stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
İhsan Doğramacı
Etkinlikler

İhsan Doğramacı, Barış Vakfının ve Erbil Vakfının kurucusudur. Erbil Vakfının mal varlığı 15 bin ABD Doları ve 18 bin 600 TL olarak belirlendi. Merkezi Ankara olan vakfın kuruluş amacı; eğitim, kültür ve sağlık faaliyetlerine destek ve katkıda bulunmak.
“Erbil Türkmenleri Listesi”ni Erbil asıllı olan Doğramacı, Erbil’de kurmuş olduğu İhsan Doğramacı Vakfı aracılığıyla desteklemektedir. Bölgede İhsan Doğramacı Vakfının sağlık, sosyal, eğitim ve kültürel alanda birçok projesi bulunmaktadır. Şu anda Erbil’de vakfa ait birçok okulun yanı sıra bir de hastane bulunmaktadır, bunun yanında yine Erbil’de Bilkent Üniversitesinin bir fakültesi kurulmaktadır.
Eleştiriler > 12 Eylül Darbesi

İhsan Doğramacı, 12 Eylül Askerî Darbesi'ni yapan komutanlarla olan yakın ilişkisi sebebiyle bazı çevrelerce eleştirildi.
Eleştiriler > Öğretim üyelerinin üniversiteden atılması

Türk eğitim hayatına, özellikle de yükseköğretimin kurumsallaştırılıp Batı tarzı bir bilimselliğe kavuşturulmasına büyük katkılarda bulunmuştur. Ancak bunun yanı üniversitenin sıra özerklik ve akla dayalı niteliklerini zayıf düşürmekle de itham edilmiştir. Bu doğrultuda Doğramacı, sola eğilimli hocaların (Ki aralarında İdris Küçükömer, Bülent Tanör, Taner Timur, Murat Belge, Faruk Sönmezoğlu gibi isimler de yer almıştır.) üniversitelerden uzaklaştırılması, doçentlik ya da profesörlük atamaları gelenlerin atamalarının yıllarca ertelenmesi konusunda eleştirilmiştir.
Eleştiriler > Üniversite harcı

Üniversitede okumak için harç uygulaması Doğramacı'nın başkanı olduğu YÖK tarafından konuldu.
Eleştiriler > Tartışmalı konular

Öldürülen gazeteci Uğur Mumcu'nun gündeme taşıdığı olaya göre Doğramacı, “Annenin El Kitabı” adlı eserini, Amerikalı bilim insanı, tıp doktoru Benjamin Spock’un "Baby and Child Care" adlı kitabından birebir tercüme ettiği halde kendi eseri imiş gibi intihal yapmakla suçlandı.
Bıyık-sakal kontrolü yapılarak öğretim üyelerinin akademik kimliklerinin rencide edildiği, üniversitelerin polis devletinin bir uzantısı olarak polis-jandarma üsleri hâline getirildiği, kamu arazisi olan Orta Doğu Teknik Üniversitesi ormanlığının bir kısmının gayrimeşru yollarla satın alınarak Ankuva Alışveriş Merkezi, Meteksan Holding Yerleşkesi ve Bilkent Konutları'nın inşa edilmesi için tahsis edildiği iddiaları ile de suçlanmıştır.[kaynak belirtilmeli]
Eleştiriler > Basına tazminat davası

Kendisini eleştiren bir kapak yaptığı için Nokta dergisi hakkında, "Bunu yapanları hapse attıracağım, bu yayını yapan şirkete öyle bir tazminat ödettireceğim ki bir daha böyle bir terbiyesizlik yapamayacaklar." demiş ve eleştirildiği için tazminat davası açmıştır.
Ödülleri

| --- | --- |
: Haydar Aliyev Nişanı
: — 29 Nisan 2005.
| --- | --- |
: Fransa Légion d'honneur Subayı
: — 1977
2005 - Sevda - Cenap And Müzik Vakfı Onur Ödülü Altın Madalyası
Hacettepe Üniversitesi İhsan Doğramacı Çocuk Hastanesi bahçesinde bulunan heykel
Kıpçak (anlam ayrımı)

