Childe Hassam
Kariyeri > Erken kariyeri > 1890'lar

Çift, 1889'da New York'ta ikamet ederek Amerika Birleşik Devletleri'ne döndü. Stüdyo illüstrasyonuna devam etti ve iyi havalarda dışarıda manzaralar üretti. Fifth Avenue ve 17th Street'te, ilk New York yağlarından biri olan Fifth Avenue in Winter'a boyadığı bir stüdyo daire buldu. Şık cadde o zamanlar at arabaları ve el arabaları ile gezildi. En sevdiği resimlerden biriydi ve birkaç kez sergiledi. Le Figaro'nun "Amerikan karakteri" için övdüğü bir kış kent panoraması oluşturmak için siyah ve kahverengilerden oluşan ayırt edici bir koyu renk paleti (katı Empresyonistler tarafından normalde "yasak renkler" olarak kabul edilir) ustaca kullanır. İlkbaharda Washington Kemeri (1890) için, bunun yerine Monet'nin kullanmış olabileceğine benzer beyazla kaplı parlak bir pastel palet gösterdi.
Ani değişim seçeneklerini ve menzilini genişletti. 1890'larda, hareketin kendisi Post-Empresyonizm ve Fovizm'e yol açarken tekniği, hem yağlı hem de suluboyada Empresyonizme doğru gittikçe daha fazla evrildi. Avrupa'da kaldığı süre boyunca, opera, kabare, tiyatro ve tekne gezintisi gibi Empresyonistlerin diğer favori tasvirlerinden kaçınarak sokak ve at sahnelerini tercih etmeye devam etti. O da sunulan Sardunyalar (1888) de dahil olmak üzere bahçe ve "çiçek kız" sahneleri, bazı özellikli eşi boyanmış Salon 1889 yılında sergi Paris'te kaldığı süre boyunca her üç Salon gösterisinde de yer almayı başardı ancak sadece bir bronz madalya kazandı.
Hassam, American Water Color Society aracılığıyla tanıştığı Amerikalı Empresyonist sanatçılar J. Alden Weir ve John Henry Twachtman ile yakın arkadaş oldu ve sonraki aylarda diğer sanat toplulukları ve sosyal kulüpler aracılığıyla sanat camiasında birçok bağlantı kurdu. Çeşitli sergilere ve gösterilere Avrupa'da kaldığı dönemden eserlerle katkıda bulundu. Hassam, dairesine yürüme mesafesinde karşılaştığı New York'un kibar kentsel atmosferini coşkuyla boyadı ve alt sınıf mahallelerin sefaletinden kaçındı. New York dünyanın en güzel şehri olduğunu ilan etti. Paris'in hiçbirinde kendi Beşinci Caddemize benzeyen bir bulvar yok ... Ortalama bir Amerikalı hala kendi ülkesinin güzelliğini takdir edemiyor." Melon şapkaları ve silindir şapkaları giymiş iyi giyimli erkekleri, dışarıda moda kadınları ve çocukları ve ticari binaların sıralandığı (o zamanlar genellikle altı kattan daha az olan) kalabalık caddelerde yavaş yavaş ilerleyen atlı taksileri yakaladı . Hassam'ın ana odağı sonsuza kadar "hareket halindeki insanlık" olmaya devam edecektir. Kendi sanatsal gelişiminden ve konularından asla şüphe duymadı, hayatı boyunca içgüdüsel seçimlerine güvenerek devam etti.
Amerika ve Fransa'da alternatif olarak çalışan Theodore Robinson sayesinde o, Twachtman ve Weir, o sırada Giverny'de ikamet eden Claude Monet ile yakın temas halindeydi. Dört Amerikalı, Amerikan İzlenimciliğinin özünü temsil ediyordu; kendileri için gerçek olanı, ellerinde tanıdık ve yakın olanı, mümkün olduğunda dışarıda ve ışık ve gölgenin yakınlığı ile - abartılı ve yanlış renklendirilmiş olsa da - resmetmeye adadı zaman zaman - amaçlı bir etki veya izlenim yaratır. Kent sahnesi, Hassam'ın "en şaşırtıcı etkilere sahip" ve herhangi bir sahil sahnesi kadar pitoresk bulduğu kendine özgü bir atmosfer ve ışık sağladı. Bununla birlikte, kentsel Empresyonist için zorluk, bu faaliyetin çok hızlı hareket etmesiydi ve bu nedenle, petrolden tam bir izlenim bırakmak neredeyse imkansızdı. Hassam bunu telafi etmek için uygun bir yer bulacak, planladığı resmin bileşenlerinin eskizlerini yapacak, ardından daha küçük sahnelerin birleşiminden oluşan toplam bir izlenim oluşturmak için stüdyoya dönecekti.
