stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Denis Favorov
Kariyer istatistikleri > Kulüp

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Kulüp | Sezon | Lig | Lig | Lig | Kupa | Kupa | Avrupa | Avrupa | Toplam | Toplam |
| Lig kademesi | Sezon | Maç | Gol | Maç | Gol | Maç | Gol | Maç | Gol |  |
| Poltava | 2013–14 | Perşa Liha | 11 | 0 | 0 | 0 | – | – | 11 | 0 |
| Cherkaskyi Dnipro | 2013–14 | 8 | 2 | 0 | 0 | – | – | 8 | 2 |  |
| Cherkaskyi Dnipro | 2014-15 | 15 | 0 | 0 | 0 | – | – | 15 | 0 |  |
| Cherkaskyi Dnipro | Toplam | Toplam | 23 | 2 | 0 | 0 | – | – | 23 | 2 |
| Poltava | 2014-15 | Perşa Liha | 6 | 2 | 0 | 0 | – | – | 6 | 2 |
| Poltava | 2015–16 | Perşa Liha | 17 | 4 | 0 | 0 | – | – | 17 | 4 |
| Poltava | Toplam | Toplam | 23 | 6 | 0 | 0 | – | – | 23 | 6 |
| Desna Chernihiv | 2015–16 | Perşa Liha | 11 | 3 | 0 | 0 | – | – | 11 | 3 |
| Desna Chernihiv | 2016–17 | Perşa Liha | 32 | 6 | 3 | 1 | – | – | 35 | 7 |
| Desna Chernihiv | 2017–18 | Perşa Liha | 27 | 15 | 2 | 1 | – | – | 29 | 16 |
| Desna Chernihiv | 2018–19 | Ukrayna Premier Ligi | 31 | 6 | 2 | 1 | – | – | 33 | 7 |
| Desna Chernihiv | 2019–20 | Ukrayna Premier Ligi | 31 | 8 | 2 | 0 | – | – | 33 | 8 |
| Desna Chernihiv | Toplam | Toplam | 132 | 38 | 9 | 3 | – | – | 141 | 41 |
| Zorya Luhansk | 2020–21 | Ukrayna Premier Ligi | 20 | 2 | 3 | 0 | 6 | 0 | 29 | 2 |
| Zorya Luhansk | 2021–22 | Ukrayna Premier Ligi | 16 | 1 | 1 | 0 | 7 | 0 | 24 | 1 |
| Zorya Luhansk | Toplam | Toplam | 36 | 3 | 4 | 0 | 13 | 0 | 53 | 3 |
| Wieczysta Kraków | 2022–23 | III liga | 29 | 5 | 1 | 0 | – | – | 30 | 5 |
| Wieczysta Kraków | 2023–24 | III liga | 22 | 8 | 1 | 0 | – | – | 23 | 8 |
| Wieczysta Kraków | Toplam | Toplam | 51 | 13 | 2 | 0 | – | – | 53 | 13 |
| Kariyer toplamı | Kariyer toplamı | Kariyer toplamı | 276 | 62 | 15 | 3 | 13 | 0 | 304 | 65 |
↑  UEFA Avrupa Ligi maçları
↑
Başarılar > Kulüp

Desna Çernihiv
Ukrayna Birinci Ligi : 2017–18
Zorya Luhansk
Kubok Ukrayini ikincisi: 2020–21
Başarılar > Bireysel

Yılın Ukraynalı Futbolcusu : 2020
Desna Chernihiv Yılın Oyuncusu : 2018–19
Ukrayna Birinci Ligi En iyi oyuncu: 2017–18
Denys Favorov, Chernihiv Stadyumu'nda Dinamo Kiev'e karşı oynanan maç sırasında Desna Chernihiv ile birlikte
Pehlevî İranı

Bu madde Pehlevî devleti hakkındadır.devleti için Pehlevî Hanedanı sayfasına bakınız.
İran Şehinşah Devleti (Farsça: کشور شاهنشاهی ایران romanize: Keşver-î Şehinşâhi-ye İran) ya da yaygın ismiyle Pehlevi İranı, 1925 yılından İran Devrimi'nin bir sonucu olarak monarşinin devrildiği 1979 yılına kadar varlığını sürdürmüş devlet.
Tarihçe > Kuruluş

