stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Tezkire
Genel bakış

"Tezkiretü’ş-Şuarâ", "Tezkire-i Şuarâ" veya "Tezkire" adlarıyla anılan eserler devrin şairlerinin zaman içinde unutulup gitmelerini önlemek, hatırlanmalarına vesile olmak amacıyla yazılmış eserlerdir. İçlerinde en az yüz civarında şair bulunur ve bu yönleriyle şekil olarak günümüzdeki, yazarlar veya şairler sözlüğü gibi eserlere benzerler. Konularını şairlerin hayatları, kişilikleri, edebî faaliyetleri ve eserleri oluşturmaktadır. Tezkireler, çok ayrıntılı olmamakla beraber, biyografi eserleri olarak da kabul edilebilirler.
Tezkirelerde şairlerin hayatı hakkında bilgi verilir, kişilikleri ve eserleri üzerine değerlendirmeler yapılır ve eserlerinden örnekler verilir. Bu yönüyle edebî eleştiriler içerdiği söylenebilir. Tezkireciler bunu yaparken uslûbun sanatlı ve ahenkli olmasına da özen göstermektedir. Öyle ki, bu yönleriyle tezkireler aynı zamanda birer edebî eser niteliği taşımaktadır.
Şairlerin gerek tezkireye alınışlarında, gerekse eser ve şiirlerinden verilen örneklerin belirlenmesinde tezkirecinin zevk ve tercihi rol oynamaktadır.
Tezkireler çağının bir edebiyat ve kültür ürünüdür. Yazıldığı çağın sosyal, kültürel, sanatsal ortamını içerir. Aynı zamanda günümüz araştırmaları için değerli birer belge ve kaynak durumundadır.
Tarihçe

Fars edebiyatındaki ilk tezkire Ferîdüddin Attâr'ın 1220 yılında yazdığı ve yetmiş iki sûfînin biyografisini içeren Tezkiretü'l-evliyâ adlı Farsça eserdir.
Bazı bölümlerinde kadın şairlere yer verilen tezkireler olduğu gibi sadece kadın şairlerin biyografilerinden oluşan tezkireler de yazılmıştır. Farsça dilinde ve yirmi üç kadın şairin yaşamlarından oluşan ilk kadın şuarâ tezkiresi olan Cevâhirü’l-ʿacâʾib Fahrî-i Herâtî tarafından yazılmıştır. Eser Teẕkiretü’n-nisâ adıyla da bilinmektedir.
Türk edebiyatında ise şair tezkiresi yazma geleneği 15. yüzyılda Çağatay sahasında Ali Şir Nevaî tarafından kaleme alınan Mecâlisü'n-Nefâis ile Anadolu sahasında ise Sehi Bey'in yazdığı Heşt Behişt ile başlayarak, asırlarca kesintiye uğramadan devam etmiştir.
Tarihçe > Türk edebiyatında tezkire

