stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Bertha Lutz
Kariyeri > Kadınların seçme hakkı

Brezilya'ya döndükten bir yıl sonra, 1919'da Lutz, Kadınların Entelektüel Kurtuluşu Birliği'ni kurdu ve Uluslararası Çalışma Örgütü Uluslararası Kadın Konseyi'nde Brezilya hükûmetini temsil etmek üzere atandı. Lutz daha sonra Brezilya Kadın Gelişim Federasyonu'nu (1922), Brezilya kadın haklarını, en önemlisi de dünyanın her yerinde oy kullanma haklarını savunan bir siyasi grubu kurdu. Lutz, aynı yıl Maryland, Baltimore'daki Panamerikan Kadın Konferansı'nda delege olarak görev yaptı ve sonraki yıllarda kadın hakları konferanslarına katılmaya devam etti. 1925'te Amerika Kıtası Kadınlar Birliği'nin başkanı seçildi. Lutz'un kadınların oy hakkı için mücadeleye dahil olması, onu Brezilyalı kadınların nihayet oy kullanma hakkını elde ettiği 1931'in sonuna kadar kadın haklarının önde gelen figürü yaptı.
Kariyeri > Amerika kıtasında feminist kampanya

Lutz'un kadın haklarını savunması oy hakkı ile bitmedi ve feminist kampanyada önemli bir rol oynamaya devam etti. 1933'te Rio de Janeiro Federal Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden hukuk diplomasını aldıktan sonra Lutz Uruguay, Montevideo düzenlenen Inter-Amerikan Konferansı'na katıldı ve cinsiyet eşitliği için birkaç teklif sundu. Bu önerilerden en önemlisi, Amerika Kıtası Kadın Komisyonu'nun işyerinde cinsiyet eşitliği meselesine yeniden odaklanması çağrısıydı.
1935'te Lutz, Brezilya Ulusal Kongresi'ne aday olmaya karar verdi ve seçimlerde Cándido Pessoa'nın ardından ikinci oldu. Pessoa bir yıl sonra öldüğünde onun yerini alan Lutz zamanın kongre üyesi birkaç kadınından biri yaptı. Lutz'un Kongre'de sunduğu ilk girişim, hiçbirinin kadın haklarını ihlal etmediğinden emin olmak için her Brezilya yasasını ve tüzüğünü analiz edecek bir komite olan “Kadın Statüsü”nün oluşturulmasıydı.
Bununla birlikte, Getúlio Vargas 1937'de yeniden diktatör olarak görevlendirildiğinde, dolayısıyla parlamentonun ve Statü projesinin askıya alınması sonucunda Lutz hedeflerine ulaşamadı. Yine de diplomatik kariyerine devam etti. 1945'te San Francisco'da düzenlenen Amerika Arası Kadın Konferansı'nda Birleşmiş Milletler Antlaşmas'nı imzalayan dört kadından biriydi ve 1953'ten 1959'a kadar Amerika Kıtası Kadın Komisyonu'nun başkan yardımcılığını yaptı.
Kariyeri > Bilimsel kariyeri

1918'de Brezilya'ya döndükten sonra Lutz kendini amfibiler, özellikle de Hylidae ailesinden zehirli ok kurbağaları ve kurbağaları üzerine çalışmaya adadı. 1919'da Museu Nacional do Rio de Janeiro tarafından işe alındı. Daha sonra Botanik Bölümü'nde doğa bilimci oldu. Lutz, yaşamı boyunca çok sayıda bilimsel araştırma ve yayın çıkaracaktı. Bunlardan en önemlileri "Brezilya Kurbağasının Yaşam Tarihi Üzerine Gözlemler" (1943), "Brezilya'da önemli bir kurbağa korosu" (1946) ve "Itatiaia dağından yeni kurbağalar" (1952) makaleleridir. 1958'de babasının onuruna Lutz'un hızlı kurbağası (Paratelmatobius lutzii, Lutz ve Carvalho, 1958) olarak bilinen kurbağıyı isimlendirdi.
Lutz'un anısına iki Brezilya kertenkelesi türü olan Liolaemus lutzae ve Phyllopezus lutzae, üç kurbağa türü, Dendropsophus berthalutzae, Megaelosia lutzae ve Scinax berthae adlandırılmıştır.
Bertha Lutz'un Rio de Janeiro'daki Museu Nacional'de tutulan koleksiyonları, Eylül 2018'de müzenin koleksiyonlarının çoğunu harap eden yangında yok oldu.
Kariyeri > Siyasi konferanslar

