stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
2020-21 Belarus protestoları
Seçim öncesi > Başkanlık kampanyası

29 Temmuz'da, bir Rus özel askeri şirketi olan Wagner Grubu'na bağlı 33 paralı asker, Minsk yakınlarındaki bir sanatoryumda tutuklandı. Lukaşenko, Rusya'yı, tutuklanan "paralı askerler" hakkında yalan söylemekle suçlayarak, "Şimdiye kadar açık savaş yok, ateş yok, tetik henüz çekilmedi, ancak Minsk'in merkezinde bir katliam organize etme girişimi zaten ortada" dedi. Beyaz Rusya yetkilileri, Tsikhanouski'nin Beyaz Rusya'yı istikrarsızlaştırmak için Ruslarla birlikte çalıştığını iddia etti. Gözaltında bulunan paralı askerlerin biri hariç tamamı, Ukrayna'nın iade talebine rağmen 14 Ağustos'ta Rusya'ya sınır dışı edildi.
30 Temmuz'da Minsk'te Halkların Dostluk Parkı'nda devlet başkanı adayı Svyatlana Tsihanouskaya'nın yasal olarak mitingi düzenlendi. İnsan hakları aktivistlerine göre 63.000-70.000 kişi toplandı, ancak polis 18.250 kişiyi geri çağırdı.[kaynak belirtilmeli] Bu miting, 1991'den beri yapılan katılımcısı en yüksek miting oldu.[kaynak belirtilmeli]
6 Ağustos'ta, tahminen 5.000 barışçıl protestocu Minsk'te sokaklara çıktı, beyaz kurdeleler salladı, özgür ve adil seçimler çağrısında bulundu.
Ağustos ayının ilk haftasında on binlerce Beyaz Rusyalı, ülkenin çeşitli şehir ve kasabalarında Lukashenko'ya karşı gösteriler yaptı. Sovyetler Birliği sonrası Beyaz Rusya'da şimdiye kadar görülen en büyük sokak protestosu olarak başkent Minsk'te 63.000 kişi gösteri yaptı.
Seçim günü

