stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Trol (ağ)
Trol ağı çeşitleri > Ortasu trolleri ve pelajik troller

Pelajik troller ortasu trolü adıyla da anılır. Genellikle hamsi, sardalya, uskumru, ringa ve istavrit gibi pelajik balıkların avcılığında kullanılır. İki tekneyle ve tek tekneyle kullanılan tipleri vardır. Ortasu trolleri Türkiye'de özellikle Samsun ve çevresinde hamsi ve çaça balığı avcılığında yoğun bir şekilde kullanılmaktadır. Balıkçılık teknolojisi gelişmiş ülkelerde sadece tek tekneyle çekilen ortasu trol ağları kullanılmasına rağmen Türkiye'de 1960 lı yıllardan bu yana yapılan çalışmalar sonunda ancak iki tekneyle çekilen ortasu trollerinin kullanılması yaygınlaştırılabilmiştir.
İki tekneyle çekilen ortasu trol ağlarında kapı bulunmaz. Ağın yatay yönde (horizontal) açılması ağı her iki yandan çeken tekneler ile sağlanır.
Ortasu trolleri çok büyük ağlardır. Ağız genişliği 30-60 metre, yüksekliği 10-50 metre olabilir. Çoğu ortasu ağlarında kanat ağı bulunmaz. Dip trollerinin mantar yakası kurşun yakadan daha önde gelirken ortasu ağlarında her iki yaka da çoğunlukla aynı seviyededir.
Tüm trol ağlarında olduğu gibi seçiciliği düzenlenebildiği için yüzey balıkların avcılığında kullanılan diğer endüstriyel av aracı olan gırgır ağlarına göre balık stoklarının korunması yönünden daha faydalıdırlar. Öte yandan Karadeniz'in açık sularında bulunan çaça balığı stoklarının değerlendirilmesi yoluyla balıkçılık üretimini bugünkü düzeyinin beş katına çıkaracak bir potansiyele sahip olmasıyla geleceğin av aracı olarak kabul edilebilir.
Trol ağını iki tekne kullanarak her biri diğer ucundan çekerek geniş bir alan taranabilse de genellikle tek bir geminin çaktığı trol daha popülerdir. Bunun için yatay bir genişlik elde etmeyi ağın ağız yapısı sağlar. Trol ağının giriş kısmı değişik ölçü ve şekillerde mevcuttur ve denizin dibi ile temas sağlaması için tasarlanmış veya suda belirli bir yükseklikte kalması için dizayn edilmiş olabilir. Her iki durumda da, ağın ağız yapısı yatay açılımı sağlamak için hidrodinamik şekli ile bir kanat gibi çalışır. Bütün kanatlar olduğu gibi, çekici tekne ağın düzgün bir şekilde ve işler kalması için sabit bir hızda ilerlemelidir. Bu hız değişir fakat genelde 2.5-4.0 deniz mili aralığındadır.
Trol ağının dikey açılımı üst tarafın yukarı doğru suda durması ve ağ ağzının aşağı tarafının ağırlığını kullanılarak sağlanılır. Aşağı tarafın yapısı dibin şekli ile bağlantılıdır. Eğer suyun taban yapısı düzensiz eğri büğrü ise ağa gelecek hasarı önlemek için ağın taban yapısı daha sağlam olmalıdır.
Trol ağlarının zararlı etkileri

Trol ağlarının deniz dibine ve dolayısıyla deniz canlılarına verdiği zarardan dolayı 1380 sayılı kanunun bazı maddeleri değiştirilerek trol avcılığı Marmara Denizi'nde tamamen yasaklanmış, Türkiye'nin kıyı şeritlerinde ise ancak 3 milden sonra serbest bırakılmıştır.
İstavroz Çayı

