stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Vlkolínec

| UNESCO Dünya Mirası |
| --- | --- |
Vlkolínec'de bir sokak
Konum:  Slovakya
Kriter: Kültürel: iv, v
Referans: 622
Tescil: 1993 (17. oturum)
Bölge: Avrupa ve Kuzey Amerika
Vlkolínec, Slovakya'da, Ružomberok kasabasının yönetimindeki bir köydür. Ancak tarihsel olarak ayrı bir köydü. Köyden ilk yazılı olarak 1376'dan beri bahsedilir ve 1882'den sonra Ružomberok'un bir parçası oldu.
Vlkolínec, 1993 yılından bu yana UNESCO Dünya Mirası listesinde yer alıyor ve on folklor mimarisini barındıran Slovak köylerinden biridir. Köye, Kuzey Karpatları bölgesi halk kırsal mimarisinin el değmemiş ve karmaşık bir örneği olduğu için bu statü verildi.
Slovakya'nın merkezinde yer alan Vlkolínec, merkezi bir Avrupa köyünün geleneksel özellikleriyle oldukça bozulmamış bir yerleşimdir. Bölgedeki en yaygın dağlık alanlarda bulunan bu türden geleneksel kütük evleri grubunu bulundurur. Köy, her biri iki veya üç odadan oluşan 45'ten fazla kütük evden oluşmaktadır. 18. yüzyıldan kalma ahşap bir çan kulesi ve barok tarzı şapel de günümüze kadar korunmuştur. No 16 ve 17 nolu evler, günlük hayatın ve işin tüm araçlarıyla folk müziğine dönüştürülmüştür.
Kovel Muharebesi

| g t Doğu Cephesi |
| --- | --- |
 1914 Rusya'nın Doğu Prusya'yı istilası Stallupönen  Gumbinnen  Tannenberg  1. Masurya Gölleri Savaşı  Orlau-Frankenau  Strypa  Vistül Nehri  Łódź  Limanowa  Galiçya Muharebesi  Kraśnik  Komarow  Rawa  Przemyśl  Kraków  Augustów  Gnila Lipa  1915 Kirlibaba  Karpatlar  Bolimów  2. Masurya Gölleri  Gorlice-Tarnów  Syniava  Konary  Rokitna  Büyük Çekilme  Rovno  Dniyester  Riga-Schaulen 1. Riga  Kovno  Rasna  Smorgon  Sventiany  1916 Naroch Gölü  Brusilov Lutsk  Mamornița  Kostiuchnówka  Kovel  II. Brusilov  1917 Şubat Devrimi  Kerensky  Albion  2. Riga  Romanya Harekâtı (1917)  Krechowce Muharebesi  Ekim Devrimi  1918 Faustschlag Harekâtı  Fin İç Savaşı  Bobruysk Muharebesi (1918)  Rarańcza Muharebesi  Bakhmach Muharebesi  Kırım Operasyonu (1918) 
Kovel Muharebesi (Kowel-Stanislav Muharebesi olarak da bilinir) I. Dünya Savaşı sırasında 28 Temmuz - 8 Ağustos 1916 tarihleri arasında gerçekleşmiştir. Ukrayna'nın kuzeybatısındaki Volyn Oblastı'nda bulunan Kovel'in güneyinde Alexander von Linsingen tarafından gerçekleştirilen bir Avusturya karşı saldırısıyla başlamıştır. Linsingen, Aleksei Alekseevich Brusilov komutasındaki Rus taarruzunu durdurmayı amaçlıyordu.
Arka plan

