stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Davutpaşa Kışlası

Davut Paşa Kışlası 1890
Davutpaşa Kışlası veya Davutpaşa Sahrası Rumeliye sefere çıkan Kapıkulu birliklerinin ilk menzili ve ordugahıdır. İstanbul'un II. Mehmed tarafından fethinden sonra Yeniçeri Ocağının ilgasına kadar olan süreçte Avrupa'ya sefere çıkan Osmanlı ordusunun toplanma merkezi olarak kullanılmıştır. Ordunun uğurlandığı sahra olan ve bütün dönemlerde askeri amaçlarla kullanılmış bulunan bu mevkinin yerleşim planları II. Beyazıt'ın veziriazamı Koca Davut Paşa tarafından yaptırılmış olduğu için burası Davutpaşa Sahrası (daha sonra Davutpaşa Kışlası) olarak anılagelmiştir.
Osmanlı Devleti zamanında, Davutpaşa Sahrası olarak bilinen ve ordunun sefere çıkmak için toplanma merkezi olan bu mevkii, Cumhuriyet döneminden sonra, Türk Silahlı Kuvvetleri (TSK) bünyesine girmiş ve Davutpaşa'ya askeri tesis yapılmıştır.
Daha sonra TSK'nin girmiş olduğu küçülme politikası ile bu yerleşim birim boşaltılmış, Yıldız Sarayı'nın iyice yıpranmasından dolayı yeni bir yerleşim alanı arayan Yıldız Teknik Üniversitesi Rektörlüğü, Davutpaşa'ya taşınmaya karar vermiştir. Günümüzde ise Esenler ilçesinin 5 km batısında konumlanmış Yıldız Teknik Üniversitesi Davutpaşa Yerleşkesi olarak geçen yerleşim birimidir. Şu an için Yıldız Merkez Yerleşkesinde bulunan bölümlerden bazıları Davutpaşa Yerleşkesi'ne taşınmıştır.
Tarihçe

Kışlanın bulunduğu alandaki askeri yerleşimin Bizans dönemine kadar uzandığı; bölgenin, askeri ve saray törenlerine hizmet eden konumda olduğu; İstanbul'un alınması sırasında da askerin konaklamasına hizmet verdiği ve Sultan Mehmed'in otağının burada kurulmuş olduğu söylenir.
Bu işlevler Osmanlı döneminde de sürdürülmüş, bölge 15. yüzyıl'dan itibaren saray ve askeri törenlere hizmet veren bir alan olmuştur. Davutpaşa Kışlası, II. Mahmut'un (1808-1839) Yeniçeri Ocağı'nı tamamen ortadan kaldırarak yerine oluşturduğu Asakir-i Mansure-i Muhammediye adlı orduya kışla olarak yapılmıştır. Mimarı Krikor Amira Balyan olduğu tahmin edilen yapının 1826-1827 yılında başlanan inşaatı 1831-1832'de bitirilmiştir.
Burada askerî birliklerin ciddi bir disiplin ve planlı bir yerleşim sistemi içinde bir araya gelmelerine çok özen gösterilmekteydi. Ordugahta, Kapıkulu Ocağını oluşturan her bir ocağa ait birliklerin konaklayacağı yerler ve sıraları tek tek belirlenmişti. Birlikler, kendileri için ayrılan bölümlere yerleştikten sonra sayılarının ve donanımlarının kontrol edilebilmesi için teftiş ve yoklamalara tabi tutulmaktaydılar.
Kışla, Balkan Savaşları sırasında onarılarak göçmenlerin barınması için kullanılmış, I. Dünya Savaşı sırasında ise bir askerî hastane açılmış ve hastane 1920'de kapatılmıştır. Özgün işleviyle günümüze ulaşan Davutpaşa Kışlası, Yıldız Teknik Üniversitesi mülkiyetine verilmesi (1999 yılında) ile askeri işlevini tamamlayarak, eğitime hizmet veren kışla yapıları arasına katılmıştır.
Tüneller

