Montessori eğitim yöntemi
Montessori felsefesi > Psikoloji > Gelişimin seviyeleri

Montessori, insan gelişiminde doğumdan 6 yıla, 6'dan 12'ye, 12'den 18'e ve 18'den 24'e uzanan dört farklı dönem veya seviye gözlemlemiştir. Bu düzlemlerin her birinde farklı özellikler, öğrenme biçimleri ve gelişimsel zorunluluklar görmüştür. Bununla birlikte her döneme özgü eğitim yaklaşımları çağrısında bulunmuştur.
İlk seviye doğumdan altı yaşına kadar uzanmaktadır. Bu dönemde Montessori, çocuğun çarpıcı bir fiziksel ve psikolojik gelişim geçirdiğini gözlemlemiştir. İlk seviyedeki çocuk, somut, duyusal bir kaşif ve psikolojik kendi kendini inşa etme ve işlevsel bağımsızlık inşa etme gelişimsel çalışmasında yer alan bir öğrenci olarak görülmektedir. Montessori, bu çalışmayı açıklamak için emici zihin, hassas dönemler ve normalleşme dahil olmak üzere çeşitli kavramlar tanıtmıştır.
Montessori, çocuğun duyulardan, dilden, kültürden gelen bilgiler de dahil olmak üzere çevresinin duyusal uyaranlarını zahmetsizce özümseme davranışını ve kavramların gelişimini "emici zihin" terimiyle tanımlamıştır. Bunun ilk seviyeye özgü bir güç olduğuna ve çocuk altı yaşına yaklaştıkça azaldığına inanmıştır. Montessori ayrıca, "hassas dönemler" olarak adlandırdığı bu süre zarfında belirli uyaranlara karşı özel duyarlılık dönemleri gözlemlemiştir ve keşfetmiştir. Montessori eğitiminde sınıf ortamı, her bir çocukta dönemler aktifken uygun malzeme ve etkinlikler hazırlayarak bu dönemlere cevap vermektedir. Maria Montessori aşağıdaki dönemleri ve sürelerini belirlemiştir:
Dil edinimi - doğumdan 6 yaşına kadar
Küçük nesnelere ilgi - yaklaşık 18 aydan 3 yaşına kadar
Düzen - yaklaşık 1 ila 3 yaş arası
Duyusal incelik - doğumdan yaklaşık 4 yaşına kadar
Sosyal davranış - yaklaşık 2 kişiden+1 ⁄ 2 ila 4 yaş
Son olarak Montessori, üç ila altı yaşındaki çocuklarda "normalleşme" olarak adlandırdığı psikolojik bir durumu gözlemlemiştir. Normalleşme, konsantrasyon ve çocuğun gelişimsel ihtiyaçlarına hizmet eden aktiviteye odaklanmadan kaynaklanmaktadır. Konsantre olma yeteneğinin yanı sıra "anlık disiplin, sürekli ve mutlu çalışma, sosyal yardım duyguları ve başkalarına sempati" ile nitelenmektedir.
İkinci gelişim seviyesi, yaklaşık altı yaşından on iki yaşına kadar uzanmaktadır. Bu dönemde Montessori, çocuklarda fiziksel ve psikolojik değişiklikler gözlemlemiştir. Gözlemlediği bu yeni özelliklere cevap vermek için bir sınıf ortamı, dersler ve materyaller geliştirmiştir. Fiziksel olarak, planın başlangıcında süt dişlerinin kaybını, bacakların ve gövdenin uzamasını ve ardından tekdüze bir büyüme periyodunu gözlemlemiştir. Psikolojik olarak, "sürü içgüdüsü" nü veya gruplar halinde çalışma ve sosyalleşme eğiliminin yanı sıra akıl ve hayal gücünün güçlerini gözlemlemiştir. Gelişimsel olarak, ikinci seviye çocuğun çalışmasının entelektüel bağımsızlığın, ahlaki duyunun ve sosyal organizasyonun oluşumu olduğuna inanmıştır.
Üçüncü gelişim seviyesi, ergenlik dönemini kapsayan yaklaşık on iki yaşından on sekiz yaşına kadar uzanmaktadır. Montessori, üçüncü düzlemi ergenlik ve ergenlik dönemindeki fiziksel değişikliklerle aynı zamanda psikolojik değişikliklerle nitelemiştir. Bu çağın psikolojik istikrarsızlığı ve yoğunlaşmasındaki zorlukların yanı sıra, yaratıcı eğilimlerin ve "adalet duygusu ve kişisel haysiyet duygusunun" gelişimini vurgulamıştır. Ergenlerin değerlerinin dışardan türetilmiş bir değerlendirme isteğini tanımlamak için "değer biçme" terimini kullanmıştır. Gelişimsel olarak Montessori, üçüncü düzlemdeki çocuğun çalışmasının toplumdaki yetişkin benliğin inşası olduğuna inanmıştır.
Dördüncü gelişim seviyesi, yaklaşık on sekiz yaşından yirmi dört yaşına kadar uzanmaktadır. Montessori bu dönem hakkında diğer dönemlere nispeten daha az yazmıştır. Bu yaş grubu için bir eğitim programı geliştirmemiştir. Medeniyeti etkilemek ve yönetmek için kültür ve bilim çalışmalarını tam olarak benimsemeye hazır olan, alt seviyelerdeki Montessori eğitimindeki deneyimleriyle hazırlanan genç yetişkinleri öngörmüştür. Para karşılığı çalışma şeklindeki ekonomik bağımsızlığın bu yaş için kritik olduğuna inanmıştır. Ayrıca kültür araştırmasının bir kişinin hayatı boyunca devam edebileceği için üniversite seviyesinde, çalışmadaki yılların sayısının keyfi bir şekilde sınırlandırılmasının gereksiz olduğunu düşünmüştür.