stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Masakazu Morita
Filmografi

The Prince of Tennis (2001–2005), Tashiro
Sonic X (2003), Chris Thorndyke (yetişkin)
Interlude (2003), Ana karakter
One Piece (2003, 2009-2010), Marco
Aqua Kids (2004), Juno
Diamond Daydreams (2004), Yuu
BECK (2004–2005), Masaru Hyōdō
Kidou Senshi Gundam SEED Destiny (2004–2005), Auel Neider
Onmyō Taisenki (2004–2005), Yakumo Yoshikawa
Ring ni Kakero (2004–2011), Ryuji Takane
Bleach (2004–2012), Ichigo Kurosaki, Hollow Ichigo
Major (2004), Toshiya Sato
Dedektif Conan (2005), Ryosuke Fukuma (Ep. 419-420), Naosuke Kurosawa (Ep. 478)
Kiniro no Corda (2006), Hihara Kazuki
Marginal Prince (2006), Alfred Visconti
Baccano! (2007), Claire Stanfield
Sengoku Basara: Samurai Kings (2009), Maeda Keiji
Higashi no Eden (2009), Ryō Yūki
Bakuman (2010–2011), Kazuya Hiramaru
Sengoku Basara: Samurai Kings 2 (2010), Maeda Keiji
SD Gundam Sangokuden Brave Battle Warriors (2010–2011), Ryomou Dijeh
Pocket Monsters: Best Wishes! (2010–2011), Chili
Tiger & Bunny (2011), Barnaby Brooks Jr.
Bakuman 2 (2011–2012), Kazuya Hiramaru
Saint Seiya Omega (2012), Sagittarius Seiya (Ep. 90)
Bakuman 3 (2012–2013), Kazuya Hiramaru
Kingdom (2012–2013), Shin
Hakkenden: Eight Dogs of the East (2013), Hazuki
Ace of Diamond (2013–2015), Koichiro Tanba
Akatsuki no Yona (2014), Kija
Sengoku Basara: End of Judgement (2014), Maeda Keiji
World Trigger (2014), Shūji Miwa
Rage of Bahamut: Genesis (2014), Azazel
Kiniro no Corda Blue Sky (2014), Shiro Hozumi, Kazuki Hihara
Death Parade (2015), Yōsuke Tateishi
Arslan Senki (2015), Xandes
Kuroko's Basketball Season 3 (2015), Shōgo Haizaki
Baby Steps Season 2  (2015), Sakuya Takagi
Dragon Ball Super (2015), Whis, Copy Vegeta, Iru
Fafner in the Azure: Exodus (2015), Billy Morgan
K: Return of Kings (2015), Yukari Mishakuji
Big Order (2016), Eiji Hoshimiya
Rewrite (2016–2017), Kotarō Tennōji
Tiger Mask W (2016), Kazuchika Okada
Rage of Bahamut: Virgin Soul (2017), Azazel
Major 2nd (2018), Toshiya Satō
Black Clover (2018), Raia
Knights of the Zodiac: Saint Seiya (2019), Pegasus Seiya
Shaman King (2021), Mosuke
Albüm

| Yıl | Ad | Katalog No>  | Oricon  listesi tepe noktası |
| --- | --- | --- | --- |
| 2012 | Semegiau Kakushitsu Yayın tarihi: 15 Şubat 2012  Etiket: Sony Music Direct  Format: CD | MHCL-2006 | 75 |
İsaurya Savaşı

İsaurya Savaşı, 492'den 497'ye kadar süren ve Doğu Roma İmparatorluğu'nun ordusu ile İsaurya'nın isyancıları arasında savaşan bir çatışmaydı. Savaşın sonunda, Doğu İmparatoru I. Anastasius, İsaurya bölgesinin kontrolünü ele geçirdi ve isyan liderleri öldürüldü.
Arka plan