Yazları, New Hampshire açıklarındaki Shoals Adaları'nın en büyüğü olan ve o zamanlar sanatçı kolonisiyle ünlü olan Appledore Adası gibi daha tipik bir Empresyonist yerde çalışacaktı. Adadaki sosyal yaşam, sanatçılara ve edebi şahsiyetlere ev sahipliği yapan şair Celia Thaxter'ın salonunun etrafında dönüyordu. Grup, "büyük bir aile gibi neşeli, zarif, ilginç ve sanatsal bir gruptu." Hassam orada hatırladı, "En güzel yazlarımdan bazılarını ... (ve) ülkenin en iyi insanlarıyla tanıştığım yerde geçirdim." Hassam'ın resimlerindeki konuları arasında Thaxter'in çiçek bahçesi, kayalık manzara ve bugüne kadarki en izlenimci fırça darbeleriyle oluşturduğu bazı iç sahneler vardı. Empresyonist tarzda, renklerini "tüpten mükemmel bir şekilde çıkararak " ön karıştırma yapmadan astarsız tuvale uyguladı. Sanatçılar çalışmalarını Thaxter'in salonunda sergiledi ve adada kalan varlıklı alıcılara maruz kaldı. Thaxter 1894'te öldü ve Hasam haraç olarak onun oturma odasını Çiçekler Odası'nda boyadı.
1890'ların ortalarından itibaren Hassam, Gloucester, Massachusetts'e yaz resim gezileri de yaptı; Cos Cob, Connecticut; ve Old Lyme, Connecticut; hepsi deniz kenarında, ancak her biri resim için benzersiz yönler sunuyor. Satışları iyi olmasına rağmen, Hassam, 1893'te Chicago'daki Dünya Kolomb Sergisi de dahil olmak üzere ticari işler üstlenmeye devam etti Küba, Havana'ya yaptığı bir geziden sonra Hassam, New York'a döndü ve 1896'da Amerikan Sanat Galerileri'nde bugüne kadar tüm kariyerini kapsayan 200'den fazla eserin yer aldığı ilk büyük tek kişilik müzayede şovunu yaptı. New York Times, "sürekli artan izlenimciler çetesi, Bay Hassam'ın konseylerin baş rahiplerinden biri" olduğunu gözlemledi. Eleştirmenlerin çoğu, Empresyonizmi çok ileri götürdüğüne ikna olmuştu, biri "renk anahtarı gıcırdayana kadar gittikçe yükseliyor. Onun izlenimi gittikçe daha silikleşiyor. " Bir başka eleştirmen, "Bir resmi çok seven halkı görmezden geliyor" dedi. Hassam, müzayedede resim başına 50 dolardan az para kazandı. Diğer Amerikalı sanatçılar da 1896'daki genel ekonomik çöküş sırasında zor zamanlar geçiriyorlardı. Hassam Avrupa'ya dönmeye karar verdi.
1897'de New York'a dönen Hassam, Empresyonistlerin Amerikan Sanatçılar Topluluğu'ndan ayrılmasına katıldı ve The Ten olarak bilinen yeni bir topluluk kurdu. Grup, en radikal üyelerden biri olan Hassam tarafından başlatılmasa da harekete geçti. Durand-Ruel Galerisi'ndeki ilk gösterileri, yeni Avrupa çalışmalarından yedi tanesini içeriyordu. Eleştirmenler, onun yeni çalışmasını "deneysel" ve "oldukça anlaşılmaz" olduğu için reddettiler. Kent resimlerine figürlerin dahil edilmesiyle hâlâ ilgileniyor olsa da, Gloucester Limanı, Newport, Old Lyme ve diğer New England bölgelerinde yaptığı yeni yaz çalışmaları, saf manzaralara ve binalara artan ilgiyi gösterir. 1903'te başlayan Eski Lyme Sanat Kolonisi'nde geçirdiği zaman, tüm koloninin çıktısının Tonalizmin sessiz renklerinden Amerikan İzlenimciliğine doğru kaymasına neden oldu. Renkleri, birçok izleyicinin rahatsız edici ve anlaşılmaz bulduğu Monet'in tonuna daha soluk ve yaklaştıkça, kendisine belirli bir paleti nasıl bulduğu soruldu. "Denekler bana bir renk şeması öneriyor ve ben sadece resim yapıyorum" şeklinde yanıt verdi.
