stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Tunus'un Fethi (1574)
Sefer > Bastiyon kuşatması

Türk ordusunun 21 Temmuz'daki çıkarması sırasında İspanyol-İtalyan kuvvetlerinin bir bölümü Tunus şehri ile göl arasında kurulmuş olan Bastiyon Kalesine girdiler. 25 Ağustos'ta Halkulvadî kalesini düşüren Türk ordusu Bastiyon kalesi üzerine yürüdü ve 27 Ağustos'ta burayı kuşattı. Kaleyi Gabrio Serbelloni'nin emrinde Pagano Doria ve Giovanni Sinogera komutasındaki birlikler savunuyordu.
Türk ordusu kaleye karşı 5, 8 ve 11 Eylül'de üç hücum girişiminde bulundu. 13 Eylül'de icra edilen genel taarruzda kale ele geçirildi.
Sefer > Müteakip harekâtlar

Bastiyon kalesinin komutanı Gabrio Serbellino kaleyi teslim ettiyse de, birlik komutanları Pagano Doria ve Giovanni Sinogera yaralı olarak bir kısım erleriyle göl ortasındaki Çekli Adasına çekildiler. Serdar Koca Sinan Paşa ve Kaptan-ı derya Kılıç Ali Paşa bu iki komutana gönderdikleri mektupla teslim olmaları halinde "kalede bulunanların yaşamlarına ilişilmeyeceği ve serbestçe çekip gidebilecekleri" taahhüt ettiler.
Pagano Doria, bu taahhütler yerine yerli Araplara güvendi ve hayatını kurtarmaları halinde kendilerine 1.000 altın vadedetmek suretiyle dört Arap'a teslim oldu. Onlar ise, Pagano'yu kurtaracakları yerde başını kesip Koca Sinan Paşa'ya getirdiler. Buna mukabil, Giovanni Sinogera Koca Sinan Paşa'ya teslim oldu ve İspanya Krallığı hazinesinden verilmiş olan 15.000 Düka altını da teslim ettiyse de, askerlerin serbest bırakılmalarını sağlayamadı. Sinan Paşa; Pagano'nun kesilmiş başını göstererek Çekli Adası'na sonradan gelenlerin tutsak sayılacağını, kalede önceden görevli olanların ise serbestçe çıkıp gitmelerine izin verileceğini bildirdi. Bu koşullara göre düzenlenen teslim sözleşmesini imzalayan Giovanni Sinogera kalede bulunan tüm personelden 50 kişiyi kurtarabildi.
Halkulvâdî dolaylarında bulunan Buhayra-i Halkulvad ile Mâkal-i Halkulvad adlı tahkimatlardaki savunmacılar kendiliklerinden teslim oldular ve bu şekilde Tunus harekâtı sona erdi.
Sefer sonrası