1925 yılında İran Kazak Tugayı'nın eski bir tuğgenerali olan Rıza Han (1919 yılında soyadını Pehlevi olarak seçmiştir.)  tarafından Kaçar Hanedanı'ndan Ahmed Şah Kaçar'ı tahttan indirdi ve kendini Şah ilan etti. 15 Aralık 1925'te krallık yeminini etti ve Kaçar İranı'na son verdi. Başlangıçta, Pehlevi çağdaşı Atatürk'ün Türkiye'de yaptığı gibi cumhuriyet ilan etmeyi planlamıştı. Ancak İngilizler ve din adamlarının muhalefeti karşısında bu fikirden vazgeçti. 1930'lu yıllarda Rıza Pehlevi'nin aşırı laik ve milliyetçi tavırları orta ve burjuva sınıfı tarafından beğenilse de muhafazakar dindar kesim tarafından tepki topladı. 1935'te Rıza Şah ülkenin demonimini İranlı olarak değiştirdiği ve Batılı ülkelerin de buna göre değişiklikler yapması hakkında bir kararname yayımladı. Daha sonrasında oğlu Muhammed Rıza Pehlevi 1959'da hem İranlı hem de Fars'ın kabul edilebilir olduğunu ve birbirinin yerine kullanılabileceğini açıkladı.
Anglo-Pers Petrol Şirketi neredeyse bütün İran'ın petrollerini kontrol ediyor olsa da I. Dünya Savaşı'nda İngiltere ve Rusya'nın işgali ve İngilizlerin bunu örtbas etmeye çalışması nedeniyle Rıza Şah İngiliz ve Sovyet şirketlerine sözleşme vermekten kaçındı ve Almanya, İtalya gibi Avrupa ülkelerinden teknik yardım almayı tercih etti.
Tarihçe > II. Dünya Savaşı

Ana madde: Birleşik Krallık ve Sovyetler Birliği'nin İran'ı işgali
Rıza Pehlevi'nin bu Sovyetler Birliği'ne ve Birleşik Krallık'a karşı soğuk tavırları yüzünden Birleşik Krallık Rıza Pehlevi tarafsız olduklarını açıkladıkları halde İran'daki Alman mühendis ve teknisyenlerin Huzistan'daki İngiliz petrol tesislerini sabote etmeye çalışan casuslar olduğunu iddia etti ve İran'daki tüm Alman vatandaşlarının sınır dışı edilmesini talep etti. Ancak Rıza Şah bunun kalkınma projelerini olumsuz etkileyeceğini iddia ederek reddetti.
Nazi Almanyası'nın Molotov-Ribbentrop Paktı'nı çiğneyip Sovyetler Birliği'ne saldırmasının ardından SSCB Müttefiklerle ittifak kurdu ve Temmuz 1941'de İngilizler, İran'ın tüm tekrar Almanları İran'dan sınır dışı etmesini istedi. Rıza Şah bunu reddetti. Buna karşılık olarak 25 Ağustos 1941'de Sovyetler ve İngilizler sürpriz bir şekilde İran'ı işgal etmeye başladı ve İran 1 haftadan kısa bir sürede teslim oldu ve Rıza Şah Pevlevi Güney Afrika'ya kaçtı. İstila'nın nedeni her ne kadar Alman yanlılığı olarak gösterilse de asıl nedeni Pers koridorundan SSCB'ye tedarik sağlamak, İran petrollerini güvenceye almaktı. İşgalin ardından 16 Eylül 1941'de Rıza Şah tahttan çekildi ve yerine 21 yaşındaki oğlu Muhammed Rıza Pehlevi geçti.
Tarihçe > Muhammed Rıza Pehlevi dönemi

