John Bevis
Astronomluğu

Yengeç Bulutsusu'nu (M1, Messier'in kataloğunda on yıllar sonra listelendiğinde) keşfetmenin yanı sıra, Bevis ayrıca 28 Mayıs 1737 NS'de (17 Mayıs 1737 OS) Venüs'ün Merkür'ü okültasyonunu gözlemledi ve Jüpiter'in uydularının tutulmaları için bir tahmin kuralı buldu.
Bevis, Yengeç Bulutsusu'nu keşfetmesinin yanı sıra, modern bir İngiliz yıldız atlası olan Uranographia Britannica'yı derleme önerisiyle de tanınır. İlk kez 11 Nisan 1748 tarihli Northampton Mercury'de yer alan bir ilanda, abonelerin atlasın kopyalarını tamamlandığında edinebilecekleri bildiriliyordu.
Uranographia, Flamsteed'in ölümünden sonra 1725'te Historia Coelestis Britannica adıyla yayınlanan ve 2.935 yıldızdan oluşan bir katalog ile Bevis'in 1738-1739 yılları arasında Stoke Newington'da yaptığı gözlemlerden elde ettiği ilave yıldızlara dayanıyordu. 1731 yılında Bevis, bugün Yengeç Bulutsusu (Messier 1) olarak adlandırdığımız şeyi ilk fark eden kişi olmuştu. Uranographia Britannica, "klasik" yıldız atlasları arasında yıldız olmayan cisimleri içeren ilk atlastır.
1750 yılında, atlas henüz derlenme aşamasındayken, Bevis'in yayıncısı John Neale'in iflas ettiği ilan edildi, bakır levhalar Londra Mahkemeleri tarafından haczedildi ve proje sonlandırıldı. Uranographia Britannica hiçbir zaman yayınlanmadı. 1785 yılında, Neale ve Bevis'in ölümünden çok sonra, Bevis'in kütüphanesi vasisinin dul eşi James Horsfall F.R.S. tarafından açık artırmaya çıkarıldı. Müzayede kataloğuna göre, neredeyse tamamlanmış üç atlas, daha sonra bilinmeyen sayıda atlasta derlenen ve 1786 yılında Atlas Celeste adıyla isimsiz olarak satışa sunulan, esasen önceden basılmış yıldız haritalarının mevcut stokunu tüketmek için bilinmeyen sayıda yıldız haritasıyla birlikte satıldı. Halihazırda tanımlanmış Bevis atlaslarının büyük bir kısmını oluşturan bu atlastır, ancak Bevis'in açıklayıcı notlar ve kataloglar içermesini amaçladığı Uranographia Britannica nın aksine Atlas Celeste de bu notlar yoktur.
Neredeyse tamamlanmış olan üç Uranographia Britannica'dan biri 21 Ocak 1856'da Londra'daki Sotheby & Wilkinson satışında Philadelphia'daki American Philosophical Society tarafından satın alınmıştır. Bu APS kopyası Ashworth'un 1981 tarihli ufuk açıcı tanımlamasını dayandırdığı atlastır. Bir diğeri St John's College, Cambridge'de bulunmaktadır. Kötü durumda ve kirli olan bu atlas APS atlası kadar eksiksiz değildir. 1785'te müzayedede satılan üçüncü ve son atlas, Kasım 2011'de [Kilburn tarafından] Derbyshire'daki Chatsworth House'da Devonshire Dükü Koleksiyonu'nda tespit edilmiştir. İyi durumda olan bu atlas, APS atlasından sonra ikinci sırada yer almakta olup, yıldız haritalarına eşlik eden daha az sayıda açıklayıcı nota sahiptir.
Bevis'in tasarladığı Uranographia'nın üç kopyası da artık tespit edilmiştir. Ayrıca Atlas Celeste'nin tanımlanan yirmi dokuz nüshasından yirmi yedisinin nerede olduğunu [2022] biliyoruz; çoğu İngiltere veya ABD'de. İki tanesi kayıptır ve özel koleksiyonlarda olduğu tahmin edilmektedir. Halihazırda bilinen ve 51 yıldız haritasından oluşan tam setin bulunmadığı Atlas Celeste'lerin incelenmesi, derleyicinin elindeki haritaların tükenmekte olduğunu düşündürmektedir. İsveç'teki Lund Üniversitesi kütüphanesinde bulunan nüsha dışında, kıta Avrupası'nda başka bir yerde henüz hiçbir nüsha tespit edilememiştir. Avustralya'da iki kopyası bulunmaktadır.
Manchester Astronomi Topluluğu'nun (İngiltere; amatör bir topluluk) Bevis yıldız haritaları için https://www.manastro.org/bevis.html adresinde bir web sitesi vardır. Üye Kevin Kilburn, https://www.manastro.org/bevis/IDENTIFIED_Uranographia_sets_SEPTEMBER_2020.pdf adresinde ciltli ve ciltsiz Bevis levha ve atlaslarının güncel bir listesini tutmaktadır.