stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Namık Kemal Zeybek
Hayatı

14 Ocak 1944'te Bayburt'ta doğdu. Bayburt Kitre İlkokulu'nu ve Ankara Gazi Lisesi'ni bitirdikten sonra, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesine girdi. 1966 yılında Hukuk Fakültesinden mezun oldu. Çayeli, Rize; Pazaryeri, Bilecik; Şiran, Gümüşhane; Ilgaz, Çankırı; Tortum, Erzurum; Kâhta, Adıyaman ve Keles, Bursa ilçelerinde 10 yıl kaymakamlık yaptı. 1977 yılında Gün Sazak’ın Gümrük ve Tekel Bakanlığı döneminde, bu bakanlıkta müsteşarlık yaptı.
Siyasete Alparslan Türkeş ile beraber CMKP'de başlayan Zeybek, aynı partide gençlik kolları genel başkanı oldu. 12 Eylül Darbesi öncesi Milliyetçi Hareket Partisi içinde aktif görev yapan Zeybek, darbenin ardından, "MHP ve Ülkücü Kuruluşlar Davası"nda sanık olarak yargılandı; Mamak Askeri Cezaevi'nde kaldı.
1983-1987 yıllarında Doğan Haber Ajansı'nda 4 yıl koordinatör olarak çalıştı. 1987 yılında yapılan genel seçimlerde Anavatan Partisi İstanbul Milletvekili seçildi. 1989-1991 yılları arasında Turgut Özal Başbakanlığında yeniden kurulması için çalıştığı Kültür Bakanlığı'nın ilk Kültür Bakanı oldu.
1992-1994 yıllarında, Süleyman Demirel'in başbakanlığı döneminde, Büyükelçi unvanıyla Başbakanlık Başdanışmanlığı yaptı. Türkiye ile Türk Dünyası'nın koordinasyonunu gerçekleştirdi. 1994-1995 yılları arasında aynı konuyla görevli olarak Cumhurbaşkanlığı Başdanışmanlığı görevinde bulundu.
1995 yılında yapılan Milletvekilliği genel seçimlerinde Doğru Yol Partisi İstanbul Milletvekili olarak tekrar meclise girdi ve 1997 yılına kadar Türkiye Cumhuriyeti Gümrüklerden Sorumlu Devlet Bakanlığı yaptı.
1999 Türkiye genel seçimleri'nde MHP'den Eskişehir 2. sıra milletvekili adayı oldu. Fakat seçilemedi. 2002 Türkiye genel seçimleri'nde MHP'den Eskişehir 1. sıra milletvekili adayı oldu fakat Partisi barajı geçemediğinden ve yeterli oyu alamadığından dolayı seçilemedi. 18 Ekim 1993-Temmuz 2006 yılları arasında, Ahmet Yesevi Üniversitesi Mütevelli Heyeti Başkanlığı görevini yürüten Zeybek, 2007 yılı Ocak ayında BBP'ye geçti ve bu partide ilk önce Genel Başkan Başdanışmanı ve sonra Genel Sekreter oldu. Aynı yıl ağustos ayında partisinden istifa etti.
2010 yılında katıldığı Demokrat Parti'nin 15 Ocak 2011 tarihinde gerçekleştirilen 10. Olağan Büyük Kongresi'nde genel başkanlık seçiminin üçüncü turunda 586 oyun 566'sını alarak Genel Başkan seçildi.
1 yıl görevde kaldı.
Ahmet Yesevi Vakfı, Ahmet Yesevi Üniversitesi'ne Yardım Vakfı başkanlığı görevlerini ve Ata Derneği Genel Başkanlığını yürütmekte olan Namık Kemal Zeybek'in; Bilgi Sevgi Hoşgörü, Ülkü Yolu, Milli Kültür Meselemiz, Türk Olmak, Çağı Yakalamak, Ahmet Yesevi Yolu ve Hikmetler, AB Seyir Defteri, Bilgi Çağından Globalizme, Türk'üm ve Işığa Doğru adıyla yayımlanmış kitapları bulunmaktadır.
2015 Genel Seçimlerinde MHP'den Tunceli milletvekili aday adayı olduğunu açıklamıştır. Fakat adaylığı genel merkez tarafından onaylanmamıştır.
2023 yılında ATA Parti'yi kurmuştur.
Ahmed Ould Bouceif

