stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
3 Mayıs 1808
Geçmiş > Goya'nın tavrı

Tıpkı diğer İspanyol liberalleri gibi Goya da Fransa'nın ülkesini istilası ile güç bir pozisyona düşmüştü. Ressam, Fransız Devrimi'ne destek vermiş ve benzer bir gelişmenin İspanya'da da olmasını istemişti. Şair Juan Meléndez Valdés ve Leandro Fernández de Moratín gibi pek çok arkadaşı, Joseph Bonaparte'ı destekleyen Afrancesadolar'dı. Goya'nın 1798'de yaptığı Fransa büyük elçisi ve komutanı Ferdinand Guillemardet'nin portresi, ressamın kişisel takdirini ele veriyordu. Joseph'e sadakat yemini gerektiren saray ressamı pozisyonunu korumasına rağmen -ressamın Madrid Alegorisi isimli tablosu sadakatinin bir örneğidir-, Goya'nın doğasında içgüdüsel olarak otoriteden hazzetmeme vardı. Kendi vatandaşlarının Fransız askerlerine boyun eğdiğine tanık oluyordu. Bu yıllar boyunca gözlemlediği olaylar, Savaşın Felaketleri'ne (İspanyolca: Los desastres de la guerra) temel ve esin kaynağı olsa da, ressam o dönemde çok az resim çizebildi ve üretebildi.
1814 yılının Şubat ayında Fransızlar İspanya'dan kovuldu. Goya geçici hükûmete "Avrupa'nın zorbasına karşı unutulmaz ve kahramanca eylemlerde bulunan şerefli ayaklanmalarını, kendi fırça darbeleri ile ölümsüz kılmak" talebiyle gitti. Önerisi kabul edildi ve Goya Mayıs'ın Üçü üzerinde çalışmaya başladı. Daha sonraları, ressamı 3 Mayıs olaylarının içine yerleştirme çabaları görülse de, aslında Goya'nın kişisel olarak ayaklanmalara ya da misillemelere şahit olup olmadığı bilinmemektedir. Bu konuda en bilinen öykülerden biri ressamın bahçıvanı Isidoro'nun roman yazarı Antonio de Trueba'ya anlattığı iddia edilendir. Buna göre ressamla bahçıvanı bir gece saat dörtten hemen sonra Príncipe Pío tepesine gittiler. Bahçıvan orada gördüklerini "Kan göllerinin ortasında vücut parçaları gördük. Bazıları yüzükoyun, bazıları sırt üstüydü. Kimisi dizüstü durmuş yeri öper gibiydi. Kimisi de ellerini yere doğru uzatmış, merhamet ya da intikam ister gibiydi." diyerek anlattı. Bu iddia doğru olabilir, çünkü bahçıvanın anlattıkları ile Trueba'nın anlatımındaki "Goya'nın yıllar sonra büyük bir gerçekçilikle resmettiği korku içinde yumruklarını ısıran adam" ve "bir kan gölü" ifadeleriyle uyuşmaktadır.
Resim > Açıklama