Kıpçak aşağıdaki anlamlara gelebilir:
Etnik ad;
Kıpçaklar, eski Türk halklarından biri
Kıpçak grubu, Türk dillerinin bir kolu
Kıpçak Hanlığı, 11. yüzyıl ile 14. yüzyıl arasında, Doğu Avrupa'da yaşamış bir Türk boyu
Yer adı;
Kıpçak, Lice, Diyarbakır ili Lice ilçesine bağlı mahalle
Kıpçak, Doğanşar, Sivas ili Doğanşar ilçesine bağlı köy
Kıpçak, Doğu Azerbaycan, İran'ın Doğu Azerbaycan Eyaleti'nin Bostanabad şehristanında köy
Kıpçak (Türkmenistan), Türkmenistan'da bir köy
Kişi adı;
Kıpçak, Türk soyadı
Zeolit

Zeolit
Mikro gözenekli yapısıyla zeolit molekülü
Zeolitler kristal yapıda hidrasyona uğramış aluminyum silikatlardır.
Milyonlarca yıl önce, volkanların patlaması ile ortaya çıkan kül ve lavların, göl veya deniz suları ile kimyasal reaksiyona girmesi sonucu oluşmuşlardır. Zeolitlerin oluşumu sırasındaki sıcaklık - jeolojik konum - su/kül oranı gibi değişiklikler, onların kompozisyonlarına benzersiz özellikler katar. Farklı kompozisyonlara sahip 42 zeolit türü vardır. Klinoptilolit, endüstriyel boyutta en çok kullanılan ve en fazla ticari öneme sahip türüdür. Manisa/Gördes havzasında bulunan Klinoptilolit %95 saflık oranına sahiptir.
Zeolitlerin kafes şeklindeki yapısı, iyon değişimi ve kimyasal reaksiyonlar için geniş iç ve dış yüzey alanı oluşturmaktadır. İçindeki gözenekler hacminin %50'sini kaplar. Bu gözenekler moleküler elek işlevi görürler. Zeolitler doğal olarak negatif yüklüdür ve yüksek iyon değiştirme kapasitesine sahiptir. Gözenekli yapısı ve yüksek iyon değiştirme kapasitesi sayesinde birçok çeşit gazı ve kokuyu; suyu ve nemi; petrokimyasal maddeleri, düşük düzeyde radyoaktif elementleri, amonyumu, toksinleri, ağır metalleri ve pek çok solüsyonu tutma ve soğurma özelliğine sahiptir. 
Çevre dostu yapısı ve düşük maliyeti ile zeolit (klinoptilolit) günümüzde birçok endüstriyel alanda ve çeşitli çevre projelerinde kullanılmaktadır.
Kullanım alanları

Tarım – toprak düzenleyici, su tutucu, havalandırıcı
Peyzaj ve bahçe düzenlemesi
Hayvancılık – yem katkı maddesi, hayvan altlığı
Arıtma – mekanik ve kimyasal filtreleme
Havuz ve spa filtre malzemesi
Akvaryum malzemesi
Kedi kumu
İnşaat sektörü – çimento, asfalt
Temizlik malzemeleri
Tekstil sektörü
Sebze ve meyvelerin taşınması ve depolanması
Kağıt sektörü
Enerji
Sağlık – toksin bağlayıcı, pudra
Su ürünü yetiştiriciliği
Kimyada katalizör olarak da kullanılır.
Akvaryum filtrasyon
Modern Sanat Müzesi (New York)

Metropolitan Museum of Art ile karıştırılmamalıdır.
| Museum of Modern Art |
| --- | --- |
MoMA