II. Theodosius (h. 408-450) hükümdarlığı sırasında, Küçük Asya'nın dağlık ve fakir vilayeti İsaurya'nın halkı, Doğu Roma İmparatorluğu'nun yüksek makamına ilk defa ulaştılar. İmparator I. Leo (h. 457-474), İsauryalıları, o zamana kadarki güçlü German unsurlarının gücünü dengelemek için sivil ve askerî  yönetimdeki önemli görevlere bilinçli bir şekilde yerleştirmiştir. Ancak, 473 yılında Hipodrom'da İsauryalı karşıtı isyan çıkaran Konstantinopolis halkı tarafından İsauryalılar yarı barbar olarak hor görülüyorlardı. 475 yılında yeni tac giymiş Zeno'yu (h. 474-475, 476-491) tahttan indirip, süreçte kentte bulunan İsauryalıları öldürdüler.
Zeno tahtı 476 yılında geri alıp, bu sefer öldüğü 491 yılana kadar orada kaldı. Bu imparatorun himayesi altındaki İsauryalılar gelişti ve onlara karşı olan muhalefet, büyümesine rağmen, gizli kaldı. 484'te, İsauryalı magister militum Illus, Zeno'ya karşı isyan etti ve Leontius gaspını desteklediği Doğu'ya kaçtı. Ancak, 488'de bu teşebbüs hem isyancı liderlerin yakalanması ve infaz edilmesiyle sona erdi.
Çatışma

491 yılında imparator Zeno öldü ve İmparatoriçe Ariadne tarafından seçilen silentiarius I. Anastasius tahta geçti. İki hükümdar arası kısa fetret döneminde Konstantinopolis halkı iktidara gelecek yeni imparator hakkında net görüşünü Hipodrom'da "Romalı imparator" çığlıkları ile göstererek, Zeno'nun kardeşi Longinus'un muhtemel tahta çıkışını reddetti. Aynı yıl, Hipodrom'da İsauryalı karşıtı isyan çıktı ve Anastasius, Cardala'lı general Longinus'unda olduğu Longinus ve birçok diğer İsauryalıyı sürgüne gönderdi.
492 yılında İsauryalılar bir isyan başlattılar fakat aynı yıl ortak orduları İskitli İoannis ve İoannis Gibbo (Kanbur İoannis) yönetimindeki Roma ordusu tarafından Frigya'da Kotiaeion'da mağlup edildi (Kotiaeion Muharebesi). Hayatta kalan İsauryalılar ülkelerinin dağlık yerlerine sığınarak, savaşı devam ettirdiler.
493 yılında Romalı general Diogenianus, Claudiopolis'i ele geçirdi fakat orada eski piskopos Conon liderliğinde İsauryalılar tarafından kuşatıldı. Geçitleri geçen İoannis Gibbo, yardıma geldi, Diogenianus'un saldırılarının da yardımıyla İsauryalılara karşı Conon'unda öldüğü büyük bir zafer kazandı.
494 ile 497 arası, İsauryalılar İsaurya dağlarında bulunan kalelere kapandılar, onlara Antioch limanından Selinus'lu Longinus malzeme temin etti.
497 yılında İoannis the Scythian, Cardala'lı Longinus ve Athenodorus'u öldürüp kafalarını mızarağa geçirip Tarsus'ta teşhir etti böylece savaş kesin olarak sona erdi. 498 yılında İoannis Gibbo son düşman liderleri Selinus'lu Longinus ile Indes'i ele geçirdi ve imparatora yolladı. Onlar Konstantinopolis'in ana meydanından yürütülerek Hipodrom'a getirilip, onlara imparatorluk kathisma önünde proskynesis uygulandı.
Sonuçları

495 yılında, I. Anastasius, Konstantinopolis Patriği Effimios'a savaştan yorulduğunu söylemiştir. Effimios, bunu geri Anastasius'a başvuran İsauryalı general Athenodorus'un damadı İoannis'e söylemiştir. İmparator tahta çıkmadan önce Effimios ile ihtilafa düşmüştü; üstelik Monofizit sempatizanı Anastasios'a imparator olarak taç giydirilmeden önce Patrik Effimios tarafından Ortodoks inancına uyacağına dair bir belge imzalatıldı. Bu sebeplerden Effimios'u düşmana planları açık etmek sebebiyle ihanet ile suçlamaya karar verdi. 496 yılında Effimios aforoz edilip, görevinden alındı.
Savaştan sonra, Anastasius generallerini konsüllükle ödüllendirdi: İskitli İoannis 498 yılında ve İoannis Gibbo 499 yılında bu unvanı aldılar. Anastasius mimar Aetherius'a zaferi kutlamak üzere Büyük Saray'a Halki Kapısı'nı inşa edilmesi için, şair Christodorus'a günümüzde kayıp altı ciltlik Isaurica isimli savaşı anan şiir yazması için emir verdi.
İvan Vladislav

