Yeni Ahit'te Tanrı'nın ismi
Ortodoks Yahudiliğin Tanrısal ismi kullanmaması > Tanrısal ismin kullanılmamasının başlangıcı

Septuagint'in parçaları ve Kutsal Kitap'ın İbranice metninin diğer çevirileri, Tanrısal ismi temsil eden dört İbranice harfin, Septuagint'in bazı baskılarında ve diğer çevirilerde Yunanca Kutsal Yazıların yazılmasından yüzyıllar sonra kullanıldığını kanıtlıyor. Bu nedenle, Tanrı'nın adının - en azından yazılı olarak – milattan önceki zamanda artık bilinmediği veya artık kullanılmadığı varsayımı için geçerli hiçbir argüman yoktur.
Tanrı'nın adına karşı batıl bir tutumun ilk tarihsel kanıtını M.S. 1. yüzyılda bulunabilir.
Kâhin ailesinden gelen Yahudi tarihçi Josephus, incelemelerinden birinde Tanrı'nın yanan çalıda Musa'yla konuştuğu olaydan bahsetmiştir: “Orada Tanrı, daha önce kimseye vahyedilmemiş olan adını ona bildirdi. Ama bu ismi telaffuz etme iznim yok."
Josephus'un Tanrı'nın adının Musa'dan önce bilinmediği iddiasının yanlış olduğu gerçeği bir yana, 1. yüzyıl Yahudilerinin Tanrı'nın adının telaffuzu veya kullanımı hakkında genel olarak nasıl düşündüklerini ayrıntılı olarak açıklamamaktadır.
Buna karşılık, bir haham öğretileri ve gelenekleri koleksiyonu içeren Yahudilerin Mişnası biraz daha açıktır. Bu koleksiyonun bileşimi, M.S. 2. ve 3. yüzyıllarda yaşamış olan prens Rabbi Yehuda'ya atfedilir.
Mişna'nın bir kısmı açıkça Yeruşalim'in ve mabedinin M.S. 70 yılında yıkılmasından önceki koşullarla ilgilidir. Bununla birlikte, bir bilgin Mişna hakkında şunları yazıyor: “Mişna Geleneğinde kayıtlı herhangi bir olayın tarihsel değerini belirlemek son derece zordur. Diğer zamanların anılarını karartabilecek veya çarpıtabilecek zamanın geçişi; iki isyan ve iki Roma zaferinin yol açtığı siyasi ayaklanmalar, değişimler ve karışıklıklar; Ferisiler tarafından yüksek tutulan (ve görüşleri Mişna'da yer alan) ve Sadukiler'inkilere karşı standartlar . . . - bunlar Mişna'nın konumunu değerlendirmek için tartılması gereken faktörlerdir. Ayrıca, Mişna'nın içeriğinin çoğu, biçim uğruna yazılmış ve tarihsel gerçekleri iletmekle daha az ilgili olan daha çok bilimsel bir incelemedir.”
Mişna'da kayıtlı Tanrı'nın İsminin telaffuzuyla ilgili bazı gelenekler şunlardır:
Yıllık Kefaret Günü ile bağlantılı olarak, Joma 6:2 şöyle der: “Fakat kâhinler ve halk, başkâhinin Yahve'nin adını açıkça söylediğini duyar duymaz eğildiler, yere kapanıp bağırdılar, yüzleri yerdeyken seslendiler: 'Her zaman ve sonsuza dek krallığının şanlı adı kutsanmış olsun'”:* Kâhinlerin günlük kutsamaları hakkında Sota 7:6'da şöyle okunabilir: "Kutsal yerde [tapınak] isim yazıldığı gibi telaffuz edilir, ancak kırsal bölgede dolaylamaya göre":* Sanhedrin 7:5'e göre, Tanrı'ya küfreden biri, adını açıkça telaffuz ettikçe suçlu bulundu. Birinin küfretmekle suçlandığı bir dava sırasında, tüm tanıklar sorguya çekilinceye kadar bir dolaylama ya da bir yedek isim kullanıldığını söylemeye devam ediyor; daha sonra baş tanık bir kenara çekildi ve muhtemelen Tanrı'nın adını kullanarak duyduklarını açıkça belirtmesi istendi.
Sanhedrin 10: 1 “gelecek dünyada hiçbir yeri olmayanları” listeler ve ardından şöyle açıklanır: “Abba Saul diyor ki: Tanrı'nın adını harfleriyle anan bile”:* Mişna'nın ilk bölümünde ayrıca açık bir emir de bulunur: "Herkes komşusunu ' [Tanrı'nın] adıyla selamlasın"; daha sonra Boaz'ın örneğine (Rut 2:4) atıfta bulunulur.
Bu geleneksel inanışlar, M.S. 70 yılında Yeruşalim'in mabedinin yıkılmasından bir süre önce, Tanrısal ismin kullanılmasından kaçınmak için batıl bir eğilim olduğunu gösteriyor. Ancak o zaman bile, Tanrı'nın adı yerine bir dolaylama veya yedek bir adın kullanılması gerektiğini söyleyenler öncelikle kâhinlerdi ve bu yalnızca kırsal yerlerde.
Sonraki yüzyıllarda, İbranice Kutsal Yazıları orijinal dilde okurken, Yahudiler artık Tetragramla temsil edilen Tanrı'nın adını telaffuz etmediler, bunun yerine ʼadhonáj (Egemen Rab) veya ʼelohím (Tanrı) yerine geçtiler. Bu, M.S. birinci binyılın ikinci yarısında seslendirme kullanılmaya başlandığında, Yahudi kopyacıların Tetragrama ʼadhonáj veya ʼelohím terimlerinin sesli harflerini eklemesi gerçeğiyle doğrulanır. Açıkça, okuyucuyu ilahi isim yerine bu kelimeleri telaffuz etmesi gerektiği konusunda bilinçlendirmek istediler. İbranice Kutsal Yazıların Yunanca çevirisi olan Septuagint'in sonraki kopyalarında, okuyucu Tetragram yerine sadece kyrios ve theós'u buldu.
Tanrı'nın adını telaffuz etmenin yanlış olduğu yönündeki batıl inanç, Yahudilerin konuşurken artık Tanrı'nın adını kullanmamaları sonucunu doğurdu, bunun üzerine Tanrı'nın kişisel adı İbranice Kutsal Yazıların Yunanca el yazmalarından da kaldırıldı.
Sonuç: Tanrı'nın adının kullanılmasını yasaklayan batıl inancı M.S. 1. veya 2. yüzyıldan önce tarihlendirmek için makul bir neden yoktur.