İstavroz Çayı ya da İstavloz Çayı, Havza'nın Kayabaşı ile Vezirköprü'nün Tekkekıran köylerini birbirinden ayıran akarsuyun adıdır. Tavşan Dağı'ndan doğar. Bu çay, 2001 yılında açılan Vezirköprü barajını beslemektedir. Uluçay ve Esenli Çayı gibi akarsularla birleşir ve Akçay adını alarak Altınkaya Baraj Gölüne dökülür. Üzerinde tarihi Kurt Köprüsü bulunmaktadır.   Istavloz Çayı'nın içme ve kullanım amaçlı su teminine ve iklim özelliklerine yaptığı olumlu katkılardan dolayı yukarı havzasının tarih boyunca yerleşim yeri olarak kullanıldığı bilinmektedir.
Dolmabahçe Camii

| --- | --- |


Genel bilgiler
Konum: İstanbul, Türkiye
Koordinatlar: 41°02′12″K 28°59′43″D﻿ / ﻿41.03667°K 28.99528°D﻿ / 41.03667; 28.99528
Tamamlanma: 23 Mart 1855
Mimar(lar): Garabet Balyan
Teknik ayrıntılar
Minare sayısı: 2

Dolmabahçe Camii, Sultan Abdülmecid'in annesi Bezmialem Valide Sultan tarafından başlatılıp ölümü üzerine Sultan Abdülmecid tarafından tamamlanan ve tasarımı Garabet Balyan'a ait olan bir yapıdır.
Asıl adı Bezmialem Valide Sultan Camii olan ama konumu nedeniyle Dolmabahçe Sarayı bütünü içinde düşünülüp birlikte anılan Dolmabahçe Camii, iki yılı aşkın bir yapım süreci sonunda 23 Mart 1855'te bir cuma töreniyle ibadete açılmıştır.
Caminin en belirgin biçimsel özelliği net bir kurgu ve geometriye sahip olmasıdır. Cami ve hünkar bölümleri, işlevlerine de bağlı olarak ayrı ayrı tasarlanmış ve sonra birleştirilmiş gibidir. Cami, kare planlı altyapı üzerine kubbeli ve yüksek bir kitledir. Hünkar bölümü ise, dikdörtgen planlı prizmatik ve daha alçak bir kitledir. Bu iki kitle, caminin kuzey cephesi yönünde bitiştirilirler. Bu yapıdaki geometri egemen tasarım, ampir üslubun veya yeni klasikçiliğin 19. yüzyılın ortasındaki son fakat en bütüncül örneklerindendir.[kaynak belirtilmeli]
1956'dan 1960'a kadar Deniz Müzesi'ne ev sahipliği yapan cami, 1967'de yeniden ibadete açılmıştır. Yol genişletme çalışmaları, başlangıçta tasarımın bir parçası olan avluyu ve sebili ortadan kaldırmıştır.
Galeri

Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları bulunmaktadır.
Dolmabahçe Camii'nin İstanbul Boğazı'ından görünümü, sol tarafta Kabataş İskelesi, sağ tarafta Dolmabahçe Saat Kulesi (Şubat 2013)
Dolmabahçe Camii
Dolmabahçe Camii'nin iç kısmı.
İstanbul Oyuncak Müzesi

| İstanbul Oyuncak Müzesi |
| --- | --- |


Açılış: 23 Nisan 2005
Konum: Göztepe, Kadıköy, İstanbul
Koordinatlar: 40°58′33″K 29°04′15″D﻿ / ﻿40.97583°K 29.07083°D﻿ / 40.97583; 29.07083
Tür: Oyuncak müzesi
Üyelik: Oyuncak ve Çocuk Müzeleri Birliği
Koleksiyon boyutu: 4.000 Parça
Yönetici: Sunay Akın
Kurucu: Sunay Akın
Toplu ulaşım: Otobüs hatları: 10B, 10S, 14ÇK, 17, 17L, 19F, 19M, 19S, GZ1, GZ2, ER1, ER2
Resmî site: istanbuloyuncakmuzesi.com
İstanbul Oyuncak Müzesi, İstanbul'un Göztepe semtinde 2005 yılında şair Sunay Akın tarafından kurulan oyuncak müzesi.
Koleksiyonu, Sunay Akın'ın müze kurmak amacıyla 20 yıl boyunca 40'tan fazla ülkeden satın aldığı, farklı kültürleri simgeleyen antika oyuncaklardan oluşur. Açılışı, 23 Nisan 2005'te gerçekleşen müze, Türkiye'nin diğer şehirlerinde açılan oyuncak müzeleri için örnek teşkil etmiştir.
Tarihçe

