stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Çehrin Kuşatması (1677)
Kuşatma öncesi

1676 yılında imzalanan ve 1672-1676 Osmanlı-Lehistan Savaşı'na son veren İzvança Antlaşması'yla Osmanlı İmparatorluğu, Kazak Hetmanlığı'nın Dinyeper'in batısında kalan topraklarındaki egemenliğini Lehistan Krallığı'na kabul ettirmişti.
Ancak, Osmanlıların bu genişlemesini Kazak Hetmanlığı'nın Dinyeper'in doğusunda kalan topraklarındaki hâkimiyetine karşı tehdit olarak algılayan Rusya aynı yıl içinde General Romadonovskiy ve (Doğu yaka Kazaklarının lideri) Kazak Hetmanı İvan Samoyloviç komutasındaki bir orduyla Osmanlılara bağlı Kazak Hetmanı Petro Doroşenko'nun ikamet ettiği başkenti Çehrin Kalesi'ni kuşatarak (Doroşenko’nun da taraf değiştirmesi sonucunda) 18 Ağustos 1676'da zaptetti. Bunun üzerine, Osmanlı İmparatorluğu da 1674'ten beri fiilen savaş halinde bulunduğu Rusya üzerine Çehrin'in geri alınması amacıyla müteakip yıl sefer düzenleme kararı almasına neden oldu.
Osmanlı Padişahı IV. Mehmed Serdar olarak 1675 ve 1676 yıllarında Lehistan Krallığı üzerine icra ettiği başarılı seferlerle bu Krallığı 1676 yılında barışa mecbur eden Özi Beylerbeyi Melek İbrahim Paşa’yı görevlendirdi. Bu planlara karşılık Çehrin Kalesi'ni korumayı amaçlayan Rusya da (yaklaşık 10-12.000 askerlik kale garnizonuna ilaveten) 1677 Haziran'ında (General Romadonovskiy komutasındaki, 32.000, V. D. Dolgorukiy’in komutasında 17.000, Hetman Samoyloviç'in komutasındaki 20.000 ve ihtiyat birliği olarak V. V. Galitsin’in komutasındaki 15.000 askerle birlikte) yaklaşık 84.000 kişilik bir ordu topladı. Aynı ay kaleye giren General A. Trauerniht de bir önceki yılki kuşatmada hasar görmüş surların tahkimatına başladı.
Kuşatma

Yaklaşık 30-35.000 asker ve 25 ilâ 35 topa sahip Osmanlı ordusu ise 23 Temmuz 1677'de Bender'de toplandıktan sonra, Kırım öncü birlikleriyle Çehrin'e ilerledi. 3 Ağustos'ta Osmanlı ordusu kale önüne ulaşarak kuşatmayı başlattı (I. Selim Giray komutasındaki 15-20.000 atlıdan oluşan Kırım ordusu ise 10 Ağustos'ta kaleyi kuşatan Osmanlı ordusuna katıldı).
Kalenin güney ve doğusundaki tepelere yerleşen Osmanlı ordusu 4 Ağustos günü kale garnizonuna (Osmanlıların yeni hetman olarak atadıkları) Yuri Hmelnitski aracılığıyla teslim olmaları çağrısında bulundu. Teklifin reddedilmesi üzerine 5 Ağustos'ta şiddetli bombardımana başlayan Osmanlı topçusu 7 Ağustos'a kadar surların bazı bölümlerine kaydadeğer hasar verdi. Eşzamanlı olarak lağım faaliyetleri başladı. Bununla birlikte, yaklaşık 1.500 askerle ilk huruç harekâtını icra eden Albay Trauerniht Osmanlıların genel taarruz planlarını ertelemelerini sağladı. 9 Ağustos'ta Rus-Kazak garnizonunun ikinci hurucu Osmanlılarca, 10 Ağustos'ta Osmanlıların taarruzu ise kale garnizonunca püskürtüldü. 17 Ağustos'ta patlatılan lağımlar sonucu tahrip edilen surların yönünden başlayan ikinci bir Osmanlı taarruzu da başarılı olamadı.
Bunun üzerine 17-23 Ağustos arasında Osmanlı ordusu taarruzlarına ara vererek bombardımanın şiddetini artırdı. Buna mukabil, General Romadonovskiy komutasındaki Rus ordusu da bölgeye ulaştı ve 24 Ağustos'ta 16.000 kişilik Kırım ve Bosna askerlerinden oluşan birliğin çabalarına rağmen Özi nehrinin öte yakasına 30.000 asker geçirmeyi başardı. Bu birlikler kaleye girmeye başladı.
Cephedeki asker sayısındaki dengenin Osmanlılar aleyhine bozulması üzerine Melek İbrahim Paşa son bir taarruza girişti. 28 Ağustos'ta garnizonun 1.000, Osmanlıların ise 2.000 askerine malolan taarruzun başarıya ulaşmaması üzerine, Kırım Hanı I. Selim Giray'ın da telkiniyle 29 Ağustos'ta kuşatmayı kaldıran Osmanlı ordusu düzenli bir şekilde çekildi.
Kuşatma sonrası

