stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
II. Dünya Savaşı'nın müttefik liderleri
Britanya İmparatorluğu ve İngiliz Milletler Topluluğu > Avustralya

Robert Menzies, 26 Nisan 1939'dan 29 Ağustos 1941'e kadar Avustralya Başbakanıydı. 1949-1966 yılları arasında ikinci dönem Başbakan olarak görev yaptı.
John Curtin, 7 Ekim 1941'den 5 Temmuz 1945'teki ölümüne kadar Başbakan olarak görev yaptı. Ocak 1942'de Japon saldırılarıyla karşı karşıya olan tarihi bir Yeni Yıl mesajında Avustralya'nın güvenliği için Birleşik Krallık yerine ABD'ye güvendiğini söyledi. Curtin ayrıca General MacArthur ile yakın bir çalışma ilişkisi kurdu ve Avustralya ordusunu, MacArthur'un emirlerini kendisininmiş gibi yerine getirmesi için yönlendirdi. Curtin, İngiltere Başbakanı Winston Churchill ile savunma politikası konusunda bazı anlaşmazlıklar yaşadı.
Frank Forde, Curtin'in ölümünden sonra Başbakan olarak atandı, ancak 12 Temmuz'da bir liderlik meydan okumasıyla görevini kaybetti. Curtin'in 1944 ve 1945'te ülke dışında olduğu veya hasta olmadığı dönemlerde başbakan vekilliği yapmıştır.
Ben Chifley, Forde'un yerini aldı ve 1949'a kadar Başbakan olarak görev yaptı.
Sir Thomas Blamey (Mareşal), savaş sırasında Güney Batı Pasifik Bölgesi'nde Avustralya Askeri Kuvvetleri Başkomutanı ve Müttefik Kara Kuvvetleri Komutanıydı. Güney Batı Pasifik'teki Müttefik kara kuvvetlerinin komutanı, 1942–45. Savaştan sonra Avustralya'nın ilk ve tek Mareşali oldu. 1945'te Avustralya adına Japon teslim belgesini imzaladı.
Ernest Squires (Korgeneral) 1939-1940 yılları arasında Genelkurmay'ın 14. Başkanıydı.
John Northcott (Korgeneral), 1940–1940 ve 1942–1945 arasında Genelkurmay'ın 15. ve 18. Başkanıydı.
Sir Brudenell White (General) 1920–1923 ve 1940–1940 arasında Genelkurmay'ın 9. ve 16. Başkanıydı (1940 Canberra hava felaketi sırasında öldürüldü).
Vernon Sturdee (Korgeneral), 1940-1942 yılları arasında Genelkurmay'ın 17. Başkanıydı.
Sir Ragnar Colvin (Amiral), 1937-1941 yılları arasında Avustralya İngiliz Milletler Topluluğu Donanma Kurulu olan 8. İlk Deniz Kuvvetleri Üyesi idi.
Sir Guy Royle (Amiral), 1941–1945 yılları arasında Avustralya İngiliz Milletler Topluluğu Donanma Kurulunun 9. İlk Deniz Kuvvetleri Üyesi idi.
Sir Louis Hamilton (Amiral), 1941–1945 yılları arasında Avustralya İngiliz Milletler Topluluğu Donanma Kurulunun 10. İlk Deniz Kuvvetleri Üyesi idi.
Britanya İmparatorluğu ve İngiliz Milletler Topluluğu > Kanada