Bu olaylardan sonra II. Dünya Savaşı boyunca İran'da SSCB'ye Amerikan ve İngiliz tedariklerinin ulaştırıldı, 120.000 Polonyalı mültecinin ve Polonya Sürgün Hükûmeti'ne bağlı Anders'ın Ordusu'nu barındırılıldı. 13 Eylül 1943'te Müttefikler İran'dan tamamen çekileceklerini deklare etti. Fakat savaştan sonra SSCB askelerini İran'dan çekmedi ve kuzeybatı İran'da Azerbaycan Millî Hükûmeti ve Mahabad Cumhuriyeti adındaki kukla devlet kurdu. Bu olay, Soğuk Savaş'ın ilk çatışmalarından biri olarak sayılır. İran'ın SSCB'nin çekilmesi karşılığında petrol imtiyazları sözü vermesiyle Mayıs 1946'da SSCB'nin tamamen çekilmesiyle kriz sona erdi. İki kukla devlet kısa sürede yıkıldı ve petrol tavizler daha sonra iptal edildi.
Tarihçe > Muhammed Rıza Pehlevi dönemi > Ajax Operasyonu

Ana madde: Ajax Operasyonu
Muhammed Rıza Pehlevi  babasının reform politikalarını sürdürmek istedi fakat İran Senatosu tarafından 12 oyla 1951 yılında başkan seçilen vatanperver Muhammed Musaddık'ın muhalefeti ile uğraşmak zorunda kaldı. Musaddık yüzünden ülkeden kaçmak zorunda kalan Birleşik Krallık ve Amerika Birleşik Devletleri Ağustos 1953'te Musaddık'a karşı bir darbeden sonra ülkesine geri döndü. Musaddık daha sonra Şah yanlısı ordu güçleri tarafından tutuklandı.
Tarihçe > Muhammed Rıza Pehlevi dönemi > Ak Devrim

Musaddık iktidarının sonundan İslâm Devrimi'ne uzanan süreçte büyük önem taşıyan gelişmelerden biri Şah'ın 1962 yılında gündeme getirdiği “Ak Devrim” adını verdiği reform paketidir. Ülkede siyasi istikrarı sağlayan Şah Muhammed Rıza, petrol gelirinin de yardımıyla sosyo-ekonomik yapıyı sarsıcı biçimde değiştirmekteydi. Bir yandan istihdam artıp, ücretler yükselirken sanayi toplumuna hızlı geçişin sancıları çok güçlü bir şekilde kendini hissettiriyordu. Köylerinden ayrılan milyonlarca topraksız köylü şehirlerin etrafındaki gecekondu bölgelerinde toplanmaktaydı. Bir yandan yeni üretim biçimlerine bağlı olarak ortaya çıkan bir sanayi burjuvazisi giderek zenginleşirken yoksul, işsiz ve umutsuz, ekonomik olduğu kadar siyasal olarak da dışlanmış milyonlar da büyük kentlerin dışında öfkeli bir muhalefetin koşullarını oluşturuyordu. 1953'ün şaşkınlığıyla bölünüp gücünü yitiren sol, bu kitlelerle ilişki kuramazken; ulemanın etkinliği giderek artmaktaydı.
Şah'ın modern kapitalizm yolunda ilerlemek için yürürlüğe koymaya çalıştığı reform ise çarşı ya da bazargan adı verilen ve geleneksel olarak İran'ın siyasal, toplumsal yaşamında büyük önem taşıyan küçük ve orta sınıf esnafın, toprak sahiplerinin ve ulemanın tepkisini çekti. Toprak reformu, seçim reformu ve kadınlara oy hakkının tanınması, devlet işletmelerinin hisselerinin belirli oranda satılması gibi düzenlemeleri içeren Ak Devrim böylelikle tarıma dayalı ekonomiyi devre dışı bırakıp, toprak sahiplerini sanayi yatırımlarına yönelterek sağlam bir kapitalist ekonomik yapı kurmayı hedefliyordu. Ayrıca Şah'ın ulus inşa süreci için bir engel olarak gördüğü çarşı da bu şekilde tasfiye edilebilecekti. Yine bu hedef doğrultusunda eğitim, sağlık gibi alanlarda çeşitli düzenlemeler öngörülmekteydi. Bunun dış politikadaki yansımaları da İran'ın giderek bölgede ABD’nin jandarması rolüne soyunması şeklinde gerçekleşti. 1970'lerde petrol fiyatlarının aşırı artmasıyla bir yandan içerideki modernleşme hamlesini ve bir sanayi atılımını finanse eden İran, bir yandan da satın aldığı gelişmiş silahlarla askerî güç haline gelerek Basra Körfezi'ndeki askeri varlığını fiilen pekiştiriyordu.
Söz konusu reformların tehdit ettiği sınıflar ve kadınların oy hakkı başta olmak üzere bazı yeniliklere karşı çıkan ulemanın kurduğu ittifak, mutsuz yoksul kitlelerin öfkesiyle birleşerek Devrim'e ulaşan süreçte geri dönülmesi zor bir dönemecin aşılmasına neden oldu. Seçim reformuna ulemanın tepki göstermesiyle başlayan olaylar sonucunda pek çok kişi öldü. Bu olaylar sırasında, 1979 Devrimi'nin manevî önderi haline gelecek din adamı Ayetullah Humeynî de siyasal bir önder olarak sivrilmekteydi. Humeynî olaylardan sorumlu tutularak tutuklandı, 18 ay hapiste tutuldu. 1964'te bırakılmasından sonra Humeynî, ABD hükûmetini açıkça eleştirdi. Şah, General Hasan Pakravan'ın yönlendirmesiyle Humeynî'yi sürgüne yolladı. Humeynî önce Türkiye'ye, sonra Irak'a, en sonunda ise Fransa'ya gitti. Sürgünde Şah'ı eleştirmeye devam etti.
Tarihçe > İran Devrimi

