stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Karakatau

| --- | --- |
Krakatoa'nun 1883'teki patlamasının 1888'de yapılan bir litografisi

En yüksek noktası
Yükseklik: 813 m (2.667 ft 4 in)
Çıkıntı: 813 m (2.667 ft 4 in)
Yalıtılma: 21,71 kilometre (13,49 mi)
Koordinatlar: 6°06′07″G 105°25′23″D﻿ / ﻿6.10194°G 105.42306°D﻿ / -6.10194; 105.42306
Karakatoa'nın volkanik çalışması
1999'da püskürme


18 Mayıs 1992'de Krakatau Adaları
Sumatra ile Cava arasında bulunan ve Endonezya'ya bağlı bir ada olan Karakatau (Karakatoa) adası coğrafi bir kavram olmaktan çok yine bu adada olan ve adanın adı ile anılan yanardağı ile bilinir.
Karakatau Yanardağı, 20 Mayıs 1883 tarihinde beklenmedik bir şekilde faaliyete geçerek yüzlerce nükleer bombanın yaratacağı bir güçle patlamış ve hesaplamalara göre 30 metre yüksekliğinde dev tsunamilerin oluşumuna neden olmuştur. Oluşan bu tsunamiler Karakatau adasını (13 kilometrekare) tamamı ile yutmuştur. patlama 35.000 kişinin yaşamını yitirmesine neden olmuştur.
Karakatau Yanardağı'nın patlaması ender ulaşılabilen bilimsel verilerin elde edilmesini de beraberinde getirmiştir. Bu patlama sonrasında, volkanik partiküllerin oluşturduğu dev bulutlar, bu bölgeyi yıllarca karanlıkta bırakmış, ayrıca dünyanın atmosfer sıcaklığında 2 santigrat derecelik düşüşe neden olmuştur.
Aktiviteler > Bilimsel çalışmalar

Biyoloji alanında, "Krakatoa sorunu" adalardaki hayatın izleri tamamen 1883'teki püskürme ile silindi, ada sterilize oldu mu, yoksa hayatta kalmayı başaranlar var mı? ·  Mayıs 1884'te bilimadamları manzarayı ilk gördüklerinde, bulabildikleri tek canlı türü  ise Rakata'nın güney yamaçlarında bir çatlaktaki örümcekti. Hayat yine de tekrar ve hızlıca yayıldı: doğu yamacı tohumları muhtemelen deniz akıntılarıyla veya kuş dışkıları ile taşınmış ağaç ve çalılarla kaplıdır. Adalardaki bitki örtüsü art arda püskürmeler yüzünden kötü şekilde etkilenmiş ve ortalama hala kırılgandır.
Aktiviteler > Madencilik

Ekim 1916'da Johann Handl adındaki bir Alman ponza çıkarmak için bir maden arama ruhsatı alır. 8.7 km2 bir alanı, yani kabaca Krakatoa'nın doğu yarısının tamamını kapsayan ruhsat 30 yıllıktır. 4 yıl boyunca Rakata'nın güney kıyısını işgal etmesinin ardından anlaşma şartlarına uygun olmayan şekilde işlem yapmasından dolayı işten el çektirildi. Bu sürede bir koloni kurup dört Avrupalı aileyle ve 30 işçi ile tarla ektiler. Kazara sıçanları da adayla tanıştırdılar. Ayrıca 1883 kül yığınlarının altında yanmamış ağaçları kazarak bulup 5 metre derinlikte de tatlı suya eriştiler.
Aktiviteler > Turizm

