Esmé İçin - Sevgi ve Yoksunlukla
Etkileri

Laurence Olivier, Salinger'ın İngiltere'deki yayıncısı Jamie Hamilton aracılığıyla "Esmé İçin - Sevgi ve Yoksunlukl"nın BBC'de radyo tiyatrosunu yapmak için yazardan izin istedi. Oyuncu, daha önceleri Charles Dickens, Joseph Conrad, Robert Louis Stevenson, Herman Melville gibi yazarların klasik romanlarını radyoya uyarlamıştı. Salinger, Olivier'nin o güne kadar eserini radyo oyununa çevirmek istediği tek çağdaş yazardı.
Benzer şekilde 1950 yılında Salinger'ın Sarsak Dayı Connecticut'ta isimli öyküsü Kazablanka'nın da senaryo yazarları olan Julius J. Epstein ve Philip G. Epstein tarafından senaryolaştırılmış ve Samuel Goldwyn'nin yapımcılığını üstlendiği eser My Foolish Heart ismiyle filme çekilmişti. Salinger bu hikâyesinde anlattığı masumluğu kaybetme temasının, filmde bekâreti kaybetme şeklinde gösterilmesine çok sinirlenmiş, bir daha eserlerinin haklarını sinema ve televizyon dünyasına satmama kararı almıştı. Yaşadığı bu tatsız tecrübe sonucunda aldığı karar sebebiyle yazar, Olivier'nin teklifini geri çevirdi.
1977 yılının Şubat sayısında Esquire dergisinde "For Rupert – with no promises" adında imzasız bir öykü yayımlandı. Dergi, ilk kez yazarını açıklamadığı bir öyküye yer vermişti. "For Rupert – with no promises"ı on beş senedir yeni bir eseri basılmamış Salinger'ın yazdığına dair dedikodular çıktı. Sonunda, eserin sahibinin "Eğer Salinger hikâyeler yazmayacaksa, birileri onun için bu hikâyeleri yazmalı" açıklamasını yapan derginin editörü Gordon Lish olduğu ortaya çıktı. Bu öykü Gordon Lish'in 1984 yılında basılan öykü derlemesi What I Know so far'da da yer aldı. Bu kitaptaki bir diğer öykü de Lish'in gene "Esmé İçin"den esinlenerek isim verdiği, yazara O. Henry Ödülü kazandıran "For Jeromé - With Love and Kisses" idi. Eserde bir babanın münzevi yaşamı tercih etmiş ünlü bir yazar olan oğluyla ilişkisini düzeltmeye çalışması anlatılır. Yazar oğul, Salinger'ın kurgusal bir parodisidir.
Lemony Snicket'ın Talihsiz Serüvenler Dizisi'nde ilk olarak serinin 6. kitabı Alacakaranlık Bulvarı'ında görülen, Esmé Squalor isimli bir karakter vardır. Snicket bu karakteri yaratırken Salinger'ın öyküsünden esinlendi.
Ayrıca, New York kökenli indie rock grubu We are Scientists, 2005 yılında çıkardıkları albümlerinin adını hikâyeden ilham alarak With Love and Squalor koydular. Grubun Salinger'ın hayranı olduğu bilinmektedir.
Salinger'ın Normandiya Çıkartması'na katılmadan önce karşı haberalma eğitimi aldığı Tiverton kenti "Esmé İçin - Sevgi ve Yoksunlukla"nın birinci bölümünde anlatılan şehre çok benzer.
Öykünün ilk kez basıldığı The New Yorker dergisinin 8 Nisan 1950 sayısının 28 ve 29. sayfaları
"Esmé İçin - Sevgi ve Yoksunlukla"da duyarsız ve tahammül edilemez bir adam olarak tasvir edilen Clay'in ismini James Joyce'un ilk kez 1914 yılında yayımlanan Dublinliler isimli kitabındaki aynı adlı öyküden aldığı düşünülür. Joyce da bu öyküsünde yoksunluğu konu edindi.
Dokuz Öykü'nün İngiltere'de yayımlanmasının ardından Sir Laurence Olivier "Esmé İçin"i radyo tiyatrosu olarak uyarlamak üzere Salinger'dan izin istedi. Salinger, bu teklifi geçmiş tecrübeleri yüzünden reddetti.
2000 yılında Chris Cain ve Keith Murray tarafından kurulan We are Scientists grubu, "For Esmé - With Love and Squalor" öyküsünden esinlenerek With Love and Squalor adını verdikleri albümleriyle tanındılar.