stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Anton Çehov
Hayatı > Yalta

1897 yılının mart ayında Çehov, Moskova'yı ziyaret ederken akciğerlerden büyük bir kanama geçirmiştir. Büyük zorluklarla bir kliniğe girmek için ikna edildi ve burada doktorlar akciğerlerinin üst kısmında tüberküloz teşhisi koymuş ve yaşam tarzlarında bir değişiklik tavsiye etmiştir.
1898'de babasının ölümünden sonra, Çehov Yalta'nın eteklerinde bir arsa almış ve burada bir sonraki yıl annesi ve kız kardeşiyle birlikte taşındığı bir villa yapmıştır. Ağaç ve çiçek dikmiş, köpek ve turna beslemiştir. Ayrıca Lev Tolstoy ve Maksim Gorki gibi kişileri ağırlamıştır. Her zaman Moskova için "sıcak Sibirya" yı terk etmek ya da yurt dışı gezileri yapmak Çehov'a iyi gelmiştir. Yalta'da Sanat Tiyatrosu için iki oyun daha tamamlamıştır ve "daha önce krep yediğim şekilde" yazdığı günlerden daha büyük zorluklarla besleniyordu. Üç Kızkardeş ve Vişne Bahçesi, her biri bir yılını aldı.
25 Mayıs 1901'de Çehov, Olga Knipper'la sessizce evlendi. Knipperr, Çehov'un Martı'nın provalarında tanıştığı Nemirovich-Danchenko'nun bir zamanlar sevgilisiydi ve vesayeti altındaydı. Bu ana kadar "Rusya'nın en zorlu edebi bekârı" olarak bilinen Çehov. ilişki kurmayı es geçmiş ve ilişki yerine genelevlere gitmeyi tercih etmiştir. Suvorin'e yazdığı bir mektupta şunları dile getirmiştir:
"Eğer istiyorsan muhakkak evleneceğim. Ama bu şartlarda her şey şimdiye kadar olduğu gibi olmalı. Ben taşrada yaşarken o, Moskova'da yaşamalı ve onu görmeye gideceğim... Mükemmel bir koca olmaya söz veriyorum ama bana, ay gibi her gün gökyüzümde görünmeyecek bir kadın ver.
Mektup, Çehov'un Olga'yla olan evliliğiyle ilgili isabetli bir tahmin oluşturmuştur: Çehov, Yalta'da yaşarken Olga, oyunculuk kariyerine devam etmek için Moskova'da yaşamıştır. 1902'de Olga düşük yaptı ve Donald Rayfield, çiftin mektuplarına dayanarak Çehov ve Olga'nın birbirinden ayrı kaldı dönemde gebeliğin ortaya çıkmış olabileceğine dair kanıt sunmuştur fakat Rus bilim insanları bu iddiayı reddetmişlerdir. Bu uzun mesafeli evliliğin edebi mirası, tiyatro tarihinin mücevherlerini koruyan bir yazışmadır ve buna Stanislavski'nin yönetmenlik yöntemleri hakkında paylaşılan şikayetlerle Çehov'un yazdığı oyunlarında Olga'ya performansı hakkında tavsiyelerde bulunması dahildir.
Çehov, Yalta'da oldu dönemde en ünlü öykülerinden birini yazmıştır: "Küçük Köpekli Kadın" ve bu öyküde ilk bakışta, alaycı evli bir erkekle Yalta'da tatil yaparken bir araya gelen mutsuz bir evli kadın arasında geçici bir ilişki ele alınmaktadır. İkisi de bu tanışmadan kalıcı bir şey beklemez. Beklenmedik şekilde ikili arasında yavaş yavaş derin bir aşk filizlenir. Öykü derinden aşık olmanın bir sonucu olarak hayal kırıklığına uğramış erkek kahramanın yaşadığı iç dönüşüm ile ya ailelerinden ya da birbirlerinden ayrılmak suretiyle meseleyi çözememelerini ustaca işlemiştir.
Hayatı > Ölümü

