IV. Erik (Danimarka kralı)
Hükümdarlığı

Onun yönetimi, özellikle bağımsız bir pozisyon isteyen ve Holstein kontları tarafından desteklenen kardeşi Schleswig Dükü Abel'e karşı şiddetli çatışmalarla geçmiştir. Erik ayrıca, diğer şeylerin yanı sıra, pulluklara uyguladığı yüksek vergiler nedeniyle isyan eden Skåne köylüleriyle de savaşmıştır. Bir adamın sahip olduğu saban sayısı, zenginliğinin ölçüsü olarak kullanılıyordu. Bu durum, krala "pulluk vergisi" (Danca : Plovpenning ) lakabının verilmesine neden olmulştur.
Erik, 1242'de kardeşi Schleswig Dükü Abel ile ilk kez anlaşmazlığa düştüğünde yalnızca bir yıldır kraldı. Kardeşler 1244'te ateşkes üzerinde anlaşıp Estonya'ya ortak bir haçlı seferi planlayana kadar çatışma üç yıl sürmüştür. Aynı zamanda Erik'in değerlendirebileceği vergilerden muaf oldukları konusunda ısrar eden dini tarikatlardan kaynaklanan sorunlarla da karşı karşıya kalmıştır. Erik, diğer arazi sahipleri gibi kilise arazilerinin de vergilendirilmesini istiyordu. Papa, 1245'te Odense'ye kral ile piskoposlar arasında müzakere yapmak üzere bir nuncio göndermiştir. Kilisenin eski hak ve ayrıcalıklarını ihlal eden büyük ya da küçük herkes aforoz edilmekle tehdit ediliyordu. Bu, Erik'e, onun kilise mülklerini vergi amaçlı değerlendirme konusundaki ısrarına kilisenin hoşgörü göstermeyeceği konusunda açık bir uyarıydı.
Çileden çıkan Kral Erik, 1249'da öfkesini aynı yıl Danimarka'dan kaçan Roskilde Piskoposluğu Piskoposu Niels Stigsen'e yöneltti. Erik, gelişmekte olan Kopenhag şehri de dahil olmak üzere piskoposluğun Sjælland'daki mülklerine el koydu. Piskoposun eski durumuna getirilmesini ve mülklerin piskoposluğa iade edilmesini savunan Papa IV. Innocentius'un müdahalesine rağmen anlaşmazlık çözülemedi. Niels Stigsen 1249'da Clairvaux Manastırı'nda öldü. Mülkler, Kral Erik'in 1250'deki ölümüne kadar piskoposluğa iade edilmedi.
Kral Erik ile kardeşleri arasındaki çatışma 1246'da yeniden patlak verdi. Çatışma, Erik'in babasının dükalığı üzerindeki kontrolünü yeniden sağlamak amacıyla Holstein'ı işgal etmesiyle başladı. Schleswig Dükü Abel, IV. Adolf'un kızı, Holstein Kontu ve kayınbiraderlerinin eski koruyucusu olan Holsteinlı I. John ve I. Gerhard'ın iki genç kontu ile evli, Kral Erik'i fethinden vazgeçmeye zorladı. Ertesi yıl, Abel ve Holsteinlılar Yutland ve Funen'e hücum ederek Randers ve Odense'ye kadar kuzeyi yakıp yağmaladılar. Abel, Hansa Birliği şehri Lübeck'in yanı sıra kardeşleri Lolland Lordu Christopher ve Blekinge Dükü Falster ve Knud tarafından desteklendi.
Kral Erik hemen misilleme yaparak Ribe şehrini yeniden ele geçirdi ve aynı yıl Abel'in mirası olan Svendborg şehrini işgal etti. 1247'de Funen'deki Arreskov Kalesi'ni (Arreskov Yuvası) ele geçirdi, ayrıca Christopher ve Knud'u esir aldı. Erik'in Brandenburg Uçbeyi I. Johann'in (y. 1213-1266) karısı olan kız kardeşi Danimarkalı Sophie (yaklaşık 1217-1247) tarafından bir ateşkes ayarlandı. Anlaşmanın şartları Erik'in tüm Danimarka'nın kontrolünü elinde tutmasına neden oldu. 1249'da Scania'daki köylüler saban vergisine karşı ayaklandı. Kral, Sjælland'ın yardımıyla düzeni yeniden sağladı, ancak kilise, Dük Abel ve güney Yutland'daki Alman kontları, krala karşı eski bir ittifaka itildi.