Türk edebiyatındaki ilk tezkire Ali Şir Nevaî'nin 461 kişinin yer aldığı Mecâlisü'n-Nefâis adlı eseridir ve tezkire yazma geleneği bu esere dayanır. Türk edebiyatında sırasıyla 16. yüzyılda Sehi Bey, Latifî, Aşık Çelebi, Kınalızâde Hasan Çelebi, Ahdî ve Beyanî; 17. yüzyılda Sâdıkî, Riyâzî, Fâizî, Rızâ, Yümnî, Asımm ve Güftî; 18. yüzyılda Mûcib, Safâyî, Sâlim, Beliğ, Safvet, Râmiz; 19. yüzyılda da Fatin gibi belli başlı tezkire yazarları mevcuttur. Bunların dışında da yazılmış çok sayıda tezkire mevcuttur.
Anadolu sahasında yazılan ilk tezkire Sehi Bey'e ait olup Heşt Behişt (Sekiz Cennet) ismini taşımaktadır. Heşt Behişt'i sırasıyla Latifî'nin kendi adıyla yazdığı Latifî tezkiresi; Ahdî'nin Gülşen-i Şu'ara; Aşık Çelebi'nin Meşa'irü'ş-Şu'ara; Hasan Çelebi'nin Kınalızade Tezkiresi; Beyanî'nin yine kendi adıyla anılan Beyanî Tezkiresi; Riyazî'nin Riyazü'ş-Şu'ara; Kafzade Faizî'nin Zübdetü'l-Eş'ar; Rıza'nın Rıza Tezkiresi; Yümnî'nin Yümnî Tezkiresi; Asım'ın Zeyl-i Zübdetü'l-Eş'ar; Güftî'nin Teşrifatü'ş-Şu'ara; Mücîb'in kendi adıyla anılan Mücîb Tezkiresi; Safayî'nin yine kendi adıyla anılan Safayî Tezkiresi; Salim'in Salim tezkiresi; Belîğ'in Nuhbetü'l-Asar li-Zeyli Zübdeti'l-Eş'ar; Ramiz'in Adab-ı Zürefa; Silahdar'ın kendi adıyla anılan Silahdar Tezkiresi; Safvet'in Nuhbetü'l-Asar min Fera'idi'l-Eş'ar; Tevfik'in Mecmu'atü't-Teracim; Es'ad'ın Bağce-i Safa-enduz; Arif Hikmet'in Tezkire'si ve Fatin'in Hatimetü'l-Eş'ar adlı eserleri izler.
16. yüzyılda yaşayan Latifi (1491-1582) şiirleri de bulunmasına rağmen Türk edebiyatında tezkiresiyle ünlü bir yazardır. Latifi tezkiresinde 310 şaire yer vermiştir ve sanatçıları objektif olarak değerlendirmemiştir. Latifi tezkiresi bu yönüyle edebi tenkit örneğidir. Latifi'nin 1546'da tamamlayıp I. Süleyman'a sunduğu kendi adıyla anılan tezkiresi, 1896'da Şuarâ Tezkiresi adıyla yayınlanmıştır.
Cumhuriyet döneminde bu tezkireler üzerinde birçok çalışmalar yapılmış, bazı tezkireler latinize edilerek basılmıştır.
Suetonius

| Suetonius |
| --- | --- |

Doğum: Gaius Suetonius Tranquillus 69
Ölüm: 122 (aged 53–54)
Meslek: Sekreter, tarihçi
Tür: Biyografi
Konu: Tarih, Biyografi, Güzel söz
Edebî akım: Klasik Latince
Önemli eserler: Oniki Sezar

Gaius Suetonius Tranquillus (y. MS 69 – MS 122'den sonra), yaygın adıyla Suetonius, erken Roma İmparatorluk döneminde yaşamış Romalı tarihçiydi. Suetonius'un günümüze ulaşan en önemli eseri, Julius Caesar'dan Domitianus'a kadar 12 Roma hükümdarının biyografilerinden oluşan De vita Caesarum (On İki Caesar) eseridir. Suetonius'un diğer eserleri Roma'da günlük yaşam, siyaset, hitabet ve şairler, tarihçiler ve gramerciler gibi ünlü yazarların yaşamlarını konu almaktadır. Bu kitaplardan bazıları kısmen günümüze ulaşabilmiş olsa da, büyük kısmı kaybolmuştur.
Hayatı

Suetonius, bir ihtimale göre Hippo Regius'tan (Annâbe, Cezayir) gelen Suetonius Laetus'un oğludur. Bir equestrian olan Laetus, 69 yılındaki Bedriacum Muharebesi'nde İmparator Otho'nun hizmetinde geleceğin imparatoru olacak olan Vitellius'a karşı savaşmıştı.
Suetonius, Romalı Senatör ve tarihçi Gaius Plinius Caecilius Secundus'un yakın arkadaşıydı. Pliny arkadaşını, "kendisini yazmaya adamış sessiz ve çalışkan" birisi olarak tasvir eder. Pliny, onun İtalya'da küçük bir arazi satın almasına yardım etmiş ve evliliğinden çocuğu olmadığı için jus trium liberorum olarak bilinen ve soy ağacının başı olarak dokunulmazlık alabilmesi için İmparator Trajan ile arasında aracılık etmiştir. Pliny sayesinde Suetonius, Trajan ve Hadrianus'un lütfuna mazhar olmuştur.
Suetonius, Pliny'nin 110 ve 112 yılları arsında Bithynia Pontus (Kuzey Küçük Asya) Proconsül'ü olarak görev yaptığı sırada Pliny'nin hizmetinde çalışmıştır. Trajan zamanında araştırma sekreteri ve İmparatorluk arşivi yöneticisi olarak görev yapmıştır. Hadrianus zamanın da ise İmparatorun sekreterliğine getirilmiştir.
122 yılında, İmparatoriçe Vibia Sabina'ya karşı olan saygısız davranışları nedeniyle Hadrianus tarafından kovulmuştur. Bir ihtimale göre Suetonius tekrar imparatorun lütfuna mazhar olmuş ve eski görevine geri dönmüştür. Bu iddia, onun son çalışmalarından birisi olana ve konu olarak Hadrianus'un yönetim alanında yaptığı reformları işleyen Devlet Dairesi adlı eseri kaynaklıdır. Her halukarda, 122 yılı sonrasındaki kamu görevleri hakkında kesin bir delil yoktur. Kullandığı "Chrestus"kelimesi ile kendisi İsa Mesih'e referans tarihçi gösterilir.
Eserleri > Oniki Sezar

