I. Charles
Şahsi istibdat idaresi > Devlet finansmanı sorunları

Kraliçe I. Elizabeth ve Kral I. James hükûmet dönemlerinde İngiltere devletinin (devlet harcama ve devlet gelirleri arasındaki) devlet maliye açığı büyümüştü. I. Charles İngiltere Kralı olduktan sonra Buckingham Dükü'nün İspanya ve Fransa'da yaptığı kısa dönemli askeri kampanyalar da devletin ordu harcamalarının (yani devlet maliye açığının) daha da artmasına neden oldu. Charles kız kardeşi Elizabeth'i yeniden Almanya'da Ren Palatina'daki hükümdarlığı geçirmek için diplomatik ve askerî güçler kullanması ona bir aile ödevi olarak gelmekte idi ama bunlar epeyce haraçam yapılmasına neden olmakta idi. Buna rağmen Kral Charles'ın Avrupa kıtasından savaş yapmak için (yeni vergiler salmadan) mali gücü gayet zayıftı. Bunun için Charles Palatina'yı tekrar ele geçirebilmek için bir gönüllüler ordusuna dayanmak zorunda kalmıştı.
İngiltere o zamanlar diğer Avrupa devletlerine kıyasla en düşük devlet vergi toplanan bir devlet idi. İngiltere devleti mal alım-satımından hiç vergi almamakta idi ve hatta hiçbir düzenli direkt vergi bulunmamaktaydı. Charles devlet harcamalarını artırmak için yeni vergi salması gerekmekteydi ama İngiltere'nin hukuki ve devlet yönetimi ana geleneklerine göre bu yeni vergi salması ancak bir Parlamento çağrılması ve bu parlamentonun yeni vergiyi bazı şartlar altında onaylaması ile uygulanabilirdi idi. Bu şartlar genellikle yeni vergi getirisine bir üst sınır koymakla olmakta idi ve bu vergi getiri üst sınırına "Krala sübvansiyon" adı verilmekte idi.
Kral I. Charles yeni bir parlamento çağrılmadan eskiden krallığa verilmiş ama onun hükümdarlığı sırasında kullanılmaması bir kenara bırakılmış merkezi vergileri sırf şahsi yetkisini kullanarak tekrar salarak yeni parlamento çağırmadan toplam devlet gelirlerini artırmayı denemeye başladı.
Önce "Şövalyelik İçin Vergi" adı verilen ve bir yüzyıldır hiç kullanılmayan hemen hemen unutulmuş olan bir vergi saldı. Bu vergi yeni bir kralların tahta geçip taç giyme töreni yapıldığı zaman tarımdan asgari £40 yıllık gelir ve fazlasını kazanan kişilerin bu taç giyme merasimine mutlaka iştirak edip bu merasimde şövalyelik unvanı almaları sırasında ödenmesi gerekmekte idi. O sıralarda ortalama bir tarım işçisinin günlük ücret gelirinin 8 peni, yani yıllık ücretin yaklaşık £10 olduğuna göre, bu verginin büyük tarım yapan kırsal zenginler tarafından ödenmesi gerektiği aşikardı. Bunlar yıllardır şövalyelik unvanı almaktan kaçınıp bu vergiyi ödememek için kral taç giyme törenlerine iştirak etmemekte idiler. Aynı zamanda bu vergi hazineye pek fazla gelir getirmemekteydi ve hazine memurları bunları toplamak için vakit vermenin ve vergi vermeyenlerle uğraşmanın değersiz olacağını bilmekteydiler. 1626'da İngiltere Kralı tacını giyen I. Charles bu eski vergi kanununa dayanarak taç giyme törenine iştirak etmeyen zenginlerden bu vergiyi aldığı gibi onları bu vergiyi zamanında ödemedikleri için vergi cezasına çarptırdı.
Kral I. Charles'ın eski vergileme yetkilerine göre, özellikle dış ticaretle uğraşan tüccarlardan, toplamak istediği vergi "tonaj ağırlıklı ve libre ağırlıklı gümrük vergileri" güçlü tüccarların gayet büyük itirazlarına neden olmuş; ilk kurduğu Parlamento'da büyük tenkide maruz kalmış ve bunların toplanmasından vazgeçilmişti.
Bu sefer Kral I. Charles'ın eski vergileme yetkilerine göre yeniden topladığı vergilerin başında "Ship money (gemi vergisi)" adında bir Orta Çağ'dan kalma vergi olmuştu. Bu vergi Kralın daha önce bulup kullandığı "tonaj ağırlıklı ve libre ağırlıklı gümrük vergileri" gibi gayet büyük protestolara neden oldu ama bu vergiden devlet gelir gayet fazla olduğu için Kral Charles bu vergiyi toplamakta ısrar etti. Bu vergi Hazine ve Donanma idareleri tarafından sahil bölgelerinden toplanmakta idi ve o zaman kadar sadece savaş sırasında bu sahillerde oturan kişiler üzerine salınmakta idi. 1634-1638 döneminde bu "ship money" vergisinden yıllık devlet geliri £150.000 - £200.000 arasında değişmişti ama sonra bu vergi geliri düşmeye başlamıştı. Bu verginin zahiri nedeni devletin ülke sahillerinin Donanma ile koruması ve bu koruma için sahilde oturanların direkt olarak Donanma'ya bir vergi borçları olduğu idi. I. Charles dönemine kadar bu vergi ancak savaş olduğu dönemlerde salınıp toplanmakta idi. Ama I. Charles İngiltere donanmasının barış zamanlarında da dağıtılmayıp İngiltere sahil halkını savunduğu nedeni ile "ship money" vergisini barış döneminde de toplamaya başladı. Buna protesto hareketi gittikçe büyümeye başladı. Kralın barış döneminde bu vergiyi toplamaya hakkı olmadığına dair bir mahkeme davası açıldı ise de toplanmış olan 12 yargıçtan oluşan bir mahkeme bu verginin Ortak hukuk usulüne göre kralın geleneksel yetkileri altında olduğu kararını verdi. I. Charles bu vergiyi toplamakta devam etti. Bu vergi aleyhtarları 1637-1638'de bu vergiyi ödememe boykot kampanyası başlattılar. Kral ödemeyenleri mahkemelere verdi ve bu mahkemeler yüksek cezalar uygulamaya başladılar. Boykotçular "John Hampden" adlı bir kişiye karşı Kralın açtığı davayı bir protesto sembolü yaptılar. Mahkeme heyeti yargıçları bu kişinin suçlu görülüp cezalandırılmasında 7-5 olarak bölünmüşlerdi..
