stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Windhoek

| Windhoek |
| --- | --- |
Başkent
Windhoek
Saat yönünde yukarıdan aşağıya: Windhoek CBD, Parlamento binası, Windhoek Demiryolu İstasyonu, State House, Christ Church
  Arma 
WindhoekWindhoek'un Namibya'daki konumu
Ülke:  Namibya
Bölge: Khomas
Seçim bölgesi: Windhoek
Rakım: 1655 m
Nüfus (2023): 486,169
Zaman dilimi: UTC+02:00 (Orta Afrika Zamanı)
Posta kodu: 10005
Telefon numarası kodu: 061
Resmî site windhoekcc.org.na
Windhoek (Almanca: Windhuk), Namibya'nın başkenti. Şehir ayrıca ülkenin ticari ve siyasi açıdan da merkezi konumundadır. Ülke merkezine yakın bir noktada konumlanan başkent, deniz seviyesinden 1.654 metre yükseklikte yer alır. Şehir nüfusu 2011 verilerine göre 322.500 kişidir. şehridir. Namibya'nın merkezinde, Khomas platosu üzerinde, deniz seviyesinden yaklaşık 1.700 m (5.600 ft) yükseklikte yer alır ve ülkenin coğrafi merkezine oldukça yakındır. 2023 yılı itibarıyla Windhoek'un nüfusu 486.169'dur. Şehir, diğer Namibya bölgelerinden gelen sürekli göç nedeniyle hızla büyümektedir.
Windhoek, Namibya'nın sosyal, ekonomik, politik ve kültürel merkezidir. Neredeyse tüm Namibya ulusal girişimleri, devlet daireleri, eğitim ve kültürel kurumlar burada merkezi bir konumda bulunmaktadır.
Şehir, yerel kabileler tarafından bilinen kalıcı bir sıcak su kaynağının olduğu bir bölgede gelişmiştir. Jonker Afrikaner, Orlam'ın kabile şefi, 1840 yılında buraya yerleşmiş ve topluluğu için bir taş kilise inşa etmiştir. Ardından gelen yıllarda, çeşitli savaşlar ve silahlı çatışmalar yeni yerleşimin ihmaline ve yok olmasına neden olmuştur. Windhoek, Alman İmparatorluğu tarafından toprakları kolonileştirdiğinde, İmparatorluk Alman Ordusu'ndan Yüzbaşı Curt von François tarafından 1890 yılında yeniden kurulmuştur.
İsim

Şehrin ismi bölgede konuşulan Afrikaanca dilinden gelmektedir. Bu dilde rüzgarlı köşe anlamına gelen Windhoek bölgede daha sonra kurulan yerleşim biriminin adı olmuştur. Bölgede konuşulan yerel dillerden olan Khoekhoegowab dilinde şehrin adı Aigams (ǀAi-ǁGams) olarak söylenmektedir ve bu isim şehrin civarlarında bulunan sıcak su kaynaklarından, kaplıcalardan dolayı oluşmuştur. Aigams (ǀAi-ǁGams) isminin birebir çevirisi kaplıca, sıcak su kaynağı anlamına gelmektedir.
Başka bir teori, Kaptan Jonker Afrikaner'in, atalarının yaşadığı Güney Afrika'daki Winterhoek Dağları'ndan esinlenerek Windhoek adını verdiğini öne sürmektedir. Windhoek adının bilinen ilk kullanımı, Jonker Afrikaner'ın Joseph Tindall'a 12 Ağustos 1844 tarihli mektubundadır.
Tarih > Erken Yerleşim

