stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Troya Müzesi
Sergi alanları ve eserler

Troya Müzesi, 3.000 m2 sergi salonuna, 12.750 m2 kapalı alana sahiptir. Sergileme alanlarında Troya kentinin arkeolojik tarihi ve Troya katmanları arasındaki on ayrı kentteki  yaşam, kazılardan çıkan eserler aracılığı ile anlatılır.
Sergilenen eserler arasında büyük boyutta taş lahitlerden, ufak cam iğneler ve altın küpelere kadar farklı nitelik ve ölçeklerde 6 binden fazla arkeolojik buluntu vardır; 41 bine yakın eser ise depolarda yer alır.
Müzenin girişindeki rampada Troya'nın katmanları ziyaretçilere büyük boy fotoğraf ve heykeller, sahne canlandırmaları ile anlatılır.
Müze giriş alanında ziyaretçilere  karşılarına çıkacak kavramlar hakkında ön bilgi vermek amacıyla arkeoloji bilimi, arkeolojik ve arkeometrik tarihleme yöntemleri, neolitik (Cilalı taş), kalkolitik (Bakır), tunç ve demir çağları; höyük, restorasyon, konservasyon gibi terimler çeşitli çizim ve interaktif yöntemlerle aktarılır.
Zemin katta, daha önce Çanakkale Arkeoloji Müzesi‘nde sergilenmekte olan, Troas (Biga Yarımadası) ve çevresini konu alan eserler sergilenir. Bu katta özel aydınlatmalı ayrı bir odada Troya altınları sergilenmektedir. Parion antik kenti kazılarında çıkan bronz amfora zemin kattaki önemli eserlerdendir.
Birinci kat, Troya’nın Tunç Çağı dönemlerine ışık tutar. Şehrin deniz ticaretindeki önemini vurgulamak için bir gemi-vitrin tasarlanmıştır. Kentin Geç Tunç Çağı sonunda savaşla terk edilmesi efektli bir yansıtma ile anlatılır.
İkinci katta şair Homeros'un aktardığı  Troya Savaşı; kahramanları, mekânları; olayları, çanak-çömlek, mermer eserler, sikkeler ve çizimler, maketler, dijital programlarla tanıtılır. Bölgede 1994 yılında bulunan ve Troya Savaşı’nın olaylarını temsil eden Polyksena Lahdi, 1993 yılı Troya kazılarında ortaya çıkarılmış Hadrian Heykeli ile 2012'de Parion antik kenti kazıları sırasında bulunan Trition Heykeli,  bu katta sergilenir.
Müzenin üçüncü katı Doğu Roma Dönemi Troas ve çevresini konu alan metin, harita ve görseller ile bu döneme ait heykel, çanak-çömlek ve yazıtlara ayrılmıştır.
Üçüncü kattaki "Yitik Miras" bölümünde, Troya'dan yurtdışına kaçırılmış eserlerin görselleri bulunur. Ziyaretçiler, müzeden kaçırılan çok uzaklardaki eserlerin görsellerini bir dürbün içerisinden bakarak izleyebilmektedir.
Geçmişi