3 Mayıs 1808'de ayaklanmanın ertesi gününün sabah saatleri anlatıldı. Eser iki grup adamın üstüne yoğunlaşır. İlk grup, ateş etmek için hizaya gelmiş idam mangası iken, manganın karşısında ise dağılmış bir şekilde duran esirler vardır.
İnfazcılar ve kurbanlar dar bir alanda nezaketsiz bir şekilde birbirlerinin yüzüne bakmaktadırlar. Kenneth Clark'a göre: "Bir dahinin (Goya) fırça darbeleri, askerlerin davranışlarındaki sert tekrarlar ve tüfeklerinin çelikten hizası ile hedeflerindekilerin unufak olmuş düzensizlikleri arasındaki zıtlığı göstermektedir." İki grup arasında yerde duran fener görüntüye dramatik bir ışık sağlamaktadır. En parlak aydınlatma sol tarafta birbirine sokulup sarılmış kurbanlar üzerine düşer. Bu kalabalık içinde dua eden bir keşiş ya da rahip de vardır. Resmin tam ortasında ve sağ tarafında ise diğer kurbanlar ateş hattında durmaktadırlar. Göz alıcı şekilde aydınlatılmış olan en ortadaki adam, daha önce öldürülmüş isyancıların cesetlerinden yayılan kanların üstüne diz çökmüştür ve kolları ya yalvarmak ya da meydan okumak için iki yana açılmıştır. Üstündeki sarı ve beyaz renklerden oluşan kıyafet, fenerin yaydığı renkleri yineler.
İdam mangasının sağ tarafında gölgelerin arasında kaybolmuş, yekpare bir grup daha vardır. Askerlerin süngüleri ve sorguçlu şapkalarının arkasında kalan bu insanların çoğunun yüzü belirsizdir. Bu grubun en önünde, resimde betimlenmiş ana kurbanın hemen sağında kalan adam, elleriyle yüzünü kapatmış ve korkuyla askerlere dönmüştür. Bu adam arkada kalan grubun Fransızca: repoussoir'i olmuştur. Dikkati ön plandaki dramdan uzaklaştırmadan, kiliseye ait sivri uçlu kulelerin ayırt edildiği bir şehir manzarası gece karanlığında net olmayan bir şekilde görünmektedir. Kilise büyük ihtimalle Fransızlar'ın kışlalarını içinde barındırmaktadır. Arka planda, yamaç ile sorguçlu asker şapkalarının arasından meşaleli bir kalabalık ayırt edilir. Bu kalabalık idamı izleyenler, daha fazla asker ya da daha fazla kurban olabilir.
Resim > 2 Mayıs 1808

Ana madde: 2 Mayıs 1808
Goya, 3 Mayıs 1808'deki infazlardan bir gün önce gerçekleşen ve Yarımada Savaşı'nın tetikleyicisi olan Dos de Mayo Ayaklanması'nı 2 Mayıs 1808 ya da diğer adıyla Memlükler'in Saldırısı isimli tablosunda betimledi. Bu eserde, şehir meydanında karşılaşan İspanyollar ve Fransızlar'ın çatışması ve İspanyollar'ın, Napolyon'un isyanı bastırması için gönderdiği Memlükler'i öldürmesi anlatılır.
Mayısın İkisi ve Mayısın Üçü büyük bir serinin iki parçası olarak kabul edilir. Yazılan yorumlar ve ayrıntılı kanıtlar Goya'nın, Mayıs 1808 isyanının anısına, geniş tuvallerde dört tablo çizdiğini ileri sürer. José Caveda 1867'de yazdığı anılarında bu dörtlüden bahsetti. Ayrıca, ressam ve Goya koleksiyoncusu Cristóbal Ferriz de iki farklı eser daha olduğunu söyledi. Bunlardan birincisinin konusu kraliyet sarayındaki ayaklanma iken, ikincisi topçu kışlasındaki savunmayı anlatmaktaydı. O döneme ait çeşitli baskılar, bu tür bir serinin örneğini oluşturur. Diğer iki eserin kaybolması, kamuoyunda popüler olan bu isyana karşı resmî memnuniyetsizliğin bir kanıtı olabilir.
Ressam Mayısın İkisi'nde pembe, turuncu, mavi, gri, kahverengi gibi renkleri kullanmayı tercih etti. Pastel tonlar, konu edinilen vahşeti ve zalimliği anlatmak için garip kaçsa da, Mayısın İkisi etkisini Savaşın Felaketleri ya da Mayısın Üçü'nde olduğu gibi ayırt edilebilir karakterlerden almaz. Aksine, sahnenin sahip olduğu kasıtlı belirsizlik ve İspanyol direnişçilerinin tasviri bu eserin önemli özellikleridir.
İki resim arasında büyük kompozisyon farkları vardır. Örneğin ilk tabloda ufuk çizgisi yüksekteyken ikincisinde daha alçaktadır. Ayrıca, ressamın ilk tabloda çizdiği kalabalıkta bireyler belirsizdi. Sıkışık ve karışık bir düzenleme vardı. Hareketin ve savaşın varlığı fark ediliyordu. Öte yandan, Goya, 3 Mayıs 1808'de iki karşıt grup olduğunu açıkça gösterdi ve her bireyi ayırt edilebilecek şekilde çizdi. İspanyollar ve Fransızlar arasındaki ilişki de iki tabloda birbirine zıddı. 2 Mayıs'ta güçlü olan taraf İspanyollar iken 3 Mayıs'ta, diğer tabloda kurban olarak betimlenmiş Fransızlar intikam alan infazcılara dönüştüler.
İki eserin kompozisyonları arasında az sayıda benzerlik de vardır. Bu benzerliklerin en temeli ise iki resmin de sahip olduğu parabolik yapıdır. Goya, 2 Mayıs 1808'de Fransızlar'a saldıran üç adamın eğik bir şekilde gruplandırılması ile 3 Mayıs 1808'deki infaz mangasının dizilişini betimlemede aynı tekniği kullandı. Tasvirlerde, her iki grubu da yandan kısaltılmış perspektifleri parabolik bir çizgi gibi görünecek şekilde düzenledi.
Resim > Savaşın Felaketleri