Açılış: 7 Kasım 1929
Konum: Fifth Avenue / 53rd Street, Manhattan, New York
Koordinatlar: 40°45′42″K 73°58′39″B﻿ / ﻿40.76167°K 73.97750°B﻿ / 40.76167; -73.97750
Tür: Modern sanat
Başkan: Glenn D. Lowry
Resmî site: moma.org
Modern Sanat Müzesi, (İngilizce: Museum of Modern Art) kısaca "MoMA", Orta Manhattan, New York'taki Beşinci ve Altıncı Caddeler arasında bulunan 53. Sokak'ta yer alan bir sanat müzesidir.
1929'da kurulan müze, koleksiyonunda dünyaca ünlü eserler barındırır ve dünyanın en çok ziyaret edilen saat müzelerdendir. Özellikle kübist, sürrealist ve soyut resimleriyle ünlüdür. İlk açıldığında "The Museum of Modern Art” olarak anılan müze, 1950'lerde itibaren "The Modern" olarak anıldı. Günümüze ise "MoMA" kısaltmasıyla anılır.
MoMA, yakın mesafesinde bulunan Metropolitan Museum of Art'ı tamamlayıcı bir niteliktedir ve bazılarınca diğer müzenin kardeş müzesi olarak görülür. Ancak, Metropolitan genel bir sanat müzesiyken, MoMA modern sanat konusunda özelleşmiştir.
Tarihçe

Müze, Wall Street Borsası'nın çöktüğü "Kara Salı" diye bilinen günden 10 gün sonra 8 Kasım 1929 günü açıldı. Kurucuları, Abby Aldrich Rockefeller, Lillie P. Bliss ve Mary Quinn Sullivan adlarında üç kadın modern sanat koleksiyoneridir.
MoMA'nın ilk mekânı, Manhattan'daki Heckscher Binası'ndaki kiralık bir yerdi. Gördüğü ilgi ve artan popülerliği nedeniyle on yıl içinde art arda  daha büyük üç mekâna taşınması gerekti. Başlangıçta içe dönük bir sanat enstitüsü olarak işlemekte iken 1939'dan itibaren kendini New York  kent yaşamının bir parçası olacak şekilde yeniledi ve o yıl, mimar Philip L. Goodwin ve Edward Durell Stone tarafından tasarlanan kalıcı binası açıldı. Açılışa 6bin kişi katıldı ve açılış konuşması Beyaz Saray'daki Başkan Franklin D. Roosevelt tarafından radyo aracılığıyla yapıldı.
Amerikalı işadamı Paul J. Sachs tarafından 1929 yılında bağışlanan sekiz baskı ve bir çizim, koleksiyonunun ilk parçalarıdır. Müzede düzenlenen ilk sergi, eserleri daha önce New York'ta çok az sergilenmiş dört sanatçının 100 kadar eserinin bir arada görülebildiği Cézanne, Gauguin, Seurat, Van Gogh Sergisi idi.
Müzenin koleksiyonu zamanla altı bölüm içerecek şekilde genişledi: Resim ve Heykel, Mimari ve Tasarım (1931), Film ve Medya (1935), Fotoğraf (1940), Baskı ve Resimli Kitap (1969) ve Çizim (1971).
MoMA, 1930'larda galerilerine klima taktıran ilk müzelerden biriydi. 1958'de eskiyen klimaları yenilemek için çalışan işçilerin sigarasından çıkan bir yangında bir işçi öldü. Yangında birçok eser kurtarılmış ancak  Monet'in Nilüferler serisine ait dev bir tablo yanmıştı. Müze yönetimi ertesi sene Monet'in oğlundan yeni bir Nilüferler üçlemesi satın aldı.
Müzenin binası yıllar içinde daha geniş izleyici kitlelerini ağırlayacak ve koleksiyonun daha geniş bir bölümünü sergilenmesine olanak sağlayacak şekilde yenilenip ve genişletildi. 50. yılında büyük bir genişleme sürecine girdi ve 1979-1984'te işletme giderlerini desteklemek üzere gelir getirici bir unsur olarak bitişiğine 56 katlı Müze Kulesi inşa edildi.
1980'de koleksiyonunda  sergi nesnesi sayısı 64.000 adet iken bu say 1995 yılında 100bin üzerine çıkınca yeniden müzeyi genişletme ihtiyacı oldu. 1997'de açılan yarışmayı Japon mimar Yoshio Taniguchi kazandı ve Taniguchi'nin tasarımına göre yeniden inşa edilmek üzere 2002'de kapandı. Yenilenme tamamlanıncaya kadar 2002-2004 arasında Long Island’da eski bir fabrikada MoMA QN adıyla hizmet verdi. Müzenin yeniden inşası sırasında Heykel Bahçesi (Sculpture Garden) bütün yerleşkenin kalbi olarak kurgulandı.
Sanat eserleri

