stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
The Principal and the Pauper
Bölüme Yönelik Eleştiriler

Bölüm, yayınlandığı haftayı kırk birinci sırada tamamlamıştır ve bölüm, Nielsen reytinglerine göre 9.2 puanlık bir retyinge ulaşmıştır. Bu reyting oranı ile birlikte Simpsonlar, bölümün yayınlandığı hafta Fox'un en çok izlenen ikinci yapımı olmuştur. Bölüm, gerek eleştirmenler gerekse dizinin hayranları tarafından ağır eleştiriler almıştır. Bölüme yöneltilen en büyük eleştiri, dizinin en çok görülen karakterlerinden birisi olan Seymour Skinner'ın bir sahtekar olarak gösterilmesi ve dizinin o bölümüne kadar olan hikâyesinin tamamen değiştirilmesidir. Bill Oakley, dizide yönetmenlik yaptığı sürede bu bölümün en çok tartışılan bölüm olduğunu söylemiştir.
Chris Turner, bu bölüm ile Simpsonlar'ın "altın çağının" sona erdiğini belirtmiş ve "Simpsonlar'ın en zayıf bölümlerinden birisi." yorumunda bulunmuştur. 2007 yılında The Guardian'da yayınlanan bir makalede Ian Jones, bu bölümü işaret ederek "Dizi 1997 tarihinde aptallaşmaya başladı." demiştir. Nerve.Com yazarlarından James Greene, bu bölüm için "Dizinin gerçekliğine ihanet eden bir bölüm." yorumunda bulunmuştur. 2022 yılında, Fatherly'de bölümün yirmi beşinci yıl dönümüne ithafen yazılan bir yazıda da bölüme yönelik eleştirel bir yorum yer almıştır. Dizinin seslendirme sanatçılarından Harry Shearer, bölümün yapımı sırasında senaryoyu okuduktan sonra yapımcılara "Bu çok yanlış. Sekiz yıldır işlediğiniz bir hikayeyi hiçbir sebep olmadan çöpe atıyorsunuz. Bu tutum çok keyfi ve yanlış, ayrıca seyirciye de saygısızlık." demiştir. Matt Groening, bölümün dizideki en sevmediği bölümlerden birisi olduğunu söylemiş ve bölümü bir "hata" olarak değerlendirmiştir. Bütün bunlara karşılık, bölüm için az sayıda da olsa olumlu eleştiri de mevcuttur. Örneğin Warren Martyn ve Adrian Wood, bu bölümü dizideki en iyi bölümlerden birisi olarak nitelendirmişlerdir.
Martin Sheen
Pelagianizm

Pelagianizm, aslî günahın insan doğasını lekelemediğini ve insanların ilahi lütufla insan mükemmelliğine ulaşmak için özgür iradeye sahip olduğunu savunan bir Hristiyan ilahiyatında teolojik konumudur. Britanya Adaları'ndan bir münzevi ve filozof olan Pelagius (y. 355 – c. 420), Tanrı'nın inananlara imkansızı emredemeyeceğini ve bu nedenle tüm ilahi emirleri yerine getirmenin mümkün olması gerektiğini öğretti. Ayrıca bir kişiyi diğerinin günahları için cezalandırmanın adaletsiz olduğunu da öğretti; bu nedenle bebekler suçsuz doğarlar. Pelagius, günahkâr davranışlar için hiçbir mazeret kabul etmedi ve tüm Hristiyanların, hayattaki konumları ne olursa olsun, suçlanamaz, günahsız hayatlar yaşamaları gerektiğini öğretti.
"Pelagianizm" büyük ölçüde rakibi Augustinus tarafından tanımlandı ve kesin tanımlar belirsizliğini koruyor. Pelagianizm, çağdaş Hristiyan dünyasında, özellikle Roma seçkinleri ve keşişler arasında önemli bir desteğe sahip olsa da, lütuf, kader ve özgür irade konusunda karşıt görüşlere sahip olan Augustinus ve destekçileri tarafından saldırıya uğradı. Augustinus, Pelagian tartışmasında galip geldi; Pelagianism, 418 Kartaca Konsili'nde kesin bir şekilde kınandı ve Katolik Kilisesi ve Doğu Ortodoks Kilisesi tarafından hala sapkın olarak görülüyor. Bundan sonraki yüzyıllar boyunca, "Pelagianizm", alışılmışın dışında inançlara sahip Hristiyanlar için sapkınlıkla ilgili aşağılayıcı bir suçlama olarak çeşitli biçimlerde kullanıldı, ancak son zamanlarda bilim adamları tarafından yeniden değerlendirildi.
Türkiye'nin Avrupa Birliği üyelik süreci