William Lyon Mackenzie King, savaş sırasında Kanada'nın başbakanıydı. Dominyonlar için neredeyse tam yasama özerkliği sağlamaya yardım ettikten sonra Kanada, kendi isteğiyle savaşa girmekte özgürdü. King, başlangıçta Adolf Hitler'in yatıştırılmasını desteklemesine rağmen, Kanada Kralı VI.George'a Polonya'nın İstilası'ndan sonra Almanya'ya savaş ilan etmesini tavsiye etmeden önce Kanada parlamentosunun görüşünü sordu.
Harry Crerar, savaş sırasında Kanada ordusunun general ve fiili komutanıydı. Crerar, Normandiya İstilası sırasında Kanada ordusuna liderlik etti. Yetenekli bir yönetici ve politik olarak zeki olarak tanımlandı.
Guy Simonds, II. Kanada Kolordusu'na komuta eden bir ordu subayıydı. Birinci Kanada Ordusu'nun komutan vekili olarak görev yaptı ve Müttefik kuvvetlerini Scheldt Savaşı'nda zafere taşıdı. Savaştan sonra Genelkurmay Başkanlığına getirildi. Kanada ordusunda General rütbesine terfi ettirilen en genç subaydı.
E. L. M. Burns ve Charles Foulkes, Batı Cephesi'ndeki savaş sırasında art arda 1. Kanada Kolordusu'na komuta ettiler.
Andrew McNaughton, savaşın başında Kanada Seferi Kuvvetlerinin asıl komutanıydı, ancak Ulusal Savunma Bakanı olarak hizmet etmesi için Kanada'ya geri çağrıldı. Dieppe Raid'in sorumluluğu ona atfedildi ve radarın mucitlerinden biriydi.
Britanya İmparatorluğu ve İngiliz Milletler Topluluğu > Yeni Zelanda

Michael Joseph Savage, 6 Aralık 1935'ten 27 Mart 1940'taki ölümüne kadar Yeni Zelanda Başbakanıydı. Hükûmeti, 1939'da Almanya'ya karşı savaş ilan etmek için İngiltere'ye katıldı.
Peter Fraser, Michael Savage'ın ölümünden sonra (27 Mart 1940'tan 13 Aralık 1949'a kadar) Başbakan oldu. Ekonomiyi canlandırırken ve ülkenin önündeki moralini korurken Yeni Zelanda malzemelerini ve gönüllülerini Britanya'yı desteklemek için seferber ettiği İkinci Dünya Savaşı sırasında ülkeyi yönetti. Eski siyasi muhalifleri içeren bir savaş kabinesi kurdu.
Britanya İmparatorluğu ve İngiliz Milletler Topluluğu > İngiliz Raj Hindistanı

Linlithgow Markisi, 1936'dan 1943'e kadar Hindistan Genel Valisi idi. Savaş sırasında Hindistan halkı arasında birlik çağrısında bulundu.
Muhammed Ali Cinnah, Tüm Hindistan Müslüman Birliği'nin önemli bir siyasi Müslüman lideriydi. II. Dünya Savaşı patlak verdiğinde, tüm Hindistanlılardan Nazi Almanyası'na karşı İngiliz Ordusu'na katılmalarını istedi.
Archibald Wavell, savaşın başında 1. Earl Wavell Orta Doğu Komutanlığı'ndan sorumluydu. Kuzey Afrika'daki İtalyan kuvvetleri, Müttefiklerden büyük ölçüde sayıca üstündü. Bununla birlikte Wavell, yalnızca İtalyan saldırılarını püskürtmekle kalmayıp, onları yenip kolonilerini işgal etmeyi de başardı. Wavell'in yerini 1941'de Claude Auchinleck aldı ve Hindistan Başkomutanı oldu. 1942'nin başlarında, Hindistan Komutanlığı (daha sonra Güney Doğu Asya Komutanlığı) başkanı olarak önceki görevine devam etmeden önce, Güney Doğu Asya ve Pasifik'teki kısa ömürlü Amerikan-İngiliz-Hollanda-Avustralya Komutanlığı'na liderlik etti.
Claude Auchinleck, Norveç'in düşüşü sırasında Müttefik kuvvetlerine komuta ettikten sonra Ocak 1941'de Hindistan Başkomutanı olarak atandı. Daha önce, 1938'de, bir Tümgeneralin, tavsiyeleri 1939 Chatfield Raporu'nun İngiliz Hint Ordusu'nun modernizasyonu, yeniden teçhizatı ve genişletilmesi üzerine (savaşın sonuna kadar) temelini oluşturan bir komiteye başkanlık ettiği zaman vardı.
Britanya İmparatorluğu ve İngiliz Milletler Topluluğu > Güney Afrika Birliği

