stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
İmparatorluk Trans-Antarktika Seferi
Hazırlıklar > Shackleton'ın planı

Shackleton, yeni seferine İmparatorluk Trans-Antarktika Seferi adını verdi, çünkü ona göre "sadece bu adaların halkı değil, Birlik Bayrağı altındaki tüm akrabalarımız da ... keşif programının gerçekleştirilmesine yardımcı olmaya istekli olacaktır." Halkın ilgisini çekmek için 1914'ün başında detaylı bir program yayımladı. Sefer iki gruptan ve iki gemiden oluşacaktı. Weddell Denizi grubu Endurance gemisiyle Vahsel Körfezi bölgesine gidecek ve 14 kişi karaya çıkacaktı, bunlardan altısı Shackleton liderliğinde kıtasal geçiş grubunu oluşturacaktı. Bu grup, 69 köpek, iki motor kızağı ve "liderin ve uzman danışmanlarının deneyiminin önerdiği her şeyi içeren" donanımla 2.900 kilometre (1.800 mi) uzunluğundaki Ross Denizi'ne yolculuğu gerçekleştirecekti. Kalan sekiz kara grubu üyesi bilimsel çalışmalar yürütecek, üçü Graham Toprakları'na, üçü Enderby Toprakları'na gidecek, ikisi de üs kampında kalacaktı.
Ross Denizi grubu, kıtanın karşı tarafında McMurdo Boğazı'nda üssünü kuracaktı. Karaya çıktıktan sonra, kıtasal geçiş grubunun rotası üzerinde Beardmore Buzulu'na kadar depo noktaları oluşturacak ve umarlar ki orada o grupla karşılaşıp onlara evlerine dönmelerinde yardımcı olacaklardı. Ayrıca jeolojik ve diğer gözlemler yapacaklardı.
Hazırlıklar > Finansman

Shackleton, planının en basit versiyonunu gerçekleştirmek için 50.000 sterline (2024 değeri 6.061.000 sterlin) ihtiyaç duyacağını tahmin ediyordu. Halka açık çağrılara inanmıyordu: "(bunlar) sonsuz muhasebe sorunları yaratır". Fonlama yöntemi olarak zengin destekçilerden katkı toplamayı seçmişti ve buna 1913'ün başında az bir miktarla başlamıştı. İlk önemli cesaretlendirme Aralık 1913'te geldi, İngiliz hükümeti ona özel kaynaklardan eşit miktarda para toplayabilirse 10.000 sterlin vermeyi teklif etti. Kraliyet Coğrafya Topluluğu (RGS), hiç beklemediği halde, 1.000 sterlin verdi - Huntford'a göre Shackleton, büyük bir jestle onlara sadece bu miktarın yarısını alacağını söyledi. Daha önce kutup seferlerine ilgi duymadığını ifade eden Lord Rosebery ise 50 sterlin verdi.
Şubat 1914'te, The New York Times, oyun yazarı J. M. Barrie'nin -  kariyerinin sonunda Shackleton'ın rakibi haline gelen Scott'un yakın bir arkadaşı - gizli bir şekilde 50.000 dolar (yaklaşık 10.000 sterlin) bağışladığını bildirdi. Zamanın daralmasıyla, katkılar 1914'ün ilk yarısında sonunda sağlandı. Birmingham Small Arms Company'den Dudley Docker 10.000 sterlin verdi, zengin tütün tüccarı Janet Stancomb-Wills "cömert" bir miktar (tutar açıklanmadı) bağışladı, ve Haziran'da İskoç sanayici Sir James Key Caird 24.000 sterlin (2024 değeri £2.910.000) bağışladı. Shackleton Morning Post'a "bu muhteşem hediye bütün endişelerimi giderdi" diye bildirdi.
