Vita Activa
Emek

Bireyin kamuya açık her alanda örgütlenebileceği alanları anlatırken Arendt üç farklı siyaset üretme biçiminden bahseder ki bunlardan ilki Emek alanıdır. İnsanlık Durumu ‘nda Arendt, çalışan insanın değil, çalışma etkinliğinin ulaştığı modern biçimi irdeler. İnsanın tüm etkinliklerinin yaşamı kazanmak amacına indirgenmesinin, yaşamın insaniliğini yok etmesi ile ilgilenir. Ona göre, toplumda bu eğilime karşı olan insan sayısı gün geçtikçe azalmaktadır
Arendt ele aldığı bölümün başlangıç cümlesinde şöyle der: “Bu bölümde Karl Marx eleştirilecektir”. Bu eleştiride Arendt, Karl Marx’ın emek kavramını ele alırken iş kavramını yok saydığından emeğin bir parçası olarak işi tanımlamasını yanlış bulur. Çünkü Hannah Arendt, birey olabilme uğraşı içindeki işçinin sarf ettiği emeğinin yüceltilmesi ile bu emeği verirken maddi bir değer karşısında bireyin nasıl köleleştirdiğini İnsanlık Durumu ‘nda ‘Animal laborans’ kavramını vererek açıklamaktadır. Arendt’e göre işçiyi mekanik anlamda emek gücüne sahip bir varlığa indirgemek, hem çalışan hayvan anlamında kullandığı ‘Animal laborans’ın meşrulaştırılması bakımından da kapitalizmin ideolojik tuzağına düşmek demekti. Arendt’in kurduğu bu düzende ‘Animal Laborans’, homo-Faber’e bahşedilmiş yeteneklere sahip olmayan ancak hayatını ikame ettirebilme noktasında çaba sarf eden canlı olarak ele alınmaktadır.Bu yüzdendir ki Emek eyleminin icra edildiği kamusal alan bireyin özgürlüğünün kısıtlı olduğu en dar alandır.
Vita Activa’nın ilk etkinliği olan emek Arendt’in tanımıyla, insan vücudunun biyolojik sürecine karşılık gelir. Arendt, bireyin biyolojik yaşam fazını üçe ayırır; büyümesi, metabolizması ve muhtemel çöküşü. Bu üç faz bireyin yaşam süreci içerisinde emek yoluyla aynı anda üretilen ve beslenen yaşamsal zorunluluklara bağlı olarak yaşayan insan bedeninin biyolojik yaşam sürecine karşılık gelen bir etkinlik olarak tanımlar.
Burada etkinlikte ifade edilmek istenen temel unsur şudur. Birey her ne kadar günümüz dünyasında devlet erki tarafından sağlanan güvenceler, yasalar ile korunuyor olunursa olsun bu ‘Emek’ alanı aslında bireyin kendini olması gerektiği şekilde ifade edebileceği özgür bir alan değildir. Bu noktada Marxist bir anlatım benimsenebilir. Karl Marx, kaleme aldığı Kapital’inde ‘Antik dönemde, bilim ve felsefenin gelişmesine izin veren “leisure” (serbest zaman), sanayi toplumuna geçiş sürecinde, insanın çalışmaktan kaçamayacağı, çalışmamanın kötü sayıldığı yeni bir anlam yüklenir. Bu anlam İşçi sınıfının kapitalizmi yıkma ve sömürüsüz bir dünya kurma kapasitesi emeğine içkin değildir. 
Çalışma saatlerindeki en yoğun artış, 19.yy.’ın ilk yarısında gerçekleşti. Bu dönemde yeni yapılan makinelerle yarışan emekçi, günümüzdekinden çok daha yoğun bir çalışma temposu içindeydi.’ Derken günümüz kapitalizminin geldiği son noktayı öngörecekti.
Siyasal mücadele işine giren işçi sınıfı hem emeğiyle hem de eylemiyle tanımlanır hale gelir. Örgütlenen işçi artık siyasal bir aktördür, salt işçi değil. Dünyayı değiştirecek olan da emeği değil, acı çeken işçinin eylemidir. Bu açıdan bakıldığında Hannah Arendt de, siyasal olana kurucu önem atfeder. Bu alanı da zaten genellikle proletaryayı yöneten ve devlete verdiği vergilerle otoritesini meşru kılan ve devletin egemen egemen sınıf çıkarına hizmet ilkesi gereği burjuvazinin çıkarına hizmet edildiği alan olarak bu alanı ele alacaktı.