McLaren
Formula 1 Geçmişi > Ford-Cosworth DFV motorları (1968-1982)

1968'de, önceki iki yıl boyunca McLaren'ın tek sürücüsü olan Bruce'a, 1967 şampiyonu ve vatandaşı Yeni Zelandalı Denny Hulme katıldı. Hulme zaten Can-Am'de McLaren için yarışıyordu. O yılın yeni M7A aracı, Herd'in takım için son tasarımıydı ve Cosworth'un yeni ve kısa sürede yaygın hale gelecek olan DFV motoru ile güçlendirildi. (DFV, 1983'e kadar McLaren tarafından kullanılmaya devam edecekti) ve bu motorla büyük bir form artışı yaşandı. Bruce, Brands Hatch pistinde Şampiyonlar Yarışını kazandı ve Hulme, Silverstone'daki Uluslararası Trophy'yi kazandı; her ikisi de şampiyona dışı yarışlardı. Ardından Bruce, takımın ilk şampiyona zaferini Belçika Grand Prix'sinde elde etti. Hulme, yılın ilerleyen dönemlerinde İtalya ve Kanada Grand Prix'lerini de kazandı ve takıma Markalar Şampiyonası'nda ikinci sırayı getirdi. M7'nin güncellenmiş 'C' versiyonunu kullanarak, Bruce 1969'da üç podyum daha elde etti ancak takımın beşinci galibiyeti, Hulme'un Meksika Grand Prix'sini kazandığı 1969 şampiyonasının son yarışına kadar beklemek zorunda kaldı. O yıl McLaren, M9A'da dört tekerlekten çekiş denedi ancak araba sadece Derek Bell tarafından Britanya Grand Prix'sinde bir kez kullanıldı; Bruce, arabayı kullanmayı "birisi dirseğinizi sarsarak imza atmaya çalışmak gibi" olarak tanımladı.
1970 yılı, Hulme ve Bruce'un ilk iki Grand Prix'de birer ikincilik elde etmesiyle başladı ancak Haziran ayında, Bruce, Goodwood'da yeni M8D Can-Am arabasını test ederken bir kazada hayatını kaybetti. Bruce'un ölümünden sonra, Teddy Mayer takımın kontrolünü devraldı; Hulme, Dan Gurney ve Peter Gethin ile yarışmaya devam etti. Gurney, Mosport ve St. Jovite'deki ilk iki Can-Am etkinliğini kazandı ve üçüncü yarışta dokuzuncu oldu ancak sezon ortasında takımdan ayrıldı ve yerini Gethin aldı. 1971 yılı, Hulme'un açılış yarışında Güney Afrika'da lider olmasına rağmen, süspansiyon kırılması nedeniyle yarışı bırakmasıyla umut verici başladı; Hulme, Gethin (sezon ortasında BRM'ye geçti) ve Jackie Oliver yine bir galibiyet elde edemediler. Ancak 1972 sezonunda iyileşmeler görüldü: Hulme, takımın 2.5 yıl aradan sonra ilk Grand Prix zaferini Güney Afrika'da kazandı ve o ve Peter Revson, on diğer podyum elde etti; takım Markalar Şampiyonası'nda üçüncü oldu. McLaren, Jody Scheckter'e Watkins Glen'deki son yarışta Formula 1 debutunu verdi. Tüm McLaren sürücüleri Ford-Cosworth motorlarını kullandı, sadece Andrea de Adamich ve Nanni Galli, 1970'te Alfa Romeo motorlarını kullandı.
1973 sezonu için Gordon Coppuck tarafından tasarlanan McLaren M23, takımın yeni arabası oldu. McLaren'ın Formula 1 M19 ve Indianapolis M16 arabalarının tasarımının bazı bölümlerini paylaşarak (bu tasarım Lotus'un 72'sinden ilham almıştı), dört yıl boyunca ana araç olarak kullanıldı. Hulme, İsveç'te bununla kazandı ve Revson, kariyerinin tek Grand Prix zaferlerini Britanya ve Kanada'da aldı. 1974'te, iki yıl önce Lotus ile dünya şampiyonu olan Emerson Fittipaldi, McLaren'a katıldı. Hulme, son Formula 1 kampanyasında, Arjantin sezon açılışını kazandı; Fittipaldi, Brezilya, Belçika ve Kanada'da kazandığı yarışlarla Sürücüler Şampiyonası'nı aldı. Fittipaldi için mücadele yakın geçti ve sezonun son yarışı olan ABD Grand Prix'sinde dördüncü olarak Ferrari'nin Clay Regazzoni'sinin üç puan önünde şampiyonluğu garantiledi. Hulme ve birçok motosiklet dünya şampiyonu Mike Hailwood ile birlikte, McLaren'in ilk Markalar Şampiyonası'nı da kazandılar. 1975 yılı takım için daha az başarılı geçti: Fittipaldi, şampiyonada Niki Lauda'nın arkasında ikinci oldu. Hulme'un yerini alan Jochen Mass, İspanya'da tek Grand Prix zaferini kazandı.
