stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Britanya İmparatorluğu
Britanya'nın imparatorluk yüzyılı (1815-1914) > Beyazların yaşadığı kolonilerin değişen statüleri

18. yüzyıldan itibaren Britanya İmparatorluğu'nun beyazların yaşadığı koloniler ile beyaz olmayanların yaşadığı kolonilerdeki tavırları arasında belirgin bir fark bulunmaktaydı. Beyaz olmayanların yaşadığı kolonilerde otokratik ("aydınlanmacı mutlakiyet") bir yönetim şekli kullanan imparatorluk, beyazların yaşadığı kolonilerde özgür düşünce ve kendi kendini yönetmenin destekleyicisi hâline geldi.
Britanya İmparatorluğu'ndaki beyazların yaşadığı kolonilerin bağımsızlığını kazanmasıyla sonuçlanan süreç, 1839 yılında Kanada'daki siyasi huzursuzluğu sona erdirmek için Yukarı ve Aşağı Kanada'nın birleşmesi ve kendi kendini yönetmesini öneren Durham Raporu'yla başladı. Bu önerinin gerçekleşme sürecinde ilk adım, Kanada Eyaleti'ni oluşturan 1840 Birlik Yasası oldu. Halka sorumlu hükûmet yetkisi ilk olarak 1848 yılında Yeni İskoçya'ya sağlandı ve daha sonra bu yetki Britanya'nın diğer Kuzey Amerika kolonilerine de verildi. 1867 Britanya Kuzey Amerikası Yasası'nın Britanya Parlamentosu tarafından kabul edilmesiyle Yukarı ve Aşağı Kanada, New Brunswich ve Nova Scotia uluslararası ilişkiler hariç her alanda kendi kendini yöneten bir konfederasyon olan Kanada Dominyonu çatısı altında birleştirildi. Avustralya ve Yeni Zelanda, 1900'den sonra aynı şekilde kendi kendini yönetme hakkını kazandı. Avustralya'daki koloniler, 1901 yılında tamamlanan federasyonlaşma süreci ile birlikte tek çatı altında birleşti. "Dominyon statüsü" terimi ilk defa 1907'deki İmparatorluk Konferansı'nda resmî olarak kullanıldı.
19. yüzyılın sonlarında İrlanda'nın idari bağımsızlığı için siyasi kampanyalar yapılmaya başlandı. İrlanda, Büyük Britanya Birleşik Krallığı'yla 1798 İrlanda Ayaklanması'ndan sonra 1800 Birlik Yasaları ile birleştirilmiş 1845 ile 1852 yılları arasında kıtlık yaşamıştı. Britanya başbakanı William Gladstone, İrlanda'nın Kanada gibi imparatorluk içerisinde bir dominyon statüsü alacağını ummakta ve İrlanda'nın idari bağımsızlığına destek vermekteydi; fakat 1886 yılında parlamentoya sunduğu idari bağımsızlığı öngören yasa tasarısı reddedildi. Yasa tasarısı, İrlanda'ya Birleşik Krallık içerisinde Kanada'daki eyaletlerin kendi federasyonları içerisinde sahip olduklarından daha az özerklik sağlamayı öngörmüş olmasına rağmen çok sayıda parlamenter kısmen bağımsız olan bir İrlanda'nın Büyük Britanya'ya bir güvenlik tehdidi oluşturmasından veya imparatorluğun parçalanma sürecini başlatmasından endişe duymaktaydı. İkinci bir idari bağımsızlığa dair yasa tasarısı da benzer sebeplerden dolayı reddedildi. Üçüncü bir yasa tasarısı parlamento tarafından 1914 yılında kabul edilse de I. Dünya Savaşı'nın patlak vermesi ve bunun ardından 1916 yılında Paskalya Ayaklanması'nın çıkması nedeniyle uygulamaya konulmadı.
Britanya'nın imparatorluk yüzyılı (1815-1914) > Ekonomik veriler

