İncir
Yetiştirme > Modern

İncir, ılıman dünyada yenilebilir meyvesi için yetiştirilir. Aynı zamanda süs ağacı olarak da yetiştirilmektedir ve Birleşik Krallık'ta 'Brown Turkey' ve 'Ice Crystal' (esasen sıra dışı yaprakları nedeniyle yetiştirilen) çeşitleri Kraliyet Bahçıvanlık Derneği'nin Bahçe Liyakat Ödülünü kazanmıştır.
İncir Almanya'da da çoğunlukla yerleşim alanlarındaki özel bahçelerde yetiştirilir. Ticari incir yetiştiriciliği yoktur. Almanya'nın güneybatısındaki Palatine bölgesinde tahminen 80.000 incir ağacı vardır. Brown Turkey çeşidi bölgede en yaygın olanıdır. Kışın açık havada, çoğunlukla özel bir koruma olmadan hayatta kalabilecek kadar dayanıklı, yaklaşık bir düzine yaygın çeşit vardır. Hatta bölgedeki en dayanıklı çeşitler olabilecek "Martinsfeige" ve "Lussheim" adlı iki yerel çeşit bile vardır.
Kaliforniya'nın nüfusu arttıkça, özellikle de altına hücumdan sonra, ABD'nin doğu kıyısından, Fransa ve İngiltere'den kişiler ve yetiştiriciler tarafından buraya bir dizi başka çeşitler getirildi. 19. yüzyılın sonuna gelindiğinde Kaliforniya'nın, Akdeniz'e benzer iklimi ve 38 derecelik enlemi ile San Francisco'nun İzmir, Türkiye ile aynı hizada olması nedeniyle ideal bir incir üreticisi eyalet olma potansiyeline sahip olduğu ortaya çıktı. G. P. Rixford, gerçek İzmir incirlerini ilk kez 1880 yılında Kaliforniya'ya getirdi. Smyrna tipi incirlerin en popüler çeşidi, "Kaliforniya" ve "Smyrna"yı birleştiren bir isim olan Calimyrna'dır. Ancak çeşit, bir yetiştirme programıyla üretilmiş bir çeşit değil, bunun yerine 19. yüzyılın ikinci yarısında Kaliforniya'ya getirilen çeliklerden birinden gelir. Yüzyıllardır Türkiye'de yetiştirilen Lob incir çeşidinin aynısıdır.
İncir, Macaristan ve Moravya gibi kuzeyde yazların sıcak olduğu karasal iklimlerde bulunabilir. İnsan göçünün incirleri doğal yayılış alanının dışındaki birçok yere getirmesiyle, çoğu adı geçen binlerce çeşit geliştirildi. İncir bitkileri tohumla veya vejetatif yöntemlerle çoğaltılabilir. Yenmeyen kaprifigler vermediği için vejetatif üreme daha hızlı ve daha güvenilirdir. Tohumlar nemli koşullarda kolayca çimlenir ve yerleştikten sonra hızla büyür. 
Vejetatif çoğaltma için, ilkbahar veya yaz aylarında iyi sulanan toprağa tomurcuklu sürgünler ekilebilir veya iç kabuğu ortaya çıkarmak için dal çizilebilir ve köklerin gelişmesine izin vermek için yere ekilir.
Her yıl iki ürün incir üretilebilmektedir. İlk veya breba mahsulü, geçen yılın sürgün büyümesinde ilkbaharda gelişir. Ana incir mahsulü, içinde bulunulan yılın sürgünlerinin büyümesiyle gelişir ve yaz sonunda veya sonbaharda olgunlaşır. Ana mahsul genellikle miktar ve kalite açısından üstündür, ancak 'Black Mission', 'Croisic' ve 'Ventura' gibi bazı çeşitler iyi breba mahsulleri üretir.
Yenilebilir incirlerin üç türü vardır:
İncirlerin tamamı meyve vermek için tozlaşmaya ihtiyaç duymayan dişi çiçeklere sahiptir; meyve partenokarpik yollarla gelişebilir. Bu, ev bahçıvanları için popüler bir bahçecilik inciridir. Dottato (Kadota), Black Mission, Brown Turkey, Brunswick ve Celeste bazı temsili çeşitlerdir.
Caducous (veya İzmir) incirleri, meyvenin olgunlaşması için incir yaban arısı tarafından kaprifiglerden polenle çapraz tozlaşma gerektirir. Tozlaşma olmazsa olgunlaşmamış meyveler düşer. Bazı çeşitler Marabout, Inchàrio ve Zidi'dir.
Ara (veya San Pedro) incirler tozlaşmamış bir breba mahsulü oluşturur ancak daha sonraki ana mahsul için tozlaşmaya ihtiyaç duyar. Örnekler Lampeira, King ve San Pedro'dur.
Ana ve breba mahsul çeşitleri ve yenilebilir bir kaprifig (Croisic) dahil olmak üzere düzinelerce incir çeşidi vardır. Çeşitler genellikle yereldir ve bir ülkenin tek bir bölgesinde bulunur.
Ara (veya San Pedro) incirler tozlaşmamış bir breba mahsulü oluşturur ancak daha sonraki ana mahsul için tozlaşmaya ihtiyaç duyar. Örnekler Lampeira, King ve San Pedro'dur.
Ana ve breba mahsul çeşitleri ve yenilebilir bir kaprifig (Croisic) dahil olmak üzere düzinelerce incir çeşidi vardır. Çeşitler genellikle yereldir ve bir ülkenin tek bir bölgesinde bulunur.