Bu madde katılım müzakereleri süreci hakkındadır.Avrupa Birliği ve Türkiye arasındaki ilişkilere dair geniş perspektif için Avrupa Birliği-Türkiye ilişkileri sayfasına bakınız.
Türkiye, 14 Nisan 1987 tarihinde AB'nin öncülü olan Avrupa Ekonomik Topluluğuna (AET) tam üye olmak için yaptığı başvurunun ardından Avrupa Birliği'ne (AB) üye ülke olarak katılımını müzakere etmektedir.
Türkiye, 1949 yılındaki on kurucu üyenin ardından 1950 yılında Avrupa Konseyinin ilk yeni üyelerinden biri (13. üye) olmuştur. Ülke 1963 yılında Avrupa Ekonomik Topluluğunun (AET) ortak üyesi oldu ve 1992'den 2011'de sona erene kadar Batı Avrupa Birliğinin ortak üyesiydi. Türkiye 1995 yılında AB ile bir Gümrük Birliği anlaşması imzalamış ve 12 Aralık 1999 tarihinde Avrupa Devlet ve Hükûmet Başkanları Konseyinin Helsinki zirvesinde tam üyelik için resmen aday olarak tanınmıştır.
Tam üyelik için müzakereler 3 Ekim 2005 tarihinde başlatılmıştır. İlerleme yavaş oldu: katılım sürecinin tamamlanması için gerekli olan 35 fasıldan Mayıs 2016 itibarıyla sadece 16'sı açılmış ve biri kapatılmıştı. Türkiye ile Avrupa Birliği arasında 2016 yılı başında imzalanan mülteci anlaşması, daha önce yaşanan durgunluğun ardından müzakereleri hızlandırmayı ve Türklerin Avrupa'ya vizesiz seyahat edebilmelerini sağlamayı amaçlıyordu.
2016 yılından bu yana katılım müzakereleri durmuş durumda. AB, Türkiye'yi insan hakları ihlalleri ve hukukun üstünlüğü alanındaki eksiklikleri nedeniyle suçladı ve eleştirdi. 2017 yılında AB yetkilileri, Türkiye'de 2017 yılında yapılan anayasa referandumu ile oluşturulan güçlü cumhurbaşkanlığının, AB üyeliğine uygunluk için Kopenhag Kriterleri'ni ihlal edeceğini söyledi.
20 Şubat 2019 tarihinde Avrupa Parlamentosunun bir komitesi, Türkiye hükûmetinin eleştirilerine yol açacak şekilde, katılım müzakerelerinin askıya alınması yönünde oy kullanmıştır. Dolayısıyla Türkiye'nin katılım müzakereleri fiilen durma noktasına gelmiş olup, başka hiçbir faslın açılması veya kapatılması düşünülmemekte ve AB-Türkiye Gümrük Birliği'nin modernizasyonuna yönelik daha fazla çalışma yapılması öngörülmemektedir.
30 Ocak 2023 tarihinde, Türkiye'deki Altılı Masa (o zamanki ana muhalefet ittifakı) ortak politikalar için bir mutabakat zaptı yayınladı. Bu mutabakat, muhalefetin o yılki seçimlerde seçilmeleri halinde AB katılım müzakerelerine devam etme niyetini yeniden teyit etmişti. Türkiye; Arnavutluk, Bosna-Hersek, Gürcistan, Moldova, Karadağ, Kuzey Makedonya, Sırbistan ve Ukrayna ile birlikte AB'ye aday dokuz ülkeden biridir.
Tarihçe