1919 Uluslararası Çalışan Kadınlar Kongresi sırasında Lutz, cinsiyetler arası eşitliği ve adaletsizlik ve istismara karşı koruma maddelerinde kadınlardan özel olarak bahsedilmesini savundu.
1922 Panamerikan Kadın Konferansı'nda Lutz, siyasete katılım üzerine özel bir odaklanma ile kadınların hak ve fırsat eşitliğini savundu.
Lutz, Amerika'daki kadınların hukuki statüsünü inceleyen 1933 Amerikan Montevideo Konferansı'na katıldı ve evli kadınların uyruğunun kocalarının uyruğuna bağlı olmaması gerektiğini savundu. Ayrıca Eşit Haklar anlaşması önerdi ve Amerika Kıtası Kadın Komisyonu'nu Amerika'daki kadınların çalışma koşullarını yeniden incelemeye ve yeniden karar vermeye teşvik etti.
San Francisco'daki 1945 Birleşmiş Milletler San Francisco Konferansı sırasında Lutz, Minerva Bernardino ile birlikte, Birleşmiş Milletler Antlaşması'nın giriş kısmına “kadın” kelimesinin dahil edilmesi için mücadele etti. İlk taslakta "kadın" kelimesinden bahsetmiyordu ve ABD delegesi Virginia Gildersleeve ve İngiliz kadın danışmanlara karşı Lutz ve Latin Amerika'dan diğer kadınlar, son maddenin değiştirilmesinde ısrar ettiler: "... temel insan haklarına, insanlık onuruna, kadın ve erkek ile büyük ve küçük milletlerin eşit haklarına inanç". Ayrıca, karşılaştıkları eşitsizlikleri daha iyi anlamak ve onlarla mücadeleye daha iyi hazırlanmak için dünyadaki "Kadınların yasal statüsünü" analiz etmeyi amaçlayan özel bir Kadın komisyonu kurulmasını önerdi. Kadın haklarının tüzüğe dahil edilmesinin en önde gelen ve inatçı savunucusu olarak tanınır ve çalışması olmasa büyük olasılıkla Birleşmiş Milletler kadın haklarını koruma yetkisine sahip olamazdı.
1964'te Lutz, Montevideo'daki 14. Amerika Kıtası Komisyonu'nda Brezilya delegasyonuna başkanlık etti. Buna ek olarak, 1970'te düzenlenen Inter-Amerikan Kadın Komisyonu'nun 15. yıllık toplantısında, yerli kadınların karşılaştığı belirli sorunları ele almaya adanmış bir seminer düzenlemeyi önerdi. Hayatının bu aşamasında yetmişin biraz üzerinde olmasına rağmen Lutz konferanslara katılmaya ve Meksiko'da düzenlenmiş 1975 Dünya Kadın Konferansı da dahil olmak üzere çeşitli mecralarda kadın haklarının genişletilmesi için mücadele etmeye devam etti.
Seçme eserleri

"Brezilyalı Kurbağanın yaşam öyküsüne ilişkin gözlemler" (1943)
"Brezilya'da önemli bir kurbağa korosu" (1946)
"Itatiaia dağından yeni kurbağalar" (1952).
Ölümü

