stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Halkçılık
Atatürk'ün halkçılık ilkesi

Ana madde: Halkçılık (Atatürk İlkesi)
Halkçılık ilkesi, her şeyden önce “Halkın halk tarafından halk için idaresi” anlamına gelen ilerici, batılı gerçek bir demokrasinin gerçekleşip yerleşmesi amacına yönelmiştir. Aynı zamanda ulusal egemenliği ön planda tutar. Devlet, vatandaşın refah ve mutluluğunu amaçlar. Vatandaşlar arasında iş bölümü ve dayanışmayı öngörür. Ulusun devlet hizmetlerinden eşit bir şekilde yararlanmasını sağlar. Atatürk’ün halkçılık ilkesinden anlaşılan; toplumda hiçbir kimseye, zümreye ya da herhangi bir sınıfa ayrıcalık tanınmamasıdır. Herkes kanun önünde eşittir. Halkçılık ilkesine göre; hiçbir kimse başkalarına karşı dinsel, dilsel, ırksal veya mezhepsel açıdan üstünlük sağlayamaz.
Halkçılık, Mustafa Kemal tarafından kurulan Cumhuriyet Halk Partisi'nin programında şu şekilde tanımlanmıştır: "Bizim için insanlar yasa önünde tamamen eşit muamele görmek zorundadır. Sınıf, aile, fert arasında bir ayrım yapılamaz. Biz, Türkiye halkını çeşitli sınıflardan oluşan bir bütün olarak değil, sosyal yaşamın gereksinimlerine göre çeşitli mesleklere sahip olan bir toplum olarak görmekteyiz." Fakat kolektivizm ile karıştırılmamalıdır, Atatürk'ün burada bahsettiği "halkçılık", sol ülkelerin kullandığı toplumcu bir ideoloji değildir ve bireycilik ile ters değildir. Atatürk'ün halkçılığı, 1935 CHP programında bahsedildiği üzere sınıfların ortak dayanışması üzerine kurulu solidarizmi ve toplumsal ayrımcılığın (din, dil, ırk vb.) bitirildiği egaliteryenizmi savunur.
Kadın-erkek eşitliği konusunda gerekli önlemlerin alınmış olması; öğretim birliğinin gerçekleştirilmiş olması; her yurttaşın öğrenebileceği yeni bir Türk alfabesinin hazırlanması ve her yurttaşın devlet organları önünde eşit muamele görmesi konusunda alınan önlemler halkçılık ilkesini destekler niteliktedir.
Ahmet Taner Kışlalı'ya göre Kemalist halkçılık, toplumun en yoksul ve en eğitimsiz kesimini güçlendirmek, toplumsal dayanışmayı sağlamak istiyordu.
Eleştiriler

