stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Svante Pääbo
Biyografisi

Svante Pääbo, 20 Nisan 1955 tarihinde İsveç'in başkenti Stockholm'de doğdu. Annesi Estonyalı kimyager Karin Pääbo tarafından büyütülen Svante'nin babası ise 1982 Nobel Tıp Ödülü sahibi Sune Bergström'dür. Doktora derecesini 1986'da Uppsala Üniversitesi'nde adenovirüslerin E19 proteininin bağışıklık sistemini nasıl modüle ettiğine dair araştırma üzerine yaptı. Doktorasını tamamladıktan sonra Almanya'nın Leipzig şehrindeki  Max Planck Enstitüsü Evrimsel Antropoloji Genetik bölümü başkanı oldu. 1992 yılında, Alman Araştırma Cemiyeti tarafından verilen Almanya'nın en önemli araştırma ödülü olan Leibniz Ödülü'nü aldı.
Ağustos 2002'de Pääbo'nun araştırma birimi, eksik ya da hasarlı olması dil kabiliyetinin gelişmesinde sorunlara yol açan bir gen olan "Lisan geni" FOXP2'yi bulduklarını açıkladılar.
Pääbo, aynı zamanda ilk çağ insanları ve diğer antik topluluklar üzerine modern genetik yöntemleri kullanarak çalışmalar yürüten bir bilim dalı olan paleogenetik'in kurucusu olarak bilinir. 2006 yılında, Neandertal'lerin gen haritasının tamamının yeniden inşa edilmesi planını açıkladı. 2007 yılında Time dergisi tarafından yılın etkili 100 kişisi listesinde yer aldı.
Danaidler

Danaidler (1903), John William Waterhouse tarafından bir Ön-Rafaelit yorumu
Yunan mitolojisinde, Danaidler ya da Danaides, Danaos'un elli kızıdır. Metamorfoz'da, Ovid onları dedeleri Belus dolayısıyla Belides olarak anar. Mısır'ın efsanevi kralı Danaos'un ikiz kardeşi Egyptos'un 50 oğluyla evlenirler. Efsanenin en yaygın versiyonunda, biri hariç hepsi düğün gecelerinde kocalarını öldürürler ve sonsuza kadar bir elek veya delikli kazana su doldurmaya mahkûm edilirler. Klasik anlatımda, asla tamamlanamayan tekrarlayan bir görevin yararsızlığını temsil ederler (ayrıca bkz . Sisyphos ve Oknos ).
Mitoloji

Danaos, kızlarının evliliklerine devam etmelerini istemedi ve onlarla birlikte ilk tekneyle Yunanistan'da Miken antik kenti yakınlarındaki Argos'a kaçtı.
Danaos, kızlarının evlenmesini ancak yerel halkı, Argosları herhangi bir savaştan korumak için Egyptos'un elli oğluyla Argos'a gelmesinden sonra kabul etti. Kızlara babaları tarafından düğünlerinin ilk gecesinde kocalarını öldürmeleri emredildi. Hypermnestra dışında kızların hepsi kocalarını öldürdü. Hypermnestra kocası Lynceus'un bakire kalma isteğine saygı duyduğu için onu bağışladı. Danaos, kızının emrine itaatsizliğine kızdı ve onu Argos mahkemelerine götürdü. Lynceus, kardeşlerinin ölümünün intikamı olarak Danaos'u öldürdü. Lynceus ve Hypermnestra, Argos'taki Danaid Hanedanı başlattı. Efsanenin diğer versiyonlarında, Danaos, bunun yerine Hypermnestra ve Lynceus'u beraber olmasına izin verdi.
Diğer 49 kız, damatlarının başlarını Lerna'ya gömdüler ve şehrin önünde cenaze töreni düzenlediler. Athena ve Hermes, Zeus'un emriyle kızları arındırdı. Daha sonra, koşularda kendi eşlerini seçerek (ya da babaları onları atletizm yarışmasının galiplerine bahşetmiş  ) yeniden evlendiler. Bazı kayıtlar, Tartaros'taki cezalarının, günahlarından kurtulmak için dipsiz (veya sızan) bir küveti (pithos) doldurmak zorunda kaldıklarını söyler. Su her zaman sızdırdığı için, sonsuza dek küveti doldurmaya çalışacaklardı. Muhtemelen bu efsane, sulara tapınmakla ilgili bir törenle bağlantılıdır ve Danaidler su perileriydi.
Danaidler ve kocaları > Hyginus

