stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Pierre Bayle

| Pierre Bayle |
| --- | --- |
Pierre Bayle'nin bir resmi.
Tam adı: Pierre Bayle
Doğumu: 18 Kasım 1647(1647-11-18) Carla-le-Comte, Fransa
Ölümü: 28 Aralık 1706 (59 yaşında) Rotterdam, Hollanda 
Pierre Bayle, (18 Kasım 1647 - 28 Aralık 1706), Fransız filozof. Temel eseri "Tarihsel ve Eleştirel Sözlük" olan Bayle, felsefi akıl yürütmenin evrensel bir kuşkuculuğa yol açtığını, doğanın ise insanı körü körüne inanca zorladığını savunmuştur. Rasyonel çaba ve çalışmanın değersiz olduğunu öne süren Bayle, yine de insanın dış dünyada varlıkların, nesnelerin varolduğu ve Tanrı'nın aldatan bir varlık olmadığı görüşünü temellendirmek için, saf insanca dayanılması gerektiğini belirtmiştir.
Bayle, 17. yüzyıl felsefesinin şüpheci düşünürlerindendir. Akla yönelik şüpheyi derinleştirmiş ve sistematik bir septisizme varmıştır. Din ile bilimin uzlaştırılamazlığı fikrinden hareket etmiştir, dinsel dogmalarla aklın bilgileri arasında bir uzlaşma sağlanamayacağını öne sürmüştür. Dolayısıyla Pascal ile aynı şekilde her şeyin akıl ile aydınlatılabileceğine inanmamaktadır.
Bayle, çifte doğruluk önermesini ileri sürer, bunlar; aklın doğruları ve inancın doğrularıdır. Bayle'nin şüphesi kartezyen felsefenin ilkelerini de kapsar. O hem "düşünüyorum"dan, hem de matematik aksiyomların kesinliğinden şüphe eder. Ona göre bilginin hiçbir yerinde şüpheyi sona erdirecek bir kesinlik söz konusu olamaz.
Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları bulunmaktadır.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BIBSYS: 90052303  BNC: 000192697  BNE: XX897532  BNF: cb119867257 (data)  BPN: 16284821  CANTIC: a11221033  CiNii: DA01716584  GND: 11850777X  ISNI: 0000 0001 2280 7284  KulturNav: 3a8a4484-8eea-4b85-ac38-c56e8adea101  LCCN: n50005530  LNB: 000028261  NDL: 00432593  NKC: jn20000600673  NLA: 35015543  NLG: 152648  NLI: 987007258328705171  NSK: 000064054  NTA: 068931212  RERO: 02-A002979991  SELIBR: 176943  SNAC: w6k37tkb  SUDOC: 027931161  Trove: 790984  VIAF: 61554695   WorldCat (LCCN): n50-005530
Alman Dışavurumculuğu

Alman Dışavurumculuğu, I. Dünya Savaşı sonrası Almanya'da ortaya çıkan bir sinema akımıdır.
Savaş sonrası Almanya Sineması ekonomik zorluklar yüzünden Hollywood'un gösterişli ve pahalı yapımlarıyla yarışmaları çok zordu. UFA stüdyosunun sinemacıları sembolizm ve mizansenin olanaklarını kullanarak kendi özgün stillerini yarattılar.
İlk dışavurumcu filmler, Golem (1915), Dr. Caligari'nin Muayenehanesi (1920), Nosferatu, Bir Dehşet Senfonisi (1922), Fantom (1922)'dur. Bu filmler gerçek-dışı ve çoğunlukla absürt dekorlarıyla, çarpıtılmış perspektifleriyle, ışığın ve gölgelerin abartılı kullanımıyla akıma uygun biçimsel özellikler taşıyordu.
Dışavurumculuğun aşırı gerçek dışılığı kısa ömürlüydü. Birkaç yıl içinde gelip geçti ancak temaları ve dekorun, ışığın ve gölgenin anlam yaratmak amacıyla abartılı kullanımı 1920 ve 1930'ların daha sonraki filmlerinde sıkça kullanıldı.
Bu karanlık ve karamsar akım, Almanya'da Nazilerin iktidara gelmesi ve birçok Alman sinemacının Hollywood'a göç etmesiyle Amerika'ya taşındı. Özellikle iki tür, dışavurumculuk akımından bariz biçimde etkilenmiştir: Korku sineması ve kara film.
Nelinho Quina

