stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Darren Naish
Daha fazla okuma

Hutt, S., Naish, D., Martill, DM, Barker, MJ ve Newbery, P. (2001). Güney İngiltere'deki Wessex Formasyonu'ndan (Kretase) yeni bir tiranozauroid teropodun ön açıklaması. Kretase Araştırması, 22: 227–242.
Naish, Darren ve Dyke, Gareth J. (2004): Heptasteornis bir ornitomimid, troodontid, dromaeosaurid veya baykuş değildi: Avrupa'dan gelen ilk alvarezsaurid (Dinozor: Theropoda). Neues Jahrbuch für Geologie und Paläontologie - Monatshefte 7: 385–401.
Naish, D. ve Martill, DM 2007. Büyük Britanya'daki dinozorlar ve Londra Jeoloji Derneği'nin bu dinozorların keşfindeki rolü: Bazal Dinosauria ve Saurischia. Jeoloji Derneği Dergisi, Londra 164, 493–510.
Naish, D. ve Martill, DM 2008. Büyük Britanya'daki dinozorlar ve Londra Jeoloji Derneği'nin bu keşifteki rolü: Ornithischia. Jeoloji Derneği Dergisi, Londra 165, 613–623.
Naish, D., DM Martill, D. Cooper ve KA Stevens 2004. Avrupa'nın en büyük dinozoru mu? Güney İngiltere'deki Wessex Formasyonu'ndan (Erken Kretase) dev bir brakiyozorid boyun omuru. Kretase Araştırması 25 : 787–795.
Naish, D., Martill, DM ve Frey, E. 2004. Brezilya'daki Santana Formasyonu'ndan (?Albian, Erken Kretase) Yeni Bir Teropod Dahil Dinozorların Ekolojisi, Sistematiği ve Biyocoğrafik İlişkileri. Tarihsel Biyoloji. 2004, 1–14.
Naish, D., Conway, J., Koseman, CM Tüm Dünler: Dinozorlar ve Diğer Tarih Öncesi Hayvanlara İlişkin Benzersiz ve Spekülatif Görüşler. Düzensiz Kitaplar, 2012.
Kosemen, CM, Conway, J. Naish, D. (Önsöz), 2013. Bütün dünlerin. Düzensiz Kitaplar .
Marsha Hunt (1917 doğumlu oyuncu)

| Marsha Hunt |
| --- | --- |
Marsha Hunt 1959'da
Doğum: Marcia Virginia Hunt 17 Ekim 1917(1917-10-17) Chicago, Illinois, ABD
Ölüm: 7 Eylül 2022 (104 yaşında) Los Angeles, Kaliforniya, ABD
Meslek: Oyuncu
Etkin yıllar: 1935-2008
Evlilik: Jerry Hopper (e. 1938-1945) Robert Presnell Jr. (e. 1946-1986) (ölüm)
Çocuk(lar): 1

Marsha Virginia Hunt (d. 17 Ekim 1917 - ö. 7 Eylül 2022), Amerikalı eski tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu.
Yaşamı

Hunt, 17 Ekim 1917'de Chicago'da doğdu. 1935'te başladığı oyunculuk kariyerini 2008 yılına kadar devam ettirdi. 1950'li yıllarda sinema sektörü otoriteleri tarafından Hollywood kara listesine dahil edildi. Yer aldığı yapımlar arasında; Johnny Got His Gun, Raw Deal, Born to the West, Pilot#5 ve Pride and Prejudice sayılabilir.
7 Eylül 2022 tarihinde, doğal sebeplerden Los Angeles'ta ki evinde 104 yaşında hayatını kaybetti.
Filmografi > Sinema