Ana madde: İran İslam Devrimi
1970'lerin ortalarında, artan petrol gelirlerine güvenen Muhammed Rıza, ülkesinin ilerlemesi ve Beyaz Devrim reformlarınca bir dizi daha hırslı ve daha cesur planlara başladı. Ancak sosyoekonomik ilerlemeler din adamlarını rahatsız etti. İnsanlar İslamî ilkelere bağlı bir ideoloji altında toplanmaya başladı. Ayetullah Humeyni de bunun lideri oldu. Pehlevi rejimi 1978 ve 1979'daki büyük ayaklanmaların ardından yıkıldı.
Muhammed Rıza Pehlevi ülkeden kaçtı. Ardından tedavi görmek için Mısır'a, Meksika'ya, Amerika'ya ardından Panama'ya gitti. En sonunda Enver Sedat'ın onur konuğu olarak ailesiyle Mısır'a yerleşti. Ölümünün ardından Prens Rıza Pehlevi hanedanın varisi oldu.
Cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Atatürk ve İran Şahı Rıza Pehlevi
Sicilya Vesperleri

| g t Guelfolar ve Ghibellinolar savaşları |
| --- | --- |
II. Friedrich-öncesi Tortona  Spoleto  Crema  Carcano  Milan  Monte Porzio  Alessandria  Legnano  Calcinato II. Friedrich hükümdarlığı Cortenuova  Brescia  Faenza  Giglio  Viterbo  Parma  Fossalta  Cingoli II. Friedrich-sonrası Cassano  Montaperti  Benevento  Tagliacozzo  Colle Val d'Elsa  Roccavione  Desio  Sicilya Vesperleri  Forli  Pieve al Toppo  Campaldino  Lastra  VII. Heinrich seferleri Milano ayaklanması  Brescia  Soncino  Kova Savaşı Zappolino  Gamenario
Sicilya Vesperleri (İtalyanca: Vespri siciliani; Sicilyaca: Vespiri siciliani) Sicilya adasında, 1266'dan beri Sicilya Krallığı'nı yöneten Fransa doğumlu kral Charles d'Anjou'nun yönetimine karşı 1282 Paskalya'sında patlak veren başarılı bir isyandı. Altı hafta içinde yaklaşık 13.000 Fransız erkek ve kadın isyancılar tarafından öldürüldü ve Charles hükûmeti adanın kontrolünü kaybetti. Bu, Sicilya Vesperleri Savaşı'nı başlattı.
Arka planı > Hohenstaufen Hanedanı'na karşı papalık