| Kişisel bilgileri |
| --- | --- | --- | --- |
Tam adı:  Nelinho Minzún Quina Asín
Doğum tarihi:  11 Mayıs 1987 (37 yaşında)
Doğum yeri:  Lima, Peru
Boyu:  1,84 m (6 ft 1⁄2 in)
Mevkii:  Defans
Kulüp bilgileri
Kulübü:  Sporting Cristal
Numarası:  8
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 2005-2006 |  Sporting Cristal |  26 |  (3) |
| 2006 |  Univ.César Vallejo |  30 |  (1) |
| 2007-2008 |  Alianza Atlético |  20 |  (3) |
| 2008-2010 |  Universitario |  35 |  (0) |
| 2009 |  KVC Westerlo (kiralık) |  13 |  (0) |
| 2010-2012 |  Juan Aurich |  83 |  (1) |
| 2013- |  Sporting Cristal |  0 |  (0) |
| Toplam |   |  207 |  (8) |
Millî takım kariyeri
| 2007 |   Peru U-20 |  2 |  (0) |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. Güncelleme: Haziran 2013 
Nelinho Quina (d. 11 Mayıs 1987), Peru'lu futbolcudur. CA Mannucci'de forma giymektedir. Peru U20 Milli Takımı'nda da forma giymiştir.
Başarıları > Sporting Cristal

Primera División Peruana: 2005
Başarıları > Juan Aurich

Primera División Peruana: 2011
IQ

Bir IQ testi örneği. Raven'ın Progresif Matrisler testi öğeleri.
IQ testleri, standart çan eğrisini verecek şekilde tasarlanmıştır.
IQ (İngilizce: intelligence quotient), zekâ katsayısı veya zekâ seviyesi, zekâyı ölçme amaçlı birkaç farklı standartlaştırılmış testlerden çıkarılan değer.
IQ deyimi Almanca Intelligenzquotient olarak Alman psikolog Wilhelm Stern tarafından 1912 yılında Alfred Binet ve Theodore Simon'un tasarladığı gibi zekayı değerlendirmek için ortaya koyduğu bir yöntemdir. IQ deyimi yaygın olsa da, Wechsler Yetişkin Ölçüsü gibi modern IQ test değerlendirmeleri artık orta değeri (ortalama zeka) 100 olan ve standart sapması 15 olan bir çan eğrisine göre öznenin konumlandırılmasına dayanır. Fakat bazı testlerde farklı standart sapma değerleri olabilir.
IQ sonuçları ölümlülük, hastalıklılık, ailevi sosyal konum ve önemli unvanlarla ve ailesel IQ ile ilişkilendirilmiştir. Veraseti neredeyse yüzyıldır araştırılsa da, kalıtsallık miktarı ve kalıtsallığının tartışma konusu olup olmasında anlaşmazlıklar vardır.
IQ sonuçları, eğitimsel başarının kâhini veya özel ihtiyaç olarak nüfustaki IQ değerlerini ve bunlarla diğer değişkenlerin ilişkisini inceleyen toplum bilimcileri tarafından ve iş veriminin ve gelirin kâhini olarak kullanılır.
20. yüzyılın başlarına kadar birçok halkın zekâ katsayısı, Flynn etkisi adı verilen bir fenomenle her on yılda üç sayı artacak şekilde yükseliyor. Bu sonuçlardaki değişmelerin gerçek hayattaki zihinsel yetenekleri veya yalnız geçmiş ve şimdiki zamandaki testlerin metodolojik sorunlarını mı yansıtıp yansıtmadığı tartışmalıdır.
Zeka testleri

