stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Emel Esin
Yaşamı

Türkçülüğün önemli isimlerinden, Türk Ocağı kurucular heyeti üyesi, meşrutiyet meclisi mebuslarından, birinci meclis hükûmetinin maliye ve dahiliye vekili daha sonra diplomat olan Ahmet Ferit Tek ile Fecr-i Âtî devri yazarlarından romancı Müfide Ferid Hanım’ın kızıdır. İngiltere ve Fransa’da tahsil gördü. Fransızca, İngilizce ve Almanca öğrendi. Lise sonrası bakaloryasını verdi ve mimarlık tahsili görmek üzere Ortaçağ usulünde öğretim veren  Ecole des Beaux Arts’a kaydoldu. Buranın ağır şartlarından hoşlanmadı ve tahsilini yarıda bıraktı. Ebeveyninin tahsil görmüş olduğu Ecole des Sciences Politiques’in tarih bölümüne kaydolarak buradan mezun oldu. Yüksek matematik sahasında Sorbonne’dan sertifika aldı. Daha sonra Paris ve Viyana güzel sanatlar akademilerinde mimarî, resim, mozaik, vitray ve gravür gibi alanlarda öğrenim gördü.
Türkiye’de Prof. Necati Lugal’den Arapça ve Farsça, Prof. Dr. Zeki Velidi Togan’dan Orta Asya tarihi ve Prof. Dr. Herbert Jansky’den Ortaçağ Türkçe metinleri dersleri aldı. Paris Üniversitesi’nde Le Dragon dans l’iconographie Turque (Türk İkonografisinde Ejder)  başlıklı tezini savunarak sanat tarihi doktoru payesini kazandı. İyi derecede bildiği bellibaşlı Doğu ve Batı dillerinin yanında Moskova Sefiresi iken Rusça da öğrendiği için farklı  dillerdeki eserleri inceleyip değerlendirmek suretiyle Türk ve İslam sanat tarihi ve arkeolojisi sahalarında dikkat çekici çalışmalara girişti ve önemli eserler yazdı. Fiş usulü ile çalışan Esin topladığı bilgileri fişlere kaydederek sakladığı için binlerce fişten meydana gelen bir ihtisas koleksiyonu oluşturdu. Çalışmalarını yalnız başına ve hasbî olarak yürüttü, ülke içinde ve ülke dışında katıldığı kongrelerde tebliğler verdi, yerli yabancı dergilerde makaleleri yayımlandı.
İslâm Ansiklopedisi heyetinin talebi üzerine “Tirmiz” ve “Turfan”; Türk Ansiklopedisi'ne aralarında “Hac”, “Hacer-i Esved”, “Hızır”, “Hz. İbrâhim”, “Kâbe”, “Medine”, “Mekke”, “Medrese”, “Mescid”, “Mescid-i Aksâ”, “Minare” maddeleriyle  İslâm, İlhanlı, İran, Karahanlı ve Karluk sanatlarıyla ilgili madde kısımlarını, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi'ne de “Ahmed Yesevî Külliyesi”, “Ahsîkes”, “Almalığ”, “Amuderya” ve “Börk” maddelerini kaleme aldı.
Türk - Arap İncelemeleri Vakfı'nın kurucu üyeleri arasında yer aldı. 1983 yılında, Atatürk Kültür Dil Tarih Yüksek Kurumu bünyesindeki Atatürk Kültür Merkezi aslî  üyeliğine seçildi. Atatürk Kültür Merkezi namına olduğu Uygur Türk medeniyeti tarihi, Hâkāni Türk medeniyeti tarihi, Oğuz Türkleri'nin kültür ve sanat tarihine dair çalışmalarını yürütmekteyken 26 Şubat 1987'de İstanbul'da öldü ve Karacaahmet Mezarlığı'na toprağa verildi.
Tek-Esin Türk Kültürünü Araştırma ve Geliştirme Vakfı

