stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Karacalar, Osmaniye

| Karacalar |
| --- | --- |
Köy

 Osmaniye'nin Türkiye'deki konumu
KaracalarKaracalar'ın Osmaniye'deki konumu
Ülke:  Türkiye
İl: Osmaniye
İlçe: Merkez
Coğrafi bölge: Akdeniz Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Rakım: 252 m
Nüfus (2020)
 • Toplam: 441
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0328
İl plaka kodu: 80
Posta kodu: 80080
Karacalar, Osmaniye ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe

Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır.
Coğrafya

Köy; Osmaniye il merkezine 2 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre köy nüfus verileri |
| --- | --- |
2020: 441
2019: 446
2018: 437
2017: 446
2016: 458
2015: 485
2014: 451
2013: 424
2012: 413
2011: 405
2010: 405
2009: 405
2008: 401
2007: 400
2000: 345
1990: 358
1985: 412
Büyük Viking Ordusu

Büyük Viking Ordusunun askeri harekâtı
Büyük Viking Ordusu (eski İngilizce: Mycel Heathen Here, Danca: Store Hedenske Hær), 865 yılında Danimarka ve güney İsveç'ten yola çıkarak İngiltere'yi istila eden birleşik silahlı kuvvete verilen addır. Bu döneme kadar Viking saldırıları genellikle vur-kaç şeklinde olmuş, özellikle yağma amaçlanmıştır. Büyük Viking Ordusunun ise amacı yeni topraklar fethetmek olmuştur.
Ordunun adı Anglo-Sakson Kronolojisinde geçmektedir. Ordu İskandinavya'daki, İrlanda'daki ve Avrupa'nın diğer yerlerinde savaşan Vikinglerin bir araya gelmesiyle oluşturulmuştur. Efsaneye göre orduyu ünlü Ragnar Lodbrok'un oğulları komuta etmektedir. Anglo-Sakson krallıklarına karşı yapılan askerî harekât 14 yıl sürer. Yazılı kaynaklarda kesin bir toplam sayı verilmese de ordunun dönemine göre çok büyük olduğu bilinmektedir. İstilacı Vikingler ilk olarak Doğu Anglia Krallığında karaya çıkarlar. Doğu Anglia Kralı kendisine saldırmamaları karşılığında Vikinglere at vermeyi kabul eder. Ordu 865-866 kışını Thetford'da geçirir. 866 yılı Kasım ayında kuzeydeki York kenti ele geçirilir. 868 yılında Mercia Krallığına doğru ilerleyip kışı Nottingham'da geçirirler. Burada Mercia ve Wessex kuvvetleriyle vikingler yenişemez. Mercia, Vikinglerin şartlarını kabul edince Vikinglere York'a geri çekilir.
870 yılında yeniden Doğu Anglia Krallığına dönen Vikingler burayı işgal edip kral Edmund'u öldürür. 871 yılında yeniden Wessex'e giden Vikingler 873 yılında Northumbira'ya dönerler. 874 yılına gelindiğinde İngiltere'deki yedi krallıktan sadece Wessex Krallığı fethedilmemiş durumdadır. 875 yılında buraya saldıran Vikingler Edington Muharebesi'nde Büyük Alfred'e yenilirler. Yapılan barış antlaşmasıyla geri çekilen Vikingler buna rağmen kuzey ve doğuda bazı toprakları ellerinde tutmayı başarırlar.
Arka planı

İngiltere'ye Viking saldırıları 8. yüzyılın sonlarına doğru başlar. İlk hedef alınan yer kuzey sahilindeki keşişlerin bulunduğu Lindisfarne olmuştur. Kolay taşınan ve pahada yüksek ganimetin olduğu kutsal yerler olan kiliseler Vikinglerin hedefleri olmuştur. Anglo-Sakson Kronolojisine göre 840 yılında Wessex kralı Æthelwulf Carhampton, Somerset'te Vikinglere yenilmiştir. Bu yenilgiye rağmen Wessex direnişi sürebilmiştir. 860 yıllarına kadar vur-kaç taktiğini kullanan Vikingler taktik değiştirerek büyük bir ordu toplayarak fetih harekâtına çıkmışlardır.
Ordunun büyüklüğü