1900'de Hassam, Provincetown, Massachusetts'i ziyaret etti. Provincetown, bir zamanlar gelişen bir denizcilik topluluğu yerel turizme büyük ölçüde güvenmeye başlamıştı. Building the Schooner, Provincetown'da, topluluktaki nadir bir olayı benzersiz bir şekilde yakalıyor: bir gulet inşa etmek. Hassam'ın çalışmasında yer alan gemi, bir Chicago milyoneri tarafından ödendi ve çeyrek asırda Provincetown'da inşa edilen ilk büyük gemiydi.
Hassam, çalışmalarını pazarlamada zekiydi ve çeşitli şehirlerde ve yurtdışında bayiler ve müzeler tarafından temsil edildi. Eleştirmenlere ve muhafazakar alıcılara rağmen, finansal hayatta kalmak için öğretmeye başvurmadan satmaya ve resim yapmaya devam etmeyi başardı. Bir meslektaşım Hassam'ı "keskin bir dağıtım bilgisine ve işini yerleştirme taktiksel yeteneğine sahip" bir sanatçı olarak tanımladı. Yeni yüzyıl başladığında, İzlenimcilerin Fransa'daki ilk sergilerinden yaklaşık otuz yıl sonra, İzlenimcilik nihayet Amerikan sanat camiasında bir meşruiyet kazandı ve Hassam büyük müzelere satış yapmaya ve jüri ödülleri ve madalyalar almaya başladı ve vizyonuna olan inancını doğruladı. 1906'da Ulusal Tasarım Akademisi Akademisyeni seçildi.
Belirgin bir orta yaş krizinin bir parçası olarak kısa bir depresyon ve içki döneminden sonra, kırk beş yaşındaki Hassam kendini yüzme de dahil olmak üzere daha sağlıklı bir yaşam tarzına adadı. Bu süre zarfında manevi ve sanatsal bir canlanma hissetti ve dış mekanlarda çıplaklar da dahil olmak üzere bazı Neo-Klasik konuların resmini yaptı. Kentsel konuları azalmaya başladı ve hareketli metrolar, yükseltilmiş trenler ve motorlu otobüsler, daha önceki zamanlarda yakalamayı çok sevdiği atlı sahnelerin zarafetinin yerini aldığı için şehir hayatından yorulduğunu itiraf etti. Şehrin mimarisi de değişti. Görkemli konaklar yerini, kendi sanatsal çekiciliğine sahip olduğunu kabul ettiği gökdelenlere bıraktı: "Kuşkusuz, bir gökdelenin, çılgınca biçimlendirilmiş bir mimari ucube olarak, tek tek ele alındığında pek de bir sanat harikası olmadığını kabul etmek gerekir. Gökyüzüne karşı yükselen zikzak hatları ile gruplar halinde alındığında ve gökdelenlerin gerçekten güzel olduğu mesafeye kadar şefkatle eriyor. " Hassam'ın şehir resimleri, Aşağı Manhattan'da (1907) gösterildiği gibi, daha yüksek bir perspektif aldı ve insanlar buna göre küçüldü. Sadece kışlarını New York'ta geçirmeye başladı ve yılın gerisini gezerek kendisine "ressamların Marco Polo'su" adını verdi. 1904 ve 1908'de Oregon'a gitti ve yeni konular ve farklı görüşler tarafından canlandırıldı, sık sık arkadaşı, avukatı ve amatör ressam Albay CES Wood ile açık havada çalışıyordu. Yüksek Çöl, engebeli sahil, Cascades, Portland sahneleri ve hatta idealize edilmiş manzaralarda çıplaklar (Sembolist Pierre Puvis de Chavannes'inkilerle karşılaştırılabilir bir dizi banyo yapanlar) 100'den fazla resim, pastel ve suluboya resmi yaptı. Her zaman olduğu gibi, stilini ve renklerini eldeki konuya ve mekanın havasına uyarladı, ancak her zaman Empresyonist damar içindeydi.