Aşağıdaki tablo, 1870 ve 1913 yıllarında Britanya İmparatorluğu topraklarındaki gayri safi yurt içi hasıla (GSYİH) değerlerinin dünya ekonomisi ve imparatorluğun genel ekonomisine olan tahmini oransal verileri ile Amerika Birleşik Devletleri ve Rus İmparatorluğu'nun verilerini göstermektedir. 1870 yılı verilerine göre en büyük ekonomiye sahip toprak parçası Hindistan iken, 1913 yılı verilerine göre en büyük ekonomi Birleşik Krallık topraklarındaydı.
| Britanya İmparatorluğu toprakları | Dünyanın GSYİH'sinin yüzdesi (1870) | İmparatorluğun GSYİH'sinin yüzdesi (1870) | Dünyanın GSYİH'sinin yüzdesi (1913) | İmparatorluğun GSYİH'sinin yüzdesi (1913) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Birleşik Krallık | 9,03 | 37,19 | 8,22 | 41,73 |
| Britanya Hindistanı | 12,15 | 50,04 | 7,47 | 37,92 |
| Britanya İrlandası | 0,87 | 3,58 | 0,44 | 2,23 |
| Britanya Kanadası | 0,58 | 2,39 | 1,28 | 6,5 |
| Britanya Avustralyası | 0,52 | 2,14 | 0,91 | 4,62 |
| Britanya Mısırı | 0,41 | 1,69 | 0,4 | 2,03 |
| Britanya Seylanı | 0,21 | 0,87 | 0,22 | 1,12 |
| Britanya Birmanyası | 0,19 | 0,78 | 0,31 | 1,57 |
| Nepal | 0,17 | 0,7 | 0,11 | 0,56 |
| Britanya Yeni Zelandası | 0,08 | 0,33 | 0,21 | 1,07 |
| Britanya Malay Yarımadası | 0,05 | 0,21 | 0,1 | 0,51 |
| Britanya Hong Kongu | 0,01 | 0,04 | 0,02 | 0,1 |
| Britanya Singapuru | 0,01 | 0,04 | 0,02 | 0,1 |
| Toplam | 24,28 | 100 | 19,7 | 100 |
| Amerika Birleşik Devletleri | 8,87 | 36,53 | 18,93 | 96,09 |
| Rus İmparatorluğu | 7,54 | 31,05 | 8,5 | 43,14 |
Dünya savaşları (1914-1945)

20. yüzyıla girildiğinde Britanya'da, "muhteşem yalnızlık" politikasını sürdürerek imparatorluğun tamamının korunamayacağına dair endişeler büyümeye başladı. Almanya, askerî ve endüstriyel bir güç olarak giderek yükselmekte, muhtemel bir savaşta Britanya'nın en olası düşmanı olarak görülmekteydi. Büyük Okyanus'ta uzanan topraklara sahip olunmasını ve Britanya adalarının Alman Donanması'nın tehdidi altında bulunmasını göz önünde bulunduran Britanya, 1902 yılında Japonya ile bir ittifak kurdu. Bunu, Fransa (1904) ve Rusya (1907) ile yapılan ittifaklar takip etti.
Dünya savaşları (1914-1945) > Birinci Dünya Savaşı

