stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Zatürre
Tedavi > Aspirasyon

Genellikle aspirasyon pnömonisi geleneksel olarak yalnızca aspirasyon pnömonisinde endike olan antibiyotiklerle tedavi edilir. Antibiyotik seçimi hastalık nedeni olduğundan şüphe edilen organizma ve pnömoninin toplumdan mı edinildiği yoksa hastane ortamında mı geliştiği dahil çeşitli faktörlere bağlı olacaktır. En yaygın seçenekler klindamisin, beta-laktam antibiyotik ile metronidazol kombinasyonu veya aminoglikozittir.
Aspirasyon pnömonisinde kortikosteroidler bazen kullanılır ancak etkilerini destekleyen bulgular sınırlıdır.
Prognoz

Tedaviyle birlikte çoğu bakteriyel pnömoni türü 3-6 gün içerisinde stabil hale gelir. Çoğu belirtinin giderilmesi genellikle birkaç haftayı alır. Röntgen bulguları genellikle dört hafta içerisinde bilgi sağlar ve ölüm oranı düşüktür (%1'den az). Yaşlılarda veya diğer akciğer sorunu olan kişilerde iyileşme 12 haftadan uzun sürebilir. Hastaneye yatırılması gereken kişilerde ölüm oranı %10 kadar yüksek olabilir ve yoğun bakım gereken hastalarda bu oran %30-50'ye çıkabilir. Pnömoni ölüme yol açan en yaygın hastaneden edinilmiş enfeksiyondur. Antibiyotiklerin görülmesinden önce hastaneye yatırılan hastalardaki ölüm oranı genellikle %30'dur.
Özellikle yaşlılarda ve altta yatan sağlık sorunu olan kişilerde komplikasyonlar meydana gelebilir. Diğerlerinin yanı sıra bu komplikasyonlar empiyem, akciğer absesi, bronşiolit obliterans, akut respiratuar distres sendromu, sepsis ve altta yatan sağlık sorunlarının kötüleşmesini içerir.
Prognoz > Klinik tahmin kuralları

Pnömonide sonuçlarla ilgili daha tarafsız bir şekilde tahminde bulunmak üzere klinik tahmin kuralları geliştirilmiştir. Bu kurallar çoğunlukla kişinin hastaneye yatırılıp yatırılmayacağına karar vermede kullanılır.
Pnömoni şiddeti indeksi (veya PSI Puanı)
CURB-65 puanı için belirtilerin şiddeti, altta yatan hastalıklar ve yaş dikkate alınır
Prognoz > Plöral efüzyon, ampiyem ve abse

Pnömonide, akciğerin çevresindeki boşlukta sıvı birikimi meydana gelebilir. Bazen, mikroorganizmalar bu sıvıya enfeksiyon bulaştırıp empiyeme neden olurlar. Empiyemi daha yaygın basit parapnömonik efüzyondan ayırmak için, bir iğne yardımıyla sıvı alınıp (torasentez) incelenebilir. Torasentezle ampiyem bulgusuna rastlanırsa sıvının tamamen boşaltılması gerekir ve bu işlem için genellikle drenaj kateteri kullanılır. Şiddetli ampiyem vakalarında, ameliyat gerekli olabilir. Antibiyotikler plöral boşluğa kolayca geçemediklerinden enfeksiyonlu sıvı boşaltılmazsa enfeksiyon devam edebilir. Sıvı steril (mikropsuz) ise, yalnızca belirtilere neden olması ya da giderilememesi durumunda boşaltılması gerekir.
Nadiren, akciğerdeki bakteriler akciğer absesi denen enfeksiyonlu sıvı kesesi oluşturur. Akciğerdeki bu abseler genellikle röntgende görülebilir ancak tanının doğrulanması için çoğunlukla göğüs BT taraması gerekir. Abseler normalde aspirasyon pnömonisinde oluşur ve çoğunlukla değişik türde bakterileri içerir. Akciğer absesinin tedavisinde genellikle uzun süre kullanılan antibiyotikler yeterlidir fakat bazen abse cerrah ya da radyoloji uzmanı.tarafından boşaltılmalıdır.
Prognoz > Solunum ve dolaşım yetmezliği

