stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Gine
Ulaşım > Demiryolu

Gine genelinde 20. yy. başlarında birçok demiryolu hattı planlanmış ve inşa edilmiştir. Bu demiryolu hatları içerisinde Nijer Demiryolu olarak adlandırılan ve 600 km'lik uzunluğu ile başkent Conakry'yi Kankan ile bağlayan demiryolu hattı en önemli hat konumunda olmuştur. Günümüzde demiryolu seferleri neredeyse tamamen bitmiş bir konumda olup sadece yakıt taşımacılığının yapıldığı bir hat kullanılmaktadır.
Ulaşım > Denizyolu

Başkent Conakry'de bulunan liman ülkenin en önemli limanı konumundadır. Bu limanda konteyner terminalinin yanı sıra yakıt tankerlerinin konumlandırılacağı alanlar yer almaktadır. Ülke içerisinde yer alan diğer su yollarında özellikle komşu ülke Mali ile gerçekleştirilen ihracat ve ithalat ürünlerinin taşımacılığı da gerçekleştirilmektedir.
Ulaşım > Havayolu

Ülke genelinde bulunan on beş adet havaalanı içerisinde en önemlisi başkent Conakry'deki Conakry Uluslararası havalimanı'dır. Gine'deki diğer havaalanlarından sadece iç hat uçuşları yapılır. Halen Gine'nin ulusal bir havayolu şirketi bulunmadığından iç hat uçuşları sürekli yapılmaz. 1960 yılında kurulan ülkenin ulusal havayolu Air Guinée 2002 yılında faaliyetlerini durdurmuştur.
Spor

Ülkenin en sevilen spor dalı futboldur. Gine futbol millî takımı uluslararası alanda herhangi bir başarı göstermemiş olsa da ülke genelinde ilgi gören bir konumdadır. Le Sylli National olarak adlandırılan Gine millî futbol takımının en büyük başarısı 1976 yılında Etiyopya'da gerçekleştirilen Afrika Uluslar Kupası'nda elde edilen ikincilik olmuştur.
Ülke futbolu 1960 yılında kurulan Gine Futbol Federasyonu (Fédération Guinéenne de Football) tarafından yönetilmektedir. Gine millî futbol takımı Aralık 2006'da FIFA sıralamasında en büyük başarısını elde ederek genel sıralamada 23. sırayı elde etmiştir.
Kültür > Müzik ve Dans

Özellikle Sekou Touré yönetimi döneminde teşvik edilen yerel dillerdeki müzik ve dansın Gine kültüründe önemli bir yeri vardır. Avrupa'da da gösterilere çıkan en önemli dans grupları Ballet Africain ve Ballet Djoliba'dır.
Kültür > Mutfak

Kırsal bölgelerde aileler arasında yemekler genelde tek bir tabaktan el ile yenilir.
Esasen pirincin kullanıldığı Gine mutfağı bölgeye göre değişir.
Batı Afrika mutfağı'nın bir parçası olan Gine yiyecekleri arasında jollof pirinci, maafe ve tapalapa ekmeği vardır.
Gine'de birçok Batı Afrika ülkesinde olduğu gibi Fufu denilen yiyecek önemli bir yer tutar. Manyok, patates ve pişirilebilen muzun karışımı ile yapılan katı püre birçok yemeğin yanında yenir.
Samori Ture
Ahmed Sékou Touré - İlk Gine devlet başkanı
Lansana Conté
 1984-2008 arası Gine cumhurbaşkanı
Moussa Dadis Camara 
 2008-2009 arası Gine cumhurbaşkanı
Alpha Condé 
 2010-2021 arası Gine cumhurbaşkanı
Gine şehirlerini ve idari bölümlerini gösteren harita
Badiar milli parkı
Gine'nin bölgeleri
Gine'nin üst bölgeleri 
(Yeşil çizgiler ile belirtilmiştir)
Fouta Djallon orta Gine'deki yaylalar
Gine'nin bölgeleri
28 Eylül 2017'de Başkan Alpha Condé ile Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin bir görüşmede
Doğu Gine, Nijer Nehri, Niandankoro, Kankan Bölgesinde avlanan Malinke balıkçı kadınları
Kissidougou pazarı
Gine ihracatının orantılı temsili, 2019
Çocuklar ailelerini desteklemek için el emeğiyle çalışırlar.
Gineli bir kadın
Başkent Conakry'de öğrenciler
Gine'de ebola salgını (çizgili: şüpheli vakaları da içeren)
  Onaylanan salgın 
  Onaylanan ölüm
Önbellek tutarlılığı