Ana madde: I. Dünya Savaşı'nda Birleşik Krallık
1914 yılında patlak veren I. Dünya Savaşı'nda Britanya'nın Almanya ve müttefiklerine karşı savaş ilan etmesi; askerî, mali ve malzeme alanında destek sağlayan koloni ve dominyonları da kapsamaktaydı. Dominyonların ordularında bulunan 2,5 milyon kadar askerin savaşa katılmasının yanı sıra kraliyet kolonilerinden de binlerce gönüllü savaşta yer aldı. Almanya'nın Afrika'daki denizaşırı kolonilerinin çoğu, Britanya tarafından işgal edilirken Büyük Okyanus'ta ise Avustralya ve Yeni Zelanda, sırasıyla Alman Yeni Ginesi ve Samoa'yı işgal etti. Osmanlı İmparatorluğu'na karşı 1915 yılında Çanakkale Savaşı'nda Avustralya, Newfoundland ve Yeni Zelanda'dan gelen birliklerin katkıları bu bölgelerdeki ulusal bilinç üzerinde önemli bir etki yarattı ve Avustralya'yla Yeni Zelanda'nın kolonilikten bağımsızlığa geçiş süreçlerinde önemli bir dönüm noktası oluşturdu. Dominyonların savaşa olan katkıları, 1917 yılında Britanya Başbakanı David Lloyd George'un dominyon başbakanlarını, emperyal politikaları düzenlemek için aynı yıl toplanan İmparatorluk Savaş Kabinesi'ne çağırmasıyla hükûmet tarafından da onaylanmış oldu. Savaş esnasında, 1916'da Fransa ile gizli olarak imzalanan Sykes-Picot Anlaşması ile Osmanlı İmparatorluğu'nun Orta Doğu'daki topraklarının, savaşın sona ermesi sonrasında iki devlet arasında paylaşımını düzenliyordu. Bu antlaşma, Britanya ile birlikte hareket ederek Osmanlı'dan bağımsız olma amacıyla Hüseyin bin Ali önderliğinde ayaklanan Arapların yaşadığı bölgeyi kapsamıyordu.
1918 yılında savaşın, Britanya'nın da bir mensubu olduğu İtilaf Devletleri lehine sona ermesinin ardından 1919 yılında imzalanan Versay Antlaşması'yla imparatorluk, eklenen yaklaşık 4.700.000 km2'lik toprak ve 13 milyonluk nüfus ile en geniş sınırlarına ulaşmış oldu. Almanya ve Osmanlı İmparatorluğu'nun kolonileri İtilaf Devletleri arasında, Milletler Cemiyeti mandaları olarak paylaştırıldı. Britanya; Filistin, Ürdün, Irak, Kamerun'un bazı bölgeleri, Togo ve Tanganyika'yı aldı. Dominyonlara da kendi mandaları verilerek Güney Afrika Birliği, Güneybatı Afrika'yı (günümüzde Namibya); Avustralya, Alman Yeni Ginesi'ni; Yeni Zelanda, Batı Samoa'yı aldı. Nauru ise Britanya ile Büyük Okyanus'taki iki dominyonun ortak mandası yapıldı.
Dünya savaşları (1914-1945) > İkinci Dünya Savaşı

Ana madde: II. Dünya Savaşı'nda Birleşik Krallık
Britanya'nın Eylül 1939'da Nazi Almanyası'na savaş ilan etmesi, kraliyet kolonileri ve Hindistan'ı kapsasa da dominyonları otomatikman savaşa sokmadı. Avustralya, Kanada, Yeni Zelanda ve Güney Afrika bir süre sonra savaş ilan etti. 1940 yılında Almanya'nın Fransa'yı işgal etmesinin ardından, 1941 yılında Sovyetler Birliği savaşa girene dek Birleşik Krallık, Nazi Almanyası'na karşı savaşta tek başına kaldı. Ağustos 1941'de Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Franklin D. Roosevelt ve Birleşik Krallık Başbakan Winston Churchill, tüm halkların kendi yönetim biçimlerini seçmeye hakları olduğunu belirten Atlantik Bildirisi'ni imzaladı. Bu ifade Almanya tarafından işgal edilmiş olan Avrupa ülkelerini mi, yoksa Avrupa ülkeleri tarafından sömürgeleştirilen bölgeleri mi kast ettiği net olmadığından daha sonraları Britanya, Amerika Birleşik Devletleri ve milliyetçi hareketler tarafından farklı biçimlerde yorumlandı.
Aralık 1941'de Japonya, Britanya'ya bağlı Britanya Malay Yarımadası'na, Pearl Harbor'daki Amerikan deniz üssüne ve Hong Kong'a peşi sıra saldırılarda bulundu. Bunların sonucu olarak Amerika Birleşik Devletleri'nin savaşa girmesini Churchill, Britanya'nın zaferinin artık kaçınılmaz olduğu ve imparatorluğun geleceğinin güvence altına alındığı şeklinde yorumladı. Ancak Britanya'nın Japonya'ya karşı gerçekleştirilen muharebelerde teslim olması, emperyal bir güç olarak itibarını zedeledi. Bunlardan en zarar verici olanı, Singapur'un kaybedilmesiydi. Britanya'nın tüm imparatorluğu koruyamayacağının fark edilmesi, Japon tehdidi altında olan Avustralya ve Yeni Zelanda'yı Amerika Birleşik Devletleri'yle yakınlaştırmaya zorladı. Bu yakınlaşma savaştan sonra, 1951'de imzalanan ANZUS Paktı'yla sonuçlandı.
Dekolonizasyon ve gerileme (1945-1997)