Pnömoni, infeksiyon ve inflamatuvar yanıtın sonucu olan akut solunum sıkıntısı sendromunu (ARDS) tetikleyerek solunum yetmezliğine neden olabilir. Akciğer hızla sıvıyla dolar ve sertleşir. Alveolar sıvıya bağlı olarak oksijeni çıkaran şiddetli güçlüklerle birlikte meydana gelen bu sertlik durumunda, kişinin sağ kalması için uzun süreli mekanik ventilasyon gerekebilir.
Sepsis olası bir pnömoni komplikasyonudur ancak normalde yalnızca zayıf bağışıklığı olan kişilerde ya da hiposplenizm durumunda meydana gelir. En yaygın görülen organizmalar Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae ve Klebsiella pneumoniae'dir. Diğer belirti nedenleri miyokard enfarktüsü ya da pulmoner embolizm gibi düşünülmelidir.
Epidemiyoloji

Pnömoni, yılda yaklaşık olarak 450 milyon kişiyi etkileyen ve dünyanın her yerinde meydana gelebilen yaygın bir hastalıktır. Tüm yaş gruplarındaki başlıca ölüm nedenidir ve yılda 4 milyon ölüme yol açar (dünyadaki toplam ölümün %7'si). Bu oranlar beş yaş altı çocuklarda ve 75 yaş üstü erişkinlerde daha yüksektir. Gelişmekte olan ülkelerde gelişmiş ülkelere oranla yaklaşık beş kat daha sık meydana gelir. Yaklaşık 200 milyon vakanın sorumlusu viral pnömonidir. Amerika Birleşik Devletlerinde pnömoni, 2009 itibarıyla başlıca 8. ölüm nedenidir.
Epidemiyoloji > Çocuklar

2008'de, yaklaşık 156 milyon çocukta pnömoni görülmüştür (151 milyonu gelişmekte olan ülkelerde ve 5 milyonu gelişmiş ülkelerde). %95'i gelişmekte olan ülkelerde meydana gelen 1,6 milyon ölüme ya da beş yaş altı çocuklardaki ölümlerin %28-34'e neden olmuştur. Hastalık yükünün en fazla olduğu ülkeler: Hindistan (43 milyon), Çin (21 milyon) ve Pakistan (10 milyon). Düşük gelirli ülkelerdeki çocuklarda görülen başlıca ölüm nedenidir. Bu ölümlerin çoğu yenidoğan döneminde meydana gelir. Dünya Sağlık Örgütü, yenidoğan bebeklerde görülen üç ölümden birinin pnömoniye bağlı olduğunu tahmin etmektedir. Pnömoniye neden olan bakteriler için piyasada etkili bir aşı var olduğundan, bu ölümlerin yaklaşık olarak yarısı teorik olarak önlenebilir.
Tarihçe