| İvan Vladislav Иван Владислав |
| --- | --- |

Bulgaristan çarı
Hüküm süresi: Ağustos 1015 – Şubat  1018
Önce gelen: Gavril Radomir
Sonra gelen: Presyan

Ölüm: 1018
Eş(ler)i: Maria
Çocuk(lar)ı: Presyan Aron Alusian Troian Katerina
Hanedan: Cometopuli
Babası: Aron
İvan Vladislav (Bulgarca: Иван Владислав) Ağustos ya da Eylül 1015'ten Şubat 1018'e kadar Bulgar imparatoru (çar) olarak hüküm sürmüştür. Doğum yılı bilinmemektedir, 987 yılından en az on yıl önce doğmuştur fakat muhtemelen ondan daha eski değil.
976 yılında kuzeni Bulgar imparatoru Gavril Radomir tarafından ölümden kurtarılmıştır, İvan Vladislav onu Ekim 1015'te öldürmüş ve Bulgar tacını ele geçirmiştir. Bizans İmparatorluğu ile onlarca yıldır süren savaşın ardından ülkenin düştüğü çaresiz durum nedeniyle ve durumunu güçlendirmek için Bizans İmparatoru II. Basileios ile ateş keş yapmayı denedi. Görüşmelerin başarısızlıkla sonuçlanmasından sonra direnişe devam etti, Bizanslıları geri çekilmeye zorlamak için teşebbüslerde bulundu. Hükümdarlığı dönemi boyunca, İvan Vladislav Bulgar ordusunu güçlendirmeyi denedi, birçok Bulgar kalesini yeniden inşa etti ve hatta karşı saldırı düzenledi fakat 1018 yılında gerçekleşen Dyrrhachium Muharebesi'nde ölmüştür. Ölümünden sonra dul eşi Maria, Patrik ve asillerin çoğu II. Basileios'a teslim oldular, kısa süre sonra direnişin kalan son parçaları bastırılıp, Birinci Bulgar İmparatorluğu sona erdi.
İvan Vladislav'ın, acımasız bir katil ile elinden gelenin en iyisiyle ülkesinin savunan bir kahraman arasında değişen karışık bir mirasa sahiptir. Soyundan gelenler, Bizans aristokrasisine girmişlerdir ve hiyerarşide en yüksel derecelere çıkmışlardır. Ailesinden iki kadın Bizans İmparatorluğu'nda imparatoriçe olurlarken diğerleri askeri komutan ya da yüksek dereceli bürokratlar olmuşlardır. Bizans imparatoru II. İoannis'in atasıdır.
Tahta çıkmadan önceki hayatı

Cometopuli Hanedanı'ndan imparator Samuil'in (997–1014 arası hükümdar) kardeşi Aron'un oğludur. 976 y ada 987 yılında Samuil kardeşi Aron'u tüm ailesi ile birlikte ihanet sebebiyle Razmetanitsa yakınlarında idam edilmesini emretti. İvan Vladislav kuzeni Samuil'in oğlu Gavril Radomir'in şefaatiyle kurtulan tek kurtulan oldu.Tahta çıktığı zamana kadarki sonraki yılları hakkında bilgi yoktur.
Tahta çıkmadan önceki hayatı > İktidarı üstlenmesi