Ana madde: 2020 Beyaz Rusya devlet başkanlığı seçimi
9 Ağustos 2020'de sabah erken saatlerde Minsk'e giden tüm yollar ve giriş noktaları polis ve ordu tarafından kapatıldı.
Gün ortasında Beyaz Rusya'da internet kısmen engellendi. Hükûmet yetkilileri, nedenin Beyaz Rusya dışından kaynaklanan ağır bir DoS saldırısı olduğunu iddia etti. Öte yandan, bağımsız BT uzmanları, Beyaz Rusya devletinin internet sağlayıcısı Beltelecom ve bağlı devlet kurumlarının kasıtlı olarak derin paket inceleme (DPI) teknolojisi veya trafik şekillendirme kullandığını ve bunun nedeninin kullanılan filtreleme ekipmanı ile ilgili sorunların olabileceğini iddia etti. Ayrıca çalışan tek anlık mesajlaşma uygulaması ise Telegram'dı.
Hemen ardından aynı günün akşamı, Beyaz Rusya hükûmeti sponsorluğundaki televizyon kanalları sandıkların açılmasıyla birlikte, Lukashenko'nun oyların %80,23'ünü, Tsikhanouskaya'nın ise yalnızca %9,9'unu aldığını belirten bir seçim sonucu yayınladı. Aradaki fark o kadar büyüktü ki, hükûmet yanlıları bile bunun gerçek olamayacağını anladı. Bu, Tsikhanouskaya taraftarlarının, Brest, Minsk, Vitsebsk, Grodno, Mazır, Pinsk, Gomel ve Babruysk gibi Beyaz Rusya'nın tüm büyükşehirlerinde sokaklara çıkmasına neden oldu. İnsanlar bunu memnuniyetsizliklerini ifade etmek için yapıyor ve adil bir oy sayımı çağrısında bulunuyorlardı. Gecenin ortasında barışçıl protestolar olarak başlayan bu olay, Minsk'te bazı kişiler ve yetkililer arasında bir kavgaya dönüştü. İnsanlar trafiği kapatmak için barikatlar kurmaya başladı. Büyükşehirlerde başlayan bu protestolar ülke geneline yayıldı.
Gece saatlerinde, büyük kalabalığın dağılmasının ardından polis memurları, daha küçük protestocu gruplarını Minsk şehir merkezinde birkaç saat boyunca kovaladılar. Beyaz Rusya'nın tüm büyük şehirlerinde güvenlik güçleri ve
polise karşı mücadele devam etti. Kolluk kuvvetleri polis copları, plastik mermiler, kurşun toplu el bombaları, tazyikli su, göz yaşartıcı gaz ve ses bombası kullandı. İnsanlar bütün gece varoşlarda kovalandıkları için protestoları bastırmak için kullandılar. Brest'te protestocular kademeli olarak dağıldılar ve geriye tahmini toplam 5.000 kişiden 200-300 kişilik bir kalabalık kaldı. Minsk'te o gece, güvenlik güçleri insanların yanına el bombaları attı ve bazı insanlar ciddi şekilde yaralandı.
Beyaz Rusya'nın bağımsızlığından bu yana gerçekleşen en büyük protestolardan biriydi. Güvenlik güçleri bir gecede yaklaşık 3.000 kişiyi tutukladı. Protestoculardan bazıları ağır yaralandı, en az 50 protestocu hastaneye kaldırıldı, bazılarının durumu kritikti ve protestoculardan biri öldü.
Bazı kişilerin sandık merkezlerinin yakınında seçim sonuçlarını beklerken tutuklandığı bildirildi. Minsk'te bir kızı ve torunu olan 73 yaşındaki bir adam, sandık merkezinin kapatılmasının ardından 86. okul yakınlarında toplanan yaklaşık 20 kişiyle birlikte tutuklandı. Daha sonra bu tutukluların 10 ila 25 gün hapis cezasına çarptırıldıkları bildirildi. Baranaviçı'da, diğerlerinin yanı sıra iki Roma Katolik rahibi seçim merkezinin yakınında sonuçları beklerken tutuklandı.
Koordinasyon Konseyi

Ana madde: Koordinasyon Konseyi (Beyaz Rusya)
14 Ağustos'ta Tsikhanouskaya, devlet başkanlığı seçimlerini %60-70 oyla kazandığını iddia ettiği bir videoda, Beyaz Rusya'da barışçıl güç transferini kolaylaştırmak için bir koordinasyon konseyi kurulduğunu duyurdu.
Tsikhanouskaya, Lukashenko'dan iktidarın devredilmesi için konseyin "sivil toplum aktivistleri, saygın Beyaz Rusyalılar ve profesyonellerden" yapılması gerektiğini belirtti. Geçiş konseyi üyeliği başvuruları, seçimin tahrif edildiğini kabul eden ve bir doktor, öğretmen, iş lideri, yazar gibi yetkili bir figür olarak bir sosyal grup tarafından güvenilen herhangi bir Beyaz Rusya vatandaşına açıktı.
17 Ağustos'ta Tsikhanouskaya, bir geçiş hükûmetine başkanlık etmeye ve yeni, özgür ve adil bir başkanlık seçimi düzenlemeye hazır olduğunu belirttiği bir video yayınladı. Üyelerin bir listesi 17 Ağustos 2020'de dağıtıldı ve aralarında Nobel Ödülü sahibi Svetlana Aleksiyeviç de bulunuyor. Konseyin ilk toplantısı ise 18 Ağustos'ta yapıldı.
Lukaşenko, konseyin kurulmasını "iktidarı ele geçirme girişimi" olarak nitelendirdi ve "uygun önlemler" sözü verdi. 20 Ağustos'ta ise başsavcı, konsey aleyhine anayasaya aykırı bir ceza davası açtı.
Amerika Birleşik Devletleri dışişleri bakanı yaptığı bir açıklamada, Beyaz Rusya hükûmetini, Beyaz Rusya halkının Beyaz Rusya'nın geleceği adına taleplerini yansıtacak şekilde, yeni kurulan Koordinasyon Konseyi aracılığıyla da dahil olmak üzere, Beyaz Rusya toplumunu aktif bir şekilde meşgul etmeye çağırdı.
Rusya devlet başkanı Vladimir Putin'in sözcüsü, Koordinasyon Konseyi liderliğinin Rusya ile bağları azaltmak istemediğini ve bunun yerine iki ülke arasındaki iyi ikili ilişkileri sürdürmeyi umduğunu memnuniyetle karşıladı.
Ölümler