Ayaklanmanın kökeni, papa ile Hohenstaufen Kutsal Roma İmparatorları arasında İtalya'nın, özellikle de Kilise'nin Papalık Devletleri olarak bilinen özel demesne'sinin kontrolü için görevlendirme mücadelesine dayanıyordu. Bunlar kuzey İtalya'daki Hohenstaufen toprakları ile güneydeki Hohenstaufen Sicilya Krallığı arasında uzanıyordu; Hohenstaufen Hanedanı da o sırada Almanya'yı yönetiyordu.
1245'te Papa IV. Innocentius, II. Friedrich'i aforoz etti ve tahttan indirildiğini ilan etti ve Almanya ve İtalya'da ona karşı muhalefet uyandırdı. Friedrich 1250'de öldüğünde, egemenliği oğlu IV. Konrad'a miras kaldı. Konrad'ın 1254'te ölümünü bir kargaşa dönemi izledi ve Sicilya Krallığı, Friedrich'in 1258'den 1266'ya kadar hüküm süren gayri meşru oğlu Manfredo tarafından ele geçirildi.
Manfredo'nun fetret dönemi'nin daha uzun sürdüğü ve 1274'e kadar imparatorun olmadığı Alman siyasetiyle hiçbir ilgisi yoktu. Kendisini önce Konrad'ın oğlu olan yeğeni Konradin'in vekili olarak tasarladı. Ancak, Konradin'in öldüğüne dair yanlış bir söylentinin ardından Manfredo kendisini kral ilan etti. Topraksız Latin imparatoru II. Baudouin'e verdiği desteği açıklamış olabilecek papalıkla bir uzlaşma diledi. Bununla birlikte, Papa IV. Urbanus ve daha sonra Papa IV. Clemens, Manfredo'yu Sicilya'nın yasal hükümdarı olarak tanımaya hazır değildi ve önce onu aforoz etti, ardından onu silah zoruyla görevden almaya çalıştı.
İngiltere'yi Manfredo'ya karşı Papalığın şampiyonu olarak ileri sürmeye yönelik başarısız girişimlerin ardından IV. Urbanus, Sicilya tahtına aday olarak daha sonra Napoli Kralı Charles d'Anjou'yu seçti. Charles İtalya'yı işgal etti ve 1266'da Benevento Muharebesi'nde Manfredo'yu yenip öldürerek Sicilya Kralı oldu. 1268'de, bu arada reşit olan Konradin, taht üzerindeki iddiasını sürdürmek için İtalya'yı işgal etti, ancak Tagliacozzo Muharebesi'nde yenildi ve ardından idam edildi. Charles artık Sicilya Krallığı'nın tartışmasız efendisiydi.
Arka planı > Charles d'Anjou ve Sicilya huzursuzluğu

Charles, Sicilya topraklarını, Bizans İmparatorluğu'ndan VIII. Mihail'in devrilmesi ve Konstantinopolis'in ele geçirilmesi gibi Akdeniz emelleri için bir sıçrama tahtası olarak görüyordu. Konstantinopolis, Dördüncü Haçlı Seferi sırasında ele geçirilmiş ve 57 yıl boyunca Latin İmparatorluğu'nun egemenliği altında katolik dinin bünyesine dahil edilmişti. 1261'de şehrin Bizans tarafından yeniden ele geçirilmesiyle, VIII. Mihail, Avrupa'ya giden önemli bir ticaret yolu olarak ekonomik açıdan stratejik şehirden geriye kalanları yeniden inşa etmeye devam etti.
Sicilya'nın Charles'ın imparatorluğundaki çok ikincil rolü nedeniyle Sicilya'da huzursuzluk arttı - soylularının kendi adalarının yönetiminde hiçbir payı yoktu ve Charles'ın Fransız, Provençal ve Napoliten tebaası gibi yurtdışındaki kazançlı görevler verilmedi; ayrıca Charles, koyduğu ağır vergileri Sicilya dışındaki savaşlara harcadı ve Sicilya'yı Charles'ın yeni oluşan imparatorluğuna aldığından çok veren bir ekonomi haline getirdi. Steven Runciman'ın belirttiği gibi, "[Sicilyalılar] artık uzaylı bir tiranın hiçbir fayda sağlamayacakları fetihler yapmasına izin vermek için yönetildiklerini gördüler"
Huzursuzluk, Charles'ın öngörülen işgalini engellemek için Bizans ajanları ile karısı Constance'ı Sicilya tahtının gerçek varisi olarak gören Manfredo'nun damadı Aragon Kralı III. Pedro tarafından da kışkırtıldı.
Ayaklanma

