stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Koşoy Korgon

Koşoy Korgon harabeleri
Koşoy Korgon iç kuzey bölümü, güney-doğusuna bakış, açık hava müzesi arkada görünmektedir.
Koşoy Korgon veya Koşoy-Korgon, (Kırgızca: Кошой Коргон, [qoʃoj qorʁón]) Kırgızistan'da At-Başı İlçesi sınırları içinde, tarihi belirsiz olan, tek duvarlı bir kale (hisar) harabeleridir.
Yapı, geniş bir alanı kapsayan çamur duvarlardan oluşur ve yerel dilde bir Korgon (hisar, kurgan ile karıştırmamak gerekir) olarak tanımlanır, Kara-Suu köyünün güneydoğusunda, Terek-Suu köyünün kuzeybatısında, köy ile dağlar arasında ve At-Başı'nın birazcık batısındadır. Kırgız, Destan kahramanı Manas, arkadaşı Koshoy (Manas'ın komutanlarından biri, sonraları Koskoy Batur adı verilmiştir)'u buraya gömdüğü varsayılır. Buradaki turistler için açık hava müzesi nadiren açıktır. Bazı araştırmacılara göre, harabeler 10. yüzyıldan ve belki de Karahanlılar döneminden kalmadır.
250x245 metre alana sahip olan Koşoy-Korgon şehir kalıntısında, şehri çevreleyen duvarların yüksekliği 4 ila 8 metre arasında değişmektedir. Duvarlar üzerinde 14 ila 17 metreye varan aralıklarla dizilmiş 60'a yakın gözetleme kulesi ve dört adet giriş kapısı bulunmaktadır. Şehir kalıntıları arasında bulunan eserler genellikle bir buçuk metre derinlikten çıkarılmıştır. Kara-Koyun suyu yakınlarında yer alan Koşoy-Korgon mezarlığı 14 kurgandan oluşmaktadır. Mezarlık içinde yer alan mezarlar İslam ve diğer eski dönemlerle ilgilidir.
İşbara Kağan

İşbara Kağan (Eski Türkçe:  , Ϊšbara qaγan, 沙缽略可汗/沙钵略可汗, Pinyin: shābōlüè kěhàn, Wade-Giles: sha-po-lüe, Şapolyo olarak da aktarıldı, tam unvan: Il Kül Shad Bagha Ishbara Qaghan 伊利俱盧設莫何始波羅可汗/伊利俱卢设莫何始波罗可汗, soyadı ve ad: Ashina Shetu, Aşena Şetu 阿史那攝圖/阿史那摄图, āshǐnà shètú, a-shih-na she-t'u), 582- 587 tarihleri arasında kağanlık yapan Doğu Göktürk hükümdarıdır.
Türkiye Teknoloji Geliştirme Vakfı

| Türkiye Teknoloji Geliştirme Vakfı |
| --- | --- |

Kuruluş: 1991
Merkez: Ankara
Yönetim Kurulu Başkanı: Değerhan Usluel
Genel Sekreter: Dr. A. Mete Çakmakcı
Genel Sekreter Yardımcısı: Hanzade Sarıçiçek
Resmî site: ttgv.org.tr
Türkiye Teknoloji Geliştirme Vakfı (TTGV) özel sektörün uluslararası pazardaki rekabet gücünü Ar-Ge ve inovasyon faaliyetlerini destekleyerek artırmak amacıyla kuruldu. “Kanunla kurulmuş vakıf” niteliğine sahip olan TTGV, kamu ve özel sektör ortaklığı temelinde özerk bir yapıya sahiptir.
Tarihçe