10 Ağustos'ta bir protestocu olan Alexander Taraikovsky, Pushkinskaya metro istasyonunun yakınında öldü. İçişleri Bakanlığı'na göre protestocu, hükûmet askerlerine bir patlayıcı atmaya çalıştı ve elinde patladı. Ancak 34 yaşındaki adamın ölümüyle ilgili bazı şüpheler dile getirildi. Açık göğüs yarasına bağlı olarak büyük bir kan kaybının ölüm belgesine kaydedildiği bildirildi. 15 Ağustos'ta protestocunun eli boş ve polisler tarafından vurulduğunu gösteren bir video yayınlandı. 15 Ağustos'ta Associated Press, 10 Ağustos'ta çekilen bir videodan tek bir kare yayınladı. Ölen kişiye benzeyen beyaz gömlekli bir adamın göğsünde büyük kırmızı bir nokta (muhtemelen kan) ile kararsız kaldığını gösterdi. İçişleri Bakanlığı, orijinal versiyonun doğru olduğunu iddia ederek çerçevenin gerçekliğini reddetti. Ölen kişinin partneri Elena German, cesedi morgda gördü ve ellerinde herhangi bir yaralanma olmadığını, ancak göğsünde kurşun deliğine benzer küçük bir delik olduğunu bildirdi. 15 Ağustos'ta Minsk'teki cenazede binlerce kişi toplandı.
12 Ağustos'ta Homyel'de, muhtemelen kalp hastalığı olan 25 yaşındaki bir adam öldü. Ön bilgilere göre, sıcak havalarda güvenlik güçleri tutuklu minibüsünde saatlerce beklediği için öldü.
17 Ağustos'ta, Beyaz Rusya eğitim ve sosyal birliği "Zvyano" ("Link") insan hakları savunucuları, protestolar sırasında en az beş kişinin öldürüldüğünü ve yedi kişinin sağlık durumunun kritik olduğunu belirten bir rapor yayınladı.
19 Ağustos'ta, 43 yaşındaki Gennady Shutov, Brest'te 11 Ağustos protestoları sırasında başına bir kurşun isabet aldıktan sonra Minsk askerî hastanesinde öldü; bildirildiğine göre, ateş polis tarafından açıldı.
Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Yüksek Komiserliği, 21 Ağustos'ta protestolarda gördükleri yaralanmalar sonucu 4 kişinin hayatını kaybettiğini açıkladı.
Semboller