| Ahmed Ould Bouceif> 2. Moritanya Başbakanı |
| --- | --- |
Görev süresi 6 Nisan 1979 - 27 Mayıs 1979   (51 gün)
Başkan: Mustafa Ould Salek
Yerine geldiği: Makam oluşturuldu
Yerine gelen: Ahmed Salim Ould Sidi
Kişisel bilgiler
Doğum: 1934 Moritanya, Fransız Batı Afrikası
Ölüm: 27 Mayıs 1979 (45 yaşında) Dakar, Senegal
Ölüm nedeni: Uçak kazası
Mesleği: Asker, Siyasetçi
Ahmed Ould Bouceif (1934 - 27 Mayıs 1979), Moritanyalı asker ve siyasetçi.
6 Nisan 1979 tarihinde Mohamed Khouna Ould Haidalla ile birlikte düzenledikleri ettikleri darbe girişimi sonucunda daha 1978 yılında darbe ile iktidara gelen Mustafa Ould Salek'i devirerek ülke yönetiminin başına gelmişlerdir. Darbe sonrası Bouceif 1961 yılında kaldırılan başbakanlık makamını tekrar geri getirmiştir ve ülkenin yeni başbakanı olmuştur. Başbakan olduktan 51 gün sonra, 27 mayıs tarihinde Dakar, Senegal'de uçağının düşmesi sonucu 45 yaşında öldü. Yerine darbeyi birlikte organize ettiği Mohamed Khouna Ould Haidalla geldi.
Sakarya (Nehir)

Başlığın diğer anlamları için Sakarya (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| Sakarya |
| --- | --- |
 Sakarya nehrinin havzası
Konum
Ülke(ler): Türkiye
Şehir(ler): Eskişehir, Ankara, Bilecik, Sakarya
Genel bilgiler
Drenaj sistemi: Sakarya Nehri
Aktığı yer: Karadeniz
Kaynak: 39°21′10″N 31°03′32″E﻿ / ﻿39.35289°K 31.05879°D﻿ / 39.35289; 31.05879
Kaynak rakımı: 871 m
Ağız: 41°07′40″N 30°38′55″E﻿ / ﻿41.1279°K 30.64873°D﻿ / 41.1279; 30.64873
Ağız rakımı: 0 m
İniş: 1,05 ‰
Uzunluk: 824 km (512 mi)
Debi: 158.1 m³/sn
Sağ kolları: Ankara Çayı, Kirmir Çayı
Sol kolları: Porsuk Çayı, Çark Suyu
Akım yerleri: Sarıyar Barajı ve, Gökçekaya Barajı,Yenice Barajı
Sakarya nehri, Kızılırmak ve Fırat nehirlerinden sonra Türkiye'nin üçüncü en uzun, Kuzeybatı Anadolu'nun ise en büyük akarsuyudur. Nehir, ismini Yunan Mitolojisi'ndeki nehir tanrısı Sangarius'dan almaktadır.
Fiziki özellikleri

Uzunluğu 824 km olup, beslenme havzasının genişliği 58.160 km², havzaya yıllık düşen yağış miktarı 31.057 milyar m³'dür. Sakarya havzasına düşen ortalama yıllık yağış 524,7 mm/m², ortalama yıllık sıcaklık 14,5 C'dir. Sakarya havzası 58.160 km²'lik büyüklüğü ile Türkiye'nin %7,5'ini kapsarken, yılık taşıdığı 6,40 milyar m³ su ile toplam ülkesel akışın %3,4'ünü oluşturur. Havza alanı Türkiye arazisinin %7,46'sı büyüklüğündedir. Nehrin genişliği 60–150 m arasında değişir. Havzada tarım alanları %43,8, çayır ve mera alanı %19,6, orman ve fundalıklar %28,7, boş alan %2, yerleşme alanı %1,6, su kaplı alanlar %1,5 oranındadır.
Sakarya Havzası