Osmanlı donanması bu seferiyle üç yıl önceki İnebahtı bozgununun olumsuz etkisini geride bıraktığını gösterdi. Nitekim; 1572 yılındaki seferinde Mora güneyinden açılmayan donanma, 1573'te yeniden İtalya sularında harekât icra ederken, 1574'te Tunus seferiyle daha batıya açılarak Batı Akdeniz'de de hakim güç olduğunu kanıtladı.
Aynı yaz Cığalazade Sinan Paşa komutasındaki Osmanlı ordusu Boğdan Prensliği üzerine icra ettiği seferde Kartal Ovası zaferini kazanarak bu Prenslik üzerindeki egemenliğini pekiştirdi. Bu şekilde Osmanlı ordusu biri Boğdan biri ise Tunus üzerine olmak üzere iki seferden de muzaffer çıktı.
Tunus seferi Osmanlı donanmasının 1645 yılındaki Girit Seferi'ne kadar uzun süre fetih amaçlı son askerî harekâtını teşkil etti. Nitekim; Tunus'un Osmanlılarca fethinin ardından Osmanlı İmparatorluğu ve İspanyol İmparatorluğu Akdeniz'deki sınırlarının sonuna geldiğini fark ettiler. Osmanlılar, her ne kadar Tunus'la birlikte toprak kazançlarını sürdürdülerse de, büyük bir Osmanlı donanmasının teçhizi ve uzak bir mesafeye kayda değer bir çıkarma birliğinin naklini de gerektiren seferi büyük masraflara yol açmıştı. (Tunus'tan elde edilen gelir bu masrafın çok altında kalmaktaydı) Buna ilaveten, İran Şahı I. Tahmasb'ın 25 Mayıs 1576'da ölümünün ardından bu ülkede meydana gelen iç karışıklıklar Osmanlıların dikkatini doğu cephesine çekmeye başladı. Bu bağlamda; Venedik'le 1573'te barış yapmış olan Osmanlılar, 1575 yılında Erdel Voyvodası Stephen Báthory'nin Lehistan Krallığı tahtına çıkararak kuzeyde kendilerine müzahir bir yönetim oluşturmuşlar ve 25 Aralık 1576'da II. Rudolf'un tahta çıkışının ardından Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'yla 1568 tarihli antlaşmayı yenilemişler, batıdaki diğer cepheleri kapamaya meyilli bir duruma gelmişlerdi.
İspanyol İmparatorluğu'nda ise sorunlar çok daha büyüktü. Osmanlı İmparatorluğu'yla Akdeniz'de mücadele için harcanan büyük meblağların yanı sıra, 1568'de başlayan Hollanda İsyanı aşırı borçlanma odaklı bir ekonomik siyaset izleyen Kral II. Felipe'nin bütçesini zorlamaya başlamış, 1575 Kasım'ında Kral hazinenin iflasını açıklamıştı. Bu gelişmeler üzerine, Kral II. Felipe gizlice Osmanlılara ateşkes/barış teklifinde bulundu.
Esasen, Martin de Acuña adlı bir elçi Osmanlı İmparatorluğu ile (İspanyol İmparatorluğu'na bağlı) Napoli Krallığı arasında 1577 Şubat ayında beş yıl süreli bir ateşkes anlaşmasının akdedilmesini sağlamıştı. Aynı elçi İspanyollar'a da arabuluculuk teklifinde bulundu ve Kral II. Felipe tarafından uygun bulunmasını müteakip aynı yıl Osmanlı Sarayı nezdinde girişimlere başladı. 18 Mart 1577 yılında ortaya taslak bir metin çıktı. Bu sayede, taraflar arasında gayriresmî bir ateşkes ortamı oluşmuş oldu.
Osmanlıların Tunus'u 1569'da ele geçirişleri
Halkulvâdî kuşatması (Newberry Kütüphanesi)
Osmanlı ordusunun komutanı Koca Sinan Paşa
İspanya Kralı II. Felipe
Chambord Şatosu

Chambord Sarayı
Sarayın havadan görüntüsü
Chambord Şatosu ya da Chambord Sarayı (Fransızca: Château de Chambord), Fransa'da Loire bölgesinin en büyük şatosudur. Blois şehrinin 15 kilometre doğusunda bulunmaktadır. 16. yüzyılın 2. yarısında Kral I. François'ın av köşkü olarak inşa ettirdiği saray Loire saraylarının en görkemlisidir.
Tarihi > 16. ve 17. yüzyıl