1991'den 1995'e kadar bağımsız Beyaz Rusya'nın resmi bayrağı olan beyaz-kırmızı-beyaz bayrak, ülkenin demokrasi yanlısı muhalefeti tarafından benimsenerek güçlü bir sembol haline geldi. Yetkililer tarafından resmi olarak yasaklanan bayrak, gösterilerde polis tarafından sık sık ele geçirildi ve Lukaşenko'ya aktif olarak karşı çıkan herkes için bir sembol haline geldi. Muhalefet destekçileri tarafından kullanılan diğer semboller arasında Pahonia olarak bilinen eski Beyaz Rusya arması ve kısa ömürlü Belarus Halk Cumhuriyeti'nin milli marşı olan ve anti-komünist de dahil olmak üzere çeşitli bağımsızlık grupları tarafından kullanılan Vayatski marşı da bulunmaktadır. Ayrıca protestocular tarafından Yaşasın Beyaz Rusya! adında yaygın bir slogan geliştirildi.
Beyaz Rusya'nın gazi örgütleri, II. Dünya Savaşı sırasında Beyaz Rusya işbirlikçileri tarafından kullanılması nedeniyle kırmızı-beyaz bayrağa olumsuz tepki gösterdi. Beyaz-kırmızı-beyaz bayrak destekçileri, Belçika, Letonya, Litvanya, Norveç, Hollanda, Rusya, Ukrayna, Fransa ve Estonya'daki Axis işbirlikçilerinin de İkinci Dünya Savaşı sırasında ulusal bayraklarını kullandıklarını savunuyorlar.
Mevcut Beyaz Rusya bayrağı
Önceden Belarus Halk Cumhuriyeti tarafından, günümüzde ise muhalefet tarafından kullanılan Beyaz-kırmızı-beyaz bayrak
Pahonya olarak bilinen, tarihi Beyaz Rusya arması
Pahonya arması ile eski Beyaz Rusya bayrağının bir türevi
Pahonya arması bulunan hanedan bayrağı
Uluslararası tepkiler

Ana madde: 2020 Beyaz Rusya cumhurbaşkanlığı seçimleri ve protestolarına uluslararası tepkiler
Bazı ülkeler ve kuruluşlar, seçim sonucunu bazıları kabul ederken bazıları reddederek görüşlerini dile getirdiler. Birçoğu, şiddeti daha fazla kınayarak protestolar hakkında yorum yaptı.
Bazı ülkeler ve kuruluşlar ise yaptırım uygulamak için kararlar aldı.
AB'nin Dış İlişkiler ve Güvenlik Politikası Yüksek Temsilcisi Josep Borrell, 14 Ağustos'ta AB'nin "şiddet ve sahtecilikten" sorumlu Beyaz Rusyalı yetkililere yaptırım uygulanacağını duyurdu. Avrupa Konseyi başkanı Charles Michel, 19 Ağustos'ta, AB'nin yakında şiddet, baskı ve seçim sahtekarlığından sorumlu "önemli sayıda" kişiye yaptırım uygulayacağını söyledi. Avrupa Komisyonu, Beyaz Rusya'ya ayrılan 53 milyon Euro'yu (48 milyon £) hükûmetten sivil topluma aktaracağını duyurdu.
18 Ağustos 2020'de Litvanya parlamentosu, Beyaz Rusya'ya ekonomik yaptırımlar getirmeyi kabul etti.
19 Ağustos 2020'de Slovakya Başbakanı, Slovakya Hükûmeti'nin yeni yasama oturumunda Beyaz Rusya'ya yaptırım uyguladığını belirtti.
Uluslararası tepkiler > Yabancı müdahale iddiaları