Davutpaşa'da birçok kişinin bilmediği büyük bir yeraltı tünel ağı bulunmaktadır. TSK'ya geçtikten sonra, askerlerin yapmış oldukları mıntıka temizliği sırasında bulunan büyük yeraltı tünel ağı, daha sonra TSK tarafından güvenlik amacıyla kapatılmış ve tünel girişleri gizlenmiştir. Üç askerin bu tünel içindeki zehirli gazlar tarafından zehirlenmesi, tünellerin kapatılma nedenleri arasındadır. Üniversite öğrencileri tarafından yapılan tünel incelemeleri sırasında, tünellerin birkaç girişi bulunabilmiştir.
Çalışmalar

Son yıllarda inşaata büyük hız verilmiştir. 2006 başlarında İstanbul Büyükşehir Belediyesi (İBB) ile yapılan anlaşma sonucu, YTÜ Davutpaşa Yerleşkesi'nin çevre düzenlemesi projesi İBB'ne verilmiştir.
Yükseköğrenim Kredi ve Yurtlar Kurumu tarafından yapılan açıklamada, Davutpaşa yerleşkesi içerisine ilk etapta 1000 kişilik bir yurt yapılmıştır.
Kışlanın günümüze ait bir fotoğrafı
Başur Höyük

| --- | --- |
Arkeolojik Höyük
Adı:: Başur Höyük
il:: Siirt
İlçe:: Siirt
Köy:: Aktaş
Türü:: Höyük
Tahribat:: 
Tescil durumu:: 
Tescil No ve derece:: 
Tescil tarihi:: 
Araştırma yöntemi:: Kazı

Başur Höyük, Siirt il merkezinin 20 km. kuzeybatısında, Botan Vadisi'ndeki Aktaş Köyü'nde yer alan bir höyüktür. Faaliyete geçmesinden sonra Ilısu Barajı Gölü sahasında kalması beklenmektedir. Tepe, yaklaşık olarak 250 x 150 metre boyutlarındadır. Kültürel dolgunun 15 metre kadar olduğu söylenmektedir. Höyük, Bitlis Vadisi'nden gelip Botan Nehri'ne dökülen Başur Çayı kenarındadır. Bu konumuyla Güneydoğu Anadolu Bölgesi ile Doğu Anadolu Bölgesi arasında "kültürel bir koridor" olarak görülmektedir. Aynı zamanda Nemrut Dağı obsidiyen yatakları ile Mezopotamya'ya kadar uzanan bölge arasında doğal bir ticaret / takas yolu olmuştur. Yerleşimin MÖ 7. binyıla kadar geri gittiği ve yakın zamana kadar iskan edildiği belirtilmektedir. Yakın zamana kadar iskan edilen köy yapıları, Höyük'teki Orta Çağ ile MÖ 1. ve 2. binyıl kalıntılarını önemli ölçüde tahrip etmiştir.
Kazılar

Höyük Amerikalı arkeolog Robert J. Braidwood ile Halet Çambel'in Siirt yüzey araştırmaları sırasında 1963 yılında saptanmıştır. Daha sonra 2007 yılında Ege Üniversitesi'nden Haluk Sağlamtimur höyükte beş yıl süren bir kazı çalışması yapmıştır.
Tabakalanma

Kazılarda üç ana tabaka saptanmıştır. Bu tabakalar Orta Çağ (MS 7. – 14. yüzyıllar), MÖ 2. binyıl (Orta Tunç Çağı, MÖ 4. binyıl (Geç Uruk Dönemi) olarak verilmektedir.
Buluntular

