stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Albert Shepherd
Yaşamı ve kariyeri

İngiliz oyuncu Albert Shepherd 29 Ağustos 1936'da York, İngiltere'de doğdu ve yetişti. St George Roma Katolik Ortaörenim Okulu'nu bitirdi. Oyuncu olmadan önce dokuz yıl demiryolu mühendisi olarak çalıştı, daha sonra iki yıl boyunca Londra'daki Webber Douglas Oyunculuk ve Sanat Akademisi'ne devam etti.
1979'dan 1981 yılına kadar Scarborough'da filme çekilen "Rosie" adlı film ve İngiliz kadın oyuncu Elizabeth Taylor'ın başrolde olduğu beraber rol aldıkları 1968 yapımı filmi “Secret Ceremony” 'de yer aldı. Ayrıca 1969 yapımı film Battle of Britain (İngiltere Savaşı)'nda anlatıcı olarak sesiyle katkı veren Shepherd 1981'de kariyerini sonlandırana kadar bazı televizyon dizileri ve filmlerde göründü.
Albert, kalan yaşamını eşi Rosaleen ve üç oğlu Anthony, Jonathan ve Gerard ile sürdürmek için 1980'li yılların başında köşesine çekildi.
Sağlık durumu ve ölümü

Hayatının son 45 yılı boyunca York'un kuzeyindeki Crayke'de yaşamını sürdüren İngiliz oyuncu Albert Shepherd kendisine kanser teşhisi konmasından sadece üç hafta sonra 10 Temmuz 2019'da York Hastanesi'nde akciğer kanseri tedavisi görürken 82 yaşında ölmüştür.
Filmografi > Filmler

| Yılı | Başlık | Rolü | Notlar |
| --- | --- | --- | --- |
| 1967 | Quatermass and the Pit | Loader | Uncredited |
| 1968 | The Anniversary | Construction Worker |  |
| 1968 | Charlie Bubbles | Policeman |  |
| 1968 | Before Winter Comes | Second British Soldier |  |
| 1969 | Battle of Britain | Soldier at Self-propelled Gun | Uncredited |
Filmografi > Televizyon

| Yılı | Başlık | Rolü | Notlar |
| --- | --- | --- | --- |
| 1965 | Compact | Waiter | bölüm: "Action for Libel" |
| 1965 | Danger Man | First Prison Guard | bölüm: "Two Birds with One Bullet" |
| 1967 | Market in Honey Lane | Customer | bölüm: "Hearts and Flowers" |
| 1969 | Strange Report | Hayes | bölüm: "Report 3906: Cover Girls - Last Year's manken" |
| 1970 | Department S | Lomax | bölüm: "The Bones of Byrom Blain" |
| 1971 | Thirty-Minute Theatre | Guard | bölüm: "Faith" |
| 1970–1974 | Crossroads | Don Rogers | Tekrarlayan rol |
| 1974 | Notorious Woman | Pietro Pagello | bölüm: "Conflict" |
| 1977 | Emmerdale Farm | Fred Teaker | 1 bölüm |
| 1979–1981 | Rosie | 'Englebert' | 10 bölüm, (final appearance) |
Normandiya Çıkarması
Hazırlık aşaması