Java'nın batı sahil hafta sonu geçirmek için gelen zengin Jakartalılar, popüler bir turistik yer haline gelmiştir. Krakatoa da tur faaliyetlerinin bir parçası oldu. Başlangıç noktası Labuan limanı ama aynı zamanda Anyer ve Carita'daki bir turizm tesisinden de erişilmekte.
Krakatau Adaları scuba (tüplü dalış) için uygun bir yer bulunmaktadır.
Aktiviteler > Çevrenin korunması

| Pulau Anak Krakatau Doğal Rezervi |
| --- | --- |


Alan türü: Doğa koruma alanı
Sınıflandırma: IUCN Ia
Devlet:  Endonezya
Devlet: Endonezya
İl: Banten ve Lampung
Kapladığı alan: 2.5
Koruma tedbirleri: vii; x
Kuruluş tarihi: 1991
İnternet sitesi http://www.protectedplanet.net/101486
Handl'in ayrılmasından sonra, adasının batı kısmı Krakatao Verlaten Temmuz 1919'da Ulusal Anıt olarak sınıflandırıldı. Doğu kesimi 1925 yılında ilave edildi ve 1921'de kurulan Ujung Kulon korumasına dahil edildi. 1980 yılında Ulusal Park haline gelen bölge 1206 km2'ye yayılı olup bunun 443 km2'si okyanustur. Takımada hem Cava parkın hem de Sumatra ve Lampung vilayetinin yetkilileri tarafından idare edilmesi ve bağlı olamayacağı gerçeğine dayalı bir anlaşmazlık, 1990 yılında park için ayrı bir statü yaratılmasına yol açmıştır. 1996 yılından beri özel teknelerle devriye olmasına rağmen, Sertung adasında kurulu koruma görevlileri tarafından da takip edilir. Nihayet, 1992 yılında, park UNESCO Dünya Mirası seçildi. Nüfusu altmıştan az olduğu tahmin edilen Cava gergedanı parkta sığındı.
Yanardağın yakınındaki bir tekneden görünümü. (Panasonic DMC-FZ8 model (ISO100, 1/400 sn) ve 0,7 geniş açılı dönüştürücü lensle çekilmiştir.)
John DiFronzo

| John DiFronzo |
| --- | --- |

Doğum: 13 Aralık 1928
Ölüm: 27 Mayıs 2018 (89 yaşında) River Grove, Illinois, ABD
Diğer ad(lar)ı: No Nose

John DiFronzo (bilinen adıyla: "No Nose"; 13 Aralık 1928 - 27 Mayıs 2018), Amerikalı mafya lideridir. 1997'den 2018'de ölümüne kadar suç örgütü Chicago Outfit'in liderliğini yapmıştır. Erkek kardeşi olan Peter DiFronzo, 1963 yılında depo hırsızlığı suçundan mahkûm edildi.
2009 yılında John DiFronzo, Rudy Fratto ve diğer suç örgütü üyeleri bazı kişiler, 1987'de ölen suç örgütü elebaşlarından Armando Fosco'nun oğlu Joseph Fosco'dan 400.000 dolar gasbetmeye çalıştıkları iddiasıyla dava edilip mahkemeye çıktılar.
Amerikalı suç örgütü elebaşı John DiFronzo, alzheimer hastalığından kaynaklı nedenlerden 27 Mayıs 2018'de River Grove, Illinois'te 89 yaşında ölmüştür.
İoannis Komnenos

Şu anlamlara gelebilir:
İoannis Komnenos (ca. 1015-1067), Bizans generali, karısı Anna Dalassini ile Komnenos Hanedanı'nın atasıdır
I. İoannis Komnenos (1087-1143), 1118 ile 1143 arası Bizans İmparatoru
İoannis Komnenos (fl. 1092-1106), Dyrrhachium'un Bizans valisi
İoannis Komnenos, (fl. 1130-1140), Bizans soylusu
İoannis Komnenos, 31 Temmuz 1201 tarihinde imparatorluk tacını gasbetmeye teşebbüs etmiş Bizans soylusu
İoannis Komnenos Vatacis (fl. 1132-1182), Bizans generali, İmparator II. İoannis Komnenos'un torunu.
Camp Hero State Park

| Camp Hero State Park |
| --- | --- |
Camp Hero Eyalet Parkı
Camp Hero'da bulunan eski bir silah mevzisi

