stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Team Polti VisitMalta

| Takım bilgisi |
| --- | --- |
UCI kodu: EOK
Merkez:  İspanya (2018-2020)  İtalya (2021–)
Kuruluş: 2018 (2018)
Disiplin(ler): Yol
Statü: UCI ProTeam
Bisiklet(ler): Aurum Bikes
Website: Takım resmi sayfası
Kilit personel
Genel menajer: Ivan Basso Alberto Contador Fran Contador
Takım menajeri: Félix García Casas Jesús Hernández Sean Yates Stefano Zanatta
Takım tarihi
2018 2019 2020 2021–: Polartec–Kometa (PLK) Kometa Cycling Team (KMT) Kometa Xstra Cycling Team (KTX) Eolo–Kometa (EOK)
Polti–Kometa, 2018 yılında kurulmuş, İtalyan tescilli, İspanya merkezli bir UCI ProTeam statüsündeki bisiklet takımıdır. Ekip 2021'de UCI Kıta Takımı seviyesinden terfi etti.
Pinto, İspanya merkezli takımın ana sponsoru Alberto Contador tarafından kurulan Fundación Contador'dur. Takımın kurulmasındaki amaç UCI dünya takımı Lidl-Trek'in genç takımı olarak Lidl-Trek'e destek olmaktır.
Uydu müze

Uydu müze; dünya çapında müzeciliğin gelişmesi ve bu alana olan ilginin artmasıyla beraber ortaya çıkmış bir kavramdır. Henüz mesleki bir terim olarak tanımı yapılmamış olsa da kısaca; bir müzenin, sahip olduğu koleksiyonun bir kısmını aynı isim altında başka bir yere taşıyarak yeni bir müze oluşturmasına uydu müze denir.
Uydu Müze örnekleri

Depo müze tanımından farklı olarak, uydu müzelerde eserler sergilenir ve tıpkı bağlı olduğu müzenin bir şubesi gibi ziyarete açıktır. Henüz çok yeni bir uygulama olan uydu müzenin en bilindik örneği; dünyaca ünlü Louvre Müzesi'nin Abu Dabi ve Lens'te açtığı müzelerdir. Türkiye'de de benzer bir fikir, sahip olduğu koleksiyonu depolarına ve sergi alanlarına sığmayan Antalya Müzesi için ortaya atılmıştır. Başka bir bilindik örnek ise yine dünyanın önde gelen müzelerinden olan New York'taki Guggenheim Müzesi'nin; İspanya'nın Bilbao kentinde, Birleşik Arap Emirlikleri'nin Abu Dabi şehrinde ve Almanya'nın başkenti Berlin'de açtığı müzelerdir. Ayrıca Rusya'da bulunan Ermitaj Müzesi de Hollanda'nın Amsterdam kentinde bir uydu müze açmıştır.
İran ve Mezopotamya’nın Moğollar tarafından istilası