Almanya'nın Nürnberg kentindeki oyuncak müzesini gezdikten sonra oyuncağın tarihi üzerine araştırmalar yapan şair Sunay Akın, Türkiye'de bir oyuncak müzesi kurmak üzere 20 yıl boyunca koleksiyonerlerden oyuncak satın almış ve 2005 yılında İstanbul'un Göztepe semtinde ailesinden kalma tarihi köşkte müzeyi kurmuştur.
Açılışı 23 Nisan 2005 tarihinde gerçekleşen müze, 1990'da Ankara Üniversitesi bünyesinde açılan müzeden sonra Türkiye'nin ikinci oyuncak müzesidir. Müzenin yönetimini Sunay Akın'ın eşi felsefe öğretmeni Belgin Akın üstlendi. Müzenin tasarımını sahne tasarımcısı Ayhan Doğan yaptı.
İstanbul Oyuncak Müzesi, 2012'de Avrupa Müzeler Akademisi tarafından Avrupa'nın en iyi 13 oyuncak müzesinden biri olarak seçildi. Aynı yılın Kasım ayında dünya çapındaki benzer müzeleri bir araya getirmek için Sunay Akın tarafından kurulan Oyuncak ve Çocuk Müzeleri Birliği'nin (TOYCO) ilk buluşmasına ev sahipliği yaptı.
Müze, Antalya'da, Ataşehir'de ve Gaziantep'te Sunay Akın'ın danışmanlığı ve küratörlüğüyle yeni oyuncak müzeleri açılması için örnek teşkil etmiştir.
Müzenin yaşam öyküsü, müzede 2005'ten beri gönüllü çalışan emekli pilot Gürol Kutlu'nun kendi hayat öyküsü ve oyuncak anılarını da içeren Bir Oyuncak Müzesi Hikâyesi (2014) adlı kitaba konu olmuştur.
İstanbul Oyuncak Müzesi, kuruluşuna ilham veren Nürnberg Oyuncak Müzesi'nde 2023 yılında bir yıl süreli ‘Türkiye Oyuncakları’ sergisi açmıştır.
Müzenin logosu

Müzenin logosu, sallanan bir tahta eşeğin üzerine Nasreddin Hoca gibi ters oturmuş bir Keloğlan figürüdür.
Müze bahçesi

Müzenin bahçesine altın, gümüş ve bronz renkli gerçek boyutta 3 beton zürafa heykeli yerleştirilmiştir. Gece sokak lambası işlevi gören bu heykeller, aynı sokaktaki Münif Tahir Paşa'nın köşkünde (günümüzde Kazım Karabekir Köşkü) geçmişte bulunan Zürafa heykelinin anısını yaşatmaktadır. Bahçede ayrıca Keloğlan ve Nasreddin Hoca heykeli yer alır.
Müzeden görüntüler

II. Dünya Savaşı döneminden oyuncaklar
Müjdat Gezen tarafından hediye edilen oyuncaklar
1820 tarihli bir oyuncak, müze kolleksiyonunun en eski parçası
1910 tarihli Alman oyuncakları
Zürafa heykeli
Sıtma

| Sıtma |
| --- | --- |

Sıtma mikrobu
Uzmanlık: Enfeksiyon hastalıkları, Tropikal tıp, Parazitoloji 
Sıtma, hastalık yapıcı bir grup parazit olan plazmodiumların, dişi anofel sivrisinekleriyle insanlara bulaşmasıyla yayılan ateşli bir hastalıktır.
Hastalığın en bariz belirtisi olan titremeyle yükselen ateş plazmodiumun çeşidine göre değişik fasılalarla olur. Teşhisi kolay, tedavisi ve korunması mümkün olan sıtma hastalığı çok eski zamanlardan beri bilinmektedir.
Hastalığın İngilizce adı olan "malaria" İtalyancada "kötü hava" (mala aria) anlamına gelir.
Hastalığın tarihçesi

