Genel Hükûmet
Gıda temini

Araştırmacılar, Eylül 1939'dan Haziran 1941'e kadar Avrupa'daki Yahudi halkının kitlesel açlıktan ölmesinin toplu katliam yapma girişimi olup olmadığını tartışırken, bu açlığın bu nüfusun büyük bir kısmını öldürdüğü kabul edildi. Genel Hükûmet tarafından 1939'dan 1940'a kadar kullanılan kaynakların miktarında bir değişiklik oldu. Örneğin, 1939'da yedi milyon ton kömür kullanıldı, ancak 1940'ta bu, Genel Hükûmet tarafından kullanılan dört milyon tona düşürüldü. Bu değişim, Yahudileri ve Polonyalıları tek ısıtma kaynaklarından mahrum bırakan, erzak kıtlığının bir simgesiydi. Savaştan önce, Polonya büyük miktarlarda gıda ihraç etmesine rağmen, 1940 yılında Genel Hükûmet ülkeye yeterli gıda tedarik edemedi, ancak yine de gıda tedariki ihraç etti. Aralık 1939'da, Polonyalı ve Yahudi karşılama komiteleri ve tamamı Genel Hükûmet bünyesindeki yerel yetkililer, tahliye edilen Polonyalılara ve Yahudilere yiyecek ve barınak sağlamaktan sorumluydu. Sınır dışı etme sürecinde, Genel Hükûmet tarafından tahliye edilen Polonyalılara ve Yahudilere sağlanan yardım, tüm sürecin zayıf bir kolu olarak kabul edildi. 1939 yılı boyunca Reichsbahn, Polonyalıların ve Yahudilerin toplama kamplarına sürülmesinin yanı sıra yiyecek ve hammaddelerin farklı yerlere ulaştırılması da dahil olmak üzere diğer önemli görevlerin çoğundan sorumluydu. Aralık 1940'ta 87.833 Polonyalı ve Yahudi sınır dışı edildi ve bu durum, şu anda bu sürgünlerden sorumlu olan farklı yönetimlere stres ekledi. Tehcir sırasında insanlar, kalabilecekleri bir yer bulunana kadar trenlerde günlerce ikamet etmeye zorlandı. Soğuk ve yiyecek kıtlığı arasında, yetersiz beslenme, soğuk ve dahası yaşanmaz ulaşım koşullarından kaynaklanan ulaşım ölümleri nedeniyle sınır dışı edilen kitleler öldü.
Gettolar ve toplama kampları dışındaki yiyecek fiyatları, karaborsayla uyumlu olabilmeleri için makul bir fiyata belirlenmek zorundaydı; Fiyatları makul bir oranda belirlemek, çiftçilerin ürünlerini yasadışı olarak satmamalarını sağlayacaktır. Şehirlerde fiyatlar çok yüksek tutulursa, işçilerin yiyecekleri karşılayamayacakları ve fiyatları protesto edemeyecekleri endişesi vardı. Genel Hükûmette meydana gelen fiyat enflasyonu nedeniyle, birçok yer takas sistemine (malların para yerine başka mallarla takas edilmesi) dayanıyordu. "Mareşal Petain, Eylül 1940'ta karne vermeye başladığında, 'herkesin ortak zorluklardan payına düşeni alması gerektiğini' ısrarla vurguladı." Norveç ve Fransa'daki işçiler yeni gıda dağıtımını protesto ederken, vatandaşların savaş çabalarını desteklediği Almanya ve Birleşik Krallık, karneye daha fazla destek verdikleri için daha etkili oldu ve Yahudi halkının daha da kötüleşmesine neden oldu. Bir ülkenin işgal edildiği durumlar, vatandaşların yiyeceklerin paylaştırılması konusunda daha tereddütlü olmasına neden oldu ve genel olarak o kadar etkili olmadı. Aralık 1941'de Genel Hükûmet, Yahudi halkını açlıktan ölüme terk etmenin ucuz ve uygun bir çözüm olduğunu kabul etti. Ağustos 1942'de Reich, "Almanya için önemli" olan işleri tamamlamayan 1,2 milyon Yahudiye artık yiyecek verilmeyeceğine karar vererek, Genel Hükûmetin gıda arzını azaltmaya karar verdi. Naziler, Yahudi halkını yiyecekten mahrum bırakmanın etkilerini biliyordu ama bu devam etti; Yahudi ırkına karşı nihai isyan, açlık nedeniyle toplu katliamdı. Gıda ve Tarım Bakanlığı, toplama kamplarında yiyecek dağıtımını yönetiyordu. Her kampın yönetimi açık pazardan ve Waffen-SS (Standartenführer Tschentscher) depolarından yiyecek aldı. Yiyecekler bir kampa ulaştığında, nasıl dağıtılacağı idareye kalmıştı. Bu kamplardaki Yahudiler için diyet "tencerelerden içilen sulu şalgam çorbasıydı; akşam yemeği biraz margarinle talaş ekmeği, 'kokulu marmelat' veya 'çürük sosis' ile destekleniyordu. İki yemek arasında mahkumlar bir yıkama kışlasındaki musluktan birkaç damla kirli su içmeye çalıştı."