stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Frontinellina frutetorum
Tarihçe

İlk kez 1834 yılında Alman entomolog ve araknolog Carl Ludwig Koch (1778-1857) tarafından Linyphia frutetorum adıyla tanımlanan tür, 1969 yılında van Helsdingen tarafından Frontinellina frutetorum adıyla revize edilmiştir.
Teşhis anahtarı

Tür teşhis karakteri (Türkiye için) : Abdomen yandan bakıldığında son kısmında yüksekçe olup, abdomen üzerinde beyaz çizgi desenler bulunur.
Morfoloji

Dişi yaklasık 3-5,5 mm, erkek 3–5 mm boyundadır. Prosoma koyu kahverengidir. Bacaklar kahverengi olup femur I üzerinde diken bulunmaz. Abdomen yan taraftan bakıldığı zaman son kısmı yüksekçedir. Abdomen siyah renkte olup üzerinde beyaz desenler vardır.
Habitat

Ormanlık alanlarda ağaç dalları ve yaprakları üzerinde bulunurlar ve kase biçiminde ağ örerler.
Yayılımı

Palearktik biyocoğrafik bölgesinde, Avrupa'da yayılım gösterir. İngiltere'den tek kayıt vardır.
Türkiye'de de bulunur. Marmara ve İç Anadolu bölgelerinden kayıt vardır.
Boston evliliği

Boston Evliliği ile ilgili bir tablo: Llangollen Hanımları (Ladies of Llangollen)
Boston evliliği, tarihsel olarak, bir erkeğin maddi desteğinden bağımsız olarak iki zengin kadının birlikte yaşamasıydı. Terimin New England'da 19. yüzyılın sonlarında, 20. yüzyılın başlarında kullanıldığı iddia edilmektedir. Bu ilişkilerin bazıları lezbiyen bir ilişki olsa da heteroseksüel kadınlar tarafından da yapılmıştı.
Dipoena melanogaster

Dipoena melanogaster, Theridiidae familyasından Avrupa ve Kuzey Afrika'dan Azerbaycan'a kadar yayılmış bir örümcek türü.
Tarihçe

İlk kez 1837 yılında Alman entomolog (böcek bilgini) ve araknolog (örümcek bilgini) Carl Ludwig Koch (1778-1857) tarafından Atea melanogaster adıyla tanımlanan tür 1869 yılında Thorell tarafından Dipoena melanogaster adıyla revize edilmiştir.
Teşhis anahtarı

Tür teşhis karakteri (Türkiye için): Opisthosoma küre biçimli; clypeus genisce ve konkav bir yapıda; karapaks öne doğru yüksek; kolulus küçüktür.
Morfoloji

Dişi 2,5–3 mm; erkek 2,5 mm boyumdadır. Çok ayırt edici bir görüntüsü vardır. Gözler yaklaşık olarak aynı boyutta ve aralarındaki uzaklıklar aynıdır. Karapaks öne doğru yükselir. Clypeus genişçe ve konkav bir yapıdadır. Keliserler zayıftır. Sternum ve prosoma koyu kahverengidir. Opisthosoma küre biçimlidir. Bacaklar kısa ve güçlüdür. Kolulus küçüktür.
Habitat

Çam ağaçlarının alçak dalları üzerinde, küçük yere yakın bitkiler üzerinde yaşarlar. Büyük Britanya'da dikenli katırtırnağı (Ulex)  ve diğer alçak boylu çalılarda görülür. İrlanda'da sarıçam (Pinus sylvestris) üzerinde tespit edilmiştir. Her iki cinsiyetten erginlerine haziran ve temmuz aylarında rastlanır
Yayılımı

Avrupa ve Kuzey Afrika'dan Azerbaycan'a kadar yayılmıştır. Kuzey Avrupa'da oldukça nadirken Batı ve Orta Avrupa'da yaygındır. Büyük Britanya'da güneyinde birkaç yerde nadir olarak görülür.
Türkiye'deki durumu