Jan Smuts, 1939'dan 1948'e kadar Güney Afrika Birliği'nin Başbakanıydı. Birinci Dünya Savaşı'nda İmparatorluk Savaş Kabinesinde görev yapmış ve bunu yine savaş lehine en kıdemli Güney Afrikalı olarak yapmıştır.
George Brink, savaş sırasında 1. Piyade Tümeni'ne komuta eden Güney Afrika ordusunda bir korgeneraldi. Brink, Doğu Afrika Seferi sırasında 1. Piyade Tümeni'ni başarıyla yönetti. Savaştan sonra silahsızlandırmadan o sorumluydu.
Isaac Pierre de Villiers, Güney Afrika ordusunda 2. Piyade Tümenine komuta eden bir tümgeneraldi. Savaştan önce de Villiers, Güney Afrika Polisinde teğmen olarak görev yaptı ve bu nedenle 2. Piyade Tümeni, savaşın başında iç güvenlik operasyonlarından sorumluydu.
Britanya İmparatorluğu ve İngiliz Milletler Topluluğu > Malayan Birliği İngiliz Malayası

Shenton Thomas, 1934'ten 1942'ye kadar Boğazlar Yerleşimleri Valisi ve Malaya'daki İngiliz Yüksek Komiseri idi. Singapur'un düşüşünden sonra savaş esiri olarak alındı ve Changi Hapishanesinin 24. Hücresine hapsedildi.
Arthur Percival, Pasifik Savaşı'nın başında Malaya'ya Komutan Genel Subaydı. Singapur'un düşüşünden sonra savaş esiri olarak alındı. Percival'in işgalci Japon kuvvetlerine teslim olması, İngiliz askeri tarihindeki en büyük teslim oldu.
Britanya İmparatorluğu ve İngiliz Milletler Topluluğu > Newfoundland

Sir Humphrey Walwyn, 1936'dan 1946'ya kadar Newfoundland valisi ve Hükûmet Komisyonu'nun başkanıydı.
Britanya İmparatorluğu ve İngiliz Milletler Topluluğu > Filistin (İngiliz Mandası)

Harold MacMichael, 1937'den 1944 yılına kadar Filistin İngiliz Mandası'nın Yüksek Komiseri olarak atanan bir İngiliz sömürge yöneticisiydi. Bu dönemde Siyonist ve Arap milliyetçilerini bastırmaya çalıştı ancak savaş sırasında bu politikayı değiştirmek zorunda kaldı.
Henry Maitland Wilson, 1. Baron Wilson bir Mareşal ve Filistin İngiliz Mandası'nda Dokuzuncu Ordunun komutanıydı. Suriye-Lübnan harekâtı sırasında Suriye ve Lübnan'daki Müttefik Kuvvetleri Vichy Fransa'ya karşı yönetti. Eylemleri için tam generalliğe terfi etti.
Britanya İmparatorluğu ve İngiliz Milletler Topluluğu > Güney Rodezya

Sir Godfrey Huggins, 1933'ten 1953'e kadar Güney Rodezya'nın kendi kendini yöneten kolonisinin başbakanıydı (pek çok açıdan özerkliğe sahipti, ancak dış ilişkilerde değil). İngiliz doğumlu bir doktor, I. Dünya Savaşı gazisiydi. 1941'de şövalye ilan edildi.
Çin Cumhuriyeti

