Cezire (halifelik eyaleti)
Coğrafya > Kabile ve etnik yapı

638-640'taki Müslüman fethinden önce, yukarı ve aşağı Fırat vadisinin çöl kenarlarında ve daha az bir dereceye kadar nehir kıyısı boyunca uzanan yerleşim yerlerine yakın bölgelerde köklü göçebe ve yarı göçebe Arap kabileleri vardı. Bu kabileler arasında, Fırat Nehri'nin Anbar ile Hit arasındaki bölümünde ve daha kuzeyde yaşayan yarı göçebe ve yerleşik Tanukhidler de vardı. Yakınlarında, çölün daha batısında, Rebia konfederasyonunun Tağlib ve el-Namir bin Kasit kabileleri ile İyad kabilesi vardı. Bunların tümü, üyeleri Sasani İmparatorluğu'nun yardımcıları olarak hizmet eden Nizar grubunun bileşenleriydi. Taberi'nin (ö. 923) tarihindeki kayıtlara göre, Hristiyan İyad kabilesi Müslümanların fethi sırasında kuzeye, Bizans Anadolu'suna kaçtı, ancak Halife Ömer (hükümdarlık dönemi  634-644) Bizanslıları çoğunu geri göndermeye zorladı. Diğer kabileler İslam'ı benimserken Tağlib orada kaldı ve Hristiyan inançlarını büyük ölçüde korudu. Tağlib, Cezire'deki eski yerleşik Rebia kabilelerinin büyük bir bölümünü oluşturuyordu, ancak oradaki diğer Rebia kabileleri, yani Beni Bekr konfederasyonuna ait olanlar da fethi takip eden ilk birkaç yılda Hristiyanlıklarını korudular.
7. yüzyılın başlarındaki Bizans-Sasani savaşları ve ardından gelen Müslüman fetihleri, Cezire'de çok sayıda terk edilmiş ekilebilir arazi bırakmıştı. Bu topraklar, Medine tarafından atanan komutanların üzerlerinde çok az kontrole sahip olduğu veya hiç kontrol sahibi olmadığı ve halifelere asgari vergi ödeyen Kays kabilelerinden oluşan Müslüman ordularının göçebe bileşenleri tarafından işgal edilmişti. Tarihçi Muhammed Abdulhayy Şaban'a göre, "bu birkaç bin adam bütün bir vilayete kendi özel mülkleri gibi davrandılar ve bu şekilde orada kendi yönetimlerini kurdular". Müslüman aşiret üyeleri, Suriye'nin doğu kanadının Bizans saldırılarına karşı korunmasında önemli bir askeri rol oynadılar ve Ermenistan'a yapılan kazançlı baskınlardan faydalandılar. Müslüman ordularının fatih kabileleri, Cezire'ye daha fazla kabile göçünü sınırlamaya çalıştı, ancak eyaletin geniş alanı ve zenginliği ile Arabistan'dan fethedilen Bereketli Hilal'e göçün yarattığı baskılar, Cezire'nin yeni gelenlere açılmasını gerektirdi.
Halife Osman (hükümdarlık dönemi  644–656) bölgeye göçü yönlendirmeye ve Şaban'a göre, fetheden kabilelerin "hegemonyasını kırmaya" karar verdi. Bölgeyi yöneten Muaviye bin Ebu Süfyan, halifenin talimatı üzerine Arap kabilelerini Fırat Nehri kıyısındaki yerleşim yerlerinden biraz uzakta bulunan Cezire'deki sahipsiz veya boş arazilere yerleştirdi ve onlara tarım yapma izni verdi. Temim mensupları Rabiya denilen yere, Kays ve Esed kabilelerinden olanlar ise Rakka civarındaki el-Mazihin ve el-Mudeybir'e yerleştirildi. Muhtemelen daha önceden kurulmuş olan Kays aşiretlerinin endişelerini gidermek amacıyla, yeni gelenler Ermeni sınırındaki askerlik hizmetinden dışlandı ve onlara karşı bir tampon görevi görmesi için ana yolların kesiştiği noktalar veya dar dağ geçitleri gibi stratejik olarak konumlanmış noktalara yerleştirildi. 
Bu kabilelerin garnizon kurduğu yerler arasında Melitene (Arapların Malatiya dediği) vardı. Değişiklikler, Muaviye'nin valiliği boyunca kademeli olarak uygulandı ve muhtemelen Kayslar'ın, 657 yılında Rakka yakınlarındaki Sıffin Savaşı sırasında Halife Ali (hükümdarlık dönemi 656-661) ve onun Irak ordusuna karşı Muaviye'yi desteklemesi için yeterince tatmin ediciydi. Birinci Fitne (656-661) boyunca Cezire'ye daha fazla göç gerçekleşti; yeni gelenler, daha önceki yıllarda Irak'taki Müslüman garnizon şehirleri olan Kûfe ve Basra'ya yerleşen, ancak Ali'nin yönetimine karşı çıkan ve Cezire'deki göçebelik için yerleşik yaşamı terk eden kabile üyeleriydi.
Arapların yanı sıra Cezire, özellikle Turabdin bölgesinde önemli bir Arami nüfus barındırıyordu. Musul bölgesi de Kürtlerin yurdıydu, Yukarı Dicle'nin kuzeyinde ise Ermeni toplulukları vardı.