Diktatörlük
Diktatörlük çeşitleri > Kişisel diktatörlük

Daha fazla bilgi: Otokrasi ve Kişilik kültü
Kişisel diktatörlükler, tüm gücün tek bir bireyin elinde olduğu rejimlerdir. Diğer diktatörlük biçimlerinden farklı olarak, diktatörün, önemli siyasi pozisyonlara ve hükûmet hazinesine daha büyük erişimi vardır ve genellikle diktatörün takdirine daha fazla tabidirler. Kişisel diktatörler askeri mensuplar veya siyasi bir partinin liderleri olabilirler, ancak ne askeri ne de parti diktatörden bağımsız olarak güç kullanır. Kişisel diktatörlüklerde, elit birlikler genellikle diktatörün yakın arkadaşları veya aile üyelerinden oluşur ve diktatör bu bireyleri görevlerine seçer. Bu diktatörlükler genellikle ya düzensiz bir şekilde gücün ele geçirilmesiyle ortaya çıkar ve liderin gücünü pekiştirmesi için fırsat sunar ya da zayıf kurumlara sahip ülkelerde demokratik olarak seçilmiş liderlerin liderliğinde ortaya çıkar ve liderin anayasayı değiştirme fırsatı sunar. Kişisel diktatörlükler, bölgedeki daha az oturmuş kurumlar nedeniyle Afrika'da Sahra Altı Afrika'da daha yaygındır.
Kişisel diktatörler genellikle hükûmetlerinde sadakati yetkinliğe tercih ederler ve entelektüel kesime genel olarak güvensizlik duyarlar. Kişisel diktatörlüklerde elitler genellikle profesyonel bir siyasi kariyere sahip değildir ve aldıkları görevler için yeterli niteliklere sahip değillerdir. Kişisel diktatör, hükûmeti bölümlere ayırarak atadığı kişileri yönetir ve böylece onların işbirliği yapmasını engeller. Sonuç olarak, bu tür rejimlerde iç denge ve denetim mekanizmaları bulunmaz ve dolayısıyla halklarına baskı uygularken, dış politikada radikal değişiklikler yaparken veya diğer ülkelerle savaş başlatırken sınırsızdırlar. Hesap verilebilirlik eksikliği ve daha küçük elit grupları nedeniyle, kişisel diktatörlükler diğer diktatörlük biçimlerine göre daha yolsuzluk eğilimindedir ve daha baskıcıdırlar. Kişisel diktatörlükler genellikle diktatörün ölümüyle birlikte çöker. Diğer diktatörlük biçimlerine göre daha şiddetli sona erme eğilimindedirler ve demokratikleşme olasılıkları daha düşüktür.
Kişisel diktatörlükler, otoriter yönetimin klasik stereotipine tam olarak uyan bir yapıya sahiptir. Kişisel rejimlerde "Diktatörün ikilemi" adı verilen bir sorun ortaya çıkar. Bu fikir, iktidarda kalmak için halkın yoğun baskı altında tutulması yoluyla gerçekleştirilen sıkı bir baskıya atıfta bulunur ve bu, tüm unsurların tercihlerini yanıltmak için teşvik edilmesine neden olur. Bu durum, diktatörün gerçek halk inançlarını ya da toplumsal desteğinin gerçekçi ölçüsünü bilmemesine izin vermez. Otoriter politikaların bir sonucu olarak, kişisel rejimlerde bir dizi önemli sorun ortaya çıkabilir. Tercih yanıltması, iç politika, veri kıtlığı ve medya kısıtlamaları, kişisel otoriter bir rejimin tehlikelerinden sadece birkaç örnektir. Anketler ve seçimlerle ilgili olarak, bir diktatör özel tercihleri geçersiz kılmak için iktidarını kullanabilir. Birçok kişisel rejim, yönetimlerini korumak için açık oylamaları kurar ve kişisel tercihleri liderin değerleriyle uyumlu olmayan kişilere ağır güvenlik önlemleri ve sansür uygular.
Diktatör ve iç çevresi arasındaki güç ilişkisindeki değişim, bu tür rejimlerin genel davranışı için ciddi sonuçlar doğurur. Kişisel rejimler, uzun ömürlülükleri, çökme yöntemleri, yolsuzluk düzeyleri ve çatışmaya eğilimleri nedeniyle diğer rejimlerden farklılık gösterir. Ortalama olarak, askeri diktatörlüklerin iki katı kadar sürerler, ancak tek parti diktatörlükleri kadar uzun süremezler. Kişisel diktatörlükler ekonomiyi sürdürmek için genellikle kurumlardan veya nitelikli liderlikten yoksundur ve büyümeyi farklı şekillerde deneyimlerler.