stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
I. Theodosius
İznik Hristiyanlığının resmî din haline gelmesi > İznik İnancı

Ana madde: İznik İnancı
4. yüzyılda Hristiyanlık alemi İsa'nın tanrısallığı, Baba Tanrı ile olan ilişkisi ve teslisin doğası üzerine tartışmalarla çalkalanıyordu. 325'te I. Konstantin'in topladığı Birinci İznik Konsili Oğul İsa'nın Baba'ya eşit, Baba'yla bir ve aynı özden olduğunu beyan etti (Yunanca homoousios). Konsil teolog Arius'un Oğul'un Baba Tanrı'dan aşağı bir varlık olarak yaratıldığı ve Baba ve Oğul'un benzer (Yunanca homoiousios) ama aynı olmayan bir özden olduğu şeklindeki öğretilerini uygunsuz buldu. Konsilin hükmüne rağmen tartışma devam etti. Theodosius başa geçtiğinde hâlen başka Kristolojileri destekleyen muhtelif farklı kilise hizipleri vardı.
İznik Hristiyanlığının resmî din haline gelmesi > Ariusçular

Ana maddeler: Arian İhtilafı, Aryanizm ve Arius
İmparatorluktaki hiçbir kilise adamı açık şekilde Arius'u ya da öğretilerini kabul etmese de hâlâ homoiousios formülünü kullananlar olduğu gibi özden (ousia) hiç bahsetmeden sadece İsa'nın Baba Tanrı gibi (Yunanca homoios) olduğunu söyleyerek tartışmanın etrafından dolaşanlar da vardı. Tüm bu İznik İnancı'nın dışında olanlar muhalifleri tarafından sık sık Ariusçu olarak mimlenirdi (her ne kadar İznik İnancı'nın dışındakiler kendilerini bu şekilde adlandırmasa da). (Theodosius başa gelmeden önceki vaziyetle ilgili kısa bir inceleme için Lenski'ye başvurabilirsiniz.)
İmparator Valens homoios formülünü kullanan grubu tercih ediyordu. Bu teoloji doğunun büyük bölümünde önemli bir konuma sahipti ve Büyük Konstantin'in oğullarının döneminde batıda yer bulmuştu. Öte yandan Theodosius ise İznik İnancı'na yakından bağlıydı. Batıda hâkim olan hizip buydu ve büyük öneme sahip İskenderiye Kilisesi tarafından destekleniyordu.
İznik Hristiyanlığının resmî din haline gelmesi > İznik ortodoksluğunun kurulması

Theodosius Konstantinopolis'e geldikten iki gün sonra (24 Kasım 380) İznik İnancı'ndan olmayan  psikopos Demophilus'u kovdu, Meletius'u Antakya patriği olarak atadı ve Antakya'dan Kapadokyalı Babalardan olan Nenizili Gregorios'yi Konstantinopolis patriği yaptı. Theodosius, Hristiyanlığın ilk yıllarında yaygın olduğu üzere ciddi bir hastalıkla boğuştuğu sırada piskopos Selanikli Acholius tarafından henüz yeni vaftiz edilmişti.
27 Şubat 380'de Gratianus ve II. Valentinianus ile birlikte Theodosius, Codex Theodosianus xvi.1.2 olarak kaydedilen, tüm tebaalarının Roma ve İskenderiye piskoposlarının inancını uygulamaları gerektiğini belirten Selanik Fermanı adı verilen "Cunctos populos" kararını yayınladılar. Bu girişim ağırlıklı olarak Aryanizm'den doğan çeşitli inançlara bir darbeydi ancak Makedonyalılar gibi daha ufak muhalif mezhepler de yasaklanmıştı.
381'in Mayıs ayında Doğu ve Batı arasındaki bölünmeyi İznik ortodoksluğuna dayanarak çözmek için Konstantinopolis'te yeni bir ekümenik kurul topladı. "Kurul teslisin gizemli üçüncü şahsı Kutsal Ruh da dahil olmak üzere ortodoksluğu tanımlamak için çalışmaya başladı. Kutsal Ruh Baba'ya eşit olmasına karşılık O'ndan gelirken Oğul O'ndan vücut bulmuştu. Ayrıca kurul "Apollon ve Makedonya sapkınlıklarını suçlu bulmuş kilisenin yasal yetkilerine göre piskoposlukların sivil sınırlarıyla netleştirmiş ve Konstantinopolis'in Roma'nın ardından ikinci sırada geldiğine karar vermişti."
Ariusçuların koruyucusu Valens'in ölümüyle Homoian grubun pozisyonu da muhtemelen zarar gördü.
I. Theodosius'un yönetimi döneminde pagan çatışmaları > Batı Roma İmparatoru II. Valentinianus'un ölümü