Türkçede "sıtma" olarak adlandırılan hastalık, dünyada daha çok "malaria" olarak bilinir. Ayrıca, "paludismus", "remitten fever" ve "wechsel fieber" olarak da adlandırılır. Türkçedeki adının “ısıtmak” deyiminden geldiği sanılmaktadır.
Hastalığı ilk defa bildirenler Antik Mısırlılar'dır. MÖ 460-370 yıllarında Hipokrat da bataklık bölgelerde, tekrarlayan ateş ve dalak büyüklüğüyle seyreden bir hastalığın mevcudiyetini fark etmiş ve dört ayrı şekilde olabileceğini bildirmiştir.
Etkeni bulunmadan önce, daha çok bataklık ve sulak alanlarda görülmesi nedeniyle, hastalığın akşamdan sonra bataklıklardan salınan zehirli gazların/kokuların solunması ile oluştuğu sanılır ve geceleri evlerini kapatanlara bu hastalığın bulaşmayacağına inanılırdı. Bu nedenle de, İtalyan Hekim Francesco Torti hastalığa İtalyancadaki mala (kötü) aria (hava) kelimelerinin birleştirilmesi ile oluşturulmuş olan malaria adını vermiştir.
1894'te Manson, sıtmanın sivrisineklerle bulaştığını buldu ama malaria adı kullanılmaya devam etti. Eski çağlarda kitleler hâlinde ölüme sebep olan sıtma, bugün de bu tehlikesini muhâfaza etmektedir.
Rusya'da I. Dünya Savaşı'ndan sonra 5 milyon sıtmalı vardı ve bunların 60.000'i öldü. 1934'te Seylan'da 3 milyon sıtmalının 100.000'i yaşamını yitirdi. Amerika kıtasındaki ilk salgın 1938'de Brezilya'da gerçekleşti ve 100.000 hastanın 14.000'i öldü. Salgın, 1942'de Nil Vadisi'ne kaydı ve Mısır'da 12.000 kişiyi öldürdü. Daha sonra Etiyopya'da 15.000 ölü bıraktı. Savaşları ve doğal afetleri takiben Karayipler'de büyük hasar yapan salgın, 1963'te Haiti'de 75.000 kişinin ölümüne sebep oldu.
Hastalığın tarihçesi > Bölgesel Farklılıklar

Yeryüzünde belirli bölgelerde sık bulunan hastalık 45 derece kuzey, 40 derece güney enlemleri arasında daha fazladır. Tropik ve subtropik bölgelerin hastalığı olarak da bilinmektedir. Afrika'da ölen her yüz çocuktan onunun ölüm sebebi olan sıtma, Türkiye'de de önemli bir sağlık problemi olup, sürekli mücadele edilmektedir. Sıtma bugünün koşullarında Türkiye'de yaygın olmasa da değişen iklim koşulları ve çevre kirliliği nedeniyle ileride etkili olabilme potansiyeli olan bir hastalıktır.
Sıtma Paraziti

Plazmodiler amibe benzeyen, mikroskopta görülebilen tek hücreli parazitlerdir. Çoğalmaları iki safhada olur. Birincisi, cinsî üreme safhasıdır ve sivrisineklerde gerçekleşir. İkincisi, cinsî olmayan çoğalma safhasıdır ki, insan alyuvarlarında olur.
Enfeksiyonun kaynağı genellikle hasta bir şahıs veya belirtisiz bir taşıyıcıdır. Sıtma, sivrisineklerle bulaştığı gibi, hastalıklı kan nakilleriyle veya bulaşık şırıngalarla da geçebilir.
Plazmodiumların beş tipi vardır: Plasmodium vivax denilen tipi, tersiyana sıtmasını yapar. Ateş 48 saatte bir yükselir. Asya'da, Avrupa'da ve Akdeniz ülkelerinde bulunur. Afrikalılar buna karşı dirençlidirler.
Plasmodium malaria, quartana sıtmasını yapar, 72 saatte bir ateş yükselir. Az rastlanır. Hindistan, Asya ve tropikal Afrika'da karşılaşılır.
Plasmodium ovale az bulunur. 48 saatte bir ateş yapar. Bilhassa Batı Afrika'da vardır.
Plasmodium falciparum, tropikal bölgelerde, Güneydoğu Asya'da çok görülen bu tip, en şiddetli seyreden sıtma şeklini yapar. Ateşler daha uzun sürer. Nöbetler ortalama günaşırı gelişir.
Plasmodium knowlesi, Güneydoğu Asya'da çoğunlukla görülür.
Belirtileri