Mayıs 1904'te Çehov'un tüberkülozu ölümcül derecede ilerlemiştir. Mihail Çehov, "Çehov'u gören herkes sonun çok uzak olmadığını gizlice düşündüğünü ve sona yaklaştığında [Çehov'un] bunu fark ettiğini" dile getirmiştir. 3 Haziran'da Kara Orman'daki Alman kaplıca şehri Badenweiler'e gitmek Olga ile yola çıkmış ve buradan kız kardeşi Masha'ya görünürde neşeli mektuplar yazmıştır ve mektuplarında çevreyle yiyecekler hakkında bilgiler vermiş ayrıca sağlığının daha iyiye gittiğine annesiyle kız kardeşini inandırmıştır. Son mektubunda ise Alman kadınlarının giyiniş şeklinden yakınmıştır.
Çehov'un ölümü "edebi tarihin en önemli sanatsal yapıt"larından biri haline gelmiş ve özellikle de Raymond Carver'ın "Errand" kısa öyküsü olmak üzere birçok kez kurgulanmış, süslenmiş ve tekrar anlatılmıştır. 1908'de, Olga kocasının son anlarını şöyle dile getirmiştir:
"Anton olağandışı bir şekilde oturdu ve yüksek sesle ve açıkça söyledi (neredeyse hiç Almanca bilmese de): Ich sterbe ("Ölüyorum"). Doktor onu sakinleştirdi, bir şırınga aldı, ona bir kâfur iğnesi yaptı ve şampanya sipariş etti. Anton dolu bir bardak aldı, inceledi, bana gülümsedi ve şöyle dedi: "Şampanya içmem üzerinden çok zaman geçti." Şampanyayı bitirdi ve sol tarafına sessizce uzandı ve ona doğru koşarak yatağa eğilip ona seslenecek vaktim oldu ama nefes almayı bırakmıştı ve çocuklar gibi huzur içinde uyuyordu."
Çehov'un naaşı, istiridye için kullanılan bir soğutulmuş demiryolu aracıyla Moskova'ya taşındı ve bu detay Gorki'yi rahatsız etmiştir. Binlerce yas tutanlardan bazıları yanlışlıkla bir askerî grup eşliğinde General Keller'ın cenaze törenini takip etmiştir. Çehov, Novodeviçi Mezarlığı'ndaki babasının yanında gömülmüştür.
Eserleri

Tütünün Zararları (О вреде табака; 1886, 1902)
Kuğunun Şarkısı (Лебединая песня, 1887)
İvanov (Иванов, 1887)
Ayı (Медведь: Шутка в одном действии, 1888)
Bir Evlenme Teklifi (Предложение, c. 1888-1889)-one act
A Tragedian in Spite of Himself ya da A Reluctant Tragic Hero (Трагик поневоле, 1889)
Düğün (Свадьба, 1889)-one act
Tatyana Repina (Татьяна Репина, 1889)
The Wood Demon (Леший, 1889)
The Festivities (Юбилей, 1891)
Martı (Чайка, 1896)
Vanya Dayı (Дядя Ваня, 1899-1900)
Üç Kızkardeş (Три сестры, 1901)
Vişne Bahçesi (Вишнёвый сад, 1904
Anayol Kıyısında (1884).
Altıncı Koğuş (1892)
Yeni Bulunmuş Hikayeler
Kürdistan Bölgesel Yönetimi Parlamentosu

| Kürdistan Bölgesel Yönetimi Parlamentosu  برلمان كردستان  پەرلەمانی كوردستان> Tür |
| --- | --- |
Tür: Tek meclislilik 
Tarih
Kuruluş: 1992
Başkanlık
Meclis Başkanı: Revaz Faik, (KYB)  11 Temmuz 2019 tarihinden beri 
Yapı
Sandalye: 100
Current Structure of the Kurdish Regional Assembly
Siyasi gruplar:    KDP (39)    KYB (23)    YNH (15)    KİG (7)    MDH (4)    KAG (3)    HC (2)    KBK (1)    DH (1)    HK (3)    TK (2) 
Seçimler
Son seçim: 20 Ekim 2024
Sonraki seçim: Ekim 2029
Toplantı yeri

