stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Şavuot
Modern kutlamalar > Tikkun leil Şavuot

Gece boyunca Tevrat öğrenme geleneğine bağlı kalarak, 16. yüzyılın önde gelen Kabalacı'larından Arizal (Isaac Luria), Şavuot akşamı için özel bir servis düzenlemiştir.
The Tikkun Leil Shavuot(Şavuot Gecesi'nin telafisi), Mişna'daki 63 kitabın ve Tanah ‘ın 24 kitabının her birinin başındaki ve sonundaki pasajlardan oluşur. Bunu açılış ve sonuç dualarıyla, Zohar'dan pasajlar, Maimonides (Musi ibn Meymun) tarafından numaralandırılan 613 emir ve Sefer Yetzirah'ın(yaradılış kitabı) okumaları takip eder. Bütün okuma 13 parçaya bölünmüştür. 
Bu servis özel bir kitap olarak basılır ve Batı Avrupa'da bazı Alman ve Hasidik topluluklarında yaygın bir şekilde kullanılır. Pesah ve Hosha’ana Rabbah'ın yedinci gününden önce gece nöbetleri için bazı benzer kitaplar vardır.
İspanyol ve Portekiz Yahudileri bu geleneğe uymazlar.
Diğer Kutlamalar > Kibbutz Kutlaması

Hasatla olan bağlantısından dolayı, Kibbutz ve Moshav'larda Şavuot, özel faaliyetlerle kutlanır. Bu tarımsal yerleşimciler, tarlalarında ürettikleri meyveleri göstermek için, törenler ve özel kutlamalar yaparlar Tarımsal makineler ve ekipmanlar da gösterime sunulur ve halk da bu kutlamalara davetlidir
Diğer Kutlamalar > Tarih Üzerine Tartışma

Tevrat Şavuot'un tam olarak hangi güne denk geldiğini belirtmediği için, Şavuot tarihi üzerine geleneksel ve gelenek olmayan Yahudi çevrelerinden görüşler ortaya çıktı. Tartışmalar, iki farklı bakış etrafında toplanıyor: Tevrat'ın verildiği günün ya da Omer'in 50. gününün Şavuot'un başlangıcı olması.
Diğer Kutlamalar > Tevrat’ın Verilmesi

Bilinen zaman çizelgesinde, Yahudiler Sina Dağı'nın eteklerine, ay hilalken vardılar ve On Emir onlara bir sonraki Şabat'ta verildi (Exodus 19:1.) Hilalin Pazar ya da Pazartesi günlerinden hangisinde olduğu bilinmiyor. Pratikte, İsrail'de Şavuot, Sivan ayının 6. gününde kutlanır. Diaspora ya sonraki gün de tatil olarak verilir.
Diğer Kutlamalar > Omer’in Sayılması

Tevrat'a göre, Omer'in sayılmasının birinci günü, arpa hasadının da ilk günüdür (Tensiye 16:9.)  Şabat'ın ertesi günü başlamalı ve yedi Şabat sürmeli (Levililer 23:11.) Talmud bilginleri, bu Şabat'ı bir dinlenmek olarak algıladı ve bunun Hamursuz'un ilk gününe denk geldiğini belirttiler. Böylece, Omer'in sayılması Hamursuz Bayram'ının ikinci günü başlar ve 49 gün daha devam eder ve Şavuot'tan bir gün önce sona erer.
Peynirli Krepler blintz, Aşkenaz Yahudiler tarafından Şavuot'ta sunulur.
Nahalalda Bikkurim sunuşları.
2001 Türkiye ekonomik krizi

2001 Türkiye ekonomik krizi (diğer adıyla 2001 Krizi ya da Kara Çarşamba), 21 Şubat 2001 tarihinde patlak veren, Türkiye'nin yıllardır karşılaştığı siyasi ve ekonomik sorunların bir sonucu olarak hem finansal piyasalar hem de Türk Lirası'nın değeri üzerinde yıkıcı etkilerle sonuçlanmış bir ekonomik krizdir.
Ekonominin yapısal sorunlarla boğuştuğu ve beklentilerin olumsuz seyrettiği bir ortamda, Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer ile Başbakan Bülent Ecevit arasında Millî Güvenlik Kurulu toplantısında yasanan tartışma, aynı gün içinde tüm ülkeyi etkisi altına alan ekonomik bir krize dönüşmüştür.
Şubat 2001 ekonomik krizi, beklenmedik ölçüde ekonomik daralmayla sonuçlanmasının ötesinde, ülkenin orta vadedeki perspektifini değiştiren yeni koşulları da beraberinde getirmiştir.
Kriz öncesi ekonomik durum

