stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Temel Reis

Temel Reis ve Safinaz
Popeye the Sailor Meets Sindbad the Sailor
Popeye veya Türkçe dublajda bilinen adıyla Temel Reis, Elzie Crisler Segar'ın oluşturduğu dünyaca ünlü, ıspanak yiyerek güçlenen çizgi roman karakteridir. Çizgi filmi ise 1929'da Elzie Crisler Segar tarafından canlandırılmıştır. İlk yıllarda Temel Reis çizgi filmi, siyah-beyaz olarak çıkmıştır. Sonra da her ülkede renkli olarak sunulmuştur.
Sevgilisinin adı Olive, Türkçe dublajda Safinaz'dır. Başlıca düşmanı ise Bluto, Türkçe dublajda Kabasakal adlı kurgusal karakter olan Temel Reis, kendi döneminde izleyicilerine rotoskop makinesiyle sunulmuştur.
17 Ocak 1929'da ilk defa bir mizah dergisinde yayımlanan Thimble Theater adlı çizgi romanın yan karakteri olarak çıktı sevenlerinin karşısına. 1933 yılında Betty Boop çizgi filmiyle sinemaya atlamayı başaran bu kahraman, unutulmaz çizgi karakterler arasına girdi. 1937'de Amerika Birleşik Devletleri'nin yeme alışkanlıklarına yaptığı katkıları nedeniyle heykeli dikilen ilk çizgi karakter oldu.
Ağzında piposu ve geniş çenesiyle bu denizci karakter başı sıkıştığında ya da güce ihtiyacı olduğunda bir teneke kutu konserve ıspanağı ağzına boşaltıyor; pazıları şişiyor ve karşısına çıkanı yeniyordu. Yanlış bir hesap sonucu demir içeriğinin yüksek olduğuna inanılan bu sebze böylece ailelerin favorisi hâline geldi.
Elzie Crisler Segar imzasını taşıyan bu karakter iyice popülerleşince 1930'dan itibaren çizgi romana kendi adını verdi. Famous Studios 1942'den itibaren bu karakteri canlandırarak sinemaya taşıdı. 1960'tan itibaren televizyonla tanıştı. Bir de çocuğu oldu. 1980'de Robin Williams'ın canlandırdığı müzikal filmle, 2004'te ise 3 boyutlu bilgisayar animasyonuyla ekranlara geldi.
Sevgilisi Olive Oyl Türkçesiyle Safinaz, ince uzun yapısı, simsiyah saçları, topuzu, abartılı büyük ayakları, enerjik ve yaşam dolu karakteriyle dikkat çekiyordu. Başlıca düşmanı ve arkadaşı Bluto yani Kabasakal da Safinaz'a âşıktı ve kaba saba yöntemleriyle onun aklını çelip onu kaçırmaya çalışıyordu. O ise yediği ıspanaklarla bu kaba gücün de hakkından gelmeyi başarıyordu.
Şehriye

Tel ve arpa şehriye
Arpa şehriyeli pilav
Şehriye küçük taneli makarna. Priscilla Mary Işın'ın, Osmanlı Mutfak Sözlüğü kitabında  Arapça Şa'riyye'den bozma bir kelime olduğu, çeşitli şekillerde kesilen çorbalık ve pilavlık küçük hamurlara denildiği yazılmaktadır. Kendi başına yemek olarak pişirilmez, çorba ve pilavlara çeşni vermek için kullanılır. En çok kullanılan çeşitleri tel şehriye ve arpa şehriyedir. Tel şehriye spagetti gibi yuvarlak kesitlidir ama çapı tel gibi çok daha küçüktür. Arpa şehriyenin şekli ise mekik gibi oval ve yassıdır.
Çeşitleri

Arif Bilgin'in, Osmanlı Saray Mutfağı yemek kitabında Matbah-ı Âmire'ye Mısır'dan getirilen şehriyeye  Mısır şehriyesi adı verildiğinden bahsedilmektedir.
Yörelere Göre Çeşitleri

Diyarbakır şehriyesi 20.08.2021 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.
Rick Jason Apodaca

