stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Born to Die: The Paradise Edition
Personel > Disk 2

Lana Del Rey – vokaller (tüm parçalar); geri vokaller (parça 7)
James Gadson – davullar (parça 1)
Emile Haynie – davullar (parça 2, 7); ek klavyeler (parça 7)
Dan Heath – perküsyon (parça 4); kornalar (parça 6); klavyeler (parça 7); ziller (parça 7, 8); piyano (parça 8)
Devrim Karaoglu – davullar (parça 3)
Jason Lader – bas gitar (parça 1)
Tim Larcombe – klavyeler, gitar, davullar (parça 6)
The Larry Gold Orchestra – ziller (parça 5)
Songa Lee – violin (parça 1, 8)
Kieron Menzies – davul programlama (parça 3)
Rick Nowels – synthesizer (parça 2); klavyeler (parça 2, 3); bas gitar, akustik gitar, davullar (parça 3); piyano, mellotron, ziller (parça 4)
Tim Pierce – elektronik gitar (parça  2); yan gitar (parça 3, 4)
Zac Rae – pitano, klavyeler (parça 1)
Kathleen Sloan – violin (parça 1, 8)
Patrick Warren – elektronik gitar, synthesizer, piyano (parça  2, 3, 4); ziller, orkestra çanı, pirinç (parça 3); org (parça 3, 4); org, ziller, optigon, mellotron (parça 4)
Graham Archer – vokal mühendisi (parça 7)
Ben Baptie – miksaj yardımcısı (parça 5)
Spencer Burgess Jr. – kayıt yardımcısı (parça  5)
Nikki Calvert – mühendis (parça 8)
Jeremy Cochise Ball – miksaj(parça 7)
John Davis – mastering (parça 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8)
DK – yardımcı yapımcı (parça  3)
Tom Elmhirst – miksaj (parça  5)
Chris Garcia – ek kayıt (parça 2, 3); kayıt (parça 4)
Larry Gold – zil aranjmanları (parça 5)
Emile Haynie – yardımcı yapımcı (parça 2); yapımcı (parça 5, 7); ek yapımcı (parça 6)
Dan Heath – zil aranjmanları (parça 1, 6); orkestra aranjmanları (parça 2, 4); yapımcı (parça 4, 7, 8); mühendis (parça 8)
Jason Lader – kayıt (parça 1)
Tim Larcombe – yapımcı (parça 6)
Eric Lynn – kayıt yardımcısı (parça 1)
Kieron Menzies – kayıt, miksaj (parça 2, 3, 4)
Rick Nowels – yapımcı (parça 2, 3, 4)
Sean Oakley – kayıt asistanı (parça 1)
Robert Orton - miksaj (parça 6)
Tucker Robinson – string kaydı (parça 1); engineering (parça 8)
Jeff Rothschild – miksaj (parça 8)
Rick Rubin – yapımcı (parça 1)
Andrew Scheps – miksajng (parça 1)
Peter Stanislaus – miksaj (parça 8)
Jordan Stilwell – ek kayıt (parça 2, 3)
Sertifikalar

| Bölge | Sertifika | Satış/gönderi |
| --- | --- | --- |
| Avustralya (ARIA) | Platin | 70.000^ |
| Fransa (SNEP) | Altın | 50.000* |
| Meksika (AMPROFON) | Platinum+Altın | 90,000^ |
| Yeni Zelanda (RMNZ) | Platin | 15.000^ |
| İsveç (GLF) | 2× Platin | 80.000^ |
 *yalnızca sertifikaya dayalı satış rakamları ^yalnızca sertifikaya dayalı gönderi rakamları xyalnızca sertifikaya dayalı açıklanmamış rakamlar
Yayımlanma tarihleri

| Bölge | Tarih | Format | Etiket | Kay>  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Avustralya | 9 Kasım 2012 |  CD  Dijital indirme  | Universal Music |  |
| Birleşik Krallık | 9 Kasım 2012 |  CD  Dijital indirme  | Polydor |  |
| Birleşik Devletler | 13 Kasım 2012 |  CD  Dijital indirme  | Interscope |  |
| Birleşik Devletler | 20 Kasım 2012 | Plak | Interscope |  |
| Birleşik Devletler | 4 Aralık 2012 | Kutu seti | Interscope |  |
Aydoğdu, Silistre

