stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Portekiz'deki Dünya Mirasları listesi
Dünya Mirasları listesi > Geçici liste

Dünya Mirası listesinde yer alan alanlara ek olarak, üye devletler aday göstermeyi düşünebilecekleri geçici alanların bir listesini de tutabilirler. Dünya Mirası listesine aday göstermeler, yalnızca alanın daha önce geçici listede yer alması durumunda kabul edilir. Portekiz, 2021 itibarıyla geçici listesine 18 alan kaydetti.
| Ad | Fotoğraf | Yer | Seçildiği yıl | UNESCO kriterleri | Kaynak |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Lizbon Tarihî Merkezi, Küresel Şehir |  | Lizbon | 2017 | i, ii, iii, iv, vi (kültürel) |  |
| Mértola |  | Beja | 2017 | ii, iii, vi (kültürel) |  |
| Montado, Kültürel Peyzaj |  | Alentejo, Algarve, Castelo Branco | 2017 | iv, v, vi (kültürel) |  |
| Macellan Rotası. Dünya çapında bir ilk |  | çeşitli alanlar | 2017 | ii, iv, vi (kültürel) |  |
| Vila Viçosa, Rönesans dükalık kasabası |  | Évora | 2017 | ii, iv (kültürel) |  |
| Selvagens Adaları |  | Kuzey Atlas Okyanusu | 2017 | vii, viii, ix, x (doğal) |  |
| "Raia"nın (Sınır) Siperli Tahkimatları |  | Elvas, Marvão, Valença, Almeida | 2017 | iv, vi (kültürel) |  |
| Águas Livres Su Kemeri |  | Lizbon | 2017 | i, ii, iv (kültürel) |  |
| Santiago de Compostela Rotaları: Portekiz'deki Rotalar |  | çeşitli alanlar | 2017 | ii, iii, iv, vi (kültürel) |  |
| Tróia'daki Roma Balık Tuzlama ve Muhafaza Üretim Merkezi |  | Setúbal | 2017 | iii, iv (kültürel) |  |
| Álvaro Siza'nın Portekiz'deki Mimari Çalışmaları Topluluğu |  | çeşitli alanlar | 2017 | i, ii, iv (kültürel) |  |
| Güneybatı Sahili |  | Alentejo Litoral, Barlavento Algarvio | 2017 | viii, ix, x (doğal) |  |
| Baixa Pombalina |  | Lizbon | 2017 | i, ii, iv, vi (kültürel) |  |
| Yalınayak Karmelitler Çölü ve Bussaco'daki Saray-Otelin Yapılı Topluluğu |  | Aveiro | 2017 | ii, iii, iv (kültürel) |  |
| Kalust Gülbenkyan Vakfı Merkez Ofisi ve Bahçesi |  | Lizbon | 2017 | i, ii, iv, vi (kültürel) |  |
| Madeira Adası'nın levadaları |  | Madeira | 2017 | i, iii, iv, v (kültürel) |  |
| Atlantik Ortası Sırtı |  | Azorlar | 2017 | vii, viii, ix, x (doğal) |  |
| Küreselleşme Alanları |  | çeşitli alanlar | 2017 | ii, iv, vi (kültürel) |  |
Mutlu Günler