Türkiye'de cinsinin 4 türünden biridir. Karadeniz Bölgesinden kayıt vardır.
Gérald Passi

| Kişisel bilgileri |
| --- | --- | --- | --- |
Tam adı:  Gérald Passi
Doğum tarihi:  21 Ocak 1964 (60 yaşında)
Doğum yeri:  Albi, Fransa
Boyu:  1,74 m (5 ft 8+1⁄2 in)
Mevkii:  Orta saha
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 1981–1985 |  Montpellier |  78 |  (7) |
| 1985–1990 |  Toulouse |  165 |  (43) |
| 1990–1992 |  Monaco |  82 |  (19) |
| 1992–1994 |  Saint-Étienne |  69 |  (9) |
| 1995 |  Nagoya Grampus Eight |  25 |  (3) |
| Toplam |   |  419 |  (81) |
Millî takım kariyeri
| 1987–1988 |   Fransa |  11 |  (2) |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. 
Gérald Passi (d. 21 Ocak 1964), orta saha pozisyonunda görev yapmış Fransız millî futbolcudur.
Profesyonel kariyerine 1981 yılında Montpellier kulübünde başladı. Daha sonra sırasıyla Toulouse, Monaco, Saint-Étienne ve Nagoya Grampus Eight kulüplerinde oynadı.
İstatistikleri

| Fransa millî futbol takımı> Yıl | Fransa millî futbol takımı> Maç | Fransa millî futbol takımı> Gol |
| --- | --- | --- |
| 1987 | 4 | 0 |
| 1988 | 7 | 2 |
| Toplam | 11 | 2 |
Enoplognatha ovata

Enoplognatha ovata, Theridiidae familyasından Holarktik biyocoğrafik bölgesinde yayılmış bir örümcek türü.
Tarihçe

İlk kez 1757 yılında İsveçli entomolog ve araknolog Carl Alexander Clerck (1709-1765) tarafından Araneus ovatus adıyla tanımlanan tür 1957 yılında Levi tarafından Enoplognatha ovata adıyla revize edilmiştir. Eskiden 3 ayrı form (lineata, redimiata, ovata) olarak sınıflandırılırken günümüzde bu formlar sinonim sayılmaktadır.
Teşhis anahtarı

Tür teşhis karakteri (Türkiye için): Erkeklerde keliserler çok gelişmiş ve uzun bir kanca ile iç tarafta büyükçe bir diş taşır; opisthosoma dorsali açık sarı renkli ve folium altı çift siyah noktalıdır.
Morfoloji

Dişi 4–6 mm, erkek 3–5 mm boyundadır. Karapaks sarı renkli ve kenarları siyah çizgilidir. Erkeklerde keliserler çok gelişmiş ve uzun bir kanca ile iç tarafta büyükçe bir diş taşır. Sternum solgun sarı renkte, kenarları siyah ve ortasında uzunlamasına siyah bir çizgi yer alır. Ayaklar sarı renkli ve I. Tibianın sonunda bir siyah nokta bulunur. Opisthosoma dorsali açık sarı renkli ve folium altı çift siyah noktalıdır. Epigastrik yarık ile örü memelerinin çıkıntısı arasında siyah renkte boyuna bir şerit bulunur.
Habitat

Açık arazide kısa boylu bitkilerde ve çalılarda yaşar. Ayrıca bahçe ve ormanlarda da görülür. Dişiler mavimsi renkte bir kokon yaparlar ve bunu ipleri vasıtasıyla yuvarladıkları bir yaprak içerisinde muhafaza ederler. Tek yıllık bir ömür sürerler. Erkekleri genellikle haziran ayında, dişileri ise temmuzun ilk yarısında erginleşir. Çiftleşmeden sonra erkekler ölür.
Yayılımı

Holarktik biyocoğrafik bölgesinde yayılmıştır. Avrupa'da yaygındır. Büyük Britanya'da da yaygın olarak bulunur. Amerika Birleşik Devletlerinin kuzeydoğu eyaletleri ile ona komşu olan Kanada'nın güney kesimleri ve Pasifik kıyılarında da yaygındır.
Türkiye'deki durumu

Türkiye'deki 14 türünden biridir. Birçok bölgeden kayıt vardır.
Mimetoidea

Mimetoidea, 2 familya ve 167 tür ile temsil edilen sekiz gözlü örümcek üst familyası.
Familyaları

2 familyadan oluşur:
Malkaridae — 4 cins 11 tür
Mimetidae — 13 cins 156 tür
Türkiye'deki durumu

Türkiye'de yalnızca Mimetidae familyasından 2 cins ve 3 tür bulunur.
Gibbaranea ullrichi