Müzenin koleksiyonu, birçok kişi tarafından, Batı modern sanatının en iyi koleksiyonu olarak görülmektedir. MoMa'nın koleksiyonunda 150.000 ayrı eser ve ayrıca  yaklaşık 22.000 film ve 4 milyon film karesini bulunur. Koleksiyondaki dünya çapında ünlü tablolardan bazıları şunlardır:
The Starry Night (Yıldızlı Gece) - Vincent van Gogh,
Les Demoiselles d'Avignon (Avignon'un Genç Kızları) - Pablo Picasso,
The Persistence of Memory (Belleğin Azmi) - Salvador Dalí,
Broadway Boogie Woogie (Broadway Boogie Woogie'si) - Piet Mondrian,
Water Lilies (Nilüferler) - Claude Monet,
Dance (Dans) - Henri Matisse,
The Bather (Yıkanan) - Paul Cézanne,
Self-Portrait With Cropped Hair (Kesilmiş Saçlı Otoportre) - Frida Kahlo.
Bunların yanında, koleksiyonda; Jackson Pollock, Cindy Sherman, Jean-Michel Basquiat, Jasper Johns, Edward Hopper, Andy Warhol, Chuck Close, Georgia O'Keefe ve Ralph Bakshi gibi sanatçıların da çalışmaları vardır. MoMa zaman içerisinde, ünlü birer fotoğraf ve film koleksyonu da geliştirmiştir. MoMa, aynı zamanda bünyesinde, Paul László, the Eameses, Isamu Noguchi ve George Nelson gibi isimlerin tasarımlarının bulunduğu ünlü bir tasarım koleksyonu da barındırır. Livio Castiglioni, Achille Castiglioni, Gio Ponti, Pier Giacomo Castiglioni, Luigi Caccia Dominioni gibi dünya tasarım efsanelerinin eserlerini de içerir.
Müzenin üst katlarından aşağıya bakış
Müzenin iç avlusu
İnkılapçılık

Devrimcilik ile karıştırılmamalıdır.
İnkılapçılık, radikalizm veya klasik radikalizm, sosyal liberalizm, sosyal demokrasi, sivil liberteryenizm ve modern ilerlemeciliğin öncüsü, 18. yüzyılın sonlarında ve 19. yüzyılın başlarında liberalizm içindeki sol-kanat tarihsel bir siyasi harekettir.
Kavram olarak ilk defa 1820'lerde İngiltere'de ortaya çıkan Radikalizm, hem henüz doğmakta olan işçi sınıfının önderleri arasında, hem de birçok yeni sanayicilerin çevresinde benimsenmekteydi. Kurumsallaşma yanlısıydılar. Tarih, gelenek ve görenek gibi kavramları bir yana iterek, her şeyin kendine özgü gerçek köklerine inmeye ağırlık verdiler. Parlamento'nun ve yargı erkinin tümüyle yeniden düzenlenmesini istiyorlardı. Demokrat yönleri daha güçlüydü. Siyasi oy hakkının herkese verilmesinden yanaydılar.
Fransa'da Temmuz Monarşisi'ne karşı çıkan, Üçüncü ve Dördüncü Cumhuriyetlerde ağırlıklı rol oynayan, Devrim'den miras alınan temel ilkelerin uygulanmasını savunan Cumhuriyetçilerin öncülüğünde doğan bir siyasi hareket. Daha özel olarak radikal Cumhuriyetçi ve radikal sosyalist partilerin doktrinlerine atıfta bulunur. Joseph Caillaux'nun savunduğu genel oy hakkının tesis edilmesi, Kilise ile Devletin ayrılması, laik, ücretsiz ve zorunlu ilköğretimin kurulması ve artan oranlı gelir vergisi, radikalizmin önerdiği başlıca reformların bir parçasıydı. Alexandre Ledru-Rollin, Georges Clemenceau, Pierre Mendès Fransa radikalizmin büyük figürleriydi. Özel mülkiyet kavramına sıkı sıkıya bağlı olan radikalizmin destekçileri, bunun kaldırılmasını talep eden Marksist sosyalistlere hızla karşı çıktılar.
Bu hareketin Fransa'daki sol kanadı ise Üçüncü Cumhuriyet'in kuruluşunu takip eden yıllarda radikalizmin sol kanadını oluşturan siyasi bir harekettir. Daha özel olarak radikal Cumhuriyetçi ve radikal sosyalist partiler veya onlardan doğan hareketler içindeki reformist sosyalizme yakın eğilimleri belirtir.
19. yüzyılda Birleşik Krallık, kıta Avrupası ve Latin Amerika'da radikal terimi, Fransız Devrimi'nden esinlenen ilerici bir liberal ideolojiyi belirtir. Tarihsel olarak radikalizm, Fransız Devrimi ve diğer ülkelerde ilham verdiği benzer hareketlerle erken bir form olarak ortaya çıktı.
Sosyal liberalizm ve sosyalizm ana akım siyasi ideolojiler olarak ortaya çıkmadan önce, radikalistler modern siyasette sosyal liberallere veya sosyalistlere benzer bir sol siyasi konumdaydı. Sosyal demokrasi kendi başına ayrı bir siyasi güç olarak ortaya çıktıkça, bir zamanlar tarihsel sol radikalizm ile muhafazakâr liberalizm arasında var olan farklılıklar azaldı. 1940 ve 1973 arasında, sosyal demokrat ve muhafazakâr-liberal partiler tarafından üstlenilen rolü ve felsefesiyle, Avrupa'nın kalbinin attığı yerlerin çoğunda feshedildi. Bununla birlikte, bazı bölgeler (Latin Amerika ve Asya gibi) hala "radikal" bir geleneğe sahiptir.
Transfigürasyon