1015 yılına gelindiğinde, Bulgaristan, Bizans İmparatorluğu ile neredeyse otuz yıldır süren bir savaşın içindeydi ve Gavril Radomir, 6 Ekim 1014'te Belasitsa Muharebesi'nde yaşanan bozgunda ölen Samuil'in ardından tahta geçti. Ancak, başlangıçta Radomir'in pozisyonu sağlam değildi: Cometopuli Hanedanı kardeşlerinin en büyüğünün oğlu İvan Vladislav ailenin büyük üyesinin tahta geçmesi prensibine dayanarak tahtta hak iddia ediyordu. Bu dönemde Bizans İmparatoru II. Basileios, Bulgar topraklarına doğru ilerledi. Daha önce elden çıkarılmış Vodina geri alındı ve kuzey batıda yer alan Karacaova kalesini kuşattı. Gavril Radomir'in yeterli gücü yoktu ve müdahale edemedi, sadece yakınlardaki Ostrovo Gölü'nden olayları izleyebildi. Bizans tehdidiyle başa çıkamaması soyluların hoşnutsuzluğunu uyandırdı ve İvan Vladislav seçilmiş liderleri oldu. Karacaova'nın düşmesi Gavril Radomir'in 1015 yaz sonundaki kaderini belirledi, Arnissa yakınlarında avlanırken, kuzeni tarafından öldürüldü, muhtemelen Bizans ajanlarının emriyle. İvan Vladislav daha sonra Bulgar tahtını ele geçirdi ve potansiyel rakiplerine karşı pozisyonunu sağlamak için adımlar attı.
İmparator > Hükümdarlığının ilk ayları

İvan Vladislav tahta geçtikten sonra hemen II. Basileios'a Karacaova'nın düşmesinden beş gün sonra varan bir heyet yolladı. Mektubunda, Basileios'a Gavril Radomir'i kendisinin öldürdüğünü, tüm ülkedeki gücü ele aldığını bildirip, Basileios'a derin bir alçakgönüllülük ve itaat, asillerin bazılarının desteklediği bir teslim eylemi vadediyordu. Ancak İvan Vladislav, tahtı elinde tutmayı sıkı bir şekilde sağlamlaştırdıktan sonra, Bizanslılarla herhangi bir uzlaşmaya karşı olduğunu açıkça ilan etti ve hızla devam eden Bizans fethine karşı kendi öncüllerinin politikasını izlemeye başladı. II. Basileios anladı ki mektup bir kötüydü ve bir misilleme eylemi planlıyordu, Bulgar hükümdarını öldürmesi için esir kavhan Theodore'a rüşvet verdi. Theodore karşılığında cinayeti işlemek için İvan Vladislav'ın yanına güvenilir bir adam verdi, ancak olay sırasında suikastçı asıl Theodore'un kendisini öldürdü. Bu sırada II. Basileios yürüyüşüne devam edip, Bulgar imparatorunu Arnavutluk dağlarına çekilmeye zorluyor ve Bulgar devletinin içlerine doğru ilerliyordu. Bizanslılar başkent Ohri'yi aldılar ve imparatorluk saraylarını yaktılar, haberler diğer yandan, ulaştığında İvan Vladislav Dyrrhachium'u kuşatmış ve güneyde Bulgar general Ibatzes Bizans geri ordusununu Manastır (Bitola) Muharebesi'nde mağlup etmişti. Tedarik yolları kesilince, II. Basileios, Bulgarlar tarafından hızla geri alınacak Ohri'de küçük bir garnizon bırakarak Selanik'e geri çekildi. Mosynopolis'te buluna üssüne döndüğünde, Basileios Ustrumca ve Sofya alanlarını rahatsız etmek için Bizans ordusunu böldü. Ocak 1016'da Bizans imparatoru Konstantinopolis'e döndü.
İmparator > Pekiştirme

