Stone Temple Pilots
Müzikal tarz ve etkileşim

Stone Temple Pilots'un müzik tarzı, 1980'ler ve 1990'ların alternatif rock müziğini 1970'lerin hard rock müziği ile birleştirmesi olarak kabul edilir, ancak her albümlerinin benzersiz bir müzik tarzına sahip olmasına rağmen, Robert DeLeo sadece STP'ye has olarak tanımladığı "sonic blueprint" sahip olmasıyla bilinirler. Stone Temple Pilots ayrıca alternatif metal olarak da tanımlanmıştır. Buna rağmen grup, otoriteler tarafından ilk yayınladıkları Core albümü üzerinden doğrudan grunge türü ile ilişkilendirilmiştir.
Aerosmith, genel olarak gruba büyük bir etki yaratmıştır ve gitarist Dean DeLeo, 2010 tarihli kendi adlarını taşıyan albümlerinde yer alan "Huckleberry Crumble" şarkısındaki etkilerini kabul etmiştir. Steven Tyler ve Joe Perry, 1996 yılında Madison Square Garden'daki bir gösteride Aerosmith şarkıları "Sweet Emotion" ve "Lick and a Promise" için gruba sahnede katılmıştır. Bütün grup üyeleri çocukluklarında Kiss hayranıydı ve 1993 yılında Roseland Ballroom'da Kiss tarzı makyajla sahne aldılar.
VH1 Storytellers performanslarının kaydedilmesi sırasında, Weiland müzikal kahramanları olarak The Rolling Stones, Neil Young ve Robert Plant gibi sanatçıların olduğunu söyledi. Grup, canlı performanslarının yanı sıra The Beatles, Led Zeppelin, The Doors, Pink Floyd, James Brown, David Bowie ve Bob Marley gibi sanatçıların şarkılarını stüdyoda ve sahnede seslendirmiştir.
Kariyerlerinin başında, grup grunge hareketinin bir parçası olarak kabul ediliyordu. Eleştirmenlerin 1990'larda tarzlarının Alice in Chains ve Soundgarden gibi çağdaş sanatçılardan türetildiğine dair iddialarına rağmen, grup benzerliklerin tesadüfi olduğunu ve büyürken aynı müzik idolleri olmasına bağlı olduğunu iddia etti. Karşılaştırmanın büyük bir kısmı Weiland'ın vokal tarzının Eddie Vedder'ınkine benzerlikler taşıması üzerineydi. Weiland, vokal tarzının Jim Morrison ve David Bowie tarafından etkilendiğini, ana moda etkisini de sağlayanların onlar olduğunu belirtti. Weiland, vokal ve moda tarzını değiştirme yeteneği nedeniyle bir (kamaleon) kertenkele olarak adlandırılmıştır.
Scott Weiland, 2014 yılında, "STP ile asla tutarlı kalmadık. Bileşik hareketlerin bile belirli bir süre sürdüğünü gördük ve kafese kapatılmak istemedik, bu yüzden The Beatles büyük bir etki yarattı, glam da büyük bir etki yarattı ve yolda değişti. Yarattığımız mirasla ve o zamanın diğer akranları arasındaki konumumuzla gurur duyuyorum." şeklinde müzikal evrimleri hakkında yorum yapmıştır.
Gitarist Dean DeLeo ağır katmanlı ve distorsiyonlu gitar çalma tekniği kullanırken, basçı Robert DeLeo ritim ve blues, lounge müziği ve ragtime gibi tarzlardan etkilenir. Grunge tarzı bir müzik yaptıkları ilk albümleri Core, önceden yayınladıkları demo kayıtlarında funk rock tarzı özellikler göstermesine rağmen, grup doğrudan grunge tarzı ilişkilendirilmiştir.
İkinci albümleri için stüdyoya yeniden bir araya gelen grup, psikedelik rock, country müzik ve jangle pop'tan etkiler alarak stil geliştirdi. Grup, çeşitli tarz ve etkilere ayrıldı; örneğin Tiny Music... albümündeki "And So I Know" şarkısı belirgin bir bossa nova sesine sahip. Grubun müzikal evrimi hakkında Weiland, "Core'dan başladığımız noktadan, Velvet Revolver ile zamanımıza kadar, yaşanan dönüşüm büyüktü" yorumunu yaptı.
Weiland, Stone Temple Pilots grubunun ana söz yazarıydı. Tarzı grubun evrimiyle değişti; Core albümündeki birçok şarkıda din, güç istismarı ve yalnızlık gibi toplumsal konular ele alındı. Çıkış parçalarından "Sex Type Thing" eleştirmenleri kutuplaştırdı; bazıları şarkının flört tecavüzünü teşvik ettiğini yorumladı. Weiland ise şarkının feminist bir marş olduğunu ve sözlerinin anlatıcının alaycı bir şekilde yazıldığını amaçladığını belirtti. Weiland madde bağımlılığıyla mücadele etmeye başladıkça, sözleri daha kişisel ve karmaşık hale geldi; "Interstate Love Song" gibi şarkılar, bağımlılığının o dönem eşi Janina ile olan ilişkisine olan etkileriyle ilgilenmektedir. Grubun dördüncü albümündeki sözler, Weiland'ın evliliğine ve uyuşturucu bağımlılığına kapanış sağlamak için yazılmıştır.
2008'deki yeniden birleşmelerinin ardından, Weiland tekrar bir şarkı yazarı olarak evrim geçirdi ve şöyle açıkladı: "90'larda, uyuşturucu bağımlılığımla o kadar başa çıkamadım ki, bu yüzden çoğu şey sadece benim bakış açımdan oldu. Şimdi, Leonard Cohen ve Bob Dylan gibi büyük isimlere bakıyorum. Hikayelerini anlatmaya çalışıyorum. Her şarkı, o gün nasıl hissettiğim hakkında narsistçe yazılmak zorunda değil."