| Mutlu Günler |
| --- | --- |


Yazar: Samuel Beckett
Karakterler: Önce beline, sonra zamanla boynuna kadar bir toprak tümseğine gömülü Winnie ve tümseğin ardındaki bir mağarada yaşayan kocası Wilie
İlk gösterim: 17 Eylül 1961, Cherry Lane Theatre, New York, Alan Schneider yönetiminde
Orijinal dil: İngilizce
Tür: Absürd
Zaman ve mekân: Güneşin hiç batmadığı belirsiz bir zaman, ufka kadar uzanan boş arazi
IBDB profili
Mutlu Günler (İngilizce: Happy Days), Samuel Beckett tarafından İngilizce yazılmış, iki perdelik tiyatro oyunu. Beckett oyunu yazmaya 8 Ekim 1960'ta başladı ve 14 Mayıs 1961'de bitirdi. Daha sonra oyunu Fransızcaya çevirmeye başladı ancak Kasım 1962'de bitirdiği bu çeviride oyunun ismini değiştirdi. Verlaine’in Colloque sentimental şiirinden  Oh les beaux jours (Ah güzel günler) dizesini bir anlık ilham ile oyunun başlığı olarak kullandı.
Cyril Cusack'ın bir iddiasına göre, Beckett'ın da açıkladığı üzere bu oyun, Cusack'in eşi Maureen Cusack'in, yazardan Krapp'ın ardından mutlu bir oyun yazmasını istemesiyle ortaya çıktı.
Oyun ilk defa New York'ta Cherry Lane Theatre'da 17 Eylül 1961'de Alan Schneider yönetiminde sahnelendi. Willie rolünde John C. Becher, Winnie rolünde ise bu rolle Obie Ödülü kazanan Ruth White oynadı. İlk Londra prodüksiyonu 1 Kasım 1962'de Royal Court Theatre'da George Devine yönetiminde, Brenda Bruce (Winnie) ve Peter Duguid (Willie) ile gerçekleştirildi.
Mutlu Günler Londra'da ilk sahnelendiğinde, oyun ve prodüksiyon hakkında farklı görüşler vardı. Godot'nun destekleyicilerinden biri olan Kenneth Tynan bile, oyunu "kapasitesini aşmış bir metafor" olarak değerlendirdi, ancak Beckett'ın acayip ve üstü kapalı gücünü övdü ve okuyucuları oyuna gitmeye yönlendirdi. The Times'taki eleştirmen ise Brenda Bruce'un rolünü neden İskoç aksanıyla oynadığına anlam veremedi.
Oyun ilk olarak Grove Press tarafından 1961'de ABD'de, ardından Faber and Faber tarafından 1962'de İngiltere'de yayımlandı. Yazarlık kariyerinin bu aşamasında Beckett, yazdığı oyunların sahnedeki gerçek provalarını izleyip gerekli durumlarda revizyonlar yapması gerektiğini fark etmişti. Bu sebeple, 18 Mayıs 1961'de Grove Press'e yazdığı bir mektupta Mutlu Günler'e dair şu talepte bulunmuştu: "Metnin prodüksiyondan önce herhangi bir şekilde, ben Londra'daki provaları izlemeden önce ise kitap halinde ortaya çıkmamasını tercih ederim. Oyun gerçek sahnede oynanmadan kesin kararımı veremem."
Özet > İkinci perde