Transfigürasyon metapsişik terminolojide kullanılan bir terim olup, ruhsal irtibat sırasında medyumun yüz hatlarının ve tavırlarının değişmesine verilen addır.
Bu olayda medyum irtibatta bulunduğu bedensiz varlığın son bedenlenmesindeki (reenkarnasyonundaki) özelliklerini yansıtacak biçimde değişir, tümüyle başkalaşır. Kimi hallerde sesinin de değiştiği görülür. Bu tür olaylara kimi yazarlarca posesyon olarak, Spiritüalizm'de ise “enkarnasyon medyumluğu” olarak adlandırılan, bedensiz varlığın medyumun bedenine tam anlamıyla hakim olduğu durumlarda rastlanır.
Antik çağda Yakındoğu ve Ege havzasındaki trans uygulamalarında genellikle bu tür bir medyumluk söz konusu olmuştur. Obsesyona yakalanma tehlikesinin çok yüksek olduğu bu medyumluk türü halen Afrika ve Latin Amerika tapınçlarındaki (kültlerindeki) ayinlerde görülmektedir.
Transfigürasyon sözcüğü kimi yazarlarca İsa Peygamber'in çarmıha çakılmasına ilişkin bir iddiayı dile getirmek üzere de kullanılmaktadır. Gnostisizm zamanından günümüze kadar süregelmiş, pek inandırıcı bulunmayan bu iddiaya göre, çarmıha çakılan kişi İsa Peygamber'in kendisi değildi, yüzü onun yüzüne dönüştürülmüş başka bir kişiydi.
Sahn-ı Seman Medresesi