Tür: Eyalet Parkı
Konum: 1898 Montauk Highway  Montauk, New York
En yakın şehir: Montauk, New York
Koordinatlar: 41°04′00″K 71°52′04″B﻿ / ﻿41.06667°K 71.86778°B﻿ / 41.06667; -71.86778
Yüzölçümü: 3.05km2
Açılış: 2002
İşletmeci: New York Eyalet Parkları, Rekreasyon ve Tarihi Koruma Dairesi
Ziyaretçi: 114,995 (2014 yılında)
Durum: Tüm yıl açık
Resmî site: Camp Hero State Park
Camp Hero State Park (Türkçe: Camp Hero Eyalet Parkı) Montauk, New York'da bulunan 3.05 km2'lik alana sahip eyalet parkıdır. Park, 1981'de kapatılan Montauk Hava Kuvvetleri Üssü'nün bir bölümünü içerisinde bulunduruyor.
Tarih > Askeri kullanım

Camp Hero veya Montauk Hava Kuvvetleri İstasyonu olarak bilinen bölge, ilk olarak 1942'de ABD Ordusu tarafından kullanıldı. Camp Hero aslında bir balıkçı köyü olarak gizlenmiş bir kıyı savunma istasyonuydu ve konumu New York'un denizden potansiyel istilasını önlemek için seçildi. Camp Hero, 1942'de ölen ordunun kıyı topçu komutanı olan General Andrew Hero'nun adını aldı. Camp Hero'da, Fort HG Wright, Fort Michie ve Fort Terry'yi de içeren Long Island Sound'un Liman Savunmaları'ndaki diğer ağır silahların çoğunun yerini alan üç silah pili üretildi. Her biri 16 inçlik iki toptan oluşan iki top bataryası üretildi, Bataryalar 112 ve 113 (resmi olarak Pil Dunn) olarak adlandırıldı. İki adet 6 inçlik silahın inşa edilen bir bataryası daha vardı, Batarya 216. Üç bataryanın tamamı, mühimmat dergileri ve yangın kontrol ekipmanı içeren toprakla kaplı büyük bir beton sığınaktan oluşuyordu. 16 inçlik silahlar büyük kasatlar, 6 inçlik silahlar kalkanlarla korunuyordu.
1992'de Preston Nichols ve Peter Moon, Montauk Projesi: Zaman Deneyleri'ni yazdılar ve burada, Camp Hero alanında gizli deneylerin yapıldığını iddia ettiler. Kitap komplo teorisyenleri arasında popülerdi ve birkaç devam kitabı ortaya çıkardı.
Tarih > Askeri Sonrası Kullanım

1984 yılında Genel Hizmetler İdaresi, tüm tesisi gayrimenkul geliştiricilerine satmaya çalıştı. Yerel çevre aktivistleri, sitenin birçok benzersiz ekosisteme ve hayvan habitatına sahip olduğunu iddia ederek protesto ettiler. Montauk'taki askeri rezervasyonun geri kalan kısımları hizmet dışı bırakıldı, Camp Hero da dahil olmak üzere tesisin çoğu Milli Park Servisi'ne bağışlandı ve daha sonra New York Eyalet Parkları, Rekreasyon ve Tarihi Koruma Dairesi'ne teslim edildi. Çevreye duyarlı olmadığı düşünülen kısımlar satıldı.
Camp Hero, 1980'ler ve 1990'lar boyunca büyük ölçüde gelişmemiş kaldı. 1996 yılında sahayı bir golf sahası olarak geliştirmek için bir fizibilite çalışması yapılmıştı. Ancak çevreciler, golf sahasının, mavi benekli semender ve doğu kaplan semenderi gibi nesli tükenmekte olan vahşi yaşamı, nadir bitki türlerini   etkileyeceğinden ve sulamanın yarımadadaki sınırlı yeraltı suyu kaynaklarını tüketeceğinden endişe ediyorlardı. Long Island'da, özellikle East End'de yeni golf sahaları oluşturma talebi olmasına rağmen, Montauk Downs State Park'a ek olarak Montauk'ta yeni bir golf sahası oluşturma fikri 1999'da bırakıldı.
Camp Hero Eyalet Parkı 18 Eylül 2002'de halka açıldı. Radar kulesi içinde II . Dünya Savaşı ve Soğuk Savaş tarihine odaklanacak bir müze ve yorumlama merkezi yaratma planları var. Kampın bazı bölümleri, özellikle de eski uydu tesislerinin yakınındaki alanlar, kapalı ve korunaklı kaldı. Stranger Things dizisi kısmen Camp Hero'da yapılan sözde deneylere dayanıyor.
Park açıklaması

