Şostakoviç'in 7. Senfonisi'nin Leningrad galası
Hazırlık

Ayrıca bakınız: Şkval operasyonu
Karl Eliasberg yönetimindeki Leningrad Radyo Orkestrası, Filarmoni Orkestrası'nın kentten tahlile edilmesiyle birlikte Leningrad'da kalan tek senfoni topluluğuydu. Radyo Orkestrası'nın son performansı 14 Aralık 1941'de, son yayını ise 1 Ocak 1942'de gerçekleşti. Bir sonra yapılması hedeflenen provanın günlük notu "Prova gerçekleşmedi. Srabian öldü. Petrov hasta. Borişev öldü. Orkestra çalışmıyor." şeklindeydi.
2 Nisan 1942'de Leningrad'daki kent sanatı sorumlularından Boris Zagorski ve Yasha Babuşkin senfoninin performansı için hazırlıklar yapıldığını açıkladı. Savaş nedeniyle ara verilen müzik yayınları, şehir savunması adına moral artışı sağlamak amacıyla kendisi de Leningrad'ın savunmasına dahil olan Sovyet politikacı Andrey Jdanov tarafından verilen talimatla yeniden başladı ve provalara izin verildi. Savaş döneminde senfonilerle uğraşmak "sivil, hatta askerî bir gurur meselesi" hâline geldi. Bir orkestra üyesine göre, "Leningrad makamları, insanların umursandıklarını görmeleri için bazı duygusal teşvikler vermek istedi". Bu tip propagandalar potansiyeli nedeniyle Nazilere karşı önemli bir politik eylem olarak görülüyordu.
Asıl kadrosu 40 üyeli olan Leningrad Radyo Orkestrası'nın 15 üyesi şehirde bulunmaktaydı; diğerleri ya açlıktan ölmüş ya da Nazilerle savaşmak için ayrılmıştı. Şostakoviç'in senfonisi yaklaşık 100 kişilik genişletilmiş bir orkestra gerektiriyordu, dolayısıyla kalan personel sayısı performans için yetersizdi. Eliasberg, distrofi için tedavi edildiği sırada orkestranın açlık veya halsizlik nedeniyle yeniden toplanmaya cevap veremeyen müzisyenlerini aramak için büyük uğraş verdi, birçok kurumu gezdi, evleri ve hastaneleri tek tek dolaştı. Organizatörlerden biri birçoğunun zayıflamış halde olduğunu ifade etti ve yaşananları "Karanlık apartman dairelerinden gelmeye başladığımızda bu insanlar nasıl canlandı. Konser kıyafetlerini, kemanlarını, çellolarını ve flütlerini çıkardıklarında gözyaşlarına boğulduk ve stüdyoda provalar donmuş gölgelik altında başladı." sözleriyle aktardı. Kendisi de bitkin olan Eliasberg bir süre Astoriya Oteli'nde bulunan bir hastanede tedavi edildi ve doğrudan hastane odasından provalara geldi. Klarnetçi Galina Lelyuhina yaşanan süreci "Radyoda yaşayan tüm müzisyenlerin davet edildiğini söylediler. Yürümek zordu, iskorbüt hastalığına yakalanmıştım ve bacaklarım çok acı veriyordu. İlk başta dokuz kişiydik ama sonra daha çok insan geldi. Şef Eliasberg bir kızakla getirildi, çünkü açlık onu çok zayıflatmıştı." sözleriyle anlatmıştır. Kuybişev'den malzeme taşıyan bir uçak şefin 252 sayfalık partisyonunu senfoniye ulaştırmak Leningrad'a getirdi.
Mart 1942'deki ilk provanın üç saat sürmesi planlandı ancak mevcut 30 müzisyen enstrümanlarını çalamayacak kadar bitkin olduğu için 15 dakika sonra durdurulması gerekiyordu. Provalar sırasında özellikle bakır nefesli çalgıları çalanlar sık sık rahatsızlandılar. Eliasberg'in kendisi de prova yapılan yere bir kızak üzerinde sürüklenerek getirilmek zorunda kaldı, ardından Sovyet yetkililer tarafından provanın alınacağı yere yakın bir daireye taşınmasını sağlandı ve kendisine bir bisiklet verildi. Orkestra üyelerinden biri ilk prova almaya yönelik ilk girişimlerini "'Eh, haydi' dediğini ve titreyen ellerini kaldırdığını hatırlıyorum. Bu görüntü yıllardır benimle, her an düşecek yaralı kanatlara sahip bir kuş gibi." şeklinde aktarmıştır. Babuşkin bir raporunda "konzermeister ölüyor, perküsyoncu işe giderken öldü, kornocu ölümün kapısında" ifadelerini kullandı. Müzisyenlerden Viktor Kozlov ilk provayı "Bazı müzisyenler çıkmaları gereken ikinci kata tırmanamadılar, aşağıda performanslarını sergilediler. İnsanlar çok zayıf olmalarına rağmen oturamadı. Provalar sırasında ben de ayakta durmak zorunda kaldım." şeklinde anlattı. Orkestra üyelerine açlıkla mücadele etmek için sivil müzikseverler tarafından bağışlanan yiyecekler verildi ve ısıyı yaymak için sıcak tuğlalar kullanıldı. Ancak yine de provalar sırasında üç sanatçı hayatını kaybetti. Şehre, tüm müzisyenlerin orkestraya dahil olmak üzere Radyo Komitesi'ne haber vermeleri amacıyla çağrı yapan posterler şehre asıldı. Sembolik olarak Naziler için davetiye bile basıldı ancak şehre girmelerine izin verilmedi. Sovyet askerleri arasındaki sanatçılar, Leningrad Cephesi'nin Sovyet komutanı Leonid Govorov'un da desteğiyle orkestraya katılmak için ön cephelerden geri çağrıldı. Georgi Makogonenko ve Olga Berggolts Komsomolskaya Pravda gazetesinde "Bu insanlar şehirlerinin senfonisini çalmaya layıktı, müzik kendilerine layıktı." ifadelerini kullandı.
Geçici çözümlerle bir araya getirilen orkestra 7. Senfoni'ye ek olarak Beethoven, Çaykovski ve Korsakov'un geleneksel senfonik eserlerini de prova etti. Çaykovski eserlerinin çalındığı konser 5 Nisan'da gerçekleştirildi. Bazı kaynaklar bir "kopyacı" ekibinin orkestrada görevlendirildiğini öne sürse de, diğer kaynaklara göre müzisyenler bireysel parçalarını partisyondan elle üretmek için bir araya getirilmiştir. Bazı orkestra üyeleri Şostakoviç'in senfonisini yapma kararını protesto ettiler ve güçlerini "karmaşık ve çok bilinir olmayan" bir iş için harcamak istemediklerini söylediler. Eliasberg muhalefeti bastırmak amacıyla protesto edenlere verilecek ek yemekleri iptal etmekle tehdit etti. Provalar sırasında Eliasberg'in provalara, geç kalan veya gelmeyenlerin yemeklerini iptal etme konusunda sert bir tavır takındı. Bir sanatçıya eşinin mezarına gitmesi sebebiyle provaya geç kaldığı için yemek verilmedi.
Provalar haftada altı gün genellikle sabah 10'dan öğleden sonra 1'e kadar Puşkin Tiyatrosu'nda yapıldı. Hava saldırısına dair sirenler tarafından sık sık kesintiye uğradılar ve bazı müzisyenlerin uçaksavarda görev almaları veya yangınlarla mücadele etmesi gerekiyordu. Provalara katılmalarını sağlamak için, sanatçılara kontrol noktalarında gösterilecek orkestra kimlik kartları verildi. Askerî orkestra üyeleri, hatta bazen sıradan askerler de müzisyenlere ek olarak provalara gönderildi. Provalar Haziran ayında Filarmoni Salonu'na taşındı ve prova saatleri Temmuz ayı sonunda günde 5-6 saate çıkarıldı. Enstrümanlar kötü durumdaydı ve az sayıda tamirci mevcuttu; bir obuacı tamir için yiyecek olarak bir kedi istemişti, ama zaten açlık çeken tamirci birkaçını zaten yemişti.
Orkestra galadan önce tüm senfoniyi bir kez, 6 Ağustos'ta bir elbise provasında çaldı.