İmparatorluk Trans-Antarktika Seferi
Sefer > Weddell Denizi grubu > Güney Georgia geçişi

James Caird'in King Haakon Koyu'na varmasının ardından, Shackleton bir sonraki hamleyi düşünürken, ekip bir dinlenme ve toparlanma fırsatını değerlendirdi. Güney Georgia'nın yerleşimini oluşturan balina avcılık istasyonları kuzey kıyısında bulunuyordu. Oraya ulaşmak için ya adanın etrafında başka bir tekne yolculuğu daha yapacaklardı, ya da keşfedilmemiş iç kısımlarından bir kara geçişi gerçekleştireceklerdi. James Caird'in durumu ve özellikle Vincent ve McNish olmak üzere ekibin fiziksel halleri, kara geçişinin tek gerçekçi seçenek olduğu anlamına geliyordu.
Beş gün sonra ekip, tekneyi doğuya doğru kısa bir mesafeye, geçişin başlangıç noktası olacak derin bir koyun başına götürdü. Shackleton, Worsley ve Crean kara yolculuğunu üstlenecek, diğerleri ise balina avcılık istasyonlarından yardım alındıktan sonra geri dönülüp alınmak üzere "Peggotty Kampı" adını verdikleri yerde kalacaklardı. 18 Mayıs'taki bir fırtına başlangıçlarını geciktirdi, ancak ertesi sabah saat ikiye kadar hava açık ve sakindi ve bir saat sonra geçiş ekibi yola çıktı.
Ekibin hedefi, Endurance'ın gidiş yolculuklarında son uğrak noktası olan Stromness'teki balina avcılık istasyonuydu. Bu, Allardyce Sıradağları'nın kenarından yaklaşık 40 kilometre (25 mi) uzaklıktaydı. Daha kolay bir arazide Peggotty Kampı'nın sadece 10 kilometre (6,2 mi) kuzeyinde başka bir balina avcılık istasyonunun bulunduğu biliniyordu, ancak ekip bildiği kadarıyla burası sadece yaz aylarında iskan ediliyordu. Shackleton ve adamları, Antarktika'daki iki yıllık yoklukları sırasında, istasyonun sahiplerinin yıl boyunca faaliyetlere başladığından habersizdi.
Bir harita olmadan, ekibin seçtiği rota büyük ölçüde tahminiydi. Şafak vakti 910 metre (2.990 ft) yüksekliğe çıkmışlardı ve kuzey kıyısını görebiliyorlardı. Possession Körfezi'nin üzerindeydiler, bu da Stromness'e ulaşmak için doğuya doğru hareket etmeleri gerektiği anlamına geliyordu. Bu, yolculuğu uzatacak ve adamları hayal kırıklığına uğratacak birkaç geri dönüşün ilki anlamına geliyordu. O ilk günün sonunda, gece olmadan aşağıdaki vadiye inmeleri gerektiğinde, derme çatma bir iple dağ yamacından kayarak her şeyi riske attılar. Bir sonraki dağ sırtındaki bir boşluğa doğru yukarı doğru hareket ederek ay ışığında dinlenmeden yolculuklarına devam ettiler.
20 Mayıs sabahı erkenden, aşağılarında Husvik Limanı'nı gören ekip, doğru yolda olduklarını anladı. Sabah saat yedide Stromness'ten bir buhar düdüğü sesi duydular, "Aralık 1914'te Stromness Körfezi'nden ayrıldığımızdan beri kulaklarımıza gelen dış bir insan etkisinin yarattığı ilk ses". Dondurucu bir şelaleden geçişi içeren zorlu bir inişin ardından nihayet istasyona ulaştılar. Shackleton daha sonra şöyle yazdı: "Kuşkusuz İlahi Takdir bize rehberlik etti... O isimsiz dağlar ve buzullar üzerinde 36 saatlik uzun ve yorucu yürüyüş sırasında sık sık üç değil, dört kişi olduğumuz hissine kapıldığımı biliyorum". Dördüncü bir yolcu imgesi Worsley ve Crean'ın anlatımlarında da yankı buldu ve daha sonra T. S. Eliot'u "Çorak Ülke" adlı şiirini yazarken etkiledi. Bu olgu başka maceracılar tarafından da rapor edilmiştir ve üçüncü adam faktörü olarak bilinir.