Sıtma; kuluçka süresi ortalama 7 gün olan akut ateşli bir hastalıktır. Semptomlar sıtma-endemik bölgeye gidildikten en erken 7 gün sonra (genellikle 7-30 gün içinde) görülmekle beraber, sıtma-endemik bölgeden ayrıldıktan birkaç ay (nadiren bir yıla kadar) sonrasında da görülebilir. Bu yüzden, muhtemel bir sinek ısırığını takip eden ilk bir hafta içindeki ateşli hastalık büyük olasılıkla sıtma değildir.
Sıtmanın özelliği belirtilerin nöbetler halinde gelmesidir. Nöbet başlamadan birkaç gün önce halsizlik, neşesizlik, iştahsızlık, baş ağrısı, sırt ve bacak ağrıları olur. Nöbet, şiddetli titremeyle yükselen ateşle başlar, terlemeyle sona erer. Fakat ateşsiz vakalar da olabilir. Tersiyana ve quartanada titreme çok fazladır. Hastanın bütün vücudu sarsılır, çeneleri birbirine çarpar. Nabız hızlanır, baş ağrısı, sinirlilik, kollarda ve bacaklarda ağrılar olur.
Uzun süren durumlarda karaciğer ve dalak büyür, sarılık ve kansızlık gelişebilir. Solunum şikâyetleri ve hatta zatürre olabilir. Menenjit, şuur bulanıklığı, çeşitli felçler meydana gelebilir. Enterit sıcak iklimlerde sık olur. Dalak kendiliğinden yırtılabilir, iç kanama olabilir.
Tedavisi

Sıtmalı hasta devamlı yatakta bulundurulmalıdır. Kuvvetli besinler verilir. İlaç olarak ilk kullanılan kınakına kabuklarıdır. Bunları ilk kullananlar Güney Amerika'da Peruvia yerlileridir. Bunu ilk bildiren 1683'te Kontes dre Chinchone'dir. 1820'de bundan kinin elde edilmesi yoluna gidildi. İlk yapılan mepakrin idi, fakat yan etkileri sebebiyle pek kullanılmadı. Daha sonra kinolon grubu ilâçlar geliştirildi ki, bunlardan klorokin hâlâ kullanılmaktadır.
Bu ilaçlar baskılayıcı ve tedavi edici olarak iki şekilde kullanılır. Primetamin, proguanil, klorakin baskılayıcılardandır. Düzenli şekilde alındıklarında parazitin insanda gelişip, çoğalmasını önler. Sıtmalı bölgeye seyahat edeceklerin bir hafta önceden bunlardan birini kullanmaları tavsiye edilir. Tedavi ediciler arasında klorokin, primakin ve kinin sayılabilir. Klorokin en etkilisidir. Alyuvarlar içindekilere etki etmesine rağmen karaciğerdeki sporozoitlere etki etmez. Cinsi üremeyi önler. Dokulardaki parazitlere primakin daha etkilidir. Bu ilaçlar uygun kombinasyonlarda ve özel ekipler tarafından hastalara bizzat uygulanmaktadır.
Korunma