Bu arada, İvan Vladislav Arnavutluk ve Makedonya dağlarındaki mevkilerini pekiştirdi. 1015 Ekim’i kadar geri tarihte, Bitola'daki kale dahil, savaş sırasında yıkılan pek çok kalenin yeniden inşasına başladı (Bitola Yazıtı'nda doğrulandığı üzere). Gabriel Radomir'in kızkardeşi Theodora Kosara ile evlenen Doclea vasal prensi Jovan Vladimir'i 1016'da sarayına gelmesi için davet etti. İmparator muhtemelen prensi tutmak ve böylece batı cephesini güvence altına almak istiyordu. Prens Çar'ın davetine katılmaya kararlıydı, ancak karısı Theodora Kosara kardeşinin katiline güvenmiyordu ve kocasının hayatı için korkmasından dolayı gitmemesi için onu ikna etti. Ancak İvan Vladislav, vasalının hayatını tehdit etmeyeceğine söz verdi ve iyi niyetin bir kanıtı olarak kendisine bir altın haç gönderdi. Jovan Vladimir, Tanrı'nın bir altın haç değil tahtaya çivilenmiş olduğunu söyleyerek tereddüt ediyordu, ancak İvan Vladislav yeminini tekrarladı ve Bulgar patriği Davut tarafından da garanti altına alınmış bir geçiş izni garantisi verdi. Nihayetinde, Jovan Vladimir Çar'ın Prespa'da bulunan sarayına seyahat etti, fakat 22 Mayıs günü varması üzerine, hemen kafası kesildi ve imparator cesedin gömülmesine izin vermedi. Prensin cesediyle ilgili birkaç mucizevi olay gözlenene kadar, Vladislav'ın cesedi Kosara'ya iade etmedi.
1016 ilkbaharında II. Basileios, ordularını Struma vadisi boyunca götürdü ve Pernik'in güçlü kalesini kuşattı. Kalenin savunması, Bulgar davasına sadık yetenekli komutan Krakra tarafından yönetildi. Pernik'e karşı yapılan bütün önceki girişimler gibi, 88 günlük kuşatma da bir başarısızlıktı ve güneye geri çekilmeye ve Mosynopolis'te yeniden gruplaşmaya zorlanmadan önce Bizanslıların çok sayıda can kaybına neden oldu.
İmparator > 1017 savaşı

1017'nin ilk günlerinde Bizans imparatoru seferlerini yeniledi. David Arianites ve Konstantinos Diogenis'i Vardar Nehri boyunca yağmalamaları için yolladı ve Longos kalesibi ele geçirildiler. Bundan sonra güneye ilerlediler Kesriye'yi kuşattılar. Şehrin duvarların önünde, II. Basileios, Dorostolon (Silistre) strategos'u Tzitzikios'tan İvan Vladislav'un Peçeneklerden yardım almak üzere görüşmeler yapmak üzere Krakra'yı gönderdiğini ve onların Tuna'yı geçmekte olduğunu söyleyen bir mesaj aldı. Bizans imparatoru hemen kuşatmayı kaldırıp ve hemen hızla kuzeye ilerledi fakat Ostrovo Gölü etrafında Peçeneklerin bu riskli savaşa girmek konusunda isteksiz olduğunu öğrendi. II. Basileios, güneye dönerek Samail'in kullandığı bir sarayı ve büyük miktarda tedarikin depolandığı Setina'yı ele geçirdi. Bizans hareketlerini yakından takip eden İvan Vladislav, Konstantinos Diogenis'in komutasındaki birliklere pusu kurdu, II. Basileios yardım için gelmemesi yüzünden Konstantinos Diogenis öldü. İoannis Skilicis'e göre, imparator ordunun önünde Konstantinos'u kurtarmak için tek başına mücadele etti. Bulgarlar onu görünce, "kaçın, İmparator" ("Grekçe: Βεγεῖτε Τσαῖσαρ") diye bağırdılar ve panik halinde geri çekilmeye başladılar. Zafer sarhoşu Bizanslılar, Voden'e geçip oradan Konstantinopolis'e döndüler.
İmparator > Ölümü