Shackleton artık keşif seferi için yeterli paraya sahipti. Belçikalı kaşif Adrien de Gerlache tarafından Spitsbergen'e bir keşif gezisi için inşa edilmiş 300 tonluk bir barkentin olan Polaris'i 14.000 sterline (2024 değeri 1.700.000 sterlin) satın aldı. Bu proje çökmüştü ve gemi müsait hale gelmişti. Shackleton, aile sloganı olan "Dayanıklılıkla (İngilizce: Endurance) fethederiz"i yansıtacak şekilde adını Endurance olarak değiştirdi. Ek olarak 3.200 sterline (2024 değeri 388.000 sterlin) Douglas Mawson'ın Tazmanya, Hobart'ta bulunan keşif gemisi Aurora'yı satın aldı. Bu gemi, Ross Denizi ekibinin gemisi olarak görev yapacaktı.
Shackleton'ın seferin toplam maliyetini (Daily Mail tarafından daha sonra yaklaşık 80.000 sterlin olarak tahmin edilen) karşılamak için topladığı para miktarı, Stancomb-Wills bağışının boyutu bilinmediğinden kesin değildir. Para, Shackleton için sürekli bir sorun olmuştu ve ekonomi tedbiri olarak Ross Denizi grubuna ayrılan fonları yarıya indirmişti, ki bu durum grubun komutanı Aeneas Mackintosh tarafından görevi devralmak için Avustralya'ya vardığında öğrenilmişti. Mackintosh, seferin bu bölümünü yapılabilir kılmak için para ve malzeme için pazarlık etmek ve yalvarmak zorunda kalmıştı. Bununla birlikte Shackleton, seferin gelir getirme potansiyelini fark etmişti. Gazete haklarını Daily Chronicle'a satmış ve film haklarından yararlanmak için İmparatorluk Trans Antarktika Film Sendikası'nı kurmuştu.
Sefer > Weddell Denizi grubu > Fil Adası'na sandalla ulaşım

Patience Kampı, 8 Nisan akşamı buz kütlesinin aniden yarılmasıyla sona erdi. Kamp artık küçük üçgen bir buz parçası üzerinde bulunuyordu; bunun parçalanması felaket anlamına gelecekti, bu yüzden Shackleton ekibin zorunlu ayrılışı için cankurtaran botlarını hazırlattı. Artık balina avcılarının yararına küçük bir ahşap kilisenin inşa edildiği bildirildiği için, mümkünse uzaklardaki Deception Adası'na ulaşmaya çalışmaya karar vermişti. Bu, onlara denize dayanıklı bir tekne inşa etmelerini sağlayabilecek bir kereste kaynağı da sağlayabilirdi.
9 Nisan saat 13.00'te Dudley Docker denize indirildi ve bir saat sonra üç bot da buz parçasından ayrılmıştı. Shackleton'ın kendisi James Caird'e, Worsley Dudley Docker'a komuta ederken, seyir subayı Hubert Hudson itibari olarak Stancomb Wills'in sorumlusuydu, ancak tehlikeli ruh hali nedeniyle fiili komutan Tom Crean'dı.
Botlar buzla çevriliydi, açılan su yollarına bağımlıydı ve ilerlemeleri tehlikeli ve düzensizdi. Sık sık botlar buz kütlelerine bağlanıyor veya üzerlerine çekiliyordu, bu sırada adamlar kamp kuruyor ve koşulların iyileşmesini bekliyordu. Shackleton yine birkaç olası hedef arasında gidip geliyordu ve 12 Nisan'da çeşitli ada seçeneklerini reddederek Graham Toprakları'nın en ucundaki Hope Körfezi'ne karar verdi. Ancak, botlardaki koşullar, zaman zaman -29 °C'ye kadar düşen sıcaklıklarda, az yiyecekle ve düzenli olarak buzlu deniz suyuna batmalarla, adamları fiziksel ve zihinsel olarak yıpratıyordu. Bu nedenle Shackleton, olası sığınakların en yakını olan Fil Adası'nın artık en pratik seçenek olduğuna karar verdi.