Ana madde: Savaşın Felaketleri
Goya, bakır üzerine asitle kazıma tekniğini kullanarak yarattığı kalıplardan oluşturduğu bir gravür serisi olan Savaşın Felaketleri'ni (İspanyolca: Los desastres de la guerra), baskıların çoğunu 1810-1814 yılları arasında yapmış olmasına rağmen, 1820 yılına kadar tamamlayamadı. Goya'nın bir arkadaşına verdiği ve şu anda British Museum'da sergilenen prova albümü, hem ön çizimlerin hem de baskıların sırası hakkında ipuçları veriyordu. Savaşın Felaketleri serisinin en erken yapılan baskıları, hem 2 Mayıs 1808'den hem de 3 Mayıs 1808'den önce üretildi. Grupta, tıpkı Goya'nın bu iki tablosunda olduğu gibi, birbirleriyle ilişkili olan ve muhtemelen ressamın Zaragoza ziyareti sırasında şahit olduğu bir olayı anlatan iki kompozisyon vardı. İspanyolca: No se puede mirar (Kimse buna bakamaz), hem tema olarak hem de düzenlemesiyle 3 Mayıs 1808'i anımsatıyordu. Eserin ortasında yer alan kadın kollarını iki yana açmışken, bir diğeri ellerini birleştirmiş Tanrı'ya dua ediyordu. Geri kalanlar ya siper almışlar ya da yüzlerini saklıyorlardı. Kimse buna bakamaz'da Mayısın Üçü'nün aksine askerler sırtlarından bile olsa görünmüyordu. Sadece silahlarının süngüleri fark ediliyordu.
Goya'nın daha erken resimlerinden biri de İspanyolca: Y no hay remedio (Ve bundan kaçınılamaz)'dır. Bu baskı, Savaşın Felaketleri serisinin, diğerlerine göre daha sonra çizilen bir grubunun içinde yer alır. Savaşın en yoğun zamanında ve resim malzemelerinin bulunamadığı dönemde Goya bu resmî ve serideki bir başka resmî çizebilmek için, daha önce yapmış olduğu bir manzara baskısının kalıbını temizleyerek yeniden kullanmıştır. Ve bundan kaçınılamaz'da sorguçlu asker şapkası giyen bir idam mangasınının geri çekilişi, bu defa arkadan değil karşıdan gösterilmektedir.
Sergilenme geçmişi