TTGV, 1991 yılında, kamu ve özel sektörün işbirliği ile kuruldu. Kurucuları arasında 24 özel sektör, 5 kamu kurumu, 11 şemsiye kuruluş ve 15 gerçek kişi bulunmaktadır. Kanunla Kurulmuş Vakıf statüsüne sahip 4 vakıftan, teknoloji geliştirme ile ilgili olan tek vakıftır.
Vakıf 15 üyeden oluşan bir Yönetim Kurulu tarafından yönetilmektedir. Yönetim Kurulunda Özel Sektör 2/3 oranında temsil edilmekte, Yönetim Kurulu Başkanı da Özel Sektör temsilcileri arasından seçilmektedir.
Dünyanın gelişmiş ekosistemlerinde kabul ve ilgi gören “kar amacını öncelikli olarak gütmeyen aracı/uygulayıcı kuruluş” modelinin Türkiye'deki tek örneğidir. «Teknoloji Üreten Türkiye» vizyonu ile teknoloji ve inovasyon alanlarında uygulayıcı komüniteler yaratan, iyi uygulama arayüzleri geliştiren, genç teknoloji liderlerinin gelişime katkı veren, dinamik entelektüel sermayesini topluma yaygın etki sağlamak amacıyla paylaşan tarafsız bir vakıftır.
Faaliyetleri

TTGV tarafsız, şeffaf ve güvenilir bir kimlikle tarafları bir araya getirerek teknoloji geliştirme ve inovasyon alanında, global gelişmeler paralelindeki yerel ihtiyaçlara, ilgi alanlarına uygun özgün modeller ile programlar, projeler geliştirerek toplumsal değer üretmek için çalışmaktadır.
Özellikle uygulamaya önem veren TTGV, ekosistemi dinleyerek, duyarak, görerek ve öğrenerek tanımladığı ihtiyaca yönelik yenilikçi, özgün, hızlı, reel değer (çözüm) üretmektedir. Yaygın etki ile sürdürülebilir fayda sağlamak amacıyla entelektüel sermayesini taraflarla paylaşmaktadır.
Vizyoner bakış açısı ile farklı perspektifleri içeren bilgiyi sunan TTGV, ekosistemde ihtiyaç ve imkânı buluşturacak köprüler oluşturarak, tarafları bir araya getirerek, güvenilir ve tarafsız bir platform olarak Teknoloji Üreten Türkiye vizyonuna hizmet etmektedir.
Teknoloji ve inovasyon alanında farklı programlar ve çalışmalar gerçekleştiren TTGV, faaliyetlerini 5 alanda yürütmektedir:
Geliştirme Programları: Hit ve Explore 2 Şubat 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Komünite Programları: Ideaport 2 Şubat 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Ideaport Yıldızları, Xnovate 2 Şubat 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Xnovate Fellows, Genç TTGV
Ekosistem Geliştirme Programları: STOK (Stratejik Odak Çalışma Komisyonu), PDMA Turkish Chapter 2 Şubat 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Techvadi
Toplum: Yarını İnşa Et, Pactport 2 Şubat 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Pictor
Danışmanlık Hizmetleri ve Yatırım Faaliyetleri: TTGV iktisadi İşletmesi, Teknoloji Yatırım A.Ş.
Enerji Destekleri

TTGV, çevre projeleri olan yatırımcılara yenilenebilir enerji, enerji verimliliği ve çevre teknolojileri faaliyetleri kapsamında destek olan kurumlardan biridir. Ar-ge ve teknolojik girişimcilik aktiviteleri de TTGV destekleri ile finanse edilebilir.
TTGV enerji desteği kapsamına giren örnek proje başlıkları şunlardır:
Rüzgar enerjisi santralleri
Hibrit sistemler
Jeotermal enerji tesisleri
Fotovoltaik (PV) güneş enerjisi sistemleri
Biyogaz tesisleri
Güneş enerjili soğuk hava depoları
Tarımsal güneş enerjisi
Yenilenebilir enerji ile fabrikalara veya şebekeye elektrik üretimi
Yenilebilir enerjilerin depolanması
HGV yenilenebilir enerji destek miktarında alt sınır 100.000, üst sınır ise 1.000.000 ABD Doları olarak belirlenmiştir. Yenilenebilir enerji projelerinde verilecek destek, yatırım başlangıç bütçesinin en çok %50'sidir.
Yenilenebilir enerji destek süresinin ardından gelen ilk yıl geri ödemesiz olmak üzere, 4 yıllık bir periyot içerisinde, 6 ayda bir ödenecek 7 eşit taksit şeklinde bir geri ödeme düzenlemesi yapılmıştır.
Halkın Yolu

