Sovyetler Birliği'nde LGBT tarihi
Stalin dönemi

1930'lu yıllarda Stalin yönetimine muhalif kesimlerin artması ve Rus olmayan halkların da (Asya halkları) devlet yönetimine gelmesi neticesinde LGBT temaları resmî devlet sansürüyle karşılaştı. Bu dönemde homoseksüellik resmî olarak bir suç olmaktan ziyade tedavi edilmesi gereken bir hastalık olarak tanımlanmaktaydı. LGBT bireylerin durumu bir hak olmaktan ziyade ekonomik, siyasal, ahlaki, kültürel boyutlarıyla ele alındı. Bu resmî görüş dönemin tıp uzmanı Mark Sereiski tarafından 1930 yılında yazılan Büyük Sovyet Ansiklopedisi'nde yer alan makalede görülebilir;
"Sovyet yasaları ahlaka aykırı suçları tanımlamıyor. Kanunlarımız toplumun korunması ilkesinden hareket eder ve bu nedenle yalnızca küçük yaştaki insanlara ve gençlere cinsel nesne olarak bakıldığı durumlarda ceza verir. ... eşcinsel gelişimin yanlışlığını kabul ederken ... toplumumuz profilaktik ve diğer terapötik önlemleri, homoseksüellere ve toplum içindeki uzantılarına karşı mümkün olduğunca az ağrı veren yöntemlerle uygulayarak bu durumu çözecek koşullara sahiptir."
1933 yılında eşcinsel ilişkiler kanunca suç ilan edildi. Açıklamada eşcinsel propagandasının batı kapitalist kültürünün bir sapması olduğu, Sovyet insanında böyle bir sapkınlık olamayacağı vurgulandı. Bu görüşe göre eşcinsel bireylerin yapacağı propagandalar batı kültürü propagandalarına ait burjuva öğelerinden ibaretti. 7 Mart 1934'te 121. maddeye eşcinsellik ile ilgili ceza kanununa eklendi. Kanuna göre Sovyetler Birliği'nde aynı cinsle cinsel ilişkide bulunan erkeklere 5 yıla kadar hapis cezası verilecekti. Buna karşın lezbiyenlik konusunda bir ceza öngörüsü yoktur. Bazı batılı araştırmacılar bu yasa kapsamında her yıl 800-1000 arasında erkeğin bu yasa uyarınca hapse atıldığını iddia etmişlerdir. Dönemin yönetimi bu ceza kanununun çıkarılmasını "Yeni Rusya'da toplumsal bir sorun olarak eşcinselliğin baş göstermesiyle birlikte bu alan yeniden düzenlenmek zorunda kalınmış ve Sovyetlerin 1920'lerdeki deneyimleri eşcinselliğin mülk sahibi sınıflara özgü bir yozlaşma durumu olduğunun farkına varılmasını sağlamıştır." özetiyle açıklamıştır.
Bazı tarihçiler, Nazilerin güçlenmesinden ve Alman-Sovyet Saldırmazlık Paktının bozulmasından sonraki süreçte Sovyetlerin eşcinselliği faşizmin bir işareti olarak göstermeye başladığını ve gerçek cinsel yönelimine bakılmaksızın 121. maddenin geniş muhalif kesimlere karşı kullanacakları basit bir siyasi alete dönüştüğünü iddia eder. Bu konuda yakın geçmişte eski Sovyet belgelerine ulaşılmıştır, "karşıdevrimci" veya faşist olmakla suçlanan erkeklere homoseksüellik araştırmaları yapılmış ve pedofili suçlamalarıyla çeşitli tutuklamalar gerçekleştirilmiştir. 1933'te 130 erkek küçük yaşta kişilerle cinsel ilişkiye girmekle ve pedofili olmakla suçlanmıştır. Bunun yanında LGBT olan bireylerin çalışma kamplarına gönderildiği de bildirilmiştir.
Sovyet hükûmetleri, heteroseksüel olmayan kişilerin çok az olduğunu düşünüyordu ve bu konuyla ilgili çok az sayıda kamuoyu açıklaması yaptı. 1934'te İngiliz komünist Harry Whyte, dönemin Sovyetler Birliği Komünist Partisi Genel Sekreteri Jozef Stalin'e kanunu ve hükûmetin önyargılı davranışlarını kınayan uzun bir mektup yazdı. Homoseksüellerin toplumsal azınlık olduğunu vurgulayarak Marksist yönteme uygun davranılmasını ve bu kesimin ezilmesine karşı çıkılması gerektiğini savundu. Mektupta homofobinin; ırkçılık, cinsiyetçilik ve yabancı düşmanlığı ile eş tutularak mücadele edilmesi gereken bir görüş olduğu vurgulandı. Mektubun resmî olarak yanıtlanmamasına karşın, Sovyet yazar Maksim Gorki hem Pravda hem de İzvestiya'da "Proleter Hümanizm" başlıklı bir makale yayımlayarak, Whyte'in argümanlarını tek tek reddeden bir yazı yazdı. Eşcinsellerin toplumsal bir azınlık olduğu görüşünü reddetti ve "erkek proletarya" tarafından yönetilen Sovyetler Birliği'nin gençleri bozma etkisinden korumak için eşcinsellere baskı yapmakla yükümlü olduğunu savundu. Gorki ayrıca eşcinselliği faşizm ile eş tutarak, eşcinselliği yok etmekle faşizmin de yok olacağı görüşünü dile getirdi. Bununla paralel olarak 1936 yılında Adalet Komiseri Nikolay Krilenko, gay karşıtı ceza yasasının egemen sınıflara yönelik olduğunu açıkça belirtti. Aynı dönemde bu cinsel yönelimin kapitalizmin bir icadı olduğunu görüşleri ortaya atıldı.
Stalin'in döneminde eşcinselliğin kamusal tasviri, savunması veya tartışması uygun görülmüyordu. Sovyetler Birliği Komünist Partisi içinde yer almak isteyen eşcinsel veya biseksüel Sovyet yurttaşlarının, cinsel yönelimlerine bakılmaksızın, bir erkek ya da kadınla evlenmesi bekleniyordu. Fakat bu konuda dikkat çekici karşıt bir örnek, Sovyet film yönetmeni Sergei Eisenstein'ın eşcinsel yönelimi olan bir erkeğin bir kadınla evli iken başka erkeklerle ilişkiler kurarak hayatta kalmayı başarması konulu filmler çekmesi ve bu filmlerin Stalin döneminde herhangi bir kovuşturmaya maruz kalmadığıdır.
Bu dönemde "Sovyet insanın ahlakı" adıyla yeni bir kavram ortaya atıldı. Bu kavram Homo Sovieticus olarak tanımlanan insan yapısına paralel üretilmiştir. Buna göre eşcinsellik, bu yeni insan yapısına uygun değildi. O dönemde "hastalık" olarak tarif edilen bu durum tedavi edilmeliydi.