Finlandiya ekonomisi
İş ve gelir yapısı

Finlandiya'nın ihracata bağımlı ekonomisi sürekli olarak dünya pazarına uyarlandı; ve bu olurken de Finlandiya toplumunu değiştirmiştir. 1940'ların sonunda başlayan ve 1973'teki ilk petrol krizine dek süren uzun süren dünya çapındaki ekonomik patlama, Finlandiya'nın karşılaştığı ve yeni meslek yapısı da dâhil oldukça çok yönlü ve çeşitlendirilmiş bir ekonomiyle ortaya çıkan bir meydan okumaydı. Bazı işkolları iş gücünün oldukça sabit bir payını koruyordu. Örneğin, ulaşım ve yapı, her ikisi de 1950 ve 1985 yılları arasında yüzde 7 ila 8 arasında gerçekleşti ve imalatın payı sadece yüzde 22'den yüzde 24'e yükseldi. Bununla birlikte, hem ticari hem de hizmet işkolları, 1985 yılında yüzde 21 ve 28 olan işgücüne katılım oranını iki katına çıkarmıştı. En büyük değişim, tarım ve ormancılıkta çalışan ekonomik açıdan etkin nüfusun azalmasıydı; 1950'de yaklaşık yüzde 50'den 1985'te yüzde 10'a inmişti. Çiftlikler ve ormanlardan ayrılış, diğer işkollarının büyümesi için gerekli emek gücünü sağlamıştı.
II. Dünya Savaşı'ndan bu yana Finlandiya hareketlilik modelleri üzerine yapılan çalışmalar, bu göçün önemini doğrulamıştır. Sosyologlar, çiftçilik kökenli insanların diğer mesleklerde Finlandiya'da diğer Batı Avrupa ülkelerinden çok daha fazla olduğunu keşfettiler. 1980'lerin başındaki Finlandiya verileri, fazla eğitim gerektirmeyen meslek alanlarının yüzde 30 ila 40'ının çiftçilerin çocukları, üst düzey mesleklerde yüzde 25 gibi Fransa'nın fiyatının iki ila üç katı ve komşu İsveç'ten bile önemli ölçüde daha yüksek bir oran olduğunu gösterdi. Finlandiya, kırsal mesleklerden beyaz yakalı konumlara geçişin el ile yapılan meslekleri atlayarak doğrudan olması muhtemel olduğu yönünde diğer Kuzey ülkelerine göre de farklıydı.
Finlandiya'daki sosyal hareketliliği belirleyen en önemli etken eğitimdir. Anababalarından daha yüksek bir eğitim seviyesine erişen çocuklar genellikle meslek hiyerarşisinde yükselebilir. Gerekli asgarîliğin ötesinde okullaşmayı kabul eden sayıların herhangi bir kuşağında üç kat veya dört kat artan nitelikli çalışanlar gelişmekte olan bir ekonominin ihtiyaçlarını yansıtıyordu. Bununla birlikte, ileri eğitim veya eğitim almak bazıları için diğerlerinden daha kolay oldu ve beyaz yakalı çalışanların çocukları hala kendilerini beyaz yakalı çalışanlar haline getirme olasılığı, çiftçilerin ve mavi yakalı işçilerin çocuklarından daha fazlaydı. Buna ek olarak, beyaz yakalı iş uzmanlarının çocukları bu sınıfta kalmamaktan daha olası durumdaydı.
Ekonomik dönüşüm, gelir yapısını da değiştirdi. Ücret farklarının azaltılması belirgin bir değişim oldu. Gelişmiş bir ekonominin yarattığı artan servet, savaş sonrası döneme giren geniş gelir anlaşmaları sistemi yoluyla ücretlilere dağıtılmıştı. Ekonominin örgütlü işkolları, ekonominin büyüme oranından bile daha fazla ücret zammı almaktaydı. Sonuç olarak, mavi yakalı işçilerin gelirleri, zamanla, alt düzey beyaz yakalı çalışanlara olan ödeneğe daha yakın bir şekilde uymak için geldi ve üst orta sınıfın geliri, diğer grupların geliriyle bağlantılı olarak geriledi.
Yaşam koşullarındaki büyümenin uzun süren eğilimi, sosyal sınıflar arasındaki azalan farklılıklarla eşleşti; 1990'lı yıllarda dramatik bir şekilde tersine döndü. Finlandiya tarihinde ilk kez gelir farkları hızla büyüdü. Bu değişim çoğunlukla, sermayeden nüfusun en zengin kesimine kadar olan gelirin artmasıyla sağlanmıştır.
Orta Finlandiya Kyyjärvi'de bir beyaz papatya ve bir inek.
Äänekoski'deki bir hamur fabrikasından çıkan bir yük treni.
Helsinki'de ticari bir sokak olan Aleksanterinkatu