Cattell Zeka Testi: Kültürden arınmıştır ve soruların belli bir zaman içerisinde cevaplanması istenir.
Alexander Pratik Zeka Testi: İlkokulu bitiren çocukların teknik becerilerinin belirlenmesi ve daha ileri sınıflara (özellikle sanat okullarına) yöneltmek için geliştirilmiştir. Testte tahta kutular, boyalı küpler verilerek çeşitli problemlerin çözümü istenir.
Porteus Labirent Testi: Zeka fonksiyonunun özel bir şekli ölçülür. Örneğin, temkinli davranmak, ileriyi görmek, çeşitli engellerden kendini korumak gibi. Bu test özellikle insanın günlük yaşamındaki davranışlarda gösterdiği beceriyi ölçer.
Binet-Terman Testi: Sözlü bir testtir. Okul, aile bilgisine ve kültürüne dayanır.
WISC-r Zeka Testi: Açılımı Wechsler Intelligence Scale for Children olan, 6-16 yaş arasındaki çocuklara uygun olarak hazırlanmış, iki ana hat ve 12 alt testten oluşan, Türkiye'de en yaygın olarak kullanılan ve günümüzün en geçerli IQ testidir.
Margaret Sanger

| Margaret Sanger |
| --- | --- |
1922
Doğum: Margaret Higgins 14 Eylül 1879 Corning, New York, ABD
Ölüm: 6 Eylül 1966 (86 yaşında) Tucson, Arizona, ABD
Meslek: Hemşire
Evlilik: William Sanger (1902-1921)   James Noah H. Slee (1922-1943)

Margaret Higgins Sanger (Margaret Louise Higgins, Margaret Sanger Slee olarak da bilinir; 14 Eylül 1883; Corning, New York - 6 Eylül 1966; Tucson, Arizona, ABD), Amerikalı doğum kontrolü savunucusu, cinsel eğitimci, yazar, hemşire ve Amerikan Doğum Kontrolü Birliği'nin (American Birth Control League) kurucusu.
Margaret Sanger, New York şehrinin yoksul bölgelerinde hemşire olarak çalışırken, daha fazla çocuk sahibi olmak istemeyen birçok anneyle karşılaşmıştır. Bu deneyimler, kadınlara çocuk sahibi olma zamanlarını seçme gücünü verme kararlılığını doğurmuştur. Doğum kontrolünü teşvik etme isteği, Malthusçu kaygılar ve aşırı nüfusun olumsuz etkileri ile şekillenmiştir. Ayrıca, öjenik hareketin  bir destekçisi olan Sanger, doğum kontrolünün "uygunsuz" olarak nitelendirilen bireylerin sayısını azaltabileceğine inanıyordu. Ülke genelinde onlarca doğum kontrol kliniği kurarak yüz binlerce hastaya üreme sağlığı hizmetleri sunmuştur. Ancak Sanger, kürtaj karşıtı bir tutuma sahipti ve yaşamı boyunca kliniklerinde kürtaj hizmeti sunulmamıştır.
Doğum kontrolünü teşvik etmek için konuşmalar yapmış, kitaplar yazmış ve dergiler yayımlamıştır. Sanger, müstehcenlik yasalarına aykırı olarak doğum kontrolüyle ilgili materyal dağıtarak sık sık tutuklanmayı göze almıştır. Her tutuklanma olayında, doğum kontrolünü engelleyen yasaların kaldırılmasını sağlayacak olumlu bir yasal karar elde etmeyi umuyordu. Bu çabalarının bir sonucu olarak, doktorların doğum kontrol yöntemlerini reçete edebilmesini mümkün kılan ve Griswold v. Connecticut davasıyla çiftlerin reçetesiz doğum kontrol yöntemlerine erişimini ülke çapında yasallaştıran önemli yasal zaferlere imza atmıştır.
Kan iftirası

