Kur'an tarihi
Abbasi dönemi > Yeni Abbasi tarzı

Yeni Abbasi tarzı MS 9. yüzyılın sonunda başladı ve 12./13. yüzyıla kadar Kur'anı kopyalamak için kullanıldı. Erken Abbasi yazılarında kopyalanan el yazmalarının aksine, NS el yazmaları dikey biçimlere sahipti.
Bu süre zarfında, Halil bin Ahmed el-Ferahidi (786'da öldü) Ebu'l-Esved'in yerini alacak bir teshil sistemi tasarladı. Sistemi 11. yüzyılın başlarından beri evrensel olarak kullanılmaktadır ve altı aksan işareti içerir: üstün/ fetha (a), ötre/ zemma (u), eser/ kesre (i), cezm/ sukun (sesli harfsiz), şedde (çift ünsüz), medd (ünlü uzatma ; elif için geçerlidir).
Bu dönemde merkezi bir figür Ebu Bekir b. Mücahid (ölümü 324/936) oldu.
O'nun amacı, güvenilir okumaların sayısını yalnızca tek bir ünsüz metne dayananlarla sınırlandırmaktı. 8. yüzyılın yedi tanınmış Kuran hocasını seçti ve onların okumalarının hepsinin diğerlerinde bulunmayan  ilahi otoriteye sahip olduğunu ilan etti. Bunu, Muhammed'in Kuran'ın kendisine " yedi kıraat "ta vahyedildiğini söylediği popüler hadise dayandırdı.
Bu süre zarfında Kufe, Basra, Medine, Şam ve Mekke'de güçlü Kuran gelenekleri vardı. Bundan dolayı İbn Mücahid, Medine, Mekke, Basra ve Şam için birer ;Nafi' (Ö.169/785), İbn Kesir (Ö.120/737), Ebu Amr (Ö.154/770) ve İbn'Amir (ö. 118/736) ve Kûfe için üç, Asım (ö. 127/744), Hamza (Ö.156/772) ve el-Kisa'i (öl.89/804) okuma seçti.
Kanonik okumaların sayısını yedi ile sınırlama girişimi herkes tarafından kabul edilebilir değildi ve beş şehrin çoğunda alternatif okumalar için güçlü bir destek vardı. Günümüzde genel olarak kullanılan en yaygın okuma, Hafs aracılığıyla Asım el-Kûfi'nin okumasıdır.
11. yüzyıla ait bir Kuran el yazması, 30 parçaya (cüz) göre düzenlenmiş  Kuran'ın 20. cüzünü içerir. Düzenleme, Ramazan okumalarında ayın gün sayısına karşılık, her güne bir okuma şeklinde düzenleme anlamına gelir. El yazmasının diğer bölümleri, dünyanın dört bir yanındaki çeşitli koleksiyonlara dağılmış durumdadır. Türkçe bir not, Kuran'ı, Ali'nin eline atfeder ve böylece bu elyazmasının yüksek önemini gösterir. Metin, 10. yüzyılın sonlarında İran'da geliştirilen anıtsal bir yazı olan Doğu Kufice ile yazılmıştır. El yazmasının yazımı ve tezhipleri, hattatın ve çizerin büyük sanatsal hünerlerine tanıklık etmektedir. El yazması Almanya'nın Münih kentindeki Bavyera Eyalet Kütüphanesi'ndedir. On birinci yüzyılın sonundan önceki yedi tam veya yarı kufi Kur'an-ı Kerim'den dördü bir ayet sayımı içerir. Kuşkusuz küçük bir örnek olmasına rağmen, ayet sayımının kullanılmasının, yaklaşık olarak M.Ö. 950 ve yakl. 1100.
Bağdat'tan başarılı bir hattat olan Ebu Ali Muhammed ibn Mukla (ö. 940) bir sistem geliştirdi ve İbn Mukla'nın sistemi ve hat çalışması Kuran'ı yazmanın standart yolu oldu. Mukla'nın geleneği hattat İbnü'l-Bevvab (ö. 1022) tarafından mükemmelleştirildi. Mukla'nın sistemi, genel olarak Arapça el yazmalarının transkripsiyonu için en popüler stillerden biri haline geldi ve okunaklılığı nedeniyle tercih edildi.
Bu "yeni tarz", kırılmalar ve açısal biçimler ile kalın ve ince vuruşlar arasındaki aşırı karşıtlıklarla tanımlanır. Yazı başlangıçta idari ve yasal belgelerde kullanılmış, ancak daha sonra önceki Kuran yazılarının yerini almıştır. Erken dönem Abbasi yazılarından daha kolay okunması mümkündür. "Yeni üslup", matbaadan önce Müslüman dünyasına yayılan son yazıydı. 13. yüzyıla kadar kullanımda kaldı, bu noktadan sonra sadece başlıklarla sınırlı kaldı.