stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Bir Bebek Evi
Çevirileri ve sahnelenmesi

Herik Ibsen, üç perdelik oyunu Ağustos 1879'ta tamamladı. Oyun 4 Aralık 1879'da Kopenhag'da 8000 kopya olarak basıldı ve bir ay içinde tükenince ikinci ve üçüncü baskıları ardı ardına yapıldı.  Kısa süre sonra  Almanca, İngilizce ve İsveç diline çevrildi. Henüz sahnelenmeden önce  İskandinavya sınırlarını aşan uluslararası bir tartışma başladı ve böylece Ibsen'in uluslararası ölçekte tanınan bir yazar haline geldi. Eser yayımlandıktan sonra Ibsen, bir kesim için istenmeyen insan olurken, bir diğer kesim için öncü bir yazar olarak saygı gördü.  Oyun daha sonra Fin, Leh (1882), Rus (1883)  dillerine  Hollandaca (1887'de), Sırpça (1891) ve Hırvatça (1891), 1894'te İspanyolca, Portekizce ve Macarcaya  1903'te Katalancaya çevrildi.
Bir Bebek Evi'nin ilk sahnelenişi Kopenhag'daki Kraliyet Tiyatrosu'nda gerçekleşti. Nora karakterini Betty Hennings, Torvald'ı ise Emil Poulsen'in canlandırdığı oyunun ilk gösterimi 21 Aralık 1879 gecesi yapıldı. 1880 yılı içinde oyun Stockholm, Oslo, Bergen, Münih gibi pek çok Alman kentinde oynandı. Ancak Almanya tiyatrolarında sahnelenebilmesi için oyuna Nora'nın çocuklarına bir kere daha baktıktan sonra dizlerinin üstüne düştüğü ve ayrılamadığı farklı bir son yazmak zorunda kalmıştı. İbsen 1880'de yayımladığı bir açık mektupta; finale başka birinin müdahale etmesini engellemek için, Nora'nın evi terk etmediği farklı bir son yazdığını ve gerektiğinde kullanılmak üzere Almanya'daki yayımcısına ilettiğini belirmiş ve bunu barbarca bir saldırı olarak değerlendirmiştir.
Eser, 1881'de Viyana’da, 1882’de ABD’nin Milwaukee ve 1883'te Louisville şehrinde sahnelendi. 1880 yılında Nora adı altında İngilizce 'ye çevrilen oyunun ilk Londra gösterimi 7 Haziran 1889 tarihinde yapıldı ancak daha önce 1884 yılında  Kelebeği Parçalamak adıyla bir uyarlama olarak Londra’da sahnelenmeye başladı. Nora rolü, zamanın tanınmış artistleri tarafından ideal bir rol olarak benimsenmekteydi. Petersburg'da Eleonora Duse, Paris'te Gabrielle Réjane, Suzanne Despres Nora rolünü canlandıran sanatçılardandır.
Oyunu Muhsin Ertuğrul, 1929-1930 sezonunda Dârülbedâyi’de Bir Bebek Evi adıyla sahneledi; çevirisi Haldun Zihni tarafından yapıldı.  Eser daha sonra 1942 yılında, o zamanki adıyla Maarif Vekilliği Neşriyatı tarafından, Cevad Memduh Altar çevirisiyle "Nora Bir Bebek Evi" adıyla yayımlandı. Ertuğrul'un daveti üzerine Türkiye'ye gelen Rolg Reenneke'in rejisörlüğünde 1956 yılında Devlet Tiyatroları'nda sahnelendi. 1965-1966 ve 2012-2013 sezonlarında tekrar gösterimi yapıldı.
Türkçede sonraki yıllarda  Armağan Sancar Ersin (1998), Bilge Rovesti (2007), Yılmaz Öğüt (2011), Feride Eralp ve Jale Karabekir  (2012) çevirisiyle de yayımlandı. 1985-1986 ve 2017-2018 sezonlarında İstanbul Şehir Tiyatroları'nda tekrar gösterimi yapılmış, Tiyatro Boyalı Kuş tarafından da feminist bir dramaturji ile sahnelendi.
Bir Bebek Evi, Norveç'in Ibsen Yılı ilan ettiği 2006'da dünyanın en çok sahnelenen tiyatro oyunu olmuştur.
Uyarlamaları > Sinema uyarlamaları

