Alice (Alice Harikalar Diyarında)
Kültürel etkileri

Alice, kültürel bir simge olarak kabul edilmektedir. Alice kitapları basılmaya devam etmekte olup ilk kitap yüz dile çevrilmiştir. Alice Harikalar Diyarında, popülerliğini korumaya devam ettirmekte ve en iyi çocuk kitapları hakkındaki araştırmalara konu olmaktadır. Alice, 2015'te yapılan çocuk edebiyatında en çok sevilen yirmi karakter konulu bir İngiliz anketinde yer aldı. Ayrıca Tenniel'in illüstrasyonlarında çizilen saç bandına adını vermiştir. İki Alice kitabının popülaritesinin artmaya devam etmesi sonucu çeşitli uyarlamalar, yeniden canlandırmalar, edebi devamlılıklar ve çeşitli ticari ürünler ile sonuçlanmıştır. İki Alice kitabının edebi alanda etkisi Victoria döneminin başlarında bu tarzı benimseyen çeşitli romanlarla başlamıştır ayrıca çağdaş politik konuların parodisi görevini görmüş ya da ya da Alice kitaplarının bir ögesi yeniden düzenlenmiştir. Bu çalışmalarda cinsiyetine bakılmaksızın Alice'in karakteristik özelliklerine ("tipik olarak kibar, konuşkan ve iddialı") benzeyen bir veya daha fazla kahramanın yer almıştır.
Alice Harikalar Diyarında ile Aynanın İçinden, Carroll'un yaşamında eleştirel ve ticari açıdan başarı sağlamıştır. 1898 yılı itibarıyla Alice Harikalar Diyarında 150 binden, Aynanın İçinden ise 100 binden fazla satmıştır. Victoria dönemi okurları genelde Alice kitaplarını, diğer çocuk kitaplarının sıklıkla ele aldığı katı ahlâki kuralları atlayan neşeli bir gösteri olması açısından beğenmişlerdir. The Spectator, ilk Alice kitabını değerlendirirken "leziz bir sohbet tarzıyla (...) büyüleyici küçük bir kız" yorumunda bulunmuştur ve The Publisher's Circular ise "saf, sevecen bir çocuk" diye yazmıştır. The Literary Churchman, Tenniel'in Alice sanatı "onu çevreleyen garip görüntülere büyüleyici rahatlama" sağladığını belirtmesi gibi birkaç eleştirmen, Tenniel'in çizimlerinin kitaba ekleme yaptığı görüşünde bulundu. Alice'in karakteri sonraki edebi eleştirmenler tarafından on dokuzuncu yüzyılın başındaki çocuk kahramanlarından ayrı veya olağan dışı olarak vurgulanmıştır.. Richard Kelly, karakteri Victoria dönemindeki tek kinayenin yeniden işlenmesiyle Carroll'un farklı bir kahramanı yaratması olarak görmüştür. Alison Lurie, Alice'in cinsiyetçi, orta Victoria döneminin idealize edilmiş kız düşüncesine karşı koyduğunu; Alice'in ideal olanla uyumlu bir mizacının olmadığını ve Harikalar Diyarı'ndaki yetişkin figürlere meydan okuduğunu savunmuştur.
1930'lardan 1940'lara kadar kitaplar, psikanalitik edebi eleştirmenlerin inceleme alanına girdi.
Sigmund Freud yanlısı kişiler, Alice Harikalar Diyarında'daki olayların dayandığı ve spontane anlatıldığı hikâyelerden ötürü yazarın kişiliğini ve arzularını yansıttığına inanmaktadır. 1933'te Anthony Goldschmidt, Alice'in Carroll'un romandaki temsilcisi olduğunu varsayarak "Carroll'un bastırılmış cinsel sapık olarak modern fikri" olarak ortaya sundu. Goldschmidt'ın etkili çalışması -bununla birlikte- bir aldatmaca olarak ifade edilmiş olabilir. Her şeye rağmen Freudyen analizler, "klasik Freudyen kinayeler"i içeren kitaplarda yer aldı: "vajinal bir tavşan deliği ve fallik bir alice, bir amniyotik gözyaşı havuzu, histerik anne figürleri ve iktidarsız baba figürleri, baş dönmesi tehdidi [hadım], hızlı kimlik değişiklikleri".
"Tenniel'in tek en büyük rakibi" olarak tanımlanan Walt Disney, 1951 çıkışlı film uyarlamasında Alice'i etkili bir şekilde tasvir ederek popüler kültürde Alice imajının şekillenmesinde yardımcı oldu. Her ne kadar Alice daha önce Thomas Crowell tarafından yayımlanan iki Alice kitabının yetkisiz bir Amerikan baskısında mavi elbiseli ve sarışın olarak tasvir edilmiş olsa da (1893) aynı şekilde tasvir eden Disney, Alice'in popüler imajını kalıcı hâle getirmede en etkili araç olmuştur. Alice'in Disney versiyonu, Mary Blair'in konsept çizimleri ile Tenniel'in illüstrasyonlarındaki görsel esaslara dayanmaktadır. Film, yayımlandığı dönemde başarı elde edemezken üniversite öğrencileri tarafından uyuşturuculu bir anlatı olarak yorumlanmasıyla sonraki yıllarda popüler oldu. 1974 yılında Alice Harikalar Diyarında, Amerika Birleşik Devletleri'nde bu olayı kullanarak yapılan reklamlarla yeniden yayınlandı. Filmin aile dostu eğlence olmasına rağmen uyuşturucu işbirliği "gayri resmî" bir yorum olarak devam etmektedir.
21. yüzyılda da Alice'e karşı olan ilginin devam etmesi, karakterin sürekli yeniden hayal edilme yeteneğine atfedildi. Catherine Robson, Men in Wonderland'de konu hakkında şunları dile getirmiştir: "Tüm farklı ve ilgili biçimlerinde, metinsel veya görsel içerikte, çizim ve fotoğraflarında, Carroll'un esmeri ya da Tenniel'in sarışını veya Disney'in hanımefendisi şeklinde, gerçek Alice Liddell şeklinde [...] Alice ilk zamanlarında olduğu gibi bugün de her biçimde kullanılan nihai kültürel bir simgedir." Robert Douglass-Fairhurst, Alice'in kültürel statüsünü "modern bir efsane gibi bir şey" ile karşılaştırmıştır. Zoe Jacques ile Eugene Giddens, "mavi elbiseli Alice'in elinde kafatası tutan Hamlet kadar pop kültürü içinde yer edindiğini" ve "insanların Harikalar Diyarında ile Aynanın İçinden'i okumadan bile Alice'i tanıdığını" belirtmiştir. Bunun, sonraki uyarlamalarda yaratıcı özgürlüğe olanak sağladığını ve böylece hikâyeye olan bağlılığın göz ardı edilebileceğini iddia etmişlerdir.
Japonya'da, Alice pop kültürü üzerinde önemli bir etkiye sahiptir. Tenniel'in sanat eseri ve Disney'in film uyarlaması, iki romanın devamının olumlu karşılanmasını sağlamıştır. Japonya'daki gençlik kültürü arasında "1960'ların Amerikan ve İngiliz hippilerinin yaptığı gibi bir isyan figürü" olarak benimsenmiştir. Ayrıca Japon modası, özellikle Lolita modası için bir ilham kaynağı oldu. Popülaritesi, Japonların kızlık anlayışını "dışta tatlı ve masum ve içte önemli ölçüde otonom" olan shōjo idealini gerçekleştirdiği fikriyle ilişkilendirilmiştir.