Camp Hero Eyalet Parkı, piknik alanları, plaj ve yürüyüş, bisiklet, binicilik ve kros kayağı için parkurlar sunmaktadır. Balık tutma eğilimindeki sualtı yapısı nedeniyle popüler bir sörf balıkçılık plajıdır. Bu alanda bulunan yaygın av balıkları çizgili levrek ve lüferdir .
Park içindeki eski askeri tesisin bölümleri Ulusal Tarihi Sit Alanı olarak kayıtlıdır.
↑  "Camp Hero State Park". NYS Office of Parks, Recreation & Historic Preservation. 30 Ocak 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Nisan 2016.
↑  "State Park Annual Attendance Figures by Facility: Beginning 2003". Data.ny.gov. 28 Mayıs 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Ağustos 2015.
↑  Berhow, p. 208
↑  "Camp Hero at FortWiki.com". 28 Ocak 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 20 Nisan 2020.
↑  Tagliaferro (11 Şubat 1996). "Plan for Montauk Golf Course Raises Concerns". The New York Times. 28 Ocak 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Ağustos 2009.
↑  Lambert (15 Temmuz 1999). "More Golf Courses? Some Say Enough Already". The New York Times. 18 Eylül 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Ağustos 2009.
Cotopaxi

| --- | --- |
Cotopaxi ve Rumiñahui

En yüksek noktası
Yükseklik: 5.897 M
Çıkıntı: 2.404 metre (7.887 ft)
Yalıtılma: 96,67 kilometre (60,07 mi)
Koordinatlar: 0°40′50″G 78°26′16″B﻿ / ﻿0.68056°G 78.43778°B﻿ / -0.68056; -78.43778
Jeoloji
Dağ türü: Stratovolkan
Tırmanma
İlk tırmanan: 28 Kasım 1872 Wilhelm Reiss
En kolay rota: Buz tırmanışı
Cotopaxi, Ekvador'un 5.897 m yüksekliği ile ikinci en yüksek dağı ve ülkenin en yüksek aktif volkanı. Aynı zamanda Dünya 'nın en yüksek aktif volkanlarından biridir. Bir Ekvador dağı olarak 6310 m ile Chimborazo daha yüksek olsa da artık volkanik olarak aktif değildir. Dünya çapında en yüksek aktif volkan olarak şu an 6887 m yükseklikle Arjantin/Şili'deki  Ojos del Salado kabul edilir. Cotopaxi Doğu-Andlar'a ait olarak, merkez Ekvador'da, kendi ismiyle anılan milli parkın sınırları içinde, Quito'un yaklaşık 50 km güneyinde yer alır. Faal bir volkan olmasına rağmen, ülkenin en çok tırmanılan dağı ve büyük ihtimalle tüm Güney Amerika'nın en çok ziyaret edilen zirvesidir.
İstikrarlı koni biçimindeki şekli ve zirvedeki buz takkesi sebebiyle, strato tipi volkanlara uygun olarak ideal bir resim verir. Zirvedeki kraterin ağız kesiti 800 m X 550 m derinliği ise yaklaşık 350 m'dir. Sıklıkla duman salınımı gözlenebilir.
Cotopaxi 1738'den beri 50 kez patlamıştır. Bunların içinde en şiddetli olanları  1744, 1768 ve 1877'deki patlamalardır. 1877'deki büyük patlama zirvedeki buzulu eritmiş, böylelikle oluşan çamurlu çığ 100 km mesafede taşkına sebebiyet vermiş, Latacunga şehri komple harap olmuştur. Son büyük patlamayı 1904'te yaşayan Cotopaxi 1975-76 aralığında son büyük faaliyetlerini göstermiştir. Bu zaman aralığında ısı yükselmesi, duman oluşumu ve küçük çapta depremler meydana gelmiştir.
Dağa tırmanmayı deneyen ilk avrupalı, 1902 yılında yaklaşık 4.500 m ye kadar ulaşan Alexander von Humboldt'du. Yaklaşık 70 yıl sonra jeolog Wilhelm Reiss zirveye kadar ulaşmıştır.
Günümüzda, ekvadorlu seyahat bürolarının sunduğu rehberlik eşliğinde düzenli tırmanışlar yapılmaktadır. 4800 m yükseklikte turistlerin geceleyebileceği ve buradan tırmanışa başladığı Jose-Rifa korunma kulübesi bulunur.
Cotopaxi aynı adlı Cotopaxi Eyaleti 'indedir
Resimler

