Sermaye şirketi
Sahiplik ve kontrol

Bir şirket, en azından teoride, üyeleri tarafından sahiplenilir ve kontrol edilir. Bir anonim şirkette, üyeler hissedar olarak bilinir ve şirketin mülkiyeti, kontrolü ve kârındaki hisselerinin her biri, şirketteki hisselerinin sahip oldukları kısmı ile belirlenir. Böylece, bir anonim şirketin hisselerinin dörtte birine sahip olan bir kişi, şirketin dörtte birine sahip olur, kârın dörtte birine (veya temettü olarak hissedarlara verilen kârın en az dörtte birine) hak kazanır ve dörtte birine sahip olur. Genel kurulda kullanılabilecek oy sayısı. * Hükümet antitröst yetkilileri genelde bir firma herhangi bir mal ya da hizmet piyasasının yüzde 30’unu ele geçirdiği zaman tekelleşme tehdidi oluştuğunu düşünürler. Ancak bu çok basit bir ölçüttür. Pek çok şey piyasadaki diğer rakip şirketlerin büyüklüğüne bağlıdır. Bir şirket piyasanın yüzde 30’undan fazlasını kontrol etse bile rakipleri de aşağı yukarı eşit piyasa payına sahip bulunuyorlarsa o firmanın tekel olma gücü bulunmadığı düşünülür.
Bir diğer tür şirkette, ortaklığı kuran veya mevcut kurallarını içeren yasal belge, şirkete üye olma şartlarını belirleyecektir. Bu gereksinimlerin ne olduğu, ilgili şirketin türüne bağlıdır. Bir işçi kooperatifinde, üyeler kooperatif için çalışan kişilerdir. Bir kredi birliğinde üyeler, kredi birliğinde hesabı olan kişilerdir. * Antitröst yasalar rekabeti arttırmış olmakla birlikte A.B.D. şirketlerinin büyümelerini engellemedi. 1999’da her birinin varlığı 300 milyar doları aşan yedi dev şirket daha önceki yılların en büyük firmalarının birer cüce gibi görülmelerine yol açtı. Gerçekten de bazı eleştiriciler birkaç büyük anonim şirketin temel endüstriler üzerindeki kontrolünün artmasından endişe duyup otomotiv endüstrisi ve çelik üretimi endüstrisi gibi işletmelere birkaç büyük anonim şirketin egemenliği altındaki “oligopol”ler gözüyle bakıldığını ileri sürmüşlerdir.
Bir şirketin günlük faaliyetleri genellikle üyeler tarafından atanan kişiler tarafından kontrol edilir. Bazı durumlarda, bu tek bir kişi olabilir, ancak daha yaygın olarak şirketler bir komite veya komiteler tarafından kontrol edilir. Genel olarak konuşursak, iki tür komite yapısı vardır. * Buna karşılık, diğer bazı eleştiriciler ise pek çoğu yoğun bir küresel rekabetle karşı karşıya bulunan büyük anonim şirketlerin gereğinden fazla güç kullanabilecek konumda olmadıklarını söylemektedirler. Sözgelimi, tüketiciler yerli otomobil üreticilerin mallarından hoşlanmıyorlarsa yabancı şirketlerin araçlarını alabilirler. Kaldı ki, tüketiciler ve imalatçılar zaman zaman benzer başka ürünlere yönelip olası tekelleşmeleri boşa çıkarabilirler; sözgelimi, çelik yerine kolaylıkla alüminyum, cam, plastik ya da beton kullanılabilir.
Yönetim kurulu olarak bilinen tek bir komite , en yaygın hukuk ülkelerinde tercih edilen yöntemdir. Bu modele göre, yönetim kurulu hem icracı hem de icracı olmayan yöneticilerden oluşur; ikincisi, eskinin şirketin yönetimini denetlemek içindir.
Bir denetleme kurulu ve bir yönetim kurulundan oluşan iki katmanlı bir komite yapısı, medeni hukuk ülkelerinde yaygındır.
Ortak belirlemeye sahip ülkelerde ( Almanya ve İsveç gibi ), işçiler şirketin yönetim kurulunun sabit bir kısmını seçerler. * İş dünyasındaki liderlerin şirketlerin büyüklüğü karşısındaki davranışları değişkenlik göstermektedir. 1960’ların sonlarında ve 1970’lerin başlarında pek çok iddialı şirket en azından sıkı federal antitröst uygulamalar aynı alanda birleşmeleri engellediği için birbiriyle ilişkisi olmayan endüstrileri elde ederek çeşitlenmeye çalıştılar.