Moğolların İran'ı fethi, 1219 ile 1258 yılları arasında Orta Doğu ve Orta Asya'daki İslam devletlerine karşı üç Moğol seferini içermektedir. Bu seferler, Harezmşah hanedanının, Nizârî-İsmaili Devleti'nin ve Bağdattaki Abbasi Halifeliğinin sona ermesine ve İran'daki yerlerine Moğol İlhanlı hükûmetinin kurulmasına yol açmıştır.
Cengiz Han, 12. yüzyılın sonlarında ve 13. yüzyılın başlarında Moğol halklarını birleştirmiş ve Batı Şia Hanedanı'nı fethetmiştir. Komşu Harezmşahlar Devleti'nin hükümdarı II. Muhammed'in bir dizi diplomatik provokasyonunun ardından Moğollar, 1219'da bir istila başlatmıştır. İşgalciler, Mâverâünnehir bölgesini yok etmeden önce, dünyanın en büyük şehirlerinden üçü olan Herat, Nişabur ve Merv sakinlerini katledip Horasan'ın Buhara, Semerkant ve Gurganj şehirlerini yerle bir ettiler. Muhammed Hazar Denizi'ndeki bir adada yoksul bir şekilde ölmüştür. Oğlu ve halefi Celaleddin Moğollara direnmeye çalışmış ama sonunda yenilmiş ve sürgüne zorlanmıştır. Cengiz Han, 1223'te Kin hanedanına karşı yürüttüğü seferine geri dönmüş ve yalnızca kuzey Harezmi bölgelerinin yönetimini elinde tutmuştur.
Savaş, insanlık tarihinin en kanlı savaşlarından biriydi ve toplam kayıpların iki ile on beş milyon arasında olduğu tahmin edilmektedir. Sonraki otuz yılda bölgede daha küçük ölçekli ama aynı derecede yıkıma yol açan çatışmalar yaşanmıştır. Ögeday, 1227'de kağanlığa katılmasından kısa bir süre sonra, Celaleddin'in direnişini sona erdirmek ve İran'daki birçok küçük yönetime boyun eğdirmek için Cormagon Noyan komutasında bir ordu göndermiştir. Bu kademeli olarak gerçekleştirildi: el-Din 1231'de öldürüldü, aynı yıl İsfahan ve Meraga kuşatılmış ve ele geçirilmiştir; Erbil 1234'te ele geçirilmiş; ve Gürcistan, Cormagon'ın 1241'deki ölümünden önce yavaş yavaş boyun eğdirilmiş ve vasallaştırılmıştır. Hemedan, Rey ve Erdebil gibi diğer birçok Pers kasabası ve şehri de Moğollar tarafından ele geçirilmiştir.
Son aşama 1254'te başlamıştır. Kardeşi Kağan Möngke'nin emriyle Hülâgû, kuzey İran'daki Nizârî-İsmaili Devleti'nin kalelerini sistematik olarak ele geçirmiş ve 1256'da başkentleri Elemût'u ele geçirmiştir. 1258'de Hülâgû, Bağdat'taki Abbasi Halifeliği'ne yürüdü; şehri ele geçirerek halife Müstasım'ı öldürerek 500 yıllık Abbasi hanedanına son verdi ve İslam'ın Altın Çağı'nın sonu oldu. İran daha sonra Moğol İlhanlıların kalbi olacaktı.
Arka plan > İstilanın nedenleri > Ekonomik faktörler

Moğolların daha gelişmiş bölgelerin mallarına ihtiyacı vardı; bu nedenle eski çağlardan beri ticaret yollarının açık tutulması onlar için çok önemliydi. Cengiz Han, monarşisinin başlangıcından itibaren ticarete büyük önem verdi çünkü silahları Hindistan ve Şam'dan temin etmesi gerekiyordu; Moğol ve Çin ürünlerini satacak pazarlara da ihtiyacı vardı. Ancak Sultan Muhammed ile Naymanların lideri Kuçluk Han arasındaki çatışma, yolların kapanmasına ve doğu ile batı ticaretinin kesintiye uğramasına neden olmuştu. Kara yollarındaki bu kesintiyle aynı zamanda Kiş hükümdarı ile Hürmüz hükümdarı arasındaki savaş nedeniyle Basra Körfezi'nin deniz yolu da tıkandı ve Orta Asya bölgesinde ticaret krizine yol açtı. Tüccarlar çatışmaların sona ermesini ve yolların açılmasını istiyordu. Dolayısıyla Moğolların saldırılarında bazı Müslüman tüccarlar Cengiz'in batıya doğru ilerlemesine yardımcı oldular. Bu krizi çözmek için 1218'de Kuçluk Han Moğollar tarafından öldürüldü. Sultan Muhammed, Uzakdoğu ile ticari ilişkilerin önemini ve topraklarının İpek Yolu üzerindeki konumunu önemsemediği gibi, tüccarların ihtiyaçlarına ve Cengizlerin isteklerine de kayıtsız kalmıştı. Sıra Sultan Muhammed'de gelmişti.
Cengiz'in ordusunun baskını

