Fırın
Tarihçe

Jean-François Millet'in Ekmek Pişiren Kadın adlı tablosunda tasvir edilen fırın (1854)
Antik Yunan taşınabilir fırını, MÖ 17. yüzyıl
Klasik Pompeii fırını
Sırbistan'dan geleneksel kil soba (Etnografya Müzesi (Belgrad))
En eski fırınlar Orta Avrupa'da bulunmuştur ve geçmişleri MÖ 29.000'e kadar uzanır. Bunlar mamut pişirmek için kullanılan yurtların içindeki kızartma ve kaynatma çukurlarıydı.
Ukrayna'da MÖ 20.000'den itibaren küllerle kaplı sıcak kömürlü çukurlar kullanıyorlardı. Yiyecekler yapraklara sarılıp üstüne konuyor, sonra da toprakla örtülüyordu.
Mezhiriç'te bulunan kamplarda, her mamut kemiği evinin ısıtma ve yemek pişirme için kullanılan bir ocağı vardı.
Fırınlar, hanedanlık öncesi Mısır'da ve İndus Vadisi'nde yaşayan kültürler tarafından kullanılıyordu.
M.Ö. 3200'e gelindiğinde, İndus Vadisi'ndeki yerleşim yerlerindeki her kerpiç evin bir fırını vardı.  Fırınlar yemek pişirmek ve tuğla yapmak için kullanılıyordu.
Mısır'daki hanedan öncesi medeniyetler, M.Ö. 5000-4000 civarında çanak çömlek yapmak için fırınları kullanıyordu.
Mayasız pide pişirmek için kullanılan tandır fırınları Selçuklu ve Osmanlı dönemlerinde Anadolu'da yaygındı ve Orta Doğu'ya dağılmış arkeolojik alanlarda bulunmuştur. Tandır kelimesi, İbranice ve Arapçada tanur ve Türkçede tandır olan Akadca tinuru kelimesinden gelir. Çivi yazılı kaynaklardan bilinen yüzlerce ekmek çeşidinden mayasız tinuru ekmeği, ekmeğin ısıtılmış silindirik bir fırının yan duvarlarına yapıştırılmasıyla yapılırdı. Bu ekmek türü, yerel folklorda yansıtıldığı üzere, genç bir erkek ve kadının taze tandır ekmeği paylaşması genç aşkın sembolüdür, ancak geleneksel ekmek pişirme kültürü, özellikle şehirlerde yaşayanların modern kolaylıklara yönelmesiyle, genç nesillerle birlikte değişmektedir.
Orta Çağ'da, Avrupalılar toprak ve seramik fırınlar yerine büyük kazanlarla birlikte şömineleri kullandılar. Bunlar Hollanda fırınına benziyordu. Orta Çağ'ı takiben fırınlar zamanla odun, demir, kömür, gaz ve hatta elektrikten birçok değişikliğe uğradı. Her tasarımın kendine özgü motivasyonu ve amacı vardı. Odun yakan sobalar, dumanın daha iyi tutulmasını ve salınmasını sağlayan ateş odalarının eklenmesiyle geliştirildi. Başka bir tanınabilir fırınsa dökme demir soba oldu. Bunlar ilk olarak 1700'lerin başlarında, daha küçük ve kendi bacası olan Stewart Oberlin demir sobası da dahil olmak üzere çeşitli değişiklikler geçirdiğinde kullanıldı.
19. yüzyılın başlarında kömür fırını geliştirildi. Silindirik şekli vardı ve ağır döküm demirden yapılmıştı. Gazlı fırın ilk kez 19. yüzyılın başlarında kullanılmaya başlandı. Gaz hatları çoğu eve ve mahalleye ulaştığında gazlı ocaklar çok yaygın ev fırınları oldu. James Sharp, ilk gazlı ocaklardan birinin patentini 1826'da aldı. Gazlı ocaktaki diğer çeşitli iyileştirmeler arasında Gustaf Dalén tarafından 1922'de icat edilen AGA ocağı da vardı.
İlk elektrikli fırınlar 19. yüzyılın sonlarında icat edildi, ancak ticari kullanıma yönelik birçok elektrikli icat gibi, elektrikli fırınların kitlesel mülkiyeti, elektriğin daha iyi ve daha verimli kullanımı sağlanana kadar gerçek olamadı.
Daha yakın zamanda, fırınlar pişirme stratejisi açısından biraz daha yüksek teknolojili oldu. Mikrodalga fırın, 1946 yılında Percy Spencer tarafından bir pişirme aracı olarak keşfedildi ve mühendislerin yardımıyla mikrodalga fırın patentlendi. Mikrodalga fırın, gıdadaki su moleküllerini uyararak sürtünmeye neden olan mikrodalga radyasyonunu kullanır ve böylece ısı üretir.