stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Carlos (Asturias prensi)
Hayat > İlk yıllar

Annesinin ölümünden sonra Carlos, 1548 ve 1552'deki evliliklerine kadar halaları Maria ve Juana tarafından büyütüldü.  Çocukluğu "duygusal olarak yoksun" geçti. Babası uzun süre boyunca yurt dışında kaldı ve Juana'nın evlenmesinden sonra Carlos belirgin bir sevgi eksikliği yaşadı. Gamiz'e göre Carlos şımarıktı ve öfke nöbetlerine meyilliydi.  Felipe ilk olarak Honorato Juan'ı prensin hocası yaptı. Daha sonra ise García Álvarez de Toledo y Osorio'yu hocası yaptı
Carlos, genç yaşta şiddet içeren davranışlar sergilemeye başladı. Saldırganlığını sıklıkla hizmetçilere ve hayvanlara yöneltti.  Bir keresinde, memnun kalmadığı ayakkabıları bir ayakkabıcıya yedirmeye çalıştığı bildiriliyor.  Davranışları ve karakteri sarayda kötü bir üne kavuştu ve yabancı elçilerin dikkatini çekti. Venedik elçisi Girolamo Soranzo, Carlos'un "çirkin ve itici" olduğunu düşünüyordu. Paolo Tiepolo onunla ilgili: " O ne ders çalışmak ne de fiziksel aktivite yapmak istiyordu, sadece başkalarına zarar vermek istiyordu." demiştir. Zihinsel engelleri olup olmadığı veya zihinsel yeteneğinin 1562'deki beyin hasarı nedeniyle engellenip engellenmediği belirsizdir.
1556 yılında dedesi V. Karl tahttan feragat ederek Yuste Manastırı'na çekildi ve İspanyayı Carlos'un babası Felipe'ye bıraktı. Yuste'ye doğru giderken İmparator Valladolid'de torunuyla görüştü.  Pervasız ve görgüsüz olarak algılanan Carlos, kötü bir izlenim bıraktı.  Karl, prensten o kadar hoşnutsuzdu ki, Felipe'yi, kendisi için yapılacak saygı töreni için Flandre'ye getirmemesi konusunda uyardı.
1559'da Carlos, Fransa Kralı II. Henri'nin en büyük kızı olanElisabeth ile nişanlandı. Ancak İspanya ile Fransa arasındaki uzlaşmayı hızlandırmak için Elisabeth, Felipe ile evlendi. Daha sonra Prens için üç gelin daha önerildi: İskoçya Kraliçesi Mary ; Fransa Kralı II. Henry'nin en küçük kızı Valois'li Marguerite ; ve II. Maximilian'ın ve halası Maria'nın kızı olan kuzeni Avusturyalı Anna. 1564'te Carlos'un Anna ile evlenmesi kararlaştırıldı. Ancak evlilik Felipe tarafından sürekli ertelendi. Anna daha sonra Felipe'nin dördüncü eşi olacaktı.
1560'tan itibaren Carlos, sıtmadan kaynaklandığı düşünülen tekrarlayan ateşli hastalıklar geçirdi. Prensin sağlığı için saray doktorları onun Alcalá de Henares'e taşınmasını tavsiye ettiler.  1561'de babası Carlos'un Alcalá Üniversitesi'nde okumasını sağladı.
Hayat > Miras ve baş yaralanması

