Yerli halklara yapılan soykırımlar
Britanya İmparatorluğu (1945 öncesi)

'taki "İrlanda'nın Holokostu" duvar resmi.
İrlanda'da The Great Famine döneminde İngiliz hükûmetinin politikası tartışmalı olmaya devam etmektedir.]]
Ana madde: Britanya İmparatorluğu
Amerika Birleşik Devletleri, Avustralya, Yeni Zelanda ve Kanada gibi yerlerde yerleşimci sömürgeciliği İngilizler tarafından yürütülmüştür. Yerleşim için cazip görülen yabancı topraklar ""kimsenin olmayan toprak" olarak ilan edildi. Yerli halk bu nedenle İngilizlerin gözünde herhangi bir egemenlik veya mülkiyet hakkından mahrum bırakıldı. Bu durum, İngiliz yerleşimcilerin yaşadığı koloniler oluşturmak için işgali ve yerli toprakların şiddet yoluyla ele geçirilmesini haklı çıkardı. Bu tür bir kolonileşme genellikle savaş, yeni ortaya çıkan hastalıklar, kolonicilerin katliamları ve zorla asimilasyon girişimleri nedeniyle Yerli nüfusta büyük bir azalmaya neden oldu. Britanya ve Avrupa'dan gelen yerleşimcilerin sayısı hızla arttı ve tamamen yeni toplumlar yarattılar. Yerli nüfus kendi ülkelerinde ezilen bir azınlık haline geldi. Avustralya sınır savaşları ve Amerikan Kızılderili Savaşları'nda olduğu gibi, kolonilerin Yerli topraklarına kademeli olarak şiddetle yayılması yüzyıllarca sürebilirdi.
Fetihten sonra esas olarak bulaşıcı hastalıkların ortaya çıkmasıyla yaygın bir nüfus düşüşü yaşanmıştır. Avustralya Aborjinlerinin sayısı İngiliz kolonizasyonundan sonra %84 oranında azalmıştır. Yeni Zelanda'daki Maori nüfusu en yüksek noktasından %57'lik bir düşüş yaşamıştır. Kanada'da, Britanya Kolumbiyası'ndaki İlk Milletler nüfusu %75 oranında azalmıştır. Hayatta kalan Yerli gruplar, yeni sömürge toplumları tarafından ırk temelli ciddi ayrımcılığa maruz kalmaya devam etmiştir.  Aborijin çocuklar, Çalınmış Nesiller, Avustralya hükûmeti tarafından el konulmuş ve 20. yüzyılın büyük bir kısmında zorla asimilasyon ve çocuk istismarına maruz bırakılmıştır. Aborjin Avustralyalılara ancak 1962 yılında bazı eyaletlerde oy kullanma hakkı tanınmıştır.
Benzer şekilde, Kanada hükûmeti, İlk Millet çocuklarının hapsedildiği ve istismar edildiği yatılı okullardaki rolü de dahil olmak üzere, İlk Uluslara yönelik tarihsel "ırksal ve kültürel üstünlük tutumları" ve "baskıları" için özür dilemiştir. Kanada, işlerin göçmenler tarafından çalınması ve Büyük Buhran'ın kışkırttığı yoksulluk yaşamları korkusu sırasında Alberta'daki Yerli halkları tarihsel olarak zorunlu kısırlaştırması nedeniyle soykırımla suçlanmıştır.