Türkiye'nin 2001 krizi öncesi ekonomik durumunu incelemek, krize sebep olan iktisadi nedenlerin kaynaklandığı ve çözümlerinin sürekli ertelendiği 90'lı yılların başına kadar dönmeyi gerektirir.
Türkiye, 1990'lı yıllarda çok yüksek enflasyonla boğuşmuş ve sıklaşan aralıklarla ekonomik krizlerle karşılaşan bir ülkeydi. 1990'lı yılların krizlere zemin hazırlayan özelliği sürdürülemez iç borç seviyesi, kamu açıklarının Merkez Bankası kaynaklarıyla finanse edilmesi, bankacılık sisteminin siyasallaştırılması ve batık bankaların sorumluluklarının devlete yüklenmesinin yanında, bu dönemdeki siyasi karar alıcıların ülkenin mali durumunu düzeltecek yapısal reformları yapmamasıydı. 1996 yılında IMF yayımladığı Türkiye raporunda yüksek bütçe açığının tetikleyebileceği olası bir kriz uyarısında bulunmuş, istikrarsız siyasi ortamın yabancı yatırımın ülkeden kaçışına yol açtığına ve bütçe açıklarının bankalar aracılığıyla finanse edilmesinin Türk bankacılık sektörünü kırılgan hale getirdiğine vurgu yapmıştı. Bu dönemde bankalar yüklü tutarlarda devlet tahvili alımı yoluyla Hazine'yi finanse ediyordu, ancak bu ilişkinin devamlılığı bankaların sermayeleri ve hükûmetin tahvilleri ödeyebilme gücü ile sınırlıydı. İlaveten, bankaların yurt içinde finansal katma değer yaratabilecek girişimciler yerine hükûmeti finanse etmesi, benzer şekilde hükûmetin de elindeki sermayeyi yurt içindeki sektörleri desteklemek yerine tahvil ödemeleri için kullanması Türk ekonomisinin yavaşlamasına neden oldu.
2000'li yılların başlarına gelindiğinde ise Türkiye ekonomisi hiper enflasyon seviyesinde fiyat artışlarına maruz kalmış durumdaydı. Finansal istikrarın sağlanabilmesi amacıyla ilk olarak IMF ile stand-by anlaşmaları yoluyla yaklaşık 12 milyar dolarlık bir kredi desteği alındı ve ana hedefi enflasyonu düşürmek olan makro bir istikrar programı ilan edildi. Ayrıca ülkeye yabancı sermaye yatırımı çekilebilmesi için stratejiler üretildi ve kısa vadede en başarılı sonuç alınabilecek pazarın hem coğrafi yakınlık hem de aday ülke konumuna girilmiş olması sebebiyle Avrupa Birliği olduğuna karar verilerek Avrupa Birliği ile ilişkiler geliştirilmeye çalışıldı. Bütçe açığının dengelenebilmesi için devlete ait birçok sektörde özelleştirmeye gidildi. Sıcak para ihtiyacı o kadar önemli hale gelmişti ki Türk Hava Yolları'nın %51'i, Türk Telekom'un ise %33'unun satışı için teklifler toplanmaya başlandı.
2001 krizi öncesinde Türkiye ekonomisinde, 1 yıldır uygulanan IMF programının kısa vadedeki acı reçetesi olarak kredilerde sıkılaşma, enflasyonla mücadele için üretimde yavaşlama, bütçe acığı finansmanı için vergilerde artış, ekonomide soğuma ve büyük bir işsizlik mevcuttu. Bu bağlamda, 2000 yılında başlayan istikrar çabalarının henüz anlamlı bir iyileşme yaratmadığı ve katılaşmış sorunların çözümü için mevcut IMF kredisinin yeterli olmadığı görülüyordu.
Krize neden olan faktörler