Chiang Kai-shek, Ulusal Devrim Ordusu'nun Generalissimo'uydu ve o dönemde ulusun en yüksek siyasi organı olan Ulusal Askeri Konsey Başkanıydı. Aynı zamanda Çin Milliyetçi Partisi'nin (Kuomintang) Genel Direktörü ve 1943'ten itibaren Ulusal Hükûmet Başkanıydı. 7 Temmuz 1937'deki Marco Polo Köprüsü Olayından sonra milleti Japonya ile tam ölçekli savaşa soktu.
Soong Mei-ling, Çin Cumhuriyeti'nin First Lady'si ve Generalissimo Chiang Kai-shek'in karısıydı. İkinci Çin-Japon Savaşı sırasında halkını Japon işgaline karşı topladı. Amerika Birleşik Devletleri'nde eğitim almış ve güzel İngilizce konuşan, Çin-Amerikan işbirliğinin oluşumunda etkili bir rol oynadı ve uluslararası destek elde etmek için Amerika Birleşik Devletleri'nde bir konuşma turu düzenledi.
Lin Sen, Çin'in itibari devlet başkanıydı, ancak gerçek bir gücü yoktu. Lin 1943'te öldü ve ardından Chiang Kai-shek rolü kendisi üstlendi.
He Yingqin, Ulusal Askeri Konsey Genelkurmay Başkanıydı. Aynı zamanda Dördüncü Askeri Bölge Komutanıydı ve 1945'te zaferle sonuçlanan Batı Hunan Savaşı'na liderlik etti. 9 Eylül'de Nanjing'de teslimiyet beyanını kabul etmek için hem Çin Hükûmeti hem de Güneydoğu Asya Müttefik Kuvvetlerinin temsilcisi oldu.
Chen Cheng, Ulusal Devrim Ordusu'nun bir Generali ve Ulusal Askeri Konsey'de siyasi figürdü. Chiang Kai-shek'ın en güvendiği müttefiklerinden biriydi. Wuhan Savaşı'na liderlik etti ve son yıllarda Changsha Savaşı, Yichang Muharebesi ve Batı Hubei Muharebesi sırasında komutanlık yaptı. 1943'te Burma seferindeki Çin Seferi Kuvvetlerinin komutanlığına atandı. Savaştan sonra Genelkurmay Başkanı oldu.
Mao Zedong, Japon saldırganlığına karşı Milliyetçi Hükûmet ile "Birleşik Cephe" yi oluşturan Çin Komünist Partisi'nin başkanıydı. Kızıl Ordu, Komünist Parti orduların tam kontrolü altında kalmasına rağmen Ulusal Devrim Ordusu'nun itibari komutası altına yerleştirilen Yeni Dördüncü Ordu ve Sekizinci Yol Ordusu olarak yeniden düzenlendi. Milliyetçiler ve Komünistler arasındaki işbirliği, iki kuvvetin çatışması ve 1941'deki Yeni Dördüncü Ordu Olayı'ndan sonra etkin bir şekilde sona ermesiyle 1939'da bozulmaya başladı.
Peng Dehuai, savaş sırasındaki en büyük Komünist saldırı olan Yüz Alay Taarruzuna komuta etti.
Küba Cumhuriyeti (1941-1945)

Fulgencio Batista y Zaldívar 1940'ta Küba Devlet Başkanı seçildi ve 1933 Çavuşlar İsyanından bu yana genelkurmay başkanı olarak ülkeyi etkin bir şekilde yönetti. Küba, 11 Aralık 1941'de Almanya ve İtalya'ya savaş ilan etti. Batista, Küba donanmasını Karayipler Muharebesi'nde savaşmak üzere görevlendirdi.
Ramón Grau San Martín 1944'te Batista'nın görev süresinin sonunda cumhurbaşkanlığına seçildi.
José Águila Ruíz, savaş yıllarının sonlarında Küba Donanması'nın şefi olarak görev yaptı.
Özgür Çekoslovak Cumhuriyeti

Edvard Beneš, Çekoslovakya Başkanı ve daha sonra Sürgündeki Çekoslovak Hükûmeti'nin başkanıydı.
Klement Gottwald, Çekoslovak komünist direnişinin lideriydi.
Ludvík Svoboda, Çekoslovak askerî birliklerini Almanya'ya karşı doğu cephesinde yönetti.
Karel Klapálek, Tobruk savunmasında ve doğu cephesinde (Nisan 1945'ten beri) Çekoslovak birliklerine liderlik etti.
Alois Liška, 1944-1945'te Batı cephesinde Çekoslovak askerî birliklerine liderlik etti.
Karel Janoušek, Büyük Britanya'daki Çekoslovak hava kuvvetlerine liderlik etti.
Karel Kutlvašr, Prag ayaklanmasının askeri lideriydi.
Danimarka Krallığı (1940–1945)