1975'in sonunda, Fittipaldi, kardeşinin Fittipaldi/Copersucar takımına katılmak için ayrıldı. Üst düzey sürücüler zaten diğer takımlara imza atmış olduğundan, Mayer, biyografi yazarı Gerald Donaldson'ın "şüpheli bir itibara sahip" olarak yansıttığı bir sürücü olan James Hunt'a yöneldi. 1976'da, Lauda Ferrari'sinde yine güçlüydü; sezon ortasında, Lauda şampiyonayı 56 puanla önde götürüyordu, Hunt ise sadece 26 puandaydı, İspanya'da (başlangıçta diskalifiye edildiği bir yarış) ve Fransa'da kazandığı zaferlere rağmen. Ancak Almanya Grand Prix'sinde Lauda ağır bir kaza geçirdi, neredeyse ölüyordu ve sonraki iki yarışı kaçırdı. Hunt, dört Grand Prix daha kazanarak şampiyonanın sonuna üç puan geride girdi. Japonya'daki finalde, yoğun yağmur yağışı vardı, Lauda güvenlik endişeleri nedeniyle yarışı bıraktı ve Hunt, üçüncü olarak Sürücüler Şampiyonası'nı kazandı. Ancak McLaren, Markalar Şampiyonası'nı Ferrari'ye kaybetti.
1977'de, M23 yavaş yavaş M26 ile değiştirildi, M23'ün son resmi yarışı Gilles Villeneuve'nin Britanya Grand Prix'sinde takım ile yaptığı bir kerelik Formula 1 debutu oldu. Hunt o yıl üç kez kazandı ancak Lauda ve Ferrari kombinasyonu çok güçlüydü; Hunt ve McLaren, şampiyonalarda beşinci ve üçüncü oldu. Oradan itibaren sonuçlar kötüleşmeye devam etti. Lotus ve Mario Andretti, 1978'de 78 ve 79 yer etkisi arabaları ile şampiyonlukları aldı ve ne Hunt ne de Mass'ın yerini alan Patrick Tambay, yer etkisi olmayan M26 ile ciddi bir şekilde mücadele edebildi. Hunt, 1978'in sonunda Lotus'tan Ronnie Peterson'ın yerine bırakıldı ancak Peterson İtalya Grand Prix'sinde bir kazada öldüğünde, yerine John Watson imza attı. 1979'da hiçbir iyileşme olmadı; Coppuck'un M28 tasarımı Mayer tarafından "korkunç, bir felaket" ve "tam anlamıyla şeytani" olarak tanımlandı ve M29 durumu pek değiştirmedi. Tambay puan alamadı ve Watson sadece 15 puan aldı ve yıl sonunda takım sekizinci oldu.
1980'ler, 1970'lerin sona erdiği gibi başladı: Alain Prost, Tambay'ın yerini aldı ancak Watson ve nadiren puan aldı. Philip Morris ve onların yöneticisi John Hogan'dan artan baskı altında olan Mayer, McLaren'ı Ron Dennis'in Philip Morris tarafından da sponsor edilen Project Four Formula 2 takımı ile birleştirmeye zorlandı. Dennis, Project Four'un hazırladığı BMW M1 yarış arabalarının karbon-fiber arka kanatlarından ilham alan yenilikçi bir Formula 1 şasisi için fikirleri olan tasarımcı John Barnard'a sahipti. Kendi başlarına, bunu inşa edecek paraları yoktu ancak birleşme ile gelen yatırım ile bu McLaren MP4 (daha sonra MP4/1 olarak adlandırıldı) oldu. MP4 ile Watson, Britanya Grand Prix'sini kazandı ve üç başka podyum elde etti. Birleşmeden kısa bir süre sonra, McLaren, Colnbrook'tan Woking'deki yeni tesise taşındı. Dennis ve Mayer, başlangıçta şirketin yönetici direktörlüğünü paylaştılar; 1982'ye gelindiğinde, Mayer ayrılmış ve Tyler Alexander'ın ve onun hisseleri yeni sahipler tarafından satın alınmıştı.