Osmanlı ordusunun kuşatması başarılı olamasa da Serdar Melek İbrahim Paşa önemli kayıplara uğramadan ordusunu geri çekmeyi başardı. Bununla birlikte, seferin başarısızlığından ötürü serdarlıktan, I. Selim Giray ise Kırım hanlığından azledildi. Müteakip yıl tekrarlanmasına karar verilen seferin serdarlığına Sadrazam Merzifonlu Kara Mustafa Paşa, Kırım Hanlığına ise Murad Giray getirildi.
Kazak Hetmanı Petro Doroşenko
Çehrin Kalesi
Merzifonlu Kara Mustafa Paşa
Denholme

| Denholme |
| --- | --- |
Kent

DenholmeDenholme'in Birleşik Krallık'taki konumu
Ülke:  Birleşik Krallık
Ülke:  İngiltere
Kontluk: West Yorkshire
Zaman dilimi: UTC±00.00 (BAS)
 • Yaz (YSU): UTC+01.00 (BAYS)
Denholme'de bulunan bir kilise
Denholme, İngiltere'nin West Yorkshire kontluğunda bulunan bir civil parish.
Tacherting

| Tacherting |
| --- | --- |

  Arma 
Ülke: Almanya
Eyalet: Bavyera
Yüzölçümü
 • Toplam: 50.24 km²
Nüfus (31 Aralık 2017)
 • Toplam: 5.733
 • Yoğunluk: 110/km²
Zaman dilimi: UTC+01.00 (OAS)
 • Yaz (YSU): UTC+02.00 (OAYS)
Tacherting Almanya'nın Bavyera eyaletinde bulunan bir belediyedir. Belediyenin nüfusu 31 Aralık 2017 tarihi itibarıyla 5,733'tür.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 4118940-1  VIAF: 903163026468089570004
Thorner

| Thorner |
| --- | --- |
Kent
ThornerThorner'in Birleşik Krallık'taki konumu
Ülke:  Birleşik Krallık
Ülke:  İngiltere
Kontluk: West Yorkshire
Zaman dilimi: UTC±00.00 (BAS)
 • Yaz (YSU): UTC+01.00 (BAYS)
Thorner, İngiltere'nin West Yorkshire kontluğunda bulunan bir civil parish.
Emine Bulut cinayeti

Emine Bulut cinayeti, 38 yaşındaki Emine Bulut'un 18 Ağustos 2019'da Kırıkkale'de eski eşi Fedai Varan tarafından bıçaklanarak öldürülmesidir.
Varan tarafından takip edilerek bir lokantaya sokulan Emine Bulut, on yaşındaki kızının gözleri önünde boğazından bıçaklandı. Yaralı halde lokantadan çıkarılırken Bulut'un  "Ölmek istemiyorum!", kızının "Anne! Ne olur, ölme!" şeklindeki feryatları duyuldu. Günler sonra cinayet görüntüsünün ve Emine Bulut ile kızı arasındaki diyalogun yansıdığı video sosyal medyada paylaşılıp hızla yayılmış ve ülkede infiale yol açmıştır.
Cinayet, gerek iç ve dış basında, gerekse yeni medyada yoğun biçimde yer buldu; ülkedeki kadın cinayetlerindeki artış kamuoyunun gündemine gelmesinde ve bu konuda hassasiyet oluşmasında rol oynadı. Saldırı esnasında duyulan Emine Bulut'un "Ölmek İstemiyorum" çığlığı, Türkiye'de kadın cinayetlerine karşı tepkinin sloganı olmuştur.
Olay