Godot'nun ikinci perdesinini birincisinden, All That Fall'da Maddy'nin eve dönüşünün yola çıkışından daha umutsuz olması gibi, Mutlu Günler'in ikinci perdesi de birincisinden daha umutsuzdur ve Winnie de bunun farkındadır: "Hep olduğum gibi olmak - daha önce olduğumdan farklı olarak." İkinci perdede artık hiçbir çare düşünemez, oyunun başında yaptığı gibi dua edemez. "Mutlu gün" ifadesini hâlâ dillendirse de bu onu artık gülümsetmez. Godot'da Beckett ikinci perdenin ertesi gün geçtiğini söyler, ancak Mutlu Günler'de böyle bir bilgi verilmemiştir. Sadece iki perde arasında biraz zaman geçtiği bilinmektedir.
İlk perdede Winnie çantasındaki eşyaları, hatıralarını anımsamak için kullanır. İkinci perdede ise bu amaç için, artık içine ulaşamadığı çantanın kendisini ve tam da tahmin ettiği üzere bozulmamış olarak yeniden ortaya çıkan güneş şemsiyesini kullanır. Willie bu çantayı ona "pazara gitmesi için" vermiştir. Şemsiye ise Winnie'ye, Krapp'ı kendinden geçiren anıya oldukça benzeyen, sandalda geçirilen bir günü anımsatır.
Winnie zamanın ve hayal kırıklığının kumları arasına çaresizce gömülmektedir. İkinci perdede artık toprak tümseği tarafından neredeyse tamamen yutulmuştur, sadece kafası görülebilmektedir. Artık hareket edememektedir ve acı içindedir. İçinde bulunduğu durumun umutsuzluğuna rağmen, bunun da mutlu günlerinden biri olacağına hâlâ emindir. Sürekli konuşmaya devam eder, ancak artık çantasına ulaşamadığı ve arkasına dönemediği için, umutlu tavrını devam ettirmesi için daha fazla çaba harcamak zorundadır. Bir süredir Willie'yi görmemiş ve sesini duymamıştır. Willie'nin orada olup olmadığını görebilmek için tümseğin arkasına bakamaz, ama onun hâlâ orada olduğuna inanmak zorundadır:
"Mutlu Günler'de karakterlerin varoluşsal durumu, gittikçe daha derine batan Winnie'nin etrafında sürekli darlaşan tümsek ile görselleştirilir. Winnie sona ne kadar yaklaşırsa, o kadar yavaş batmaya başlar. Bu yüzden, tümseğin içinde boğulup ölerek acısından kurtulması hiçbir zaman gerçekleşmez. Beckett'ın anlatmak istediği ölümün kendisi değil, ölüm anının sonsuz defa tekrarlanmasıdır. Karakterleri hayatlarını bitirmeyi dilerler ama beklenen son hiç gelmez. Çünkü saatler gittikçe daha yavaş işlemeye başlar ve sonun gelmesine hep zaman vardır." Bu yüzden, Winnie'nin içinde olduğu tümsek, Zeno’nun "imkânsız tümseğiyle" karşılaştırılmıştır.
Oyunun sonunda, "Britanya Savaşı tarzı bir bıyığı olan" Willie, Winnie'ye doğru ilerler. Winnie'nin buna verdiği karşılık coşkusuz ve ironiktir. Kay Boyle Willie'nin neden Winnie'ye doğru gittiğini sorduğunda, Beckett şu cevabı vermiştir:
Willie ikinci perdedeki tek repliği olarak "Kazanmak" dediğinde Winnie'nin cevabı acı ve tatsız olur:
Bu "şimdiye kadar" sözü ince bir kinizm havası oluşturur. Winnie Şen Dul operasındaki Seni öyle seviyorum ki vals düetini söylemeye başlar ve oyun sonlanır.
Karakterler > Winnie

Winnie sadece yalnız kalmaktan değil, söylediklerini duyacak birisinin olmamasından, bir cevap alamama ihtimalinin bulunmasından da dehşete düşer. Winnie'nin tek varlık sebebi konuşmaktır: kendini siyah çantasındaki nesnelerle oyalarken kelimeler ondan sonsuz şekilde akıp gider. "Kendini varoluşun acımasızlığından korumak için klişe sözleri" kullanır. Winnie'yi sadece abuk sabuk konuşmak, basit nesnelerle uğraşmak ve birisinin - Willie'nin - kendisini dinlediğini düşünmek rahatlatır. Konuştuğu sürece ki bunu durmaksızın yapar, düşünmesine gerek kalmaz. Bu Beckett karakterlerinin, varoluşun yükünden kurtulmak için denedikleri ortak yöntemdir. Winnie'nin yürüttüğü mantık kusurludur. Kendisini dinleyecek birinin varlığına ihtiyaç duyduğu için böyle birinin var olduğunu sanır. Knowlson'a göre bu durum, Descartes’ın ünlü “Düşünüyorum, öyleyse varım” aforizmasının çarpıtılmış bir versiyonudur: Winnie için bu söz "Konuşuyorum, öyleyse varsın." şeklindedir. Winnie bu açıdan, Korlar'da kumsalda oturup konuşacak bir eş bulmaya çalışan Henry'ye benzer. Beckett'ın metinlerinde konuşma dünyayı sarıp gizler ve bireyi dünyadan yalıtır. Bu koruyucu engel Beckett karakterlerini rahatlatır. Gontarski'nin dediği gibi "Beckett'ın dünyasında konuşma, bir anlam iletmeye yaramaz, varoluş yaralarına merhem olarak kullanılır".
“1979 tarihli Mutlu Günler yapımında Beckett, özellikle [Billie] Whitelaw'un fiziksel çekiciliği üzerinde durdu... Peggy Ashcroft ve Irene Worth gibi ağırbaşlı Winnieler'e kıyasla, Beckett Whitelaw'un Winnie'sini kısa bir elbise, rahatsız edici gözler ve abartılmış rujla bir sirene çevirdi... Bu kadın, artık genç olmasa da, güçlü bir erotik vurguya sahipti.” Zaten oyunda da Winnie'nin hatıraları genelde cinsel içeriklidir: Charlie Hunter'ın kucağına oturuşu, ilk öpüşmesi, alet deposunda yaşadıkları vb. Willie'nin verdiği erotik kartpostalı sahte bir kızgınlıkla geri vermeden önce bir süre incelemesi, küçük kız Mildred'in (bu aynı zamanda Beckett'ın Winnie'ye verdiği ilk isimdir) cinsel merakı üzerine anlattıkları gerçekten rahatsız edicidir. Freud'a göre "fare" fallik bir semboldür ve Beckett'ın başkahramanları genelde kendi geçmişlerinden bahsederken üçüncü tekil şahıs zamirleri kullanırlar. Ayrıca anlatılan oyuncak bebek de tıpkı Winnie gibi inci kolye takar. Ancak, mecazi olarak anlatılan bu hikâyeden yola çıkarak, dehşete düşen kızın büyüyünce frijit bir eş olduğunu söylemek yanlış olur. Çünkü Winnie cinsel ilişki hakkında bilgilidir ve metnin ilk versiyonlarında çiftin cinsel hayatının yıllar geçtikçe nasıl azaldığı anlatılır. Winnie ile Willie'si (Willie İngiltere'de penis için yaygın olarak kullanılan bir edebikelamdır) arasındaki cinsel bağ, Winnie'ye göre eksiktir.
Belki de bu eksiklik yüzünden Winnie başka erkeklerden bahsederek Willie'yi kızdırmaya, böylece onu cinsel yönden harekete geçirmeye çalışır. Oyun birçok cinsel imayla doludur. "İnsanı kaçınılmaz ızdıraba batıran hayatın devamından seks sorumludur. Öyleyse bu cinsel imalar, kısırlığın ve 'yaratmamanın' karşıtıdır."
Birul-Acem