Kan iftirası veya kan suçlaması, dini azınlıkların (çoğunlukla Yahudiler) çocukların kanlarını dini ayinlerde ve bayramlarda kullandıkları yönündeki iftira ve suçlamalardır. Kan iftirası -kuyu zehirlemek ve ekmek pisletmek iddialarıyla birlikte- Avrupa'da Yahudilere karşı yapılan zulümlere neden oldu.
Bu iftiraya göre Yahudilerin Pesah bayramında matsa yapabilmeleri için insan kanına ihtiyaçları varmış ve Hristiyan çocukların kanını tercih ederlermiş. Sebebi bilinmeyen çocuk ölümlerinden Yahudiler kan iftirasından dolayı sorumlu tutulurdu. Bazen de kurban edildiği iddia edilen kişiler şehit mertebesine konup onun adına kültler oluşturuldu. Hatta bazen de bu kişiler azizleştirildi.
Yahudi folklorüne göre kan iftiraları 16. yüzyılda Rabbi Judah Loew ben Bezalel'in Prag Golem'ini yaratmasının arkasındaki itici güçtür. Çoğu papa kan suçlamalarını direkt veya dolaylı olarak kınamış ve onaylamamıştır. Bu iftiralar bazı Hristiyan gruplar tarafından halen kullanılmaktadır.
İddia edilen dini cinayetlerin tanımı

Genel olarak kan iftirasının hikâyesi şöyledir:
İlk hikâyelerde dini törenin tek amacı çocuğu öldürmekti fakat zamanla hikâye şeklini değiştirip kan toplamaya dönüştü. İlk toplu zulme sebep olan kan iftirası Norwichli William (ö. 1144) hikâyesidir. Bu hikâye William'ın kanının toplanmasından veya cinayetin dini amaçlı yapılmasından bahsetmez. Lincolnlü Küçük Aziz Hugh'nun (ö. 1255) hikâyesine göre, oğlanın ölüsü çarmıhtan çıkarılıp masaya serildi. Hepatoskopi gibi okült nedenlerle karnı yarılıp iç organları boşaltıldı. Trestolu Simon'un (ö. 1475) hikâyesinde ise çocuğun yüksek bir yer üzerinde baş aşağı tutulup kanının toplandığı vurgulanır.
Amerikan tarihçi Walter Laqueur'e göre;
"Toplamda yaklaşık 150 kan iftirası kaydedilmiştir (binlerce söylentiyi saymıyoruz bile) ve bu tarih boyunca Yahudilerin tutuklanıp öldürülmesiyle sonuçlandı; çoğu Ortaçağ'da gerçekleşti... Olayların hemen hemen hepsinde gerek linç yoluyla gerekse de işkence sonrası mahkeme yoluyla Yahudiler öldürüldü."
Yahudi geleneğinde kan ve kurban uygulamasının esası

Antisemit işkence ve insan kurban hikâyeleri Yahudilik öğretilerine ters düşmektedir. Tora'daki On Emir cinayeti yasaklar. Ayrıca herhangi bir canlının yemekte kanının kullanılması kaşer kurallarına aykırıdır. Kurban edilen hayvanların kanları tüketilemez; kanın akıtılması ve toprakla örtülmesi gerekir. Levililer kitabına göre kurbanın kanı sadece Kudüs Tapınağı'ndaki altara konulabilir -ki Hristiyanların başlattığı kan iftiraları döneminde Tapınak bulunmamaktaydı. Bunun yanı sıra, insan etinin tüketimi de kaşer kurallarına aykırıdır. Hayvan kurbanı antik Yahudilikte yer alırken Tanah ve Yahudi öğretileri insan kurbanının şeytani olduğunu ve pagan Kenanlılarla İbraniler arasındaki fark olduğunu belirtir. Yahudilerin bu tip ibadetlerde bulunması yasak olup bu tür ibadetlere bulaşanlar cezalandırılır. Hatta Kohenlerin ölünün bulunduğu odada dahi bulunması yasaktır.
Mitin kökeni