Britanya ve imparatorluk, II. Dünya Savaşı'ndan galip çıksa da savaşın verdiği zararlar hem Britanya'da hem de imparatorluğa bağlı diğer bölgelerde büyüktü. Avrupa'nın büyük bölümü harabeye dönmüştü ve küresel gücün kaymış olduğu Amerika Birleşik Devletleri ve Sovyetler Birliği'nin ordularına ev sahipliği yapmaktaydı. Britanya, 1946 yılında Amerika Birleşik Devletleri'nden aldığı 3,5 milyar dolarlık borç ile iflas etmekten kurtuldu. Bu borcun geri ödenmesi 2006 yılında tamamlandı. Aynı dönemde Avrupa ülkelerinin kolonilerinde sömürgecilik karşıtlığı yükselişe geçti. Durum, Soğuk Savaş sırasında Amerika Birleşik Devletleri ile Sovyetler Birliği'nin gittikçe artan rekabeti ile daha da zorlaştı. Prensipte her iki ülke de Avrupa ülkelerinin sömürgeciliğine karşı olsa da pratikte Amerika Birleşik Devletleri'nin antikomünizmi anti emperyalizmine baskın çıktı ve böylece komünistlerin genişlemesini kontrol altında tuttuğu bölgelerde imparatorluğun devamlılığını desteklemeye başladı. "Değişim rüzgârı" Britanya İmparatorluğu'nun sona ereceği anlamına geliyordu. Britanya, komünist olmayan, istikrarlı hükûmetler oluşturulduğu sürece kolonilerinden barışçıl biçimde geri çekilmeye yönelik bir politika uygulamaya başladı. Bu, imparatorluklarını korumak için maliyetli fakat başarısız savaşlara giren Fransa ve Portekiz gibi diğer Avrupa ülkelerinin politikalarının tersiydi. 1945 ile 1965 yılları arasında Birleşik Krallık dışında Britanya yönetimi altında bulunan nüfus, 700 milyondan beş milyona düştü ki bu nüfusun üç milyonu Hong Kong'da bulunmaktaydı.
Dekolonizasyon ve gerileme (1945-1997) > Süveyş Krizi ve sonrası