Birul-Acem (Arapça: بئر عجم; "Arap Olmayanların Baharı"), Golan Tepeleri'nin Suriye kontrolündeki kısmındaki Kuneytra Valiliği'nde bulunan bir Suriye Çerkes köyüdür. Yaklaşık 150 yıldır yerleşim alanıdır. İlk evleri 1872'de inşa edildi. Yakın yerleşim yerleri arasında kuzeyde Kuneytra, kuzeydoğuda Naba el-Sahhr, doğuda el-Harra, güneydoğuda Namer ve güneyde Barika yer alıyor.
Nüfus

Suriye Merkezi İstatistik Bürosu'na (CBS) göre Beer Ajam'ın 2004 nüfus sayımına göre nüfusu 353 kişiydi.
Yahşihan Demir Köprü

| Yahşihan Demir Köprü |
| --- | --- |

Diğer ad(lar): Abdülhamid Köprüsü
Taşınan: Yaya
Geçiş: Kızılırmak
Konum:  Yahşihan, Kırıkkale, Türkiye
Koordinatlar: 39°50′35″N 33°26′53″E﻿ / ﻿39.842922°K 33.447984°D﻿ / 39.842922; 33.447984
Türü: Demir köprü
Malzeme: Demir
Uzunluk: 98,75 metre (324,0 ft)
Genişlik: 3,85 metre (12,6 ft)
Başlangıç tarihi: 1901
Bitiş tarihi: 1905
1907 yılına ait köprünün cephe çizimi
Yahşihan Demir Köprü veya Abdülhamid Köprüsü, Kırıkkale'nin Yahşihan ilçesinde Bedesten Köyü yolu güzergahında Kızılırmak Nehri üzerinde bulunan ve Osmanlı Padişahı II. Abdülhamid tarafından yaptırılan Türkiye'nin ilk demir köprüsü.
Tarihi