İbrani Üniversitesi Profesörü Israel Jacob Yuval'ın 1993'te yayınladığı makale, kan iftiralarının 12. yüzyılda Birinci Haçlı seferinde Hristiyanların Yahudiler ile ilgili görüşleri nedeniyle ortaya çıkmış olabileceğini savunur. Bazı Yahudiler zorla din değiştirmektense çocuklarını öldürüp intihar etmeyi yeğlemişlerdir. Yuval'ın araştırmasına göre çarpıtılmış Hristiyan raporlarında eğer Yahudiler kendi çocuklarını öldürebiliyorlar ise pekala Hristiyan çocukları da öldürebilecekleri belirtilmiştir. Yuval, Yahudiler içe kapanık yaşadıklarından Avrupa Hristiyanlarının yarattığı kan iftiralarının bir Hristiyan fantezisi olduğu görüşüne karşı çıkar.
Başlıca olaylar

Yahudilerin kan iftiralarıyla yargılanması 1. yüzyılda başlayıp modern zamanlara kadar devam etmektedir. Aşağıda bunlardan bazıları işlenmiştir.
Başlıca olaylar > Antik çağ

Kan iftirasının kökenleri 1. yüzyılda yaşamış Greko-Mısır yazar Apion zamanına kadar dayanmaktadır. Apion, Yahudilerin Yunanları tapınaklarında kurban ettiğini iddia etti. Apion'un anti-Yahudi karalamalarına ve çamur atmasına Poseidonius ve Apollonius Molon'un görüşleri eklendi. Sonuç olarak İskenderiye'de 38 yılında saldırılar düzenlendi ve binlerce Yahudi öldü. Sokrates Skolastikus (5.yy), İsa'nın ölümüyle dalga geçercesine bir grup sarhoş Yahudinin Hristiyan bir çocuğu çarmıha gerip çocuk ölene kadar başına musallat olduklarını belirtir.
Başlıca olaylar > Rönesans

Babası tarafından, iki yaşındaki Trentolu Simon'un yerel Yahudi cemaatince kaçırılıp öldürüldüğü söylendi. Yerli Yahudilerden 15'i ölümle cezalandırılıp yakıldı. Aziz gözüyle bakılan Simon hakkındaki bu kanaat; Papa V. Sixtus tarafından 1588'de tasdiklendi. Simon'un azizliği dört asır sürdü ve 1965'te Papa VI. Paulus tarafından geri çekildi; Papa gerekçe olarak cinayetin Hristiyan radikaller tarafından işlendiği görüşünü öne sürdü.
La Guardia'nın Kutsal Çocuğu olarak da bilinen Toledolu Christopher'ın iki Yahudî ve üç konverso (Yahudilikten Hristiyanlığa geçenler) tarafından öldürüldüğü iddia edildi. Toplam sekiz kişi idam edildi. Günümüzdeki kabule göre XV. yy. İspanyol Engizisyonu'nun çıkardığı Elhamra Kararnamesi ile Yahudilerin İspanya'dan kovulması için uydurulan bir iddiadır. 1805'te Papa VII. Pius tarafından azizleştirildi fakat sonradan bu sıfat geri alınmasına rağmen bazılarınca hâlâ aziz olarak kabul edilmektedir.
Tyrnau'daki (bugünkü Trnava, Slovakya) olaylarda ise Yahudî kadın ve çocuklara işkence yoluyla saçma ve imkânsız şeyler itiraf ettirildi. İmkânsız olayların itiraf edilmesi, bu kişilerin gördükleri işkenceler sonunda ölmeyi tercih ettiklerini göstermektedir. Erkeklerin âdet gördükleri, bu saçma itiraflardan biridir; bu da Yahudilerin Hristiyan kanı içtiklerini gösterdiğini "kanıtlıyordu".
Bazin'de (bugünkü Pezinok, Slovakya) dokuz yaşındaki bir çocuğun işkence sonucu kan kaybından ölmesi sebebiyle 30 Yahudî; suçlarını itiraf etti ve yakılarak öldürüldüler. Olayın gerçek yüzüyse sonradan ortaya çıktı. Çocuğun sağ olduğu ve olayın suçlayıcısı olan Bazin Kontu Wolf tarafından kaçırıldığı anlaşıldı. Wolf'un bunu yapmasındaki sebep, Yahudi kreditörlerden kurtulmak istemesiydi.
Başlıca olaylar > Barok