En az iki evreli Orta Çağ mimarisi Höyük'ün neredeyse tüm yüzeyine yayılmış durumdadır. Başur Çayı'na doğru uzanan teraslarda da bir, iki konutluk yerleşimlerin olduğu, yüzey araştırmalarından anlaşılmaktadır. Bu konutların avlularındaki çok sayıdaki silodan sağlanan karbonlaşmış tahıllar yerleşimde ağırlıklı olarak nohut, arpa ve buğday yetiştirildiğini ortaya koymaktadır. Yaklaşık 1 km. kuzeyde Orta Çağ yerleşimine ait bir mezarlık alanı bulunmaktadır. Orta Çağ tabakasında ele geçen çanak çömlek buluntularının çoğu hamuru renginde bej astarlı ya da açık kahverengi hamurlu tarak bezemeli maldır. Az sayıda da olsa MS 12. – 14. yüzyıllara tarihlenen sırlı örnekler vardır. Sırlar genellikle mavi ve yeşildir.
Kazı çalışmalarında ortaya çıkan MÖ 2. binyıl yani Orta Tunç Çağı yapıları, çoğunlukla çok odalı bağımsız ve birleşik yapılardır. Ahşap hatıl izi taşıyan sıkıştırılmış toprak dolgular, yapılarda ikinci kat tabanlarının ahşap malzeme üzerine toprak dökülerek yapıldığını göstermektedir. Tek, yer yer de 3-4 sıra taşla yapılan temellerin de ikinci katları taşıyacak şekilde düzenlendiği görülmektedir. Tüm mimari buluntulara bakılarak yerleşmenin Orta Tunç Çağı'nda küçük bir yerleşim olmaktan çok, bölgenin idari ve ekonomik merkezi durumunda olduğunu göstermektedir. Küçük buluntular olarak çok sayıda ağırşak, tanrıça figürinleri ve baskı mühürler sayılabilir. İki katlı yapıların ilk katlarının büyük bölümünün depo amaçlı kullanıldığı anlaşılmaktadır. MÖ 2. binyılın ikinci yarısına tarihlenen bu yapıların büyük bir deprem geçirdiği öne sürülmektedir. Deprem için tarihleme yaklaşık olarak MÖ 14. yüzyıldır.
Kültürel olarak Güney Mezopotamya kökenli Geç Uruk Dönemi'ne, MÖ 4. binyılın ikinci yarısına tarihlenen en eski yapılar birbirine bitişik çok odalı yapılardır. Kalın taş temeller bir ikinci katın varlığına işaret etmektedir. Kerpiç duvarlı bu yapıların bir yangınla tahrip olduğu düşünülmektedir. Kazılarda bu tabakada "anıtsal yapı" olarak tanımlanan büyük bir yapı kompleksi ortaya çıkarılmıştır. İki evreli bu yapının duvar kalınlıkları 1,5 metredir. Yapının içindeki muazzam ateş çukurundan hareketle yapının bir kutsal mekan olduğu ileri sürülmektedir. Depo odalarıyla çevrili bir mekanın içindeki bu ateş çukurunun çapı 1,80 metredir. Bu haliyle bulunduğu mekanın tümünü kaplamaktadır. Bu tabakada geniş bir alana yayılmış depo çukurlarına bakılarak Başur Höyük'ün Geç Uruk Dönemi'nde idari bir merkez olduğu söylenmektedir. Bu durum Höyük'ün, Mezopotamya'ya kadar uzanan doğal bir yol üzerinde olmasıyla birlikte değerlendirilmektedir. İran, Kuzey Suriye ve Güneydoğu Anadolu'da Geç Uruk Dönemi Uruk yayılmasının, hammadde kaynaklarının daha etkin kullanımı amaçlı olduğu düşünülmektedir. Bu amaçla Uruklu yöneticiler ve tüccarlar söz konusu bölgelerde kentsel nitelikte idari merkezler kurmuşlardı. Başur Höyük'ün de bu tip yerleşimlerden biri olduğu anlaşılmaktadır.
Ele geçen tahıl örnekleri ağırlıklı olarak mercimek, buğday ve arpa tarımı yapıldığını göstermektedir.
Selimiye Kışlası

| Selimiye Kışlası |
| --- | --- |
Harem, Üsküdar, İstanbul 
Selimiye Kışlası'nın gece görünümü