14 Nisan'da botlar Fil Adası'nın güneydoğu kıyısında demirledi, ancak kıyı dik kayalıklar ve buzullardan oluştuğu için karaya çıkamadılar. Ertesi gün James Caird, adanın doğu noktasını dolaşarak kuzey rüzgar altı kıyısına ulaştı ve dar bir çakıllı plaj keşfetti. Kısa bir süre sonra, önceki gece ayrılmış olan üç bot bu iniş yerinde yeniden bir araya geldi. Gelgit izlerinden bu plajın uzun süreli bir kamp yeri olarak hizmet etmeyeceği anlaşıldı, bu yüzden ertesi gün Wild ve bir mürettebat daha güvenli bir yer için kıyıyı keşfetmek üzere Stancomb Wills ile yola çıktı. Batıya doğru 11 kilometre (6,8 mi) uzunluğunda bir kara parçası haberiyle geri döndüler. En kısa sürede adamlar botlara geri döndü ve daha sonra Cape Wild olarak adlandıracakları bu yeni yere taşındılar.
Sefer > Weddell Denizi grubu > James Caird'in Yolculuğu

Ana madde: James Caird'in Yolculuğu
Elephant Adası uzak, ıssız ve nadiren balina avcıları veya başka gemiler tarafından ziyaret edilen bir yerdi. Ekibin uygarlığa geri dönmesi gerekiyorsa, yardım çağırmaları gerekecekti. Bunun yapılabileceği tek gerçekçi yol ise, cankurtaran botlarından birini alarak Güney Okyanusu boyunca bir yolculuk ile  1.300 kilometre (810 mi) mesafede yer alan Güney Georgia'ya ulaşmaktı. Shackleton, ekibinin çoğunun kötü fiziksel durumu nedeniyle, ekibi daha az tehlikeli olan Deception Adası'na götürme düşüncelerinden vazgeçmişti. Falkland Adaları'ndaki Port Stanley, mesafe olarak Güney Georgia'dan daha yakındı, ancak bu, hakim güçlü rüzgarlara karşı yelken açmayı gerektireceğinden ulaşılamaz durumdaydı.
Shackleton bot ekibini seçti: kendisi, Worsley, Crean, McNish ve denizciler John Vincent ve Timothy McCarthy. Shackleton'ın talimatları üzerine McNish, doğaçlama aletler ve malzemeler kullanarak James Caird'ı hazırlamaya hemen başladı. Shackleton geri dönmezse, Wild'ın ertesi baharda Deception Adası'na gitmesi talimatıyla Fil Adası ekibinin sorumlusu olarak bırakılacaktı. Shackleton, eğer o zamana kadar karaya ulaşılmamışsa botun kaybolacağını düşünerek sadece dört haftalık malzeme aldı.
6,9 metre (23 ft) uzunluğundaki James Caird, 24 Nisan 1916'da denize indirildi. Yolculuğun başarısı, en olumsuz koşullarda yapılması gerekecek gözlemleri kullanarak Worsley'nin navigasyonunun nokta atışı doğruluğuna bağlıydı. Hakim rüzgar, işe yarar bir şekilde kuzeybatı yönündeydi, ancak şiddetli deniz koşulları her şeyi buzlu suyla hızla ıslatıyordu. Kısa süre sonra botun üzerine oluşan kalın bir buz tabakası, onun ağır hareket etmesine neden oldu. 5 Mayıs'ta, kuzeybatıdan esen bir fırtına, Shackleton'ın 26 yıllık denizcilik hayatında gördüğü en büyük dalgalar olarak tanımladığı şeyle karşı karşıya kaldığında botun neredeyse yok olmasına neden oluyordu. Bot ekibinin fiziksel sınırlarına ulaştığı 14 günlük bir mücadelenin ardından 8 Mayıs'ta, Güney Georgia görüldü. İki gün sonra, adanın güneyindeki şiddetli dalgalar ve kasırga kuvvetindeki rüzgarlarla uzun süren bir mücadelenin ardından ekip, King Haakon Koyu'nda karaya çıkmayı başardı.