| Halkın Yolu |
| --- | --- |

Slogan: Tüm Ülkelerin İşçileri ve Ezilen Halklar Birleşin!
Öncül: Türkiye Halk Kurtuluş Partisi-Cephesi
Ardıl: Türkiye İşçi Köylü Partisi Türkiye Komünist İşçi Hareketi Devrimci Halkın Yolu
Kuruluş: 1975
Kapanış: Mayıs 1978
Önemli kişiler: Sadun Sönmez, İlkay Demir, Necmi Demir, Kamil Dede
Halkın Yolu (ya da Halkın Yolu Hareketi) yasadışı politik dergi çevresidir. Türkiye Halk Kurtuluş Partisi-Cephesi'nin 12 Mart Muhtırası ile yenilgiye uğrayıp kadroları arasında çıkan ayrışmadan sonra Devrimci Yol, THKP-C/MLSPB ve THKP-C/HDÖ ile aynı yılda Maoizm ideolojisini benimseyen Militan Gençlik Dergisi grubunun Halkın Yolu dergisini çıkarmasıyla kurulmuştur. Kuruluşundan itibaren grup yayın organı "Halkın Yolu" ve "Kızıl Bayrak" dergilerini çıkarmıştır.
Tarihçe

12 Mart Muhtırası'nın ardından Türkiye Halk Kurtuluş Partisi-Cephesi kadroları arasında çıkan görüş ayrılıkları sonrasında Maoizmi ve Çin Komünist Partisi'nin tezlerini savunan ve 1974 Affı'yla serbest kalan Türkiye Halk Kurtuluş Partisi-Cephesi/Marksist-Leninist (kısaca THKP/C-ML) grubu önce Militan Gençlik, ardından Halkın Yolu dergilerini çıkartarak hareketi kurmuştur. Halkın Yolu 1. sayısında İstanbul Dev-Genç Davası sanıklarından Yahşi Karamollaoğlu'nun, Yurtsever Anti-Faşist Liseli Gençlik dergisi sahibi Mehmet Bal'ın İstanbul Yol-İş Sendikası 17 No'lu Şube Sekreteri Şule Dönmez'in, İstanbul Dev-Genç ve THKP-C davasında yargılanan Feyyaz Kurşuncu, Mehmet Balaban ve Mehmet Ulusoy'un, ikinci THKP-C davasında yargılanan Lale Sönmez (Arıkdal) ile İstanbul Yurtsever Devrimci Gençlik Derneği (İYDGD) eski Genel Sekreteri Erkan Önsel'in açıklamaları yayınlanmıştır.
Tarihçe > Kanlı 1 Mayıs

Ana madde: Kanlı 1 Mayıs
Kanlı 1 Mayıs olayları öncesinde Türkiye Komünist Partisi'nin kadrolarının ağırlıkla bulunduğu ve dolayısıyla Sovyetler Birliği Komünist Partisi'nin etkisi altındaki Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu tarafından grubun Halkın Kurtuluşu ve Halkın Birliği Dergisi gibi diğer Maocu gruplar ile Taksim Meydanı'na girmesi yasaklanmıştı. Buna rağmen 1 Mayıs 1977 gösterileri için üçlü bloğun en kalabalık örgütü olan Halkın Yolu diğer gruplarla Taksim Meydanı'na yürümek istemiştir. Gün Zileli Havariler adlı kitabında Halkın Yolunun önemli isimlerinden Kamil Arslantürkoğlu o gün yaşanacak olan Kanlı 1 Mayıs'a dair gözlemlerini şu şekilde aktarmıştır:
Yürüyüş kolu Tarlabaşı Yokuşu'ndan Taksim Meydanı'na yaklaşırken, Kamil aşağı yukarı yirmi metre kadar yukarıda, bir elektrik direğinin yanında duran birisinin, ortada fol yok yumurta yokken, silahını çekip havaya ateşlediğini görmüş. Silah sesini duyan ‘üçlü blok' içinde yer alan herkes, ‘Halkın Yolu' grubuna karşı silahlı bir saldırı başlatıldığı zehabıyla, anında kendini yere atıp, silahını ateşlemeye başlamış. Kamil, yerden kalktığında direğin yanında silahını ateşleyip provokasyonu başlatan adamın ortalıktan çoktan toz olduğunu görmüş. İşte, meydandaki büyük kargaşalığa neden olan Tarlabaşı'ndan gelen silah sesi salvosu, bir provokatörün silahını ateşlemesiyle böyle başlamış"
Yaşanan olayın hemen ardından Halkın Yolu dergisi, Taksim Meydanı'nda bulunan Sular İdaresi binasının üzerindeki polislerin fotoğrafını kullandığı kapağıyla çıktığı sayısında olayın kendileriyle bir ilgisi olmadığını, oradaki polisler tarafından halka ateş açıldığını savunmuştur. Fakat son dönemlerde Halil Berktay Taraf gazetesinde olayın polisler ile bir ilgisi olmadığını ve bunun masal olduğunu iddia etmiş ve bunun üçlü blok tarafından uydurularak sahiplenildiğini öne sürmüştür.
Tarihçe > 12 Eylül Darbesi sonrası

