İstila
Savunmalar

Potansiyel olarak düşman komşuları olan devletler, bir istilayı geciktirmek veya önlemek için tipik olarak savunma önlemleri alırlar. Nehirler, bataklıklar veya engebeli arazi gibi coğrafi engellerin kullanılmasına ek olarak, bu önlemler tarihsel olarak tahkimatları da içeriyordu. Böyle bir savunma, işgalci güçlerin, genişletilmiş ve iyi korunan bir bariyer vasıtasıyla ülkeye girmesini etkin bir şekilde engellemeyi amaçlayabilir; Çin Seddi, Hadrian Duvarı ve Danevirke ünlü örneklerdir. Bu tür engeller aynı zamanda hendek hatlarını ve daha modern zamanlarda mayın tarlalarını, kameraları ve harekete duyarlı sensörleri de içeriyordu. Ancak bu engeller, savunmayı sağlamak için büyük bir askerî gücün yanı sıra, ülke üzerinde büyük bir ekonomik yük getirebilecek teçhizat ve mevzileri muhafaza etmeyi gerektirebilir. Aynı tekniklerin bazıları, kaçmalarını veya yeniden ikmal yapmalarını önlemek için savunanlara karşı da kullanılabilir. Açlık Operasyonu sırasında Müttefik kuvvetler, kendi sınırları içindeki Japon lojistik operasyonlarını ciddi şekilde bozmak için havadan atılan mayınlar kullandılar.
Alternatif olarak, tahkimatlar, bir sınırın yakınında bulunan kaleler veya hisarlar gibi bir dizi sitede inşa edilebilir. Bu yapılar, savunan ulusun savunma veya bazı durumlarda karşı işgal için yeterli büyüklükte bir orduyu harekete geçirmesine yetecek kadar bir istilayı geciktirmek için tasarlanmıştır - örneğin, Maginot Hattı gibi. Kaleler, garnizonların işgalcilerin ikmal hatlarını engelleyebileceği şekilde yerleştirilebilir. Bu aralıklı kalelerin arkasındaki teori, işgalcinin bu savunmaları atlamayı göze alamayacağı ve bu nedenle yapıları kuşatması gerektiğidir.
Modern zamanlarda, kara tabanlı tehditlerle mücadele etmek için büyük ölçekli statik savunmalar inşa etme fikri büyük ölçüde geçersiz hale geldi. Hassas hava seferlerinin kullanımı ve büyük ölçekli mekanizasyon, askeri planlamacılar için daha hafif, daha hareketli savunmaları arzu edilir hale getirdi. Büyük tahkimatların eskimişliği, İkinci Dünya Savaşı'nın başlangıcında Maginot Hattı'nın başarısızlığı ile gösterildi. Modern istilalara karşı savunma yapan uluslar, normalde şehirler veya kasabalar gibi büyük nüfus merkezlerini savunma noktaları olarak kullanır. İstilacı, savunanın savaşma yeteneğini yok etmek için bu noktaları ele geçirmelidir. Savunmacı, bu noktaları korumak için hareketli zırhlı ve piyade tümenlerini kullanır, ancak savunucular hala çok hareketlidir ve normalde geri çekilebilirler. Şehirlerin tahkimat olarak kullanılmasının göze çarpan bir örneği, Irak Savaşı'ndaki büyük muharebede Irak Ordusu'nun 2003'te Irak'ın Bağdat, Tikrit ve Basra'yı istilasındaki mevzilerinde görülebilir. Bir savunucu bu mobil varlıkları Kursk Muharebesi'ndeki Sovyet Kızıl Ordusu veya Afganistan'daki Kuzey İttifakı gibi bir karşı saldırıyı hızlandırmak için de kullanabilir.[kaynak belirtilmeli]
Ancak, statik mevziler hem deniz saldırılarına karşı savunmada hem de hava saldırılarına karşı savunmada faydalı olmaya devam ediyor. Deniz mayınları, limanları savunmak ve tedarik hatlarını tıkamak için hala ucuz ama etkili bir yol. Uçaksavar silahlarını füze rampalarıyla birleştiren büyük statik hava savunma sistemleri, hava saldırılarına karşı savunmanın hala en iyi yoludur. Bu tür sistemler Kuzey Vietnamlılar tarafından Hanoi civarında etkin bir şekilde kullanıldı. Ayrıca Amerika Birleşik Devletleri, nükleer kıtalararası balistik füzeleri engellemeyi amaçlayan statik bir savunma şebekesi olan Ulusal Füze Savunma sisteminin inşasına önemli miktarda zaman ve para yatırdı.[kaynak belirtilmeli]
Birleşik Krallık veya Japonya gibi ada ülkeleri ve Amerika Birleşik Devletleri gibi geniş kıyıları olan kıta devletleri, sınır bölgelerini güçlendirmek yerine ülkelerinin isitlasını önlemek için önemli bir donanma varlığı kullanmışlardır. Bununla birlikte, başarılı bir deniz savunması, genellikle deniz gücünün üstünlüğünü ve bu savunma gücünü sürdürme ve hizmet etme yeteneğini gerektirir.[kaynak belirtilmeli]
Özellikle büyük ülkelerde, savunan kuvvet, istilacıları düşman topraklarına daha derine çekerek bir karşı saldırıyı kolaylaştırmak için geri çekilebilir. Bu taktiğin bir etkisi, istilacı kuvvetin fazla dağılması, ikmalinin zorlaşması ve hatlarının saldırıya daha açık hale gelmesidir. Bu taktik, sonucu ağır olmasına rağmen, Sovyetlerin Alman ilerlemesini Stalingrad'da durdurmasına yardımcı oldu. Ayrıca, istilacı kuvvetin çok fazla uzamasına neden olarak, bir kıskaç hareketinin onları takviyeden kesmesine izin verebilir. Amerikan Bağımsızlık Savaşı sırasında İngilizlerin Cowpens Muharebesi'ndeki yenilgisinin nedeni buydu. Son olarak, çok fazla takviye göndermek, saldırganların topraklarında çok az savunucu bırakarak, İkinci Pön Savaşı'nda olduğu gibi, diğer alanlardan bir karşı istilaya izin verebilir.
Bir istilanın gerçekleşebileceği birçok farklı yöntem vardır, her yöntemin hem lehte hem de aleyhte argümanları vardır. Bunlar, kara, deniz veya hava yoluyla istilayı veya bu yöntemlerin herhangi bir kombinasyonunu içerir.