Osmanlı İmparatorluğu tarihi
Gerileme ve modernizasyon (1828-1908) > Balkanlar > Berlin Kongresi

Berlin Kongresi (13 Haziran - 13 Temmuz 1878) Avrupa'nın Büyük Güçleri ve Osmanlı İmparatorluğu'nun önde gelen devlet adamlarının bir araya geldiği bir toplantıydı. Balkan Yarımadası'nda Rusya ve Ortodoks Hristiyan müttefiklerinin (savaştan önce Osmanlı İmparatorluğu'nun tebaası olan) kesin zaferiyle sonuçlanan 93 Harbi'nin (1877-1878) ardından, Balkanlar'ın istikrara kavuşturulması, yeniden düzenlenmesi ve yeni ulusların kurulması acil bir ihtiyaç haline gelmişti. Kongreyi yöneten Almanya Şansölyesi Otto von Bismarck, Osmanlıların azalan gücünü tanıyarak ve büyük güçlerin farklı çıkarlarını dengeleyerek büyük savaş risklerini en aza indirmek için sınırları ayarlamayı taahhüt etti.
Sonuç olarak, Osmanlı'nın Avrupa'daki toprakları keskin bir şekilde azaldı; Bulgaristan, Osmanlı İmparatorluğu içinde bağımsız bir prenslik olarak kuruldu, ancak önceki topraklarının tamamını elinde tutmasına izin verilmedi. Bulgaristan, özel bir yönetim altında Türklere iade edilen Doğu Rumeli'yi ve reform sözü veren Türklere doğrudan iade edilen Makedonya'yı kaybetti. Romanya tam bağımsızlığını elde etti, ancak Besarabya'nın bir kısmını Rusya'ya devretmek zorunda kaldı. Sırbistan ve Karadağ nihayet tam bağımsızlıklarını kazandılar, ancak daha küçük topraklara sahip oldular.
1878 yılında Avusturya-Macaristan tek taraflı olarak Osmanlı vilayetleri Bosna-Hersek ve Yeni Pazar'ı işgal etti, ancak Osmanlı hükûmeti bu hamleye karşı çıktı ve her iki vilayette de asker bulundurmaya devam etti. Bu çıkmaz 30 yıl sürdü (Avusturya ve Osmanlı kuvvetleri Bosna ve Yeni Pazar'da otuz yıl boyunca bir arada bulundular) ve 1908'de Avusturyalılar Osmanlı İmparatorluğu'nda Jön Türk Devrimi'nden kaynaklanan siyasi kargaşadan yararlanarak Bosna-Hersek'i ilhak etti, ancak bir uzlaşmaya varmak ve Türklerle bir savaştan kaçınmak için birliklerini Yeni Pazar'dan çekti.
Britanya Başbakanı Benjamin Disraeli'nin Berlin Kongresi sırasında Balkan Yarımadası'ndaki Osmanlı topraklarının geri verilmesini savunması karşılığında, Britanya 1878'de Kıbrıs'ın yönetimini üstlendi ve daha sonra 1882'de Arabi Paşa Ayaklanması'nı bastırmak için Osmanlı hükûmetine yardım etme bahanesiyle Mısır'a asker gönderdi; her iki bölgede de etkili bir şekilde kontrolü ele geçirdi (Britanya, Osmanlı İmparatorluğu'nun İttifak Kuvvetleri'nin yanında I. Dünya Savaşı'na girme kararına yanıt olarak 5 Kasım 1914'te hala nominal olarak Osmanlı toprakları olan Kıbrıs ve Mısır'ı resmen ilhak etti). Fransa ise 1881 yılında Tunus'u işgal etti.
Sonuçlar ilk başta barış ve istikrarın sağlanmasında büyük bir başarı olarak selamlandı. Ancak, katılımcıların çoğu tam olarak tatmin olmadı ve sonuçlara ilişkin şikayetler 1914'te dünya savaşına dönüşene kadar devam etti. Sırbistan, Bulgaristan ve Yunanistan kazanımlar elde etti ama hak ettiklerini düşündüklerinden çok daha azını. O zamanlar "Avrupa'nın hasta adamı" olarak adlandırılan Osmanlı İmparatorluğu aşağılanmış ve önemli ölçüde zayıflamış, bu da onu iç huzursuzluklara daha yatkın ve saldırılara karşı daha savunmasız hale getirmişti. Rusya, konferansa neden olan savaşta galip gelmesine rağmen Berlin'de aşağılanmış ve gördüğü muameleye içerlemişti. Avusturya, Güney Slavları kızdıran ve Bosna Hersek'te onlarca yıl sürecek gerginliklere yol açan büyük miktarda toprak kazandı. Bismarck, Rus milliyetçilerinin ve Panslavistlerin nefretinin hedefi haline geldi ve Almanya'yı Balkanlar'da Avusturya'ya çok yakından bağladığını fark etti.
Uzun vadede, Balkanlar'daki milliyet sorunu gibi Rusya ve Avusturya-Macaristan arasındaki gerginlikler de arttı. Kongre, İstanbul'u Osmanlı'nın elinde tutmayı başardı. Rusya'nın zaferini etkili bir şekilde reddetti. Berlin Kongresi, bir önceki anlaşmanın Bulgaristan Prensliği'ne verdiği toprakları, özellikle de Makedonya'yı Osmanlı İmparatorluğu'na geri verdi ve böylece Bulgaristan'da, 1912'de Türklerin yenildiği ve neredeyse tüm Avrupa'yı kaybettiği Birinci Balkan Savaşı'na yol açan güçlü bir rövanşist talep oluşturdu. Osmanlı İmparatorluğu'nun boyutu, askerî gücü ve zenginliği giderek küçülürken, birçok Balkan Müslümanı imparatorluğun Balkanlar'da kalan topraklarına veya Anadolu'daki merkeze göç etti. Müslümanlar Osmanlı İmparatorluğu'nun Kırım, Balkanlar ve Kafkasya gibi bazı bölgelerinde çoğunluğu oluştururken, Güney Rusya'da ve Romanya'nın bazı bölgelerinde de çoğunluktaydılar. Bu toprakların çoğu 19. ve 20. yüzyıllar arasında Osmanlı İmparatorluğu tarafından zamanla kaybedildi. 1923 yılına gelindiğinde sadece Anadolu ve Doğu Trakya Müslüman toprağı olarak kaldı.