Ana madde: Brusilov Taarruzu
Brusilov taarruzu 4 Haziran 1916'da başladı, I. Dünya Savaşı sırasında Rusların en büyük silah başarısıydı ve dünya tarihindeki en ölümcül savaşlardan biriydi. Doğu Cephesi'nde İttifak devletlerinin ordularına karşı büyük bir taarruzdu. Müttefiklerin artan baskısı Rusların hazırlıklarını hızlandırmasına neden oldu. Brusilov toplamda 40 piyade tümeni ve 15 süvari tümeninden oluşan dört ordu topladı. Karşısında Avusturya'nın 39 piyade tümeni ve üç savunma hattından oluşan 10 süvari tümeni vardı, ancak daha sonra Alman takviye birlikleri getirildi.
Ruslar, 4 Haziran'da Avusturya-Macaristan hatlarına karşı büyük, isabetli ama kısa süreli bir topçu ateşiyle taarruza geçtiğinde yarma harekâtı başlamış oldu. 8 Haziran'da Güneybatı Cephesi'ndeki Rus kuvvetleri Lutsk'u ele geçirdi. Artık Avusturyalılar tamamen geri çekilmişti ve Ruslar 200.000'den fazla esir almıştı, ancak Brusilov'un kuvvetleri aşırı genişlemeye başlamıştı. Lutsk'un düştüğü gün yapılan bir toplantıda Erich von Falkenhayn, Avusturyalı Mareşal Franz Conrad von Hötzendorf'u Galiçya'daki Ruslara karşı koymak için İtalya Cephesi'nden birlikleri yeniden konuşlandırmaya ikna etti. Paul von Hindenburg, Alman takviye kuvvetlerini doğuya getirmek için yine demiryollarından istifade edildi. Nihayet 18 Haziran'da Alexei Evert komutasında zayıf bir taarruz başlatıldı ve 24 Temmuz'da Alexander von Linsingen kendi karşı saldırısını başlattı. Brusilov ve Rus Çarı II. Nikolay diğer Rus komutanlara kendi saldırılarını başlatmalarını emretti, ancak büyük kayıplar ve iç karışıklıklar bunun gerçekleşmemesine neden oldu.
Muharebe

Çar, Brusilov'un ordusu için büyük miktarda top ve mermi sağlamıştı, ancak Brusilov'un, Alman komutanların Kovel ile Batı Cephesi arasındaki benzerlikleri gözlemlemesiyle 1915'ten beri başarısız olduğu kanıtlanmış bir taktik olan, birliklerin geniş çaplı dalgalar halinde kullanılması taktiğine geri dönmesi Ruslar için olumsuz sonuçlar doğurdu.
Linsingen, Brusilov komutasındaki Rus ordusunu kontrol altına almaya çalışıyordu. 29 Piyade ve 12 Süvari tümeninden oluşan Rus kuvvetleri sadece 12 Avusturya tümeniyle karşılaştı, ancak etkisiz yaylım ateşi ve birliklerin 'dalgalar' halinde kullanılması taktiği önemli Rus kayıplarına ve Brusilov taarruzunun durmasına neden oldu.
Sonuç

Kovel muharebesiyle sonuçlanan taarruz sırasında Rusya'nın 500.000 kaybı vardı. Sir George Buchanan, İngiltere'nin Rus İmparatorluğu Büyükelçisi, muharebenin sonuçlarıyla ilgili görüşlerini şöyle dile getirmiştir: "Rusya'nın uğradığı kayıplar o kadar büyük ki tüm ülke yas tutuyor. Kovel ve diğer yerlere yönelik son başarısız saldırılarda o kadar çok can boş yere feda edildi ki, mücadeleye devam etmenin faydasız olduğu ve Büyük Britanya'nın aksine, Rusya'nın, savaşı uzatarak kazanacağı hiçbir şey olmadığı izlenimi kazanıyordu". Savaşın Avusturya üzerinde de geniş kapsamlı bir etkisi oldu, çünkü ülkenin Almanya'ya olan bağımlılığını göstermenin yanı sıra ülkeyi çok sayıda insan gücünden mahrum bıraktı. Rusya'nın başarısına güvenen Romanya, Rusya'nın yenilgisinden kısa bir süre sonra Avusturya-Macaristan, Almanya ve Bulgaristan tarafından istila edildi. Hem Almanya'nın hem de Avusturya-Macaristan'ın silahlı kuvvetlerinin bu çatışmanın sonucunda hükümdarlarına olan güvenlerini kaybetmeleri ve Rusya'nın savaştan etkili bir şekilde çıkarılmasıyla Kovel Muharabesi, savaşın en etkili savaşlarından biri olmaya devam etmektedir.
Vareg Muhafızları