İtalya'da ortaya çıkan, ardından tüm Avrupa'ya yayılan Rönesans sanatı Kral I. François (Fransuva) döneminde Loire bölgesinde hayat bulmuş ve yine bu dönemde sayısız mimari eseri arkasında bırakarak bölgenin bugünkü kimliğine kavuşmasında en büyük paya sahip olmuştur.
Kral I. François 1519 yılında sarayın inşaatına başladığında henüz 25 yaşında idi. O dönemde 5 büyük güç Avrupa'nın hâkimiyeti için kıyasıya savaş veriyordu. Fransa, Papa'nın ülkesi İtalya, İngiltere, Osmanlı imparatorluğu ve V. Karls İmparatorluğu arasındaki dostluklar, kurulduğu hızla tekrar bozuluyordu.
1515 yılında tekrar tahta çıkan I. François, kendinden önce tahtta olan XII. Louis (Lui)’nin elinde tutmayı başaramadığı İtalyan vilayeti Milano’yu tekrar fethetti. Kral I. François bu fetih sırasında İtalyan Rönesans mimarisinden çok etkilenmişti. Ülkesine döndükten dört yıl sonra sarayın inşaatını başlattı. Daha sonra V. Karl ile Avrupa'nın hakimiyeti üzerinde rekabete girince sarayın inşaatı durma noktasına gelmiştir. 1525'te Pavia Muharebesi'nde Fransa yenilince, I. François de esir alınıp hapse düşmüştür. Daha sonra 1526'da hapisten çıkınca Chateu de Chambord'un inşasına devam edilmiştir. Özellikle esaret altındaki aşağılayıcı günlerin ardından I. François bu saraya artık içinde yaşanacak bir saray değil, Fransız Hanedanı'nın ihtişamını yansıtacak bir sembol gözüyle bakmaya başlamıştır. Ve bu şekilde bu sarayın görkemi ve göz alıcılığı ile V. Karl'dan intikam alabileceğini düşünür. Nitekim 1539'da henüz şatonun inşaatı tamamlanmamışken, V. Karl'ı şatoya davet eder ve ona şatosunu sergiler.
Saray I. François’nın en masraflı projesi olmuştur. Mimari açıdan abartılı sayılabilecek saray hiçbir Fransız hükümdarının sürekli kalabildiği bir saray olamamıştır. I. François sarayda sadece 72 gün kalabilmiş ve sarayın tamamlanmasına şahit olamamıştır.
Le Roi-Soleil (Güneş Kral) XIV. Louis’yi sarayı sıklıkla gösterişli partileri için kullanmıştır. Yine onun döneminde Moliere'in Kibarlık Budalası oyununun ilk temsili bu sarayda yapılmıştır.
Versay Sarayı'nın aksine Chambord Sarayı sürekli olarak mobilyalı değildi. Av ya da kutlama yapılacağı zaman kraliyet depolarından mobilyalar saraya götürülürdü.
Tarihi > 18. yüzyıl

1725 ve 1733 yılları arasında sarayı sürgündeki Polonya kralı, aynı zamanda Fransa kralı XV. Louis’nin kayınpederi olan Stanislaus I. Leszczyński kullanmıştır. Sarayı daha sonra 1748 yılından 1750’ deki ölümüne kadar olan süreçte Fransız komutan saksonyalı mareşal Moritz kullanmıştır. Askerleri tarafından da çok sevilen komutan bir av meraklısıydı. 1738'de Saksonya elektöründen 100 adet ceylan yollamasını rica etmişti. Hamburg’dan gemi ile Paris’e  gönderilen ceylanlar  sarayın avlanmak amaçlı 5433 hektarlık duvarlarla çevrili av alanına konulmuştu.
Chambord Sarayı Fransız Devrimi sırasında yağmalanmıştır.
Tarihi > 19. yüzyıl ve sonrası

Şair Gustave Flaubert 19. yüzyılda sarayın odalarını dolaşırken, onun tuhaf kaderi üzerine derin düşüncelere dalmıştı: “Sanki kimse ona sahip olmasın, elinde tutmasın diye her şey yapılmış. Sanki hiç kullanılmamış gibi, ihtiyaç duyulandan çok daha büyük gibi gözüküyor her şey. Ziyaretçilerin duvarlarına bir kez dahi ismini yazmadığı terk edilmiş bir otel gibi.”
Napoléon sarayı 19. yüzyılın başlarında Louis-Alexandre Berthier'e teslim etti.
1870 ve 1871 yılları arasındaki Alman-Fransız savaşı sırasında saray askerî hastane olarak kullanıldı. İkinci dünya savaşı esnasında ise Louvre müzesi koleksiyonun bir kısmı buraya taşınmıştı. Güvenlik amaçlı getirilen eserler arasında Mona Lisa ve Venus de Milo'da vardı.
Saray Schwerin Sarayı'na model olmuştur. Loire sarayları arasında en büyüğü ve en meşhurudur. Saray ziyarete açıktır.
Sarayın Mimarisi > Mimari Özellikleri