1560 yılında Kastilya'nın  ve üç yıl sonra Aragon Tacı'nın varisi olarak tanındı.  Ayrıca I. Sebastião'nun kuzeni olarak Portekiz tahtının varisiydi.  Kastilya'nın vârisi olarak Asturias prensi ve Aragon'un vârisi olarak Girona prensi, Viana prensi, Montbanc dükü, Cerceva kontu ve Balaguer lordu ünvanlarını aldı. Sık sık Devlet Konseyi'nin toplantılarına katılırdı ve babasının adına Aşağı Ülkeleri yöneten halası Margherita ile yazışıyordu.
Nisan 1562'de, Alcalá Üniversitesi'ndeyken Carlos, merdivenden düştükten sonra ciddi bir kafa travması geçirdi. Başlangıçta tehdit oluşturmadığı düşünülsede durumu hızla kötüleşti; on gün içinde sanrılar görmeye ve dayanılmaz ağrılar çekmeye başladı.  Oğlu için endişelenen Felipe, çeşitli çareler aradı, çok sayıda doktora danıştı. Diego de Alcalá'nın cesedinin kalıntılarını prensin yatağının yanına koyarak iyileşmesini ümit etti. Mayıs ayı sonlarına doğru Carlos'un durumu iyileşmeye başladı. Felipe, Fransisken cesedinin mucizevi gücüne inanırken,  modern tarihçiler prensin iyileşmesini anatomist Andreas Vesalius tarafından gerçekleştirilen kafatası trepanasyonuna veya bir Mağribi doktorun merhem sürmesine bağlamaktadır.  Carlos iyileştikten sonra daha da çılgınlaştı,  daha dengesiz bir ruh haline büründü ve davranışları daha da kötü bir hal aldı.
Hayat > Delilik

İddiaya göre Carlos, Flaman isyancılara sempati duyuyordu ve Aşağı Ülkeler'de Felipe'ye karşı isyanın liderleri olan Kont Egmont ve Montmorencyli Floris'in  temsilcileriyle temas kurdu.  İsyancıların desteğiyle Hollanda'ya kaçıp kendini kral ilan etme planları vardı. Carlos'un Hollanda'ya gitmek konusunda güçlü bir isteği olduğu bilinse de  çoğu tarihçi onun Flaman isyancılarla ilişki içinde olduğu teorisini reddetti.
1567 boyunca Carlos, şiddet içeren olaylarla işaretlenen artan duygusal istikrarsızlık sergiledi.  En önemli olaylardan biri, evin penceresinden atılan suyun yanlışlıkla üzerine sıçraması sonucu evin ateşe verilmesi emretmesiydi.
Carlos, babasının kendisine yetki vermesinden sık sık şikâyet ediyordu. Oğlunun sorumluluk duygusunu arttırmayı uman  Felipe, 1567'de Carlos'u Devlet Şurası başkanı olarak atadı. Ancak prens, şuraya ilgi göstermedi veya siyasi meselelerle ilgilenmedi.
Başlangıçta Carlos'a 1559'da Aşağı Ülkeler'in yönetimini vadetmesine rağmen  Felipe oğlunun iktidar pozisyonlarına güvenilemeyeceğini fark etti. Sonuç olarak, Felipe sözünü yerine getirmek yerine Hollanda Valiliği görevini Alba Dükü'ne verdi.  Pozisyonunun elinden alınmasına öfkelenen Carlos, düke saldırmaya çalıştı ancak kısa sürede engellendi.
1567 sonbaharında, amcası Avusturyalı Juan'dan kendisini İtalya'ya götürmesini isteyerek Hollanda'ya kaçmak için bir girişimde daha bulundu  Juan, kararını vermek için 24 saat süre istedi ve bu süre içerisinde Carlos'un planını Felipe'ye anlattı. Felipe ise seyahate izin vermedi.
Carlos, bu talebinin reddedilmesinin ardından Juan'ı vurmaya çalıştı. Carlos, Juan'ı odasına çekerken bir hizmetçi onun silahını boşaltmıştı. Carlos, silahının boş olduğunu fark ettikten sonra Juan'a eliyle saldırdı. Saldırıyı duyan Felipe, Carlos'un dış dünyayla hiçbir bağlantısı olmayacak şekilde odasına kapatılmasını emretti.
17 Ocak 1568'de gece yarısından hemen önce, II. Felipe ve dört danışmanı Madrid'deki Alkazar'da Don Carlos'un yatak odasına girdi ve burada tutuklandığını duyurdular. Belgelerine ve silahlarına el koydular, ardından pencereleri çivilediler. Carlos onları intiharla tehdit etti ve bu nedenle odasında bıçak ve çatal bulundurması yasaklandı.
Hayat > Ölümü