| Vareg Muhafızları |
| --- | --- |
Τάγμα τῶν Βαράνγων
İoannis Skilicis kroniğinden bir minyatür: Vareg Muhafızları
Etkin: 10-13. yüzyıl
Ülke:  Bizans İmparatorluğu
Tipi: Ağır piyade
Karargâh: Konstantinopolis
Savaşları:  Arap-Bizans savaşları  Bizans-Norman savaşları  Bizans-Bulgar savaşları 
Komutanlar
Ünlü komutanları: II. Basileios (oluşturan)
Vareg Muhafızları (Yunanca: Τάγμα των Βαράγγων, Tágma tōn Varángōn), 10. yüzyıldan 14. yüzyıla kadar Bizans imparatorlarının kişisel korumalığını yapan Bizans ordusunun seçkin birliğidir.
Muhafızlar ilk defa Kiev Prensi I. Vladimir'in Hristiyanlığı kabulünü takiben 988 yılında İmparator II. Basileios'un yönetiminde oluşturuldu. Vladimir, Vareg savaşçılar ile Kiev'in yönetimini ele geçirmesinden sonra, yapılan askeri yardım anlaşmanın bir parçası olarak 6.000 askeri Basileios'a yolladı. Basileios'un sadakatları sıklıkla değişen kendi askerlerine güvenmemesi, siyasetten uzak kalan Vareglerden kendine bir muhafız taburu kurmasına neden oldu. Yıllar boyunca, İsveç, Danimarka ve İzlanda'dan yapılan yeni asker alımları ile geç 11. yüzyıla kadar baskın olarak İskandinav kökenli kaldı.
Birçok İskandinav erkeğin bu birliğe yazılmak için ülkeyi terk etmesi nedeniyle, Västergötland vilayetinde bir Orta Çağ İsveç kanunu "Yunan" (Bizans İmparatorluğu için kullanılan İskandinav terimi) kalan hiç kimsenin mirastan yararlanamayacağını belirtir. 11. yüzyılda, iki diğer Avrupalı saray daha İskandinav asker almaktaydı: Kiev Rusları yaklaşık 980-1060 ve Londra 1018-1066.
İlk yüzyıl, birlikler İskandinavlardan oluştu, Normanlar'ın İngiltere'yi istila etmesi ile Anglosaksonlarda birliklere katılmaya başlamıştır. Geç 11. yüzyılda İmparator I. Aleksios döneminde Bizans Vareg Muhafızları geniş şekilde Anglosaksonlardan ve "Vikingler ve onların kuzenleri Normanların ellerinden kaçan diğerleri"'den temin ediliyordu. Anglosakson ve diğer Alman insanları, Vikingler gibi ölümüne hizmet etme geleneğini taşıyorlardı, İngiltere'nin Norman istilasından sonra birçok savaşçı toprağını ve bağlı olduğu efendisini kaybetti ve yaşamak için başka yer aramaya başladı.
Vareg Muhafızları yalnızca Bizans İmparatorlarının korumalığı yanında, Bizans ordusu ile birçok savaşa katılmışlar ve bir savaşın en kritik anlarında kullanıldıkları için önemli bir rol oynamışlardır. Geç 13. yüzyılda, Varegler çoğunlukla etnik olarak Bizanslı Yunanlar tarafından asimile edilmişler, en az 14. yüzyıl ortalarına kadar hizmet etmişler ve 1400 yılında Konstantinopolis'te hala kendilerini "Vareg" olarak tanımlayan bazı insanlar vardı.
Şöhretleri

Vareg Muhafızları, Walter Scott'ın Parisli Kont Robert romanında Bizans kuvvetlerinin en kuvvetlisi ve en sadık parçası olarak gösterilse de, muhtemelen bu abartıdır. Fakat abartma, Vareg Muhafızlarını "Soylu zalimler" olarak tanımlayan Bizans yazarların kendileri ile başlamıştır. Birçok Bizans yazar onları Vareg Muhafızlarından ziyade "balta taşıyan yabancılar", pelekyphoroi barbaroi olarak tanımlamışlardır.
Onların kuvvetli sadakatları dışında, 11. yüzyıl boyunca en bilinen özellikleri büyük baltaları ve içmeye olan eğilimleridir.
Vareg Muhafızları hakkında çok içmeleri ya da sarhoş olmaları hakkında sayısız hikâye vardır. 1103 yılında, Danimarka Kralı I. Eric'in Konstantinopolis ziyaretinde, "muhafızları daha ölçülü hayat ve sarhoşluğa kendilerini vermemeleri konusunda cesaretlendirmiştir." Sonuçta, 12. yüzyılda onların "imparatorun şarap torbaları" olarak tanımlanmaları çok sürpriz değildir.
Runik Taşlar