Vedat Nedim tarafından Son Telgraf gazetesinde şu sözlerle "Halkçılık" programı eleştirilmiştir:
"Halk her yerde ve her memlekette iktisadi ve sosyal menfaatleri birbirine uymayan hatta birbirine zıt sınıfların toplamıdır. Sınıf kavramı inkâr kabul etmez bir kötülüktür. Halk Fırkası'nın hangi sınıfa dayandığını öğrenmek istiyorsanız şehir ve kasabalardaki dayandığı kişilerine bakınız. Göreceksiniz ki hepsi istisnasız ya mütegallibe ya eşraf ya tüccar yahut da burjuvalaşmaya yeltenen asker ve münevverler sınıfına mensupturlar. Bu zümreler ise Türkiye halkının gayet gülünç bir azınlıklarını temsil ederler."
A. Şnurov, Türkiye Proletaryası kitabında "halkçılık" söylemini "sınıf uzlaştırıcılığı" olarak tanımlayarak eleştirmiştir:
"Bütün bu süslü sözler ile «uzlaştırıcı» tedbirler altında proletaryanın sınıf düşmanı gayet bariz bir şekilde görünüyor. Yürürlükteki iş hukukuna bir göz atmak kafidir. Sendikalar hemen hemen yasaklanmıştır; kurulmasına izin verilen federasyon ve dernekler hayır işleriyle yetinip devlet kontrolü altında çalışmak zorundadır. 1923 yılında emperyalistlere karşı silahlı mücadele bitince, İzmir'de bir İktisat Kongresi yapıldı. Bu kongrede halk adına ülkenin bundan sonraki yönetimine bir yön verdirilecekti. Oysa, ekseri delegeler tüccar, büyük toprak sahibi, ağa ve bir takım ufak sana­yi işletmesi sahibinden ibaretti. Toplantıya katılan delegeler, yol parasını ve İzmir'deki masrafları kendi keselerinden ödemek zorundaydılar. Bu da yalnız zenginlerin harcı idi. İşçi delegeleri arasında gerçek işçi yarıdan azdı. Hepsi İstanbul'dan, İzmir'den ve başka Batı sahil şehirlerinden gelmişti ki bu şehirlerden İzmir'e seyahat hepsinden ucuzdu. İşçi delegeleri arasında atölye çalıştıranlar, eski bir vali, hatta imamlar dahi vardı. İzmir Kongresi'nde işçi delegeleri, iş hukukunun kanunlaştırılmasını, 8 saatlik işgünü, birlik kurma ve toplantı hakkı, işverenlerle toplu sözleşme, yapma hakkı istiyordu. Hükûmet yeni kanunlar çıkarmayı vadetmekle beraber, ne birlik, ne de federasyona izin veremeyeceğini kesinlikle bildirdi. Bu zayıf vaadler dahi sadece birer vaatten ibaret kaldı..."
Hamdi Değirmencioğlu

| Hamdi Değirmencioğlu |
| --- | --- |
Doğum: 1 Ocak 1918(1918-01-01)
Ölüm: 2 Ocak 1990 (72 yaşında) İstanbul, Türkiye
Defin yeri: Karacaahmet Mezarlığı, İstanbul
Milliyet: Türk
Meslek: Senarist
Çocuk(lar): Zeynep Değirmencioğlu

Hamdi Değirmencioğlu (1 Ocak 1918, İstanbul - 2 Ocak 1990), Türk senarist.
Yaşamı

Türk sinemasının tanınmış senaristlerinden olan Hamdi Değirmencioğlu, ünlü aktris Zeynep Değirmencioğlu'nun babasıdır. En bilindik filmleri, kızı Zeynep Değirmencioğlu'nun başrolünde oynadığı filmlerdir. 1973 yılında 10'uncusu gerçekleştirilen Antalya Altın Portakal Film Festivali'nde Hayat mı Bu isimli filmin senaryosu ile En İyi Senaryo ödülünün sahibi olmuştur. Ayşecik Canımın İçi, Ayşecik Cimcime Hanım ve Hayat Sevince Güzel isimli filmlerde misafir oyuncu olarak da görev almıştır.
Hamdi Değirmencioğlu, 1990 yılında ölmüştür.
Filmleri > Eser

1964: Ayşecik Cimcime Hanım
1973: Öksüzler
Filmleri > Oyuncu olarak

1963: Ayşecik Canımın İçi
Filmleri > Senarist olarak

1958: Dertli Irmak
1958: Duvaklı Göl
1958: Ölümden de Acı
1959: Ana Kucağı
1959: Bizim Mahalle
1959: Ömrüm Böyle Geçti
1959: Şeytan Mayası
1960: Ayşecik
1960: Ayşecik Şeytan Çekici
1962: Ayşecik Ateş Parçası
1962: Ayşecik Yavru Melek
1963: Ayşecik Canımın İçi
1963: Ayşecik Fakir Prenses
1964: Hepimiz Kardeşiz
1964: Öksüz Kız
1965: Ayşecik Boş Beşik
1965: Hıçkırık
1965: İki Yavrucak
1966: Sokak Kızı
1967: Ayşecik Canım Annem
1968: Kadın Asla Unutmaz
1968: Yuvana Dön Baba
1968: Yüzbaşının Kızı
1969: Ayşecik'le Ömercik
1969: Fakir Kızın Romanı
1969: Sevgili Babam
1970: Ayşecik Sana Tapıyorum
1970: Pamuk Prenses ve 7 Cüceler
1970: Yavrum
1971: Ayşecik Bahar Çiçeği
1971: Ayşecik ve Sihirli Cüceler Rüyalar Ülkesinde
1971: Hayat Sevince Güzel
1971: Sinderella Kül Kedisi
1972: Gelinlik Kızlar
1972: Hayat mı Bu
1972: İlk Aşk
1973: Anneler Günü
1973: Öksüzler
1973: Özleyiş
1974: Macera Yolu
1974: Yayla Kızı
1976: Analar Ölmez
Ödülleri