Kürdistan Bölgesel Yönetimi Parlamento Binası
Website
Resmi web sitesi
Kürdistan Bölgesel Yönetimi Parlamentosu (Kürtçe: پەرلەمانی كوردستان veya sadece Perleman, Arapça: المجلس الوطني لكوردستان) veya Kürdistan Parlamentosu, Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nin parlamentosudur.
Şu anda Kürdistan Bölgesel Hükûmeti tarafından yönetilen Kürdistan Bölgesi vilayetlerinin sakinleri tarafından dört yılda bir seçilen çeşitli partilerin, listelerin veya listelerin temsilcilerinden oluşur.
Parlamento, 5 sandalyenin Kürdistan Bölgesi'ndeki Kürt olmayan azınlık topluluklarına ayrıldığı 100 üyeli tek meclisli bir yapıdır. Kürdistan Parlamento binası Kürdistan Bölgesi'nin fiili başkenti Erbil'de bulunmaktadır.
| g t  Kürdistan Bölgesel Yönetimi konuları |
| --- | --- | --- |
| Semboller |  Bayrak  Ulusal marş  |  |
| İller |  Erbil  Dohuk  Süleymaniye  Halepçe  |  |
| Siyaset |  Anayasa  Erbil  Başkan  Başbakan  Hükûmet  Parlamento  Hukuk  Siyasi partiler  İdari bölümler  Dış ilişkiler  Ordu  |  |
| Ekonomi |  Para birimi  |  |
| Demografi |  Şehir  |  |
Türkân Feyzullah'ın öldürülmesi

| Türkan Feyzullah |
| --- | --- |

Doğum: 24 Nisan 1983(1983-04-24) Kırcaali, Bulgaristan HC
Ölüm: 26 Aralık 1984 (1 yaşında) Kırcaali, Bulgaristan HC
Defin yeri: Yoğurtçular köyü, Kızılağaç, Kırcaali
Tanınma nedeni: Bulgarlaştırma karşıtı protesto esnasında öldürülen bebek

Türkan Feyzullah (Bulgarca: Тюркян Фейзула) ya da anıldığı adıyla Türkan bebek (24 Nisan 1983 - 26 Aralık 1984), asimilasyon karşıtı protesto gösterisi sırasında annesinin sırtındayken Bulgar güvenlik güçlerinin açtığı ateş sonucu başına isabet eden kurşunla 20 aylıkken yaşamını yitiren Bulgaristan Türkü bebek. Baskı döneminin sembolleri arasında yer alan bebek anısına Türkiye'de ve Bulgaristan'da pek çok anıt bulunmaktadır.
Olay

24 Aralık 1984'te Bulgaristan Halk Cumhuriyeti'nin Bulgarlaştırma politikasına ve Bulgaristan Türklerinin insan hakları ihlallerine karşı Sütkesiği'nde protestolar başladı. Türkan'ın annesi protestolara katıldı. Protestoları bastırması için Bulgar hükûmeti Bulgar milislerine protestoculara ateş etmesini emretti. Milislerin açtığı ateşte onlarca kişiyi yaraladı ve 3 kişi öldü. Ölenler arasında o tarihte 18 aylık olan Türkan Feyzullah da vardı. Türkan, kurşunun kendisine isabet etmesiyle annesinin kollarında anında öldü. Katili asla tutuklanmadı. Protestolar 26 Aralık'ta Bulgar milisleri tarafından şiddetle bastırılana kadar devam etti.
Anısı

