Sinestezi
Türler > Tarih

Renkli duymaya olan ilgi, bazı teorisyenlerin müziğin renginin ( chroia, günümüzde tını olarak adlandırdığımız şey) sesin perdesi ve süresiyle birlikte ölçülebilir bir niteliği olup olmadığını merak ettikleri Yunan antik çağına kadar uzanır. Ayrıca MÖ dördüncü yüzyılda Platon'un dostu Tarentumlu Arkitas'ın ortaya attığı bir tür müzik gamına ( genos ) kromatik adı verildi. MÖ 6. yüzyılın sonlarında yaşamış Sikyonlu kitharist Lysander'in, kromatik gamın geliştirilmesinden bile önce, daha 'renkli' bir stil ortaya koyduğu söylenir. Platon'un zamanında, melodinin 'renkli' olarak tanımlanması profesyonel jargonun bir parçası haline gelirken, müzik terimleri 'ton' ve 'armoni' kısa sürede görsel sanatlardaki renk sözlüğüne entegre oldu.  Isaac Newton, Goethe'nin Renklerin Teorisi kitabında yaptığı gibi, müzik tonlarının ve renk tonlarının ortak frekansları paylaştığını öne sürdü.  Konser salonlarında renkli müzik icra etmek için clavier à lumières gibi renkli orgların yapımının uzun bir geçmişi vardır.
"Renkli işitme"nin ilk tıbbi tanımı, Alman hekim Georg Tobias Ludwig Sachs'ın 1812 tarihli bir tezinde yer almaktadır.    "Psikofiziğin babası" Gustav Fechner, 1876'da 73 sinestezik arasında renkli harf fotizmlerinin ilk deneysel araştırmasını bildirdi   bunu 1880'lerde Francis Galton izledi.    Carl Jung, 1912'de Dönüşüm Sembolleri adlı eserinde "renk duyma" kavramından söz eder.
1920'lerin başında, Bauhaus öğretmeni ve müzisyeni Gertrud Grunow, ses, renk ve hareket arasındaki ilişkileri araştırdı ve Avusturyalı besteci Arnold Schönberg'in (1874-1951) on iki tonlu müziğine benzeyen bir 'on iki tonlu renk çemberi' geliştirdi.  1920'lerin sonu ve 1930'ların başında Hamburg'da düzenlenen Renk-Ses Araştırmaları Kongresi'nden (Almanca: Kongreß für Farbe-Ton-Forschung ) en az birine katılmıştır.
Sinestezi üzerine araştırmalar birçok ülkede hızla ilerledi, ancak öznel deneyimleri ölçmenin zorlukları ve herhangi bir öznel deneyimin incelenmesini tabu haline getiren davranışçılığın yükselişi nedeniyle sinestezi 1930 ile 1980 yılları arasında bilimsel olarak unutuldu. [ kaynak belirtilmeli ]
1980'lerdeki bilişsel devrim, içsel öznel durumlara yönelik araştırmaları tekrar saygın hale getirince, bilim insanları sinesteziyi incelemeye geri döndüler. ABD'de Larry Marks ve Richard Cytowic'in, daha sonra İngiltere'de Simon Baron-Cohen ve Jeffrey Gray'in öncülüğünde araştırmacılar, sinestetik deneyimlerin gerçekliğini, tutarlılığını ve sıklığını araştırdılar. 1990'ların sonlarında odak noktası, en yaygın  ve kolayca çalışılabilen türlerden biri olan grafem → renk sinestezisi üzerine yoğunlaştı. Psikologlar ve nörobilimciler sinesteziyi yalnızca içsel çekiciliği nedeniyle değil, aynı zamanda hem sinesteziklerde hem de sinestezik olmayanlarda meydana gelen bilişsel ve algısal süreçlere ilişkin verebileceği içgörüler nedeniyle de inceliyorlar. Sinestezi artık bilimsel kitap ve makalelerin, doktora tezlerinin, belgesellerin, hatta romanların konusu haline geldi. [ kaynak belirtilmeli ]
İnternetin 1990'larda yaygınlaşmasıyla birlikte sinestezik bireyler birbirleriyle iletişime geçmeye ve bu duruma özel web siteleri oluşturmaya başladılar. Bunlar hızla büyüyerek Amerikan Sinestezi Derneği, İngiltere Sinestezi Derneği, Belçika Sinestezi Derneği, Kanada Sinestezi Derneği, Alman Sinestezi Derneği ve Hollanda Sinestezi Web Topluluğu gibi uluslararası örgütlere dönüştüler. [ kaynak belirtilmeli ]