Rick Jason Apodaca (d. 1 Haziran 1980, North Bergen, New Jersey), Porto Riko'lu basketbolcu. Şutör gard, Kısa forvet pozisyonlarında forma giymektedir.
Kariyeri > Kolej ve ilk yıllar

ABD'de NCAA, USBL, NBDL ve Porto Riko Basketbol Ligi'nde (BSN) Arecibo Captains, Bayamón Cowboys ve San German Athletics takımlarında oynadı.
Apodaca, 1999'da NCAA'de Hofstra Pride takımınında atletik özellikleriyle öne çıktı ve Doğu Çaylak seçimlerinde yer aldı. Sezonu 17.7 sayı ortalamasıyla tamamladı ve sezon sonunda yılın en iyi ikinci takımına seçildi. Daha sonra ilaç testlerinden geçememesi nedeniyle sezonun ilk 14 maçına çıkamayan Apodaca böylece ışıltılı kolej kariyerini kötü anılarla noktalamış oldu.
Kariyeri > Porto Riko

2000 yılında profesyonelliğe adım attı ve Porto Riko'da yılın çaylağı seçildi. 2002'ye kadar mücadele ettiği Arecibo Captains ile ülkesinin All-Star maçlarında her sene yer aldı. 2003 yılında Orlando Magic kadrosuyla Yaz Ligi'nde yer alan Rick, 2004-2005 yılında NBA'e oyuncu hazırlayan Amerika Gelişme Ligi'nde mücadele etti. 2005'te NBDL'de mücadele eden Apodaca, 5 kez All-Star kadrosuna seçilme başarısı gösterdi.
Kariyeri > Avrupa

Daha sonra Avrupa kariyeri başlayan Rick, Polonya ve İtalya liglerinde mücadele etti. 2005-06 sezonunda Polonya Ligi'nde Polpak Swiecie forması giyen Apodaca, 2006-2007 sezonunda Scafati Basket ekibiyle İtalya Ligi Seria A'ya katıldı. Sezonu 19,7 sayı ortalamasıyla lider kapatarak İtalya All-Star maçında da forma giydi. 2007-2008 sezonunda Beşiktaş Cola Turka'ya transfer oldu.
Kariyeri > Millî Takım

Porto Riko formasını 2002'den itibaren giymeye başlayan Rick, Indianapolis'te yapılan Dünya Şampiyonası kadrosunda ve 2003 Panamerikan Oyunları kadrosunda bronz madalya kazanan ekipte yer aldı. 2004 Yılında Olimpiyat Oyunlarında Amerika Birleşik Devletleri'ni mağlup eden Porto Riko millî takımında yer aldı. 2004'te Amerika Birleşik Devletleri'ni mağlup eden Porto Riko millî takımında yer almasına rağmen bu maçta yaşadığı sakatlık ile turnuvaya erken ve trajik bir şekilde veda etti. Daha sonra, Japonya'da düzenlenen 2006 Dünya Basketbol Şampiyonası'nda da millî formayı giydi.
Başarıları

2000- Porto Riko Basketbol Ligi Ligi Yılın Çaylağı
2003- Panamerikan Oyunları Bronz Madalya
2003- Olimpiyat Hazırlık Turnuvası Bronz Madalya
2005- Polonya Basketbol Ligi Ligi En Değerli Oyuncu Ödülü
2006- İtalya Basketbol Ligi All-Star
2007- İtalya Basketbol Ligi Ligi Sayı Kralı
Tsezce