Vefatından sonra, vasiyeti üzerine, bağışladığı mal varlığı ile Türk kültürü sahasındaki çalışmaları desteklemek ve bu sahaya dair araştırmaları neşretmek üzere 28 Aralık 1989'da Üsküdar Salacak'taki kendi evinde Tek-Esin Türk Kültürünü Araştırma ve Geliştirme Vakfı kuruldu.
Esin'in çoğu Türk kültür ve sanatına dair olmak üzere 7385 cilt kitap, 890 yazma, 4500 makale ve ayrı basım ile 290 ayrı dergi yanında çeşitli çalışmalarıyla ilgili dosyalar ve zengin bir fotoğraf ve dia arşivini ihtiva eden zengin ve emsalsiz kütüphanesi de adına kurulan bu vakfın bünyesinde olup katalogları vakıfça yayımlanmıştır.
Emel Esin, 1931 yılında Mısır Prensi Vahid Yüsri Paşa ile evlendiyse de bu evliliği, ahid Yüsri Paşa ikinci bir evlilik dolayısıyla uzun sürmeden sona ermiştir. Japonya sefiri olan babasıyla Tokyo'ya giden Esin, 1941 yılında Tokyo'da Plevne Kahramanı Gazî İbrahim Edhem Paşa'nın ailesinden Büyükelçi Seyfullah Esin'le evlenmiştir. Çocukları olmamıştır.
Eserleri

Orta Asya'da Maddî Kültürün Oluşumu
Türk Kozmolojisine Giriş ISBN 975-8240-43-9
Türk Sanatında İkonografik Motifler, 457
Türklerde Maddî Kültürün Oluşumu
Aspects of Turkish Civilisation In Cyprus, Türk Kültürünü Araştırma Enstitüsü Yay.: 14, Ankara, 1965, 83 s
Türkistan Seyahatnamesi, Ankara 1959, 123 s.
Mecca the Blessed Madinah the Radiant, London, 1963, 64 p.
Antecedents and Development Of Buddhist and Manichean Turkish Art in Eastern Turkestan And Kansu, Milli Eğitim Bakanlığı Yayınları, İstanbul, 1967. 120 s.
Lebbeyk Hac Hâtıraları, İstanbul, 1968.
Türk Kültürü El Kitabı, II. Cild I/B -İslamiyetten Önceki Türk Kültür Tarihi ve İslam'a Giriş, Edebiyat Fakültesi Matbaası, İstanbul, 1978.
A History Of Pre-Islamic and Early-Islamic Turkish Culture (Supplement to the Handbook of Turkish Culture, Series II, Volume 1/b), İstanbul, Ünal matbaası, 1980, 400+116S., levha.16.
Türk Kosmolojisi (İstanbul 1979). 11. Türk Kültür Tarihi İç - Asya'daki Erken Safhalar, Ankara 1985.
The Culture of the Turks: The Initial Inner Asian Phase, Ankara 1986.
Bibliyografya

Dr. Emel Esin Kütüphanesi Kataloğu: Kitaplar, Haz: Mihin Lugal... [v.d], İstanbul: Tek-Esin Türk Kültürünü Araştırma ve Geliştirme Vakfı, 1994, VII, 443 s.
Dr. Emel Esin Kütüphanesi Kataloğu: Ayrıbasımlar - Makaleler, Haz: Mihin Lugal... [v.d.] İstanbul: Tek-Esin Türk Kültürünü Araştırma ve Geliştirme Vakfı, 1997. IV, 349 s.
Dr. Emel Esin Kütüphanesi Kataloğu: Yazma Eserler, Haz: Mine Esiner Özen, İstanbul: Tek-Esin Türk Kültürünü Araştırma ve Geliştirme Vakfı, 1995. IX, 264, [8s. Levha].
Bedri Karafakıoğlu

| Bedri Karafakıoğlu |
| --- | --- |
Doğum: Ömer Bedri 23 Ekim 1915(1915-10-23) Çorum, Osmanlı İmparatorluğu
Ölüm: 20 Ekim 1978 (62 yaşında) İstanbul, Türkiye
Ölüm sebebi: Suikast
Defin yeri: Zincirlikuyu Mezarlığı, İstanbul
Mezun olduğu okul(lar): İTÜ   Télécom ParisTech

Kariyeri
Dalı: Telekomünikasyon
Çalıştığı kurumlar: Yüksek Mühendis Mektebi   İstanbul Teknik Üniversitesi
 