Nüfusun büyük ölçüde azalmasının bir soykırım örneği olarak kabul edilip edilemeyeceği tartışmalı bir konu olmuş ve akademisyenler sürecin bir bütün olarak mı yoksa belirli dönemler ve yerel süreçlerin mi yasal tanım kapsamında değerlendirileceğini tartışmışlardır. "Soykırım" teriminin yaratıcısı Raphael Lemkin, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Amerikan Yerlileri'nin İngiliz ve daha sonra İngiliz sömürgeciler tarafından sömürgeci bir şekilde değiştirilmesini soykırımın tarihsel örneklerinden biri olarak değerlendirmiştir. Tarihçi Niall Ferguson, Tazmanya'daki vakaya şu şekilde değinmiştir: "Britanya İmparatorluğu tarihindeki tüm bölümlerin en şok edici olanlarından birinde, Van Diemen's Land'deki Aborjinler avlandı, hapsedildi ve nihayetinde yok edildi: şimdi aşırı kullanılan 'soykırım' terimini gerçekten hak eden bir olay. ",  ve İrlanda ve Kuzey Amerika'dan İngilizler tarafından etnik temizliğe maruz kalan bölgeler olarak bahsetmektedir. Tazmanya soykırımında yerel halkın tamamı ve dahası pek çok hayvan türü katledilmiş,soyları tüketilmiştir. Soykırım Araştırmaları Dergisi'nde (Journal of Genocide Research) Patrick Wolfe'a göre, İngilizlerin "yerli halkları sınırda katletmesi" bir soykırım teşkil etmektedir.
İrlanda'nın Cromwell tarafından fethi (1649-1653)'ne eşlik eden çok sayıda katliam ve yaygın açlık, bunun bir soykırım olarak adlandırılmasına yol açmıştır; yüz binlerce İrlandalı sivil ölmüş ve yaklaşık 50.000 İrlandalı, senetli kölelikle satılmıştır. Bir yazarın ifadesiyle, "Nüfusun yüzde 40'ından fazlasının kaybedilmesi, ırksal ve dini nefrete dayalı bilinçli bir yok etme planını akla getirebilir ki bu da başka koşullarda ve zamanlarda haklı olarak soykırım olarak adlandırılırdı. Cromwell'in İrlanda'daki ölümcül seferi, İrlandalı Katoliklere karşı kendisinin de açıkça ifade ettiği patolojik (karakter temelli) bir nefretten besleniyordu."
İrlanda Plantasyonları, yerli İrlandalıları adanın en iyi topraklarından sürme ve buralara sadık İngiliz Protestanları yerleştirme girişimleriydi; bunlar da soykırım olarak tanımlanmıştır. Büyük Kıtlık (1845-1850) da İngiliz politikasından sorumlu tutulmuş ve soykırım olarak adlandırılmıştır. Indian Country Today dijital platform gazetesinde yazan Christina Rose, İrlanda ve Amerikan yerlilerinin mülksüzleştirme ve soykırım deneyimleri arasında paralellikler kurmuş; Katie Kane ise Sand Creek Katliamını,Drogheda katliamı ile karşılaştırmıştır. R. Barry O'Brien 1641 İrlanda İsyanı'nı Kızılderili Savaşları ile karşılaştırmış ve şöyle yazmıştır: "Ardından gelen savaş... Amerika'daki ilk yerleşimcilerin yerli kabilelerle yürüttüğü savaşa benziyordu. Yerlilere hiçbir şekilde merhamet gösterilmiyor, hiçbir ihanet onursuzluk olarak görülmüyor, esirlere hiçbir kişisel işkence ve hakaretten kaçınılmıyordu. İrlandalıların katledilmesi kelimenin tam anlamıyla vahşi hayvanların katledilmesi olarak görülüyordu. Sadece erkekler değil, İngilizlerin eline düşen kadınlar ve çocuklar bile parçalanarak öldürülüyordu. Yıllar geçtikçe, tüm İrlanda'nın büyük bir bölümünde, insanların geçimini sağlayan her türlü araç yok edildi, teslim olan esirlere hiçbir şey verilmedi ve tüm nüfus ustaca ve istikrarlı bir şekilde açlıktan öldürüldü." Avrupa'nın Amerika'yı sömürgeleştirmesine benzer şekilde, Britanya İmparatorluğu'ndaki ölü sayısının 150 milyona kadar çıktığı tahmin edilmektedir.