1976'da 82 yaşında öldü.
Konuyla ilgili yayınlar

Hahner, June E. Emancipating the Female Sex: The Struggle for Women's Rights in Brazil, 1850–1940. (1990)
Roth, Cassia, and Ellen Dubois. "Feminism, Frogs and Fascism: The Transnational Activism of Brazil's Bertha Lutz." Gender & History 32.1 (2020): 208-226 online2 Kasım 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
Bertha Lutz, Rio de Janeiro Temsilciler Meclisi merdivenlerinde ailesi, feministler ve Brezilya Kadın Gelişim Federasyonu ile birlikte. (1936)
BM konferansında Lutz (San Francisco, 1945)
Lutz, Doutor Honoris Causa derecesini alırken (Mills College, 1945)
İlerleyen yaşlarında Lutz.
Mustafa Ayaz

Mustafa Ayaz (1938, Çaykara, Trabzon - 17 Eylül 2024, Ankara), Türk ressam, öğretim üyesi.
İlköğrenimini Çaykara Merkez İlkokulu'nda tamamladıktan sonra, sınavını kazanarak girdiği Pulur İlköğretim Okulu'nda üç yıl okudu. Resim öğretmenlerinin yeteneğini keşfetmesiyle; İstanbul Çapa İlköğretmen Okulu Resim Semineri'nin sınavına girdi. Sınavını kazandığı resim seminerinden 1959 yılında mezun oldu. Aynı yılda Devlet Resim ve Heykel Sergisi'ne iki çalışması kabul edildi.
1960 yılında yetenek sınavı ile Ankara Gazi Eğitim Enstitüsü resim bölümünden 1963'te mezun oldu. 1966'da mezun olduğu okulda asistan oldu. Asistanlık tezini Arkaik, Klasik ve Barok üslupları konusunda vererek; bölüme öğretmen olarak atandı.
1973 yılı itibarıyla üç yıl Hacettepe Üniversitesi Sosyal ve İdari Bilimler Fakültesi'nde ek görev yürüttü. 1985'te aynı üniversitenin Güzel Sanatlar Fakültesi'nde resim bölümüne öğretim görevlisi olarak atandı. Bir yıl sonra kendi isteği ile emekli oldu.
1987 yılında profesör olan Mustafa Ayaz, aynı yıl Bilkent Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nde öğretim üyesi oldu. 1988 yılında bu görevinden de ayrıldı.
Yurt içinde ve yurt dışında çok sayıda sergi açan, karma sergi ve bienallere katılan sanatçının 400'den fazla yapıtı yurt dışı koleksiyonlarda bulunurken; 4000'e yakın yapıtı ise yerli koleksiyonlarda yer almaktadır.
2001 yılında, Ressam Prof. Adnan Turani ile İstanbul Güzel sanatlar Akademisi'nin; 2002'de Ressam Nuri Abaç ve Gazi Eğitim Resim- İş Bölümünün; 2003'te Ressam ve Sanat Eğitimcisi Turan Erol ve Türkiye İş Bankası'nın; 2004'te Seramikçi Hamiye Çolakoğlu ve Anadolu Üniversitesi'nin; 2005'te Prof. Mürşide İçmeli ile EczacıbaşıTopluluğu'nun; 2006'da Ressam Kayıhan Keskinok ile Sabancı Topluluğunun değer görüldüğü ÇAĞSAV Onur Ödülü'nü 2007'de Yaşar Holding ile paylaşan Mustafa Ayaz, Ankara'da çalışmalarını sürdürürken; 5000 m2 kullanım alana sahip; inşaatına 2003 yılında başlanan ve vakfa dönüştürdüğü "Mustafa Ayaz Vakfı ve Plastik Sanatlar Müzesi"ni, 2007 yılında açtı.
Ödülleri