Müze, Troya antik kentinden çıkarılan ve dünyanın 44 müze ve koleksiyonuna dağılmış eserlerin çıktığı topraklara geri getirilip sergilenmesi için kurulmuştur.
Müzenin projesi 2011'de düzenlenen ulusal mimari proje yarışmasıyla belirlendi. 132 projenin katıldığı Troya Müzesi Ulusal Mimari Proje Yarışması'nda Ömer Selçuk Baz, Okan Bal, Cenk Kurtel, Mehmet Yılmaz, Berrin Yavuz'dan oluşan ekibin projesi oy birliği ile birinci seçildi.
Müze kurulması süreci devam ederken, Troya kazılarından elde edilmiş olan ve kaçak olduğu bilinmeden Pensilvanya Üniversitesi Arkeoloji ve Antropoloji Müzesi (Penn Müzesi) tarafından1966'da satın alınan 24 parça altın takı seti, 1 Eylül 2012'de Türkiye'ye iade edilmiştir.  Bu eserler, Troya Müzesi açılana kadar Ankara'daki Anadolu Medeniyetleri Müzesi’nde teşhir edildi.
Müzenin inşaatına 2013 yılında başlandı. 2015 yılında duran çalışmalar T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın Çanakkale Valiliği koordinasyonu ile ilan ettiği 2018 Troya Yılı kapsamında yeniden başladı.
1980 yılından beri Çanakkale'nin Atatürk Caddesi üzerindeki binasında hizmet veren Çanakkale Arkeoloji Müzesi'ndeki eserler, müze inşaatı bittikte sonra Troya Müzesi'ne taşındı. İstanbul Arkeoloji Müzesi'nden alınan Troya hazine buluntuları ile Kültür ve Turizm Bakanlığı'ın girişimleri ileABD'deki Penn Müzesi'nin iade ettiği Troya buluntusu takı seti de Troya Müzesi'nde sergilenmeye başladı.
10 Ekim 2018'de ziyarete açılan müzenin, resmî açılışı 18 Mart 2019'da gerçekleşti
Time dergisi 2019 yılı Ağustos ayında Troya Müzesi'ne "Dünyada Görülmesi Gereken 100 Yer" listesinde yer verdi. Müze, Avrupa Konseyi'ne bağlı Avrupa Müze Forumu (European Museum Forum) tarafından verilmekte olan Avrupa Yılın Müzesi Ödülü'ne 2020 yılı için aday oldu; Özel Takdir Ödülü'ne değer görüldü.
Müze binası

Müze binası dışarıdan bakıldığında topraktaki bir yarıktan yükselen, peyzaj içerisine oturtulmuş dev bir buluntu olarak algılanan bir bina olarak tasarlanmıştır. Paslanmış metal (korten) kaplı olan yapı, zemin artı üç kattan oluşur. Dışarıdan algılanmayan yeraltındaki katında konferans salonu, satış birimleri, atölye, depo gibi müzenin destek işlevlerine ilişkin mekânlar bulunur.
Sergi yapısı yer altındaki katın üzerinde 32x32 metre boyutlarında kare planlı bir obje şeklinde yükselir. Müzenin başlangıç ve bitiş noktaları tam üst üste konumlanır. Katlar arasında merdiven bulunmaz, farklı katlara 480 metre uzunluğunda bir rampa ile ulaşılır. Müze ziyareti rampadan aşağı inerek başlar. Rampanın duvarlarında bulunan nişlerde Troya’nın farklı katmanları; mezar taşları, büyük boy heykeller, sahne canlandırmaları ve büyük boy fotoğraflarla anlatılır. Yapının çatısında seyir terası bulunur. Kaplı olduğu malzemenin paslanmasından dolayı müzenin rengi her yıl değişir.
Müzede malzeme deposu veya laboratuvar gibi alanlar, küp biçimli odalarda ziyaretçiler tarafından arkeologların çalışma süreçlerini görmesine izin verecek şekilde saydam olarak tasarlanmıştır.
Ödülleri

2020 Atraction Star Awards "En Başarılı Müze"
2020- Avrupa Müze Forumu (EMF) Avrupa Yılın Müzesi Ödülleri -Özel Teşekkür 2021
2020/2021 "Avrupa Müze Akademisi Özel Ödülü
2021 Homeros Bilim Kültür ve Sanat Ödülü
2021 Museums In Short Ödülü
Travellers Choice 2022
Travellers Choice 2023
Galeri

Assos Batı Nekropolü mezar buluntusu Müzisyenler grubu
Altın kolye
Kadeh
Luvi mührü
Lahit detayı
Triton heykeli
Hadrian Heykeli, müzenin ikinci katındaki önemli eserlerdendir.
Polyksena Lahdi'nin bir yüzünde  Troya Savaşı'nda Polyksena'nın kurban edilişi betimlenir.
Penn Müzesi tarafından iade edilen altın takılardan
İç mekan
Rampadan yukarı yönde bakış
Revan Köşkü