15 Mayıs 392 günü II. Valentinianus Galya'daki Vienne şehrinde asılmış halde bulundu. Valentinianus'un muhafızı ve magister militum Frank askeri pagan Arbogast bunun bir intihar olduğunu öne sürdü. Arbogast ve Valentinianus Batı Roma İmparatorluğu'nun yönetimi üzerine sık sık tartışıyorlardı ve Valentinianus Theodosius'a Arbogast'ın kendisi üzerindeki kontrolünden şikayet etmişti. Bu yüzden Valentinianus'un ölüm haberi Konstantinopolis'e ulaştığında Theodosius Arbogast'ın yalan söylediğini ve Valentinianus'un ölümünü planladığını düşündü ya da en azından şüphelendi. Arbogast'ın hizmetkarı olan Eugenius'u Batı'nın imparatoru yapmasıyla ve Milano piskoposu Ambrosius'un Valentinianus'un cenazesinde yaptığı konuşmasıyla bu şüpheler iyicene arttı.
II. Valentinianus'un ölümü batının hâkimiyeti için Frigidus Savaşı'nda Eugenius ve Theodosius arasında bir iç savaşa yolaçtı. Doğunun zaferi Roma İmparatorluğu'nun son kez kısa bir süreliğine birleşmesine neden oldu.
I. Theodosius'un yönetimi döneminde pagan çatışmaları > Paganlığın yasaklanması

Yönetiminin ilk bölümünde Theodosius, Hristiyan piskoposların yarı resmî konumlarını görmezden gelmiş gibidir. Hatta tapınakların ve pagan heykellerin kullanışlı kamu yapıları olarak korunması için desteğini dile getirmiştir. Hükümdarlığının başlarında nüfuz sahibi pagan yönetici sınıfın desteğine ihtiyaç duyduğundan Theodosius paganlara karşı oldukça toleranslıydı. Ancak zamanla paganlığın son kalıntılarının da kökünü büyük şiddet kullanarak kazımıştır. Paganlığa getirdiği ilk kısıtlama 381 yılında Konstantin'in dönemindeki kurban yasağını geri getirmesiydi. Ancak hükümdarlığının ilk yıllarında genellikle imparatorluktaki paganlara karşı oldukça toleranslıydı.
388 yılında Theodosius pagan derneklerini dağıtmak ve tapınaklarını yıkması için bir memurunu Suriye, Mısır ve Anadolu'ya gönderdi. İskenderiye'deki Serapis Tapınağı bu sefer sırasında yıkılmıştı. 389'da Theodosius kararları olarak adlandırılan bir dizi kararla Hristiyan tatili haline getirilmemiş pagan bayramlarının artık iş günü olduğu beyan edildi. 391'de kan kurbanı yasağını geri getirdi ve "kimsenin insan eliyle yapılmış tapınaklara gitmeyeceğini, tapınaklarda yürümeyeceğini veya heykellere bakmayacağını" ilan etti. Kapatılan tapınaklar "terk edilmiş" kabul ediliyordu. Psikopos İskenderiyeli Theophilus mekanları yıkıp yerine Hristiyan kiliseleri yapılması için izin aldı. Onay alan bu girişim 5. yüzyılda Roma İmparatorluğu'nda inşa edilen kilise ve tapınakların temelini oluşturdu. Theodosius Pagan yapılara yönelik Hristiyan eylemlerine iştirak etti. Hristiyan kaynaklarına göre Theodosius tarafından İskenderiye'deki Serapis tapınağı ve kütüphanenin ayaktakımı tarafından yıkılması Theodosius'un onayıyla olmuştu. Eusebius ta 249 yılında İskenderiye'de Hristiyanlarla Hristiyan olmayanlar arasında yaşanmış sokak kavgalarından bahseder. 341 ve 356 yıllarında Hristiyan olmayanlar Athanius'a karşı mücadelelerde yer almışlardı. "363 yılında psikopos Yorgo'yu zulüm, hakaret ve şehirdeki en kutsal hazinelerin yağmalanması gibi eylemlerinden ötürü öldürmüşlerdi."
391 yılındaki bir fetvayla Theodosius Greko-Romen paganizmin bazı kalıntılarına akıtılan subvansiyonlara son verdi. Roma Forumundaki Vesta tapınağındaki ebedi ateş söndürüldü ve Vesta bakireleri dağıtıldı. Kahinlik ve büyücülük cezaya tabi oldu. Senatonun pagan üyeleri senato binasındaki Zafer Mihrabının geri getirilmesi için Theodosius'a başvurdular ancak o reddetti. 393 yılındaki son Olimpiyat Oyunlarından sonra Theodosius oyunları iptal etti. Theodosius artık sikkelerde kendini labarumu tutarken resmediyordu.
"Theodosius kararları"na sebebiyet veren politikalardaki gözle görülür değişiklikler genellikle Miilano piskoposu Ambrose'nin artan nüfuzuna bağlanır. 390 yılında Ambrose'nin Selanik'teki askerî valisinin suikastte öldürülmesine misilleme olarak şehrin 7.000 sakinini katlettiren Theodosius'u aforoz ettiğini belirtmek gerekir.
Modern tarihçiler paganlara karşı konulan yasaların sonuçlarını sorgulamaktadırlar.
Ölümü