İnsanlık tarihi boyunca pnömoni yaygın görülen bir hastalık olmuştur. Belirtiler Hipokrat (MÖ 460-370) tarafından tanımlanmıştır:"Buna bağlı olarak peripnömoni ve plöritik hastalıklar görülecektir: Ateş akutsa, her iki tarafta da ağrı varsa, ya da her iki durum da söz konusuysa, soluk verme olursa, öksürük olursa, çıkan balgam sarı ya da kurşun renginde ise ya da koyu, köpüklü ve kırmızı ise ya da yaygın olandan farklı bir özelliği varsa... Pnömoni son mertebesindeyken, kişi arındırılmamışsa durum tedavi edilebilir değildir ve nefes darlığı varsa, idrarı koyu ve keskinse, boyun ve baş kısmı terliyorsa, ki bu gibi terlemeler kötüdür, boğulma, hırıltı ve hastalığın şiddeti ilerliyorsa ve üstünlüğü elde ediyorsa durum kötüdür." Ancak, Hipokrat pnömoniden "eski uygarlıkların adlandırdığı" bir hastalık olarak bahsetmektedir. Ayrıca, cerrahi ampiyem drenajını da bildirmiştir. Maimonides (MÖ 1135-1204) şu şekilde gözlemlemiştir: "Pnömonide meydana gelen ve her zaman görülen temel belirtiler şöyledir: akut ateş, yan tarafta batıcı plevra ağrısı, kısa ve hızlı soluklar, tırtıklı nabız ve öksürük." Bu klinik tanımlama modern kitaplarda bulunanlarla oldukça benzerdir ve Orta Çağdan 19. yüzyıla kadar olan tıbbi bilgi derecesini yansıtmaktadır.
Edwin Klebs, 1875'te pnömoniden ölen kişilerin hava yollarında bakterileri gözlemleyen ilk kişidir. Yaygın iki bakteriyel neden olan Streptococcus pneumoniae ve Klebsiella pneumoniae'yı tanımlayan ilk çalışma Carl Friedländer ve Albert Fränkel tarafından, sırasıyla, 1882 ve 1884 yıllarında gerçekleştirilmiştir. Friedländer'ın ilk çalışmasıyla, günümüzde hâlen bakterilerin tanımlanması ve kategorize edilmesinde kullanılan bir temel laboratuvar testi olan Gram boya tanıtılmıştır. Christian Gram'ın 1884 yılındaki prosedürü açıklayan makalesi iki bakterinin ayrıştırılmasına yardımcı olmuş ve pnömoniye birden fazla bakterinin yol açabileceğini göstermiştir.
"Modern tıbbın babası" olarak bilinen Sir William Osler pnömoninin neden olduğu ölüm ve sakatlığı değerlendirmiş ve pnömoniyi, o zamanlardaki başlıca ölüm nedenlerinden biri olan tüberküloza yetiştiği için, 1918'de "ölüm adamlarının kaptanı" olarak tanımlamıştır. Bu ifade aslında John Bunyan tarafından "tüketim"le (tüberküloz) ilişkili olarak uydurulmuştur. Daha yavaş ve daha ağrılı ölüm şekilleri olmasına rağmen pnömoniye bağlı ölüm çoğunlukla hızlı ve ağrısız olduğundan, Osler de pnömoniyi "yaşlı adamın arkadaşı" olarak tanımlamıştır.
1900'lerdeki çeşitli gelişmeler pnömonisi olan kişilerde görülen sonuçları düzeltmiştir. 20. yüzyılda penisilin ve diğer antibiyotiklerin, modern cerrahi tekniklerin ve yoğun bakımın gelişiyle, gelişmiş ülkelerde %30' yaklaşan pnömoni kaynaklı ölüm hızla düşmüştür. Bebeklerin Haemophilus influenzaetip B'ye karşı aşılanması 1988 yılında başlamış ve kısa bir süre içerisinde vaka oranında dramatik bir düşüşe yol açmıştır. Yetiştinlerin Streptococcus pneumoniae bakterisine karşı aşılanması 1977, çocukların aşılanması 2000 yılında başlamış ve benzer bir düşüşe neden olmuştur.
Toplum ve kültür

Gelişmekte olan ülkelerdeki yüksek hastalık yükü ve gelişmiş ülkelerdeki nispeten düşük hastalık farkındalığına bağlı olarak, küresel sağlık toplumu 12 Kasım gününü, ilgili vatandaş ve politikacıların hastalığa karşı harekete geçmesini sağlayacak Dünya Pnömoni Günü ilan etmiştir. Toplumdan edinilmiş pnömoninin küresel ekonomik maliyetinin $17 milyar olduğu tahmin edilmektedir.
Bulaşıcı pnömoninin başlıca belirtileri
Streptococcus pneumoniae bakterisi, pnömoninin yaygın nedenlerinden biridir. elektron mikroskobu ile resimlenmiş Pnömokok.
Lobar pnömoni: Yangı, akciğerin tek lobundadır.
Sağ taraflı pnömoniyi gösteren göğüs BT'si (görüntünün sol tarafı).
Plöral efüzyon: göğüs röntgeninde görüldüğü şekilde. A oku sağ göğüsteki sıvı katmanlanmasını göstermektedir. B oku sağ akciğerin genişliğini göstermektedir. Akciğer etrafında sıvı toplanması sonucu akciğer hacmi azalmıştır.
Yaşın standart hale getirildiği ölüm oranı: 2004'te 100,000 kişi başına alt solunum yolları enfeksiyonu.
  no data
  <100
  100–700
  700–1400
  1400–2100
  2100–2800
  2800–3500
  3500–4200
  4200–4900
  4900–5600
  5600–6300
  6300–7000
  >7000
WPA posteri, 1936/1937
Sayakbay Karalaev