Ana madde: Avrupa Birliği-Türkiye ilişkileri
Tarihçe > Arka plan

Birinci Dünya Savaşı'nın ardından Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküşünün ardından, Mustafa Kemal Atatürk liderliğindeki Türk devrimciler Türk Kurtuluş Savaşı'ndan zaferle çıkarak bugünkü modern Türkiye Cumhuriyeti'ni kurdular. Türkiye Cumhurbaşkanı Atatürk, ülkeyi "Avrupalılaştırmak" veya Batılılaştırmak amacıyla laikleşme ve sanayileşme de dahil olmak üzere bir dizi reform gerçekleştirdi. İkinci Dünya Savaşı sırasında Türkiye, Müttefiklere katıldığı Şubat 1945'e kadar tarafsız kalmıştır. Ülke 1947 Marshall Planı'nda yer almış, 1950'de Avrupa Konseyine ve 1952'de NATO'ya üye olmuştur. Soğuk Savaş sırasında Türkiye, Amerika Birleşik Devletleri ve Batı Avrupa ile müttefik olmuştur. Türkiye'nin Avrupa karşısındaki konumu "Avrupa, uzun ve gergin bir tarih boyunca Türk ulusal kimliği için bir arzu nesnesi olduğu kadar bir hayal kırıklığı kaynağı da olmuştur" şeklinde tanımlanmıştır.
Tarihçe > Önemli olayların kısa tarihçesi

| Tarih | Olay |
| --- | --- |
13 Aralık 1997: Lüksemburg Konseyi Türkiye'nin AB üyesi olmaya uygun olduğunu ilan etti.
11 Aralık 1999: Helsinki Zirvesi Avrupa Devlet ve Hükûmet Başkanları Konseyi Türkiye'yi aday ülke ilan etti.
24 Mart 2001: Konsey, Türkiye için Katılım Ortaklığı Belgesi'ni kabul etti.
19 Mayıs 2003: Konsey, Türkiye için gözden geçirilmiş Katılım Ortaklığı Belgesi'ni kabul etti.
16 Aralık 2004: Avrupa Devlet ve Hükûmet Başkanları Konseyi, Türkiye'nin Ekim 2005'te katılım müzakerelerinin başlatılması için gerekli kriterleri yeterince yerine getirdiğini ilan etti.
3 Ekim 2005: Konsey müzakere çerçevesini kabul etti ve müzakereler resmen açıldı. Eleme süreci başladı.
1 Haziran 2006: Fasıl 25 - Bilim ve Araştırma üzerinde müzakereler açıldı ve kapandı.
11 Aralık 2006: Türkiye'nin Ankara Anlaşması'na Ek Protokol'ü Kıbrıs'a uygulamayı reddetmesi nedeniyle Konsey sekiz faslın açılmamasına karar verdi.Ana madde: Kıbrıs Sorunu
19 Şubat 2008: Konsey, Türkiye için gözden geçirilmiş Katılım Ortaklığı Belgesi'ni kabul etti.
30 Haziran 2010: Gıda Güvenliği, Veterinerlik ve Bitki Sağlığı Politikası başlıklı 12. Fasıl müzakerelere açıldı.
17 Mayıs 2012: AB-Türkiye ilişkilerine yeni dinamikler kazandırmayı amaçlayan Pozitif Gündem başlatıldı.
5 Kasım 2013: Bölgesel Politika ve Yapısal Araçların Koordinasyonu başlıklı 22. Fasıl müzakerelere açıldı.
16 Aralık 2013: Vize serbestisi diyaloğu başlatıldı ve AB-Türkiye Geri Kabul Anlaşması imzalandı.
29 Kasım 2015: İlk AB-Türkiye Zirvesi yapıldı ve AB-Türkiye Ortak Eylem Planı yürürlüğe girdi. AB, Türkiye'den Yunanistan'a Suriyeli mülteci akışının durdurulması karşılığında Türkiye'nin Vize Yol Haritası kriterlerinin yerine getirilmesini hızlandırma taahhüdünü memnuniyetle karşıladı.
14 Aralık 2015: Ekonomik ve Parasal Politika başlıklı 17. Fasıl müzakerelere açıldı.
30 Haziran 2016: Fasıl 33 - Mali ve Bütçesel Hükümler üzerinde müzakereler açıldı.
24 Kasım 2016: Avrupa Parlamentosu üyeleri, insan hakları ve hukukun üstünlüğüne ilişkin kaygılar nedeniyle Türkiye ile müzakerelerin askıya alınması yönünde ezici bir çoğunlukla oy kullandı.
6 Temmuz 2017: AB parlamentosu Türkiye ile katılım müzakerelerinin askıya alınması çağrısında bulundu.
20 Şubat 2019: AB parlamentosu komitesi Türkiye ile katılım müzakerelerinin askıya alınması yönünde oy kullandı.
13 Mart 2019: Avrupa Parlamentosu, AB ile Türkiye arasındaki tam üyelik müzakerelerinin askıya alınması çağrısını oybirliğiyle kabul etti.
19 Mayıs 2021: Avrupa Parlamentosu, AB ile Türkiye arasındaki katılım müzakerelerinin askıya alınması çağrısını oybirliğiyle kabul etti.
Tarihçe > 1950'ler-1990'lar