Revan Köşkü
Revan Köşkü
Revan Köşkü, İstanbul'daki Topkapı Sarayı'ndaki köşklerden birisidir. Kutsal emanetler bölümünün yanındadır, dördüncü avlunun içindedir. Sultan IV. Murat tarafından 1635 yılında, Revan zaferinden sonra yaptırılmıştır. Bu eseri Mimar Kasım Ağa yapmıştır. Köşk, sultanların sarıkları burada saklandığı için Sarık Odası adıyla da anılmıştır.
Revan Köşkünün sekiz cephesi vardır. Ortam aydınlatmasına özel önem verilmiştir. Üst pencereler çok zarif vitraylarla süslenmiştir. Pencere kapakları da sedef kakma usulü ile süslenmiştir. Kubbesi altın yaldızla işlidir. Kubbe kenarında, tavan nakışları deri üzerine yapılmıştır.
Alay Han

| --- | --- |


Eski ad(lar): Pervane Ribatı
Genel bilgiler
Tür: Kervansaray
Konum: Aksaray
Koordinatlar: 38°31′07″K 34°21′16″D﻿ / ﻿38.51861°K 34.35444°D﻿ / 38.51861; 34.35444
Başlama: 1219
Tamamlanma: 1236

Alay Han, 13. yüzyıl Anadolu Selçuklu dönemine ait kervansaraydır.
Aksaray'a 34 kilometre uzaklıkta bulunan han, eğimli arazi üzerinde yaklaşık 2 bin metrekarelik bir alana inşa edilmiştir. Anadolu'da yapılan ilk kervansaray olma özelliğini taşır. 2. Kılıçarslan tarafından yaptırılmıştır.
Halen turistik amaçlı olarak kullanılmaktadır. Selçuklular döneminde buraya Pervane Ribatı denmiştir. Alay Han ismi muhtemelen yakında bulunan köyden dolayı daha sonradan verilmiştir.
Alay Han'da 2008 yılında restorasyon çalışmaları başlatıldı. Bu çalışmaların bitmesinin ardından hanın turizme açılması planlanıyor.
Manastır Mescidi

| --- | --- |


Temel bilgiler
Konum: Şehremini, Fatih, İstanbul, Türkiye
Koordinatlar: 41°01′03″K 28°55′42″D﻿ / ﻿41.01750°K 28.92833°D﻿ / 41.01750; 28.92833
İnanç: İslam
Durum: İbadete açık
Özellikler
Minare sayısı: yok
Mustafa Çavuş Mescidi, eskiden Azize Menodora, Metrodora ve Nimfodora şehitleri Manastırı (Yunanca: Μονῆ τῶν Άγίων Μηνοδώρας, Μητροδώρας καὶ Νυμφοδώρας Moní tón Ágíon Minodóras, Mitrodóras kaí Nymfodóras), Kyra Martha Manastırı (Μονῆ τἠς Κυράς Μάρθας Moní tis Kyrás Márthas) olarak da bilinir. İstanbul'un Fatih ilçesi Millet Caddesi üzerinde İETT Garajı yanında bulunan ve İstanbul'un Fethinden hemen sonra dönemin askerlerinden Mustafa Çavuş tarafından camiye çevrilmiş Ortodoks kilisesidir.
Sonradan eklenen tahta minaresi günümüzde mevcut değildir. Minber ve kürsüsü ahşap, çatısı kiremitle örtülüdür.
Galeri

Apsisli doğu kenarı
Siirt Havalimanı

Siirt Havalimanı (IATA: SXZ ICAO: LTCL) 1998'de hizmete girmiştir. 1100 m² 'lik bir terminal binasına sahip olan havaalanı, yalnızca iç hat uçuşlarına açıktır. 2020 yılı itibarıyla yalnızca İstanbul-Siirt-İstanbul ve Ankara-Siirt-Ankara hatları için hizmet vermektedir.
Hava Yolları ve Uçuş Noktaları

| Hava Yolları | Uçuş Noktaları |
| --- | --- |
Türk Hava Yolları: İstanbul Havalimanı
AnadoluJet: Ankara Esenboğa Havalimanı
İstatistikler