Gibbaranea ullrichi, Araneidae familyasından Avrasya'da yaşayan küçük açık renkli bir örümcek türü.
Tarihçe

İlk kez 1835 yılında Alman zoolog Carl Wilhelm Hahn (1786–1835) tarafından Epeira ullrichii adıyla tanımlanan tür 1951 yılında Amerikalı araknolog Allan F. Archer tarafından Gibbaranea ullrichi adıyla revize edilmiştir.
Morfoloji

Erkek 4,5 mm boyundadır. Dar yan kanat benzeri uzantıları olan prosoma açık kahverengidir ve fovea ile sefalik kısım arasında dar bir beyaz şerit bulunur. Sternum ve keliserler kahverengi olup daha yoğun siyahlıklarla doludur. Bacaklar açık kahverengidir ve bütün segmentleri belirgin siyah halkalıdır.
Habitat

Çok kuru, sıcak, güneşli ve kumlu yerlerdeki alçak boylu bitki örtüsünde yaşar.
Hollanda'nın orta bölgelerinde fundalık ve orman açıklıklarında geniş buzul kumlarında görülür ve erginlerine nisan ayından haziran ayına kadarki dönemde rastlanır.
Yayılımı

Avrupa, Rusya ve Orta Asya'da yayılım gösterir. Avrupa'da Hollanda, Almanya, İsviçre, Avusturya, Çekya, Slovakya, Polonya, Macaristan, Hırvatistan, Makedonya, Sırbistan, Karadağ, Bulgaristan, Ukrayna, Rusya (merkezi ve güney Avrupa kısmı), Portekiz ve İtalya'dan kayıt vardır. Büyük Britanya'dan kayıt yoktur. Britanya'dan başka İrlanda, İskandinavya (Norveç, İsveç, Finlandiya, Danimarka), Baltık ülkeleri ve Belarus'tan  da kayıt yoktur. Kesintili coğrafyada dağılım gösteren tür İspanya, Yunanistan ve Belarus'tan henüz kaydedilmese de bu yerler gelecekte bulunma olasılığı yüksek olan yerlerdir.
Türkiye'deki durumu

Türkiye'de cinsinin 3 türünden biridir.
Larinioides sclopetarius

Larinioides sclopetarius, Araneidae familyasından Holarktik biyocoğrafik bölgesinde yaşayan bir örümcek türü.
Tarihçe

İlk kez 1757 yılında İsveçli entomolog ve araknolog Carl Alexander Clerck (1709-1765) tarafından Araneus sclopetarius adıyla tanımlanan tür 1983 yılında Grasshoff tarafından Larinioides sclopetarius adıyla revize edilmiştir.
Morfoloji

Dişi 10–14 mm, erkek 8–9 mm boyundadır. Gri ya da gri-kahverengidir. Prosomada başa yakın V biçimli açık renk kenarlı leke bulunur. Karapaks parlak gümüşi tüylerle kaplıdır. Opisthosomada koyu renkli folium vardır. Bacaklar açık-koyu lekelidir.
Habitat

Büyük Britanya'da ana yaşam alanları suya yakın yerlerdir. Suya değen ağaç gövdeleri, köprü ve dubalarda görüldüğü gibi suya yakın binalarda da bulunur. Her iki cinsiyetten erginlerine yazın ve güzün rastlanır. Dişiler erkeklerden saha uzun yaşar ve bütün yıl görülebilir.
Yayılımı

Holarktik biyocoğrafik bölgesinde yayılım gösterir. Batı ve Orta Avrupa'da yaygındır. Büyük Britanya'da İngiltere, Galler ve İskoçya'da görülür.
Cinsinin Türkiye'deki 5 türünden biridir.
Örgü