Ön bellek tutarlılığı, paylaşılan kaynağın yerel ön belleğinde kaydedilen verinin tutarlılığını ifade eder. Bir bilgisayar sistemindeki istemciler ortak bir bellek kaynağının ön belleğini kullandıklarında, tutarsız verilerle ilgili sorunlar ortaya çıkabilir. Bu, bilhassa, çoklu işleme yapan sistemlerdeki merkezi işlem birimi için geçerlidir.
Paylaşılan Belleğe Bağlı Önbellekler
Paylaşılan belleğe bağlı önbellekler şekline istinaden, üstteki istemcide bir önceki okumasından kalan bir bellek öbeği kopyası varsa ve alttaki istemci o bellek öbeğini değiştirirse, üstteki istemci değişiklikten habersiz olarak geçersiz bir önbellek bilgisiyle kalacaktır. Önbellek tutarlılığı bu gibi çakışmaları idare etmek ve önbellek ile bellek arasındaki tutarlılığı muhafaza etmeyi amaçlar.
Kurne (ilçe)

| Kurne ilçesi قضاء القرنة |
| --- | --- |
İlçe
Kurne ilçesiKurne ilçesinin Irak'taki konumu
Koordinatlar: 30°53′7″K 47°17′27″D﻿ / ﻿30.88528°K 47.29083°D﻿ / 30.88528; 47.29083
Ülke:  Irak
İl: Basra
Merkez: Kurne
Yüzölçümü
 • Toplam: 1.661 km²
Nüfus (2018)
 • Toplam: 286.073
 • Yoğunluk: 172,2/km²
Zaman dilimi: UTC+03.00 (AST)
Kurne ilçesi (Arapça: قضاء القرنة, romanize: Kazaü'l-Kurne), Irak'ın Basra ilinde bulunan bir ilçedir. Yüzölçümü 1.661 km² olan ilçenin nüfusu 1 Temmuz 2018 tarihi itibarı ile 286.073'tür. İlçenin merkezi Kurne'dir.
2017 İYİ Parti kuruluş kongresi

İYİ Parti kurucu kongresi, 2016 Milliyetçi Hareket Partisi Olağanüstü Kongresi'nin iptal edilmesinden sonra parti içi muhalefet tarafından kurulan İYİ Partinin yaptığı ilk kongredir. Kongre sonucunda tek aday olan Meral Akşener, oybirliğiyle genel başkan seçilmiştir.
Arka plan

Kasım 2015 Türkiye genel seçimlerinden bu yana, MHP'den birçok siyasetçi, partinin Büyük Millet Meclisindeki milletvekillerinin yarısını kaybetmesine neden olan kötü seçim performansı nedeniyle MHP lideri Devlet Bahçeli'ye karşı açıkça liderlik mücadelesi ilan etti. En önde gelen lider adayı Akşener, diğer adaylarla güçlerini birleştirerek MHP tüzüğünde liderlik mücadelesine olanak tanıyacak değişiklikler yapılmasını sağladı. Bu durum 2016 yılı boyunca bir dizi olağanüstü kongre yapma girişimine yol açmış, nihayetinde 19 Haziran 2016 tarihinde bir kongre yapılmış ancak daha sonra mahkeme tarafından iptal edilmiştir. MHP yönetiminin mücadeleden galip çıkmasıyla Akşener ve diğer tüm adaylar daha sonra parti tarafından uzaklaştırıldı.
Eski MHP'li muhaliflerin Adalet ve Kalkınma Partisi (AK Parti) ve MHP tarafından getirilen anayasa değişikliklerine karşı çıkmak için birleştiği 2017 anayasa değişikliği referandumu sonrasında, muhalifler yeni bir merkezci siyasi parti kurmak için Akşener liderliğinde birleşti. Aylar süren hazırlıkların ardından İYİ Parti 25 Ekim 2017 tarihinde kuruldu.
Statik yapışma