| Aydoğdu, Silistre İskra, Silistra |
| --- | --- |
Köy

ИскраAydoğdu Köyü'nün Silistre ilindeki konumu
Koordinatlar: 43°59′59.6″K 26°57′54.6″D﻿ / ﻿43.999889°K 26.965167°D﻿ / 43.999889; 26.965167
Rakım: 115 m
Nüfus (15.09.2022)
 • Toplam: 1.974
Zaman dilimi: UTC+2
 • Yaz (YSU): UTC+3
Posta Kodu: 7580
Aydoğdu veya İskra (Bulgarca : Искра Iskra), Bulgaristan'ın kuzeydoğusunda Silistre ilinin Doymuşlar ilçesinde bulunan köy. Aydoğdu, Tuna Ovası'nda deniz seviyesinden 115 m yüksekte yer alır.
Coğrafya

Aydoğdu, Bulgaristan'ın en büyük köylerinden biridir. Aydoğdu, Sitovo Belediyesi'nin en büyük köyüdür. 2022 yılı itibarıyla Aydoğdu'nun nüfusu 1.974'tür. Toprakları 32.525 km2'dir. Aydoğdu, başkent Sofya'nın 400 km doğusunda, Dobruca bölgesinde bulunan Silistre ilinin 30 km yakınında bulunur. Verimli bir bitki örtüsüne sahip olan köy kayısısıyla ünlüdür. İklim ılıman olup, yazları sıcak ve kışları soğuktur. Köyün arazisinde sazan, çipura ve yayın balığının tutulabileceği çok sayıda gölet bulunmaktadır. Köyün çevresinde av kuşları, tavşanlar, tilkiler, çakallar ve diğer hayvanların yaşadığı ormanlar bulunmaktadır.
Tarih

Köyün Bulgarca olan adı İskra, Türkçede kıvılcım anlamına gelmektedir. Köy 1954 yılında üç köyün birleşmesiyle kuruldu: Iskra, Miletich ve Dragalina. 1955 yılında Çehlari köyü de idari olarak Aydoğdu'ya bağlandı. Orta Çağ'da bölge Birinci ve İkinci Bulgar İmparatorluğu'nun bir parçasıydı. Yaklaşık beş yüzyıllık Osmanlı egemenliğinin ardından köy, 1878 yılında yeniden kurulan Bulgar devletine dâhil edildi. 1913 yılındaki İkinci Balkan Savaşı sırasında köy ve Güney Dobruca'nın tamamı Romanya tarafından işgal edilmiş ve 1940 yılında Krayova Antlaşması ile Bulgaristan'a iade edilene kadar bu ülkede kalmıştır.
Kültürel ve doğal zenginlikler

Köyde, 1962 yılında inşa edilmiş Stefan Karadja adında bir okul vardır. Köyde iki cami ve bir de kilise vardır. Osmanlı zamanından kalma üç adet çeşme vardır, küçük ve büyük baş hayvanlar bu çeşmelerden sulanır. Köyde ayrıca sinema, sağlık ocağı, kreş ve çim futbol sahası da vardır.
Düzenli etkinlikler

Köyde her yıl 24 Mayıs'ta Slav Alfabesi, Bulgar Aydınlanma ve Kültür Günü dolayısıyla orman kenarına gidilip kutlamalar yapılır. At yarışları ve kültürel etkinlikler düzenlenir.
Görüntüler

Köyde bulunan tiyatro/sinema salonu
Köydeki eski kilise
24 Mayıs kutlamalarında düzenlenen at yarışları
Köyün Osmanlı zamanından kalan çeşmelerinden biri
Alıntılar

↑  "Tables of Persons Registered by Permanent Address and by Current Address". Official Site of the Civil Registration and Administrative Services (GRAO). 7 Mart 2023 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 3 Aralık 2023.
1 2  Geographic Dictionary of Bulgaria 1980, s. 224
↑  "GeoNames.org". www.geonames.org. 16 Şubat 2024 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Şubat 2024.
↑  "Google Maps". Google Maps. 16 Şubat 2024 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Şubat 2024.
↑  "Bulgaria Guide, Iskra". 17 Şubat 2024 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Şubat 2024.
↑  "Bulgaristan'ın kayısı diyarı İskra köyü". 16 Şubat 2024 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Şubat 2024.
↑  Geographic Dictionary of Bulgaria 1980
↑  "село Искра | Български села - Село.БГ". 14 Şubat 2024 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Şubat 2024.
↑  "24 May, the brightest Bulgarian holiday". bnr.bg. 16 Şubat 2024 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Şubat 2024.
I. Peloponez Savaşı

