Pozitif Hristiyanlık

Ariusçuluk ile karıştırılmamalıdır.
Alman Protestanlığında Pozitif Hristiyanlıkla ilişkilendirilen gerici bir hareket olan Alman Hristiyanları bayrağı
1933'te Berlin'de "Luther Günü"nü kutlayan Alman Hıristiyanlar, Piskopos Hossenfelder'in konuşması
Nazi diktatörü Adolf Hitler, ruhban sınıfına şiddetle karşı çıktı ve Katolik Kilisesi'nin öğretilerini de eleştirdi.
Pozitif Hristiyanlık (Almanca: Positives Christentum) Nazi Almanyası içinde, Alman halkının ırksal saflığının, ırkçı Nazi ideolojisini İznik Hristiyanlığının temel veya önemli unsurlarıyla karıştırarak korunması gerektiği inancını destekleyen bir hareketti. Adolf Hitler bu terimi 1920 Nasyonal Sosyalist Program'ın 24. maddesinde kullandı ve "Parti, kendisini herhangi bir mezhebe bağlamadan Pozitif Hıristiyanlığın bakış açısını temsil ediyor" dedi. Nazi hareketi Almanya'nın yerleşik kiliselerine düşmandı. Yeni Nazi düşüncesi olan Pozitif Hristiyanlık, Nazi hareketinin Hristiyan karşıtı olmadığını ima ederek Almanya'nın Hristiyan çoğunluğunun korkularını yatıştırdı. Bununla birlikte, 1937'de Nazi Kilise İşleri Bakanı Hanns Kerrl, 
"Pozitif Hıristiyanlığın" "Havari İmanına bağlı" olmadığı ve Hristiyanlığın dayandığı "Tanrı'nın oğlu olarak Mesih'e imana" bağlı olmadığı, bunun yerine Nazi Partisi tarafından temsil edildiği açıklandı: "Führer yeni bir vahyin müjdecisidir" dedi. Hitler'in Pozitif Hristiyanlığı geleneksel bir Hristiyan inancı olarak kamuya sunması farklıydı. Hitler'in Nazi antisemitizmiyle uyum için Kiliselerle birleşik bir barışta ısrar etmesine rağmen, pozitif Hristiyanlık savunucuları da kendilerini Mesih'in Yahudi kökenlerinden ve Hristiyan İncil'inden uzaklaştırmaya çalıştılar. Bu tür unsurlara dayanarak, pozitif Hristiyanlığın çoğu kendisini geleneksel İznik Hristiyanlığından ayırdı ve sonuç olarak, Katolik, Doğu Ortodoks veya Protestan olmalarına bakılmaksızın genel olarak tüm ana Trinitarian Hristiyan kiliseleri tarafından mürted olarak kabul edildi.
Hitler, kutsal İncil'deki şahsiyetleri eleştirmesine rağmen, tüm siyasi kariyeri boyunca kendini sürekli olarak bir Hristiyan ve hatta bazen bir Katolik olarak tanımladı. 12 Nisan 1922'de yaptığı bir konuşmada kendisini Hristiyan olarak tanımladı. Hitler ayrıca Mein Kampf'ta kendisini bir Hristiyan olarak tanımladı. Bununla birlikte, Ian Kershaw ve Laurence Rees de dahil olmak üzere tarihçiler, onun "pozitif Hıristiyanlık" terimini kabul etmesini ve dini politikaya siyasi katılımını oportünizm tarafından yönlendirildiğini ve Almanya'daki Hristiyan kiliselerinin siyasi öneminin pragmatik bir şekilde kabul edildiğini nitelendiriyor. Bununla birlikte, rejimin devlet kontrolündeki bir Alman Evanjelik Kilisesi'ne Nazileştirilmiş bir "pozitif Hıristiyanlık" empoze etme çabaları esasen başarısız oldu ve bu, "yeni din"den Almanya için büyük tehlike gören muhalif İtiraf Kilisesi'nin oluşumuyla sonuçlandı. Katolik Kilisesi de 1937 papalık ansiklopedisi Mit brennender Sorge'da inancın "kan ve toprak" ideolojisini kınadı. Hitler, 1941'de emir subayı General Gerhard Engel'e özel olarak, "Şimdi eskisi gibi bir Katolikim ve her zaman öyle kalacağım" diyerek güvence verdi.
Resmi Nazi ideologu Alfred Rosenberg, hem Roma hem de doktrinlerini "negatif Hıristiyanlık" olarak adlandırdığı Protestan kilisesi ile uyumsuz olarak tasarladığı "pozitif Hristiyanlık"ın gelişmesinde önemli bir rol oynadı. Garip bir şekilde, Doğu Ortodoksluğu Rosenberg tarafından eleştirilmemişti ve Richard Steigmann-Gall, Batı Hristiyanlığına olan bu muhalefetin Rosenberg'i gerçek bir Hristiyan karşıtı yapıp yapmadığını sorguluyordu.