| Yıl (ay) | İç Hatlar |  % değişim | Dış Hatlar |  % değişim | Toplam |  % değişim |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2023 | 62.719 |  %23 |  |  | 62.719 |  %23 |
| 2022 | 50.918 |  %13 |  |  | 50.918 |  %13 |
| 2021 | 45.929 |  %37 |  |  | 45.929 |  %37 |
| 2020 | 33.568 |  %3 |  |  | 33.568 |  %3 |
| 2019 | 34.718 |  |  |  | 34.718 |  |
2018: 
| 2017 | 22.684 |  %77 |  |  | 22.684 |  %77 |
| 2016 | 97.912 |  %47 |  |  | 97.912 |  %47 |
| 2015 | 66.753 |  %242 |  |  | 66.753 |  %242 |
| 2014 | 19.526 |  %16 |  |  | 19.526 |  %16 |
| 2013 | 16.896 |  %50 |  |  | 16.896 |  %50 |
| 2012 | 33.740 |  %7 |  |  | 33.740 |  %7 |
| 2011 | 31.420 |  %3.253 |  |  | 31.420 |  %3.253 |
| 2010 | 937 |  |  |  | 937 |  |
2009: 
| 2008 | 12.581 |  %12 |  |  | 12.581 |  %12 |
| 2007 | 14.278 |  |  |  | 14.278 |  |
Çukuriçi Höyüğü

| --- | --- |


Konum: Selçuk, İzmir, Türkiye
Tür: Höyük
Sit ayrıntıları
 
 UNESCO Dünya Mirası
Tür: Kültürel
Kriter: iii, iv, vi
Belirleme: 2015 (39. oturum)
Parçası: Efes
Referans no.: 1018
Ülke:  Türkiye
Bölge: Avrupa ve Kuzey Amerika
 
 
Çukuriçi Höyüğü, İzmir ilinin güneyinde, Selçuk ilçesinin 1 km güneyinde, Efes antik kentinin hemen güneydoğusunda yer alan bir höyüktür. Kentin Magnesia kapısından 500 metre mesafede, antik Smyrna olarak adlandırılan günümüzde Çukuriçi Mevkii olarak bilen yerdedir. Höyük'ün yanından Derbent Deresi akmaktadır. Selçuk – Aydın karayolunun Efes ayrımından sonra, karayolunun 100 metre batısındadır. Höyüğün adının Apasas olduğu ileri sürülmekle birlikte kazı ekibince bölgenin adı verilmiştir. Yerleşmenin MÖ 3. binyılda deniz kenarında olduğu hem jeomorfologlarca yapılan araştırmalarda, hem de kazılardaki çok sayıdaki deniz kabuğu buluntusuna dayanılarak ileri sürülmektedir. Tepe, günümüzde bile son derece verimli bir ovada yer almaktadır.
Kazılar

