stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Trajan
Daçya Savaşları > I. Daçya Savaşı Öncesi

Trajan tahta geçtikten sonra bir süre daha Tuna eyaletlerinde faaliyetlerde bulunmuş ve kafasında planladığı Dacia seferini bizzat kontrol etmek için başkent Roma'ya dönmüştür. Trajan'un Dacia seferi için uygun şartlar MS 101 yılı consullüğünü geri çevirdiğinde oluşmuştur. C. Dio'nun belirttiği gibi Trajan, Decabalus'u en az kayıpla yenme stratejisi gütmüştür. Bu düşünce fetihten ziyade ceza niteliğinde bir savaşın göstergesidir. Sefer, Mars Ultor'un resmini taşıyan 101 yılı madeni paralarında da belirtilmektedir. Dacia seferi için gereken hazırlıklar bir önceki yılda başlamıştır. Trajan bölgedeki eyaletlerden, Moesia Superior'a G. Cilnius Proculus; Moesia Inferior'a M. Laberius Maximus; Pannonia'ya L. Iulius Ursus Servianus gibi atamıştır. Sonuncusu Trajan'un yakın adamlarından biri olmasına rağmen savaş başladığında L. Iulius Ursus Servianus'un yerine Q.Glitius Atilius Agricola'yı getirmiştir.
Daçya Savaşları > I. Daçya Savaşı Öncesi > Ordunun güçleri

Trajan, kazasız yolculuk ve dönüş için Arval Brethren kültüne dualar sunmasının ardından, sefer için oluşturduğu büyük bir güçle MS 25 Mart 101 yılında Dacia seferi için Roma'dan ayrılmıştır. Otuz lejyondan dokuzu birkaç yardımcı alae (süvari) ve cohors (piyade) ile birlikte ön cepheye yerleştirmişti. İmparator, Praetorian Muhafızları'ndan Titus Claudius Livianus ve sırdaşı L. Licinius Sura'nın eşliğinde son zamanlarda Germania Inferior'dan dönmüştü. Trajan'un yakın çevresinde imparatorluğun en yetenekli generallerinden birkaçı vardı. En tanınmış olanları; büyük stratejist Frontinus'un kayınpederi olan S. Sosius Senecio ve Domitianus'un Dacia seferi sırasında XIII Gemina'da tribunus olan C. Iulius Quadratus Bassus ve MS 93-96 yılları arasında Moesia Superior valisi ve Trajan'un Pannonia'daki halefi olan Pinarius Pompeius Longinus'tur. Ayrıca ordunun merkezinde olan Afrikalı süvarilerin komutanı Lusius Quietus; equestrian C.Manlius Felix, seferin levazım subayı ve Trajan'un yeğeni olan P. Aelius Hadrianus'da Trajan'un çevresindeki önemli kişilerdir.
Roma ordusunun başlıca savaş gücü olan lejyonlar, en az 5.500 Roma vatandaşından oluşmaktaydı. Lejyonlardaki her asker başlarını korumak için lorica segmentata adı verilen demir kasklar ve vücutlarını korumak için demirden yapılmış şekilli vücut zırhı lorica hamata ya da squamata giyiyorlardı. Bazıları ise kollarını Dac falkslarından korumak için vambraces adı verilen kollukları kullanıyorlardı. Her lejyonerde dikdörtgen bir skutum, kısa bıçaklama gladiusu ve altı ayak uzunluğunda bir pilum vardı. Ayrıca lejyona destek veren ağır silahlar ve okçu birlikleri de bulunmaktaydı. Lejyonlar ilk çatışma, savaş ve kanatların sorumluluğunu alarak harekâtın merkezini oluştururken bu görevler daha sonra Roma vatandaşı olmayan piyade ve süvari destek birimlerine devredilmiştir. Piyadeler demir zırh, oval kalkan ve bronz kasklar takıyor, uzun spatha ve mızrak kullanıyorlardı. Altıgen veya oval bir kalkan taşıyan ve demir ya da bronz örgülü zırh giyen süvariler de aynı şekilde silahlanmıştı. Trajan'un ordusunda çok sayıda millet Roma'ya karşı yaptığı antlaşma yükümlülüklerini yerine getirmek için bulunuyorlardı. De Munitionibus Castrorum, 157 Birinci Dacia Savaşı'na katılan 500 Palmyralı, 900 Get, 700 Dacialı, 500 Briton ve 700 Cantabrialılar'ın olduğunu belirtmiştir. Bunlara ek olarak C. Dio, Lusius Quietus'un önderlik ettiği Afrikalı süvari birliklerinin de savaşa dâhil olduğunu ve Balear sapancıları ile birlikte yaklaşık olarak 50.000 kişinin savaşta bulunduğunu belirtir. 158 Bu birimler kendi milli silahları, kıyafetleriyle savaşmış ve keşif ekibi olarak yardımcı hizmette kullanılmışlardır.
Daçya Savaşları > I. Daçya Savaşı Öncesi > Savaşın sonuçları

