Konfederasyon Dönemi
Yeni bir anayasanın oluşturulması > Yeni bir anayasa yazmak

Kongre Eylül 1787'de başladıktan kısa bir süre sonra, delegeler kongreye başkanlık etmek üzere Washington'u seçtiler ve toplantıların halka açık olmayacağı konusunda anlaştılar. İkinci karar, tamamen yeni bir anayasanın değerlendirilmesine izin verdi, çünkü yeni bir anayasanın açık bir şekilde değerlendirilmesi, büyük olasılıkla büyük bir kamuoyu tepkisine yol açacaktı. James Madison liderliğindeki Virginia delegeleri, Virginia Planı olarak bilinen ve üç bağımsız hükûmet koluna sahip daha güçlü bir ulusal hükûmet çağrısında bulunan bir dizi reform başlattı: yürütme, yasama ve yargı. Planda eyalet yasalarını geçersiz kılma yetkisine sahip güçlü bir federal hükûmet öngörülüyor. Madison'ın planı iyi karşılandı ve sözleşmenin tartışmasının temeli olarak hizmet etti, ancak hükümlerinin birçoğu sözleşme boyunca değiştirildi. Kongre sırasında, Pennsylvania'dan Madison ve James Wilson, Virginia Planına dayalı yeni bir anayasanın en önemli savunucularından ikisi olarak ortaya çıkarken, nihai belgenin önde gelen muhalifleri arasında Edmund Randolph, George Mason ve Elbridge Gerry yer alacaktı. Ülke gelişmesinin bu duyarlı döneminde, Washington'un akılcı liderliği yaşamsal bir önem taşıyordu. Başkan, ulusal hükûmeti örgütledi, daha önce İngiltere ve İspanya'nın elinde olan topraklarda yerleşime ilişkin siyaset geliştirdi, kuzeybatı sınır bölgesinde istikrarı sağladı, üç yeni eyaletin kabulünü gerçekleştirdi: 1791'de Vermont, 1792'de Kentucky ve 1796'da Tennessee. Son olarak da, Veda Konuşması'nda, ulusu “yabancı dünyanın hiçbir kesimi ile kalıcı ittifaklar yapmaması” için uyardı. Bu uyarısı, Amerika'nın dış dünyaya bakışını kuşaklar boyunca etkiledi.
Federal hükûmet ve eyalet hükûmetleri arasındaki güç dengesi, sözleşmenin en çok tartışılan konusu olarak ortaya çıktı ve sözleşme, nihayetinde federal ve eyalet hükûmetlerinin gücü paylaştığı bir çerçeveyi kabul etti. Federal hükûmet eyaletler arası ve dış ticareti, madeni paraları düzenleyecek ve dış ilişkileri denetleyecek, ancak eyaletler diğer alanlarda güç kullanmaya devam edecekti. İkinci önemli konu, kongre temsilcilerinin tahsisiydi. Büyük eyaletlerden gelen delegeler, Kongre'deki temsilin nüfusla orantılı olmasını isterken, daha küçük eyaletlerden gelen delegeler her eyaletin eşit temsil edilmesini tercih etti. Connecticut Uzlaşması'nda delegeler, her eyaletin üst mecliste (Senato) eşit temsil aldığı, alt mecliste (Temsilciler Meclisi) temsilin nüfus tarafından paylaştırıldığı iki meclisli bir Kongre oluşturmayı kabul etti. Kölelik konusu da sözleşmeyi raydan çıkarmakla tehdit etti, ancak ulusal kaldırma Kuzey delegeleri için bir öncelik değildi. Delegeler, vergilendirme ve temsil amacıyla köle nüfusunun beşte üçünü sayan Beşte Üç Uzlaşmasını kabul ettiler. Güneyliler ayrıca, sahiplerinin kaçan kölelerini özgür devletlerden geri almalarına izin veren Kaçak Köle Maddesinin yanı sıra Kongre'nin 1808'e kadar Atlantik köle ticaretini yasaklamasını yasaklayan bir maddeyi de dahil etti. Kongre delegeleri ayrıca, Senato ve yürütme organına liderlik edecek olan Amerika Birleşik Devletleri Başkanlığı için yapılan dolaylı seçimlerle yeni anayasanın demokratik doğasını sınırlamaya çalıştı. 1790'larda Federalistlerle Antifederalistler arasında gelişen anlaşmazlık, Amerikan tarihi üzerinde büyük etkiler yarattı. Varlıklı Schuyler ailesinden bir kızla evlenmiş olan Alexander Hamilton'un önderliğindeki Federalistler, liman bölgelerinde yerleşik kentlilerin ticari çıkarlarını temsil ediyor; Thomas Jefferson'un lideri olduğu Antifederalistler ise kırsal bölgelerin ve güney kesimlerinin çıkarlarını savunuyorlardı. İki grub arasındaki tartışmada, merkezi hükûmetin gücü karşısında eyaletlerin gücü konu ediliyor ve Federalistler birinciyi yeğlerken, Antifederalistler de eyaletlerin haklarını savunuyorlardı.