Höyük, 3 Nisan 1995 tarihinde Efes Müzesi araştırmacıları tarafından mandalina bahçesinde yapılacak bir tesviye çalışmasını kontrole gittiklerinde, bir rastlantı sonucu tespit edilmiştir. Aynı yıl ve bir sonraki yıl Efes Müzesi arkeologlarından Adil Evren ve Cengiz İçten başkanlığında kurtarma kazıları yapılmıştır. Parasal sınırlılıklar yüzünden ancak bir metre derinlikte kazı yapılabilmiştir. 1996 yılında Adil Evren başkanlığında yapılan kazı çalışmaları sırasında, höyüğün kuzey yönünde iki açma açılmış ve bu açmalarda çok önemli buluntulara ulaşılmıştır. 3  nolu açma da kuzey güney doğrultuda taş örgü duvarlar, kerpiç kalıntılar, yangın izleri, taş balta,ağırşak ve bronz iğneler bulunmuştur. Höyüğün tamamında bulunan obsidiyen ve sileksler bu açmalarda da bol miktarda ele geçirilmiştir. Ayrıca, bulunan çok sayıdaki seramik parçası açkılı ve açkısız olmak üzere elde yapılmış ve oldukça kaba hamur içermektedir. Sokma ve kazıma tekniğinde bezekli olan bu kap parçaları hâlen Efes Müzesi'nde korunmaktadır. 4 nolu açmada bulunan seramik parçaları (birinde kemik bulunmaktaydı), çakıl taşları, deniz kabuklu fosilleri, kemik perdahlama aletleri höyüğün günümüze kadar bulunan en önemli buluntuları arasında yerini almaktadır. Bu konu ile ilgili makale Arkeoloji ve Sanat Dergisi'nde (1999, s.92) yayınlanmıştır.
Kazı çalışmaları 2006 yılında yeniden başlatılmıştır. Bu çalışmalar Efes civarının prehistoryasını araştırmaya yönelen ilk sistematik çalışmalardır. Bu bağlanma Efes Müzesi'nce 1995 yılında yapılan kazılar, Efes bölgesi prehistoryası araştırmalarına önayak olmuştur. İkici dönem kazılar, Avusturya Arkeoloji Enstitüsü'nün Efes ve civarı çalışmalarında yer alan Sabine Landstatter başkanlığında Avusturyalı bir ekiple sürdürülmektedir. Çalışmalar esas olarak Avusturya Bilim Fonu (FWF 16 Temmuz 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.) tarafından finanse edilmektedir. Amaçlar, yerleşimin arkeolojik olarak ortaya çıkarılması, iskan dönemlerinin belirlenmesi ve Efes Bölgesi prehistoryasına ilişkin olarak bir kavrayış oluşturmasıdır. Çalışmalarda arkeolojinin yanı sıra arkeozooloji, arkeobotanik, jeoloji ve jeofizik, metalurji, mineroloji ve petrografi gibi analiz yöntemlerinden yararlanılması hedeflenmiştir. Projenin 2016 yılına kadar sürdürülmesi planlanmaktadır. Kazı çalışmaları bir yandan bölgenin uygarlık tarihini biraz daha geriye çekerken diğer yandan Kalkolitik – Tunç Çağı geçişi hakkında önemli veriler sağlamaktadır. Kazıların daha dar alandaki önemi de antik Efes kentinin tarihini 4 binyıl daha geriye çekmesidir.
Tabakalanma

Yüzeyde kesin olmamakla birlikte Geç Neolitik Çağ buluntuları ele geçmiştir. Kazılarda ise Erken Tunç Çağı ve Geç Kalkolitik Çağ - MÖ 2. binyılın ikinci yarısı malzemesi ele geçmiştir. Buna göre birkaç tabakalı bir yerleşme görünümündedir.
Buluntular

Erken Tunç Çağı mimarisine ilişkin olarak taş temelli kerpiç duvar parçalarından ve ocak tabanı izlerinden başkaca bir buluntu ortaya çıkmamıştır. Efes kazı ekibi 2008 yılında tepenin tüm yüzeyinde ve çevresinde jeomanyetik ve jeoradar araştırmaları yapılmış, MÖ 3. binyıl başlarına ait olduğu düşünülen evler belirlenmiştir.
Kazı başkanının değerlendirmesiyle MÖ 3. binyıl başlarına ait olmak üzere el yapımı, ince cidarlı mahmuzlu kap ile aynı binyılın ortalarına tarihlenen devetüyü hamurlu, koyu devetüyü yüzey renkli ve açkılı testi bulunmuştur. Genelde el yapımı olan ilmek delikli, askı kulplu parçalar da vardır.
Hem yüzeyde hem de kazılarda çok sayıda obsidiyen ve çakmak taşı yonga, dilgi ve artıklar ele geçmiştir. Bu buluntular yoğun bir yontmataş endüstrisinin varlığını göstermektedir.
Diğer buluntular arasında, yüzeyde ele geçtikleri için kazı başkanlarınca tarihlendirilmekten kaçınılan pişmiş toprak ağırşaklar, kemik aletler, yassı taş balta ve tunç yassı balta gibi parçalar bulunmaktadır.
Yerleşme sakinlerinin teknolojik bir ustalık geliştirdikleri, diğer buluntular bir yana, yüksek kalitede çanak çömlekleriyle, yontmataş kaplarıyla ve obsidiyen aletleriyle ortaya konulmaktadır.
Çalışmalarda ortaya çıkarılan buluntular, esas olarak 2010 yılından itibaren Selçuk Müzesi'nde sergilenmektedir.
Değerlendirme ve tarihlendirme