Türkan, ölümünün ardından Türklerin Bulgarlaşmaya karşı direnişinin simgesi haline geldi. Her yıl 26 Aralık'ta mezarı başında dualarla anılıyor. Türkan'ın çeşitli anıtları hem Türkiye'de hem de Bulgaristan'da bulunmaktadır. Her yıl cinayetin işlendiği gün anma kutlamalarının yapıldığı olay yerine bir anıt çeşme ve anıt inşa edildi.
Türkan'ın anısına Bursa'da bir anıt dikildi. Kardeşi Turhan Öztürk, Bulgaristan'da Türk azınlığa yönelik zulme ilişkin bir röportajda şunları söyledi: "Türk kimliğimizi yok etmek istediler. Köylüler sessiz kalmayıp protesto için yürüdüler. Askerler savunmasız insanlara ateş açtı. 18 aylığım- eski kardeşim annemin kollarında öldürüldü. Bu annemde derin yaralar bıraktı. Bütün bunlar gösterdi ki bir millete köklerini unutturamazsınız. İnsanlar bu anıtın ne anlama geldiğini bilmeli, yeni nesiller hatırlamalı."
Türkan, her yıl kendisi için yazılan ve anıt taşına kazınan bir şiirle anılmaktadır:
Bana Türkan dediler
Bir buçuk yaşına ulaşmıştım.
Zalim adımı aldı
Kirli yollarda annemin sırtına bindim
buna zorlayamazsın dedik
Sağını soluna bakmadan
Kafama kurşun sıktılar
Tüm Birlik Komünist Partisi (Bolşevik)

| Tüm Birlik Komünist Partisi (Bolşevik) 15>  Kongresi |
| --- | --- |
Ön sıra: Rikov, Skrypnyk ve Stalin oy kullanırken
Durum: Tek parti
Türü: Siyasi parti kongresi
Konum: Moskova
Ülke: SSCB
İlk düzenlenme: 2 Aralık 1927
Son düzenlenme: 19 Aralık 1927
Organizatör: Tüm Birlik Komünist Partisi (Bolşevik)
Katılım: Oy kullanma hakkı bulunan 898 asıl delege ve danışma oylaması hakkıyla 771 delege
Tüm Birlik Komünist Partisi (Bolşevik) 15. Kongresi 2-19 Aralık 1927'de Moskova'da yapıldı. Oy kullanma hakkı bulunan 898 asıl delege ve danışma oylaması hakkıyla 771 delege katıldı.
Tarihi > Geçmişi

Ekim 1927'de son "Sol Muhalefet" üyeleri ve Kasım 1927'de Leon Troçki ve Grigory Zinoviev partiden uzaklaştırıldı.
Tarihi > Birleşik Muhalefetin Reddi

2 Aralık 1927'de Moskova 'da Sovyetler Birliği Komünist Partisi 15. Kongresi toplandı. Bu kongre, 1962 yılında resmi parti tarihinde, Troçki, Zinovyev ve destekçilerinin yürüttüğü "Birleşik Muhalefetin" reddedildiği ve bu muhalefetten doğan iki yıllık hizip savaşını etkin şekilde sona erdiren bir kongre olarak ayrıca "Tarımın Kolektifleştirilmesi ve Tüm Cephelerde Sosyalist Saldırı Kongresi" ismiyle anılmaya başlandı.
Tarihi > Sanayileşme Tezi

Merkez Komitesi, Ekim 1927'de komite tarafından hazırlanan sanayileşme ile ilgili bir dizi tez kabul etmiştir.
Tarihi > Yeni Merkez Komitesi Seçimi

15. Kongre, Kongreler arasındaki dönemde Komünist Partinin faaliyetlerini düzenleyen yeni bir komite seçti.
Merkez Komitesi: 71 üye, Merkez Komitesine üye 50 aday
Merkezi Revizyon Komisyonu: 9 üye
Merkezi Kontrol Komisyonu: 195 üye
Tarihi > Seçilmiş üyelerin listesi