Kedinin hareketleri nedeniyle kürkünde biriken statik elektriğin dolgu köpüğü parçacıklarının kedinin üstüne yapışması statik yapışma örneğidir.
Statik yapışma, statik elektrik yüzünden iki hafif nesnenin birbirine yapışma eğilimi göstermesidir. Genelde kıyafetler üzerinde gözlemlense de toz tanelerinin plastik nesnelere yapışması gibi durumlarda da gözlemlenir.
Sebepleri ve önlemler

Kıyafetlerdeki statik yapışma statik elektrikten kaynaklanır. Sürtünme ile elektriklenme sonucu kumaş parçalarının birbirine sürtünmesiyle giysiler üzerinde elektrostatik yük birikir ve bu durum özellikle çamaşır kurutma makinesinin kullanıldığı zamanlarda gözlemlenir. Pozitif ve negatif yüklü yüzeyler birbirini çekmesi, özellikle nemin düşük olduğu zamanlarda belirgin hale gelir çünkü düşük nem statik elektriğin birikmesine olanak tanır.
Belirli maddeler statik yapışmayı azaltabilir. Bunlar genellikle yumuşatıcılar ve kurutma kağıtlarıdır. Statik yapışmayı önlemek için yüzeyleri hafifçe iletken hale getiren antistatik maddeler kumaşlarda kullanılabilir.
Elektronik cihazlar

Ana madde: Bilgisayar soğutma
Statik yapışma nedeniyle toz birikmesi, bilgisayarlar ve diğer elektronik cihazlar için önemli bir sorundur. Bu cihazların, hava soğutma yoluyla soğutulması gereken ısı üreten bileşenleri bulunur. Kasa ve bileşen fanları tarafından yaratılan hava akışı, tozu bilgisayarın içine taşır. Biriken toz, metal yüzeyleri kaplayarak soğutucu kanalları arasındaki boşlukları tıkar ve bu ısının yayılmasını azaltarak sıcak havanın dışarı akışını engeller. Özellikle mikroişlemciler ve bellek bankası gibi kritik bileşenlerde bu durum, aşırı ısınma riskini artırabilir ve nihayetinde bu bileşenlere zarar verebilir ya da onları tamamen kullanılamaz hale getirebilir. Bu durumu telafi etmek için çalışma hızlarını arttıran fanlar daha fazla gürültüye yol açarken bu sebeple kullanım ömürleri kısalabilir. Ayrıca, tozun elektrik iletkenliğinde dolayı birikmiş tozlar cihazın dahili bileşenlerine kritik zararlar verebilir. Toz birikimi, biriken tozun yeni statik yüzeyler ve yeni tozun tutunması için fiziksel engeller oluşturması nedeniyle üstel bir şekilde artar.
Reklamcılıkta kullanımı

Statik yapışma, bir gerilla pazarlama tekniği olarak reklamcılar tarafından kullanılmıştır. 24 Ekim 2002 tarihinde Microsoft'un MSN hizmetinin tanıtımı için yapılan bir reklam kampanyasında, New York'daki yüzeylere yüzlerce MSN kelebek logosu çıkartması yapıştırılmıştır. New York Times, bunların yüzeyde kalmasını sağlayan şeyin statik yapışma olduğunu bildirmiştir.
Osmanlı İmparatorluğu tarihi