Türkiye ilk olarak 1959 yılında Avrupa Ekonomik Topluluğu'na ortak üyelik başvurusunda bulunmuş ve 12 Eylül 1963 tarihinde Ankara Anlaşması olarak da bilinen "Türkiye Cumhuriyeti ile Avrupa Ekonomik Topluluğu Arasında Ortaklık Yaratan Anlaşma"yı imzalamıştır. Bu anlaşma ertesi yıl 12 Aralık 1964 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Ankara Anlaşması, Türkiye'yi AET ile bir gümrük birliğine entegre etmeyi amaçlarken, nihai üyelik hedefini de kabul ediyordu. Kasım 1970'te "Ek Protokol" olarak adlandırılan bir başka protokol, Türkiye ile AET arasında ticareti yapılan mallar üzerindeki tarife ve kotaların kaldırılmasına ilişkin bir takvim oluşturdu.
14 Nisan 1987 tarihinde Türkiye, Avrupa Ekonomik Topluluğu'na resmi üyelik başvurusunu yaptı. Avrupa Komisyonu Aralık 1989'da Ankara'nın nihai üyeliğini teyit etmekle birlikte, Türkiye'nin ekonomik ve siyasi durumunun yanı sıra Yunanistan'la olan kötü ilişkileri ve Kıbrıs'la olan anlaşmazlığının müzakerelere başlamak için elverişsiz bir ortam yarattığını gerekçe göstererek konuyu daha uygun zamanlara erteledi. Bu tutum, 1997 Lüksemburg Zirvesi'nde bir kez daha teyit edilmiş ve Türkiye dışında Orta ve Doğu Avrupa ülkeleri ve Kıbrıs ile katılım müzakereleri başlatılmıştır. 1990'lı yıllar boyunca Türkiye, 1995 yılında gümrük birliğini kabul ederek Avrupa Birliği ile daha yakın bir entegrasyon sürecine girdi. Türk-Yunan deprem diplomasisinin ardından 1999 yılında Yunanistan, Türkiye'nin Avrupa Birliği üyeliğine karşı muhalefetini kaldırmıştır. Ayrıca, 1999 Helsinki Zirvesi AB Konseyi, AB'nin Türkiye'yi diğer potansiyel adaylarla eşit düzeyde bir aday olarak tanıması açısından bir dönüm noktası olmuştur.
Tarihçe > Pozitif gündem (2012-13)