Thorvald Stauning, Danimarka Başbakanı 1924–1942.
Danimarka Kralı X.Christian  1912-1947 arasında Danimarka kralı.
Vilhelm Buhl 1942'de Danimarka Başbakanı. Adolf Hitler şahsen 1942'de onun görevden alınmasını emretti.
Erik Scavenius 1942–1943 arasında Danimarka Başbakanı. 1
William Wain Danimarka Ordusu Başkomutanı.
Mısır Krallığı

Ahmed Mahir Paşa, 10 Ekim 1944'ten 24 Şubat 1945'e kadar Mısır Başbakanıydı.
Etiyopya İmparatorluğu

Haile Selassie, 1930'dan 1974'e kadar Etiyopya İmparatoru idi. Savaştan önce İtalya, Etiyopya'yı işgal etti.
Makonnen Endelkachew, Etiyopya Başbakanıydı.
Orde Wingate, Doğu Afrika Harekâtı sırasında İngiliz Ordusu Subayı ve Gideon Kuvvetinin komutanıydı. Wingate komutasındaki Gideon Force, Faşist İtalyan güçlerini yenmek ve Etiyopya'yı özgürleştirmek için İngilizlere yardım etmekte başarılı oldu.
Fransız Cumhuriyeti

Albert Lebrun, Üçüncü Cumhuriyetin son Cumhurbaşkanıydı. 1940'ta, Fransa'nın Almanya'nın teslim olma şartlarını kabul etmek zorunda kaldı ve yerine Fransız devletinin başkanı olarak Philippe Pétain geçti. 1944'te Lebrun, de Gaulle'ün restore edilmiş Fransız, geçici hükûmetin liderliğini kabul etti. 1945'te başkanlık görevinden istifa etmediği ve Pétain'in başkan olmadığı için Lebrun, kurtuluştan sonra iktidara geri dönebileceğini düşündü.
Édouard Daladier, 1938'den 1940'a kadar başbakandı. Savaşın ilk aşamalarında ülkesine liderlik etti. Daladier, 9 Mayıs 1940'ta, Almanya'nın Fransa'yı işgalinden bir gün önce, Kış Savaşı'nda Finlandiya'nın savunmasına yardım edemediği için istifa etti.
Paul Reynaud, 1940'ta Daladier'in yerine Başbakan oldu ve Fransa Savaşı sırasında Fransa'yı yönetti. Almanya, Fransa'nın büyük bir bölümünü işgal ettikten sonra, Reynaud'a yeni atanan Devlet Bakanı Philippe Pétain tarafından Almanya ile barışı ayırması tavsiye edildi. Reynaud bunu yapmayı reddetti ve istifa etti.
Philippe Pétain, 1940'ta başbakandı.
Maurice Gamelin, Mayıs 1940'ın kritik günlerinde, Fransa'yı Almanlardan koruyamadığı için görevinden alınmadan önce Fransız ordusuna komuta etti.
Maxime Weygand, Mayıs 1940'ta Fransız ordusunun komutanı olarak Gamelin'in yerini aldı. Sonunda Almanya ile ateşkes yapılmasını tercih etti.
Fransız Cumhuriyeti > Özgür Fransız Kuvvetleri (ve daha sonra Savaşan Fransa ve Fransız Cumhuriyeti Geçici Hükümeti)

Charles de Gaulle, Özgür Fransızların lideri ve Fransa'nın düşüşünü takiben sürgündeki Fransız hükûmetinin de başkanıydı. Şiddetli bir işbirliği rakibi olarak, sonunda Fransız direnişinin nominal komutasını aldı ve kuruluşundan savaşın sonuna kadar Fransız Kurtuluş Ordusu'na başkanlık etti.
Henri Giraud, de Gaulle'ün rakibi ve Batı Müttefiklerinin favorisiydi. Savaş esiri olduğu Almanya'dan kaçtı ve Özgür Fransız hareketini de Gaulle ile birlikte kurdu, ancak kısa süre sonra 1943 Kazablanka Konferansı'ndan sonra Özgür Fransız Kuvvetlerinin komutasında ikinci sıraya düştü. Fransız Kurtuluş Ordusu'nun 1943'ten Temmuz 1944'e kadar Genelkurmay başkanıydı.
Philippe Leclerc de Hauteclocque, Özgür Fransız kuvvetlerinin lideriydi ve hem Afrika'da hem de Fransa'da kuvvetlere komuta ediyordu. Savaş bittikten sonra Birinci Çinhindi Savaşı'nda Fransız Uzak Doğu Seferi Kolordusu'na komuta etti. 2 Eylül 1945'te Fransa adına Japonya ile ateşkes imzaladı.
Alphonse Juin, İtalya'daki Fransız Seferi Kolordusu'nun (130.000 adam) komutanı olduktan sonra Temmuz 1944'te Fransız Ordusu'nun kurmay başkanı oldu.
Marie-Pierre Kœnig, Müttefiklere Fransa'nın işgalinde etkili bir şekilde yardımcı olan Fransız İçişleri Kuvvetleri'nin komutanı oldu.
Yunanistan Krallığı (1940–1945)