| Tsezce |
| --- | --- |
цезяс мец / Tsezyas mets
Ana dili olanlar: Rusya’da Güney Dağıstan
Konuşan sayısı: 15.500  (tarih gerekli)
Dil ailesi: Kuzeydoğu Kafkas dilleri  Tsez dilleriTsez-HinukTsezce
Dil kodları
ISO 639-3: ddo
Glottolog: dido1241
Tsezce veya Didoca (Tsezce: цезяс мец / Tsezyas mets veya цез мец / Tsez mets), Kuzeydoğu Kafkas dillerinden biridir. Rusya içinde yer alan Dağıstan’ın batı ve güney kesimlerinde, dağlık Tsunta bölgesinde Tsezler tarafından konuşulur. 2002 verilerine göre bu dili konuşan nüfus yaklaşık 15.500’dür. Tsez adı, halk etimolojisine göre Tsezcedde “kartal” anlamına gelen kelimeden türemiştir. Dido adı ise, Gürcüce "büyük” anlamındaki didi (დიდი) kelimesinden gelir.
Tsezce, yazılı geleneği zayıf bir dildir ve yazı dili olarak gelişmemiştir. Tsezler, edebiyat dili ve okullardaki eğitim dili olarak Avarca ile Rusçayı kullanırlar. Buna karşın Tsezcenin yazımı için standart alfabe oluşturma çalışmaları yapılmış ve bu alfabe daha çok geleneksel folklorun kayda geçirilmesinde kullanılmıştır. Tsezcenin yazımında kullanılan Kiril alfabesi, asıl olarak Avarcanın yazımında kullanılan alfabeden alınmıştır. Tsezler, Rusça'dan çok Avarca'nın etkisinde kalmışlardır. Tsezcede pek çok Avarca, Gürcüce, Arapça ve Rusça sözcük vardır. Türk dillerinden girmiş kelimeler de bulunur. Bütün bu etkenler Tsezcenin gelişmesini engellemiş, bu dilin yerini Avarca ve Rusça almıştır.
Tsezcenin dilbilimselçözümlemesini ilk kez 1963'te Gürcü dilbilimci Davit İmnaişvili yapmıştır. Günümüzde Tsez folkloru metinleri, Tsezcenin Mokok diyalektinde kayda geçirilmektedir.
Türkiye’de yaşayan Tsezler

Tokat-Pazar-Ballıca, Sivas-Zara-Selimiye, Sivas-Zara-Osmaniye, Tokat-Dereağzı, Tokat-Pazar-Ovacık Tokat-Pazar-Doğançalı Tokat-Zile-Reşadiye(sadece birkaç aile) Yalova-Güneyköy(sadece birkaç aile)köylerinde Tzez (Çezi veya Didoi) yaşadığı bilinmektedir.
Ayrıca bu köylerden göç edenlerin oluşturduğu bir çok aile yoğunlukla İstanbulda sonra Bursa ve birazda Ankara'da yaşamaktadır.
Vijayanagar İmparatorluğu

Vijayanagar İmparatorluğu (Kannada: ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ Vijayanagara Sāmrājya, Telugu: విజయనగర సామ్రాజ్యము Vijayanagara Sāmrājyamu), Hint Yarımadası’nın güneyinde, Dekkan platosunda konuşlanmış bir imparatorluktur. 1336 yılında I. Harihara ve kardeşi I. Bukka Raya tarafından kurulmuştur. İmparatorluk, 1565 yılında Dekkan sultanlıkları karşısında aldığı büyük yenilgiden sonra yıkıldığı tarih olan 1646 yılına kadar yavaş bir çöküş içine girmiştir. Başkenti, imparatorluğun da ismini aldığı Vijayanagar idi.
Yönetim > İdari yönetim

Vijayanagar hükümdarları toprak yönetiminde Hoysala, Kakatiya, Pandya gibi öncül devletlerin oluşturduğu idari uygulamaları devam ettirdiler ve bu uygulamalarda yalnızca zorunlu gözüken değişikler yaptılar. Ülkede kralın muazzam düzeydeki otoritesi, başında bir başbakan (Mahapradhana) bulunan bakanlar kuruluyla (Pradhana) destekleniyordu. Bu düzen içerisindeki diğer önemli pozisyonlar başkâtiplik (Karyakartha ya da Rayaswami) ve imparatorluk zabitliği (Adhikari) idi. Yüksek konumlarda bulunan bütün bakanlar ve devlet adamları eğitimleri süresince bir dizi askeri eğitimden geçerlerdi. Alt seviye yerleşim birimlerinde zengin toprak ağaları (Goudas) saymanları (Karanikas ya da Karnam) ve muhafızları (Kavalu) denetlerlerdi.
İmparatorluk, beş ana bölgeye (Rajya) ayrılmıştı. Bu Rajya denilen bölgeler de kendi içerisinde bölgelere ayrılırdı (Vishaya Vente ya da Kottam), bunlar ilçelere (Sime ya da Nadu), ilçeler de belediyelere (Kampana ya da Sthala) bölünürdü. Soylu aileler bir komutanın gözetimi altında kendi topraklarını yönetir ve karşılığında imparatorluğa belirli miktarda vergi öderlerdi.
Yönetim > Askeri yönetim