Ana madde: Runik Taşlar
Vareg Muhafızların yaşadığı büyük acılar İsveç'in yabancı seyahatlerinin anlatıldığı Runik Taşlar'ın büyük kısmında yansıtılmaktadır. Bu taşlar, Vareg Muhafızların sonraki üyeleri ya da hatıralarına dikilmişlerdir. Dört İtalya Runik Taşını içeren daha küçük bir grup, muhtemelen Güney İtalya'da ölen Vareg Muhafızlar üyelerinin hatıralarına dikilmiştir.
En eski Bizans runik taşı RAK tarzı 6 taştır. RAK tarzı 1015 yılı öncesi dönemi gösterir. Bu taşlar arasında, Skepptuna Runik Taşı U 358, Västra Ledinge Runik Taşı U 518, Nälberga Runik Taşı Sö 170 ve Eriksstad Runik Taşı Sm 46 vardır.
Daha sonraki dönem Runik taşları arasında en çok göze çarpanlardan biri Pr4 tarzında olan Ed Runik taşı U 112'dir. Ed gölünün batı kıyısında büyük bir taş parçasıdır. Taşta Vareg Muhafızlarının komutanı Ragnvaldr'ın eve döndüğünü ve bu taşı ölüğ annesinin hatırasına bu yazıyı yazdırdığı yazmaktadır.
Ed Runik taşı U 104 (Şu anda Ashmolean Müzesi, Oxford'da bulunmaktadır) gibi Pr5 tarzı en genç runik taşlar 1080–1130 arası döneme aittir, bu dönemden sonra Runik taş modası geçmiştir.
Varegler, erken 11. yüzyıl dönemde Risbyle Runik taşı U 161'e kazınmış Bizans haçına yemin edip, Bizans kültüründe basılı iz bırakmadan evlerine dönmezlerdi. Bizans haçı günümüzde günümüzde yerel kasaba Täby şehrinin armasıdır. İronik bir şekilde İngiltere'de üç "Danegeld" alan Viking Borrestalı Ulf tarafından, bunu kutlamak için Orkesta Runik taşı U 344 yaptırılmıştır.
Nors sagaları

Sagalara göre Batı Norsları, Doğu Norslarından daha sonra muhafızlık hizmetine girmişlerdir. Laxdæla saga, yaklaşık 1006 yılında doğan İzlandalı Bolli Bollason'un bilinen ilk İzlandalı ya da Norveçli Vareg Muhafızı olduğunu bildirir. Konstantinopolis'e Danimarka üzerinden yapılan seyahatte, Vareg Muhafızlarında birçok yılını harcamıştır; "(O) tüm amellerinde en cesur olanı ve en ön cephede diğerleri ile omuz omuz yürüyen olarak bilinirdi." Saga, ayrıca onun takipçilerinin İmparator'dan süslü güzel elbiseler aldığını kaydeder ve kazandığı bu etkiyi İzlanda'ya döndükten sonra da taşımıştır:
Bolli 12 adamla gemiden inmiştir ve tüm adamları Scarlet rengi elbiseler giymişlerdi ve altın yaldızlı eyerlerin üzerinde ve hepsi birbirine bağlı bir grup olarak aralarında Bolli eşsizdi. Kral tarafından verilen kürk elbiseleri, üstünü kaplayan scarlet pelerini ve kabzası altın ile süslenmiş, kemeri altın ile dokunmuş "Footbiter" isimli kılıcı belindeydi, kafasında mücevherler ile süslenmiş miğfer, yan tarafında üzerinde altın bir Şövalye olan kırmızı kalkanı vardı. Yabancı ülkelerde gelenek olduğu üzere elinde bir hançer taşıyordu, ne zaman kışlalarından çıksalar kadınlar gözlerini Bolli ile onun ve takipçilerinin azametine sürekli bakmak dışında başka bir şeye dikkat etmiyorlardı.
—
Vareg Muhafızlarından ayrıca Njal'ın Sagasında, Kolskegg—an Icelander isimli kişinin önce Holmgard (Novgorod) geldiği sonra Miklagard'a (Konstantinopolis) giderek İmparatorun hizmetine girdiği şeklinde anlatılmaktadır. "Onun hakkında duyulan son şey orada bir hanımla evlendiği, Vareglerin komutanı olduğu ve öldüğü güne kadar orada kaldığıdır."
Belki de en ünlü Vareg Muhafızı, geleceğin Norveç kralı Harald Hardråde ("sert-hükümdar") olarak bilinen III. Harald'dır. Evinden ayrıldıktan sonra önce Kiev Ruslarının yaşadığı Eski Nors metinlerinde "Garðaríki" ismi verilen bölgeye sonra 1035 yılında vardığı Konstantinopolis'e gitmiştir. Hizmet ettiği süre boyunca on sekiz savaşa katılmıştır ve General Basileios Boioannes emri altında Güney İtalya ve Bulgaristan yanında Anadolu ve Sicilya'da Araplara karşı savaşmıştır. Seyahatleri, ismini taşıyan sagada geniş şekilde yer almaktadır.
Vareg Muhafızı Harald, manglavites ve spatharokandidatos unvanlarını kazanmıştır.
Popüler Kültür