Yunanistan Kralı II. George, 1922'den 1924'e ve 1935'ten 1947'deki ölümüne kadar Yunanistan Kralıydı. Kral George İngiliz yanlısıydı ve bu tutum ülkenin politikasını büyük ölçüde etkiledi. Almanya Yunanistan'ı işgal ettiğinde, Kral ve hükûmet Yunan anakarasından Girit'e kaçtı, ancak Girit Savaşı'ndan sonra Mısır'a tahliye edildi ve Büyük Britanya'ya gitti. Savaş sırasında, sürgündeki hükûmet ve Orta Doğu'da hizmet veren Yunan silahlı kuvvetleri tarafından desteklenen, uluslararası alanda tanınan devlet başkanı olarak kaldı.
İoannis Metaksas diktatördü ve 1936'dan 1941'deki ölümüne kadar. Nazi Almanyası ile yarı-faşist eğilimlerine ve güçlü ekonomik bağlarına rağmen, İngiliz yanlısı bir tarafsızlık politikası izledi. 28 Ekim 1940'ta bir İtalyan ültimatomunu reddetti ve Yunan Ordusuna, ülkeyi İtalyan işgalini püskürtmesini emretti.
Emmanouil Tsouderos, Alman işgali sırasında Yunanistan'ın son başbakanıydı. Ayrıca, Yunanistan'ın Mihver işgali sırasında, Özgür Yunan Güçlerini temsil eden ve aynı zamanda Yunan Direnişi ile bağlantılı olan sürgündeki Yunan hükûmetinin ilk ve en uzun başbakanıydı.
Georgios Papandreu, sürgündeki Yunan hükûmetinin son başbakanıydı. Ayrıca, sürgündeki özgür hükûmetin yeniden kurulması sırasında Eksen güçlerinden kurtulmasının ardından Yunanistan'ın ilk Başbakanı olarak görev yaptı.
Aleksandros Papagos, Greko-İtalyan Savaşı ve Yunanistan Muharebesi'nde Yunan Ordusu'na komuta eden bir Yunan generaliydi. 1935'ten itibaren Ordu'nun başı olarak, yeniden yapılanma ve modernizasyon girişimlerinde aktif bir rol oynadı. Savaş ilan edildiğinde, Başkomutan olarak seçildi ve Yunan kuvvetlerini Arnavutluk sınırı boyunca İtalya'ya ve daha sonra işgalci Alman ordusuna karşı yönlendirdi. Yunan hükûmeti Girit'e kaçtığında Papagos geride ve diğer generallerle kaldı. İşgal yıllarında bir direniş örgütü kurdu, ancak işgal yetkilileri tarafından tutuklandı ve Almanya'daki toplama kamplarına gönderildi. 1945'te Müttefik Zaferinden sonra özgürlüğüne kavuştu, ülkesine geri gönderildi ve Orduya yeniden katıldı.
Georgios Siantos, ülkenin en büyük direniş örgütü olan Ulusal Kurtuluş Cephesi'nin (EAM) ana lideriydi.
Napolyon Zervas, ülkenin en büyük ikinci direniş örgütü olan Ulusal Cumhuriyetçi Yunan Ligi'nin (EDES) lideriydi.
Aris Velouchiotis, solcu Ulusal Kurtuluş Cephesi'ne bağlı, ülkenin en büyük gerilla gücü olan Yunan Halk Kurtuluş Ordusu'nun (ELAS) yaratıcısı ve baş lideriydi.
Başpiskopos Damaskinos, 1944'te Alman işgalinin sona ermesi ile Kral II. George'un 1946'da Yunanistan'a dönüşü arasında Yunanistan Naibi olarak görev yaptı.
İran İmparatorluk Devleti (İngiliz-Sovyet İstilasından sonra)