Hitler, Fransa üzerine olası bir Müttefik çıkarmasına karşı Rommel'i Fransa sahillerini korumak üzere B Ordu Grubu'nun başına getirdi. Rommel görevi devraldığında karşılaştığı vaziyet hiç de iç açıcı değildi. Rommel'in direktifleriyle kısa sürede önemli miktarda mayın ve binlerce tank tuzağı ile engeli sahiller boyunca döşendi.
Afrika'daki savaşlarından sonra Rommel, ezici Müttefik hava üstünlüğü nedeniyle herhangi bir saldırı planının işe yarama ihtimalinin düşük olduğunun farkında idi. Tank birliklerinin küçük gruplar halinde sahile yakın iyi korunaklı yerlerde konuşlandırılarak çıkarma anında hızla çatışma bölgesine gelmeleri gerektiğini öne sürdü. İşgalin daha sahildeyken durdurulması gerektiğini savunuyordu. Rommel'in komutanı olan Gerd von Rundstedt hava kuvvetleri kadar üstün ateş gücüne sahip Kraliyet Donanması nedeniyle işgalin sahilde durdurulmasının da imkânsız olduğunu düşünüyordu. Ona göre tank birlikleri büyük gruplar halinde içeride, Paris yakınlarında konuşlandırılarak Müttefiklerin içlere doğru yayılmasına izin verip arkaları sarılarak ikmal yolları kesilmeliydi. İki plan da Hitler'e sunulduğunda Hitler, tankları ortada bir yere yerleştirerek hem Rommel'in hem de von Rundstedt'in planlarını işe yaramaz hale getirdi.
Çıkarma günü bazı tank birlikleri, özellikle 12. SS Panzer Tümeni "Hitlerjugend" sahile yeterince yakındılar ve ciddi zorluk çıkardılar. Ancak Müttefiklerin ezici sayısal üstünlüğü ve Hitler'in yedek birlikleri zamanında serbest bırakmaması sonucu köprübaşı elde edildi.
Tarihin en büyük deniz çıkarması için hazırlıklar uzun sürdü. Rommel Müttefiklere büyük bir hoş geldin partisi hazırlamak istiyordu. Müttefikler Almanları kandırmak için çok fazla sayıda maket gemi, asker, tank vb. farklı yerlere yerleştiyorlardı. Bununla birlikte Alman Hava Kuvvetleri bunlara aldanıyordu.
Ayrıca çıkarmanın yapılacağı günün gecesinde Alman istihbaratının uyuduğu söylentileri de dolaşıyordu. Hatta Rommel bile bu havada çıkarma olmasına ihtimal vermeyerek izne ayrılmış ve eşinin doğum günü için Almanya'ya dönmüştü. Eisenhower kötü hava koşullarına karşın tarihin en büyük deniz çıkarmasını yapmakta kararlıydı.
Müttefikler çıkarmadan önce amfibi taarruz gemileri ve tank çıkarma gemileri ile İngiltere'de tatbikat yapıyordu. 28 Nisan 1944'te Amerikan 4. Piyade Tümeni Devon'da tatbikat yaptığı sırada Alman torpido botları ve E-botları tank çıkarma gemilerinin arasına sızdı. İki gemiyi batırıp birkaç tanesine hasar verdiler, batırılan iki tank çıkarma gemisindeki 900 Amerikalı asker boğularak öldü. Müttefikler askerlerin morali bozulmasın diye bu olayı gizledi, 40 yıl boyunca bu olay halka açıklanmadı.
Normandiya Çıkarması hazırlığı sırasında Alman tahminleri

Normandiya Çıkarması hazırlığına değinirken ele alınması gereken bir diğer konu ise çıkarmanın Alman makamlarınca ne kadar doğru tahmin edildiğidir. Burada öncelikle belirtilmesi gereken husus Almanların Normandiya Çıkarması hazırlık faaliyetleri sırasında Manş Denizi'ni üzerinde hava üstünlüğünün bulunmaması çıkarmanın öngörülebilirliğinde negatif yönde etkili olmuştur. Bir diğer ilgi çekici bilgi ise çıkarmanın tahmini ilgili Alman makamlarının ekseriyetinin aksine Rommel haricinde çıkarmanın Normandiya'dan olabileceğini tahmin eden kişinin Hitler olmasıdır. Hitler 1944 Mart ayı itibarıyla artan endişeleri nedeniyle önlemlerin sıklaştırılmasını istemiştir ki Hitler Normandiya tahmini Rommel'den de öncedir. Alman kurmayları daha çok İngiltere ile Avrupa anakarası arasındaki en kısa mesafeler üzerinde dururken limanları da göz önünde bulundurarak Le Havre'a ile Calais arası üzerinde tahminleri yoğunlaşılıyordu. Müttefikler doğrudan tahkim edilmiş bir limana saldırmayacakları bu görüşte etkili olmuştur. Rundstedt'in de bu tahminleri destekler görüşleri olduğunu belirtmiştir. Fakat umulmayanı yapma ihtimali fazla göz ardı edilmişti. Her şeye rağmen Hitler'in şüpheleri ve Rommel'in tahminleri ile Normandiya daha fazla tahkim edildi. Olayların bu şekilde yaşandığını Blumentritt de onaylamıştır. Şüphesiz bu durum Müttefiklerin ilk aşamada daha hızlı bir ilerleyişte bulunmasını engeller nitelikte olmuştur.
Alman cephesinin yarılması ve iç kısma doğru genişletilmesi