Rosemary Sutcliff 'in 1976 tarihli tarihi kitabı Blood Feud, Konstantinopolis'e Dinyeper ticaret yolu üzerinde seyahat eden yarı Sakson bir yetimin gözünden II. Basileios tarafından Vareg Muhafızlarının kurulmasını anlatır.
John Ringo Gölgelerin Kahramanı serisi, kurgusal, Gürcistan dağlarında uzun zaman unutulmuş Vareg Muhafızların yerleşimini anlatır.
Turisas'ın ikinci stüdyo albümü "The Varangian Way", bir grup İskandinavın Ladoga, Novgorod ve Kiev üzerinden Bizans İmparatorluğu'na yolculuğunu anlatır. Üçüncü albümleri "Stand Up and Fight", Vareg Muhafızlar'ın Bizans İmparatorluğu'na hizmetlerini betimler.
Amon Amarth'ın yedinci stüdyo albümü Twilight of the Thunder God adlı albümünün 5. şarkısının ismi Varyags of Miklagaard'dır.
Kaynaklar

Kekavmenos'un Strategikon'u
Aleksiad, Anna Komnini
John'un amelleri ve Manuel Comnenus, İoannis Kinnamos
Historia ecclesiastica, Ordericus Vitalis
Chronicon universale anonymi Laudunensis
Játvarðar Saga
Heimskringla
Laxdæla saga
Buckler, Georgina. Anna Comnena: A Study. Oxford: University Press, 1929.
Blondal, Sigfus. Varangians of Byzantium: An Aspect of Byzantine Military History. Trans. by Benedikt S. Benedikz, Cambridge: 1978. ISBN 0-521-21745-8.
Davidson, H.R. Ellis. The Viking Road to Byzantium. London: 1976. ISBN 0-04-940049-5.
Enoksen, Lars Magnar. (1998). Runor : historia, tydning, tolkning. Historiska Media, Falun. ISBN 91-88930-32-7.
Jansson, Sven B. (1980). Runstenar. STF, Stockholm. ISBN 91-7156-015-7.
İoannis Skilicis kroniğinden bir minyatür: Trakyalı bir kadın ona tecavüz etmek isteyen Vareg Muhafızını öldürürken askerin arkadaşları kadını övüp askerin sahip olduklarının kadına veriyorlar.
Vareg Runik Taşların coğrafi olarak dağılımını gösteren harita
Byzans Haçı, U 161 Runik Taşı, bu haç günümüzde yerel kasaba Täby şehrinin armasıdır.
Aya Sofya'da bulunan Runik yazılardan biri, muhtemelen Vareg Muhafızlarlardan biri tarafından yontulmuştur.
Vizcaya Köprüsü