İki yılı aşkın bir süredir hiçbir faslın açılmamasının ardından Avrupa Komisyonu, AB-Türkiye ortak çıkarlarına odaklanmak üzere tasarlanmış bir "Pozitif Gündem" oluşturdu. AB Komisyonunun genişlemeden sorumlu Üyesi Stefan Füle, amacın "katılım sürecini canlı tutmak ve her iki taraf için de hayal kırıklığı kaynağı olan bir durgunluk döneminin ardından düzgün bir şekilde yeniden rayına oturtmak" olduğunu açıkladı. AB Komisyonu, gündemin ana unsurları olarak "siyasi reformlar konusunda yoğunlaştırılmış diyalog ve işbirliği", "vize", "hareketlilik ve göç", "enerji", "terörle mücadele", "Türkiye'nin Topluluk programlarına daha fazla katılımı", "şehir eşleştirme", "ticaret ve Gümrük Birliği" ve "katılım müzakerelerinin şimdilik açılamadığı fasıllar da dahil olmak üzere müktesebata uyum çabalarının desteklenmesi" gibi geniş bir yelpazeden bahsetti. Teklif, AB ile müzakere sürecini destekleyici ve tamamlayıcı bir araç olarak hizmet etmesi koşuluyla olumlu karşılanmıştır.
"Pozitif Gündem" çerçevesinde 8 fasılda ("3-İş Kurma Hakkı ve Hizmet Sunumu Serbestisi", '6-Şirketler Hukuku', '10-Bilgi Toplumu ve Medya', '18-İstatistik', '23-Yargı ve Temel Haklar', '24-Adalet, Özgürlük ve Güvenlik', '28-Tüketicinin ve Sağlığın Korunması' ve '32-Mali Kontrol') Çalışma Grupları oluşturulmuştur. "Pozitif Gündem" açılış toplantısı 17 Mayıs 2012 tarihinde AB Komisyonunun Genişleme ve Komşuluk Politikasından Sorumlu Üyesi Stefan Füle'nin katılımıyla Ankara'da gerçekleştirilmiştir. Bugüne kadar gerçekleştirilen Çalışma Grupları toplantıları sonucunda, üç fasılda (Şirketler Hukuku, Tüketicinin ve Sağlığın Korunması ile Mali Kontrol fasılları) toplam dört kapanış kriterinin Türkiye tarafından karşılandığı teyit edilmiştir.
20 Haziran 2013 tarihinde, Ankara'nın Taksim Meydanı'ndaki kitlesel gösterileri bastırmasının ardından Almanya, Türkiye ile yeni AB katılım müzakerelerinin başlamasını engelledi. Financial Times'a göre, bir Türk yetkili böyle bir hareketin blokla siyasi ilişkileri koparabileceğini söyledi.
AB ülkeleri ve aday ülkeleri de kapsayan bir Eurobarometre anketi, altı ay önce %60 olan Türklerin %43'ünün AB'ye olumlu baktığını göstermiştir. Aynı ankete katılan Türklerin %29'u AB Anayasası'nı desteklediğini ifade etmiştir ki bu oran AB ülkeleri ve aday ülkeler arasında en düşük destek oranıdır. Almanya çekincesinin teknik bir meseleden kaynaklandığını belirtirken, Türkiye'nin AB'ye girmesine karşı çıkan dönemin şansölyesi Angela Merkel, Ankara'nın çoğunlukla barışçıl göstericilere karşı yoğun polis gücü kullanmasının ardından kendisini "şoke olmuş" olarak tanımladı. Fransa, Haziran 2014'te yapılacak Avrupa Parlamentosu seçimleri sonrasına kadar Türkiye ile dört katılım faslının dondurulması konusundaki vetosundan vazgeçmeyeceğini açıkladı.
Müzakerelerde ilerleme > Türkiye'ye katılım öncesi destek

Ana madde: Avrupa Birliği-Türkiye ilişkileri
Avrupa Komisyonunun Mayıs 2018'de açıklanan 2021-2027 dönemine ilişkin uzun vadeli bütçe teklifi, daha fazla genişlemeye yönelik bir Batı Balkan Stratejisi için katılım öncesi finansmanı içermekle birlikte Türkiye'yi kapsamamaktadır.
Katılmanın beklenen etkisi > Türkiye'ye faydaları