Ana madde: Süveyş Krizi
1951 yılında Muhafazakâr Parti, Winston Churchill liderliğinde iktidara tekrar geldi. Churchill ve Muhafazakârlar, Britanya'nın küresel bir güç oluşunun imparatorluğun devamına bağlı olduğunu düşünüyordu.[kaynak belirtilmeli] Süveyş Kanalı, Britanya'nın Orta Doğu'daki pozisyonunu korumasını sağlayan bir üs konumundaydı. Dünyadaki en büyük askeri üslerden biri olan kanal bölgesinden Orta Doğu'daki tüm birliklerin ikmali yürütülmekteydi; yönetim çevrelerinde "imparatorluğun giriş kapısı" olarak adlandırılan üssün elde tutulması Britanya hükûmetlerinin öncelikli dış politika hedefleri arasındaydı. Mısır'da milliyetçi Cemal Abdünnasır'ın 1952'deki devrimle iktidara gelmesiyle artan baskı nedeniyle Britanya, 1954'te birliklerini Süveyş Kanalı bölgesinden çekti; ancak kanala yönelik ciddi bir tehdit durumunda asker çıkarma hakkını korudu. Sudan parlamentosunda 1955 yılında İngiliz Milletler Topluluğu dışında bir cumhuriyet kurulması kararı alındı; bunun üzerine self determinasyon hakkının verilmesi konusunda anlaşmaya varıldı. Sudan, Ocak 1956'da bağımsızlığını kazandı.
Temmuz 1956'da Abdünnasır, tek taraflı olarak Süveyş Kanalı'nı millîleştirdi. Churchill'den sonra başbakanlık koltuğuna oturan Anthony Eden'ın buna tepkisi, Fransa ile gizlice iş birliği yapıp İsrail'in Mısır'a saldırmasını sağlamak, böylece kanalın kontrolünü yeniden ele geçirmek için askerî bir müdahaleye bahane yaratmak oldu. Eden'ın bu kararı alırken Amerika Birleşik Devletleri'ne danışmaması üzerine Başkan Dwight D. Eisenhower, Britanya işgaline destek vermeyi kabul etmedi. Eisenhower'ın endişe ettiği bir diğer konuysa, Mısır'ın yanında yer alarak askerî müdahaleyle tehdit eden Sovyetler Birliği'yle daha büyük bir savaşa yol açması tehlikesiydi. Eisenhower, Amerika Birleşik Devletleri'nin İngiliz sterlini rezervlerini satarak Britanya'nın para biriminin çöküşünü başlatmayla tehdit ederek Britanya'ya ekonomik baskı uyguladı. Operasyon askerî açıdan hedefine ulaşsa da Birleşmiş Milletler müdahalesi ve Amerika Birleşik Devletleri'nin baskısı, Britanya'nın güçlerini geri çekmesine yol açtı ve sonrasında da Eden istifa etti.
Süveyş Krizi, Britanya'nın Orta Doğu'daki gücünü zayıflatsa da tamamen yok etmedi. Britanya; Umman (1957), Ürdün (1958) ve Kuveyt'e (1961) müdahale ederek güçlerini bölgeye konuşlandırdı. Bu kez müdahaleler, Başbakan Harold Macmillan'ın Amerika Birleşik Devletleri'ne dış politikada bağlı kalınması politikası doğrultusunda Amerika Birleşik Devletleri'nden izin alınarak gerçekleşebildi. Aden'den 1967'de, Bahreyn'den 1971'de çekilen Britanya, böylece bölgedeki askerî varlığını on yıl daha korumuş oldu.
Dekolonizasyon ve gerileme (1945-1997) > İmparatorluğun sonu

1981 Britanya Milleti Kanunu'nun kabulüyle birlikte kalan koloniler, "Britanya'ya Bağlı Topraklar" (2002'de yapılan değişiklikle "Britanya Denizaşırı Toprakları") olarak yeniden sınıflandırıldı.[kaynak belirtilmeli] 1982 yılında Britanya'nın kalan denizaşırı topraklarını savunma kabiliyeti Arjantin'in İspanyol İmparatorluğu döneminden beridir üzerinde hak iddia ettiği Falkland Adaları'nı işgal etmesiyle sınandı. Britanya'nın Falkland Savaşı sırasında adaları geri alma konusundaki başarısı çok sayıda araştırmacı tarafından Birleşik Krallık'ın bir dünya gücü olarak düşen itibarının tersine çevrilmesine katkıda bulunan bir faktör olarak görülmektedir. Aynı yıl içerisinde Kanada hükûmeti Britanya'yla olan son yasal bağı olan anayasasını Birleşik Krallık'tan bağımsız hâle getirerek kopardı. Birleşik Krallık parlamentosu tarafından kabul edilen 1982 Kanada Yasası Kanada anayasasında yapılan değişiklikler için Britanya'nın onayının alınması zorunluluğunu kaldırdı. Benzer yasalar 1986 yılında Avustralya ve Yeni Zelanda için de kabul edildi.
Eylül 1982'de Başbakan Margaret Thatcher, Çin yönetimiyle Britanya'nın kalan en önemli ve en kalabalık denizaşırı bölgesi olan Hong Kong'un geleceğini tartışmak için Pekin'e gitti. 1842 Nanking Antlaşması gereğince Hong Kong Adası "ebediyen" Britanya'ya verilmişti; ama koloninin büyük çoğunluğunu 1898 yılında 99 yıllığına (1997'ye kadar) kiralanan Yeni Bölgeler'den oluşmaktaydı. Falkland Adaları'yla benzerlikler gören Thatcher ilk başlarda Hong Kong'u elde tutmak istedi ve Çin egemenliği altında Britanya yönetiminin devam etmesini önerdi; ama bu öneri Çin tarafından reddedildi. 1984 yılında anlaşma sağlandı, Çin-Britanya Ortak Bildirisi gereğince Hong Kong en az elli yıl boyunca Çin Halk Cumhuriyeti'nin bir özel idari bölgesi olacaktı. 1997 yılındaki devir teslim, Galler Prensi Charles da dahil olmak üzere büyük bir kesim tarafından imparatorluğun sonu kabul edildi.
Israel Acrelius