1980 darbesiyle birlikte birçok örgüt üyesi cezaevine girmiştir. 12 Eylül Darbesi'yle ağir bir yenilgi alsa da 1982 Konferansı'yla toparlanma sürecine girmiştir. 1982 Konferans'ında THKP-C/ML olan isimlerini Türkiye Komünist İşçi Hareketi (TKİH) olarak değiştirmişlerdir. 1991 yılında TDKP'den kopan Türkiye Devrimci Komünist İşçi Hareketi ile birleşerek yeniden isim değişikliğine giderek Türkiye Komünist İşçi Hareketi adı altında mücadeleye devam etmiş, 1994 yılında Türkiye Komünist Partisi/Marksist-Leninist'in en önemli fraksiyonlarından TKP/ML Hareketi'nin öncülük ettiği TKP/ML'nin bir diğer fraksiyonu TKP/ML Yeniden İnşa Örgütü'nün de katıldığı Marksist-Leninist Komünist Parti'nin kuruluşunda yer almıştır.
Nimetullahilik

Ni'metullah'îyye, Ni'metallahîlik ya da Ni'metullahî Tarikâtı (Farsça: نعمت‌اللهی); Emir Nûr'ed-Dîn Ni'metullah bin Mir Abdullah tarafından 14. yüzyılda kurumsallaştırılan Azerî kökenli bir sufi tarikâtı.
Ni’metullah’îyye

Ana maddeler: Muhammed el-Bakır, Cafer es-Sadık, Abdülkâdir Geylânî ve Kadiriye
Beşinci İmâm Muhammed el-Bakır ile oğlu Cafer-i Sadık soyundan gelen Kadiriye Tarikâtı Sufilerinden ʿAbd-Allah Yefâ’î'nin hem müridi hem de halifesi olan Sünnî Şah Ni'metullah-i Velî (Nûr'ed-Dîn Kirmanî) tarafından Sünnîlik mezhebi itikâtlarına uygun olarak temelleri atılan, daha sonra ise Ömer ibn Hattab'ın katledildiği Zilhicce ayının yirmialtıncı gününü karnavalımsı bir bayrama dönüştürerek kutlayan İran Şahı I. İsmail'in Safevîler dönemi İran'ında Şiîliği resmî devlet dini haline getirmesi neticesinde mecburen Şiîliği kabullendiğini ilân etmek zorunda kalan On İki İmamcı sufi/tasavvufî tarikât.
Ayrıca bakınız: Şah Ni'metullah-i Velî ''(Nûr'ed-Dîn Kirmanî)''
Tarihçe

Şah Ni'metullah-i Velî (Nûr’ed-Dîn Kirmanî) adıyla da bilinen 14.yüzyılda yaşayan Emir Nûr’ed-Dîn Ni’metullah bin Mir Abdullah adlı mutasavvıf tarafından kuruldu. Şah Ni'metullah-i Velî'nin oğlu Burhan’ed-Dîn Hâlilullah tarafından 15. yüzyıldan itibaren Hindistan'a yayılmaya başlamıştır.
İmâmları olan Mûnis ʿAli Şad Zu al-Riyasetin'in 1953'te vefatı üzerine tarikâtın liderliğini Dr. Javad Nurbakhsh üzerine almıştır. İran İslam Devriminden sonra ise yurt dışına iltica eden İranlılar tarafından Avrupa ve Amerika'ya da yayılma olanağı buldu. 1980 yılında İran'da 50,000 ilâ 350,000 arasında bir taraftar kitlesine sahip olduğu tespit edildi.
Bibliografya