Tarihçiler ordunun büyüklüğüne göre birbirinden farklı sayılar vermektedir. Sayıyı alt limitlerde olarak değerlendiren akademisyen Pete Sawyer, Anglo-Sakson Kronolojisindeki gemi sayılarından ilerleyerek istilacıların toplam sayısını yaklaşık 1000 savaşçı olarak verir. Bu fikre katılmayan akademisyenlerden Laurent Mazet-Harhoff binlerce kişiden oluşan bir ordudan bahseder. Guy Halshall yine binli rakamlardan bahsederken, konunun daha derinlikli tartışılması gerektiğini salık verir.
İstilacı Viking Ordusunun büyük oranda Fransa'daki Viking savaşçılarından devşirildiği düşünülmektedir. Fransa'da iktidar kavgalarından dolayı zayıf düşmüş olan merkezi yönetim Vikinglerin bölgeye saldırmaya başlamasıyla zor duruma düşer. Nehir yollarıyla ülkenin içlerine kadar ilerleyen Vikingler özellikle kiliseleri yağmalar. Kolay ganimet imkânı bölgeye çok sayıda Viking savaşçısının akmasına yol açar. 845 yılındaki Paris Kuşatması ancak çok büyük miktarda danegeld ödenerek savuşturulur. Bu dönemde neredeyse tüm nehirler Vikinglerin denetimindedir ancak Fransa Krallığı tahkimatlı iç bölgelerde duruma hakimdir. Yoğun Viking saldırılarından sonra neredeyse tüm nüfusun iç bölgelere çekilmesiyle birlikte ganimet yağması peşindeki Vikingler gözlerini yeniden İngiltere'ye çevirirler.
Sonuçları ve sonrası

878 yılı sonlarına doğru Guthrum'un Vikingleri Mercia Krallığındaki Cirencester'e giderler. 879 yılında Doğu Anglia'ya giden bu grup artık Hristiyan olduğu için aldığı ismiyle Æthelstan öleceği 890 yıla kadar burada hüküm sürdü. Guthrum ile birlikte hareket etmeyen Vikinglerin bir kısmı Northumbria ve York kentlerine yerleşirler. Bazılarının da Mercia'da yerleştiği bilinmektedir.
878 yılında üçüncü bir Viking Ordusu Thames Nehrinde bir araya gelir. Ancak hem Guthrum'un mağlubiyeti hem de Fransa'daki görece zayıflayan iktidar belirleyici olacak, Vikingler 879 yılında Fransa'ya giderek yağma peşinde koşacaktır.
İngiltere'de kalan Vikinglerin varlığı Alfred'i krallığına tahkimat yapmaya iter. Bir donanma kurup, kara ordusunu yeniden düzenleyen Alfred, kentlerin de tahkimatını artırır. Eski Roma İmparatorluğu tahkimat kalıntıları üzerine inşaat yapan kral ani Viking saldırılarına karşı önlem almış olur. Acil durumlarda kaleye sığınan kent halkının tahkimatların masraflarına katılması için vergi sistemi geliştirilir ve kayıtlar o dönem için oldukça iyi tutulur.
896 yılına gelindiğinde Doğu Anglia veya Northumbria'ya gitmemiş olan Vikingler Alfred'in müstahkem kentlerine karşı hiçbir başarı sağlayamamış ve Fransa'ya doğru yola çıkmışlardır. Büyük Viking Ordusunun istilasının ardından kuzey ve doğu bölgeleri Vikinglerin denetimindeyken, Alfred Wessex'de iktidardadır.
4. Georges Pompidou Hükûmeti

George Pompidou, Mayıs 1973. Fransa Cumhurbaşkanı George Pompidou, İzlanda'nın Reykjavik kentinde düzenlenen ABD-Fransa zirvesi konferansı öncesinde.
4. Georges Pompidou Hükûmeti Beşinci Cumhuriyet'in 5. hükûmetidir. 1967 milletvekili seçimleri ardından 5 Nisan 1967'de cumhurbaşkanı Charles de Gaulle tarafından başbakan, 6 Nisan 1967'de de hükûmetin diğer üyeleri atanmıştır. Hükûmet 1968 erken milletvekili seçimleri ardından 10 Temmuz 1968 tarihinde son bulmuştur.
Başbakan

