Kültür savaşı
Ülkelere göre kültür savaşları > Amerika Birleşik Devletleri > 1991-2001: Ön planda yükseliş

Virginia Üniversitesinde sosyolog olan James Davison Hunter, 1991 yılında yayınladığı Culture Wars: The Struggle to Define America (Kültür Savaşları: Amerika'yı Tanımlama Mücadelesi) adlı kitabında bu ifadeyi yeniden gündeme getirmiştir. Hunter, Amerikan siyasetini ve kültürünü dönüştüren dramatik bir yeniden hizalanma ve kutuplaşma olarak gördüğü şeyi tanımladı.
Kürtaj, silah politikaları, kilise ve devletin ayrılması, mahremiyet, eğlence amaçlı uyuşturucu kullanımı, eşcinsellik, sansür gibi giderek artan sayıda "sıcak konu" üzerinde tanımlanabilir iki kutbun var olduğunu savunmuştur. Dahası, sadece bir dizi bölücü mesele değil, aynı zamanda toplum da bu meselelerde temelde aynı çizgide bölünmüştü; öyle ki, öncelikle nominal din, etnik köken, sosyal sınıf veya hatta siyasi bağlılıkla değil, daha ziyade ideolojik dünya görüşleriyle tanımlanan iki savaşan grup oluşturmuştu.
Hunter bu kutupluluğu, İlerlemecilik ve Ortodoksluk olarak adlandırdığı zıt dürtülerden kaynaklanıyor olarak nitelendirmiştir. Diğerleri de bu ikilemi farklı etiketlerle benimsemişlerdir. Örneğin, muhafazakar bir siyasi yorumcu ve Fox News Channel'da The O'Reilly Factor adlı talk show programının eski sunucusu Bill O'Reilly, 2006 yılında yayınlanan Culture Warrior adlı kitabında "Seküler-İlericiler" ile "Gelenekçiler" arasındaki farklılıkları vurgulamaktadır.
Tarihçi Kristin Kobes Du Mez, 1990'larda kültür savaşlarının ortaya çıkışını 1991'de Soğuk Savaş'ın sona ermesine bağlıyor. Evanjelikal Hristiyanların, belirli bir Hristiyan eril cinsiyet rolünü Amerika'nın komünizm tehdidine karşı tek savunması olarak gördüklerini yazıyor. Soğuk Savaş'ın sona ermesiyle bu tehdit de sona erince, Evanjelikal liderler tehdit algısını yabancı komünizmden toplumsal cinsiyet rolleri ve cinsellikteki iç değişimlere kaydırmışlardır.
1992 başkanlık seçimleri sırasında yorumcu Pat Buchanan, görevdeki George H. W. Bush'a karşı Cumhuriyetçilerin başkan adaylığı için bir kampanya yürüttü. Buchanan, 1992 Cumhuriyetçi Ulusal Kongresi'nde prime time'da kültür savaşı üzerine bir konuşma yaptı. Şöyle diyordu: "Ülkemizde Amerika'nın ruhu için dini bir savaş yaşanıyor. Bu kültürel bir savaştır ve bir gün nasıl bir ulus olacağımız konusunda Soğuk Savaş'ın kendisi kadar kritik bir öneme sahiptir." Çevrecileri ve feminizmi eleştirmenin yanı sıra, kamu ahlakını belirleyici bir konu olarak tasvir etti:
Bill Clinton ve Hillary Clinton'ın Amerika'ya dayatacağı gündem - isteğe bağlı kürtaj, Yüksek Mahkeme için bir turnusol testi, eşcinsel hakları, dini okullara karşı ayrımcılık, savaş birliklerinde kadınlar - bu değişimdir, tamam. Ama bu Amerika'nın istediği türden bir değişim değil. Amerika'nın ihtiyaç duyduğu türden bir değişim değil. Ve hala Tanrı'nın ülkesi olarak adlandırdığımız bir ulusta tahammül edebileceğimiz türden bir değişim değildir.
Bir ay sonra Buchanan çatışmayı toplumun doğru ve yanlışı tanımlaması üzerindeki güçle ilgili olarak nitelendirdi. Kürtaj, cinsel yönelim ve popüler kültürü ana cepheler olarak adlandırdı ve Konfederasyon bayrağı, Noel ve vergi mükellefleri tarafından finanse edilen sanatla ilgili çatışmalar da dahil olmak üzere diğer tartışmalardan bahsetti. Ayrıca "kültür savaşı" konuşmasının gördüğü olumsuz ilginin Amerika'nın kutuplaşmasının bir kanıtı olduğunu söyledi.
Kültür savaşının 1990'larda ulusal siyaset üzerinde önemli bir etkisi olmuştur. Amerika Hristiyan Koalisyonunun söylemleri Başkan George H. W. Bush'un 1992'de yeniden seçilme şansını zayıflatmış ve halefi Bill Clinton'ın 1996'da yeniden seçilmesine yardımcı olmuş olabilir. Öte yandan, muhafazakar kültür savaşçılarının söylemleri Cumhuriyetçilerin 1994 yılında Kongrenin kontrolünü ele geçirmesine yardımcı olmuştur.
Kültür savaşları, 1990'larda Amerika Birleşik Devletleri'nde devlet okullarındaki tarih müfredatına ilişkin tartışmaları etkilemiştir. Özellikle, 1994 yılında ulusal eğitim standartlarının geliştirilmesine ilişkin tartışmalar, Amerikan tarihi çalışmalarının "kutlayıcı" mı yoksa "eleştirel" bir girişim mi olması gerektiği etrafında dönmüş ve Lynne Cheney, Rush Limbaugh ve tarihçi Gary Nash gibi kamuoyunun önde gelen isimlerini içermiştir.