Kırıkkale'de yaşamakta olan Emine Bulut, 18 Ağustos 2019 tarihinde kızıyla birlikte il merkezindeki Menderes Caddesi üzerinde yürümekteyken 2013 yılında boşandığı eski eşi Fedai Varan tarafından takip edildi. Kızı ile birlikte bir süre karakola sığınan Bulut, karakoldan çıktıktan sonra  kendisini takibe devam eden eski eşi tarafından bir lokantaya sokuldu. İkili, lokantada tartıştı. Varan, yanında getirdiği bıçak ile Emine Bulut'a saldırarak ağır yaraladı. Bu esnada Emine Bulut'un olay yerinde bulunan kızı “anne, ne olur ölme!” şeklinde; Emine Bulut ise “ölmek istemiyorum!” şeklinde bağırdı. Varan olaydan sonra taksiye binerek kaçtı; olay yerine gelen sağlık görevlilerince hastaneye kaldırılan Bulut kurtarılamadı. Saldırı esnasında yaşananlar kameralar tarafından kaydedilmiş ve sosyal medyada hızla yayılmıştır.
Protestolar

Cinayetten günler sonra, Emine Bulut cinayetinin görüntüsünü içeren video, sosyal medyada paylaşıldı ve hızla yayıldı. Türkiye'de çok sayıda sosyal medya kullanıcısı hesaplarında “Ölmek istemiyoruz” diye yazdı ve kadın cinayetlerinin durdurulmasını talep etti.
18 Ağustos 2019 tarihinde gerçekleşmiş olan cinayet, çoğu gazetede 24 Ağustos 2019'dan itibaren haber olarak işlenmeye başladı. Emine Bulut'un "Ölmek istemiyorum” ve kızının “Anne lütfen ölme” şeklindeki sözleri, gazeteler tarafından Türkiye'deki kadın cinayetlerine dikkat çekmek amacıyla kullanıldı. Video görüntüleri, olayın sıradan bir eski eşi tarafından öldürülme vakası olmaktan çıkıp, hakkında medyanın günlerce yayın yaptığı bir olay haline dönüşmesine neden oldu ve kadın cinayetleri konusundaki farkındalığı artırdı.
Kadın dernekleri tarafından Türkiye'nin birçok şehrinde düzenlenen eylemlerde kadınlar "Yaşamak istiyoruz!" "Ölmek istemiyoruz" yazılı pankartlarla kadın cinayetlerini protesto etti; Türkiye Futbol Federasyonu'nun kararıyla futbol liginin ikinci haftasında sporcular sahaya siyah pankartla çıktı ve tribünlerde Emine Bulut için 1 dakikalık sessizlik eylemi yapıldı.  Cinayet, yurtdışında da tepki uyandırdı; Eylül 2019'da Bulut, cinayete kurban gitmiş başka kadınlarla birlikte ismi  kadın cinayetlerini protesto eden bir grup tarafından Paris'te Louvre Müzesi'nin piramidi üzerine yazılarak anıldı.
Dava

Cinayetin ardından Varan, Bahşılı ilçesinde gözaltına alındı ve çıkarıldığı mahkemece tutuklandı. İfadesinde "Çocuğumun velayeti konusunda konuşurken bana hakaret edince sinirlenip yanımda gezdirdiğim bıçakla vurdum." dedi.
Varan hakkında 'canavarca hisle tasarlayarak adam öldürmek' suçundan ağırlaştırılmış ömür boyu hapis cezası istemiyle dava açıldı. Kırıkkale 1'inci Ağır Ceza Mahkemesi'nde 21 Ekim 2019'da görülen davada mahkeme, sanığın cinayeti daha önceden planladığı ve acı çektirerek işlediğine dair yeterli delil bulunmadığını belirterek  Varan'a "Kasten insan öldürme" suçundan ömür boyu hapis cezası verdi; cezada indirim uygulanmadı.
Bulut ailesi, avukatları aracılığıyla Bölge Adliye Mahkemesi'ne taşıdı ve sanık Fedai Varan hakkında 'canavarca ve tasarlayarak öldürmeden' iki kez ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası talep etti. Bölge Adliye Mahkemesi, 1,5 yıl süren incelemenin ardından yerel mahkemenin verdiği kararı onadı. Bunu üzerine sanık hakkında ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası verilmesi için Yargıtay'a temyiz başvurusu yaptı.
Cinayetin ardından, Emine Bulut'un karakola gitmesine rağmen, korunmadığı iddiaları gündeme gelmesi üzerine söz konusu karakolda görevli 5 polis hakkında açığa alma işlemi uygulanmış, gerçekleştirilen idari soruşturmanın ardından kusurları bulunmayarak göreve iade edilmişlerdir.  Polis memurları hakkında görevi ihmal iddiasıyla suç duyurusu yapıldı ancak, soruşturma yapılmadı.
Junker (Prusya)