Sayakbay Karalaev (500 som değerinde Kırgız parasının ön yüzü)
Sayakbay Karalaev (Kırgızca: Саякбай Каралаев) Kırgızistan'da yaşamış (1894-1971) ünlü bir Manasçı.
Soyadı Karala veya Karalayev olarak da söylenir. Manasçıların simgesel ismi haline gelmiştir.
Hayatı

1894 yılında Kırgızistan'ın Isık Göl bölgesinde yer alan Akölöng ilinin Semizbel ilçesinde doğmuştur. Ailesi ile birlikte geçim sıkıntısı nedeniyle daha iyi koşullarda yaşayabilmek için Ceti Ögüz’e taşındılar. Babası bir tefecinin yanında çalışırken onun iyi bir atının ölümüne neden oldu. Karşılığında dört at ödemeye zorlandı. Üç atın karşılığını ödeyebildiyse de, dördüncü atın yerine de oğulları Tölöbay ile Sayakbay’ı azap (karın tokluğuna çalışan işçi) olarak verdi. 1912’de tekrar memleketlerine dönüş yaptılar. Bolşevik Devrimi'nden sonra 1918’den 1921 yılına kadar Kızıl Ordu’da askerlik yaptı. Orduda “destancı kızıl asker” olarak anılmaya başlandı. Destanlara çocukluğundan itibaren ilgi duyan Sayakbay, yaşadığı köydeki ve çevredeki çeşitli ustalardan destancılığın inceliklerini öğrendi. Ninesi Dakiş’in de manasçı olduğu söylenmektedir.
Devlet organlarının takdirlerini kazanan Sayakbay'a "Kızıl Tuu" (Kızıl Bayrak) ve "Ardak Belgisi" (Şeref Nişanı) verilmiştir.
7 Mayıs 1971 yılında Bişkek’te ölmüştür.
Ünlü Kırgız yazar Cengiz Aytmatov 1968 yılında Sayakbay Karalaev'i ziyaret ederek görüşmüş ve "Yıldırım Sesli Manasçı" adlı öyküsünü kendisinden esinlenerek yazmıştır.
Destancı özelliği

Yaşarken Manas, Semetey, Seytek ve onların devamı olan Kenen, Alımsarık, Kulansarık destanlarının tamamını bilmekteydi. Anlattığı Manas destanı boyut olarak dünyanın en hacimli destanı sayılır ve toplam 500.553 mısradır.
1916 yılında Semizbel’den Orta Tokay’a giderken yorulunca bir çadırın içinde uyur. Rüyasında destan kahramanı Kanıkey’i görür. Kanıkey; Manas’ın sana vermem için emanet ettiği yemeği vereceğim, ağzını aç,” diyerek ona yemek yedirir. Daha sonra aynı rüyanın içinde Manas'ın kendisini de görür. Destan kaharamanı Bakay olduğunu sonradan anlayacağı yaşlı bir adam ile konuşur. Sayakbay'ın kendi anlatımıyla bu konuşma şu şekilde gerçekleşir:
«Manas’ın yanında duran o yaşlı adam bana bağırarak diz çökerek oturmamı emretti. Sonra atından inerek yanıma geldi ve yerden bir avuç toprak alarak onu yememi emretti. Ben sırtımı dönerek onu dinlemedim. Bunun üzerine kızan adam gözlerimin içine bakarak onun elindeki toprağı yemem gerektiğini söyledi. "Korkma, sen Manas’ın adını çıkaracaksın," dedi.»
Bundan sonra rüyasında söylendiği gibi altı ay sesi kaybolur. Sesi geri geldiğinde daha gür çıkmaya başlar.
Dipnotlar