Osmanlı İmparatorluğu, yaklaşık 1299 yılında Osman Gazi tarafından Anadolu'nun kuzeybatısında, Bizans İmparatorluğu'nun başkenti Konstantinopolis'in hemen güneyinde küçük bir beylik olarak kuruldu. Osmanlılar Avrupa'ya ilk kez 1352'de geçtiler, 1354'te Çanakkale Boğazı'ndaki Çimpe Kalesi'nde kalıcı bir yerleşim kurdular ve başkentlerini 1369'da Edirne'ye taşıdılar. Aynı zamanda, Anadolu'daki çok sayıda küçük Türk devleti de fetihler ya da bağlılık bildirimleri yoluyla filizlenmekte olan Osmanlı sultanlığına dahil edildi.
Fatih Sultan Mehmed'in 1453'te Konstantinopolis'i (bugünkü adıyla İstanbul) fethetmesiyle devlet, Avrupa, Kuzey Afrika ve Orta Doğu'nun derinliklerine doğru genişleyerek güçlü bir imparatorluğa dönüştü. Balkanların çoğunun 16. yüzyılın ortalarında Osmanlı egemenliği altına girmesiyle birlikte, 1517'de Halifeliği üstlenen Sultan I. Selim döneminde Osmanlı toprakları katlanarak arttı ve Osmanlılar doğuya yönelerek diğer bölgelerin yanı sıra Batı Arabistan, Mısır, Mezopotamya ve Levant'ı fethetti. Sonraki birkaç on yıl içinde, Kuzey Afrika kıyılarının çoğu (Fas hariç) Osmanlı topraklarının bir parçası haline geldi.
İmparatorluk 16. yüzyılda Kanuni Sultan Süleyman döneminde doğuda Basra Körfezi'nden batıda Cezayir'e, güneyde Yemen'den kuzeyde Macaristan ve Ukrayna'nın bazı bölgelerine kadar uzanarak zirveye ulaştı. Osmanlı gerileme tezine göre Süleyman'ın saltanatı, Osmanlı kültür, sanat ve siyasi nüfuzunun geliştiği Osmanlı klasik döneminin zirvesiydi. İmparatorluk en geniş topraklarına 1683 yılında, II. Viyana Kuşatması'nın arifesinde ulaştı.
1699'dan itibaren Osmanlı İmparatorluğu, iç durgunluk, masraflı savunma savaşları, Avrupa sömürgeciliği ve çok etnikli tebaası arasındaki milliyetçi isyanlar nedeniyle sonraki iki yüzyıl boyunca toprak kaybetmeye başladı. Her halükarda, gerileme 19. yüzyılın başlarında İmparatorluk'un liderleri için belirgindi ve İmparatorlu'un çürümesini engellemek amacıyla çeşitli derecelerde başarıya ulaşan çok sayıda idari reform uygulandı. Osmanlı İmparatorluğu'nun kademeli olarak zayıflaması 19. yüzyılın ortalarında Doğu Sorunu'nun ortaya çıkmasına neden oldu.
İmparatorluk, I. Dünya Savaşı'ndaki yenilgisinin ardından kalan topraklarının İtilaf Devletleri tarafından paylaşılmasıyla sona erdi. Saltanat, Türk Kurtuluş Savaşı'nın ardından 1 Kasım 1922'de Ankara'daki Türkiye Büyük Millet Meclisi Hükûmeti tarafından resmen lağvedildi. Osmanlı İmparatorluğu, 600 yılı aşkın varlığı boyunca, bir zamanlar topraklarının bir parçası olan çeşitli ülkelerin geleneklerinde, kültüründe ve mutfağında görülebileceği gibi, Orta Doğu ve Güneydoğu Avrupa'da derin bir miras bıraktı.
Osmanlı etiyolojisi

Birinci Dünya Savaşı'nın ve Osmanlı İmparatorluğu'nun sona ermesiyle birlikte, jeopolitik ve tarihsel bağlamda Osmanlıların ortaya çıkış ve gerileme nedenleri, imparatorlukları ve her ikisinin nasıl tanımlandığına ilişkin sorular ortaya çıktı. İkinci Dünya Savaşı arifesinde, Osmanlı İmparatorluğu'nun başlıca tarihsel mirasçısı olan Türkiye'nin coğrafi konumu ve jeopolitik ağırlığı, meselelere propaganda ağırlığı kazandırdı. Tahran Konferansı'nın ilk gündem maddesi, Türkiye'nin 1943 yılı sonuna kadar İkinci Dünya Savaşı'na katılması konusuydu.
Formüle edilebilir tezler > Osmanlı İmparatorluğu'nun ortaya çıkışı hakkında olanlar

Ana madde: Osman Bey'in Rüyası
Gazi tezi - ilk olarak formüle edilmiştir, ancak en çok eleştirilen ve politize edilen tezdir. Bu tez, etnik pan-Türk ilkesini en açık şekilde savunmaktadır. Paul Wittek tarafından geliştirilmiştir;
Dönme tezi - çeşitli yazarlar tarafından yapılan çalışmalarda, makalelerde ve kitaplarda temsil edilmektedir. Çok sayıda görgü tanığı ifadesine dayanmaktadır. Osmanlı İmparatorluğu'nun (Rum) Doğu Roma İmparatorluğu'na coğrafi ve bir dereceye kadar uygarlık olarak halef olduğu hipotezi ile desteklenmektedir;
Sosyo-ekonomik tez - Marksist tarih yazımı geleneklerinde sürdürülen en yeni ve en modern tezdir. Bu tez çeşitli makale ve çalışmalarda yer almaktadır. Kara Ölüm sonrasına ve Bizans iç savaşlarının mirasına dayanmaktadır.
Formüle edilebilir tezler > Osmanlı İmparatorluğu'nun gerilemesiyle ilgili olanlar

