stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Piña colada
Tarihçe > Yaratılışı

1954'te Porto Riko Üniversitesi Profesörü Ramon López Irizarry, hindistan cevizi sütünün çıkarılması için yeni ve geliştirilmiş bir yöntem icat etti. Sürecin patentini aldı ve Porto Riko'da Piña Colada'nın icadında kullanılan tatlı, kremsi bir hindistan cevizi kreması olan Coco López'i yarattı. Günümüzde Hindistan Cevizi Kreması olarak satılan bu ürün, dünya çapında yaygın olarak bulunabiliyor ve en yaygın olarak kokteyl yapmak için kullanılıyor.
Caribe Hilton Oteli, Ramón "Monchito" Marrero'nun 1954'te otelde barmen olarak çalışırken Piña Colada'yı yarattığını iddia ediyor. Bu hesaba göre Marrero, sonunda Porto Riko'nun gerçek doğasını ve özünü yansıttığını düşündüğü Piña Colada tarifine karar verdi. Otel, 2004'te Porto Riko Valisi Sila María Calderón tarafından içeceğin 50. yıl dönümünü kutlayan bir bildiriyle ödüllendirildi.
Ricardo García adlı bir İspanyol da 1953 yılında San Juan'daki Caribe Hilton Oteli'nde çalışırken bu içeceği icat ettiğini iddia ediyor.
Porto Riko'daki bir restoran olan Barrachina, "1963 yılında geleneksel İspanyol barmen Don Ramón Portas Mingot'un dünyaca ünlü içecek olan Piña Colada'yı yarattığını" söylüyor.
1978'de Porto Riko, kokteyli resmi içeceği ilan etti.
Hazırlanması

José L. Díaz de Villegas'ın kitabında arkadaşlarının anlattığına göre, orijinal Monchito tarifi 85 gram Hindistan cevizi kreması, 170 gram ananas suyu ve 43 gram beyaz romu kırılmış buzla birlikte bir blender veya çalkalayıcıya koyup, pürüzsüz hale gelene kadar iyice karıştırmak veya çalkalamak, ardından soğutulmuş bardağa dökmek ve ananas dilimi ve/veya maraschino kirazıyla süslemek şeklindeydi.
Piña colada için birçok tarif vardır. Uluslararası Barmenler Birliği bunu şu şekilde belirtir:
İçindekiler
(5 kısım) 5 cl (1,7 ABD sıvı ons) beyaz rom
(3 kısım) 3 cl (1,0 ABD sıvı onsu) Hindistan cevizi kreması
(5 kısım) 5 cl (1,7 ABD sıvı ons) Ananas suyu
Yöntem
Blenderda kırılmış buzla pürüzsüz hale gelene kadar karıştırın, ardından soğutulmuş bir bardağa dökün, süsleyin ve servis edin. Alternatif olarak, üç ana bileşen buz küpleriyle bir kokteyl bardağına basitçe eklenebilir.
Porto Riko'nun San Juan kentinde farklı bir tarif kullanılıyor:
İçindekiler
1 ABD sıvı ons (3,0 cl) krema
6 ABD sıvı ons (18 cl) dondurulmuş taze sıkılmış ananas suyu
1 ABD sıvı ons (3,0 cl) Hindistan cevizi kreması
2 ABD sıvı ons (5,9 cl) rom
Yöntem
Kullanmadan önce ananas suyunu dondurun. Bir blenderda, hindistan cevizi kreması, dondurulmuş ananas suyu, krema ve romu birleştirin. İstediğiniz 12 onsluk bir kaba dökün ve süslemek için bir kiraz ve taze ananas kullanın.
Hazırlanması > Varyasyonlar