Chambord Sarayı'nın mimari bilinmemektedir. Leonardo da Vinci ya da Domenico Cortona'nun planını çizdiğine dair tahminlerde henüz kesinlik kazanamamıştır. Sarayın inşaatına 1519'da başlanmış, 1539 yılında finansal sorunlardan dolayı ara verilmiştir. İnşaat çalışmaları çok uğraştırıcı ve masraflı olmuştur. Saray 5 metre uzunluğundaki tahta kazıkların üzerinde, bataklık bir alanda inşa edilmiştir. Sarayın temel çalışmalarında 1800 işçi çalışmıştır. Duvarların örülmesi 15 yıl sürmüştür. Saray 156 metre uzunluğunda, 56 metre yüksekliğindedir. Sarayın 6 yüksek kulesi, 426 odası, 365 zarif bacası ve 77 adet merdiveni mevcuttur. İnşaatı toplam 25 yıl sürmüş, eklemeleri ve düzeltmeleri ile bu süre daha da uzundur.
Sarayın mimari konsepti bir yandan Orta Çağ kalelerinin mimari özelliklerini içinde barındırırken (merkezinde, duvarlarla çevrili olan, dört adet köşe kuleleri ve iki kanadı bulunan bir Donjon bulunmaktadır), diğer yandan İtalyan Rönesansı sanatının yaratıcı mimarisinin en güzel örneklerini (Localar, Teraslar) içine almıştır. Bu anlamda Saray Rönesans sanatının ve kendinden önceki yüzyılların mimari özelliklerinin en güzel sentezlerinden biridir.
Bu formda neredeyse benzersiz olan olağanüstü zenginlikteki çatısı sarayın en dikkat çekici özelliğidir. Saray kare şeklindedir. Karenin her köşesinde koni biçiminde kuleler yükselmektedir. Bu kulelerin arasında sayısız bacalar ve çatının orta kısmında ise bir ışık kulesi bulunmaktadır. Çatı teras şeklinde düzenlenmiştir.
Yapının merkezinde, Donjon ortasında üst üste iki sarmal olarak inşa edilen bir çiftli merdiven bulunmaktadır. Merdiven öyle inşa edilmiştir ki, bir sarmaldan yukarı çıkan kişiler, diğer merdiveni kullanan kişilerle hiçbir şekilde karşılaşmamaktadırlar. Merdivenleri, o dönem Kral I. François’nın hizmetinde olan ve mezarı Loire Vadisi’ndeki bir diğer kraliyet şatosu Amboise’da bulunan Leonardo da Vinci'nin tasarladığı tahmin edilmektedir.
Merdivenin çevresinde dört adet koridor yer alır. Her koridorun sağ ve sol taraflarında bir kişinin kalabileceği apartmanlar bulunmaktadır. Her katta toplam 8 adet apartman mevcuttur.
Sarayın Mimarisi > Semboller

Chambord Sarayı’nın pek çok yerinde sembolik anlamı olan "F" harfi bulunur. F harfi I. François ve Fransa’yı sembolize etmektedir. Sarayda göze çarpan bir diğer sembol ise ateş püskürten ve ateşle çevrili Semender’dir. „Kendimi onunla besliyorum ve onu kendim söndürüyorum“ (Lat. Nutrisco et extinguo, Fr. Je m’en nourris et je l’éteins) anlamını taşır.
Sarayın Mimarisi > Park ve Av Alanı

Chambord Sarayı Loire Irmağı'nın yan kolu olan Cosson Irmağı'nın kanalaştırılmış halinin kenarındadır. Park 32 kilometre uzunluğunda bir duvarla çevrilidir. Parkın 6 kapısı vardır. Av Alanı 5.433 Hektar büyüklüğündedir. Bu Paris'in yüz ölçümüne denk gelmektedir. Günümüzde, Park, Avrupa'nın etrafı çevrilmiş en büyük parkı unvanını elinde bulundurur. 
Parkta sayısız yaban hayvanı yaşamaktadır. Gezinti sırasında yaban domuzu ya da ceylanları görmek mümkündür.
Dünya Miras Listesi