| UNESCO Dünya Mirası |
| --- | --- |
Köprünün nehir üzerinden bir görünümü
Konum:  İspanya
Kriter: Kültürel: i, ii
Referans: 1217
Tescil: 2006 (30. oturum)
Bölge: Avrupa ve Kuzey Amerika
Vizcaya Köprüsü (Baskça: Bizkaiko Zubia, İspanyolca: Puente de Vizcaya), İspanya'nın Biskay ilinde, Nervion Nehri üzerinde yer alan ve Portugalete ve Las Arenas ilçelerini birleştiren bir nakliye köprüsüdür.
Bölgedeki insanlar ve hatta resmi web sitesi köprüyü, asma köprüden oldukça farklı olmasına rağmen Puente Colgante (kelimen tam anlamıyla, İspanyolca asma köprü anlamına gelen "asılı köprü") olarak adlandırmaktadır.
2006 yılında, UNESCO tarafından bir Dünya Mirası olarak ilan edilmiştir. İspanya'daki tek endüstriyel Dünya Mirası alanıdır.
Galeri

Köprünün yakın çekimi.
Köprünün servisi.
Sis altında köprü.
Solda Portugalete ve sağda Las Arenas.
Solda Las Arenas ve sağda Portugalete.
Vladimir ve Suzdal'daki Beyaz Anıtlar

| UNESCO Dünya Mirası |
| --- | --- |

Konum:  Rusya
Kriter: Kültürel: i, ii, iv
Referans: 633
Tescil: 1992 (16. oturum)
Bölge: Avrupa ve Kuzey Amerika
Rusya'daki Vladimir ve Suzdal'ın Beyaz Anıtları, 1992 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak listelenen bir alandır. Miras Alanı, Zalesye'nin 12. ve 13. yüzyılın sonlarından kalma sekiz Orta Çağ anıtına ev sahipliği yapmaktadır. Bunlara Rus Ortodoks kiliseleri ve manastırın yanı sıra bir kale ve tarihi kapı da dahildir:
Kideksha'daki Boris ve Gleb Kilisesi (1152, daha sonra eklemeler yapılmıştır)
The Suzdal Kremlini ve Doğuş Katedrali (1222-25, inşaat 16. yüzyıla kadar devam etmiştir)
Suzdal'daki Aziz Euthymius Manastırı (çoğunlukla 16. yüzyıl)
Vladimir'deki Göğe Yükseliş Katedrali (1158-60, 1185-89)
Bogolyubovo'daki Nerl'deki Meryem'in Şefaati Kilisesi (1165)
Vladimir'deki Altın Kapı (1158-64, daha sonra eklemeler yapılmıştır)
Vladimir'deki Aziz Demetrius Katedrali (1194-97)
Bogolyubovo'daki Andrey Bogolyubsky Kalesi (1158-65, daha sonra eklemeler yapılmıştır)
Zalesye ile ilgili olup da Dünya Mirasları listesinde yer almayan bazı eserler de bulunmaktadır:
Pereslavl-Zalessky'deki Saviour Katedrali (1152)
Yuriev-Polsky'deki Yorgi Katedrali (1230-34, daha sonra eklemeler yapılmıştır)
Vladimir'deki Knyaginin Manastır Katedralleri
Suzdal'daki Etkileşim Manastırı (15. - 16. yüzyıllar)
Barbara West

| Barbara Joyce Dainton West |
| --- | --- |
Doğum: Barbara Joyce West 24 Mayıs 1911(1911-05-24) Bournemouth, Hampshire, İngiltere
Ölüm: Şablon:Dda Truro, Cornwall, İngiltere
Tanınma nedeni: Titanic batmasından sonra kurtulan kişi
Evlilik: Stanley Winder (m.1938–1951, kocasının ölümü) William Ernest Barrel Dainton (m.1952–1990, kocasının ölümü)
Ebeveyn(ler): Edwy West ve Ada Worth
Akraba(lar): Constance  Edwyna ve West (kız kardeşi)

Barbara Joyce Dainton (kızlık soyadı West, d. 24 Mayıs 1911, Bournemouth - ö. 16 Ekim 2007, Truro), ilk yolculuğunda bir buzdağına çarptıktan sonra 14 Nisan 1912'de RMS Titanic'in batmasından sonra hayatta kalan sondan bir önceki kişiydi. Gemide ikinci sınıfta seyahat eden hayatta kalan son kişi oydu.
Erken dönemi

