Moleküler nanoteknoloji
Teknik konular ve eleştiri > Nanosistemlerde uygulanabilirlik önerileri

Drexler'in uygulanabilirliği geniş ölçüde evrensel üreticilerin yokluğunda nanosistemlerin tasarlanması yapılmasına ve açıklanan şekilde çalışır olarak tanımlanabilmelerine bağlıdır. Moleküler nanoteknolojinin destekçileri sıklıkla nanosistemlerin 1992'de keşfinden beri kayda değer hataları bulmuşlardır. Hatta bazı eleştirmeler Drexler'in birçok fiziksel ilkeyi temel alan yüksek dereceli nanosistemleri ileri sürdüğünü ve aslına bazı detayları düşünmüş olduğunu kabul etmişlerdir.
Diğer eleştirmenler nanosistemlerde, moleküler nanoteknolojinin düşük seviyede makine dili hakkında önemli kimyasal detayları atladığını iddia etmişlerdir. Ayrıca nanosistemlerdeki düşük seviye kimyanın geniş çalışmalar gerektirdiği ve Drexler'in yüksek seviye tasarlamaları tartışmalı temeller üzerine kurulu olduğunu iddia etmişlerdir. Freitas ve Merkle in yaptığı ileri çalışma bu bulguları güçlendirmek ve düşük seviye kimyası ile arada bulunan boşluğu doldurmayı amaçlamaktadır.
Drexler “sıvı yakıt roket sistemlerindeki ilerlemeler sonucu aya gidişin olduğu gibi moleküler üretimin de bir dizi moleküler makine sisteminin ilerlemesi sonucu olacağı ve bu konular çözüme kavuşmadan önce, tartışmalı nanoteknoloji ilerleyene kadar beklememiz gerektiğini iddia etmektedir. “Fakat Freitas ve Merkle var olan teknoloji ile elmas mekanosentezi (DMS) konusuna odaklanmak gerektiğini ve bunun mümkünatı üzerinde durmuşlardır.
Uygulanabilirliğe karşı argümanları özetlemek gerekirse : Birincisi, eleştirmenler moleküler nanoteknolojiye ulaşmak için özellikle kendi kendilerine doğru iyi tanımlanmış bir yolun etkin bir şekilde olmamasını moleküler / atomik ölçekte makineleri oluşturmak için özellikle kendi kendini kopyalayan üreticiler ve elmas nanofabrikasında bir bariyer olduğunu iddia etmektedirler. Taraftarlar ise elmas nanofabrikasının geliştirilmesi üzerine çalışmaların olmasını bir cevap olarak eleştirmenlere sunmuştur.
Moleküler nanoteknolojide ikinci bir zorluk tasarlamadır. Donanımları ya da işleyişlerin atomik seviyede el tasarımı haftalarca sürmektedir. Drexler, Merkle ve diğerleri basit parçaları tasarlamalarına rağmen, daha kompleks yapılar üzerine tasarı için bir girişim yoktur. Savunucular kapsamlı tasarımın kapsamlı girişimlerle mümkün olacağını ve bu handikaba rağmen kullanışlı tasarımların geliştirilen yeni yazılım araçları ile sağlanabileceğini söylemektedirler.
2006 Aralık ayında yayımlanan ulusal akademiler basımı Boyutun bir maddesi: Ulusal nanoteknoloji girişiminin üçüncü gözden geçirilmesi raporunda, moleküler nanoteknolojinin geleceği için açık bir yol olmadığı raporun 108. sayfasındaki çıkarıma göre ““ Bugün teorik hesaplamalar yapılabilmesine rağmen, bu üretimlerin kimyasal reaksiyon döngüleri, hata oranları, operasyonun hızı ve termodinamik verimliliği güvenilir biçimde tahmin edilemez. Böylece, şu ana kadar üretilen sistemlerde ulaşılan kusursuzluk ve komplekslik teorik olarak hesaplanabilir ama ileride ne olacağı kesin olarak tahmin edilemez. Son olarak, teorik olarak hesaplanabilen optimum araştırma politikaları, biyolojik sistem kapasitesinde ve termodinamik verimliliğe ulaşmış sistemler güvenilirliği şu anda tahmin edilemez. Uzun vadeli modellerin deneysel olarak gösterilmesi için araştırmalar hedefe ulaşmak için ve uzun süreli bir vizyon için yol gösterici olabilir.” Bu özellikle elmas mekanosentezi deneylerini araştıran nanofabrika birliği gibi gruplarca memnuniyetle karşılandı.
Fiziksel yasalarla uyumlu birçok yapının üretilip üretilemeyeceği belki de ilginç bir soru. Taraftarlar moleküler üretim vizyonunun çoğunluğuna göre doğal kanunlarla uyumlu herhangi bir yapının yapılabilmesinin gerekli olmadığını ileri sürmektedirler. Richard Feynman'ın “neyin daha mümkün neyin mümkün olmadığı ve deneyin her zaman neyin mümkün ya da mümkün olmadığını göstermesinin bilimseldir” dediği gibi.