Meksika Silahlı Kuvvetleri
Tarihi

Ana madde: Meksika'nın askerî tarihi
İspanyol kraliyeti, 18. yüzyılın sonlarında Yeni İspanya'nın yabancı saldırılara karşı savunmasını güçlendirmek için daimi bir ordu kurdu. Meksika Bağımsızlık Savaşının patlak vermesiyle birlikte kraliyet ordusu bağımsızlık için isyancılarla savaştı. Kraliyet ordusu subayı Agustín de Iturbide taraf değiştirdi ve isyancı general Vicente Guerrero ile bir anlaşma yaparak bağımsızlığı getirdi. Iturbide Meksika İmparatoru oldu, ancak ordu subayları tarafından tahttan çekilmeye zorlandı. Meksika zayıf bir merkezi hükûmete sahip bir cumhuriyet hâline geldi. General Antonio López de Santa Anna on yıllar boyunca siyasete hâkim olacaktı. Felaketle sonuçlanan Meksika-Amerika Savaşının ardından Santa Anna devrildi ve sivil liberaller iktidarı ele geçirerek ordunun ayrıcalıklarını kaldıran ve gücünü azaltan bir dizi yasa çıkardı. Muhafazakar ordu ve Roma Katolik Kilisesi, liberal reformcuları bir iç savaşta devirmek için başarısız bir girişimde ittifak yaptı. 1862'de Fransa, liberal hükûmet tarafından reddedilen borçları tahsil etmek için Meksika'yı işgal etti ve Muhafazakârlar, Meksika için bir hükûmdar seçmek üzere Fransa'nın hükûmdarı III. Napolyon'a başvurdu. Birçok Meksikalı cumhuriyetçi Fransız ordusuyla savaştı ve 5 Mayıs 1862'de kısa bir zafer kazandı. Fransızlar 1867 yılında İmparator Maximilian'a verdikleri tüm askerî desteği geri çekti. Liberal cumhuriyetçiler iktidara geri döndü ve Maximilian ile onun rejimini destekleyen iki Meksikalı generali idam etti. Fransızlara ve onların muhafazakar Meksikalı işbirlikçilerine karşı önemli bir liberal askeri lider General Porfirio Díaz'dı. Díaz'ın Meksika Devlet Başkanı olmak için siyasi hırsları vardı, sivil başkanlara karşı iki kez isyan etti ve 1876'da başarılı oldu. Meksika'yı 1884'ten Francisco I. Madero'yu destekleyen Meksikalı devrimciler tarafından iktidardan uzaklaştırıldığı 1911'e kadar aralıksız yönetti. Devrimci güçler Federal Orduyu yenmesine rağmen, Madero onları terhis etti ve federal güçleri elinde tuttu. Madero Şubat 1913'te askerî bir darbeyle devrildi ve öldürüldü. Artık başkan olan Federal Ordu Generali Victoriano Huerta'ya kuzey Meksika'daki devrimciler, Anayasalcı Ordu ve güneyde Emiliano Zapata liderliğindeki güçlerden oluşan bir koalisyon meydan okudu. Anayasacılar Temmuz 1914'te Federal Orduyu yenilgiye uğrattı ve ordu feshedildi. Geriye sadece birleşik bir güç olmayan devrimci ordular kaldı.
Devrimci generaller Huerta'ya karşı kazandıkları zaferden sonra bir iktidar düzenlemesi yapamadılar ve ülke yeni bir iç savaş aşamasına sürüklendi. Büyük çaplı çatışma, 1915 yılında Anayasacı General Alvaro Obregón'un General Pancho Villa'yı yenmesiyle büyük ölçüde sona erdi. 1920'den 1940'a kadar devrimci generaller Meksika'nın başkanlığını elinde tuttu ve bir dizi rakip general başarısız darbeler düzenledi. Aynı dönemde bu generaller, özellikle Obregón, Plutarco Elías Calles ve Lázaro Cárdenas, silahlı kuvvetlerin toplam büyüklüğünü sistematik olarak küçülttü ve ulusal bütçedeki payını önemli ölçüde azaltırken, aynı zamanda profesyonel ve büyük ölçüde apolitik bir genç subay birliği yarattı.
General Antonio López de Santa Anna
General Porfirio Díaz
Federal Ordu Generali Victoriano Huerta
Anayasalcı Ordu Generali Alvaro Obregón
General Plutarco Elías Calles
General Lázaro Cárdenas