1840 yılında Jonker Afrikaner, Windhoek'ta bir Orlam yerleşimi kurdu. O ve takipçileri, günümüzde Klein Windhoek banliyösünde bulunan ana sıcak su kaynaklarından birinin yakınında kaldılar. 500 kişiyi ağırlayabilen bir taş kilise inşa etti; bu kilise aynı zamanda bir okul olarak da kullanıldı. 1842 sonlarında, Rhenish misyonerler, Carl Hugo Hahn ve Franz Heinrich Kleinschmidt, burada çalışmaya başladılar. İki yıl sonra, Metodist Wesleyanlardan Richard Haddy ve Joseph Tindall tarafından yerlerinden edildiler. Bahçeler düzenlendi ve bir süre Windhoek refah içinde yaşadı. Ancak, Nama ve Herero kabileleri arasındaki bir dizi savaş, yerleşimi yok etti. Uzun bir aradan sonra, Hahn 1873'te Windhoek'u tekrar ziyaret etti ve şehrin eski refahından hiçbir iz kalmadığını gördü. Haziran 1885'te, bir İsviçre botanikçi terkedilmiş meyve ağaçlarının arasında yalnızca çakallar ve aç kalan tavuklar buldu.
Tarih > Sömürge Dönemi

Lüderitzbucht'dan gelen tüccarların talebi üzerine 1884 yılında, Alman Güneybatı Afrikası (Deutsch-Südwestafrika) adı verilen bölgeye Alman koruması ilan edildi; bu bölge şimdi Namibya olarak bilinmektedir. Alman kolonisi sınırları 1890'da belirlendi ve Almanya, düzeni sağlamak için Curt von François'ın komutasındaki Schutztruppe adlı koruma birliklerini gönderdi. Von François, garnizonunu Windhoek'te konuşlandırdı; Windhoek, savaşan Nama ve Herero halkları arasında stratejik bir tampon bölge olarak yer alıyordu. On iki güçlü kaynak, ürünlerin ve tahılların yetiştirilmesi için su sağladı.
Sömürge dönemi Windhoek'u, 18 Ekim 1890'da, von François'ın günümüzde Alte Feste (Eski Kale) olarak bilinen kalenin temel taşını koymasıyla kuruldu. 1907'den sonra, yerli halkın kırsaldan büyüyen şehre iş aramak için göç etmesiyle gelişim hızlandı. Almanya ve Güney Afrika'dan daha fazla Avrupa yerleşimcisi geldi. İşyerleri, Kaiser Caddesi'nde (şu anda Bağımsızlık Caddesi) ve şehrin üzerindeki belirgin dağ sırası boyunca inşa edildi. Bu dönemde, Windhoek'un üç kalesi, Heinitzburg, Sanderburg ve Schwerinsburg, inşa edildi.
Tarih > Birinci Dünya Savaşı'ndan Sonra

Alman sömürge dönemi, Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda sona erdi; ancak Güney Batı Afrika ve dolayısıyla Windhoek, 1915'te zaten düşmüştü. Savaşın sonuna kadar şehir, Güney Afrika askeri hükümeti tarafından yönetildi ve herhangi bir gelişme yaşanmadı. 1920'de, Versay Antlaşması'ndan sonra, bölge Milletler Cemiyeti Sınıf C mandası olarak Güney Afrika'ya devredildi.
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, bölgenin ekonomisini iyileştirmek için daha fazla sermaye kullanılabilir hale geldi. 1955'ten sonra, yeni okullar ve hastanelerin inşası, şehir yollarının asfaltlanması (bu proje 1928'de Kaiser Caddesi ile başlamıştı) ve su teminini istikrara kavuşturmak için barajlar ve boru hatları inşa edilmesi gibi büyük kamu projeleri gerçekleştirildi. Şehir, 1958'de dünyanın ilk içme suyu geri dönüşüm tesisini kurdu; geri dönüştürülmüş atık suyu işleyip doğrudan şehir su şebekesine gönderdi. 1 Ekim 1966'da, o zamanki Güney Batı Afrika Yöneticisi, Windhoek'e armasını verdi; bu arma 2 Ekim 1970'te Güney Afrika Armalar Bürosu tarafından tescillendi. Başlangıçta stilize edilmiş bir aloe bitkisi ana simge olarak kullanıldı, ancak 15 Eylül 1972'de bu, doğal bir aloe (Aloe littoralis) ile değiştirildi.
Windhoek, 18 Ekim 1965'te, şehrin von François tarafından ikinci kez kurulmasının 75. yıldönümünde resmi olarak şehir haklarını aldı.
1971 yılında, Namibya genel sözleşmeli işçileri, sözleşmeli işçilik sistemini kaldırma, apartheide karşı çıkma ve Namibya'nın bağımsızlığını teşvik etme amacıyla Windhoek'te harekete geçti.
Tarih > Bağımsızlık Sonrası Dönem