Rusya'nın 19 Ağustos 2020 tarihli basın servisinden yaptığı açıklamaya göre, "Rusya, yabancıların ülkenin içişlerine müdahale etme girişimlerinin kabul edilemez olduğuna ve gerilimi daha da artırabileceğine işaret etti." Tüm Rusya Devlet Televizyonu ve Radyo Yayıncılığı Şirketi'nin program politikasıyla ilgili direktör danışmanı Georgy Saralidze, Vestnik Kavkaza ile yaptığı bir röportajda, batılı ülkelerin birkaç yıldır Beyaz Rusya'yı, Rusya'dan izole etmeye çalıştıklarını kaydetti. “Ana amaç, Birlik Devletinin genişlemesini önlemek ve ideal olarak onu yok etmektir. Vladimir Putin'in Merkel ve Macron'a söylediği şey çok semptomatik bir şey çünkü, Rusya'nın Beyaz Rusya'nın içişlerine müdahale ettiği iddia edilen saldırılar var. Üstelik Rusya'nın seçim sonuçlarının tanınması dışında hiçbir açıklaması yok. Buna müdahale derseniz, seçimi tanımayanlar da Beyaz Rusya'nın işlerine karışıyor." şeklinde açıklama yaptı.
Lukaşenko, seçimlerden bir hafta sonra NATO kuvvetlerinin "kapılarda" olduğunu ve ülkeyi tehdit ettiğini (NATO tarafından reddedildi) duyurarak Başkan Putin'in askeri yardım göndermeyi teklif etmesini istedi, Kremlin sözcüsü Dmitri Peskov, 19 Ağustos'ta Rusya'nın şu anda askeri veya başka bir şekilde Beyaz Rusya'ya yardım etmesine gerek olmadığını söyledi. Avrupa Konseyi Başkanı Charles Michel, 19 Ağustos'ta Beyaz Rusya'daki müdahaleden bahsetti, “Hem AB'nin hem de Rusya'nın Beyaz Rusya'daki demokratik süreci desteklemesi önemli. Beyaz Rusya'da dış müdahaleden kaçınmak istiyoruz" dedi. Ayrıca, Kremlin'den askeri olarak müdahale etme niyetinde olmadığına dair son açıklamaları okuduğunu da sözlerine ekledi.
Uluslararası tepkiler > Baskı mağdurlarına destek

Kayıtsız aday Valery Tsepkalo, kâr amacı gütmeyen bir "Geleceğin Beyaz Rusya'sı" örgütünü kurdu. Programın birincil amacı, siyasi baskıdan muzdarip Beyaz Rusya vatandaşlarını desteklemektir. Onları desteklemeye başlayan ilk kişi Tsepkalo değildi. Ondan önce insanlar Beyaz Rusya'daki baskı kurbanlarını desteklemek için aynı konsepte sahip fonları kendi kendilerine organize ediyor, protestolar sırasında aldıkları para cezalarını ödüyorlardı.
Beyaz Rusya kökenli PandaDoc'un CEO'su Mikita Mikado, emekli olmak isteyen ancak maddi nedenlerle emekli olamayan yetkililere (polis, ordu ve güvenlik güçleri) destek teklifinde bulundu. CEO, son olaylara dayanarak istifa etmeyi planlıyor. Bir video yayınlamış ve tam destek almak için doğrudan kendisiyle iletişime geçmesini istemişti.
ISSoft'un CEO'su Alexander Shneerson, “Beyaz Rusya toplumu BT sektörüne çok yatırım yaptı. Beyaz Rusya halkının bir parçasıyız ve barışçıl protestolar sırasında acı çekenleri destekleme zamanının geldiğine inanıyoruz" dedi.
Polonya Başbakanı Mateusz Morawiecki, 14 Ağustos'ta protestocuların vize almalarına ve Polonya'ya yerleşmelerine yardımcı olmak için 11 milyon Euro'luk bir fon duyurdu. Polonya, Beyaz Rusya bağımsız medyasına ve sivil toplum kuruluşlarına destek sağlayacak ve burslar Polonya'daki Beyaz Rusyalı öğrencilere de sunulacak. Litvanya ise yaralı göstericilere tıbbi yardım teklif etti.
Galeri