Başbakan Georges Pompidou (UDVe)
Bakanlar

Kültürel İşlerden sorumlu Devlet Bakanı: André Malraux (UDVe)
Kamu Hizmetinden sorumlu Devlet Bakanı: Edmond Michelet (UDVe)
Denizaşırı İllerden sorumlu Devlet Bakanı: Pierre Billotte (UDVe)
Uzay ve Atom Sorunları ile Bilimsel Araştırmalardan sorumlu Devlet Bakanı: Maurice Schumann (UDVe)
Parlamento ile İlişkilerden sorumlu Devlet Bakanı: Roger Frey (UDVe)
Başbakan nezdinde, Plan ve Fiziki Planlamadan sorumlu Yardımcı Bakan: Raymond Marcellin (RI)
Mühürdar, Adalet Bakanı: Louis Joxe (UDVe)
Dışişleri Bakanı: Maurice Couve de Murville (UDVe)
İçişleri Bakanı: Christian Fouchet (UDVe)
Ordu Bakanı: Pierre Messmer (UDVe)
Maliye ve Ekonomi Bakanı: Michel Debré (UDVe)
Milli Eğitim Bakanı: Alain Peyrefitte (UDVe)
Donanım ve Konut Bakanı: Edgard Pisani (UDVe)
Tarım Bakanı: Edgar Faure (UDVe)
Sanayi Bakanı: Olivier Guichard (UDVe)
Sosyal İşler Bakanı: Jean-Marcel Jeanneney (UDVe)
Ulaştırma Bakanı: Jean Chamant (RI)
Gaziler ve Savaş Mağdurları Bakanı: Henri Duvillard (UDVe)
Posta ve Telekomünikasyon Bakanı: Yves Guéna (UDVe)
Gençlik ve Spor Bakanı: François Missoffe (UDVe)
Enformasyon Bakanı: Georges Gorse (UDVe)
Devlet Sekreterleri

Başbakan nezdinde, Turizmden sorumlu Devlet Sekreteri: Pierre Dumas (UDVe)
İşbirliğinden sorumlu Dışişleri Devlet Sekreteri: Yvon Bourges (UDVe)
Dışişleri Devlet Sekreteri: André Bettencourt (RI)
İçişleri Devlet Sekreteri: André Bord (UDVe)
Maliye ve Ekonomi Devlet Sekreteri: Robert Boulin (UDVe)
Maliye ve Ekonomi Devlet Sekreteri: Roland Nungesser (UDVe)
İstihdam Problemlerinden sorumlu Sosyal İşler Devlet Sekreteri : Jacques Chirac (UDVe)
Revizyonlar

29 Nisan 1967 tarihli atama
Donanım ve Konut Bakanı: François-Xavier Ortoli
28 Mayıs 1968 tarihli istifa
Milli Eğitim Bakanı Alain Peyrefitte Mayıs 1968 olayları üzerine istifa etmiş Başbakan vekaleten görevi üstlenmiştir.
31 Mayıs 1968 tarihli revizyon
Fransa'daki Mayıs 1968 olayları'ndan dolayı ciddi bir revizyon yapılmıştır.
Devlet Bakanı: Edmond Michelet
Sosyal İşlerden sorumlu Devlet Bakanı: Maurice Schumann
Devlet Bakanı: Henri Rey (4 Haziran'dan itibaren Turizmden sorumlu olmuştur.)
Mühürdar, Adalet Bakanı: René Capitant
Dışişleri Bakanı: Michel Debré
İçişleri Bakanı: Raymond Marcellin
Maliye ve Ekonomi Bakanı: Maurice Couve de Murville
Milli Eğitim Bakanı: François-Xavier Ortoli
Donanım ve Konut Bakanı : Robert Galley
Sanayi Bakanı : Albin Chalandon
Posta ve Telekomünikasyon Bakanı: André Bettencourt
Gençlik ve Spor Bakanı: Roland Nungesser
Enformasyon Bakanı: Yves Guéna
Denizaşırı İller Bakanı: Joël Le Theule
Kamu Hizmeti Bakanı: Robert Boulin
Uzay ve Atom Sorunları ile Bilimsel Araştırmalardan sorumlu Bakan: Christian de La Malène
Başbakan nezdinde, Plan ve Fiziki Planlama Bakanı: Olivier Guichard
İstihdam Problemlerinden sorumlu Sosyal İşler Devlet Sekreteri: Yvon Morandat
Maliye ve Ekonomi Devlet Sekreteri: Jacques Chirac
Milli Eğitim Devlet Sekreteri: Marie-Madeleine Dienesch
Konut Problemlerinden sorumlu Donanım ve Konut Devlet Sekreteri: Philippe Dechartre
HÜKÜMETİN SON HALİ (10 Temmuz 1968)

