Opel
Tarihçe > II. Dünya Savaşı

Rüsselsheim'daki yönetim binaları II. Dünya Savaşı'yla birlikte 1945'te Rüsselsheim'da neredeyse hiç araç üretmedi. Çatışmalar patlak vermeden önce Adam Opel AG Avrupa'nın en büyük motorlu taşıt üreticisi olarak adını duyurdu. Bürokrasi zorluklarına rağmen  1930'larda Almanya'daki ekonomik atmosfer Opel ve diğer otomobil şirketleri için faydalı oldu. Fakat Opel açısından, endüstriyel makinelerdeki genişleme ve büyüme, askeri amaçlar tarafından yönetilmedi.
Savaş esnasında Amerika'da GM'nin Opel ile ilişkisi tartışma konusuydu. Alfred P. Sloan'ın anı yazısına göre, savaş başladığında Almanya'nın birçok yabancı sermayeli sanayi varlığını devletleştirdiği gibi, GM'nin Opel ile ilişkisi koptu ve savaşın geri kalanı için bu şekilde kaldı. Diğer yazarlarda 1940 Haziran'ından sonra bile, Opel ve Amerika arasındaki resmî bağlantıların kırılmadığını ve Amerikalıların parasal kazanımlarının savaş boyunca sürdüğünü iddia ettiler.[kaynak belirtilmeli]
1930'larda, Rüsselsheim fabrikasında Almanya'nın savaş hazırlıklarında hiçbir zaman önemli bir rol verilmedi. Ford'un Köln'deki fabrikası, daha önceki yabancı ortaklıklara göre, tank üretimi gibi büyük bir görev için yeterince güvenilir olarak görülmedi. Başlangıçta, savaşın Almanya'nın lehine sonuçlanacağı ve kısa süreceği düşünülüyordu. Otomobil fabrikaları kaynakları korumak için kapatıldı, ancak başka hizmetler için kullanılmadı.
1942'de savaşın bir süre daha devam edeceği anlaşıldı. Araba ve kamyon fabrikalarının savaş çalışmalarına mütevazı bir şekilde geçtiği daha net hale geldiğinde, Opel uçak parçaları ve tankların üretimini üstlendi. Sadece Brandenburg fabrikasında kamyon üretimi tam hızla ilerliyordu. 1938'in sonundan itibaren, büyük Opel Blitz kamyonları Opel Admiral'de kullanılan aynı temeldeki 3.6 L motor ile güçlendirilmişti. Savaş döneminin artan taleplerini karşılamak için, 3 kısa ton (2.7 ton) Opel tasarımı kamyon, Mannheim'daki eski Benz fabrikasında Daimler-Benz lisansı altında üretildi.
Çok yönlü küçük Alman askeri araçlarından biri olan Kettenkrad, bir traktör ve motosiklet karışımı olup, 1.4 L Olympia dört silindirli motorla güçlendirildi. NSU tarafından üretilen araç yumuşak dönüşler için motosiklet tekeri gibi ön tekerlek ve direksiyona sahipti. Kettenkrad, anti-tank ile çeşitli savaşlarda asker ve işaretçi taşıdı. NSU, mayın ve ormanlarda kullanılmak üzere savaştan sonra da üretilmeye devam edildi. Daha önce atların gerçekleştirdiği fakat yulaf kıtlığı olması nedeniyle, motorlu taşıtlara nazaran daha az yakıta ihtiyaç duyan Kettenkrad, çeşitli işlerde işe yarayabilecek az sayıdaki araçtan biriydi.
Savaş ilerledikçe, askeri yetkililer hava soğutmalı motorların geliştirilmesine daha fazla önem verdiler; hava soğutmalı motor, yanlış kullanımdan kaynaklanan hasarlara karşı daha fazla dirençliydi. Bu talebi karşılamak için Opel mühendisleri olası 3.6 L kamyon motorunun soğutma sistemini değiştirerek geliştirdiler. "Hava-Yağ Soğutma" olarak adlandırıldı ve motor yağını kullanarak sıcaklık silindir çark dolaylarındaki gömleklerden alındı. Baş taraf direkt havayla soğutuldu, burada üç ayrı alüminyum yüzgeçli başlıklar bulunuyordu ve her biri iki silindire hizmet ediyordu. 74-oktan yakıtı ile 3.000 rpm'de 72 hp (54 kW; 73 PS) güç üreten bu ilginç motordan sadece üç örnek üretildi.
Diğer özel işler Rüsselsheim fabrikasında yürütüldü. Bunlardan bir tanesi ünlü Junkers Jumo uçak motorunun süperkompresörleri için ara soğutucular inşa edildi. Bu hayati yapıyı çok ince alüminyum tabakalardan imal etmek için özel yöntemler geliştirildi. Almanya'nın düşmanları doğal olarak çeşitli Opel tesislerini not aldı ve 1944 Ağustos'undan itibaren hava yoluyla onlara saldırmaya başladı. Müttefik bombardıman uçaklarının saldırıları sonucu hem Rüsselsheim hem de Brandenburg'daki yıkım ağırdı. Adam Opel AG'de durum, hiçbir zaman 1945'in ilk aylarındaki kadar iç karartıcı olmadı.