Akulov, Ivan Alekseevich (1888-1937)
Andreev, Andrei Andreevich (1895-1971)
Antipov, Nikolai Kirillovich (1894-1938)
Artiukhina, Aleksandra Vasil'evna (1889-1969)
Badaev, Aleksei Egorovich (1883-1951)
Bauman, Karl Ianovich (1892-1937)
Bubnov, Andrei Sergeevich (1884-1938)
Bukharin, Nikolai Ivanovich (1888-1938)
Chicherin, Georgii Vasil'evich (1872-1936)
Chubar', Vlas Iakovlevich (1891-1939)
Chudov, Mikhail Semenovich (1893-1937)
Dogadov, Aleksandr Ivanovich (1888-1937)
Gamarnik, Ian Borisovich (1894-1937)
Goloshchekin, Filipp Isaevich (1897-1941)
Kabakov, Ivan Dmitrievich (1891-1937)
Kaganovich, Lazar' Moiseevich (1893-1991)
Kalinin, Mikhail Ivanovich (1875-1946)
Kviring, Emmanuil Ionovich (1888-1937)
Kirkizh, Kupriian Osipovich (1888-1932)
Kirov, Sergei Mironovich (1886-1934)
Knorin, Vil'gel'm Georgievich (1890-1938)
Kolotilov, Nikolai Nikolaevich (1885-1937)
Komarov, Nikolai Pavlovich(1886-1937)
Kosior, Iosif Vikent'evich (1893-1937)
Kosior, Stanislav Vikent'evich (1889-1939)
Kotov, Vasilii Afanas'evich (1885-1937)
Krzhizhanovskii, Gleb Maksimilianovich (1872-1959)
Krupskaia, Nadezhda Konstantinovna (1869-1939)
Kubiak, Nikolai Afanas'evich (1881-1937)
Kuibyshev, Valerian Vladimirovich (1888-1935)
Kulikov, Egor Fedorovich (1891-1943)
Lepse, Ivan Ivanovich (1889-1929)
Lobov, Semen Semenovich (1888-1937)
Oppokov, Georgii Ippolitovich (1888-1937)
Liubimov, Isidor Evstigneevich (1882-1937)
Manuil'skii, Dmitrii Zakharovich (1883-1959)
Medvedev, Aleksei Vasil'evich (1884-1937)
Menzhinskii, Viacheslav Rudol'fovich (1874-1934)
Mikoian, Anastas Ivanovich (1895-1978)
Mikhailov, Vasilii Mikhailovich (1894-1937)
Molotov, Viacheslav Mikhailovich (1890-1986)
Moskvin, Ivan Mikhailovich (1890-1937)
Orakhelashvili, Mamiia Dmitrievich (1881-1937)
Petrovskii, Grigorii Ivanovich (1878-1958)
Postyshev, Pavel Petrovich (1887-1939)
Piatnitskii, Iosif Aronovich (1882-1938)
Rudzutak, Ian Ernestovich (1887-1938)
Rumiantsev, Ivan Petrovich (1886-1937)
Rukhimovich, Moisei L'vovich (1889-1938)
Rykov, Aleksei Ivanovich (1881-1938)
Shvarts, Isaak Izrailevich (1879-1951)
Shvernik, Nikolai Mikhailovich (1888-1970)
Shmidt, Vasilii Vladimirovich (1886-1938)
Skrypnik, Nikolai Alekseevich (1872-1933)
Smirnov, Aleksandr Petrovich (1878-1938)
Sokol'nikov, Grigorii Iakovlevich (1888-1939)
Stalin, Iosif Vissarionovich (1878-1953)
Stepanov-Skvortsov, Ivan Ivanovich (1870-1928)
Stetskii, Aleksei Ivanovich (1896-1938)
Strievskii, Konstantin Konstantinovich (1885-1938)
Sulimov, Daniil Egorovich (1890-1937)
Syrtsov, Sergei Ivanovich (1893-1937)
Tolokontsev, Aleksandr Fedorovich (1889-1937)
Tomskii, Mikhail Pavlovich (1880-1936)
Ugarov, Fedor Iakovlevich (1885-1932)
Uglanov, Nikolai Aleksandrovich (1886-1937)
Ukhanov, Konstantin Vasil'evich (1891-1937)
Tsiurupa, Aleksandr Dmitrievich (1870-1928)
Voroshilov, Kliment Efremovich (1881-1969)
Zelenskii, Isaak Abramovich (1890-1938)
Zhukov, Ivan Pavlovich (1889-1937)
Konuyla ilgili yayınlar