2001 Krizi, küresel ölçekteki bunalımlar ya da uluslararası piyasalardaki yatırım iştahının azalması gibi etkilerin Türkiye'ye sıçraması yoluyla değil; siyasi istikrarsızlık ve iktisadi hataların birikimi sonucunda oluşan yerel bir krizdir. 90'lı yıllardan bu yana görülen yüksek enflasyon, yüksek bütçe ve dış ticaret açığı, döviz kuru oynaklıkları ve sıcak para ihtiyaçlarını karşılayabilecek uzun vadeli, şeffaf ve sürdürülebilir ekonomi politikaları üretilememesi, kurumlara siyasi karar alıcılardan bağımsız hareket etme imkanı sağlayacak yapısal reformların hayata geçirilememesi ve bankacılık sisteminin denetimsiz bırakılması 2001 krizinin temel sebepleridir.
Ek olarak, bu dönemde yaşanan Körfez Savaşı, 1994 krizi, 1998 yılında Türkiye'nin en önemli ticaret ortaklarından Rusya'nın krize girmesi, 1999 Marmara depremleri ve hemen öncesinde yaşanan 2000 krizi zaten temelde kırık olan ülke ekonomisini iyice sarsmış ve 2001 krizinin şiddetini arttırmıştır.
Krize neden olan faktörler > 1994 Türkiye ekonomik krizi

Ana madde: 5 Nisan Kararları
Türkiye, 1990'lı yıllardaki en derin krizini 1994 yılında yaşamıştır.
1991 senesinde yaşanan körfez krizinin yarattığı olumsuz etkiler ve kamusal açıkların kontrol altına alınamaması 90'lı yılların basındaki ekonomik sorunların temelini oluşturuyordu. 1994 öncesinde ihracat sabit kalmasına karşılık ithalatta ciddi artışlar yaşandı, akabinde de dış ticaret açığı artı. Bu dönemde kamu kesimi faiz dışı harcamaları da kamu gelirlerinden daha fazla gerçekleşti, başka bir deyişle kamu kesimi kazandığından daha fazlasını harcar hale geldi.
1994 yılına gelindiğinde geçmiş dönem bütçe ve dış ticaret açıkları artık sürdürülemez hale gelmiş, reel faizler ise fahiş seviyelere ulaşmıştı. Kısa sürede sıcak paranın ülkeden ayrılması ile gecelik borçlanma oranları %1000'in üzerinde seyretmeye başladı. Ayrıca kurlardaki yüksek artışı önlemek için döviz piyasalarına doğrudan satış yapıldı. Kriz sürecinde Türk Lirası'nın değeri %13,6 oranında düşürülmesine rağmen Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası rezervleri 4 milyar dolar azaldı.
5 Nisan 1994 tarihine gelindiğinde ise Ekonomik İstikrar Tedbirleri yürürlüğe konuldu. Bu program ile mali piyasalardaki istikrarın sağlanması ve döviz rezervlerinin arttırılması amaçlandı; ancak kriz yönetilirken Türk Lirası'nın devalüe edilmesi, ülkeler arası sermaye hareketlerinin serbest oluşu, bankaların açık pozisyonları ve merkez bankası rezervlerinin hızla erimesi nedenleriyle Türkiye krizden kendi kaynaklarıyla çıkamadı ve gerekli dış kaynak ihtiyacı IMF ile yapılan 750 milyon dolarlık Stand-By anlaşmasıyla sağlandı.
Kriz sonrasinda IMF desteğini de arkasına alan kısmi iyileşmeler neticesinde Türkiye ekonomisi stabilizasyon sürecine girebilmiş, ancak yapısal reformların hayata geçirilememesi 2000 ve 2001 krizlerine yıllardır devam eden köklü sorunlarla girilmesine sebep olmuştur.
Krize neden olan faktörler > 1998 Asya ekonomik krizleri

Ana maddeler: 1997 Asya mali krizi ve 1998 Rusya ekonomik krizi
1998 yılında Asya ekonomilerinde meydana gelen ekonomik kriz, IMF'nin önlemleriyle bir küresel krize dönüşmemiş olsa da yine de dünya ekonomisinde söz sahibi olan Çin, Japonya ve Rusya'yı derinden etkiledi. Türkiye de bu krizden nasibini aldı ve Uzak Doğu sermayeli şirketler birer birer ülkeyi terk etmeye başladı. Aynı yılın sonlarına doğru Rusya'daki ekonomik bunalımın yerel bir krize dönüşmesiyle Türkiye en önemli ihracat ve turizm partnerlerinden birini kaybetti. Bavul ticareti azaldı ve ülkenin cari gelirlerinde gözle görülür bir düşme meydana geldi.
Krize neden olan faktörler > 1999 Marmara depremleri