Paul von Hindenburg
Junkerler, Prusya'daki toprak sahibi soyluların üyeleriydi. Çok az hakka sahip köylüler tarafından işletilen büyük mülklere sahiptiler. Bu mülkler genellikle büyük şehirlerin veya kasabaların dışındaki kırsal alanlarda bulunur. Prusya'da ve 1871'den sonra Alman askeri, siyasi ve diplomatik liderliğinde önemli bir yerleri vardı. En ünlü Junker, Şansölye Otto von Bismarck'tı. Bismarck, 1871'den 1890'a kadar Alman İmparatorluğu'nun Şansölyesi olarak Almanya'da iktidarı elinde tuttu. II. Wilhelm tarafından iktidardan uzaklaştırıldı.
Birçok Junker, II. Dünya Savaşı'ndan önce Polonya veya Sovyetler Birliği tarafından ilhak edilen doğu eyaletlerinde yaşıyordu. Savaştan sonra Junkerler, gelen Polonya ve Sovyet yönetimleri tarafından Almanca konuşan diğer nüfusla birlikte sınır dışı edildi ve topraklarına el konuldu. Batı ve güney Almanya'da, arazi genellikle küçük bağımsız çiftçilere veya küçük çiftçiler ile mülk sahiplerinin bir karışımına aitti ve bu sistem genellikle doğudaki büyük mülk sahiplerinin egemenliğiyle çelişiyordu.
Kökenler

Ayrıca bakınız: Junker
Junker, "genç asilzade" veya başka bir şekilde "genç lord" anlamına gelen Orta Yüksek Almanca Juncherre'den türetilmiştir ve orijinal olarak, yüksek Edelfrei soylularının, övgü içermeyen üyelerinin unvanıydı. Zamanla genç ya da daha az asil, genellikle fakir ve politik olarak önemsiz, "taşra yaveri" olarak anlaşılan genel bir ifadeye dönüştü. Soyluluğun bir parçası olarak, birçok Junker ailesi, aile adlarından önce yalnızca von veya zu gibi edatlara sahipti ve daha fazla rütbe yoktu. Başlığın kısaltması Jkr.'dir, çoğunlukla verilen ad ve unvanlardan önce yer alır, örneğin: Jkr. Heinrich von Hohenberg. Dişi eşdeğeri Junkfrau, ara sıra kullanılırdı. Bazı durumlarda, yüceltici Jkr. Freiherren (Baronlar) ve Grafen (Kontlar) için de kullanıldı.
Çok sayıda fakir Junker asker (Fahnenjunker), paralı asker ve toprak prenslerinin sarayında memur (Hofjunker, Kammerjunker) olarak kariyer yaptı. Bu aileler çoğunlukla Alman Orta Çağ Uradel'inin bir parçasıydı ve Ostsiedlung sırasında kuzeydoğu Avrupa topraklarının sömürgeleştirilmesini ve Hristiyanlaştırılmasını üstlendiler. Yüzyıllar boyunca, özellikle Prusya Krallığı'ndaki Elbe Nehri'nin doğusundaki topraklarda etkili komutanlar ve toprak sahipleri haline geldiler.
Toprak sahibi aristokratlar olarak Junkerler, Prusya'daki ekilebilir arazilerin çoğuna sahipti. İktidardaki Hohenzollern Hanedanı'nın kalesi olan Junkerler, Prusya Ordusunu kontrol ediyor, siyasi nüfuz ve sosyal statüye öncülük ediyor ve kiracılar tarafından işletilen muazzam mülklere sahip oluyorlardı. Bunlar özellikle Almanya'nın kuzey-doğu yarısında (yani Brandenburg, Pomeranya, Silezya, Batı Prusya, Doğu Prusya ve Posen gibi Prusya eyaletlerinde) bulunuyordu. Bu, toprağın küçük çiftliklere ait olduğu Bavyera krallıkları veya Baden Büyük Dükalığı gibi ağırlıklı olarak Katolik olan güney eyaletlerinin veya Hessen Büyük Dükalığı ve batı eyaletlerinin karma tarımının zıttıydı.
Junkerler sıkı sıkıya bağlı bir elit oluşturdu. Karşılaştıkları zorluk, büyüyen bir orta ve işçi sınıfı ile yükselen modern bir devlette hakimiyetlerini nasıl sürdürecekleriydi. Jonathan Steinberg'e göre: "Serbest piyasaya, özgür vatandaşlara, özgür köylülere, sermayenin ve emeğin serbest dolaşımına, özgür düşünceye, Yahudilere, borsalara, bankalara, şehirlere ve özgür basına yönelik nefretleri 1933'e kadar devam etti ve Nazi diktatörlüğünün ortaya çıkmasına yardımcı oldu."
Boden reformu

İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, Sovyet İşgal Bölgesi'nde, daha sonra Doğu Almanya'da Eylül 1945'teki komünist Bodenreform (toprak reformu) sırasında, 100 hektarı (250 dönüm) aşan tüm özel mülkler kamulaştırıldı ve daha sonra ağırlıklı olarak onları yetiştirmeye devam etmeleri şartıyla 'Yeni Çiftçiler'e tahsis edildi. Özellikle Brandenburg ve Batı Pomeranya'daki bu büyük mülklerin çoğu Junkerlere aitti. Eski sahipleri, Sovyet Askeri İdaresi tarafından savaş suçları ve Nazi rejimine karışmakla suçlandı, birçoğu tutuklandı, vahşice dövüldü ve NKVD özel kamplarında (Speziallager) gözaltında tutuldu, bu arada mülkleri yağmalandı ve malikaneler yıkıldı. Bazıları idam edildi.
Almanya'nın yeniden birleşmesinden sonra, bazı Junkerler hukuk davaları yoluyla eski mülklerini geri kazanmaya çalıştılar, ancak Alman mahkemeleri toprak reformlarını onayladı ve tam tazminat taleplerini reddetti ve Almanya'ya Saygılı Nihai Uzlaşma Antlaşması'ndaki şartların yasal geçerliliğini teyit etti. Son belirleyici dava, Eylül 2006'da Hannover Prensi Ernst August'un, Saksonya-Anhalt'taki Blankenburg Kalesi çevresindeki Hannover Hanedanı'nın gasp edilen mülkleri için açtığı tazminat davasını Federal İdare Mahkemesi tarafından reddedildi. Bununla birlikte, diğer aileler, atalarının evlerini mevcut sahiplerinden sessizce satın aldı veya geri kiraladı (genellikle Alman federal hükûmeti mütevelli rolünde).
Kanada Konfederasyonu

Kanada Konfederasyonu, 19. yüzyılın ortalarında gerçekleşen, dört ayrı İngiliz kolonisini tek bir federalist yapı altında birleştiren siyasi ve anayasal bir süreçtir. Bu süreç, 1 Temmuz 1867'de, İngiltere Parlamentosu tarafından çıkarılan Britanya Kuzey Amerika Yasası (BNA Yasası) ile tamamlandı ve Kanada'nın temelleri atılmış oldu. Başlangıçta dört eyaleti kapsayan bu yapı, zamanla genişleyerek bugünkü Kanada'nın sınırlarını şekillendirdi.
KONFEDERASYONUN KÖKENLERİ

19. yüzyılın ortalarında, Britanya Kuzey Amerikası Kolonileri hem iç hem dış tehditlere karşı karşıydı. Özellikle Amerika Birleşik Devletleri'nin hızla genişlemesi ve Amerikan iç savaşı sonrası olası yayılmacı emelleri, İngiliz Kolonilerinde bir birleşme fikrini doğurdu. Ayrıca, ekonomik krizler, siyasi dengesizlikler  ve ulaşım altyapısının eksikliği, bu kolonilerin birleşmesinin gerekliliğini artırdı.
Konfederasyon fikrinin doğmasına neden olan diğer etkenler şunlardı:
SAVUNMA:
Amerika Birleşik Devletleri'nin genişleme politikaları, Britanya Kuzey Amerikası Kolonilerini tehdit ediyordu. Özellikle 1861-1865 yılları arasındaki Amerikan İç Savaşı sonrası, Amerika Birleşik Devletleri'nin kuzeye yayılma olasılığı tartışılmaya başlandı. Kanada'nın birleşik bir yapı olması, bu tehdide karşı koyabilmesi açısından önemliydi.
EKONOMİK İHTİYAÇLAR:
Koloniler arasındaki ticaret ilişkileri güçlüydü, ancak ekonomik olarak bağımsız bir politika izlenemiyordu. Konfederasyonun ekonomik avantajlarından biri, iç ticaretin gelişmesi ve kaynakların daha verimli kullanılmasıydı. Aynı zamanda demiryolu inşası gibi büyük projelerin gerçekleştirilmesi için ekonomik birlik şarttı.
SİYASİ ÇATIŞMALAR:
Quebec ve Ontario arasındaki siyasi farklılıklar ve çatışmalar, çözüm bulunması gereken bir diğer sorun olarak öne çıkıyordu. Bir federalist sistem, bu bölgesel çatışmaları hafifletme potansiyeline sahipti.
1864 Charlottetown Konferansı