Ana maddeler: Orta Asya'nın Moğollar tarafından istilası ve Harezmşahlar’ın Moğollar tarafından istilası
II. Muhammed'in görünürdeki otoritesine rağmen, Moğol saldırısı durumunda kendi yönetimini savunmaya hazırlıksızdı. Savaş hazırlıkları sırasında halkından bir yılda üç kez vergi toplayarak halkta memnuniyetsizlik ve huzursuzluk yarattı. İşgalden önce Sultan Muhammed, ordu komutanlarından oluşan bir konsey oluşturdu. Harezm'in ünlü hukukçularından ve hocalarından İmam Şahabeddin Hiyoki, imparatorluğun farklı köşelerinden mümkün olduğu kadar çok asker getirilerek Moğolların Seyhan'ı geçmesinin engellenmesi teklifinde bulundu ancak Harezm ordusunun komutanları bu plandan pek hoşlanmadı. Moğolların Mâverâünnehir'e gelip zorlu boğazlara ulaşmalarını beklemeyi önerdiler. Ayrıca, yerel araziye ilişkin bilgi eksiklikleri olacağını varsayarak, bazı zorluklarla karşılaşacakları zaman Moğollara saldırmayı da teklif ettiler. Sultan, Şahabeddin'in öğüdünü dikkate almadı ve imparatorluğun büyük şehirlerini korumak için birliklerini dağıtmayı kabul etti. Bu arada Sultan Muhammed Belh'e doğru yola çıktı.
Cengiz'in ordusunun baskını > Mâverâünnehir'in fethi

Eylül 1219'da Cengiz Han, Harezmşah bölgesinin sınırındaki Otrar'a geldi ve kuvvetlerini üç parçaya böldü; Bir kısmını Otrar'ı kuşatmak üzere oğulları Ögeday ve Çağatay Han'ı görevlendirmiş, bir kısmını da Cuci komutasında Seyhan Nehri çevresindeki şehirleri Cend şehrine doğru götürmek üzere göndermiş, kendisi de oğlu Tuluy'un başında Buhara'ya doğru ana kuvvetler ile hareket etmişti. Cengiz Han, seferleri sırasında daima danışmanların, yol adamlarının ve tüccarların hizmetlerinden yararlanmıştır. Bu nedenle, Harzamiye'nin yollarını bilen bir grup Müslüman tüccar, tavsiye almak için kampında her zaman bulunuyordu. Ayrıca işgalin başlamasından sonra babası ve amcası Sultan Muhammed'in emriyle öldürülen Bedireddin Omid gibi Muhammed'e düşman olan Harezm komutanlarından bazıları da Moğol ordusuna katılarak Sultan'ın sarayındaki ve yollardaki durum hakkında Cengiz'e birçok bilgi verdiler. Saldırı yönteminden, ordunun bölünmesine ve Cengiz'in diğer kararlarına bakıldığında Cengiz'in Mâverâünnehir'in coğrafi durumuna çok iyi aşina olduğu söylenebilir.name="Ashtiani1"/>
Cengiz'in ordusunun baskını > Buhara, Semerkant ve Otrar'ın fethi