Selimiye KışlasıSelimiye Kışlası (İstanbul)
Koordinatlar: 41°0′29″K 29°0′57″D﻿ / ﻿41.00806°K 29.01583°D﻿ / 41.00806; 29.01583
Tip: Kışla
Yapı tarihçesi
İnşa: 1828 (197 yıl önce) (1828)
İnşa ettiren: II. Mahmud
Muharebe/savaşlar: Kırım Savaşı 1854–56 (uzaktan sağlık desteği)
Garnizon bilgisi
Kullananlar: 1. Ordu Karargâhı, Türk Kara Kuvvetleri
Selimiye Kışlası, İstanbul'un Üsküdar ilçesinde III. Selim tarafından Nizâm-ı Cedîd askerleri için inşa ettirilen kışla.
Selimiye Kışlası ilk olarak III. Selim devrinde yeni kurulan Nizâm-ı Cedîd askerleri için kesmetaş bir kaide üzerinde ahşap olarak inşa edildi. Yeniçeriler'in isyanı sonucunda yıkılan bu kışla II. Mahmud devrinde kâgir olarak yeniden inşa edildi. Sultan Abdülmecid devrinde iki defa yenilenen kışlanın dört köşesine yedişer katlı birer kule ilâve edildi.
Kırım Savaşı sırasında İngiliz askerlerine tahsis edildi. Modern hemşireliğin kurucusu Florence Nightingale 1854'te kışlaya gelerek yaralı İngiliz askerlerinin tedavisinde görev aldı. Florence Nightingale ve beraberindeki hemşirelerin kaldığı oda günümüzde müzeye dönüştürüldü.
Cumhuriyet döneminde farklı amaçlarla kullanıldı. 1959-63 yılları arasında Selimiye Askerî Ortaokulu adı ile askerî ortaokuldu. Selimiye Kışlası günümüzde 1. Ordu Komutanlığı merkez binası olarak kullanılmaktadır.
Kışlanın Güney-Doğu kulesinde Selimiye Askerî Ortaokulu Müzesi, Kuzey-Batı kulesinde ise Florence Nightingale Müzesi yer almaktadır.
Fotoğraf galerisi

1853-1856 yılları arasında gerçekleşen Kırım Savaşı sırasında, Selimiye Kışlası'nın İngilizler tarafından hastane olarak kullanıldığı dönemi gösteren 1856 tarihli taş baskı.
Selimiye Kışlası 2008
Selimiye Kışlası'nın 1880 ve 1893 yılları arasında bir tarihte çekilmiş olan fotoğrafı (Abdullah Biraderler, ABD Kongre Kütüphanesi)
Selimiye Kışlası'nın 1880 ve 1893 yılları arasında bir tarihte çekilmiş olan fotoğrafı (Abdullah Biraderler, ABD Kongre Kütüphanesi)
Selimiye Kışlası'nın 1880 ve 1893 yılları arasında bir tarihte çekilmiş olan fotoğrafı (Abdullah Biraderler, ABD Kongre Kütüphanesi)
Kışlanın kapısındaki 1. Ordu Komutanlığı arması
Ankara Paraşüt Kulesi

| --- | --- |
Ankara Paraşüt Kulesi (2023)

Eski ad(lar): Türkkuşu Paraşüt Kulesi
Genel bilgiler
Durum: Tamamlandı
Tür: Paraşüt kulesi
Konum: Altındağ, Ankara, Türkiye
Koordinatlar: 39°56′18″K 32°50′33″D﻿ / ﻿39.93833°K 32.84250°D﻿ / 39.93833; 32.84250
Mevcut kullanan: Türk Hava Kurumu Müzesi
Adını aldığı: Türk Hava Kurumu
Başlama: 1935
Tamamlanma: 1937
Açılış: 28 Ekim 1937
Yükseklik: 41
Teknik ayrıntılar
Malzeme: Betonarme
Kat sayısı: 4
Asansör sayısı: 1
Tasarım ve inşaat
Mimar(lar): Bedri Tümay

Ankara Paraşüt Kulesi; Ankara'nın Altındağ ilçesinde bulunan bir paraşüt kulesidir. Eski 19 Mayıs Stadyumu'nun kuzeybatısında bulunan alana inşa edilmiştir. İzmir Paraşüt Kulesi ile birlikte Türkiye'de hizmet gösteren iki kuleden biridir. Günümüzde, Türk Hava Kurumu Müzesi'ne bağlıdır.
Tarihçe