Muhammed Rıza Pehlevi, babası Rıza Pehlevi'nin tahttan çekilmesinden sonra iktidara gelen İran Şahıydı (Kral). İran'ın Anglo-Sovyet işgalinden sonra Rıza Şah oğluna iktidardan feragat etmek zorunda kaldı.
Mohammad-Ali Foroughi, Rıza Şah'ın tahttan çekilmesi sırasında İran'ın başbakanıydı. Görevde kaldı ve Yeni Şah'a yardım etti. 9 Mart 1942'de siyasetten emekli oldu.
Ali Soheili, 9 Mart - 9 Ağustos 1942 tarihleri arasında ve yine 15 Şubat 1943'ten 6 Nisan 1944'teki istifasına kadar İran'ın Dışişleri Bakanı ve ardından İran Başbakanı olarak görev yaptı.
Ahmed Qavam, 15 Şubat 1943'ten itibaren 9 Ağustos 1942'den itibaren İran'ın başbakanıydı. İşgal altındaki Azerbaycan vilayetinin Sovyet kaynaklı isyanını çözdü. İranlı BM delegasyonuna, Güvenlik Konseyi önünde bekleyen konuları doğrudan Sovyet delegasyonu ile müzakere etme talimatı verdi. Daha sonra sorunları kişisel olarak Stalin ile görüşmek için Moskova'ya uçtu.
Ali Razmara, İran İmparatorluk Ordusunun Başkomutanıydı.
Kore Cumhuriyeti Geçici Hükümeti

Kim Koo, 1940'tan 1947'ye kadar Kore Cumhuriyeti Geçici Hükûmeti Başkanıydı.
Ryu Dong-yeol, Kore Kurtuluş Ordusu Genelkurmay Başkanıydı.
Ji Cheong-cheon, Kore Kurtuluş Ordusunun Başkomutanıydı
Liberya Cumhuriyeti

Edwin Barclay, 1930'dan 1944'e kadar Liberya Başkanıydı.
William Tubman, 1944'ten 1971'e kadar Liberya'nın Başkanıydı.
Lüksemburg Büyük Dükalığı

Düşes Charlotte, Lüksemburg eyaletinin başıydı.
Pierre Dupong, Lüksemburg Başbakanıydı ve daha sonra ülke işgal edildikten sonra sürgünde hükûmeti yönetti.
Émile Speller, Almanya'nın Lüksemburg'u işgali sırasında Corps des Gendarmes et Volontaires'in Başkomutanıydı.
Guillaume Konsbruck, işgalden sonra Lüksemburg'dan kaçan ve sürgünü sırasında Büyük Düşes Charlotte'a yardımcı olarak hizmet eden bir kaptandı. Binbaşılığa terfi etti ve 1944'te Lüksemburg'a döndü ve ülke için yeni bir ordu kurulmasına yardım etti.
Birleşik Meksika Devletleri (1942-1945)

Manuel Ávila Camacho, 1940'tan 1946'ya kadar Tugay Generali ve Meksika Başkanıydı. Ávila, Meksika'nın iki gemisinin Alman denizaltıları tarafından tahrip edilmesinin ardından 1942'de Mihver güçlerine karşı savaş ilan etti. Ávila Camacho, savaş çabalarında işbirliği yaparak Amerika Birleşik Devletleri'ne Bracero Programı kapsamında 15.000 asker ve 300.000 işçi sağladı.
Antonio Cárdenas Rodríguez, 1 Ocak 1945'ten beri Meksika Seferi Hava Kuvvetleri'nin (Fuerza Aérea Expedicionaria Mexicana (FAEM)) Albay ve Komutanıydı. O ve FAEM'den 300 unsur 1 Mayıs'ta Filipinler'in ana adası Luzon'daki Manila'ya geldi. ve General Douglas MacArthur komutasındaki USAAF 5. Hava Kuvvetlerine bağlı Clark Field'da kuruldu. 1 Eylül'de USS Missouri'de Japon teslim belgesinin imzalanmasında Meksika'yı temsil etti.
Radamés Gaxiola Andrade, USAAF 5. Hava Kuvvetlerinin 58. Grubu altında FAEM'in 201. Filosunun (Escuadrón 201) Kaptanı ve Komutanıydı. O, Luzon'daki Meksika hava operasyonlarına komuta etti ve 7 Haziran - 26 Ağustos 1945 arasında Formosa'da tanıma uçuşları gerçekleştirdi. FAEM toplamda 59 savaş görevi gerçekleştirdi.
Moğol Halk Cumhuriyeti