1969 Gençler Arası Resim Yarışması, 2. Mansiyon
1971 TRT Sanat Ödülü
1971 33. Devlet Resim ve Heykel Sergisi 2.'lik Ödülü
1972 34. Devlet Resim ve Heykel Sergisi Başarı Ödülü
1973 Cumhuriyetin 50. Yılı Resim Yarışması Başarı Ödülü
1975 DYO Resim Yarışması Başarı Ödülü
1977 DYO Resim Yarışması Başarı Ödülü
1980 41. Devlet Resim ve Heykel Sergisi Başarı Ödülü
1982 DYO Resim Yarışması Mansiyon
1983 Meteksan Desen Yarışması Başarı Ödülü
1983 44. Devlet Resim ve Heykel Sergisi Başarı Ödülü
1986 Türkiye Petrolleri A.Ş. Resim Yarışması Başarı Ödülü
1988 Mimar Sinan 400. Yılı Anma 2.'lik Ödülü
1999 Hacettepe Üniversitesi 1998- 1999 Akademik Yılı Sanat Ödülü
2005 EgeArt Sanat Fuarı Ödülü
2007 ÇAĞSAV Onur Ödülü
2007 ArtForm Ankara 3. Plastik Sanatlar Fuarı Mustafa Ayaz Müzesi Kurum Onur Ödülü
2008 Plastik Sanatlar Kurumu Resim Dalında Yılın Sanatçıları Ödülü
2009 Sanat Kurumu, Jüri Özel Ödülü
2009 Ankara Rotary Kulübü, Meslek Hizmet Ödülü
Francesco Rosi

| Francesco Rosi |
| --- | --- |
1991 Cannes Film Festivali'nde Francesco Rosi
Doğum: 15 Kasım 1922(1922-11-15) Napoli, İtalya
Ölüm: 10 Ocak 2015 (92 yaşında) Roma, İtalya
Meslek: Film yönetmeni, film yapımcısı
Etkin yıllar: 1948–1997
Çocuk(lar): 1

Francesco Rosi (İtalyanca okunuşu:[franˈtʃesko ˈrɔːzi]; d. 15 Kasım 1922 - ö. 10 Ocak 2015), İtalyan film yönetmeni. Bireysel ve toplumsal sorunlara birlikte eğildiği filmleriyle uluslararası alanda tanınmıştır. Il caso Mattei filmiyle 1972 Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye kazandı.
Rosi'nin filmleri, özellikle 1960'lar ve 1970'lerdeki filmleri, genellikle politik mesajlar taşıyorken, daha sonraki filmlerinin konuları daha az politik yönelimli ve edebiyata daha yakın hâle gelmiştir. 1997 yılına kadar film yönetmeye devam eden Rosi'nin son filmi, ünlü yazar Primo Levi'nin La tregua [it] kitabından uyarlanmıştı.
Hayatı

Hukuk öğrenimi gördü. Bir ara kitap ressamlığı ve radyo muhabirliği yaptı. İki yıl tiyatroda çalıştıktan sonra Luchino Visconti'nin yardımcısı olarak sinemaya geçti. Bir süre senaryo yazarı ve yönetmen yardımcısı olarak çalıştı; La terra trema (1948; Yer Sarsılıyor), Bellissima (1951) ve Senso (1954; Günahkâr Gönüller) filmlerinde Visconti'nin asistanlığını yaptı.
Yönettiği ilk film 1952 yapımı Camicie rosse' (Kırmızı Gömlekliler) idi. Bunu Robin Hood benzeri kişiliğiyle yola çıkan, mafya ile işbirliğine giden ve tartışmalı bir kişilik olan eşkiya Salvatore Giuliano'nun yaşam öyküsünün anlatıldığı Salvatore Giuliano (1962) ve Napoli kentini fon olarak kullandığı Le mani sulla città (1963; Şehrin Üzerindeki Eller) adlı filmler izledi. Film eleştirmeni David Shipman, "Sicilya'daki genel manzara ve insanlarla mükemmel bir birliktelik" içeren filmin ... Francesco Rosi'nin uluslararası üne sahip olmasını sağladığını öne sürmüştür. İlk dönem filmlerinde İtalyan yeni gerçekçiliği akımına bağlı kalan Rosi, C'era una volta... (1967; Bir Masal Gibi...) adlı filminden sonra, dönemin toplumunu sorgulayan ve bireyin sorunlarına eğilen güçlü yapıtlar verdi.
1970 yılında gerçekleştirdiği Erkeklere Karşı ("Uomini contro") filminde, İtalyan ordusundaki subayların, adamlarından çok fazlasını talep ettiği I. Dünya Savaşı sırasında 1916-17 Trentino Cephesi'nde yapılan savaşın saçmalığını ele almıştı. Filmin senaryosu Emilio Lussu'nun Un anno sull'altopiano adlı romanından uyarlanmıştı.
1972'deki Il caso Mattei (Mattei Olayı [it]) ve ünlü gangster Lucky Luciano'nun hayatını konu alan 1973 yılındaki Lucky Luciano (Talihli Gangster) filminde bir gazeteci tavrıyla yeraltı dünyası ile ilgili yapımlara yöneldi. Il caso Mattei filmiyle 1972 Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye kazandı.
Kurmaca bir öyküden yola çıkan, 1976 yapımı Cadaveri eccelenti (Muhteşem Cesetler) ise mafya-devlet-polis ilişkileri üzerine gerçekleştirilmiş bir filmdi. 1979 tarihli Cristo si è fermato a Eboli (İsa Eboli'de Durdu) ve 1981'de çektiği Tre fratelli (Üç Kardeş) filmlerinde bireyin yaşamla ve toplumsal-siyasal kimliğiyle hesaplaşmasına ağırlık verdi. 1984'te özüne değiştirmeden Carmen operasını değişik bir yorumla perdeye aktardı.
1986'da ise Gabriel García Márquez'in Kırmızı Pazartesi adlı ünlü romanından uyarladığı Cronaca di una morte annunciata (Kırmızı Pazartesi) filmiyle çok ses getirdi.
Ödüller > BAFTA