1935: The Virginia Judge
1936: The Accusing Finger
1936: The Arizona Raiders
1936: Desert Gold
1936: Easy to Take
1936: Gentle Julia
1936: Hollywood Boulevard
1937: Annapolis Salute
1937: Born to the West
1937: Murder Goes to College
1937: Thunder Trail
1938: Come On, Leathernecks!
1939: Long Shot
1939: Star Reporter
1940: Pride and Prejudice
1941: Blossoms in the Dust
1941: I'll Wait for You
1941: The Penalty
1941: Unholy Partners
1942: The Affairs of Martha
1942: Joe Smith, American
1942: Kid Glove Killer
1942: Seven Sweethearts
1943: The Human Comedy
1943: Lost Angel
1943: Pilot #5
1944: Bride by Mistake
1944: Music for Millions
1944: None Shall Escape
1946: A Letter for Evie
1947: Carnegie Hall
1947: Smash-Up: The Story of a Woman
1948: Raw Deal
1948: The Inside Story
1949: Mary Ryan, Detective
1949: Take One False Step
1952: Actor's and Sin
1952: The Happy Time
1954: Diplomatic Passport
1955: No Place to Hide
1957: Back from the Dead
1957: Bombers B-52
1959: Blue Denim
1960: The Plunderers
1971: Johnny Got His Gun
2018: Journey to Royal
2019: Hearing Voices: Modulating a Revolution
Filmografi > Televizyon dizileri

1950: Sure As Fate
1951: The Ezio Pinza Show
1959: Peck's Bad Girl
Filmografi > Televizyon filmleri

2006: Lord Lichfield: A Tribute
Filmografi > Video filmler

2006: Dalton Trumbo: Rebel in Hollywood
2008: Dalton Trumbo: From A-List to Blacklist
Kaynaklar

↑  Moore, Solomon. "Move to Valley Signaled Career Upswing". Los Angeles Times June 11, 1997  7 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
↑  Slide, Anthony. Actors on Red Alert: Career Interviews with Five Actors and Actresses Affected by the Blacklist pp 47-49 Scarecrow Press, 1999
↑  "Hollywood'un Altın Çağı'na damga vuran Marsha Hunt hayatını kaybetti". 11 Eylül 2022. 11 Eylül 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Eylül 2022.
IV. Honorius

| Papa IV>  Honorius |
| --- | --- |
Papa IV. Honorius
Doğum: Giacomo Savelli yak. 1210 Roma
Ölüm: 3 Nisan 1287 Roma
Etkin yıllar: 2 Nisan 1285 - 3 Nisan 1287
Yerine geldiği: IV. Martinus
Yerine gelen: IV. Nicolaus
Din: Hristiyanlık (Katolik)

Papa IV. Honorius (asıl adı Giacomo Savelli) (d. 1210 Roma, ö. 3 Nisan 1287 Roma) 2 Nisan 1285'ten ölümüne kadar papalık yapmıştır. Papalığı boyunca büyük ölçüde kendisinden önceki papa IV. Martinus'un izlediği Fransız yanlısı politikayı sürdürdü.
Hayatı

1210'da Roma'da doğdu. Senator Luca Savelli ile Giovanna Aldobrandeschi'nin oğlu idi. Papa III. Honorius'un torunu idi ve yeğen ve kuzeni de kardinaldi. Ailesinde çok sayıda kardinal vardı. Papalık tacını giyene kadarki yaşamı hakkında bilgi çok azdır. Paris Üniversitesinde eğitim gördü. Evlendi ve birisi Roma senatörü olacak olan iki oğlu oldu. Karısının ölümünden sonra kiliseye girdi. Châlons-sur-Marne katedralinin rahipliğini yaptı.
Papalık dönemi