Hyginus'un  listesi kısmen bozuk ve bazı isimler neredeyse okunaksızdır. Bununla birlikte, bu kataloğun Pseudo-Apollodorus'unkiyle neredeyse hiçbir ortak yanı olmadığı açıktır. (†) sembollü isimler, okunamayan metinler anlamına gelir, ancak olası isimleri rasyonelleştirmek için çeşitli editörler mantıklı açıklamalar yapmışlardır.
| No>  | Danaildler | Aegyptus' Sons | No>  | Danaidler | Egyptos'un Oğulları |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Idea † | Antimachus | 26 | Autodice | Clytus |
| 2 | Philomela | Panthius | 27 | Polyxena | Aegyptus |
| 3 | Scylla | Proteus | 28 | Hecabe | Dryas |
| 4 | Phicomone † | Plexippus | 29 | Acamantis or Achamantis † | Echomius † |
| 5 | Evippe | ? | 30 | Arsalte † | Ephialtes |
| 6 | ? | ? | 31 | Monuste † | Eurysthenes † |
| 7 | ? | Agenor | 32 | Amymone | Midamus † |
| 8 | Demoditas | ? | 33 | Helice | Evideas † |
| 9 | ? | Chrysippus | 34 | Amoeme or Oeme | Polydector |
| 10 | Hyale † | Perius | 35 | Polybe | Itonomus † |
| 11 | Trite | Enceladus | 36 | Helicta † | Cassus |
| 12 | Damone † | Amyntor | 37 | Electra | Hyperantus † |
| 13 | Hippothoe (possibly Hypothoe) | Obrimus (possibly Bromius) | 38 | Eubule | Demarchus |
| 14 | Myrmidone | Mineus † (possibly Oeneus) | 39 | Daplidice † | Pugnon † |
| 15 | Eurydice | Canthus | 40 | Hero | Andromachus |
| 16 | Cleo | Asterius | 41 | Europome † | Atlites or Athletes † |
| 17 | Arcania † | Xanthus | 42 | Pyrantis † | Plexippus |
| 18 | Cleopatra | Metalces | 43 | Critomedia | Antipaphus |
| 19 | Philea † | Philinas | 44 | Pirene | Dolichus |
| 20 | Hyparete | Protheon | 45 | Eupheme or Eupheno † | Hyperbius |
| 21 | Chrysothemis | Asterides † | 46 | Themistagora | Podasimus |
| 22 | Pyrante | Athamas | 47 | Celaeno | Aristonoos † |
| 23 | Armo † | asbus † | 48 | Itea † | Antiochus |
| 24 | Glaucippe | Niavius † | 49 | Erato † | Eudaemon |
| 25 | Demophile | Pamphilus | 50 | Hypermnestra | Lynceus |
Danaidler ve kocaları > Ellis