Felipe, kamuoyuna hitaben yaptığı konuşmada, prensin gerçek suçlarını veya zihinsel durumunu ifşa etmeden Carlos'un hapsedilmesini haklı çıkarmaya çalıştı. Temmuz ayına gelindiğinde Carlos'un açlık grevleri onu "korkunç derecede zayıf" bir duruma getirmişti. 24 Temmuz 1568'de prens, muhtemelen açlık sonucu odasında öldü. Ölümü, Hollanda'da krala karşı isyanı meşrulaştırmak için Kara Efsanenin temel unsurlarından biri olarak kullanıldı. Bu da Seksen Yıl Savaşları'na neden oldu. Daha sonra Sessiz Willem'in 1581'de krala karşı yaptığı propaganda çalışması olan Apology'de Kral Felipe'nin emriyle öldürüldüğü iddia edildi. Zehirlenme fikri, 20. yüzyıla kadar Hollanda'da üretilen propagandalara dayanarak Orta ve Kuzey Avrupa tarihçileri tarafından savunulmuştu; İspanyol ve İtalyan tarihçilerin çoğu ise kanıt ve belgelerin doğal nedenlerle ölüme işaret ettiğini iddia etmeye devam etti.
Efsane ve edebiyatta

Kral Felipe'nin oğlunu hapsedip öldürmesi fikri daha sonra İngiltere'de İspanyol karşıtı Kara Efsane'nin  yerleşmesinde küçük bir rol oynarken, Hollanda, Almanya ve Orta Avrupa'da ise  büyük bir rol oynadı. Buradan yaratılan propaganda, Friedrich Schiller'in 1787 tarihli Don Carlos, Infant von Spanien trajedisinin temelini oluşturdu.
Schiller eserini, İngiliz yazar Thomas Otway'in Don Carlos, Prince of Spain adlı oyununda da kaynak olarak kullandığı, Fransız Rahip César Vichard de Saint-Réal'in 1672'de yazdığı bir romandan esinlenerek yazmıştır. Milliyetçilik ve romantik aşkı bir araya getiren romantik trajediler olan her iki eserde de Carlos, asil ve cesur romantik şövalye olarak gösterilir. Kendisi, Felipe'nin karısı genç Valoisli Isabel'in sevgilisi olarak gösterilir. İkisi de özgürlük ve aşkları için zalim, despot, acımasız ve Isabel için çok yaşlı olan II. Felipe ve onun aynı derecede zalim ve despot İspanyollardan oluşan sarayına karşı mücadele ederler. Sonunda kahraman, aşırı asaleti nedeniyle ihanete uğrayarak yenilir.
Schiller'in oyunu birçok operaya uyarlandı, en dikkat çekeni ise Giuseppe Verdi'nin Don Carlos'uydu (1867, İtalyanca adıyla Don Carlo da bilinir). Carlos, saray entrikalarının kurbanı olarak sempatik bir şekilde tasvir ediliyor ve onun zihinsel dengesizliğine veya şiddet eğilimlerine çok az değiniliyor.
Bir kralın kendi oğlunu hapse atmasının öyküsü, Pedro Calderón de la Barca'nın 1635'te yazdığı La vida es sueño (Türkçe: Hayat Bir Rüya) adlı oyununun da temelini oluşturur. Ancak bu eser açıkça Don Carlos'a atıfta bulunmaz. Farklı bir öncülle başlar ve muhtemelen İspanyol Neoplatonizmi çizgisinde dini düşünce ve Mağara aleogrisinin birleşiminden esinlenmiştir.
Efsane ve edebiyatta > Foxe'un Şehitler Kitabında

