Başarısız devlet
Örnekleri

Jack Goldstone'ın 2008 tarihli "Devlet Başarısızlığına Giden Yollar" adlı makalesi, başarısız devletler ve onların özellikleri alanına önemli bir katkı sağlamıştır. O bir başarısız devleti, etkinlik ve meşruiyetini yitirmiş bir devlet olarak tanımlar. Etkinlik, güvenlik sağlama veya vergi toplama gibi devlet fonksiyonlarını yerine getirme yeteneği anlamına gelir. Meşruiyet ise önemli toplum gruplarının desteği anlamına gelir. Bu iki özellikten birini koruyan bir devlet aslında başarısız değildir; ancak, bir şey yapılmazsa yakın bir zamanda başarısızlık tehlikesiyle karşı karşıya kalır. O, devlet başarısızlığına giden beş olası yol belirler:
Toplumsal grupların (etnik veya dini) çatışmalarının tırmanması. Örnekler: Ruanda, SFR Yugoslavya.
Devletin yağmalanması (başka grupların maliyetine kaynakların yolsuz veya dostane şekilde ele geçirilmesi). Örnekler: Nikaragua, Venezuela ve Belarus.
Bölgesel veya gerilla isyanı. Örnekler: Latin Amerika ve Afrika'nın büyük bir bölümü.
Demokratik çöküş (iç savaş veya darbe ile sonuçlanması). Örnekler: Nijerya, Nepal.
Otoriter devletlerde halef veya reform krizi. Örnekler: Suharto döneminde Endonezya, Gorbaçov döneminde Sovyetler Birliği.
Larry Diamond, 2006 tarihli "Çatışma Sonrası ve Başarısız Devletlerde Demokrasiyi Teşvik Etmek" adlı makalesinde, zayıf ve başarısız devletlerin demokrasi teşviki için özel sorunlar oluşturduğunu savunur. Bu devletlerde, zorluk yalnızca otoriter devlet liderlerini iktidardan vazgeçmeye zorlamak değil, aynı zamanda meşru iktidarı yeniden nasıl oluşturacaklarını bulmaktır. Temel olarak iki farklı türde durum vardır ve her biri iyi yönetişimi teşvik etmek için belirli stratejilere ihtiyaç duyar:
Dış veya iç savaştan çıkan çatışma sonrası devletler. Bu ülkelerin birçoğu Afrika'da bulunmaktadır - Güney Afrika, Mozambik, Sierra Leone, Somali. Bazıları Latin Amerika'da (Nikaragua, El Salvador ve Orta Amerika'nın büyük bir kısmı), Asya'da (örneğin Kamboçya) ve Orta Doğu'da (Lübnan, Cezayir ve Irak) yer almaktadır.
İç savaş veya süregelen şiddetli çatışmanın ortasında olan, merkezi devlet otoritesinin büyük ölçüde çöktüğü ülkeler, örneğin Kongo Demokratik Cumhuriyeti.
Genel olarak, demokrasi teşvikinde en önemli önkoşul düzendir ve çatışma sonrası devlet inşasını teşvik etmek için özellikle seçimler gibi formel demokratik mekanizmalara ağırlık verir. Etkili bir devletin olmadığı durumlarda temelde üç olasılık bulunmaktadır. İlk olarak, eğer bir iç savaş yaşanmışsa ve isyancı bir güç sonunda zafer kazanmışsa, boşluk isyancı ordu ve siyasi hareket tarafından devlet üzerinde kontrol kurulmasıyla doldurulabilir. İkinci olarak, savaş ağaları ve orduların bir yama işi olabileceği, gerçek anlamda merkezi bir devletin olmadığı (Somali gibi) veya çok zayıf olduğu bir durum olabilir. Bu durumda çatışma gerçekte sona ermez, ancak Afganistan'da olduğu gibi merkezi olmayan bir şekilde artar ve azalır. Üçüncü olasılık, uluslararası bir aktörün veya aktör koalisyonunun geçici olarak politik ve askeri otorite oluşturmasıdır. Bu bir ülke, bir koalisyon, bir koalisyonun ince bir kabuğu altındaki bir ülke veya Birleşmiş Milletler, BM çatışma sonrası misyonunun resmi mimarisi aracılığıyla hareket eden birleşik bir uluslararası aktör olabilir.
| Devlet | '22 | '20 | '18 | '16 | '14 | '12 | '10 | '08 | '06 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
 Afganistan: 
 Orta Afrika Cumhuriyeti: 
 Çad: 
 Kongo DC: 
 Haiti: 
 Irak: 
 Fildişi Sahili: 
 Libya: 
 Somali: 
 Güney Sudan: 
 Sudan: 
 Suriye: 
 Yemen: