Çağdaş anarşizm

İspanyol anarko-sendikalist sendika CNT'nin üyeleri 2010'da Madrid'de yürüyor
Çağdaş anarşizm, anarşist hareketin II. Dünya Savaşı'nın sonundan günümüze kadar süren dönemidir. 20. yüzyılın son üçte birinden bu yana anarşistler, anti-globalizasyon, barış, iskan ve öğrenci protesto hareketlerine katılmışlardır. Anarşistler, Makhnovshchina ve Devrimci Katalonya gibi silahlı devrimlere katılmış ve Uluslararası İşçi Birliği ve Dünya İşçileri Birliği gibi anarşist siyasi örgütler 20. yüzyıldan bu yana var olmuştur. Çağdaş anarşizm içinde, klasik anarşizmin anti-kapitalizmi önemli bir yer tutmuştur.
Çağdaş radikal sol toplumsal hareketler, anarşist prensipleri temel alır. Anarşist harekete olan ilgi, anti-globalizasyon hareketinin ivme kazandığı dönemde gelişti ve bu hareketin önde gelen aktivist ağları anarşist bir yönelime sahipti. Hareket 21. yüzyıl radikalizmini şekillendikçe, anarşist prensiplerin daha geniş bir şekilde benimsenmesi ilgiyi yeniden canlandırdı. Günümüzde çeşitli anarşist gruplar, eğilimler ve düşünce okulları bulunmaktadır ve bu nedenle çağdaş anarşist hareketi tanımlamak zordur. Teorisyenler ve aktivistler, "oldukça kararlı anarşist prensip bileşimleri" oluştursa da, hangi prensiplerin temel olduğu konusunda bir fikir birliği yoktur ve yorumcular, her grup tarafından farklı önceliklendirilen "anarşizmler" (tek bir "anarşizm" yerine) olduğunu belirtirler, fakat farklı anarşist okullar arasında ortak prensipler paylaşılır. Cinsiyet eşitliği ortak bir prensip olabilir, ancak bu prensip anarşa-feministler için anarşo-komünistlere göre daha yüksek bir önceliğe sahiptir.
Çağdaş anarşizm içinde ortaya çıkan yeni akımlar arasında post-anarşizm ve post-sol anarşi bulunmaktadır. Yeni anarşizm, anarşist düşünce ve pratiklerin en son yeniden icadını tanımlamak için birkaç yazar tarafından özellikle kullanılan bir terimdir. Bugünün yeni anarşizmini, 1960'lar ve 1970'lerdeki yeni anarşizmden veya Murray Bookchin, Alex Comfort, Paul Goodman, Herbert Read ve Colin Ward gibi İngiliz ve Amerika merkezli yazarların çalışmalarından ayıran şey, küresel perspektife vurgu yapmasıdır. Yeni anarşizm üzerine yazılar arasında David Graeber'ın "Yeni Anarşistler" ve Andrej Grubačić'in "Başka Bir Anarşizme Doğru" adlı eserleri bulunmaktadır; diğer yazarlar ise terimin çok belirsiz olduğunu eleştirmişlerdir.
Anarşistler genel olarak her türlü zorlayıcı otoriteye karşıdır. Bu, "monarşi, temsilci demokrasi, devlet sosyalizmi vb. gibi merkeziyetçi ve hiyerarşik hükümet biçimleri, sermaye sınıf sistemleri (kapitalizm, Bolşevizm, feodalizm, kölelik vb.), otoriter dinler (Radikal İslam, Roma Katolikliği vb.), ataerkillik, heteroseksizm, beyaz üstünlük ve emperyalizm" gibi tüm biçimleri içerir. Anarşist okullar, bu biçimlerin nasıl karşılanması gerektiği konusunda farklılıklar gösterir. Eşit özgürlük ilkesi, liberal ve sosyalist geleneklerin ötesinde anarşist siyasi etiğe daha yakındır. Bu, özgürlük ve eşitliğin devlet içinde uygulanamayacağı anlamına gelir ve bu da tüm egemenlik ve hiyerarşi biçimlerinin sorgulanmasına yol açar. Siyah blok gösterilerine odaklanan çağdaş haber kapsamı, anarşizmin tarihsel olarak kaos ve şiddetle ilişkilendirilmesini pekiştirmiştir; ancak bu yaygın tanıtım, daha fazla akademisyenin anarşist hareketle ilgilenmesine yol açmıştır, ancak çağdaş anarşizm eylemleri akademik teoriden daha çok destekler.