Olay, Palermo'nun hemen dışındaki Kutsal Ruh Kilisesi'nde 30 Mart 1282 Pazartesi günü Paskalya'da gece ibadetinin başlangıcına işaret eden Vespers (akşam duası) başlangıcında başlayan bir ayaklanmadan adını alır. O geceden başlayarak, altı hafta içinde Sicilya'nın binlerce Fransız sakini katledildi. Ayaklanmayı başlatan olaylar kesin olarak bilinmemekle birlikte, çeşitli anlatımların ortak unsurları vardır.
Steven Runciman'a göre, kilisedeki Sicilyalılar tatil şenlikleri yapıyorlardı ve bir grup Fransız yetkili de katılmak için geldi ve içmeye başladı. Drouet adlı bir çavuş, evli genç bir kadını kalabalığın arasından sürükledi ve ilerlemeleriyle onu rahatsız etti. Kocası daha sonra Drouet'e bıçakla saldırarak onu öldürdü. Diğer Fransızlar yoldaşlarının intikamını almaya çalıştıklarında, Sicilyalı kalabalık onların üzerine atılarak hepsini öldürdü. O anda Palermo'daki bütün kilise çanları Vespers için çalmaya başladı.
Runciman gecenin havasını şöyle anlatıyor:
Çanların sesiyle haberciler, Palermoluları zalime karşı ayaklanmaya çağırmak için şehrin içine koştular. Bir anda sokaklar "Fransızlara ölüm" (Sicilyaca moranu li Francisi) diye bağıran öfkeli silahlı adamlarla doldu. Karşılaştıkları her Fransız vuruldu. Ne erkeği, ne kadını ne de çocuğu esirgemeden Fransızların uğrak yerleri olan hanlara ve oturdukları evlere akın ettiler. Fransızlarla evlenen Sicilyalı kızlar, kocalarıyla birlikte telef oldu. İsyancılar Dominikan ve Fransisken manastırlarına girdiler; ve tüm yabancı keşişler dışarı sürüklendi ve sesi Fransızcanın asla tam olarak yeniden üretemeyeceği "ciciri" kelimesini telaffuz etmeleri söylendi. Testi geçemeyen herkes öldürüldü… Ertesi sabah yaklaşık iki bin Fransız erkek ve kadın öldü ve isyancılar şehrin tam kontrolünü ele geçirdi.
Leonardo Bruni'ye (1416) göre, Fransızlar silahları kontrol etmek için geldiklerinde Palermolular şehrin dışında bir festival düzenliyorlardı ve bu bahaneyle kadınlarının göğüslerini okşamaya başladılar. Bu daha sonra bir isyan başlattı. Fransızlar önce taşlarla, sonra silahlarla saldırıya uğradı ve hepsi öldürüldü. Haber diğer şehirlere yayıldı ve Sicilya'da isyana yol açtı. "Küstahlıklarına karşı duydukları şiddetli öfke kanla dolduğunda, Fransızlar Sicilyalılara yalnızca haksız elde ettikleri zenginlikleri değil, canlarını da teslim etmişlerdi."[kaynak belirtilmeli]
Olayların Runciman'ınkine oldukça yakın olan, yalnızca küçük ayrıntılarda farklılık gösteren üçüncü bir versiyonu da vardır. Bu hikâye, adada günümüze kadar gelen sözlü geleneğin bir parçasıdır. Bu sözlü gelenek doğrulanamaz, ancak sosyologların ilgisini çeker. Efsaneye göre, komplonun arkasındaki beyin Giovanni da Procida idi. Görünüşe göre hem VIII. Mihail hem de Aragonlu III. Petro ile temas halindeydi. Üçü de daha sonra 1282'de Papa IV. Martinus tarafından aforoz edildi.
Hemen sonrası