J.V. Stalin, The Fifteenth Congress of the CPSU(b), December 2-19, 1927, 4 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Works: Volume 10. Moscow: Foreign Languages Publishing House, 1954 pp. 275–382.
Nikolay (Japonya)

| Nikolay |
| --- | --- |
Nikolay
Havarilere eşit, Japonya Başpiskoposu
Doğum: İvan Dmitriyeviç Kasatkin 13 Ağustos [E.U. 1 Ağustos] 1836 Smolensk, Rus İmparatorluğu
Ölüm: 16 Şubat 1912 (75 yaşında) Tokyo, Japonya
Kutsayanlar: Doğu Ortodoks Kilisesi
Aziz ilanı: 1970
Yortu: 3 Şubat 16 Şubat (eski)
Aziz Nikolay veya doğum adıyla İvan Dmitriyeviç Kasatkin (Rusça: Иван Дмитриевич Касаткин; 13 Ağustos [E.U. 1 Ağustos] 1836-1 Ağustos 1912), Rus Ortodoks rahip ve piskopos. Özellikle Doğu Ortodoks Kilisesi'ni Japonya'ya tanıtmasıyla bilinmekte olup inşa ettirdiği Kutsal Diriliş Katedrali, çalışmalarının anısına önce yerel topluluk tarafından ve bugün ülke çapında gayri resmi olarak Nikorai-do olarak adını aldı.
1970 yılında Rus Ortodoks Kilisesi tarafından Aziz Nikolay olarak kutsandı.
Avusturya'nın ilhakı

İlhakın ardından oluşan sınırlar
Avusturya'nın ilhakı, 12 Mart 1938'de Hitler'in Almanya'yı genişletme çabalarının ilk adımı olmuştur. Avusturya'nın ilhakını, (Almanca: Anschluß, okunuşu Anschluss) Versay Antlaşması gereği 15 yıldır Milletler Cemiyetinin kontrolünde olan Saar bölgesinin Almanya'ya verilmesi, Çekoslovakya'nın Südetlerinin Almanya'ya hediye edilmesi, Almanya'nın Çekoslovakya'yı işgali ve en sonunda Polonya'nın işgali takip etti.
Avusturya vatandaşları, Adolf Hitler'in ilhak beyanını dinlemek için Heldenplatz'da toplanıyor.
İlhaka giden yolun başlangıcı Almanya'nın yasa dışı Avusturya Nasyonal Sosyalist Partisi'nin Avusturya tarafından tanınması ve hükûmet ortaklığının kabul edilmesi yolundaki baskıları oluşturdu. 1938'de Avusturya Şansölyesi Kurt Schuschnigg, bağımsızlığı korumak ümidiyle son bir hamle yaparak Almanya'yla birleşme ya da bağımsızlık üzerine bir referandum yapmaya karar verir. O zaman Almanya Schuschnigg'e iktidarı Nazi partisine devretmesi için baskı yaptı. Bu çok iyi planlanmış darbe sonucu Avusturya Nasyonal Sosyalist Partisi Viyana'da 11 Mart'ta kontrolü ele geçirince Alman orduları Avusturya'ya girdiğinde hiçbir direnişle karşılaşmadı. Avusturya'nın ilhakına uluslararası tepki yumuşak oldu. Versay Antlaşmasına göre Avusturya ve Almanya'nın birleşmesi yasaklanmıştı ve bunu gözetmekle görevli I. Dünya Savaşının İtilaf Devletleri sadece diplomatik protesto ile yetindiler. Bağımsız Avusturya ancak II. Dünya Savaşı sona erdiğinde yeniden ortaya çıktı.
Alman ve Avusturya sınır polisleri sınır karakolunu söküyorlar, 15 Mart 1938
İlhak öncesi durum