Piña colada'da çekirdek bileşenlerin farklı oranları ve farklı rom türleri kullanılabilir. Dondurulmuş piña colada'lar da servis edilir. Diğer adlandırılmış varyasyonlar şunlardır:
Lava Flow veya Miami Vice – tek bir bardakta katmanlar halinde sunulan çilekli daiquiri ve piña colada.
Scotsman colada – Rom yerine İskoç viskisi kullanılır.
Tepache colada – Porto Riko, Santurce'de JungleBird tarafından geliştirilen tepache kullanan bir piña colada çeşidi . Tarif 1,5 oz altın rom, 2 oz tepache ve 1,5 oz hindistan cevizi kreması gerektirir.
Popüler kültürde

Amerika Birleşik Devletleri'nde Ulusal Piña Colada Günü 10 Temmuz'da kutlanıyor.
Kokteyl, Rupert Holmes'un 1979 tarihli "Escape (The Piña Colada Song)" adlı şarkısının uluslararası bir hit haline gelmesinin ardından dünya çapında ün kazandı.
Piña coladas, Finlandiyalı rapçi Käärijä'nın 2023 Eurovision şarkısı "Cha Cha Cha" da anılıyor. Şarkıda, yorucu bir haftanın ardından kendini dans pistine bırakmadan önce piña colada içtiğini anlatıyor. Şarkı, Finlandiya'da içeceğin popülaritesinin artmasına yol açtı.
Pina Colada'nın 1963'te yaratıldığı ev. Porto Riko'daki Caribe Hilton Oteli, barmenleri Ramon "Monchito" Marrero'nun, tarifi 15 Ağustos 1954'te Piña Colada'yı yarattığını iddia ediyor.
Ana malzemelerle Piña Colada. Soldan sağa: rom, krema, ananas, Hurricane bardak'ta Piña colada (bir pipetle, bir dilim ananas, bir yaban mersini ve bir kokteyl kirazıyla süslenmiş), Hindistan cevizi şurubu.
Katmanlı olarak hazırlanmış Piña colada
Piña colada'nın varyasyonlarından biri Miami Vice kokteylidir.
Käärijä, 2023 Eurovision Şarkı Yarışması'nda "Cha Cha Cha" şarkısını seslendirmesinin ardından Piña Colada, Finlandiya'da popüler olmuştur.
Bangiaceae

Bangiaceae Bangiales takımına bağlı bir bitki familyasıdır.
Cinsler

Bangiaceae şu anda 20 ila 22 arasında kabul edilmiş cins içerir ve biri hariç hepsi mevcuttur.
Bangia Lyngbye
†Bangiomorpha N.J.Butterfield
Boreophyllum S.C.Lindstrom, N. Kikuchi, M.Miyata, & Neefus
Clymene W.A.Nelson
Dione W.A.Nelson
Fuscifolium S.C.Lindstrom
Kuwaitiella A.H.Hasan, P.Van der Aa, F.C.Küpper, D.Al-Bader & A.F.Peters, 2022
Lysithea W.A.Nelson
Minerva W.A.Nelson
Miuraea N.Kikuchi, S.Arai, G.Yoshida, J.A.Shin, & M.Miyata
Neomiuraea N.Kikuchi, S.Arai, G.Yoshida, J.A.Shin & Miyata, 2018
Neoporphyra J.Brodie & L.-E.Yang, 2020
Neopyropia J.Brodie & L.-E.Yang, 2020
Neothemis A.Vergés & N.Sánchez
Phycocalidia Santiañez & M.J.Wynne, 2020
Porphyra C.Agardh
Porphyrea? Solier (uncertain status)
Pseudobangia K.M.Müller & R.G.Sheath
Pyropia J.Agardh
Spermogonia? Bonnemaison (uncertain status)
Uedaea J.Brodie & L.-E.Yang, 2020
Wildemania De Toni
Salmas merkezî bahşı

Salmas Şehri'nin merkezinden bir görüntü.
Salmas merkezî bahşı (Farsça: بخش مرکزی شهرستان سلماس), İran'ın Batı Azerbaycan Eyaleti'nde bulunan Salmas şehristanı'nın 2 bahşından birisidir.
Bahşın 2006 yılı nüfusu 150.256 kişi 34.974 hanedir. Yönetim merkezi Salmas şehri olan bahşın diğer şehri Türkiye sınırı yakınlarında bulunan Tazeşehr'dir.
Rus-Safevî Savaşı (1722-1723)