Papa IV. Martinus 28 Mart 1285'te öldü, üç gün sonra 18 kardinalden 14'ü Kardinaller Koleji'nde bir ön görüşme için bir araya geldiler ve ertesi gün yeni Papa seçimini yapma kararı aldılar. Savelli ilk oylamada oybirliği ile seçildi ve papalık tarihinin en hızlı seçimi oldu. Papa seçildiği sırasında gut hastalığından dolayı elleri ve ayakları felçli idi. Kendisi için hazırlanmış özel bir mekanik düzenek sayesinde işlerini görüyordu.
Kısa süreli yönetiminde kiliseye ait şehirlerin güvenliği ve Sicilya sorunu ile ilgilendi. Aslında selefi IV. Martinus'un bu konudaki politikası başarısız olmuştu, ama Honorius da aynı politikayı devam ettirdi ve Anjou Hanedanı'nı destekledi. IV. Martinus Anjou hanedanı ile Aragon kralı III. Peter arasında süren savaşta Anjou hanedanının yanında yer almış ve III. Peter'i aforoz etmişti. Ama taraflar arasındaki savaş devam ediyordu. Yaptığı ilk işlerden biri Aragon'a karşı savaşın bir haçlı savaşı olduğunu ilan etmek oldu. İngilizlerin Fransa ve Aragon arasında barış görüşmeleri önerisini reddetti. Honorius soruna barışçıl bir çözüm bulma isteği olmasına rağmen, politik sağduyudan yoksundu. Örneğin Aragon kralı III. Peter tarafından Sicilya kralı yapılan oğlu II. James'i aforoz etmesi kimsenin umurunda değildi. Aforoz etmenin politik sorunlarda bir silah olarak kullanması, aforoz mekanizmasının gücünün zayıflamasına yol açtı.
Honorius, Habsburg hanedanından I. Rudolf ile iyi bir dostluk kurdu ama onu imparator ilan etme niyeti gerçekleşmedi. 2 Şubat 1287'de taç giyme töreni yapılacaktı ama bu plan papalık elçisinin beceriksizlikleri ve kardinallerin direnişi dolayısıyla uygulamaya sokulamadı.
Honorius, papalığı sırasında büyük amcası III: Honorius'un başlattığı Aventin tepesindeki sarayı tamamlattı. Niyeti oraya yerleşime açmaktı, ancak su tedarikinin yetersiz olmasından dolayı bu planı da gerçekleşmedi.
Honorius'un gerçekleştirdiği en önemli işlerden biri Paris Üniversitesinde doğu dilleri, özellikle de Arapça kürsüsünün açılmasını sağlamak oldu. Doğu dillerine açılmak istemesindeki ana motivasyonu islam dünyasında ve doğu hristiyanlığının etki alanında misyonerlik faaliyetleri yürütebilmeyi sağlamaktı.
Honorius papalığı döneminde sadece bir yeni kardinal ataması yaptı: Giovanni Boccamazza (? - 1309) 3 Nisan 1287'de iki yıllık papalık döneminden sonra gut hastalığına yenik düştü. Önce St. Peter kilisesine gömüldü, daha sonra mezarı Savelli ailesine ait olan Aracoeli'deki Santa Maria kilisesine taşındı.
Kürt edebiyatı

Kürt edebiyatı (Kürtçe: Wêjeya Kurdî), Kürtçe ile yaratılmış sözlü ve yazılı edebi eserleri kapsayan edebiyat. İslam öncesi Kürt edebiyatına dair hiçbir bilimsel bulgu ve bilgi yoktur. Kürt anlatılarının büyük bir kısmı sözlü şekilde yayılmış ve bu sözlü edebiyat bugün de sürmektedir. 20. yüzyılın başına kadar olan yazılı edebiyat ise şiir şeklindedir. Nesrin gelişmesi ise daha çok politik ve sosyal gelişmeler sayesinde olmuştur. Avrupa ülkelerine göçün artmasıyla birlikte yüzü kendi topraklarındaki gelişmelere dönük olan yeni bir tür sürgün edebiyatının da geliştiği görülmektedir.
Edebi türler

20. yüzyıla kadar Kürtçe edebiyatı şiire dayanmaktaydı ve diğer Müslüman halklara benzer şekilde Arap vezin ve ifade biçimlerine bağlı kalmıştır. Edebi ürünler daha çok dini kesimler ve sufi tarikatlarıyla sınırlı kalmıştır. Ancak 1920 sonrasında bu klasik şiir biçimine ek olarak değişik edebi türler ortaya çıkmaya başlamıştır. 1920'lerin başında, şiirde klasik biçimi koruyan, fakat politik ve sosyla temaları işleyen klasisizm akımı doğdu. 1930'dan sonra ise Arapça vezin, pençe (beşli) denilen ve o ana kadar sözlü edebiyatta kullanılan vezinle değiştirildi. Aynı dönemde serbest vezin de ortaya çıktı.
Hikâye Kürt edebiyatında 1920'lerin ortalarında ortaya çıktı ve önemli bir adım oldu. Kürt edebiyatında hikâyenin ortaya çıkmasının ilişkin iki hipotez ileri sürülmüştür. Birinci hipoteze göre hikâye, halk masallarının yeni bir türe evrilmesidir. İkinci hipotez ise 19. yüzyılda Avrupa'da ortaya çıkan yazın türlerinin etkisi olduğu şeklindedir. Sözlü geleneğe referansta bulunmayan ilk hikâyeler, daha çok sosyal ve politik durumun eleştirisi niteliğindedir. Irak'ta yayınlanan ilk hikâye Cemil Saib'in Le Xewma (Rüyamda) adlı hikâyesidir. Bu hikâye Şeyh Mahmud'un iktidarı sırasındaki (1922) sosyal hayatı anlatır. Hikâye 26.6.1925 tarihli Jiyaname dergisinde yayınlandı. İkinci hikâye ise 1926'da A. Muhtar Caff'la yazılan ve 1970'te yayınlanan, şehir kurumlarının yozlaşmasının bir eleştirisi olan Meseleyi Wijdan (Vicdan Meselesi)'dir.
Buna karşılık 1930'lu yıllarda yazılan hikâyeler, kaynaklarını genellikle folklorik temalarda aramaktaydı. Hem folklorik temaların çekiciliği hem de Arap vezninin bırakılıp gelenksel Kürt veznine geçilmesi bu dönemde gelişen Kürt milliyetçi düşüncesinin bir yansıması olarak değerlendirilmiştir.
Tarihçe

