Feminizmin tarihi
Seçme feminist meselelerin tarihi > Feminist teori

Cinsellik ve toplumsal cinsiyet tarihçisi Nancy Cott, modern feminizm ile onun öncülleri, özellikle de oy hakkı mücadelesi, arasında bir ayrım yapmıştır.[kaynak belirtilmeli] Ondokuzuncu Yasa Değişikliği'in 1920'de geçmesini çevreleyen yirmi yılda, önceki kadın hareketinin öncelikle kadınları evrensel varlıklar olarak ele aldığını, oysa bu 20 yıllık dönemde hareketin toplumsal farklılaşmaya, bireyselliğe ve farklılık ve çeşitliliklere öncelik verdiğini savunuyordu. [netleştirme gerekli] Yeni meseleler daha çok toplumsal bir inşa olarak cinsiyet, cinsiyet kimliği ve cinsiyetler içi ve cinsiyetler arası ilişkilerle ilgiliydi. Politik olarak bu, sağ ideolojiyle uyumlu görülebilecek bir anlayıştan sol ideolojiyle ilişkilendirilen bir anlayışa doğru radikal bir kaymayı temsil etmekteydi. [birincil olmayan kaynak gerekli]
Savaş sonrası dönemde, Simone de Beauvoir "evdeki kadın" normuna karşı çıktı. 1949'da Le Deuxième Sexe'in (İkinci Cinsiyet) yayınlanmasıyla feminizme varoluşçu bir boyut kazandırdı. Bir aktivistten çok bir filozof ve romancı olmakla birlikte, Mouvement de Libération des Femmes manifestolarından birini imzaladı.
Feminist aktivizmin 1960'ların sonlarında yeniden canlanmasına, dünyayla ilgili endişeler, maneviyat ve çevresel aktivizm gibi kadınla ilişkili meseleler olarak kabul edilebilecek şeylere dair ortaya çıkan bir literatür eşlik etti. Bunun yarattığı atmosfer, anamerkezlilik üzerine yapılan çalışmaları ve tartışmaları Of Woman Born'u yazan Adrienne Rich ve Beyond Power'ı yazan Marilyn French gibilerin biyolojik belirlenimciliklerinin reddi olarak yeniden ateşledi. Evelyn Reed gibi sosyalist feministler için ataerkillik, kapitalizmin özelliklerini taşıyordu.
Ann Taylor Allen, 20. yüzyılın başında Ferdinand Tönnies, Max Weber ve Georg Simmel gibi erkek entelektüellerin kolektif erkek karamsarlığı ile katkıları dönemin sosyal tarihçileri tarafından büyük ölçüde göz ardı edilen kadın meslektaşlarının iyimserliğini karşılaştırmıştır.
Christine de Pizan kitabını Bavyera Kraliçesi Isabeau'ya sunuyor.
Kadın Haklarının Savunusu'nun ilk baskısı
Yazar ve bilim insanı Helen Kendrick Johnson, kadınların oy hakkına karşı çıktı.
John Neal
Florence Nightingale
Frances Cobbe
Elizabeth Cady Stanton (oturmuş) ve Susan B. Anthony
On Dokuzuncu Yasa Değişikliği
Matilda Joslyn Gage
Bessie Rayner Parkes
Emily Davison
Lucy Stone
Sylvia Pankhurst
Nellie McClung
Hollanda'da Wilhelmina Drucker (1847–1925), kurduğu siyasi ve feminist örgütler aracılığıyla kadınların oy hakkı ve eşit hakları için başarılı bir şekilde savaştı. 1917-19'da kadınların oy hakkı hedefine ulaşıldı.
New York'ta oy hakkı geçit töreni, 6 Mayıs 1912
WSPU'nun The Suffragette'inin kapağı, 25 Nisan 1913 (Delacroix'in Liberty Leading the People'ından, 1830'dan sonra)
Ida B. Wells
Margaret Sanger
Marie Stopes
Gloria Steinem, Kadın Eylem İttifakı'nın 12 Ocak 1972 basın toplantısında
Washington DC'de Kadın Kurtuluş Yürüyüşü, 1970
Betty Friedan (1960)
Catharine MacKinnon
bell hooks
"Yapabiliriz!" sloganlı, 1943 tarihli savaş propagandası posteri, 1980'lerde feminist hareketin sembolü olarak yeniden benimsenmiştir.
Alice Schwarzer, 2009
Tahran'da bir kadın hakları derneği olan " Jam'iat e nesvan e vatan-khah " yönetim kurulu (1923–1933)
Mısır Feminist Birliği'nin kurucusu Huda Shaarawi
Ayakları bağlı zengin Çinli kadınlar (Pekin, 1900). Ayak bağlama, 19. ve 20. yüzyıllardaki reform hareketleri sırasında kadınlar üzerindeki baskının bir simgesiydi.
Camilla Collett
Irena Krzywicka
Simone de Beauvoir