Örgü, insanların en temel ihtiyaçlarından olan giyinme ihtiyacını karşılamak amacıyla başlamış daha gelişen teknoloji ile dekoratif, hobi ve sosyal faaliyetlerde kullanılan bir el becerisi uğraşıdır. Özellikle günümüzde ev hanımlarının vazgeçilmez hobisi haline gelmiştir. Günümüzde çok kaliteli iplik firmalarının da akıllı ip gibi çeşitli ürün sunmalarıyla örgü işi daha da güzel ve renkli hale gelmiştir. Örgüler, geleneksel sanatlar içerisinde önemli bir yer tutmakta, hâlâ devam etmektedir. Türk el sanatları, iğne, tığ, firkete, mekik vb. aracılığıyla ipek, pamuk ipliklerle ince örgüler, tığ, şiş, yün iplikle yapılan kalın örgülerden oluşan zengin bir birikime sahiptir. İnce örgülere, tentene, oya, bağ/düğüm işi (Kastamonu Düğümü), keseler, oyalar (iğne, boncuk vb.); kalın örgüler elde veya makinede (trikotaj) olarak iki türlü bulunmaktadır. Örgü, elde kullanılan yalın araçlarla tek ipliğin kendi üzerine bükülüp kıvrılarak çeşitli ilmeklerle tutturulması veya düğümlenmesi ile yapılmaktadır. Kalın örgüler, çorap, eldiven, diz bağları, çedikler vb. doğal yün veya tabii boyalarla boyanmış yün iplerle yapılan bu örgüler arasında pamuk ipliği ile yapılanlara rastlanmaktadır.
| g t Tekstil sanatları |
| --- | --- | --- |
| Ana malzemeler |  Aplikasyon  Kroşe  Boyama  Kumaş  Keçe  Lif  Örgü  Dantel  Nålebinding  İğne işi  Kırkyama  Passementerie  İplik katlama  Yorgancılık  Halat  Konfeksiyon  İplik eğirme  Kanaviçe  Tekstil baskıcılığı  Dokuma  İplik  |  |
| Tarihsel açılımı |  Bizans ipeği  Giyim ve tekstil  İpek  Yorgancılık  Endüstriyel devrimde tekstil  Tekstil teknolojisinin zaman serisi  |  |
| İlişkili |  Germe  Lif zanaatı  Matematik ve lif zanaatları  İmalat  Koruma  Terminoloji  Tekstil endüstrisi  Giyilebilir lif sanatı  |  |
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb119336287 (data)  GND: 4058059-3  LCCN: sh85072707  NDL: 00560230  NKC: ph138261  NLI: 987007545802205171
Penisilin

| --- | --- |
Penisilin çekirdek yapısı, burada "R" değişken gruptur
Klinik verisi
AHFS/Drugs.com: Micromedex Detaylı Tüketici Bilgisi
Uygulamayolu: İntravenöz, intramüsküler, ağız yoluyla
ATC kodu: J01C 
Hukuki durum
Hukuki durum:  Genel olarak: ℞ (Yalnızca reçeteyle) 
Farmakokinetik veri
Metabolizma: Karaciğer
Eliminasyon yarı ömrü: 0,5 ile 56 saat arasında
Boşaltım: Böbrekler
Penisilinler (P, PCN veya PEN) aslen Penicillium küflerinden, özellikle de P. chrysogenum ve P. rubens'ten elde edilen bir grup β-laktam antibiyotiktir. Klinik kullanımdaki penisilinlerin çoğu P. chrysogenum tarafından derin tank fermantasyonu kullanılarak sentezlenir ve daha sonra saflaştırılır. Bir dizi doğal penisilin keşfedilmiştir, ancak sadece iki saflaştırılmış bileşik klinik kullanımdadır: penisilin G (intramüsküler veya intravenöz kullanım) ve penisilin V (ağız yoluyla verilir). Penisilinler, stafilokok ve streptokokların neden olduğu birçok bakteriyel enfeksiyona karşı etkili olan ilk ilaçlar arasındaydı. Günümüzde farklı bakteriyel enfeksiyonlar için hala yaygın olarak kullanılmaktadırlar, ancak birçok bakteri türü yoğun kullanımın ardından direnç geliştirmiştir.
Nüfusun %10'u penisilin alerjisi olduğunu iddia etmektedir, ancak pozitif deri testi sonuçlarının sıklığı kaçınılan her yıl %10 oranında azaldığından, bu hastaların %90'ı sonunda penisilini tolere edebilmektedir. Ayrıca, penisilin alerjisi olanlar genellikle sefalosporinleri (başka bir β-laktam grubu) tolere edebilirler çünkü immünoglobulin E (IgE) çapraz reaktivitesi sadece %3'tür.
Penisilin 1928 yılında İskoç bilim adamı Alexander Fleming tarafından P. rubens'in ham bir özü olarak keşfedilmiştir. Fleming'in öğrencisi Cecil George Paine, 1930 yılında penisilini göz enfeksiyonunu (yenidoğan konjonktiviti) tedavi etmek için başarıyla kullanan ilk kişi oldu. Saflaştırılmış bileşik (penisilin F) 1940 yılında Oxford Üniversitesinde Howard Florey ve Ernst Boris Chain liderliğindeki bir araştırma ekibi tarafından izole edildi. Fleming saflaştırılmış penisilini ilk kez 1942 yılında streptokok menenjitini tedavi etmek için kullandı. 1945 Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü Chain, Fleming ve Florey tarafından paylaşıldı.
Bazı yarı sentetik penisilinler daha geniş bir bakteri spektrumuna karşı etkilidir: bunlar antistafilokokal penisilinler, aminopenisilinler ve antipsödomonal penisilinleri içerir.
Türler > Doğal penisilinler