Innsbruck yakınındaki Rinn'de Andreas Oxner (veya Anderl von Rinn) isimli bir çocuğun Yahudi tüccarlarca satın alındığı, şehrin yakınındaki bir ormanda öldürüldüğü ve kanının özenle kaselerde toplandığı söylendi. 17. yüzyılda bu konuyla ilgili bir kült kurulana kadar daha önce (cinayet işlenmeden) kan çekildiği kan iftirasının bir parçası olmamıştı. Rinn kilisesinde bulunan 1575 yılına ait abartılmış metinlerde vaftiz babasının aldığı paranın yapraklara dönüştüğü ve çocuğun mezarında zambak olarak açtığı aktarılmaktadır. Bu kült, varlığını, Innsbruck piskoposu 1994'te resmi olarak yasaklayana kadar sürdürdü.
Rus Ortodoks Kilisesi'nin tek çocuk-azizi Zverki köyünden altı yaşındaki Belostoklu Gavrîl'dir. Kilise tarafından desteklenen efsaneye göre, ebeveynin uzakta olduğu bir ara Pesah bayramından çocuk evinden kaçırıldı. Bialystok Yahudisi Shutko, çocuğu Bialystok'a getirmek, sivri nesneleri ona saplamak, dokuz gün boyunca kanını çekmek, sonra çocuğu Zverki'ye götürüp bir tarlaya bırakmakla suçlandı. Bir kült oluştu ve çocuk 1820'de azizleştirildi. Arda kalan kalıntılar bugün hala hac olarak ziyaret edilmektedir. 27 Temmuz 1997'de Azizler Gününde Belarus televizyonları bu hikâyenin gerçek olduğuna dair bir film yayınladı. Beyaz Rusya'da bu kültün tekrar canlanmasının insan hakları ve dini özgürlük uluslararası raporunda antisemitizm adına tehlikeli bir risk olduğu ifade edildi ve BMMYK'ya gönderildi.
Başlıca olaylar > Günümüz

Ayrıca bakınız: Arap dünyasında antisemitizm, Sovyetler Birliği'ndeki Yahudilerin tarihi ve İslam ve antisemitizm
Londra merkezli Arapça Al-Hayat gazetesi, 21 Ekim 2002 nüshasında Siyon Matsası'nın sekizinci baskısına girdiği ve kitabın İngilizce, Fransızca ve İtalyancaya tercüme edildiğini duyurdu.
2003'te özel bir Suriye film şirketi Aş-Şatat ("Diaspora") isimli 29 bölümlük bir dizi yarattı. Dizi, 2003'ün sonunda Lübnan'da Hizbullah'a bağlı Al-Manar isimli uydu televizyon kanalından yayınlandı. Siyon Liderlerinin Protokolleri kitabını baz alan dizide Yahudilerin dünyayı yönetmek için komplo teorileri düzenlediği, Hristiyan çocukları kaçırıp kanlarından matsa yaptığı anlatıldı.
Ocak 2005'te, Rusya'nın bir meclis kamarası olan Devlet Duması'nda 20 vekil Yahudilere karşı kan iftirasından bulundu. Genel Savcılıktan "bütün Yahudi örgütlerinin yasaklanması"nı istedi. Her Yahudi örgütünün radikal olduğunu savunan vekiller Yahudileri "anti-Hristiyan ve zalim olmakla ve ibadetlerinde dini cinayet uygulamak" ile suçladı.
Nisan 2005'te, 9 ila 12 yaşlarında beş çocuk ortadan kayboldu. Çocukların yanmış cesetleri Mayıs 2005'te Krasnoyarsk (Rusya) kanalizasyonunda bulundu. Suç ifşa edilmedi ve Ağustos 2007'de incelemenin 18 Kasım 2007'ye kadar uzatıldığı bildirildi. Bazı Rus milliyetçi gruplar, çocukların, ibadetleri gereği Yahudiler tarafından öldürüldüğünü beyan etti. "Beş yüzün mektubu" yazarı milliyetçi M. Nazarov, Pesah'ta çocukları öldürüp kanlarını toplayan Hasidik sekti suçladı. M. Nazarov ayrıca ibadet gereği cesedi örtmektense dışarı atıldığını iddia etti. "Rus Halkları Birliği", yetkililerden Yahudileri incelemelerini, sinagoglarla sınırlı kalmayıp matsa üreten fırınları ve ofislerini teftiş etmelerini istedi.
İsrail İslami Hareketi kuzey kolu lideri Raid Salah 2007'de Yahudilerin, çocuk kanlarından ekmek yaptığını belirten bir demeç verdi: "Biz, kutsal ay Ramazan'da orucumuzu bozarken kanla yoğrulmuş ekmekleri asla kullanmayız", "Her kim daha çok açıklama isterse, Avrupa'da, [Yahudi] kutsal ekmeğine eklenen kanların sahibi çocuklara ne olduğunu sorsun" dedi.
Kınama

