Fransa'da mimarlık eğitimi
Tarihçe

Mimarlık, Fransa’da geleneksel olarak proje uygulaması ve inşaatla ilgili meslek gruplarıyla bir tutulmuştur.
Birçok Batı Avrupa ülkesinin aksine, Fransız eğitim sisteminde mimarlık ve mühendislik eğitimleri 19. yüzyılda birbirlerinden ayrılmıştır. Bu ayrımın sonucunda mimarlık, gravür, heykel ve resim bölümleri ile güzel sanatlar dalının dört branşından biri haline gelmiştir.
Fransa’da mimarlık eğitimi, 1968 yılına kadar Paris Güzel Sanatlar Okulu (École des beaux-arts) ile Lille, Bordeaux ve Marsilya şehirlerindeki bu okula bağlı alt kuruluşlarda verilmekteydi. Bu dört okul, öğrenci kabul sınavları ve mezuniyet işlemlerinin yanı sıra, Prix de Rome ödülü de dahil olmak üzere çeşitli derece ve ödüllerin verilmesi gibi işlemlerden sorumlu olan Güzel Sanatlar Akademisi’ne (Académie des beaux-arts) bağlı olarak işlemekteydi.
Dönemin en prestijli mimarlık ödülü olan Prix de Rome’a layık görülen mezunlar, akademinin Roma’daki merkez binası Villa Medicis 12 Ocak 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.’e 2 ila 4 yıl süren bir ziyaret imkanı kazanmaktaydı. Bu ziyaret sırasında mimarlar, şahsi mimari projeleri üzerinde serbest çalışmakla beraber, antik Roma kalıntılarına üzerine rölöve ve incelemeler yapmakta ve « Envoi de Rome »  adı verilen dosyalar hazırlayarak incelemeden geçirilmeleri için Paris’e göndermekteydi.
Fransa’da kısaca « Mai 68 » olarak anılan 1968 yılı ayaklanmaların Öğrenci Harekatı adı verilen bölümünde (3 Mayıs-13 Mayıs) Fransız öğrenciler, mimarlık eğitiminin üniversite sisteminden ayrılmasını talep etmiştir. 1968-1969 öğrenim yılı başında dönemin Kültür Bakanı André Malraux, mimarlığın Akademi ile bağını koparmak amacıyla yaklaşık 12 adet "Mimari Pedagoji Ünitesi" (Unités Pédagogiques d'Architecture - UPA) isimli mimarlık okulu kurmuştur. Bunlardan sekizi Paris’te eğitime açılmış; dördü Toulouse, Bordeaux, Marsilya ve Nancy şehirlerindeki Güzel Sanatlar Okulu mimarlık bölümlerinin yerini almış ; Rennes, Lyon, Rouen, Strazburg ve Saint-Etienne gibi şehirlerde ise yeni mimari pedagoji üniteleri kurulmuştur. Üniversite sistemiyle bağlarının kesilmesi sebebiyle bu üniteler, vermek istedikleri eğitimin kapsamı hakkında oldukça bağımsız kılınmıştır.
İlerleyen yıllarda yapılan diğer reformlarla ise, mimarlık eğitiminin süresi değiştirilmiştir:
1970’li yıllar boyunca 6 yıllık mimarlık okullarının son senesinin, doktora tezinin birinci yılına tekabül ettiği farz edilerek üç yıl boyunca doktora derecesine denk kabul edilmiştir.
1979 yılında Mimari Pedagoji Ünitesi terimi Mimarlık Okulu (école d’architecture) olarak değiştirildikten sonra, 1980’li yıllarda mimarlık mezuniyet diploması, yüksek lisans dahil 6 yıllık üniversite eğitimine (BAC + 6 : lise bakaloryası sonrası 6 yıllık eğitim) denk olarak tanımlanarak öğrencilere bitirme projelerini sunmadan önce beş ila on yıl arası iş tecrübesi edinme imkanı sunulmuştur.
1990’lı yıllarda eğitim süresi 5 yıla indirildikten sonra, 1998 eğitim yılı başlangıcında bütün mimarlık okullarında 2’şer yıllık 3 dönemli eğitim sistemi yaygınlaştırılmıştır.
Bu sisteme göre mimarlık eğitimi, 2007 yılına kadar aşağıdaki gibi düzenlenmiştir:
Birinci eğitim dönemi : Mimarlık Eğitimi Birinci Dönem Diploması olarak adlandırılan üniversite diplomasını veren 2 yıllık genel eğitim
İkinci eğitim dönemi : Mimarlık Eğitimi İkinci Dönem Diploması olarak adlandırılan üniversite diplomasını veren 2 yıllık temel eğitim
Üçüncü eğitim dönemi : Seçeneğe bağlı olarak ; Mimarlık Eğitimi Üçüncü Dönem Diploması olarak adlandırılan üniversite diplomasını veren 1 yıllık bilgi derinleştirme eğitimi, veya "Devlet Diploması Sahibi Mimar Diploması" (Diplôme d'architecte diplômé Par Le Gouvernement - DPLG) yani Yüksek Mimar unvanı veren 2 yıllık bilgi derinleştirme eğitimi (BAC + 6 derecesi).
