Volkswagen Transporter
İkinci nesil (T2, 1967-1979)

| Volkswagen Tip 2 (T2) |
| --- | --- |

Genel Bakış
Üretici: Volkswagen
Üretim: Wolfsburg, Almanya Hannover, Almanya São Bernardo do Campo, Brezilya Melbourne, Avustralya
Üretim yıl(lar)ı: Ağustos 1967-Temmuz 1979 (Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri) 1971-1994 (Meksika) 1976-Aralık 2013 (Brezilya) 1981-1986 (Arjantin)
Montaj: Hannover, Almanya Emden, Almanya General Pacheco, Arjantin São Bernardo do Campo, Brezilya Puebla, Meksika Melbourne, Avustralya
Gövde ve Şasi
Sınıf: Hafif ticari araç (M)
Gövde tipi: 4 kapılı panelvan 4 kapılı minibüs 2 kapılı kamyonet (tek kabin) 4 kapılı kamyonet (çift kabin)
Platform: Volkswagen AG T platformu
Teknik Özellikler
Motor: 1,6 L B4 (benzinli) 1,7 L B4 (benzinli) 1,8 L B4 (benzinli) 1,8 L I4 (benzinli) 2,0 L B4 (benzinli)
Şanzıman: 4 vitesli manuel 3 vitesli otomatik
Dingil mesafesi: 2.400 mm (94,5 in)
Uzunluk: 4.505 mm (144,4 in)
Genişlik: 1.720 mm (67,7 in)
Yükseklik: 1.940 mm (76,4 in)
1967'de, Tip 2'nin ikinci neslinin üretimine başlandı. Ön camdaki ikiye bölünmüşlük kaldırılarak ön cam tek parça hâline getirilmiş, araç birinci nesle kıyasla daha büyük ve daha ağır olmuştu. 1,6 L (1.584 cc) kapasiteli ve 35 kW (48 PS; 47 bhp) DIN gücündeki motorun ebadı da ilk nesle göre büyümüştü. Esnek yarım akslı arka süspansiyon ile transfer kutusu kaldırıldı, bunlar yerine mafsal istavrozu ile donatılan yarım akslar eklenerek sürüş yüksekliği arttırıldı. 1971'e kadar üretilen bu sürümler T2a olarak adlandırılmaktaydı. Bu tarihten sonra T2a adı verilen sürümlerin üretimine geçildi. İlk sürümlerde yuvarlatılmış tampon ön kapılara kadar uzatılmış ve kapı açıldığında sürücü ile yolcuların binmesini kolaylaştırma amacı güden bir basamak görevi görmekteydi. 1971'den sonra üretilen sürümlerde 1,6 L (1.584 cc) hacimli, her silindir başında ikişer emme deliği bulunan ve 37 kW (50 PS; 50 bhp) DIN gücünde motor yer almaktaydı. Ön tekerleklere disk fren, yenilenen tekerleklere ise fren havalandırma delikleri eklenmiş ve jant kapakları daha düz hâle getirilmişti. Önceki sürümde ön farlar altında yer alan sinyal lambaları yükseğe, havalandırma ızgarasına monte edildi. 1972'den sonraki sürümlerde motor bölümünün ebadı arttırıldı, arka kısmın tasarımı değiştirilerek çıkartılabilir motor koruyucu kapağı kaldırıldı ve arka lambaların ebatları büyütüldü. Hava giriş kısmı da genişletilerek daha büyük motorun ihtiyaç duyduğu daha çok havanın alınması sağlandı.
1972'den itibaren Tip 4 için üretilen motorlar Tip 2'de de kullanılmaya ve farklı bir seçenek olarak satışa sunulmaya başladı. Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada'da satılan sürümler için ise bu motor standarttı. 1973'te üretilen ve Tip 4 motoru taşıyan sürümlerde ilk kez otomatik şanzımana yer verildi. Her iki motor da 1,7 L hacimli olup; manuel şanzıman için 49 kW (67 PS; 66 bhp) DIN, otomatik şanzıman için ise 46 kW (63 PS; 62 bhp) DIN gücündeydi. Tip 4 motoru taşıyan sürümde kullanılan motor 1974 yılında 1,8 L ve 50 kW (68 PS; 67 bhp) DIN'e, 1976 yılında ise 2,0 L ile 52 kW (71 PS; 70 bhp) DIN'e yükseltildi. 1978'de üretime başlanan 2,0 L kapasiteli modellerde hidrolik sübap iticisi kullanılmaya başlanarak, eski sürümlerde olduğu gibi periyodik olarak sübap boşluğunun temizlenmesi gerekliliğinin önüne geçildi. 1975 ve sonrasında Amerika Birleşik Devletleri'nde üretilen modellerde standart olarak Bosch L-Jetronic elektronik yakıt enjeksiyonu sistemi kullanılmaya başlanırken; 1978'de ilk kez elektronik ateşleme sistemi Tip 2'lerde kullanıldı.
Brezilya'da ambulans olarak kullanılan bir Tip 2 (T2)
1968 üretimi bir Tip 2 (T2)
Su soğutmalı motora sahip bir Tip 2 (T2)'nin iç görünümü
1978 üretimi bir Tip 2 (T2) kamyonet
Su soğutmalı, 1,4 L hacimli motora sahip bir Tip 2 (T2)'nin motoru