Tsihanouskaya destekçilerinin yaptığı bir mitin
Minsk'teki kitlesel protestolar sırasında yerel dayanışma hatları, 13 Ağustos
Minsk'te yerel dayanışma hatları, 14 Ağustos
Okullar tarafından verilen diplomaların, mezun belgelerinin ve protesto yazılarının bulunduğu bir okulun yanındaki "utanç duvarı". Bu tür kurulumlar, öğretmenler tarafından olası tahrifatlara karşı protesto amacıyla yapıldı.
Lukaşenko'ya karşı miting, 16 Ağustos
Protesto afişi: "Adil seçimler. Mahkeme. Siyasi tutuklulara özgürlük", 16 Ağustos
Minsk'teki Lukaşenko'ya karşı miting, 16 Ağustos
Minsk'te Lukashenko'ya karşı miting, 23 Ağustos
Minsk'te Lukaşenko'ya karşı "kadın yürüyüşü", 29 Ağustos
Minsk'te Lukaşenko'ya karşı miting, 30 Ağustos
İç birliklerin veya AMAP / OMON'un özel araçları
İç birliklerin plakalı ambulans görünümlü bir minibüs (BB-0)
Minsk'teki iç askerler
Protestolar sırasında Beyaz Rusya kara kuvvetlerinin askerleri.
Not listesi

↑  In exile.
↑  Union Diplomacy.
Lukaşenko için "hamamböceği" lakabı Korney Chukovsky'nin 1921 çocuk şiiri Tarakanishche'den (Canavar Hamamböceği) alınmıştır.
Muhalefet adayı Svetlana Tsikhanouskaya 30 Temmuz'da Minsk'te
Gece devam eden protestolar
14 Ağustos'ta Minsk'te protestocular
Minsk'te protesto mitingi, 16 Ağustos
Kurapatı anıtından Akrestsina gözaltı merkezine şiddete karşı protesto hattı ("Bir daha asla"). Minsk, 21 Ağustos.
Minsk'te protesto mitingi, 23 Ağustos
29 Ağustos Minsk'teki Lukaşenko'ya karşı "kadın yürüyüşü"
Minsk'te protesto mitingi, 30 Ağustos
Minsk'teki dikenli tellerin arkasında askerler, 30 Ağustos
Minsk'te protesto mitingi, 6 Eylül
15 Ağustos'ta Aleksandr Taraikovsky anısına düzenlenen miting
Pasarofça

| Pasarofça |
| --- | --- |
Şehir
Пожаревац

  Bayrak Arma 
PasarofçaPasarofça’nın Sırbistan'daki konumu
Ülke:  Sırbistan
Bölge: Güney ve Doğu Sırbistan
İlçe: Braniçevo
Belediye: Pasarofça Şehri
İdare
 • Belediye başkanı: Miomir Mića Ilić
Rakım: 94 m
Nüfus (2011)
 • Şehir: 75.334
 • Kent: 44.183
Zaman dilimi: UTC+01.00 (OAS)
 • Yaz (YSU): UTC+02.00 (OAYS)
Alan kodu: (+381) 12
Plaka kodu: PO
Resmî site Pasarofça Belediyesi
Pasarofça (Sırp Kiril alfabesi: Пожаревац, Sırpça: Požarevac, Macarca: Pozsarevác, Almanca: Passarowitz), Sırbistan'ın doğu kesiminde, Tuna Nehri'ne yakın bir konumda, Semendire'nin hemen güneydoğusunda yer alan bir şehir ve belediye merkezidir. Braniçevo İlçesi'nin yönetim merkezidir.
Resimler

Şehir merkezi
Pasarofça Müzesi
Pasarofça Belediyesi binası
Milena Pavloviç-Barili Galerisi
Türk Yurdu

| --- | --- |
Sıklık: Aylık
İlk sayı: 30 Kasım 1911
Ülke: Osmanlı Devleti, Türkiye
Dil: Türkçe
Türk Yurdu, 1911 yılından beri yayını aralıklarla devam eden milliyetçi fikir dergisidir. Günümüzde Türk Ocakları Genel Merkezi aylık yayın organı olarak Ankara'da yayımlanmaktadır.
Türk Yurdu Cemiyeti'nin fikirlerini yaymak üzere 30 Kasım 1911'de İstanbul'da yayın hayatına başlamış; Türk Yurdu Cemiyeti'nin kapanması üzerine Türk Ocakları'nın yayın organına dönüşmüş ve yayımı günümüze kadar kesintilerle sürdürmüştür. Temmuz 1997'de yayımlanan 480. sayısından itibaren hakemli dergi statüsündedir.
Tarihçe