Çukuriçi Höyüğü'nün bölgenin en eski yerleşmelerinden biri olduğu kesin görülmektedir. Yerleşmede Yakındoğu ölçü birimlerinin kullanılmış olması, Melos Adası kökenli obsidiyenin işlenmesi gibi bulgular, Höyük'ün geniş bir ticaret ağı içinde oluğu yönünde değerlendirilmektedir. Diğer yandan maden işlemede kullanıldığı düşünülen ocakların ve döküm kalıplarının varlığı da bu değerlendirmeyi desteklemektedir. Gelişkin bir metalurjiye işaret eden buluntular, dikkati çekecek kadar çok sayıda maden ergitme ocağı, metalürjide kullanılan aletler, bakırdan yapılma ürünler ve düşük kalitede bakır cevheri parçalarıdır. Bu buluntular yerleşmenin önemli bir metalürji merkezi olduğunu göstermektedir. Bunun için, böylesi bir merkezin gerektirdiği yeterli hammadde sağlamanın karmaşık yapısına ve metalürji ürünlerinin kullanımı için de bir takas sistemine, hepsinden önemlisi standartlaşmış üretim yapısına sahip olması gerekmektedir. Ham madde kaynakları yönünden, İzmir – Aydın bölgesi jeolojik olarak iyi araştırılmış ve belgelenmiş bir bölgedir. Bu nedenle Çukuriçi'nin yakın çevresinde, hemen güneyinden başlamak üzere doğu ve kuzeybatısında bakır, çinko ve gümüş yataklarının olduğu bilinmektedir. Bununla yetinilmeyip Efes Bölgesi ve açılımlarında maden yataklarının tespiti için 2011 yılından başlayarak yüzey çalışmaları yapılmıştır.
Antik Efes'in liman kentinde MÖ 1050 yıllarında Yunanistan'dan gelen göçmenlerin de yaşamaya başladığı, yerleşmenin MÖ 560 yılında Artemis Tapınağı çevresine taşındığı bilinmektedir. Efes'in en eski yerleşimlerinden biri olduğu öne sürülen Ayasuluk Tepesi MÖ 3. binyılda kurulduğu düşünülürse Çukuriçi Höyüğü'nün ve aynı türde buluntu veren Arvalya Höyük'le birlikte Efes'in yerli halkının geçmişini oluşturduğu anlaşılmaktadır.
Sürdürülen çalışmalar Höyük'te günümüzden 8 bin yıl öncesinden (MÖ 6000 civarı) MÖ 2500 dolaylarına kadar yerleşim olduğunu göstermiştir. Dört bin yıla yakın bir süre iskan edilen yerleşmenin bu sürenin sonunda henüz bilinmeyen bir nedenle terk edildiği anlaşılmaktadır.
Kazı alanı
Kızkalesi, Erdemli

Tarihî yapı için Kız Kalesi sayfasına bakınız.
| Kızkalesi |
| --- | --- |
Mahalle
Kızkalesi’nin simgesi
Mahallenin haritadaki yeri
 Mersin'in Türkiye'deki konumu
KızkalesiKızkalesi'nin Mersin'deki konumu
Koordinatlar: 36°27′38″N 34°08′42″E﻿ / ﻿36.4606°K 34.145°D﻿ / 36.4606; 34.145
Ülke:  Türkiye
İl: Mersin
İlçe: Erdemli
Coğrafi bölge: Akdeniz Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2020): 1.619
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 324
İl plaka kodu: 33
Posta kodu: 33790
Kıyıdan görünümü.
Kızkalesi, Mersin ili Erdemli ilçesine bağlı bir mahalledir. Yerleşime adını veren tarihi Kız Kalesi mahalle sınırları içerisindedir.
Tarihçe

2 Kasım 1991 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.
Coğrafya

Erdemli'nin önemli turizm merkezi olan Erdemli'ye 23 km, Mersin'e 60 km mesafededir.
Ekonomi