Khorloogiin Choibalsan, II. Dünya Savaşı sırasında Moğolistan Başbakanıydı. Ayrıca Moğol silahlı kuvvetlerinin baş komutanıydı. Onun komutası altındaki birlikler 1939'da Khalkhiin Gol'u Japonya'dan savundu ve 1945'te İç Moğolistan'ı kurtardı.
Hollanda Krallığı (1940–1945)

Hollandalı Wilhelmina, Hollanda'nın kraliçesiydi. İngiltere'ye kaçtıktan sonra sürgünde Hollanda hükûmetine liderlik etti.
Lippe-Biesterfeld Prensi Bernhard, Kraliçe Wilhelmina'nın damadı ve 1944'ten 1945'e kadar Hollanda Silahlı Kuvvetlerinin Başkomutanıydı ve 1941'den 1944'e kadar Kraliyet Hava Kuvvetleri için Kanat komutanı olarak görev yaptı.
Dirk Jan de Geer, 1939'dan 1940'a kadar Hollanda Başbakanıydı. Nazi Almanyası Hollanda'yı işgal ettiğinde Londra'ya kaçtı. Nazi Almanyası ile barış yapmak istediği için istifa etmek zorunda kaldı.
Pieter Sjoerds Gerbrandy, 1940'tan 1945'e kadar Hollanda Başbakanıydı. Fransa'nın düşüşü ve Dirk Jan de Geer'in istifasından sonra Gerbrandy, Londra'da Kraliçe Wilhelmina tarafından Başbakanlığa atandı. Kurtuluştan sonra yeni bir kabine kurmak için geri döndü, ancak istifa etti.
Henri Winkelman, Hollanda Savaşı sırasında Hollanda Silahlı Kuvvetlerinin başkomutanıydı. Winkelman, Hollanda'nın Nazi istilasını savunmaktan sorumluydu. Yakalandı ve savaşın geri kalanı boyunca tutuklu kaldı.
Norveç Krallığı

Norveçli VII.Haakon, Norveç Kralı ve 1905'ten 1957'de ölümüne kadar resmi devlet başkanıydı. 1940'ta Almanya'nın Norveç'i işgalinin ardından Haakon, saldırganların taleplerini karşılamayı reddetti ve Londra'da sürgüne gitti.
Johan Nygaardsvold, savaş sırasında başbakandı. Hükûmeti, Kral ile Alman taleplerini karşılamama konusunda anlaştı ve Londra'da sürgüne gitti. Nygaardsvold savaştan kısa bir süre sonra istifa etti.
Otto Ruge, Mayıs-Haziran 1940 arasında Norveç Savunma Şefi olarak görev yaptı ve Norveç Harekâtı'nda Norveç kuvvetlerine liderlik etti. Almanlar Norveç'i fethettikten sonra Ruge tutuklandı ve Almanya'ya gönderildi. Savaştan kısa bir süre sonra görevine devam etti.
Carl Gustav Fleischer, Norveç Seferi sırasında Norveç 6. Tümeni'nin komutanıydı. Müttefiklerin 28 Mayıs 1940'ta Narvik'in geri alınmasına önderlik etti, daha sonra sürgünde Norveç Ordusu komutanı olarak atandığı Birleşik Krallık'ta sürgüne gitti. Almanlara karşı büyük bir zafer kazanan ilk komutandı.