Bu yıllarda lise bakaloryasından sonra mimarlık okullarına başvurular dosya üzerine kabul ediliyor ve öğrenci adaylarına kayıt hakkı mülakat üzerine veriliyordu. Eğitim sürecinin son senesinde ise öğrenciler, en az 6 aylık bir staj ile, en az 1 yıllık bitirme projesi (travail personnel de fin d’études - TPFE) ve proje konusuyla ilişkili kısa bir tez yazdıktan sonra "Devlet Diploması Sahibi Mimar Diploması"na (Diplôme d'architecte diplômé Par Le Gouvernement - DPLG) hak kazanmış oluyorlardı.
1979 yılında Mimarlık Okulu olarak isim değişikliğine uğramış olan Mimari Pedagoji Üniteleri’nin adı 2005 yılında tekrar değiştirilerek, günümüzde hala kullanımda olan Mimarlık Devlet Yüksekokulu (Ecole Nationale Supérieurs d’Architecture - ENSA) olarak adlandırılmıştır.
1999’da imzalanan Bologna Süreci’nden sonra Avrupa genelinde uygulanmaya başlayan reformlar, 2005 yılındaki isim değişikliğiyle eşzamanlı olarak mimarlık okullarının eğitim süreçlerini ve müfredatlarını Avrupa Kredi Transfer Sistemi’ne (AKTS veya İngilizce ECTS) adapte etmeye teşvik etmiştir.
Günümüzde belli başlı tüm ülkelerde olduğu gibi Fransa’da da halen 2 dönemden oluşan (3 yıllık lisans ve 2 yıllık yüksek lisans derecesi) toplam 5 yıllık üniversite eğitimi uygulanmaktadır.
2007 yılında ise, mimarlık devlet yüksekokulları ülke çapında uygulanan yeni bir reformdan daha geçirilmiştir. 2007 reformu öncesinde mimarlık mezunlarına "Devlet Diploması Sahibi Mimar Diploması" (Diplôme d'architecte diplômé Par Le Gouvernement - DPLG) adını taşıyan mezuniyet belgesini ve dolayısıyla DPLG unvanını taşıma hakkı verilmekteydi. Bu unvanın açılımda diploma kelimesinin iki kere tekrarlanmasının sebep olduğu zorluklar yüzünden unvan, günlük dilde Mimar DPLG (Architecte DPLG) olarak kullanılmaktaydı. Yasal hiçbir geçerliliği olmayan bu terim, içinde geçen mimar kelimesi sebebiyle suistimal edilebilmekte ve Mimarlar Odası’na kayıtlı olmayan mimarlık yüksekokulu mezunları tarafından da usulsüz olarak kullanılabilmekteydi. Bu gibi sorunlara çözüm getirmeyi amaçlayan Fransa Mimarlar Odası 24 Şubat 2018 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.; mimarlık eğitimi, mimarlık mesleğinin kapsamı ve mesleğin icrası gibi konular tertipleyen bir reformun uygulanmasını 2007 yılında talep etti.
Bu reform sonucunda, Lisans ve Yüksek Lisans eğitimlerini başarıyla tamamladıktan sonra Fransa Mimarlar Odası’na kayıt yaptırmak suretiyle mimar unvanını elde etmek isteyen mimarlık okulu mezunları için Kendi Adına İmza Yetkisi Eğitimi (Habilitation à exercer la Maîtrise d’Oeuvre en Nom Propre - HMONP) zorunlu kılınmıştır. Bu sayede mimar unvanının kullanımına yeni bir sınırlandırma getirilmiştir.
20 Ekim 2015’te dönemin Kültür ve İletişim Bakanı Fleur Pellerin,  Paris Belleville Mimarlık Devlet Yüksekokulu’nda «  Mimarlık için Ulusal Strateji - 6 ilkeyle 30 tedbir » (Stratégie nationale pour l'architecture - 30 mesures, en six axes) adı verilen bir söylev ile; mimarlık eğitimine yenilik getirme, mimarlık mesleği ve inşaat sektöründeki diğer meslek grupları arasındaki ilişkileri düzenleme ve yaşam alanlarının kalitesini arttırma gibi kararlar almıştır. Bu söylevin mimarlık eğitimine getirdiği en büyük değişikliklerden birisi, mimarlar için « araştırma görevlisi öğretmen » mevkisinin oluşturulmasıdır.
Bakan Fleur Pellerin bu değişimlere ilaveten; devlet memurları, devlet yetkilileri ve belediye başkanları gibi şahıslara yönelik, mimari sorunsalları ele alan eğitim kurslarının açılmasının gerekliliğine dikkat çekmiş, mimarlara ve mimarlık öğrencilere yönelik ise çeşitli fabrikasyon laboratuvarları (Fab Lab), girişimcileri erken dönem iş süreçlerinde destekleyen kuruluşlar (İnkübatör), ortak çalışma platformları (Coworking) ve ortak araştırma kürsüleri gibi imkânların sunulmasını önermiştir. Bir başka yenilikçi fikir ise, denemeye değer bazı yenilikçi mimari girişimlerin çeşitli yasa ve kısıtlamalardan muaf tutulmasını sağlayacak bir « yapma izni »nin deneme sürecine koyulması olmuştur.