John Foxe, Foxe'nin Şehitler Kitabı'nda onunla ilgili şunları yazmıştır;
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Bir prens, gerçekten de engizisyonu ortadan kaldırmayı amaçlamıştı, ama kral olmadan önce, dolayısıyla bunu yapacak güce sahip olmadan önce hayatını kaybetti; çünkü tasarısının sadece ima edilmesi bile onun sonunu getirdi. Bu, İspanya Kralı İkinci Philip'in oğlu ve ünlü imparator V. Charles'in torunu olan sevimli prens Don Carlos'tu. Don Carlos, babasının hiçbir kötü özelliğine sahip olmadan büyükbabasının tüm iyi özelliklerine sahipti; ve büyük bir canlılığa, hayranlık uyandıran bir öğrenime ve çok sevimli bir mizaca sahip bir prensti. Papalığın hatalarını görebilecek kadar sağduyuya sahipti ve engizisyonun adından bile nefret ediyordu. Kuruma karşı alenen karşı çıktı, engizisyoncuların yapmacık dindarlıklarını alaya aldı, onların korkunç eylemlerini ifşa etmek için elinden geleni yaptı ve hatta eğer bir gün taç giyerse engizisyonunu ortadan kaldıracağını ve ajanlarını yok edeceğini ilan etti. Bu şeyler engizisyoncuları prense karşı kışkırtmaya yetiyordu: buna göre, zihinlerini intikam almaya yönelttiler ve onu yok etmeye karar verdiler. Engizisyoncular şimdi tüm ajanlarını ve elçilerini prense karşı en kurnazca imaları yaymak için kullandılar; ve sonunda halk arasında öyle bir hoşnutsuzluk ruhu yarattılar ki, kral Don Carlos'u saraydan uzaklaştırmak zorunda kaldı. Bununla yetinmeyip arkadaşlarının bile peşine düştüler ve kralı aynı şekilde Avusturya dükü Don John'u, kendi kardeşini ve dolayısıyla prensin amcasını; kralın yeğeni ve prensin kuzeni olan Parma prensini de sürgüne göndermeye zorladılar, çünkü hem Avusturya dükünün hem de Parma prensinin Don Carlos'a karşı çok içten ve dokunulmaz bir bağlılığı olduğunu çok iyi biliyorlardı.  Birkaç yıl sonra, prens Hollanda'daki Protestanlara büyük bir hoşgörü ve iyilik gösterdikten sonra, engizisyon ona karşı çıktı ve söz konusu kişilerin sapkın olduğu için, prensin kendisinin de onlardan biri olması gerektiğini, çünkü onlara destek verdiğini ilan etti. Kısacası, hurafelerin kölesi olan kralın zihni üzerinde öylesine büyük bir egemenlik kazanmışlardı ki, anlatılması şaşırtıcı olacak şekilde, tabiat duygularını bağnazlığın gücüne kurban etmiş ve engizisyonun gazabına uğramaktan korktuğu için tek oğlunu teslim etmiş ve onu bizzat ölüme mahkûm etmişti. Prens, gerçekten de, bir hoşgörü olarak adlandırılan şeye sahipti; yani, ölüm biçimini seçmesine izin verildi. Romalılar gibi, talihsiz genç kahraman da kanamayı ve sıcak banyoyu seçti; kollarının ve bacaklarının damarları açıldığında, yavaş yavaş öldü, engizisyoncuların kötülüğüne ve babasının aptalca bağnazlığına şehit düştü. | „ |
Efsane ve edebiyatta > Onunla hakkında yazılan eserler

1621: Diego Jimenez de Enciso'nun yazdığı "El príncipe don Carlos" eseri. İlk olarak 1634'te yayımlandı.
1672: César Vichard de Saint-Réal'in yazdığı tarihi roman Dom Carlos
1676: Thomas Otway'in yazdığı Don Carlos oyunu
1700: José de Cañizares'in yazdığı El príncipe don Carlos
1775: Vittorio Alfieri'nin yazdığı Filippo trajedisinde Don Carlos'a deyinilmiştir.
1837: Eugenio de Ochoa'nın yazdığı Auto de fe eseri.
1872: Gaspar Núñez de Arce'nin yazdığı beş perdelik El haz de leña draması
1940: Salvador de Madariaga'nin yazdığı dört perdelik Don Carlos draması
1972: Carlos Muñiz'in yazdığı Tragicomedia del serenísimo príncipe don Carlos.
Medyada > Televizyonda