Bütün Almanları tek bir devlet altında birleştirme tartışmaları Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'nun 1806'daki yıkılışından beri devam ediyordu. 1866'ya kadar, bu birleşmenin ancak Avusturya altında gerçekleşebileceği tahmin ediliyordu ancak Avusturya-Prusya Savaşı'nı Prusya kazanınca Otto von Bismarck 1871'de Prusya egemenliğinde bir Alman Devleti kurmuş oldu. Avusturya-Macaristan İmparatorluğu 1918'de dağılınca Avusturyalıların çoğunluğu Almanya'ya katılmak istedi ancak galip devletler hem Versay Antlaşmasıyla hem de 1919 St. Germain Antlaşmasıyla bunu yasaklamışlardı zira Fransa ve Birleşik Krallık, Almanya'nın genişlemesinden çekiniyorlardı.
1930'ların başında Avusturya'da Almanya'yla birleşme istekleri baskın olmaya başlamıştı ve Avusturya hükûmeti de 1931'de Almanya'yla gümrük birliği anlaşması üzerinde duruyordu. Ancak Hitler ve Naziler Almanya'da işbaşına geçince Avusturya Almanya'yla resmi bağlar kurmaktan vazgeçti. Avusturya doğumlu olan Hitler, bütün Almanların birleştiği bir imparatorluk sözü vermişti ve daha 1924'te bile "Kavgam"da gerekirse güç kullanarak bir birleşme için uğraşacağını yazmıştı.
1929 bunalımı sonrası oluşan ekonomik türbülanstan Avusturya da payını almıştı ve tıpkı kuzey ve güney komşuları gibi Avusturya'da da yüksek işsizlik oranları ve ticaret ve sanayideki dengesizlikler genç demokrasi için ciddi tehdit oluşturuyordu. İlk Cumhuriyet 1933'ten 1934'e kadar yavaş yavaş bozuldu ve 1934 Şubat'ındaki Avusturya iç savaşından sonra iktidardaki Hristiyan Sosyal Parti (CS) dışındaki tüm partiler yasaklandı ve basın özgürlüğü de ortadan kaldırıldı. Yetkiler Şansölyelik binasında toplanmıştı ve Şansölye ülkeyi yönetmeliklerle yönetiyordu. Avusturya'nın bu faşist hükûmetinin Nazilerden farkı, Nazilerin aksine Hristiyan Sosyal Partide Katolik öğretinin çok büyük etkileri vardı. Hem Engelbert Dollfuss hem de halefi Kurt Schuschnigg Avusturya'yı İtalya'ya yanaştırmaktaydı. Benito Mussolini, Avusturya'nın bu kendine özgü ve bağımsız hareket eden faşizmini elinden geldiğince destekledi. Ta ki, Etiyopya'nın işgali için Almanya'dan yardım istemek zorunda kalıncaya ve 1937'de Berlin-Roma Mihver İttifakını imzalayıncaya kadar.
25 Temmuz 1934'te başarısız darbe girişimi sırasında Şansölye Dollfuss, Avusturya Nazi Partisi tarafından öldürülünce bir yıl içindeki ikinci iç savaş başladı ve Ağustos 1934'e kadar sürdü. Başarısız darbe girişiminden sonra Avusturya Nazi Partisinin birçok ileri geleni Almanya'ya kaçtı ve hareketlerine oradan devam ettiler. Geride kalan Naziler ise Avusturya hükûmet binalarına karşı terörist saldırılar düzenlemeye devam ettiler (1934 ile 1938 arasında yaklaşık 800 kişi öldü). Dollfuss'un halefi Schuschnigg, selefinin izinden gitti ve Nazilere karşı sert tedbirler aldı. Bunlar arasında Nazilerin kamplarda toplanması da vardı (bundan Sosyal Demokratlar da nasibini almıştı).
1938 İlhakı > Hitler'in ilk hamleleri

1938 başlarında Hitler Almanya'daki gücünü pekiştirmişti ve sırada uzun zamandır planladığı genişleme hareketi vardı. Uzun süren baskılarından sonra Hitler, Şubat 1938'de Schuschnigg ile bir görüşme yaptı ve ona eğer Nazi partisi üstündeki yasağı kaldırmaz, tutuklu Nazileri serbest bırakmaz ve Nazilere hükûmette görev vermezse askeri tedbirler düşünmeye başlayacağını söyledi. Schuschnigg Hitler'in isteklerini kabul etti ve bir Nazi avukat Arthur Seyss-Inquart'ı İçişleri Bakanı, bir diğer Nazi Edmund Glaise-Horstenau'yu Devlet Bakanı yaptı.
Şubat görüşmesinden önce de Schuschnigg aşırı bir baskı altındaydı. Genelkurmay Başkanı Alfred Jansa'nın görevden uzaklaştırılması isteğine uyması da bunun göstergesiydi. Jansa ve kurmayları olası bir Alman saldırısına karşı bir savunma planı hazırlamışlardı ve Hitler, her ne pahasına olursa olsun böyle bir durumla karşılaşmak istemiyordu.
Takibeden haftalarda Schuschnigg yeni atadığı bakanların kendi gücünü ele geçirmeye çalıştıklarını fark etti. Schuschnigg Avusturya çapında destek toplamaya ve vatanseverliği ateşlemeye çalıştı. 12 Şubat 1934'ten beri ilk kez sosyalistler ve komünistlerin meydanlarda boy göstermesine izin verildi ve komünistler artan Nazi baskıları karşısında hükûmete kayıtsız şartsız destek verdiklerini ilan ettiler. Sosyalistler de bazı yetkiler karşılığında hükûmete tam destek vereceklerini açıkladılar.
1938 İlhakı > Schuschnigg referandum ilan ediyor