Klasik tez - 1768-1774 Osmanlı-Rus Savaşı ve ardından gelen Küçük Kaynarca Antlaşması'nın bir sonucudur. Daha önce Büyük Katerina'nın hükümdarlığının başlangıcı, "Istoriya Slavyanobolgarskaya"nın yazılması ve Koca Ragıp Paşa'nın ölümü ile işaretlenmiştir;
Osmanlı gerileme tezi - Bernard Lewis tarafından ilk kez 1958 yılında açıkça formüle edilen ve artık tartışmalı olan bir tezdir. Koçi Bey'in risaleleri ile uyumludur, ancak Köprülü dönemini ve 18. yüzyıla doğru Osmanlı devleti, ekonomisi ve donanmasında yaptığı reformları tartışmalı bir şekilde göz ardı etmektedir;
Neoklasik tez - Osmanlı'nın gerilemesinin başlangıcına dair, neredeyse iki yüzyıllık bir zaman dilimine bölünmüş olan önceki tezleri bir ölçüde birleştirmektedir. Sonun başlangıcı Karlofça Antlaşması, Edirne Vakası ve III. Ahmed'in hükümdarlığı ile belirlenmiştir.
Gerileme ve modernizasyon (1828-1908)

Ana madde: Osmanlı İmparatorluğu reform dönemi
Bu dönemde İmparatorluk, yabancı istila ve işgale karşı kendini savunmakta zorluklarla karşılaştı. İmparatorluk tek başına çatışmalara girmeyi bıraktı ve Fransa, Hollanda, İngiltere ve Rusya gibi Avrupa ülkeleriyle ittifaklar kurmaya başladı. Örneğin, 1853 Kırım Savaşı'nda Osmanlılar Rusya'ya karşı İngiltere, Fransa ve Sardinya Krallığı ile birleşti.
Gerileme ve modernizasyon (1828-1908) > Modernizasyon > Demiryolları

Bu dönemde, Osmanlı İmparatorluğu'ndaki ilk demiryolu da dahil olmak üzere yeni demiryolları inşa edildi.
| Demiryolu | Kuruluş yılı | Hizmet verilen şehirler |
| --- | --- | --- |
| Kahire – İskenderiye hattı | 1856 | Kahire – İskenderiye |
| İzmir – Selçuk – Aydın hattı | 1856 | İzmir – Selçuk – Aydın |
| Köstence – Boğazköy demiryolu hattı | 1860 | Köstence – Boğazköy |
| Smyrne Cassaba & Prolongements | 1863 | İzmir, Afyon, Bandırma |
| Rusçuk – Varna demiryolu hattı | 1866 | Rusçuk, Varna |
| Bükreş – Yergöğü demiryolu hattı | 1869 | Bükreş, Yergöğü |
| Rumeli Demiryolu | 1869 | Viyana, Banaluka, Saraybosna, Niş, Sofya, Filibe, Edirne ve İstanbul (1889 yılından itibaren Paris-İstanbul arasında Şark Ekspresi olarak) |
| Mudanya-Bursa Demiryolu | 1871 | Mudanya, Bursa |
| İstanbul- Belovo demiryolu hattı | 1873 | İstanbul, Belovo |
| Üsküp – Selanik demiryolu hattı | 1873 | Üsküp, Selanik |
| Mersin-Tarsus-Adana Demiryolu | 1882 | Mersin, Tarsus, Adana |
| Chemins de Fer Ottomans d'Anatolie | 1888 | İstanbul, İzmit, Adapazarı, Bilecik, Eskişehir, Ankara, Kütahya, Konya |
| Yafa-Kudüs demiryolu | 1892 | Yafa, Kudüs |
| Beyrut-Şam Demiryolu | 1895 | Beyrut, Şam |
| Bağdat Demiryolu | 1904 | İstanbul, Konya, Adana, Halep, Bağdat |
| Emir Vadisi Demiryolu | 1905 | Akka, Hayfa, Busra, Havran, Yagur, Dera, Samah, Beit Şean, Silat ed-Dhahr |
| Hicaz Demiryolu | 1908 | İstanbul, Konya, Adana, Halep, Şam, Amman, Tebük ve Medine |
| Doğu Demiryolu | 1915 | Tulkarim, Lod |
| Beerşeba Demiryolu | 1915 | Nahal Sorek, Beyt Hanun, Beerşeba . |
Gerileme ve modernizasyon (1828-1908) > Kırım Savaşı

