Sera gazı emisyonları
Ölçümler ve hesaplamalar

Küresel sera gazı emisyonları yılda yaklaşık 50 Gt'dir (kişi başına 6,6 ton) ve 2019 için arazi kullanımı değişikliği nedeniyle 5 Gt dahil olmak üzere 57 Gt CO2 eşdeğeri olarak tahmin edilmiştir.
Karbondioksit, azot oksit, metan, üç grup florlu gazlar, hidroflorokarbonlar (HFC'ler) ve perflorokarbonlar (PFC'ler) başlıca antropojenik sera gazlarıdır ve Paris Anlaşması kapsamında düzenlenirler.
CFC'ler sera gazı olmalarına rağmen, CFC'lerin küresel ısınmaya katkısından ziyade ozon deliğine olan katkısıyla motive edilen Montreal Protokolü tarafından düzenlenirler. Ozon tabakasının incelmesinin sera ısınmasında yalnızca küçük bir rolü olduğuna dikkat edin, ancak bu iki süreç bazen medyada karıştırılıyor. 2016'da Birleşmiş Milletler Çevre Programı zirvesinde bir araya gelen 170'ten fazla ülkeden müzakereciler, Montreal Protokolü'nün Kigali Değişikliği'nde, hidroflorokarbonları (HFC'ler) aşamalı olarak kaldırmak için yasal olarak bağlayıcı bir anlaşmaya vardılar.
Sera gazı emisyonlarını ölçmenin birkaç yolu vardır. Bildirilen bazı değişkenler şunları içerir:
Ölçüm sınırlarının tanımı: Emisyonlar, coğrafi olarak, yayıldıkları alana (bölge ilkesi) veya faaliyet ilkesine göre emisyonları üreten bölgeye atfedilebilir. Bu iki ilke, örneğin bir ülkeden diğerine elektrik ithalatı veya uluslararası bir havaalanındaki emisyonlar ölçülürken, farklı toplamlarla sonuçlanır.
Farklı gazların zaman ufku: Verilen sera gazının katkısı CO2 eşdeğeri olarak rapor edilir. Bunu belirlemek için yapılan hesaplama, o gazın atmosferde ne kadar süre kaldığını hesaba katar. Bu her zaman tam olarak bilinmez ve yeni bilgileri yansıtmak için hesaplamalar düzenli olarak güncellenmelidir.
Ölçüm protokolünün kendisi: Bu, doğrudan ölçüm veya tahmin yoluyla olabilir. Dört ana yöntem, emisyon faktörü tabanlı yöntem, kütle dengesi yöntemi, tahmine dayalı emisyon izleme sistemleri ve sürekli emisyon izleme sistemleridir. Bu yöntemler doğruluk, maliyet ve kullanılabilirlik açısından farklılık gösterir. Climate Trace tarafından uzaya dayalı karbon dioksit ölçümlerinden elde edilen kamuya açık bilgilerin 2021 Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Konferansı öncesinde tek tek büyük bitkileri ortaya çıkarması bekleniyor.
Bu önlemler bazen ülkeler tarafından iklim değişikliğine ilişkin çeşitli politika/etik pozisyonlar öne sürmek için kullanılır.
Farklı önlemlerin kullanılması, hedeflere yönelik ilerlemeyi izlerken sorunlu olan karşılaştırılabilirlik eksikliğine yol açar. Ortak bir ölçüm aracının benimsenmesi veya en azından farklı araçlar arasında iletişimin geliştirilmesi için tartışmalar vardır.
Emisyonlar, geçmiş veya kümülatif emisyon ölçümleri olarak bilinen uzun zaman periyotları boyunca izlenebilir. Kümülatif emisyonlar, sera gazı atmosferik konsantrasyon oluşumundan neyin sorumlu olduğuna dair bazı göstergeler sağlar.
Ulusal hesaplar dengesi, bir ülkenin ihracatı ve ithalatı arasındaki farka dayalı olarak emisyonları izler. Birçok zengin ülke için denge negatiftir çünkü ihraç edildiğinden daha fazla mal ithal edilmektedir. Bu sonuç büyük ölçüde gelişmiş ülkeler dışında mal üretmenin daha ucuz olmasından ve gelişmiş ülkelerin giderek artan oranda mallara değil hizmetlere bağımlı hale gelmesinden kaynaklanmaktadır. Pozitif bir hesap dengesi, bir ülkede daha fazla üretimin gerçekleştiği anlamına gelir, bu nedenle daha fazla faal fabrika karbon emisyon seviyelerini yükseltir.
Emisyonlar ayrıca daha kısa zaman dilimlerinde ölçülebilir. Emisyon değişiklikleri, örneğin, 1990 temel yılına karşı ölçülebilir. 1990, Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi'nde (UNFCCC) emisyonlar için temel yıl olarak kullanıldı ve aynı zamanda Kyoto Protokolü'nde de kullanıldı (bazı gazlar ayrıca 1995 yılından itibaren ölçülmüştür). Bir ülkenin emisyonları, belirli bir yıl için küresel emisyonların bir oranı olarak da rapor edilebilir.
Başka bir ölçüm kişi başına emisyonlardır. Bu, bir ülkenin toplam yıllık emisyonlarını yıl ortası nüfusuna böler. Per capita emissions may be based on historical or annual emissions.
Şehirler bazen emisyonlara orantısız katkıda bulunanlar olarak kabul edilirken, kişi başına emisyonlar şehirler için ülkelerindeki ortalamalardan daha düşük olma eğilimindedir. Mevcut emisyon oranlarında, 2030'dan önce sıcaklıklar, G7 ülkelerinin limiti ve Paris Anlaşması'nın istek sınırı olan 1,5 °C (2,7 °F) artmış olabilir.