British Academy of Film and Television Arts tarafından ödüllendirildi:
1983: BAFTA En İyi Yabancı Film Ödülü - Mesih Eboli'de Durduruldu
1986: En İyi Yabancı Film dalında aday gösterildi - Carmen
Ödüller > Cannes Film Festivali

Cannes Film Festivali'nde ödüllendirildi:
1972: Altın Palmiye - Mattei Olayı
Ödüller > Venedik Bienali

1963: Altın Aslan - Şehrin Üzerindeki Eller
2012: Altın Aslan Yaşam Boyu Başarı Ödülü
Ödüller > David di Donatello Ödülü

1965: En İyi Yönetmen - The Moment of Truth
1976: En İyi Yönetmen - Şanlı Corpses
1976: En İyi Film - Illustrious Corpses
1979: En İyi Yönetmen - Mesih Eboli'de Durduruldu
1979: En İyi Film - Mesih Eboli'de Durduruldu
1981: En İyi Yönetmen - Üç Kardeş
1981: En İyi Senaryo - Üç Kardeş
1985: En İyi Yönetmen - Carmen
1981: En İyi Film - Carmen
1985: En İyi Sinematografi - Carmen
1997: En İyi Film - Ateşkes
1997: En İyi Yönetmen - Ateşkes
Ödüller > Moskova Uluslararası Film Festivali

1979: Grand Prix - Mesih Eboli'de Durduruldu
Ödüller > Gümüş şerit

Sindacato Nazionale Giornalisti Cinematografici Italiani tarafından Nastro d'Argento (Gümüş Kurdele) ile ödüllendirildi:
1959: En İyi Orijinal Film - Meydan Okuma
1963: En İyi Yönetmen - Salvatore Giuliano
1981: En İyi Yönetmen - Üç Kardeş
2014: Yaşam Boyu Başarı Ödülü
Ödüller > En İyi Yabancı Film Akademi Ödülü

1981 : En İyi Uluslararası Film Akademi Ödülü adaylığı - Three Brothers
Ödüller > Berlin Film Festivali

Berlin Uluslararası Film Festivali'nde ödüllendirildi:
1962 : En İyi Yönetmen dalında Gümüş Ayı Ödülü - Salvatore Giuliano
2008: Altın Ayı Onur Ödülü
Ödüller > BIF (Bari Uluslararası Film Festivali)