Üçüncü bir liste İngiliz antikacı Henry Ellis tarafından Hyginus'tan türetilmiştir. Danidlerin okunamayan isimleri tamamlamıştır, ancak yazımlarda bazı değişiklikler yapıldı. Listeyi tamamlamak için Armoaste ve Danaes (Danais) isimlerinin eklendiği, Apollodorus'tan ödünç alındığı açık olan Scea (Scaea) ve Autonomes (Automate) isimlerinin de eklendiği görülmektedir.
| Hyginus | Hyginus | Ellis | Hyginus | Hyginus | Ellis | Hyginus | Hyginus | Ellis | Hyginus | Hyginus | Ellis | Hyginus | Hyginus | Ellis |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Midea or Idea | Idea | 11 | Trite | Trite | 21 | Chrysothemis | Chrysothemis | 31 | Monuste | Monuste | 41 | Europome | Europomene |
| 2 | Philomela | Philomela | 12 | Damone | Damone | 22 | Pyrante | Heranta | 32 | Amymone | Amimone | 42 | Pyrantis | Chrysanta |
| 3 | Scylla | Scillo | 13 | Hippothoe | Hippothoe | 23 | ? | Armoaste | 33 | Helice | Helice | 43 | Critomedia | Critomedia |
| 4 | (Am)Phicomone | Phicomene | 14 | Myrmidone | Mirmidone | 24 | Glaucippe | Glaucippe | 34 | Oeme | Amaome | 44 | Pirene | Pyrene |
| 5 | Evippe | Euippe | 15 | Eurydice | Euridice | 25 | Demophile | Demophile | 35 | Polybe | Polybe | 45 | Eupheme | Eupheno |
| 6 | ? | Danaes | 16 | Cleo | Chleo | 26 | Autodice | Autodice | 36 | Helicta | Helicte | 46 | Themistagora | Themistagora |
| 7 | ? | Scea | 17 | Arcadia or Arcania | Vrania | 27 | Polyxena | Polyxena | 37 | Electra | Electra | 47 | Celaeno | Paleno |
| 8 | Demoditas | Demoditas | 18 | Cleopatra | Cleopatra | 28 | Hecabe | Hecate | 38 | Eubule | Eubule | 48 | Itea | Itea |
| 9 | ? | Autonomes | 19 | Phila or Philae | Phylea | 29 | Acamantis | Achamantis | 39 | Daplidice | Daphildice | 49 | Erato | Erato |
| 10 | Hyale | Hyale | 20 | Hipparete | Hypareta | 30 | Arsalte | Arsalte | 40 | Hero | Hero | 50 | Hypermnestra | Hypermnestra |
Modern Edebiyat

Danaus'un Kızları, Mona Caird'in 1894 tarihli romanıdır ve dayatılan evlilikliği 19. yy Britanyası'nda tartışmaktadır, ancak bu durumda 50 yerine tek bir evlilik vardır.
1910'da  Macar şair Mihály Babits,  ve István Tótfalusi tarafından İngilizceye çevrilen Danaidler adlı şiirini yayınladı.
Magda Szabó'nun 1964 tarihli romanı A Danaida (Danaid), hayatının üçte ikisi için bencilce yaşayan ve kendisinin bile tarihin akışını değiştirebileceğinin farkında olmayan bir kadın hakkındadır.
Le châtiment des Danaïdes, Fransız-Kanadalı yazar Henri Paul Jacquesthe'nin Freudyen psikanaliz kavramını Danaidler'in suçlarını işledikten sonra uygulanan cezayı incelemeyen denemesidir.
Pazartesi Cumartesiden Başkar'da, Danidlerin davalarını modern zamanlarda yeniden gözden geçirdiklerinden ve hafifletici nedenlerle (evliliğin zorunlu olması) cezaları değiştirilmiştir.
Danaidler kocalarını öldürürken, Robinet Testard tarafından minyatür.
Yasuo Fukuda

| Yasuo Fukuda |
| --- | --- |

91. Japonya Başbakanı
Görev süresi 26 Eylül 2007 - 24 Eylül 2008
Hükümdar: Akihito
Yerine geldiği: Shinzō Abe
Yerine gelen: Tarō Asō
Kişisel bilgiler
Doğum: 16 Temmuz 1936 (88 yaşında) Takasaki, Gunma, Japonya
Partisi: Liberal Demokrat Parti
Evlilik(ler): Kiyoko Fukuda
Yasuo Fukuda (福田 康夫, Fukuda Yasuo) (d. 16 Temmuz 1936), Japonya'nın 91. başbakanı ve Japonya Liberal Demokrat Parti başkanı. Shinzō Abe'in başbakanlıktan istifa etmesi üzerine başbakan seçilmiştir. 1959'da Waseda Üniversitesi'nden Ekonomi derecesiyle mezun olmuştur. Babası Takeo Fukuda 1976 ile 1978 yılları arasında Japonya başbakanıydı.
16 Temmuz 1936'de Gunma ilin Takasaki kentinde dünyaya geldi. Waseda Üniversitesi Siyaset-İktisad bölümünden mezun olduktan sonra Maruzen Petrol şirketinde 17 yıl çalıştı.
40 yaşındayken babası Takeo Fukuda'nın veliahtı düşünülen ağabeyinin ölümünden dolayı annesi ve destekçilerinin talebiyle 'isteksizce' şirketteki işini bırakarak siyaset dünyasına girdi.
14 yıldır babası Takeo Fukuda'nın özel kalemliğini sürdürdükten sonra 1990 tarihli 39cu genel seçiminde Gunma İli 4cü seçim bölgesinden milletvekili seçildi.
İkinci Mori hükûmetinde Başbakanlık özel kalem müsteşarı oldu ve Koizumi hükûmetinde de aynı görevi sürdürdü. Ancak kendisinin daha önce sosyal sigorta ödeneklerini yatırmamış olduğu ortaya çıkınca görevinden istifa etti.
Eylül 2007'de Şinzo Abe'nin ani istifasından sonra LDP Başkanlık seçiminde Taro Aso ile yarışarak kazandı ve hem LDP'nin 22ci Başkanı ve Japonya'nın 91. Başbakanı oldu.
Tomiichi Murayama