18 Temmuz'da Britanyalılar boş yere Caen'den çıkmaya uğraştılar ama kesin darbe batıda vuruldu. Hücum cephesine 50.000 ton bomba bırakan 2.000 bombardıman uçağının hava hücumundan sonra, General Omar Bradley, 25 Temmuz'da hücuma geçti. Sert direnmeye rağmen 28 Temmuz'da Coutances'ın, 30 ve 31 Temmuz'da Granville ve Avranches'ın alınmasıyla Alman cephesinde geniş bir gedik açıldı. O zamana kadar yedekte tutulan III. Amerikan Ordusu'nun komutanlığına General George S. Patton getirildi (saflarında Leclerc kumandasında 2 Fransız zırhlı tümeni de çarpışıyordu) ve hemen ilerleme emri aldı.
2 Ağustos'ta Avranches gediğine saldıran dört zırhlı tümen, Dinan (4 Ağustos), Renner (5 Ağustos), Laval (6 Ağustos), Le Mans (9 Ağustos), Alençon ve Chartres'ı (10 Ağustos) ele geçirdi. Bu ilerlemenin zayıf noktası Alman cephesinde Avranches ve Mortain arasında açılan gediğin darlığıydı (30 km).
Bu durumu gözden kaçırmayan General Kluge bütün zırhlı kuvvetlerini birleştirerek Vire ve Mortain'e karşı şiddetli bir karşı hücuma geçti ve Mortain'i aldı. Kluge geri hatlarına sarkılması ve Müttefik uçaklarıyla bombardıman edilmesi üzerine, 13 Ağustos'ta birliklerine genel geri çekilme buyruğunu verdi. Creror kumandasındaki Kanadalıların Falaise'i alması (17 Ağustos) ve üç gün sonra Patton'un birlikleriyle temas kurması, 7. Alman Ordu'sunun kuşatılması ve yok edilmesiyle sonuçlandı.
O tarihten sonra savaşın büyük bölümü bitmiş ve Sen'e doğru takip hemen başlamıştı. Kuzeyde kıyılar boyunca hücuma geçen Kanadalılar 2 Eylül'de Abbeville'e ulaşırken Rouen üstüne yürüyen Dempsey, 3 Eylül'de Lüle ve Brüksel'e, 4 Eylül'de Anvers'e vardı.
Güneyde Patton 17 Ağustos'ta Orleans, 21 Ağustos'ta Fontainebleau, 25 Ağustos'ta Troyes'u aldı ve eylül ortasında Moselle'e ulaştı. Sağ kanadı (2. Fransız Zırhlı tümeni), 12 Eylül'de, Chatillon-sur-Seine yakınında Provence'tan gelen Fransız-Amerikan birlikleriyle birleşti. 24-25 Ağustos'ta da Leclerc, 2. Zırhlı Tümeni ile Paris'e girmişti. O tarihten sonra bütün Müttefik birlikleri Reich sınırlarına doğru hücuma geçtiler.
Omaha Plajı

Omaha Sahili'nde işler başından beri iyi gitmemişti. Uçaklar sahilleri bombalıyorlar açılan deliklerde askerler için siper oluyordu ama Omaha'ya başarılı bir bombardıman düzenlenemedi ve Müttefik askerleri hiç siperi olmayan bir sahile çıkarma yaptılar. Müttefikler yoğun makineli tüfek atışında hiçbir siper olmayan sahillerde askerlerinin ağır kayıplar vereceğini biliyordu. Bunun için hafif tanklarını suda gidecek şekilde tasarlamışlardı. Tankların dört bir tarafı yüksek bezlerle örtülüyor böylece içeri su dolması önleniyordu. Omaha Plajı çok dalgalıydı ve Müttefik tankları bu dalgalara dayanamadı ve battılar. İngiliz tank kumandanları bu dalgalı denizde tankların gidemeyeceklerini bildikleri için tanklarını denize sokmadılar. Çok sayıda piyadeye sahip olan Müttefikler büyük kayıplar verseler de sonunda Omaha'yı kontrol edebildiler.
Hava Savaşı