Sahn-ı Seman, Fatih Sultan Mehmed'in İstanbul'u fethinden sonra kurduğu eğitim kurumları arasında en üst düzeyde eğitim veren yükseköğrenim kurumudur. Sahn-ı Seman; Kur'an, hadis, kelâm, fıkıh, tefsir gibi İslam bilimlerinin yanı sıra fizik, kimya, matematik, astronomi gibi aklî bilimlerde dersler verirdi. Fatih Külliyesi içerisinde yer alan Sahn-ı Seman, külliye bütünlüğü içerisinde yapılmıştır. İnşaatı 1462 ile 1470 yılları arasında sürmüştür.
Sahn-ı Seman'ın şekillenmesinde Ali Kuşçu ve Fatih Sultan Mehmet'in birlikteliği öne çıkmaktadır. Sahn-ı Seman İstanbul'un ilk Türk yükseköğretim kurumudur. Sahn-ı Seman medreseleri Fatih Külliyesi içindeki en yüksek düzeyli medresedir. Medreselerde Ali Kuşçu tarafından düzenlenen bir okutma planının olduğu, hattâ bunun “Kânûnnâme” şeklinde yapıldığı bilinmekle birlikte, bugüne kadar incelemesi yapılan Osmanlı arşiv belgeleri arasında bu belge ele geçirilememiştir. Bu kanunnamenin aslının 1918 yılında külliyede çıkan yangınla yok olması da olasıdır.
Sahn-ı Seman, I. Süleyman tarafından açılan Süleymaniye medreseleri zamanına kadar naklî (Dinî dersler) ve aklî (Fen dersleri) bilimlerde öğrenci yetiştirmekteydi. Kanuni devrinde bu medreseler din dersleri ihtisası yapılan medreseler olmuşlar, Süleymaniye medreseleri de aklî bilimlerin ihtisas yeri olmuştur. Ayrıca "Sahn-ı Seman"ın sözlük anlamı "Sekiz Bölüm"dür. Sekiz bölümden oluşan bir medrese olduğu için bu ad verilmiştir. Her bölümde 19 oda bulunur, bu bölümlerde en fazla iki çocuk kalırdı.
Konuyla ilgili yayınlar

Fâtih Mehmed II Vakfiyeleri (nşr. Vakıflar Genel Müdürlüğü), Ankara 1938, s. 37-38.
Kānun-ı Örfiyye-i Osmâniyye, İÜ Ktp., TY, nr. 3239, vr. 48a-49b; Kānunnâme-i Sultan Süleyman Han, Beyazıt Devlet Ktp., Veliyyüddin Efendi, nr. 1970, vr. 122b-123b.
Nişancızâde Muhyiddin Mehmed, Mir'ât-ı Kâinât, İstanbul 1290, II, 401; Atâî, Zeyl-i Şekāik, I, 137, 418.
Evliyâ Çelebi, Seyahatnâme, I, 315.
Ahmed Refik, Onuncu Asr-ı Hicrîde İstanbul Hayatı (İstanbul 1336), İstanbul 1988, s. 34-35.
A. Süheyl Ünver, İstanbul Üniversitesi Tarihine Başlangıç: Fatih, Külliyesi ve Zamanı İlim Hayatı, İstanbul 1946.
Ahmet Kılıçbay

| Ahmet Kılıçbay> Cumhurbaşkanlığı Ekonomi Başdanışmanlığı |
| --- | --- |
Görev süresi 1985-1989
Kişisel bilgiler
Doğum: 1920 Ankara
Ölüm: 12 Şubat 2007 (86-87 yaşlarında) Zeytinburnu/İstanbul
Ölüm nedeni: Akciğer enfeksiyonu
Çocuk(lar): Mehmet Ali Kılıçbay
Bitirdiği okul: İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi
Mesleği: Öğretim Üyesi
Ahmet Kılıçbay (1920, Ankara - 12 Şubat 2007, İstanbul), Türk ekonometri profesörüdür.
İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi'nde eğitim gördü. Londra Ekonomi Okulu ve Harvard Üniversitesi'nde de eğitim gören Ahmet Kılıçbay İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi'nde doçent ve profesör oldu. Eski cumhurbaşkanları Kenan Evren ile Turgut Özal'ın dönemlerinde 1985-1989 yılları arasında Cumhurbaşkanlığı Ekonomi Başdanışmanlığı görevinde de bulunmuştur.
2 buçuk yıldır tedavi gördüğü Balıklı Rum Hastanesinde akciğer enfeksiyonu nedeniyle öldü. Yazar Mehmet Ali Kılıçbay'ın babasıdır.
Kitapları