| Israel Acrelius |
| --- | --- |
Israel Acrelius
Doğum: 4 Aralık 1714 Österåker, İsveç
Ölüm: 25 Nisan 1800 Fellingsbro, İsveç
Meslek: Pastör

Israel Acrelius (4 Aralık 1714 - 25 Nisan 1800) İsveçli Lüterci rahipti ve misyoner.
İlk yılları ve eğitimi

Israel Acrelius, İsveç, Stockholm ili,Österåker'de 1714 yılında doğdu Babası Johan ve annesi Sara Acrelius'du. Kardeşi cerrah Olof af Acrel'di. Uppsala Üniversitesi'ne girdi ve 1743'te İsveç Kilisesi rahibi olarak atandı. 1745'ten itibaren İsveç'in Riala kentinde kiliselerin papazı olarak görev yaptı.
Hizmeti

1749'dan itibaren Acrelius, Yeni İsveç kolonisinin zamanına dayanan bir İsveç Lüteriyen cemaatinin bulunduğu Wilmington, Delaware'de bir görev aldı. O sırada Kutsal Üçlü bir İsveç Lüteriyen cemaati olarak kalmıştı. Kilise, 1791'de Protestan Piskoposluk Kilisesi'nin yetkisi altına alınana kadar öyle kalacaktı. Acrelius, bölgedeki İsveç cemaatlerine aynı anda hem papaz hem de provo olarak hizmet etti. 1756'da Pennsylvania, Chester'daki St. Paul Kilisesi'nde papazdı.
İngilizce öğrendi ve Pennsylvania'daki Alman Lütercilere yardım sağladı. Ayrıca kayda değer zoolojik, botanik ve jeolojik koleksiyonlar yaptı.
Sağlık sorunları nedeniyle Acrelius 1756'da İsveç'e döndü. 1758 yılında kral ona emeklilik verdi ve Fellingsbro, Västmanland'ta bir kilise cemaatin papazlığını yürüttü. Kısa bir süre sonra 1759'da bölgenin dini ve laik tarihini ele alan Yeni İsveç Tarihi'ni yayınladı. Bu kitap, bu amaçla İsveççe öğrenen William Morton Reynolds tarafından İngilizceye çevrildi ve 1874'te yayınlandı.
Joe Johnston

| Joe Johnston |
| --- | --- |
Johnston, 2010
Doğum: Joseph Eggleston Johnston II 13 Mayıs 1950 (74 yaşında) Austin, Teksas, ABD
Milliyet: Amerikalı
Eğitim: ArtCenter Tasarım Okulu
Mezun olduğu okul(lar): Kaliforniya Eyalet Üniversitesi
Meslek: Film yönetmeni Film yapımcısı Efekt sanatçısı Sanat yönetmeni
Etkin yıllar: 1977–günümüz
Önemli eser(ler): Honey, I Shrunk the Kids The Rocketeer Jumanji October Sky Jurassic Park III Hidalgo The Wolfman Captain America: The First Avenger

Joseph Eggleston Johnston II (d. 13 Mayıs 1950), Amerikalı film yönetmeni, en çok Honey, I Shrunk the Kids (1989), Jumanji (1995), Jurassic Park III (2001) gibi efekt odaklı filmlerle tanınan eski görsel efekt sanatçısı. Filmleri arasında The Rocketeer (1991), The Wolfman (2010) ve Captain America: The First Avenger (2011) gibi bir dizi dönem filmi yer alıyor. Johnston ayrıca biyografik dram Ekim Düşü'nü (1999) yönetti.
Erken dönem