Savaş meydanında orduları kral komuta ederdi. İmparatorluk savaş stratejisi gereğince nadiren büyük seferlere çıkardı, genellikle şahsi kalelere saldırmak ve onları yıkmak gibi küçük çaplı saldırı yöntemleri uygulanırdı. Hint coğrafyasında ilk uzun menzilli toplar Vijayanagar tarafından kullanılmıştı. Bu toplar genellikle yabancı topçular tarafından kullanılırdı.
İki çeşit ordu türü vardı: Bunlardan birincisi doğrudan imparatorluğa bağlı olan kralın kişisel ordusu, ikincisi ise feodal beylerin emrindeki feodal ordular. Kral Krishnadevaraya'nın kendi ordusu yaklaşık 100.000 yaya, 20.000 süvari ve 900'den fazla filden oluşuyordu. Bu sayı, sayıları 1.1 milyon askeri aşan ordunun yalnızca bir  bölümüydü. Bu ordunın içerisinde her sınıftan insan bulunuyordu. Ordudaki askerlerden okçu ve tüfekçiler  genellikle kapitone tunik giyerler, zırhlı askerler kuşaklarında kılıç ve uzun bıçak taşırlar ve sıradan yayalar zırh giymez, yalnızca kalkan taşırlardı. Fil ve atlar tamamen zırhlanırdı ve fillerin dişlerine savaş anında maksimum zararı verebilmek adına bıçaklar takılırdı.
Ekonomi

İmparatorluk ekonomisi ağırlıklı olarak tarım yoğunlukluydu. Mısır, pamuk ve baklagil tarımı  yarı kurak alanlarda, şekerkamışı, pirinç ve buğday tarımı ise yağışlı alanlarda gelişmişti. Betel yaprakları, areka, hindistan cevizi ve pamuk; üretimi yapılan esas ürünleri oluşturuyordu. Büyük miktarda üretimi yapılan pamuk, dokumacılığın geliştiği merkezlere gönderiliyor ve buralarda depolanıyordu. Dokumacılık için çivit otu ve ağaç köklerinden boya elde ediliyordu.
Yeraltı kaynakları bakımından zengin bir bölge olan Machilipatnam bölgesi yüksek kaliteli demir ve çelik ihracatının merkeziydi. Kollur bölgesinde elmas çıkarılıyordu. İmparatorluk başkenti, değerli taş ve altın ticaretinin yapıldığı birçok pazarı bulunduran önemli bir ticaret merkeziydi.
Tüccar gemileri limana demirlediği zaman, indirilen mallar devlet gözetimi altına alınıyor ve satılan her maldan gümrük vergisi alınıyordu. Malların güvenliği idare memurlarının sorumluluğu altındaydı. Tüccarlar birçok ulustan geliyordu (Arap, Farsi, Guceratlı, Horasanlı vs.) ve bu tüccarlar genellikle önemli ticaret merkezlerinden Kaliküt'te yaşıyorlardı. Vijayanagar'ın ihraç ettiği ana ürünler biber, zencefil, tarçın, kakule, kiraz eriği, demirhindi kerestesi, sinameki, değerli taşlar, inciler, misk, kehribar, ravent, aloe, pamuklu giysi ve porselenden oluşuyordu. Burma'ya pamuk ipliği, İran'a ise çivit gönderiliyordu. Zerdeçal, biber, kakule ve zencefil gibi baharatların üretimi Malnad şehri tarafından yönetiliyor ve bu baharatlar pazarlanmak için Malnad'a getiriliyordu. Başlıca ithal edilen ürünler ise Filistin'den gelen bakır, cıva, vermilyon, mercan, safran, kadife, gül suyu, çeşitli bıçaklar, camlet, altın ve gümüş; İran'dan gelen atlar, Çin'den gelen ipek ve Bengal'den gelen şekerdi. Doğu kıyıları Golkonda'dan büyük miktarlarda getirilen çeltik, darı, baklagil ve tütünle dolup taşıyordu.
Kültür > Dil