Masters of the Path: A History of the Masters of the Nimatullahi Sufi Order by Javad Nurbakhsh, Khaniqahi Nimatullahi Publications, New York and London, 2nd Edition, 1993, ISBN 0-933546-03-3 and ISBN 978-0-933546-03-5
Kings of Love - The History and Poetry of the Ni'matullahi Sufi Order by Nasrollah Pourjavady and Peter Lamborn Wilson, Imperial Iranian Academy of Philosophy, Tehran, 1978, ISBN 0-87773-733-9 and ISBN 0-500-97351-2.
| g t Tasavvuf |
| --- | --- | --- |
| Kavramlar |  Abdal  Bekâ  Çile  Derviş  Evliya  Fakir  Fena  Fenafillah  Hakikat  Hakikat kapısı  İhsan  Keramet  Keşf  Letâif  Marifet Kapısı  Marifetullah  Nefis  Nûr  Râbıta  Ruh  Seyru Süluk  Silsile  Silsile-i saâdât  Tarikat Kapısı  Tecelli  Sufi metafiziği  Vecd  |  |
| Uygulamalar |  Adak  Berat Kandili  Cem  Dua  Edep  Erbain  Allah'ın isimleri  Halvet  İlâhî  Kadir Gecesi  Kurban  Kıraât  Mevlid Kandili  Miraç  Murakabe  Namaz  Oruç  Regaip Kandili  Salavat  Sema (Sufizm)  Semah  Sohbet  Zikir  |  |
| Tasavvuf tarikât listesi |  Alevilik  Bâbâî  Bayramî  Bektaşi  Celâlî  Celvetî  Cerrahî  Ekberî  Galibî  Halvetî  Hatmiyye  Haydarî  Hurûfî  Kadirî  Kalenderî  Melâmetî  Mevlevilik  Nakşbendî Hâlidî Erenköy Cemaati  Gümüşhânevî  Hakkânî  Işıkî  İskenderpaşa Cemaati  İsmailağa Cemaati  Menzilî  Süleymancılar  Ni'metullahî  Nursî Aczmendi  Rahmanî  Rüfâ'î  Rûşenî  Safevî  Sühreverdî  Şâzelî  Üveysî  Vefâî  Yesevî  Zahidî  |  |
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 5082855-1  ISNI: 0000 0001 2300 8660  LCCN: n81034941  NKC: xx0318647  NLI: 987007597932605171  TDVİA: nimetullahiyye  VIAF: 312801104   WorldCat (LCCN): n81-034941 
Nimetullahi Tarikatı'nın amblemi
Yedinci Gün Adventist Kilisesi’nin Öncüleri

Millerciler olarak da bilinen Yedinci Gün Adventist Kilisesi öncüleri, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Büyük Hayal Kırıklığı'ndan sonra bir araya gelerek Yedinci Gün Adventist Kilisesini kuran kurucu üyelerdir. 1860 yılında yeni gelişmekte olan hareketin öncüleri kilisenin ayırt edici inançlarını temsil eden Yedinci Gün Adventist adında karar kıldılar. Üç yıl sonra, 21 Mayıs 1863 tarihinde Yedinci Gün Adventistleri Genel Konferansı kuruldu ve hareket resmi bir teşkilat halini aldı.
Genel bakış