Çalışmanın anısal değerine rağmen, ilk sergilenişine dair hiçbir detay bilinmemektedir ve var olan o dönemdeki kayıtların hiçbirinde bahsi geçmez. Bu kaydetme eksikliğinin sebebi, VII. Fernando'nun tercihinin neoklasik sanat olması ve içeriği popüler isyanlar olan eserlerin Bourbonlar tarafından korunması olabilir. 1814 yılında, geçici hükûmet tarafından, ayaklanmanın anısına yaptırılacak olan anıt da VII. Fernando tarafından engellendi. Bunun sebebi de Fernando'nun gözünde, bağımsızlık savaşının kahramanları ve yöneticilerinin başarılarının, devrimci eğilimleri sebebiyle önemsiz olmasıydı.
Bazı kaynaklara göre eser, halka açık alanda sergilenmeye başlanmadan önce, otuz ila kırk sene arasında depolarda saklandı. 1819 yılında Prado Müzesi açıldıktan sonra kraliyet koleksiyonunun büyük bir kısmı müzeye aktarıldı. Ancak müzenin 1834 tarihinde çıkarılan bir envanterine göre tablo hâlâ devletin ya da monarşinin malı sayılıyordu. Théophile Gautier, 1845 yılında Prado'yu ziyaret ettiğinde Goya tarafından yapılmış bir "katliam" resmî gördüğünden bahsetti. Aynı ifadeyi 1858 yılında müzeye giden bir ziyaretçi de kullandı. Bu iki anlatım da 2 Mayıs olaylarını betimleyen bir çalışmayı işaret eder ve akla 2 Mayıs 1808'i getirir. Fakat, büyük ihtimalle iki izleyicinin de gördüğü resim 3 Mayıs 1808'dir. Bu karışıklığın sebebi ise İspanyolcada İspanyolca: Dos de Mayo'nun hem 2 Mayıs hem de 3 Mayıs günü olan olayları tanımlamak için kullanılmasıydı.
1867 yılında, Goya'nın biyografi yazarı Charles Emile Yriarte, resmin kendi özel sergisine sahip olabilecek kadar önemli bir resim olduğunu öne sürdü. Fakat, 1872 yılına kadar, 3 Mayıs 1808, Prado Müzesi'nin kataloğunda yer alamadı. 1872 yılında ise 3 Mayıs 1808 Manzarası ismiyle katalogdaki yerini aldı. Hem Mayısın İkisi hem de Mayısın Üçü İspanyol İç Savaşı sırasında güvenlik sebebiyle kamyonla Valensiya'ya taşınırken zarar gördü. Bu transfer, iki tablonun da Madrid'den ayrı olduğu tek zamandı. 2 Mayıs 1808'in sol tarafında gözle görülür renk kayıpları oldu ve bunlar düzeltilmeden bırakıldı. Her iki resim de ayaklanmanın iki yüzüncü yıldönümü anısına açılacak bir sergi sebebiyle 2008 yılında onarıldılar.
Aynı konuyu anlatan tablolar