1220 yılında Cengiz Han, ordusunun ana kuvvetleriyle Buhara'ya saldırdı. Sultan, tamamen habersiz yakalandı. Önce Cengiz'in Semerkant'a saldıracağını, burada hem saha ordusunun hem de Buhara'da konuşlanmış garnizonun kuşatmayı hafifleteceğini tahmin etmişti. Han'ın Kızılkum'daki yürüyüşü, saha ordusunu güçsüz bırakmıştı; ne düşmanla çatışmaya girebiliyor ne de halkına yardım edebiliyordu. Han, şehrin savunucularının güçlü direnişiyle karşılaştı; Fakat bu direniş uzun sürmedi. İki haftadan kısa bir sürede şehir düştü, şehrin iletişim yolları her taraftan kesildiği için direnişten kaçınılmaz olarak vazgeçtiler. Moğol işgalciler Buhara'yı ele geçirdikten sonra binlerce silahsız ve savunmasız vatandaşı öldürüp, geri kalanını da köle olarak aldılar. Cengiz Han, Buhara'nın ileri gelenlerini çağırmış ve onlara onları çağırmanın amacının Sultan Muhammed'in tüccarlara sattığı malları (Otar olayı) toplamak olduğunu, çünkü bu eşyaların Moğollara ait olduğunu söylemiştir. Otrar kervanından sahip oldukları tüm malları getirip Cengiz Han'a teslim ettiler. Daha sonra Semerkant'a doğru yola çıktılar.
Sultan Muhammed, Semerkant'ın savunmasına büyük önem vermiş ve bu şehirde büyük bir kuvvet toplamış ve şehrin surlarını onarmıştı. Çeşitli tarihçilere göre Semerkant'ta şehri savunmak için 50.000 ila 110.000 arası asker toplanmıştı. Görünüşe göre şehir kuşatmaya birkaç yıl dayanabilirdi. Kuşatmanın üçüncü gününde şehri savunanlardan bir grup mevzilerinden çıkarak düşmana saldırdı. Moğol askerlerinin bir kısmını öldürdüler, ancak daha sonra düşman tarafından kuşatıldılar ve çoğu savaş alanında öldü. Başarısız olan bu saldırı, savunmacıların morali üzerinde kötü bir etki yaratmıştır. Şehrin nüfuz sahibi bazı kişileri teslim olmaya karar verdiler ve şehrin kadısını ve Şeyhülislam'ı teslim konusunu görüşmek üzere Cengiz Han'a gönderdiler. Sonunda şehrin kapısını düşmana açtılar ve Cengiz'in ordusu şehre girerek halkı katledip ve yağmaladılar. Saldırının ardından Semerkant şehri harabeye dönmüş ve terk edilmiştir. Moğol askerleri kesin bir saldırının ardından Otrar şehrini ele geçirdiler ancak Atarar kalesi bir ay (bazı belgelere göre altı ay) direnmiştir. Moğollar, Otrar kalesini aldıktan sonra şehrin ve kalenin tüm savunucularını öldürdüler.
Tacik-İran Gurlu hanedanının toprakları (1201-1213)
IV. Fraates

| IV>  Fraates Partça: 𐭐𐭓𐭇𐭕 |
| --- | --- |
Büyük kral, Kralların kralı, Arsakes
IV. Fraates'in bir sikkesi, Nisa'da basılmıştır
Part Kralı
Hüküm süresi: 37-2 MÖ
Önce gelen: II. Orodes
Sonra gelen: V. Fraates ve Musa

Ölüm: 2 MÖ
Eş(ler)i: Olennieire, Cleopatra, Baseirta, Bistheibanaps, Musa
Çocuk(lar)ı: I. Vonones, Fraates, Seraspandes, Rhodaspes, Karen, V. Fraates
Hanedan: Arşaklılar
Babası: II. Orodes
Dini: Zerdüştçülük
IV. Fraates (IV. Frahad olarak da yazılır; Partça: 𐭐𐭓𐭇𐭕 Frahāt), MÖ 37'den 2'ye kadar Part İmparatorluğu'nun Krallarının Kralıydı. II. Orodes'in (h. 57-37 MÖ) oğlu ve halefiydi; kardeşi I. Pakorus'un ölümünden sonra tahta geçti. IV. Fraates kısa süre sonra tüm kardeşlerini ve muhtemelen babasını da öldürdü. Eylemleri Ermenileri ve ayrıca Romalı üçlü hükümdar Marcus Antonius'a kaçan ancak kısa süre sonra geri dönen ve IV. Fraates ile barışan seçkin Monaeses de dahil olmak üzere bazı soyluları yabancılaştırdı.
IV. Fraates, MÖ 36'da Ermenistan üzerinden Media Atropatene'ye yürüyen Marcus Antonius tarafından saldırıya uğradı ve yenildi ve ordusunun büyük bir kısmını kaybetti. Ermenistan Kralı II. Artavazd'in ihanetine uğradığını düşünen Antonius, MÖ 34 yılında krallığını istila ederek onu esir aldı ve Medya Atropatene kralı I. Artavazd ile bir anlaşma imzaladı. Ancak Octavianus'la savaş patlak verdiğinde Antonius fetihlerini sürdüremedi; IV. Fraates, Media Atropatene'yi ele geçirdi ve II. Artavazd'in oğlu Artaşes'i Ermenistan kralı yaptı.
Aynı sıralarda IV. Fraates'in tahtı II. Tiridatis tarafından gasbedildi, ancak İskit göçebelerinin yardımıyla kısa sürede egemenliğini yeniden kurmayı başardı. Tiridatis, IV. Fraates'in oğullarından birini de yanına alarak Romalılara kaçtı. MÖ 20 yılda yapılan görüşmelerde IV. Fraates, kaçırılan oğlunun serbest bırakılmasını sağladı. Karşılığında Romalılar, MÖ 53 yılında Carrhae'de alınan kayıp lejyoner sancaklarının yanı sıra hayatta kalan savaş esirlerini aldılar. Partlar bu değişimi prensi geri kazanmak için ödenecek küçük bir bedel olarak gördüler.
Octavianus (şimdi Augustus olarak biliniyor) prensle birlikte IV. Fraates'e Musa adında İtalyan bir köle kız verdi; bu kız hızla kraliçe oldu ve IV. Fraates'in gözdesi oldu ve Phraataces'i (V. Fraates ) doğurdu. Tahtı oğlu için güvence altına almaya çalışan Musa, IV. Fraates'i, taht kavgasını önlemek için ilk doğan dört oğlunu (Vonones, Fraates, Seraspandes ve Rhodaspes) Roma'ya göndermeye ikna etti. MÖ 2'de Musa, IV. Fraates'i zehirletti ve kendisini V. Fraates ile birlikte imparatorluğun eş yöneticileri yaptı.
İsim