Ankara'da bir paraşüt kulesi inşa edilmesine yönelik ilk fikir, dönemin İzmir Belediye Başkanı Behçet Uz tarafından Sovyetler Birliği'ne gönderilen gezi heyetinin Moskova'daki Gorki Parkı'nda bulunan paraşüt kulesini beğenerek benzer tarzda bir yapının Türkiye'de de hayata geçirilmesi gerektiği üzerine bir rapor hazırlamasıyla gündeme geldi. Cumhuriyet'in ilk yıllarında havacılık sektörüne büyük bir özen ve önem gösterilmesi ise bu düşüncenin hayata geçişini hızlandırdı. Başlangıçta ülkenin en büyük üç şehri olan İstanbul, Ankara ve İzmir'de birer paraşüt kulesi yapılması planlandıysa da yüksek maliyetler sebebiyle projenin İstanbul'daki ayağı iptal edildi.
Ankara Paraşüt Kulesi'nin yapımı, İzmir'deki çağdaşıyla birlikte eş zamanlı olarak 1937 yılında tamamlandı. 28 Ekim 1937 tarihinde düzenlenen açılış töreni ise dönemin başbakanı Celâl Bayar'ın katılımıyla gerçekleştirildi. 1982 yılında dış cephe onarımı geçiren kule, Ankara Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 4 Nisan 1989 tarihinde aldığı 759 sayılı kararla tescillenerek koruma altına alındı.
Mimari

4 katlı ve 41 metre yüksekliğinde inşa edilen kulenin mimarı Bedri Tümay'dır. Toplamda 3 adet balkon ve her balkonda birer atlama platformu bulunacak şekilde tasarlanmıştır. Katlar arasındaki bağlantı merdivenler ve asansör aracılığıyla sağlanır. Tepe noktasında ise çift ağırlıklı paraşüt atma vinci bulunur.
İzmir Agorası

İzmir Agorası
İzmir Agorası
İzmir Agorası veya Smyrna Agorası, günümüzde İzmir'in Konak ilçesinde bulunan ve MÖ 4. yüzyılda kurulan agoradır. Zamanında Smyrna kentinin devlet agorası olarak işlev gördü. MS 178'de meydana gelen depremin ardından Roma İmparatoru Marcus Aurelius'un desteğiyle yeniden inşa edildi. Osmanlı döneminde mezarlık ve namazgâh olarak kullanıldı. Bölgedeki ilk kazı çalışmaları 1932'de gerçekleştirildi. İzmir Agorası, 2020'de UNESCO tarafından "İzmir Tarihî Liman Kenti" adıyla oluşturulan miras alanının bir parçası olarak Dünya Mirası Geçici Listesi'ne dahil edildi. Ekim 2023'te ören yerinde 700 metre uzunluğunda gezi yolu yapıldı.
Yapılar ve bölümler

Kuzey Stoa (Bazilika)
Batı Stoa
Faustina Kapısı ve Antik Cadde
Graffitiler
Sveti Stefan Kilisesi

| --- | --- |


Temel bilgiler
Konum: Fatih, İstanbul, Türkiye
Koordinatlar: 41°01′55″K 28°56′59″D﻿ / ﻿41.03194°K 28.94972°D﻿ / 41.03194; 28.94972
İnanç: Doğu Ortodoks
Mezhep: Bulgar Ortodoks Kilisesi
Açılış: 8 Eylül 1898
Durum: Etkin
Yönetici: Dimitri Yotef
Web sitesi: http://www.svetistephan.com
Mimari
Mimar(lar): Hovsep Aznavur
Mimari tür: Neo-Gotik, Neo-Barok
İnşaat başlangıcı: 25 Ekim 1859
Tamamlanma: 14 Temmuz 1896
Özellikler
Kubbe sayısı: 3
Çan kulesi sayısı: 1
Çan kulesi yüksekliği: 40 metre
Malzemeler: Dökme demir, çelik
Sveti Stefan Kilisesi'nin İçi
Sveti Stefan Kilisesi (Bulgarca: Свети Стефан Sveti Stefan) bilinen adıyla Demir Kilise, İstanbul, Fatih'te, Balat'la Fener semtleri arasında Haliç kıyısında yer alan, Bulgar Eksarhhanesi'ne bağlı kilise. 25 Ekim 1859 senesinde İstefanaki Bey adına inşa edilen kilise, 2018'de yedi yıllık restorasyonun ardından tekrar hizmete girdi.
Michaelis-Menten kinetiği

