Balamir
Tarihi kayıtlarda

Jordanes şu şekilde aktarmaktadır:
"Hunların kralı Balamir, Ostrogotların ülkesine bir ordu göndermek için Ermanaric'in hastalığından yararlandı. Vizigotlar, aralarındaki bir anlaşmazlık nedeniyle zaten Ostrogotlardan ayrılmıştı. Bu sırada Hermanarik, ne yarasının verdiği acıya ne de Hunların saldırılarına dayanabildi ve 110 yaşında hayatını kaybetti. Onun ölümü, Hunların daha önce de belirttiğimiz gibi Doğu’da yaşayan ve Ostrogotlar olarak bilinen bu Gotlar üzerinde üstünlük kurmasını sağladı."
"Neredeyse bir yıl kadar bu ölçüde serbestçe hüküm sürdükten sonra, Hunların kralı Balamir artık bu duruma katlanamadı ve Büyük Hunimund'un oğlu Gesimund'u yanına çağırttı. Artık Gesimund ve Gotların büyük bir kısmı, sadakat yeminlerini hatırlayarak Hunların egemenliği altında kalmıştı. Balamir, onunla olan ittifakını yeniledi ve ordusunu Vinitharius'a karşı yönlendirdi. Uzun süren bir çatışmadan sonra Vinitharius, ilk ve ikinci mücadelede üstün geldi: Hun ordusuna ne kadar büyük bir zarar verdiğini kimse tarif edemez. Ancak üçüncü savaşta, Erac adlı nehirde aniden karşılaştıkları sırada, Balamir bir ok atarak Vinitharius'u başından yaraladı ve bu yara sonucunda Vinitharius öldü. Daha sonra Balamir, Vinitharius'un torunu olan Vadamerca ile evlendi ve sonunda tüm Got halkı üzerinde barışçıl bir şekilde hüküm sürdü; ancak Gotlar arasında her zaman kendi soylarından bir hükümdar bulundurulmak ve bu hükümdarın Hunlara tabi olması şartıyla."
Bu olaylar, Hunların Don Nehri'ndeki Alanlara saldırısından önce gerçekleşmişti. Alanlar, Greuthungilere komşuydu ve Ammianus Marcellinus'a göre aralarında bir ittifak kuruldu.
Bununla birlikte, Ammianus ve Cassiodorus'un Got Tarihi'nden özetlenen Getica'dan aktardığı olaylar ve isimler farklılık göstermektedir:
Ammianus, 375 yılında Ermanaric'in ölümünden sonra Greuthungilerin kralı olarak Vithimiris'in tahta geçtiğini yazar. Vithimiris, Hunlar ve Alanlara karşı direnç gösterse de savaşta öldü ve yerine genç oğlu Viderik geçti. Bu nedenle, Alatheus ve Safrax adındaki iki lider (duces) Greuthungiler'i yönetti. Bu ikili, Greuthungi, Alanlar ve Hunlardan bir konfederasyon oluşturmayı başardı. Hunların çoğundan kaçıp 376'da Tuna Nehri'ni geçtiler ve 378'de Hadrianopolis Muharebesi'nde savaştılar.
Cassiodorus, bilinen adıyla Jordanes, Ermanaric'in ölümünden sonra Gotların Batı'daki Vizigotlar ve Doğu'daki Ostrogotlar olarak ikiye ayrıldığını anlatır. Ostrogotlar, Hun egemenliği altında eski İskit topraklarında kaldılar. Amal soyundan Vinitharius, “prenslik unvanını” korudu ve Hunlardan kaçmaya çalışırken Antes topraklarını ve kralları Boz'u bir yıl boyunca işgal etti. Ancak Balamir, Ostrogotların bağımsızlığına son verdi. Ostrogotların bağlılığından sonra kraliyet soyunda daha karmaşık bir süreç yaşandı; Ermanaric > Hunimund > Thorismund > Berimud soyundan gelenler, Berimud'un oğlu Videric ile birlikte Vizigotlarla Batı'ya göç etti çünkü Hunlara bağlılık gösteren Ostrogotları küçümsüyorlardı. Ardından kırk yıllık hükümdarsız bir dönem (interregnum) yaşandı ve Ostrogotlar, Thorismund'un akrabası Vandalaris'in oğlu Valamir'e krallık teklif etti. Valamir, yaklaşık olarak 454 yılında Attila'nın oğullarını terk etti.