1973: 10. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Senaryo - Hayat mı Bu
Râzî (Abbâsî halifesi)

Râzî veya Muhammed "Râdî Billâh"" ( Arapça: العباسيون/بنو العباس في بغداد Ebû’l-Abbâs "Râdî Billâh" Muhammed bin Câʿfer el-Muktedir) (d.907 - o. 23 Aralık 940).. 934–940 döneminde halifelik yapmış yirminci Abbasi halifesi ve halifelerin otuzsekizincisidir.
Sergi-i Umûmî-i Osmânî

Sergi-i Umumi-î Osmanî için inşa edilden geçici fuar binası.
Sergi-i Umumî-i Osmanî (Türkçe: Osmanlı Genel Sergisi), 27 Şubat 1863 -1 Ağustos 1863 tarihleri arasında İstanbul'da düzenlenen bir fuardır.
İstanbul'un en merkezî alanlarından biri olan At Meydanı'nda gerçekleştirilmiş; gerek devlet erkânı, gerek yerli halk, gerekse yabancı ziyaretçiler sergiye büyük ilgi göstermiştir.
Sergi hazırlıkları

19'uncu yüzyılın ortalarında tüm dünyada sergiler ve fuarlar düzenlenmesi bir akım hâline gelmişti. Batı'da sık sık örneklerine rastlanan sergiler bu tarihte Osmanlı İmparatorluğu'nda da ilgi görüyordu. 1851 ve 1862 yılında Londra'da; 1853'te New York'ta; 1855'te Paris'te düzenlenen uluslararası fuar ve sergiler dünya çapında büyük ilgi görmüştü. Abdülmecid'in padişahlığı döneminde, Osmanlı İmparatorluğu Londra ve Paris'teki fuarlara katılmış, ancak ulaşım masraflarını gerekçe göstererek New York Fuarı'na gitmemeyi tercih etmiştir. Abdülmecit'in ölümünden sonra Osmanlı tahtına geçen Abdülaziz de, kültürel etkinliklere olan özel ilgisi nedeniyle sergilerle ilgilenmeyi sürdürmüştür. Abdülaziz yönetiminde İstanbul'da iki uluslararası fuar yapılması öngörülmüştür. Bunlar içinden 1863 yılında, Abdülaziz'in hükümdarlığının 3. yılında düzenlenen Sergi-i Umumî-i Osmanî başarıya ulaşırken; 1894'te yapılması düşünülen fuar, İstanbul'da büyük can ve mal kaybına neden olan bir deprem meydana geldiği için iptal edilmiştir.
1863 sergisinin amacı, Osmanlı ekonomisine rekabet gücü kazandırmak, ülkede üretilen malların kalite, çeşit ve fiyatlarını görmek, üreticilerin sorunlarını tespit etmek ve başarılı olanları ödüllendirmek idi. Sergi, dönemin Maliye Nazırı Mustafa Fazıl Paşa tarafından organize edildi. Komitede Mustafa Fazıl Paşa'nın yanında Hariciye Teşrifatçısı Kamil Bey, Sadrazam Fuat Paşa’nın oğlu Nazım Bey, Ticaret Müsteşarı Server Efendi ve devlet ricalinden Agaton Efendi bulunmaktaydı. Başlangıçta sergide sadece yeni ürünlerin teşhiri düşünüldüyse de, sonradan Avrupa’dan gönderilecek, yeni icat olunmuş makine ve aletlerin de sergilenmesinin faydalı olacağı kanaatine varıldı. Böylece, bu yeni icatların Osmanlı tebası tarafından kullanılması teşvik edilmek istenmiştir.
Sergi, o dönemde “At meydanı” olarak anılan Sultanahmet Meydanı'nda kurulan geçici binalarda yürütüldü. Sergi binası olarak 3,500 metrekare büyüklüğünde, dikdörtgen planlı, 3 anıtsal kapıya sahip özel ve geçici bir yapı inşa edilmiştir. Sergi binası kendi içinde 13 ana bölüme ayrılmıştı. Sergi binasının yapımı için Fransız mimar Marie Augustin Antoine Bourgeois görevlendirildi; yapının iç düzenleme işlerini Leon Parvillé yürüttü.
Hazinenin içinde bulunduğu ödeme güçlüğü dolayısıyla serginin bütün masrafları giriş ücretleri karşılığı tertip komitesi tarafından karşılandı
22 Aralık 1862 tarihinden başlayarak gazetelerde Sergi-i Umumî-i Osmanî Nizamnamesi yayınlanmış ve serginin tanıtımı yapılmıştır. Osmanlı coğrafyasındaki tüm idarecilere resmî yazılar gönderilerek serginin duyurusu ve daveti yapıldı.
Etkinlikler