1722-1723 Rus-Safevi Savaşı, Rus tarih yazımında Büyük Petro'nun Safevi Seferi, 1722-1723 yılları arasında Rus İmparatorluğu ile Safevî Devleti arasında gerçekleşen bir savaştır. Savaş, Çar I. Petro'nun Hazar ve Kafkasya bölgelerinde Rus nüfuzunu genişletme girişiminde bulunması ve Safevî Devleti'nin gerilemesi üzerine bölgedeki toprak kazançlarını rakibi olan Osmanlı İmparatorluğu'nu korumak amacıyla başlatmıştır.
Seferin resmi olarak açıklanan amacı, Rus tüccarlara Asya'nın kapılarını açmak ve onları korsanların saldırılarından korumaktı. Yürüyüşün amaçlarından birinin Güney Kafkasya'daki Lezginleri cezalandırmak olduğu da iddia ediliyor.
Yürüyüş, Ruslar için başarılı bir şekilde sonuçlandı. Sefevi İmparatorluğu ile 1723'te imzalanan Petersburg Antlaşması ile Rus İmparatorluğu Hazar kıyısında önemli topraklar elde etmiş olsa da, bunları sonuna kadar koruyamadı. II. Tahmasb bu antlaşmayı onaylamadı. Ruslar, ele geçirdikleri toprakların ilhakını Osmanlı ile imzalanan İstanbul Antlaşması ile onaylamayı başardılar. Ancak Nadir Şah Afşar'ın başarılı askerî harekâtı sonucunda, 1735'te Gence Antlaşması ile Ruslar bölgeyi tamamen terk etmek zorunda kaldılar.
Askeri çatışmalar > Birinci Aşama (1722)

27 Temmuz 1722'de I. Petro'nun filosu varış noktasına ulaştı ve karaya çıkan ilk kişi imparator oldu.
1722 yılının Temmuz ayında güneye doğru ilerleyen Rus orduları, çevredeki Dağıstan hükümdarlarından vatandaşlık için başvurular aldılar, ancak I. Petro Endirey yönetiminden elçileri kabul etmedi. Ceza olarak, İmparator Brigadir Veterani'nin (2000 ejderha ve 400 Kazak) komutasındaki bir kolorduyla Endirey'e birlik gönderdi. Veterani, "Andreevskaya köyü"nü (Endirey köyü) ele geçirmeli ve ordunun Ağrahan körfezine ulaşmasını sağlamalıydı. Ona Büyük Kabardey'in sahipleri Elmurza Çerkes ve Küçük Kabardey Aslan bey Kommetov da katıldılar. 23 Temmuz'da Endirey'e yaklaştıklarında hükümdarlar Aydemir ve Musal Çapalov, 5-6 bin kumuk ve Çeçen ile Ruslara ani bir saldırıda bulundular. Veterani'nin süvarileri ağır kayıplarla geri çekilmeye başladılar. Daha sonra Albay Naumov büyük bir orduyla tekrar Endirey'e gönderildi. Ordusu Endirey'i ateşe verdi. Sonra Petro, çoğunlukla kalmıklardan oluşan Çeçenlere karşı ceza birliklerini gönderdi.
I. Petro, 12 Ağustos'ta ordusunu topladı ve imparatoriçe ile birlikte Tarğu Şavhallığı'nın başkenti Tarğu'ya coşkulu bir şekilde girdi. Üç gün sonra Hazar Denizi kıyısındaki karargahına geri döndü ve Preobrajenski alayının sahra kilisesinde ordusuyla birlikte taşlardan büyük bir tepe oluşturarak çalıştı. Bu, bir zamanlar orada yaşayan çarın onuruna orijinal adını Port-Petrovsk olarak alan şimdiki Mahaçkale şehrinin bulunduğu yerde gerçekleşti. Ertesi gün Petro ordusuyla birlikte Derbent'e gitti, donanma da onun peşinden geldi, yiyecek ve silahlarla donatılmıştı.
Askeri çatışmalar > Birinci Aşama (1722) > Derbent'in ele geçirilmesi