Carlos, CW'nin Reign dizisinde Kanadalı aktör Mark Ghanimé tarafından canlandırılıyor. Kırbaçlanmaktan hoşlanan, İskoçya'yı Mary Stuart ile evlenip yönetmekle ilgilenen bir cinsel sapık olarak tasvir edildi.
Carlos, Joseph Cuby tarafından Sir Francis Drake adlı TV dizisinde Prenses Mariella'yla (Francesca Annis ) nişanlanan 14 yaşında bir sadist olarak canlandırılmıştır.
Medyada > Sinemada

Carlos, Carlos und Elisabeth adlı 1924 yapımı filmde Conrad Veidt tarafından canlandırıldı.
Mübadele Evi

Mübadele Evi dış
Mübadele Evi, Bursa'nın Nilüfer ilçesinin Görükle mahallesinde 2016 yılında açılmış bir müzedir.
Türkiye-Yunanistan nüfus mübadelesi sırasında Langaza, Eski Kavala ve Serez'den gelen mübadillerin yerleştirildiği Görükle'de, mübadillerin sırtına vurup getirdiği, dokunduğu, tarlalarında ve evlerinde kullandığı eşyalar, mübadeleye ilişkin belgeler ve etnografik objelerine a sözlü tarih tanıklıklarının anlatıları sergilenir.
Nilüfer Belediyesi ile Bursa Lozan Mübadilleri Kültür ve Yardımlaşma Derneği tarafından oluşturulmuştur.
Tarihçe

2016'da Mübadele Evi olarak ziyarete açılan bina, mübadeleden önce Miltiadis Trihoulidis'in konutu idi.  Bina, 1922 sonrasında mübadele ile Kavala’dan Bursa'ya gelen Hasan Gültekin ve Sıdıka Gültekin çifti  evi oldu.  Binada Hasan Gültekin'in ardından oğlu Ramazan Gültekin ve ailesinin yapıda ikamet etmiş; giriş katı 1990'lı yıllara kadar dönem dönem kahvehane, kasap dükkanı ve lastikçi olarak kullanılmıştır.
Bina, 2002 yılında kurulan Bursa Lozan Mübadilleri Kültür ve Dayanışma Derneği tarafından kullandı. 2012-2015'te Nilüfer Belediyesi tarafından restore edildi. Türkiye-Yunanistan nüfus mübadelesinin 93. yılında açılan Mübadele Evi, aynı yıl Tarihi Kentler Birliği tarafından "Uygulama Ödülü"ne layık görüldü.
Sedef kakma

| Sedef kakma işçiliği |
| --- | --- |
UNESCO Somut Olmayan Kültürel Mirası
Sedef tabak kakma, Göreme
Ülke: Türkiye
Kaynak: 01874
Bölge: Avrupa ve Kuzey Amerika
Tescil geçmişi
Tescil: 2023 (18. oturum)
Sedef kakma, ayrıca sedefçilik ya da sedef işleme olarak bilinen teknikte sedef, ahşap üzerine açılan çukur veya oymalara yerleştirilir ve tahtaya temas eden yüzeyden düşmelerini önleyecek yapıştırıcılar sürülür ya da sedeflerin etrafı madeni tellerle çevrilir. Sedef kakmacılık işine sedefkâri, sedef kakma yapan ustaya sedefkâr denilmektedir. Bağa, fildişi, kemik, çeşitli filetolar ve altın, gümüş gibi kıymetli madenler de sedefkârlıkta kullanılan malzemelerdir.
İlk çağın en eski uygarlıklarında görülmekle birlikte, sedefin eşyada süs ögesi olarak uygulanışı çok sonradır. Her ne kadar bazı kaynaklar Sümer sanatında sedefin tıraş edilerek ahşaba uygulandığını, Uzak Doğu ve Güney Asya’da Hint Sanatında sedef süslemelere rastlansa da, sedefin en yaygın ve en gelişmiş şekliyle Türk-Osmanlı Sanatında görüldüğü bilinmektedir.
Sedef