Kannada, Telugu ve Tamil dilleri imparatorluğun ayrı ayrı bölgelerinde kullanılıyordu. Neredeyse yarısı Kannada dilinde ve gerisi Telugu, Tamil ve Sanskrit dillerinde olmak üzere yedi binden fazla yazma (Şilaşasana) ve üç yüz bakır tablet (Ramaraşasana) ortaya çıkarılmıştır.  İmparatorluk Hampi, Penugonda ve Tirupati'de Nagari, Kannada ve Telugu yazılarıyla üstünde hükümdarın ismini taşıyan sikkeler basmıştır. Gadyana, Varaha, Pon, Pagoda, Pratapa, Pana, Kasu ve Jital adlarıyla altın, gümüş ve bakır sikkeler basılmıştır. Sikkeler Balakrişna, Venkateşvara, Bhudevi, Sridevi gibi tanrılar ve boğa, fil, kuş gibi hayvanların görsellerini içeriyordu. İlk sikkelerde Vişnu'nun bineklerinden Hanuman ve Garuda'nın resimleri vardır.
Virupakşa Tapınağı, Hampi
Kraliyet sembolü: Hampi'de doğal bir hisar
Hazara Rama tapınağının dış duvarındaki imparatorluktaki yaşamı gösteren dikey rölyef frizler.
Hampi'de pazaryeri
Kraliyet sembolü: domuz, güneş, ay ve hançer
Haza Rama Tapınağı
Meenakshi Tapınağı'nın güney gopuramım yukarısından kuzeye doğru havadan manzarası. Tapınak, Vijayanagar İmparatorluğu'nun Nayak'ları tarafından yeniden inşa edildi.
Stradivarius

Berlin Musikinstrumentenmuseum'da sergilenen 1703 yapımı bir ürün.
Stradivarius, telli çalgılarda ve özellikle kemanda, Antonio Stradivari ve ailesinin bir markasıdır. Stradivarius keman, ses, işçilik gibi nitelikleri nedeniyle en kaliteli keman markalarından biri olarak sınıflandırılır. Sıklıkla Stradivarius kemanların sesinin eşsiz olduğuna inanılmakla birlikte yapılan bilimsel çalışmalar ve uzman incelemeleri Stradivarius kemanlar ile aynı tarzda üretilmiş yeni kemanlar arasında akustik bir farkın var olmadığını ortaya koymaktadır.
Antonio Stradivari, 1644 - İtalya doğumlu bir müzik aletleri yapımcısı olup, 18. yüzyılın Avrupa'da kendi konusunda en ünlü üreticisiydi. Yaşamı boyunca 512'si keman, diğerleri viyola, viyolonsel, arp, çello gibi toplam 1100 enstrüman üreten ustanın ölümünden sonra mesleği çocukları tarafından sürdürülmüşse de, Antonio'nun günümüze kadar korunabilen özgün enstrümanlarının yerini tutamamış, onlar kadar değer kazanamamışlardır. Halen tüm dünyada tahmini 700 tane Stradivarius enstrüman olduğu bilinmekte, bunlardan biri, İzmir Buca'da bulunmaktadır.
Türkiye'de ünlü keman ustası Ayla Erduran, Stradivarius keman çalmış ender keman sanatçılarındandır.
Günümüzde, Stradivarius kemanların maddi değeri de manevi değerleri kadar yüksektir. Ünlü müzayede salonu Christie's'in düzenlediği açık artırmada, 2006 Mayıs'ında bir "Hammer" (çekiç) adı verilen bir Stradivarius kemanın 3,54 milyon Amerikan Doları'na satıldığı, bir konserde klasik keman ustası David Garrett'ın yanlışlıkla kırması üzerine, onarımının bile 100.000 Euro'yu bulduğu bilinmektedir. Stradivarius kemanlar bugün ya özel koleksiyoncuların elinde bulunmakta ya da müzelerde sergilenmektedir. Buna en bariz örnek İspanya'daki Royal Palace 9 Nisan 2008 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. ve Berlin'deki Musikinstrumentenmuseum müzesinde sergilenmektedir. Kemanların kullanılanları ise, dünyaca ünlü filarmoni ve senfoni orkestraları tarafından çok özel günlerde konserlerde kullanılmaktadır.
Edgar Bundy tarafından 1893'te yapılan Stradivari'nin tablosu.
Özelliği