| Tomiichi Murayama 村山 富市 |
| --- | --- |

Japonya Başbakanı
Görev süresi 30 Haziran 1994 - 11 Ocak 1996
Hükümdar: Akihito
Yerine geldiği: Tsutomu Hata
Yerine gelen: Ryutaro Hashimoto
Kişisel bilgiler
Doğum: 3 Mart 1924 (100 yaşında) Ōita, Japonya
Partisi: Japonya Sosyalist Partisi
Evlilik(ler): Yoshie Murayama
Bitirdiği okul: Meiji Üniversitesi
İmzası: 
Tomiichi Murayama (Japonca: 村山 富市 Murayama Tomiichi; d. 3 Mart 1924), 30 Haziran 1994-11 Ocak 1996 tarihleri arasında Japonya Başbakanı olan Japon siyasetçi. Murayama Japonya Sosyalist Partisi'nin başkanı olup ülkenin 50 yıl aradan sonraki ilk sosyalist başbakanı idi. En çok II. Dünya Savaşı'nın bitişinin 50. yıl dönümünde yaptığı konuşmasında savaş sırasında Japonya'nın işlediği savaş suçlarından özür dilemesiyle hatırlanmaktadır.
Ancona

| Ancona |
| --- | --- |
Komün
Città di Ancona

  Bayrak 
Ancona
Ülke:  İtalya
Bölge: Marche
İl: Ancona
İdare
 • Belediye Başkanı: Valeria Mancinelli
Yüzölçümü
 • Toplam: 123,71 km²
Rakım: 16 m
Nüfus (30 Nisan 2015)
 • Toplam: 101.300
 • Yoğunluk: 820/km²
Zaman dilimi: UTC+01.00 (OAS)
 • Yaz (YSU): UTC+02.00 (OAYS)
Posta kodu: 60100, 60121-60129, 60131
Alan kodu: 071
Resmî site www.comune.ancona.it
Ancona veya Ankona (İtalyanca: Ancona), İtalya'nin merkezi Marche bölgesinin ve ayni adli Ancona ili merkezi olan Adriyatik Denizi kıyısında (1 Ocak 2016 itibarıyla) 100.861 nüfuslu bir liman kentidir. Ancona, Adriyatik Denizi'nin en büyük ticaret limanıdır ve gemi yapım tersaneleri bulunur.
Demografi

Ancona komününün belediye sınırları içinde nüfusunun 19. ve 20. yüzyıllarda gelişmesi resmi nüfus sayımı sonuçlarına göre şu gösterimde özetlenmiştir:
Kişi
Görülecek turistik yerler

Çok sayıda ve kayda değer Roma Dönemi kalıntıları ve Bizans öğelerinin karıştığı Romanesk Mimarı tarzı Ancona'da yaygındır. Gezilecek yerler arasında şunlar sıralanabilir
Trajan'ın Zafer Taki;
Yunan hac planlı ön ikigen kubbeli S. Ciriaco katedrali (11.-13. yüzyıllar arasında daha eski yapıların kalıntıları üzerine kuruldu);
Orta Çağ'dan kalma kiliseler;
15. yüzyılda inşa edilmiş Tüccarlar Loncası;
Mimar Luigi Vanvitelli'nin yaptığı 18. yüzyıldan kalma Lazaretto;
İlginç bir arkeolojik koleksiyon ile Marche Ulusal Müzesi;
Şehir Güzel Sanatlar Galerisi'sınde bulunan önemli resim sanatı eserleri (Tiziano, Lotto)
Katedral Diocesan Müzesi.
Kardeş şehirler