Abdülhamid, Ankara üzerinden Bağdat'a İpek Yolu'nu yapmak için Kızılırmak Nehri üzerine 1901 tarihinde Türkiye'nin ilk demir köprüsünün yapım emrini verdi. Köprü Belçikalı bir şirket tarafından 1905 yılında tamamlanarak hizmete açıldı. Türk Kurtuluş Savaşı yıllarında da Ankara'ya mühimmat taşımak için yol güzergâhı olarak kullanılan köprü yüz yılı aşkın süredir ayakta durmaktadır.
Kültür ve Tabiat Varlıkları Koruma Kurulu tarafından 1995'te korunması gereken taşınmaz kültür varlıkları olarak tescil edilen köprü, Karayolları 4. Bölge Müdürlüğü tarafından 2012 yılında restore edildi.
98,75 metre (324,0 ft) uzunluğa ve 3,85 metre (12,6 ft) metre genişliğe sahip olan demir köprü, uzun yıllar vatandaşlar tarafından kullanılmıştır. Teknolojinin gelişmesi ve köprünün günümüz şartlarına ayak uyduramaması sebebiyle hemen yanına daha modern bir köprü yapılmıştır. Köprü bugün yayalar tarafından ulaşım amacıyla kullanılmaktadır.
İsmail Habip Sevük

İsmail Habip Sevük ya da İsmail Hakkı Sevük (d. 1892, Edremit - ö. 17 Ocak 1954, İstanbul), Türk yazar, edebiyat tarihçisi, gazeteci, siyasetçi.
Kurtuluş Savaşı boyunca Anadolu'da çıkarılan çeşitli gazetelerde Milli Mücadeleyi destekleyen yazılar kaleme aldı. Cumhuriyet döneminin ilk edebiyat tarihi kitabı olan “Türk Teceddüt Edebiyatı Tarihi” adlı eserin yazarıdır. VII. TBMM’de Sinop milletvekili olarak yer almıştır (1943-1946).
Yaşamı

1892'de Edremit'te dünyaya geldi. Babası Jandarma binbaşısı Mustafa Habib Bey’dir. İlk öğrenimin Edremit'te, lise öğrenimini Bursa'da tamamladı. Edebiyat zevkini Bursa İdadisi'ndeki edebiyat öğretmeni Hüseyin Siret Bey'den aldı. Yükseköğrenimini İstanbul'da Darülfünun Hukuk Mektebi'nde tamamladı (1913).
Hukuk Mektebi'nden mezuniyetinin ardından öğretmenlik mesleğini seçti. 1914'te Maarif Nezareti'nin imtihanını kazanarak Kastamonu'ya edebiyat ve felsefe öğretmeni olarak atandı. Kastamonu'da İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin kulüp müdürlüğünü ve cemiyetin yayın organı “Köroğlu” gazetesinin başyazarlığını üstlendi.
1919'da İzmir’e geçerek İzmir Sultanisi'nde edebiyat öğretmenliği yaptı. İzmir'in işgali üzerine Balıkesir'e geçti. 1919-1920 arasında Balıkesir'de Mustafa Necati ve Vasıf Bey  tarafından çıkarılan “İzmir'e Doğru” dergisini yönetti. Balıkesir'in de Yunan işgaline uğraması üzerine Kastamonu’ya tekrar gitti. Hamdi (Çelen) ve Hüsnü (Açıksöz) beylerin çıkardığı “Açıksöz” gazetesinde 13 Ekim 1922 gününe kadar başyazı yazdı. Türk Kurtuluş Savaşı bittikten sonra Ankara’ya gitti.
Ankara Erkek Lisesi’nde edebiyat öğretmenliği yapan İsmail Habip Bey, Aralık 1922'de Yunus Nadi'nin "Yeni Gün" gazetesinde yazarlığa başladı. Yeni Gün'ün ve Anadolu Ajansı'nın muhabiri olarak 1923 yılı Mart ayında Mustafa Kemal Paşa'nın Adana, Mersin, Konya illerine yaptığı seyahate katıldı. Dönüşte izlenimlerini bir dizi halinde Hâkimiyet-i Milliye gazetesinde yayımladı
Vasıf Bey'in Maarif Vekaleti sırasında Edirne Milli Eğitim Müdürü oldu. Edirne Türk Ocağı başkanlığını üstlendi. 1925 yılında liseler için ders kitabı olarak hazırladığı “Türk Teceddüt Edebiyatı Tarihi” adlı eseri yayınlandı.
1926-27 Antalya Maarif Eminliği, 1927-1931 Adana Maarif Eminliği görevlerinde bulundu. Adana'da iken “Adana Mıntıkası Maarif Mecmuası” dergisini çıkardı. Dergi, 1928-1931 arasında 40 sayı yayımlandı. Maarif eminliklerinin kaldırılması üzerine 1931'de Galatasaray Lisesi edebiyat öğretmenliğine atandı.
1939 yılının sonuna doğru Mustafa Nihat Özön'ün “Metinlerle Muasır Türk Edebiyatı Tarihi” adlı eseri hakkında kaleme aldığı yazılar basında birçok yazarın katıldığı tartışmalara yol açtı
Galatasaray Lisesi edebiyat öğretmeni iken milletvekilli seçildi. TBMM VII. dönemde Sinop milletvekili olarak yer aldı. Hiç evlenmeyen İsmail Habib Sevük, 1946'da emekliye ayrılarak kendisini tamamen yazmaya verdi. 17 Ocak 1954'te gırtlak kanseri nedeniyle İstanbul'da  yaşamını yitirdi. Cenazesi Merkezefendi Mezarlığı’na defnedildi.
Edebiyat çalışmaları hakkında