Hamilton, ticaret ve endüstrinin çıkarları doğrultusunda davranacak güçlü bir merkezi hükûmet istiyordu. Kamu yaşamına, verimlilik, düzen ve örgütlenme aşkı aşılamıştı. Temsilciler Meclisi'nin “kamu borçlanmaları için yeterli destek” planı yapılması yolundaki çağrısına yanıt olarak, sadece kamu ekonomisine değil aynı zamanda etkin bir hükûmete de ilişkin ilkeleri geliştirdi ve destekledi.
Önerilen anayasa, Konfederasyon Maddelerinden birkaç önemli farklılık daha içeriyordu. Devletler ekonomik güçlerinin ciddi şekilde kısıtlandığını gördüler ve özellikle sözleşmeleri bozmaları yasaklandı. Konfederasyon Kongresi üyeleri ve eyalet yasa koyucularının çoğu bir yıl görev yaparken, Meclis üyeleri iki yıl, Senato üyeleri ise altı yıl görev yapacaktı. Kongre'nin her iki kanadı da dönem sınırlamalarına tabi olmayacaktı. Eyaletler Senato üyelerini seçecek olsa da, Temsilciler Meclisi doğrudan halk tarafından seçilecekti. Başkan, yasama organından bağımsız olarak seçilecek ve dış ilişkiler, askeri politika ve atamalar üzerinde geniş yetkilere sahip olacaktı. Cumhurbaşkanı ayrıca yasaları veto etme yetkisini de aldı. Amerika Birleşik Devletleri'nin yargı yetkisi, Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesine ve Kongre tarafından kurulan herhangi bir alt mahkemeye verilecek ve bu mahkemeler federal meseleler üzerinde yargı yetkisine sahip olacaktı. Değişiklik süreci, yine de Kongre'nin ve eyaletlerin çoğunluğunun onayını gerektirse de, artık eyaletlerin oybirliğiyle onayını gerektirmeyecek. Hamilton, endüstriyel kalkınma, ticari faaliyet ve hükûmet çalışmaları için Amerika'nın kredi sağlaması gerektiğini belirtti. Bunun için de halkın kesin güveni ve desteği gerekliydi. Ulusal borçları reddetmek ya da sadece bir kısmını ödemek isteyen çok kimse vardı. Buna karşın Hamilton, borçların tümüyle ödenmesini istedi ve eyaletlerin Devrim sırasında oluşan ve ödenmemiş kalan borçlarının da federal hükûmet tarafından devralınmasını öngören bir plan üzerinde de ısrar etti.
Hamilton ayrıca, ülkenin çeşitli bölgelerinde şube açmaya yetkili olan bir Amerika Birleşik Devletleri Bankası da kurdu. Bir ulusal darphane açılmasını destekledi ve “yeni kurulmuş endüstri” görüşüne dayanarak, gümrük tarifeleri geliştirilmesini savundu. Bu görüşe göre, yeni kurulmuş şirketlerin geçici olarak korunması sayesinde rekabetçi ulusal endüstriler geliştirilebilirdi. Federal hükûmet borçlarının sağlam bir temele oturtulmasına ve ödenmesi için gerekli tüm gelirlerin sağlanmasına yönelik bu önlemler, ticaret ve endüstriyi teşvik etti ve ulusal hükûmetin ardında sağlam bir cephe oluşturan güçlü bir iş adamları grubu yarattı.
Jefferson, tarıma dayalı bulunan ve merkeziyetçi olmayan bir cumhuriyeti savunuyordu. Güçlü bir merkezi hükûmetin dış ilişkilerdeki değerini kabul etmekle birlikte, bu hükûmetin diğer alanlarda güçlü olmasını istemiyordu. Daha verimli bir örgütlenme Hamilton'un güçlü emeliydi; buna karşın Jeffeson bir konuşması sırasında “ben enerji dolu bir hükûmetin dostu olmam” demişti. Hamilton anarşiden korkuyor ve düzeni temel alıyor; Jefferson ise, zorbalıktan korkuyor ve özgürlüğü temel alıyordu.
Amerika Birleşik Devletleri'nin her iki görüşe de gereksinimi vardı. Bu iki kişinin varlığı ülke için iyi bir şans oluşturuyordu ve zamanla ikisinin felsefeleri birleştirilip aralarında uyum sağlanabilirdi. Jefferson dışişleri bakanı olarak göreve başladıktan kısa bir süre sonra aralarında ortaya çıkan bir çatışma, Anayasa'nın yeniden ve köklü bir biçimde yorumlanmasına yol açtı. Hamilton, bir ulusal banka kurulmasına yönelik yasa taslağını sunduğunda Jefferson buna karşı çıktı. Eyaletlerin haklarına inananlar adına yaptığı konuşmada, federal hükûmete ait tüm yetkilerin Anayasa'da teker teker sayıldığını ve kalan tüm yetkilerin eyaletlere ait olduğunu ileri sürdü. Federal hükûmetin bir banka kurma yetkisi kesinlikle yoktu.