Farklı bölgelerde gerçekleşen ve gerilla saldırılarını da içeren Yarımada Savaşı, birçok sanatçının ilgisini çekti ve eserlerine konu oldu. Bazı ressamlar, komutanlara savaş alanlarında eşlik ederken diğerleri gazeteleri takip ettiler. Napolyon'un tüm seferlerinde profesyonel ressamlar da onunla birlikte gittiler ve imparatorun sanat bakanı Dominique-Vivant Denon'nun emirleri doğrultusunda çatışmaları resmettiler.
İspanyol ressam Tomás López Enguídanos da, Madrid'de gelişen 2 ve 3 Mayıs 1808 olaylarını betimleyen bir seri yaptı. Ressam bu çalışmasında çatışmaları yeniden canlandırdı ve İspanyollar'ın kahramanlığını vurguladı. İspanya'da yarım yüzyıl boyunca bu konu ile ilgili eserler üretilmeye devam edildi.
Mayıs 1808 olaylarını anlatan eserlerde kullanılan en popüler isimler topçu subaylar Daoiz, Velarde ve onların yönetiminde isyan eden İspanyol halkıdır. Bu iki asker, çevresindekilerle beraber Monteleón Parkı'nda öldürülene kadar Fransızlar'la savaştılar. Madrid'de Daoiz ve Velarde'nin anısına yapılan heykeller vardır. Ayrıca, on dokuzuncu yüzyıl boyunca bu iki adamın kahramanlıkları ve ölümleri ile pek çok resim ve baskı yapıldı. Bu eserler arasında Manuel Castellano'nun akademik çalışması Daoiz'in Ölümü de yer alır. Castellano bu resmî olayların üzerinden 54 yıl geçtikten sonra, 1862 yılında çizdi. Ressam, tablosunu yaparken, tanıklardan ve kayıtlardan yararlandı. Goya da olayları 6 yıl sonra, 1814 yılında çizdi. Fakat Goya, Enguídanos ya da Castellano'nun aksine mekanın ve karakterlerinin belirsiz olmasını tercih etti. Goya'nın çağdaşı Zacarias Gonzalez Velazquez'in yaptığı Mayısın Üçü tablosunda ise çizdiği kalabalık gruptaki her birey ayırt edilebiliyordu.
İspanya'nın Bağımsızlık Savaşı'nın sonrasında Madrid Kraliyet Akademisi'nde en popüler olan eser, Jose de Madrazo'nun Viriato'nun Ölümü isimli tablosuydu. Ressam, neoklasik tarzdaki bu eseri İtalya'da yaşadığı yıllarda yaptı ve 1817 yılında ülkesine dönerken yanında getirdi. Tabloda, Romalılar'a karşı İber Yarımadası'nı savunan Viriato'nun kendi yandaşları tarafından uyurken öldürülmesi anlattı. Madrazo da tablosunda bağımsızlık mücadelelerini anlatmak için belirli bir liderin kahramanlığını ve önderliğini vurgulamayı seçti. Oysa Goya, bu başarının sahibi olarak isimsiz İspanya halkını göstermeyi tercih etti.
Mayısın Üçü ve Mayısın İkisi'nin, aynı konuyu ele alan tabloların aksine, uzun yıllar boyunca sergilenmemesinin sebebinin, Goya'nın döneminin ötesinde bir fikirle ve modern bir tarzda çizmesi olduğu kabul edildi.
Etkilendikleri

3 Mayıs 1808'e esin kaynağı olan eserler çoğunlukla popüler betimlemeler, baskılar ve el ilanlarıydı. Napolyon Fransa'sı ile savaştıkları dönemde İspanyol politik resimlerinde idam mangası betimlemesi sık sık kullanıldı. Goya'ya parasal olarak destek sağlayanlar, ressamdan tüm halkı derinden etkileyecek bir tablo yaratmasını istediler. Miguel Gamborino'nun 1813 yılında çizdiği dini tablo Valensiya'dan Beş Keşişin Öldürülmesi'nin, Goya'nın kompozisyonuna kaynak olduğu düşünülür. Öldürülmek üzere olan kurbanın diğerlerinden farklı beyaz kıyafeti, başının tepesi tıraşlı, dizlerinin üstüne çökmüş keşişin iki elini açarak yalvarması ve yerde yatan bir süre önce öldürülmüş ceset iki resim arasındaki benzerliklerden bazılarıdır. Fakat, Gamborino'nun aksine Goya, tablosuna melekler yerleştirmemiştir.
Eserin kompozisyonunun geometrisi, Fransız ressam Jacques-Louis David'in Horas Kardeşlerin Yemini (1784) isimli tablosunun ironik bir yorumu olarak algılanabilir. Bu açıdan bakıldığında, David'in üç Romalı Horas'ın babalarını selamlamak için uzanmış kolları, idam mangasının tüfeklerine dönüştü. Öte yandan iki yana açılmış kolları ile duran Horas'ın babası da infazcılarıyla yüz yüze gelmiş kurban oldu. David'in insan tasvirlerindeki ifadeler neoklasik bir gözalıcılık içindeyken Goya, David'e cevabını acımasız bir gerçekçilikle şekillendirdi.
Ayrıca, Goya, Antoine-Jean Gros'a ait bir tabloya da cevap veriyor olabilirdi. Madrid'in Fransızlar tarafından işgal edilmesi Gros'un Madrid'in teslim olması, 4 Aralık 1808 isimli eserine de konu oldu.
Goya, Rubens'in 1638'den sonra yaptığı Masumların Katli ve Savaşın Dehşeti'nin değişik uyarlamaları gibi pek çok eserinden etkilenmiş olabilir. Bu varsayımı, ressamın Çocuklarını Yiyen Satürn (1819 - 1823) isimli eseriyle, Rubens'in 1636 yılında çizdiği ve şu anda Prado'da sergilenen aynı isimli tablosu arasındaki benzerlik de desteklemektedir. Kenneth Clark ise 2 Mayıs 1808'in sanatsal başarısızlığının sebebinin Goya'nın Rubens'in benzer eserlerini aklından çıkaramaması olabileceğine dikkat çekti. Goya, 1819 ile 1823 yılları arasında yaptığı Satürn temalı tablosundan önce, 1796 - 1797 yılları arasında aynı temada bir başka resim yaptı. Bu resim ton olarak Rubens'in Satürn'ününe çok benziyordu.
3 Mayıs 1808'deki diz çökmüş adamın pantalonunun griye çalan yeşil rengi ise Diego Velázquez'in 1619 yılında yaptığı ve şu anda Prado Müzesi'nde sergilenen Tapınma tablosundaki diz çökmüş adamın giysisinin rengini anımsatır.
Aleksey Verbov