Türkiye, AB'ye katılımının ardından ekonomik kalkınma yardımı almayı beklemektedir. Ayrıca Türk ekonomisinde Avrupa'dan gelen yabancı yatırımların artacağı ve bunun da ekonomik büyümeyi destekleyeceği beklentisi vardır. Olası ekonomik kriz durumlarında Türkiye AB yardımından faydalanabilir.
AB genelinde insanların serbest dolaşımı, birçok Türk'e iş ya da daha yüksek bir yaşam standardı arayışıyla Avrupa'nın diğer bölgelerine göç etme fırsatı verecektir. Türkiye dışına göç seçeneği, daha iyi bir yaşam standardı beklentisi ayrılıkçı eğilimleri soğutma eğiliminde olacağından, kaçınılmaz olarak ülkenin doğusundaki gerilimleri azaltacaktır. Ancak Türkiye üzerinden AB'ye düzensiz transit göç konusunda sorunlar yaşanmaktadır.
Türkiye'deki bazı sekülerler, Türkiye'nin üyeliğinin Türkiye'de laik batı değerlerinin yayılmasına katkıda bulunacağını öngörmektedir. Buna karşılık, Türkiye'deki bazı seküler olmayanlar da katılımın Avrupa'da İslam'ın daha da büyümesine ve kabul görmesine katkıda bulunacağını öngörmektedir. AB üyeliği, Türkiye'nin siyasi ve hukuki reformlarını teşvik etmiş ve demokratikleşme sürecini yoğunlaştırmıştır.
Türkiye'nin büyük ve artan nüfusu göz önüne alındığında, Türkiye Avrupa Parlamentosunda buna uygun olarak büyük bir temsiliyete sahip olacaktır (AB parlamentosunda 96 sandalye ile Almanya ile eşit ve 2. sırada). Bu da Türkiye'ye AB politikaları üzerinde güçlü bir doğrudan etki sağlayacaktır.
Türkiye'nin üyeliği ile ilgili sorunlar > Ekonomi

Ana madde: Türkiye ekonomisi
Ayrıca bakınız: Avrupa Birliği-Türkiye Gümrük Birliği
Türkiye, dünyanın en büyük 11. GSYİH-GPP'sine ve en büyük 20. nominal GSYİH'sine sahiptir. Ülke, OECD ve G20 kurucu üyesidir.
Beko ve Vestel Avrupa'nın en büyük tüketici elektroniği ve ev aletleri üreticileri arasında yer almaktadır.
Türkiye, 1995 yılında Avrupa Birliği ile imzaladığı gümrük birliğinden yararlanarak ihracata yönelik sanayi üretimini artırmış ve aynı zamanda ülkeye gelen AB menşeli yabancı yatırımlardan faydalanmıştır. 2008 yılında Türkiye'nin ihracatı 141,8 milyar ABD dolarına ulaşmıştır (ana ihracat ortakları: Almanya %11,2, İngiltere %8, İtalya %6,95, Fransa %5,6, İspanya %4,3, ABD %3,88; toplam AB ihracatı %56,5). Ancak, yaklaşık 204,8 milyar ABD$ tutarındaki büyük ithalat ticaret dengesini tehdit etmektedir (ana ithalat ortakları: Rusya %13.8, Almanya %10.3, Çin %7.8, İtalya %6, ABD %4.8, Fransa %4.6, İran %3.9, İngiltere %3.2; toplam AB ithalatı %40.4; toplam Asya ithalatı %27).
Türkiye'nin katılım teklifinin Ekonomik ve Parasal Politika müktesebat başlığına ilişkin müzakerelerin Haziran 2007'de başlaması bekleniyordu, ancak Fransa tarafından durduruldu. Eurostat tarafından açıklanan verilere göre Türkiye 2015 yılında Avrupa Birliği'nin beşinci en büyük ticaret ortağı oldu.
Türkiye, AB'ye aday ülkeler için bir finansman mekanizması olan Katılım Öncesi Yardım Aracı'ndan 9.2 milyar euro almaya hazırlanıyor.
Türkiye'nin üyeliği ile ilgili sorunlar > Nüfus