Kanada Konfederasyonu fikrinin resmen tartışılmaya başlandığı ilk önemli toplantı, Charlottetown Konferansı oldu.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb13497616v (data)  LCCN: sh85019326  NLI: 987007283210405171
Featherstone

| Featherstone |
| --- | --- |
Kent

FeatherstoneFeatherstone'in Birleşik Krallık'taki konumu
Ülke:  Birleşik Krallık
Ülke:  İngiltere
Kontluk: West Yorkshire
Zaman dilimi: UTC±00.00 (BAS)
 • Yaz (YSU): UTC+01.00 (BAYS)
Featherstone, İngiltere'nin West Yorkshire kontluğunda bulunan bir civil parish.
Sutton-under-Brailes

| Sutton-under-Brailes |
| --- | --- |
Kent
Sutton-under-BrailesSutton-under-Brailes'in Birleşik Krallık'taki konumu
Ülke:  Birleşik Krallık
Ülke:  İngiltere
Kontluk: Warwickshire
Zaman dilimi: UTC±00.00 (BAS)
 • Yaz (YSU): UTC+01.00 (BAYS)
Sutton-under-Brailes, İngiltere'nin Warwickshire kontluğunda bulunan bir civil parish.
Sturton Grange

| Sturton Grange |
| --- | --- |
Kent
Sturton GrangeSturton Grange'in Birleşik Krallık'taki konumu
Ülke:  Birleşik Krallık
Ülke:  İngiltere
Kontluk: West Yorkshire
Zaman dilimi: UTC±00.00 (BAS)
 • Yaz (YSU): UTC+01.00 (BAYS)
Sturton Grange, İngiltere'nin West Yorkshire kontluğunda bulunan bir civil parish.
İngiltere tarihi

Stonehenge, M.Ö. 3000 ile 1500 yılları arasında birkaç aşamada dikilmiştir.
İngiltere tarihi, günümüzde Birleşik Krallık içerisinde bir bölgeyi oluşturan ülkedir. Happisburgh, Norfolk'da bulunan çakmak taşı gibi aletler ve ayak izleri İngiltere'de 800.000 yıldan fazla önce yaşanmaya başlandığını göstermiştir. Modern insan için ilk kanıt, Kuzeybatı Avrupa'da 1927 yılında Devon, Kents Cavern'de keşfedilen bir çene kemiği olup yaşı 41.000 ila 44.000 arasında olduğu 2011 yılında tekrar belirlenmiştir. Devamlı olarak süregelen insan yerleşimi yaklaşık 12.000 yıl önce, son buzul çağının (Buz devrinin) sonunda başlamıştır. Bölgede Orta Taş Çağı, Cilalı Taş Devri, Tunç Çağı gibi dönemlerde bulunan birçok türde kalıntıların yanı sıra, Stonehenge gibi yapıtlar ve Avebury türü anıtlar örnek olarak verilebilmektedir. Demir çağında İngiltere'nin güneyinde, İskoçya'da bulunan Firth of Forth (Haliçi) bölgesinde, Keltler ve Britonların yaşadığı ve aynı zamanda Belgae kabilelerinde ülkenin güney doğusunda yaşamış olduğu bilinmektedir. MS 43 yılında Roma'nın Britanya fethi başlamış olup dört yüzyıl sürmesine (5. yüzyıla kadar) karşın ülke bu durumdan fazla etkilenmemiştir.
Anglo-Sakson göçü