Batı'da düzenlenen fuarlar örnek alınarak düzenlenen sergi, benzerlerine oranla daha küçük bir etkinlikti. Büyük ölçüde Osmanlı İmparatorluğu'nun tarımsal ve sınai sorunlarına çözümler bulmaya; bu sektörleri geliştirmeye yönelik bir programı vardı. Sergide Osmanlı ülkesinin değişik yörelerinden ve yurtdışından getirilen tarım ve sanayi ürünlerinin yanında çeşitli makinelerden oluşan toplam 10 bini aşkın örnek sergilendi.
Sergi 27 Şubat 1863 tarihinde büyük bir törenle açıldı. Törende Sultan Abdülaziz de hazır bulundu. Devletin en önemi bürokratları padişaha eşlik etti. Sergiye padişah Abdülaziz ile birlikte Sadrazam Yusuf Kâmil Paşa, Hariciye Nazırı Âli Paşa, Serasker Fuad Paşa ve Mısır Hıdivi İsmail Paşa da katılmıştır. Abdülaziz ilk gün 4 saat boyunca sergiyi gezmiş ve ilgilendiği konularla ilgili stantlarda durarak yetkililerden bilgi almıştır. Abdülaziz'in daha sonraki günlerde de sergiyi ziyaret ederek ilgisini sürdürdüğü bilinmektedir.
Sergi salonu, kendi içinde 13 ana bölüme ayrılmıştı. Bu ana bölümler içinde tarım ürünleri, el sanatları, tekstil ürünleri, sanayi ürünleri, maden ürünleri, deri ürünler, mobilya, halılar, çalgılar vardı. Bir bölümde mimari çizimler, çizimler, kara kalem çalışmalar, haritalar, baskılar ve kitaplar sergileniyordu. Tüm bunlar içinde en büyük bölüm tarıma ayrılmıştı. Sergilenenler arasında en ilgi çeken ürün topluluğu, Osmanlı ülkesinin dört bir yanından getirilen 212 tür buğdaydı.
27 Şubat 1863-1 Ağustos 1863 tarihleri arasında, açık olduğu 5 ay boyunca sergiyi 150 bin kişi ziyaret etmiştir. Yalnızca yerel ziyaretçiler değil, Avrupa'dan da konuklar ağırlanmıştır. Serginin yapıldığı alana gelen ulaşım araçlarında yarı yarıya ücret indirimine gidilerek ziyaretler özendirilmiştir. Haftanın her günü açık olan sergiyi kadınların daha rahat gezebilmesi için çarşamba ve cumartesi günleri yalnızca kadınlara tahsis edilmişti. Sergide başarı gösteren yerli ve yabancı katılımcılara ödüller verilmiş, Asakir-i Şahane Müzikası (Askerî Bando) ücretsiz konserler düzenlemiştir.
1893 Chicago Sergisi'nde canlandırılan İstanbul Sokağı.
L'Univers illustré'nin Sergi-i Umumi-i Osmani'yi duyuran ilk sayfası.
Léo Delibes

| Leo Delibes |
| --- | --- |
Leo Delibes 1885
Doğum: 21 Şubat 1836 Fleche, Sarthe, Fransa
Ölüm: 16 Ocak 1891 (54 yaşında) Paris, Fransa
Meslek: Opera, operet ve bale bestecisi müzisyen
İmza

