Enfeksiyon
Hastalık yapıcı miktop teorisi

Ana madde: Hastalık yapıcı mikrop teorisi
Klasik Antik Çağ'da, Yunan tarihçi Thukididis (MÖ y. 460 - y. 400) Atina'daki veba salgınını anlatırken hastalıkların enfekte olmuş bir kişiden diğerlerine yayılabileceğini yazan ilk kişidir. Greko-Romen hekim Galen, Farklı Ateş Türleri Üzerine (y. MS 175) adlı eserinde, vebanın havada bulunan "bazı veba tohumları" tarafından yayıldığını öne sürmüştür. Sushruta Samhita'da, eski Hint hekim Suşruta şu teoriyi ortaya atmıştır: "Cüzzam, ateş, verem, göz hastalıkları ve diğer bulaşıcı hastalıklar cinsel birleşme, fiziksel temas, birlikte yemek yeme, birlikte uyuma, birlikte oturma ve aynı giysilerin, çelenklerin ve macunların kullanılması yoluyla bir kişiden diğerine yayılır." Bu kitap yaklaşık olarak MÖ altıncı yüzyıla tarihlendirilmiştir.
Bulaşma teorisinin temel bir biçimi İranlı hekim İbn-i Sina tarafından, daha sonra 16. yüzyıla kadar Avrupa'daki en yetkili tıp ders kitabı haline gelen El-Kanun fi't-Tıb'da (1025) önerilmiştir. IV. kitabında İbn Sina salgın hastalıkları tartışmış, klasik miazma teorisinin ana hatlarını çizmiş ve bunu kendi erken dönem bulaşma teorisiyle harmanlamaya çalışmıştır. İnsanların nefes yoluyla başkalarına hastalık bulaştırabileceğinden bahsetmiş, tüberküloz bulaşıcılığına dikkat çekmiş ve hastalığın su ve kir yoluyla bulaşmasını tartışmıştır. Görünmez bulaşma kavramı daha sonra Eyyubi Sultanlığı'ndaki bazı İslam alimleri tarafından tartışılmış ve bu alimlerden necaset ("saf olmayan maddeler") olarak bahsedilmiştir. Fıkıh alimi İbnü'l-Hac el-Abdari (y. 1250-1336), İslami beslenme ve hijyen konularını tartışırken bulaşıcı hastalıkların su, yiyecek ve giysilere bulaşabileceği ve su kaynakları yoluyla yayılabileceği konusunda uyarılarda bulunmuş ve bulaşıcı hastalıkların görünmeyen parçacıklar olduğunu ima etmiş olabilir.
Kara Ölüm hıyarcıklı vebası 14. yüzyılda Endülüs'e ulaştığında, Arap hekimler İbn Hatim (y. 1369) ve Lisannüddin bin Hatip (1313-1374) bulaşıcı hastalıklara "küçük cisimlerin" neden olduğu hipotezini ortaya atmış ve bunların giysiler, kaplar ve küpeler yoluyla nasıl bulaşabileceğini tarif etmişlerdir. Bulaşma fikirleri Avrupa'da Rönesans döneminde, özellikle de İtalyan hekim Girolamo Fracastoro'nun yazılarıyla daha popüler hale gelmiştir. Anton van Leeuwenhoek (1632-1723) mikroorganizmaları ilk gözlemleyen kişi olarak mikroskobi bilimini geliştirmiş ve bakterilerin kolayca görüntülenmesini sağlamıştır.
19. yüzyılın ortalarında John Snow ve William Budd, kirli su yoluyla tifo ve koleranın bulaşıcılığını ortaya koyan önemli çalışmalar yapmıştır. Her ikisi de suyun kirlenmesini önlemeye yönelik tedbirler alarak kendi şehirlerindeki kolera salgınlarını azaltmışlardır. Louis Pasteur, bazı hastalıkların bulaşıcı etkenlerden kaynaklandığını şüpheye yer bırakmayacak şekilde kanıtlamış ve kuduz için bir aşı geliştirmiştir. Robert Koch, bulaşıcı hastalıkların incelenmesine Koch postülatları olarak bilinen bilimsel bir temel sağlamıştır. Edward Jenner, Jonas Salk ve Albert Sabin çiçek hastalığı ve çocuk felci için etkili aşılar geliştirmiş ve daha sonra bu hastalıkların sırasıyla ortadan kaldırılmasını ve neredeyse yok edilmesini sağlamıştır. Alexander Fleming dünyanın ilk antibiyotiği olan penisilini keşfetmiş, Florey ve Chain de bunu geliştirmiştir. Gerhard Domagk, ilk geniş spektrumlu sentetik antibakteriyel ilaçlar olan sülfonamidleri geliştirdi.[kaynak belirtilmeli]