Ana madde: Sedef
Bazı deniz hayvanlarının kabuğunda bulunan ve sedefçilikte kullanılan sert, beyaz ve gökkuşağı pırıltılı, fosforik özelliği olan maddeye sedef, bu maddeyi işleyen kişiye de sedefkâr (sedefçi) denilmektedir. Beyaz, arusek, çöp, taş sedef olmak üzere çeşitlere ayrılmaktadır. Uzun ömürlü bu kabuklar, sedefler, milyonlarca yıllık fosiller halinde karalarda da görülmektedir. Sıcak denizlerde yetişen çok iri yumuşakçaların kabukları, zengin sedef kaynaklarıdır.
Kakmacılık

Ana madde: Kakmacılık
Oyulabilecek nitelikteki herhangi bir malzeme üzerine, istenilen şekillerde oyularak açılan yuvalara, diğer bir maddeden oyulan şeklin aynısından kesilmiş parçaların kakarak yerleştirilmesi işi kakmacılık olarak adlandırılır. Oyulabilecek nitelikte olan malzeme; taş, tahta, mermer ve işlenmeye müsait bazı madenlerdir. 
Taşın, tahtanın veya madenin bazı kısımlarını oyarak bu oyulan kısımlara daha kıymetli başka bir madenden veya maddeden oyulan şekle göre kesilmiş parçaların gömülmesi suretiyle kakma işi gerçekleştirilir. Bu işler tezyinat için yapılmaktadır. Örneğin, adi bir taş oyulup mermer veya daha kıymetli bir madenden kesilmiş parçaları gömmek, abanoz üstüne sedef parçaları gömmek, ceviz tahtası üzerine fildişi veya kemik parçalarını desenli olarak keserek gömmek suretiyle yapılmış kakma işlerine pek çok yerde rastlanmaktadır.
Tarihçe

Hammaddesinin sıcak denizlerden sağlanması dolayısıyla sedefkârlığın Doğu'da başladığı tahmin edilmektedir. Sümer mezarlarında rastlanan ilk sedef işçiliği örnekleri de bu iddiayı güçlendirmektedir. Çin, Hindistan, Siyam gibi Uzak Doğu'nun "sanatı ve sanatkârı bol" ülkelerinde doğan sedefkârlık, Orta Asya Türkleriyle beraber Anadolu'ya gelmiştir. Çabuk kırılabilen bir malzeme oluşu ve genellikle ahşap üzerine uygulanması nedeniyle günümüze çok fazla örneği kalamamıştır. Orta Asya Türkleri arasında sedef kullanımını belgeleyen hiçbir kanıt olmamasına rağmen, bu nesnelerin varlığına Marco Polo ve çeşitli Bizans elçileri anılarında söz edilmektedir. Buna ek olarak Kazan Tatarlarının sedef kaligrafik yazıtlar yaptığı bilinmektedir.
Sedefkâri malzemeleri

Kakma tekniği ile yapılan sedef işçiliğinde kullanılan ağaç genellikle cevizdir. Renkler kızıl ve siyah olup kullanılan motiflerde çeşitli geometrik desenler bir arada görülür. Bağa, fildişi, kemik, çeşitli filetolar ve altın, gümüş gibi kıymetli madenler sedefkârlıkta kullanılan sedef dışındaki diğer malzemelerdir. Bunların hepsine birden bezeme veya süsleme malzemeleri denilmektedir.“Bağa”: büyük deniz kaplumbağaların sırtından çıkarılan, tırnaksı bir maddedir. Isıyla yumuşatılarak şekillendirilebilen açık ve koyu sarı, kahve, kızıl kahverengi, menevişli estetik bir malzemedir. Genelde alt kısmına altın varak yapıştırılarak kullanılır.“Fildişi”: sert ve dokulu bir malzemedir.
Yapılışı