Clément Philibert Léo Delibes; 21 Şubat 1836 – Saint-Germain-du-Val köyü, La Fleche, Sarthe, Fransa– 16 Ocak 1891, Paris) en iyi bale, operet ve operaları eserleri ile tanınan bir  Fransız Romantik bestecisiydi. Eserleri arasında Coppélia (1870) ve Sylvia (1876) baleleri ve iyi bilinen "Flower Duet" 'i içeren Lakmé (1883) operası bulunur.
Yaşamı

Léo Delibes Fransa'nın Pays de la Loire bölgesinde şimdi "La Fleche" şehrinin bir mahallesi olan Saint-Germain-du-Val adlı bir köyde doğmuştur. Babası bir postacı idi ve Delibes küçük yaşta iken öldü. Annesi çok yetenekli bir amatör müzisyen idi ve büyük babası bir opera şarkıcısı idi. Delibes annesi ve dayısı tarafından yetiştirildi.
1847'de Paris'e gidip Paris Konservatuvarı'nda eğitimine başladı ve Adolphe Adam tarafından verilen kompozisyon derslerini almaya başladı. Bir yıl sonra şan derslerine başladı ise de şarkıcılıktan daha çok bir orgcu olarak yetişti. Konservatuvara devam ederken geçimini sağlamak için "Theatre Lyrique"de provalara piyano eşlik sağlama ve koro lideri işlerinde çalıştı. 1864'te Paris Operası'nda ikinci koro lideri oldu. 1865-1871 döneminde "Saint-Pierre-de-Chaillot" kilisesinde orgculuk yaptı.
Delibes bir seri operet hazırlamıştır ve bunlardan ilki 1865'te  Folies-Nouvelles'de galası yapılan "Deux sous de charbon, ou Le suicide de Bigorneau (İki Şu Değerine Kömür veya Bigorneau'nun İntiharı)" olmuştur.
III. Napolyon için Algers (Cezayir) temalı ve aynı adlı bir törensel kantata ile o zamanki Fransız devlet başkanının ilgisini çekti. 1866'da hazırladığı, koreografisini Leon Minkus'un yaptığı, "La Source (Kaynak)" adlı bale çok popüler oldu. 1870'te hazırlamış olduğu, bir mekanik oyuncağın bir köylü gencini yaşayan sevgilisinden ayırması temasını işleyen Coppelia adlı bale eseri ile sanatının zirvesine eriştiği kabul edilir. Delibes bundan sonra 1876'da  "Sylvia" adlı bir diğer bale eseri de hazırlamıştır.
Sonraki yıllarda Delibes bir seri yeni opera hazırladı. Bunlardan sonuncusu olan, 1883'te yapımlanan Lakme operası birçok popüler olan şarkı ve müziksel parça kapsamaktaydı; örneğin "Legende du Paria (Can Şarkısı)" ve bir barkerol olan ""Sous le dôme épais" şarkısı.
1867'de Delibes Adolphe Adam'ın Le Corsaire adlı balesinin yeniden yapımlanması için "Le Jardine Anıme" adlı bir divertisman besteledi. Aynı yıl Messe brève mas ilahisini hazırladı.
Delibes hemen her yıl yeni bir operet hazırlayıp yapımlatmaya başladı. Bunun yanında tiyatro oyunları için eşlik müziği de hazırlamaktaydı. Bunlar arasında, sonradan Verdi'nin Rigoletto operasına uyarladığı Victor Hugo'nun "Le roi s'amuse" adlı oyunu için hazırladığı danslar ve antik şarkılar içeren eşlik müziği çok ilgi çekmiştir. Bazı müzikologlar daha sonra hazırlanan Gounod Faust operasının Delibes'in Faust drama oyunu için hazırladığı eşlik müziğinin çok benzeri olduğunu iddia ederler.
Delibes 35 yaşında iken 1871'de Léontine Estelle Denain ile evlenmiştir. Delibes 1891'de Paris'te ölmüştür ve mezarı "Montmartre Mezarlığı"ndadır.
Kardeşi Michel Delibes İspanya'ya göç etmiştir ve İspanyol yazar Miguel Delibes'in büyükbabasıdır.
Eserleri > Operalar