I. Peloponez Savaşı, MÖ 460 – 446 yılları arasında, Sparta'nın başat güç olduğu Peloponez Birliği ile Atina İmparatorluğu ve bazı müttefikleri arasında gerçekleşen bir dizi muharebedir. Bu çatışmalara yer yer başta Thebai olmak üzere Sparta müttefikleri ve Atina tarafında Argos da katılmıştır. Savaş, görünürdeki birkaç nedene bağlanmaktadır. Bunlar, Atina'nın kent ile liman arasında "uzun duvarlar" olarak adlandırdığı surları inşa etmesi, Attika'daki Megara kentinin Peloponez Birliği'nden ayrılması ve Atina İmparatorluğu'nun gelişmesinden Sparta'nın duyduğu tedirginlik olarak verilmektedir. Savaş MÖ 460 yılında Oenoe Muharebesi'yle başlamıştır. Atina savaşın ilk evrelerinde üstün donanması sayesinde denizde bazı başarılar elde etmiştir. Kara muharebelerinde de başarılı sonuçlar elde ettiler. Bununla birlikte MÖ 457 yılında Sparta ve müttefikleri karşısında Tanagra Muharebesi'nde yenilgiye uğradılar. Ancak bir Atina karşı taarruzuyla Boeotia kuvvetleri Oenophyta Muharebesi'nde ezici bir yenilgiye uğratıldı. Ardından Atina kuvvetleri Thebai hariç olmak üzere tüm Boeotia topraklarını istila etmiştir. Daha sonra Atina Aegina donanmasını yenerek kenti kuşattı, düşürdü ve Mora Yarımadası kıyılarını yakıp yıkarak savaştaki durumunu sağlamlaştırmıştır. Ancak Atina'nın Mısır'a gönderdiği donanma ve ordunun MÖ 454 yılında yenilgiye uğraması durumu Atina açısından kötüleştirmiştir. Bunun üzerine Sparta ile beş yıllık bir ateşkes antlaşması yapılmıştır. Bu ateşkes süresinin sona ermesinin ardından MÖ 448 yılında savaş, II. Kutsal Savaş'la yeniden başlamıştır. Daha sonra MÖ 446 yılında Boeotia ayaklandı, Atina kuvvetlerini Koronea Muharebesi'nde yenilgiye uğratarak yeniden bağımsızlığını kazandı. I. Peloponez Savaşı, Atina ile Sparta arasında, Otuz Yıl Barışı olarak bilinen bir barış antlaşmasıyla sona erdirilmiştir. Antlaşma MÖ 446 – 445 kışında yapılmıştır. Bu antlaşmanın hükümlerine göre her iki taraf da kendi topraklarına çekilecektir. Atina denizde hakim durumunu sürdürürken Sparta da karada hakim durumda kalmıştır. Savaş sonunda Megara Peloponez Birliği'ne dönmüştür. Aegina ise Attik Delos Birliği'nin vergisini ödeyen otonom bir üyesi oldu. Peloponez Birliği ve Atina İmparatorluğu arasında yeniden, MÖ 431 yılında savaş başladı ve Atina'nın Sparta tarafından işgal edildiği MÖ 404 yılına kadar sürdü. Sonuç, Attik Delos Birliği'nin dağılması ve Atina İmparatorluğu'nun yıkılmasıydı.
Antik kaynaklar

Hem I. Peloponez Savaşı hem de esas Peloponez Savaşı ya da II. Peloponez Savaşı konusunda günümüzde ulaşan temel antik kaynak Atinalı tarihçi Tukididis'in günümüzde "History of the Peloponnesian War" adıyla bilinen çalışasıdır. Ancak bu çalışma ihtiyatla okunması gereken bir tarih çalışması olarak kabul edilir. Bu ihtiyatla karşılamanın nedeni, Tukididis'in dönemin bazı kişilerine yakınlık duyarken bazılarına antipati beslemesi olarak gösterilir. Diğer kaynaklar arasında Herodot, Diodorus, Aristoteles ve Plutarkhos sayılabilir.
Genel Çerçeve