Johnston, Austin, Teksas'ta doğdu  ve California Eyalet Üniversitesi, Long Beach ve Pasadena's ArtCenter Tasarım Okulu'nda okudu.
Kariyer > Tasarım ve görsel efektler

Johnston'ın sinema kariyerinin başındaki çalışmaların çoğu, tasarım ve özel efektler alanındaydı. Kariyerine George Lucas'ın yönettiği ilk Star Wars filminde konsept sanatçısı ve efekt teknisyeni olarak başladı ve devam filminin efekt ekiplerinden birinde sanat yönetmenliği yaptı. Steven Spielberg'in Raiders of the Lost Ark adlı filmi için En İyi Görsel Efekt dalında Akademi Ödülü'nü kazanan dört kişiden biri oldu. Johnston birçok filmde efekt uzmanı olarak çalışmaya devam etti.
Ayrıca fantastik Willow'un yapımcılığını üstlendi ve Yıldız Savaşları: Bölüm VI - Jedi'ın Dönüşü'nde görülen Ewoks'ların yer aldığı 80'lerin ortalarındaki iki TV filminin yapım tasarımcısıydı.
Johnston ayrıca Star Wars romanı The Adventures of Teebo: A Tale of Magic and Suspense'nin yazarıdır (New York: Random House, 1984; 0-394-86568-5, 0-394-96568-X).
1984'te Lucas, Johnston'ın USC Sinema Sanatları Okulu'na devam etmesi için harç ücretini ödedi ve ona maaşlı bir iş verdi. Johnston, "çok fazla kuralı çiğnediği" için "geri dönmemesinin istendiğini" söyleyerek bir yıl sonra ayrıldı.
Kariyer > Yönetmenlik

Johnston ilk yönetmenlik deneyimini 1989'da Rick Moranis'in başrol oynadığı hit komedi macerası Honey, I Shrunk the Kids ile yaptı. Bunu çizgi roman uyarlaması The Rocketeer (1991) takip etti. Film, bir sonraki animasyon ve canlı aksiyon The Pagemaster gibi ticari bir başarısızlıktı. Johnston, Robin Williams'ın oynadığı aile filmi Jumanji'yi yöneterek başarı kazandı. Film, 260 milyon dolar hasılatı aştı.
Johnston, Hulk'u yönetmeye karar verdi  ancak Temmuz 1997'de ayrıldı. Johnston daha sonra efekt odaklı aksiyon filmlerinden daha kişisel olan Ekim Düşü (1999) ile vites değiştirdi ve 1950'lerde babasının isteklerine karşı NASA için bir roket bilimcisi olmayı hayal eden Batı Virginia lise öğrencisi genç Jake Gyllenhaal'ı canlandırdı.
Johnston'ın 2000'li yıllardaki ilk projesi, gişede 300 milyon doların üzerinde kazanç sağlayan devam filmi Jurassic Park III'tür. Johnston, daha sonra başrolünü Viggo Mortensen'ın oynadığı batı Hidalgo filmini yönetti. Johnston daha sonra yönetmenliğe altı yıllık bir ara verdi ve 1941 korku klasiği The Wolfman'ın 2010 versiyonunu devraldı. İngiltere'de çekilen filmde Benicio del Toro ve Anthony Hopkins rol aldı.
Johnston, süper kahraman filmi The Rocketeer'daki deneyimi sayesinde, Marvel Studios süper kahraman uyarlaması Captain America: The First Avenger'ı yönetmesi için seçildi. 22 Temmuz 2011'de gösterime giren filmde  çizgi roman kahramanı Chris Evans ve baş düşmanı Red Skull olarak Hugo Weaving yer alıyor. 2012'de Johnston, Blumhouse Productions için "Not Safe for Work" adlı gerilim filmini yönetti.
12 Aralık 2017'de The Hollywood Reporter, yönetmen Lasse Hallström'ün müsait olmaması nedeniyle The Nutcracker ve Four Realms filminin 32 günlük yeniden çekimlerini Johnston'un yöneteceğini bildirdi.
Filmografi

