Konfederasyon Dönemi
Dışişleri > İspanya

İspanya, Devrim Savaşı sırasında İngilizlerle Fransa'nın müttefiki olarak savaştı, ancak cumhuriyetçilik ideolojisine güvenmedi ve resmi olarak ABD'nin bir müttefiki değildi. İspanya, Amerika Birleşik Devletleri'nin güneyinde ve batısında bulunan Florida ve Louisiana bölgelerini kontrol etti. Amerikalılar, Trans-Appalachian topraklarındaki birçok yerleşimci için ürünlerini Amerika Birleşik Devletleri'nin Doğu Sahili de dahil olmak üzere diğer pazarlara göndermek için tek gerçekçi çıkış olduğu için, Mississippi Nehri üzerindeki navigasyon haklarının önemini uzun zamandır kabul etmişti. Kurucu Meclis, Anayasa'nın, 13 eyaletten dokuzunda toplanacak kurucu meclislerin onayı üzerine yürürlüğe girmesini kararlaştırmıştı. 1788'e kadar dokuz eyalet Anayasa'ya gereken onayı vermiş, fakat, Virginia ve New York bu işlemi gerçekleştirmemişti. Çok kişi, bu iki eyaletin desteği olmazsa Anayasa'ya hiçbir zaman uyulmayacağına inanıyordu. Birçoğuna göre, belge tehlikelerle doluydu: kurduğu güçlü merkezi hükûmet zorbaca davranışlara girip koyduğu ağır vergilerle baskı yapmaz ve onları savaşlara sürüklemez miydi?
Bu sorular karşısındaki farklı görüşler iki partinin kurulmasına yol açtı: güçlü bir merkezi hükûmetten yana olan Federalistler ve birbirinden ayrı eyaletlerin oluşturacağı gevşek bir bağlantıyı yeğleyen Antifederalistler. İki taraf arasında, basında, yasama organlarında ve eyalet kurucu meclislerinde hararetli tartışmalar yapıldı.
İspanya, Devrim Savaşı'nda ortak bir düşmanla savaşmış olmasına rağmen, ABD yayılmacılığını imparatorluğuna bir tehdit olarak gördü. Eski Güneybatı'daki Amerikan yerleşimini durdurmak isteyen İspanya, ABD'nin Mississippi Nehri üzerindeki seyrüsefer haklarını reddetti, Yerli Amerikalılara silah sağladı ve seyrek nüfuslu Florida ve Louisiana bölgelerine dost Amerikalı yerleşimciler topladı. Alexander McGillivray ile birlikte çalışan İspanya, kendi aralarında barış yapmak ve İspanya ile müttefik olmak için Creeks, Chickasaws ve Choctaws ile anlaşmalar imzaladı, ancak pan-Hint koalisyonunun istikrarsız olduğu ortaya çıktı. İspanya ayrıca, güneybatı Amerika Birleşik Devletleri'nin çoğunu ayırmak için bir komploda Amerikalı General James Wilkinson'a rüşvet verdi, ancak hiçbir şey çıkmadı. Virginia'daki Antifederalistler, Anayasa'nın ilk cümlesindeki “Biz Amerika Birleşik Devletleri Halkı” sözlerine karşı çıkarak, kurulması önerilen yeni hükûmete saldırdılar. Anayasa'da sayılan eyaletlerin isimlerine değinmeden, eyaletlerin kendi bireysel haklarını ve güçlerini koruyamayacağını ileri sürdüler. Yeni merkezi hükûmetin gücünden korkan küçük çiftlik sahiplerinin bir numaralı sözcüsü konumuna gelen Patrick Henry, Virginia'daki Antifederalistlerin öncüsüydü. Kararsız temsilciler, Virginia kurucu meclisinin bir temel haklar bildirgesi önerisinde bulunması görüşü üzerine ikna oldular ve Antifederalistler de Federalistlere katılarak 25 Haziran'da Anayasa'yı onayladılar.
Jeopolitik gerilimlere rağmen, İspanyol tüccarlar ABD ile ticareti memnuniyetle karşıladı ve ABD'yi İspanya'nın Yeni Dünya kolonilerinde konsolosluklar kurmaya teşvik etti. Amerikan tüccarlarının Britanya'dan mal ithal ettiği ve ardından bunları İspanyol kolonilerine yeniden sattığı yeni bir ticaret hattı ortaya çıktı. ABD ve İspanya, ABD'nin ticari bir anlaşma ve sınırların karşılıklı tanınması karşılığında yirmi beş yıl boyunca Mississippi Nehri'ne erişim hakkından vazgeçmesini gerektirecek olan Jay-Gardoqui Antlaşması'na ulaştı. 1786'da Jay, anlaşmayı Kongre'ye sunarak bölücü bir tartışma başlattı. Virginia'dan James Monroe liderliğindeki Güneyliler, Mississippi ile ilgili hükme karşı çıktılar ve Jay'i batıdaki büyüme yerine Kuzeydoğu ticari çıkarlarını desteklemekle suçladılar. Antlaşmaların onaylanması için Konfederasyon Maddeleri uyarınca dokuz oy gerekliydi ve beş Güney eyaletinin tümü onaya karşı oy vererek anlaşmayı mahvetti. New York'ta Alexander Hamilton, John Jay ve James Madison, Federalist Yazılar olarak bilinen bir dizi makale yayınlayarak, Anayasa'nın onaylanması gerektiğini savundular. New York gazetelerinde yayınlanan yazılar, birbirini frenleyen ve dengeleyen yasama, yürütme ve yargı organlarına sahip bir merkezi federal hükûmet lehinde ve günümüzde klasikleşmiş olan görüşleri içeriyordu. Federalist Yazılar'ın New York temsilcilerini etkilemesi sonucu, Anayasa 26 Temmuz'da onaylandı.