Sakarya Nehri havzasını Kızılırmak, Batı Karadeniz, Gediz, Konya kapalı havzası, Marmara, Akarçay ve Susurluk havzaları tarafından kuşatılmıştır.
Sakarya nehri havzasında şu dokuz ilin toprakları bulunmaktadır: Sakarya, Bolu, Ankara, Eskişehir, Bilecik, Bursa, Kütahya, Konya, Afyon. Sakarya nehrinin kolları: Porsuk Çayı, Ankara Çayı, Mudurnu Çayı, Koca Çay, Kirmir Çayı, Çark Suyu ve Darıçay Deresi'dir.
Nehrin bir kolu Afyon'un kuzeydoğusundaki Bayat Yaylası'ndan, diğeri Eskişehir Çifteler Sakaryabaşından doğar.
Önce İç Anadolu Bölgesi'ne doğru akar sonra Kızılırmak'ın tersine bir kıvrımla, kuzeye döner, Polatlı yakınlarında en büyük kollarından biri olan Porsuk Çayı'nı ve Ankara Çayı'nı alır. Geyve Boğazı'ndan geçer ve Karasu'dan akarak Karadeniz'e dökülür.
Barajlar

| Akarsu adı | Uzunluk (km) | Ortalama debi (m³/sn) |
| --- | --- | --- |
| Sakarya Nehri | 720 | 158,1 |
| Seydi Çayı | 107 | 38,0 |
| Bardakçı Deresi | 42 | 0,1 |
| Gökpınar Deresi | 100 | 5,6 |
| Ilıca Deresi | 40 | 1,5 |
| Porsuk Çayı | 448 | 16,4 |
| Ankara Çayı | 140 | 11,9 |
| Kirmir Çayı | 160 |  |
| Aladağ Çayı | 83 | 0,8 |
| Nallıdere | 31 |  |
| Değirmendere | 17 | 02 |
| Çatak Çayı | 20 | 0,1 |
| Göynük Çayı | 60 | 6,1 |
| Göksu Çayı | 105 | 18,9 |
| Karasu Çayı | 65 | 1,4 |
| Mudurnu Çayı | 120 | 22,2 |
| Çark Suyu | 45 | 4,7 |

Sakarya Nehri'nin Aladağ ve Kirmir sularını aldığı yerde Türkiye'nin en büyük santrallerinden biri olan Sarıyar Hidroelektrik Santrali ile Gökçekaya Hidroelektrik Santralı ve Yenice Barajı kurulmuştur.
Sakarya Nehri yılda 5 milyar m³ su taşımaktadır. Akımın mevsimlere dağılımı şu şekildedir: %13 sonbahar, %30 kış, %44 İlkbahar, %13 yaz.
Nehir üzerine Gökçekaya, Yenice ve Sarıyar barajları yapıldıktan sonra akım, taşkın ve aşındırma faaliyetlerinde değişmeler gözlemlenmiştir. Önceleri taşkınlarla çevresine zarar veren nehrin barajlardan sonra zararları azalmıştır. Aşağı Sakarya havzasında yıllık ortalama akımın barajların yapımıyla 195.7 m³/sn'den 158.1 m³/sn'ye (%19.2) düştüğü belirlenmiştir. Taşkın ihtimali nehrin orta kesimlerinde %45-51, aşağı kesimlerinde %31-37 azalmıştır. Barajlardan sonra nehrin maksimum debisi düşüp ortalama ve en az debileri artarak akım rejiminde düzenlenme görülmüştür. Nehrin taşıdığı askıda katı madde %40-65 oranında azalmıştır. Bunun sonucunda temiz suyun enerjisi artmış, yatağını derine ve yana doğru aşındırma gücü artmıştır. Sakarya'nın debisinde kışın fazla düşme olmaması karların fazla etkili olmadığını gösterse de, ilkbaharda artışta karların etkisi vardır. Sakarya'nın rejimi karların ikincil derecede etkili olduğu yağmurlu (yağmurlu-karlı) rejimdir.
Sakarya Nehri 4,6.106 t/yıl sediment taşımakta iken 1972 yılında yapılan Gökçekaya Barajı'ndan sonra bu miktar 3,8.106 t/yıl'a düşmüştür.
Sakarya denizaltı kanyonu