Penisilin G (benzilpenisilin) ilk olarak doğada bulunan bir penicillium mantarından üretilmiştir. Günümüzde penisilin G üretimi için kullanılan mantar türü, üretim sürecindeki verimi artırmak için genetik mühendisliği ile oluşturulmuştur. Diğer doğal penisilinlerin (F, K, N, X, O, U1 veya U6) hiçbiri şu anda klinik kullanımda değildir.
Türler > Yarı sentetik penisilin

Penisilin V (fenoksimetilpenisilin), penicillium mantarının genetik olarak değiştirilmiş bir suşunun kültürlendiği ortama öncül fenoksiasetik asit eklenerek üretilir.
Türler > 6-APA'dan oluşturulan antibiyotikler

Penisilinlerle ilişkili diğer yarı sentetik antibiyotiklerin üç ana grubu vardır. Bunlar penisilin G'den izole edilen 6-APA öncülüne çeşitli yan zincirler eklenerek sentezlenir. Bunlar antistafilokokal antibiyotikler, geniş spektrumlu antibiyotikler ve antipseudomonal antibiyotiklerdir.
Türler > 6-APA'dan oluşturulan antibiyotikler > Antistafilokokal antibiyotikler

Kloksasilin (ağızdan veya enjeksiyon yoluyla)
Dikloksasilin (ağızdan veya enjeksiyon yoluyla)
Flukloksasilin (ağızdan veya enjeksiyon yoluyla)
Metisilin (sadece enjeksiyon)
Nafsilin (sadece enjeksiyon)
Oksasilin (ağızdan veya enjeksiyon yoluyla)
Antistafilokokal antibiyotikler, stafilokokal penisilinaz tarafından parçalanmaya dirençli oldukları için böyle adlandırılırlar. Bu nedenle penisilinaza dirençli olarak da adlandırılırlar.
Türler > 6-APA'dan oluşturulan antibiyotikler > Geniş spektrumlu antibiyotikler

Bu antibiyotik grubu, penisilinin uygun olmadığı Escherichia coli ve Salmonella typhi gibi çok çeşitli Gram-negatif bakterilere karşı aktif oldukları için "geniş spektrumlu" olarak adlandırılır. Ancak, bu organizmalarda direnç artık yaygındır.
Ampisilin
Amoksisilin
Var olan birçok ampisilin öncüsü vardır. Bunlar, ampisilini serbest bırakmak için bağırsakta parçalanan inaktif bileşiklerdir. Bu ampisilin ön ilaçlarının hiçbiri şu anda kullanımda değildir:
Pivampisilin (ampisilinin pivaloyloksimetil esteri)
Bakampisilin
Metampisilin (ampisilinin formaldehit esteri)
Talampisilin
Hetasilin (asetona konjuge ampisilin)
Episilin, hiçbir zaman yaygın klinik kullanım görmemiş bir aminopenisilindir.
Türler > 6-APA'dan oluşturulan antibiyotikler > Antipsödomonal antibiyotikler

Gram-negatif bir tür olan Pseudomonas aeruginosa, birçok antibiyotik sınıfına karşı doğal olarak dirençlidir. 1960'larda ve 1970'lerde Pseudomonas türlerine karşı aktif olan antibiyotikler geliştirmek için birçok çaba sarf edilmiştir. Grup içinde iki kimyasal sınıf vardır: karboksipenisilinler ve üreidopenisilinler. Hepsi enjeksiyon yoluyla verilir: hiçbiri ağız yoluyla verilemez.
Türler > 6-APA'dan oluşturulan antibiyotikler > Antipsödomonal antibiyotikler > Karboksipenisilinler