Suetonius, genellikle De Vita Caesarum ("Sezarların hayatları" ya da İngilizce yaygın bilinen adıyla "Oniki Sezar") olarak bilinen ve kısa hayatlar ya da aşağıda bahsi geçen parçalar hariç ona ait günümüze ulaşan tek eseri olan kitabın yazarı olarak tanınır. On İki Sezar, büyük ihtimalle Hadrianus zamanında yazılmış olup Roma imparatorluğunun ilk liderleri olan Jül Sezar (ilk birkaç bölüm kayıptır), Augustus, Tiberius, Caligula, Claudius, Nero, Galba, Otho, Vitellius, Vespasian, Titus ve Domitian'ın toplu biyografileridir. Kitap, 119 yılında Praetorian muhafız olan arkadaşı Gaius Septicius Clarus'a ithaf edilmiştir. Eser, her bir Sezar'ın hayatını; Dış görünüşünün tasviri, kehanetleri, aile tarihi, alıntılar ve sonra da her bir sezarın tarihsel olaylarının belirli bir tarihi sıralama içinde olacak şekilde belirli bir düzen içerisinde anlatır.
Eserleri > Diğer çalışmaları > Kısmen günümüze ulaşan eserleri

De Viris Illustribus ("On Famous Men" (Ünlü adamlar üzerine) — edebiyat alanında):
De Illustribus Grammaticis ("Lives Of The Grammarians"(Gramercilerin hayatları); görünüşe göre tamamlanmış 20 kısa hayat)
De Claris Rhetoribus ("Lives Of The Rhetoricians"(Hatiplerin hayatları; Orijinalinde 16 olan eserden günümüze ulaşan 5'i)
De Poetis ("Lives Of The Poets"(Şairlerin hayatları; Virgil'in hayatı, Terence, Horace ve Lucan'dan günümüze ulaşan bölümler)
De historicis ("Lives of the historians"(Tarihçilerin hayatları; Yaşlı Pliny'nin hayatı)
Peri ton par' Hellesi paidion ("Greek Games" (Yunan oyunları))
Peri blasphemion ("Greek Terms of Abuse"(Yunanca Küfür terimleri)
Son iki eser Yunanca yazılmıştır. Sonraki yüzyıllarda yazılmış Yunanca glosarlarda özetler halinde günümüze kadar gelmişlerdir.
Eserleri > Diğer çalışmaları > Kayıp eserleri

Lives of Famous Whores (Meşhur hayat kadınlarının hikâyeleri)
Royal Biographies (İmparatorluk biyografileri)
Roma ("On Rome"), in four parts: (Roma hakkında; dört bölüm)
Roman Manners & Customs (Romalı davranış ve alışkanlıkları)
The Roman Year (Roma yılı)
The Roman Festivals (Roma festivalleri)
Roman Dress (Roma elbiseleri)
Offices of State (Devlet dairesi)
On Cicero’s Republic (Çiçero'nun Cumhuriyeti)
Physical Defects of Mankind (İnsan aklının fiziksel kusurları)
Methods of Reckoning Time zamanı hesaplama yöntemleri)
An Essay on Nature (bir doğa denemesi)
Grammatical Problems (gramatiksel problemler)
Critical Signs Used in Books (Kitaplarda kullanılan kritik işaretler)
Nuremberg Kroniklerine gore Suetonius
Tokatlıyan Oteli

| --- | --- |


Genel bilgiler
Şehir: İstanbul
Ülke: Türkiye
Koordinatlar: 41°02′03″K 28°58′42″D﻿ / ﻿41.03417°K 28.97833°D﻿ / 41.03417; 28.97833
Açılış: 1909