Yedinci Gün Adventist Kilisesi'nin kökenleri 1830'lar ve 1940'lardaki Millerciler hareketine dayanır, İkinci Büyük Uyanış sırasında gelişmiş ve 1963 yılında resmen kurulmuştur. İlk kilisedeki önde gelen kişiler arasında Hiram Edson, James Springer White ile eşi Ellen G. White, Joseph Bates ve J. N. Andrews bulunuyordu.
Adventist öncülerin çoğu çalışmalarına henüz yirmi yaşından gençken başlamıştır. Yedinci Gün Adventist Kilisesi yeni kurulurken, önderlik konumlarında bulunan ve kilisenin gelişimine yardımcı olanların çoğu yirmi yaşın altındakiler ve genç yetişkinlerdi. Ellen Harmon White, John Loughborough, J. N. Andrews ve Uriah Smith Yedinci Gün Adventist Kilisesi'nde etkili olmaya başladıklarında genç yaşlardaydılar, hatta pek çoğu daha önce William Miller'in Advent hareketinde başlamıştı.
William Miller çiftçi ve Baptist bir vaizdi, 1831 ile 1844 yılları arasında Mesih'in çok yakında geri döneceğini vaaz ederek Millerciler hareketini başlatmıştı. 1812 Savaşından sonra ihtida etmiş ve Kitabı Mukaddes'i sistematik bir şekilde inceleyerek bu süreçte Daniel ve Vahiy kitapçıklarının peygamberlik sözlerini keşfetmişti; bilhassa Daniel 8. bölüm Mesih'in yakın zamanda yeryüzüne döneceğini öngörüyor gibiydi. Din görevlisi sınıfından ve dışından yüzlerce kişi mesajın vaazına katıldı. Mesih'in dönüşünün beklendiği tarihe gelindiğinde Miller'in 50000 ile 100000 arası izleyicisi vardı, bunlara çoğunlukla Millerciler deniyordu. 22 Ekim 1944'teki hayal kırıklığının ardından bazı Millerci gruplar daha sonra Yedinci Gün Adventist Kilisesi olacak topluluğu meydana getirdiler. Öncü Ellen White, Büyük Mücadele adlı eserinde ve başka yerlerde Miller hakkında olumlu yönde yazdı. Onun vaazlarını dinlemiş ve öğretilerini kabul etmiş, hayal kırıklığını 16 yaşındayken yaşamıştı. Vaazlarında Kutsal Yazı'nın peygamberlik sözlerinin yerine geldiğine inanmış ve onun Rab tarafından yönlendirildiğini görmüştü.
Joseph Bates

Joseph Bates (8 Temmuz 1792 – 19 Mart 1872) Amerikalı bir denizci ve uyanışçı vaizdi. Sonradan Yedinci Gün Adventist Kilisesi’ne dönüşen dinsel düşünce tarzı Sebtî Adventizm’in kurucusu ve geliştiricisiydi. Bates aynı zamanda James White ile Ellen G. White’ı yedinci gün Sebt’inin geçerliliğine ikna eden kişi olarak tanınır.
Joseph Bates 8 Temmuz 1792’de Massachusetts eyaletinin Rochester kentinde doğdu. (İkinci adı yoktu.) Adı yine Joseph olan babası Amerika Bağımsızlık Savaşı’nda gönüllü olmuştu, annesi ise Sandwich, Massachusetts’li Barnabas Rye’ın kızıydı.
Haziran 1807’de, New York üzerinden Londra’ya giden, Elias Terry yönetimindeki yeni gemi Fanny’de kamarot olarak çalıştı. Böylece Bates’in denizcilik kariyeri başladı ve takip eden yolculuklardan sonra bir geminin kaptanı ve başka gemilerin sahibi olarak ortaya çıktı. Bir yolculuğunda eşinin kendisi için çantasına koyduğu Kitabı Mukaddes’i okudu. İhtida deneyimi geçirdi ve çeşitli reformlara dâhil oldu, bunlar arasında erken dönem bir itidal derneğinin kuruluşuna yardımcı olmak da vardı.
Bates 1845 ilkbaharında T. M. Preble tarafından yazılmış bir broşürü okuduktan sonra yedinci gün Sebt’ini kabul etti. Bates çok geçmeden “Sebt elçisi” olarak tanınmaya başladı ve konu hakkında birkaç kitap  yazdı. 1846 yılında yayınlanan ilklerden biri The Seventh Day Sabbath, a Perpetual Sign (Daimî İşaret, Yedinci Gün Sebti) adlı olanıydı. Bates'in en önemli katkılarından biri, Sebt konusunu göksel mabede ilişkin benzersiz bir anlayışla teolojik olarak birleştirebilmesiydi. Bu apokaliptik teoloji anlayışı sonradan Büyük Mücadele teması adıyla bilinecekti.
Joseph Bates James White'ı ve genç Ellen G. White'ın gördüğü görümlerde tezahür ettiğine inandığı peygamberlik armağanını güçlü bir şekilde destekliyordu. A Word to the “Little Flock” (“Küçük Sürüye” Bir Söz) gibi ilk dönem yayınlara katkıda bulundu. Bates 1848 – 1850 arasında düzenlenen ve sonradan Sebt ve Mabet Konferansları olarak bilinen bir dizi Kitabı Mukaddes konferansında White'lar ile birlikte etkin bir şekilde rol aldı. Bates 1850'lerde kilise örgütünün daha resmî bir şekilde geliştirilmesini destekledi, bu gelişmeler 1863 yılında Yedinci Gün Adventist Kilisesi'nin kuruluşuyla sonuçlandı.
Joseph Bates 19 Mart 1872'de Michigan eyaletinin Battle Creek kentinde öldü ve aynı eyaletin Monterey kentinde Poplar Hill mezarlığına gömüldü.
Uriah Smith