Bir Bebek Evi, 2017, yönetmen: Charles Huddleston
Et dukkehjem, 2013, Danimarka, film uyarlaması, yönetmen: Tobias Gundorff Boesen,
Rumah Boneka, 2011, Endonezya, yönetmen: Wawan Sofwan
Nora: A doll's house, 2000, İsrail, yönetmen: Ilan Rone
Sara, 1992, İran, yönetmen: Dariush Mehrjui
A Doll's House, 1973, İngiltere, yönetmen: Patrick Garland
A Doll's House, 1973, İngiltere, Fransa, yönetmen: Joseph Losey
Casa de muñecas, 1943, Arjantin, yönetmen: Ernesto Aranciba
Nora, 1922, Almanya, Berthold Viertel
A Doll's House, 1922, ABD, yönetmen: Charles Bryant
Casa di Bambola, 1919, İtalya, yönetmen: Febo Mari
A Doll's House, 1918, ABD, yönetmen: Maurice Tourneur
A Doll's House, 1917, ABD, yönetmen: Joseph De Grasse
Ee Zertva, 1917, Rusya, yönetmen: Tsjeslav Genrikovitsj Sabinsky
A Doll's House, 1915, ABD, yönetmen: Allan Holubar
A Doll's House, 1911, ABD, yönetmen: N/A
Uyarlamaları > Televizyon uyarlamaları

A Doll's House, 2013, ABD, yönetmen: Josh Hitchins, Kyle Cassidy
A Doll's House, 2012, İngiltere, yönetmen: Simon Stephens
A Doll's House, 1992, İngiltere, yönetmen: David Thacker
Nora Helmer, 1974, Almanya, yönetmen: Rainer Werner Fassbinder
Nora, oder ein Puppenheim, 1973 Almanya, yönetmen: Hans Neuenfel
Et dukkehjem, 1973, Norveç, yönetmen: Arild Brinchmann
A Doll's House, 1970, İngiltere, yönetmen: Joan Kemp Welch
Ett dockhem, 1970, İsveç, yönetmen: Per Sjöstrand
A Doll's House, 1950, ABD, yönetmen: Edmund Rice
Nora, 1944, Almanya, yönetmen: Herald Braun
Galeri

Nora rolünde Betty Hennings -eserin Kopenhag Tiyatrosu'nda ilk sahnelenişinden
Kristine Linde rolünde Agnes N. Dehn, eserin Kopenhag Tiyatrosu'nda ilk sahnelenişinden
1879 yılı basımının kapağı.
Vera Komissarjevskaya Nora rolünde
Torvald'ın Nora ile konuşması (2012 yılındaki bir sahneleme)
Nora ile Kristine'in konuşması
Michel Debré Hükûmeti

Michel Debré Hükûmeti Beşinci Cumhuriyet'in ilk hükûmetidir. 8 Ocak 1959 tarihinde cumhurbaşkanı Charles de Gaulle tarafından başbakan Michel Debré ve hükûmetin diğer üyeleri atanmıştır. Hükûmet 14 Nisan 1962 tarihinde istifa etmiştir.
Başbakan

Başbakan : Michel Debré
Bakanlar

Başbakan nezdinde Bakan: Jacques Soustelle
Devlet Bakanı : André Malraux
Devlet Bakanı : Louis Jacquinot
Devlet Bakanı : Félix Houphouët-Boigny
Devlet Bakanı : Robert Lecourt
Maliye ve Ekonomik İşler Bakanı : Antoine Pinay
Dışişleri Bakanı : Maurice Couve de Murville
Mühürdar, Adalet Bakanı : Edmond Michelet
Ordu Bakanı : Pierre Guillaumat
İçişleri Bakanı : Jean Berthoin
Tarım Bakanı : Roger Houdet
Milli Eğitim Bakanı : André Boulloche
Enformasyon Bakanı : Roger Frey
Sanayi ve Ticaret Bakanı : Jean-Marcel Jeanneney
Posta ve Telekomünikasyon Bakanı : Bernard Cornut-Gentille
Kamu Sağlığı ve Nüfus Bakanı : Bernard Chenot
Yapı Bakanı : Pierre Sudreau
Bayındırlık ve Ulaştırma Bakanı : Robert Buron
Çalışma Bakanı : Paul Bacon
Gaziler Bakanı : Raymond Triboulet
Devlet Sekreterleri