Sıtmayla mücadelede en önemli hususlardan birisi sivrisineklerle mücadeledir. Bunun için de en kıymetli yol anofel türlerini yok etmektir. Bu hususta dünyada geniş çaplı ilk çalışma 20. yüzyıl başlarında Küba ve Panama bölgesinde başlatılmıştır. Bu eradikasyon (kökünü kazıma) neticesinde Küba'da 1899'da binde 999 olan hasta oranı 1908'de binde 19'a düşürülmüştür. 1939'da DDT’nin kullanılmaya başlanması başarıyı daha da arttırmıştır. 1946 yılında Dünya Sağlık Örgütü, sıtma eradikasyonunu geniş çaplı olarak ele almıştır.
DDT (Dichloro-diphenyl-trichloroethane) petrol içinde % 5 emülsiyon şeklinde evlere, ahırlara, kümeslere, püskürtülür. Yiyecekler, içecekler korunmalıdır. Bazı tip anofeller DDT’ye karşı direnç kazanmışlardır. Bu yüzden yeni maddeler araştırılmaktadır. Bunlarla beraber bütün su birikintilerinin, bataklıkların kurutulması, nehirlerin, akarsuların düzenlenmesi gerekmektedir.
Türkiye'de sıtma eradikasyon çalışmaları 1926’dan bu yana ciddi biçimde ele alınmış ve başarı elde edilmiştir. Bu konuda 4871 sayılı kanun, çalışmaları disiplin altına almıştır. Sıtma, ihbarı zorunlu bir hastalıktır. Sıtma mücadelesini, Sıtma Savaş Dispanserlerinde özel eğitim görmüş ekipler ücretsiz olarak yürütmektedir.
1957’den sonra Dünya Sağlık Örgütünün planlı çalışmaları ve dünya genelinde girişilen sıtma savaşı, dünyada yaygın olarak seyreden bu hastalığı, hastalığa yakalananların sayısını, ölüm oranını gün geçtikçe azaltmaktadır. Türkiye’de sıtmayla savaş SSYB’ye bağlı Sıtma Savaş ve Eradikasyon Teşkilatı tarafından yürütülmektedir.
Bu ciddi çalışmaların neticesi olarak 1970 yılında sıtma sayısı 1293 vakaya kadar düşmüştür. Fakat “Sıtmayı ortadan kaldırdık” fikriyle çalışmaların bir ara duraklamasıyla, 1977'den sonra enfeksiyon sayısı birden artmış ve 28.849 kişi hastalanmıştır. Bu arada DDT'ye karşı direnç kazanan anofeller, hastalığı hızla yaymışlar, 1978'de 101.742 kişi hastalanmıştır. Bu tarihten sonra sıkı bir aşılama kampanyası başlatıldı. Hastalık tamamen yok edilemedi fakat hızlı yayılması önlendi. 1981'de ise bu rakam 53.403'tür. Türkiye'de daha çok Güneydoğu Anadolu, Çukurova Bölgesinde görülmektedir.
En fazla Sıtma görülen Ülkeler
Dünyada en fazla sıtma görülen ülkeler Burkina Faso, Demokratik Kongo Cumhuriyeti, Gana, Hindistan, Kamerun, Mali, Mozambik, Nijer, Nijerya, Tanzanya ve Uganda'dır.
Tu Youyou, Sıtma tedavisinde görev aldı ve Aralık 2015'te Stockholm'de Nobel Fizyoloji ve Tıp alanında bu ödülü alan ilk Çinli kadın olmuştur.
Sıtma hastalığı döngüsü
"İngiliz Hindistanı", sıtmaya yakalanmış bir adamın hayatındaki altı farklı aşamayı gösteren baskı.
Fahrenheit 451

Başlığın diğer anlamları için Değişen Dünyanın İnsanları sayfasına bakınız.
Başlığın diğer anlamları için Fahrenheit sayfasına bakınız.
| --- | --- |

Yazar: Ray Bradbury
Tür: Bilimkurgu
Yayım: 19 Ekim 1953  (1. Basım)
Yayımcı: İthaki yayınları
ISBN: 975-6902-21-3
Fahrenheit 451, Ray Bradbury'nin ilk kez 1953'te basılan ünlü distopik bilimkurgu romanıdır. Baskıcı bir gelecek toplumunun anlatıldığı bu kitap aynı zamanda distopya olarak da sınıflandırılabilir.
Eser, kitapların itfaiyeciler tarafından yakıldığı, insanların sadece televizyonda beyin yıkayıcı şovlar izlediği ve kitap bulundurup düşünen insanların yok edildiği bir gelecekte geçmektedir. Kitabın adı bir kağıdın genelde 451 fahrenheitta (~233 santigrat) tutuşmasından kaynaklanmaktadır. Kitap ünlü Fransız sinemacı, François Truffaut tarafından sinemaya uyarlanmıştır. Truffaut kendi yorumunu katmayı tercih etmiş ve kurguda bazı değişiklikler yapmıştır. Bu film Türkiye'de "Değişen Dünyanın İnsanları" adıyla gösterime girmiştir.
Konusu

