Fizik felsefesi
Tarihi > Bilimsel Devrim

1500'lü yıllardan itibaren, Reform'un gerçekleşmesi ve skolastik felsefeye karşı sorgulamaların artmasıyla, Avrupa'da fiziğin hızla ilerlediği yeni bir dönem başlamıştır.
Nikolas Kopernik, Sisamlı Aristarkus'un çalışmalarından da yararlanarak günmerkezci evren modelini (heliosentrizm) oluşturmuş ve Dünya'nın diğer gezegenlerle birlikte Güneş'in etrafında döndüğünü öne sürmüştür. Johannes Kepler'in çalışmalarına zemin hazırlamış ve modern astronominin temellerinin atılmasını sağlamıştır.
Francis Bacon'un epistemoloji ve bilim felsefesi üzerine yaptığı çalışmalarla tümevarımı ortaya koyması, bilimsel yöntemin gelişmesini sağlamakla birlikte fiziği de yakından etkilemiştir.
Galileo Galilei, ilgilendiği alanlar arasında matematik, fizik ve felsefe başta olmak dönemin önemli disiplinlerinin çoğuna yer vermiştir. Antik Yunan filozofları ve Orta Çağ teologlarının evren hakkında ortaya koydukları görüşler üzerine incelemelerde bulunmuştur. Bu görüşleri elinde bulunan fizik ve doğa felsefesi verileriyle karşılaştırmış, yapılan hataları düzeltmek ve daha sistematik modeller geliştirmek için çalışmıştır. Nikolas Kopernik tarafından geliştirilen günmerkezci evren modelinden oldukça etkilenmiş ve "İki Büyük Dünya Sistemi Hakkında Diyalog" kitabını yazmıştır. Deneysel yöntemlerden yola çıktığı teorilerinde, gerekçelendirme amacıyla birçok matematiksel hesaplamaya yer vermiştir. Galilei göreliliği başta olmak üzere birçok teorisinde, doğa felsefesinin bilgi birikimini kesinleştirmek için gözlemsel unsurlar ve akıl yürütmeden yararlandığı görülmektedir.
Jüpiter'in en büyük dört uydusunu keşfetmiş ve Venüs'ün evrelerini kendi yaptığı teleskopla incelemiştir. Güneş lekeleri üzerine analizlerde bulunmuş, Ay'ın yüzeyinin dağlık bir yapıya sahip olduğunu tespit etmiştir. Batlamyus'un yermerkezci evren modelinin (geosentrizm) yanlış olduğuna dair argümanlar öne sürmüştür.
Mekanik alanında günümüzde de doğruluğunu koruyan tespitler gerçekleştirmiştir. Salınım üzerine araştırmalarda bulunmuş ve hidrostatik dengeyi keşfetmiştir. Düşen cisimlerin hızlarının, ağırlıklarıyla doğru orantılı olmadığını kanıtlamak için deneyler yapmıştır. Isaac Newton'un hareket yasalarını geliştirmesine, determinist bir hareket anlayışının temellerini atarak katkıda bulunmuştur. Katı cisimlerin dayanıklılığını açıklamak için, kesit alanı ve hacme dayanan çeşitli formüller geliştirmiştir.
Galileo Galilei, bazı kaynaklarda küp kök yasası olarak da adlandırılan kare-küp yasasını keşfetmiştir. Bu yasa, düzgün geometrik yüzeylere sahip olan bir cismin dayanıklılığının, boyutlarıyla ters orantılı biçimde değişeceğini öngörmektedir.
S = kesit alanı ve  V = hacim olmak üzere cisimlerin dayanıklılıkları,  S/V'ye denktir.  S'in büyümesinde ikinci dereceden kuvvetler,  V'nin büyümesinde ise üçüncü dereceden kuvvetler etkili olacağı için, cisimlerin boyutları arttıkça dayanıklılığı gösteren  S/V oranı azalacaktır. Modern geometride sık kullanılan kare ve dikdörtgen gibi şekiller, kare-küp yasasının öncüllerini kanıtlamaktadır:
Karenin dayanıklılığı,  a = kenar olarak alındığında  a^{2} = kesit alanı ve  a^{3} = hacim üzerinden  {\frac {a^{2}}{a^{3}}}={\frac {1}{a}} gelmektedir.
Dikdörtgenin dayanıklılığı,  a = birinci taban kenarı,  b = ikinci taban kenarı ve  c = dikey kenar (yükseklik) olarak alındığında,  ab = kesit alanı ve  abc = hacim üzerinden  {\frac {ab}{abc}}={\frac {1}{c}} gelmektedir.
Aristoteles tarafından geliştirilen fizik teorileri ve felsefi düşünceler üzerine eleştirilerde bulunan Galileo Galilei, bu eleştirilerinde herhangi bir düşmanlıkta bulunmamıştır. Katolik Kilisesi'nin skolastik felsefesi örneği başta olmak üzere, tarih boyunca birçok noktada filozofun düşüncelerinin yanlış anlaşıldığını savunmuştur. Aristoteles'in, eğer yaşadığı dönemin koşullarını görseydi, kendisine benzer bir bakış açısına sahip olacağına inanmıştır. İncil'in doğası ve Hristiyanlık tarihiyle de ilgilenmiş, Augustinus'un önemli bir teolog olduğunu düşünmüştür.
