Küçük Buz Çağı
Bölgelere göre jeofizik ve sosyal etkiler > Avrupa

Baltık Denizi iki kez dondu, 1303 ve 1306-07; yıllarından sonra "mevsimsel soğuk, fırtınalar, yağmurlar ve Hazar Denizi seviyesinde bir artış yaşandı. Küçük Buz Devri, Avrupa ve Kuzey Amerika'nın bazı bölgelerine daha soğuk kışlar getirdi. İsviçre Alpleri'ndeki çiftlikler ve köyler, 17. yüzyılın ortalarında buzullara zarar verdi ve buzullar tahrip edildi. Büyük Britanya ve Hollanda'daki kanallar ve nehirler, buz pateni ve kış festivallerini destekleyecek kadar sık sık donmuştu. İlk Thames Nehri don fuarı 1608'de ve sonuncusu 1814'te yapıldı; köprülerdeki değişiklikler ve Thames Setinin eklenmesi nehir akışını ve derinliğini etkileyerek daha fazla don yaşanma olasılığını büyük ölçüde azalttı. Haliç'in ve Boğaz'ın güney kesiminin donması 1622'de gerçekleşti. 1658'de, bir İsveç ordusu Kopenhag'a saldırmak için Marched Across the Great Belts ile Danimarka'ya yürüdü. 1794-1795'in kışı özellikle sertti. Pichegru altındaki Fransız istila ordusu Hollanda'nın donmuş nehirlerinde yürüyebildi fakat Hollanda filosu Den Helder Limanı'ndaki buza kilitlendi. İzlanda'yı çevreleyen deniz buzu, her yöne kilometrelerce uzandı ve limanları taşımacılığa kapattı. İzlanda nüfusu yarı yarıya azaldı, ancak buna 1783'te Laki'nin patlamasından sonra gelen iskelet florozu hastalığı da neden olmuş olabilir. İzlanda ayrıca tahıl mahsulleri üretiminde başarısızlık yaşadı ve insanlar tahıl temelli bir diyetten uzaklaştı. Grönland'daki İskandinav kolonileri 15. yüzyılın başlarında açlıktan öldü ve yok oldu, çünkü mahsuller başarısız oldu ve çiftlik hayvanları giderek sertleşen kışlar boyunca yaşatılamadı. Grönland, 1410'dan 1720'lere kadar büyük ölçüde buzla kaplandı.
İlk iklimbilimci Hubert Lamb 1995 tarihli kitabında, "kar yağışının önceden veya o zamandan beri kaydedilenden çok daha ağır olduğunu ve kar bugün olduğundan daha uzun aylar boyunca yerde kaldığını" söyledi. Portekiz'in Lizbon şehrinde, kar fırtınaları bugün olduğundan çok daha sıktı; 17. yüzyılda bir kış sekiz kar fırtınası yaşandı. Birçok bahar ve yaz soğuk ve yağışlıydı, ancak yıllar ve yıl grupları arasında büyük değişkenlikler gösteriyordu. Avrupa genelinde mahsul uygulamalarının küçültülmüştü, daha az verim vardı, büyüme mevsimine uyum sağlamak için uygulamaların değiştirilmesi gerekiyordu ve uzun yıllar kıtlık ve yine kıtlık vardı (1315-1317 büyük kıtlığı gibi, Ancak bu kıtlık Küçük Buz Çağı'ndan önce olmuş olabilir). Elizabeth Ewan ve Janay Nugent'e göre, "Fransa'daki Kıtlıklar 1693–94, Norveç 1695–96 ve İsveç 1696–97 yıllarında, her ülkenin nüfusunun kabaca yüzde 10'unu oluşturuyordu. Estonya ve Finlandiya'da 1696-97'de, kayıpların sırasıyla ulusal nüfusun beşte biri ve üçte biri olduğu tahmin edilmektedir. " Bazı kuzey bölgelerinde bağcılık ortadan kalktı ve fırtınalar ciddi sellere ve can kaybına neden oldu. Bunlardan bazıları Danimarka, Almanya ve Hollanda kıyılarındaki geniş arazilerin kalıcı olarak kaybedilmesine neden oldu.
Keman yapımcısı Antonio Stradivari, enstrümanlarını Küçük Buz Devri'nde üretti. Daha soğuk iklimlerde üretilen kemanlarda kullanılan ahşabın sıcak dönemlere göre daha kaliteli olmduğu ve enstrümanlarının tonuna katkıda bulunduğu öne sürülmektedir. Bilim tarihçisi James Burke'e göre bu dönem, günlük yaşamda yaygın olarak kullanılan düğme ve düğme deliklerinin ve vücudu daha iyi örtmek ve yalıtmak için özel yapım iç çamaşırların örülmesi gibi yeniliklere ilham verdi. Bacalar, ortak salonların merkezindeki açık ateşlerin üzerinde yer alacak şekilde inşa edildi, böylece çok odalı evlere, efendilerin hizmetkarlardan ayrılmasına ve böylece sosyal sınıfların gelişmesine izin verdi.
Santa Barbara'daki California Üniversitesi'nden antropolog Brian Fagan tarafından yazılan Küçük Buz Devri kitabında, Avrupalı köylülerin 1300-1850 soğukları sırasında yaşadıkları kötü durumdan bahsediyor: kıtlıklar, hipotermi, ekmek isyanları ve giderek artan bir şekilde moral bozucu bir köylülüğü gaddarlaştıran despotik liderlerin yükselişi. 17. yüzyılın sonlarında, tarım dramatik bir şekilde düştü: "Alp köylüleri, arpa ve yulaf unu ile karıştırılmış ceviz kabuğundan yapılan ekmeklerde yaşıyorlardı." Tarihçi Wolfgang Behringer, Avrupa'daki yoğun cadı avı olaylarını Küçük Buz Devri'ndeki tarımsal başarısızlıklarla ilişkilendirdi.
Georgetown Üniversitesi'nden çevre tarihçisi Dagomar Degroot tarafından yazılan Frigid Altın Çağı, aksine, Küçük Buz Devri'nde bazı toplumların geliştiğini, bazılarının ise aksadığını ortaya koyuyor. Özellikle, Küçük Buz Devri, günümüz Hollanda'sının habercisi olan Hollanda Cumhuriyeti çevresindeki çevreleri, ticarette ve çatışmalarda sömürülmelerini daha kolay olacak şekilde dönüştürdü. Hollandalılar, komşu ülkeleri harap eden hava koşulları karşısında dirençliydi, hatta uyum sağladılar. Tüccarlar hasat başarısızlıklarından yararlandı, askeri komutanlar değişen rüzgar modellerinden yararlandı ve mucitler, soğuktan kâr etmelerine yardımcı olacak teknolojiler geliştirdi. Bu nedenle, Cumhuriyetin 17. yüzyıl "Altın Çağı", Hollandalıların değişen iklimle başa çıkma konusundaki esnekliğine çok şey borçluydu.