Tokugawa şogunluğu
Devlet > Şogunluk sistemi

Şogunluğun yönetim sistemi şogunluk sistemiydi [Daha sonra toprakların kaldırılması ve vilayetlerin kurulmasıyla şogunluk sistemi bu dünyadan silindi.] ve şogun hükümeti, şogunluk ve şogunla usta-hizmetçi ilişkisi olan feodal beylerden oluşuyordu . Shogun, daimyō'ya kırmızı mühür damgası vererek garanti verdi ve daimyō, daimyō içinde bağımsız olarak yönetim konusunda belirli bir dereceye kadar yetkiye sahipti. Şogunluk tüm ülkeyi bir “kogi” olarak yönetiyordu ve aynı zamanda bir daimyo olarak kendi topraklarını (tenryo /goryo) yönetiyordu ve Kyoto shoshidai, Osaka kale lordu, beş yargıç, gun dai ve gibi yerel memurlar atamıştı.
Edo şogunluğunun yönetimi altında, her bölgenin daimyo'sunun sankin kotai (sankin rotasyonu) yapması ve şogun ile şogun arasındaki usta-hizmetçi ilişkisini doğrulamak için askerlik hizmeti olarak kale inşaatı ve sel kontrolü gibi inşaat işlerine yardım etmesi gerekiyordu.
``Han'' kelimesinin Meiji döneminde resmi bir unvan olarak kullanılmaya başlandığını ve resmi belgelerde ``ryo'', ``ryobun'' ya da ``ryochi' gibi terimlerin kullanıldığını da belirtelim. ' Alan adının resmi adı, 1868'de (Meiji döneminin ilk yılı) yayınlanan hükümet sistemi tarafından oluşturulmuş ve 1871'de (Meiji döneminin dördüncü yılı) alan adlarının kaldırılması ve vilayetlerin kurulmasıyla kaldırılmıştır.
İmparatorla İlişkiler
İmparatorun siyasi unvanından bağımsız olarak, Tokugawa ailesinin şogunları Japonya'yı kontrol ediyordu.  Şogunluk, Kyoto'daki İmparatorluk Sarayı'ndan Tokugawa ailesine nominal bir yönetim hibesi (体制, taisei ) sağladı.  İmparator resmi olarak şogun atama ayrıcalığına sahip olsa ve cömert sübvansiyonlar alsa da, devlet işlerinde neredeyse hiçbir söz hakkı yoktu.  Şogunluk, İmparatorluk ailesi ve kuge (imparatorluk sarayı yetkilileri) ile olan ilişkilerini ortaya koymak için İmparatorluk ve Saray Görevlileri Yasaları'nı (kinchu narabini kuge shohatto禁中並公家諸法度) yayınladı ve İmparator'un kendini bilime ve şiire adaması gerektiğini belirtti. Şogunluk ayrıca İmparator, saray ve soylularla ilgilenmek üzere Kyoto Shoshidai (Kyoto'daki Şogun Temsilcisi) adında bir irtibat görevlisi atadı.
Ancak şogunluğun sonlarına doğru, İmparator'un devlet işlerinde çok az söz sahibi olması ve Kyoto sarayında inzivaya çekilmesinin ardından ve hüküm süren şogun Tokugawa Iemochi'nin İmparator Kōmei'nin (hükümdarlığı 1846-1867) kız kardeşiyle evlenmesinin ardından, 1862'de Kyoto'daki İmparatorluk Sarayı artan bir siyasi etkiye sahip olmaya başladı. İmparator'a zaman zaman çeşitli politikalar hakkında danışılırdı ve şogun hatta İmparator'u ziyaret etmek için Kyoto'ya bir ziyaret bile yapardı. Hükûmet yönetimi 1638 Meiji Restorasyonu sırasında resmi olarak şogundan İmparator'a iade edildi.
Şogun ve dış ticaret
Dış ilişkiler ve ticaret şogunluk tarafından tekelleştirilmişti ve bu da büyük bir kar sağlıyordu. Dış ticarete Satsuma ve Tsushima bölgelerine de izin veriliyordu . Pirinç, bu dönemde Japonya'nın ana ticaret ürünüydü. İzolasyonizm Japonya'nın dış politikasıydı ve ticaret sıkı bir şekilde kontrol ediliyordu. Tüccarlar Japonya'nın sosyal hiyerarşisinin dışındaydı ve açgözlü oldukları düşünülüyordu.
Başlangıçta Portekiz'den gelen Nanban gemilerinin ziyaretleri ticaret alışverişinin başlıca aracıydı; daha sonra bunlara Hollanda, İngiliz ve bazen de İspanyol gemileri eklendi.
1603'ten itibaren Japonya dış ticarete aktif olarak katılmaya başladı. 1615'te Hasekura Tsunenaga komutasındaki bir elçilik ve ticaret heyeti, Japon yapımı San Juan Bautista kalyonuyla Pasifik'in öte yanına Nueva España'ya (Yeni İspanya) gönderildi . 1635'e kadar Shogun, Asya ticareti için tasarlanmış sözde " kırmızı mühürlü gemiler " için çok sayıda izin verdi.
1635'ten sonra ve tecrit yasalarının (sakoku) yürürlüğe girmesiyle, yalnızca Çin, Kore ve Hollanda'dan gelen gemilere izin verildi .