Bilinen ilk Kürt şairleri Abdussamed Babek, Ali Hariri, Melayê Batê, Molla Ahmed-i Cezirî, Faki Tayran ve Ahmed-i Hani'dir. A. Babek 10. A. Hariri 11. yüzyıl, diğerleri ise 15. ve 17. yüzyıllar arasında yaşamış ve Kürtçenin Kurmanci lehçesiyle yazmışlardır. Bu dönemde Kürtlerin edebi merkezi Botan emirliği ve başkenti Cizre idi. Cizre'nin yanında Süleymaniye ve Senendec şehirleri diğer önemli edebi merkezlerdi.[kaynak belirtilmeli] Baban emirliğinin başkenti olan Süleymaniye'de ise Irak Kurmancisi  pek gelişmezken, bugün Irak'ta resmî dil olan Sorani lehçesi gelişti. Diğer önemli bir edebiyat dili de Gorani'dir. Gorani'nin hamiliğini Ardalan emirliği ve Senendec yapmıştı. Goran edebiyatı zamanla etkisini yitirdi. Bu edebiyat İran'a çok yakın olması sayesinde Kırmançi etkisinden çok Pers edebi tarzına yakındı.
En iyi bilinen ve yaygın destanlar Meme Alan'ın türküleri ve epik şiirleri ile Siyabend ile Xecê destanıdır. Bu destan ve öyküler dengbejler ve çirokbejler (öykü anlatıcıları) tarafından destanlar, kılamlar, stranlar gibi sözlü ürünlerle bugüne kadar aktarıla gelmiştir.
Osmanlı'nın yıkılması ile Kürt azınlık Türkiye, Irak, İran ve Suriye'ye dağıldı. Kürt edebiyatının gelişmesi bu ülkelerde farklı oldu. Farklı lehçeler konuşulduğu ve farklı alfabeler kullanıldığı için ortak bir dil ve edebiyat gelişmedi.
Irak'ta dil ve kültürün gelişebilmesi için daha uygun koşullar bulunduğu için[kaynak belirtilmeli], Kürt edebiyatı bu bölgede daha çok gelişme olanağı buldu. Burada 1939 yılında Gelawêj adında bir gazete ortaya çıktı ve modern Kürt nesrinin temelleri atıldı. Gelawêj'in önemli isimleri Aladdin Seccadi, İbrahim Ahmed ve Şakir Fattah'dir. Bugün Irak Kürt Bölgesel Yönetimi'ndeki üniversitelerde Kürt dili ve edebiyatı eğitimi yapılmaktadır.
Sovyetler Birliği'nde yaşayan Kürt yazarlar ise 1930 yılında Erivan'da SSCB hükûmetinin desteği ile Lâtin alfabesinde yayınlanan Riya Teze adında bir gazete çıkardılar. Bu listeye Emînê Evdal, Erebê Şemo ve Hecîyê Cindî'nin kitaplarını da dahil etmek gerekir. Kürt edebiyatı 1960'larda Fêrîkê Ûsiv, Emerîkê Serdar, Wezîrê Eşo, Sîma Semend, Tosnê Reşîd, Ahmedê Hepo ve Ezîzê Îsko gibi yazarlarla en yüksek noktasına ulaşmıştır.[kaynak belirtilmeli]
Bunların dışında Kürt kökenli olup nesir tarzı ürünleriyle ünlü olan ve Kürtçe değil Arapça, Türkçe ve Farsça yazan yazarlar da vardır. Örneğin Muhittin Zengane, Mahmud Taymur ve Salim Barakat Arapça, Nezir Bülbül Almanca, Ali Eşref Derwişan ve Mansur Yakutî Farsça, Yaşar Kemal, Suzan Samancı ve Bekir Yıldız ise Türkçe eserler vermiştir.
11. ve 18. yüzyıl arası