Ana maddeler: 1999 Gölcük depremi ve 1999 Düzce depremi
Türkiye her ne kadar 1999 yılına Avrupa Birliği tarafından verilen resmi adaylık statüsünün olumlu havasıyla girmiş olsa da aynı yılın ortalarında meydana gelen iki depremle ekonomik olarak yıkılmanın eşiğine geldi. Depremlerin ülkenin sanayisinin can damarı olan Marmara Bölgesi'nde meydana gelmesi sonucunda Türkiye, yetişmiş elemanın yanı sıra depremde kaybedilen konut, işletme ve altyapı gibi yan maliyetlerle beraber 12 ila 20 milyar dolarlık bir kayba uğradı.
Depremin ardından özellikle yeniden yapılanma çalışmaları nedeniyle dış kaynak ihtiyacı artarken, sanayi bölgesinde bir süre üretim faaliyetlerine ara verilmesi de ekonominin küçülmesine neden oldu.
Krize neden olan faktörler > 2000 Türkiye ekonomik krizi

2000 yılı Türkiye için hem bir ekonomik canlanma hem de bir çöküş yılıdır. Türkiye 1999 yılının sonunda ekonomik açıdan son derece karamsar bir görünüm içerisindeydi. Ekonomi %6.1 oranında küçülmüştü. Enflasyon %70'e ulaşmış, bütçe açıkları büyümüş, Hazine faizlerinin yıllık ortalama bileşik oranı %106'ya ulaşmıştı. 1999 deprem şokundan sonra Türkiye'nin dış ilişkilerinde gözlemlenen olumlu gelişmeler, ekonomi yönetimi konusunda yeni bir sürecin başlatılması için uygün bir ortam oluşturdu. Bu koşullar altında Türkiye, 1999 yılında IMF'nin stand-by desteği ile üç yıllık bir programı uygulamaya koyduğunu açıkladı. Enflasyonu Düşürme Programı olarak adlandırılan bu program, döviz kurunu nominal çapa olarak kullanan para ve kur politikasının yanı sıra çok sayıda yapısal düzenleme içeriyordu.
IMF'nin kredibilitesini de arkasına alan program ilk meyvelerini yurt dışı yatırım ile verdi. Ülkeye sermaye girişleri çoğaldı, Türkiye'nin orta vadeli risk algısında iyileşmeler görüldü. Ancak programın temel hedefi olan enflasyonda düşüş beklendiği kadar hızlı olmadı. Reel kur değerlenme eğilimine girdi. İthalatın hızla artması sonucunda dış açık kaygı verici boyutlarda büyümeye başladı. Bu gelişmeler aktiflerinin önemli bir bölümü Hazine kağıtlarından oluşan bankaların likidite talebini arttırınca Kasım 2000 sonunda likidite sıkışıklığı had safhaya ulaştı. Likidite krizi olarak da adlandırılan bu durum sonunda Ekim'de %39 olan gecelik faiz Kasım ayında %95'e, Aralık ayında ise %183'e kadar çıktı.
Krizin gerçekleşmesi