Uriah Smith (3 Mayıs 1832 – 6 Mart 1903) Yedinci Gün Adventist yazar ve editör, şimdiki adı Adventist Review olan Review and Herald dergisinde 50 yıl süreyle çalışmıştır. Daniel and Revelation (Daniel ve Vahiy) adlı kitabı son zamana dair Adventist inançlarının klasik metni olmuştur.
Ailesi Millerci Adventistlerdi, böylece on iki yaşındayken 1844 hayal kırıklığını yaşadı. 1852 yılı civarında erken dönem Yedinci Gün Adventist Kilisesi'ne girerek Sebt'i tutan bir Adventist oldu; ertesi yıl Rochester, New York'taki yayıncılık çalışmasında James ve Ellen White'a katıldı. 1853 yılında ilk katkısını yayınladı: “The Warning Voice of Time Prophecy (Zamana İlişkin Peygamberlik Sözünün Uyaran Sesi)” adlı 35000 kelimelik bir şiir. Uriah 1855 yılında 23 yaşındayken şimdiki adı Adventist Review olan Review dergisinin editörü oldu ve editör veya redaksiyon personeli olarak yaklaşık 50 yıl hizmet verdi. Battle Creek Yüksekokulu'nda Kitabı Mukaddes dersleri verdi, ayrıca 1963 yılında Genel Konferans kurulduğunda sekreterliğini yürüttü. Adventist teolojisine en büyük katkısı Kitabı Mukaddes'in peygamberlik sözü ağırlıklı kitapçıkları olan Daniel ve Vahiy üzerine bir şerh çalışmasıydı, ancak şartlı ölümsüzlük ve diğer konular hakkında da kapsamlı yazılar yazdı. Din özgürlüğünü, köleliğin kaldırılmasını ve Adventistlerin askerde cephe gerisi hizmetlerde görevlendirilmelerini  savundu.
Smith 1903 yılında, 71 yaşındayken Review bürosuna giderken felç geçirip öldü.
James Springer White

