Robert Oppenheimer
Savaş sonrası faaliyetleri > Atom Enerjisi Komisyonu

Truman tarafından atanan bir komitenin Danışmanlar Kurulu üyesi olarak Oppenheimer, Acheson-Lilienthal Raporu'nu güçlü bir şekilde etkilemiştir. Bu raporda komite, tüm fisyona uğrayabilen maddelere ve maden ve laboratuvarlar gibi üretim araçlarına ve barışçıl enerji üretimi için kullanılabilecek atom enerjisi santrallerine sahip olacak uluslararası bir Atom Geliştirme Kurumunun kurulmasını savunuyordu. Bernard Baruch bu raporu Birleşmiş Milletlere bir teklife dönüştürmekle görevlendirildi ve sonuçta 1946 tarihli Baruch Planı ortaya çıktı. Baruch Planı, özellikle Sovyetler Birliği'nin uranyum kaynaklarının denetlenmesini gerektiren, uygulamaya ilişkin birçok ek hüküm getirdi. Plan, ABD'nin nükleer tekelini korumaya yönelik bir girişim olarak görüldü ve Sovyetler tarafından reddedildi. Bununla birlikte, Oppenheimer'ın bile güvenmemeye başladığı ABD ve Sovyetler Birliği'nin karşılıklı şüpheleri nedeniyle bir silahlanma yarışının kaçınılmaz olduğu Oppenheimer için açık hale geldi.
Atom Enerjisi Komisyonu (AEC) 1947 yılında nükleer araştırma ve silah konularını kontrol eden sivil bir kurum olarak kurulduktan sonra Oppenheimer Genel Danışma Komitesinin (GAC) başkanlığına atandı. Bu pozisyonda, proje finansmanı, laboratuvar inşası ve hatta uluslararası politika da dahil olmak üzere nükleer ile ilgili bir dizi konuda tavsiyelerde bulundu - ancak GAC'nin tavsiyeleri her zaman dikkate alınmadı. GAC'nin başkanı olarak Oppenheimer uluslararası silahların kontrolü ve temel bilimlere fon sağlanması için yoğun lobi faaliyetleri yürüttü ve politikayı hararetli bir silahlanma yarışından uzak tutmaya çalıştı.
Sovyetler Birliği'nin Ağustos 1949'daki ilk atom bombası denemesi Amerikalıların beklediğinden daha erken gerçekleşti ve sonraki birkaç ay boyunca ABD hükûmeti, ordusu ve bilim çevrelerinde o zamanlar "Süper" olarak bilinen çok daha güçlü, nükleer füzyon temelli hidrojen bombasının geliştirilmesine devam edilip edilmeyeceği konusunda yoğun bir tartışma yaşandı. Oppenheimer, Manhattan Projesi günlerinden beri termonükleer silah olasılığının farkındaydı ve o zamanlar bu olasılığa yönelik sınırlı miktarda teorik araştırma çalışması yapmıştı, ancak bir fisyon silahı geliştirmeye duyulan acil ihtiyaç göz önüne alındığında bundan daha fazlasını yapmamıştı. Savaşın sona ermesinin hemen ardından Oppenheimer, hem ihtiyaç olmaması hem de kullanımından kaynaklanacak muazzam insan kayıpları nedeniyle o dönemde Süper üzerinde çalışmaya devam edilmesine karşı çıkmıştır.
Ekim 1949'da Oppenheimer ve GAC, Süper'in geliştirilmesine karşı tavsiyede bulundu. O ve diğer GAC üyeleri kısmen etik kaygılarla hareket ediyor, böyle bir silahın ancak stratejik olarak kullanılabileceğini ve milyonlarca insanın ölümüne yol açabileceğini düşünüyorlardı: "Bu nedenle kullanımı, sivil nüfusun yok edilmesi politikasını atom bombasının kendisinden çok daha ileriye taşımaktadır". Ayrıca, o dönemde hidrojen bombası için uygulanabilir bir tasarım olmadığı için pratik kaygıları da vardı. Sovyetler Birliği'nin termonükleer bir silah geliştirmesi olasılığına ilişkin olarak GAC, ABD'nin herhangi bir termonükleer saldırıya karşı misilleme yapmak için yeterli bir atom silahı stokuna sahip olabileceğini düşünüyordu. Bu bağlamda Oppenheimer ve diğerleri, nükleer reaktörlerin atom bombası üretimi için gereken malzemelerden termonükleer silah için gereken trityum gibi malzemelere yönlendirilmesi halinde ortaya çıkacak fırsat maliyetlerinden endişe duyuyorlardı.
AEC'nin çoğunluğu daha sonra GAC tavsiyesini onayladı ve Oppenheimer Süper'e karşı mücadelenin zaferle sonuçlanacağını düşündü, ancak silahın savunucuları Beyaz Saray'da yoğun bir lobi faaliyeti yürüttü. Her halükarda silahın geliştirilmesine devam etme eğiliminde olan Truman, 31 Ocak 1950'de bu yönde resmi bir karar aldı. Oppenheimer ve başta James Conant olmak üzere projenin diğer GAC karşıtları cesaretlerinin kırıldığını hissederek komiteden istifa etmeyi düşündüler. Hidrojen bombası konusundaki görüşleri iyi bilinmesine rağmen komitede kaldılar.
1951 yılında Edward Teller ve matematikçi Stanislaw Ulam, hidrojen bombası için Teller-Ulam tasarımı olarak bilinen tasarımı geliştirdiler. Bu yeni tasarım teknik olarak uygulanabilir görünüyordu ve Oppenheimer silahın geliştirilmesini resmen kabul etti, ancak yine de test edilmesinin, konuşlandırılmasının veya kullanımının sorgulanabileceği yollar aradı. Daha sonra aktardığı gibi:
1949'da sahip olduğumuz program, teknik açıdan pek bir anlam ifade etmediğini iddia edebileceğiniz, işkence görmüş bir şeydi. Bu nedenle, sahip olabilseniz bile bunu istemediğinizi iddia etmek de mümkündü. 1951'deki program teknik olarak o kadar tatlıydı ki bu konuda tartışamazdınız. Mesele tamamen askeri, siyasi ve insani bir sorun haline gelmişti; bir kez sahip olduğunuzda ne yapacağınız.
Oppenheimer, Conant ve hidrojen bombası kararına karşı çıkan bir diğer üye Lee DuBridge, Ağustos 1952'de görev süreleri dolduğunda GAC'den ayrıldılar. Truman, komitede hidrojen bombası geliştirilmesini daha fazla destekleyen yeni sesler istediği için onları yeniden atamayı reddetmişti. Ayrıca Oppenheimer'ın çeşitli muhalifleri de Oppenheimer'ın komiteden ayrılması yönündeki isteklerini Truman'a iletmişlerdi.