Daha fazla bilgi: Türkiye demografisi
2005 yılı itibarıyla Türkiye'nin nüfusu 71,5 milyondur ve yıllık artış oranı %1,5'tir. Türk nüfusu nispeten gençtir ve %25,5'i 0-15 yaş aralığındadır. Şubat 2023 itibarıyla Türkiye nüfusu yaklaşık 87 milyon kişidir.
Türkiye'nin büyük nüfusu, temsili Avrupa kurumlarındaki güç dengesini değiştirebilir. AB'ye katılması halinde Türkiye'nin 83 milyonluk nüfusu Avrupa Parlamentosunda çok sayıda milletvekiline sahip olmasını sağlayacaktır. Bunun nedeni Avrupa Parlamentosunun üye ülkelere nüfuslarına göre sandalye dağıtmasıdır. Dolayısıyla Türkiye kabul edildiği takdirde AB mevzuatını ve yönetimini kendi politikaları doğrultusunda etkileyebilecektir.
Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne katılması halinde İstanbul, AB'nin en kalabalık metropolü olacaktır (2004 itibarıyla).
Türkiye'nin üyeliği ile ilgili sorunlar > AB üye ülkeleri ile dış ilişkiler

Ana madde: Türkiye'nin dış ilişkileri
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|   Almanya   Avusturya   Belçika   Bulgaristan   Çekya   Danimarka   Estonya |   Finlandiya   Fransa   Hırvatistan   Hollanda   İrlanda   İspanya   İsveç |   İtalya   Letonya   Litvanya   Lüksemburg   Macaristan   Malta   Polonya |   Portekiz   Romanya   Slovakya   Slovenya   Yunanistan |
Türkiye, Kıbrıs Cumhuriyeti hükûmetini tanımadığı için Türkiye'nin Kıbrıs ile diplomatik ilişkisi bulunmamaktadır,
Türkiye'nin üyeliği ile ilgili sorunlar > Kıbrıs