5 Ağustos tarihinde Rus ordusu Derbent'e doğru ilerlemeye devam ediyordu. 6 Ağustos'ta Kabardey beyleri Murza Çerkesski ve Aslan bey, Sulak Irmağı kıyısında bulunan Rus ordusuna kuvvetlerine katıldılar. 8 Ağustos'ta ordu, Sulak Irmağı'nı geçti. 15 Ağustos'ta Rus ordusu ise Tarğu şehrine, yani Kumuk hükümdarı Şamhallığ'ın başkentine ulaştı. 19 Ağustos tarihinde İncə Irmağı kıyısında, Rus ordusu ile Kumukların Utamış beyliğinin hükümdarı Sultan Mahmud'un 10 bin kişilik ve Karakaytak usmisi Ahmed han'ın 6 bin kişilik birleşik ordusu arasında çatışma yaşandı. Çatışma Rusların galibiyetiyle sonuçlandı. Rusya'nın müttefiki olan Terekli Şamhal Adil Geray, Rus ordusundan önce hareket etmekteydi. Onlar 23 Ağustos'ta veya yeni takvime göre 3 Eylül tarihinde Derbent'e girdiler. Bu olaylarla ilgili kaynaklar da bu şekilde belirtilmiştir:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Şehrin valisi bizi karşıladı ve şehrin anahtarını takdim etti. | ” |
Derbent bölgede bulunan ve stratejik öneme sahip olan şehirdi ve Hazar Denizi'nde hareket için önemli kabul ediliyordu. 28 Ağustos'ta, donanma ile birlikte, tüm Rus ordusu şehre girdi. Ordunun daha güneye ilerlemesi, Hazar Denizi'nde çıkan fırtına nedeniyle gecikti. Çünkü fırtına sonucunda yiyecek taşıyan gemiler battı. I. Petro, Derbent şehrinde garnizonu bırakıp Astrahan'a geri dönmeye karar verdi. 1723'te yapacağı sefere hazırlık için Astrahan'da kalmayı amaçlıyordu. Bu, kendi direktifleri altında gerçekleştirdiği son askeri sefer oldu.
Eylül ayında, VI. Vasili ve ordusu Karabağ'a girdiler. Ayrıca, Safevi İmparatorluğu'na karşı isyan eden Dağıstanlılarla da savaşıyorlardı. Gence'nin ele geçirilmesinden sonra, Katolikos Isaiah liderliğindeki Ermeni birlikleri de Gürcülerle birleştiler. Ermeni ve Gürcü birlikleri, Rus ordusunun oraya gelmesini iki ay beklediler. Sonunda I. Petro'nun Kafkasya'dan ayrıldığı haberini aldıktan sonra dağıldılar ve her biri kendi topraklarına geri döndü.
Askeri çatışmalar > Birinci Aşama (1722) > Reşt'in ele geçirilmesi