Kasabada halk geçimini tarım ve turizmden sağlamaktadır.
İklim

Kızkalesi'nde Akdeniz iklimi hüküm sürer.
Opisthothelae

Opisthothelae, örümceklerin büyük bir alt sınıfıdır ve iki ana infra takıma ayrılır: Mygalomorphae (tarantulalar ve akrabaları) ve Araneomorphae (diğer tüm modern örümcekler). Bu sınıflandırma, örümceklerin evrimsel ilişkilerini ve farklılıklarını yansıtır.
Tanım ve özellikler

Opisthothelae alt sınıfı, örümceklerin vücut yapısı ve özellikle ağ bezleriyle diğer alt sınıflardan ayrılır. Bu gruptaki örümcekler, gelişmiş ağ yapma yeteneklerine sahiptir ve özellikle avlarını yakalamada karmaşık ağ sistemleri kullanırlar.
Sınıflandırma

Opisthothelae, iki ana infra takıma ayrılır:
Mygalomorphae – Bu grup, tarantulalar, tuzak kapaklı örümcekler ve diğer büyük, uzun ömürlü örümcekleri içerir. Genellikle kalın ve güçlü çenelere sahiptirler.
Araneomorphae – Daha geniş bir çeşitliliğe sahip olan bu grup, çoğu modern örümceği içerir. Araneomorphae örümcekleri, dişlerinin birbirine geçiş yapabilmesi özelliğiyle bilinir ve çeşitli ağ yapılarıyla karmaşık avlanma davranışları sergiler.
Evrimsel önem

Opisthothelae, örümceklerin evriminde önemli bir adımı temsil eder. Bu grup, modern örümceklerin gelişiminde temel bir dal olarak kabul edilir ve ağ yapma davranışlarında çeşitliliğe sahiptir. Ayrıca, Opisthothelae üyelerinin bazıları yer altı yaşamına uyum sağlarken diğerleri avlanmak için karmaşık ağlar geliştirmiştir.
Ekolojik rol

Bu alt sınıftaki örümcekler, ekosistemlerde önemli bir rol oynar. Opisthothelae üyeleri, böcek popülasyonlarının kontrolünde etkilidir ve doğal biyolojik mücadele aracıdır. Araneomorphae ve Mygalomorphae türleri, farklı yaşam alanlarında ekolojik dengeyi sağlamakta kritik görevler üstlenirler.
Poincaré hipotezi

| Poincaré varsayımı |
| --- | --- |
Bir tıkız 2-boyutlu yüzey sınır olmaksızın, her ilmek sürekli olarak bir noktaya sıkıştırılabiliyorsa, topolojik olarak homeomorfik bir 2-küreye benzer. Poincaré varsayımı aynı durumun 3 boyutlu uzaylar için de geçerli olduğunu ileri sürer.
Alan: Geometrik topoloji
Varsayan: Henri Poincaré
Varsayılma zamanı: 1904
İlk kanıtlayan: Grigori Perelman
İlk kanıtlanma zamanı: 2002
İma eden: Geometrizasyon varsayımı Zeeman varsayımı
Genelleştirmeler: Genelleştirilmiş Poincaré varsayımı
Topolojide Poincaré hipotezi, Fransız matematikçi, fizikçi ve filozof Henri Poincaré'nin 1904 yılında ortaya attığı teoremdir.
Bu teoreme göre tıkız, kenarı olmayan, deliği olmayan (basit bağlantılı) üç boyutlu bir çok katlı, yalnızca üç boyutlu bir küre olabilir.
Poincaré hipotezi, her noktası çevresinde yerel olarak üç boyutlu Öklit uzayına benzeyen topolojik uzaylara ilişkin bir önerme ifade etmektedir. Kenarsız (bir çemberin kenarı yoktur) ancak tıkız (ucu bucağı olan) böyle bir uzay düşünelim. Eğer bu uzayın içine atılmış her çember uzayın içinde kalarak bir noktaya büzülebiliyorsa (deliği yoksa), Poincaré hipotezine göre bu uzay dört boyutlu Öklit uzayında yatan üç boyutlu bir küre olmalıdır. Deliği olmayan bir uzay iki boyutlu şu basit örnekle canlandırılabilir: bir elmanın kabuğuna gerilmiş paket lastiği, lastiği koparmadan ya da kabuğu parçalamadan kabuk üstündeki bir noktaya büzülebilir, ancak ortası delik bir simitte bu olanaklı değildir, delik var oldukça bazı lastikler simit yüzeyinde kalarak bir noktaya büzülemez.
Bu hipotezin ispatıyla evrenin oluşumu, açık evrenin geleceği, evrenin içindeki mevcut uzay zaman dokusundaki görülemeyen madde olan karanlık maddenin evrenin genişlemesi üzerindeki etkileri konularında pek çok yeni teori ve varsayım geliştirilecektir.
Kapalı iki boyutlu yüzeyler üzerindeki her bir çevrim tek bir noktaya büzüşebiliyorsa, bu yüzey küredir. Poincare hipotezii aynı durumun üç boyutta da geçerli olduğunu iddia eder.
Renkli çevrimlerin hiçbiri yüzeyden ayrılmadan bir noktaya büzüşemez.
Çözümü