Sefer > Weddell Denizi grubu > Kurtarma

Shackleton'ın Stromness istasyonuna vardığında ilk işi Peggotty Kampında bıraktığı üç arkadaşının alınmasını sağlamak oldu. Yolu göstermek için Worsley ile birlikte kıyı boyunca bir balina avcılığı gemisi gönderildi ve 21 Mayıs akşamı James Caird ekibinin altısı da güvendeydi.
Shackleton'ın Fil Adası'na dönüp orada mahsur kalan grubu kurtarması için dört defa girişimde bulunulması gerekti. Güney Georgia'ya vardıktan sadece üç gün sonra, Husvik Limanı'nda demirli olan büyük bir balina avcı gemisi The Southern Sky'ın kullanımını sağladıktan sonra oradan ayrıldı. Shackleton, 22 Mayıs sabahına kadar yelken açmaya hazır hale getiren gönüllü bir mürettebat topladı. Gemi Fil Adası'na yaklaşırken, hedeflerinden yaklaşık 110 kilometre (68 mi) uzakta geçilmez bir buz bariyerinin oluştuğunu gördüler. The Southern Sky buz kırmak için inşa edilmemişti ve Falkland Adaları'ndaki Port Stanley'e geri çekildi.
Port Stanley'e ulaştığında Shackleton, Londra'ya nerede olduğunu telgrafla bildirdi ve kurtarma operasyonu için güneye uygun bir gemi gönderilmesini talep etti. Amirallik tarafından Ekim ayından önce hiçbir şeyin mevcut olmadığı bilgisi verildi ki bu ona göre çok geçti. Ardından, Montevideo'daki İngiliz Bakan'ın yardımıyla Shackleton, Uruguay hükümetinden 10 Haziran'da güneye doğru yola çıkan sağlam bir trol gemisi olan Instituto de Pesca No. 1'in ödünç alınmasını sağladı. Yine bir buz kütlesi onları engelledi. Hızla başka bir gemi arayışına giren Shackleton, Worsley ve Crean, Punta Arenas'a gitti ve burada Emma adlı bir uskunanın İngiliz sahibi Allan MacDonald ile tanıştılar. McDonald bu gemiyi bir kurtarma girişimi için donattı ve bu girişim 12 Temmuz'da yola çıktı, ancak aynı olumsuz sonuçla—buz kütlesi onları bir kez daha yendi. Shackleton daha sonraları Weddell Denizi'ndeki Brunt Buz Sahanlığı'nda bir buzulun adını McDonald olarak değiştirdi. Bu buzulun tanımlanmasında sorunlar ortaya çıktıktan sonra, yakındaki bir buz yükseltisine McDonald Buz Buruşukları adı verildi.
Artık Ağustos ortasıydı, Shackleton'ın Fil Adası'ndan ayrılmasının üzerinden üç aydan fazla zaman geçmişti. Shackleton, Şili Donanması'na önceki girişimde Emma'ya yardım etmiş olan küçük bir buharlı römorkör olan Yelcho'yu ödünç vermeleri için yalvardı. Kabul ettiler; 25 Ağustos'ta Şili Donanması kaptanı Luis Pardo'nun kumandasındaki Yelcho, Fil Adası'na doğru yola çıktı. Bu sefer, Shackleton'ın kaydettiği gibi, talih onlardan yanaydı. Denizler açıktı ve gemi yoğun sis içinde adaya yaklaşabildi. 30 Ağustos sabahı saat 11:40'ta sis kalktı, kamp görüldü ve bir saat içinde Fil Adası ekibinin tamamı güvenli bir şekilde Punta Arenas'a gitmek üzere gemiye bindirildi.