Cotopaxi ve Ruminahui.
Fransa mimarisi

Malakoff'daki sanat evi
Fransız mimarisi veya Fransa mimarisi, Fransız ve yabancı asıllı mimarların Fransa Cumhuriyeti coğrafi sınırları içinde tasarladığı veya inşa ettiği mimari eserlere verilen genel isimdir.
Fransa'da mimariye verilen değer, Avrupa'da türünün ilk örneği olan Académie d'Architecture  (Mimarlık Akademisi)  1671'de kuruluş sebebidir. Aynı şekilde Prix de Rome'da Fransız Devleti tarafından üstün mimari başarılarını ödüllendirmek amacıyla 1720'de organize edilmiştir.
Fransız mimarisinin tarihçesi > Gallo-Roma dönemi

Antik Roma mimarisi ilk dönemlerinde Antik Yunan mimarisinden esinlenerek tasarlanan binalardan oluşmaktadır. Roma Cumhuriyeti'nin son dönemlerine doğru ise, kemer, tonoz ve kubbeler gibi Antik Yunan mimarisinde nadir kullanılan unsurlarla zenginleştirilerek başlı başına bir mimari stil olarak öne çıkmıştır. Antik Roma mimarisinin gelişmesindeki dönüm noktalarından bir diğeri ise Roma betonu (Opus caementicium) adı verilen yapı malzemesinin icadıdır. Roma'lı mimarların bu yeni tekniklere yönelmelerinin sebebi ise Roma şehirlerindeki hızlı nüfus artışı ve şehirlerin zenginlik kazanmasıyla yeni mimari çözümlere olan ihtiyacın artmakta oluşudur. Yeni yapı malzemeleri ve yapı tekniklerinin kullanımı gitgide daha heybetli kamu binalarının inşasını mümkün kılmıştır.
Antik Roma mimarisi, Roma Cumhuriyeti'nde ortaya çıkmış olmasına rağmen, günümüz Fransa'sının şu anda bulunduğu coğrafi alana; yani Gaule Belgique, Gaule Lyonnaise ve Gaule Aquitaine bölgelerine de yayılmıştır. Dönem mimarisinin Fransa'daki örnekleri Arles şehrinde bulunan dönemin en büyük ve en önemli Roma nekropollerinden biri olan Alyscamps, Nîmes şehrinde Maison Carrée, Reims şehrinde Cryptoportique ve Porte de Mars, Lyon şehrinde Aqueduc du Gier, Saintes şehrinde Arc de Germanicus'dur.
Fransız mimarisinin tarihçesi > Erken Romanesk dönem

Erken romanesk dönem mimarisi Merovenj ve Karolenj mimarilerinden oluşmaktadır. Clovis I (465-511) döneminden itibaren Frank hanedanlarının bir krallık adı altında birleştirilmesiyle kilise ve manastır binalarına olan ihtiyaç artmıştır. Bu binaların planları Roma bazilikalarından esinlenilerek çizilmekle beraber, Bizans mimarisi etkilerine de rastlanmaktadır. Saint Perpetua (piskopos 460-490) talebi üzerine Tours şehrinde inşa edilen Saint-Martin Bazilikası; 120 mermer kolonu, doğu kuleleri, mozaikleri ve sıra dışı zemin planıyla dönemin en önemli yapılarından olmuş ve Romanesk dönem mimarisi için de esin kaynağı farz edilmiştir. Erken Romanesk dönemin diğer başlıca örnekleri Saint-Denis şehrindeki Saint-Denis kilisesinin temelleri ve Paris şehrindeki Saint-Germain-des-Prés Manastırıdır.
Fransız mimarisinin tarihçesi > Romanesk dönem