Phraátēs (Grekçe: Φραάτης) Part dilindeki Frahāt (𐭐𐭓𐭇𐭕) kelimesinin Yunanca şeklidir ve kendisi Eski İran *Frahāta- ("kazanılan, kazanılan") kelimesinden gelmektedir.  Modern Farsça versiyonu Farhād (Farsça: فرهاد) şeklindedir.
Gücün konsolidasyonu

MÖ 38'de Part tahtının varisi I. Pakorus, Gindarus Dağı Savaşı'nda bir Roma kuvveti tarafından mağlup edildi ve öldürüldü. En sevdiği oğlunun ölümünden derin üzüntü duyan II. Orodes (h. 57-37 MÖ tahtı diğer oğlu IV. Fraates'e bıraktı. II. Orodes kısa süre sonra öldü. Onun ölüm nedeni belirsizdir. Cassius Dio'ya göre ya Pakorus'un ölümü nedeniyle acıdan ya da yaşlılıktan ölmüştür. Ancak Plütark, Orodes'in IV. Fraates tarafından öldürüldüğünü belirtir. Konumunun tehlikeye girebileceğinden korkan IV. Fraates, üvey kardeşlerinin tamamını -Orodes'in oğulları ve Kommageneli karısı Laodike'yi- kısmen anne soylarının kendisininkinden daha soylu olması nedeniyle idam etti. Muhtemelen Laodike de öldürülmüştür.
IV. Fraates'in ayrıca kardeşlerinin destekçileri ve kendi muhalifleri de sürgüne gönderildi; Bunlardan biri, II. Orodes döneminde askeri lider olarak öne çıkan bir Part asilzadesi olan Monaeses, Suriye'ye kaçtı ve burada Romalı triumvir Marcus Antonius'un yanına sığındı. Orada Monaeses onu Partlara saldırmaya teşvik etti ve ona birliklere öncülük edeceğine ve imparatorluğu herhangi bir zorlukla karşılaşmadan fethedeceğine söz verdi. Antonius, Monaeses'e üç şehri (Larissa, Hierapolis ve Arethusa) bağışladı ve ona Part tahtını vaat etti. Aynı sıralarda Antonius, Kudüs'te Roma egemenliğini yeniden tesis etmiş ve yerine Hirodes'in geçtiği Part kukla kralı Antigonus'u idam ettirmişti. Partlar ile Ermenistan arasındaki ilişkiler de, (Ermeni kraliyet ailesiyle evli olan) I. Pakorus'un ölümü ve IV. Fraates'in kardeşlerine ve bazı soylulara karşı Ermenileri üzen muamelesi nedeniyle zarar görmüştü. Partlar, Monaeses'in ilticasını çok ciddiye aldılar ve sonuç olarak IV. Fraates, Monaeses'i ülkeye geri davet etti ve onunla barıştı.
Marcus Antonius ile Savaş