Ancona şu kentlerle kardeş şehir bağlantısı kurmuştur:
İzmir, Türkiye
Galaţi, Romanya
Split, Hırvatistan
Ribnica, Slovenya
Svolvær, Norveç
Castlebar, İrlanda
Konsolosluklar

Ancona'da şu ülkelerin konsoloslukları bulunmaktadır:
Bulgaristan
Fransa
Hollanda
Meksika
Romanya
Yunanistan
Ünlü erkekler

Ciriaco d'Ancona (Ancona, 1391 - Cremona, 1452) bir arkeolog (arkeoloji kurucusu), insancıl, epigrafi.
Resimler

Ancona Belediye Sarayı
Ancona Trajan'ın Zafer Taki ve Clementino şehir kapısı
Ancona Limanı.
Ancona Limanı
Ancona'da Luigi Vanvitelli yapısı "Lazzaretto (Karantina İstasyonu)"
Ancona Kalesinin giriş galerisi
Ancona. San Ciriaco Katedrali
Ancona San Francesco kilisesi giriş kapısı
Ancona "Teatro delle Müse"
Ancona Marche Millî Arkeoloji Müzesi
AC Ancona futbol kulübü "Stadio Conero" Stadı
Pîrî Reis'in Kitâb-ı Bahriye'sinde Ancona

Ancona limanı panoraması
Kırgızistan Sineması

Kırgızistan sineması, Orta Asya sinemasının bir parçasıdır.
Tipik olarak Rus etkisine sahip ve Rusçadan bariz kalıntılar barındıran Kırgız sinemasında 2007  - 2011 senelerinde her yıl ortalama 2 film vizyona girmiştir.
Tarih

1998 yılında Aktan Abdykalykov'un Beşkempir filmi Kazakistan'ın Almatı kentinde düzenlenen 1. Avrasya Uluslararası Film Festivali'nde En İyi Film Büyük Ödülü'nü kazandı. 2005 yılında 2. Avrasya IFF'de Ernest Abdyzhapparov'un Saratan filmi Jüri Özel Ödülü'nü kazandı. 2008'de 5. Avrasya IFF'de Temir Birnazarov'un Unknown Route filmi Jüri Özel Ödülü'nü; Tina Ibragimov'un Bridge ve Temir Birnazarov'un Debt filmleri Jüri Özel Kısa Film Ödülü'nü; Bolotbek Zhamshiev ise Dünya Sinema Sanatının Gelişmesine Üstün Katkı Ödülü'nü kazandı.
Filmler

| Yıl | Üretilen uzun metrajlı film sayısı |
| --- | --- |
2007: 1
2008: 1
2009: 1
2010: 3
2011: 3
Yönetmenler

Ernest Abdyzhparov
Aktan Abdikalykov
Gennadi Bazarov
Temir Birnazarov
Izya Gershtein
Tina İbrahimov
Bakıt Karagülov
Janysh Kulmambetov
Tolomuş Okeyev
Bolotbek Zhamshiev
Stüdyolar

Kyrgyzfilm
Moskova Knezliği

Moskova Knezliği ya da Moskova Dukalığı, Rusya toprakları içerisinde kurulmuş Moskova merkezli devlettir. Başlangıçta Altın Orda Devleti'ne bağlı olan Moskova Prensliği Vladimir-Suzdal Knezliği'nin halefi olup 1340-1547 yılları arasında hüküm sürmüştür. Çar III. İvan'ın reformları ile knezlik gelişmiş ve Rusya Çarlığı adını almıştır. Çar olarak bilinen ilk hükümdar IV. İvan (Korkunç İvan) olmuştur.
Köken