O dönemde Gilan vilayetinde bulunan Rus konsolosu Semyon Avramov, bu vilayet sakinlerinin kendilerini isyancılardan korumak için Rusya'nın himayesini talep ettiğini şöyle anlatmıştı:
Yerel halk isyancılar konusunda oldukça endişeli ve Rus ordusunun gelip onları korumasından başka bir şey istemiyor.
1722 Kasımında Pyotr Albay Şipov, iki tabur ordu ile birlikte Gilan'a ilerlemeyi emretti. Hazar Denizi'ndeki donanma, Soymonov'un komutası altındaydı. Şipov, iki taburun bu iş için yeterli olup olmayacağını sorgularken, Laurens Lokhart'ın bildirdiğine göre, "niçin olmasın? Stepan Razin orada 500 Kazakla ayakta kalamamış mıydı? Ve senin nizami dövüşçülerden oluşan iki taburun var, ama şüphe ediyorsun!" şeklinde cevaplamıştır.
1722'nin sonlarında Petro'nun ordusu artık Gilan eyaletine girmişti. Gelen ordu, görünüşte şehir halkına şehirlerini savunmak için geliyordu. Bir süre sonra yerli hakim Ruslardan geri çekilmelerini istedi. 1723 Şubatında yerli hakim, şehrin savunmasında Rusların yardımlarına ihtiyaçlarının olmadığına ve şehirlerini artık kendilerinin de savunabileceklerine dair teminatlar verdi. Hem hakim sınıfı hem de yerli halk tarafından hoş karşılanmayan Ruslar, Gilan eyaletinin sınırlarında yer alan bir kervansarayda yerleştirildiler. Tahmini olarak bu sırada II. Tahmasb da onlardan derhal geri çekilmelerini talep etti. Rus komutanı Albay Şipov, kendi teçhizatlarını ve topçularını gönderdikten sonra geri çekileceklerine dair söz vermesine rağmen, buna uymadı. Yerli hakim tarafından toplanan ordu, Rusların kaldığı kervansarayı kuşattı. Yerli ordusu, çoğunlukla köylülerden oluşan, eğitimsiz ve kötü silahlanmış yaklaşık 15.000 kişiden oluşuyordu. Kervansaray çevresinde meydana gelen çatışmada, iki cepheden saldıran ve topçu ateşiyle desteklenen Ruslar zafer kazandılar. Yerli silahlı gruplar kaçmaya başladı, onları takip eden Ruslar ise en az bin kişiyi öldürdüler.
Askeri çatışmalar > İkinci Aşama (1723)

I. Petro'nun kompaniyasının ikinci aşamasında, yani 1723 yılında, Kafkasya'ya daha küçük bir Rus ordusu gönderildi ve onun liderliğine General Matyushkin atandı. Bu sefer I. Petro kendisi harekete katılmadı ve emirlerini imparatorluğun merkezinden Matyushkin'e ileterek seferi yönetti. Seferde 15 savaş gemisi, sahra ve kuşatma topları ile piyade birlikleri yer alıyordu. 20 Haziran'da ordusu güneye doğru ilerlemeye başladı ve donanma da Kazan'dan harekete geçti. Donanma üç gruba ayrılmıştı. İlk gruba başkomutan General-Mayor M.A. Matyushkin, ikincisine General-Mayor Prens Trubetskoy, üçüncüsüne ise brigadir Prens Baryatinski liderlik ediyordu. Topçu ise Binbaşı I.G. Gerberin yönetiminde olmalıydı. Rusların savaş planına göre, ilk önce Albaylar Ostafyev ve Bezobrazov dört tabur ile sahile çıkmalıydı, Binbaşı I.G. Gerber ise iki gemiyi ve 18 librelik topun yer aldığı diğer 5 gemiyi hazır durumuna getirmeliydi.
Sonuç

1723 yılında Osmanlı ordusu Safevi Devleti'ni işgal etmeye başladı. Bunu öğrenen II. Tahmasb, İsmail Bey adlı elçisini Peterburg'a gönderdi. Amacı  I. Petro ile bir anlaşma imzalamaktı. Petro'ya Hazar Denizi kıyısında imtiyazlar verildi ve bunun karşılığında Ruslar, Safevilerin Afganları ülkeden sürmesine yardım edeceklerdi.
Sonuç > Petersburg Antlaşması