Romanesk mimari de Ortaçağ dönemi öncesinde Fransa'da kullanılan stillerden birisidir. 9. yüzyıl Karolenj mimarisinin yeniden yorumlanmasıyla 10. yüzyılda Fransa çeşitli bölgelerinde aynı anda ortaya çıkmıştır. Bu stilin Fransa'daki başlıca örnekleri Abbaye Saint-Pierre de Moissac, cathédrale d'Autun, Église de Plassac-Rouffiac ve Église Sainte-Radegonde de Talmont, Fongombault Manastırı ve Cluny Manastırı 'dır. Angouleme şehrindeki Angoulême Katedrali'ndeki kubbeler ise dönemin İstanbul'undaki Bizans kiliselerinden esinlenildiğine işaret olarak yorumlanmıştır. Romanesk dönemin son örnekleri ve Gotik mimarinin ortaya çıkışına sebep olduğu farz edilen yapılar ise; Caen şehrindeki Saint-Étienne kilisesi, Haute-Loire şehrinde Le Puy-en-Velay katedrali ve Autun katedralidir.
Fransız mimarisinin tarihçesi > Ortaçağ dönemi

Orta Çağ döneminde Fransız mimarisinin en önemli örnekleri manastırlar, kaleler, surlar ve tahkimatlar gibi askeri yapılardır. Bu dönem boyunca, Roma döneminde surlarla çevrili olarak inşa edilen şehirler geliştikçe, tahkimatlar da geliştirilmiştir.
Orta Çağ'ın ikinci yarısından itibaren Gotik mimari veya Fransız mimarisi (latince francigenum opus) Fransa'da ortaya çıkarak Batı Avrupa'nın geneline yayılmıştır. 1140 yılından 1500'e kadar süren bu dönem boyunca gotik mimari dört stile ayrılmıştır: Erken Gotik, Yüksek Gotik, Rayonnant ve Geç Gotik (Flamboyant olarak da adı geçer). Gotik mimarinin tanımlayıcı özelliklerinden biri sivri kemer olarak da tanımlanan Ojiv kemeridir.
Erken gotik stilinin Île-de-France bölgesinde ortaya çıkan ilk örneği, bünyesinde bir nekropol de bulunduran “Saint Denis Kilisesi”dir. Bu stildedki diğer önemli yapılar ise; Sens Katedrali, Notre-Dame de Laon Katedrali, Chartres Katedrali'nin batı cephesi, Notre Dame de Paris Katedrali, kralların taçlandırdığı Notre-Dame de Reims Katerali, Lyon Kathedrali ve Toul Katedrali'dir.
Yüksek Gotik stili ise 13. yüzyılda gelişmiş ve gitgide daha hafif görünümlü, daha heybetli ve etkileyici binaların inşasını mümkün kılmıştır. Chartres Katedrali'nin ana cephesi (1194-1260), Amiens Katedrali, Notre-Dame de Strasbourg Katedrali ve Bourges Katedrali bu stilin en önemli örneklerindendir.
Bu dört Gotik mimari stilinin yanı sıra, "Gothique Méridional" veya Güney Gotiği adı verilen stil de bu dönemlerde ortaya çıkmıştır. Narbonne şehrinde Notre-Dame-de-Lamouguier Katedrali ve Saint-Bertrand-de-Comminges şehrindeki Sainte-Marie kilisesi bu stilde tasarlanmıştır.
Fransız mimarisinin tarihçesi > Rönesans dönemi