Chambord Sarayı, 1981 tarihinden bu yana kültürel varlık olarak Dünya Mirası listesinde yer almaktadır.
Resimler

XIV. Louis'nin yatak odası
Sarayın planı
Üst üste iki sarmal olarak inşa edilen merdiven
İsa Parlak

| İsa Parlak |
| --- | --- |
Doğum: 1955 (69-70 yaşında) Şereflikoçhisar, Ankara
Milliyet: Türk
Vatandaşlık:  Türkiye
Meslek: Bürokrat
Çocuk(lar): 2

İsa Parlak, (d. 1955, Şereflikoçhisar, Ankara, Türkiye), Türk bürokrat.
1976 yılında Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nden mezun oldu. 1982-1984 yılları arasında TODAİE'de master yaptı. Sırası ile Silvan, Kumru ve Oltu İlçelerinde Kaymakamlık, Şanlıurfa vali yardımcılığı, Gölmarmara Kaymakamlığı, 1988 yılında Teftiş Kurulu Başkanlığına Mülkiye Müfettişliği yaptı. 20 Ocak 2000 tarihinde Batman Valiliğine, 30 Ocak 2003 tarihinde ise Isparta Valiliğine atandı. Merkez Valisi iken 2016 yılında emekliye ayrıldı. Evli olup, 2 çocuk babasıdır.
Johannes Hahn

| Johannes Hahn |
| --- | --- |
Dosya:Johannes Hahn - 2023 - Johannes Hahn - 2023 - P060002-577174 (cropped).jpgJohannes Hahn, 2023
Doğum: 2 Aralık 1957 (67 yaşında) Viyana, Avusturya
Eğitim: Viyana Üniversitesi
Meslek: Politikacı
Siyasi parti: Avusturya Halk Partisi
İmza

Johannes Hahn (d. 2 Aralık 1957), 1 Aralık 2019'dan bu yana Ursula von der Leyen başkanlığında Avrupa Komisyonu'nun Bütçe ve Yönetimden Sorumlu Üyesi olarak görev yapan Avusturyalı bir siyasetçidir. Daha önce Kasım 2014'ten Kasım 2019'a kadar Avrupa Komşuluk Politikası ve Genişleme Müzakerelerinden sorumlu Avrupa Komiseri ve ondan önce 2010'dan 2014'e kadar Bölgesel Politikadan sorumlu Avrupa Komiseri olarak görev yaptı. Hahn, Avrupa Komisyonu'na girmeden önce Avusturya'da Avusturya Bilim ve Araştırma Bakanı olarak görev yaptı (2007-2010). Avrupa Halk Partisi'nin (EPP) bir parçası olan Avusturya Halk Partisi'nin (ÖVP) üyesidir.
Tipon

Tipón İnkalar'a ait kalıntıların bulunduğu bir arkeolojik sit alanı olup, İnkalar'ın başkenti Cusco'nun (Peru) 27 km. güneydoğusunda, Huatanay Nehri vadisinde, Oropesa yakınlarında yer alır. İnka İmparatorluğu'nun su mühendisliğinde ulaştığı üstün teknolojinin en iyi yansıtıldığı arkeolojik sitlerden biri olan Tipón, İnka asilleri için etrafı duvarla çevrili olarak inşa edilmiş, kendi kendini besleyebilmiş, yaklaşık 2.000 dönümlük bir yerleşim yeridir. Yaklaşık 450 yıl boyunca tarımın yapıldığı Tipón, tarım ve sulama konusunda uzman olan İnka mühendisliğinin en güzide örneklerinden biri olarak kendini gösterir. Tarım terasları ve sulama kanalları bakımından ön plana çıkan Tipón'da binalar, çeşmeler, banyolar ve diğer tüm büyük yapılar hem görsel, hem de işlevsel olarak, çevredeki doğayla uyumlu biçimde tasarlanmıştır. Tipón sit alanının yukarı kısmından bir sulama kanalıyla İnka Yolu geçer.
Turizm açısından bölgedeki en önemli 16 ziyaret yerinden biri olan Tipón, arkeolojik öneminin yanı sıra, teraslar halindeki sulama sisteminin en büyük şaheserlerinden birini içermesi bakımından da önem taşımaktadır. Burada, açık havada yapılan su sevkiyatının inanılmaz derecede mükemmel bir dağıtımı görülmektedir. (Su kanallarından bazıları yeraltından da geçmektedir.) Bu hidrolik yapılar hakkında, Amerikalı hidrojeoloji mühendisi Kenneth Wright'ın ABD Sivil Mühendisler Derneği (EE.UU /ASCE) aracılığıyla yayımladığı “Sivil Mühendislik Harikası” adlı bir eseri bulunmaktadır ki, söz konusu yapılar gerçekten uzmanlarca bu ada layık bulunmuştur. (Kitap “İnka İmparatorluğu’nun Su Mühendisliği Harikası” adıyla da yayımlanmıştır.) Tipon hakkındaki çeşitli varsayımlardan birine göre, kentteki bazı tarım terasları kültür deneyleri için kullanılmaktaydı.
Narlıca, Bergama