Atina imparatorluğu ile Sparta'da dahil olmak üzere Peloponez Birliği'ne bağlı kent devletleri arasında MÖ 460 – 446 yılları arasında gerçekleşen muharebler günümüz araştırmacıları tarafından I. Peloponez Savaşı olarak tanımlansa da, bir savaşta olması beklenen bütünlüğü vermedikleri de ileri sürülmektedir.
Diğer yandan her ne kadar Sparta siyasi yapısında savaş yanlısı bir hizibin var olduğu kabul edilse de, Sparta'nın Atina ile savaş konusunda isteksiz olduğu ileri sürülmektedir. Bu bağlamda Sparta'nın bu süre içinde sadece zaman zaman Atina ile savaşa giriştiği görülür. Savaşın muharebeleri daha çok Atina ile Korint arasında geçmiştir. Dolayısıyla en azından başlangıçta I. Peloponez Savaşı'nın bir Atina - Korint savaşı olduğu ileri sürülür. Yine de Atina ile Korint arasında deniz ticareti rekabeti dolayısıyla ortaya çıkan sürtüşmeler I. Peloponez Savaşı'ndan sonra da devam etmişti. Bilindiği gibi Peloponez Birliği'nde deniz ticaretine açılan tek kent devleti Korint'tir. Atina'nın, geçmişten gelen deniz ticaret ağı ile Attik Delos'un sağladığı olanakları birleştirmesi sonucu, Korint ile rekabetinde deniz ticaretinin yayılmasında üstünlük sağlaması kaçınılmazdı.
Argos topraklarında MÖ 460 yılında gerçekleşen Oenoe Muharebesi'ni I. Peloponez Savaşı kapsamında ele alan yayınlar vardır. Muharebede Sparta kuvvetleri, Atina ve Argos kuvvetleri karşısında yenilgiye uğramıştı. Bununla birlikte Haliea Muharebesi'ni ilk muharebe olduğu görüşü de vardır.
Savaş öncesi > Pers Savaşları sonrası

Ayrıca bakınız: Yunan-Pers Savaşları ve Attik Delos Birliği
Pers İmparatorluğu MÖ 492 ve 480 yıllarında Yunanistan ana kara üzerine iki saldırıda bulunmuştu. İlk saldırıda, Maraton Muharebesi'ndeki yenilgiden sonra Pers kuvvetleri geri çekilmişti. ikinci saldırının hemen öncesinde, MÖ 481 yılında 31 Grek kent devleti, Pers istilasına karşı bir ittifak şekillendirdiler. İttifakın üst komutanlığını Sparta üstlenmiştir. İkinci saldırıda da Pers kuvvetlerinin uğradığı yenilgilerle saldırı girişimi başarısız olmuş ve Pers kuvvetleri Yunanistan'dan ve Ege Denizi'nden çekilmiş ya da büyük ölçüde imha edilmişti. Yunanistan üzerindeki Pers tehdidinin ortadan kalkmasından hemen sonra Batı Anadolu'daki Grek kent devletleri de Pers hakimiyetine karşı başarıyla ayaklanmışlardı. Özellikle İstanbul Boğazı civarındaki Pers direnç noktalarının imhası için Batı Anadolu Grek kent devletleri kuvvetleriyle birleşen Grek kuvvetleri bu direnç noktalarını da ortadan kaldırdılar. Bu çerçevede Ege'deki askeri hareketlilik MÖ 479 ve 478 yıllarında yoğundu.
Bu noktada, Yunanistan'da Pers istilasına karşı savaşan Grek İttifakı'nın iki büyük gücü, Atina ve Sparta arasında, savaşa devam etme konusunda farklı stratejiler ortaya çıktı. Savaşa devam etmekten yana olan Atina, Batı Anadolu ve Ege Adaları'nın kent devletleriyle, mücadeleye devam etmek için Attik Delos Birliği'ni MÖ 478 yılında oluşturmuştur. Atina Birlik'in askeri liderliğini üstlendiği gibi mali olarak yönetiminin de üstüne almıştı. İzleyen yıllar, Pers garnizonlarına ve donanmasına karşı Attik Delos Birliği'nin başarılı taarruzlarıyla geçmiştir.
Savaş öncesi > Atina'nın Yunanistan politikasında değişim