1990'daki bağımsızlıktan bu yana, Windhoek hem ulusal başkent olarak hem de merkezi Khomas Bölgesi'nin il başkenti olarak kalmıştır. Bağımsızlık ve savaşların son bulmasından sonra şehir, hızla büyüme ve gelişme göstermiştir.
Coğrafya > İklim

Yarı-çöl ikliminin hakim olduğu şehirde, yaz aylarında gündüzler çok sıcak, geceler ise serindir. Güney yarımküre'de olduğu için kış mevsimi sayılan Haziran-Ağustos ayları arasında yağış miktarı düşüktür.
|  Windhoek iklimi > Aylar.Ortalama en yüksek sıcaklık (°C).Ortalama en düşük sıcaklık (°C).Ortalama yağış (mm) |  Windhoek iklimi > Oca.30.17,2.78 |  Windhoek iklimi > Şub.28,6.16,5.77 |  Windhoek iklimi > Mar.27,2.15,4.79 |  Windhoek iklimi > Nis.25,6.12,8.38 |  Windhoek iklimi > May.22,7.9,2.7 |  Windhoek iklimi > Haz.20,2.6,7.1 |  Windhoek iklimi > Tem.20,5.6,3.1 |  Windhoek iklimi > Ağu.23,4.8,6.1 |  Windhoek iklimi > Eyl.26,5.11,9.3 |  Windhoek iklimi > Eki.29,1.14,6.11 |  Windhoek iklimi > Kas.29,6.15,6.27 |  Windhoek iklimi > Ara.30,7.16,9.42 |  Windhoek iklimi > Yıl.26,1.12,7.365 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
Kaynak: wetterkontor.de
Ekonomi

Karakul koyunlarının beslendiği otlaklarla çevrili olan kentte, kuzu postlarını işleyip ihraç eden çok sayıda kürk üreticisi vardır.
Kardeş şehirler

Windhoek, dünya genelinde 15 şehir ile kardeş şehir konumundadır. Bu şehirler şu şekildedir:
| --- | --- |
  Abbotsford  Berlin 18 Nisan 2000'den bu yana  Bremen 18 Nisan 2000'den bu yana  Douala 31 Ağustos 2000'den bu yana  Drakenstein 9 Mayıs 2012'den bu yana  Gaborone 23 Ağustos 2001'den bu yana  Harare 8 Kasım 2000'den bu yana:   Havana 23 Eylül 2001'den bu yana  Johannesburg  Kadoma  Lusaka  Richmond, Virginia, 20 Mart 1998'den bu yana  Şangay 1 Haziran 1996'dan bu yana  Trossingen 3 Ekim 2000'den bu yana  Vantaa 13 Ağustos 2002'den bu yana
Resimler

Christuskirche'ye bakış
Merkez gar
Christuskirche (arka planda Kalahari Sands Hotel)
„Tintenpalast“, Parlamento
Reiterdenkmal'da bir kitabe
İklim diyagramı
19.yy sonunda Windhoek şehrinden bir görünüm
Alman Güneybatı Afrikası döneminde damgalanmış Windhoek posta pulu
Alman hakimiyet döneminde Windhoek
Alman Güneybatı Afrikası döneminde bölgeden bir görünüm
Alman Güney Batı Afrika pulu, Windhuk damgasıyla
Windhoek'teki üç kaleden biri olan Sanderburg
Karaçay, Pazarcık

| Karaçay |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Kahramanmaraş
Koordinatlar: 37°20′49″N 37°07′01″E﻿ / ﻿37.347°K 37.117°D﻿ / 37.347; 37.117
Ülke:  Türkiye
İl: Kahramanmaraş
İlçe: Pazarcık
Coğrafi bölge: Akdeniz Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2000): 185
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0344
Posta kodu: 46700
Resmî site 
Karaçay, Kahramanmaraş ilinin Pazarcık ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya

Kahramanmaraş iline 30 km, Pazarcık ilçesine 24 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- |
2007: 
2000: 185    
1997: -
Latin Amerika edebiyatı

Latin Amerika Edebiyatı, Latin Amerika'da İspanyolca ve Portekizce yazılmış edebiyat yapıtlarını kapsar. İlk yazılı metinler Yenidünya'nın İspanyol fatihlerinin İspanya'ya gönderdikleri raporlardı. İspanyollar'ın atılganlığı ve Amerika Yerlilerinin yiğitliği pek çok yazıya ve şiire esin kaynağı olmuştur. Bunların en ünlüsü İspanyol Alonso de Ercilay Zúñiga'nın (1533-1594), Şili Yerlilerinin soylu direnişini ve şairin bu dönemdeki acılarını dile getiren La Araucanadır. 20 binin üstünde koşuktan oluşan bu şiir yeni topraklardan fışkıran ilk gerçek edebiyat ürünüdür.
1600'de artık fetihler sona ermiştir. Avrupalı işgalciler efendi, Yerliler ise çoğunlukla köleydi. Zenginler hâlâ İspanya ve Portekiz'i anayurtları olarak görüyordu. Yazılanlar ise Amerika'yla ilgili olmakla birlikte Portekiz ve İspanyol edebiyatının kötü bir taklidi olmaktan öteye geçemiyordu. Ama bunlar içinde Meksikalı bir rahibe olan Juana Inés de la Cruz (1651-1695) gerçekten edebiyat değeri olan şiirler ve oyunlar yazdı. Portekiz sömürgesi olan Brezilya'nın en ünlü yazarı José Basilio da Gama (1740-1795) ilk kez şiirlerinde Yerlilerin yaşamını işledi.
Özgürlük ve romantizm

İspanyol sömürgelerinin özgürlük mücadelesi aynı zamanda kültürel bağımsızlık mücadelesinin de başlangıcıdır. Bu tarihten başlayarak yazarlar İspanyol ve Portekizliler'in torunları olarak değil Latin Amerikalı bilinciyle yazdılar. Yapıtlarında toplumsal sorunlara eğildiler. Baskıcı ve acımasız yönetimler altında özgürce yazmaları hiç de kolay olmadı. Savaş yılları sırasında siyasal ve yurtsever edebiyat öne çıktı. Ekvatorlu José Joaquín de Olmedo'nun (1780-1847) La victoria de Junin: Canto a Bolivar (1825) adlı kahramanlık destanı Simón Bolívar önderliğindeki güçlerin İspanyollara karşı kazandığı zaferin anısına yazılmıştır ve bugün hâlâ değerini korumaktadır.
Latin Amerika'nın gerçek anlamda ilk romancısı Meksikalı José Joaquín Fernández de Lizardi (1776-1827), 19. yüzyıl başındaki Meksika toplumunu canlı bir biçimde anlatan El periquillo sarniento'yu (1816) yayımladı. Kitabın baş kişisi bir picaro ya da serseridir. Lizardi bu yapıtında toplumun gelenek ve törelerini eleştirir. Bu kitap Meksika'da bugün de en çok okunan kitaplar arasındadır.
Latin Amerika'da savaşlar ve askeri diktatörlükler birbirini izliyordu. Bunların içinde en çok nefret toplayanlardan biri Arjantin diktatörü Juan Manuel de Rosas idi. Kanlı yönetimi sırasında birçok yazar sürgüne gönderildi. Bu yazarlar, kalemleriyle komşu ülkelerden Rosa'a savaş açtılar. José Pedro Crisólogo Mármol'un (1817-1871) ilk Arjantin romanı kabul edilen ünlü yapıtı Amalia (1851) Rosas yönetiminin korkunçluğunu sergiler. Domingo Faustino Sarmiento (1811-1888) ise Facundo (1845) adlı uzun denemesinde, altüstlüklerin yaşandığı toplumların, diktatörlüklere yol açtığını anlatır.
Sarmiento ve Mármol, Avrupa'daki Romantizm Akımı'ndan etkilenen yazarlar arasındadır. Bu yazarlar çoğunlukla konularını ülkelerinin tarihinden ve sıradan insanların yaşamlarından seçtiler. Tarihsel romanların en güzellerinden biri Dominik Cumhuriyeti'nden Manuel de Jesús Galván'ın (1834-1911), Amerika Yerlilerine İspanyolların uyguladıkları kıyımı anlatan Enriquillo (1882) adlı yapıtıdır. Amerika Yerlilerinin destanlarından ve sınır savaşlarından esinlenilerek pek çok öykü ve şiir yazılmıştır.
Latin Amerika Romantizmi pampalarda sığır güden goşo'ları şiirlerde ele aldı. Arjantinli José Hernández'in (1834-1886) en ünlü yapıtı, özgürlüğünü yok eden topluma karşı başkaldıran goşonun mücadelesini anlatan El gaucho Martin Fierro (1872) adlı şiiridir.
Gerçekçilik ve Doğalcılık