Sefer > Weddell Denizi grubu > Fil Adasında

Shackleton James Caird ile ayrıldıktan sonra, Wild Elephant Adası ekibinin komutasını devralmıştı ve bu ekibin bazı üyeleri fiziksel veya zihinsel olarak oldukça kötü durumdaydı: Lewis Rickinson muhtemel bir kalp krizi geçirmişti; Perce Blackborow soğuk ısırması yüzünden donmuş ayakları nedeniyle yürüyemiyordu; Hubert Hudson ise depresyondaydı. Ekip için öncelik, hızla yaklaşan güney kışına karşı kalıcı bir barınaktı. Marston ve Lionel Greenstreet'in önerisi üzerine, iki bot ters çevrilerek ve yaklaşık 1,5 metre (4 ft 11 in) baş mesafesi sağlamak için alçak taş duvarların üzerine yerleştirilerek "Snuggery (Türkçe: Kibirli)" lakaplı bir kulübe doğaçlama olarak inşa edilmişti. Branda ve diğer malzemeler yardımıyla yapı kaba ama etkili bir barınağa dönüştürülmüştü.
Wild başlangıçta kurtarma için bir ay beklemek zorunda kalacaklarını tahmin etmişti ve kendince bir yenilgiyi kabul etmek anlamına gelmemesi için fok ve penguen etinin uzun vadeli stoklanmasına izin vermedi. Bu politika, popüler bir adam olmayan ve görünüşe bakılırsa varlığı, şakalarına konu olmadığı sürece arkadaşlarının moralini pek iyileştirmeyen depo sorumlusu Orde-Lees ile keskin tartışmalara yol açtı.
Haftalar başlangıçtaki iyimser tahmininin çok ötesine geçtikçe, Wild can sıkıntısını gidermek için rutinler ve aktiviteler oluşturdu ve sürdürdü. Kurtarma gemisinin gelişi için sürekli bir gözcü tutuldu, yemek pişirme ve ev işleri çizelgeleri oluşturuldu ve fok ve penguen avı gezileri düzenlendi. Cumartesi günleri konserler düzenlendi ve yıldönümleri kutlandı, ancak kurtarmadan hiçbir iz olmadan zaman geçtikçe artan bir umutsuzluk hissi vardı. Blackborow'un sol ayağındaki parmaklar donmadan kangren oldu ve 15 Haziran'da mum ışığında kulübede cerrahlar Macklin ve McIlroy tarafından ampute edilmesi gerekti. Tıbbi malzemelerindeki son kloroformu kullanan operasyon 55 dakika sürdü ve tam bir başarıydı.
23 Ağustos'a gelindiğinde, Wild'ın stok yapmama politikasının başarısız olduğu görülüyordu. Çevre deniz, herhangi bir kurtarma gemisini durduracak yoğunlukta buz kütlesiyle doluydu, yiyecek malzemeleri tükeniyordu ve kıyıya hiçbir penguen gelmiyordu. Orde-Lees şöyle yazmıştı: "Önce öleni yemek zorunda kalacağız [...] şakayla söylenen çok doğru söz vardır". Wild'ın düşünceleri artık ciddi şekilde Deception Adası'na bir tekne yolculuğu olasılığına yoğunlaşmıştı—bir balina gemisiyle karşılaşma umuduyla 5 Ekim 1916'da yola çıkmayı planlıyordu— ta ki 30 Ağustos 1916'da Shackleton ve Yelcho'nun ortaya çıkmasıyla çile aniden sona erene kadar.