Ömer Bedri Karafakıoğlu (23 Ekim 1915, Çorum -  20 Ekim 1978, İstanbul), Türk akademisyen.
Eski valilerden ve Çorum milletvekili Suheyp Karafakıoğlu'nun oğludur. 1937'de Yüksek Mühendis Mektebi'ni bitirdi. Fransa'da École Nationale Supérieure'da telekomünikasyon öğrenimi gördü. Türkiye'ye dönünce kendi okulu İTÜ'de görev aldı. 1939'da doçent, 1948'de profesör oldu. 1960'ta ise ordinaryüs oldu. Kurucu Meclis'te Üniversite Temsilciliği (6 Ocak 1961 - 25 Ekim 1961) yaptı. 1964-1965 arası İTÜ Elektrik Elektronik Fakültesi dekanlığı, 1965-1969 yılları arasında İTÜ rektörlüğü yaptı. Rektörlüğü sırasında iki kademeli eğitim ve İTÜ Ayazağa yerleşkesinin gerçekleştirilmesi gibi önemli kararlara imza atmıştır. Ayrıca İstanbul televizyonunun çekirdeği sayılan İTÜ televizyonunu kurdu ve yayınlarında etkin çaba gösterdi.
20 Ekim 1978 tarihinde Cengiz Ayhan tarafından silahla vurulurak öldürüldü. İTÜ Ayazağa yerleşkesinde anısına bir caddeye adı verilmiştir.
Zincirlikuyu Mezarlığı'ndaki kabri
7'den 77'ye

| 7'den 77'ye |
| --- | --- |
Programın 80'li yıllarda kullandığı logosu
Format: Televizyon programı
Tür: Komedi Çocuk Aile Eğlence
Geliştiren: Nevzat Saraycıklı
Yönetmen: Barış Manço Lale Manço
Yaratıcı yönetmen(ler): Barış Manço
Sunucu: Barış Manço
Tema müziği bestecisi: Şenol Şentürk Ali Rıza Başaran
Açılış müziği: Anahtar
Bitiş müziği: Anahtar
Ülke:  Türkiye
Dili: Türkçe
Sezon sayısı: 9
Bölüm sayısı: 378
Yapım
Yönetici yapımcı: Tamer Şahin Berna Korkut
Yapımcı: Barış Manço Lale Manço
Mekân: Marmara Üniversitesi TV Film Stüdyoları
Kamera: Yavuz Zafer Erkan Umut
Gösterim süresi: 43-45 dakika
Yapım şirketi: TRT
Yayın bilgileri
Kanal: TRT 1
Görüntü formatı: PAL
Ses formatı: Stereo
Yayın tarihi: 8 Ekim 1988 - 6 Aralık 1998
Durumu: Sona erdi


7'den 77'ye, Barış Manço ve Erkmen Sağlam'ın hazırladığı, Barış Manço'nun sunuculuğunu yaptığı, TRT'de yayınlanan aile, çocuk ve eğlence türündeki Türk televizyon programıdır. İlk yayın tarihi 8 Ekim 1988'dir. Yıllarca devam etmiş olan program pazar günleri yayınlanmıştır. Program çeşitli bölümlerden oluşmaktadır. Bunlardan biri Adam Olacak Çocuk'tur. Program, 6 Aralık 1998 tarihinde 378 programın ardından sona ermiştir. 1990 yılında en çok izlenen çocuk programıdır. Hürriyet gazetesi tarafından verilen Altın Kelebek Ödülü'nü en iyi çocuk programı dalında beş kez kazanmıştır.
Genel olarak bölümler