16. yüzyılın başlarında Fransa ile Kuzey İtalya arasındaki savaşlar sonucunda birçok sanat eseri ile çeşitli mimari ve sanatsal fikirler Fransa'ya getirilmiştir. Bu dönemde Loire vadisi'nde Rönesans stilinde birçok saray ve şato inşa edilmiştir. Bunların ilki 1495'te inşası tamamlanan Château d'Amboise olmuştur ki Leonardo Da Vinci hayatının son yıllarını bu şatoda geçirmiştir. Daha sonrasında Kral I.François döneminde bu mimari akım ivme kazanmıştır.
İlerleyen dönemlerde Rönesans stili, "II. Henri Stili" olarak da bilinen Fransız Manyerizm'ine dönüşmüştür. Bu stilin ilk örneği mimar Sebastino Serlio'nun 1540 yılında gerçekleştirdiği Fontainebleau Sarayı'dır. Fontainebleau yöresinde Rosso Fiorentino, Francesco Primaticcio ve Niccolo dell' Abbate gibi sanatçılar, daha sonra Kuzey Manyerizmi'ne yön verecek olan ilk Fontainbleau Ekolü'nü başlatmıştır. Philibert Delorme, Androuet du Cerceau, Giacomo Vignola ve Pierre Lescot gibi mimarlar bu yenilikçi fikirlerden esinlenmiştir. Rönesans stilinin en iyi bilinen örneklerinden biri olan Louvre Müzesi'nin Cour Carrée adlı avlusuna bakan güneydoğu cephesi Pierre Lescot tarafından tasarlanmış olup, Fransız mimar ve heykeltıraş Jean Goujon'un heykelleriyle dekore edilmiştir.
Rönesans stili Fransa'da II. Henri ve III. Henri dönemlerinde de kullanılmaya devam edilmiştir.
Fransız mimarisinin tarihçesi > Barok dönemi

Fransız Barok mimarisi; Barok Mimari'nin bir dalıdır. Bu stil, kral 13. Louis (1610-1643) döneminde başlayıp, 14. Louis (1643-1714) ve 15. Louis (1714-1774) dönemleri boyunca gelişmiştir. Fransız Barok stili 18. yüzyılda Avrupa'nın genelinde kamu binalarının ve sarayların mimarisine büyük ölçüde yön vermiştir. Bu dönemin en önemli eseri Versay Sarayı'dır.
Saray mimarisinde üç kanatlı zemin planı 16. yüzyıldan beri standart olarak kullanılmasına rağmen, 1615-1620 yılları arasında mimar Salomon de Brosse tarafından gerçekleştirilen yalın ve klasik Luxembourg Sarayı, Fransız Barok Mimarisi'nin yeni standardı haline gelmiştir. Bu prensibe göre; Fransız mimari tarihinde ilk kez "corps de logis" kanadı sarayı temsil eden merkezi birincil bölüm olarak kurgulanmıştır. Diğer iki kanat ise hiyerarşik olarak ikinci plana alınmış ve göreceli olarak daha küçük oranlarda tasarlanmıştır. Saraylarda Orta Çağ tarzı kulelerin kullanımı ise tamamen kaldırılmış ve saray planında merkezi girişle aynı aksta konumlandırılmış üç katlı ana giriş kapısı, kulenin yerini almıştır.
Fransız Barok Mimarisi'nin en önemli mimarlarından biri olan François Mansart, Barok Mimarisi'ni Fransa'ya getiren ilk mimar olarak görülür. En önemli eserleri Château de Maisons (1642) ve Maisons-Laffitte'dir.
Barok döneminin getirdiği bir diğer yenilik ise bahçe düzenlemelerinin saray mimarisinin bir parçası haline gelişidir. Bu yeni prensibin ilk örneklerinden biri Melun şehri yakınlarında 1656-1661 yılları arasında inşa edilen Vaux-le-Vicomte Sarayı'dır. Mimar Louis Le Vau, tasarımcı Charles Le Brun ve kral 14. Louis'nin peyzajcısı André Le Nôtre bir araya gelerek etkileyici bir esere imza atmışlardır.
Fransız mimarisinin tarihçesi > Rokoko dönemi