Ertesi yıl Antonius Theodosiopolis'e yürüdüğünde, Ermenistan Kralı II. Artavazd Antonius'a ek birlikler göndererek Roma tarafına geçti. Antonius, yeri artık bilinmeyen başkent Praaspa'yı ele geçirmek amacıyla, daha sonra Partların müttefiki I. Artavazd tarafından yönetilen Medya Atropatene'yi işgal etti. Ancak IV. Fraates, Antonius'un arka müfrezesini pusuya düşürerek Praaspa kuşatması için tasarlanmış dev bir koçbaşını yok etti; Bundan sonra II. Artavazd, Antonius'un güçlerini terk etti. Partlar, Antonius'un ordusunu Ermenistan'a kaçarken takip etti ve taciz etti. Sonunda büyük ölçüde zayıflayan kuvvet Suriye'ye ulaştı.
Antonius'un ve Crassus'un MÖ 53'te Carrhae'deki yenilgisi Romalılar tarafından uzun süre hatırlanacak ve daha sonraki olaylarda onları Parthia'yı işgal etmeye teşvik edecekti. Bunun üzerine Antonius, evlilik ittifakı vaadiyle II. Artavazd'i tuzağa düşürdü. MÖ 34'te esir alındı, Mısır'ın İskenderiye kentinde Antonius'un sahte Roma zaferinde sergilendi ve sonunda Ptolemaios Krallığı'ndan VII. Kleopatra tarafından idam edildi. Antonius, IV. Fraates ile ilişkileri yakın zamanda bozulan Media Atropatene'den I. Artavazd ile ittifak kurmaya çalıştı. Antonius ve kuvvetleri MÖ 33 yılında Ermenistan'dan çekilince bu uygulamadan vazgeçildi. Antonius'un rakibi Octavianus batıdaki kuvvetlerine saldırırken onlar bir Part istilasından kurtuldular. Cassius Dio'ya göre IV. Fraates, y. 31 MÖ yılında Kommagene Kralı I. Antiochus'u öldürmüştür. Antonius'un Mısır'daki intiharının ve ardından MÖ 30'da karısı Kleopatra'nın intiharının ardından,  Partların müttefiki II. Artaşes, Ermenistan tahtını yeniden ele geçirdi.
Tahttan kısa süre devrilmesi, Augustus ile diplomatik yazışmaları ve ölümü

M.Ö. 31 yılında Aktium Muharebesi'nde Ptolemaios Mısırlı Antonius ve Kleopatra'nın yenilgisinin ardından, Octavianus siyasi gücünü pekiştirdi ve M.Ö. 27'de Roma Senatosu tarafından Augustus olarak adlandırılarak ilk Roma imparatoru oldu. Bu sıralarda Part Kralı II. Tiridatis, İskit göçebelerinin yardımıyla egemenliğini hızla yeniden kurmayı başaran IV. Fraates'i kısa süreliğine devirdi. Tiridatis, IV. Fraates'in oğullarından birini de yanına alarak Romalılara kaçtı. MÖ 20 yılda yapılan görüşmelerde IV. Fraates, kaçırılan oğlunun serbest bırakılmasını sağladı. Karşılığında Romalılar, MÖ 53 yılında Carrhae'de alınan kayıp lejyoner sancaklarının yanı sıra hayatta kalan savaş esirleri aldılar. Partlar bu değişimi prensi geri kazanmak için ödenecek küçük bir bedel olarak gördüler. Augustus sancakların geri dönüşünü Partlara karşı kazanılmış bir siyasi zafer olarak selamladı; bu propaganda, yeni madeni paraların basılmasında, standartları barındıracak yeni bir tapınağın inşasında ve hatta Prima Portalı Augustus heykelindeki göğüs plakası sahnesi gibi güzel sanatlarda bile kutlandı.
Augustus, prensle birlikte IV. Fraates'e Musa adında İtalyan bir köle kız verdi; bu kız hızla kraliçe oldu ve IV. Fraates'in gözdesi oldu ve Phraataces'i (V. Fraates) doğurdu. Emma Strugnell (2008), Augustus'un Musa'yı gönderme seçiminin, bilgi edinme veya Part kralını Romalıların yararına etkileme girişimi olabileceğini öne sürmüştür. Ayrıca şunu da ekliyor: "Augustus, muhtemelen Partları bir Roma eyaletine dönüştürmek amacıyla Partlara karşı cezalandırıcı bir istila başlatabilir." Avroman Parşömenlerine göre IV. Fraates'in o dönemde zaten en az dört kraliçesi daha vardı: Olennieire, Kleopatra, Baseirta ve Bistheibanaps.
Tahtı oğlu için güvence altına almaya çalışan Musa, MÖ 10/9'da IV. Fraates'i, kendi veraset meselesini önlemek amacıyla ilk doğan dört oğlunu (Vonones, Fraates, Seraspandes ve Rhodaspes) Roma'ya göndermeye ikna etti. Augustus yine bunu Res Gestae Divi Augusti kitabesinde Partların Roma'ya teslimiyetini tasvir eden bir propaganda olarak kullandı ve bunu büyük bir başarı olarak sıraladı. MÖ 2 yılında Musa, yaşlı IV. Fraates'i zehirlettirdi ve kendisini V. Fraates ile birlikte imparatorluğun eş yöneticileri yaptı.
Madeni para