Kürt tarihine ilişkin en önemli kaynaklardan Bitlisli Şeref Han'ın Şerefname adlı eserinde hiçbir Kürt şairine rastlanmaz. 17. yüzyılda yaşamış olan tanınmış Kürt şairi Ahmed-i Hani ise eserlerinde Ali Hariri (1009-1080), Molla Ahmed-i Cezirî (1570-1640) ve Faki Tayran'dan (1590-1660) bahseder. Sufi olan Ahmed Cezirî ismini memleketi olan Cizre'den almaktadır; nitekim yıllarca Cizre'deki Kızıl Medrese'de (Medresa Sor) ders vermiştir. Divanı, Dîwanî Melayê Cezîrî, bugün hâlâ okunmaktadır ve 100'den fazla şiir, birkaç tane de rubai barındırır. Bugüne ulaşmış tek eseri olan divanı, yoğun Sufi imgeler taşır ve oldukça metafiziksel bir şiir örneği sunar ki şiirleri bu tür (metafiziksel konulu) yazında ünlü olan İranlı şair Hafız'ın eserleriyle karşılaştırılmıştır.  Ahmed-i Hani'nin zikrettiği bir diğer isim olan Faki Tayran Ahmed Cezirî ile aynı dönemde yaşamıştır ki bu iki şairin birbirleriyle tanıştığı bilinmekte, Hakkârili olan Faki Tayran'ın Cizre'de Ahmed Cezirî'den ders aldığı düşünülmektedir. Eserlerinde özellikle Kürt folkloründen öğeler ağırlıkta olan Faki Tayran'ın  Qewlê Hespê Reş (Siyah Atın Ölümü), Şêxê Senan (Senan Şeyhi) ve Qiseya Bersiyayî (Bersiyay'ın Öyküsü) adındaki eserleri en önemli yapıtlarıdır. Faki Tayran'ın 17. yüzyılda Kürtler ile Safeviler arasında gerçekleşmiş olan Dimdim Savaşı'na dair eseri ise birçoğuna göre bu savaşın ilk edebî anlatısıdır ve bugün hâlen okunan epik bir eserdir. Hanî, Hariri, Cezirî ve Tayran gibi isimleri, Kürt edebiyatının en ünlü eserlerinden olan, Mem ü Zîn ("Mem ve Zin") isimli klasik, epik şiirinin önsözünde zikreden Ahmed-i Hani veya Ehmedê Xanî, Kürt edebiyatı açısından çok önemli bir rol oynamış ve genel kanıya göre eserlerinde Kürt bağımsızlığından bahseden ilk Kürt şairi olmuştur. Şairin ünlü eseri Mem ü Zîn, Mem ile Zîn isimlerindeki iki aşığı konu eden bir mesnevidir ki Sufi öğeler de taşır.
Bunların dışında, dinî bir akım olan Ehl-i Hakk tarafından tercih edilen Gorani dilinde (Goranicede) Kürt edebiyatı açısından önemli birçok eser kaleme alınmıştır. Özellikle İran'nda etkin olmuş bağımsız Kürt liderleri Goraniceyi öncelemiştirler ki bu da bu dilde edebî eserlerin verilmesine ve bu dilde yazmayı tercih eden şairlerin türemesi yardımcı olmuştur; örnek olarak 14. yüzyılda yaşamış ve bu dilde eserler vermiş Molla Perişan (Mele Perîşan) zikredilebilir. Nitekim bu dil etkinliğini uzun bir süre devam ettirmiş ve örneğin 19. yüzyılda yaşamış olan bir başka şair Molla Abdurrahim Mevlevi (1806–1881) de bu dilde eserler vermiştir. Ayrıca, Batı'da Süleymaniye ve çevresinde de 18. yüzyılla birlikte bölgedeki egemen Kürt siyasi isimlerin teşvikiyle Sorani dilinde edebî bir gelişim ortaya çıkmıştır.
Bazı Kürt yazarları > Kurmanc-î