Rokoko, öncelikle bir dekoratif sanat ve iç mimarlık stili olarak ortaya çıkmıştır. Kral 14. Louis sonrasında saray sanatçılarında ve genel olarak sanat akımlarında çeşitli değişimler meydana gelmiştir; zengin ve ağır Barok stilinin yerini daha hafif, kıvrımlı ve doğal öğelerle bezenmiş tasarımlar almıştır. Bu karakteristikler örneğin Fransız sanatçı ve heykeltıraş Nicolas Pineau'nun eserlerinde gözlemlenebilir.
Kral 14. Louis'nin ölümünden sonra 15. Louis'nin 1715'te tahta geçmesiyle başlayan La Régence döneminde (1715-1723) saray sakinleri Versay Sarayı'ndan taşınmış ve dönemin sanat anlayışındaki değişim önce aristokratlarda, sonra da yüksek sosyetenin diğer kesimlerinde ortaya çıkmıştır. Rokoko tarzındaki eserlerin bol süslemeli ve işlemeli hatları Kral 15. Louis'nin aşırılıklarla dolu hükümdarlık yönetimiyle uyumlu olduğu düşünülmektedir.
Rokoko tarzının Fransa'da en popüler olduğu yıllar 1730'lardır. Rokoko stilinde; Barok'un kompleks şekilleri ve karmaşık motifleri kullanılmaya devam edilmekle beraber, asimetrik düzenlemeler ve doğu sanatlarından çeşitli etkiler taşıyan desenlere de yer verilmiştir.
Fransız mimarisinin tarihçesi > Neoklasisizm dönemi

Fransız Neoklasisizmi’i iki dönemden oluşmaktadır: birincisi "14. Louis stili" olarak anılır ve 1762-1768 tarihleri arasında inşa edilen Petit Trianon binasının mimarı Ange-Jacques Gabriel'le örneklendirilir. Bu dönemde iç mimari alanında ise, saray tarzı yerine Paris tarzı "Goût grec" (Yunan stili) ön plana çıkmıştır. Kral 14. Louis'in 1771'de tahta çıkmasının ardından, modaya düşkün Kraliçe Marie Antoinette "14. Louis stili"ni saraya getirmiştir.
"Directoire" veya "Empire" adını taşıyan ikinci dönem ise 1806'da tasarlanan Arc De Triomphe anıtının mimarı Jean Chalgrin'in çalışmalarıyla örneklendirilir. 1800'lü yıllardan itibaren Antik Yunan mimarisi'nden esinlenilen sanat eserlerinin yaygınlaşması ile, neoklasisizmde Yunan canlandırmacılığı (Grek Canlandırılması veya Grek Uyanışı veya Yunan Uyanışı) adı verilen yeni bir dönem açılmıştır.
Neoklasisizm, Neogotik ve Klasisizm stillerine karşısav olarak değerlendirilerek 19. yüzyılda da akademik sanatlarda önemli bir yer sahibi olmuştur. 19. yüzyıl sonlarına doğru ise eleştirmenler tarafından anti-modern ve hatta gerici olarak betimlenmiştir.
Neoklasisizm, 19. yüzyıl ortalarına doğru Avrupa'da St. Petersburg, Atina, Berlin ve Münih gibi başlıca şehirlerde en çok kullanılan mimari stil olmasına rağmen, Fransa'da ne yönetici kesimde ne de halk kesiminde popülarite kazanmayı başarabilmiştir. Bu stilin ilk kullanımına mimar Charles de Wailly'nin tasarladığı St Leu-St Gilles (1773-80) kilisesinde ve mimar Claude Nicolas Ledoux'nun tasarladığı Barriere des Bonshommes (1785-89) binasında rastlanılır.
Neoklasisizm'in fazla takdir edilmeme sebebinin fransız rahip ve mimari teorisyen Marc-Antoine Laugier'nin doktrinleri olduğu düşünülmektedir. Teorisyene göre, Antik Yunan prensiplerini teorik olarak anlamaya çalışmak, bu prensipleri körlemesine uygulamaktan daha önemliydi. Bu sebepten ötürü Fransa'da Yunan Canlandırmacılığı, Fransız mimar Pierre-François-Henri Labouste'un ön plana çıkardığı İkinci İmparatorluk Neo-Grek stili çerçevesinde çok nadir kullanılmıştır.