13. yüzyılda Moğollar, Kiev Rusları'nın topraklarını işgal ettiği sırada Moskova Vladimir-Suzdal Knezliği'nin önemsiz bir ticaret karakoluydu. Moğollar; Moskova'yı 1238'de yakmış, 1293'te yağmalamış olsalar da karakolun uzak ve ormanlık konumu bölgeyi genel olarak Moğol saldırılarına karşı korumuştu. Moskova'nın çevresindeki bir dizi nehir Baltık, Karadeniz ve Kafkaslar'a erişim sağladı.
Moskova devletinin gelişimini sağlayan en önemli nokta ise küçük prensliğin sınırlarını sürekli genişletip zamanla Moskova Nehri havzasının tamamına hükmeden ve 16. yüzyıl Avrupa'sının en büyük devleti (yüzölçümü bakımından) olmasını sağlayan bir dizi prens tarafından yönetilmesiydi. Moskova Knezliği'nin ilk yöneticisi I. Daniel, Vladimir-Suzdal Knezi Aleksandr Nevski'nin en küçük oğluydu. Kolomna'yı alarak ve Pereslavl-Zalesski şehrinin ailesine mirasını güvence altına alarak knezliğini genişletmeye başladı. Daniel'in oğlu Yuriy (ayrıca Georgiy olarak da bilinip 1303-1325 arasında hüküm sürmüştür) bütün Moskova Nehri havzasını kontrol etti ve knezliği Mojaysk'ı alarak batıya doğru genişletti. Daha sonra Rus knezliklerinin bağlı olduğu Altın Orda ile ittifak kurup hanın kız kardeşi ile evlendi. Han, Yuriy'in Novgorod Cumhuriyeti'nin kuzeybatısındaki işlere müdahale etmesine izin veren Vladimir-Suzdal Büyük Dükü unvanında hak iddia etmesine izin verdi.
Yuriy'in vârisi I. İvan (1325-1340 arasında hüküm sürdü) Tatarlarla iş birliği yapıp diğer Rus knezliklerinden kendi adına vergi toplayarak Büyük Dük unvanını korumayı başardı. Bu ilişki özellikle 1327'de Moskova'nın ezelî düşmanı olan Tver'in, hana isyan etmesi üzerine Moskova'nın şehir üzerinde bölgesel üstünlük kazanmasını sağladı. Ayaklanma Suzdal Büyük Düklüğü, Moskova Büyük Düklüğü (Tver ile Vladimir Büyük Dükü unvanı için yarışmakta olan) ve Tatarların ortak kuvvetleri tarafından bastırıldı. İvan, "Kalita" (doğrudan çevirisi "para torbası") takma adının doğruluğunu kanıtladığı gibi Rusya'daki en zengin kişi olarak kabul gördü. Zenginliğini diğer knezliklerden toprak satın almak ve Moskova Kremlini'ndeki taş kiliselerin inşasını finanse etmek için kullandı. 1325'te Ortodoks Başpiskopos Peter (1326'da öldü) ikametgâhını Kiev'den Vladimir'e daha sonra da Moskova'ya taşıyınca knezliğin prestiji daha da arttı.
Dmitri Donskoy

Ana madde: Dmitri Donskoy
İvan'ın vârisleri, yönetimleri altındaki nüfusu ve serveti artırmak için Rus topraklarında yayılmaya devam etti. Bu süreçte ilgi noktaları yine Doğu Slavları ve Ortodoks beldeler olan Litvanya Büyük Dukalığı ile çatıştı. Litvanya Büyük Dükü Algirdas, yine Moskova karşıtı siyaset güden Tver ile ittifak kurdu ve Moskova'ya üç sefer (1368, 1370, 1372) düzenledi. Moskova ve Vilnius (Litvanya Büyük Dukalığı'nın başkenti) arasındaki çekişmenin en önemli nedeni Smolensk şehriydi.
1350'lerde ülke ve kraliyet ailesinde Kara Ölüm baş gösterdi. Dmitri İvanoviç, ebeveynleri öldüğünde henüz dokuz yaşındaydı. Bundan ötürüdür ki Büyük Dük unvanı kendisine değil uzak akrabası Suzdallı Dmitri'nin eline geçti. Etrafı Litvanyalılar ve Müslüman göçebelerle çevrili olan Moskova hükümdarı, Aziz Sergius Radonezh'in manastır reformu nedeniyle nüfuzunda patlama yaşayan Rus Ortodoks Kilisesi ile ittifak kurdu. Başpiskopos Aleksis tarafından eğitilen Dmitri, Ortodoksluğun bir sembolü oldu ve göçebelere karşı savaşan Rus knezliklerini birleştirmeyi başardı. Han'ın otoritesine meydan okudu ve 1380'de Kulikovskaya Muharebesi'nde Mamay'ın komuta ettiği orduyu destansı bir zaferle mağlup etmeyi başardı. Ancak bu zafer kısa vadeli bir fayda sağlamadı; 1382'de Toktamış Han tebaası üzerinde yeniden hüküm sağlamayı umarak Moskova'yı yağmalayıp 24.000 kişiyi öldürdü.
Yine de Dmitri ulusal bir kahraman oldu. Kulikovskaya Muharebesi, Rus halkının, Tatar otoritesine son verme ve bağımsız olma fikrine inanmasını sağladı. 1389'da Han'ın onayını almaya gerek duymadan tahtını oğlu I. Vasili'ye bıraktı.
I. ve II. Vasili