D Günü sırasında, Müttefik savaşçılar iniş alanı üzerindeki hava sahasını güvence altına aldı ve bombardıman filoları, iç bölgedeki Alman mevzilerine saldırdı. Donanmayı ve ikmal gemilerini korumak için müttefik uçaklar denizde Alman denizaltılarını aradılar. Almanlar Calais Boğazı'na bir çıkarmaya inandıklarından ve hala gerçek çıkarmanın Calaise yapılacağına inandıklarından Müttefiklere ancak D Günü'nde birkaç savaşçı ile karşı çıkabildiler. Müttefik hava kuvvetleri işgali hazırladı. Alman ikmal hatlarını, topçu bataryalarını bombaladılar ve Fransız Direnişini havadan cephane ve teçhizatla desteklediler. Sabahın üç ile beşi arasında, Bombardıman Komutanlığından binden fazla İngiliz Halifax bombardıman uçağı Fransız Atlantik kıyısındaki 26 kıyı bataryasına ve diğer güçlendirilmiş mevzilere saldırdı. 8. Hava Kuvvetleri'nden 2.600 ağır bombardıman uçağı da saldırılara katıldı. İniş bölgelerinin görüş alanından çok az şey görülebilmesine rağmen, seçilen kıyı bataryalarının ikisi hariç tümü imha edildi. Her iki stratejik hava filosundan toplam 25 uçak kayboldu. D Günü için iki uçak filosunun hava sahasında gece boyunca her zaman devriye gezmesi emri verilmişti. Müttefik uçağın da geminin mürettebatı bilinmeyen her uçakta ateş ettiği tanınmasını sağlamak için özen gösterilmesi gerekiyordu.
Yalnızca 6 Haziran'da, Normandiya üzerindeki saldırı bölgelerini korumak için yaklaşık 650 savaşçı tarafından 2.300 sorti yapıldı. 6 Haziran da hava savaşında müttefikler 100 üzeri uçak kaybetti. Luftwaffe ise 25 uçak kaybetti. Ertesi gün Alman savaşçıları bölgeye yönlendirildi sert geçen hava savaşında iki taraf da ağır kayıplar verdi Müttefikler 89 Luftwaffe 71 uçak kaybetti. 6 Haziran - 30 Haziran 1944 arasında, Müttefik Hava Kuvvetleri, çoğunlukla uçaksavar silahlarına olmak üzere 1.284 uçağı kaybetti. Bu süre zarfında Pilotlar toplam 158.000 bireysel görev de uçtu. Ağustos 1944'ün sonunda Falaise cebi kapandığında, Müttefik kayıpları 4.099 uçak ve 16.674 uçak havacı idi. Kayıp uçaklar arasında 1.639'u avcı uçağı, avcı bombardıman uçağı veya orta bombardıman uçağı bulunyordu. Buna karşılık, Alman Hava Kuvvetleri yalnızca 1522 savaşçısını kaybetti.
İlgili filmler

En Uzun Gün (The Longest Day) (1962)
Overlord (1975)
Ölüme Koşanlar (The Big Red One) (1980)
Er Ryan'ı Kurtarmak (Saving the Private Ryan) (1998)
Kardeşler Takımı (Band of Brothers) (2001)
Ike: Countdown to D-Day (2004)
Çiçero (2019)
Müttefiklerin istila rotaları
D-Day'in (6 Haziran 1944) saat 00.00'daki Müttefik ve Alman birliklerinin konumlarını gösteren bu harita General Staff Geographical Section'ın hazırladığı hava haritasını temel alınıp Mart 1944 tarihli Translation and Interpretation Services raporunu göz önüne tutularak 12. Ordu Grubu) Mühendis Bölümü tarafından hazırlandı.
Suların çekildiği sırada levazım malzemeleri sahile çıkartan çıkarma gemileri
Omaha Sahili'ndeki Müttefik takviye kuvvetleri.
Traudl Junge