Abdussamed Babek (970 - 1019-20)
Ali Hariri (1009 – 1080) şair,
İbn-i Hallikân (1211-1282) tarihçi ve edebiyatçı,
Hasan Ertuşi (1417–1494) Hakkârili, Kürtçe Mevlit'in yazarı
Şeref Han (1543 - 1603) Kürt tarihçisi,
Ali Teremahi (1591 - 1653) Dilbilimci ve şair,
Molla Ahmed-i Cezirî (1570–1640) Botan bölgesinden. Kürtçe divanı ile tanınır.
Faki Tayran (1590 - 1660) Melayê Cezîrî'nin öğrencisi. 1609–1610 arasında Kürtler ve Safaviler arasındaki Dimdim savaşını anlatmıştır.
Ahmed Murşidi (1689-1761) Yazar, alim ve filozof.
Ahmed-i Hani (1651–1707) Alim, astronom ve Mem û Zîn'in yazarı
Mahmud Beyazidi (1797-1863) Adet û Rusumetnameê Ekradiye (Kürt Adetleri) adlı kitabın yazi.
İsmail Beyazidi (1654 - 1709) Gulzar adlı Kürtçe kitabın yazarı.
Bazı Kürt yazarları > Soran-î

Nali (1800–1873) Matematikçi ve şair,
Haci Kadire Koyi (1817–1897)
Şeyh Rıza Talabanî (1835–1910)
Wefayi (1844–1902)
Bazı Kürt yazarları > Goran-î

Bassami Kurdi (9. Yüzyıl)
Perîşan Dinaveri (14. yüzyıl)
Mustefa Basarani (1642-1701)
Muhammed Kendulaî (l7. yüzyıl)
Hana Kubadi (1700-1759)
Muhemmed Zengene Xemnakî Kerkûkî (18. yüzyıl)
Mîrza Şafî Dînewerî (18 yüzyıl)
Şeyda Hewramî (1784-1852)
Ehmed Beg Kumsî (1796-1889)
Mesture Erdelan (1805-1848)
Abdurrahim Mevlevi (1806-1882)
Muhammad Welî Kirmanşahî (ca. 1901)
Bazı Kürt yazarları > 20. yüzyıl

Pîremêrd (Tewfîq Beg Mehmûd Axa) (1868–1950)
Celadet Ali Bedirhan (1893 [1897?]-1951)
Erebê Şemo/Ereb Şamilov (1897–1978) Ermenistan
Cigerxwîn (Sheikmous Hasan)(1903–1984) Mardin doğumlu, İsveç'te öldü
Abdulla Goran (1904–1962)
Osman Sabri (1905–1993)
Nûredîn Zara (1919, Maden -1988, Maden)
Qedrî Can (1911, Derik -1972, Şam)
Hesenê Qizlcî (1911, Batı Azerbaycan, - 1984 Şubatında tutuklandıktan sonra habersiz)
Hemin Mukriyani (1920–1986)
Hejar (1920–1990)
Husên Arif (1926, Süleymaniye -)
Cemal Nebez (1933-)
Şêrko Bêkes (1940-2013)
Tosinê Reşît (1941, Kûrekend, Ermenistan -)
Letîf Helmet (1947-)
Ebdulah Peşêw/Abdullah Pashew (1947-)
Refîq Sabir (1950-)
Hesenê Metê (1957, Ergani -)
Fawaz Husên (1953, Suriye -)
Fırat Cewerî (1959, Derik -)
Renas Jiyan (1974, Kızıltepe -)
Ferhad Shakely (1951, Kerkük -)
Mehmed Uzun (1953-2007)
Mehemed Malmîsanij (1952-)
M.Çiya Mazî (1960 -)
Ferhad Pîrbal (1961, Erbil -)
M. Alî K (1964, Nusaybin -)
Helîm Yûsiv (1967, Amudê -)
Nezir Bülbül (1970-)
Şahînê Bekirê Soreklî (?)
Şêrzad Hesen (?)
Suzan Samancı 1962 Diyarbekir
Mehmet Adal (1988, Derik -)
Yekta Uzunoğlu (Geylanî) (1953-)
Cemil Turan Bazîdî (Doğubeyazıt-1955)
Konuyla ilgili yayınlar