Programın bazı bölümleri her hafta, bazıları da aralıklarla yayınlanmıştır.
Adam olacak çocuk: Yaklaşık bir düzine çocuk ve ailesinin katıldığı bölümde çocuklar şarkılar söyleyip birbirlerine puan verir, bu sırada Barış Manço çocuklarla özellikle iyi ve kötü alışkanlıklar hakkında sohbet eder. Çocuklar yaklaşık 2-3 dakikalık performanslarını sergilerken onlara piyano başındaki "Mine abla" eşlik eder ve sergiledikten sonra diğer çocukların ellerindeki puanlamaya göre (herkese 10 puan verilmek üzere) oylanır ve bölümün bitiminde hediye alırlardı. İlerleyen senelerde, programa Kurtalan Ekspres dâhil olmuş ve çocukların söylediği şarkılara müzik yapmışlardır. 1994 yılında ise "Adam Olmuş Çocuk" adlı bölüm programa dâhil edilir ve Barış Manço meslek hayatında başarılı olmuş ünlü konuklarla sohbet eder. Bu bölümün ilk konuğu Mustafa Sandal olmuştur.
Adam olmuş çocuk: 1994 yılında programa dâhil edilir. Barış Manço meslek hayatında başarılı olmuş ünlü konuklarla sohbet eder. Bu bölümün ilk konuğu Mustafa Sandal olmuştur.
İkinci kahvaltı: 70 yaş üzeri yaşlıların konuk edildiği bölümdür. 1992 yılında konuklar arasında yer alan Hasan Hüseyin Kılıç, çekimlerden sonra ölmüş ve Kılıç programda anılmıştır.
Dönence Dünya Turu: Bu bölümde Manço, dünyanın değişik bölgelerini izleyiciye tanıtır. Bu bölümde özellikle gezilen yörenin kılık kıyafet ve şarkıları gibi kültürel yönleri izleyiciye aktarılır.
Dere Tepe Türkiye: Türkiye'nin tarihî ve turistik bölgelerinin tanıtıldığı bölüm.
"Manço Klip" ve "Yabancı Klip": Her programda Barış Manço'nun bir klibi yayınlanır, sonrasında dünya müzik listelerinden seçilen bir klip yayınlanırdı.
Yabancı Konuk: Bu bölüm ilk kez 1990 yılında yayınlanmış, yayınlanan ilk bölümde Barış Manço'nun modacı Pierre Cardin ile yaptığı röportaja yer verilmiştir.
Komşu Kapısı: [kaynak belirtilmeli]
Program her seferinde Barış Manço'nun ağzından "Programımızın sonuna geldik. Bana her konuda; ama her konuda yazmaya devam edin. Adresimi biliyorsunuz; Barış Manço Moda 81300 İstanbul. Tekrar ediyorum; Barış Manço Moda 81300 İstanbul. Haftaya karşılaşmak umuduyla, sağlıcakla kalın." sözleri ile biterek hafızalara kazındı.
İslam'da siyasi mezhepler

Yeşil renk Sünnilik'in, kırmızı renk Şiilik'in, mor renk ise Haricilik'in çoğunlukta olduğu bölgeleri temsil etmektedir.
İslam'da siyasi mezhepler, İslam tarihi boyunca, siyasi tartışmalar ve görüş farklılıkları sonucu ortaya çıkan mezheplerdir. İslam'da Sünnilik, Şiilik ve Haricilik olmak üzere üç ana mezhep vardır. Bu mezhepler de çeşitli açılarından kendi içinde alt mezheplere sahiptir. En önemlilerinden biri ve ilk olarak şekilleneni, halifelik tartışmaları sonucu ortaya çıkan Şia'dır. Haricîler ve Vahhâbîler de sayılabilir. İslâm dünyası içerisinde Sünniler %83'lük kısmı, Şiiler %15'lik kısmı ve Hariciler ise %2'lik kısmı oluşturmaktadır.
Sünniler

Sünniler günümüzde i'tikadî açıdan Mâtûridîyye ve Eş'ârîyye, fıkhî açıdan da sırayla Hanefî, Şâfiî, Mâlikî ve Hanbelî mezheplerine bağlıdırlar. Bu dört mezhepten ilki olan Hanefîlik, Mâtûridîliğe diğer üç mezhep (Şâfiî, Mâlikî ve Hanbelî) ise Eş'ârîliğe bağlıdır. Bu mezhepler dışında, Sünnîlik'te icma-i ümmete, kıyasa ve re'ye başvurulmasını kabul etmeyen, her sorunun çözümünü Kur'an'da, Sünnette, sahabe ve tabiunun görüş ve uygulamalarında arayan bir grup daha vardır. Bunlar; Selefiyye veya Selefiyyun (geçmişe bağlılar) olarak anılır. Bu düşünceye bağlı olanlar ortaya çıkan yeni sorunlara çözüm bulmakta yetersiz kaldıkları için fazla taraftar bulamamışlardır.
Hanbeliler ve Selefiler

Hanbelîlik, Selefiyye anlayışına en yakın görüşe sahip olan Sünnî fıkıh mezhebidir. Ayrıca günümüz Sünnî âlimleri tarafından i'tikadî bakımdan Selefî düşünceye sahip olanlar, Sünnî olarak kabul edilmeyip, i'tikaden Mücessime'den oldukları farz edilmektedir.
Şiiler, Batıniler ve Hariciler

Tarihte Müşebbihe ve Mücessime anlayışına yakın birçok Gulat-ı Şiâ fırkasının varlığından söz edilmektedir. Ama bu fırkaların çoğu günümüze ulaşamamıştır. Ayrıca Gulat-ı Şiâ fırkaları günümüzde olduğu gibi geçmişte de günümüzde varlığını koruyan Şiiliğin çoğunluk mezhebi İsnaaşeriyye tarafından İslam dışı kabul edilmekteydi. Şiîler'in günümüzde bağlı olduğu en büyük fırka ise İmamiye Şiası'ndan olan İsnaaşeriyye'dir. Bunun dışında sayıları az olmakla birlikte Zeydîyye fırkası, bazen İmamiye'nin bir kolu olduğu da farz edilen İsmâilîyye ve Gulat-ı Şiâ'dan Nusayr’îyye fırkası da günümüze ulaşmıştır. Bâtınîliğin ilk teşkilâtlandırıcılarından Meymûn’ûl-Kaddâh’ın da İsmâilîlik ve Gulat-ı Şiâ i'tikatları üzerinde büyük etkisi olmuştur. Haricîler'in ise günümüze ulaşmış olan tek fırkası İbadiyyedir.
İslâm'da Siyâsî ekôller ve fıkhî mezhepler > Şîʿa-i Muhlîsîn: Sünnîler ve Zeydîler

Ana maddeler: Hanefîlik, Malikîlik, Şafiîlik, Hanbelîlik ve Zeydîlik
Şîʿa-i Ulâ (Ehl-i Sünnet vel Cemaat)
Hanefîlik
Malikîlik
Şafiîlik
Zâhîrîler
İmâm Dâvud-u Zâhîrî
Ebû Muhammed İbn Hazm
Hanbelîlik
Selefiyye
Takiy’ûd-Dîn İbn-i Teymiyye
Ghulat Selef’îyyûn
Vehhabilik
Zeydîlik
Betr'îyye/Sâlih'îyye
Cerîr'îyye/Süleyman'îyye
Yemen Zeydîleri
Kâsım'îyye
Hadâv'îyye
Muhteria
Mutarrif'îyye
Alavîler
Nâsır'îyye
Kâsım'îyye
Ghulat Zeydiyye
Cârûd'îyye
Nâim'îyye
Ya'kûb'îyye
İslâm'da Siyâsî ekôller ve fıkhî mezhepler > Haricîler

Ana maddeler: Haricîlik, Ezarika, Necedat, İbadiyye ve Meymuniye
Ezarikâ
Sufr’îyye
Necedât
Acarîde
İbâz’îyye
Ghulat Haricîler
Yezîd’îyye
Meymûn’îyye
İslâm'da Siyâsî ekôller ve fıkhî mezhepler > Ghulat-i Şîʿa

Ana maddeler: Sebe’îyye, ʿAbd Allâh İbn-i Sebe, Hattâb’îyye, Ebû’l-Hattâb el-Esedî ve Keysanîyye
Sebe’îyye (ʿAbd Allâh İbn-i Sebe)
Hattâb’îyye (Ebû’l-Hattâb el-Esedî)
Bezîg'îyye
Hattâb’îyyet-ûl Mutlâka
Keysân’îyye
Muhtâr’îyye/Keysân'îyyet'ûl-Hullas
Hâşim'îyye
Harb'îyye
Muâv'îyye/Cennâh'îyye
Hâris'îyye
Beyân'îyye
Râvend’îyye
Rizâm’îyye
Bû’ Müslim’îyye
Sinbâd’îyye
Berkûk'îyye
Havâl'îyye
Muhammira
Mukannaʿîyye
Hûrremdîn’îyye
Bâbek’îyye
Mazyâr’îyye
Kızılbaşlar
Kûl'îyye
İshâk et-Türk'îyye
Riyâh'îyye
Kerb’îyye
Ayrıca bakınız: Ebû Mûslim Horasanî, Hûrremîyye, Babek Hürremi, Kızılbaşlar ve Babek ayaklanması
İslâm'da Siyâsî ekôller ve fıkhî mezhepler > Şîʿa-i Bâtın’îyye (Abd’Allah İbn-i Meymûn)

Ana maddeler: Karmatîler, Hallâc-ı Mansûr, Alevîler, Hâkim Biemrillah ve Dürzîler
Hallâc’îyye
Hulûl’îyye
Alevîler (Tasavvufî-Bâtınîler)
Hulmân'îyye
Karmatîler
Ebû Saʿid'îyye
Cennâb'îyye
Ghulat Bâtıniyye
Keyyâl’îyye
Hâkim’îyye (Dürzîler)
Sabbah’îyye (Elemûtlar)
Ayrıca bakınız: Meymun el-Kaddah, Bâtınîlik, Elemûtlar, Hasan Sabbah ve Sabbah’îyye
İslâm'da Siyâsî ekôller ve fıkhî mezhepler > İmamiye Şiası: İsmâilîyye ve İsnaaşeriyye

Ana maddeler: İmamîlik, İsmâilîlik, Mustâlîlik, Nizarî İsmailîlik ve Davudî İsmailîlik
İmamiye-i Seb'îyye (İsmâilîlik) /Yedicilik
El-İsmâʿîliyyet’ûl-Hâlisa (Yediciler)
Mustâlîlik
Mecîd’îyye/Hâfız’îyye
Tâyyîb’îyye (Et-Tâyyîb Ebû’l-Kâsım)
Davudî İsmailîlik
Süleymanî İsmâilîlik
Alavî Buhra
Kutbî Buhra
Nizârîler (Nizâr’îyye)
İmâmiye-i İsnâ‘aşer’îyye/Onikicilik
Câferîlik
Ahbâr’îyye
Usûl’îyye
Şeyhilik
Alevîlik
Ghulat İmamiyye
Mûgır'îyye
Mansûr'îyye
Azâkıra
Albâ'îyeyye (Ulyâ’îyye)
Zemm'îyye
Ayn'îyye
Mim'îyye
Sîn'îyye
Muhammise
Şûray'îyye
Gurâb'îyye
Zübâb'îyye
Nusayr’îyye
Ayrıca bakınız: İmamiye-i İsnaaşeriye, Câferîlik, Ahbârî (Şii), Usûlî (Şii) ve Nusayrîlik
İslâm'da Siyâsî ekôller ve fıkhî mezhepler > Şemânîlik’den İslâmiyet’e bağlananlar

Babâîlik
Vefâ’îyye
Kızılbaşlar
Çepniler
Tahtacılar
Baba Rasûl (İlyâs’îyye)
Sarı Saltık Baba (Saltuk’îyye)
Behlül Baba
Aybek Baba
İshâk Baba (İshâk’îyye)
Burak Baba (Burak’îyyûn)
Lokman Baba (Yesevîlik)
Haydar Baba (Haydarîlik)
Hacı Bektâş (Bektâşîlik)
Balım Sultan (Dedebabalık)
Demir Baba (Âli’îyye)
Harabâti Baba (Harabât’îyye)
İslâm'da Siyâsî ekôller ve fıkhî mezhepler > İslâmiyet’ten çıkan Dinler

Haşhaşilik
Ali İlâhîlik
Dürzîlik
Hurûfîlik
Nûktâvîlik (Noktacılık)
Dîn-i İlâhî
Şeyhîlik (Ahisâ’îyye)
Bâbîlik (Seyyid Ali Muhammed)
Ezelî Bâbîler (Subh Ezel)
Bahâîlik (Bahâ’ûl-Lâh)
İslâm'da Siyâsî ekôller ve fıkhî mezhepler > İslâm dışı dinler

Yarsanilik
Yezîdîlik
Zerdüştlük
Zurvanizm
Mazdekçilik
Manichéisme
Bouddisme
Luviler
Hitit mitolojisi
Çınarizm
Sâbiîlik
Nebatiler
Ayrıca bakınız: Gnostik ve Mani dini
Günümüzde siyasi ve fıkhî mezheplerin dünya üzerine dağıldığı yöreler.
Çocuk tiyatroları

Çocuk tiyatroları, içeriği çocuklar için hazırlanmış, eğitici tarafları ağır basan oyunlardan oluşan tiyatrolar.
İlk çocuk tiyatrosu

İlk çocuk tiyatrosu İngiltere'de I. Elizabeth döneminde ve Almanya'da 17. yüzyılda çocuklara çeşitli roller verilerek görülmüşse de bazı kaynaklara göre ilk çocuk tiyatrosu 18. yüzyıl'da Fransa'da ortaya çıkmıştır. 1829'da Fransa'da Théatre du Gymnase-Dramatigue Enfantin adlı bir çocuk tiyatrosu kurulmuştur.
ABD'de ilk çocuk tiyatrosu 19. yüzyıl'ın ikinci yarısında, SSCB'de ise 1921'de kurulmuştur.
Türkiye'de ilk kez Meşrutiyet döneminde çocuk tiyatrosuyla tanışılmış olsa da 1935 yılında ilk çocuk tiyatrosunun kuruluş çalışmaları yapılmaya başlanmış ve Muhsin Ertuğrul'un başında bulunduğu İstanbul Şehir Tiyatroları'nda Çocuk Tiyatrosu kurulması kararı çıkmıştır.
Dünya'da çocuk tiyatrosu