René Descartes, fiziksel fenomenleri parçacıkların hareketlerine indirgemeye çalışarak tümdengelime dayalı bir yöntem izlemiştir. Bu yöntemi izlemesinde, deney yoluyla elde edilen bilgilerin yanıltıcı olduğunu ve doğru bilginin kaynağının akıl olması gerektiğini savunan rasyonalizm düşüncesi etkili olmuştur. Formal bilimler arasında yer alması nedeniyle matematiğe daha çok önem vermiş, fiziğin de matematiksel hesaplamalar üzerinden ilerlemesinin doğru olacağını düşünmüştür.
Kartezyen koordinat sistemi ve buna bağlı olarak analitik geometriyi geliştirmiş, cebir ve kalkülüs gibi alanlarda birçok matematikçiden daha önce çalışmalar ortaya koymuştur. Tanrı'nın varlığı üzerine ontolojik argümanı geliştirerek din felsefesi çalışmalarını akla dayandırmış, aynı zamanda zihin-beden ikiliğinden yola çıkarak düalist bir ontoloji önermiştir.
1600'lü yıllarda Christiaan Huygens, fiziksel problemleri parametre dizileri kullanarak idealleştirmiş ve matematiksel analizlerle birleştirerek, fiziksel fenomenlerin tanımına matematiksel kesinlikler getirmeyi başarmıştır. Bu sayede, matematiksel fiziğin temellerini atmış ve tarihteki en önemli uygulamalı matematikçilerden biri haline gelmiştir. René Descartes ve Marin Mersenne başta olmak üzere, yakın dönemlerde yaşadığı Hollandalı matematikçi ve filozoflardan etkilenmiştir.
Augustin-Jean Fresnel’in bulunduğu katkılarla günümüzde de geçerli hale gelen Huygens–Fresnel ilkesinin gelişmesine zemin hazırlamış ve ışığın dalga teorisini ortaya koymuştur. Sarkaçlı saati icat etmiş ve çalışma prensibi üzerine yazılar yazmıştır. Teleskoplarda gerçekleşen küresel sapmalar ve renk sapmalarını en düşük seviyeye indirmek amacıyla Huygens merceğini tasarlamıştır. Satürn’ün halkalarını doğru bir şekilde tanımlayarak Titan uydusunu keşfetmiştir.
Bilimsel Devrim'in en önemli fizikçilerinden biri olan Isaac Newton, doğa felsefesi ve klasik fizik arasındaki ayrımın netleşmesini sağlamıştır. Newton fiziğini kurmuş ve “Doğa Felsefesinin Matematiksel İlkeleri” kitabını yazarak klasik fizik çalışmalarını bir araya getirmiştir.
Christiaan Huygens’in çalışmalarından yararlanarak hareket yasaları ve evrensel kütleçekim yasasını geliştirmiş, ancak ışığın parçacık teorisini öne sürerek ondan ayrılmıştır. René Descartes ve Gottfried Leibniz'in görüşlerinin kıta felsefesini oldukça etkilediği bir dönemde, ortaya koydukları düşüncelerin sorgulanmasını sağlamıştır. Kartezyen mekaniğin, hareketin parçacıklar tarafından uygulanan anlık kuvvete bağlı olduğu varsayımını çürütmüştür. Nesnelerin gelecekteki hareketlerinin, o anda gerçekleştirdikleri hareketler, etkisi altında kaldıkları kuvvetler ve sahip oldukları kütle kullanılarak matematiksel hesaplamalarla belirlenebileceğini kanıtlamıştır.
Simon Stevin’in onlu sayı sisteminden yola çıkarak, sonsuz serileri incelemiştir. Cisimlerin ısı kaybı oranının, çevreleriyle aralarında bulunan sıcaklık farkıyla doğru orantılı olduğunu tespit ederek, soğuma yasasını geliştirmiştir. "Opticks" kitabında prizmanın, beyaz ışığı görünür spektrumu oluşturan renklere ayrıştırdığı gözlemine dayanan bir renk teorisi geliştirmiştir. Kırmızı ve mor uçlarını birleştirdiği bir renk çarkı hazırlamış, renk karışımlarının olası sonuçlarını incelemiştir. Aristoteles fiziğinin, ışığın doğası gereği saf olduğu ve maddelerle girdiği etkileşim sonucunda renkleri meydana getirdiği anlayışını ortadan kaldırmıştır.
Dünya'daki nesneler ve gök cisimlerinin aynı doğa yasalarına göre hareket ettiğini dile getirmiş, Johannes Kepler'in gezegensel hareket yasalarının, kendi geliştirdiği yerçekimi yasası ile tutarlı olduğunu savunmuştur. Gottfried Leibniz'le aralarındaki rekabetin temelini oluşturan kalkülüs üzerine çalışmış, fonksiyonların köklerinin hesaplanmasını sağlayan bir yöntem keşfetmiş ve binom açılımına kayda değer katkılarda bulunmuştur. Tanrı'nın varlığı üzerine kozmolojik argümanı desteklemiş ve Hristiyan teolojisiyle yakından ilgilenmiştir.
Isaac Newton'un düşünceleri, başlangıçta yalnızca İngiliz felsefesi üzerinde etkisini gösterebilmiştir. Bunun nedeni, kıta felsefesinin metafiziksel nedenlere dayalı açıklamaları ön plana çıkarması olmuştur. René Descartes ve Gottfried Leibniz'in etkisinin zaman içerisinde azalmasıyla, kıta felsefesinde Isaac Newton'un düşüncelerine ilgi duyulmuş ve metafiziksel açıklamalar terk edilmiştir. 1800'lü yıllardan itibaren, hareketin tanımı başta olmak üzere matematiksel fizik çalışmaları, genel kabul görmeye başlamıştır.