Pers İmparatorluğu'na karşı savaşı sürdürmek konusunda ayrı düşseler de bir süre için Sparta ile Atina arasında dostça ilişkiler hüküm sürmüştür. Sparta karşıtı politikanın en bilinen isimlerinden olan Themistokles MÖ 470'li yılların başlarında Atina'dan sürgün edilmiştir. Themistokles daha sonra İran'a kaçmak zorunda kaldı. Bu ortamda iki kent devleti arasında bir yakınlaşma politikasını savunan Kimon etkili olmaya başlamıştır. Spartalılarla da iyi ilişkiler geliştirmeyi başarmış, Spartalılar tarafından Sparta dostu olarak tanınmıştı. Tüm bunlara karşın Sparta, MÖ 465 yılıındaki Taşoz Ayaklanması sırasında Attika'yı istila etmeye karar vermişti. Ancak MÖ 464 yılındaki, evlerin çok büyük bölümünün yıkılmasına ve binlerce insanın ölümüne neden olan bir depremin hemen ardından köle helotlar ve Sparta hakimiyetindeki Messinialılar vuruşarak İthome Dağı'na sığınmışlardı. Sparta'nın bu insanları yeniden kontrol altına almak için savaşa girişmesi gerekmişti. Dolayısıyla bu beklenmedik olaylar, Attika'nın istilası için kuvvet ayırmasına olanak vermedi.
Sparta'daki helot ayaklanması ve bunun ardından gerek duyulan İthome Dağı Kuşatması, neticede olayların akışını savaş yönüne çeken etmenlerden biri olmuştur. Ayaklanmayı bastırmakta yetersiz kalan Sparta, MÖ 462 yılında tüm müttefiklerini, özellikle de Atinalıları, Pers istilası sırasında oluşturulan ve halen geçerli olan Grek İttifakı bağlarını da izleyerek yardıma çağırmıştı. Atinalıların kuşatma savaşındaki ustalıkları biliniyordu. Kimon, Atinalıları Sparta'ya destek olmak konusunda ikna etmiştir. Bunun üzerine Kimon komutasında 4 bin kişilik bir birliği Sparta'ya gönderilmiştir. Ancak Atina kuvvetlerinin ya tutumları ya da görünüşleriyle ilgili bazı nedenlerle Spartalılar, diğer kentlerden gelen yardımcı kuvvetler kalırken sadece Atina ordusunun geri gitmesini istemişlerdir. Gerekçe bildirilmemiş, sadece kendilerine ihtiyaç olmadığı söylenmiştir. Tukididis Spartalıların, Atinalıların atılgan, cesur ve devrimci karakterlerinden endişe duyduklarını yazmaktadır. Muhtemelen Atinalılarda, ayaklanmaya yönelen unsurlarınkini anımsatan bir takım özellikler gözlemişler ve kuşatma sırasında bazı "politik geçişler"in olacağından korkmuşlardı. Yine Tukididis'e göre Sparta ile Atina arasındaki ilk husumet bu olaydan doğmuştur.
Sparta'nın bu tutumu, iki kent devleti arasındaki ilişkilerde önemli bir dönüm noktasını işaret etmektedir. Her şeyden önce Sparta'yla dostça ilişkileri sürdürmekten yana olan Kimon'un siyasi itibarını ağır biçimde zedelemiştir. Sparta'ya yardım gönderilmesini etkili biçimde savunan Kimon'du. Zaten başını Efialtes'in çektiği muhaliflerinin ağır baskısı altındaydı. Sonuçta Kimon on yıl için sürgüne gönderildi. Atina politik yaşamını birincil olarak etkileyen kişi artık Kimon'un tam tersi bir tutum içindeki Perikles'di. Bu ortamda Sparta'nın tutumu düşmanlık olarak değerlendirildi ve karşılıklı alınan tavırlar durumu hızla savaşa götürdü. Atina, bir yandan Pers İmparatorluğu, diğer yandan da Peloponez Birliği ile savaşı sürdürmek kararındaydı. Sonuçta Atina Grek İttifakı'yla bağlarını kopardı.
Savaş öncesi > Atina'nın Yunanistan'daki ittifakları