Traudl Junge portresi
Traudl Junge (16 Mart 1920, Münih - 10 Şubat 2002), Aralık 1942'den Nisan 1945'e kadar Adolf Hitler'in son özel sekreteri olarak çalışan Alman bir editördü. Hitler'in vasiyetini yazdıktan sonra, ölümüne kadar Berlin'deki Führerbunker'de kaldı. Haziran 1945'te tutuklanmasının ve hapse atılmasının ardından, hem Sovyet hem de ABD ordusu tarafından sorguya çekildi. Daha sonra, savaş sonrası Batı Almanya'da sekreter olarak çalıştı. Yaşlılığında, savaş sırasındaki Nazi zulmünden habersiz olduğunu iddia ederek, anılarını yayınlamaya karar verdi, ancak bunlarla ilgili raporları araştırmak için fırsatları kaçırmakla suçlandı. Son Saate Kadar adlı kitabına dayanan öyküsü, özellikle Hitler'in son on gününü ve Albert Speer'in ve kendisinin şahit olduğu gerçek olayları konu alan 2004 Alman filmi Der Untergang gibi çeşitli dramatize yapımlarının bir bölümünü oluşturdu.
Gençliği

Max Humps adlı bira üreticisi ile bir Teğmen kızı olan Hildegard Humps'un (kızlık adı Zottmann) ilk çocuğu olarak Dünya'ya geldi. 1923 yılında doğan bir kız kardeşi Inge Kaye vardı.
Max Humps genç yaşta işsiz kalarak politik aşırı sağda bulunup benzeri derneklerle Weimar Cumhuriyeti'ne karşı savaşıp sonraları yasaklanan Oberland Gönüllü Kıtası'na kaydoldu. Traudl beş yaşındayken babası aileyi terk ederek yine mesleğinde çalışabildiği Türkiye'ye yerleşti. Annesi Hildegard, onunla berâber taşınmayı reddederek boşanmak istedi. Bundan sonra Traudl Humps ve ailesi, daha sonra kendisini titiz, disiplini ve düzeni sever olarak vasıflandırdığı babası General Maximillian Zotter'le berâber yaşadılar.
1933'te genç Traudl, dansa olan tutkusunu keşfetti. O zamanlar bir genç olarak balerin olma arzusunu dile getirirdi. Kız kardeşiyle berâber dans kariyerini hayal etmeye başladıysa da ailesinin ekonomik durumu buna engel oldu. 1936'da plânlanandan önce okulu bitirerek Ortaokul mezunu olarak hayata atıldı. İstemeyerek sekreter olabilmek düşüncesiyle bir yıl ticâret akademisine devam etti. Bundan sonra birkaç meslek değiştirdi.
Hitler'in özel sekreteri