Avrupa'da olduğu gibi Latin Amerika'da da gerçekçi ve doğalcı yazarlar çıktı. Yapıtlarında kent yaşamını, toplumsal değişimleri ve insanı anlattılar. Romantikler gibi gerçekçi yazarlar da halk kültürünün tiplerinden yararlandılar. Bu yapıtlarda yasalar ve düzen, orta sınıf değerleri, onurlu ve güvenilir olmak elüstünde tutulurken, açgözlülük ve yalancılık yerildi. Doğalcı yazarlardan Arjantinli Eugenio Cambaceres (1843-1888) çağdaş değerleri, Sin rumbo (1885) adlı yapıtında kıyasıya yerer. Brezilya'da yayımlanan ilk önemli doğalcı roman, Rio de Janeiro sokaklarındaki yaşamı anlatan, Manuel Antônio de Almeida'nın (1831-1861) Memorias de um Sargento de Milicias (1854) adlı kitapıdır. Brezilyalı gerçekçi romancı ve öykü yazarları içinde belki de en önemlisi olan Joaquim Maria Machado de Assis'in (1839-1908) en güzel romanı Dom Casmurro'dur (1899). Euclydes da Cunha (1866-1909) kuzeydoğunun çorak topraklarında hayvancılıkla geçinen insanların unutulmuşluğu üzerine bir protesto niteliğinde olan Os Sertoes i (1902) yazdı.
Çağdaş edebiyat

