Bizans ekonomisi
Ticaret

Daha fazla bilgi: Bizans ipeği ve Bizans İmparatorluğu'na yapılan ipek böceği yumurtası kaçakçılığı
İmparatorluğun ekonomik temellerinden biri ticaretti. Konstantinopolis, önemli doğu-batı ve kuzey-güney ticaret yollarının üzerindeydi. Trabzon doğu ticaretinde önemli bir limandı. Kesin rotalar savaşlar ve siyasi durumla yıllar boyunca değişiyordu. İthalat ve ihracat yüzde 10 oranında eşit olarak vergilendirilirdi.
Tahıl ve ipek imparatorluğun en önemli maddesi idi. Arapların Mısır ve Suriye'yi alması, Bizans'ın ticaretine zarar verdi ve başkentin tahıl stoğunu etkiledi. 9. ve 10. yüzyılda nüfus arttıkça tahıl talebi de arttı. Konstantinopolis'te tahıl için işleyen bir pazar vardı, fakat tamamen kendi kuralları yoktu: devlet hububatın bulunması ve fiyatların oluşmasında rol oynayabiliyordu.
İpek, devlet tarafından hem bir ödeme aracı olarak hem de diplomasi olarak kullanıldı. Ham ipek, Çin'den satın alınır ve sırmalı ya da altın işlemeli kumaş haline getirilip dünya çapında yüksek fiyatlara satılırlardı. Daha sonra, ipek böcekleri imparatorluğa kaçırıldı ve kara ipek ticareti önemini kaybetti. I. Justinianus'tan sonra ipek imalatı ve satışı imparatorlukta bir tekel haline geldi, sadece imparatorluğun fabrikalarda işlendi ve yetkili alıcılara satıldı. Ham ipek tüccarları, ipek ipeklerini Konstantinopolis'in dışından satın alabiliyorlardı, ancak ipek satan taşra tüccarlarının faaliyetlerini tehlikeye atmamak için, kendileri almak için şehir dışına çıkma yetkisine sahip değildiler.
Konstantinopolis'te ve başka yerlerde ticareti yapılan diğer emtialar çoktu: yağ, şarap, tuz, balık, et, sebze, diğer gıda ürünleri, kereste ve mum. Seramik, keten ve dokuma kumaş da ticaret öğeleriydi. İpek, parfüm ve baharat gibi lüks ürünler de önemliydi. Köle ticareti hem devlet adına hem de muhtemelen özel kişiler tarafından onaylanmıştır. Uluslararası ticaret, sadece doğu lüks ticaretinin önemli bir merkezi olan ve 12. yüzyılın sonlarına doğru olan Konstantinopolis'te değil, aynı zamanda Selanik ve Trabzon gibi bölgeler arası ve uluslararası ticaretin merkezleri olarak işlev gören diğer şehirlerde de uygulanmıştır. Tekstil, uzak ara ihracattaki en önemli kalemdi; ipekler mutlaka Mısır'a gönderiliyor ve Bulgaristan ve Batı'da da görünüyorlardı. İmparatorluk ayrıca Venedik üzerinden de ticaret yapıyordu (sonraki imparatorluğun bir parçası olduğu sürece): Tuz, ahşap, demir ve köleler ve Doğu'dan gelen lüks ürünler de değiş tokuş ediliyordu. 992 yılında II. Basileios, II. Pietro Orseolo ile yaptığı antlaşmaya göre, Konstantinopolis'te Venedik için gümrük vergisi 30 nomismata seviyesinden 17 nomismata seviyesine indirildi, karşılığında savaş durumunda Venedikliler Bizans birliklerini Güney İtalya'ya taşıyacaklardı. 11. ve 12. yüzyıllarda İtalya'nın imparatorluk ticareti, Amalfi, Venedik, Cenova ve Pisa'ya verilen antlaşma ve imtiyazlara dahil ayrıcalıklı koşullar altında gerçekleşti.
Dördüncü Haçlı Seferi ve bölgedeki ticaretteki Venedik hakimiyeti yeni koşullar yarattı. 1261 yılında Cenevizlere cömert bir gümrük ayrıcalığı verildi ve altı yıl sonra Venedikliler onların Konstantinopolis'teki ilk çeyreğini geri kazandı. Kuzeydeki iki İtalyan ticaret gücü, Bizans'taki herhangi bir noktaya ulaşmak ve tüm ekonomik bölgeyi kendi ticari çıkarlarının hizmetine sokmayı sağlayacak koşulları yarattılar.
Paleologos Hanedanı ekonomiyi yeniden canlandırmaya ve geleneksel siyasal gözetim biçimlerini ve ekonomi rehberliğini yeniden kurmaya çalıştı. Bununla birlikte, geç Bizans devletinin hem yabancı hem de yerli ekonomik güçleri tam olarak kontrol edemediği açıktı. Yavaş yavaş devlet, ticaret usulleri ve fiyat mekanizmaları üzerindeki etkisini ve değerli metallerin akışı üzerindeki kontrolünü ve bazı bilim adamlarına göre madeni para basma kontrolünü bile kaybetti. Geç dönem Bizans yetkilileri, düzenleyici bir politika izleyerek kendi özel işletmelerini sürdürmek için ellerinde bulunan devlet ayrıcalıklarını kullandılar. Özel ticari faaliyeti, dış politikadaki krizlerden ve Bizans iç erozyonundan da etkilenmiştir.