1942'de dansçı olarak Berlin Tiyatrosu'nda "İnge Zohmann" adıyla çalışmakta olan kız kardeşinin yanına taşındı ve Albert Bormann'ın vâsıtasıyla Hitler'in Reich Kançılaryası'nda iş buldu. Orada dâhilî bir sekreterler yarışması yapıldı. O sıralarda hâlâ dansçı olmayı hayâl eden Junge, sekreterlik işini istemeden yapmaktaydı. Bu yüzden yarışmadan heyecanlanmamış ve yazımda en az hatâ yapmıştı. Yarışmamın sebebi, "Führer"'in özel sekreteri Gerda Christian'ın uzun süre için izne ayrılması üzerine yeni bir sekreter aramasıydı. Sınavı kazanınca trenle Hitler'in o sırada bulunduğu Wolfsschanze'ye götürüldü ve aralıklarla bu işe uygun olup olmadığını anlamak için denendi. Nihâyet 1942 Aralık'ta bu görev ona verildi. Özel sekreterlerinin en küçüğüydü. Traudl Junge o zamanlar için şunları söylemiştir: "Ben o zamanlar 22 yaşındaydım ve siyaset hakkında hiçbir şey bilmiyordum, bu beni ilgilendirmiyordu. Kabul ediyorum, Adolf Hitler hayranıydım. O, hoş bir patron ve babacan bir arkadaştı. İçimdeki tüm uyarı seslerini kasten görmezden geldim ve neredeyse acı sona kadar onun yanında geçirdiğim zamanın tadını çıkardım." Junge on yıllar sonra "yaşamış en büyük suçluyu sevdiği" için büyük bir suçluluk duyduğunu söyledi."
Bu işe başlama târihinden sonra Adolf Hitler'in yanında üç yılı geçirdi ve Baldur von Schirach ya da Emmy Göring gibi NSDAP'nin büyüklerinden birçoğunu tanıma fırsatını buldu. Humps, Führer'in genel merkezleri olan Berlin'de, Berchtesgaden'deki Berghof'da ve Doğu Prusya'daki Wolfsschanze'de yaşadı ve çalıştı. Johanna Wolf, Christa Schroeder (Şröder) ve Gerda Christian (Kristian)'la Führer'in sekreter dörtlüsünü oluşturuyordu.
Savaş yıllarında Hitler'in askeriyeye karşı duyduğu nefretten dolayı sekreterleriyle yemek yemeği âdet edinmişti. Böylece Traudl Humps da onun özel hayatı, geçmişi ve düşüncelerini yakında iyi tanıyabildi. Diğer sekreterlerle Hitler'in günlük akışına alışmak durumundaydılar. Sabah geç kalkılır, yemek yenir, dinlenilir, kahve içilir, dinlenilir, geç akşam yenir, filmler izlenir, sonu gelmeyen çay saatlerinde zaman geçirilir, nihâyet sabahın erken saatlerinde (meselâ 5'te) yatılırdı. Hitler'in cesaretlendirmesiyle, 19 Haziran 1943'te Preetz kasabasından Silâhlı SS'te subay olan Hans Hermann Junge ile evlendi. Kocasını 13 Ağustos 1944'te Normandiya'da ölmesiyle kaybetti. Berlin'de Hitler'in yanında, Berchtesgaden'deki Berghof'ta, Doğu Prusya'daki Wolfsschanze'de ve son olarak Führerbunker'de çalıştı.
Führerbunker ve kaçışı

1945'te Traudl Junge Reichskanzlei'nın altında bulunan Führerbunker'e taşındı. Hitler'in Berlin'deki son günlerinde, sekreterleri Junge ve Gerda Christian ile düzenli olarak öğle yemeği yerdi. 20-21 Nisan gecesi Hitler, sığınaktaki kadınları orası tehlikeli olduğundan oradan uzaklaştırıp Berchtesgaden'deki dağdaki çiftlik evine (Berghof) yollamak istediğinde sâdece Johanna Wolf ve Christa Schroeder gitmeye hazırdır. Traudl Junge, Gerda Christian, Hitler'in diyet aşçısı Constanze Manziarly, Bormann'ın sekreteri Else Krüger ve Eva Braun kaldılar. 28 Nisan gecesi hepsi, Eva Braun'un Adolf Hitler'le nikâhına şâhit oldular. Hemen arkasından Hitler, politik ve özel vasiyetini ona yazdırdı. 30 Nisan 1945'te saat 15:30'da silah sesi duyulduğunda (Eva Braun zehir almış, Hitler de zehirin yanında tabancayla intihar etmişti) Traudl Junge yan odada Goebbels'in çocuklarıyla yemekteydi.
Hitler'in intiharından sonra Traudl Junge, ertesi gün 1 Mayıs'ta, Waffen-SS Tugay Komutanı Wilhelm Mohnke tarafından yönetilen bir grup ile Führerbunker'den ayrıldı. Ayrıca grupta Hitler'in özel pilotu Hans Baur, Hitler'in koruma birimi Reichssicherheitsdienst'in (RSD) komutanı Johann Rattenhuber, özel sekreterleri Gerda Christian ve Else Krüger, Hitler'in diyetisyeni Constanze Manziarly ve Dr. Ernst-Günther Schenck'te vardı. Junge, Christian ve Krüger, Berlin'den Elbe Nehri'ne ulaştılar. Grubun geri kalanı, Schönhauser Allee'deki kapalı bir mahzende saklanırlarken 2 Mayıs tarihinde Sovyet birlikleri tarafından bulunarak yakalandılar. Sovyet birlikleri, savaşın son haftalarında sığınakta neler olduğunu ortaya çıkarmak için Führerbunker'de bulunanları sorgulama için SMERSH'e teslim etti.
Savaştan sonra