İsmail Habip Bey, 1925'te basılan “Türk Teceddüt Edebiyatı Tarihi” ile dikkatleri üstüne çekmiş bir yazardır. Yazar bu eserde Tanzimat’a kadar olan Türk edebiyatının sadece genel bir görünümünü vermiş, yenileşme içindeki edebiyatı ele almış ve Türk edebiyatını Fransız edebiyatı ile eşzamanlı olarak vermiştir.
Yazar "Tuna'dan Batı'ya" (1935) ve "Yurttan Yazılar" (1943) kitapları ile gezi türünde güzel örnekler verdi.
Atatürk'le ilgili anılarını "O Zamanlar" (1936), Atatürk'ün kişiliğini ve devrimlerini değerlendiren yazılarını da "Atatürk için" (1939) adlı eserlerinde topladı.
Batı kültür ve sanatını oluşturan şair ve yazarların yaşamlarını ve sanatlarını, “Avrupa Edebiyatı ve Biz" adlı iki ciltlik eserinde Türk edebiyatı ile kıyaslayarak anlattı (1940-41).
Edebiyat çalışmaları hakkında > Gezi Yazıları

Tuna'dan Batı'ya, 1935-44.
Yurttan Yazılar, 1943.
Edebiyat çalışmaları hakkında > Anı

O Zamanlar, 1936.(Kurtuluş savaşı anıları)
Edebiyat çalışmaları hakkında > İncelemeleri

Türk Teceddüt Edebiyatı Tarihi, 1925.
Atatürk İçin, 1939.
Edebiyat Bilgileri, 1942.
Edebi Yeniliğimiz, 1931-32. (Türk Teceddüd Edebiyatı Tarihi'nin geliştirilmiş baskısıdır)
Avrupa Edebiyatı ve Biz, 1940-41.
Tanzimattan Beri, 1940.
Türk Güreşi, 1946
Mevlana, 1954.
Yunus Emre, 1954.
Neler Dediler ? Türk Tecedddüt Edebiyatı Tarihi Hakkında Tenkidler ve Cevablarım 1928.
Poa trivialis

Poa trivialis, ıslak topraklarda yaygın olan bitki türü.
Özellikleri

Latince adı: Poa trivialis L. çayır çimeni bazıları tek yıllık, bazıları ise çok yıllıktır. Meadow-grass nemli ve hetta ıslak topraklarda yaygındır. Ayrıca Meadow-grass Poaceae (buğdaygiller) dendir.
Biyoloji

Bu bitkiler haziran ayında tozlaşır.Bu bitkiler çiçek başına 200 ila 1700 tohum üretebilirler yani bu bitkilerden bir tanesi ortalama 29.000 tohum üretebilir.
kaynakca