1553 veya 1554 sonlarında, Osmanlı Sultanı I. Süleyman bir ferman yayınlayıp resmi olarak Yahudilere yapılan kan iftiralarının geçersiz sayılacağını bildirdi.
2003'te, Hüsnü Mübarek'in baş danışmanlarından biri olan Osam Al-Baz, Mısır gazetesi Al-Ahram'da bir dizi makale yayınladı. Al-Baz, işlediği konular içinde Yahudilere yapılan kan iftirasının kökenine değindi. Dediğine göre, bazı Arap yazarlar ve medya "hatalı ırkçılık yapıp ve Avrupa'da doğan mitleri baz alıp" Yahudilere saldırmaktadır fakat Araplar ve Müslümanlar kitlesel olarak asla antisemit olmamıştır. Halkı, kan iftirası "mit"inin içine düşmemesi için teşvik etmeye çalışmıştır.
Katolik Kilisesi'nin görüşü

Katolik Kilisesi, kan iftirasına ve ölen çocukların adına oluşturulan kültlere karşı tarih boyunca çeşitli tavırlar takınmıştır.
Papa IV. Innocentius 5 Temmuz 1247'de Almanya ve Fransa'yı kan iftirasına karşı önlem almaya çağırdı.
Papa X. Gregory kan iftiralarını kabul etmediğini belirten bir mektup yayınladı.
1985'te şehit Andreas Oxner'ın kemikleri kiliseden çıkarıldı. Oxner'ın adına yaratılan kült 1994'te Piskopos Reinhold Stecher tarafından resmi olarak yasaklandı.
İlgili metinler

Dundes, Alan (1991). The Blood Libel Legend: A Casebook in Anti-Semitic Folklore. University of Wisconsin Press. ISBN 978-0299131142.
Jewish Encyclopedia article on "Blood Accusation" 17 Mayıs 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Leikin, Ezekiel. The Beilis Transcripts. The Anti-Semitic Trial that Shook the World. ISBN 0876681798
R. Po-chia Hsia, "The Myth of Ritual Murder: Jews and Magic in Reformation Germany" (New Haven: Yale UP, 1988). ISBN 0-300-04120-9 (cloth), ISBN 0-300-04746-0 (pbk.).
Kindlifresserbrunnen ("Çocuk Yiyen Çeşmesi")
Brückenturm'den 18. yüzyılda çizildi.
Üstte: Öldürülen Trentolu Simon.
 Altta: "Judensau" - Dişi domuzla sapık ilişkiye giren Yahudiler.
Trentolu Simon'un hikâyesi (1475), Hartmann Schedels (1493)
Kiev'de antisemit broşür, 1910:
"Hristiyanlar, çocuklarınıza sahip çıkın!!! 17 Mart'ta Yahudi Pesahı olacaklar."
Njarðvík

Njarðvík
Njarðvík Reykjanes yarımadasında güneybatı İzlanda'da bir kasabadır. 2009 yılı itibarıyla, nüfusu 4400'dür.
Tarihi

1995 yılında, yeni belediye olabilmesi için Keflavík'in kasabası Hafnir köyü ile birleşti.
Coğrafya