Theodosius 17 Ocak 395 günü Milano'da ödemle mücadelesi sonunda öldü. Ambrose, Theodosius'un Milano'daki katafalk törenini düzenledi ve yönetti. Ambrosius, Stilicho ve Honorius'un huzurunda Theodosius'un sapkınlık ve paganizmi bastırışını detaylı bir şekilde anlatan De Obitu Theodaii başlıklı bir kaside sundu. Son olarak Theodosius 8 Kasım 395'te Konstantinopolis'te defnedildi.

Tuna nehri boyunca Roma eyaletleri, Dacia, Moesia ve Trakya'yı göstermektedir, ayrıca kuzeyde Sarmatia ve kuzey-batı'da Germania
395 yılında Theodosius'un ölümünden sonraki Roma İmparatorluğu'nun sınırları.
İstanbul antik hipodromu'nda Theodosius obelisk'inin (Aslı III. Thutmose'ye ait olan mısır obelisk'i) mermer tabanında zaferi temsilen taç tutan Theodisius.
Sultanahmet Meydanı‘ndaki Theodosius dikilitaşı’nın görünüşü
Augustus Tapınağı

| --- | --- |


Genel bilgiler
Tür: Tapınak
Mimari tarz: Roma mimarisi
Şehir: Ankara
Ülke:  Türkiye
Koordinatlar: 39°56′40″K 32°51′30″D﻿ / ﻿39.94444°K 32.85833°D﻿ / 39.94444; 32.85833
Adını aldığı: Caesar Divi Filius Augustus

Augustus Tapınağı; Ankara'nın Altındağ ilçesinde, Hacı Bayram Camii'nin hemen bitişiğinde bulunan, tahminen MÖ 25-20 yılları arasında inşa edilmiş bir tapınaktır.
Tarihçe