Ekonomik İşlerden sorumlu Devlet Sekreteri : Max Fléchet
Sanayi ve Ticaretten sorumlu Devlet Sekreteri : Joseph Fontanet
Maliyeden sorumlu Devlet Sekreteri : Valéry Giscard d'Estaing
İçişlerinden sorumlu Devlet Sekreteri : Michel Maurice-Bokanowski
Başbakan nezdinde, Cezayir'de Sosyal Sorunlardan sorumlu Devlet Sekreteri : Nafissa Sid Cara
Başbakan nezdinde, Genel İdare Problemlerinden sorumlu Devlet Sekreteri : Pierre Chatenet
Revizyonlar

28 Mayıs 1959 tarihli atamalar
İçişleri Bakanı: Pierre Chatenet
Tarım Bakanı : Henri Rochereau
23 Temmuz 1959 tarihli atamalar
Danışman Bakan olarak Philibert Tsiranana, Gabriel Lisette, Léopold Sédar Senghor ve Félix Houphouët-Boigny atanmışlar ve 19 Mayıs 1961 tarihine dek görevde kalmışlardır.
24 Temmuz 1959 tarihli atama
Başbakan nezdinde, Kamu Hizmetinden sorumlu Devlet Sekreteri : Louis Joxe
17 Kasım 1959 tarihli atamalar
Dış Ticaretten sorumlu Devlet Sekreteri: Joseph Fontanet
Dış Ekonomik İşlerden sorumlu Devlet Sekreteri: Max Fléchet
13 Ocak 1960 tarihli atama
Maliye ve Ekonomik İşler Bakanı : Wilfrid Baumgartner
15 Ocak 1960 tarihli atama
Milli Eğitim Bakanı: Louis Joxe
5 Şubat 1960 tarihli revizyon
Posta ve Telekomünikasyon Bakanı: Michel Maurice-Bokanowski
Başbakan nezdinde, Atom Enerjisinden sorumlu Bakan: Pierre Guillaumat
Ordu Bakanı : Pierre Messmer
Topluluk ve Devletler ile İlişkilerden sorumlu Devlet Sekreteri : Jean Foyer
Enformasyon Bakanı : Louis Terrenoire
Başbakan nezdinde Yardımcı Bakan : Roger Frey
22 Kasım 1960 tarihli atama
Cezayir İşlerinden sorumlu Devlet Bakanı: Louis Joxe
20 Şubat 1961 tarihli atama
Milli Eğitim Bakanı : Lucien Paye
6 Mayıs 1961 tarihli atama
İçişleri Bakanı: Roger Frey
18 Mayıs 1961 tarihli atamalar
İşbirliği Bakanı: Jean Foyer
Dışişlerinden sorumlu Devlet Sekreteri : Georges Gorse
24 Ağustos 1961 tarihli revizyon
Başbakan nezdinde Yardımcı Bakan: Louis Terrenoire
Başbakan nezdinde, Enformasyondan sorumlu Devlet Sekreteri : Christian de La Malène
Geri dönenlerden sorumlu Devlet Sekreteri : Robert Boulin
İç Ticaretten sorumlu Devlet Sekreteri : François Missoffe
Sahra ve Denizaşırı İllerden sorumlu Devlet Sekreteri : Jean de Broglie
Mühürdar, Adalet Bakanı: Bernard Chenot
Kamu Sağlığı ve Nüfus Bakanı: Joseph Fontanet
Tarım Bakanı : Edgard Pisani
18 Ocak 1962 tarihli atama
Maliye ve Ekonomik İşler Bakanı: Valéry Giscard d'Estaing
| g t  Fransa hükûmetleri (Beşinci Cumhuriyet) |
| --- | --- |
Charles de Gaulle (1959-1969):  Debré (1959)  Pompidou 1 (1962)  Pompidou 2 (1962)  Pompidou 3 (1966)  Pompidou 4 (1967)  Couve de Murville (1968) 
Georges Pompidou (1969-1974):  Chaban-Delmas (1969)  Messmer 1 (1972)  Messmer 2 (1973)  Messmer 3 (1974) 
Valéry Giscard d'Estaing (1974-1981):  Chirac 1 (1974)  Barre 1 (1976)  Barre 2 (1977)  Barre 3 (1978) 
François Mitterrand (1981-1995):  Mauroy 1 (1981)  Mauroy 2 (1981)  Mauroy 3 (1983)  Fabius (1984)  Chirac 2 (1986)  Rocard 1 (1988)  Rocard 2 (1988)  Cresson (1991)  Bérégovoy (1992)  Balladur (1993) 
Jacques Chirac (1995-2007):  Juppé 1 (1995)  Juppé 2 (1995)  Jospin (1997)  Raffarin 1 (2002)  Raffarin 2 (2002)  Raffarin 3 (2004)  de Villepin (2005) 
Nicolas Sarkozy (2007-2012):  Fillon 1 (2007)  Fillon 2 (2007)  Fillon 3 (2010) 
François Hollande (2012-2017):  Ayrault 1 (2012)  Ayrault 2 (2012)  Valls 1 (2014)  Valls 2 (2014)  Cazeneuve (2016) 
Emmanuel Macron (2017-):  Philippe 1 (2017)  Philippe 2 (2017-2020)  Castex (2020-2022)  Borne (2022-2024)  Attal (2024-)
Dipnotlar