Şablon:Kaynakca
↑  NiNa.Az (13 Temmuz 2024). "Meadow-grass". www.wikipedia.tr-tr.nina.az. Erişim tarihi: 24 Aralık 2024. Arşivlenmesi gereken bağlantıya sahip kaynak şablonu içeren maddeler (link)
İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi

| --- | --- |
Kuruluş: 1950
Eski isim(ler)i: Gazetecilik Enstitüsü Gazetecilik ve Halkla İlişkiler Enstitüsü Gazetecilik ve Halkla İlişkiler Yüksekokulu Basın Yayın Yüksek Okulu
Eğitim dil(ler)i: Türkçe
Bağlılık: İstanbul Üniversitesi
Dekan: Prof. Dr. Levent Şahin (Vekil Dekan)
Dekan yardımcıları: Prof. Dr. Seçkin Özmen Dr. Öğr. Üyesi Süleyman Türkoğlu
Konum: Beyazıt, Fatih, İstanbul
Web sitesi: http://iletisim.istanbul.edu.tr/
İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi, 1950 yılında İstanbul Üniversitesi bünyesinde Gazetecilik Enstitüsü adı ile kurulan fakülte. Türkiye'nin ilk iletişim fakültesidir.
İstanbul Gazeteciler Cemiyeti, 1947 yılında İstanbul Üniversitesi Senatosu'na başvurarak, gazetecilik eğitimi veren bir yükseköğrenim kurumunun faaliyete geçmesini istemiştir. Amaç, ülkenin yaşamında önemli payı olan gazetecilerin bilimsel temellere dayalı, çağdaş bir eğitim ortamından geçerek yetişmeleridir. Bu düşünceden hareketle Gazetecilik Enstitüsünün kuruluşuna öncülük eden Gazeteciler Cemiyeti Kurucu Başkanı Sedat Simavi, bir mektup hazırlamış ve bunu dönemin İstanbul Üniversitesi Rektörü Ord. Prof. Dr. Sıddık Sami Onar'a sunmuştur.
1975-1980 arasında üniversitenin İktisat Fakültesi altında Gazetecilik ve Halkla İlişkiler Enstitüsü adını alan okula, 1980'de Yüksekokul statüsü verilmiş ve (yine İktisat Fakültesi altında) adı Gazetecilik ve Halkla İlişkiler Yüksekokulu olmuştur. 1982'de İstanbul Üniversitesi Rektörlüğüne bağlanarak Basın Yayın Yüksek Okulu'na dönüştürülmüştür. Okul, 1992 yılında, İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi olmuştur. 1992-1993 öğretim yılında, Fakülte'nin ilk dekanlığına Yüksek Okul müdürü Prof. Dr. Tayfun Akgüner atanmıştır. Günümüzde, Gazetecilik, Halkla İlişkiler ve Tanıtım ile Radyo Televizyon Sinema dallarında lisans, yüksek lisans ve doktora eğitimine devam etmektedir.
Taşlı Köprü

| Taşlı Köprü |
| --- | --- |
Vıçıtırın kenarından köprünün görünümü

Diğer ad(lar): Ura e Gurit / Ura e Vojnoviçit Војиновића мост (Vojinovića Most)
Taşınan: Yaya
Konum:  Vıçıtırın, Kosova
Koordinatlar: 42°49′25, K°20′57
Tasarım: Kemer köprü
Uzunluk: 135 m
Genişlik: 5 m
Başlangıç tarihi: 14. yüzyıl
Bitiş tarihi: 15. yüzyıl
Taşlı Köprü (Arnavutça: Ura e Vojnoviçit veya Ura e Gurit; Sırpça: Војиновића мост Vojinovića Most) Kosova’nın kuzey kesiminde, Sitniça Nehri üzerinde, Vıçıtırın şehrinin kenarında yer alan tarihî taş köprüdür. Yapılış tarihi 14-15. yüzyıl dolaylarıdır. Yapıldığı dönemde ve tarihte altından Sitniça Nehri akan köprünün bugün altından akarsu geçmemektedir. Yakın tarihte nehrin yönünde yapılan değişiklik sonucunda köprü karada kalmıştır. Bu yönüyle de ayrı bir özelliktedir.
Köprünün adı Türkçede “Taşlı Köprü” ve bazen genel adlandırmaya kayarak “Taş Köprü” olarak geçer. Ancak, köprünün bulunduğu Vıçıtırın şehrinin Türk ağzına dair hazırlanan akademik çalışmanın metin kısmında anlaşılacağı gibi, köprü için Taşlı Köprü (yöresel şekliyle Taşli Çüpri) kullanımı görülür.
Tarih