| Narlıca |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 İzmir'in Türkiye'deki konumu
NarlıcaNarlıca'nın İzmir 'deki konumu
Koordinatlar: 39°05′49″N 27°04′08″E﻿ / ﻿39.097°K 27.069°D﻿ / 39.097; 27.069
Ülke:  Türkiye
İl: İzmir
İlçe: Bergama
Coğrafi bölge: Ege Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Yüzölçümü
 • Toplam: 6,70 km²
Rakım: 83 m
Nüfus (2023): 718
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0232
İl plaka kodu: 35
Posta kodu: 35700
Narlıca, İzmir ilinin Bergama ilçesine bağlı bir kırsal mahalledir.
Tarihçe

Mahallenin eski adı, 1928 yılı kayıtlarında Narlıdere olarak geçmektedir.
1984 yılında Büyükşehir olan İzmir'de, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köy ve beldelerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de Bergama Belediyesi'nin bir mahallesi olmuştur.
Coğrafya

Mahalle, İzmir il merkezine 100 km, Bergama ilçe merkezine 15 km uzaklıktadır.
Mahalle, Bergama'nın batısında olup, D.550/ numaralı Çanakkale-İzmir (Bergama-Ayvalık) devlet/uluslararası yoluna, 3,3 km.lik bir köy yoluyla ulaşmaktadır.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- |
2023: 718
2022: 732
2021: 719
2020: 712
2019: 721
2018: 747
2017: 743
2016: 742
2015: 729
2014: 727
2013: 751
2012: 745
2011: 754
2010: 753
2009: 746
2008: 744
2007: 728
2000: 668
1990: 594
1985: 564
1965: 369
Sovhoz

SSCB döneminde "sovhoz" bir devlet çiftliğiydi - kolektif çiftliklerden daha büyük olan ve özel toprak sahiplerinden el konulan geniş araziler üzerinde kurulan sovhozlar "en yüksek düzeyde sosyalist tarımı" temsil ediyordu.
Sovhoz, SSCB'de devlet mülkiyetindeki tarım işletmeleridir.
Tarihçe

Sovhozlar 1917 Ekim Sovyet Devrimi'den sonra, Kooperatif mülkiyetini gerçekleştiren kolhozların yanında devlet çiftlikleri olarak kuruldu. Sovhozlar, Tarım sanayisini gerçekleştiren tarım fabrikaları niteliğindeydi. Doğrudan tarımsal üretimin yanı sıra kolhozlara örnek olma işlevi de vardı. Traktör ve makine bakımından tam donanımlı, çok sayıda teknisyen, mühendis, tarım ve hayvancılık uzmanının çalıştığı çiftliklerdi. Yöneticileri devletçe atanır ve çiftliğin bağlı olduğu bakanlığa karşı sorumluydu. Sovhoz çalışanları, sürekli işçilerdi. Tarımsal üretimin elde edildiği sovhozlar, 5 yıllık planlara bağlı orak işletilirdi. Ortalama bir sovhoz 16.300 hektardır; bunun 5.300 hektarı ekilir. Bir sovhozda yaklaşık 62.000 hayvan, 57 traktör, 18 hasat makinesi, 25 kamyon vardır.
İstanbul Halkalı Yüksek Ziraat Okulu