IV. Fraates ve babası döneminde madeni para üretimi doruğa ulaştı; benzer sayılara sahip tek Part hükümdarı II. Mithridates'ti (h. 124-88 MÖ). IV. Fraates çoğunlukla babasının döneminde kullanılan Part sikkelerinin aynı stilini koruyordu. Sikkelerinin ön yüzünde onu kısa saç ve sakalın yanı sıra görünür bir bıyıkla tasvir ediyor. Modern tarihçi Vesta Sarkhosh Curtis'e göre portre, İran'ın güneybatısındaki Bakhtiari dağlarında bulunan ve şu anda Tahran'daki] İran Ulusal Müzesi'nde saklanan Şami heykeline büyük ölçüde benzemektedir. Başının arkasında khvarenah, yani krallık ihtişamıyla ilişkilendirilen bir yırtıcı kuş bulunur. Muhtemelen Verethragna tanrısının kuşunun sembolü olan kuş, elinde bir diadem, bir çelenk veya bir yüzük tutmaktadır.
Arka yüzünde, yumuşak bir başlık (bashlyk) giyen ve bir tahtta oturan oturan bir okçuyu tasvir etmektedir. Curtis, bunun Persepolis'teki kaya kabartmalarında tasvir edilen Ahameniş hükümdarlarının tahtlarına yakın benzerliğine dikkat çekiyor. Ancak sikkelerinin diğer arka yüzünde, Orodes'in Yunan tanrıçası Tike'den bir asa aldığı bir tören sahnesi tasvir ediliyor. Part döneminde İranlılar, ilahi figürlerini tasvir etmek için Helenistik ikonografiyi kullandılar, bu nedenle, tören sahnesi khvarenah ile ilişkilendirilebilir; Tike, Anahita veya Ashi'nin bir temsilidir. IV. Fraates'in sikkelerinde ünvanı "Kralların Kralı, Arsakes, Adil, Hayırsever, Şanlı, Helensever'in [parası]." şeklindedir.
Aile > Evlilikler

IV. Fraates'in eşleri şu şekildeydi:
Olennieire
Kleopatra
Baseirta
Bistheibanaps
Musa
Aile > Çocuklar

I. Vonones, en büyük oğul ve 8'den 12'ye kadar Part Kralı. Daha sonra 12'den 18'e kadar Ermenistan Kralı.
Fraates, ilk doğan oğullarından birisi, 35 yılında Part tahtını II. Erdevân'dan almaya çalıştı.
Seraspandes, ilk doğan oğullarından birisi, Roma'ya gönderildi ve ölümüne kadar orada kaldı.
Rhodaspes, ilk doğan oğullarından birisi, Roma'ya gönderildi ve ölümüne kadar orada kaldı.
Karen, İran'ın Yedi Büyük Hanedanı'ndan biri olan Karen Hanesi'nin adını taşıyan kurucusu.
Bir Dahae prensinin karısı ve III. Erdevân'ın annesi olan isimsiz kız.
Phraataces (V. Fraates), MÖ 2'den MS 4'e kadar Part Kralı.
Konuyla ilgili yayınlar