Sefer > Ross Denizi Grubu

Aurora, Avustralya'daki mali ve organizasyonel sorunlar nedeniyle geciktikten sonra 24 Aralık 1914'te Hobart'tan ayrıldı. 15 Ocak 1915'te McMurdo Boğazı'na varış, planlanandan daha geç bir zamandaydı, ancak ekibin komutanı Aeneas Mackintosh, Shackleton'ın o ilk sezonda geçişi denemeyi umduğunu anladığı için Ross Buz Sahanlığı'nda bir depo kurma yolculuğu için hemen planlar yaptı. Ne adamlar ne de köpekler iklime alışmıştı ve ekip bir bütün olarak buz koşullarında çok deneyimsizdi. Buzdaki ilk yolculuk, ekibin 18 köpeğinden onunun kaybıyla ve donmuş ve genel olarak morali bozuk bir kıyı ekibiyle sonuçlandı; tamamlanmamış tek bir depo tek başarılarıydı.
7 Mayıs'ta, ekibin Evans Burnu karargahına demirlemiş olan Aurora, bir fırtına sırasında demir yerlerinden söküldü ve sürüklenen buzla denize taşındı. McMurdo Boğazı'na dönemeyen gemi, yaklaşık 2.600 kilometre (1.600 mi) yol kat ettikten sonra 12 Şubat 1916'da açık denize ulaşana ve Yeni Zelanda'ya aksayarak ulaşana dek dokuz ay boyunca buzda mahsur kaldı. Aurora, depolardaki kızak erzakları kıyıya indirilmiş olmasına rağmen, kıyı ekibinin yakıtının, yiyecek erzaklarının, giysilerinin ve ekipmanının büyük bir bölümünü yanında götürdü. Mahsur kalan kıyı ekibinin görevine devam edebilmesi için, birkaç yıl önce Evans Burnu'nda bulunan Scott'ın Terra Nova Seferi başta olmak üzere önceki seferlerden kalanlardan yeniden malzeme tedarik etmesi ve yeniden donanması gerekiyordu. Böylece, Eylül 1915'te ikinci sezonun depo kurma çalışmalarına planlandığı gibi başlayabildiler.
Sonraki aylarda, Ross Buz Sahanlığı boyunca Beardmore Buzulu'nun eteğine kadar birer derece aralıklarla gerekli depolar kuruldu. Buzuldan dönüş yolculuğunda ekip iskorbüt hastalığına yakalandı; seferin papazı ve fotoğrafçısı Arnold Spencer-Smith buzda yaptığı yolculuklarda bitap düştü ve öldü. Ekibin geri kalanı, McMurdo Boğazı'nın güney ucunda Discovery Seferi'nden kalma geçici sığınak olan Hut Point'e ulaştı ve burada yavaş yavaş iyileştiler. 8 Mayıs 1916'da Mackintosh ve Victor Hayward, kararsız deniz buzu üzerinde Evans Burnu'na yürümeye karar verdiler, bir kar fırtınasına yakalandılar ve bir daha görülmediler. Hayatta kalanlar sonunda Evans Burnu'na ulaştı, ancak daha sonra sekiz ay daha beklemek zorunda kaldılar. Sonunda, Yeni Zelanda'dan ayrılışı para yetersizliği nedeniyle geciken, onarılmış ve yeniden donatılmış Aurora, onları uygarlığa geri taşımak için 10 Ocak 1917'de geri geldi. Shackleton, Ross Denizi grubunun kurtarılmasını ortaklaşa organize ve finanse eden Yeni Zelanda, Avustralya ve Büyük Britanya hükümetleri tarafından komutanlık görevi reddedildiği için gemiye fazladan bir subay olarak eşlik etti.
Medeniyete dönüş ve sonrası

Kurtarılan ekip, 1914'te uygarlıkla son temasını kurduktan sonra, Büyük Savaş'ın gidişatından habersizdi. Shackleton'ın Falkland Adaları'na güvenli bir şekilde ulaştığı haberi, 2 Haziran 1916'da İngiliz gazetelerindeki savaş haberlerini kısa süreliğine gölgede bıraktı. Yelcho, başarılı görevinin ardından Punta Arenas'ta "zafer" niteliğinde bir karşılama gördü. Kurtarılanlar daha sonra Orta Şili'deki Valparaíso limanına taşındı ve burada tekrar sıcak bir karşılama gördüler, oradan da ülkelerine geri gönderildiler. Sefer ekibi, savaşın kritik bir aşamasında, normal onurlar ve halk törenleri olmadan parça parça eve döndü. Shackleton'ın kendisi kısa bir Amerika konferans turunun ardından sonunda 29 Mayıs 1917'de İngiltere'ye vardığında, dönüşü neredeyse hiç fark edilmedi.
