Prusya Reform Hareketi
Devlet ve yönetim > Gümrük ve vergi reformları

Vergi reformu, özellikle Napolyon tarafından uygulanan savaş tazminatları nedeniyle, reformcular için merkezi bir sorundu ve bu zorluklar, Hardenberg'in ilk reformlarına damgasını vurdu. Vergileri artırarak ve arazileri satarak devletin iflasından ve enflasyondan kaçınmayı başardı. Bu ciddi mali sorunlar, toptan bir mali reforma yol açtı. Vergiler, esasen çok çeşitli küçük vergileri ana vergilerle değiştirerek, Prusya genelinde standartlaştırıldı. Reformcular ayrıca tüm vatandaşlar için eşit vergilendirme getirmeye çalıştılar ve böylece onları aristokratik ayrıcalıklarla çatışmaya soktular. 27 Ekim 1810'da kral, Finanzedikt'inde şöyle ilan etti: Tüm sadık tebaalarımızdan, başta tüketim malları ve lüks nesneler üzerindeki vergiler olmak üzere artırılmış vergiler ödemelerini istememiz gerektiğini düşünüyoruz, ancak bunlar basitleştirilecek ve daha az ürün üzerinden alınacak, tamamlayıcı vergilerin ve tüketim vergilerinin yükseltilmesiyle bağlantılı olarak hepsi daha ağır vergiler olarak uygulanacak. Bu vergiler, milletin bütün sınıfları tarafından orantılı bir şekilde karşılanacak ve talihsiz ihtiyaç ortadan kalkar kalkmaz indirilecektir.
Ertesi yıl temyiz üzerine özel tüketim vergileri artırıldı.
1819'da, tüketim vergisi (başlangıçta yalnızca kasabalar tarafından artırıldı) kaldırıldı ve yerini bira, şarap ve tütün tüketimine ilişkin vergi düzenlemesi geldi. Sanayi alanında, çeşitli vergilerin yerini kademeli olarak yayılan profesyonel bir vergi aldı. Diğer yenilikler, vergi mükellefi tarafından gerçekleştirilen bir vergi değerlendirmesine dayanan bir gelir vergisi ve servet vergisi idi. 1820, sınıflar üzerinden alınan vergiye karşı protestolar gördü. Kasabalar ise sığır ve tahıl ürünleri üzerindeki vergiyi elinde tutma olanağına sahipti. Maliye politikası sonuçları tartışmalı olmaya devam ediyor. Aslında asiller, reformcuların başlangıçta planladıkları gibi vergilerden o kadar etkilenmediler ki, soyluları da içeren bir 'foncier' vergisi yürürlüğe koymayı başaramadılar. Bu önlemlerin bir sonucu olarak en çok yoksullar acı çekti.
Prusya'nın gümrük vergileri ancak Napolyon Savaşlarının sona ermesinden ve Viyana Kongresi'nde Avrupa'nın topraklarının yeniden düzenlenmesinden sonra yeniden düzenlendi. Kongrede Prusya batı topraklarını geri aldı. Ancak bu durum, bir yanda Ren Eyaleti, Vestfalya Eyaleti ve Saksonya'daki topraklar gibi bu bölgelerin sanayileşmiş kısmı ile Elbe'nin doğusundaki esasen tarım bölgeleri arasında ekonomik rekabete yol açtı. Gümrük politikası da çok farklıydı. Böylece, 1817'de, tarihi batı topraklarından Prusya'nın kalbine geçen 3.000 mal için 57 gümrük tarifesi vardı ve merkezdeki vergiler, daha önce Fransız egemenliğindeki batı eyaletlerine henüz yayılmamıştı.
Bu, gümrük reformunu hayati kılan faktörlerden biriydi. Bu reform, 26 Mayıs 1818'de, serbest mübadele uygulayan büyük toprak sahiplerinin çıkarları ile korumacı gümrük vergileri talep eden hala zayıf olan endüstriyel ekonominin çıkarları arasında bir uzlaşmanın kurulmasıyla gerçekleşti. Bu nedenle, yalnızca iç pazarları dış rekabetten korumak için vergi olarak adlandırılacak şeyi üstlendiler ve nakliye için gümrük vergileri kaldırıldı. II. Friedrich tarafından tesis edilen ticaret politikası böylece sona erdi. İhracat yasakları kaldırıldı. Reformcular tarafından konulan gümrük kanunları ve vergileri, zaman içinde o kadar basit ve etkili oldu ki, diğer Alman devletlerinde yaklaşık elli yıl vergilendirme için bir model görevi gördü ve temel ilkeleri Alman İmparatorluğu döneminde de geçerliliğini korudu. Prusya gümrük politikası, 1830'larda Zollverein'ın yaratılmasındaki önemli faktörlerden biriydi.