Rusya'nın Ukrayna'yı işgali
Arka plan

Ana maddeler: Rusya-Ukrayna ilişkileri ve Rusya-Ukrayna Savaşı
Daha fazla bilgi: Turuncu Devrim, Yevromaydan, Onur Devrimi ve 2014 Doğu Ukrayna protestoları
Ayrıca bakınız: Rusya-Ukrayna Savaşı'nın tarihsel geçmişi, Rus emperyalizmi ve NATO'nun genişlemesi
1991'de Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından yenice kurulan Ukrayna ve Rusya devletleri yakın bağlarını korumaya devam etti. Ukrayna, 1994 yılında Nükleer Silahların Yayılmasının Önlenmesi Antlaşması'nı imzalamayı ve SSCB'den kalan nükleer silahlardan vazgeçmeyi kabul etti. Buna karşılık Rusya, Birleşik Krallık ve Amerika Birleşik Devletleri Budapeşte Memorandumu'nu imzalayarak Ukrayna'nın toprak bütünlüğünü koruma konusunda anlaştılar. 1999'da Rusya, "her bir katılımcı Devletin doğasında bulunan, ittifak anlaşmaları da dahil olmak üzere güvenlik düzenlemelerini, geliştikçe seçme veya değiştirme özgürlüğünü yeniden teyit ettiği" Avrupa Güvenlik Şartı'nın imzacılarından biri oldu. Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra bazı eski Doğu Bloku ülkeleri; 1993 Rusya anayasa krizi, Abhazya Savaşı (1992-1993) ve Birinci Çeçen Savaşı (1994-1996) gibi bazı bölgesel güvenlik tehditleri nedeniyle NATO'ya katıldı. Rus liderler Batılı güçlerin NATO'nun doğuya doğru genişlemeyeceğine dair söz verdiğini iddia etse de bu iddianın varlığı hâlâ bir tartışma konusudur.
Yevromaydan protestoları ve Şubat 2014'te Rusya yanlısı Devlet Başkanı Viktor Yanukoviç'in görevden alınmasıyla sonuçlanan Onur Devrimi'nin ardından Ukrayna'nın doğu ve güney bölgelerinde Rus yanlısı protestolar patlak verdi. Rütbe işaretleri olmayan "Yeşil Adamlar" lakaplı Rus askerleri, Ukrayna'nın Kırım topraklarında stratejik mevzileri ve altyapıyı kontrol altına aldı ve Kırım Parlamentosunu ele geçirdi. Rusya, Kırım'ın Rusya'ya katılmasıyla sonuçlanan tartışmalı bir referandum düzenledi. Mart 2014'te Rusya'nın Kırım'ı ilhakını bir sonraki ay Rusya destekli Donetsk Halk Cumhuriyeti ve Luhansk Halk Cumhuriyeti adlı iki ayrılıkçı devletin kurulmasına yol açan Donbas'taki savaş izledi. Rus birlikleri de savaşa dahil oldu. Eylül 2014 ve Şubat 2015'te savaşın durması amacıyla imzalanan Minsk anlaşmalarına rağmen yapılan ateşkesler defalarca başarısız oldu.
Rusya'nın rolü konusunda bir anlaşmazlık ortaya çıktı: Normandiya Dörtlüsü üyeleri Fransa, Almanya ve Ukrayna Minsk'i Rusya ile Ukrayna arasında bir anlaşma olarak görürken Rusya, Ukrayna'nın iki ayrılıkçı cumhuriyetle doğrudan müzakere etmesi gerektiğinde ısrar etti. 2021'de Putin, Zelenski'nin üst düzey görüşmeler yapma tekliflerini reddetti ve daha sonra Rus hükûmeti eski devlet başkanı Dmitri Medvedev'in Ukrayna ABD'nin "vasalı" olarak kalmaya devam ederken onlarla ile anlaşmanın anlamsız olduğunu savunan bir makalesini onayladı. Kırım'ın ilhakı, tanınmayan Novorossiya da dahil olmak üzere daha fazla Ukrayna toprağını ilhak etmeyi amaçlayan yeni bir Rus milliyetçiliği dalgasına yol açtı. Analist Vladimir Socor, Putin'in Kırım'ın ilhakından sonra yaptığı 2014 tarihli konuşmasının fiili bir "Büyük Rusya irredantizminin manifestosu" olduğunu savundu. Temmuz 2021'de Putin, "Ruslar ve Ukraynalıların Tarihsel Birliği Üzerine" başlıklı bir makale yayımlayarak Rusların ve Ukraynalıların "tek halk" olduğunu söyledi. Amerikalı tarihçi Timothy D. Snyder, Putin'in fikirlerini emperyalizm olarak nitelendirdi. İngiliz gazeteci Edward Lucas de bunu tarihsel revizyonizm olarak tanımladı. Diğer araştırmacılar ise Rus liderin modern Ukrayna ve Ukrayna'nın tarihi hakkında çarpık bir görüşe sahip olduğuna dikkat çekti.