Tamamen el yapımı olan Stradivarius kemanı, diğer tüm markalardan ayırt eden özellik Teksas A & M Üniversitesi'nde inceleme konusu olmuş, Antonio Stradivari'nin kemanlarını yaparken kullandığı ağaçtan kemana sürülen verniğe dek her şey  uzmanlar tarafından incelenmiştir. Bugün hala bir kemanın Stradivarius olup olmadığının anlaşılması, biyokimyagerler ve konunun ustası kişilerce uzun ve özenli araştırmalar tarafından belirlenebilmektedir. Colorado Üniversitesi ve Brigham Young Üniversitesi uzmanlarının araştırmasına göre de Stradivari'nin keman yapımında kullandığı verniğin reçine, terebentin yağı ve etil alkolden oluşan özel bir karışım olması ve kimyasal işlemden geçirilen akağaç ve ağacın geliştirilmesinde boraks kullandığı sonucuna varılmıştır.
19. yüzyılda aynı adı taşıyan binlerce keman üretildiği için, her müzik aleti Stradivarius anlamına gelmez: 1957 yılından sonra bu markayı kullananlar, enstrümanlara "Kopyasıdır" etiketini yerleştirmeye
zorunlu kılındılar.
İnönü, Ataşehir

| İnönü |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
Koordinatlar: 40°58′38″N 29°08′19″E﻿ / ﻿40.97729°K 29.13852°D﻿ / 40.97729; 29.13852
Ülke:  Türkiye
İl: İstanbul
İlçe: Ataşehir
Bulunduğu yer: Anadolu Yakası 
Coğrafi bölge: Marmara Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Yüzölçümü
 • Toplam: 1.2 km²
Nüfus (2023): 31.497
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 216 
İl plaka kodu: 34 
Posta kodu: 34640 
İstatistiki bölge: İstanbul alt bölgesi (TR10) 
Seçim çevresi: İstanbul 1. seçim çevresi 
İnönü, İstanbul ilinin Anadolu yakasında yer alan Ataşehir ilçesine bağlı bir mahalledir. Bir ilköğretim, bir de ortaokulun hizmet verdiği İnönü'de on tane de özel okul eğitim-öğretim faaliyetlerini sürdürüyor.
Tarihçe

İnönü Mahallesi, 2009 yılında Kadıköy'den ayrılarak, yeni kurulan Ataşehir ilçesine katıldı. Maltepe'ye sınırı vardır. İçerenköy ile komşu olan İnönü Mahallesi bölgede yeni kurulan iş merkezleri ile gelişim göstermiştir. Mahallenin adı İsmet İnönü'den gelmektedir.
Nüfus

| Yıl | Değişim | Nüfus | Tespit Yöntemi |
| --- | --- | --- | --- |
| 2007 |  | 16.168 | ADNKS |
| 2008 |  7% | 17.258 | ADNKS |
| 2009 |  7% | 18.408 | ADNKS |
| 2010 |  10% | 20.281 | ADNKS |
| 2011 |  23% | 24.851 | ADNKS |
| 2012 |  5% | 26.134 | ADNKS |
| 2013 |  3% | 26.930 | ADNKS |
| 2014 |  1% | 27.212 | ADNKS |
| 2015 |  4% | 28.201 | ADNKS |
| 2016 |  1% | 28.455 | ADNKS |
| 2017 |  0% | 28.456 | ADNKS |
| 2018 |  0% | 28.567 | ADNKS |
| 2019 |  2% | 29.278 | ADNKS |
| 2020 |  4% | 28.188 | ADNKS |
| 2021 |  10% | 30.962 | ADNKS |
| 2022 |  8% | 28.583 | ADNKS |
| 2023 |  10% | 31.497 | ADNKS |
Uluslararası Toplu Taşımacılar Birliği