Başbakan: Georges Pompidou
Kültürel İşlerden sorumlu Devlet Bakanı: André Malraux
Devlet Bakanı: Edmond Michelet
Sosyal İşlerden sorumlu Devlet Bakanı: Maurice Schumann
Turizmden sorumlu Devlet Bakanı: Henri Rey
Başbakan nezdinde, Plan ve Fiziki Planlamadan sorumlu Yardımcı Bakan: Olivier Guichard
Mühürdar, Adalet Bakanı: René Capitant
Dışişleri Bakanı: Michel Debré
İçişleri Bakanı: Raymond Marcellin
Ordu Bakanı: Pierre Messmer
Maliye ve Ekonomi Bakanı: Maurice Couve de Murville
Milli Eğitim Bakanı: François-Xavier Ortoli
Donanım ve Konut Bakanı: Robert Galley
Tarım Bakanı: Edgar Faure
Sanayi Bakanı: Albin Chalandon
Ulaştırma Bakanı: Jean Chamant
Gaziler ve Savaş Mağdurları Bakanı: Henri Duvillard
Posta ve Telekomünikasyon Bakanı: André Bettencourt
Gençlik ve Spor Bakanı: Roland Nungesser
Enformasyon Bakanı: Yves Guéna
Denizaşırı İller Bakanı: Joël Le Theule
Kamu Hizmeti Bakanı: Robert Boulin
Uzay ve Atom Sorunları ile Bilimsel Araştırmalardan sorumlu Bakan: Christian de La Malène
Başbakan nezdinde, Turizmden sorumlu Devlet Sekreteri: Pierre Dumas
İşbirliğinden sorumlu Dışişleri Devlet Sekreteri: Yvon Bourges
Dışişleri Devlet Sekreteri: André Bettencourt
İçişleri Devlet Sekreteri: André Bord
İstihdam Problemlerinden sorumlu Sosyal İşler Devlet Sekreteri: Yvon Morandat
Maliye ve Ekonomi Devlet Sekreteri: Jacques Chirac
Milli Eğitim Devlet Sekreteri: Marie-Madeleine Dienesch
Konut Problemlerinden sorumlu Donanım ve Konut Devlet Sekreteri: Philippe Dechartre
| g t  Fransa hükûmetleri (Beşinci Cumhuriyet) |
| --- | --- |
Charles de Gaulle (1959-1969):  Debré (1959)  Pompidou 1 (1962)  Pompidou 2 (1962)  Pompidou 3 (1966)  Pompidou 4 (1967)  Couve de Murville (1968) 
Georges Pompidou (1969-1974):  Chaban-Delmas (1969)  Messmer 1 (1972)  Messmer 2 (1973)  Messmer 3 (1974) 
Valéry Giscard d'Estaing (1974-1981):  Chirac 1 (1974)  Barre 1 (1976)  Barre 2 (1977)  Barre 3 (1978) 
François Mitterrand (1981-1995):  Mauroy 1 (1981)  Mauroy 2 (1981)  Mauroy 3 (1983)  Fabius (1984)  Chirac 2 (1986)  Rocard 1 (1988)  Rocard 2 (1988)  Cresson (1991)  Bérégovoy (1992)  Balladur (1993) 
Jacques Chirac (1995-2007):  Juppé 1 (1995)  Juppé 2 (1995)  Jospin (1997)  Raffarin 1 (2002)  Raffarin 2 (2002)  Raffarin 3 (2004)  de Villepin (2005) 
Nicolas Sarkozy (2007-2012):  Fillon 1 (2007)  Fillon 2 (2007)  Fillon 3 (2010) 
François Hollande (2012-2017):  Ayrault 1 (2012)  Ayrault 2 (2012)  Valls 1 (2014)  Valls 2 (2014)  Cazeneuve (2016) 
Emmanuel Macron (2017-):  Philippe 1 (2017)  Philippe 2 (2017-2020)  Castex (2020-2022)  Borne (2022-2024)  Attal (2024-2024)  Barnier (2024- 2024)  Bayrou (2024-)
Fornovo Muharebesi