Sakarya Deltası'nın önünde, deniz tabanında eski bir kanyon bulunur. -50 M'den başlayan denizaltı kanyonu, -800 M'ye kadar 7 km uzunluğundadır. Denizaltı kanyonu Sakarya ağzı ve Küçükboğaz Gölü yakınlarında denizaltı deltasını kesen girinti oluşturur. Küçükboğaz Gölü'nün önündeki kanyon girintisi -50 m'den -800 m'ye kadar 10 km uzunluğundadır. -800 m derinlikten kuzeybatıya dönen kanyonlar, -1000/-1100 metreler arasında daha geniş bir kanyon ile -2000 m derinliğe ulaşırlar.
Sakarya Nehri paleocoğrafyası

Sakarya Nehri'nin oluşumu/akış yönü ile ilgili değişik görüşler bulunur. Birinci görüş; Kuzey Anadolu Fayının kestiği alanda oluşan graben çukurunun akışı Sapanca Gölü-İzmit körfezine çevirdiği teorisidir. Sakarya, Sapanca Gölü'nün Marmara Denizi'nden ayrılması ile kuzeye akarak Karadeniz'e ulaşmıştır. Bu akış doğrultusunda Adapazarı Ovasının bulunduğu graben çukuruna getirdiği sedimentleri doldurduğundan, gelişkin bir delta oluşturamamıştır. Oysa Karadeniz'e dökülen Kızılırmak ve Yeşilırmak Bafra Ovası ve Çarşamba Ovası ile önemli çıkıntı yapan deltalar oluşturmuştur.
Diğer bir görüş, ırmağın geç pliyosende oluştuğunu ve her zaman Karadeniz'e doğru aktığını iddia eder.
Son buzul devrinde Karadeniz günümüze göre 120 m aşağıdaydı, son 8 bin yıl yükselerek günümüz seviyesine ulaşmıştır. Türkiye deltalarının hepsi bu yeni deniz seviyesine göre son 5-6 bin yıl içinde oluşmuştur.
Önemli kollar

Porsuk Çayı
Ankara Çayı
Kirmir Çayı
Çark Suyu
Galeri

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| Sakarya'nın Karadeniz'e döküldüğü alan. Kıyıdaki akıntı doğuya doğru.  | Sakarya Nehri'nden Karadeniz'e sedimantasyon taşınımı. Kıyıdaki akıntı batıya doğru.  | Sakarya Havzası  |
|   | Sakarya Nehri, Karasu  | Sakarya Nehri'nin Karadeniz'e döküldüğü ağız kesimi.  |
Manavpınarı-Hürriyet köyleri arasında Sakarya Nehri'nin sert kıvrımı.
Titan (uydu)

| --- | --- |
2012 yılında elde edilen doğal renkli fotoğrafı. Yoğun bir organonitrojen pusu nedeniyle kalın atmosferi turuncudur.
Keşif
Keşfeden: Christiaan Huygens
Keşif tarihi: 25 Mart 1655
Adlandırmalar
Alternatif adlar: Saturn VI
Sıfatlar: Titanian veya Titanean
Yörünge özellikleri
Yarı büyük eksen: 1.221.870 km
Dış merkezlik: 0,0288
Yörünge periyodu: 15,945 g
Eğiklik: 0,34854° (Satürn ekvatoruna)
Doğal uydusu: Satürn
Fiziksel özellikler
Görünür büyüklük: 8,2 ile 9,0
Ortalama yarıçap: 2.574,73 ± 0,09 km (0,404 Dünya) (1,480 Ay)
Yüzey alanı: 8,3 × 107 km2 (0,163 Dünya) (2,188 Ay)
Hacim: 7,16 × 1010 km3 (0,066 Dünya) (3,3 Ay)
Kütle: (1,3452 ± 0,0002) × 1023 kg  (0,0225 Dünya) (1,829 Ay)
Ortalama yoğunluk: 1,8798 ± 0,0044 g/cm3
Yüzey kütle çekimi: 1,352 m/sn2 (0,138 g) (0,835 Ay)
Atalet momenti faktörü: 0,3414 ± 0,0005 (tahmini)
Kurtulma hızı: 2,639 km/sn (0,236 Dünya) (1,11 Ay)
Sinodal dönme süresi: Eş zamanlı
Eksen eğikliği: Sıfır
Albedo: 0,22
Sıcaklık: 93,7 K (−179,5 °C)
Atmosfer
Yüzey basıncı: 146,7 kPa (1,45 atm)
Bileşimleri: Değişken  Stratosfer: %98,4 Nitrojen (N2), %1,4 Metan (CH4), %0,2 Hidrojen (H2);  Alt Troposfer: %95,0 N2, %4,9 CH4; %97 N2, %2.7 ± %0.1 CH4, %0,1–0,2 H2
  Wikimedia Commons'ta ilgili ortam
  