Logosu
1885 yılında kurulan, 90 farklı ülkeden toplu taşımacılık işletmecileri, yerel ve ulusal düzenleyici idareler, endüstri kuruluşları, araştırma merkezleri, akademisyenler ve danışmanlardan oluşan ve 3100'den fazla üyesi bulunan Uluslararası Toplu Taşımacılar Birliği (UITP), toplu taşımacılaık sektörünün dünyadaki en büyük sivil toplum kuruluşu olma özelliğini taşıyor. Merkezi Brüksel'de bulunan UITP'nin Dubai, Moskova, İstanbul, Roma, Sao Paulo, Fildişi Sahili, Bangalore, Hong Kong ve Canberra'da ofisleri mevcuttur.
Sopiko Çiaureli

Sopiko Çiaureli (Gürcüce: სოფიკო ჭიაურელი) (d. 21 Mayıs 1937 – ö. 2 Mart 2008, Tiflis), Gürcü Sovyet sinema ve tiyatro oyuncusu. Özellikle, Gürcü yönetmen Tengiz Abuladze ve Tiflisli Ermeni yönetmen Sergei Parajanov’un filmlerindeki rolleriyle ünlendi. Çiaureli’nin oynadığı filmler, Uluslararası İstanbul Film Festivali’nde de gösterildi. Çiaureli, Sovyetler döneminde uluslararası festivallerde yedi kez “en iyi kadın oyuncu” seçilen tek sinema oyuncusuydu.
Yetiştiği ortam

Sopiko Çiaureli, efsanevi oyuncu Veriko Ancaparidze ve yönetmen Miheil Çiaureli'nin kızı olarak Tiflis'te doğdu. Otar ve Tamaz adında iki kardeşi vardı. Çiaureli, sinema yönetmeni Giorgi Danelia'nin teyzesinin kızıydı. Çiaureli iki kez evlendi. Birinci evliliğini ünlü yönetmen Giorgi Şengelaia ile yaptı. Daha sonra Kote Maharadze ile evlendi. Ağır bir hastalığın ardından 2 Mart 2008'de yaşamını yitirdi. Tiflis'teki Gürcistan Ulusal Kahramanlar Mezarlığı'nda toprağa verildi.
Tiyatro oyunları

Çiaureli, 1960 yılında Moskova Devlet Sinematografi Enstitüsü'nü bitirdi. 1960-64 arasında ve 1968'den itibaren Tiflis'te Marcanişvili Tiyatrosu'nda oynadı. 1964-68 arasında ise ünlü Rustaveli Tiyatrosu'nda sahneye çaktı.
Filmleri

Sopiko Çiaureli, ilk kez sinema yönetmeni Rezo Çheidze'nin Bizim Avlu adlı filmde oynadı. Daha sonra Sayat Nova, Dilek Ağacı, Surami Kalesi Efsanesi, Âşık Garip, Data Tutaşhia gibi filmlerde oynadı. Âşık Garip ve Dilek Ağacı filmleri İstanbul Festivali'nde de gösterildi.
Bizim Avlu / Çveni Ezo, Yön. Rezo Çheidze
Enguri Kıyılarında / Enguris Napirebze
Bir Kızın Hikâyesi / Ambavi Erti Kalişvilisa, Yön. Miheil Çiaureli
Dilek Ağacı / Natvris He, Yön. Tengiz Abuladze
Âşık Garip / Aşik Kerib, Yön. Sergei Paracanov
Dert Etme / Ar İdardo, Yön. Giorgi Danelia
Data Tutaşhia, Yön. Giga Lortkipanidze
Ödülleri

Uluslararası film festivallerinde en iyi kadın oyuncu (1957, 1965, 1966, 1972, 1973, 1976, 1978, 1992)
Gürcistan halk sanatçısı (1976)
Ermenistan halk sanatçısı (1979)
Locarno Uluslararası Film Festivali En İyi Kadın Oyuncu (1965)
Sovyetler Birliği Devlet Ödülü (18980)
Şota Rustaveli Ödülü (1998)
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNE: XX4861191  BNF: cb15543713j (data)  GND: 1048667472  ISNI: 0000 0000 8385 0756  LCCN: n82090862  NKC: mub2010599769  NLK: KAC2020O2873  NTA: 124532217  SUDOC: 135580633  VIAF: 56923979   WorldCat (LCCN): n82-090862
Polonya-Türkiye ilişkileri

| --- | --- |



 Polonya:  Türkiye
 
Polonya-Türkiye ilişkileri, Polonya Cumhuriyeti ile Türkiye'nin süregelen uluslararası politikaları içerir.
İlişkilerin tarihçesi > Osmanlı dönemi