Tapınağın; daha önceki yıllarda Frig tanrıları Kibele ve Men'e adanmış fakat zaman içerisinde aldığı ağır hasarlar sonucunda yıkılmış olan bir kutsal mekanın üzerine inşa edildiği düşünülmektedir. Tahminen MÖ 25-20 yılları arasında, son Galat hükümdarı Amintas'un kızı Pilamenes tarafından, Roma İmparatoru Augustus adına bir bağlılık nişanesi olarak yaptırılmıştır.
21. yüzyıla gelene kadar pek çok depreme ve hava kirliliği gibi diğer yıkıcı çevresel etkenlere maruz kalan tapınağın duvarları büyük oranda yıkılmış ve içinde bulunan yazıtlar da zarar görmüştür. Dünya Anıtlar Fonu, yapının yok olmasını engellemek ve bir an önce restorasyon çalışmalarının başlamasını sağlamak amacıyla 2002 ve 2004 yıllarında yayımladığı listelere Augustus Tapınağı'nı da dahil etmiş; bunun üzerine Amerikalı hayırsever Robert W. Wilson'ın bağışladığı parayla Türkiye Cumhuriyeti Kültür ve Turizm Bakanlığı ile Orta Doğu Teknik Üniversitesi ortaklaşa bir çalışma gerçekleştirerek taş ve mermer yüzeylerin ne durumda olduğunu gösteren bir hasar tespit çalışması gerçekleştirmiştir. 2007 yılında, Kress Derneği'nin Avrupa Koruma Programı çerçevesinde finanse edilen bir toplantıda ise konuyla ilgili uzmanlardan binanın yüzeylerinde meydana gelen aşınmaların ilerlemesi ve bununla nasıl mücadele edilmesi gerektiği konusunda fikir alışverişi yapılmıştır. Ayrıca aynı sene bakanlık tarafından tapınağa özel bir birim oluşturulmuş, 2008 yılında da Ankara Büyükşehir Belediyesi öncülüğünde alanın imar planı çıkartılmıştır.
Mimari

Yapılan arkeolojik araştırmalar ile daha önceki zamanlarda şehri ziyarete gelmiş yabancı seyyahların bıraktıkları gravür ve betimlemelerden yola çıkılarak tapınağın yıkılmadan önce etrafı sütunlarla çevrili, dikdörtgen planlı bir yapı olduğu anlaşılmıştır. Bu sütunların birbirine paralel olarak, uzun duvarlarda on beşerli, kısa duvarlarda altışarlı gruplar halinde yan yana sıralandığı; ayrıca binanın ön kapısında dört, arka cephesinde de iki tane sütun yeri olduğu tespit edilmiştir. 5. yüzyıl dolaylarında, Bizans İmparatorluğu döneminde cephelere pencereler açılmış ve bir kilise haline getirilmiştir. Günümüzde yalnızca iki yan duvarı ile kenarları işlemeli olan kapı kısmı ayakta durmaktadır.
Kanuni Sultan Süleyman döneminde, Kutsal Roma İmparatoru I. Ferdinand'ın diplomatik temsilcisi olarak İstanbul'a gönderilen Flaman diplomat Ogier Ghiselin de Busbecq; aynı zamanda Ankara'yı ziyaret eden ilk yabancı seyyahlardandır. Şehirde yaptığı gözlemleri özenle kayıt altına almış ve karşısına çıkan bütün Yunanca ve Latince yazıtları kopyalamıştır. Augustus Tapınağı'na yaptığı ziyaret esnasında binanın duvarlarına kazınmış olan İmparator Augustus'un vasiyet metnini ilk keşfeden kişi de kendisi olmuştur. Yazıtlar, beraberindeki Janos Belsius tarafından kayıt altına alınmış; tapınağın ilk çizimi ise Alman tüccar Hans Dernschwam tarafından yapılmıştır. Busbecq; o zamanlarda dahi tapınağın harap halde ve tavanı da dahil olmak üzere duvarlarının yıkılmış olduğunu anlatır. Ayrıca yine kendisinin tahminlerine göre bina daha önceleri bir vali tarafından resmi ikametgâh olarak kullanılmıştır. Günyüzüne çıkartılan vasiyet metninin ise yarısının sağ taraftaki duvarda, diğerinin de sol tarafta olduğunu söylemiş ve üst satırların gayet iyi okunduğunu, orta kısımlardan itibaren boşlukların ortaya çıktığını ve en alt bölümlerin ise tamamen tahrip olduğunu aktarmıştır. Dernschwam ise kendi yazılarında yapının tavanın olmadığını, iç kısımda imamlar için yapılmış on adet oda bulunduğunu ve güney cephedeki duvarda demir parmaklıklarla kapatılmış üç yüksek pencere yer aldığını anlatmıştır.
18. yüzyılda, dönemin Fransa Kralı XIV. Louis'nin eski eserler uzmanı olarak Ankara'yı ziyaret eden Paul Lucas da Hacı Bayram Camii'nin yanında iki büyük duvar sırası bulunduğunu; bu duvarların sütun kaideler ve başlıklarla bezendiğini aktarır. Ayrıca Lucas'ya göre tapınağın duvarları, daha eski dönemlerden kalma başka yapılardan devşirilen malzemelerle inşa edilmiştir. Yine Louis tarafından Ankara'ya yollanan bir diğer kişi ise Fransız botanikçi Pitton de Tournefort'dur. Tournefort; Ankara'nın en güzel Anadolu şehirlerinden biri olduğunu söyleyerek başladığı notlarında ise yapının büyük taş bloklardan ve beyaz mermerden inşa edildiği, giriş kısmının köşelerinin hala ayakta olduğu yazılıdır. Charles Texier; Description de I'Asie Mineure I ve Principal Ruins of Asia Minor adlı eserlerinde tapınağa ait çizim ve gravürlere yer vermiştir. Sık sık İtalya'daki Roma dönemi tapınaklara gönderme yapan Texier, Ankara'daki bu yapının Roma'daki binalardan daha gösterişli olduğunu söylemiştir.
Monumentum Ancyranum