2010: Sanatsal mükemmellik için "Premio Federico Fellini Ödülü"
Onur ödülleri

Italy * 1995: Cavaliere di gran croce dell'Ordine al merito della Repubblica Italiana (İtalya Cumhuriyeti Liyakat Nişanı - Büyük Haç Şövalyesi)
Italy * 1987: Grande ufficiale dell'Ordine al merito della Repubblica Italiana (İtalya Cumhuriyeti Liyakat Nişanı - Büyük Subay)
France * 2009: Officier de la Légion d'honneur (Légion d'honneur Subayı)
Filmografi > Yönetmen

Rosi, Goffredo Alessandrini'nin Kırmızı Gömlekler filmindeki bazı sahnelerden başlayarak 20 film yönetti. Son filmi 1997'deki The Truce idi.
1952 – Red Shirts (Camicie rosse)
1956 – Kean (Kean – Genio e sregolatezza), co-directed with Vittorio Gassman.
1958 – The Challenge (La sfida)
1959 – The Magliari (I magliari)
1962 – Salvatore Giuliano
1963 – Hands over the City (Le mani sulla città)
1965 – The Moment of Truth (Il momento della verità)
1967 – More than a Miracle (C'era una volta...)
1970 – Many Wars Ago (Uomini contro)
1972 – The Mattei Affair (Il caso Mattei)
1973 – Lucky Luciano
1976 – Muhteşem Cesetler (Cadaveri eccellenti)
1979 – Mesih Eboli'de Durduruldu (Cristo si è fermato a Eboli)
1981 – Three Brothers (Tre fratelli)
1984 – Carmen
1987 – Chronicle of a Death Foretold (Cronaca di una morte annunciata)
1989 – 12 registi per 12 città, a collaboration work with 11 other directors.
1989 – The Palermo Connection (Dimenticare Palermo)
1992 – Neapolitan Diary (Diario napoletano)
1997 – The Truce (La tregua)
Filmografi > Yazar

Bellissima (1951)
The City Stands Trial (1952)
Racconti romani (1955)
The Bigamist (1956)
Filmografi > Yönetmen ve senarist

La sfida (1958)
The Magliari (1959)
Salvatore Giuliano (1962)
Hands over the City (1963)
The Moment of Truth (1964)
More Than a Miracle (1967)
Mattei Olayı (1971)
Lucky Luciano (1973)
Diario napoletano (1992)
*
(1956,
Alexandre Dumas
and
Jean-Paul Sartre
'dan esinlenerek)
Many Wars Ago (1970, Emilio Lussu'nun eserinden uyarlanmıştır)
Muhteşem Cesetler (1976, Leonardo Sciascia'nın romanından)
Christ Stopped at Eboli (1979, Carlo Levi tarafından yazılan aynı isimli romandan uyarlanmıştır)
Three Brothers (1981, Andrei Platonov'un "Üçüncü Oğul" hikâyesinden uyarlanmıştır)
Carmen (film, 1984) [en] (1984, Georges Bizet'nin operasından uyarlanmıştır)
Chronicle of a Death Foretold (1987, Gabriel García Márquez'in romanından uyarlanmıştır)
The Palermo Connection (1990, Edmonde Charles-Roux'nın aynı isimli romanından uyarlanmıştır)
The Truce (1997, Primo Levi'nin aynı isimli romanından uyarlanmıştır)
Tiyatro > Yönetmen

Bir Hanım Arkadaşın Anısına (Giuseppe Patroni Griffi, 1963)
Napoli Milyoneri (Eduardo De Filippo, 2003)
İçimizdeki Sesler (Eduardo De Filippo, 2006)
Filumena Marturano (Eduardo De Filippo, 2008)
Hakkındaki eserler

Testa, Carlo (1996). Poet of Civic Courage: The Films of Francesco Rosi (İngilizce). Greenwood Press. s. 202. ISBN 978-0-31330-278-7.
İlgili yayınlar