Palermo'da liderler seçildikten sonra, haberciler, Fransızlar direniş örgütlemeye zaman bulamadan isyancıların saldırması için adanın her yerine haber yaydı. İki hafta içinde isyancılar adanın çoğunun kontrolünü ele geçirdi ve altı hafta içinde, iyi bir şekilde güçlendirilmiş olan ve önde gelen ailesi Riso'nun Charles'a sadık kaldığı Messina dışında adanın tamamı asilerin kontrolü altına girdi. Ancak 28 Nisan'da Halkın Kaptanı Alaimo da Lentini'nin komutası altında orası da açık bir isyan başlattı ve en önemlisi, adalıların ilk eylemi limandaki Charles'ın filosunu ateşe vermek oldu. Filonun yok edildiğini duyan Kral Charles'ın "Tanrım, servetimi mahvetmekten memnun olduğun için, sadece küçük adımlarla aşağı inmeme izin ver" diye haykırdığı rivayet edilir.
Charles'ın Vekili Herbert ve ailesi güvenli bir şekilde Mategriffon Kalesi'ndeydiler, ancak müzakerelerden sonra isyancılar Herbert ve ailesine, asla geri dönmeyecekleri sözü üzerine adayı terk etmeleri için güvenli yol izni verdiler. Şehirde düzen yeniden sağlandıktan sonra, kasaba halkı kendilerini yalnızca papaya karşı sorumlu olan özgür bir komün ilan ettiler. Liderler seçtiler, bunlardan biri Bartolomeo di Neocastro gelişen olaylarda öne çıkan ve daha sonra tarihçiler için bazen çelişkili olsa da önemli bir bilgi kaynağı olan Historia Sicula'daki isyanın çoğunu kayıt altına alacaktı. Yine önemli bir şekilde, liderlerin bir sonraki eylemi, Alafranco Cassano adlı Cenevizli bir tüccar aracılığıyla İmparator Mihail'e düşmanı Charles'ın belinin büküldüğü bildiren bir haber göndermek oldu. Ancak bundan sonra Papa IV. Martinus'a adadaki her şehrin Kutsal Kilise'nin yegane hükümdarlığı altında özgür bir komün olarak tanınması için yalvaran elçiler gönderildi. Adalılar, Venedik, Cenova, Pisa ve kendi hükûmetlerini kurmakta özgür olan, ancak ahlaki açıdan yalnızca muğlak ve istikrarsız bir hükümdarlığa sahip olacak Papa'ya karşı sorumlu olan diğer şehirlerin sahip olduklarına benzer bir statü umuyorlardı. Bununla birlikte, Fransız papa sıkı bir şekilde Charles'ın tarafındaydı ve Sicilyalıları Charles'ı gerçek kralları olarak tanımaları için yönlendirdi. Ancak Martinus, Sicilyalıların Fransızlara ve özellikle de yetkililerinin neden olduğu acıları görebileceği Palermo yerine Napoli'den hüküm süren Charles'a olan nefretini hafife aldı. Charles'ın ada yetkilileri, onun gözetiminden çok uzaktaydı; açgözlülüğü, tecavüzü, hırsızlığı ve cinayeti görmedi, köylülerin kıt mallarına konan ve onları yoksullaştıran ama yaşamlarında hiçbir iyileşme sağlamayan yüksek vergileri görmedi.[kaynak belirtilmeli]
Aragon müdahalesi