Titan, Satürn'ün en büyük uydusu ve yoğun bir atmosferi olduğu bilinen tek doğal uydudur. Dünya dışında, yüzeyinde kararlı sıvı bulundurduğu kanıtlanan 2. gök cismi olan Titan'daki büyük su kütleleri gibi görünen okyanusların, metan gazının sıvı hali olduğu görülmüştür.
Jüpiter'in uydusu Ganymede'den sonra Güneş Sistemi'ndeki ikinci en büyük uydudur. Merkür'den daha büyüktür, fakat Merkür'ün çoğunlukla demir ve kayadan oluşması, Titan'ın ise büyük ölçüde daha az yoğun olan buzdan oluşması nedeniyle Merkür'ün sadece %40'ı kadar bir kütleye sahiptir. Büyük oranda azottan oluşan ve Güneş Sistemi'ndeki diğer uyduların hiçbirinde böylesine kalın olmayan atmosferinin, Dünya'nın ilk zamanlarındaki atmosferine benzediği düşünülmektedir. NASA'nın Dragonfly misyonu kapsamında gönderilmesi planlanan uzay aracı Titan'da canlıların olabileceği olasılığını araştıracaktır. Titan'daki su kütlelerinde ise (metan sıvısından okyanuslar, göller ve denizler) deniz canlıların bulunma ihtimali araştırılmaktadır. Daha önce yapılan araştırma verilerince Titan'ın okyanuslarında bakterilerin var olabileceği bir ortamın olduğu düşünülmektedir.
Keşif ve adlandırma

Titan, 25 Mart 1655'te Hollandalı gök bilimci Christiaan Huygens tarafından keşfedildi. Galileo Galilei'nin 1610 yılında Jüpiter'in dört büyük uydusunu keşfetmesinden ve teleskop teknolojisindeki ilerlemelerinden etkilenen Huygens, ağabeyi Constantijn Huygens Jr.'ın yardımıyla 1650 civarında teleskoplar yapmaya başladı ve bu teleskoplardan biriyle Titan'ı keşfetti. Bu, Dünya'nın uydusu Ay ve Jüpiter'in Galilei uydularından sonra keşfedilen altıncı uyduydu.
Huygens keşfin ardından uyduya, Satürn'ün uydusu anlamına gelen latince Saturni Luna adını verdi ve bu keşfi 1655 tarihli De Saturni Luna Observatio Nova (Satürn'ün Uydusunun Yeni Bir Gözlemi) adlı kitapçıkta yayımladı. Giovanni Domenico Cassini'nin 1673 ile 1686 yılları arasında yaptığı dört tane daha Satürn uydusunun keşfini yayımlamasının ardından, gök bilimciler bu uyduları Titan'la birlikte Saturn I'den Saturn V'e kadar sırayla numaralandırma alışkanlığına başladılar (Titan, o zamanlar dördüncü sıradaydı). Titan'a verilen diğer eski isimler arasında "Satürn'ün sıradan uydusu" da bulunuyordu. Uluslararası Astronomi Birliği resmi olarak Titan'ı Satürn VI olarak numaralandırır.
Titan adı, o zamanlar bilinen yedi Satürn uydusunun adı da dahil olmak üzere, John Herschel'in (William Herschel'in oğlu, Mimas ve Enceladus'un kaşifi) 1847 tarihli Results of Astronomical Observations Made during the Years 1834, 5, 6, 7, 8, at the Cape of Good Hope adlı yayınından kaynaklanır. O zamandan beri Satürn çevresinde birçok küçük uydu keşfedildi. Satürn'ün uydularına mitolojik devlerin adları verilmiştir. Titan adı, Yunan mitolojisinde ölümsüz bir ırk olan Titanlardan gelmektedir.
Oluşumu