Fornovo Muharebesi 6 Temmuz 1495 tarihinde Parma kentinin 30 km güneybatısında olan muharebedir. İtalya topraklarına girmiş olan VIII. Charles komutasındaki Fransız birlikleri İtalyan şehir devletleri ittifakı tarafından püskürtülmüştür. İtalya Savaşlarının en önemli muharebelerindendir ve bu muharebe ardından Fransız geri çekilişi başlamıştır.
Arka planı

Ana madde: İtalya Savaşları
VIII. Charles'ın en büyük hayali Kutsal Toprakları ele geçirmek ve Kudüs ketini yeniden Hristiyanların denetimine geçirmektir. Bu planının ilk aşaması olarak Napoli Krallığını ele geçirmesi gerekir. Amaçladığı İtalya seferine çıkabilmek için komşularıyla çok ağır şartlarda barış antlaşması imzalar. İngiltere kralı VII. Henry doğrudan para alacak, Aragon kralı II. Fernando'ya Roussillon verilecek ve Kutsal Roma Cermen İmparatoru I. Maximilian'a da Artois ve Franche-Comté verilecektir. Uzun görüşlü olarak değerlendirilmeyen bu hamlelerden sonra Charles seferi için üs olarak belirlediği Napoli'ye doğru yola çıkar.
Bu dönemde İtalyan yarımadasında bağımsız şehir devletleri arasındaki savaşlar condottieri eliyle paralı askerler tarafından yapılmaktaydı. Kentlerin birbirleri arasındaki sorunları etkili şekilde çözen bu sistem düzenli büyük ordulara karşı işe yaramayacak ve Fransızlar İtalya'da neredeyse hiçbir direnişle karşılaşmadan ilerleyecektir.
Fransız seferi

Charles, İtalya'nın kuzeyindeki Milano ve Venedik ile iyi ilişkiler içindeydi. Hatta her iki kent devleti de Fransızların Napoli tahtı üzerindeki hak iddialarını destekliyordu. Charles bu durumda Napoli kralı II. Alfonso üzerine yürürken bu iki devletin yardımını alacağını öngörüyordu. Özellikle Aragon kralı II. Ferdinand'ın da Napoli üzerinde hak iddiasının olduğu bir durumda bu destek önem kazanıyordu. 1494 yılı Ağustos ayında oldukça kalabalık bir İsviçreli paralı asker birliği ve Fransız askerlerinden oluşan ordusuyla İtalyan topraklarına giren Charles, İtalya'da ilk kez görülen topçu bataryaları sebebiyle kolaylıkla ilerler. Milano'dan geçen Fransızlar Floransa, Papalık Devleti ve Napoli tarafından reddedilir. Napoli'ye doğru ilerleyen Charles, Papalık Devleti ve Napoli tarafından üzerine gönderilen küçük condottieri birliklerini vahşice ezer, direnen şehirleri bombardımana tutarak ele geçirir. Daha önce bu kadar kanlı savaşlara alışık olmayan İtalyanlar bu durum karşısında şaşkına döner. Fransızlar 22 Şubat 1495 günü hiçbir direnişle karşılaşmadan Napoli'ye girer. Hızlı ve vahşi harekât İtalyanları savunmasız bırakmıştır. Venedik Cumhuriyeti ve Milano Dükü Ludovico Sforza Fransızlara karşı konulmazsa tüm İtalya'nın doğrudan Fransız egemenliğine gireceğini görürler ve hareket geçmeye karar verirler. 31 Mart günü ise Venedik öncülüğünde bir ittifak başlatılır. İttifaka Venedik Cumhuriyetinin yanı sıra Milano, Papalık Devleti, İspanyol İmparatorluğu, İngiltere ve Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu katılır. İttifak birliklerinin komutası deneyimli condottieri Mantua Dükü II. Francesco Gonzaga'ya verilir. Birliğin amacı bir ordu meydana getirip Fransızları İtalya'dan atmaktır. 1 Mayıs'a gelindiğinde ittifak birlikleri Fransız Ordusunun Fransa-İtalya arasındaki istihkam hatlarına saldırmaya başlamıştır bile. Yabancı bir ülkede desteksiz kalacağını gören Charles 20 Mayıs günü Napoli'de bir garnizon askerini bırakarak Fransa'ya dönmek üzere yola çıkmak zorunda kalır.
Dönemsel harekâta etki düzeyi bilinmese de Fransız birliklerinin Napoli'deyken başına musallat olan yeni bir hastalık hızla yayılır. Yeni Dünya'dan dönen askerler tarafından getirildiği öne sürülen frengi hastalığı bu dönemde İtalya'dan başlayarak tüm Avrupa'ya yayılır.
Fransız Ordusu geri dönüş yolunda çok büyük bir yağma ganimetini de beraberinde götürmekteydi. 4 Temmuz günü Fornovo köyüne ulaştığında ilerleyişi İtalyan ittifak birliği tarafından kesilir.
Muharebe