Daha fazla bilgi: Kıbrıs Sorunu
Kıbrıs, 20 Temmuz 1974'te Türkiye'nin, Kıbrıs'ı Yunanistan'a ilhak etmeyi amaçlayan Atina tarafından tasarlanmış bir darbeye karşılık olarak adanın üçte birini işgal etmesiyle bölünmüştür. O tarihten bu yana Türkiye, Kıbrıs Cumhuriyeti'ni (2004'ten beri AB üyesi) adadaki tek otorite olarak tanımayı reddetmekte ve 1983'te kurulmasından bu yana kendi kendini ilan eden Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ni tanımaktadır. Türkiye'nin 1974'teki harekâtı ve bunun sonucunda Yeşil Hat'tın her iki tarafına mülteci akını ve 1983'te kendi kendini ilan eden Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin kurulması, devam etmekte olan Kıbrıs anlaşmazlığını çevreleyen temel meseleleri oluşturmaktadır.
Türkiye ve Kıbrıslı Türkler, adanın yeniden birleşmesini amaçlayan 2004 Annan Planı'nı desteklemiş, ancak plan daha sonra Kıbrıslı Rumlar tarafından ihtiyaçlarını karşılamadığı gerekçesiyle reddedilmiştir. Kıbrıslı Rumlara göre son öneri, harekâttan sonra Kıbrıs'a taşınan çok sayıda Anadolu Türkü (ve 1974'ten sonra adada doğan torunları) için ikamet haklarının korunmasını içerirken, Türk harekâtından sonra mülklerini kaybeden Kıbrıslı Rumlara adanın önerilen yeniden birleşmesinin ardından kuzeye sadece kısıtlı bir geri dönüş hakkı tanınacaktı.[kaynak belirtilmeli] Sonuç AB'de de büyük eleştiri almasına rağmen, Kıbrıs Cumhuriyeti referandumdan bir hafta sonra AB'ye kabul edildi.
Türk hükûmeti, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti üzerindeki siyasi ve ekonomik abluka kaldırılıncaya kadar Kıbrıs Cumhuriyeti'ni resmen tanımayı reddetmiştir.[kaynak belirtilmeli] Türkiye'nin Kıbrıs Cumhuriyeti'ni tanımaması Gümrük Birliği içinde sorunlara yol açmıştır. Türkiye'nin 2005 yılında AB üyelik müzakerelerine başlamasının ön koşulu olarak imzalamış olduğu gümrük anlaşmaları uyarınca limanlarını Kıbrıs uçak ve gemilerine açması gerekmektedir, ancak Türkiye bugüne kadar buna uymamıştır. Türkiye; AB, Kuzey Kıbrıs'ın uluslararası izolasyonunu hafifletene kadar bunu yapmayı reddetmektedir. Şubat 2013'te Türkiye'nin AB Bakanı Egemen Bağış Kıbrıs Cumhuriyeti'ne "eğer gerçekten kurtuluş istiyorsanız, gerçekten barış istiyorsanız, o zaman Ercan Havaalanı üzerindeki AB üyesi ülkelere uyguladığınız ablukayı kaldırın, Türkiye de limanlarını size açsın" demiştir.
Türkiye'nin, Türk hükûmetinin Kıbrıs Rum gemilerinin hava ve deniz limanlarını kullanmasına izin vermesini gerektiren Türkiye ile AB arasındaki ticaret anlaşmasını uygulamayı reddetmesi, AB'nin Türkiye'nin katılım müzakerelerindeki sekiz faslı dondurmasına neden oldu.
Kasım 2009'da Türkiye Başbakan Yardımcısı Cemil Çiçek, Türkiye'nin AB üyeliği ya da Kıbrıslı Türkleri desteklemek arasında bir seçim yapmak zorunda bırakılması halinde, "Türkiye'nin tercihinin sonsuza kadar Kıbrıslı Türklerin yanında yer almak olacağını ve bunu herkesin anlaması gerektiğini" ifade etmiştir.
Türkiye'nin üyeliği ile ilgili sorunlar > Yunanistan

Daha fazla bilgi: Yunanistan-Türkiye ilişkileri
Türkiye'nin üyeliği konusu Yunanistan'da tartışmalı bir konu olmuştur. 2005'te yapılan bir kamuoyu yoklamasına göre Yunanların sadece %25'i Türkiye'nin Avrupa Birliği'nde yeri olduğuna inanmaktadır. Yunanistan'ın eski başbakanı Kostas Karamanlis Aralık 2006'da Türkiye'nin AB üyeliğinin ancak "tam uyum, tam katılım" temelinde olabileceğini belirtmiştir. Avrupa Komisyonu 2005 yılında Türkiye ile Yunanistan arasındaki ilişkilerin "olumlu yönde gelişmeye devam ettiğini" belirtirken, Türkiye'nin karasularının sınırlarıyla ilgili bir anlaşmazlık konusunda devam eden casus belli iddiasının ilerlemenin önündeki en önemli engel olduğunu belirtmiştir. Eylül 2017'de Yunanistan Başbakanı Aleksis Çipras, Almanya ve Türkiye arasındaki söz düellosunun ortasında, Türkiye ile katılım müzakerelerinin durdurulmasının Avrupa Birliği için stratejik bir hata olacağını ifade etti. Yunanistan'ın eski başbakanı Yorgo Papandreu da Avrupa Birliği liderlerini Türkiye'ye kapıları açık tutmaya ve Türk hükûmetiyle diyaloğu sürdürmeye çağırarak, Almanya'nın eski başbakanı Angela Merkel'in Türkiye ile katılım müzakerelerinin askıya alınması yönündeki çağrılarına açık bir göndermede bulunmuştur.