↑  Қазақ Совет Энциклопедиясы, 1975, Том 6 (Kazak Sovyet Ansiklopedisi, 1975, Cilt 6)
↑  Cengiz Aytmatov – Muhtar Şahanov, Kuz Başındaki Avcının Çığlığı, Tolkun yay., Ankara, 1998, Sayfa: 148-149
↑  Suların Sırrını Ödünçleyen Adam Cengiz Aytmatov, Editör: Prof. Dr. Hasan BAHAR, Makale: Sözlü Gelenekten Neşet Edilen Bir Roman, Yazan: Doç.Dr. Abdulselam ARVAS (Sayfa:15)
↑  Bakirova А., Kyrgyz–Turkish “Manas” University, Exploring and deciphering the phenomenon of the 'manaschi' and their visions, Кыргыз тили жана адабияты, 27/2014 (İngilizce)
↑  Keneş Kırbaşev, Sayakbay Karalayev ve Cusup Mamay”, Manas Destanı ve Etkileri - Uluslararası Bilgi Şöleni, Ankara, 1995, s. 139-143.
↑  M. Mamırov, Sayakbay Karalaevdin Manas Eposunun İdeyalık-Körkömdük Özgöçölügü, Firunze 1962, s: 21-23
↑  Kırgızların Son Büyük Manasçısı, Yrd.Doç.Dr. Doğan Kaya, Mitten Meddaha Türk Halk Anlatıları Uluslararası Sempozyumu Bildirisi, Ankara, 25-27 Kasım 2004 (Rüyanın ayrıntılı bir anlatımı ve Sayakbay Karalaev'in kendi ifadelerinin tamamı bildiride yer almaktadır.)
Fotoğraflar

| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb17806179h (data)  ISNI: 0000 0000 3126 8043  LCCN: n86838255  NLI: 987007442586505171  SUDOC: 088755231  VIAF: 45801618   WorldCat (LCCN): n86-838255 
Sayakbay Karalaev
Sayakbay Karalaev
Viktor Butanayev

| Viktor Astay Butanayev |
| --- | --- |

Doğum: 12 Mart 1946 (78 yaşında) Zaporojye, Moldova (SSCB)
Milliyet: Hakas
Vatandaşlık: Rusya
Mezun olduğu okul(lar): Özbekistan Milli Üniversitesi

Kariyeri
Dalı: etnoloji, Türkoloji
Çalıştığı kurumlar: Hakasya Devlet Üniversitesi
 

Viktor Yakovleviç Butanayev (Rusça: Виктор Яковлевич Бутанаев) ya da Astay Butanayev (Rusça Астай Бутанаев) (d. 12 Mart 1946, Zaporojye, Moldova, SSCB), Hakas kökenli Rus etnograf, Türkolog, Başta kendi etniği Hakaslar olmak üzere onların ataları olan Yenisey Kırgızları ve yakın oldukları Kırgızlar üzerine çalışmalarıyla bilinir.
İrina Butayevna ile birlikte kaleme aldıkları son eseri Yenisey Kırgızları (Bişkek, 2001; Türkçe çevirisi 2007) adlı çalışmayla adını geniş kitlelere duyurmuş ve bu kitaptan dolayı 2002 yılında TÜRKSOY vakfı tarafından ödüle layık görülmüştür.
Hayatı

12 Mart 1946'da Zaparojye'de (Moldova) doğmuştur. Babası asker olduğundan dolayı çocukluğunu Moldova'da geçirmiştir. 1964'te Taşkent Millî Üniversitesi Tarih Bölümünü kazanmıştır.
Bir oğlu (Azarhan Азархан) ve iki kızı (Dariga Дарига ile Alangoa Алангоа) vardır.
Butanayev'in danışmanlığı altında da yüksek lisans ve doktora yapanlar arasından Hakas Tarihi üzerinde çalışan 5 tarihçi yetişmiştir.
Eserleri