Hotel M. Tokatlıyan, İstanbul, Beyoğlu'nda İstiklal Caddesi üzerinde hizmet vermiş tarihî otel. 1909'da hizmete giren Tokatlıyan Oteli, o dönemde Avrupa ve Ortadoğu'nun en lüks otellerinden birisi ve İstanbul'un Pera Palas'tan sonra en büyük oteliydi. Tarabya'da da bir yazlık şubesi bulunuyordu.
Beyoğlu'ndaki yapı, mimar Alexandre Vallaury tarafından inşa edilmiştir. Günümüzde  yerinde Tokatlıyan işhanı vardır. İşhanının ikinci katında farklı disiplinlerde sanatçıların çalıştığı atölye bulunmaktadır.
Tarihçe > Tarabya Tokatlıyan Oteli

Ana madde: Büyük Tarabya Oteli
1914'te  Tarabya otelin yazlık şubesi açıldı. Tarabya'daki Tokatlıyan Oteli, Boğaz'ın en görkemli yapılarından biriydi. Kısa zamanda Beyoğlu'ndaki kadar popüler  olmuştu. Tarabya Tokatlıyan Oteli 1954'te yanarak yıkıldı ve yerine Büyük Tarabya Oteli yapıldı.
Tokatlıyan İşhanı, 2021
Boğaz kenarındaki Tokatlıyan Oteli
İhsan Ecemiş

İhsan Ecemiş (1911, Niğde - 1988), Türk bürokrattır.
1933 yılında Siyasal Bilgiler Fakültesini bitirdikten sonra Ankara Maiyet Memuru Adayı olarak devlet hizmetine başlamıştır; değişik ilçelerde kaymakamlık, mülkiye müfettişliği, İstanbul ve Gaziantep'te vali yardımcılığı görevlerinde bulunduktan sonra, 1950 yılında Gaziantep Valiliğine, daha sonra Bolu Valiliğine atanmıştır. 1953 yılında İçişleri Bakanlığı Müsteşar yardımcılığına atanmış, 1957 yılında Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından Danıştay Üyeliğine ve 1960 yılında da Danıştay Dokuzuncu Daire Başkanlığına seçilmiştir. 1966 yılında Danıştay Genel Kurulunca Anayasa Mahkemesi Asıl Üyeliğine seçilmiş, 14 Temmuz 1976 tarihinde emekliye ayrılmıştır.
God zij met ons Suriname

Trefossa Büstü, Paramaribo, Surinam. Büstün üzerinde Surinam milli marşı yazılıdır.
Opo kondreman, Surinam'ın milli marşıdır. Batı dillerinde adı, marşın Felemenkçe versiyonunun ilk dizesi olan God zij met ons Suriname olarak geçer.
Felemenkçe

God zij met ons Suriname 

Hij verheffe ons heerlijk land 

Hoe wij hier ook samen kwamen 

Aan zijn land zijn wij verpand 

Werkend houden we in gedachten 

Recht en waarheid maken vrij 

Al wat goed is te betrachten 

Dat geeft aan ons land waardij.
Sranan Tongo

Opo kondreman un opo 

Sranangron e kari un. 

Wans ope tata komopo 

Wi musu seti kondre bun. 

Strey de'f strey wi no sa frede, 

Gado de wi fesi man. 

Eri libi te na dede 

Wi sa feti gi Sranan.
Hasan Reşit Tankut

| Hasan Reşit Tankut |
| --- | --- |

Doğum: 1891 Elbistan
Ölüm: 18 Şubat 1980
Milliyet: Türk
Meslek: tarihçi ve siyasetçi

Hasan Reşit Tankut (d. 1891, Elbistan - ö. 18 Şubat 1980), Türk tarihçi ve siyasetçi.
Şam İdadisini ve Mülkiye Mektebi'ni 1913 yılında bitirdikten sonra, Sivas İli Maiyet Memurluğu, Sivas İli İlkokullar Müfettişliği, Niksar, Artova ve Erbaa Kaymakamlıkları, İstanbul Polis Müdürlüğü 3. Şube Müdürlüğü, İstanbul Polis Müdür Muavinliği, Mülkiye Müfettişliği görevlerinde bulundu. Kurtuluş Savaşı'na katıldı. IV. Dönem Muş, V., VI., VII.ve VIII. Dönem Kahramanmaraş, IX. Dönem Hatay, XI. Dönem Mardin Milletvekili olarak TBMM‘nde görev yaptı.
Türk Dil Kurumu kurucuları arasında yer aldı, 1935-1950 arasında kurumda ikinci başkanlık Etimolojik ve Lingüistik Filoloji Kolları Başkanı ve Genel Sekreteri olarak çalıştı. 1936-1940 yılları arasında Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Tarih Bölümü'nde öğretim görevlisi olarak görev yaptı.
Eserleri