Junge Elbe'ye ulaşmasına rağmen Batı Müttefik hatlarına ulaşamadı ve bu yüzden Berlin'e geri döndü. Yaklaşık bir ay orada kaldı. "Gerda Alt" takma ismini kullanarak yaklaşık bir hafta boyunca orada yaşadıktan sonra 9 Temmuz'da, Sovyet askeri yönetiminin iki sivil üyesi tarafından tutuklandı ve sorgulanmak üzere Berlin'de tutuldu. Hapishanedeyken, Sovyet muhafızlarından, Alman ordusunun Rusya'daki ailelere yaptığına dair üzücü hikâyeler duydu ve doğudaki savaş hakkında bildiğini düşündüğü şeylerin çoğunun sadece Nazi propaganda bakanlığının uydurmuş yalanlar olduğunu fark etti. Nazi propaganda bakanlığının Alman halkına söylediği ve Sovyetlerin Almanlara uyguladığı muamelenin, Almanların Sovyetler Birliği'nde yaptıklarına bir cevaptı.
Junge, çeşitli cezaevlerinde tutuldu ve sık sık Hitler'in maiyetindeki rolü ve Hitler'in intiharını çevreleyen olaylar hakkında sorguya çekildi. Aralık 1945'te cezaevinden tahliye edildi ancak Berlin'in Sovyet sektöründe kaldı. 1945 Yılbaşı günü, Difteri hastalığı yüzünden İngiliz sektöründeki bir hastaneye kabul edildi ve iki ay boyunca orada kaldı. Oradayken, annesi, Junge'nin Berlin'den İngiliz sektöründeki Bavyera'ya taşınması için gerekli izin evraklarını elde etmeyi başardı. 2 Şubat 1946 tarihinde, Sovyet işgal bölgesindeki (sonradan Doğu Almanya olacaktır) Berlin'den, İngiliz bölgesine ve oradan da Amerikan Bölgesi'ndeki Güney Bavyera'ya gitti. Junge, 1946'nın ilk yarısında kısa bir süre için Amerikalılar tarafından tutuldu ve kaldığı sığınaktaki geçirdiği zaman hakkında sorguya çekildi. Daha sonra serbest bırakılarak savaş sonrası Batı Almanya'da yaşaması için izin verildi.
Savaştan sonraki yaşamı ve ölümü