Michaelis-Menten kinetiğine uyan bir enzim reaksiyonu için doyum eğrisi (bu örnekte Vmax=3.4 ve Km=0.4.
Biyokimyada Michaelis–Menten kinetiği, enzim kinetiğinin en basit ve en iyi modellerinden biridir. Alman biyokimyacı Leonor Michaelis ve Kanadalı hekim Maud Menten'e atfen adlandırılmıştır. Bu model, enzim reaksiyon hızını betimleyen bir denklem şeklindedir, reaksiyon hızı  V, bir substrat S'nin konsantrasyonu cinsinden ifade edilir:
Burada,  V_{\max } sistemden elde edilebilecek en yüksek reaksiyon hızıdır, enzimi doyurucu substrat konsantrasyonunda bu hıza ulaşılır. Michaelis sabiti  K_{m}, reaksiyon hızının  V_{\max }'ın yarısı olduğu substrat konsantrasyonudur. Genelde tek substratlı biyokimya reaksiyonlarının Michaelis–Menten kinetiğine uyduğu varsayılır, modelin varsayımlarına bakılmadan.
Model

1903'te Fransız fizikokimyacısı Victor Henri, enzim reaksiyonların enzim ile substrat arasında bir bağ oluşması ile başladığını keşfetti. Onun bu çalışması, en basit enzimatik reaksiyon mekanizmalarından birinin kinetiği'ni çalışan Amerikalı biyokimyacı Leonor Michaelis ve Kanadali hekim Maud Menten tarafından devam ettirildi. Bu iki araştırmacı, invertaz tarafından sükrozun glukoz ve fruktoza dönüştüğü hidroliz reaksiyonunu inceliyordu. 1913'te bu reaksiyon için bir matematik model önerdiler. Modelde bir E enzimi bir S subtratına bağlanıp bir enzim-substrat kompleksi oluşturmakta, bu da enzim artı bir P ürününe dönüştürülmekteydi. Şematik olarak bu dönüşüm şöyle gösterilebilir:
burada  k_{f},  k_{r} ve  k_{cat} hız sabitleridir, S ve ES arasındaki çifte oklar enzim-substrat bağlanmasının tersinir olduğunu belirtir.
Bazı varsayımlar ile – enzim konsantrasyonun substrat konsantrasyonundan çok daha düşük olması gibi - ürün oluşum hızı şu denklemle gösterilebilir:
Reaksiyon hızı  [S] ile birlikte artar, asimptotik olarak maksimum hız  V_{\max }'a yaklaşır ( V_{\max }'da tüm enzim molekülleri substrata bağlıdır). Dolayısıyla  V_{\max }=k_{\text{cat}}[E]_{0}, burada  [E]_{0} enzim konsantrasyonudur.  k_{cat} bir enzim molekülü tarafından bir saniyede substrata dönüştürülen maksimum substrat molekül sayısıdır; dönüşüm sayısı (veya etkinlik sayısı veya turnover sayısı) olarak adlandırılır.
Michaelis sabiti  K_{m} reaksiyon hızının yarı-maksimum olduğu substrat konsantrasyonudur ve substratın enzime bağlanma afinitesinin (ilgisinin) bir ölçüsü sayılır. Küçük bir  K_{m} yüksek bir afinite olduğuna işaret eder, yani reaksiyon hızı  V_{\max }'a daha çabuk ulaşır.
Uygulamalar