Karbenisilin
Tikarsilin
Temosilin
Türler > 6-APA'dan oluşturulan antibiyotikler > Antipsödomonal antibiyotikler > Üreidopenisilinler

Mezlosilin
Piperasilin
Azlosilin
Türler > β-laktamaz inhibitörleri

Klavulanik asit
Sulbaktam
Tazobaktam
Tıbbi kullanım

"Penisilin" terimi tek başına kullanıldığında, penisilin G veya penisilin V olmak üzere iki kimyasal bileşikten birini ifade edebilir.
| Yaygın ad | Kimyasal ad | Uygulama yöntemi |
| --- | --- | --- |
| Penisilin V | fenoksimetilpenisilin | oral |
| Penisilin G | benzilpenisilin | intravenöz, intramüsküler |
Tıbbi kullanım > Penisilin G

Penisilin G mide asidi tarafından yok edilir, bu nedenle ağızdan alınamaz, ancak 2,4 g'a kadar yüksek dozlar verilebilir (penisilin V'den çok daha yüksek). İntravenöz veya intramüsküler enjeksiyon yoluyla verilir. Çözünmeyen bir tuz olarak formüle edilebilir ve şu anda kullanımda olan bu tür iki formülasyon vardır: prokain penisilin ve benzatin benzilpenisilin. Kandaki yüksek konsantrasyonun korunması gerektiğinde, penisilin G nispeten sık aralıklarla uygulanmalıdır, çünkü böbrek tarafından kan dolaşımından oldukça hızlı bir şekilde elimine edilir.
Penisilin G, duyarlı stafilokok ve streptokok suşlarının neden olduğu septisemi, empiyem, pnömoni, perikardit, endokardit ve menenjit tedavisinde kullanılmak üzere ruhsatlandırılmıştır. Ayrıca şarbon, aktinomikoz, servikofasiyal hastalıklar, torasik ve abdominal hastalıklar, klostridiyal enfeksiyonlar, botulizm, gazlı kangren (endike olduğu şekilde debridman ve/veya cerrahi ile birlikte), tetanos (insan tetanoz immün globülinine ek tedavi olarak) tedavisinde ruhsatlıdır, difteri (antitoksine ek tedavi olarak ve taşıyıcı durumun önlenmesi için), erizipelotriks endokarditi, fusospiroketoz (orofarenks, alt solunum yolu ve genital bölgenin ciddi enfeksiyonları), Listeria enfeksiyonları, menenjit, endokardit, bakteriyemi ve menenjit dahil Pasteurella enfeksiyonları, Haverhill ateşi; fare ısırığı ateşi ve yaygın gonokok enfeksiyonları, penisiline duyarlı organizmaların neden olduğu meningokok menenjiti ve/veya septisemi ve sifiliz.
Tıbbi kullanım > Penisilin V

Penisilin V mide asidine nispeten dirençli olduğu için ağız yoluyla alınabilir. Zayıf emilim nedeniyle 500 mg'dan yüksek dozlar tam olarak etkili değildir. Penisilin G ile aynı bakteriyel enfeksiyonlar için kullanılır ve penisilinin en yaygın kullanılan formudur. Bununla birlikte, endokardit gibi yüksek kan penisilin seviyelerinin gerekli olduğu hastalıklarda kullanılmaz.
Tıbbi kullanım > Bakteriyel duyarlılık

Penisilin direnci artık çok yaygın olduğundan, diğer antibiyotikler artık tedavilerde tercih edilen seçeneklerdir. Örneğin, penisilin eskiden Neisseria gonorrhoeae ve Neisseria meningitidis enfeksiyonları için ilk basamak tedaviydi, ancak artık bu enfeksiyonların tedavisi için önerilmemektedir. Staphylococcus aureus'ta penisilin direnci artık çok yaygındır, bu da enfekte eden türün duyarlı olduğu bilinmedikçe penisilinin S. aureus enfeksiyonunun neden olduğu enfeksiyonları tedavi etmek için kullanılmaması gerektiği anlamına gelir.
| Bakteri | Duyarlı (S) | Orta düzey (I) | Dayanıklı (R) |
| --- | --- | --- | --- |
| Staphylococcus aureus | ≤0,12 mcg/ml | - | ≥0,25 mcg/ml |
| Streptococcus pneumoniae menenjiti | ≤0,06 mcg/ml | - | ≥0,12 mcg/ml |
| Streptococcus pneumoniae (menenjit değil) | ≤2 mcg/ml |  | ≥8 mcg/ml |
| Streptococcus Viridans grubu | 0,12 mcg/ml | 0,25–2 mcg/ml | 4 mcg/ml |
| Listeria monocytogenes | ≤2 mcg/ml | - | - |
| Bacillus anthracis | ≤0,12 mcg/ml | - | ≥0,25 mcg/ml |
Yan etkiler