Njardvik Keflavík'te bitişik Reykjavík Reykjanes bölgesinde yer almaktadır.
Geceyarısı Ekspresi

| --- | --- |
Midnight Express
Geceyarısı Ekspresi filminin sinema afişi
Yönetmen: Alan Parker
Yapımcı: Alan Marshall David Puttnam
Senarist: Kitap: Billy Hayes William Hoffer Uyarlama: Oliver Stone
Oyuncular: Brad Davis Irene Miracle Bo Hopkins Kevork Malikyan John Hurt
Müzik: Giorgio Moroder
Görüntü yönetmeni: Michael Seresin
Kurgu: Gerry Hambling
Stüdyo: Casablanca Filmworks
Cinsi: Sinema filmi
Türü: Dram
Renk: Renkli (Eastmancolor)
Yapım yılı: 1978, Birleşik Krallık, ABD
Süre: 121 dakika
Dil: İngilizce Türkçe
Bütçe: 2,3 milyon $
Hasılat: 35 milyon $
Geceyarısı Ekspresi, Alan Parker'ın yönetmenliğini yaptığı, 1978 yılı İngiliz-Amerikan ortak yapımı sinema filmidir. 1970'te, Türkiye'de tutuklanıp hapse atılan Billy Hayes'in gerçek öyküsünden yola çıkılarak yazılmış hikâyeyi anlatmaktadır.
Konusu

Amerikalı genç bir turist olan Billy Hayes, sevgilisi Susan ile birlikte Türkiye'de tatildedir. Hayes tatil dönüşü arkadaşlarına satıp para kazanmak amacıyla ülkesine dönerken yanında iki kilogram haşhaş götürmeye teşebbüs eder. Vücuduna canlı bomba gibi yerleştirdiği küçük paketler hâlindeki uyuşturucu uçağa binmek üzereyken yapılan ani bir güvenlik aramasıyla polisler tarafından bulunur ve İstanbul Sağmalcılar Cezaevi'nde tutuklu geçireceği süreç başlar.
Ödüller ve adaylıklar

| Ödül | Kategori | Adaylar | Sonuç |
| --- | --- | --- | --- |
| Akademi Ödülleri | En İyi Film Akademi Ödülü | Alan Marshall, David Puttnam | Aday gösterildi |
| Akademi Ödülleri | En İyi Yönetmen Akademi Ödülü | Alan Parker | Aday gösterildi |
| Akademi Ödülleri | En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Akademi Ödülü | John Hurt | Aday gösterildi |
| Akademi Ödülleri | En İyi Uyarlama Senaryo Akademi Ödülü | Oliver Stone | Kazandı |
| Akademi Ödülleri | En İyi Film Kurgusu Akademi Ödülü | Gerry Hambling | Aday gösterildi |
| Akademi Ödülleri | En İyi Özgün Müzik Akademi Ödülü | Giorgio Moroder | Kazandı |
Analiz > Film ve kitap arasındaki farklar

Gerçekte William Hayes Türkiye'de yalnızken filmde sevgilisi ile birliktedir.
İşkence sahneleri tamamen sonradan eklenmiştir. William Hayes, Türk gardiyanlar tarafından işkence gördüğünden ya da cinsel istismara uğradığından hiçbir zaman söz etmemiştir. Ancak filmde de olduğu gibi kendi isteğiyle homoseksüel ilişkide bulunduğunu açıklamıştır.
Kitapta; William Hayes, hapishane arkadaşının dilini ısırmıyor.
Kitabın ve filmin bitişleri de farklıdır: Kitapta Hayes İmralı Adası'ndaki başka bir hapishaneye transfer edilir ve oradan deniz yoluyla kaçar; filmde ise Hayes, istemeden öldürdüğü başgardiyanın üniformasını giyerek gardiyan kılığında hapishaneden kaçar.
Analiz > Gelişimi

Film büyük çoğunlukla Türkiye'de geçmesine rağmen İstanbul Valiliğinin filme ev sahipliği yapmayı reddetmesi üzerine, filmin tamamı Malta'da çekilmiştir. Aktörlerin çoğunluğu Maltalıyken; İtalyan, Amerikan, Yunan ve Ermeni oyuncular da filmin kadrosunda yer almaktadır.