Jüpiter ve Satürn'ün düzenli uydularının, Güneş Sistemi'ndeki gezegenlerin oluşumuna benzer şekilde ortak yığılma yoluyla oluştuğu düşünülmektedir. Genç gaz devleri oluşurken, çevrelerinde zamanla uydular halinde birleşecek olan malzeme diskleri bulunuyordu. Jüpiter'in dört Galilei uydusu oldukça düzenli ve gezegen benzeri yörüngelerde bulunurken Titan, Satürn'ün sistemine ezici bir şekilde hakimdir ve yalnızca ortak yığılma ile hemen açıklanamayan yüksek bir yörünge dış merkezliğine sahiptir. Titan'ın oluşumu için önerilen bir model Satürn'ün sisteminin başlangıçta Jüpiter'in Galilei uydularına benzer bir grup uyduya sahip olduğunu, fakat bu uyduların Titan'ı oluşturacak bir dizi büyük çarpışma sonucu dağıldığını öne sürer. Iapetus ve Rhea gibi Satürn'ün orta büyüklükteki uyduları, bu çarpışmaların enkazından oluşmuştur. Böylesine şiddetli bir başlangıç Titan'ın yörünge dışmerkezliğini de açıklayabilir. Titan'ın atmosferik azotunun 2014 yılında yapılan bir analizi, Satürn çevresindeki malzemenin ortak yığılması sırasında mevcut olanlardan ziyade, Oort bulutunda bulunanlara benzer bir malzemeden kaynaklandığını öne sürmüştür.
Yörünge ve dönme

Ana madde: Satürn'ün doğal uyduları
Titan, Satürn etrafındaki bir turunu 15 gün 22 saatte tamamlar. Dünya'nın uydusu Ay ve dev gezegen uydularının birçoğu gibi kendi etrafındaki dönme süresi (bir günü) yörüngesini tamamlama süresine eşittir. Bu yüzden Satürn ile kütleçekimsel kilitlenme halinde senkronize dönüş yapar ve gezegene her zaman aynı yüzünü gösterir. Titan üzerindeki boylamlar bu noktadan geçen meridyen başlangıç kabul edilerek batıya doğru ölçülür. Titan'ın yörünge dışmerkezliği 0,0288'dir ve yörünge düzlemi Satürn'ün ekvatoruna göre 0,348 derece eğiktir.
Küçük ve düzensiz şekilli uydu Hyperion, Titan ile 3:4 yörüngesel rezonansta kilitlidir, yani Hyperion her üç yörünge tamamladığında, Titan dört yörünge tamamlar. Hyperion'un muhtemelen kararlı bir yörünge adasında oluştuğu, o sırada devasa kütleye sahip Titan'ın ise yakınlaşan diğer cisimleri ya bünyesine kattığı ya da dışarı fırlattığı düşünülmektedir.
Atmosfer