9 Mart'ta Schuschnigg, bağımsızlığı kurtarmak amacıyla son bir gayret olarak 13 Mart'ta bir referandum yapılacağını ilan etti. Referandumda çoğunluğu sağlayabilmek için minimum yaş sınırlamasını 24 olarak belirleyerek Nazilere sempati duyan gençleri ekarte etmek istedi. Referanduma gitmek Schuschnigg için riskli bir hamleydi ve ertesi gün Hitler, yanıbaşında Avusturya halkoyuyla bağımsızlığını açıklarken yerinde oturup beklemeyeceğini gösterdi. Hitler, referandumun ciddi bir sorun kaynağı olacağını ve Almanya'nın bunu kabul edemeyeceğini açıkladı. İlaveten, Alman Propaganda Bakanlığı basın bültenleri yayınlayarak Avusturya'da isyanlar başladığını ve halkın Alman askerlerinin müdahalesini istediğini yaymaya çalıştı. Schuschnigg derhal cevap vererek bu haberlerin yalan olduğunu-ki öyleydi, açıkladı.
Hitler 11 Mart'ta Schuschnigg'e bir ültimatom göndererek bütün yetkileri Avusturya Nazi Partisine devretmesini ya da işgalle karşı karşıya kalacağını bildirdi. Ültimatomun öğlen 12'ye kadar süresi vardı ancak iki saat uzatıldı. Ancak Hitler, cevabı beklemeden saat 13'te Alman birliklerinin Avusturya'ya hareket etmesini isteyen bir emri imzalamıştı ve sadece birkaç saat sonra Hermann Göring'e iletmişti.
Schuschnigg umutsuzca Avusturya'nın bağımsızlığını kurtaracak bir destek aradı fakat ne Birleşik Krallık'ın ne de Fransa'nın hiçbir şey yapmayacağını anlayınca o akşam Şansölyelikten istifa etti. İstifasını açıkladığı radyo konuşmasında değişen şartları kabul ettiğini ve kan dökülmesini engelleyebilmek için Nazilerin hükûmeti kontrol etmelerine izin verdiğini söyledi. Bu arada Avusturya Cumhurbaşkanı Wilhelm Miklas, Seyss-Inquart'ı şansölye olarak atamayı reddetti ve diğer Avusturyalı politikacılardan görevi üstlenmelerini istedi. Fakat Naziler iyi organize olmuşlardı. Saatler içinde Viyana'daki çok sayıda kilit noktayı ve polisi kontrol eden İçişleri Bakanlığını ele geçirmişlerdi. Miklas bir Nazi Şansölye atamayı hala reddettiği ve Seyss-Inquart Avusturya hükûmeti adına Alman askerlerini çağıran bir telgraf gönderemediği için Hitler çok sinirlenmişti. Saat gece 10 sularında, birliklere hareket emri verdikten çok sonra Göring ve Hitler beklemekten vazgeçip Avusturya hükûmeti adına, Alman askerlerinin müdahalesini isteyen bir telgrafı kendileri hazırladılar. Geceyarısı civarında Naziler Viyana'daki tüm kritik yerleri ele geçirdikten ve eski hükûmet ileri gelenleri tutuklandıktan sonra Miklas, Seyss-Inquart'ı Şansölye olarak atadı.