Okulun 2011 yılındaki girişi
Halkalı Ziraat Mektebi, İstanbul'un Halkalı mahallesinde 19. yüzyıl sonunda kurulan, 2005'e kadar faaliyet gösteren ziraat ve hayvancılık üzerine meslek okulu.
19. yüzyıl sonunda kurulan mektep, 1928 yılına kadar Halkalı Ziraat Mekteb-i Alisi adıyla, Bursa ve Selanik’te kurulan ziraat mekteplerinde öğrenim görenler için bir üst öğrenim kurumu işlevini gördü. 1930'da orta dereceli meslek okulu halini alan okula 2001-2002 öğretim yılında Zirai Üretim İşletmesi ve Peyzaj Meslek Lisesi adı verildi. 2005'te bakanlar kurulu kararı ile kapatıldı.
Binası, 2011-2012 döneminden itibaren Sabahattin Zaim Üniversitesi'nin kampüsü olarak kullanılmaktadır.
Popüler kültür

2000'li yıllarda yayımlanan "Emret Komutanım" adlı Türk televizyon dizisi ve onun devamı olan  "Emret Komutanım Şah Mat" adlı  2007 yapımı film, Ziraat Mektebi binasında  çekilmiştir.
31 Temmuz 2006 yılında yayınlanmaya başlayan Arka Sokaklar dizisinin 156. ve 174. Bölümleri Ziraat Mektebi binasında çekimleri yapılmıştır.
Sovyetler Birliği'nde müzik

Valentin Sporius'in Orkestrası, 1937, Samara (1935-1991 arası ismi Kuybişev).
Ekim Devrimi ertesinde yetişen ilk büyük besteciler arasında D.Sostakoviç ve A.Haçaturyan başta gelir. İlk Senfonisi'yle büyük başarı kazanan Şostakoviç, Sovyet Devrimi'nin 10. yıldönümünde bu devrimi anlatan İkinci Senfoni'sini yazdı. Diğer ünlü eserleri arasında Leningrad ve Stalingrad Savaşı senfonileri de yer alan Şostakoviç, birçok bestecinin yetişmesinde de dolaysız katkıda bulundu. A.Haçaturyan, Kafkasya folklorundan esinlenerek yazdığı Gayane ve Spartaküs baleleriyle büyük ün kazandı; senfonilerinin yanı sıra piyano konçertosu ve keman konçertosu da beğenilen eserleri arasında yer aldı. Öte yandan Sovyet Devrimi'nden sonra ülkesinden ayrılan bir grup besteciden S.Prokofiyev’de 1933'te SSCB’ye dönerek geniş halk yığınlarının beğenisini kazanan Petro ve Kurt(1936) ve Romeo ve Jülyet balesini(1936) besteledi. Eisenstein’ın Aleksandr Nevski(1939) ve Korkunç İvan(1942) filmlerinin müziklerini hazırlayan Prokofiyev, 1942’ ünlü Savaş ve Barış operasını yazdı. Aynı dönemde B.Asafiyev, D.Kabalevski ve Y.Spridov beğenilen diğer besteciler arasında önde geliyorlardı.
Sovyetler Birliği'nde yetişen yeni kuşak besteciler arasında, A.Volkonski, A.Şnidke, V.Silvestrov,B.Tisçenko ilk ağızda akla gelen bestecilerdir. Sovyet müziğindeki ana doğrultu, müzik yaşamının tüm Birlik Cumhuriyetlerindeki canlılığı ve gelişmesine bağlıydı. Herkese ücretsiz öğrenim görme olanağı sağlayan konservatuvarların ülke ölçüsünde kurulması, kentlerde, hatta kasabalarda açılan opera ve baleler, bu gelişmeyi besleyen ana odaklardı.
Türkiye'deki denizcilik kazaları ve olayları listesi
Sivil gemiler (Türk karasuları)