Barbara Joyce West, 24 Mayıs 1911'de İngiltere'de Bournemouth, Hampshire'da (şimdi ki Dorset) Edwy Arthur West ve Ada Mary Worth'un oğlu olarak dünyaya geldi. Ada, 1907'de Constance adında bir kızı doğurmuştu ve Titanik'e bindiğinde üçüncü çocuğuna hamileydi.
Edwy, Florida, Gainesville'de meyve kültürü işinde yeni bir hayata başlamaya karar verdi ve müstakbel eşi ve iki çocuğuyla birlikte Titanik yoluyla oraya göç ediyorlardı.
Titanik'te

Barbara, ebeveynleri ve ablası Constance, 10 Nisan 1912'de İngiltere'nin Southampton kentinde ikinci sınıf yolcu olarak Titanik'e bindiler Barbara sadece on ay on sekiz günlüktü ve bu onu gemideki en genç sekizinci yolcu yapıyordu.
Titanik 14 Nisan 1912'de saat 23:40'ta bir buzdağıyla çarpıştığında, Barbara kamarasında uyuyordu. Annesi Ada daha sonra şunları hatırladı:
Çarpışma meydana geldiğinde hepimiz uyuyorduk, ama sadece rıhtımlarımızda sarsıldık - kocam ve çocuklarım uyanmadı bile ve alarma neden olan sadece yolcuların kabinin dışına acele etmesiydi. Kâhya hepimizi ayağa kaldırdı ve bolca sıcak tutan şeylerle iyice giyinmemizi sağladı. Arthur çocukların üzerine cankurtaran kemerlerini taktı ve ardından onları tekne güvertesine taşıdı. Çantamı taşıyarak peşinden gittim. Bizi sağ salim filikaya bindirdikten sonra Arthur bir termos sıcak süt almak için kamaraya döndü ve filikayı yere indirilmiş bulunca bir iple ona ulaştı, matarayı bana verdi ve vedalaşarak geminin güvertesine geri döndü.
Barbara, annesi ve kız kardeşi kazadan sağ kurtuldu ve kurtarma gemisi Carpathia tarafından alındı Ancak babası batmadan sağ çıkamadı; ve cesedi, kurtarılmış olsa bile asla teşhis edilemedi.
Hayatta kalan West ailesi, 18 Nisan'da Carpathia ile New York'a geldi Ada, vardıklarında kendisi ve kızları için White Star Line'ın RMS yer ayırttı. Gemi 6 Mayıs'ta İngiltere'nin Liverpool kentine vardı ve Ada, 14 Eylül'de üçüncü kızı Edwyna Joan'ı doğurdu.
Annesi Ada 20 Nisan 1953'te 74 yaşında, ablası Constance ise 12 Eylül 1963'te 56 yaşında öldü. Barbara'nın kız kardeşi Edwyna, bir İngiliz diplomatla evlendi ve İngiltere ve Bahamalar'da yaşadı.
Okul ve kariyeri

Çocukken Barbara, İngiltere'nin Purley kentindeki Worshipful Boarding School'a gitti ve ardından Truro High School all-girls okuluna ve Exeter'deki St. Luke's College'a gitti. Üniversiteden sonra, Cornish bir ailenin mürebbiyesi oldu ve 1936'da İspanya İç Savaşı'nın patlak vermesine kadar onlarla birlikte İspanya'ya taşındı. İngiltere'ye döndükten sonra, Guildford'da bir lisede öğretmenlik yaptı.
1950'lerde, Truro'da bir okulda öğretmenlik yaptı ve daha sonra 1972'ye kadar Plymstock Okulu'nda beden eğitimi başkan yardımcısı oldu.
evlilikleri

1938'de Barbara, bir ragbi oyuncusu olan Stanley Winder ile evlendi İkili, Stanley 1951'de kalp krizinden ölmeden önce 13 yıl evli kaldı. Barbara, 1952'den 1990'daki ölümüne kadar ikinci kocası William Ernest Barrel Dainton ile evli kaldı.
Daha sonra ki yaşamı