Encyclopædia Iranica 17 Mayıs 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Kurdish Written Literature maddesi, İngilizce
Paris Kürt Enstitüsü21 Temmuz 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. The Kurdish Language and Literature, Joyce BLAU, İngilizce
Kürt Pen'i resmi sitesi 4 Ekim 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Durchs literarische Kurdistan, Hüseyin Dozen, Almanca
Kurdische Volksdichtung 6 Kasım 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Yekta Uzunoğlu - Thomas Bois, Almanca
Galatasaray (futbol takımı)

Galatasaray (futbol takımı) 2014-15 sezonu, Galatasaray'ın kuruluşundan itibaren 110. sezonu, ulusal ligdeki 57. sezonudur. 2013-14 sezonunu ikinci olarak bitiren takım, bu sezona Süper Kupa ile başlayacak Süper Lig ve Türkiye Kupası'nın yanında UEFA Şampiyonlar Ligi'nde mücadele etmiştir.
Kulüp > Yönetim kurulu (Aysal dönemi)

25 Ekim 2014'e kadar
| Görev | İsim |
| --- | --- |
Başkan: Ünal Aysal
2. Başkan: Özkan Olcay
Başkan Yardımcısı: Ümit Özdemir
Başkan Yardımcısı: Candan Erçetin
Genel Sekreter: Adnan Nas
Muhasip Üye: Mete İkiz
Kulüp Sözcüsü: Şükrü Ergün
Üye: Aka Gündüz Özdemir
Üye: Emir Sarıgül
Üye: Mehmet Cibara
Üye: Necati Demirkol
Üye: Mehmet Karlı
Üye: Sedat Doğan
Üye: Ebru Köksal
Üye: Mehmet İpekdokuyan
Üye: Ahmet Ocaklı
Son güncelleme: 5 Mayıs 2014
Kaynak: Galatasaray.org
2014-15 sezonu (25 Ekim 2014'e kadar), Galatasaray başkanı Ünal Aysal.
2014-15 sezonu, Galatasaray teknik direktörü Cesare Prandelli.
Baykam

Başlığın diğer anlamları için Baykam (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| Abū al-Husayn Bajkam al-Mākānī |
| --- | --- |

Müttaki'nin gümüş dirhemi, AH 329 (MS 940/941) , Halife Müttaki ve Baykam'ın isimlerini taşır
Abbâsî Halifeliği Emîrü’l Ümerâ
Görev süresi Eylül 938 - 21 Nisan 941
Hükümdar: Râzî, Müttaki
Yerine geldiği: İbn Râik
Yerine gelen: Kurankij
Kişisel bilgiler
Ölüm: 21 Nisan 941
Ebu el-Hüseyin Bajkam el-Mākānī (Arapça: أبو الحسين بجكم المكاني), Baykam, Badjkam veya Bachkam (Bäčkäm kelimesinden, Farsça ve Türkçede at veya yak kuyruğu anlamına gelen bir kelimeden) olarak anılırdı, bir Türk askeri komutanı ve Abbasiler Halifeliği'nin bir görevlisiydi. Ziyârî hanedanının eski gulâmlarından olan Baykam, 935 yılında Ziyârî hükümdarı Merdavij'in suikasta uğramasının ardından Abbasi hizmetine girdi. Bağdat'taki Halifelik sarayında beş yıl görev yaptığı sırada kendisine Emîrü’l Ümerâ unvanı verildi; bu sayede halifeler Râzî ve Müttaki üzerindeki hakimiyeti sağlamlaştırıldı ve onların toprakları üzerinde mutlak bir güç elde etti. Baykam, yönetimi boyunca aralarında Emîrü’l Ümerâ öncülü İbn Râik, Basra merkezli Berîdîler ve İran'ın Büveyhî hanedanı da bulunan çeşitli muhaliflerin meydan okumalarına maruz kaldı; ancak ölümüne kadar kontrolü elinde tutmayı başardı. 941 yılında el-Muttaki'nin halife olmasından kısa bir süre sonra bir av gezisi sırasında bir grup Kürt tarafından öldürüldü. Baykam, hem kararlı yönetimiyle hem de kendisine saygı duyan ve bazı durumlarda dost olan Bağdat aydınlarına olan himayesiyle tanınıyordu. Onun ölümü merkezi iktidarda bir boşluğa yol açtı ve Bağdat'ta kısa süreli bir istikrarsızlık ve çatışma dönemi yaşandı.
Ölüm ve ardından gelen anarşi

