Fransa'nın Cezayir'i İşgali
İşgalin Genişlemesi

Clauzel Cezayir'de resmi bir sivil idare kurdu ve düzgün bir sömürge varlığı oluşturmak amacıyla zuhaflar ya da Fransız kuvvetlerine yerli yardımcılar toplamaya başladı. O ve diğerleri, tarım arazisi satın almak ve Avrupalı çiftçilerin yerleşimini sübvanse etmek için bir şirket kurarak land rush hareketini tetiklediler. Clauzel Mitidja Ovası'nın tarım potansiyelini fark etti ve burada büyük ölçekte pamuk üretimi yapılmasını öngördü. Genel vali olarak ikinci döneminde (1835-36), makamını araziye özel yatırım yapmak için kullandı ve yönetimindeki ordu subaylarını ve bürokratları da aynı şeyi yapmaya teşvik etti. Bu gelişme hükûmet yetkilileri arasında Fransa'nın Cezayir'e daha fazla müdahil olmasına yönelik bir ilgi yarattı. Hükûmette nüfuz sahibi olan ticari çıkar sahipleri de Fransız işgal bölgesinin genişletilmesinde kârlı arazi spekülasyonu olanaklarının farkına varmaya başladı. On yıllık bir süre içinde büyük tarım arazileri oluşturdular, fabrikalar ve işletmeler inşa ettiler ve ucuz yerel işgücü satın aldılar.
Clauzel ayrıca Fransız idaresi altında çalışacak "yerel" yöneticiler sağlamak için Tunus beyiyle görüşerek Fransız nüfuzunu Oran ve Konstantin'e yaymaya çalıştı. Bey, bu fikrin doğasında var olan bariz çatışmaları görerek reddetti. Fransız dışişleri bakanlığı Clauzel'in Oran'da bir Fas beyinin kurulması için Fas'la yürüttüğü müzakerelere itiraz etti ve 1831 başlarında yerine Baron Berthezène'i getirdi.
Berthezène sömürgeleştirmeye karşı çıkan zayıf bir yöneticiydi. En büyük askeri başarısızlığı, Fransızlara verdiği destek ve yolsuzlukları nedeniyle halkı kendisine karşı kışkırtan Médéa beyini desteklemeye çağrıldığında geldi. Berthezène, bey ve Fransız garnizonunu çıkarmak için Haziran 1831'de birlikleri Médéa'ya götürdü. Cezayir'e dönüş yolunda Kabyle direnişi tarafından sürekli taciz edildiler ve Berthezène'in kontrol edemediği panik içinde geri çekilmeye zorlandılar. Bu geri çekilme sırasında Fransız kayıpları büyüktü (yaklaşık 300) ve zafer direnişin alevlerini körükleyerek sömürge yerleşimlerine saldırılara yol açtı. Artan sömürge mali çıkarları daha güçlü bir el için ısrar etmeye başladı ve Louis-Philippe 1831'in sonunda Savary, Rovigo Dükü ile bunu sağladı.
Rovigo, Clauzel'in ele geçirdiği ve daha sonra Kabiliyeliler'in direnişi nedeniyle kaybettiği Annâbe (Bone) ve Bicâye şehirlerinin kontrolünü yeniden ele geçirdi. Toprağın sömürgeleştirilmesi ve mülklerin kamulaştırılması politikalarını sürdürdü. Cezayir'deki direnişi acımasızca bastırdı ve askeri varlığı mahallelere kadar yayıldı. Baskının açıkça şiddet içeren doğası nedeniyle 1833'te geri çağrıldı ve yerine Baron Voirol geçti. Voirol Oran'da Fransız işgalini kurdu ve başka bir Fransız generali olan Louis Alexis Desmichels'e Arzew ve Mostaganem üzerinde kontrol sağlayan bağımsız bir komuta verildi.
22 Haziran 1834'te Fransa, yaklaşık iki milyon Müslüman nüfusa sahip olduğu tahmin edilen Cezayir'in işgal altındaki bölgelerini askeri bir koloni olarak resmen ilhak etti. Koloni, idari kararname yetkisi de dahil olmak üzere hem sivil hem de askeri otoriteye sahip bir askeri vali tarafından yönetiliyordu. Valinin otoritesi nominal olarak kıyıya yakın bir "sınırlı işgal" alanı üzerindeydi, ancak Fransız sömürgeciliğinin bu alanların ötesine yayılmasının gerçekleri, yerel halkın direnişinin devam etmesini sağladı. Sınırlı işgal politikası 1840 yılında tam kontrol için resmen terk edildi. Voirol'un yerine 1834'te Jean-Baptiste Drouet, Comte d'Erlon koloninin ilk valisi oldu ve kendisine Abdülkadir el-Cezairî'nin yükselen tehdidi ve Konstantin'in hükümdarı Ahmed Bey'e boyun eğdirme konusundaki Fransız başarısızlıklarını ortadan kaldırma görevi verildi.