Barbara, hayatı boyunca Titanik ile ilgili tüm tanıtımlardan kaçındı. Yaşlandıkça ve hayatta kalan bir avuç insandan biri haline geldikçe, Barbara'nın hikâyesine olan ilgi arttı, ancak felaketi aile çevresi dışında tartışmayı reddetti ve sık sık ' Titanik insanlarıyla hiçbir ilgisi olmadığını' söyledi. Bununla birlikte, British Titanic Society ile idareli bir şekilde iletişim kurdu, ancak bu tür bir iletişim sıkı bir şekilde korunuyordu.
Daha sonraki yıllarında, babasına bir anma tableti içeren Truro Katedrali'nde rehber olarak gönüllü olduğu Truro'da yaşadı.
Ölümü

Barbara, 16 Ekim 2007'de Cornwall, Truro'da 96 yaşında öldü Cenazesi 5 Kasım'da Truro Katedrali'nde düzenlendi. Barbara, ilgiden kaçınmak ve mahremiyetini korumak için, cenazesinin ölümünün kamuoyuna duyurulmasından önce yapılması konusunda ısrar etti İngiltere, Southampton'dan 95 yaşındaki Millvina Dean, onun ölümüyle Titanik'ten sağ kurtulan son kişi oldu; Dean 19 ay sonra öldü.
Visoki Dečani

| UNESCO Dünya Mirası |
| --- | --- |

Konum:  Kosova
Kriter: Kültürel: ii, iii, iv
Referans: 724
Tescil: 2004 (28. oturum)
Uzatma: 2006
Tehlike: 2006 — Günümüz
Bölge: Avrupa ve Kuzey Amerika
Visoki Deçani ya da sadece Deçan Manastırı (Sırpça Kiril: Високи Дечани, Arnavutça: Manastiri i Deçanit), Kosova'daki Deçan yakınında bulunan Orta Çağ'a ait bir Sırp Ortodoks Hristiyan manastırıdır. 14. yüzyılın ilk yarısında Sırp kral Stefan Dečanski tarafından kurulmuştur.
Deçan Manastırı, Arnavutluk Alpleri (Prokletije)'nin eteğinde, Metohiya bölgesindeki Dečanska Bistrica nehri kanalı vadisinde bulunur. Deçan kasabasından yaklaşık 2 kilometre uzaklıktadır. Manastır, Raška ve Prizren Piskoposluğu tarafından yönetilmektedir. Manastır, 1947'den bu yana Olağanüstü Değere Sahip Kültürel Anıt tahsisi ile Sırbistan'ın hukuki koruması altındadır. Manastır, Kosova'daki Ortaçağ Anıtları Dünya Mirası alanının bir parçasını oluşturmaktadır.
2004 yılında UNESCO, Deçan Manastırı'nı olağanüstü evrensel değeri nedeniyle Dünya Mirası olarak listeledi. İki yıl sonra, üç ayrı dini anıt eklenerek Dünya Mirası alanı genişletildi: İpek Patrikhanesi, Graçaniça Manastırı ve Cuma Camii ("Meryem Ana Kilisesi" adıyla).
2006 yılında Dünya Mirası alanı, bölgedeki siyasi istikrarsızlıktan kaynaklanan yönetim ve koruma güçlükleri nedeniyle Tehlike altındaki Dünya Mirasları listesine eklendi.
Açıklamalar

↑   Kosova, Kosova Cumhuriyeti ile Sırbistan Cumhuriyeti arasındaki toprak anlaşmazlığının konusudur. Kosova Cumhuriyeti tek taraflı olarak 17 Şubat 2008'de bağımsızlığını ilan etti ancak Sırbistan, Kosova'yı kendi egemenliğinin bir parçası olarak kabul etmeye devam ediyor. İki hükûmet, Brüksel Anlaşması'nın bir parçası olarak 2013'te ilişkileri normalleştirmeye başladı. Kosova, Birleşmiş Milletler üyesi 193 devletin 97'si tarafından bağımsız bir devlet olarak tanınmış durumdadır. Toplamda, BM üyesi 112 devlet Kosova'yı bir noktada tanıdı ancak bunlardan 15'i daha sonra tanımalarını geri çekti.