Matematikçileri yaklaşık bir asır boyunca uğraştıran bu problem 44 yaşındaki Rus matematikçi Grigori Perelman tarafından çözülerek 2002-2003 yıllarında çizimler hâlinde kamuoyuna sunuldu. O zamandan bu yana çeşitli önemli matematik heyetleri tarafından, 2006 yılında da resmî olarak doğruluğu tasdik edildi. 18 Mart 2010 tarihinde kendisine Milenyum Ödülü verildi.
Topolojinin en büyük problemlerinden biri olan Poincaré hipotezi, ödüllü Yedi Milenyum Problemi'nden birisiydi ve bugüne kadar çözülen ilk problem oldu. Clay Matematik Enstitüsü ilk doğru çözüme 1 milyon dolar vadetmişti ancak Perelman ödülü kabul etmedi. Perelman bu çözüm nedeniyle Fields Ödülü'ne de layık görüldü ancak reddetti.
Grigori Perelman Berkeley'de.
Misis

| --- | --- |
Mopsuestia
Diğer adı: Misis
Konum:  Adana
Tarihçe
Kurucu: Truvalı Mopsus
Kuruluş: MÖ.5000 - MÖ.6000
Devir(ler): Neolitik Çağ-(Cilalı Taş Devri), Demir Çağı
Kültür(ler): Helenistik Dönem,Roma Dönemi, Selçuklu, Osmanlı İmparatorluğu
Bağlı olduğu: Hitit, Asur, Makedonya
Sit ayrıntıları
Buluntu(lar): Kervansaray, değirmen, antik mutfak, su kanalı, misis köprüsü, bazilika, mozaik taban döşemeleri, sur, hamam
Kazı tarihleri: 1956 - 1958
Arkeologlar: Prof. Dr. Theodor Helmuth Bosser
Durum: Restore
Kamusal erişim: Açık
 Tarihi İpek Yolu üzerinde
Misis (Mopsuestia), Ceyhan Nehri kenarında, tarihi İpek Yolu üzerinde kurulu bir antik şehir.
MOPSUESTIA
Adana'ya 27 km uzaklıktaki şehir, Yüreğir ilçesi Yakapınar beldesi sınırları içindedir. Tarih boyunca Kilikya yöresinin önemli bir yerleşimi olmuştur. Kentin ortasından geçen Ceyhan Nehri üzerindeki Misis Köprüsü'nün Lokman Hekim’in ölümsüzlük iksiri reçetesini rüzgâra kaptırdığı yer olduğuna inanılır. "Ölümsüzlük kenti" olarak anılır.
Adı

Yerleşimin adı Eskiçağ kaynaklarında Mopsuestia, Bizans kaynaklarında Mopsuesta Mamistra (Mamista, Mampsista, Malmistra), Arapça Massisa (el-Mısısa, Maslsa), Süryanice'de Masista ve Türkçe Misis olarak anılır.