McNish'in James Caird yolculuğunda hazırlanması ve yelken açmasındaki çabalarına rağmen, daha önceki itaatsizliği, Shackleton'ın tavsiyesi üzerine, Kutup Madalyası'ndan mahrum bırakılan dört kişiden biri olduğu anlamına geliyordu; katkıları Shackleton'ın beklediği standartlarının altında kalan John Vincent, William Stephenson ve Ernest Holness de Kutup Madalyası alamadılar. Sefer üyelerinin çoğu, hemen aktif askeri veya deniz hizmetine girmek için geri döndü. Savaş bitmeden önce, açık deniz yolculuğundan Tim McCarthy ve deneyimli Antarktika denizcisi Alfred Cheetham çatışmada öldürülmüştü ve Frank'in küçük kardeşi ve Ross Denizi ekibinin üyesi olan Ernest Wild, Akdeniz'de görev yaparken tifodan ölmüştü. Diğer birkaç kişi ağır şekilde yaralandı ve birçoğu cesaretlerinden dolayı nişan aldı. Buenos Aires'te bir propaganda görevinin ardından Shackleton, savaşın son haftalarında Murmansk'ta ordu binbaşı rütbesiyle özel görevde çalıştı. Bu onu Mart 1919'a kadar meşgul etti. Daha sonra, 17 Eylül 1921'de Londra'dan ayrılan Quest gemisiyle Shackleton-Rowett Seferi adlı son bir Antarktika seferi düzenledi. Endurance mürettebatından Wild, Worsley, Macklin, McIlroy, Hussey, Alexander Kerr, Thomas McLeod ve aşçı Charles Green'in hepsi Quest ile yelken açtı.
Shackleton, Quest Güney Georgia'da demirliyken 5 Ocak 1922'de kalp krizinden öldü. Ölümünden sonra, Enderby Toprakları'nın keşfini içeren orijinal program terk edildi. Wild, onları Fil Adası'nın görüş alanına getiren kısa bir seyir gerçekleştirdi. Cape Wild açıklarında demirlediler ve eski simge yapıları görebildiler, ancak deniz koşulları karaya çıkmalarını imkansız hale getirdi.
Antarktika'nın ilk geçişinin gerçekleştirilmesi için kırk yıldan fazla zaman geçmesi gerekecekti ve bu geçiş, 1955-1958 İngiliz Milletler Topluluğu Trans-Antarktika Seferi tarafından gerçekleştirildi. Bu sefer, Shackleton'ın Endurance buza hapsolduğunda gördüğü aynı koy olan Vahsel Körfezi'nden yola çıktı. Beardmore Buzulu'ndan tamamen kaçınan ve Ross Buz Sahanlığı'nın büyük bir bölümünü atlayan bir rota izleyerek Skelton Buzulu'ndan iniş yoluyla McMurdo Boğazı'na ulaştılar. Yolculuğun tamamı 98 gün sürdü.
Şili için bu kurtarma, ülkenin Antarktika'daki resmi operasyonlarının başlangıcı oldu.
Daha fazla okuma

Fiennes, Ranulph (2021). Shackleton: A Biography. Londra: Michael Joseph. ISBN 9780241356715.
Lansing, A. (2001). Endurance: Shackleton's Incredible Voyage. Londra: Weidenfeld & Nicolson. ISBN 9780786706211.
McKernan, V. (2006). Shackleton's Stowaway. New York: Knopf Books. ISBN 9780375826917.