Sedef işçiliği, genellikle ‘oyma’ ve ‘kakma’ usulleriyle yapılmaktadır. Önce, yüzeye, işlenecek motif çizilir. Keski adı verilen çelik uç ile, bu motifin çevresi keskilenerek açılan kanala tel yatırılır ve çekiç kullanılarak küçük darbelerle tel yüzeye gömülür. Telin zaman içinde kalkmamasını önlemek için, su ile iyice sıvılaştırılmış beyaz tutkal işlenmiş tel üzerine sürülür.
Aynı keski ile, çizilen motifin içi oyulur ve bu içi oyulmuş motifin şekline uygun olarak, sedef, iki parmak arasında (başparmak ve işaret parmağı) sıkıca kavranarak, zımpara taşında şekillendirilir ve motifin içine, beyaz tutkal ve ağaç tozundan yapılmış macun ile yapıştırılır. Motif içine yerleştirilecek sedefin, yerine düzgün oturması ve sonradan yapılacak tesfiyenin, sedefin parlak canlı kısmını yok ederek motifi bozmaması için, sedefin, şekillendirilmeden önce alt ve üst kısmının düzlenmesi gerekir. Sedef yerleştirilmiş parça en az iki saat kurumaya bırakıldıktan sonra, ince eğe ve zımpara ile silinerek, pürüzsüz bir satıh elde edildikten sonra, ispirto içinde eritilmiş gomalak cila (bir çeşit reçine) ile parlatılır. Gomalak cilanın, sıkıştırılmış pamuk yumağına damlatılması ve hızlı, dairesel ritmik hareketle parça üzerinde cila kuruyana kadar cilalamanın devam ettirilmesi gerekir. Eğer, açık renk olan genç ceviz ağacı seçilmiş ve renginin koyulaştırılması isteniyorsa, ciladan önce, yapılmış parçaya asiti alınmış zeytinyağı sürülerek güneşte bırakılır, kuruduktan sonra cila sürülür.
Gaziantep sedef işçiliği

Sedef işçiliğinin Suriye'den Gaziantep'e geldiği söylenmektedir. Sedefçiliğin doğduğu bölge ve tarih kesin olarak bilinmemekle beraber yaşayan kaynaklara göre Gaziantep'te sedef kakmacılık 1963 yılında başladığı belirtilmektedir. Gaziantep'te ilk olarak piştol tabancaların tamir edilmesiyle ve bu tamir edilen tabancaların üzerindeki sedefler örnek alınmış ve daha sonra yeni ürünler meydana getirilmiştir.
Gaziantep'te 54 sedef atölyesi olup, 55. Atölye Gaziantep Üniversitesi'nde, Gaziantep El Sanatlarını Koruma ve Geliştirme Merkezi'nde, 1992 yılında kurulmuştur. Yörede en çok desen kalıplarında kullanılan desenler; Hatayi ve rumi desenlerinin basitleştirilmiş halleri, lale, karanfil, filiz, yıldız, benek, papatya, saksı, şeşberk, kare ve baklava desenlerin değişik kullanımları mevcuttur.
Dünyada sedefçilik