Opel dönüşüme ve yeniden yapılanmaya girmişti. Şirketin personelinin çabalarının ötesinde, fabrikalarda ve diğer tesislerde çok az şey çalışıyordu. Daha önce kullanılan araç gereçlerin çoğu artık yoktu. Brandenburg  kamyon fabrikası savaş sonrası Almanya'nın Rus bölgesine girdi. Fakat burada uzun kalamadı. Pencere çerçeveleri ve banyo armatürlerine kadar tüm makine ve ekipmanlar sökülerek Ural Dağları yakınındaki bir yere nakledildi.
Opel, otomobil ve kamyon üretim hattını kaybetti. Savaş tazminatı olarak Müttefik Kuvvetler'in planları kapsamında, Müttefik askeri hükûmetinden Kadett için aletler, jigler, kalıplar, demirbaşlar ve çizimler talep etti. Bu çizimleri ise Rus işgali altındaki Leipzig'de bir Opel şubesinde otomobil üretimine başlamak için kullanacaklarını söylediler. Ekipman Haziran 1946'da Sovyetlere teslim edildi.
Sadece bir yıl sonra, yeni bir Sovyet arabası olan Moskvitch 400, Moskova'daki montaj hattından çıktı. Sadece adı değiştirilen bu otomobilin her detayı Opel Kadett ile aynı gibiydi (çeşitli kaynaklar çelişkili bilgi sağlar, ilgili makaleye bakınız). 1950'lerin sonlarına doğru, Ruslar Kremlin Kadettlerini yedek parçaları kolaylıkla Almanya'dan elde edilebileceğini vurgulayarak Belçika'ya ihraç ediyorlardı. 1959 yılına kadar Moskvitch modeli, Opel mühendisliğinin hiçbir izini taşımayan bir otomobil olarak tanıtıldı. Ve bu tarihten sonra Opel hemen yeni bir Kadett'i tanıtmaya hazırdı.
Rüsselsheim'da yerleşke oluşturan Amerikan hükûmetinin güçlü direnişi Opel'in tesislerinin tamamen Ruslara savaş tazminatı olarak verilmesini engelledi. Bu tartışmalarda GM'nin hiçbir söz hakkı yoktu ve yan kuruluşuna karşı ne tür bir duruş alacağından emin değildi. GM'den Alfred Sloan:
"(Opel) savaş başladıktan hemen sonra Alman hükûmeti tarafından ele geçirildi. 1942'de Opel'e yaptığımız yatırımın toplamı yaklaşık 35 milyon dolardı ve Hazine Bakanlığı'nın mal varlıklarıyla ilgili olarak ellerinde tuttuğu bir karar altında, cari vergilendirilebilir gelire karşı yatırımı iptal etmemize izin verildi. Fakat bu karar Opel mülkiyetine olan ilgimizi veya sorumluluğumuzu sonlandıramadı. Savaşın sona ermesiyle birlikte, Opel hisse senedi sahiplerinin hala kabul edildiğini anladık; Ayrıca mal sahibi olarak bu mülkiyetin sorumluluğunu almaya mecburduk." Sloan ve arkadaşları bile savaş sonrası Avrupa'da bu riski almanın yaptıklarına değip değmeyeceği konusunda kararsızlardı.
General Motors'un kitaplarında ya da diğer otoritelerde bulunmayan, Opel'in 1945'teki yeniden toparlanışındaki en sorumlu kaynak çalışanlarının olağanüstü sadakatiydi. Çalışanlar Rüsselsheim'de çalışan diğer meslektekiler gibi gezgin fırsatçılar değildi.[kaynak belirtilmeli] Onlar çoğunlukla, birçok farklı ülkeden bu bölgeye gelen ve tam olarak Adam Opel AG ile büyümüş olan kadın ve erkeklerden oluşuyordu. Opel'in kaderi işçileri için önemliydi, çünkü Opel'in çöküşü savaş kargaşasından eve dönüş yolunu bulan Rüsselsheim halkının en önemli işvereni kaybetmesi anlamına geliyordu.
Kadın ve erkek çalışanlar abartısız Opel Adam AG ile yetişmişlerdir. Onlar için asıl önemli olan kendi geleceklerinden çok Opel'in geleceğidir. Opel'in çöküşü Rüsselsheim'da en önemli iş verenin yitirilmesi anlamına gelmekteydi.
Savaşın hemen sonrasında küçük bir iskelet işçi ekibi tesisteki molozları temizlemeye başladılar. Mayıs 1945'e gelindiğinde, bu çalışma ihtiyaç duyulan Opel parçalarının üretimine başlamaya yetecek kadar gelişmişti. Onlar için araç gereç bulmak, onları kaynağından elde etmektense kara borsadan ya da değiş tokuş yoluyla elde etmek daha önemliydi.