Güneş Dil Teorisi'ne Göre Dil Tetkikleri (1936),
Dil ve Tarih Tezlerimiz Üzerine Gerekli İzahlar (1938),
Köylerimiz Dün Nasıldı? Bugün Nasıldır? Yarın Nasıl Olacaktır? (1939)
Maraş Yollarında
Zazalar Üzerineden Sosyolojik Tetkikler
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BIBSYS: 4088676  GND: 133798526  ISNI: 0000 0001 0970 4184  LCCN: nr93034443  NLI: 987007285820305171  SUDOC: 117962759  VIAF: 50426337   WorldCat (LCCN): nr93-034443
Hüseyin Hüsnü Emir Erkilet

| Hüseyin Hüsnü Emir Erkilet 1320-P>  5 |
| --- | --- |
Hüseyin Hüsnü Emir Erkilet
Doğum: 1883 Gazze (İstanbul kayıtlı)
Ölüm: Nisan 1958 (1955-1956 yaşlarında) Ankara
Defin yeri: Cebeci Asri Mezarlığı, Ankara
Bağlılığı:  Osmanlı (1904-1921)   Türkiye (1921-1932)
Hizmet yılları: 1904-1932
Rütbesi: Ferik
Komutası: Mackensen Ordu Grubu Delegasyonu, 14. Kolordu Kurmay Başkanı, Yıldırım Orduları Grubu Kurmay Başkan Yardımcısı, 4. Ordu Kurmay Başkanı, 8. Ordu Kurmay Başkanı, 46. Tümen, 9. Ordu Kurmay Başkanı, 2. Ordu Kurmay Başkanı, Genelkurmay 3. bölümü, Askeri Tarih Konseyi Başkanı, Bern Askeri Ataşesi 7. Tümen, 2. Ordu Kurmay Başkanı, 1. Tümen, Genelkurmay Harekâtlar Bölümü Başkanı, 7. Tümen, İzmir Müstahkem Mevkii Komutanlığı
Çatışma/savaşları: Balkan Savaşları   I. Dünya Savaşı   Türk Kurtuluş Savaşı
Ödülleri:      
Sonraki işi: Yazar

Hüseyin Hüsnü Emir Erkilet (1883, Gazze - 2 Nisan 1958, Ankara), Türk asker, yazar ve siyasetçi.
Öğrenim ve Balkan Savaşları

1883 yılında Kayseri'nin Erkilet nahiyesinden Gazze Redif Taburu Kumandanı Binbaşı Emiroğlu Halil Bey ile Şuşa doğumlu Azeri Şefika Hanım'ın oğlu olarak Gazze'de dünyaya geldi.
1901 yılında Bursa Askeri Lisesinden mezun olduktan sonra Harp Okuluna girip 1904 yılında beşincilikle teğmen olarak mezun oldu. Akabinde Erkân-ı Harbiye Mektebi'ne girip 1905'te üsteğmenliğe yükseldi. 1907 yılında kurmay yüzbaşı olarak Erkân-ı Harp okulunu bitirdikten sonra kurmay stajı için 2. Ordu emrine verildi. 1908 yılında 21. Fırka Kurmay Başkanlığına atandı. 1909'da kolağası rütbesine terfi ederek İstanbul'da Genelkurmay 2. Şubeye atandı. 1910-1912 yılları arasında Almanya'da öğrenim gördü. 6 Eylül 1912 tarihinde Şark Ordusu Harekât şubesine, 22 Kasım 1912 tarihinde Çatalca Ordusu Menzil Müfettişliği Kurmaylığına atandı.
9 Ekim 1913 tarihinde Harp Okulu Tabiye Öğretmenliğine, 2 Aralık 1913 tarihinde Genelkurmay 1. Şubesine, 26 Aralık 1913 tarihinde 5. Kolordu Kurmay Başkanlığına atandı.
I. Dünya Savaşı