↑  23 Aralık 1959'dan 15 Ocak 1960'a dek Milli Eğitim Bakanlığına vekalet etmiştir.
↑  Atom Enerjisi, Denizaşırı İller ve Sahra'dan sorumlu olmuştur.
↑  5 Şubat 1960'ta son bulmuştur.
↑  22 Temmuz 1959'dan itibaren Kültürel İşlerden sorumlu Devlet Bakanı olmuştur.
↑  24 Ağustos 1961'den itibaren Sahra ve Denizaşırı İllerden sorumlu Devlet Bakanı olmuştur.
↑  20 Mayıs 1959'a dek bu görevde kalmıştır.
↑  27 Mart 1959-5 Şubat 1960 tarihleri arasında İşbirliğinden sorumlu, 5 Şubat 1960'tan 24 Ağustos 1961'e dek Sahra ve Denizaşırı İllerden sorumlu Devlet Bakanı olmuştur.
↑  23 Aralık 1959 tarihinde hükûmetten ayrılmıştır.
↑  17 Kasım 1959'dan itibaren Sanayi Bakanı olmuştur.
↑  19 Ocak 1960'ta bu yeni görevinden ayrılmış ve yerine atama yapılmamıştır.
↑  19 Mart 1960 tarihinden itibaren sorumluluk alanına Kamu Hizmeti de dahil edilmiştir.
↑  22 Kasım 1960'tan 20 Şubat 1961'e dek Milli Eğitim Bakanlığına vekalet etmiştir.
Ömürcan Yıldırımlı

| Kişisel bilgileri |
| --- | --- | --- | --- |
Doğum tarihi:  4 Temmuz 1993 (31 yaşında)
Doğum yeri:  Düzce, Türkiye
Boyu:  1,68 m (5 ft 6 in)
Mevkii:  Sağ kanat
Kulüp bilgileri
Kulübü:  İnegölspor
Numarası:  81
Altyapı kariyeri
2005-2007:  Düzce Gençlik ve Spor
2007-2010:  Düzcespor
2010-2011:  TKİ Tavşanlı Linyitspor
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 2011- |  TKİ Tavşanlı Linyitspor |  23 |  (2) |
| Toplam |   |  23 |  (2) |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. Güncelleme: 22 Şubat 2014 
Ömürcan Yıldırımlı (d. 4 Temmuz 1994, Düzce), Türk futbolcudur. İnegölspor'da oynamaktadır.
Futbolculuk kariyeri > Kulüp takımları kariyeri