Birinci Dacia Savaşı, bu yeni antlaşmayı güvence altına almak ve Dacialıları dağlık bölge içinde sınırlandırmak gayesiyle özel hedefinde başarılı olmuştur. Trajan, yaklaşık yirmi bir ay sonra MS 102 yılının sonuna doğru İtalya’ya dönmüştür. Cumhuriyetçi gelenek doğrultusunda Decebalus’un elçileri barışı onaylamak için senatonun önüne getirilmiştir. C. Dio senatoda yaşanan olayları şu şekilde açıklamıştır: "silahlarını yere bırakarak ellerini kelepçeli mahkûmlar gibi bir araya getirdiler ve yalvardılar ve böylece anlaşmayı tamamladılar ve silahlarını geri aldılar."
MS 10-31 Aralık 102 tarihleri arasında Trajan'a senato tarafından Dacicus unvanı ve bir zafer nişanesi verilmiştir. Onuruna oyunlar düzenlenmiştir. Bu onurları zaferini kazandığını gösteren savaş arabası şeklinde basılan hatıra parası ile kutladı. Campus Martius'ta muzafferin konuşma yapması, nişan takdim edilmesi ve sonrasında tanrılara kurbanlar adanarak etkinlikler başladı. Ardından Jüpiter'in heykeli için kullanılan kırmızı boya yüzüne sürüldü ve ona üstün tanrının niteliklerini üstlenmesini sağlamak için yaldızlı bir at arabası hediye edildi. Zaferinin sembolü olan beyaz tunik üzerine işlenmiş defneyaprakları olan mor toga giymişti. Consuller, magistralar ve senatörler ele geçirilen ganimetleri, zincirlere vurulan savaş esirlerini ve seferin bölümlerini gösteren tabloları Circus Flaminius, Porta Triumphalis, Circus Maximus ve Palatine'den Sacra ve Forum Romanum'a geçen alayı yönetmişti. Bu alayın heybeti ve şatafatı Capitoline'de doruğa ulaştı. Jüpiter'e kurbanlar sunuldu ve tapınakta bir ziyafet düzenlendi. Congiarium (para dağıtımı) vererek halkın gönlünü kazanmış ve halka çeşitli tiyatro gösterileriyle daha fazla eğlence gösterileri vermiştir. Bununla birlikte gösteriler için tamir edilip genişletilen Circus Maximus da düzenlenen törenle açılmış ve daha büyük oyunlar düzenlenmiştir. Oturma şekli rütbelere göre düzenlenmiş olsa da girişler gibi imparatorun cömertliğini sembolize ettiği için ücretsizdi. Öğle vakti yapılan infazların ardından gladyatör dövüşleri yapılırdı. Savaşçıların arzı oldukça fazlaydı. Birçoğu profesyonel gladyatör iken kalan kısmı Dacia Savaşı esirleriydi. Tuna'daki durum bir kriz noktasına ulaşmadan iki yıldan fazla bir süre geçmemiş olsa da, kutlamalar bir süre daha devam etmiştir.
Daçya Savaşları > II. Daçya Savaşı