1018 başlarında İvan Vladislav, Dyrrhachium'u kuşattı ancak Şubat ayında şehir surlarının önünde öldürüldü. Ölümü hakkındaki anlatımlar çelişkilidir. Bazılarına göre, bir komplonun kurbanı olup hizmetkarları tarafından öldürüldü, diğerlerine göre ise muharebe alanında can verdi. İoannis Skilicis'e Bulgar eklemesi çok daha detaylıdır, bu anlatıma göre, İvan Vladislav, Dyrrhachium strategos'u patrikios Nikitas Pegonitis ile at sırtında düello yapmıştır ve kavga sırasında seyredenler arasından iki Bizans piyadesi imparatora saldırıp, karnından ölümcül şekilde onu yaralamışlardır. Sonraki Bizans tarihçisi ise düellonun adil olduğunu ve Pegonitis'in İvan Vladislav'in göğsüne mızrağı geçirdiğini ve imparatorun orada hemen öldüğünü iddia eder. Duklja Papazının Vakainamesine bunların hepsinden farklı bir hikâye anlatır: kampta yemek yerken, İvan Vladislav, öldürülen Jovan Vladimir'i tanımış olabilecek ismi bilinmeyen bir askerin saldırısına uğrar. Korkar, yardım için bağırır, ama kimse onu kurtarmak için gelmez ve ismi bilinmeyen asker Bulgar hükümdarını ölümcül şekilde yaralar.
Ölümü Bulgar İmparatorluğu'nun sonuna işaret eder. İvan Vladislav'ın oğulları henüz genç ve tecrübesizlerdi ve güçlü Bulgar liderleri direnişin uzatılmasının yararı konusunda şüphelilerdi. Çarın ölümünü öğrenmesi üzerine II. Basileios, Konstantinopolis'ten ayrıldı. Hadrianapolis'te Bizans idaresini kabul eden İvan Vladislav'in kardeşi ile buluştu. Bu, kalan Bulgar soylularının çoğunluğuna örnek oldu ve II. Basileios'a bağlılık yemini edip, kalelerini verdiler. Serez'de, Krakra ile beraber 35 kalenin komutanı imparator ile buluşup, teslim oldular ve Ustrumca'da İmparatorun dul eşi Maria'dan başkent ve ülkeyi teslim etmek için müzakere mesajı aldı. II. Basileios, teslim olanları bol şekilde ödüllendirdi, topraklarını, servetlerini ve unvanlarını ellerinde tutmalarına izin verdi. İvan Vladislav'in en büyük oğlu Presyan ve kardeşleri yönetiminde kısa ömürlü bir direniş sürdü, ancak onlar da 1018 sonlarında teslim oldular.
Mirası

İvan Vladislav'ın ölümünden yüzyıl sonra yaşamış Duklja Papazı olarak bilinen tarihçi, Jovan Vladimir'in öldürülmesi ile kızgın Duklja bakış açısından, çarın ölümünü ardından onun "Şeytan'ın meleklerine sonsuza kadar bağlı kalacağını" yazmıştır. Vasil Zlatarski'de dahil olmak üzere birçok modern Bulgar tarihçi, İmparatoru, eylemlerinin Bulgaristan'ın düşüşünü hızlandırdığını ve ulusun moralini yükseltmek yerine bir katile dönüştüğünü ve saray entrikaları ve yolsuzlukları ile baş edemediğini iddia ederek eleştirirler. Steven Runciman da imparatoru eleştirir, Gavril Radomir'e yaptığı suikastın, her soylunun kendi kişisel çıkarlarına bakmaya başladığı genel bir kafa karışıklığı yarattığına dikkat çekiyor, ancak yine de onu "büyük bir acımasız enerji" ile değerlendirir. Jordan Andreev, İvan Vladislav için daha hoşgörülüdür, eylemlerinin nedenleri olduğunu söyler - eski Bulgar putperest inançlarına göre ailesinin cinayetinden intikam almak zorunda kaldı, ama Gavril Radomir ve karısını Gavril'in ailesinin geri kalanına zarar vermeden öldürdü. Samuil'in kızlarından birinin kocası olarak pozisyonunu tehdit eden ve aynı zamanda Bizanslılarla uzlaşmaya girişen Jovan Vladimir ile baş etmek zorunda kaldı. Andreev'e göre, İvan Vladislav Bulgar devletini savunmak için verdiği mücadele ve onun kahramanca ölümünü, kötü eylemlerini hafifletmeye hizmet ediyor. İvan Vladislav'ın hükümdarlığı sırasında Bizans devletinin "dengede asılı kaldığını, çünkü Golyat gibi barbarların Romalılara direndiğini ve hepsinin bu yenilmez düşman yüzünde ümitlerini kaybettiğini" iddia eden bir Bizans tarihçisinden alıntı yapara[›] Polonyalı tarihçi Kazimierz Zakrzewski, İvan Vladislav'ın ölümüne kadar ustaca sürdürdüğü Gerilla savaşını başarması ışığında, Birinci İmparatorluğun son hükümdarı için sempati ile de yazar.
Antarktika'da Güney Shetland Adaları'nda İvan Vladislav noktasına onun adı verilmiştir.
Luceyn el-Hezlul