1993 yılında Düzce'de dünyaya gelen Ömürcan Yıldırımlı, futbola Düzce Gençlik ve Spor'da başladı. Daha sonra ise Düzcespor'a transfer oldu en son olarak 2010 yılında TKİ Tavşanlı Linyitspor takımının yolunu tuttu. 2011 yılında Mustafa Reşit Akçay döneminde A2 maçlarında izlenen ve profesyonelliğe adım attırılan Ömürcan, 75 maça çıkıp 18 gol atarken Andrei Arshavin lakabını kazandı. 2012-13 sezonunda ise ligin 11. haftasında MKE Ankaragücü maçında ilk resmi maçına 90. dakikada çıktı. Bu maç ile birlikte ligin ilk yarısında tüm maçlarda kadroda olan Ömürcan, Gaziantep BB maçında 62 dakika sahada kaldı. 2013-14 sezonu öncesinde ise zor günler geçiren Tavşanlı Linyitspor oyuncuyu A takıma aldı. 2013-14 sezonunda ise ilk maçına ligin ilk haftasında Balıkesirspor karşısında çıktı. 26 Ekim 2013 günü ise Manisaspor maçında ilk asistini yapan oyuncu, ilk golünü ise 24 Kasım 2013'te Fethiyespor karşısında attı.
Denizaltı kanyonu

New York kapalı kıta yamacındaki yedi denizaltı kanyonu. Soldaki Hudson kanyonu en uzunudur.
Denizaltı kanyonu (İngilizce: submarine canyon), okyanusların kenar kısımlarındaki diplerde, bir kısmı sığ, enine profilleri V şeklinde olan, bir kısmı da çok derin şeklinde yarılmış dik yamaçlı vadilere denilmektedir.
Denizaltı kanyonları şelf üzerinde başlar ve çok defa kıta yamacı üzerinde de devam ederek bazen 2000, hatta 3000 m derinliğe kadar takip edebilirler. Kanyon tabanlarının eğimi genel olarak bir tarafa, yani derin deniz çukuruna doğrudur.
Bununla birlikte eğim hep aynı kalmaz; yer yer eğim kırıkları görülür. Boyuna profilleri genellikle kuvvetle eğimli ve kıta yamacının profili gibi içbükeydir. Eğim yukarı kısımlarda en fazla, alt kısımlarda ise daha az dır. Denizaltı kanyonlarının bu kuvvetli eğimleri, karalar üzerinde ancak sel yataklarının eğimleri ile karşılaştırılabilir.
Özellikleri

Denizaltı kanyonlarının bir kısmı, kıyı bölgesinde kara üzerindeki akarsu sistemlerinin ağızları önünde yer alır ve onlara kolayca bağlanabilir. Örneğin Karadeniz kıyılarında Sakarya, Kızılırmak, Yeşilırmak önünde durum böyledir. Burada vadiler, -90 metredeki şelf yüzeyi içinde 250 metre kadar gömülmüştür. Gömülme kıta yamacı üzerinde daha büyük ölçülere erişir. Aynı şekilde, Ganj, İndus, Kongo, Hudson, Taju ve Adour gibi akarsuların vadileri de kıta yamacını yaran denizaltı kanyonları ve vadileri ile devam ederler. Buna karşılık bir kısım denizaltı kanyonları ile karadaki akarsu vadileri arasında bağıntı kurmak güçtür. Çünkü bunlar doğrudan doğruya şelf üzerinde başlarlar. Bu gibi durumlar, kara üzerindeki vadilerle denizaltı vadileri arasındaki bağlantıların yatak değişiklikleri veya birikme olayları sonucunda maskelenmiş olmasıyla açıklanabileceği gibi denizaltında gözlenen vadiye benzer şekillerin bazılarının denizsel etkenlerle meydana gelmiş olması ile de ilgili olabilir.
Denizaltı kanyonlarının geneli gevşek maddeler üzerinde kazınmıştır. Bununla birlikte dirençli kayaları yaran denizaltı kanyonlarının var olduğu da bilinmektedir.
Diplerden alınan örneklere göre bu kanyonların birçoğu Miosen, Pliosen veya daha yeni depolar içinde açılmıştır. Buna göre denizaltı kanyonlarının bu depolardan daha da sonra oluştukları, yani genellikle çok yeni şekiller oldukları anlaşılmaktadır. Karadeniz'de de durum aynıdır. Gerçekten buradaki denizaltı kanyonları birçok sahalarda Kuaterner depolarını yarmaktadır.
Oluşumu