Aleksey İgoreviç Verbov (Rusça: Алексей Игоревич Вербов; d. 31 Ocak 1982, Moskova), Rus voleybolcu. İlk kulübü Dinamo-MGFSO Olympus'tu. Ulusal takımla ilk maçına 29 Aralık 2003 tarihinde çıktı. Ulusal takım formasıyla 2006 Dünya Şampiyonası’nda “en iyi manşet” ve “en iyi libero”, 2006 Dünya Ligi’nde “en iyi libero”, 2007 Avrupa Şampiyonası’nda “en iyi libero” ve 2009 Dünya Ligi’nde “en iyi libero” ödülünün sahibi oldu. 2004 yılında Lokomotif Belgorod formasıyla Avrupa Şampiyonlar Ligi şampiyonluğu yaşadı. Iskra Odintsovo formasıyla oynadığı 2009 Avrupa Şampiyonlar Ligi’nde ise “en iyi libero” seçildi. Halen Zenit Kazan kulübünde voleybol kariyerini sürdürüyor.
Oynadığı kulüpler

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| Kulüp | Ülke | Yıllar |
| Dinamo-MGFSO Olympus |  Rusya | 1998-1999 |
| MGTU-Lujniki |  Rusya | 1999-2000 |
| CSKA Moskova |  Rusya | 2000-2002 |
| Lokomotif Belgorod |  Rusya | 2003-2004 |
| ZSK-Gazprom |  Rusya | 2004-2005 |
| Lokomotif Belgorod |  Rusya | 2005-2007 |
| Iskra Odintsovo |  Rusya | 2007-2009 |
| Zenit Kazan |  Rusya | 2009- |
Özellikleri

Boy: 183 cm.
Kilo: 77 kg.
Pozisyon: Libero.
Blok yüksekliği: 310 cm.
Smaç yüksekliği: 315 cm.
Başarıları

2004-Avrupa Şampiyonlar Ligi şampiyonluğu-Lokomotif Belgorod.
2004-Atina Olimpiyat Oyunları-Bronz madalya.
2005-Avrupa Şampiyonası-Gümüş madalya.
2006-Dünya Şampiyonası-En iyi manşet ve en iyi libero.
2006-Dünya Ligi-Bronz madalya.
2006-Dünya Ligi-En iyi libero.
2007-Dünya Ligi-Gümüş madalya.
2007-Dünya Kupası-Gümüş madalya.
2007-Avrupa Şampiyonası-Gümüş madalya.
2007-Avrupa Şampiyonası-En iyi libero.
2007-Dünya Kupası-Gümüş madalya.
2008-Dünya Ligi-Bronz madalya.
2008-Pekin Olimpiyat Oyunları-Bronz madalya.
2009-Avrupa Şampiyonlar Lig-En iyi libero- Iskra Odintsovo.
2009-Dünya Ligi-Bronz madalya.
2009-Dünya Ligi-En iyi libero.
Torpido Yılmaz