Ana madde: Anayasa kitapçığı krizi
Sürdürülen istikrar çabalarına duyulan güvenin  azaldığı, finansal piyasalarda likidite krizi yaşandığı ve ekonomik beklentilerin olumsuzlaştığı bir ortamda, Hazine'nin yüklü bir borç itfası öncesinde 19 Şubat 2001'de beklenmedik siyasi gerginlikler yaşandı. Kriz, Milli Güvenlik Kurulu toplantısında Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer ile Başbakan Bülent Ecevit arasındaki tartışmayla patlak verdi. 21 Şubat 2001 tarihli toplantıda Sezer'in Ecevit'e anayasa kitapçığı fırlatması olayından sonra Başbakan'ın "devlet yönetiminde kriz var" açıklamasıyla birlikte mali piyasalarda panikle başlayan süreç, yerli parayı savunmak için gecelik faizlerin astronomik oranlara yükselmesine rağmen, yerleşiklerin yoğun döviz talebi nedeniyle Merkez Bankası'nın 5 milyar dolarlık döviz satışıyla sonuçlandı. Kamu bankalarının likidite ihtiyacının karşılanamaması ödemeler sistemini kilitleyecek boyutlara ulaştı. Banka sistemindeki büyük çöküşü önlemek için TL'nin yabancı para birimleri karşısındaki değeri dalgalanmaya bırakıldı. Bir gün önce 670 bin TL olan doların değeri 1 milyon TL'yi aştı. Yabancı yatırımcının borsadan panikle kaçışı ve yabancı bankaların vadesi gelmemiş kredilerini geri çekmeye başlamasıyla 21 Şubat'ta bankalar arası para piyasasında gecelik faiz %6200'e kadar çıktı.
Yapılan detaylı inceleme sonucunda reel ekonomide arz ve talep yönlü daralma meydana geldiği için krizden çıkışın Türkiye'nin eski krizlerinin aksine birkaç haftada olmayacağı görüşü yaygınlık kazandı.
Krizin gerçekleşmesi > Kriz esnasında batan bankalar

2001 Türkiye Ekonomik Krizi esnasında 24 banka batmıştır:
Türk Ticaret Bankası
Bank Ekspres
İnterbank
Esbank
Yaşarbank
Egebank
Sümerbank
Yurtbank
Bank Kapital
Etibank
Demirbank
Ulusal Bank
İktisat Bankası
Tarişbank
TuranBank
Bayındırbank
Kentbank
EGS Bank
Sitebank
Toprakbank
Pamukbank
Türkiye İmar Bankası
Adabank
Türkiye Emlak Bankası
Krizin çözümü için atılan adımlar

Mayıs 2001'de Kemal Derviş'in açıkladığı "Güçlü Ekonomiye Geçiş Programı"; IMF ile imzalanmış stand-by düzenlemesi ve Dünya Bankası kredileriyle desteklendi, üretimdeki düşüşün denetim altına alınmasında etkili oldu. IMF programında öngörülen yasal değişikliklerin çoğunun yapılması krizden çıkış çabalarına güven sağlamada yardımcı oldu. Yine bu yasal düzenlemelerden biri olan Merkez Bankası'na para istikrarını sağlamak ve araç bağımsızlığının sağlanması, ülkede makroekonomi politikalarının tasarlanması yöntemine daha büyük bir zenginlik kazandırdı.
Ekonomi yönetiminin Kemal Derviş'e bırakılmasının ardından daha önce siyasi maliyetler yüzünden atılamayan pek çok adım peşi sıra atılmaya başlandı. TBMM'den "Derviş Kanunu" diye adlandırılan, ekonomi ile ilgili kanunlar geçirildi. Bu kanunların çoğu özelleştirmenin teşviki ve rekabetin arttırılması ile ilgiliydi. IMF, Dünya Bankası ve Derviş planı neticesinde kamuoyunda orta vadede ekonomik istikrarın yakalanabileceği inancı oluştu. Güçlü Ekonomiye Geçiş adı verilen programın da etkisiyle; 2001 yılının ilk altı ayında ihracat %13 arttı, turizm gelirlerinde gözle görülür bir iyileşme meydana geldi, dış ticaret açığında ve cari açıkta azalmalar oldu.[kaynak belirtilmeli]
Meğaribe Kapısı

Meğaribe Kapısı
Manda Döneminde Osmanlı Meğaribe Kapısı
Dung Kapısı (İbranice: שער האשפות Sha'ar Ha'ashpot) veya Silwan Kapısı, Meğaribe Kapısı olarak da bilinir (Arapça: باب المغاربة Bab al-Maghariba), Kudüs'ün Eski Şehir Kapılarından birisidir. 16. yüzyılda Osmanlılar tarafından küçük bir kapı olarak inşa edilmiş, 1952'de Ürdünlüler tarafından ve 1985'te İsrail yetkilileri tarafından araç trafiği için genişletilmiştir.
Tapınak Dağı'nın güneybatısında, Eski Şehir'in güneydoğu köşesine yakın bir yerde bulunmaktadır.
Emirgan Hamid-i Evvel Camii

| --- | --- |


Genel bilgiler
Konum: İstanbul, Türkiye
Koordinatlar: 41°06′16″K 29°03′22″D﻿ / ﻿41.10444°K 29.05611°D﻿ / 41.10444; 29.05611
Tamamlanma: 1781
Teknik ayrıntılar
Minare sayısı: 1