Ana madde: Kırım Savaşı
Kırım Savaşı (1853-1856), gerilemekte olan Osmanlı İmparatorluğu toprakları üzerinde nüfuz sahibi olmak için Avrupalı büyük güçler arasında uzun süredir devam eden mücadelenin bir parçasıydı. Britanya ve Fransa, Osmanlı İmparatorluğu'nu Rusya'ya karşı başarıyla savundu.
Çatışmaların çoğu müttefiklerin Karadeniz'in kontrolünü ele geçirmek için Rusya'nın Kırım Yarımadası'na çıkarma yapmasıyla gerçekleşti. Batı Anadolu, Kafkasya, Baltık Denizi, Pasifik Okyanusu ve Beyazdeniz'de daha küçük çaplı harekâtlar yapıldı. Demiryolları ve telgrafın ilk taktiksel kullanımı gibi savaşa yeni teknolojiler getirdiği için ilk "modern" savaşlardan biriydi. Müteakip Paris Antlaşması (1856), Balkan Yarımadası ve Karadeniz havzası üzerindeki Osmanlı kontrolünü güvence altına aldı. Bu durum 93 Harbi'ndeki yenilgiye kadar sürdü.
Osmanlı İmparatorluğu ilk dış borcunu Kırım Savaşı'nın başlamasından kısa bir süre sonra, 4 Ağustos 1854 tarihinde aldı.
Savaş Kırım Tatarlarının göç etmesine neden oldu. Tavrida Guberniyası'ndaki toplam 300.000 Tatar nüfusundan yaklaşık 200.000 Kırım Tatarı, devam eden göç dalgalarıyla Osmanlı İmparatorluğu'na taşındı. Kafkas Savaşı'nın sonuna doğru Çerkeslerin %90'ı Kafkasya'daki yurtlarından sürgün edilerek Osmanlı İmparatorluğu'na yerleştirildi. 19. yüzyıldan itibaren Balkanlar, Kafkasya, Kırım ve Girit'ten Müslüman halkların büyük bir kısmının bugünkü Türkiye'ye göç etmesinin, ülkenin temel özelliklerinin şekillenmesinde büyük etkisi oldu. Bu insanlar genel bir tanımla muhacir olarak adlandırıldı. Osmanlı İmparatorluğu 1922'de sona erdiğinde, Türkiye'nin kentsel nüfusunun yarısı Rusya'dan gelen Müslüman mültecilerin soyundan geliyordu. Kırım Tatar mültecileri 19. yüzyılın sonlarında Türk eğitimini modernleştirme çabalarında özellikle dikkate değer bir rol oynadılar.
Gerileme ve modernizasyon (1828-1908) > Etnik milliyetçilik

Ana madde: Osmanlı İmparatorluğu'nda milliyetçiliğin yükselişi
Milliyetçiliğin yükselişi 19. yüzyıl boyunca birçok ülkeyi kasıp kavurdu ve Osmanlı İmparatorluğu topraklarını da etkiledi. Gelişen ulusal bilinç, artan etnik milliyetçilik duygusuyla birlikte milliyetçi düşünceyi Osmanlı İmparatorluğu'na ithal edilen en önemli Batılı fikirlerden biri haline getirdi. Osmanlı İmparatorluğu hem kendi sınırları içinde hem de sınırlarının ötesindeki milliyetçilikle uğraşmak zorunda kaldı. Devrimci siyasi partilerin sayısı dramatik bir şekilde arttı. Osmanlı topraklarındaki ayaklanmaların 19. yüzyıl boyunca çok geniş kapsamlı sonuçları oldu ve 20. yüzyılın başlarında Osmanlı politikasının çoğunu belirledi. Birçok Osmanlı Türkü, devletin politikalarının suçlu olup olmadığını sorguladı: bazıları etnik çatışmanın kaynaklarının dışsal olduğunu ve yönetim sorunlarıyla ilgisi olmadığını düşünüyordu. Bu dönemde bazı başarılar elde edilmiş olsa da Osmanlı devletinin etnik ayaklanmalar üzerinde herhangi bir etkisi olup olmadığı ciddi şekilde sorgulandı.
1804 yılında Balkanlar'da Napolyon'un istilasına paralel olarak Osmanlı yönetimine karşı Sırp Devrimi patlak verdi. Devrimin sona erdiği 1817 yılına gelindiğinde Sırbistan, nominal Osmanlı süzerenliği altında kendi kendini yöneten monarşi statüsüne yükseltildi. 1821 yılında Birinci Helen Cumhuriyeti, Osmanlı İmparatorluğu'ndan bağımsızlığını kazanan ilk Balkan ülkesi oldu. Yunan İsyanı'nın sona ermesinin ardından bağımsızlığı 1829 yılında Bâb-ı Âli tarafından resmen tanındı.
Gerileme ve modernizasyon (1828-1908) > Balkanlar