Parametreler enzimden enzime büyük farklılık gösterebilir:
| Enzim |  K_{m} (M) |  k_{\text{cat}} (1/s) |  k_{\text{cat}}/K_{m} (1/M> s) |
| --- | --- | --- | --- |
| Kimotripsin | 1.5 × 10−2 | 0.14 | 9.3 |
| Pepsin | 3.0 × 10−4 | 0.50 | 1.7 × 103 |
| Tirozil-tRNA sentetaz | 9.0 × 10−4 | 7.6 | 8.4 × 103 |
| Ribonükleaz | 7.9 × 10−3 | 7.9 × 102 | 1.0 × 105 |
| Karbonik anhidraz | 2.6 × 10−2 | 4.0 × 105 | 1.5 × 107 |
| Fumaraz | 5.0 × 10−6 | 8.0 × 102 | 1.6 × 108 |
k_{\text{cat}}/K_{m} sabiti enzimin substratı ürüne dönüştürmekte ne kadar verimli olduğunun bir göstergesidir. Teorik üst sınırı {nowrap|108 – 1010 /M.s}} 'dır; bu değere yakın olan fumaraz gibi enzimler için "süper verimli" terimi kullanılır.
Bu model, enzim-substrat etkileşimi dışında çeşitli biyokimyasal durumlar için de kullanılır, antijen-antikor bağlanması, DNA-DNA hibridizasyonu ve protein-protein etkileşimi gibi. Jenerik bir biyokimyasal bir reaksiyonun karakterizasyonu için de kullanılabilir, Langmuir denkleminin biyomoleküler molekül adsorpsiyonu jenerik olarak modellemek için kullanılması gibi. Michaelis-Menten kinetiği biyokimyasal reaksiyonlar dışında çeşitli alanlarda da kullanılmıştır, akciğer alveollerinden toz giderilmesi, popülasyonlarda biyolojik tür sayısının zenginliği, kan alkolünün giderilmesi, ve bakteriyel faj enfeksiyonu gibi.
Türetme

Kütle etkisi kanunu, bir reaksiyon hızının reaktanların konsantrasyonların çarpımı ile orantılı olduğunu belirtir. Bu kanun uygulanarak reaktanların miktarındaki  t zamanına bağlı değişimi ifade eden dört doğrusal olmayan adi diferansiyel denklem elde edilir:
Bu mekanizmada E enzimi, sadece reaksiyonu kolaylaştıran bir katalizördür, dolayısıyla onun serbest ve bağlı halleri için toplam konsantrasyonu,  [E]+[ES]=[E]_{0}, bir sabittir. Bu koruma yasası yukarıdaki ikinci ve üçüncü denklemlerin toplanmasıyla da elde edilebilir.
Türetme > Hızlı denge yaklaşımı

Orijinal analizlerinde Michaelis ve Menten, substrat ile kompleksin kimyasal denge içinde olduklarını ve dolayısıyla  k_{f}[E][S]=k_{r}[ES] olduğunu varsaymışlardır. Bu eşitlik ile enzim korunum kanunu birleştirilirse, kompleksin konsantrasyonu şuna eşittir:
Burada K_{d}=k_{r}/k_{f} enzim-substrat kompleksinin ayrışma sabitidir. Dolayısıyla, reaksiyonun  v hızı, yani P ürününün oluşum hızı şudur:
Burada  V_{\max }=k_{cat}[E]_{0} maksimum reaksiyon hızıdır.
Türetme > Sürekli hal yaklaşımı

Sistemin alternatif bir analizi Britanyalı botanikçi G. E. Briggs ve Britanyalı genetikçi J. B. S. Haldane tarafından 1925'te yapıldı. Bu araştırmacılar, ürünün oluştuğu zaman ölçeğinde, ara ürün kompleksinin konsantrasyonunun değişmediğini varsaydılar; bu varsayım, "kararlı hâlimsilik varsayımı" (veya "kararlı hâl benzerliği varsayımı"; İng. quasi-steady-state assumption) veya "sahte kararlı hâl hipotezi" (pseudo-steady-state-hypothesis) olarak adlandırılır. Matematiksel olarak, bu varsayım  k_{f}[E][S]=k_{r}[ES]+k_{cat}[ES] anlamına gelir. Bu eşitlik ile enzim korunum kanun birleştirilince, ES kompleksin konsantrasyonu şudur:
Burada
Michaelis sabiti olarak bilinir. Dolayısıyla reaksiyon hızı  v için şu sonuç çıkar:
Türetme > Varsayımlar ve sınırlamalar