I. Vasili (1389-1425 arasında hüküm sürdü), babasının politikalarını devam ettirdi. Hanlık, Timurlenk tarafından saldırıya uğradıktan sonra hanlığa haraç ödemekten vazgeçse de Edigu'nun 1408'deki Moskova seferinden sonra daha uysal bir politika izledi. Litvanya Büyük Dükü Vytautas'ın tek kızı ile evlendi ve kayınpederi Smolensk'i ilhak ettiğinde dahi onunla çatışmaktan kaçındı. Uzun saltanatının barış dolu yıllarının dikkat çekici tarafı knezliğin kuzeye (1389'da Vologda, Veliki Ustyug ve Perm'in ilhakı) ve doğuya (1392'de Nijni Novgorod'un ve Suzdal'ın ilhakı) doğru genişlemesiydi. Nijni Novgorod, Altın Orda Hanı tarafından Moskova'ya yardımlarından dolayı hediye edildi.
Aziz Sergius'un reformları, papaz Andrei Rublev'in ikonları ve freskleri kültürel bir canlanmayı tetikledi. Aziz Sergius'un öğrencileri tarafından Beloozero ve Solovki de dâhil olmak üzere uzak yerlerde yüzlerce manastır kuruldu. Kültürel işlevlerinin yanı sıra manastırlar, bölgenin ekonomisini kontrol edebilecek büyük topraklara sahipti. Bu manastırlar aslında komşu prenslikler ve cumhuriyetlerde Moskova nüfuzunun karakolları olarak görev yaptılar. Moskova Knezliği'nin genişlemesindeki bir diğer faktör de çevre knezliklerin hanedan çekişmeleriyle boğuştuğu ve gittikçe daha da küçük parçalara ayrıldığı veraset sistemiydi. Moskova Knezliği'nde ise Moskova Hanedanı'nın tek yan kolu olan Kel Vladimir'in soyundan gelenler knezliğe derinden sadıktı. Bu yüzden devlette parçalanma görülmedi.
Barışçıl politika I. Vasili'nin vârisi II. Vasili (1425-1462 arasında hüküm sürdü) ile değişti. Çok geçmeden amcası Yuri Dmitriyeviç, tahtta ve Monomah Kalpağı'nda hak iddia etti. Bir iç karışıklık meydana geldi ve bu durum ülkeyi saltanatı boyunca derinden sarstı. Yuri'nin 1432'de ölümünden sonra iddiaları 1450'lerdeki Büyük Feodal Savaş sırasında oğulları Vasili Kosoy ve Dmitri Şemyaka tarafından sürdürüldü. Her ne kadar birkaç defa Moskova'yı terk etmiş ve 1446'da Kazanlı Uluğ Muhammed tarafından kör edilmiş olsa da tahtını koruyup oğluna devretmeyi başardı. Israrı üzerinde bir piskopos Rus Ortodoks Kilisesi'nin Konstantinopolis Patrikliği'nden bağımsızlığını ifade ederek 1448'de Moskova Başpiskoposu ilan edildi.
III. İvan