İnci kabuğu yani sedef ile süslemeler Çin, Kore, Japonya, Tayland ve Hindistan'da sanatçılar tarafından uygulana gelmektedir. Dekoratif kaplamalar ile doğal lake ve sedefin kullanılması daha 2000 yıl önce Çin'de uygulanmıştır ve birçok Doğu Asya ülkesinin sanat tarihinde de görülmektedir. Sedef geometrik şekilli parçalardan oluşan bir tabak Çin'de bulunan Tang Hanedanlığı'na (618-906) ait sedef işlemeciliğinin en eski delilidir.
Zamanla, sedef, ahşap, metal folyo ve lak gibi renkli kakma malzemelerle, Asya'nın farklı bölgelerinde gelişmiştir. Özellikle Koreli sanatkarlar sedef kakma sanatında kendilerini geliştirmişlerdir.
Sedef kakma sanatına (Korece) “Najeon-Chilgi” denilmektedir. Kore'de kökenleri Naklang hanedanlığı dönemine denk gelmektedir.
Shilla hanedanlığı (7-10 yy.) döneminde Kore'de popüler olmuştur. (11 yy.) Kral Munjong hükümdarlığı sırasında, sanatkarlara “Najeon Chilgi” ürünler yapması için bir atölye sistemi kurulmuştur. Najeon Chilgi eserler Japonya, Almanya, ABD, İngiltere, Hollanda ve daha birçok ülkenin müzelerinde bulunabilir.
Doğu Asya sedef kakma sanatı tasarımlarında genellikle desenler hayvanlar, bitkiler, güneş, ay, su, dağlar gibi doğal nesnelerle oluşturulmuştur. Bunların genellikle Kore mitolojisinde özel bir anlamı vardır. Yapılış şekilleri birebir Türk-Osmanlı sanatıyla aynıdır.
18. yüzyıl sonlarında sedef işlemeciliği Tayland'a gelmiştir. 19. yüzyılda, yönetimde ve tapınaklarda kullanılan tahtları ve kapıları süslemek için yoğun biçimde sedef kakmacılığı kullanılmıştır.
Batıda Bizans'ta ve doğuda Mısır'da, sedef kakma sanatı kullanılmamaktaydı, ama onun yerine, fildişi oldukça revaçtaydı. Babür Hanedanlığı 1526-1707 yıllarında batı Hindistan'da hem iç tüketim hem de Avrupa kraliyet üyeleri, dini ve ticari müşteriler için ihracat yapmıştır. Portekiz Kralı Manuel I (1469-1521) envanterinde, Fransa Kralı Francis (1494-1547) için Hint işi sedef kakma ile süslü bir tabut, İtalyan Yüksek Rönesans sanatçısı hamisi Leonardo da Vinci (1452 -1591) envanterinde ise sedef kakmalı bir sandalye ve yatak listelenir.
Konuyla ilgili yayınlar

Gaziantep Sedef Sanatı- akademik makale
Bekir Şahin: Osmanlı ansiklopedisi: tarih, medeniyet, kültür, Ağaç Yayıncılık, 1993 -syf. 175-179
Sedef
Sedef kakma işlemeli takunya
Valide Sultan Dairesi 
 Topkapı Sarayı
Sedef kakma şifonyer 
Suriye, Şam, 19. yüzyıl işçiliği
 Honolulu Sanat Müzesi
Çin Sedef kakma örneği 
 Ming Hanedanı, 16. yüzyıl
Çin Sedef kakma çay seti 
 13. yüzyıl Song Hanedanı
Sedef kakma kapaklı enfiye kutusu 
Güney Hollanda 1700-1725
Eşit Bakım Emeği Günü

Eşit Bakım Emeği Günü Logosu
Bakım Emeği Kampı. Eşit Bakım Emeği Günü
Eşit Bakım Emeği Günü (Equal Care Day), bakım emeğinin takdir eksikliğine ve haksız dağılımına dikkat çeken bir eylem günüdür ve 29 Şubat’ta kutlanmaktadır.
Eşit Bakım Emeği Günü

Eşit Bakım Emeği Günü'nün kutlanması için 29 Şubat'ın seçilmesi, her 4 yılda bir “artık gün” olan ve aradaki yıllarda atlanan bu günün, bakım çalışmalarının genellikle fark edilmeyen ve karşılığı ödenmeyen, büyük ölçüde “görünmeyen iş” olmasını sembolize etmektedir. Bu gün aynı zamanda bakım çalışmalarının dağılımında 4:1 oranını sembolize etmektedir ve bize bir yıl içinde kadınların yaptığı tüm özel, profesyonel ve gönüllü bakım emeği karşılığında erkeklerin aynı işi yapmasının dört yıl alacağını hatırlatmaktadır. Girişimin amacı, bakım emeği ve bakım görevlerini iki cinsiyet arasında daha eşit bir şekilde dağıtmak ve genel olarak daha çok takdir edilmesini sağlamak, aynı zamanda da iş hukukundaki yerini ve sosyo-politik çerçevesini geliştirmektir.