Denklemin türetmesindeki ilk adım, kütle etkisi kanununu kullanır ki bu serbest difüzyona dayalıdır. Oysa, canlı bir hücrenin içinde yüksek bir protein konsantrasyonu vardır, sitoplazma sıvıdan çok bir jel gibi davranır, bu yüzden molekül hareketleri sınırlıdır ve reaksiyon hızları bundan etkilenir. Kütle etkisi kanunu heterojen ortamlar için geçerli olsa da, sitoplazmanın sınırlı hareket kinetiği özelliğinin bir fraktal olarak modellenmesi daha uygun bulunmuştur.
İki yaklaşımla elde edilen reaksiyon hızı denklemleri benzerdir, aradaki fark, denge yaklaştırmasındaki sabitin  K_{d} olarak tanımlanması, kararlı hâlimsilik yaklaştırmasının ise  K_{m}'yi kullanmasıdır. Ancak, bu iki yaklaşım farklı varsayımlara dayandırılmıştır. Michaelis-Menten denge analizinin doğru olması için substratın dengeye yaklaşma hızının ürün oluşumundan çok daha hızlı olması gerekir veya daha kesin olarak,
teriminin küçük olması gerekir. Buna karşın, Briggs-Haldane kararlı hâlimsilik analizinin doğru olması için
teriminin küçük olması gerekmektedir. Dolayısıyla, onun geçerli olması için enzim konsantrasyonu substratınkinden çok daha az olmalıdır. Bu şart sağlanmasa dahi, eğer  K_{m} büyükse bu  yaklaştırma geçerlidir.
Hem Michaelis-Menten hem Briggs-Haldane analizinde,  \epsilon \,\! küçüldükçe yaklaştırmanın kalitesi iyileşir. Ancak, enzim reaksiyonlarının modellemesinde, varsayımlar gözden geçirilmeden genelde Michaelis-Menten kinetiğinin kullanılma eğilimi vardır.
Sabitlerin belirlenmesi

V_{\max } ve  K_{m} sabitlerinin belirlenmesi için tipik yöntem, farklı substrat konsantrasyonlarında ( [S]) bir seri enzim ölçümü yapılması ve reaksiyon ilk hızının  v_{0} ölçülmesidir. Burada 'ilk' teriminden kasıt, reaksiyon hızının başlangıçtan sonraki nispeten kısa bir süre içinde ölçülmesidir, bu süre zarfında enzim-substrat kompleksinin oluşmuş olduğu ama, substrat konsantrasyonun yaklaşık sabit olduğu ve dolayısıyla denge veya kararlı hâlimsilik yaklaştırmasının geçerli olduğu varsayılır. Reaksiyon hızını konsantrasyona göre grafikleyince ve Michaelis-Menten denklemi ile doğrusal olmayan regresyon yaparak, parametreler elde edilebilir.
Doğrusal olmayan regresyon yapmak için, eskiden bilgisayarlar mevcut değilken, denklemin doğrusallaştırılmasını sağlayan grafik yöntemler kullanılırdı: Eadie–Hofstee çizimi, Hanes–Woolf grafiği ve Lineweaver–Burk grafiği bunlardan bazılarıdır; Hanes–Woolf grafiği en hatasızıdır. Ancak, görselleştirme için faydalı olsalar da, her üç yöntem de verilerdeki hata dağılımını bozduğu için, doğrusal olmayan regresyonla sabitlerin bulunması kadar sağlıklı değildir. Buna rağmen, modern literatürde bu grafik yöntemler hâlâ kullanılmaktadır.
Uzantılar

Michaelis ve Menten, tek substratlı ve tersinmez ürün oluşumlu basit reaksiyonların kinetiğini incelediler. Bu teori daha sonra genişletilmiştir, kararlı hâlimsilik yaklaştırmasını daha karmaşık sistemler için de uygulayarak. Bazı örnekler aşağıda verilmiştir.
Uzantılar > Yarışmalı inhibisyon

Bir bileşik, enzimin substrat bağlanma yerine bağlanıp enzimin reaksiyonu katalizlemesini engellerse, yarışmalı inhibisyon meydana gelir. Bu durumda inhibitör sistemin  K_{m}'sini değiştirir, reaksiyon hızı şu şekilde değişir:
burada
görünür  K_{m}'dir, I inhibitör bileşiktir,  K_{I} de onun ayrışma sabitidir.
Uzantılar > Yarışmasız inhibisyon

Bir bileşik, enzim üzerinde substrat bağlanma yerinden farklı bir yere bağlanıp  k_{\text{cat}} değerini değiştirirse, yarışmasız inhibisyon meydana gelir. Reaksiyon hızı şöyle değişir:
burada
E enzimi, S substratı, ES kompleksi ve P ürünü için zamana bağlı konsantrasyon değişimleri.