| --- | --- |

Yönetmen: Cevat Okçugil
Yapımcı: Mehmet Çaydamar
Senarist: Temel Tezol
Oyuncular: Yılmaz Güney  Tülin Elgin
Görüntü yönetmeni: Nejat Okçugil
Stüdyo: Seher Film
Cinsi: Sinema filmi
Türü: Macera
Yapım yılı: 1965
Ülke: Türkiye
Dil: Türkçe
Torpido Yılmaz, başrollerinde Yılmaz Güney ve Tülin Elgin'in oynadığı yönetmenliğini ise Cevat Okçugil'nin yaptığı 1965 yapımı Türk filmidir.
Oyuncular

Yılmaz Güney
Tülin Elgin
Avni Dilligil
Enver Dönmez
Renan Fosforoğlu
Atıf Kaptan
Necati Er
Ali Ekdal
Nusret Özkaya
Ünal Tural
The Tower (The Walking Dead)

| "The Tower" |
| --- | --- |
The Walking Dead bölümü
Bölüm no.: 10. sezon 15. bölüm
Yönetmen: Laura Belsey
Senarist: Kevin Deiboldt ve Julia Ruchman
Yapımcı: AMC
Yayın tarihi: 5 Nisan, 2020
Süresi: 42 dakika
Bölüm kronolojisi
← Önceki ""Look at the Flowers"" Sonraki → ""A Certain Doom""
The Walking Dead (10. sezon) The Walking Dead bölümleri
"The Tower" AMC'de yayınlanan kıyamet sonrası korku dizisi The Walking Dead'in onuncu sezonunun on beşinci bölümüdür. Bölümün senaryosu Kevin Deiboldt ve Julia Ruchman tarafından yazılmış, yönetmenliğini Laura Belsey yapmıştır. Koronavirüs pandemisi nedeniyle sezonun final bölümü ileri bir tarihe ertelenmiştir.
Özet

Topluluklar Fısıldayanlar'la olan son savaşları için hazırlık yaparlar. Eugene'in grubu ise çıktıkları yolda Prenses ile karşılaşır.
Timoides

Timoides, Pandeidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Teşvikiye, Kütahya

| Teşvikiye |
| --- | --- |
Köy

 Kütahya'nın Türkiye'deki konumu
TeşvikiyeTeşvikiye'nin Kütahya'daki konumu
Ülke:  Türkiye
İl: Kütahya
İlçe: Merkez
Coğrafi bölge: Ege Bölgesi
Rakım: 1392 m
Nüfus (2020)
 • Toplam: 17
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0274
İl plaka kodu: 43
Posta kodu: 43270
Teşvikiye, Kütahya ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe

Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.
Coğrafya

Köy, Kütahya il merkezine 38 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre köy nüfus verileri |
| --- | --- |
2020: 17
2019: 21
2018: 21
2017: 22
2016: 19
2015: 19
2014: 19
2013: 14
2012: 17
2011: 20
2010: 16
2009: 23
2008: 19
2007: 20
2000: 20
1990: 31
1985: 29
The Tornados

The Tornados, 1960'ların başarılı enstrümantal rock yapan gruplarından biridir. En ünlü şarkıları Telstar Amerikan müzik listelerinde ilk defa bir İngiliz şarkısı olarak birinci sıraya yerleşmişlerdir. Grubun bas gitaristi Heinz Burt gruptan ayrılınca dağılmışlardır.
Grup Üyeleri