Ana madde: Monumentum Ancyranum
İmparator Augustus'un hayattayken yaptığı işleri anlatan Res Gestae Divi Augusti'nin bir kopyası da Augustus Tapınağı'nın duvarlarına işlenmiştir. Roma’daki orijinal yazıt kaybolduğu için bu metnin günümüze ulaşmış olan tek tam kopyasıdır. Bu yüzden tarihçiler tarafından "Monumentum Ancyranum" (Ankara Anıtı) olarak adlandırılmıştır. Kırmızı boyayla ve iki farklı dilde kaydedilen metinlerden Latince olanı, yapının ante duvarlarının pronaos'a (ön oda) bakan yüzüne; Grekçe olansa güneydoğudaki cella (kutsal bölüm) duvarının dışa bakan tarafına yazılmıştır. Latince metinde imparatorun rahipleri ve onların görevleri boyunca gerçekleştirdikleri işleri anlatan bir liste yer alırken, Grekçe metinde ise daha sonraki dönemlerde yaşamış olan bir rahiple alakalı bilgiler bulunur. Roma tarihi açısından oldukça büyük bir öneme sahip olan Ankara Anıtı, dünya tarihi içinde değerlendirildiğinde de evrensel bir kültürel mirastır. Yazıtla ilgili ilk çalışmalar 1800’lü yıllarda William John Hamilton, Otto Puchstein ve Theodor Mommsen tarafından yapılmıştır. Mommsen, bu yazıtın önemine dikkat çekmek amacıyla "Yazıtlar Kraliçesi" olarak tanımlamıştır.
Galeri

Tapınağın orijinal görünüşünü yansıtan bir gravür
Tapınağın Anadolu Medeniyetleri Müzesi'nde bulunan üç boyutlu tasviri
Giriş kapısı
Güneydoğu cephesindeki pencereler
Dış cephelerdeki bordür süslemeleri
Temel kalıntıları
Tapınağın duvarındaki Yunanca yazıt
Tapınağın duvarındaki Latince yazıt
İnandıktepe

