileriyle tanımlamak doğru sonuçlar vermeyecektir. Postmodernizm, en genel anlamda, "Büyük anlatılara", "Büyük projelere", "Büyük ilkelere" itirazdır ve bunların olanaksızlığı iddiasıdır. Buradan itibaren teorik ve politik alanda postmodern konumlanışların şeceresi çıkarılabilir.
Postmodernizmin tarihçesi ve modernite eleştirisi > Modernizm ve hedefleri

Modernizm, aydınlanma ilkelerini temel alan toplumsal projenin adıdır. Aydınlanma ise, inanca karşı bilgiyi, teolojiye karşı bilimi ön plana alan bir düşünce sistemidir. Modernizm, aydınlanma düşüncesini temel alır. İlerlemeye inanır. Akıl ve bilimi ilerlemenin aracı olarak görür. Nesnel, evrensel ve yegâne bilginin akıl ve deney yoluyla edinilebilir olduğuna yönelik epistemolojik konum, bütün modernist öğretilerde sabit noktadır. Modernizm bu halde, her tür öğretiye dayanak olacak olan bir epistemolojik ve tarihsel bilinç zeminidir.
Kilisenin ve feodalizmin bin yıllık egemenliğine son veren burjuvazi 'eşitlik, özgürlük ve kardeşlik' ilkeleri ile tarih sahnesine çıkmıştı. Burjuvazi gerçekten bu ilkeleri gerçekleştireceğini düşünmüştü. Bilim, teknik ve sanat alanındaki ilerlemelerle insanlığın devamlı ileri gideceği ve özgür olacağı düşünülüyordu. Kendinin farkındalığı olarak öznenin bu ilerleme ve özgürleşmede tarihsel bilginin ve tarih yasalarının bilgisinin sahibi olarak yer alacağı da sabit bir veriydi. Modernizme ilk eleştirileri getiren Romantiklerden, yine aynı teorik zeminde modernizmin hedeflerine ulaşmaktaki başarısızlığının teorik eleştirisini oldukça derinlikli yapan Marksizme kadar her öğreti ya da felsefe dahil olmak üzere, sonradan postmodern felsefenin yoğun saldırılarına hedef olacak olan bu konumlara ve hedeflere sahiptir.
II. Dünya Savaşı'nın yarattığı yıkım, batı dünyasının ahlaki ve etik değerlerini altüst etmiştir. Buradan itibaren düşünürler bu tarihe sebep olan düşünsel temellerle de hesaplaşma arayışlarına yönelmişlerdir. Modern düşüncenin kendisini temellendirdiği ilke ve argümanlara yönelim bu şekilde kuramsal bir yönelim haline gelmiştir. Modernizm içerden eleştirisi postmodernizmden çok daha önce, bizzat modernizmin kuruluş ve gelişme evrelerinde bile görülür. Bu sorgulamalar postmodern konumlardaki gibi olmasa da önemli ölçüde modernizmi içerden zorlayan ve sınırlarına vardıran yönelimlerdir. Modernleşme hedeflerine ulaşılamadığı görüşünün yaygınlaşmasından sonra aydınlanma ilk olarak Marx, Nietzsche ve Freud gibi isimler tarafından eleştirilmeye ve sorunsallaştırılmaya başlanmıştır.
Postmodernizmin tarihçesi ve modernite eleştirisi > Marx, Nietzsche, Freud

Marx, aydınlanmanın olumlu yanlarına (bilimin gelişmesi, inanç yerine bilgi, usa güven vb.) sahip çıkarken, aydınlanmanın sınırlarını ortaya koydu: 'Özel mülkiyet; eşitlik, özgürlük ve kardeşlik' ilkeleri ile zıtlık içindedir. Hümanizmi ve özgürlüğü getirecek sistem sosyalizmdir. Tarihin öznesi, işçi sınıfıdır ve gerçek anlamda Aydınlanma projesini gerçekleştirecek olan da bu öznedir. Çünkü, aydınlanma düşüncesinin kurucusu burjuva sınıfı ve dolayısıyla burjuva toplumu belli bir anda aydınlanmacı ideallerle çelişkiye düşmektedir. Marx bu çelişkinin maddi olarak toplumsal, ekonomik ve siyasal yapısını göstermeye çalışmıştır yapıtlarında. Ancak Marx tüm bu köktenci eleştirilerinde yine de aydınlanmacı ilkelere (akıl, nesnellik, ilerleme, özgürlük vb.) bağlı kalır. Ama eleştirel çalışmasının toplamı, bir anlamda onun kendi hedeflerinden ve niyetlerinden de bağımsız olarak aydınlanmanın sınırlarını göstermekten geri kalmaz.
Hem sol hem de sağda taraftar bulan Nietzsche ise, 'Der Fortschritt ist bloss eine moderne Idee, das heisst eine falsche Idee.' (İlerleme yalnızca modern bir düşüncedir, yani yanlış bir düşünce.) diyerek modernleşmenin temel ilkelerine karşı çıkmıştır. Nietzsche ilerleme, özgürlük ve hakikat kavramlari gibi temel aydınlanmacı kavramları sorunsallaştırmış ve çoğu yerde yadsımıştır. O zamana kadar entelektüel çevrelerde geniş kabul gören dünya görüşü ve anlayış (modern düşünce) geçerliliğini kaybetmeye başlamıştır. Daha iyi ve daha güzel bir dünyaya dair özlem ve hayaller artık sona ermişti. Bu özlem ve hayallerin kendilerinin sona ermesinden daha ziyade asıl olarak bunlara kaynaklık eden fikirlerin ve onların teorik dayanaklarının geçerliliklerinin sorgulanması ve yadsınması söz konusu olmuştur.
Modern düşüncenin sınırlarına varılmasında bir başka kaynak da Sigmund Freud olarak belirtilebilir. Psikanaliz kuramı ve özellikle de bilinçdışının keşfi aydınlanmacı ilkelerin temelindeki kavramları başka bir yönde sorunlu hale getirmiştir. Özne, öznellik, gerçeklik, benlik, bilgi, biliş vb. türde kavramlar, aklın niteliğine ilişkin tartışmalar Freud'la birlikte ve Freud'dan sonra yeni bir yön kazanmıştır ve pek çok değişikliğin öncüsü olmuştur. Kültürün Huzursuzluğu'nda Freud, mevcut toplumsal sistemin ve onun dayandığı uygarlık modelinin, kültürün yapısına ilişkin açıklamalarda bulunur.