George Bellamy
Heinz Burt
Alan Caddy
Clem Cattini
Roger LaVern
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  ISNI: 0000 0000 8844 284X  LCCN: no2001083536  MusicBrainz: 5ab4c58d-9495-4314-9633-d59735980ded  VIAF: 128616675   WorldCat (LCCN): no2001-083536
The Tracey Ullman Show

| The Tracey Ullman Show |
| --- | --- |

Başrol: Tracey Ullman  Dan Castellaneta  Julie Kavner (1987–1989)  Sam McMurray  Joseph Malone  Anna Levine
Ülke:  ABD
Bölüm sayısı: 82
Yapım
Gösterim süresi: 22–23 dakika
Yayın bilgileri
Yayın tarihi: 5 Nisan 1987 - 26 Mayıs 1990
Kronoloji
Sonra gelen: The Simpsons


The Tracey Ullman Show, 1987 ve 1990 yılları arasında gösterilmiş olan haftalık Amerikan televizyon şovu. Britanyalı komedyen ve bir zamanların pop şarkıcısı Tracey Ullman tarafından sunuldu. Evli ve Çocuklu programından sonra FOX'un ikinci altın saatler şovu olarak 5 Nisan 1987 tarihinde yayınlanmaya başladı ve 26 Mayıs 1990 tarihine kadar devam etti. Şovda, Paula Abdul tarafından koreografileri yapılan müzikal numaraların yanında çeşitli komik skeçler de yer aldı. Animasyon dizisi Simpsonlar'ın yapımını sağladı. Gracie Films tarafından üretilen ilk yapımdı ve yapımı ayrıca 20th Century Fox Television tarafından da yapıldı.
Ekip

Tracey Ullman - Çeşitli karakterler
Joseph Malone - Çeşitli karakterler
Sam McMurray - Çeşitli karakterler
Anna Levine - Çeşitli karakterler
Dan Castellaneta - Homer Simpson/Çeşitli karakterler
Julie Kavner - Marge Simpson/Çeşitli karakterler
Nancy Cartwright - Bart Simpson
Yeardley Smith - Lisa Simpson
The Pale Emperor

The Pale Emperor, Amerikalı rock grubu Marilyn Manson'ın dokuzuncu stüdyo albümüdür. Albüm, 15 Ocak 2015'te Marilyn Manson'ın Hell, etc. şirketinden çıkmıştır. Albüm standard ve özel basım olarak CD, plak ve box-set olarak yayınlanmıştır. Albümün standard versiyonu on şarkı içerirken, özel basım versiyonu ise üç şarkının akustik düzenlemelerini içermektedir.
Manson ve gruba o dönem katılan ve Manson'ın Californication setinde tanıştığı Tyler Bates tarafından hazırlanan The Pale Emperor, grubun geleneksel endüstriyel rock tarzından blues rock etkileşimli bir tarza geçişini simgelemektedir. Albümde The Dillinger Escape Plan bateristi Gil Sharone da çalarken, albüm 2008'de gruba döndüğün beri şarkı yazımında ve kayıtlarında bas gitarist Twiggy'nin yer almadığı ilk albümdür. Albüm, albümün prodüksiyonu sırasında sekiz sene Alzheimer ile mücadele ettikten sonra hayatını kaybeden Manson'ın annesine ithaf edilmiştir.
Albüm yayınladıktan sonra çağdaş müzik eleştirmenleri tarafından genellikle olumlu eleştiriler alırken, bazı yazarlar söz konusu albümü Manson'ın son 10 yıldaki en iyi albümü olduğunu söyledi ve 2015'in en iyi albümlerinden biri olarak açıkladı. Bu albüm aynı zamanda ticari başarı kazanarak, Billboard 200'e sekizinci sıradan girerek, grubun 2007'den beri en yüksek açılış hafta satışını gerçekleştirdi.
Albümden üç single yayınlandı: "Third Day of a Seven Day Binge", "Cupid Carries a Gun" ve grubun Billboard Ana Akım Rock listesinde en iyi performans gösteren single'ı "Deep Six". "The Mephistopheles of Los Angeles" ve "The Devil Beneath My Feet" ise tanıtım amaçlı single olarak yayınlandı. Albümü "The Hell Not Hallelujah" takip etti. Turne, daha sonra The Smashing Pumpkins ile "The End Times" turnesine ve Slipknot ile ortak çıkılan bir yaz turnesine evrildi.