30 Kasım 1911- 15 Temmuz 1918 arasında on beş günde bir otuz iki sayfalık bir dergi olarak İstanbul'da yayımladı. İlk sayı büyük bir ilgi ile karşılandı ve birkaç defa basıldı, Türkiye'de ve Türkiye dışında geniş bir okur kitlesi oluştu. Yedi yıllık sürede 14 cilt ve 161 sayı olarak çıktı. Ebat, 18x25cm idi. Derginin yayımcısı “Türk Yurdu” idi. Derginin imtiyaz sahibi ilk çıktığı günlerde Mehmet Emin Bey idi; 1911'de Mehmet Emin vali olarak Erzurum'a atanınca mesul müdürü Akçuraoğlu Yusuf, imtiyaz sahibi görevini de üstlendi. Onun Balkan Savaşı'na katılması üzerine 3. ve 4. ciltleri Mehmet Emin çıkardı; 5.ciltten 12. cilte kadar dergi yine Akçuraoğlu Yusuf tarafından çıkarıldı. 13. ve 14. ciltleri Celal Sahir Bey çıkardı. Dergi, I. Dünya Savaşı’nın yarattığı olumsuz şartlar nedeniyle 15 Temmuz 1918'de  yayınına ara verdi.
1923-1931 arasında dergi yayın hayatına Ankara'da yeniden başladı. Bu yeni dönem 15 Mart 1923'te çıkartılan sayı ile başlar. Dergi yayıncısı Türk Ocağı idi. 4 sayı çıktıktan sonra derginin yayımına ara verildi; Ekim 1924'te I. ciltle yayın hayatına devam etti; ebat 16x23'e çıkarıldı. 1927 Eylül - 28 Ocak 1928 arası, derginin ebadı 21x28cm oldu. 1929 Şubat'ında tamamen yeni harflerle çıkmaya başladı. Bu dönemde derginin müdürlüğünü sırasıyla Nihat Bey, Cemil Behçet Bey, Enver Kâmil Bey, Ferit Celâl (Güven) Bey, Mustafa (Uluğ) Bey üstlendi. 10 Nisan 1931'de Türk Ocağının kapatılmasıyla Türk Yurdu 233. sayıda yayınını durdurdu.
1943-1943 arasında dergi 16x23 ebadında 32 sayfa halinde İstanbul’da basıldı. İlk sayı, 1 Eylül 1942 tarihinde 26. cildin 1. sayısı ile çıkmıştır. Derginin Sahibi ve Müdürü; Hasan Ferit Cansever'dir. Bu dönemde dergi 9 sayı yayımlandı. Alt başlığı “Türklüğün Faydasına Çalışır Onbeş Günde Bir Çıkar” idi.
1954-1957 arasında Türk Yurdu dergisi yeniden yayımlandı. Alt başlığı, "Türk Ocaklarının Fikirlerini Neşreder” şeklinde idi. Ocak 1955'ten Haziran 1957'ye kadar derginin sahibi Türk Ocakları Merkez heyeti Reisi Hamdullah Suphi; Neşriyatı Fiilen İdare Eden, Abdülhak Şinasi Hisar'dır.
1959-1968 arasında dergi büyük boy olarak 20x27cm ebadında her ayın 15'inde yayımlandı. Sahibi, Ankara Türk Ocağı adına Osman Turan idi. 1961'de sahibi Hamdullah Suphi olarak değişti, 1966'da Hamdullah Suphi'nin vefatı üzerine önce Ziyaeddin Fahri Fındıkoğlu sonra Osman Turan derginin sahibi oldu.
1970 yılında iki sayı basıldı. Derginin sahibi Osman Turan, Sorumlu Neşriyat Müdürü İse, Osman Yüksel Serdengeçti idi.
1987-2001 arasında Türk Ocağı Merkez Heyetinin yayın organı olarak yayın hayatına devam etti. Şubat 1987 - Mart 1989 arasında Türk Ocakları İstanbul Şubesi tarafından İstanbul'da çıkarıldı. Kasım 1989'dan itibaren Ankara'da çıkarılmaktadır.
Whitney Houston
Hayatı ve kariyeri > 1963-1977: Çocukluğu ve ailesi