Бутанаев В. Я. К вопросу о хакасских цифровых знаках.//Уч. зап. ХАКНИИЯЛИ. — Абакан, 1975
Бутанаев В. Я. Вооружение и военное дело хакасов в позднем средневековье (по материалам фольклора).//Военное дело древних племен Сибири и Центральной Азии. — Новосибирск, 1981
Бутанаев В. Я. Происхождение хакасов по данным этнонимики//Историческая этнография: традиции и современность. — Л., 1983
Бутанаев В. Я. Хакасские народные названия исторических памятников//Вопросы древней истории Южной Сибири. — Абакан, 1984
Бутанаев В. Я. Об этническом имени хакасов в эпоху позднего средневековья//Археология и Этнография Южной Сибири. — Барнаул, 1984.
Бутанаев В. Я. Народный календарь хакасов. Рериховские чтения 1984 : Материалы конференции.- Новосибирск, 1985.- С. 326-321
Бутанаев В. Я. Молдобаев И. Б. Киргизско-хакасские этнокультурные связи.//Историко-культурные связи народов Южной Сибири. — Абакан, 1988.
Бутанаев В. Я. Этническая история хакасов XVII—XIX вв.//Материалы к серии «Народы Советского Союза». — М., 1990,
Бутанаев В. Я. Вопрос о самоназвании хакасов. // Этнографическое обозрение. 1992. № 2. С. 63-69.
Бутанаев В. Я. Происхождение хакасских родов и фамилий.- Абакан, 1994.
Бутанаев В. Я. Хакасы. Этнографический очерк. 1995, ISBN: 5-85840-274-7.
Бутанаев В. Я. Топонимический словарь Хакасско-Минусинского края. Лаборатория этнографии НИС ХГУ, 1995
Бутанаев В. Я. К вопросу о Кыргызско-Хакасских этнографических связях. Кыргызы: этногенетические и этнокультурные процессы в древности и средневековье в Центральной Азии. (Материалы Международной научной конференции, посвященной 1000 летию эпоса «Манас» 22-24 сент. 1994 г.)- Бишкек: Кыргызстан, 1996. — С. 102-126.
Бутанаев В. Я. Хакасско-русский историко-этнографический словарь. Хакасия, 1999
Бутанаева И. И., Бутанаев В. Я. Актуальные проблемы истории тюрков Саяно-Алтая
Бутанаев В. Я. Кыргыс — хоорайские сказания и легенды
Бутанаев В. Я. Бурханизм тюрков Саяно-Алтая, ХГУ им. Н. Ф. Катанова, 2003
Бутанаев В. Я. Традиционный шаманизм Хонгорая. ХГУ им. Н. Ф. Катанова, 2006
Бутанаев В. Я. Хакасский шаман и его общественный статус / Мартьяновские краеведческие чтения (2005-2006 гг.) / [отв. за вып. Н. А. Голованенко; науч. ред. Л. Н. Ермолаева]. — Минусинск : [б. и.], 2007. — Вып. 4
Beyazlı Kız

| --- | --- |


Sanatçı: Vincent van Gogh
Yıl: 1890 (1890)
Tür: Tuval üzerine yağlı boya
Boyutlar: 66.7 cm × 45.8 cm (263 in × 18.0 in)
Konum: Ulusal Sanat Galerisi, Washington DC, Amsterdam
Beyazlı Kız (ayrıca Buğday Önünde Ayakta Duran Genç Kız ya da Mısır Tarlasındaki Kadın olarak da bilinir), ressam Vincent van Gogh tarafından 1890 yılında yapılmış bir yağlı boya tablodur. Eser, Fransa'nın Auvers-sur-Oise kasabasında yapılmıştır ve ressamın yaşamının son aylarında resmettiği tablolarındandır. Beyazlı Kız, 1963'ten beri Washington DC kentindeki Ulusal Sanat Galerisi'nin Chester Dale Koleksiyonu'nun bir parçasıdır.
Auvers-sur-Oise