1880'lerden önce Latin Amerikalı yazarlar başka ülkelerin edebiyat türlerini örnek alırlardı. 19. yüzyılın sonunda gelişen Modernizm Akımı'nın öncüleri Émile Zola'nın Doğalcılık, Avrupa'da gelişen Maddecilik akımlarına ve orta sınıf değerlerine karşı çıktılar. Hem düzyazı, hem de şiir yazan Kübalı José Martí (1853-1895) ve Perulu Manuel González Prada (1848-1918) dilin dinamizminden yararlanarak değişime ve yenileşmeye yöneldiler.
1888'de Nikaragualı şair Rubén Darío'nun düzyazı ve şiirlerden oluşan Azul (1888) adlı kitabı büyük yankılara yol açtı. Bu, Modernizmi tam anlamıyla içeren bir kitaptı. Yeni biçim arayışları, dilin yeni ve heyecan verici bir biçimde kullanılması, yeni bir bilinci ve duyarlılığı gerektiriyordu. Modernizm, çeşitlilik gösteren bir akımdı. Kolombiyalı yazar José Asunción Silva (1865-1896) ve Meksikalı Manuel Gutiérrez Nájera (1859-1895) bu akımın içinde yer aldılar. Ama bu alanda en başarılı yapıtları, çok işlek bir dille yazan Rubén Darío, Arjantinli Leopoldo Lugones (1874-1938) ve Uruguaylı Delmira Agustini (1886-1914) verdiler.
Başlangıçta şairler duygularını ince ve müzikli bir dille şiire döktüler. 1898 İspanya Amerika Savaşı'ndan sonra ise, kendi ülkelerinin güzelliklerinden ve sorunlarından söz etmeye başladılar.
20. yüzyılda toplumsal adaletsizlikler ve Amerika Yerlileri'nin uğradıkları haksızlıklar Latin Amerika edebiyatının temel konuları oldu. Mariano Azuela (1873-1952) Meksika Devrimi'nin acılarını ve dehşetini anlatan Los de abajoyu (1916) yazdı. Kolombiyalı yazar José Eustasio Rivera (1889-1928) La vorágine'de (1924) Amazon ormanlarında çalışan kauçuk işçilerinin yürekler acısı, çetin yaşamlarını anlattı.
Venezuelalı Rómulo Gallegos (1884-1969), büyük çiftlik sahibi acımasız bir kadını konu alan Doña Bárbara (1929) adlı yapıtıyla Amerika'nın önde gelen romancıları arasına katıldı. Uruguaylı Horacio Quiroga (1878-1937), Arjantin'in kuzeyindeki tropikal bölgede geçen öykülerinde, doğa güçleri karşısındaki insanı konu aldı.
İlgi çekici bir roman olan Don Segundo Sombra (1926) Arjantinli Ricardo Güiraldes (1886-1927) bir taşra kasabasından kaçan öksüz bir çocuğun öyküsünü anlattı. Arjantin'in ulusal simgesi goşo'yu efsanevi bir halk kahramanı olarak ele aldı.
Brezilyalı yazarlar çok geniş olan ülkelerinin çeşitli bölgelerinde, özellikle de kuzeydoğuda, kültürlerini korumanın önemini vurguladılar. José Lins do Rego Cavalcanti (1901-1957) Ciclo de Cana de Açucar adını taşıyan roman dizisinde, plantasyon yaşamından kesitler verir. Érico Lopes Veríssimo (1905-1975) O Tempo e o Vento (1949-1962) adlı üçlü romanında, Rio Grande do Sul yöresinin tarihini olağanüstü bir sevecenlikle yeniden yaşatır. João Guimarães Rosa (1908-1967), Grande Sertao: Veredas (1956) adlı epik romanında Brezilya'nın kuzeydoğusundaki uzak, barınmaya elverişsiz ve çorak topraklardaki yaşamı anlattı.
Şiir

Modernizm Akımı'nın ardından çok yetenekli şairler yetişti. Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazanan Şilili şair Gabriela Mistral (1889-1957) sade ve dolaysız anlatımıyla ilgi çekti. Çocuklarına olan özlemini dile getiren güldestesi Desolación (1922), etkiliyici bir duyarlılık taşır. César Vallejo (1892-1938) İspanyol dilinin en büyük ustalarından biridir. Şiirleri insanın çektiği acılarla yüklüdür. Ölümünden sonra, 1939'da yayımlanan Poemas humanos'ta, daha güzel bir geleceğe olan umudunu yansıtır. Vallejo, İspanyolcayı cesur ve şaşırtıcı biçimlerde kullandı. 1930'larda Peru'nun bir taşra kentindeki kapalı aile yaşamını terk ederek, komünistlerin safında İspanya İç Savaşı'na katıldı.
Şilili şair Pablo Neruda da komünistti (1904-1973). Şiirleri, özellikle de büyük epik yapıtı Canto General (1938) yaşam deneylerinin coşkulu bir anlatımıdır. Neruda ezilenlerin ve sömürülenlerin şairidir. Meksikalı Octavio Paz (1914) çok yönlü bir yazardır. Libertad bajo palabra (1968) adını taşıyan yapıtında, şiirin bir uyanış olduğu ve insanlığın kurtuluşunun önünü açtığı görüşünü savunur.
Portekizce konuşulan Brezilya'da Modernizm Akımı 1920'lerde başladı. En çok Sao Paulo'da kök salan bu akımın öncüsü şair ve romancılar, Portekiz ile bağlarını koparmaktan yanaydılar. Oswald de Andrade'nin (1890-1954) Memorias Sentimentais de Joao Miramar (1924) adlı romanı bu akımın tipik bir örneğidir. Jorge de Lima (1895-1953) ise Avrupa geleceğinden koparak Kuzeydoğu Brezilya'nın bölgeci şiir hareketine katıldı.
Roman