Britanya'daki Roma yönetiminin çöküşünün ardından 4. yüzyılın ortalarından itibaren, Cermen kabileleri İngiltere'ye yerleşmeye başladı. Toplu olarak "Anglosaksonlar" olarak bilinen bu kabileler; şu anda Danimarka/Almanya sınır bölgesi olan yerden gelen Angluslar, Saksonlar ve Jutland yarımadasından Jütlerdi. 577 yılında gerçekleşen Deorham Muharebesi Anglo-Sakson yönetiminin kurulmasında kritik bir öneme sahipti. Sakson paralı askerleri, geç Roma döneminden önce İngiltere'de vardı, ancak ana nüfus akışı muhtemelen beşinci yüzyıldan sonra gerçekleşti. Bu istilaların kesin doğası tam olarak bilinmemektedir; arkeolojik buluntuların eksikliği nedeniyle tarihsel açıklamaların meşruiyeti konusunda şüpheler var. Gildas Sapiens'in 6. yüzyılda yazılan De Excidio et Conquestu Britanniae adlı eserinde, Roma Ordusunun MS 4. yüzyılda Britanya Adası'ndan ayrıldığında yerli Briton halkının; Piktler, kuzeydeki komşuları (bugün İskoçya) ve İskoçlar (bugün İrlanda) tarafından ele geçirildiğini belirtiyor. Britonlar, Saksonları adaya onları püskürtmek için davet ettiler, ancak İskoç ve Piktleri püskürttükten sonra Saksonlar Britonlara karşı döndüler.
Yedi krallığın geleneksel olarak bu Sakson göçmenleri tarafından kurulduğu belirtilmektedir. Güneydoğu'da üç krallık toplanmıştı: Sussex, Kent ve Essex. Orta bölge olan Midlands, Mercia ve Doğu Anglia krallıkları tarafından yönetildi. Mercia Krallığının hükümdarları 500'lerin başlarına kadar uzanıyor. Kuzeyde, Bernicia ve Deira gibi daha önceki iki krallığı birleştiren Northumbria vardı. Sonunda, krallıklara 7. yüzyılda Northumbria ve Mercia, 8. yüzyılda Mercia ve daha sonra 9. yüzyılda Wessex egemen oldu. Northumbria kontrolünü kuzeyde İskoçya'ya, batıda Galler'e kadar genişletti. Ayrıca, ilk güçlü kralı Oswy tarafından Mercia Kralı Penda 655 yılında öldürülerek Mercia itaat altına alındı. Northumbria'nın gücü, Kral Ecgfrith'in Piktler tarafından yenilgiye uğratılıp öldürülmesiyle 685'ten sonra azalmaya başladı. Mercia'nın gücü, 785'ten sonra Anglo-Sakson İngiltere'nin çoğu üzerinde etkisi olan Kral Offa'nın yönetimi altında zirveye ulaştı. Offa'nın 796'daki ölümünden sonra, Wessex'in üstünlüğü, 825'te Ellendun Muharebesi'nde Mercialıları yenmeden önce hakimiyetini Batı'ya doğru Cornwall'a genişleten Egbert'in egemenliğinde kuruldu. Dört yıl sonra, Northumbria Kralı Earned boyun eğdi ve haraç verdi.
Vikingler

600 ile 900 yılları arasında bölgede iki önemli olaydan bahsetmek gerekmektedir. Bunlardan ilki İrlanda'dan başlayıp adanın kuzeyinden güneyine doğru devam eden Hristiyanlığa geçiştir. Söz konusu gelişme adanın siyasetinde yüzyıllar boyunca önemli olacak Roma Katolik Kilisesinin hâkimiyetinin başlangıcı anlamına gelmektedir. İkinci önemli olay ise 790 yılı civarında başlayan ve 100 yıl kadar devam eden Viking istilasıdır. Kelime anlamı olarak “deniz istilacısı” demek olan Vikingler aslında tek bir gruptan ziyade İsveçli, Norveçli ve Danlı yağmacı gruplardan oluşmaktadır. 14
Anglosakson hakimiyeti sürecinde bölgede irili ufaklı Anglosakson kabile krallıkları egemen olmuştur. Bu krallıklardan Wessex krallığı önce Vikingleri adadan attıktan sonra, 927 yılında diğer küçük krallıkları içine katarak İngiltere Krallığı haline gelmiştir. Viking istilasının adadaki pek çok küçük krallığın yönetici ailelerini yok etmesi ve istilaya karşı birleşme ihtiyacı Britanya adasındaki çok devletli karmaşık yapının İngiltere, Galler ve İskoçya şeklinde üçlü bir devlet yapısında konsolide olmasına imkân tanımıştır.