Anadolu Medeniyetleri Müzesi'nde sergilenen, yaklaşık 1600 MÖ'ye tarihlenen ve Eski Hitit Krallığı dönemine ait olan, dört kulplu büyük bir testi olan İnandık Vazosu, rölyefli dekorasyonu ve 82 cm'lik yüksekliğiyle dikkat çekmektedir.
İnandıktepe, Ankara'nın yaklaşık 80 km kuzeydoğusunda, Türkiye'nin Çankırı İlinde bulunan bir arkeolojik sit alanıdır. 1965 yılında işçiler burada çalışırken tesadüfen ünlü İnandık vazosunun parçalarını buldular. Daha sonra kazılar başladı.
Höyükte genel olarak beş seviye belirlenebilir. Çoğu Hitit Çağına aittir. Yaklaşık 2000 metrekarelik bir kompleks yapı, höyüğün tüm sırtı boyunca ortaya çıkarılmıştır. Yapı, büyük bir yangında yıkıldığı için sadece parçalar halinde korunmuştur. Kazı çalışanları bu binanın bir tapınak olduğunu düşünüyordu. Bununla birlikte, bu tartışmalı bir konudur - aynı zamanda bir mülk olduğu da önerilmiştir.
Arkeolojik buluntuların çoğu seramikti. Bunların arasında küçük kaplar, testiler, bir boğa figürü, bir tapınak modeli ve bir küvet vardı. Ayrıca üzerinde Akad yazılı bir kil tablet bulundu. Tutulla'nın toprak armağanını belgeler. Büyük kral Alluwamna'nın hükümdarlığına kadar kullanılan Tabarna mührü ile mühürlenmiştir. Buluntularla karşılaştırıldığında Telipinu'nun saltanatına tarihlenir. Dolayısıyla bu tabletin ve bulunduğu tabakanın MÖ 16. yy'ın sonlarına ait olduğu varsayılabilir.
Balıkesir Merkez Havalimanı

Balıkesir Merkez Havalimanı
Balıkesir Merkez Havalimanı, Balıkesir'de bulunan ve yurt içi uçuşlar için kullanılan sivil-askerî nitelikli bir havalimanı. 1998 yılında ilk defa hizmete girmiş olup, 3 sene açık kaldıktan sonra 2001 yılında sivil uçuşlara kapatılmış ve 2007 yılında yeniden faaliyete girmiştir.
Şu anda sadece özel uçuş seferleri için kullanılmaktadır. Fakat havalimanı 2024 yılında sivil hizmete açılacaktır.
İstatistikler

| Yıl (ay) | İç Hatlar |  % değişim | Dış Hatlar |  % değişim | Toplam |  % değişim |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
2017: 
| 2016 |  |  %100 |  |  |  |  %100 |
| 2015 | 286 |  %46 |  |  | 286 |  %46 |
| 2014 | 534 |  %81 |  |  | 534 |  %81 |
| 2013 | 2.876 |  %75 |  |  | 2.876 |  %75 |
| 2012 | 11.573 |  %73 |  |  | 11.573 |  %73 |
| 2011 | 6.674 |  |  |  | 6.674 |  |
| 2010 |  |  %100 |  |  |  |  %100 |
| 2009 | 256 |  |  |  | 256 |  |
| 2008 |  |  %100 |  |  |  |  %100 |
| 2007 | 1.313 |  |  |  | 1.313 |  |

(*)Kaynak: DHMİ
Kastabala

| --- | --- |

Kentin kuzeydoğusundaki Bodrumkale KastabelaTürkiye'deki konumu
Diğer adı: Hieropolis
Konum: Osmaniye,
Bölge: Akdeniz Bölgesi
Koordinatlar: 37°10′37″K 36°11′13″D﻿ / ﻿37.17694°K 36.18694°D﻿ / 37.17694; 36.18694
Rakım: 130 m (427 ft)
Tarihçe
Kültür(ler): Roma, Bizans
Sit ayrıntıları
Arkeologlar: Turgut Hacı Zeyrek
Mülkiyet: Kültür ve Turizm Bakanlığı
Kastabala (Hieropolis)  Osmaniye ilinde bir antik kent örenidir. Örenler ilk defa 1890 yılında İngiliz arkeolog Theodore Bent tarafından tanımlanmıştır.
Yerleşim

Kastabala Osmaniye il merkezine 12 kilometre uzaklıkta ve 37°10′37″K 36°11′13″D﻿ / ﻿37.17694°K 36.18694°D﻿ / 37.17694; 36.18694 koordinatlarında yer alır. Osmaniye'yi Kadirli'ye bağlayan ana yoldan Cevdetiye'de ayrılan bir ara yol ile ulaşılır.
Tarihi

