Filistincilik
Kelimenin tarihçesi > Edward Said'in terimi benimsemesi

Bu kelime 1980'lerde, Arap dünyasının yabancı temsillerindeki önyargıları analiz eden Oryantalizm adlı etkili kitabın yazarı Filistinli akademisyen Edward Said tarafından benimsendiğinde önem kazandı. Said'e göre İsrail ve destekçileri, mülksüzleştirme, savaş, sürgün ve etnik temizlik gibi uzun ve parçalı bir tarihe sahip olan Filistinlilerin, İsrail devletinin kurulmasıyla birlikte yaşadıklarını 'anlatma iznini' inkâr etmeye çalışmışlardı. Said bu terimi 'Filistin'in çok ırklı ve çok dinli tarihinin yeniden vurgulanması üzerine inşa edilen siyasi bir hareket' olarak tanımlamıştır. London Review of Books ABD editörü Adam Shatz'a göre Said, Siyonizm'in altında yatan, Siyonist anlatının karakteristiği olan 'karanlık tarihsel kadercilik ve ötekine yönelik dışlayıcı korkuya' karşı yazılmış bir 'karşı-mit' geliştirmeye çalışmıştır. Said için "Filistinlilik", sürgün ve askeri işgalin çelişkilerine tanıklık eden, hem Filistinliler hem de Yahudiler için bir gelecek yaratmanın öncülü olarak doktriner olmayan, ırksal ontoloji ile takıntısız bir tür açık uçlu muhalif anlatıya atıfta bulunuyordu.
Ilan Pappé]] tarafından yorumlandığı şekliyle Said'in "Filistinliliği", milliyetçi dürtülerin dar çağrısı ile hem Siyonizm'in hem de Arap tiranlıklarının üstesinden gelmek için üç ilke olan tanıma, hesap verebilirlik ve kabullenme ilkelerini benimseyen evrenselcilik/evrensel değerler arasında bir uzlaşmaydı: Yani, Filistin devletinin kurulmasından daha önemli olan nakba'nın küresel olarak tanınması; evrensel ilkelere saygı göstererek, İsrail'in gelecekte mültecilerin geri dönüşünün bir başlangıcı olarak etnik temizlik konusundaki sorumluluğunu kabul etmesi; ve üçüncü olarak, İsraillileri devletlerinin kurulduğu daha geniş Arap dünyasına entegre etmenin bir ön koşulu olan Yahudi acılarının tarihi gerçekliğinin kabul edilmesi.
Kudüs İbrani Üniversitesi'nde İslam tarihi profesörü olan Haim Gerber, 2004 yılında Rashid Khalidi'nin 1. Dünya Savaşı öncesi Arapça basın üzerine yaptığı araştırmadan da görülebileceği gibi, İngiliz Mandası altında tam teşekküllü Siyonist göçün başlamasından önce ulusal bir Filistin hissiyatı ya da "Filistinlilik" olduğunu ileri sürmüştür.
İki yıl sonra Jason Franks bu kavramı Filistin ulusunun temelini oluşturan değerler, inançlar, gelenekler ve tarih bütününü ifade etmek için kullanmıştır. Onun analizine göre, Siyonizm ile taban tabana zıtlık içindeydi ve hem Siyonizm hem de Filistinlilik, İsrail-Filistin çatışmasında rekabet eden ikiz ideolojik kodlardı ve her ikisi de çatışmayı yönlendiren terörist, milliyetçi ve dini unsurları açıklıyordu. Filistinliliğin köklerinin 1908'deki Jön Türklerin isyanı'nda yattığını, bunun o dönemde Filistin milliyetçi duygusunun ortaya çıkmasında çok önemli olduğunu, çünkü Türkiye'deki devrimin basını Osmanlı sansürü'nden kurtardığını ve farklı bir kimliğin yerel iddialarının ortaya çıkmasını sağladığını ileri sürdü. Daha sonra 'sadece Siyonizm ve İngiliz emperyalizmine karşı değil, aynı zamanda daha geniş Arap dünyasına karşı da bir tepki olarak' gelişti."
2016 yılında Filistin sinema tarihi üzerine yazdığı monografide Chrisoula Lionis, Filistinli kimliğine ilişkin anımsama teorisine meydan okudu. Ulusal bilincin gelişiminin izini sürerken, hem 1917 Balfour Deklarasyonu hem de 1948 Nakba tarafından harekete geçirilen 'Filistinlilik'ten, bu ulusal Filistinlilik bilincini kristalize eden ve 1968'deki Karameh Savaşı'nın sonucu olarak gördüğü 'Filistinliliğe' doğru üç temel bölüm aracılığıyla bir geçiş tespit eder.