Baykam, 941 ilkbaharının başlarında el-Berîdî'ye karşı bir sefer başlattı. Teğmenleri önce Berîdîler tarafından bozguna uğratıldılar, bunun üzerine Baykam bizzat Vasıt'tan ayrılarak savaş alanına gitti. Ancak ordusuna katılmak üzere yola çıktığında generallerinin Berîdîlere karşı büyük bir zafer kazandığı haberini alınca Vasıt'a dönmeye karar verdi. 21 Nisan 941'de bir seyahat esnasında katıldığı av seferinde, maiyetiyle birlikte bir Kürt eşkıya çetesiyle karşılaştı. Kısa bir çatışma sırasında, Kürtlerden birinin mızrağıyla sırtından bıçaklaması sonucu Baykam öldürüldü.
Baykam'ın beklenmedik ölümü, Bağdat'ta bir güç boşluğu yarattı ve Deylemciler ile Türk kuvvetleri arasındaki anlaşmazlıklar, Deylemcileri yenik düşen el-Berîdî'ye katılmaya yöneltti. Onların yardımıyla Vasıt ve Bağdat'a yürüdü, onları ele geçirdi, ancak iktidarı gasbetmesinin ardından çıkan karışıklıklar nedeniyle kısa süre sonra kaçmak zorunda kaldı. Kurankij adlı bir Deylami şefi, fiili olarak Bağdat'ın hükümdarı olarak onun yerini aldı, ancak o zalim bir yönetim uyguladı ve Müttaki, eski Emîrü’l Ümerâ İbn Râik'e yardım için başvurdu.
İbn Râik kısa süre sonra Bağdat'ın kontrolünü yeniden ele geçirdi; ancak onun Emîrü’l Ümerâ olarak yeniden tahta çıkmasıyla siyasi kargaşa sona ermedi. el-Berîdî şehri bir kez daha ele geçirdi ve İbn Râik, Halife ile birlikte Musul'a kaçtı; buradan Hamdani yöneticileri şehri yeniden canlandırmak için başarılı bir girişimde bulundular. Hamdani emiri Hasan, İbn Raik'in öldürülmesini emrettikten sonra Emîrü’l Ümerâ yapıldı ve kendisine Nasırü'd Devle ("Hanedanlığın Savunucusu") lakabı verildi. 943 yılında Baykam'ın subaylarından Tüzün'ün askeri destekle iktidarı ele geçirmesi üzerine Hamdaniler Musul'a çekilmek zorunda kaldılar; ertesi yıl Tüzün, Müttaki'yi yakalayıp kör etti ve tahttan indirerek Emîrü’l Ümerâ rolünü üstlendi. Halifenin kardeşi Müstekfî (h. 944-946) onun halefi olarak atandı. Halifelik yarışı 945 yılında Büveyhî Ahmed'in Muizzüddevle unvanıyla Emîrü’l Ümerâ makamını ele geçirmesiyle sona erdi. Bu, 1050'lerde Selçuklu fethine kadar süren Bağdat ve Irak üzerindeki tartışmasız Büveyhî kontrolü döneminin başlangıcıydı.
Karakter

Köle kökenli olmasına rağmen Baykam, Arapça eğitim aldı (hata yapmaktan korktuğu için Arapça konuşmadığı söyleniyor), aydınlar tarafından saygı görüyordu ve Ebû Bekir Sûlî ve hekim Sinan bin Sabit gibi kişilerin arkadaşlığını aradığı biliniyordu. Onun karakterine dair ipuçları, onların yazılarında mevcuttur. Araştırmacı Marius Canard'a göre Baykam, "iktidar ve para hırsı olan, amaçlarına ulaşmak için ikiyüzlülüğe, hileye, yolsuzluğa ve işkenceye başvurmaktan çekinmeyen; zaman zaman zalim de olan, ancak cesareti dillere destan olan ve İbn Ra'ık'tan daha dürüst karakterli bir kişiliğe sahip" biriydi. Baykam aynı zamanda tebaasının refahı konusunda da endişeliydi ve özellikle Vasıt sakinleri onun anısını yaşatıyorlardı.
9.-10. yüzyıllarda Irak haritası