Kastabala kentinin geçmişi Pers İmparatorluğu dönemine kadar gider. Kastabala adı Antik Anadolu dillerinden gelmekle birlikte, Selevkoslar döneminde kent Hieropolis olarak adlandırılmıştır. Ancak Yüzey araştırmalarını yürüten Profesör Turgut Hacı Zeyrek kentin Milattan önceki döneminin henüz yeterince araştırılmadığını belirtmektedir. Kent Roma İmparatorluğu döneminde önemini korumuştur Part İmparatorluğu ile yapılan savaşların kente verdiği zararı telafi etmek isteyen imparator Septimius Severus hem kentin imarına destek olmuş, hem de kent ekonomisinin gelişmesi için kente oyun düzenleme hakkı vermiştir. Kent erken Bizans döneminde de varlığını sürdürmüşse de Haçlı seferlerinden sonra önemini kaybetmiştir.
Kent

Kent çevresinde bir sur izi vardır. Bu sur 4. yüzyılda inşa edilmiştir. Kentte açığa çıkarılan yapılar sütunlu cadde, hamam, dükkanlar, tiyatro ve kiliselerdir. 5. Yüzyıla tarihlenen kuzey ve güney kiliseleri diğer erken dönem Bizans kiliseleri tipindedir.
Bodrumkale

Bu madde Osmaniye Kastabala'da bir kale hakkındadır.Bodrum'daki kale için Bodrum Kalesi sayfasına bakınız.
Kentin kuzey doğusunda bir tepe üstünde bir de kale vardır. Bodrumkale adıyla bilinen bu kale Orta Çağ'da Kilikya Ermeni Krallığınca yaptırılmıştır. Altı burcu olan bu kalenin güney burcunun alt bölümü sarnıçtır. Ancak kale daha sonra terkedilmiştir. 13. yüzyılda Ramazanoğulları terkedilmiş kaleyi ele geçirmişlerdir.
Galerı

SİT alanı batısı
Roma yolu
Tiyatro
Doğuya Doğru
Sütunlar
Büyük Postane

Postahane-i Amire Binası ile karıştırılmamalıdır.
| --- | --- |


Eski ad(lar):  Posta ve Telgraf Nezareti  Yeni Postane 
Genel bilgiler
Durum: Tamamlandı
Tür: Postane
Mimari tarz: Neoklasik Türk üslûbu
Konum: Sirkeci, Fatih
Adres: Büyük Postane Cad. No: 25
Şehir: İstanbul
Koordinatlar: 41°00′52″K 28°58′26″D﻿ / ﻿41.01444°K 28.97389°D﻿ / 41.01444; 28.97389
Başlama: 1905
Tamamlanma: 1909
Sahip: PTT
Teknik ayrıntılar
Kat sayısı: 4
Kat alanı: 3,200 m2
Tasarım ve inşaat
Mimar(lar): Vedat Tek