Ana madde: Titan'ın atmosferi
Titan, dikkate değer bir atmosfere sahip bilinen tek doğal uydudur ve atmosferi, Dünya'nın dışında güneş sistemindeki azot bakımından zengin yoğun tek atmosferdir. 2004 yılında Cassini tarafından yapılan gözlemler Titan'ın tıpkı Venüs gibi, yüzeyinden çok daha hızlı dönen bir atmosfere sahip "süper rotatör" olduğunu göstermektedir. Voyager uzay sondalarıyla yapılan gözlemler, Titan'ın atmosferinin yaklaşık olarak 1,45 atm yüzey basıncıyla Dünya'dan daha yoğun olduğunu göstermiştir. Donuk puslu katmanlar, Güneş'ten ve diğer kaynaklardan gelen görünür ışığın çoğunu engeller ve Titan'ın yüzey özelliklerini gizler. Titan'ın daha düşük olan yerçekimi, atmosferinin Dünya'dan çok daha geniş olmasına imkan sağlar. Titan'ın atmosferi birçok dalga boyunda donuktur ve sonuç olarak, yörüngeden yüzeyin tam bir yansıma spektrumunun elde edilmesi imkansızdır. 2004 yılında Cassini-Huygens uzay aracının gelişine kadar Titan'ın yüzeyinin ilk doğrudan görüntüleri elde edilememişti.
Titan'ın atmosferi, azot (%97), metan (%2,7 ± 0,1), hidrojen (% 0,1-0,2) ve eser miktarda başka gazlar içerir. Etan, diyasetilen, metilasetilen, asetilen ve propan gibi diğer hidrokarbonların yanı sıra; siyanoasetilen, hidrojen siyanür, karbondioksit, karbonmonoksit, siyanojen, argon ve helyum gibi diğer gazlar da bulunur. Hidrokarbonların, Güneş'in ultraviyole ışığı tarafından metanın parçalanmasından kaynaklanan reaksiyonlarla Titan'ın üst atmosferinde oluştuğu ve kalın turuncu bir duman ürettiği düşünülmektedir. Titan, zamanının %95'ini Satürn'ün manyetosferinde geçirir, bu da onu güneş rüzgarından korumaya yardımcı olabilir.
İklim

Titan'ın yüzey sıcaklığı yaklaşık 94 K (-179 °C; -290,2 °F) civarındadır. Bu sıcaklıkta, su buzunun buhar basıncı aşırı düşüktür ve bu yüzden stratosferdeki su buharı sınırlıdır. Titan'a ulaşan güneş ışığı dünyaya düşen güneş ışığının %1'i kadardır. Bu güneş ışığının %90'ı Titan'ın yüzeyine ulaşmadan önce kalın atmosfer tarafından emilir ve sonuç olarak Dünya'nın aldığı güneş ışığının %0,1'i kalır.
Atmosferdeki metan gazı Titan'ın yüzeyinde sera etkisi yaratır. Bu olmasaydı Titan çok daha soğuk olurdu. Diğer taraftan, Titan'ın atmosferindeki Toz pusu güneş ışığını emerek sera etkisini önleyen bir etki yaratır ve yüzeyin üst atmosfere göre çok daha soğuk olmasına sebep olur.
Titan'ı 1655 yılında keşfeden Christiaan Huygens.
Titan'ın yörüngesi (kırmızıyla vurgulanmış), Satürn'ün diğer büyük iç uyduları arasında yer alır. Titan'ın yörüngesinin dışında kalan uydular (dıştan içe doğru) Iapetus ve Hyperion'dur. Yörüngesinin içinde yer alan uydular ise Rhea, Dione, Tethys, Enceladus ve Mimas'tır.
Titan'ın atmosferindeki pus katmanlarının gerçek renkli görüntüsü.
Fikir Kulüpleri Federasyonu (1965)

Fikir Kulüpleri Federasyonu (2013) ile karıştırılmamalıdır.
| Fikir Kulüpleri Federasyonu |
| --- | --- |
Ardıl: Devrimci Gençlik (DEV-GENÇ)
Kuruluş: 12 Kasım 1965 (1965-11-12)
Kapanış: 10 Ekim 1969 (1969-10-10)
Tür: Gençlik örgütü
Merkez: Ankara
Hizmet bölgesi: Türkiye
1. Başkan: Hüseyin Ergün
2. Başkan: İzzet Ararat
3. Başkan: Doğu Perinçek
4. Başkan: Zülküf Şahin
Fikir Kulüpleri Federasyonu (FKF), 12 Kasım 1965 tarihinde Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi kantininde, Ankara’daki yükseköğrenim kurumlarının öğrenci delegeleri tarafından kurulmuş sosyalist öğrenci örgütü.
Ülkenin gidişatına müdahale etme isteği taşıyan öğrenciler tarafından kurulup, gençliğin siyasallaşmasıyla paralel olarak sosyalist bir hatta oturmuş ve Türkiye’de üniversite öğrencilerinin siyaseten hareketli oldukları dönemle özdeşleşmiş bir örgüttür. FKF, liberal bir çizgi ile faaliyete geçen SBF-FK’nın (Siyasal Bilgiler Fakültesi- Fikir Kulübü) oluşturduğu bir çekirdeğin; ülkenin 1960'larla beraber emperyalist sistematik içerisine daha doğrudan eklemlenmesiyle hareketlenen sınıf çelişkilerinin belirleniminde yaygınlaşması ve reformcu bir çizgiden radikal, emperyalizm karşıtı, yurtsever, toplumcu bir çerçeveye kavuşması sonucu gelişimini tamamlamıştır. Bu özelliğiyle örgütün gelişimi, Türkiye’de üniversite öğrencilerinin siyasal tarihiyle paralellik gösterir.
Dönemde devrimci hareket içerisinde süren Sosyalist Devrim (SD) - Millî Demokratik Devrim (MDD) tartışmaları FKF’ye de sirayet etmiş; bu gerilimlerin sonucunda FKF yönetiminde etkin pozisyona yerleşen MDD’ci grup, FKF’yi Türkiye Devrimci Gençlik Federasyonu (DEV-GENÇ)'e dönüştürmüştür..
Tarihçe > Forum Dergisi