Tamiko, R., (Ed.) (2001). South with Endurance: Shackleton's Antarctic Expedition. New York: Simon & Schuster. ISBN 9780743222921.
Worsley, F. A. (1931). Endurance: An Epic of Polar Adventure. Londra: P. Allan & Co. OCLC 503849175.
Worsley, F. A. (1933). Shackleton's Boat Journey. Londra: P. Allan & Co. OCLC 771921764.
Şablon:Kutupların keşfi
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BIBSYS: 9071047  GND: 7577761-7  LCCN: no99001019  NKC: mzk2007378623  NLI: 987007380655505171  SNAC: w65x6m9f  TePapa: 17802  VIAF: 124288074   WorldCat (LCCN): no99-001019 
Endurance gemisinin güzergahı                     Endurance in buz kütlesiyle sürüklenmesi                     Endurance battıktan sonra deniz buzunun sürüklenmesi                     James Cairdin Yolculuğu                     Planlanan Trans-Antarktika rotası                     Aurora'nın Antarktika Yolculuğu                     Auroranın geri çekilmesi                     Destek deposu rotası
Keşif gezisi için kurumsal sponsorluk; Aurora, Shell tarafından sağlanan parafinle yüklendi.
Ernest Shackleton, İmparatorluk Trans-Antarktika Seferi'nin lideri
Mürettebat gemiyi buzdan kurtarmak için çalışıyor.
Shackleton ve Wild, buz kütlelerindeki basınç sırtları arasında.
Endurance'ın Weddell Denizi'nin dibine batmasından kısa bir süre önce sürüklenişinin son aşamalarını izleyen köpekler
Hurley ve Shackleton
Path of Endurance's drift and the escape route to Elephant Island
Endurance gemisinin buzlarla kuşatmasından son kurtarmaya kadar alınan yollar
Frank Hurley tarafından fotoğraflanan Güney Georgia'nın iç kısmı
James Caird'in ayrılışı
Shackleton'ın sağ salim geri dönüşü, Stromness istasyonuna ulaştıktan yaklaşık 12 gün sonra Falkland Adaları'ndan gelen Shackleton'ın raporunun ardından 2 Haziran 1916'da The Times'da (görsel) ve The Manchester Guardian (tüm makale)'da yayınlandı.
Fil Adası Grubu. Fotoğraf: Hurley. Gösterilmeyen: Blackborow.
Arka sıra: Greenstreet, McIlroy, Marston, Wordie, James, Holness, Hudson, Stephenson, McLeod, Clark,
Orde-Lees, Kerr, Macklin
Ön sıra: Green, Wild, How, Cheetham, Hussey , Rickinson, Bakewell
Aeneas Mackintosh, Ross Sea grubu komutanı
Skulli

| Skulli Σκούλλι  (Yunanca) Skulli  (Türkçe) |
| --- | --- |
Köy

 Skulli'nin Baf kazası içerisindeki konumu
Skulli
Koordinatlar: 34°58′50.04462″K 32°27′4.40806″D﻿ / ﻿34.9805679500°K 32.4512244611°D﻿ / 34.9805679500; 32.4512244611
Ülke:  Kıbrıs Cumhuriyeti
Kaza: Baf
Rakım: 150 m
Nüfus (2011)
 • Toplam: 65
Zaman dilimi: UTC+02.00 (DAS)
 • Yaz (YSU): UTC+03.00 (DAYS)
Posta Kodu: 8728
Coğrafi Kodu: 6337
Skulli (Yunanca: Σκούλλι), Kıbrıs'ın Baf Kazası'nda bulunan bir köydür. Konum olarak Poli'den 7 km güneydedir. Eskiden Rumların ve Türklerin yaşadığı karma nüfuslu bir köy olup 1960'a gelindiğinde köyün Türk nüfusunun köyü terk ettiği kaydedilmiştir. 2011 sayımına göre nüfusu 65'tir.