Nazi Almanyası işgali ve Büyük Britanya ablukası altında tarihe "Büyük Açlık" (Yunanca'da μεγάλος λιμός) olarak geçecek safhayı yaşayan Yunanistan'a insani yardım malzemesi taşıyan SS Kurtuluş kuru yük gemisi İstanbul Karaköy rıhtımı ile Pire limanı arasındaki beşinci seferinde Marmara Adası Saraylar mahallesi açıklarında kayalıklara çarparak battı. Mürettebat yüzerek kıyıya çıkmayı başardı. Yardım ulaştırma misyonu başka gemiler tarafından sürdürüldü.
Türkiye Denizcilik İşletmeleri (TDİ)'ne ait MV İzmir lüks yolcu gemisi İzmir Körfezi'nde ABD bandıralı Howell Lukes şilebi ile çarpıştı. Kazada yolculardan 5 kişi ölürken MV İzmir gemisi bir yıl süren tamirat çalışmaları sonrasında 1958'den itibaren artık kıyı seferleri ile sınırlı kalacak şekilde yeniden faaliyete geçti.
İzmit Körfezi'nde fırtınaya yakalanarak batan Üsküdar Vapuru'nda büyük çoğunluğu İzmit Lisesi ve İzmit Endüstri Meslek Lisesi öğrencisi olan 300 kişi öldü.
İstanbul Boğazı'nda Dolmabahçe açıklarında çarpışan iki Sovyet tankerinden denize sızan ince mazotun alev almasıyla yüzer Karaköy iskelesi ve Kadıköy vapuru yandı.
İstanbul, Haydarpaşa önlerinde bir Yunan şilebiyle çarpışan İndependenta adlı dev Rumen tankeri infilak edip yanmaya başladı. 51 denizci öldü. Yangın bir ay sürdü. İstanbul Boğazı'nda trafik akışı aksadı. 96 bin ton ham petrol denize aktı.
İstanbul Boğazı'nda koyun yüklü Lübnan bandıralı gemi ile Filipin bandıralı gemi çarpıştı. Kazada 22.000 koyun boğaz sularına gömüldü.
Pullmantur Cruise şirketine ait Malta bandıralı Sky Wonder 11 Haziran 2008 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. turistik yolcu gemisi rüzgar nedeniyle Kuşadası limanından çıkışta karaya oturdu. 1.029 yolcu ve mürettebat güvenli bir şekilde tahliye edilirken geminin çarptığı Kuşadası kanalizasyon sisteminde önemli hasar oluştu.
İzmir'in Aliağa limanında Gürcistan bandıralı "Jasmine" kuru yük gemisi balast alınması esnasında dengeyi tutturamayınca yan yatarak battı. Geminin kaptanı ve 8 mürettebatı Sahil Güvenlik Komutanlığı ekipleri tarafından kurtarıldı; 2008, 13 Eylül
Panama bandıralı "Dimitrios P" kuru yük gemisi Kocaeli'nin Derince limanında battı. Geminin yedi Yunan mürettebatı, 4'ü yaralı olmak üzere, kurtarıldı; 2008, 14 Eylül - Hayat-N
İstanbul Lines deniz taşımacılığı şirketine ait Hayat-N Ro-Ro gemisi Bandırma limanından İstanbul'a hareket ettikten kısa bir süre sonra battı. Olayda 1 kişi yaşamını yitirdi, 4 kişi denizde kayboldu. Kayıplardan ikisinin cesedine daha sonra ulaşıldı.
Libya'nın Trablusgarp kenti kıyılarında fırtına sonrası parçalanan ve kıyıya vuran "Sundus" adlı gemiden kaybolan 5 mürettebatın içinde 3 Türk vatandaşı da yer aldı.
Askeri gemiler (Türk kara suları)

TCG Dumlupınar Denizaltısı, bir NATO tatbikatından dönerken Çanakkale Boğazı'nda Naboland adlı bir İsveç yük gemisiyle çarpışarak battı. Kaza sonucu 88 denizci hayatını kaybetti.
Yabancı ve/veya Uluslararası Sularda Türk Gemileri

Ertuğrul Fırkateyni faciası, 587 şehit.