Kılıçbay'ın 20'nin üzerinde kitabı bulunuyor:
Alvin Hansen;Para Teorisi ve Maliye politikası-Çeviren Ahmet Kılıçbay, İ.Ü.İktisat Fakültesi yayını No: l İstanbul, 1959
İktisadi Planlamanın Modern Metotları, Eskişehir İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi Yayını No 11. Eskişehir 1961
İktisat Teorisi, Sermet Matbaası İstanbul, 1.baskı 1962.
Ekonometri. İ.Ü. İktisat Fakültesi yayını No: 160, İstanbul, Birinci baskı 1965
Türk Plan Modeli ve Metodolojisi. İ.Ü. İktisat Fakültesi yayını No: İstanbul, 1966.
İktisadın Prensipleri. İ.Ü. İktisat Fakültesi yayını No: 327 İstanbul, 1968.
Türkiye ve İstanbul Sanayiinde son Gelişmeler. İstanbul Sanayi Odası Yayını, 1970
Kantitatif İktisat Teorisi ve Politikası. İ.Ü. İktisat Fakültesi yayını No: 289, İstanbul, 1970.
Ekonometrik Metotlar ve Araştırma. İ.Ü. İşletme Fakültesi yayını No: 52, İstanbul, 1975.
Türkiye'de Siyah-Beyaz televizyon Yayınından Renkli Yayına Geçiş Konusu Üzerinde Sosyo-Ekonomik bir Araştırma. Ay yıldız Matbaacılık, Ankara 1977
Ekonomiye Giriş. Güneş Matbaacılık yayını Ankara 1977
Ekonometrinin Temelleri. İ.Ü. İktisat Fakültesi yayını No: 454, İstanbul, 1980.
İktisadi planlama, İ.Ü. İktisat Fakültesi yayını No: 477, İstanbul, 1981
Uygulamalı Ekonometri. Filiz Kitabevi; İstanbul, 1983.
Türk Ekonomisi, Modeller, Politikalar, Stratejiler Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, No 263, Ekonomi dizisi N0 19, Ankara 1984.
Türk Ekonomisinde Enflasyonun Anatomisi, İ.Ü. İktisat Fakültesi yayını No:507, İstanbul, 1984
Türkiye'de Piyasa Ekonomisi, . İ.Ü. İktisat Fakültesi yayını No: 509, İstanbul, 1985.
İktisat Teorisi, İktisat Politikaları ve İşletme. İ.Ü. İşletme Fakültesi Yayını, No:194, İşletme İktisadı yayın no 93, İstanbul. 1988
Çankaya'dan Ekonomiye Bakış, Milliyet Yayınları, No: 97, İstanbul 1989.
Türk Ekonomisinin Son 10 Yılı, Milliyet Yayınları, İstanbul, 1991
21.Yüzyılın Türkiye'sinde Çağdaşlaşma. Bilim Teknik yayınevi İstanbul1999
Her Yönüyle Enflasyon, Boğaziçi Yayınları İstanbul, 1991.
Değişen Dünyada Türk Ekonomisi, Cem yayınevi, İstanbul1993
Politika ve Ekonomi, Türkiye İş bankası Kültür Yayınları, genel yayın No: 338, Ekonomi dizisi No: 27. Ankara 1994.
Türkiye'nin Ekonomi Politikaları-1930-1996 ve sonrası. Der Yayınları, İstanbul 1997.
Ekonometri ve İktisat Politikası. Filiz Kitabevi. İstanbul 1999.
Türk Ekonomisinin Genişleyen Ufukları, . İ.Ü. İktisat Fakültesi yayını No:569 İstanbul 2002
Ekonomik Kriz ve sonrası, Filiz Kitabevi, İstanbul 2002.
Suat Derviş

| Suat Derviş |
| --- | --- |

Doğum: 1905 İstanbul, Osmanlı İmparatorluğu
Ölüm: 23 Temmuz 1972 (69 yaşında) İstanbul, Türkiye
Defin yeri: Feriköy Mezarlığı
Meslek: Gazeteci, yazar
Milliyet: Türk
Önemli eser: Fosforlu Cevriye

Hatice Suat Derviş (1905, İstanbul - 23 Temmuz 1972, İstanbul), Türk gazeteci ve yazardır.
Türkiye'nin öncü gazetecilerinden biri ve döneminin en üretken yazarlarındandır: Gazetecilik mesleğine Osmanlı İmparatorluğu’nun son dönemlerinde başlamış; muhabirlik, köşe yazarlığı ve editörlüğü yapmıştır. Fosforlu Cevriye ve Ankara Mahpusu başta olmak üzere otuza yakın roman, pek çok hikâye, makale, eleştiri ve çevirileri vardır. Eserleri yabancı dillere çevrilen ilk Türk yazarlardandır. Adı, toplumcu gerçekçilik ile birlikte anılır.
Türkiye'den Avrupa’ya muhabir olarak giden ilk kadın gazeteci, ülkenin ilk basın sendikasının beş kurucusundan biri ve ilk başkanı, Devrimci Kadınlar Birliği'nin kurucusudur. Kadın hakları, demokrasi alanlarında mücadele etmiş bir aktivisttir.
Hayatı > Gençliği