Türklerin Polonyalılarla tarihe geçen ilk karşılaşmaları Avrupa Hun ve Avarların 5.-9. yüzyıllar arasında Avrupa'ya yaptıkları istilalar sırasında olmuştur. Bu dönem hakkında bilgimiz azdır. Günümüzdeki anlamıyla Türkiye-Polonya ilişkilerinin başlaması 14. yüzyıla rastlar. Osmanlıların Balkanlarda genişlemeye başladığı bu dönemde her ne kadar Osmanlı-Polonya orduları doğrudan doğruya karşı karşıya gelmediyse de Niğbolu Savaşı, Kosova Savaşı ve Varna Savaşındaki Haçlı ordularında çok sayıda Polonyalı asker bulunmaktaydı. Ancak Osmanlı Devletinin Polonya'yla doğrudan doğruya karşı karşıya gelmesi özellikle Mohaç Savaşı'ndan sonra olmuştur. Macaristan'ın büyük bir bölümünün Osmanlıların eline geçmesiyle Osmanlılar Polonyalılarla komşu haline gelmişler, 16. ve 17. yüzyıllar her iki ülkenin de en güçlü düzeylerine eriştiği bir dönem olduğu için çok sayıda Osmanlı-Lehistan savaşlarına sahne olmuştur. Bu dönemde Polonyalıların Litvanyalılarla birleşerek kurduğu Lehistan-Litvanya Birliği Osmanlı tarihinde sadece Lehistan adıyla anılmıştır.
1683 yılındaki II. Viyana Kuşatması'nda Lehistan ordusu çok önemli bir rol oynadı. Viyana düşmek üzereyken Lehistan kralı III. Jan Sobieski 75.000 kişilik bir orduyla Viyana'nın yardımına koştu. Böylece kuşatma başarısızlığa uğradı. Ancak bu tarihten sonra Lehistan gitgide zayıfladı. Lehistan sayesinde Osmanlı egemenliğinden kurtulan Avrupalı devletler bu zayıflıktan yararlanarak 1795 yılında Lehistan'ı kendi aralarında bölüştüler. 18. yüzyıl boyunca Polonyalılar Rusya, Almanya ve Avusturya'nın egemenliği altında yaşadılar. Osmanlılar bu durumdan hiçbir zaman hoşnut kalmadılar. Bağımsızlığını yitiren Polonyalılara yardım elini uzatan nadir ülkelerden biri oldular. Polonya'daki bağımsızlık hareketlerini desteklediler, Polonyalı göçmenlere kucak açtılar. Hatta İstanbul yakınlarında Polonyalılar için Polonezköy adında bir köy kuruldu. Bu köy günümüze kadar varlığını sürdürmektedir.
Osmanlı Devleti'nin Lehistan'ın paylaşılmasını kabul etmemesiyle ilgili bir söylence şöyledir: Padişah, yabancı diplomatları kabul ettiğinde hep Lehistan elçisini sorar, bunun üzerine sadrazam usulca yaklaşır, sanki padişahın kulağına fısıldarmış gibi, ama kesinlikle orada bulunan herkese duyurmak niyetiyle şunları söyler: "Lehistan sefiri yoldadır, ancak yollardaki müşkülat yüzünden gecikmiştir". Bazı eserlerde Osmanlı Sadrazamlarının yabancı elçilikleri kabul ettikleri yıllık davetlerde Rusya, Avusturya ve Prusya elçilerine her defasında "Lehistanlı meslektaşınız nerede? Aranızda göremiyorum!" sorusunu yönelttiği de yazılmaktadır. Lehistan'ın paylaşılmasına yönelik gösterilen bu diplomatik protesto tam 127 yıl sürmüş, I. Dünya Savaşı sonunda Polonya yeniden kuruluncaya kadar devam etmiştir.