Savaştan sonra, Junge, akademik ve istihbarat toplulukları dışında bilinen birisi değildi. 1947'de tanıdığı bir müteşebbis, hâtırâlarını kitap olarak yayımlamasını salık verdi. Yazı, "okuyucuları bu tür hikâyeler ilgilendirmeyeceği"nden basılmadı.
Junge, Thames Television (ITV) 1973 televizyonunun iki bölümünde (No. 16, "Inside the Reich" (1940-1944) ve No. 21, "Nemesis: Germany (Şubat - Mayıs 1945)") yer aldı. Belgesel dizisi The World at War ve James P. O'Donnell ve Uwe Bahnsen'in 1975 tarihli The Bunker kitabı için kendisiyle röportaj yapıldı.
Junge, küçük kız kardeşinin yaşadığı Avustralya'ya iki kez gitti ve kısa süre ikamet etti. Avustralya'ya yaptığı daimi ikamet başvurusu Nazi geçmişi nedeniyle reddedildi.
Savaşın ardından Junge, Thames Television (ITV) 1973 televizyonunun iki bölümünde (No. 16, "Inside the Reich" (1940–1944) ve No. 21, "Nemesis: Germany (February - May 1945)") yer aldı. belgesel dizisi The World at War ve James P. O'Donnell ve Uwe Bahnsen tarafından The Bunker adlı 1975 kitabı için röportaj yapıldı. Sekreterlik işlerinde ve uzun yıllar boyunca haftalık resimli dergi Quick dergisinin editör kadrosunda baş sekreter olarak çalıştı.
1989'da Junge'nin savaş boyunca yaşamı hakkındaki makalesi, Pierre Galante ve Eugene Silianoff'un (New York: G. P. Putnam's Sons) Bunker'den Sesler kitabının bir parçası olarak yayınlandı. Ayrıca o yıl, BBC belgeseli olan Adolf Hitler'in Ölümcül Cazibesi'nde kendisi ile röportaj yapıldı ve Hitler hakkındaki izlenimlerini ve Führerbunker'de son günlerini uzun uzun tartıştı. 1991 yılında, Alman televizyon kanalı ZDF tarafından yayınlanan belgesel serisi Hitler'in Yardımcıları adlı programda yer aldı. Hitler'in sekreteri olarak geçen yıllarını ölümünden kısa süre önce mülâkat olarak André Heller ve Othmar Schmiederer'e anlattı. Kitabı konu alan Im toten Winkel – Hitlers Sekretärin adlı film 2002'de Berlinale Film Festivali'nde seyirci ödülünü aldı.
Bundan kısa bir süre sonra Traudl Junge, 81 yaşında akciğer kanserinden öldü. Ölümünden kısa bir süre önce, "Şimdi hikayemi bıraktığım için, hayatımı bırakabileceğim" dediği bildirildi. Nordfriedhof München'e (Münih Kuzey Mezarlığı) gömüldü.
Ölümünen iki yıl sonra Junge'nin Hitler ile olan deneyimlerinin bir kısmı Akademi Ödülü adayı filmi olan Der Untergang'da tasvir edildi. Röportajlarından alıntılar filmin başında ve sonunda görülebilmektedir. Filmin sonunda şöyle diyor:
Tabii ki, Nürnberg duruşmalarıyla ilgili olarak duyduğum dehşet; 6 milyon Yahudi'nin kaderi, öldürülmeleri ve farklı ırkları ve inançları temsil eden birçok insanın kaderi beni şok etti, ancak o zamanlar bu şeyler ve kendi geçmişim arasında hiçbir bağlantı göremedim. Sadece bu şeylerden kişisel olarak suçlu olmadığım ve bu şeylerin ölçeğinin farkında olmadığım için mutluydum. Ancak, bir gün, duvarda Sophie Scholl'un anısının bulunduğu Franz-Joseph Straße'deki (Münih'te) bir tabeladan geçiyordum. Onunla aynı yıl doğduğumu ve Hitler'in hizmetine girdiğim yıl idam edildiğini gördüm. Ve o anda, çok genç olmamın gerçekten bir bahanesi olmadığını fark ettim. Belki bir şeyler öğrenmeye çalışabilirdim.
EDHEC Business School

| EDHEC Business School |
| --- | --- |

Kuruluş: 1906
Gelir: €87 milyon
Başkan: Olivier Oger
Lisansüstü öğrencileri: 6000
Konum: Paris, Londra, Lille, Singapur,
Organizasyonlar: CGE
Web sitesi: http://www.edhec.com
EDHEC Business School, Paris, Londra, Lille, Nice ve Singapur'da kampüsleri bulunan işletme alanında uzman Avrupa menşeli bir üniversitedir. 1906  kurulmuş bulunan okul. EDHEC, Financial Times tarafından 2015 yıllarında Avrupa İşletme Okulları arasında 25. sırada gösterilmiştir. Ayrıca, Yöneticiler için MBA programı, dünya çapında 84. sırada yer almaktadır. Okulun programları, uluslararası akreditasyon kurumları AMBA, EQUIS, and AACSB'nin üçü tarafından da akredite olmuştur. Okulun mezunları arasında, Delphine Arnault (Deputy CEO Louis Vuitton) ve Jean-Jacques Goldman (şarkıcı).