Gieri, M. (1996), "Şehrin Üzerindeki Eller: Siyasi İddianame ve Sosyal Sorumluluk Olarak Sinema"
"Francesco Rosi'ye Saygıyla" (İngilizce). 58. Berlinale. 2008. 18 Temmuz 2007 tarihinde kaynağından arşivlendi.
"Sansürsüz Bale: Francesco Rosi'nin filmi Il momento della verità hakkında uzun makale" (İngilizce). ArtsEditor.com. 2015. 2 Nisan 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi.
"Hands Across the City / Le mani sulla città, Italy 1963" (İngilizce). cinepages.wordpress.com. 6 Şubat 2015. 7 Haziran 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi.
Paparcone, Anna (2019). "Francesco Rosi's Hands over the City: A Contemporary Perspective on the Camorra". Mafia Movies (İngilizce). Toronto Üniversitesi Yayınları: 188-193. doi:10.3138/9781487510466-029. ISBN 978-1-48751-046-6.
Derek Elley, (Ed.) (1991). Variety Movie Guide. Hamlyn Publishing Group. s. 365. ISBN 0-600-56813-X.
Francesco Rosi (Radiocorriere magazine, sayı:46, 1964)
Francesco Rosi (Augusto De Luca tarafından çekilen portresi, 1995)
Francesco Rosi'nin 1972'de Altın Palmiye kazandığı Mattei Olayı filminden.
Sancaktepe Şehir Hastanesi

| Sancaktepe Şehir Hastanesi> Coğrafya |
| --- | --- |
Konum: Sancaktepe, İstanbul, Türkiye
Koordinatlar: 40.99662, 29.20253
Genel Bilgiler
Tür: Şehir hastanesi
Durum: Yapılıyor 
Yapım süresi: Mayıs 2023 -
Maliyet: 16.138.000.000 Türk lirası
İşletme
Sahibi: Sağlık Bakanlığı
Yatak sayısı: 4100
İletişim
Adres: Eyüp Sultan Mah./ Sarıgazi Mah. Osmangazi Cad.- Emek Mah. Şems Cad.  34785 Sancaktepe/İstanbul
Hastaneler - Şehir hastaneleri
Sancaktepe Şehir Hastanesi Türkiye'nin en büyük sağlık yatırım projesidir. İstanbul ilinin Sancaktepe ilçesinde Samandıra Hava Üssü'nde 1,5 milyon m²lik alanda inşa edilmektedir. Sağlık Bakanlığı tarafından kamu-özel ortaklığı (PPP) modelinde yürütülmektedir. Projenin maliyeti yaklaşık 16 milyar Türk lirasıdır. Projeyi Rönesans Holding üstlenmektedir.
Tarihçe

2013 yılında Samandıra Hava Üssü'nün bulunduğu araziye hastane yapılacağı kamuoyuna duyuruldu. 3 milyon m²lik alan imzalanan protokolle Türkiye Cumhuriyeti Milli Savunma Bakanlığı'ndan Türkiye Cumhuriyeti Sağlık Bakanlığı'na devredildi. Tahsisin ardından 2018'de ihaleye çıkılmış lakin ihaleler ertelenmişti. 2019 yılında da ihale yapıldı lakin iptal edildi.
Ocak 2023'te yapılan ihalede 18.975.625.044,58 Türk lirası yaklaşık maliyet öngörülmüştür. Mayısta sonuçlanan ihaleyi 16.138.000.000 Türk lirası en düşük teklifi veren REC Uluslararası İnş. Yat. San. Tic. A.Ş. ihaleyi kazanmış ve Mayıs ayında inşaat çalışmaları başlamştır.
Hastanenin inşaatı 2023 yılında başlamıştır.
Hastanenin 2025 yılının sonunda hizmete alınması planlanmaktadır.
Özellikleri