Muharebe dönemin doktoru Alessandro Beneditti tarafından kaleme alınıştır. 4 Temmuz günü Fransa'dan destek birliklerinin kesinlikle gelmeyeceğini öğrenen Charles, henüz tarafsız konumda olan devletlerin kendine aleyhine dönmesini beklemeden hızla yarımadadan çıkmaya koyulur. Parma kentinin de Venedik zoruyla aleyhine döndüğünü gören Charles Venedik'e elçi göndererek kendisine geçiş imkânı tanınmasını ister. Venedik ise bu isteği ancak kendilerinden alınan ganimetlerin geri verilmesi durumunda olabileceğini bildirir. Çevre bölgeyi keşif için gönderdiği öncü birlikler de deneyimli Arnavut Leş birlikleri tarafından püskürtülür. İaşe sorunu çekmeye başlayan Fransız Ordusu 6 Temmuz günü savaşmaya karar verir. Venedik birlikleri Taro Nehri'nin sağında konumlanır. Sol tarafta kalan Fransızlar süvari saldırısına karşı tahkim mevzide kalır. Fransız hatlarına yapılan ilk hafif süvari saldırısı kötü arazi koşulları sebebiyle başarısız olur. Muharebenin ilerleyen döneminde Fransızların ganimetle dolu büyük yük katarının İtalyanların saldırısına uğradığı ve yağmalandığı haberi alınır. Yavaş yavaş Venedik lehine ilerlemekte olan muharebe daha da kanlı hale gelir. Barutu ıslandığı için Fransız topçu bataryaları işlemez hale gelir. Yedek Venedik birliklerinin de muharebeye dahil olması Fransızların moralini bozacaktır. Savaşın ilerleyen döneminde iki taraf da geriye çekilerek bir değerlendirme yapar. Bu aşamada Fransızlar yaklaşık bin İtalyanlar ise iki bin seviyesinde kayıp vermiştir, çok sayıda asil ölmüş, ganimetle dolu Fransız yük katarı yağmalanmıştır. Ölülerin gömülmesi için bir gün ateşkes ilan edilir. Düşmanın durumundan habersiz olan iki taraf da çekinceli de olsa kendisini kazanan taraf olarak görerek tam bir sonuca ulaşmayan muharebeyi bitirmeye niyetlenir.
Sonuçları