Böylece, Sefevi İmparatorluğu, Petersburg Barış Antlaşması'na göre Derbent ve Bakü'nün Rusya'ya devredilmesini kabul ediyor, Gilan, Mazandaran ve Astrabad'ın da ilhak hakkını veriyordu. Bu, Hazar Denizi'nin tüm güney ve batı sahillerinin Rusya'ya verileceği anlamına geliyordu. Bu bölgelerin korunması için, Rus ordusunda oluşturulan İran Kolordusu'na bu görev verilecekti. Antlaşmaya göre, Sefevi devleti bu kuvvetleri bölgede barışı korumak için gönderilmiş bir ordu olarak kabul etmeliydi.
23 Eylül 1723'te onun [şahın] St. Petersburg'daki elçisi İsmail bey aşağılayıcı antlaşmayı imzaladı. Bu antlaşmaya göre, çar şaha kendi zor durumunda olan tahtını korumak için dostluğunu ve isyancılara karşı desteğini verecekti. Karşılığında, şah Rusya'ya bu toprakların - tüm onlara ait olan mülklerle birlikte Derbent, Bakü, Gilan, Mazandaran ve Astrabad'ı ebediyen verecekti. Böylece, onlar güçleriyle Şah'a isyancılara karşı destek olmak için ordu gönderecekti, ancak para talep etmeyecekti.
Antlaşmayı Safeviler adına imzalayan II. Tahmasb'ın gönderdiği elçi İsmayil Bey'di. Antlaşma metni 1724 yılının Nisan ayında Teğmen Prens Boris Meşçerski tarafından Safeviler'in o dönemdeki başkenti Kazvin'e getirildiğinde, şehir halkı antlaşmanın içeriğinin mahiyetinin zaten farkındaydı. Rus elçisi şehre girdiğinde, şehir sakinleri ona karşı saldırgan davranmaya başladı. II. Tahmasb tarafından geleneksel törenlerle karşılanmasına rağmen Safevi Şahı antlaşmayı onaylamayı reddetti. Tarihçiler bu durumu, 1720'lerde Safevi tarafının yaşadığı ciddi zayıflamaya rağmen, bölgedeki Rus ordusunun kendileri için oluşturduğu tehdit konusunda ciddi şüpheler duymaya başladıklarının kanıtı olarak gösteriyor. Dahası, II. Tahmasb için Rusların Afganlara karşı savaşta kendisine yardımcı olamayacağı zaten açıktı. Buna ek olarak, II. Tahmasb'ın Ruslar ve Osmanlılar arasında İstanbul'da yapılan görüşmelerden haberdar olması da mümkündür. İsmayil Bey böyle bir anlaşmayı imzaladığı için cezalandırılmalıydı; bu nedenle geri dönmedi ve 20 yıl sonra Astrahan'da sürgünde öldü.
Sonuç > İstanbul Antlaşması