Guy Montag işini seven bir itfaiyecidir. Televizyonun ve teknolojinin hüküm sürdüğü karanlık bir dünyada okuma eylemi yok olmak üzeredir çünkü itfaiyeciler yangın söndürmek yerine, tehdit olarak görülen şeyleri yakmakla görevlendirilmiştir. Montag'ın işi ise yasadışı üretimlerin en tehlikelisi olan kitapları yakmaktır. Montag yaptığı iş üzerine tek bir gün dahi düşünmemiştir ve tüm zamanını televizyonlarla kaplı odalarda zaman öldüren eşi Mildred'le beraber geçirmektedir. Ancak yeni komşusu Clarisse'le tanışmasıyla tüm hayatı değişecektir. Kitapların değerini kavramaya başlayan Montag artık tüm bildiklerini sorgulayacaktır.
"İnsanların, uğruna canlarını feda etmeyi göze aldığı bu kitapların içinde ne var? Gerçeklerin farkına vardıktan sonra bu karanlık toplumda artık yaşanabilir mi?"
Türkçe Baskılar

1971: Okat Yayınları Uzay Serisi no. 4, çev. Reha Pınar
1984: Baskan Yayınları Kurgu-Bilim Dizisi, çev. Dilara Özman
1999: İthaki Yayınları, çev. Zerrin Kayalıoğlu & Korkut Kayalıoğlu
2018: İthaki Yayınları, Bilimkurgu Klasikleri Dizisi, çev. Dost Körpe
İcatlar

Kitap aynı zamanda içinde barındırdığı yazıldığı döneme göre fazlasıyla geleceğe yönelik icatlarla ön plana çıkmıştır.
Kapı girişinde eldiven girişli el tanıma sistemi
Oturma odası duvarlarından yayın sistemi
Kulağa takılan “deniz kabukları”, yüksük radyo (Günümüzdeki kablosuz kulaklıklara benzer)
Kandaki yabancı maddeleri ayıran makine ve “Göz”
Ekmeğe tereyağı süren metal el
İki kulağa saati fısıldayan elektronik arı
Mekanik Tazı
Bir milyon kere yanabilen ateşleyici
Mavi Duman Borusu, cenaze yakma fırınları
“Böcek” adı verilen yüksek hızlı ulaşım aracı
Mikrofonlu kulak içi kulaklık
Robot banka
Gelişmiş yakma sistemi
Charles Perrault

| Charles Perrault |
| --- | --- |

Doğum: 12 Ocak 1628(1628-01-12) Paris, Fransa
Ölüm: 16 Mayıs 1703 (75 yaşında) Paris, Fransa
Meslek: Yazar

Tuileries Bahçeleri'ndeki büstü
Charles Perrault (Telaffuz: [şarl pero], 12 Ocak 1628 - 16 Mayıs 1703), Fransız şair, yazar, edebiyat teorisyeni.
Yaşamının son yıllarında çocukları için derlediği ve Kaz Ana’nın Öyküleri (1697) adlı kitabında yayımladığı masallar (Uyuyan Güzel, Kırmızı Başlıklı Kız, Mavi Sakal, Çizmeli Kedi, Külkedisi) birer dünya klasiği haline gelmiştir. Perrault, yaşadığı dönemde Avrupa'da çok bilinen ve bir sözlü edebiyat ürünü olarak anlatılan çocuk masallarını bu kitapta bir araya getirmiş; yazıya geçirdiği masallar daha sonra başta Grimm Kardeşler olmak üzere başkaları tarafından da yeniden yazılmış; opera, bale (Çaykovski’nin Uyuyan Güzel balesi gibi), tiyatro ve filme (Walt Disney şirketinin Külkedisi ve Uyuyan Güzel animasyon filmleri gibi) uyarlanarak günümüze gelmiştir. Bunun için Perrault “çocuk kitaplarının babası” olarak anılır.
XIV. Louis devrinin Fransız Akademisi üyesi önemli bir edebiyatçı olan Perrault, yaşadığı dönemde önce Fransa’yı sonra tüm Avrupa’yı saran “Eskiler - Yeniler Kavgası”nın ortaya çıkmasındaki rolü ile tanınmış bir entelektüeldir. Eskileri taklit eden çağdaş yazarları bu tutumlarından ötürü eleştiren Perrault, insan düşüncesinin zaman içinde olgunlaştığını, eskilere öykünmenin bir yararı olmayacağını ve yeni yapıtların daha üstün olduğunu öne sürmüştür.
Devrin ünlü mimarlarından Claude Perrault’nun kardeşidir.
Hayatı