Ankara SBF-FK çevresinde toplanan, aslen erken kapitalistleşen ülkelerdeki oturmuş burjuva demokrasisini Türkiye’de etkin kılmaya çalışan kadrolar 1954’te Forum Dergisi’ni çıkartmaya başladılar. SBF-FK’nın da kuruluş tarihi aynı seneye rast gelmekle beraber, kulüp dergiden önce kurulmuş; dergi kulübün siyaset bölümündeki çekirdeğinin Hukuk Fakültesi ve İstanbul İktisat Fakültesi’nden takviye edilmesiyle yayın hayatına başlamıştır. Kendisini “Partisiz Türk Aydınlarının ortak platformu”(YILDIRIM, Ali, FKF-DEV-GENÇ Tarihi, Doruk Yay. 3. Baskı, sf. 28) olarak tanımlayan Forum dergisi ülke problemlerine bilimsel ve tarafsız yaklaşma iddiasını taşımakta, 27 Mayıs anayasasında yürürlüğe konulan siyasal hattın teorisyenliğini yapmaktaydı. Dergi çevresi Türkiye'de üniversite gençliğinin ilk kez kitlesel olarak düzenlediği, tarihe “555K” olarak geçen eylemlerin örgütleyiciliğini yapmış ve 27 Mayıs'a giden süreçte etkinliğinin doruk noktasını yaşamıştır.
Türkiye'nin 1960'lı yılların başında dünya emperyalist sistematiğine daha doğrudan kanallardan eklemlenmeye başlamasıyla ülkedeki sınıf çelişkileri derinleşmiştir. TİP ve Yön dergisinin kurulduğu bu süreçten Forum Dergisi çevresi ve çekirdeği SBF-FK'da etkilenmiştir. Hareketin içerisindeki belirlenimi TİP'li öğrencilerin ele almasıyla burjuva demokratlığından sosyalist devrimciliğe uzanan grup, başka dört üniversitede de fikir kulüplerinin açılmasına önayak olmuştur.
Tarihçe > Dönüşüm Dergisi

Koordine hareket eden kulüpler toplamının, merkezi bir örgüte, FKF'ye evrilmesinde Dönüşüm Dergisi'nin yeri yadsınamaz. Forum Dergisi sürecinde SBF-FK'nın müdahaleleriyle kurulan ve burjuva demokratlığından ayrışıp, sosyalizm saflarına geçen üniversite öğrencileri, beraberce 22 Nisan 1965 tarihinde Dönüşüm Dergisini çıkartmaya başladılar. Sadece iki sayılık bir yayın hayatı olan dergi FKF'yi kuracak olan kulüplerin bir arada iş yapma pratiği kazanmalarını sağladığı gibi, derginin dağıtım çalışmalarına yönelen saldırılar sonucunda kulüplere ortak siyasal refleksler geliştirme şansını da sunmuştur. FKF'nin kurulması ile merkezi olarak çıkartılmaya başlanan Kavga dergisi sebebiyetiyle boşa düşen Dönüşüm yayın hayatına devam etmemiştir.