Whitney Elizabeth Houston, 9 Ağustos 1963'te Newark, New Jersey'deki Newark Beth Israel Hastanesi'nde (şimdiki Newark Beth Israel Tıp Merkezi) Emily "Cissy" (kızlık soyadı Drinkard) ve John Russell Houston Jr. (1920-2003) çiftinin kızı olarak dünyaya geldi. Houston'ın annesi Cissy, The Drinkard Singers'ın bir üyesi ve Aretha Franklin, Jimi Hendrix ve Elvis Presley gibi isimlerin arka plan vokallerini kaydeden popüler bir vokal grubu olan The Sweet Inspirations'ın kurucusu olan Grammy ödüllü bir gospel ve soul şarkıcısıydı. Grup daha sonra "Sweet Inspiration" adlı hit şarkılarıyla Grammy adaylığı kazandı. Cissy daha sonra Sweet Inspirations'tan ayrılarak solo kariyerine başladı ve gospel çalışmalarıyla iki Grammy Ödülü kazandı. Babası John eski bir ordu mensubuydu ve daha sonra Newark Belediye Başkanı Kenneth A. Gibson için çalışan bir yönetici oldu.
Ebeveynlerinin her ikisi de Afro-Amerikan'dı. Anne tarafından Houston'ın kısmi Hollandalı ve Kızılderili soyuna sahip olduğu iddia ediliyordu. Houston, Cissy aracılığıyla başarılı şarkıcılar Dionne ve Dee Dee Warwick'in birinci dereceden kuzeni ve opera sanatçısı Leontyne Price'ın uzaktan kuzeniydi. Aretha Franklin "fahri teyzesi" olurken, Darlene Love daha sonra Houston'ın vaftiz annesi oldu. Babası aracılığıyla, büyük büyük büyükbabası Jeremiah Burke Sanderson, Amerikalı bir kölelik karşıtı ve 19. yüzyılın ortalarında siyah Amerikalıların sivil ve eğitim haklarının savunucusuydu. Houston ailesinin en küçük çocuğuydu. Üç ağabeyi vardı: baba tarafından üvey ağabeyi John (1943-2021), anne tarafından üvey ağabeyi eski basketbolcu ve şarkıcı Gary Garland ve şarkı sözü yazarı ve menajer Michael Houston.
Aile daha sonra 1967'deki Newark ırk ayaklanmalarından üç yıl sonra East Orange'ın banliyö bölgesine taşındı. Houston, altıncı sınıftan itibaren Mount Saint Dominic Akademisi'ne geçmeden önce Franklin İlkokulu'na (şimdiki Whitney E. Houston Yaratıcı ve Sahne Sanatları Akademisi) devam etti. Houston ailesi tarafından Baptist inancıyla yetiştirildi ve beş yaşında Newark'taki New Hope Baptist Kilisesi'nin kilise korosuna katıldı ve burada piyano çalmayı da öğrendi. Houston daha sonra yakınlardaki Pentekostal kilisesine de gittiğini hatırladı. Houston ilk solo performansını 12 yaşındayken New Hope'ta "Guide Me O Thou Great Jehovah" ilahisini söyleyerek yaptı. Houston ergenlik çağına geldiğinde annesine müzik alanında kariyer yapmak istediğini söyledi. Gençlik yılları boyunca Houston'a nasıl şarkı söyleyeceği Cissy tarafından öğretildi. Houston, annesi, kuzenleri Dionne ve Dee Dee ve Franklin'in yanı sıra Chaka Khan ve Roberta Flack gibi diğer şarkıcılardan da etkilendi.