Penisilinlerin kullanımıyla ilişkili yaygın (insanların ≥ %1'i) advers ilaç reaksiyonları arasında ishal, aşırı duyarlılık, bulantı, döküntü, nörotoksisite, ürtiker ve süperenfeksiyon (kandidiyaz dahil) yer almaktadır. Seyrek görülen yan etkiler (insanların %0,1-1'i) ateş, kusma, eritem, dermatit, anjiyoödem, nöbetler (özellikle epilepsisi olan kişilerde) ve psödomembranöz kolittir. Penisilin ayrıca bazı kişilerde serum hastalığına veya serum hastalığı benzeri bir reaksiyona neden olabilir. Serum hastalığı, penisilin dahil ilaçlara maruz kaldıktan bir ila üç hafta sonra ortaya çıkan tip III aşırı duyarlılık reaksiyonudur. Gerçek bir ilaç alerjisi değildir, çünkü alerjiler tip I aşırı duyarlılık reaksiyonlarıdır, ancak rahatsız edici maddeye tekrar tekrar maruz kalmak anafilaktik reaksiyona neden olabilir. Alerji, insanların %1-10'unda görülür ve maruziyet sonrası deri döküntüsü şeklinde ortaya çıkar. Hastaların yaklaşık %0,01'inde IgE aracılı anafilaksi meydana gelecektir.
Enjeksiyon bölgesinde ağrı ve iltihaplanma parenteral olarak uygulanan benzatin benzilpenisilin, benzilpenisilin ve daha az oranda prokain benzilpenisilin için de yaygındır. Bu durum livedoid dermatit veya Nicolau sendromu olarak bilinir.
Yapı

"Penam" terimi, penisilinlerin bir üyesinin ortak çekirdek iskeletini tanımlamak için kullanılır. Bu çekirdek R-C9H11N2O4S moleküler formülüne sahiptir, burada R penisilinleri birbirinden ayıran değişken yan zincirdir. Penam çekirdeğinin molar kütlesi 243 g/mol olup, daha büyük penisilinler 450'ye yakın molar kütleye sahiptir - örneğin kloksasilinin molar kütlesi 436 g/mol'dür. 6-APA (C8H12N2O3S) penisilinlerin temel yapısını oluşturur. L-sistein ve D-valinin kondensasyonu ile oluşan kapalı bir dipeptitten oluşur. Bu, β-laktam ve tiyazolidinik halkaların oluşumuyla sonuçlanır.
Penisilinlerin temel yapısal özelliği dört üyeli β-laktam halkasıdır; bu yapısal parça penisilinin antibakteriyel aktivitesi için gereklidir. β-laktam halkasının kendisi beş üyeli bir tiyazolidin halkasına kaynaşmıştır. Bu iki halkanın kaynaşması β-laktam halkasının monosiklik β-laktamlardan daha reaktif olmasına neden olur çünkü iki kaynaşmış halka β-laktam amid bağını bozar ve bu nedenle normalde bu kimyasal bağlarda bulunan rezonans stabilizasyonunu ortadan kaldırır. β-laktam halkasına bir açil yan zinciri bağlanır.
Çeşitli β-laktam antibiyotikler, sentez sırasında 6-APA yapısından kimyasal modifikasyonun ardından, özellikle açil yan zincirinde kimyasal sübstitüsyonlar yapılarak üretilmiştir. Örneğin, kimyasal olarak değiştirilmiş ilk penisilin olan metisilin, penisilin G'den 6-APA benzen halkasının 2' ve 6' pozisyonlarında metoksi grupları ile yer değiştirmiştir. Bu farklılık, metisilini, birçok bakterinin penisilinlere doğal olarak duyarlı olmadığı bir enzim olan β-laktamaz aktivitesine karşı dirençli hale getirir.