Büyük postane binası
Büyük Postane, Sirkeci PTT Merkezi İstanbul'un Fatih ilçesindeki Sirkeci semtinde yer alan Türkiye'nin en büyük postane binasıdır.[kaynak belirtilmeli]
Büyük Postane binasının inşaatına Posta ve Telgraf Nezareti (Osmanlıca: پوسته و تلغراف نظارتی) binası olarak hizmet etmek üzere 1905 yılında başlandı. 1909 yılında inşaatı tamamlanan binanın adı 1930'larda “Yeni Postane”, sonradan “Büyük Postane” oldu. Yapı, mimar Vedat Tek'in ilk eseridir. Posta Nezareti daha önce Eminönü'ndeki Postahane-i Amire Binası'nda hizmet vermekteydi. Burada 1840'tan itibaren Yeni Cami avlusundan yürütülen posta işleri, 1890'da bu binaya, 1909'da da Büyük Postane'ye taşınmıştır.
Sirkeci semtindeki Büyük Postane Caddesi üzerinde yer alır. Mısır Çarşısı ve Yeni Cami'ye yakın bir konumdadır. Birinci Ulusal Mimarlık Akımı’nın ilk örneklerindendir. Giriş kapısı üst tarafında çini işlemeli olarak eski yazı ile "Posta Telgraf Nezareti" yazılıdır.
4 katlı ve 3200metrekarelik binanın girişi basamaklarla yükseltilmiş ve ön cephesinin her iki köşesi de öne çıkarılıp, yükseltilerek üzerleri kubbe ile kapatılmıştır. Binanın içinde 3 kat boyunca yükselen dikdörtgen bir orta mekân ve bunu çevreleyen odalar vardır. Süslemelerde 16. yüzyıl Osmanlı üslubu hakimdir. Cephe yontma taş ve mermerdir. Tuğlalarını Vedat Tek’in özel olarak tasarladığı sanılır. Ana giriş çok büyük bir salona açılır. Çatıya dek yükselen tavan, turuncu ve mavi renk ağırlıklı camlarla kaplıdır.
Bina 1927-1936 yılları arasında İstanbul Radyoevi olarak da hizmet etti. 1958 yılında tamamen posta ve telgraf işlerinde kullanılmaya başlandı. Günümüzde İstanbul Avrupa Yakası PTT Başmüdürlüğü olarak hizmet etmekte, giriş katında ise tam teşekküllü bir postane (Sirkeci PTT Merkezi) yer almaktadır. İçinde ülkenin iletişim ve telekomünikasyon tarihi hakkında bir müze de barındırır.
Galeri

Büyük Postane binasından bir görünüm (Şubat 2013)
Giriş kapısı üst tarafında çini işlemeli olarak Osmanlıca "Posta Telgraf Nezareti" yazılıdır.<ref name=2010ist>(Şubat 2013)
PTT İstanbul Müzesi 2000 girişi (Şubat 2013)
PTT İstanbul Müzesi 2000 tanıtıcı levhası
Büyük Postane binasının arkadan görünümü (Şubat 2013)
Dağlar Kızı Reyhan (şarkı)

| "Dağlar Kızı Reyhan"> Reşid Behbudov şarkısı |
| --- | --- |
Yayımlanma: 1960
Dil: Azerbaycan Türkçesi
Yazar: halk şarkısı
Besteci: Fikret Emirov
Dağlar Kızı Reyhan (Azerice: Dağlar qızı Reyhan) bir Azerbaycan halk şarkısıdır.
Tarihi > Kökeni

Efsaneye göre şarkı Kuba'nın Gelinkaya bölgesinde Taşnakları yenen Reyhan'ı anlatır. 1918 Mart Olayları sırasında Taşnaklar bir Azerbaycanlı düğününe saldırır ve damadı öldürür, gelin ise dağlara kaçıp saklanır. Daha sonra bir müfrezeyi toplayan Reyhan isimli gelin Taşnakları yener. Reyhan 1928'de Sovyet yönetimi tarafından tutuklanmış, ancak sonradan kaçmıştır. Sonra hayatını bir manastırda sahte bir isimle yaşamıştır.
Tarihi > Performansı

1959'da Fikret Emirov, Dağlar Kızı Reyhan şiirinin müziklerini bestelemiştir. Bir rivayete göre şarkının sözleri şair Talat Eyyubov'a aittir. Şarkı ilk kez 1960'da SSCB Halk Sanatçısı Reşid Behbudov tarafından seslendirilmiştir, ancak en ünlü performansı Azerbaycan Halk Sanatçısı Zeynep Hanlarova'ya aittir.
Bakü metrosunun İnşaatçılar istasyonunda Dağlar Kızı Reyhan şarkısından parçalar duyuluyor.
Latin (demonim)

Latin kökenlerinin bulunduğu Latin Amerika ülkeleri
Latin, Amerika Birleşik Devletleri'nde anadili İspanyolca ve Portekizce olan Latin Amerika kökenli kişiler için kullanılan bir terimdir. Tüm anadili İspanyolca olan kişileri tanımlamak için kullanılan Hispanik tanımından farklıdır.