Dąbrowa, Edward (2007). "The Parthian Kingship". ss. 123-134.
Dąbrowa, Edward (2010). "Arsakes Epiphanes. Were the Arsacids Deities "Revealed"?". ss. 223-231.
Dąbrowa, Edward (2013). "The Parthian Aristocracy: Its Social Position and Political Activity". ss. 53-62.
Marciak, Michał (2017). Sophene, Gordyene, and Adiabene: Three Regna Minora of Northern Mesopotamia Between East and West. BRILL. ISBN 9789004350724.
Olbrycht, Marek Jan (1997). "Parthian King's tiara - Numismatic evidence and some aspects of Arsacid political ideology". Cilt 2. ss. 27-61.
Olbrycht, Marek Jan (2015). "Arsacid Iran and the nomads of Central Asia – Ways of cultural transfer". Complexity of Interaction Along the Eurasian Steppe Zone in the First Millenium Ce, Edited by Jan Bemmann, Michael Schmauder (Bonn Contributions to Asian Archaeology, Volume 7) Bonn 2015 [Vor- und Fruhgeschichtliche Archäologie, Rheinische Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn]. ss. 333-390.
Shayegan, M. Rahim (2011). Arsacids and Sasanians: Political Ideology in Post-Hellenistic and Late Antique Persia. Cambridge University Press. ss. 1-539. ISBN 9780521766418.
| g t Part hükümdarları |
| --- | --- |
 I. Arsakes (247–217 MÖ)  II. Arsakes (217–191 MÖ)  Priapatius (191–170 MÖ)  I. Fraates (170–165/64 MÖ)  I. Mithridatis (165/4–132 MÖ)  II. Fraates (132–127 MÖ)  I. Erdevân (127–124 MÖ)  II. Mithridatis (124–91 MÖ)  I. Gotarzes (91–87/80 MÖ)  III. Mithridatis§ (87–80 MÖ)  I. Orodes (80–75 MÖ)  Sinatrukes (75–69 MÖ)  III. Fraates (69–57 MÖ)  IV. Mithridatis (57–54 MÖ)  II. Orodes (57–38 MÖ)  I. Pakorus (39 MÖ)  IV. Fraates (37–2 MÖ)  II. Tiridatis§ (32 MÖ)  Musa (2 BC–4 AD)  V. Fraates (2 BC–4 AD)  III. Orodes (4–6 AD)  I. Vonones (6–12 AD)  II. Erdevân (12–35 AD)  III. Tiridatis (35–36 AD)  II. Erdevân (36–38/41 AD)  I. Vardanes (40–46 AD)  II. Gotarzes (40–51 AD)  Meherdates§ (49–51 AD)  II. Vonones (51 AD)  I. Vologases (51–78 AD)  II. Vardanes§ (55–58 AD)  II. Pakorus (78–110 AD)  II. Vologases§ (78–80 AD)  III. Erdevân§ (79–81 AD)  I. Osroes§ (109–129 AD)  III. Vologases (110–147 AD)  Partamaspates§ (116–117 AD)  II. Sinatrukes§ (116 AD)  V. Mithridatis§ (129–140 AD)  IV. Vologases (147–191 AD)  II. Osroes§ (191 AD)  V. Vologases (191–208 AD)  VI. Vologases (208–228 AD)  IV. Erdevân (213–224 AD) 
§ gaspçı ya da taht iddiacısı
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BIBSYS: 90892397  GND: 119498774  VIAF: 151149106256968492081 
Marcus Antonius'un parası
Part-Roma sınırlarının haritası
Prima Portalı Augustus'un heykelinin göğüs plakasının yakından görünümü, Carrhae'de Marcus Licinius Crassus'un kaybettiği lejyoner sancaklarını Augustus'a geri dönen Partlı bir adamı gösteriyor.
IV. Fraates Sikkesi, Nisa basımı
Mugur Isărescu

Mugur Isărescui
Constantin Mugur Isărescu (Rumence telaffuz: [ˈmuɡur isəˈresku]; d. 1 Ağustos 1949), Romanya Ulusal Bankası başkanı. Ardından Romanya Başbakanı olarak görev yaptı. Rumen Akademisi üyesidir.