Emirgan Hamid-i Evvel Camii  ve çevresinin İstanbul Boğazından görünümü (Şubat 2013)
Emirgan Hamid-i Evvel Camii, İstanbul'un Sarıyer ilçesi, Emirgan semtinde yer alan, Osmanlı Dönemi'nden kalma tarihi bir camidir.
Tarihi

İstanbul Boğazı'nın hemen kıyısında yer alan Emirgan Hamid-i Evvel Camii 1781 yılında I. Abdülhamit tarafından erken yaşta ölen şehzadelerinden Mehmed ve onun annesi Hümâşah Hatun için yaptırılmıştır. Günümüzde daha çok Emirgân Camii olarak bilinir.
Mimari özellikleri

Kesme taştan ve kare planlı, ahşap çatılı olarak inşa edilen caminin duvarlarında iki sıra halinde yapılan geniş pencereler ile içerisi oldukça aydınlıktır. Silindirik gövdeli, tek şerefeli minare, giriş cephesinin sağ köşesinde yer almaktadır.
Galeri

Emirgan Hamid-i Evvel Camii
Emirgan Hamid-i Evvel Camii
Vladimir Korolenko

| Vladimir Korolenko |
| --- | --- |

Doğum: Vladimir Galaktionoviç Korolenko 27 Temmuz 1853(1853-07-27) Zhitomir, Volhynian Guberniyası, Rus İmparatorluğu
Ölüm: 25 Aralık 1921 (68 yaşında) Poltava, Ukrayna SSC
Meslek: Kısa öykü yazarı, gazeteci, insan hakları savunucusu ve hümaniteryan
Dil: Rusça
Vatandaşlık: Rus İmparatorluğu SSCB
Evlilikler: Evdokiya Semyonovna
Çocuklar: Natalya ve Sofya

İmza: 

Vladimir Galaktionoviç Korolenko (Ukraynaca: Володимир Галактионович Короленко, Volodymyr Halaktyonovych Korolenko; Rusça: Влади́мир Галактио́нович Короле́нко) (27 Temmuz 1853 – 25 Aralık 1921), Rus ve Ukraynalı kısa öykü yazarı, gazeteci, insan hakları savunucusu ve Hümaniteryan. En iyi bilinen eseri, kısa roman Kör Müzisyen (1886) yanında ve Sibirya'daki sürgün deneyimine dayanan çok sayıda kısa öykülerdir. Korolenko, Çarlık rejiminin ve son yıllarında Bolşeviklerin güçlü bir eleştirmen oldu.
Biyografi > Erken dönem

Vladimir Korolenko, Rus İmparatorluğu'nun Volhynian Guberniyası'nda olan Zhitomir'de doğdu. Ukraynalı Kazak babası, Poltava doğumlu Galaktion Afanasyevich Korolenko (1810-1868), oğlunun sonradan yazdığına göre "meydan okurcasına dürüst olup ve rüşvet almayı red edip mesleğini yapan insanlar arasında Don Kişot gibi görünen" bir ilçe yargıcıydı. Annesi Evelina Skórewicz (1833-1903) Polonya kökenliydi. D.S. Mirsky'e göre, erken çocukluğunda Korolenko "hangi uyrukluğa ait olduğunu çok iyi bilmiyor ve Polonya dilini, Rusçadan önce okumayı öğrenmişti". 1863 Ocak Ayaklanması'ndan hemen sonra ailesi vatandaşlık "seçip" ve Rus olmaya karar vermişlerdir. 1866'da Rovno'da kocasının ani ölümünden sonra, büyük bir sıkıntı çeken Evelina Iosifovna, bir şekilde üçü oğlu ve ikisi kız beş çocuğu yeterli geliri olmadan büyüttü.
Biyografi > Eğitimi ve ilk sürgünü