Perikles'in Atina'nın politikasını belirleyen kişi olduğu MÖ 461 yılından bir yıl sonra, MÖ 460 yılında Yunanistan anakarasından da birkaç müttefik edinmeyi başarmıştır. Bu müttefikler güçlü bir kent devleti olan Tesalya, Sparta'nın yüzyıllardır geleneksel olarak düşmanı olan Argos ve eski bir Sparta müttefiki olan Megara'ydı. Megara, Sparta'nın müttefiklerinden güçlü bir kent devleti olan Korint'le aralarında bir sınır gerginliğinden dolayı rahatsızdı. Megara ile kurulan ittifak özellikle önemliydi. Megara, tarımsal kaynakları sınırlı, ekonomisi daha çok ticarete dayanan bir kent devleti olmakla, esasen Atina'nın ticaretteki bir rakibiydi. Ancak bu ittifak Atina için Mora Yarımadası'nın kara yaklaşımını güvenlik altına alıyordu. Dahası Megarid'in Korint Körfezi kıyılarındaki limalarını kullanabilmek sayesinde Korint'in etki alanında bir yarma oluşturmaktaydı. Atina bu yönde yararlandı ve Megara ile Saronik Körfezi'ndeki limanı Nisaia arasını tahkim etti. Ayrıca Megara'ya bir garnizon yerleştirdi. Tesalya ile ittifak ise Atina için hem askeri, hem de stratejik açıdan önemlidir. Tesalya'nın geniş ovaları at yetiştirmek için uygundu ve Tesalyalılar en iyi süvarilerdi. Ayrıca Tesalya, Sparta müttefiki olan Boeotia'nın kuzey sınır komşusuydu. Böylece bu Sparta müttefiki iki yandan baskı altında tutulabilecekti. Fakat politik etkileri en başat olan, Argos ile ittifaktır. Atina'nın uzun süredir Sparta ile rekabet halindeki bu kent devletiyle ittifakı, Grek dünyasını birbirine hasım iki kampa ayırmış olmaktadır.
Bu olaylardan kısa süre sonra Atina Korint ve birkaç Peloponez kent devletiyle savaş durumuna girmiştir.
Savaş öncesi > Savaş nedeni

Yukarıda anlatıldığı gibi Atina ordusunun Sparta tarafından geri gönderilmesi zaten giderek genişleyen ve derinleşen bir gerginlik yaratmıştı. Atina, Pers İmparatorluğu'nun yanı sıra Peloponez Birliği ile de savaşmaya doğru yöneldi. Aynı döneme denk gelen Atina politikasındaki Kimon'dan Perikles'e geçen yönetim de bu yönelmede etkili oldu.
Diğer taraftan Atina'nın Pers İmparatorluğu'na karşı girişilen seferlerin ganimetleriyle ve Attik Delos Birliği kaynaklarını çekip çevirmesiyle giderek güçlenmesi, Peloponez Birliği açısından bir tehdit oluşturmuş olmalıdır. Sparta'nın Taşoz'a destek olmak amacıyla Attika'yı istila etmeye karar vermesi ve bu konuda Taşoz'a söz vermesi, bunun göstergesi olabilir.
Atina'nın MÖ 459 yılında deniz kenarında olmayan kentle Pire Limanı arasında, Uzun Duvarlar olarak adlandırılan bağlantı sağlayan bir sur inşa etmeye başlaması, başta Sparta olmak üzere Peloponez Birliği'nin tedirgin etmiştir. Bu tahkimat sayesinde kentin karadan kuşatılması olanaksız hale gelmektidir. Çünkü karadan kuşatıldığında dahi deniz üzerinden dışarıyla bağlantısı olacaktır. Üstelik Atina sadece Uzun Duvarlar'ı inşa etmekle kalmıyor, dönemin tanınmış mimarı Miletli Hippodamus'a Pire'nin plankarelere bölünmüş bir kent planını hazırlatıyordu.
Atina ile Sparta arasındaki gerginliklerin bu tarihlerde ortaya çıktığı Diodorus'un anlatımından anlaşılmaktadır. Diodorus'a göre Sparta, MÖ 475 – 474 yıllarında Pers İmparatorluğu'na karşı askerî harekâtların liderliğini yeniden üstlenmek istiyordu. Bu liderliğin Sparta'ya önemli ölçüde refah artışı sağlayacağı düşünülüyordu. Günümüz araştırmacıları bu açıklamayı, Sparta'da savaş yanlısı bir hizibin bulunduğuna bir işaret olarak görme eğilimindedirler.
Atina'nın özellikle Argos ve Megara kent devletiyle kurduğu ittifaklar da olayların akışını sıcak bir çatışmaya doğru sürüklemiştir. Megara ittifakı Atina'ya Korint Körfezi'nde kolayca ulaşabileceği limanlar sağlamakla Korint'in batıya uzanan deniz ticaretine rakip olmasını sağlamıştır. Diğer yandan Korint'in bir süredir hesapladığı genişleme politikası, doğal olarak güney ve kuzey komşuları Argos'la Megara'yı hedef alıyordu. Bu iki kent devletiyle Atina'nın kurduğu ittifak, bu emeli önünde ciddi bir engel oluşturacaktı. Bu durumda Korint de Atina'ya karşı şiddetli bir hınç oluşmuş ve her ne kadar helot ayaklanmasına karşı yürütülen Ithome Dağı Kuşatması için birlik göndermediyese de onu Sparta'dan destek sağlamaya itmiştir. Tesalya ittifakı ise Boeotia'yı aynı şeye zorlamıştır.
Aegina'nın Atina tarafından istila edilmesini de I. Peloponez Savaşı'nın ikincil bir nedeni olarak görme eğilimi vardır.
Tüm bu olayların bir sonucu olarak Sparta'nın da MÖ 457'de Atina'yla savaşmak konusunda bir karar vermesine yol açmıştır.
Atina'nın Mısır Seferi