14. ve 15. yüzyıllarda knezliğin genişlemesi devlet içerisinde bütünlük sağladı. 15. yüzyıla gelindiğinde Moskova knezleri kendilerini tüm Rus topraklarının sahibi olarak görmeye başladılar. Rurik soyundan bazı prensler yarı bağımsızlıklarını sürdürmeye çalıştı ancak III. İvan (Büyük İvan, 1462-1505 arasında hüküm sürdü) prensleri Moskova'nın askerî, adli ve diplomatik üstünlüğünü tanımaya zorladı.
Moskova, 1480 yılına kadar Rus topraklarının neredeyse tamamını ele geçirmişti; Altın Orda ile yapılan Ugra Nehri Savaşı ile bölgedeki Tatar hükmü resmen son buldu. 16. yüzyılın başlarında 1478'de Novgorod Cumhuriyeti'nin ve 1485'te Tver Knezliği'nin ilhakı ile Rus topraklarında siyasal birlik kuruldu. İvan, Ryazan Knezliği'ni miras yoluyla ülkesine kazandırırken Rostov ve Yaroslavl prenslerine ise zorla boyun eğdirdi. Aynı isimli şehir ve çevresindeki birkaç bölgeden oluşan Pskov Cumhuriyeti bu dönemde bağımsız kalırken İvan'ın oğlu III. Vasili döneminde (1505-1533 arasında hüküm sürdü) ülkeye katıldı.
Tüm Ruslar üzerinde hüküm sağlayan ilk knez olan III. İvan "Tüm Rusların Hükümdarı" olarak çar unvanıyla taç giydi. İvan, kuzeybatısındaki Litvanya Büyük Dukalığı ile Dinyeper ve Donets Nehri havzalarında bulunan Kiev Rusları'ndan arta kalan küçük knezlikleri ele geçirmek için çekişti. Bazı prensliklerin devletlerden birine sığınması, sınır çatışmaları gibi nedenlerle Litvanya ile 1503'e kadar süren savaş sonucunda III. İvan, devleti batıya doğru genişletti. Moskova Knezliği onun yönetimi altında üç katına çıktı.
Çar olarak taç giyen ilk hükümdar III. İvan olsa da Rus çarlarının saltanatı pratikte devletin merkezîleşmesini tamamlayan ilk hükümdar olan IV. İvan (Korkunç İvan) ile başladı.
Göçebelerle İlişkileri

Moskova Knezliği ve göçebeler arasındaki ilişki oldukça karmaşıktı. 13. yüzyılın ilk yirmi yılında Moskova, Saray hanlarına karşı Nogay Han'ın desteğini aldı. 14. yüzyılın başlarında Altın Orda Hanlığı iç istikrarını yeniden sağlayınca bölgedeki durum genellikle 1317'ye kadar hanların lehine olsa da 1322-1327 yılları arasında bölgedeki üstünlüğünü kaybetti. İlerleyen 30 yılda devletler arasındaki ilişkinin iyileşmesi ile Moskova yeterli politik ve ekonomik güce ulaşacak zaman buldu. Bağımsızlık girişimleri 1380'de hana karşı alınan Kulikovskaya Zaferi ile canlandı ancak knezler nispeten daha güçlü bir han olan Toktamış Han'ın otoritesini 1382'deki Moskova yağmasından sonra kabul etmek zorunda kalsa da hanlık Moskova'nın kuzey ve doğu Rus topraklarındaki hâkimiyetini tanıdı. Göçebelerin geleneksel "büyük devletleri parçalara ayrıma ilkesi" bu dönemde işe yaramadı ve dönem hanlığın Moskova'ya olan desteğini kesmesi ile karakterize edildi. Moskova, Tatar hâkimiyetini kuruluşunun ilk yıllarında tanısa da hanlığın artan gücüne rağmen 1374-1380, 1396-1411, 1414-1416 ve 1417-1419 yıllarında hanlığın otoritesine başkaldırdı. Hanlığın Moskova üzerindeki otoritesi Vladimir Büyük Dukalığı'nın Moskova Knezlerine verildiği Dmitri Donskoi döneminde oldukça azalmıştı. Moskova Knezliği hanlığın topraklarından haraç toplamaya başlamıştı ve kuzey Rus bölgelerindeki nüfuzu önü alınamaz bir seviyeye ulaşmıştı. II. Vasili ve III. İvan'ın saltanatı yıllarında knezlikte, yıkılmış Bizans İmparatorluğu'nun vârisi olarak çar olma fikri oturmaya başladıkça knezlik gitgide hanlıktan bağımsız hareket etmeye başladı. Sonunda III. İvan döneminde devlet bağımsızlığını ilan etti.