Ortak hukuk usulüne ve eski "Tekeller Kanunu"na göre devletin özel kişiler tekel imtiyazları satması, gayet özel haller dışında, yasaklanmıştı. Ama Kral Charles savaş tehdidinin özel hal olduğunu iddia ederek ve tekel imtiyazlarını kişilere değil şirketlere sattığı için bu tekel yasaklama kanunlarının sattığı tekel imtiyazlarını yasaklamadığını iddia etti. Bu devlet geliri pek etkin değildi ve yaklaşık yılda £100.000 getirmekte idi. Bu yaygın tekel imtiyazları satışları bu tekel mallarını kullanan tüketicilere fiyatları artarak onların tekelcilere yüksek fiyatlar ödemek zorunda kaldıkları anlaşıldı ve tekeller aleyhinde sadece hoşnutsuzluk değil açıktan tüketici protestoları çıkmasına neden oldu.
Kral Charles İskoçya'da İskoçya asillerinden yeni fonlar sağlamak için, 1626'da "Geri Alma Kanunu" adli bir kanun çıkarttı. Bu kanunla 1520'den itibaren İskoçya asillerine mükafat olarak verilmiş kraliyet ve kilise arazilerinin sahipliliği kraliyet ve kilise tarafından geri alındı. Bu arazileri kullanmakta olan İskoçya asilleri bu kullandıkları araziler için Kraliyet hazinesine yıllık kira ödemeleri yapmaları gerekmekteydi. Bu önemli bir devlet geliri sağladıysa da İskoçya ileri gelenlerini I. Charles'dan gocundurdu.
İngiltere'de bulunan Kraliyet Ormanları sınırları eski kurulma sınırlarına uzatıldı. Bu Kraliyet ormanları ağaçların kesilip yakılması sonucu tedricen daralmakta idi. Böylece ağaçlardan açılan orman sahaları tarımcılar tarafından mera veya sulu ziraat tarlaları olarak kullanılmakta idi. Midlands'de bulunan büyük kraliyet ormanı olan "Dean Ormanı"nın büyük bir kısmı odun kömürü üretip demir madeni eritmesini geliştirmek için demir endüstrisine verilmişti. Ağaçlardan arıtılan kraliyet orman arazilerin dağıtılması birçok köylü ayaklanmasına (örneğin 1626–1632 döneminde gayet yaygın "Batı Ayaklanması"na) neden olmuştu. Kral Charles’ın orman eski sınırlarını geri getirmesi bu ağaçlardan temizlenen orman arazilerini kullananlardan yüksek kiralar toplamak amacı ile yapılmıştı.
Devlet maliyesinin bu büyük sorunları ve I. Charles'ın yeni vergi salmadan devlet geliri artırma çabaları ülkede hoşnutsuzluğun artmasına neden olmuştu. 1640 yazında yeni parlamento krala tekrar yeni vergi toplama yetkileri vermediği için İngiltere Devleti maliyesi nerede ise iflas durumuna geçmişti. İngiltere ülkesinin büyük maliye ve finans merkezi olan "Londra Şehri" de krala karşı kendi şikayetleri olduğu için devlete borç vermekten kaçınmaya başlamıştı. Charles İngiltere dışından Avrupa maliye merkezlerinden de dış ülke borcu alamaz olmuştu.
Bu iflastan kurtulmak için Kral Charles bir çare olarak Londra Kulesi bulunan İngiltere Kraliyet Darphanes tarafından tutulan karşılık fonlarını kullanmaya karar verdi. Kraliyet Darphanesi "Londra Şehri" dış ticaret tüccarları ve altın tacirlerinin sermayelerinin büyük bir kısmının saklandığı bir banka idi ve dış ticaret ve dış finansman dış ticaret bankası rolünü oynamakta idi. İngiltere'ye ticaretle getirilen "yabancı devlet sikkeleri" burada saklanmakta idi. İngiliz tacirlerinin dış ticaret için yabancı tacirlere ödeme yapması burada saklanan yabancı devlet sikke stoklarından yapılmakta idi. Bu iki görev için Kraliyet Darphanesi'nin özel tekel imtiyazı bulunmakta idi. Temmuz'da Kral Charles Kraliyet Darphanesi'nin stok edip sakladığı £130.000 değerde olan bu yabancı devlet sikkeler stokuna el koydu.
Diğer taraftan Kral Charles Ağustos ayında Doğu Hindistan ve Uzakdoğu'dan karabiber getirme; stoklama ve pazarlama tekel imtiyazını taşıyan gayet büyük bir anonim şirket olan Doğu Hindistan Şirketi'nin Londra'da sakladığı karabiber stoklarına da el koydu ve bu karabiber stoklarını açık piyasada haraç mezat gayet ucuz fiyatlarla satıp elde edilen fonlara el koydu.