Muharebenin ardından Charles İtalya'dan hiçbir kazanç sağlayamamış şekilde ayrılır. Sonraki birkaç yıl ordusunu tekrar oluşturmaya çalışsa da önceki seferin borçları yüzünden başarılı olamaz. Geri çekilişin iki buçuk yıl ardından bir kaza sonrasında komaya girdikten sonra hayatını kaybeder. Ülkesini borç batağında bırakan Charles, geri alınması yüzyıllar sürecek olan önemli Fransız topraklarını da kaybetmiştir. Seferleri sırasında İtalyan Rönesans fikirleri Fransız aydın ve sanatçılarına ulaşmıştır. Seferin ardından İtalya daha büyük saldırılara açık hale düşer. Seferden dönen askerlerin ilettiği bilgiler, birbiriyle düşman küçük kent devletlerinin zayıf condottieri birliklerince korunduğu ve zengin toprakların istilaya açık olduğu ortaya çıkar. Avrupa kıtasındaki büyük güçler gözlerini İtalya'ya dikecek ve İtalyanlar 19. yüzyıla kadar bu kavgalarda piyon olacaktır. İstila döneminde sadece Venedik bağımsızlığını büyük bedeller karşılığında koruyabilecektir.
Ekankar

| --- | --- |
Ekankar'ın "EK" sembolü
Tür: Dharma'dan etkilenmiş yeni dini hareket
Kutsal Kitaplar: Shariyat-Ki-Sugmad
Lider: Harold Klemp
Bölge: Çoğunlukla dünya çapında
Merkezi: Ek Tapınağı, Chanhassen, Minnesota
Kurucu: Paul Twitchell
Köken: 1965, San Diego, Kaliforniya
Popülasyon: 500.000 ile 3.000.000
Ek Tapınağı Chanhassan, Minnesota
Ekankar (Ek olarak da bilinir), 1965 yılında Paul Twitchell tarafından kurulan tek tanrılı bir dindir. Takipçileri genellikle kendilerine Ekist demektedir.  Günümüzde dünya genelinde 500.000 ile 3.000.000 arasında takipçisi olduğu tahmin edilmektedir. Shariyat-Ki-Sugmad ki anlamı Ebedi Yol'dur, Ekankar inancının kutsal kitabıdır. Mahanta tarafından yazıldığı şekliyle manevi anlamı ve amacı anlatan iki kitap içerir.
Etimoloji

Ekankar sözlüğüne göre Ekankar terimi Tanrı ile iş arkadaşı anlamına sahiptir. Ekankar adı, Sri Guru Granth Sahib başlıklı Sih kutsal kitabının ilk sözcüklerinden türetilmiştir. Kutsal metinlerde terim genellikle "tek tanrı var" diye çevrilirken Ekankar bunu Tanrı ile iş arkadaşı olarak çevirir. Çünkü dinin merkezi hedefleri Tanrıyı gündelik yaşamda gerçek bir varlık haline getirmek ve Tanrı ile kişisel etkileşim ve ilişkilere izin vermektir. Ek, Kutsal Ruh için başka bir kelimedir; ayrıca Duyulabilir Yaşam Akımı, Yaşam Gücü veya Tanrının Işığı ve Sesi olarak da bilinir.
Tarihçe

Ekankar'ın merkezi aslında Las Vegas, Nevada bölgesindeydi. Darwin Gross önderliği altında organizasyon 1975 yılında Menlo Park, Kaliforniya'ya taşındı. 1986 yılında ise Harold Klemp operasyon üssünü Minneapolis, Minnesota'ya taşıdı.
Ekankarın lideri "Yaşayan EK Ustası" olarak bilinir. Mahanta ise Yaşayan Ek Ustasının iç formudur. Manevi öğrencilerine rehberlik etmesinin bir yolu onların rüyalarıdır. Bireyin rüyalarını karmanın çalışmasına yardım etmek ve kutsal anlayış kazandırmak için kullanır. Yaşayan Ek Ustası olan Mahanta, dinin lideridir ve Tanrı'yı tanıma sürecinin merkezinde yer alır. Manevi başarı seviyesi nedeniyle atanan Mahanta, temel ilahi bilgiyi paylaşır ve Ekankar'ın peygamberi olarak çok saygı görür, ancak asla ibadet edilmez.
Twitchell 1971 yılının sonuna dek hareketin ruhani lideri idi. Gross 22 ekim 1981 yılına kadar onun yerine geçti ve sonra Klemp ruhani lider oldu.
Bazı bilginler Ekankar dininin kısmen Sih ve Hindu dinlerinden ve Sant Mat hareketinden  parçalar bulunduğuna inanırken diğerleri ise Sant Mat öğretileri ile Ekankar arasında önemli ayrımlar bulmakta.
İnançlar

