Christoph Willibald Gluck
Yaşamı ve kariyeri > Ataları ve ilk yılları

Gluck'un bilinen en eski atası, büyük büyükbabası Simon Gluckh von Rockenzahn'dır; adı, oğlu ormancı Johann (Hans) Adam Gluck'un (y. 1649–1722) ve Christoph'un büyükbabasının evlilik sözleşmesinde (1672) kayıtlıdır. Rockenzahn'ın Batı Bohemya'nın orta kesiminde (Prag'ın yaklaşık 70 km güneybatısında ve Pilsen'in 16 km doğusunda) bulunan Rokycany olduğuna inanılır.
Gluck soyadı (Gluckh, Klugh, Kluch vb. olarak da yazılır) muhtemelen Çekçede erkek çocuk anlamına gelen (kluk) kelimesinden gelir. Çeşitli yazımlarıyla Rokycany kayıtlarında defalarca bulunur. 
1675 civarında Hans Adam, Bohemya'da ve Yukarı Pfalz'daki Störnstein-Neustadt ilçesinde geniş arazilere sahip olan Prens Ferdinand August von Lobkowitz'in hizmetinde Neustadt an der Waldnaab'a taşındı.
Gluck'un babası Alexander, 28 Ekim 1683'te, Neustadt an der Waldnaab'da, Hans Adam Gluck'un ormancı veya av bekçisi olan dört oğlundan biri olarak dünyaya geldi.
Alexander, İspanyol Veraset Savaşı sırasında, Ferdinand August von Lobkowitz'in oğlu Philipp Hyazinth von Lobkowitz komutasında yaklaşık 50 askerden oluşan bir birlikte görev yaptı ve Gluck aile geleneğine göre, imparatorluk kuvvetlerinin büyük generali Savoy'lu Eugene'nin büyük silahşörlük seviyesine yükseldi.
1711'de Alexander, Seligenporten manastırı, Plankstetten Manastırı ve Neumarkt in der Oberpfalz belediye başkanlarının hizmetinde ormancı ve avcı olarak Berching'in dışına yerleşti. 
1711 veya 1712'de Erasbach'taki boş avcı pozisyonunu aldı (selefi ormanda vurulmuş halde bulunmuştu).
Gluck'un annesi Maria Walburga hakkında, soyadı dahil neredeyse hiçbir şey bilinmemektedir ancak muhtemelen yakınlardaki Eichstätt'ın ilk piskoposu Saint Willibald'ın kız kardeşi Saint Walburga'nın adını aldığı aynı bölgede büyümüştür. Çift muhtemelen 1711 yılı civarı evlendi. 
1713'te Alexander, Erasbach'ta bir ev yaptı ve 12 Eylül'de evin mülkiyetini aldı.
Gluck'un doğduğu tarihteki doğum tarihini gösteren herhangi bir belgesel kayıt bulunmamakla birlikte, 1785 yılında Viyana'da Fransız büyükelçisi Emmanuel Marie Louis de Noailles'in huzurunda imzaladığı, Paris tarafından istenen resmi bir belgede kendisi bunu 2 Temmuz 1714 olarak vermiştir. Bu uzun zamandır yaygın olarak kabul edilen tarihtir.
4 Temmuz 1714'te, o zamanlar Erasbach'ı da içeren bir parish olan, Weidenwang köyünde Christophorus Willibaldus olarak vaftiz edildi. Gluck'un kendisi hiçbir zaman Willibald adını kullanmadı. Weidenwang'daki kilise Aziz Willibald'a adanmıştı (ait olduğu tüm Eichstätt piskoposluğu gibi) ve Willibald adı sıklıkla vaftiz kayıtlarında ikinci bir isim olarak geçer. Gluck'un hayatıyla ilgili hiçbir belgede Willibald adı geçmez. Bilim adamları, besteciyi babasının 1700 doğumlu kardeşi Johann Christoph'tan (vaftizi daha önce bestecinin vaftiziyle karıştırılan) ayırt etmek için ancak 19. yüzyılda kullanmaya başladılar.
Gluck'un doğduğu yıl, Rastatt Antlaşması ve Baden Antlaşması İspanyol Veraset Savaşı'nı sonlandırdı ve Erasbach'ı Bavyera'nın kontrolü altına aldı. Gluck'un babası pozisyonunu korumak için yeniden başvurmak zorunda kaldı ve 20 gulden almaya başladığı 1715 sonrasına kadar maaş alamadı. 1715'te Weidenwang civarında Seligenporten Manastırı'nın hizmetinde ormancı olarak ve 1715'ten sonra da Plankstetten Manastırı'nda ek iş buldu. 1716'da Alexander Gluck kötü çalışması nedeniyle suçlanıp işine son verileceği konusunda uyarıldı.