James Springer White (4 Ağustos 1821, Palmyra, Maine – 6 Ağustos 1881, Battle Creek, Michigan, Vaiz White olarak da tanınır), Yedinci Gün Adventist Kilisesi'nin kurucularından biri ve Ellen G. White'ın eşiydi. 1849 yılında şimdiki adı Adventist Review olan “The Present Truth” adlı ilk Sebtî Adventist süreli yayınını çıkarmaya başladı, 1855'te hareketin yönetim merkezini Battle Creek, Michigan'a taşıdı ve 1863'te mezhebin resmi organizasyonunda kilit bir rol üstlendi. Daha sonra, bugün Andrews Üniversitesi olan Battle Creek Yüksekokulu'nun kuruluşuyla 1874 yılından itibaren başlayan Adventist eğitim yapısının gelişiminde önemli bir rol oynadı.
James White'ın ilk olarak kurduğu gazete “The Present Truth” 1850'de “Advent Review” adlı başka bir süreli yayınla birleştirilerek “Second Advent Review and Sabbath Herald” adını aldı.	Bu süreli yayın, doktrin ve örgütlenme konularında Sebtî Adventist hareketinin ana iletişim kaynağı oldu. Aynı zamanda James ve Ellen White'ın kendi görüşlerini benzer fikirlere sahip imanlılarla hızlı ve etkin bir biçimde paylaşabilecekleri bir mecra haline geldi. James White 1851 yılına kadar süreli yayının editörlüğünü yürüttü, bu tarihten sonra yerine geçmesi için davet ettiği Uriah Smith editör oldu. Review and Herald yayınevinin başkanı olarak kilise yayınlarının yönetiminde önemli bir rol oynadı. Ayrıca çeşitli zamanlarda Yedinci Gün Adventistleri Genel Konferansının başkanı olarak hizmet verdi. (1865–67; 1869–71; 1874–80)
White 1865 yılında felç geçirdi. White sonuçta hizmetten ayrılarak kalan günlerini huzur içinde geçirmeye karar verdi. 1880 yılında Genel Konferans başkanı olarak yerine G. I. Butler geçti. 1881 yazında White ateşlendi ve Battle Creek Sanatoryumuna kaldırıldı. Dr. Kellogg'un çabalarına rağmen White 6 Ağustos 1881'de öldü.
J.N. Andrews
Joseph Bates
Uriah Smith
Ellen G. White
James S. White
Yenisey Kırgızları

| --- | --- |
[[Dosya:Yenisei Kyrgyz artefacts.jpg Kırgız Hanlığı (Кыргызский каганат) ve kuzeybatısında Yenisey Kırgızları (Енисейские кыргызы)|frameless]]
 

Diller
Türk dilleri
Din
Tengricilik
Yenisey Kırgızlarına ait olduğu düşünülen Taştık kültürüne ait cenaze maskesi, Moskova Devlet Tarih Müzesi
Yenisey Kırgızları ya da Eski Kırgızlar (Kırgızca Эне-сай кыргыздары, Энесайлык/Енисейлик кыргыздар, Çince 黠戛斯 xiájiásī), günümüzde Krasnoyarsk Krayı sınırlarında kalan Sayan-Altay bölgesinde, Baykal Gölü'nün batısında Yenisey Nehri'nin aşağısında Minusinsk'in güney kısımlarında MÖ 3 yüzyıldan MS 13. yüzyıla kadar yaşamış eski Türk halkı. Tarihte Kırgız adıyla anılan en eski ilk halk olup günümüzdeki Hakaslar, Fuyü Gırgıs dilini konuşan Fuyü Kırgızları, Kırgızlar, Altaylar ve Sayan dillerini konuşan Tuvalar/Tofalar/Duhalar/Soyotlar gibi Türk halklarının atalarından biridir. Yenisey Kırgızları Antik ve Orta Çağ Orta Asya'sının askeri-siyasi ve etno-kültürel tarihinde önemli bir rol oynamışlardır.
Tarih

Taştık kültürü ile ilgili oldukları sanılıyor. Yenisey bölgesi Kırgızların ilk tarih sahnesine çıktıkları yerdir. Kırgızlar, Barthold'un ifade ettiği gibi Orta Asya halkları içinde adı tarihte geçen en eski halklardan biri olarak kabul edilmektedir. Kırgızlardan tarihte ilk defa Çin yıllıklarında bahsedilmiştir. M.Ö. 203-201 yılına ait Han Hanedanı döneminde Sima Qian'ın eseri Shiji'de Kırgızlar Hunların hakimiyet altına aldığı beş halktan biri olarak tarihte ilk defa görülürler. Bu beş halkın adları   Gekun/Gegun (鬲昆 Kırgızlar), Tingling/Dinlin, Hunyuy, Tsyuyşe/Kyueşe, Sinlin olarak verilir. Kırgız tarihinin en önemli kaynaklarından biri de Orhun-Yenisey Yazıtları olup bu yazıtlarda özellikle 6-7. yüzyıllardaki Kırgızlar hakkında oldukça değerli bilgiler verilmektedir.