5. Kolordu ile 27 Haziran 1915 tarihinde Çanakkale Seddülbahir Cephesine, 3 Temmuz 1915 tarihinde 14. Kolordu Kurmay Başkanlığına getirildi. 9 Ekim 1915 tarihinde Sırbistan'da bulunan Makenzen Ordular Grubu karargâhına delege olarak gönderildi.
1 Mart 1917 tarihinde kaymakam rütbesine terfi etti. 22 Nisan 1917 tarihinde 20. Kolordu Kurmay Başkanlığına, 1 Temmuz 1917 tarihinde Yıldırım Ordular Grubu Kurmay Başkan Yardımcılığına getirildi. 26 Ocak 1918 - 25 Mart 1918 tarihleri arasında 4. ve 8. Orduların Kurmay Başkanlıklarına getirildi. 26 Mart 1918 tarihinde 46. Tümen Komutanlığına, 8 Haziran 1918 tarihinde 9. Ordu Kurmay Başkanlığına, 2 Ağustos 1919 tarihinde 2. Ordu Kurmay Başkanlığına atandı.
Bern askeri ataşeliği ve Kurtuluş Savaşı

10 Ocak 1919 tarihinde Harp Akademisi Tabiye Öğretmenliği, 23 Haziran 1920 tarihinde Genelkurmay 3. Şube Müdürlüğüne getirildi. 3 Ağustos 1921 tarihinde İsviçre’ye Bern Ateşemiliterliğine gönderildi. Ancak Ankara’dan Genelkurmay Başkanlığı’ndan yapılan çağrı üzerine İstiklâl Savaşında Sakarya Savaşı’na katılmak üzere 7 Eylül 1921 tarihinde İnebolu’ya, 15 Eylül 1921 tarihinde de Ankara’ya vardı.
16 Eylül 1921 tarihinden 1 Aralık 1921 tarihine kadar 7. Tümen Komutanlığı, 1 Aralık 1921 tarihinden 24 Ekim 1922 tarihine kadar da 2. Ordu Kurmay Başkanlığı görevleriyle Türk Kurtuluş Savaşı’nda görev aldı.
Büyük Taarruz’da 2. Ordu’nun kurmay Başkanı olarak görev yaptı. Savaştan sonra Kırmızı şeritli İstiklâl Madalyası ile taltif edildi. 1926’da Mirliva, 1928 yılında Ferik rütbesine terfi etti. 1932 yılında emekliye ayrıldı.
Yazarlık

Emekliliğinden sonra Cumhuriyet gazetesi ve Çınaraltı dergisinde yayımlanan milliyetçi, anti-komünist ve Nazi Almanyası yanlısı yazılarıyla gündeme geldi. Yazılarında "esir Türkler" konusunu işledi, Türk milliyetçiliği ile Turancılığı eşitledi, Türkiye’deki azınlıklara karşı şiddetli bir dil kullandı.
1941 ve 1942 yıllarında Almanya büyükelçisi Franz von Papen ile Türkiye'nin Almanya tarafında savaşa girmesine ilişkin bir dizi görüşmede bulundu. Türk tarafında emekli generaller Nuri Killigil ve Ali Fuad Erden’in de katıldığı bu görüşmelerin Türk hükûmetinin bilgisiyle yapılıp yapılmadığı konusu henüz açıklığa kavuşmamıştır.
1941 yılında, evvelce tanıştığı ve II. Dünya Savaşı sırasında Doğu Cephesi’nde Alman Ordular Grubu Komutanı olan Mareşal Fedor von Bock’un davetlisi olarak Kırım’ı ziyaret etti. Daha sonra Adolf Hitler’i, kendisinden önce sadece müttefiklerinin girebildiği ve operasyonların yürütüldüğü karargahında ziyaret edip Doğu Cephesi’nin durumu hakkında Führer tarafından bizzat bilgilendirildi. Gezi izlenimlerini Şark Cephesinde Gördüklerim adlı kitabında yayımladı. 1943 yılında Faris Erkman’ın yazdığı En Büyük Tehlike adlı kitapta Alman ajanı olmakla suçlandı.
1948 yılında yayımlanmaya başlayan Yeni Bozkurt dergisinde "esir Türklerin" kurtuluşu konusunu ele alan yazılar yazdı. 1958 yılında Ankara'da öldü. Ankara'daki Cebeci Asri Mezarlığı'na defnedildi.
Kitapları