12 Ocak 1628'de Paris'te varlıklı bir ailenin yedinci çocuğu olarak doğdu. Babası tanınmış bir avukat olan Pierre Perrault, annesi Paquette Le Clerc’dir.
Beavuais Koleji'nde öğrenim gördükten sonra bir süre vergi tahsildarlığı yaptı; ardından Orléans'ta hukuk öğrenimi gördü. 1651'de Hukuk Fakültesinden mezun oldu. Öğrenciliği sırasında hiciv şiirleri yazarak edebi kariyerine başladı. Güneş Kral XIV. Louis’yi öven şiirleri sarayda ilgi ile karşılandı.
Hukuk öğrenimini tamamladıktan sonra Paris Barosu'na kaydoldu ve kısa bir süre avukatlık yaptı; çeşitli resmi görevlerde yer aldı. Kral XIV. Louis’nin Maliye başmüfettişi Jean Baptiste Colbert için çalıştı; imar işlerinden sorumlu idi. Bu sırada kardeşi Claude Perrault ile birlikte klasik mimarlık kuramıyla ilgili birçok önemli yapıtı çevirdi ve yayına hazırladı; onun Louvre Sarayı’ndaki düzenlemelerine yardımcı oldu. Fransız Bilimler Akademisi’nin kuruluşuna katkıda bulundu, 1671’de kendisi de akademinin bir üyesi oldu. 1672’de Marie Guichon ile evlendi. Eşi, 1678’de üçüncü çocuklarını dünyaya getirdikten sonra hayatını kaybetti.
Maliye Bakanı Colbert’in ölümünden sonra saraydaki gücünü yitiren Perrault, kralın tarihçileri Jean Racine ve Nicolas Boileau-Despréaux ile Eskiler-Yeniler Kavgasına girişmiştir. Kavga, 27 Ocak 1687’de Fransız Akademisi’nin Dictionaire (Fransız Dilinin Büyük Sözlüğü) çalışması için düzenlenmiş kamuya açık özel bir oturumda ortaya çıktı. Oturumun sonunda La Fontaine’in “Eskilerin Modernlere Nispetle Ne Kadar Üstün Oldukları Hakkında” başlıklı yazısının ardından Charles Perrault, kendisinin tam tersi bir düşünceyi savunan “Büyük Louis’nin Asrı” başlıklı şiirini okumuş ve bu şiirdeki düşünceler Racine ile Despréaux'u kızdırmıştı. Perrault, şiirdeki savlarını kanıtlamak için dört ciltlik Parallèles (Koşutluklar) adlı eseri kaleme aldı. Eserin ilk cildinin basımı 30 Ekim 1688'de gerçekleşti. 27 Ocak Olayının ardından pek çok yazar Perrault'ya savaş açmıştı. Perrault, eserinde bu tepkileri ele aldı ve eleştirilere yanıt vermeye çalıştı. Louis'nin asrında mükemmele ulaşıldığını göstermek üzere dünyanın başlangıcından itibaren üretilen bilgileri gözden geçirmeye girişti. Eserin ikinci cildi 15 Şubat 1690'da, üçüncü cildi 20 Eylül 1692'de, son cildi ise 1697'de yayımlandı.
Çocuklarına anlatacak, okuyacak bir masal beğenememesi onu masal yazmaya yöneltti[kaynak belirtilmeli]. 1694'te üç manzum peri masalı yayımladı, bunu 1697'de yayımladığı Kaz Ana’nın Öyküleri adlı kitap takip etti. Yüzyıllardır anlatılan Kül Kedisi, Çizmeli Kedi, Mavi Sakal gibi masalları yazılı hale getirdiği kitabı kendi adıyla değil oğlunun adı (Pierre) ile yayımladı. Masallarda genelde çevresindeki bilinen mekanları kullandı (örneğin Uyuyan Güzel'in mekanı Usse Şatosu, Çizmeli Kedi'nin mekanı Oiron Şatosu'dr). Eser, büyük ilgi gördü.
16 Mayıs 1703 tarihinde Paris'te öldü.
Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları bulunmaktadır.
Kitapları

Eskilerle Modernler Arasındaki Koşutluklar (Fr: Parallèles des anciens et des modernes, 1688-1697))
Kaz Ana’nın Öyküleri (Fr: Contes de ma mère l'Oye, 1697)