Korolenko, eğitimine Polonyalı Rykhlinsky yatılı okulunda başladı, Zhitomir'de devam ettirdi ve daha sonra Rovno Gymnasium'da gümüş madalyayla mezun oldu. Son yılında, Nikolay Nekrasov ve İvan Turgenyev'in eserlerini keşfetti. "Daha sonra gerçek 'yerli topraklarımı' buldum ve bu, her şeyden önce Rus edebiyatının dünyasıydı" diye yazdı. Ayrıca Taras Şevçenko ve Ukrayna folklöründen çok etkilendiğini belirtir.
1871'de Korelopenko Saint Petersburg Teknolojik Enstitüsüne kaydoldu ancak bir yıl geçtikten sonra mali sorunlar nedeniyle, yoksulluk onun 1873 başlarında ayrılmasına zorladı. 1874'te Moskova'ya taşındı ve Moskova Tarım ve Ormancılık Koleji'ne kaydoldu. 1876'da bir öğrencinin tutuklanmasını protesto eden ortak bir mektup imzaladığı için buradan kovuldu ve Vologda bölgesine, ardından annesinin özrüne cevaben yetkililerin tranferine karar verdikleri Kronstadt'a sürüldü. Ağustos 1877'de Korolenko, Saint Petersburg Mineral Kaynakları Enstitüsüne kaydoldu ve burada Narodnik grubunun aktif üyesi oldu. Sekiz ay sonra bir 3. Şube casusu tarafından (onu arkadaşlarına açık eden) ispiyonlanması sonucu, tutuklandı, önce Kirov (orada altı ayını hapiste geçirdi) sonra Tomsk'a sürgün edildi. Sonunda Perm'e yerleşmesine izin verildi.
Gazeteci olarak kariyeri

1887'den itibaren Korolenko, Severny Vestnik'te aktif olarak yer aldı. 1894'te Russkoye Bogatstvo'ya (1918 yılına kadar kaldığı dergi) katıldı ve diğerleri yanında Alexey Peshkov'u (1889'da halen bu isimle biliniyordu) ve Konstantin Balmont'u keşfetti ve cesaretlendirdi, daha sonra Maksim Gorki, "Korolenko'nun zamanları" adlı eserinde "Korolenko bana formun ve yapısallaştırmanın önemini ilk kez açıklayan kişi oldu ve bunu ne kadar kolay ve net bir şekilde gerçekleştirdiğimde çok şaşırdım, ilk defa bir yazar olmanın kolay bir iş olmadığını fark ettim," diye yazmıştır.
Korolenko, Russkoe Bogatstvo'daki görevinden Çar'ın altındaki adaletsizliği eleştirdi ve 1904'te Çehov'un son oyunu Vişne Bahçesi gibi önemli edebiyat parçalarının eleştirilerini yayınladı.
Gazeteci olarak kariyeri > Son yılları

Çarlık yönetimine hayatı boyu muhalefet eden ve kendini "partisiz sosyalist" olarak niteleyen Vladimir Korolenko, bütün tarihsel şeylerin mantıksal sonucu olarak gördüğü 1917 Rus Devrimi'ni memnuniyetle karşıladı. Bununla birlikte, Bolşevikleri kendi kurallarının despotik niteliği belirginleştiği an eleştirmeye başladı. Rus İç Savaşı sırasında hem Kızıl Terörü hem de Beyaz Terörü kınadı. İç Savaş yıllarında Poltava'da yaşamını tehlikeye atan Korolenko, çatışmanın tüm taraflarından gelen birçok zulmü eleştirdi.
Bolşevikler, 'beyazlar' tarafından tutuklanan Bolşevikleri ölümden kurtarmayı denerken, "kırmızılar" için terörle karşılıklı olarak itiraz ederek, (Anatoli Lunaçarski'ye yazdığı mektuplarda) "sosyalizme doğru ilerleme süreci insan doğasının iyi taraflarını temel almalı" demiştir.
Öldüğü gününe kadar, ilerleyen bir kalp rahatsızlığından muzdaripti, kıtlığın vurduğu Moskova ve Petrograd'taki çocuklar için gıda paketleri toplamakla uğraştı, evsizler için yetiştirme yurtları ve barınaklar düzenleme çalışmalarına katıldı. Çocukları Kurtarın Cemiyeti'nin ve Kıtlık Kurbanlarına Yardım için Tüm Rusya Komitesi onur üyesi seçildi.
Vladimir Korolenko, Poltava, Ukrayna'da Zatürre yüzünden 25 Aralık 1921 günü öldü.