Yıldırım, İstanbul, 1921.
Büyük Harpte Tank Muharebesi
Seferî Karargâhlarda Kurmay Görevleri, İstanbul, 1921.
Erkan-ı Harbiyye Meslek, Vezaif ve Teşkilatı, Tarihi ve İlmî Tetkikat, İstanbul, 1924.
Dağda Harp Hareketleri hakkında bir Tetkik, İstanbul 1926. (Maurice Abadie)
Hüseyin Hüsnü Emir Erkilet Paşa’nın Avrupa’da tetkik seyahatlerine ait rapora zeyl, Ankara, 1927.
Harp Albümü, İstanbul Cumhuriyet Basımevi.
Şark Cephesinde Gördüklerim, Hilmi Kitabevi, İstanbul, 1943.
2. Cihan Harbi ve Türkiye, Giriş: Harbin Avrupa’da Doğurduğu Pürüzlü Meseleler, İnkılâp Kitabevi, İstanbul, 1945.
Erkilet (sağdan ikinci) ve Ali Fuad Erden (soldan ikinci) Doğu Cephesinde. 31 Ekim, 1941.
Bahçeli, Bor

| Bahçeli |
| --- | --- |
Belde

 Niğde'nin Türkiye'deki konumu
BahçeliBahçeli'nin Niğde'deki konumu
Ülke: Türkiye
İl: Niğde
İlçe: Bor
Coğrafi bölge: İç Anadolu Bölgesi
İdare
 • Belediye başkanı: Ertuğrul Çelenkoğlu (CHP)
Rakım: 1143 m
Nüfus (2022)
 • Toplam: 2.179
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
ISO 3166 kodu: TR-51
İl alan kodu: 388
İl plaka kodu: 51
Posta kodu: 51710
Resmî site bahceli.bel.tr
Bahçeli, Niğde ilinin Bor ilçesine bağlı bir beldedir.
Tarihçe

Beldenin adı, 150 yılı kayıtlarında Dágrai ya da Drágai , 400 yılı kayıtlarında Tragias, 1057 yılı kayıtlarında Drizion, 1476 yılı kayıtlarında ise Dadragon, olarak geçmektedir. Roma Havuzu ve Köşk Höyük'ün beldede bulunması bölgenin MÖ 6030'a varan eski bir tarihe sahip olduğunun göstergesidir. Günümüz Bahçeli kasabası önceleri Kemerhisar'ın (tarihi Tyana kenti) bağ ve bahçeleri olarak oluşmuş daha sonra insanlar yerleşmeye başlamıştır. Kemerhisarlılar Bahçeli'ye yaz aylarında gelerek bağ evlerinde oturmuşlar, ürün hasatlarını yaptıktan sonra kışın Kemerhisar'a göçmüşlerdir. Tyana ve Diravun, eski çağlarda tarihi Efes kentini İpek yolu'na bağlayan yol üzerinde bulunmaktaydılar. Önceleri Diravun ve Kemerhisar arasında Kergâh adında bir yerleşim birimi vardı. 1935'te Niğde il meclisinde alınan bir kararla Diravun'la Kergâh'a Bağçalı, sonra da Bahçeli adı verildi. 16 Ocak 1954 tarihine kadar köy olan Bahçeli, o yıl belediyelik olmuştur. Ayrıca Bahçeli'nin çevresinde birçok kervan yolu izleri ve han kalıntıları vardır. Halk arasında Peldaaci ve Adıyaman adı verilen mevkilerde de eski insanların korunma amaçlı kullandıkları düşünülen doğal kaya mağaraları bulunmaktadır.
Coğrafya

Belde, Niğde il merkezine 18 km, Bor ilçe merkezine 8 km uzaklıkta olup Cumhuriyet, Saray, Şeker ve Zafer olmak üzere dört mahalleden oluşmaktadır.
Ekonomi

Beldenin %97'si tarımsal üretim ile uğraşmaktadır. Bağcılık alanında her ne kadar etkin olunsa da, bölgenin iklim ve toprak yapısından ötürü belde geçiminin en büyük payını elma üretimi aldığı görülmektedir. Bu ürünler ya çevredeki yerleşim birimlerinin pazarlarında ya da toptancılara satılmaktadır. Toplandıktan sonra satılamayan meyveler için Bahçeli Belediyesi'ne ait bir soğuk hava deposu bulunmaktadır. Bor Şeker Fabrikası da belde sınırları içindedir. Ayrıca beldede birer adet küçük çapta turşu ve bakliyat fabrikası bulunmaktadır.
Altyapı