Papa, isyancıların özgür komünlerin statüsüne izin verme isteklerini reddetti; bu nedenle Sicilyalılar ricalarını Sicilya Kralı Manfredo'nun kızı ve Hohenstaufen Kutsal Roma imparatoru II. Friedrich'in torunu Constance ile evli Aragonlu III. Pedro'ya gönderdiler. İmparatorun tüm varisleri arasında esir olmayan ve haklarını savunabilen tek kişi oydu. III. Pedro, karısının Sicilya Krallığı'nın tamamı üzerindeki iddiasını savundu.
İsyandan önce, III. Pedro savaş için bir filo inşa etti ve donattı. Papa neden bu kadar büyük bir savaş filosuna ihtiyaç duyduğunu sorduğunda, Peter bunun Afrika'nın kuzey kıyılarındaki Sarazenlere karşı kullanılacağını çünkü orada meşru ticari çıkarları olduğunu ve onları koruması gerektiğini söyledi. Pedro, Sicilyalılardan bir yardım talebi aldığında, Afrika'nın kuzey kıyısında, Tunus'ta, adanın sadece 200 mil uzağındaydı. İlk başta Pedro, Sicilyalıların isteğine ve içinde bulundukları kötü duruma kayıtsız kalmış numarası yaptı, ancak birkaç gün sonra papanın kararına uygun bir saygı gösterilmesine izin vermek için isyandan yararlandı. Pedro, filosuna Sicilya'ya yelken açma emri verdi ve 30 Ağustos 1282'de Trapani'ye indi. Palermo'ya doğru yürürken, filosu kıyı yolunu yakından takip etti. Pedro'nun katılımı, ayaklanmanın karakterini yerel bir isyandan bir Avrupa Savaşı'na dönüştürdü. Peter, 2 Eylül'de Palermo'ya vardığında, başlangıçta halk tarafından, yalnızca bir yabancı kralın diğerinin yerini alması gibi kayıtsızlıkla karşılandı. Bununla birlikte, Papa Martinus Sicilyalılara Charles'ı kabul etme emrini açıkça verdiğinde, Pedro adalılara Norman kral II. Guglielmo altında sahip oldukları eski ayrıcalıklardan yararlanacaklarına söz verdi. Böylece tatmin edici bir ikinci seçenek olarak kabul edildi ve 4 Eylül'de Palermo'daki katedralde alkışlarla taçlandırıldı ve böylece aynı zamanda Sicilya kralı I. Pedro oldu. Papa'nın onayıyla, Charles'ın karşı saldırısı uzun sürmedi; Napoli Krallığı'ndan gelen filo ve Messina limanını ablukaya aldı ve adaya asker çıkarmak için birkaç girişimde bulundu, ancak hepsi geri püskürtüldü.
VIII. Mihail'in yorumu

Yıllar sonra, otobiyografisinde VIII. Mihail şunları yazdı: "Sicilyalılara özgürlük getirmek için Tanrı'nın aracı olduğumu iddia etmeye cüret edersem, o zaman sadece gerçeği söylemiş olurum." Ancak Runciman'ın gözlemlediği gibi, Bizans altın olsun ya da olmasın, silahlı zalimlere karşı savaşan yalnızca Sicilya'nın gururlu halkıydı ve "Ne kadar planlanmış ve hazırlanmış olursa olsun, Kral Charles'ın imparatorluğunu yıkan, Palermo'daki Vespers'in bir Mart akşamıydı."
Sicilya Vesperleri tasvir eden 19. yüzyıl İtalyan Tabloları

1821-1823,Francesco Hayez
1859-1860, Domenico Morelli
1865, Michele Rapisardi
1890-1891, Erulo Eroli
Konuyla ilgili yayınlar

Bruni, Leonardo. (1416), History of the Florentine People, Harvard, 2001, 0-674-00506-6. Regarded as the first history book to be called "modern", and the first modern historian, it also happens to cover the events of this period.
Mendola, Louis. (2015), Sicily's Rebellion against King Charles, 9781943639038. Translation of Lu Rebellamentu di Sichilia.
Mott, Lawrence V. Sea power in the medieval Mediterranean: The Catalan-Aragonese fleet in the war of the Sicilian vespers (University Press of Florida, 2003).
Colomer Pérez, Guifré, Memòries de la guerra de les Vespres (1282-1285). Controvèrsies ideològiques i conflictes polítics a la Mediterrània occidental, Tesi Doctoral URV, 2022 (català) http://hdl.handle.net/10803/675697
Palermo'daki Kutsal Ruh Kilisesi.
III. Pedro'nun Sicilya'ya gelişi (1282). Tahtın yasal haklarını talep etmek için karısı ve kraliyet hizmetçilerinin eşlik ettiğini görebiliriz. "Arrivo Aragonesi" (Biblioteca Vaticana)