Evini ağustos 1717'de sattı ve eylülün sonuna doğru gönüllü olarak Erasbach'tan ayrılarak Reichstadt'ta baş ormancı olarak çalışmaya başladı ve 1708'den beri Toskana'nın son dükü olan kocası Gian Gastone de' Medici'den ayrılmış olan Saxe-Lauenburg'lu zengin Anna Maria Franziska Toskana Düşesi'ne hizmet etti.
1 Nisan 1722'de Alexander Gluck, Kinsky'nin etki alanlarını artırdığı Böhmisch Kamnitz'de Kont Philipp Joseph von Kinsky'nin emrinde orman müdürü olarak göreve başladı. Aile, yakınlardaki Oberkreibitz'deki ormancının evine taşındı.
1727'de Alexander, Prens Philipp Hyazinth von Lobkowitz'in ormancılık şefi olarak son görevini üstlenmek üzere ailesiyle birlikte Eisenberg'e (Horni Jiřetín'de Jezeří) taşındı.
Christoph'un 20 km güneybatısındaki Chomutov'daki Cizvit kolejine gönderilip gönderilmediği kesin değildir.
Alsaslı ressam Johann Christian von Mannlich, 1810'da yayınlanan anılarında Gluck'un kendisine 1774'teki ilk yaşamını anlattığını aktarıyor. Gluck'un şu sözlerinden alıntı yapar:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Babam Bohemya'daki N...'de orman şefiydi ve sonunda onun yerine benim geçmemi planladı. Benim memleketimde herkes müzisyendir; Okullarda müzik öğretiliyor ve en küçük köylerde bile köylüler kiliselerindeki Ayin sırasında şarkı söyleyip farklı enstrümanlar çalıyorlar. Sanata olan tutkum nedeniyle hızlı bir ilerleme kaydettim. Çeşitli enstrümanlar çalıyordum ve okul müdürü beni diğer öğrencilerden ayırarak, görev dışındayken bana evinde ders veriyordu. Artık müzikten başka bir şey düşünmüyor ve hayal etmiyordum; ormancılık sanatı ihmal edildi. | „ |

1727 veya 1728'de Gluck 13 veya 14 yaşındayken Prag'a gitti. Evden Viyana'ya çocukluk kaçışı, Mannlich'inki de dahil olmak üzere Gluck'un hayatına dair birçok çağdaş anlatımda yer alır ancak ancak bazı akademisyenler Gluck'un seyahat ederken şarkı söyleyerek yiyecek ve kalacak yer edinme konusundaki pitoresk hikâyelerine şüpheyle yaklaştılar. Artık çoğu kişi Gluck'un seyahatlerinin hedefinin Viyana değil Prag olduğunu düşünmektedir. Gluck'un Alman biyografi yazarı Hans Joachim Moser, 1940 yılında Gluck'un 1731 yılında Prag Üniversitesi'nde mantık ve matematik alanında eğitim aldığını gösteren belgeler bulduğunu iddia etti. Gerhard ve Renate Croll bunu şaşırtıcı bulmaktadır ve diğer biyografi yazarları Moser'in iddiasını destekleyen herhangi bir belge bulamadılar.
O zamanlar Prag Üniversitesi, hem İtalyan operası hem de oratoryo performanslarını içeren gelişen bir müzik sahnesine sahipti. Gluck şarkı söyledi, keman ve çello çaldı, ayrıca Tin Kilisesi'nde org çaldı. Gluck sonunda diploma almadan Prag'ı terk etti ve 1737'ye kadar tarihi kayıtlardan kayboldu. Ancak, ailesinin anıları ve daha sonraki belgelerde bu döneme dolaylı göndermeler, Gluck'un 1734'te Viyana'ya geldiğine ve muhtemelen Lobkowitz ailesinin Minoritenplatz'daki sarayında çalıştığına inanmak için iyi gerekçeler vermektedir.
Gluck'un babasının işvereni Philipp Hyazinth Lobkowitz 21 Aralık 1734'te öldü ve onun halefi Johann Georg Christian Lobkowicz'in 1735'ten 1736'ya kadar Gluck'un Viyana'daki işvereni olduğu düşünülmektedir. Gluck'un daha sonra bizzat hazırlayacağı metinleri içeren iki opera bu dönemde sahnelenen Antonio Caldara'nın La clemenza di Tito (1734) ve Le cinesi (1735) adlı eserleridir. Lobkowitz ailesinin, Gluck'u Milano'daki orkestrasında oyuncu olması için görevlendiren Milanlı asilzade Prens Antonio Maria Melzi ile tanıştırmış olması muhtemeldir. 65 yaşındaki prens, 3 Ocak 1737'de 16 yaşındaki Harrach Kontesi Maria Renata ile evlendi ve kısa bir süre sonra Gluck ile birlikte Milano'ya döndü.