Belde Cumhuriyet, Saray, Zafer ve Şeker mahallelerinden oluşur ve Cumhuriyet mahallesinde 1 lise, 1 ortaokul ve her biri ayrı mahallelerde 3 ilkokul bulunmaktaydı. Saray ve Zafer mahallelerinde bulunan ilkokullar, kasabanın nüfusunun azalmasına bağlı olarak öğrenci sayısının yetersiz olması nedeyle kalıcı olarak kapatılmıştır. Beldede kanalizasyon sistemi 2013 yılında belediye tarafından yapılmıştır. Meyve bahçelerinin sulama suyu ise beton arklarla yer seviyesinde taşınmaktadır. Bu suların kaynağı, bir adet baraj, Roma Havuzu'ndan çıkan kaynak suyu ve Dipsiz ve Kalaygöl mevkilerinden çıkan sulardır. Peldaacı mevkisinden çıkan su ise Bahçeli beldesinde içme suyu olarak kullanılmaktadır. Kasabadaki ilk sağlık birimi, 1965 kurulan sağlık evidir. Hizmette olduğu 20 yıl boyunca belediye binasında görev yapan sağlık evi, 5 Kasım 1986 tarihinde inşa edilen sağlık ocağı olarak hizmete açılmıştır. Kasabada, 1981 yılında bir halk kütüphanesi açılmıştır.
Tarihi yerler > Köşk höyük

Roma Havuzu'nun doğusundaki kayalık yamaç üzerinde yer alan, Neolitik dönem ve Kalkolitik dönem kalıntılarının ortaya çıkarıldığı höyüktür. Höyükte geç neolitik döneme ait 66 adet mezar bulunmuştur. Köşk Höyük'te Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Arkeoloji Bölümü arkeologlarınca sürdürülen kazılarda 4 ayrı tabakaya ait yapılar ortaya çıkarılmış ve kemikten ve taştan yapılmış küçük objelerin yanı sıra üzerinde kabartma bulunan seramikler de bulunmuştur. Bulunan eserlerin birçoğu Niğde Müzesi 1. Salon'da sergilenmektedir.
Tarihi yerler > Roma havuzu

Köşk Höyük'ün hemen yakınında bulunan antik havuz, Roma dönemi mermer sanatının 23x66x2,5 m boyutlarındaki ender bir örneğidir. Havuzun Türkiye'de başka bir örneği bulunmamaktadır. Tamamen toprak altında bulunan havuz, 1949 yılında ortaya çıkarılmıştır. Gezgin Roma imparatorlarının önemli bir mesire yeri olan antik havuzun yapımında iri bloklu mermerler yapı taşı olarak kullanılmıştır. Bu havuzda toplanan suyun Tyana şehir merkezine kemerlerle taşındığı bilinmektedir. Antik Roma Havuzu'nun kaynak suyunu üzerlerindeki oluklardan Tyana'ya taşıyan kemerlerin yaklaşık 2 kilometrelik kısmı Bahçeli'de, yalnız toprak altında bulunmaktadır.
Nüfus

| Yıllara göre belde nüfus verileri |
| --- | --- |
2022: 2.179
2021: 2.212
2020: 2.260
2019: 2.179
2018: 2.186
2017: 2.245
2016: 2.253
2015: 2.343
2014: 2.439
2013: 2.576
2012: 2.315
2011: 2.316
2010: 2.325
2009: 2.423
2008: 2.445
2007: 2.474
2000: 3.575
1990: 3.721
Yönetim > Belediye başkanlığı

| Seçildiği yıl | Belediye başkanları |
| --- | --- |
2024: Ertuğrul Çelenkoğlu (CHP)
2019: Zafer Tokgöz (AK Parti)
2014: Zafer Tokgöz (AK Parti)
2009: Zafer Tokgöz (AK Parti)
2004: Fatih Kaya (CHP)
1999: Ali Güler (ANAP)
1994: Ali Güler (ANAP)
1989: Kemal Çelenkoğlu (DYP)
1984: Ali Güler (ANAP)
1977: Kemal Akoğlu (AP)
1973: Kemal Çelenkoğlu (BĞMSZ)
1968: Kemal Çelenkoğlu (BĞMSZ)
1963: Ali Kandemir (BĞMSZ)