Denizaltı kanyonlarının nasıl meydana geldikleri hakkında çeşitli görüşler ileri sürülmüştür.
Oluşumu > Tektonik Köken

Buna göre denizaltı kanyonları dislokasyon hatlarının sınırladığı çukurlara karşılık gelir. Tektonik kökenli denizaltı kanyonlarını varlığı, teorik olarak olasılık dışı değilse de, düzgün ve çok dallı sık bir şebeke karakteri sunan vadi şekillerini bu şekilde açıklamaya olanak olmadığı ortadır.
Oluşumu > Sualtı Kökeni

Buna göre denizaltı kanyonları deniz dibini şekillendiren bazı etkenleri ile açıklanmak istenir. Bu etkenlerin başlıcaları arasında çeşitli kökene sahip akıntıların, yoğun çamur akıntılarının, heyelanlarının ve sedimantasyonu önleyen yerel şartların etkileri üzerinde özellikle durulmaktadır.
Bu konuda Daly ve Kuenen özellikle denizaltı çamur akıntılarının aşındırıcı rolüne dikkati çekmişlerdir. Bilindiği gibi, akarsuların ağızlarında yüzer maddelerle yüklü olan bulanık nehir suları, nispeten yüksek olan yoğunlukları dolayısıyla, deniz içinde dibe çöker ve bir süre yalnız hareket eder. Bu şekilde meydana gelen denizaltı akıntıları, son zamanlarda laboratuvar deneylerinin de gösterdiği üzere, büyük bir hıza ve dolayısıyla, kuvvetli bir aşındırma gücüne erişebilir. Kıta yamacındaki gevşek maddeler de, deniz suyunda sulanarak, kuvvetli eğimi izleyerek aşağıya doğru hareket eden süspansiyon akıntılarına dönüşebilirler. Bu konuda deneysel araştırmalar yapan Kuenen'e göre yamaç eğimi 0, 060, süspansiyon akıntısı halinde hareket eden çamur kütlesinin kalınlığı 4 m yoğunluğu ise 2 civarında olduğu zaman, çamur akıntısının hareket hızı 3 m/sn' yi bulur. Bu durumda deniz dibinde önemli bir aşındırmanın meydana gelmesi gerekir. Bununla birlikte bu verileri abartılı olarak bulanlar da vardır. Sonuçta bazı durumlarda, kuvvetli dip akıntılarının uzandıkları doğrultuda çökelmenin az olması veya hiç meydana gelmemesi de vadiye benzer bazı şekillerin oluşumuna yol açabilir. Bu son görüş, özellikle Kongo ağzındaki çok belirli ve oluk şekilli denizaltı kanyonu için ileriye sürülmüştür.
Deniz dibindeki bazı kanyon şekillerinin, özellikle gevşek maddeler üzerinde açılmış olanlardan bir kısmının, denizaltında işlevde bulunan ve başlıcaları yukarıda açıklanan sualtı etkenleri tarafından meydana getirilmiş olması olasıdır. Bununla birlikte, bütün denizaltı kanyonlarını, özellikle sağlam kaya içinde açılmış olanlarla karakteristik akarsu şebekesi görünümü gösterenleri bu yollarda açıklamaya olanak görünmüyor.
Oluşumu > Karasal Köken