Ana madde: Balkanlar tarihi
Tanzimat reformları, neredeyse altmış yıldır yarı bağımsız olan Tuna Prenslikleri ve Sırbistan Prensliği'nde milliyetçiliğin yükselişini durduramadı. 1875'te Sırbistan ve Karadağ'a bağlı prenslikler ile Eflak ve Boğdan Birleşik Prenslikleri tek taraflı olarak imparatorluktan bağımsızlıklarını ilan ettiler. 93 Harbi'nin ardından İmparatorluk, savaşan üç ülkeye de bağımsızlık verdi. Bulgaristan da (Bulgaristan Prensliği olarak) bağımsızlığını elde etti; Bulgar gönüllüleri 93 Harbi'ne isyancı ulusların yanında katılmıştı.
Gerileme ve modernizasyon (1828-1908) > Mısır

Ana madde: Mısır (eyalet)
1800'lerin başında bir miktar özerklik kazanan Mısır, 1880'lere gelindiğinde siyasi bir kargaşa dönemine girmişti. Nisan 1882'de İngiliz ve Fransız savaş gemileri, Hidiv'i desteklemek ve ülkenin Avrupa karşıtı ulusların eline geçmesini önlemek için İskenderiye'de göründü. Ağustos 1882'de İngiliz kuvvetleri düzen sağlama bahanesiyle Mısır'ı istila ve işgal etti. İngilizler Hidiv Tevfik'i destekledi ve özellikle İngiliz ve Fransız mali çıkarları için faydalı olan istikrarı yeniden sağladılar. Mısır ve Sudan, Osmanlı İmparatorluğu'nun I. Dünya Savaşı'nda İttifak Devletleri'ne katıldığı 1914 yılına kadar de jure olarak Osmanlı vilayetleri olarak kaldı. Kuzey Afrika'daki diğer Osmanlı vilayetleri 1830 ile 1912 yılları arasında Cezayir (1830'da Fransa tarafından işgal edildi), Tunus (1881'de Fransa tarafından işgal edildi) ve Libya (1912'de İtalya tarafından işgal edildi) başta olmak üzere kaybedildi.
Gerileme ve modernizasyon (1828-1908) > Ermeniler

Ana madde: Osmanlı Ermenileri
Tanzimat reformlarıyla kendi anayasalarına ve ulusal meclislerine kavuşan Ermeniler, 1878 Berlin Kongresi'nde kararlaştırıldığı üzere Osmanlı hükûmetinden 61. maddenin uygulanmasını talep etmeye çalıştılar. Avrupalı güçlerin ve Ermenilerin baskısı üzerine Sultan II. Abdülhamid, Hamidiye Alayları'nı Doğu Anadolu'da (Osmanlı Ermenistanı) görevlendirdi. Bunlar çoğunlukla askere alınmış Kürtlerden oluşan düzensiz süvari birliklerinden oluşuyordu. 1894'ten 1896'ya kadar imparatorluk genelinde yaşayan 100.000 ile 300.000 arasında Ermeni, Hamidiye Katliamları olarak bilinen olaylarda öldürüldü. Ermeni militanlar, Avrupa'nın dikkatini katliamlara çekmek için 1896'da İstanbul'daki Osmanlı Bankası merkezini ele geçirdiler, ancak herhangi bir yardım alamadılar.