Ruslar ve Osmanlılar, Safevi İmparatorluğu'nun zayıflamasından faydalanarak ondan daha fazla toprak ele geçirmek niyetindeydiler. Hazar Denizi sahillerinin Rusya'ya verilmesi Osmanlı İmparatorluğu'nu rahatsız etti. Osmanlı İmparatorluğu II. Tahmasb'ın durumunun kötü olduğunu fırsat bilerek 1723 sonu, 1724 başlarında Doğu Gürcistan'ı ve Çukur Saad Beylerbeyiliği'ni ele geçirdi. Bundan sonra da Rusya'ya savaş ilan etti. Bu iki gücün ilişkileri, Ganca'yı ele geçirmek için savaşı sınırına getirmişti ve bu noktada ilişkileri sakinleştirmek için Fransa müdahale etti. Bu sırada Rusya artık tüm Hazar kıyı eyaletlerini ele geçirmiş, Osmanlı ise imparatorluğun batı topraklarını tutmuştu. Rusya ile Safevi İmparatorluğu'nun anlaşmasının Osmanlı sarayına ulaşmasından sonra Osmanlı, kendisinden başka hiçbir devletin Hazar kıyılarında yerleşmesine izin vermeyeceğini bildirdi. Bu durumda Fransa'nın arabuluculuğuyla iki imparatorluk 12 Temmuz 1724'te İstanbul'da anlaşmaya vardılar ve Safevi İmparatorluğu'nu aralarında paylaştılar. Anlaşmaya göre, Kura Nehri ile Aras'ın birleştiği yerden doğuda bulunan topraklar Rusya'ya verilecekti. Bu, Petersburg Anlaşması ile öngörülen bölgeleri kapsıyordu. İki nehrin birleştiği yerden batıdaki topraklar ise, yani Güney Azerbaycan, Hemedan, Kirmanşah, Güney Kafkasya'nın geri kalanı Osmanlı İmparatorluğu'na verilecekti.  Ayrıca, anlaşmada öngörüldüğü gibi, o zamanlar II. Tahmasb tarafından yönetilen Safevi İmparatorluğu bu anlaşmayı reddederse, Osmanlı ve Rusya ikisi birlikte ona karşı ortak bir tavır sergileyecek, II. Tahmasb'ı tahttan indirecek ve yerine kukla bir hükümdar getireceklerdi.
Sözleşmenin adı farklıdır. Anlaşmanın adı çeşitli kaynaklarda İstanbul Antlaşması, Rus-Osmanlı Antlaşması veya Safevilerin paylaşdırılması olarak geçmektedir.
1730'lu yıllardan itibaren Safevi İmparatorluğu güçlenmeye başladı. Nadir Şah Afşar'ın liderliği altında kaybedilmiş toprakların geri alınması süreci başlatıldı. İlk olarak Afganlar, daha sonra da Osmanlılar üzerinde önemli zaferler elde edildi. Safevi İmparatorluğu ile çatışmaktan çekinen Rusya İmparatorluğu, 1732'de Safevi İmparatorluğu ile bir anlaşma imzaladı. Kura Nehri'nin güneyinde Ruslar tarafından ele geçirilen topraklar geri verildi. Ayrıca, her iki devletin Osmanlı İmparatorluğu'na karşı faaliyet göstermesi de planlanmıştı. Nadir Şah'ın 1735'te Osmanlıları tamamen imparatorluktan çıkarmasının ardından Ruslarla Gence Antlaşması imzalandı. Bu antlaşma ile Bakü ve Derbent çevresi topraklar Safevilere geri verildi.
Nedenleri

Rus Çarı I. Petro (1682–1725), Kafkasya bölgelerini ele geçirmeye karar verdi. O, Hazar Denizini Rusya'nın iç denizi haline getirerek Doğu ülkeleriyle Hazar-Volga yoluyla ticaret yapmayı ve Doğu-Batı ticaretinde Rusya'nın aracılığına ulaşmayı planlıyordu. Kendisine yakın olan adamı A.P. Volinski'ye istihbarat çalışmaları yapması talimatını veren I. Petro'nun ana amacı Hazar'ın batı bölgesini işgal etmek ve Güney Kafkasya'da güçlenmekti. A.P. Volinski'nin, kervan yollarını, yol boyunca otlakların olmasını (bu, süvari birlikleri için gereklidir), yerli kuvvetlerin, savunma yapılarının durumunu öğrenmesi, buradaki Hristiyanlarla ilişki kurması gerekiyordu. Ayrıca, burada Rus ticaretinin geliştirilme perspektifinin de incelenmesi ona verilmişti.
1721 yılı Ağustos'unda Şirvan ayaklanması sırasında Şamahı'yı ele geçiren Hacı Davud ve Surhay Han'ın adamlarının Rus tüccarlarını öldürmeleri, Rusya'nın Kafkasya bölgelerini ele geçirme planını kesinleştirdi. I. Petro, onları hem Rusya'nın hem de Safevilerin ortak düşmanı ilan etti. Bu sırada Hacı Davud, Osmanlı Sultanı III. Ahmed'e (1703-1730) başvurarak yardım istedi, sonra İstanbul'a gidip Şirvan hakimi olarak kabul edilmesi için izin aldı. Bununla birlikte, Rusya işgal niyetlerinden vazgeçmedi. İlk olarak, Rusya'nın Azerbaycan'ın ham maddelerine büyük ihtiyacı vardı. İkincisi, Rusya, Osmanlıların Güney Kafkasya ve Hazar bölgesindeki güçlenme çabalarının önüne geçmeye çalışıyordu.
Konuyla ilgili yayınlar