Bu açıklama biçimine göre denizaltı kanyonları aslında karalar üzerine kazılmış vadilerdir fakat bunlar sonradan denizaltında kalmışlardır. Ancak bu boğulmanın nasıl meydana geldiği hakkında düşünce ayrılıkları vardır. Bazılarına göre boğulma östatik hareketlerin eseridir. Örneğin Shephard'a göre deniz seviyesi östatik olarak 2000–3000 m. kadar alçalmış, bu sırada karasal etkenler tarafından sözü geçen vadiler kazılmış, daha sonra deniz bugünkü seviyesine çıkarak meydana gelmiş bulunan vadilerin sular altında kalmasına neden olmuştur. Fakat yukarıda da belirtildiği gibi denizaltı kanyonlarının kazıldıkları daha yakın jeolojik devrede bu kadar büyük ölçülere erişen östatik hareketlerin meydana gelmediği bilinir. Öte yandan, Akdeniz, Karadeniz gibi okyanuslardan sığ eşiklerle ayrılan, yani belli bir derinlikten sonra okyanus ile bağlantısını kaybeden iç denizlerde bile 1500-2000 metreye kadar inen denizaltı kanyonları bulunur. Bu durumda, sözü geçen iç denizlerin seviyesinin okyanus seviyesine paralel olarak alçalmasına ve büyük derinliklere kadar inen vadilerin kazılmasına olanak olmadığı açıktır. Bu nedenle, denizaltı kanyonlarının oluşum ve boğulmasında, yakın jeolojik geçmişte meydana geldiği düşünülen 2000–3000 m sialı östatik hareketlerin başlıca etken olduğu kabul edilemez. Karasal köken ile ilgili olarak ileriye sürülen ikinci görüşte aynı zamanda tektonik etkenlerin rolü de dikkate değer. Fakat bu şekillerin eriştikleri çok büyük derinliklere, yakın zamanlarda kara kütlesinin takımı ile katıldığı dikey hareketler sonucunda ulaştıkları düşünmek birçok bakımdan güçtür. Bu nedenle denizaltı kanyonlarının bugünkü seviyelerine, sadece kıta kenarlarının büyük bir fileksürle aşağıya doğru inmiş oldukları düşünülür. Denizaltı kanyonlarının kökeni konusunda halen en çok taraftarı olan, gerçeklere ve bulgulara en çok uyan açıklama biçimi de budur.Bu şekilde boğulan kanyonların, olasılıkla bunları izleyen çamur akıntıları tarafından açık tutuldukları ve yeni tortullarla dolmalarının önlenmekte olduğu sanılmaktadır.
Dünyadan Örnekler

“Aviles Kanyonu” , dünyanın en derin denizaltı kanyonu, güney Biskay Körfezi , İspanya
“Amazon Kanyonu” , Amazon Nehri
“Baltimore ve Wilmington Kanyonu”, Maryland East Coast ve Delaware Birleşik Devletleri
“Bering Kanyonu”, Bering Denizi
“Kongo Kanyonu”, Kongo Nehri
“Hudson Kanyonu” , Hudson Nehri
“Ganj Kanyonu”, Ganj Nehri
“İndus Kanyonu” , İndus Nehri
“Kaikoura Kanyonu” , Kaikoura Yarımadası , Yeni Zelanda
“La Jolla ve Scripps Kanyonu , La Jolla , Güney Kaliforniya kıyılarında
“Monterey Kanyonu”, Kalifornia merkezi kıyıları
“Pribilof Kanyono”, Bering Denizi
“Whittard Kanyonu”, Atlantik Okyanusu kapalı güneybatı İrlanda
“Zhemchug Kanyonu”, Bering Denizi dünyanın en büyük denizaltı kanyonu
Dünyadan Örnekler > Türkiye'den Karadeniz Örneği