Mayıs 1890'da Van Gogh, Saint-Rémy'den Paris'e geldi ve burada kardeşi Theo, Theo'nun eşi Johanna ve yeni doğan bebekleri Vincent ile üç günlüğüne birlikte kaldı. Van Gogh, Paris'teki geçmiş yaşantısının aksine, artık şehrin karmaşasına alışkın olmadığını ve resim yapmak için daha fazla hevesli olduğunu fark etti. Kardeşi Theo ve sanatçı Camille Pissarro, Van Gogh'un Auvers'da yaşayan bir hekim ve sanat hamisi olan Dr. Paul Gachet'ye bir tavsiye mektubuyla Auvers-sur-Oise'a gitmesi için bir plan hazırladılar. Van Gogh, Auvers'e giderek Auberge Ravoux hanında bir odaya yerleşti ve Dr. Gachet'nin bakımı ve gözetimi altına girdi. Vincent, doktor ile yakın bir ilişki kurdu ve bu ilişkiyi "bir nevi başka bir kardeş gibi." sözcükleriyle tanımladı. Gachet ve kızı Marguerite, Van Gogh'un resimlerinin öznesi oldu.
Van Gogh'un sağlık durumu bir müddetliğine düzelmiş gibi göründü. Bu sayede istikrarlı bir tempoda tablolar resmetmeye başladı. Yaptığı tablolar çok sayıda olduğu için yapmış olduğu resimleri odasında muhafaza edebileceği yer kalmadı. Van Gogh, Mayıs ayından 29 Temmuz'daki ölümüne kadar günde birden fazla olmak üzere yaklaşık 70 resim ve çok sayıda çizim yaptı. Van Gogh, Auvers kasabasının etrafındaki binaları, örneğin Auvers'deki Kilise, insanları ve yakındaki tarlaları resmetti.
Sanat tarihçisi Robert Wallace, "Sağlığı iyileşmiş görünmesine rağmen hayatı nihayete ermeye çok yakındı." diyerek ressamın bu durumunun geçici olduğunu belirtmektedir. Bir müddet sonra, Theo'nun bebeği Vincent hastalandı. Theo'nun kendisi de hastaydı ve buna ek olarak iş sorunları vardı; çalıştığı yerden ayrılıp kendi işini kurmayı düşünüyordu. Kaynaklara göre, Gachet'nin de kendine has tuhaflıkları ve nevrozları mevcuttu ve doktorun bu endişeli ruh hali, Van Gogh'un şu soruyu sormasına yetecek kadar kaygılanmasına yol açtı: "Şimdi bir kör başka bir köre rehberlik ettiğinde, ikisi de hendeğe düşmez mi?"
Van Gogh, kardeşi ve onun ailesiyle görüşmek için Paris'i ziyaret ettikten sonra Auvers'e daha kasvetli bir şekilde döndü. Bir mektubunda şöyle yazdı: "Ve olacaklar daha da karanlıklaşıyor, hiçbir gelecek göremiyorum."
Tablo

Van Gogh'un Auvers'de tamamladığı resimlerden ikisi aynı kadına aitti. Ressam, onu "gök mavisi kurdelelerden oluşan bir düğümü olan büyük sarı şapkalı bir köylü kadın" olarak tarif ediyor. Kadının bulunduğu ikinci tablo, Buğday İçinde Hasır Şapkalı Genç Köylü Kadın olabilir.
Van Gogh çarpıcı bir etki yaratmak için "resim düzlemi"ni kullanmıştır. Sanat tarihçisi Harrison, bu yöntemi şu şekilde açıklamaktadır: "Ressamların 'resim düzlemini' nasıl kullandıkları, eserlerinin genellikle amaçladıkları etkilerin ve tabloya bakanlara yönelik tutumlarının açıklayıcı bir ölçüsüdür". Kadının resim alanının çoğunu doldurması, tabloyu izleyenlere onun daha yakın görünmesini sağlıyor. Van Gogh, kadının yüzünü daha da gölgelendirdi ve ona "ilgisiz, herhangi bir yere bakmayan" bir bakış kazandırdı. Kadının da yakın mesafede olması, onun duygusal uzaklığını "etkileyici" kılıyor.
Benzer eserlerle kıyaslama

İlkelcilik, Kübizm, Soyutlama: Yirminci Yüzyılın Başları adlı kitapta yazarlar, Van Gogh'un Beyazlı Kız tablosunu, John Byam Shaw'un 1900 Boer Savaşı tablosundaki kadın portresiyle karşılaştırmışlardır. Karşılaştırmayı, modern sanatın istenen özelliklerini belirleyerek yaptılar, Beyazlı Kız'ı "biçimsel yönleri vurgulayan ve 'ilkel' veya 'doğrudan' bir vizyonu somutlaştıran" eserler olarak nitelediler. Onlar için bu, John Byam Shaw'un 1900 Boer Savaşı tablosundaki "gerçek benzerliğin sergilenen becerisi ve karmaşıklığı" durumundan daha caziptir. Yazarlar, daha ilkel ve doğrudan eserlerin daha zengin bir his sağladığını, gerçeğin yorumlanmasına dayalı tabloların "duygusal içerik" eksikliğini temsil ettiğini söylerler.
Sahipleri