Proje yaklaşık 1,5 milyon m² büyüklüğünde bir alanda inşa edilmektedir. Hastane bir ana bina ve 6 hastaneden oluşmaktadır. Ana binanın yatak kapasitesi 2100 olarak planlanmaktadır.
637.000 m² metrekare alan üzerine inşa edilecek olan Genel Hastane, 97.000 m² alana inşa edilecek olan Fizik Tedavi Hastanesi, 29.000 m² alana inşa edilecek olan Yüksek Güvenlikli Adli Psikiyatri Hastanesi, Onkoloji Hastanesi, Kalp Cerrahisi Hastanesi ve Kadın-Çocuk Hastanesi olmak üzere toplam 6 hastaneden oluşması planlanmaktadır. Hastane bünyesinde 60'ı standart, 25 tanesi ise süit olmak üzere toplan 85 ameliyathane bulunması planlanmaktadır. 783 yoğun bakım yatağı, 40 diyaliz yatağı, 630 poliklinik odası bulunması planlanmaktadır. Proje bünyesinde kreş, kongre merkezi, konferans salonu, lojistik merkezi, il sağlık müdürlüğü, yaşam köyü etkinlik alanı, otopark ve parkları da içeren sosyal ve teknik altyapı alanları bulunacaktır.
Sancaktepe Prof. Dr. Feriha Öz Acil Durum Hastanesi'yle birlikte toplam 5000 yatak kapasiteli Türkiye'nin en büyük sağlık kampüsü olması planlanmaktadır.
Ulaşım

Hastanenin doğusunda  Üsküdar - Samandıra Merkez Metro Hattında inşa halinde olan Sancaktepe Şehir Hastanesi İstasyonu, batısında plan aşamasında olan  Söğütlüçeşme - Yenidoğan Metro Hattının Emek İstasyonu yer almaktadır. Hastanenin toplam 7 adet girişi bulunacaktır. Bu girişlerden Sarıgazi ve Emek Mahallelerindeki anayollara ve Güney girişinden Otoyol 4'e bağlantı sağlanabilecektir. Proje kapsamında 4 adet katlı otopark bulunması planlanmaktadır. Hastaneye erişim sağlayacak ambulans şeritleri planlanmıştır. Samandıra Hava Üssü'nün faal haldeki pistlerinden de hava yolu ulaşımı sağlanabilecektir.
Bradley Cooper

| Bradley Cooper |
| --- | --- |
Cooper, 2024
Doğum: Bradley Charles Cooper 5 Ocak 1975 (49 yaşında) Philadelphia, Pensilvanya, ABD
Meslek: oyuncu
Etkin yıllar: 1999–günümüz
Evlilik: Jennifer Esposito (2006-2007)
İmza

Bradley Cooper (d. 5 Ocak 1975; Philadelphia, Pensilvanya), Amerikalı tiyatro, dizi ve sinema oyuncusudur. Alias dizisindeki rolü tanınmasını sağladı. Cooper ayrıca Davetsiz Çapkınlar (2005), Bay Evet (2008), Erkekler ne Söyler Kadınlar ne Anlar (2009), Felekten Bir Gece (2009), A Takımı (2010), Limit Yok (2011) ve Umut Işığım filmlerinde önemli rollerde yer aldı. Umut Işığım ve Düzenbaz filmindeki rolü ile 2013 ve 2014 yıllarında Altın Küre ve Oskar ödülüne aday gösterildi. Son olarak 2015 yılında Keskin Nişancı filmi ile 3. kez Oskar'a aday oldu. People dergisi tarafından yaşayan en seksi erkek seçildi.
Hayatı

Cooper Pensilvanya, Philadelphia'da doğdu; Jenkintown'da büyüdü. Annesi Gloria İtalyalı-Amerikalı, finans şirketi Merill Lynch'de çalışan babası Charles J. Cooper (2011'de 71 yaşında öldü) İrlandalı-Amerikalıdır. Holly isminde bir kız kardeşi vardır. Katolik olarak yetiştirilmiştir. Cooper, Germantown Akademi'ye devam ederken aynı zamanda Philadelphia Daily News'de çalıştı. 1993'te Germantown Akademi'yi bitirdi. Bir yıllığına Villanova Üniversitesi'ne gittikten sonra Georgetown Üniversitesi'ne geçiş yaptı ve 1997 yılında başarıyla mezun oldu. Cooper, Georgetown Üniversitesi'nde öğrenimine devam ederken 6 aylığına öğrenci değişimiyle Fransa'ya gitti. (Cooper akıcı olarak Fransızca konuşabilmektedir.) 2000 yılında New York'taki The New School'un güzel sanatlar bölümünde oyunculuk eğitimi aldı.