Atkin, Muriel (1980). Russia and Iran, 1780-1828. U of Minnesota Press. ISBN 978-0816656974.
Axworthy, Michael (2010). The Sword of Persia: Nader Shah, from Tribal Warrior to Conquering Tyrant. I.B.Tauris. ISBN 978-0857721938.
Fisher, William Bayne; Avery, P.; Hambly, G. R. G; Melville, C. (1991). The Cambridge History of Iran. 7. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0521200950. 5 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Ekim 2017.
Büyük Sovyet Ansiklopedisi (Rusça)
Reiner Ottens tarafından I. Petro'nun emriyle yapılan Hazar Denizi çevresindeki bölgelerin haritası, 1723
I. Petro Derbent şehrine giriyor
Derbent'in 1722-1735 yılları arasında Rusya tarafından işgali sırasında çizilen haritası.
Delege demokrasisi

Delegatif demokrasi ile karıştırılmamalıdır.
Delege demokrasisi (ya da alternatif olarak bilinen şekliyle akışkan demokrasi), oy verme yetkisinin temsilcilerden ziyade delegelerce kullanıldığı bir demokratik kontrol biçimidir. Bu terim halihazırda var olan ya da önerilen popüler kontrol aygıtlarının genel bir tanımıdır.
Tipik delege demokrasisi

Tipik delege demokrasisi, Bryan Ford tarafından Delegasyon Demokrasisi başlıklı yazısında, aşağıdaki prensipler çerçevesinde şöyle özetlenmiştir.
Rol seçimi: Sadece belirlenmiş temsilcilere izin veren temsili yönetim biçimlerinden farklı olarak her üye; birey olarak pasif ya da delege olarak aktif bir rolü seçebilir. Delegeler ne kadar ve hangi alanlarda aktif olacakları açısında da daha fazla seçeneğe sahiptir.
Katılımın önündeki engellerin az olması: Delege olmanın zorlukları ve maliyeti azdır ve özellikle kampanyaya ya da bir seçimi kazanmaya gerek yoktur.
Yetkinin kullanılması: Delegeler organizasyonel süreçler içinde, yetkilerini kendilerini delege olarak tayin eden bireyler ve kendi adlarına kullanırlar. Bu nedenle farklı delegeler karar alma yetkilerini değişen seviyelerde kullanırlar.
Bireysel gizlilik: Sosyal baskıları ya da zorlamayı önlemek için, bireyler tarafından kullanılan tüm oylar, hem delegelerden hem de diğer kişilerden gizlidir.
Delegelerin sorumluluğu: Delegelerin kendisine oy verenlere ve bütünde tüm topluluğa sorumluluğunun garanti altına alınması için delegelerce kabul edilen bütün resmi istişare kararları kamuoyuna açıktır.
Yeniden delegasyon yoluyla uzmanlaşmak: Delegeler yalnızca bireyler adına "pratisyenler" olarak doğrudan hareket edebildikleri gibi, ayrıca yeniden delegasyon yoluyla ‘uzmanlar’ olarak da davranabilirler.
Bu genel model üzerinde varyasyonlar kuşkusuz mevcuttur ve burada çizilen çerçeve genel modele giriş anlamında ifade edilmiştir. Örneğin, ‘Devrimin Keyfi’ varyasyonunda, delegelerin yetki süreleri boyunca ‘uzman’ olmaları da serbest bırakılmıştır. 
Buna ek olarak, bireylerin tayin ettikleri delegeyi (bazen "vekil" olarak da adlandırılır) düzenleyici organizasyon vasıtasıyla herhangi bir zamanda değiştirerek "oyları"nı yeniden belirlemek gibi konsept de akışkanlığın genel prensipleri olarak uygulanabilir.