İstanbul'un Moda semtinde, resmî kayıtlarda doğum yılı olarak 1903 olarak kaydedilmişse de, 1905 yılında dünyaya geldi. Varlıklı bir ailenin ortanca çocuğu idi. Ailesi ona Hatice Suat adını koydu ancak Suat erkek ismi olduğundan kayıtlara Hatice Saadet olarak geçti. Babası, Darülfünûn’un kurucularından kimyager Müşir Derviş Paşa’nın oğlu tıp profesörü İsmail Derviş Bey, annesi Abdülmecid’in mabeyncilerinden Kamil Bey’in kızı Hesna Hanım’dır. Osmanlı'da Telefon İdaresi'nde çalışmaya başlayan ilk kadınlardan Hamiyet Hanım’ın kardeşidir.
Çocukluk çağında dedesi Kamil Bey'in ısrarı ile okula gitmek yerine Hamiyet Hanım ile birlikte evde özel eğitim gördü; Fransızca ve Almanca öğrendi. Eğitimine Kadıköy Numune Rüştiyesi’nde, ardından Darülfünun’da devam etti.
Çocukluğundan itibaren yazmaya ilgi duydu. Hezeyan başlıklı mensur şiirini, çocukluk arkadaşı Nâzım Hikmet 1918’de Alemdar gazetesinin edebiyat ekine göndererek yayımlattı. Bu, onun yayımlanan ilk eseridir. Henüz çocuk yaşta olan Suat Derviş edebiyat dünyasına Mehmet Rauf tarafından “hassas bir ruha sahip ve olgun bir müellifin habercisi" olarak tanıtıldı.
Bu yıllarda Nâzım Hikmet ile arkadaşlığının şairin ona duyduğu tek taraflı bir aşka dönüştüğü iddia edilir. Şair Nâzım Hikmet, 1920’de Gölgesi adlı şiirini Suat Derviş’e ithafen yazmıştır.
Hayatı > İlk eserleri

Suat Derviş’in ilk romanı olan Kara Kitap 1921 yılında basıldı. Edebiyat dünyasında hayret ve şaşkınlıkla karşılanan bu eserde ölüme mahkûm güzel ve hassas bir genç kızın son nefesine kadarki yaşama arzusunu belirten iç seslerini ve duygularını anlattı. 1923'te yazdığı Hiç Biri romanını, Ne Ses Ne bir Nefes (1923), Bir Buhran Gecesi (1924), Fatma'nın Günahı (1924), Gönül Gibi (1928) ve Latin harfleri ile yazdığı ilk eser olan Emine (1931) romanları izledi. Bu romanlarında İstanbul’un üst düzey yaşamından kesitler sundu; ilişkileri anlattı; kadının toplumsal konumunu özgürlük talebini irdeledi. Ne Bir Ses Ne Bir Nefes romanı Ahmet Haşim ve Mehmet Rauf’tan büyük övgüler aldı. 1925’te ilk hikâyeleri Almanca’ya çevrildi.
Hayatı > İlk gazetecilik deneyimleri

Derviş, ilk romanı yayımlandığı sırada Alemdar gazetesinde çalışmaktaydı. 1922'de Ankara hükûmetinin temsilcisi olarak İstanbul'a gelen Refet Bey’le ilk röportajı Alemdar gazetesi için yaptı. Refet Paşa röportajının ardından sonra Alemdar’dan ayrılıp İkdam’a geçti. Fransızcası çok iyi olduğu için 1923 yılında  Lozan Konferansı’nı izleyip aktarmakla görevlendirilen gazeteciler arasında yer aldı. Bu görevi nedeniyle "Avrupa’ya muhabir olarak giden ilk kadın gazeteci” ünvanını aldı. 1926 yılında İkdam gazetesinde bir kadın sayfası hazırlayarak bu konuda öncü oldu.