| Luceyn el-Hezlul |
| --- | --- |

Doğum: 31 Temmuz 1989 (35 yaşında) Cidde, Suudi Arabistan
Eğitim: Britanya Kolumbiyası Üniversitesi
Evlilik: Fehed el-Butayri

Luceyn el-Hezlul (Arapça: لجين الهذلول‎; d. 31 Temmuz 1989, Cidde), Suudi kadın hakları aktivisti, sosyal medya figürü ve siyasi tutuklu. Suudi Arabistan'da kadınların araba kullanmasına yönelik yasağı ihlal ettiği için birkaç kez tutuklandı ve serbest bırakıldı ve Mayıs 2018'de birkaç tanınmış kadın hakları savunucusuyla birlikte krallığı istikrarsızlaştırmak suçundan tekrar tutuklandı. Top 100 En Güçlü Arap Kadınları 2015 listesinde 3. sırada yer aldı. Eğitimini Britanya Kolumbiyası Üniversitesi Fransız Edebiyatı Bölümü'nde tamamladı.
Kadın hakları aktivizmi

el-Hezlul, hem kadınları harekete geçirme rolüyle hem de Suudi erkek vesayet sistemine olan karşıtlığıyla tanınıyor. Arabasıyla Birleşik Arap Emirlikleri'nden Suudi Arabistan'a giderken sınırı geçme girişiminden sonra Suudi Arabistan'daki kadın sürücü yasağına karşı koyma suçlamasıyla gözaltına alındı ve 73 gün sonra 1 Aralık 2014'te tutuklandı.
Eylül 2016'da, 14 bin kişi ile birlikte el-Hezlul, Kral Selman'a hitaben erkek vesayet sisteminin kaldırılmasını isteyen bir dilekçe imzaladı. 4 Haziran 2017'de Dammam'daki Kral Fehd Uluslararası Havalimanı'nda gözaltına alındı ve tutuklandı. Tutuklanmasının nedeni belirsiz olan el-Hezlul'a, Haziran 2017 itibarıyla, bir avukata veya ailesine başvurma izni verilmemişti.
Tanıma

Al-Hathloul, "2015'in En Güçlü 100 Arap Kadını" listesinde üçüncü sırada yer aldı. Mart 2019'da PEN America, Nouf Abdulaziz, el-Hathloul ve Eman al-Nafjan'ın 2019 PEN America / Barbey Yazma Özgürlüğü Ödülünü alacağını duyurdu. Al-Hathloul, Time dergisinin "2019'un En Etkili 100 Kişisi" arasında gösterildi.
Al-Hathloul, 2019 ve 2020'de Nobel Barış Ödülü'ne aday gösterildi. Nisan 2021'de, 2020 Václav Havel İnsan Hakları Ödülü'nü kazandığı ilan edildi.
Binnenhof

Lahey'de, Hofvijver göleti ile birlikte Binnenhof
Binnenhof (Türkçe: İç Avlu) Hollanda'da Lahey kentinde, Hofvijver göleti kıyısındaki yapı kompleksidir. Hollanda Meclisi'nin iki kanadının yanı sıra, Yürütme Bakanlığı (Felemenkçe: Ministerie van Algemene Zaken; Türkçe: Genel İşler Bakanlığı) ve Başbakanlık Ofisi de burada yerleşik bulunmaktadır. Yapı ilk olarak 13. yüzyılda Hollanda Vilayeti yöneticilerine evsahipliği yapan bir kale olarak Gotik tarzda inşa edilmiştir. 1584 yılında Hollanda Cumhuriyeti'nin politik merkezi haline geldi. Hollanda'nın Yüz Kültür Mirası arasında yer almaktadır. Binnenhof, dünya çapında, hala kullanılmakta olan en eski parlamento binasıdır.
Tarihçe