Yenilikleri denemekten korkmayan Latin Amerikalı yazarlar, edebiyat alanında uluslararası üne ulaştılar. Edebiyat yaşamına 1920'lerde, Buenos Aires'in aydın çevresi içinde başlayan Jorge Luis Borges (1899-1986), öykü ve denemelerinde insanın doğasını keşfetmeye çalıştı. Çağdaş Arjantin edebiyatında çok önemli bir yeri olan Borges, İspanyol dilinin en usta yazarlarından biridir. Guatemalalı Miguel Angel Asturias (1899-1974), başyapıtı Sayın Başkan da (El senor presidente; 1946) diktatörlüklerin neden olduğu yıkım ve acıları anlatır. Paraguaylı Augusto Roa Bastos (1917) Hiji de hombre da (1960) benzer bir konuyu irdeler, ama daha yumuşak ve dokunaklı bir üslubu vardır.
Meksikalı Juan Perez Rulfo'nun (1918-1986) Pedro Paramo (1955) adlı bir kısa romanı ve Kızgın Ova (El Ilano en Ilamas; 1953) adında, öykülerini topladığı bir kitabı vardır. Kitaplarındaki olaylar ıssız ve sıcak bir vadide geçmektedir.
Kolombiyalı roman ve öykü yazarı Gabriel Garcia Marquez (1928), 1982 Nobel Edebiyat Ödülü sahibidir. Ünlü romanı Yüzyıllık Yalnızlık'ta (Cien anos de soledad; 1967) küçük bir kasabanın tarihiyle sınırlı kalmayıp Güney Amerika'nın, dünyanın, hatta evrenin geçmişini gözler önüne serer. Kitabın kahramanları sevgi, tutku, savaş, devrim, bolluk ve yoksulluk içinde yuvarlanır. Anlatılanlar düşsel olduğu kadar gülünç ve acıklıdır.
Meksikalı Carlos Fuentes'in (1928) romanları ve öyküleri büyük, büyüleyici bir ülkenin insanlarının derinlemesine incelemesidir. Terra Nostra adlı romanında ülkenin kültür mirasını keşfetmeye çalışır. Perulu romancı Mario Vargas Llosa (1936) Kent ve Köpekler (La ciudad y los perros; 1963) adlı kitabında bir askeri akademideki insanlıktan uzak yaşamı anlatırken, Peru toplumunun zayıflıklarını irdeler.
Brezilya edebiyatı, yerel gelenekler ile modernleşme arasındaki çatışmayı yansıtır. Graciliano Ramos (1892-1953) Infancia (1945) adlı anı kitabında yoksulluk koşullarında kendini nasıl yetişdirdiğini anlatır. João Cabral de Melo Neto (1920) ise Morte e Vida Severina şiirinde, geleneksel kökler ile çağdaş yaşam arasındaki çelişkileri sergiler.
José Joaquín de Olmedo
Émile Zola'nın L'Aurore gazetesinde yayımlanan "İtham Ediyorum” makalesi.
Kizirli, Pazarcık

| Kizirli |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
Koordinatlar: 37°32′17″N 37°28′37″E﻿ / ﻿37.538°K 37.477°D﻿ / 37.538; 37.477
Ülke:  Türkiye
İl: Kahramanmaraş
İlçe: Pazarcık
Coğrafi bölge: Akdeniz Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2022): 652
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0344
Posta kodu: 46700
Resmî site 
Kizirli, Kahramanmaraş ilinin Pazarcık ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya

Kahramanmaraş iline 86 km, Pazarcık ilçesine 22 km, G.Antep'e 100 Km, uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- |
2022: 652
2021: 603
2020: 603
2019: 599
2018: 571
2017: 588
2016: 590
2015: 591
2014: 580
2013: 576
2000: 665
Azerbaycan'da satranç

Azerbaycan'da satranç oyununun tarihi çok eskidir ve satranç Azerbaycan'ın millî sporlarındandır.