Nasırü'd Devle
Hayatı > Büveyhîler ile Savaşlar

945'in sonlarında Tüzün öldü. Onun ölümü, Abbasi hükûmetinin, Ahmed ibn Buya yönetiminde Fars ve Kirman üzerindeki kontrolünü zaten sağlamlaştırmış olan Büveyhîlerin artan gücüne karşı bağımsızlığını koruma yeteneğini zayıflattı ve Baridilerin işbirliğini sağladı. Müstekfî'nin sekreteri İbn Şirzad, Nasırü'd Devle'nin yardımını çağırarak Büveyhîler ile yüzleşmeye çalıştı, ancak Ahmed birlikleriyle Bağdat'a ilerledi ve Ocak 946'da Müizzüddevle ile amir al-umara olarak atanmasını sağladı. Müizzüddevle ("Hanedanın Güçlendiricisi"). Büveyhîler konumlarını güvence altına almak için hemen Hamdânîlere karşı yürüdüler. Nasırü'd Devle, Dicle nehrinin doğu yakasında ilerleyerek ve Bağdat'ı abluka altına alarak karşılık verdi. Ancak sonunda Büveyhîler, Hamdânîleri savaşta mağlup ettiler ve Nasırü'd Devle'yi Ukbara'ya çekilmeye zorladılar. Oradan, Nasırü'd Devle, Büveyhî ve Hamdani küreleri arasındaki sınır Tikrit'te olacak şekilde Cezire, Suriye ve hatta Mısır üzerindeki Hamdani kontrolünün Halifeliğin kolları olarak tanınmasını sağlamayı amaçlayan müzakerelere başladı. Müzakereler, Hamdânîlerin Türk birlikleri arasındaki bir isyan nedeniyle kesintiye uğradı, ancak şu an için kuzey sınırında anarşiye istikrarlı bir Hamdani beyliğini tercih eden Müizzüddevle, Nasırü'd Devle'nin onu bastırmasına yardım etti. Barış, Hamdânîler için uygun şartlarla kabul edildi ve Nasırü'd Devle'nin oğullarından birinin Bağdat'a rehin alınmasıyla onaylandı.
İki rakip arasındaki çatışma, 948'de Müizzüddevle'nın Musul'a tekrar yürümesi, ancak İran'da sorun yaşayan kardeşi Rüknüddevle'ye yardım etmek için seferini kesmek zorunda kalmasıyla yeniden alevlendi. Buna karşılık Nasırü'd Devle, Cezire ve Suriye için haraç ödemeye yeniden başlamayı ve Cuma namazında halifenin isminden sonra üç Büveyhî kardeşin isimlerini eklemeyi kabul etti. 956-958'de başka bir savaş turu patlak verdi. Büveyhîler, güney Irak'ta Rezbahan ibn Vindadh-Khurshid komutasındaki Daylamlı birliklerinin isyanıyla meşgulken, Nasırü'd Devle güneye ilerleme ve Bağdat'ı ele geçirme fırsatını değerlendirdi. Ancak Deylemi isyanının bastırılmasından sonra Hamdânîler, Büveyhî karşı saldırısı karşısında konumlarını koruyamadılar ve şehri terk ettiler. Haraçların yeniden başlaması ve ek bir tazminat karşılığında barış yenilendi, ancak Nasırü'd Devle ikinci yılın ödemesini göndermeyi reddedince Büveyhî hükümdarı kuzeye ilerledi. Sahada Büveyhî ordusuyla yüzleşemeyen Nasırü'd Devle, Musul'u terk etti ve önce Silvan'a, ardından Halep'teki kardeşi Seyf al-Dawla'ya kaçtı. Büveyhîler Musul ve Nasibin'i ele geçirdiler, ancak Hamdânîler ve destekçileri hazinelerini, tüm hükûmet kayıtlarını ve vergi kayıtlarını yanlarına alarak kuzeydeki dağlardaki ana topraklarına çekildiler. Sonuç olarak, Büveyhî ordusu fethedilen bölgede kendisini destekleyemedi, çünkü ağırlıklı olarak Deylem birlikleri, onlara gerilla saldırıları başlatan yerel halk tarafından içerlendi. Seyf ed-Devle, Müizzüddevle ile arabuluculuk yapmaya çalıştı, ancak ilk yaklaşımları reddedildi. Ancak Sayf al-Dawla, kardeşinin tüm Diyar Rabi'a haraçını ödeme yükünü üstlenmeyi kabul ettiğinde, Büveyhî hükümdarı barışı kabul etti. Bu anlaşma, iki Hamdani kardeş arasındaki rollerin tersine çevrilmesine ve ailenin Suriye şubesinin kontrolünün kurulmasına işaret ediyor.
964'te Nasırü'd Devle, anlaşmanın şartlarını yeniden müzakere etmeye çalıştı, ama aynı zamanda en büyük oğlu Ebu Tağlib'in halefi olarak Büveyhî'nin tanınmasını sağlamaya çalıştı. Müizzüddevle, Nasırü'd Devle'nın taleplerini reddetti ve Hamdani bölgesini yeniden işgal etti. Musul ve Nasibin bir kez daha ele geçirilirken, Hamdânîler dağdaki kalelere kaçtı. 958'de olduğu gibi, Büveyhîler Cezire'de uzun süre tutunamadılar ve kısa süre sonra Hamdânîlerin Musul'a dönmesine izin veren bir anlaşmaya varıldı. Ancak bu sefer Ebu Tağlib, babasının yerine etkili lider olarak ortaya çıktı: Muizz el-Devle, yaşlı Nasır ed-Devle yerine onunla bir anlaşma imzaladı. Nasırü'd Devle'nin yönetiminin sonu, kardeşi Seyf al-Dawla ve büyük rakibi Müizzüddevle'nin ölümlerinin görüldüğü aynı yıl olan 967'de geldi. Nasırü'd Devle'nın kardeşinin ölümünden o kadar etkilendiği bildirildi ki hayata olan ilgisini kaybetti ve mesafeli ve açgözlü oldu. Sonunda, zaten emirliğin fiili valisi olan Ebu Tağlib, Ali İbnü'l-Esîr'e göre kocasının işleri üzerinde önemli bir etkiye sahip olan Kürt annesi Fatima bint Ahmed'in yardımıyla onu görevden aldı. Nasırü'd Devle, diğer oğullarından biri olan Hamdan'ın farklı bir annesine dönerek onlara karşı koymaya çalıştı. Tepki olarak Ebu Tağlib, onu 968 veya 969'da öldüğü Ardumusht kalesine hapsetti.