Ekistler karma ve tekrarbedenlenme inançlarını benimsemiş kişilerdir. Beş tutkuya bağlılık (öfke, hırs, şehvet, fiziksel dünyaya aşırı bağlılık ve kibir) sonucu kötü karma birikir. Her bireyin hedefi geçmiş karma borcundan kurtularak arınmaktır. Bu duruma ulaşıldığında yeryüzünde başka bir ömür geçirmek gerekmez, sonsuz reenkarnasyon döngüsünden kurtulunulur. Ekistler tüm yaşamın kaynağı olan ve herhangi bir cinsiyeti bulunmayan, Sugmad adını verdikleri bir yaratıcıya inanmaktadırlar. Sugmad'ın tüm formların yaratıldığı sonsuz kaynak olduğuna ve Ek'in, Ses Akımının Sugmad'dan alt boyutlara aktığına inanılır. Sugmadın iki farklı yönü vardır. Biri negatif diğeriyse pozitif. İyilik ve kötülük birbirinden ayrılmaz, aynı madolyonun iki farklı yönüdür. İkisi uyum hali içindedir.
Ekistler ruhların sonsuza dek var olacağına inanmaktadır. Ruhlar Sugmad'dan çıkmış birer alev gibidirler. Manevi deneyim kazanmak amacıyla Sugmad tarafından farklı boyutlara gönderilmişlerdir. Sugmad'ın farklı şekillerde ses veya nur aracılığıyla insan ruhuyla temasa geçtiğine inanılır. Ekankar kişinin kendisini tanımasını esas almaktadır. Kişi kendini analiz edip tanıdıktan sonra Sugmad'ı tanır. Bu bir yolculuktur ve en nihayetinde kişi Sugmad'ı tanıyınca onun gerçek meslektaşı ve iş arkadaşı olur.
Ekankar'ın önemli bir ruhsal egzersizi, Tanrı'ya sevgi şarkısı olarak da görülen, ayrıca Yaratıcının eski bir ismi olan Hu adında şarkının söylenmesidir. Şarkı yaklaşık yarım saat boyunca söylenir. Ekistler şarkıyı tek başlarına veya gruplar halinde söyler. Hu'yu söylemenin insanı bilinçli halinde İlahi Varlığa yaklaştırdığına ve farkındalığı artırabileceğine, ilahi sevgiyi deneyimlemeye yardımcı olabileceğine, kırık kalpleri iyileştirebileceğine, keder zamanlarında teselli sunabileceğine ve huzur ve sükunet getirebileceğine inanırlar. Bu uygulamanın öğrenciye fiziksel duyuların ve duyguların ezici girdisinden geri adım atmasına ve ruhsal olarak daha yüksek bakış açısını yeniden kazanmasına izin verdiğine inanılır.
Ekistler her bireyin kararlarında kişisel sorumluluk alması gerektiğine inanmakta ve ortak bir yaşam tarzı benimsememektedir. Yapmayı kabul ettiğiniz her şeyi yapabilirsiniz fakat diğer kişilere veya onların mallarına zarar vermediğiniz sürece şeklinde özetlenebilecek bir etik anlayışları vardır. Onlar ruh seyahati, rüyalar ve diğer birçok ruhsal teknikle manevi dünyaların keşfedilebileceğine inanmaktadır.
Ek Ustaları

Ekistler Ek olarak adlandırdıkları İlahi Ruhla temasın Ek'in ruhsal egzersizleri ve Yaşayan Ek Ustasının rehberliği yoluyla yapılabileceğine inanırlar. Ek Ustalarının dini inançları ne olursa olsun tüm yaşama hizmet etmek için burada olduklarına inanılır. Kimileri tarihsel figür olan Shamus-i-Tabriz, Yaubl Sacabi, Towart Managi, Lai Tsi, Kata Daki, Rami Nuri, Gopal Das, Fubbi Quantz, Rebazar Tarzs, Paul Twitchell ve Sri Harold Klemp Ek Ustaları olarak tanınır.