Sanatçının Amsterdamlı yengesi Johanna van Gogh-Bonger (1862-1925), tabloyu Ağustos 1908'de J.H. de Bois'a sattı. Johanna'nın sattığı tablolardan beşi Ulusal Sanat Galerisi koleksiyonuna dahil edildi.
C.M. Van Gogh galerisinin Lahey şubesinin müdürü ve sanat simsarı olan J.H. de Bois, tabloyu 1908'in bir bölümüne değin elinde bulundurdu. C.M. van Gogh, Vincent'ın amcasıydı.
4000 tabloya sahip hevesli bir koleksiyoner olan Zürihli Richard Kisling (1862-1913), tabloyu 1908 yılında J.H. de Bois'dan satın aldı.
Zürihli Hedwig Glatt-Kisling bu tabloyu 1908-1929 yılları arasında elinde bulundurdu.
Eser, 1929-1951 yılları arasında Zürihli bir galeri sahibi olan Max Bollag'ın elindeydi. Bollag, tabloyu 1951 yılında Chester Dale'e sattı.
New Yorklu Chester Dale (1882-1962) tablonun nihai sahibiydi ve Beyazlı Kız, 1951-1963 yılları arasında onun koleksiyonunda bulundu.
Wall Street'te olduğu kadar sanat koleksiyonerliğinde de hırslı ve başarılı olan Chester Dale, 1962'de Ulusal Sanat Galerisi'ne Amerika'daki 19. yüzyılın sonu ve 20. yüzyılın başlarından kalma en önemli Fransız tablolarıyla birlikte Beyazlı Kız'ı da bağışladı. Tablo, 1963 yılından itibaren Ulusal Sanat Galerisi'nde sergilenmeye başlandı ve ismini bağışçısından alan Chester Dale Koleksiyonu'na eklendi.
Alp Korkmaz

| Alp Korkmaz |
| --- | --- |
Doğum: 2 Mart 1981 (43 yaşında) Ankara, Türkiye
Eğitim: University of South Florida
Meslek: Oyuncu
Etkin yıllar: 1998-günümüz

Alp Korkmaz (d. 2 Mart 1981, Ankara), Türk sinema ve dizi oyuncusudur.
Hayatı

İlk ve orta öğrenimini İstanbul'da tamamlamıştır, Lise öğrenimini ise Çanakkale'de tamamlamıştır.
Amerika'da üniversite hayatına başladı. University of South Florida Radyo Televizyon bölümünden mezun olduktan sonra New York'a oyunculuk eğitimi almaya gitti. New York'un en önemli Broadway müzikal okullarından Neighborhood Playhouse School of Theatre da eğitimini tamamladıktan sonra 2006 yazında Türkiye'ye döndü. Döneli henüz 1 ay olmasına karşın Türker İnanoğlu tarafından keşfedilen Korkmaz, 31 Temmuz 2006 tarihinde Kanal D'de yayımlanmaya başlayan, Erler Film'in yapımcılığını üstlendiği Arka Sokaklar adlı dizide Ali Akdoğan karakterini canlandırmıştır. 2010 yılı nisan ayının 2. haftasında askerlik nedeniyle diziden geçici bir süreliğine ayrılmıştır. Vatanî görevini, 333. Kısa Dönem olarak Nisan 2010'da başlayıp Eylül 2010'da Bingöl'de tamamlamıştır. 18 Haziran 2021'e kadar Erler Film’ın yapımı olan Arka Sokaklar dizisinde 15 yıl boyunca keskin nişancı Komiser Ali rolünü canlandırmıştır. Diziden, 15 sezon ve 594 bölüm yer alarak ayrıldı. İlk sinema filmi, 2009 yılında Ertekin Akpınar'ın yönettiği Melekler ve Kumarbazlardır. 2. sinema filmi ise 2012 yapımı Laz Vampir Tirakula, 3. sinema filmi de Peri Masalıdır. 2011 yılında Arka Sokaklar dizisindeki rol arkadaşı Özgür Ozan ile birlikte "Turkcell" reklamında rol almıştır. Ayrıca çeşitli projelerde seslendirme yapmıştır.