Çocuk tiyatrosunun ilk örneklerinden sayılan İngiltere'deki çocuk toplulukları kiliselerdeki koro okullarından seçilen erkek çocuklarından oluşurdu. Bu çocuklar genellikle dinsel konularda ve klasik Latin oyunları oynarlardı. Saraylarda ve halka gösteriler sunarlardı. Rönesansla birlikte çocuk tiyatrosu da değişti, gelişti ve daha ilgi çekici hale geldi ve Fransa'da kuklaların yer aldığı oyunlar, İngiltere'de çocuklardan kurulu gruplar büyüklere yönelik oyunlar oynamaya başladı.
20. yüzyıl'a gelindiğinde çocuğun, çocuk eğitiminin bilimsel çalışmaların da etkisyle öneminin artması sebebiyle çocuk tiyatroları da daha eğitici ve öğretici hale geldiler. 1920'li yıllarda ABD'de üniversitelerde çocuk tiyatrosu çalışmaları yürütülmeye başlandı.
20. yüzyılda en verimli çalışmaların yapıldığı ülkelerden biri SSCB oldu. Devrimle birliktte eğitici ve etkileyici niteliğinden dolayı çocuk tiyatrosuna büyük önem verildi. Moskova'da kurulan ilk çocuk tiyatrosu 1921'de kurulmuştur.
Türkiye'de çocuk tiyatrosu

Türkiye'de çocuk oyunlarına tiyatronun başlangıcından beri rastlamak mümkündür. Bununla birlikte II. Abdülhamit döneminde birçok çocuk oyununun yazıldığı, dergilerde yayınlandığı görülür ve hatta II. Meşrutiyet döneminde ilkokullarda tiyatro dersleri olduğu bilinmektedir. Ancak savaşla birlikte bu uygulama sürdürülememiştir. Cumhuriyet döneminde ilk çocuk tiyatrosu 1935 yılında M. Kemal Küçük'ün yazdığı "Çocuklara İlk Tiyatro Dersi" oyunuyla perdesini açmış olan İstanbul Şehir Tiyatrosu'dur. Muhsin Ertuğrul'un çabasıyla oluşturulan tiyatro, ilk on yıl boyunca yalnızca yerli oyunlar oynamış, müzik ve dansla sahnelerine renk katmışlardır. 1946 yılında onları İzmir Şehir Tiyatrosu ve 1947'de de Ankara Devlet Konservatuvarı izledi. Devlet Tiyatroları'nda sahnelenen ilk çocuk oyunu 31 Ocak 1948'de Küçük Tiyatro'da sergilenen Mümtaz Zeki Taşkın'ın yazdığı, müziklerini Fehmi Ege'nin hazırladığı ve Nüzhet Şenbay'ın sahneye koyduğu "Altın Bilezik"tir. Tatbikat Sahnesi ise aynı dönemde "Büyükbabanın Pireleri" isimli oyunu sahneye koymuştur.
Çocuk oyunları da değişen sosyo-ekonomik ve siyasal yaşamla birlikte dönem dönem etkisini sahnede göstermiştir. Bir dönem daha eğitici, atak ve etrafına, çevresine duyarlı oyunlar sahnede görülürken, başka bir dönem sadece eğlenceye yönelik; Polyanna ve Külkedisi gibi oyunlar sergilenmiştir.
Muhsin Ertuğrul ve Haldun Taner'in desteğiyle 1970'lerin ortalarına doğru kurulan Anadolu Çocuk Oyunları Kolu (AÇOK) Türk Çocuk tiyatrolarında önemli bir yer edinmiştir. Seyircilerin bulunduğu ortama giderek oyunlar sahneleyen AÇOK, gezginci bir tiyatroculuk göstermiştir. Provalarını çocuklara da izleterek fikirlerini almışlar ve buna göre çocuk odaklı çalışmışlardır.
17. yüzyıl Avrupa'sından bir tiyatro betimlemesi
Seri bağlantı noktası