Gerek batimetrik, gerek jeofizik karakterleriyle minyatür bir okyanusa benzerlik gösteren Karadeniz çanağı denizaltı morfolojisi bakımından üç birime ayrılır: Hemen her yerde -90 metre civarında nihayetlenen şelf; bunun dış kenarı ile -200 metre arasında yer alan dik eğimli kıta yamacı; ve nihayet 2000-2200 metre derinlikler arasında uzanan hemen hemen düz abisal taban. Bütün çanağın yarısına yakın bir alan kaplayan abisal taban depresyonun merkezi kısmında yer alır. Bu merkezi depresyon, yeni araştırmalara göre, büyük kısmı oligosen, neojen ve kuaternere ait olmak üzere, kalınlığı 10–16 km arasında değişen ve hemen hemen hiç deforme olmamış tortullarla kaplıdır. Buna karşılık sismokarotaj verileri, bilhassa Anadolu ve Kafkas kıyıları önünde kıta yamacının kıvrımlı ve faylı bir yapı gösterdiğini ve heyelanlarla yer değiştirmiş kütlelerin mevcudiyetini ortaya koyar.
Karadeniz çanağının jeomofoloji ve neotektonik bakımdan en ilginç özelliklerinden biri, şelfin ve kıta yamacının sayısız denecek kadar çok denizaltı kanyonlarıyla yarılmış olmasıdır. Ekserisi, başlıca akarsuların ağzı önünde yer alan ve geride, kara üzerindeki drenaj şebekesi ile aynı dandritik drenaj tipi gösteren bu denizaltı kanyonlarının, kara üzerinde teşekkül ettikten sonra boğulmuşlardır. Denizaltı kanyonlarının nispi derinliği veya yarılmanın ölçüsü, şelf sahasında 70-250, kıta yamacı sınırları içinde ise 700-800 metreyi bulur. Hepsinin boyuna profili, kıta yamacı gibi üstte konveks, altta konkav iki farklı kısımdan oluşan tipik bir bükülme profili karakterindedir. Sözü geçen kanyonlar batı Karadeniz kıyılarının önünde 2000, doğu Karadeniz kıyılarıyla Kafkas kıyıları önlerinde 1500, çanağın batı kısmında ise ancak 1000 metre derinliğe kadar takip olunabilir.
Los Angeles, San Gabriel ve Newport kapalı denizaltı kanyonlarının perspektif görünümü.
Güneybatı Afrika'daki kapalı Kongo kanyonu yaklaşık 300 km'dir.
Bering Denizi kenarını kesen büyük denizaltı kanyonları.
Whittard kanyonu, Biscay abisal düzlüğünün kuzey sınırına doğru belirginleşen kanyondur.
Ramser

| Ramser رامسر |
| --- | --- |
رامسر

Ülke:  İran
Eyalet: Mazenderan
Şehristan: Ramsar
Bahş: Ramsar
Nüfus2006 yılında
 • Toplam: 70.000
Zaman dilimi: UTC+03.30 (IRST)
 • Yaz (YSU): UTC+04.30 (IRST)
Ramser (Farsça: رامسر), İran'ın Mazenderan Eyaleti'nde şehir.
İdari olarak eyaletin Ramsar şehristanı'nda bulunur ve bu şehristanın yönetim merkezidir. Hazar Gölü kıyısındaki kentin eski ismi Sakhtsar'dır. Şehir halkı Farsçanın bir lehçesi olan Gilaki dilini konuşur.
Mazenderan Eyaleti'nin en batısında yer alan kentin 2006 nüfusu yaklaşık 70.000 civarındadır.
Küçük Medrese

Küçük Medrese'den geriye kalan Ali Ruhi Efendi Çeşmesi
Küçük Medrese, Lefkoşa'da yer alan, günümüzde tamamen yıkılmış bulunan bir medrese. Konumu Selimiye Meydanı'nın kuzeyinde, Kadı Menteş Konağı ile Küçük Medrese Sokak arasındaydı. 1579-80 (Hicri 987) yılında inşa edilmiştir.
Küçük Medrese'den sorumlu olan vakfın ilk kurucusunun kim olduğu bilinmemektedir. Tuncer Bağışkan'ın aktarımına göre literatürde ilk kurucunun Lala Mustafa Paşa olduğu öne sürülmektedir. 1 Nisan 1642'de Kıbrıs eski müftüsü Saadettin Efendizade Ahmet Efendi'nin kurduğu "Ahmet Efendi ibn-ı Saadeddin Efendi Vakfı", Neyzen Çiftliği'nden elde ettiği gelirle medresenin tamir ve ıslahını, müderrise günde on akçe, on fakir öğrenciye günde üçer akçe verilmesini üstlenmiştir. Kıbrıs Vakıflar İdaresi muhasebecisi Fahri Efendi'nin 25 Mart 1912 tarihli raporuna göre bu düzenleme hâlen geçerliliğini korumakta ve müderris Abohorlu Ahmet Efendi'ye yılda 720 kuruş verilmekte olsa da medresede normal süreli bir eğitim devam ettirilememekte ve dolayısıyla vakıf koşulları tam olarak karşılanamamaktaydı.
Ali Ruhi Efendi Çeşmesi adı altında bir çeşmesi ve bu çeşmenin 1828 (Hicri 1244) tarihli yazıtı günümüze tek ulaşan kısmıdır.