Bu uzun köprünün inşasını yapanlar konusunda literatürde karışıklık vardır. XIV. yüzyıl civarına tarihlendirilen Taşlı Köprü, Sırplara göre “Voyinoviç” adlı sülale tarafından yaptırılmıştır. Şehir halkı köprünün Osmanlı mimarî eserlerinden olduğunu söylemektedir. Raif Vırmıça eserinde, köprünün sivri kemerlerinin, taş işçiliğinin ve diğer bazı özelliklerinin, köprünün Osmanlı yapısı olduğuna delalet ettiğini belirtmektedir.
Adela (Blois Kontesi)

| Adela |
| --- | --- |

Blois Kontesi
Hüküm süresi: 1089 – 19 Mayıs 1102

Doğum: y. 1067 Normandiya
Ölüm: 8 Mart 1137 (69–70 yaşında) Marcigny-sur-Loire, Fransa
Eş(ler)i: Stephen (Blois Kontu)
Çocuk(lar)ı: William (Sully kontu) Odo II. Theobald (Champagne kontu) Adelaide Stephen (İngiltere kralı) Lucia-Mahaut Philip, Châlons-sur-Marne piskoposu Agnes de Puiset Alix de Joigni Henry (Winchester piskoposu) Eléonore
Hanedan: Norman Hanedanı
Babası: I. William
Annesi: Matilda (Flanders)
Normandiyalı Adela (y. 1067– 8 Mart 1137), Katoliklikte Aziz Adela olarak da bilinir, I. William ve Flandersli Matilda'nın kızıydı ve daha sonra Bloisli II.Stephen ile evlenerek Blois, Chartres ve Meaux kontesi oldu. Kocası, bu evlilikle artan sosyal statü ve prestijden büyük ölçüde yararlandı. Yanında sadece soyunu değil, Anglo-Norman servetinin muazzam hazinesinden çeyiz parası ve diğer taşınabilir mallar da getirdi. 1096-1100 ve 1101-02'de eşinin yokluğunda ve 1102'den 1120'ye kadar oğlunun reşit olmadığı dönemde Blois'in naibiydi. Adela, İngiltere Kralı Stephen ve Winchester Piskoposu Henry'nin annesiydi.
Erken Yaşam

Adela'nın, babasının İngiliz tahtına çıkmasından sonra 1066 ile 1070 yılları arasında doğduğuna inanılıyor. Kraliyet kanı, akranlarının gözünde onu asil olarak damgalıyordu. İngiltere Kralı I. Henry'nin en sevdiği kız kardeşiydi ve muhtemelen William'ın çocuklarının en küçüğüydü. Adela, Latince bilgisi olan, neşeli ve eğitimli bir kadındı. Üç ağabeyi ve bir küçük erkek kardeşi vardı ve bu nedenle babasının saygınlığını miras alamayacaktı; ancak soyu, bir eş için değerli bir varlık olacaktı.
Adela, Blois kontunun oğlu ve vârisi Stephen Henry ile 1080 ile 1083 yılları arasında, yaklaşık on beşinci doğum gününde evlendi. Stephen ondan neredeyse yirmi yaş büyüktü. Stephen, babasının 1089'da ölümü üzerine Blois, Chartres ve Meaux'un yanı sıra Berry ve Burgonya'nın bazı bölgelerindeki toprakları ve hakkı miras aldı. Thibaudian hanedanının Paris'in doğusunda başka mülkleri vardı ve Adela'nın yaşamının sonunda bunlar Champagne kontluğunda birleşiyordu. IV.Theobald, bu kontluğun ortaya çıkması için en çok itibarı alırken, Adela temellerinin atılmasına yardım etti. Adela ve kocasının sevgiye değil de güvene ve karşılıklı saygıya dayalı bir ilişkisi vardı ve o, Stephen'la birlikte kararlar alıyordu.  Örneğin, o sırada Fransa kralıyla bir anlaşmazlık içinde olan Chartres piskoposunu korumak için kendisini ve kocasını bağlamaya yemin etti.