Hangisi olursa olsun Yunanistan'daki ilk muharebeyle aynı yılda, MÖ 460 yılında Attik Delos Birliği donanması, Libya kralı Inarus'un Pers hakimiyetine karşı başlattığı ve neredeyse tüm Mısır'a da yayılan ayaklanmayı desteklemek için Mısır'a 200 gemiden oluşan bir filo ve ordu göndermiştir. Böylece Atina güçlerini iki cephede, hem Yunanistan'da hem de Doğu Akdeniz'de savaşa sokmuş oldu. Doğu Akdeniz'de harekâttaki amaç, buradaki Fenike deniz ticaretini ele geçirmekti.
Mısır'a gönderilen Atina kuvvetlerini taşıyan Atina donanması Nil Deltası'na girmiş ve buradaki ayaklanma güçleriyle birleşmişlerdi ve başlarda duruma hakimdiler. Öncelikle bu güçleri bölmeyi amaçlayan Pers Kralı I. Artaserhas Megabyzus'u, Attika'yı istila etsinler diye Sparta'ya göndermiştir. Bu durumda Atina'nın Mısır'daki kuvvetlerini geri çekmek zorunda kalacağı düşünülüyordu. Megabyzus'un yanında bu işte kullanacağı yeterince para vardı. Tukididis'in anlatımına bakılırsa bu parayla Sparta'da istenilen sonucu elde edilemediği anlaşılıyor. Bu strateji işe yaramayınca Artaserhas, General Megabazus (Megabyzus ile karıştırlmamalıdır) komutası altında bir orduyu Mısır'a göndermiştir.
General Megabazus komutası altında güçlü bir Pers ordusu, Memfis Muharebesi'nde Atina ve ayaklanma kuvvetlerini yenilgiye uğramıştır. Muhtemelen Mısır kuvvetlerini tümüyle imha etmişti, fakat Atina kuvvetleri Menfis dışına çekilmeyi başarabildiler. Geri çekilen bu kuvvetler Nil Nehri kıyısındaki Prosopitis Adası'nda kuşatıldılar. Pers kuvvetleri 18 aylık bir kuşatmanın ardından adayı ele geçirdiler ve Grek kuvvetlerinin büyük bir bölümünü imha ettiler. Burada imha edilen gemiler seferin başlarında Mısır'a gönderilen 200 geminin tümü değildi, ama en azından 40 gemi olmalıdır. Ayrıca tüm donanım ve çok sayıda asker de kaybedilmiştir. Tukididis Mısır Seferi'nin altı yıl sürdüğünü yazmaktadır. Buna göre Mısır'daki Atina kuvvetlerinin kesin yenilgisi MÖ 454 yılına denk gelmektedir. Atina'nın önemli kaynakları, Mısır seferinin altıncı yılında art arda uğranılan bu yenilgiler sonucunda birdenbire tıkanma noktasına gelmiştir.