| Tarih | İsim | Perde sayısı | Gala | Libretto |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1857 | Maître Griffard | 1 | 3 Ekim 1857, Paris, Théâtre-Lyrique | Eugène Mestépès ve Adolphe Jaime |
| 1859 | L'Omelette à la Follenbuche | 1 | 8 Haziran 1859, Paris, Bouffes-Parisiens | Eugène Labiche ve Marc Michel |
| 1859-1860 | Monsieur de Bonne-Étoile | 1 | 4 Subat 1860, Paris, Bouffes-Parisiens | Philippe Émile François Gille |
| 1859 | La fille du golfe | 1 |  |  |
| 1863 | Le Jardinier et son seigneur | 1 | 1 Mayis 1863, Paris, Théâtre-Lyrique | Michel Carré ve Théodore Barrière |
| 1863 | La Tradition | Manzum Prolog | 5 Ocak 1864, Paris, Bouffes-Parisiens | H. Derville |
| 1865 | Le Bœuf Apis | 2 | 15 Nisan 1865, Paris, Bouffes-Parisiens | Philippe Émile François Gille ve Eugène Furpille |
| 1867 | Malbrough s'en va-t-en guerre; Georges Bizet, "Emile Jonas" ve "Edouard Legouix" ile birlikte | 4 | 13 Aralik 1867, Paris, Théâtre de l'Athénée | Paul Siraudin ve William-Bertrand Busnach |
| 1869 | Le Cour du roi Pétaud | 3 | 24 Nisan 1869, Paris, Théâtre des Variétés | Philippe Émile François Gille ve Adolphe Jaime |
| 1873 | Fleur-de-lys | 1 | 5 Nisan 1873, Londra, The Royal Philharmonic Theatre | Henry Brougham Farnie |
| 1873 | Le Roi l'a dit | 3 | 24 Mayis 1873, Paris, Opéra-Comique | Pierre Edmond Julien Gondinet |
| 1880 | Jean de Nivelle | 3 | 8 Mart 1880, Paris, Opéra-Comique | Pierre Edmond Julien Gondinet ve Philippe Gille |
| 1883 | Lakmé | 3 | 14 Nisan 1883, Paris, Opéra-Comique | Pierre Edmond Julien Gondinet ve Philippe Émile François Gille, Kaynak:Pierre Loti |
| 1893 | Kassya; Jules Massenet bitirdi | 4 | 24 Mart 1893, Paris, Opéra-Comique | Henri Meilhac ve Philippe Émile François Gille  Kaynak: Leopold von Sacher-Masoch, "Frinko Balaban" |
Eserleri > Operetler