| Yıl | Başlık | Yönetmen | Üretici | Notlar |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1988 | Willow | Hayır | Ortak | Yönetmen Ron Howard |
| 1989 | Honey, I Shrunk The Kids | Evet | Hayır | Yönetmenlik denemesi |
| 1991 | The Rocketeer | Evet | Hayır |  |
| 1994 | The Pagemaster | Evet | Hayır | Canlı aksiyon sekansları |
| 1995 | Jumanji | Evet | Hayır |  |
| 1999 | Ekim Düşü | Evet | Hayır |  |
| 2001 | Jurassic Park III | Evet | Hayır |  |
| 2004 | Hidalgo | Evet | Hayır |  |
| 2010 | The Wolfman | Evet | Hayır |  |
| 2011 | Kaptan Amerika: İlk İntikamcı | Evet | Yönetici |  |
| 2014 | Not Safe for Work | Evet | Hayır |  |
| 2018 | The Nutcracker and the Four Realms | Evet | Hayır | Yeniden çekim yönetmeni ve post prodüksiyonu denetledi   Lasse Hallström ile birlikte ortak yönetmen kredisi aldı  |
Filmografi > Teknik roller

| Yıl | Başlık | Yönetmen | Notlar |
| --- | --- | --- | --- |
| 1977 | Yıldız Savaşları | George Lucas | Görsel efekt sanatçısı |
| 1980 | İmparatorluk Geri Döndü | Irvin Kershner | Görsel efekt sanatçısı ve sanat yönetmeni |
| 1981 | Kayıp Hazine Avcıları | Steven Spielberg | Görsel efekt sanatçısı ve sanat yönetmeni |
| 1983 | Jedi'ın dönüşü | Richard Marquand | Sanat Yönetmeni |
| 1984 | Indiana Jones ve Doom Tapınağı | Steven Spielberg | Sanat Yönetmeni |
| 1986 | Howard the Duck | Willard Huyck | Ultralight sekans tasarımcısı |
| 1987 | Batteries Not Included | Matthew Robbins | İkinci birim yöneticisi ve üretim müdürü |
| 1989 | Always | Steven Spielberg | Havadan sekans tasarımcısı |
| 1999 | The Iron Giant | Brad Bird | Iron Giant'ın Tasarımcısı |
Filmografi > Televizyon

| Yıl | Başlık | Yönetmen | Yönetmen   Yapımcı | Yazar | Notlar |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1985 | Star Wars: Droids - R2-D2 ve C-3PO'nun Maceraları | Hayır | Hayır | Evet | Bölüm "Coby and the Starhunters" |
| 1993 | The Young Indiana Jones Chronicles | Evet | Hayır | Hayır | Bölüm "Princeton, Şubat 1916" |
| 2015 | Lümen | Evet | Evet | Hayır | TV filmi |
| 2017 | The Creeps | Hayır | Evet | Hayır | TV Kısa |
Filmografi > Televizyon > Teknik krediler

| Yıl | Başlık | Roller |
| --- | --- | --- |
| 1978-1979 | Battlestar Galactica | Efekt illüstrasyon ve tasarımı |
| 1984 | Ewok Macerası | Üretim Tasarımcısı   TV filmi |
| 1985 | Ewoks: Endor Savaşı | Üretim Tasarımcısı   TV filmi |
| 1986 | Star Wars: Droids - R2-D2 ve C-3PO'nun Maceraları | TV Özel "The Great Heep"   Tasarım danışmanı |
Yazılı ve resimli kitaplar

Yıldız Savaşları Eskiz Defteri (1977)
The Empire Strikes Back Sketchbook (1980, Nilo Rodis-Jamero ile)
Jedi Eskiz Defterinin Dönüşü (1983, Nilo Rodis-Jamero ile)
Teebo'nun Maceraları: Bir Sihir ve Gerilim Hikayesi (1984)