9 pinli bir seri port
Seri port seri bir bağlantı noktası, seri iletişim (İng.: İngilizce: serial port), her seferinde içeriye veya dışarıya doğru bir bit bilgi transfer eden fiziksel bir arayüzdür. Kişisel bilgisayarların tarihi boyunca terminaller veya modemler gibi cihazlar ile bilgisayarlar arasındaki veri transferi çoğunlukla seri bağlantı noktaları üzerinden sağlanmıştır. Fare, klavye, diğer çevre birimleri de bu yolla bilgisayara bağlanmaktadır.
Ethernet, FireWire ve USB gibi arayüzler de veriyi seri bir akım (stream) olarak gönderdiği için “seri bağlantı noktası” terimi genellikle RS-232 standardı ile az veya çok uyumlu donanımı tanımlamakta kullanılır. Amaç bir modem veya benzeri başka bir iletişim cihazı ile arayüz oluşturulmasıdır.
2006 yılı itibarıyla USB arayüzü artık seri bağlantı noktasının yerini almış durumda, modern bilgisayarların çoğunluğu diğer cihazlara USB bağlantısı ile bağlanmakta ve birçoğunda artık tek bir seri bağlantı noktası bile bulunmamaktadır. Seri bağlantı noktalarından maliyeti düşürmek için vazgeçilmekte ve bu bağlantı noktaları legacy port olarak adlandırılmaktadır.
Donanım

IBM 5150 gibi bazı IBM bilgisayarlarda UART (Universal asynchronous receiver/transmitter) adı verilen bir tümleşik devre (integrated circuit) kullanılmaktaydı. Bu tümleşik devre karakterleri asenkron seri iletişim (asynchronous serial communication) biçimden (ve biçime) çevirmekte ve otomatik olarak verinin zamanlamasını ve çerçevelenmesini “framing” kontrol ediyordu. Bazı eski ev bilgisayarları “home computers” gibi çok ucuz sistemler veriyi CPU'ya çıkış (output) pininden göndermek için bit banging adı verilen bir teknikle kullanıyorlardı.
Donanım > Konnektörler

RS-232 standardının aslı 25 pinli D tipi “İng.: İngilizce: D-type” bir bağlayıcı kullanımını şart koştuğundan çoğu tasarımcı bu standardın tamamını değil de alt setlerini kullanmayı tercih etti: standart ile uyum sağlamak yerine daha ucuz ve küçük boyutlara sahip konnektörler (özellikle IBM PC-AT'de kullanılan DE-9 versiyonu) kullanmayı tercih ettiler. Daha sonra piyasaya çıkan dokuz pinli D-subminiature konnektörü ise ne gerekli ne de bir seri bağlantı noktasında kullanılmaya uygun değildi.
Macintosh’un birçok modeli bu bağlayıcı standardı ile ilgili (fakat daha hızlı) olan RS-422 standardını benimsedi, bunun için genellikle Alman Mini-DIN konnektörleri kullanıyorlardı.
Son yıllarda elektronikte yaşanan gelişmeler daha yüksek hızlı seri iletişimi mümkün hale getirdi, böylece USB ve FireWire gibi daha yeni seri iletişim standartları RS-232’nin yerini almaya başladı. Bu bağlantılar depolama cihazları, ses cihazları ve video cihazları gibi, daha yavaş hızlardaki seri bağlantılarla çalışamayacak olan cihazların bilgisayarlara bağlanmasına olanak tanıdı.
Donanım > Donanım soyutlama

İşletim sistemleri bilgisayarların seri bağlantı noktalarından bahsederken genellikle sembolik isimler kullanırlar. Unix tipi işletim sistemleri seri bağlantı noktası cihazlarını genellikle /dev/tty* diye işaretlerler, burada * terminal cihazını tanımlayan bir dizidir; bu dizinin sentaksı işletim sistemine ve cihazın kendisine bağlıdır.
Microsoft MS-DOS ve Windows ortamları seri bağlantı noktalarından COM1, COM2, vb. isimlerle bahseder.
Bir laptop’ın seri bağlantı noktası yoksa onların yerine kullanılan en popüler bağlantı noktaları USB adaptörleri ve PCMCIA kartlarıdır. USB adaptörleri genellikle eski tip “legacy” cihazlarla çalışmaz. Daha pahalı olan PCMCIA kartı gerçek bir seri bağlantı noktası (donanım) sağlar. Eğer mutlaka RS-232 cihazları ile iletişim sağlanmak isteniyorsa, genellikle fiziksel bir RS-232 bağlantı noktası kullanılarak “legacy” yazılım ile daha iyi uyum sağlanabilir.