| Tarih | İsim | Perde sayısı | Gala | Libretto |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1856 | Deux Sous de charbon ou Le Suicide de bigorneau | 1 | 9 Subat 1856, Paris, Folies-Nouvelles | Jules Moinaux |
| 1856 | Deux Vieilles Gardes | 1 | 8 Agustos 1856, Paris, Bouffes-Parisiens | Théodore Ferdinand Vallon de Villeneuve ve Alphonse Lemonnier |
| 1856 | Six Demoiselles à marier | 1 | 12 Kasim 1856, Paris, Bouffes-Parisiens | Ernest Jaime ve Adolphe Choler |
| 1861 | Les Musiciens d'orchestre; Jacques Offenbach, "Jules Erlanger" ve "Aristide Hignard" ile birlikte | 2 | 25 Ocak 1861, Paris, Bouffes-Parisiens | de Forges ve A. Bourdois |
| 1862 | Mon Ami Pierrot | 1 | Temmuz 1862, Bad Ems, Kursaal | Lockroy, (Asıl adı:Joseph Philippe Simon) |
| 1864 | Le Serpent à plumes | 1 | 16 Ocak 1864, Paris, Bouffes-Parisiens | Philippe Gille ve Cham, (Asıl adı:Amadée-Charles-Henry de Noé) |
| 1864 | Grande nouvelle | 1 |  |  |
| 1869 | L'Écossais de Chatou | 1 | 16 Ocak 1869, Paris, Bouffes Parisiens | Philippe Gille ve Adolphe Jaime |
|  | Le Don Juan suisse | 4 | Kayıp |  |
Eserleri > Baleler

| Tarih | İsim | Perde sayısı | Gala | Libretto | Koreografi |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1866 | La source, ou Naila; "Léon Minkus" ile birlikte | 3 | 12 Kasım 1866, Paris, Opera | Charles Nuitter ve Arthur Saint-Léon | Arthur Saint-Leon |
| 1867 | Valse ou Pas de fleurs; Adolphe Adam'in Le Corsaire için dans-divertisman eki |  | 12 Kasım 1867, Paris, Opera |  |  |
| 1870 | Coppélia, ou La fille aux yeux d'émail | 2 | 25 Mayıs 1870, Paris, Opéra | Charles Nuitter, Kaynaklar: E.T.A. Hoffmann]], "Der Sandmann", (1816) ve Adolphe Adam opéra comique La Poupée de Nuremberg, (1852) | Arthur Saint-Leon |
| 1876 | Sylvia, ou La nymphe de Diane | 3 | 14 Haziran 1876, Paris, Opera | Jules Barbier ve Louis Mérante | Louis Merante |
Eserleri > Diğer vokal müzik

La Marseillaise, erkek sesleri icin aranjman (tarih bilinmiyor)
Noël, 3 ses için
Les prix, 2 ses ve eşlik
Messe brève, 2 çocuk sesi ve org
C'est Dieu, koro için
En avant, 3 ses için
Le dimanche, 2 veya 2 ses için
Les norvégiennes, 2 kadın sesi için ve eşlik
Les nymphes de bois, 2 kadın ses için ve eşlik
La nuit de Noël, 4 erkek sesi için, 1859
Pastorale, for 4 male voices, 1865
Alger, cantate, soprano, koro ve orkestra için, 1865
Hymne de Noël, koro için, 1865
Les lansquenets, 4 erkek sesi için, 1866
Les chants lorrains, 4 erkek sesi için, 1866
Marche de soldats, 4 erkek sesi için, 1866
Avril, koro için, 1866
Au printemps, 3 ses için, 1867
Chant de la paix, 4 erkek sesi için, veya 6 karisik ses için, veya 3 - 4 ses için, 1867
Trianon, 4 erkek sesi için, 1868
La cour des miracles, 4 erkek sesi için 1868
Les filles de Cadix, solo ses için, 1874
Les abeilles, 3 ses için, 1874
Les pifferari, 3 ses için, 1874
L'écheyeau de fil, 3 ses için, 1874
Le pommier, 3 ses için, 1877
La mort d'Orphée, lirik goruntu tenor ve orkestra için, 1877
Voyage enfantin, 3 ses için, 1884
Eserleri > Çeşitli besteler

La tradition Nazim prolog, 1864
Valse ou pas de fleurs Adolphe Adam'in Le corsaire eserine ek  (1867)
Le roi s'amuse, six airs de danse dans le style ancien, dans, 1882 (piyano esligi 1882)
Dış kaynaklar

Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları bulunmaktadır.
IMSLP Wiki sitesi parasız "Delibes,_Léo" partisyon notaları3 Ağustos 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (İngilizce) (Erişme: 15.6.2010)
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BIBSYS: 90373372  BNC: 000102301  BNE: XX878377  BNF: cb12519700m (data)  CiNii: DA04225691  GND: 118924265  ISNI: 0000 0001 1049 4620  LCCN: n80040391  LNB: 000036873  Léonore tanımlayıcısı LH//713/3 geçerli değil.  MusicBrainz: a56056f7-4e47-4209-abdc-171331ff1089  NDL: 00902501  NKC: jn19990001702  NLA: 35034727  NLG: 257917  NLI: 987007271592605171  NLK: KAC199639339  NSK: 000055942  NTA: 07441416X  RERO: 02-A000049375  RKD: 363306  SELIBR: 277826  SNAC: w6j38xp0  SUDOC: 032077955  Trove: 807175  ULAN: 500647892  VIAF: 29641114   WorldCat (LCCN): n80-040391
Veneziano genliği

Kuramsalfizikte, Veneziano genliği 1968'de Gabriele Veneziano tarafından bulunmuş olan bir gama denklemidir, saçılma genliği olarak yorumlandığında, simetri ve ikilik gibi güçlü etkileşim mezonlarını açıklayabilecek fiziksel özelliklere sahiptir. Konformal simetri kısa sürede keşfedilmiştir. Formülü şöyledir:
kn n. parçacığın momentum vektörüdür.Gamadenklemidir.
Bu keşif, Sicim kuramının doğuşu olarak kabul edilebilir, sicim kuramının keşfi saçılma genliğine neden olan bir fiziksel model arama arayışını beraberinde getirmiştir.,
Saygın Ersin

| Saygın Ersin |
| --- | --- |
Doğum: 05 Şubat 1975 (50 yaşında)
Meslek: Yazar
Dil: Türkçe
Vatandaşlık: Türkiye
Dönem: ODTÜ

Saygın Ersin, (d. 5 Şubat 1975, Manisa), Fantastik ve polisiye romanlarıyla tanınan yazar.
Yaşam öyküsü

5 Şubat 1975'te Manisa'da öğretmen bir anne ve babanın çocuğu olarak dünyaya geldi. Orta öğreniminin ardından Orta Doğu Teknik Üniversitesi (ODTÜ)’nde yüksek öğrenimine başladı ve bu üniversitenin Sosyoloji Bölümü’nden mezun oldu. Kısa bir gazetecilik deneyiminin ardından yazı hayatına başladı. Yedi Kartal Efsaneleri’nin ilk iki kitabı olan ‘Zülfikar’ın Hükmü’ ve ‘Erbain Fırtınası’ isimli romanlarının ardından, kısa polisiye hikâyelerden oluşan ‘Emekli Polisler Lokali’ isimli kitabı yayımlandı. Orkun Uçar ile birlikte ‘Derin İmparatorluk’u kaleme aldı. Ayrıca ‘Gökkanat’ isimli bir çizgi romanın senaryo yazarlığını yaptı. TRT ekranlarında yayımlanan ‘Ayrılık’ isimli televizyon dizisinde hikâye yazarı olarak görev aldı. ‘Eksik Sayfalar’ isimli sinema filminin senaryo ekibinde ise projenin ‘fikir babası’ olarak yer aldı.
Orkun Uçar ile ortak çalışmasının ürünü olan "Derin İmparatorluk" yayımlanmıştır.
Yazarın son olarak Nisan 2016'da "Pir-i Lezzet" isimli kitabı yayımlanmıştır.
Eserleri

Zülfikarın Hükmü, roman, İstanbul, Karakutu Yayınları, 2005, ISBN 9799758658960
Erbain Fırtınası, roman, İstanbul, Karakutu Yayınları, 2006, ISBN 9799756054016
Emekli Polisler Lokali, öyküler, İstanbul, Karakutu Yayınları, 2007, ISBN 9799756054672
Derin İmparatorluk (Orkun Uçar ile), roman, İstanbul, Altın Kitaplar, 2007, ISBN 9789752108967
Pir-i Lezzet, roman, İstanbul, April Yayıncılık, 2016, ISBN 9786055162672