Binnenhof'un kökeni hakkında çok fazla bilgi yoktur. Bilindiği kadarıyla Hofvijver göleti civarındaki arazilerin tamamı Hollanda Kontu IV. Floris tarafından Kasım 1229 yılında Meiland van Wassenaar adlı derebeyinden satın alındı. 1230 ve 1234 yılları arasında kont mülkü genişleterek küçük bir kaleye çevirdi. 1248 yılında Floris'in oğlu II. Willem'in Romalı Kral ilan edilmesinin ardından yapı biraz daha geliştirildi. 1248-1280 yılları arasında kont, Ridderzaal (Türkçe: Şövalyeler Salonu) şatosunu yaptırdı. Yapının iki yanında duvarlar yükseltildi, kapılar yaptırıldı. Hofvijver'a bakan tarafa şapel, şapelin yanına da gezgin şövalyelerin barınması amacıyla Ridderhuis (Türkçe: Şövalyeler Evi) inşa edildi.Kont II. Willem 1256 yılında, Ridderzaal'ın yapımının bitmesinden önce, savaş meydanında ölünce inşaat Kont V. Floris tarafından bitirildi.
Binnenhof kısa süreliğine Hollanda kontlarının konutu olarak hizmet verdi. 1299 yılında kontların soyu tükendiğinde Hollanda vilayeti, Hainaut kontlarının eline geçti. Hainaut kontları 14. yüzyılda burayı yalnızca kısa sürelerde kullandılar. Bavyera Dükü I. Albert ve varisi II. Willem ise sürekli olarak buraya yerleştiler. Bu dönemde kale kaydadeğer bir genişlemeye maruz kaldı ve etrafı tamamen kapandı.
Hollanda vilayeti, 1432 yılında Burgonya İmparatorluğu tarafından ilhak edildiğinde Binnenhof işlevini yitirdi ve terkedilmiş bir yapı haline geldi. Yapının bir kısmı stadhouder'ın resmi konutu haline getirildi. II. Felipe'den Hollanda Kontu unvanı geri alınarak Hollanda Cumhuriyeti'nin ilan edilmesiyle Ridderzaal, bir çeşit kapalı çarşı haline geldi. 1584 yılında Sessiz Willem'in oğlu Stadhouder Morris eski stadhouder ofisine taşındı ve Hollanda Meclisi, Ridderzaal'da toplanmaya başladı. Morris'ten başlayarak yapı 18. yüzyıl sonlarına dek geliştirilmeye devam etti.
1806 ve 1810 arasında, Fransız yönetimi altında, Hollanda hükûmeti Amsterdam'a taşındı ve Binnenhof bir kez daha terkedildi ve yıkılma tehlikesiyle karşı karşıya kaldı. Hollanda'nın Fransa'dan bağımsızlığını geri kazanmasıyla yıkım planları iptal edilerek bir kez daha hükûmet merkezi haline geldi. 1848 yılında yürürlüğe giren anayasa çift meclisli parlamenter demokratik sistemi devreye soktuğundan dolayı yeni hükûmet, değişimin sembolü olarak, eski yönetim binalarını ortadan kaldırma kararı aldığında bina bir kez daha yıkım tehlikesiyle karşı karşıya kaldı. Şehir sakinlerinin binanın tarihi değerini gözönünde bulundurulması gerektiğini öne çıkaran protestoları sonucu yıkımdan vazgeçildi.
Temsilciler Meclisi toplantılarını Oude Zaal'da (Türkçe: Eski Salon) gerçekleştirmekteydi. 150 milletvekili için artık küçük gelmeye başlayan salon, 1992 yılında terkedilerek, kompleksin güney kanadındaki yeni yerine taşındı.