Trajan, Decebalus'a karşı zaferini kutlarken Dacialılar MS 102 yılı antlaşmasını destekleyenlerden intikam almaya başlamıştı. Ayrıca, Decebalus anlaşmayı bir kez daha açıkça ihlal ederek silah tedarik etmeye başlamıştır. Roma topraklarından asker toplamaya başlamış, krallığını yeniden finanse etmiş ve Roma'nın en eski düşmanı Partia'yı da içeren Roma'ya düşman komşu kabilelere elçilikler göndermiştir. Bu, birinci savaştakinden daha büyük bir kuvvetin toplanması diplomatik faaliyetlerin artmasına neden olmuştur. C. Dio, birçok Dacialının bu zamanda Decabalus'u terk ettiğini ve onu barışa sürüklediğini anlatır. Trajan, Decebalus'un teslim olmasını ve yakın zamanda edinilen silahları teslim etmesi şartıyla barış yapacağını bildirmiştir. Buna karşın Decabalus, komşularıyla askeri ittifaklar yapmak için girişimlerini arttırmıştı. Decebalus'un, Trajan'un çağrılarına kulak vermemesi sonucunda diplomasi sona ermiş ve Dacia'ya boyun eğdirme seferi MS 106 yılı baharında başlamıştır.
Trajan, Berzobis ve Demir Kapılar Geçidi yerine, doğrudan 1621 m. yüksekliğindeki Vulcan Geçidi yolu ile Sarmizegethusa Regia'yı hedef almıştır. Bumbesti büyük bir tahkimat ile korunurken ihmal edilen Vulcan Geçidi Havzası'na kolay erişim sağlamış ve bir dizi küçük vadi aracılığıyla Dacia başkentine çeşitli yollardan yaklaşmalarına olanak sağlamıştır. Yapılan müzakereler neticesinde Trajan, Dacia başkenti Sarmizegethusa Regia'ya ulaşmıştı. Başkent her iki taraftaki derin vadiler ve iyi takviye edilmiş ağ geçidine açılan dar bir eğim ile korunan şehir ele geçirilemez gibi görünüyordu, ancak sütunda şehrin savaşmadan teslim edildiğinin betimlendiği görülmektedir. Saray halkından birçoğu Decebalus'un Trajan ile anlaşması için yalvarmışlardı, fakat sonuç nafileydi. Decabalus, ailesi ve şahsi korumalarıyla birlikte dağlara kaçarken Sarmizegethusa Regia teslim olmuş, yağmalanmış ve ateşe verilmiştir. Trajan kalelerin temizlenmesini ve burçlara Roma bayraklarının dikilmesini emretmiştir. Sonunda Decabalus'un kaçışı MS 2 Eylül 106 yılında bir süvari grubunun takibine takılmıştır. Yakalanacağını anlayan Decabalus, Roma komutanından önce davranarak kendi boğazını keserek intihar etmiştir. İki çocuğu da dâhil olmak üzere Decebalus'un grubundan kalanlar hızla Roma askerleri tarafından tutsak edilmiştir. Kralın başı vücudundan ayrılmış ve bir Dacia yerleşimi olan Piatri Craivii'de bulunan Trajan'a teslim edilmiştir.
Daçya Savaşları > II. Daçya Savaşı > II. Daçya Savaşı'nın sonuçları

Trajan zaferinin bir parçası olarak fethedilen bölgelerden 500.000 kadar Dacialı esir almış ve bunların çoğu Roma'ya gladyatör dövüşlerinde kullanılmak amacıyla gönderilmiştir. Dacia'daki erkek nüfusu olabildiğince azalmış, kalanlar dağlık bölgelere çekilmek durumunda bırakılmış ve bu arazilere bölgeye getirilen kolonistler yerleştirilmiştir. Roma'da Augustus mezar anıtını taklit eden, 30 m çapında, tambur şeklinde bir anıt inşa edilerek M.S. 107/108 yılı Mars Ultor, “Yenilmez Mars” yılı olarak kabul edilmiştir. Bu anıtta Trajan'un yakınlarda kurulmasını emrettiği ve Municipium Tropaeum Traiani (Adamklissi, Romanya) adını alan yeni kasabaya giden kolonistler, imparatorun askeri kazanımlarının getirdiği güvenceyle bölgeye yerleştirildi. İkinci zaferinde birincisinden bile daha görkemli festivaller düzenlenmeye başlanmıştır. İkinci festivalin başı, imparatorun kişi başı 500 denarius dağıttığı ve on iki gün süren en az 322 gladyatörün dövüştüğü 25 Mayıs ya da 26 Haziran 107 yılında başlamıştır. Sonunda, 11 Kasım 109 yılında Trajan, sahte deniz savaşlarına adanmış bir yapı olan bir naumachia düzenlenmesini emretmiş ve Dacia'nın fetih kutlamaları 24 Kasım 109 yılında tamamlanmıştır.
Part Savaşları > Part-Roma İlişkileri

Partlar yayılmacı bir politika izlemeleri sebebiyle Anadolu topraklarına kadar genişlemeyi başarmışlardır. Kendilerini Persler'in devamı olarak nitelendirdikleri için devlet yapılanması ve savaş konusunda kendilerine güvenmekteydiler. Aynı zamanda Seleukos devlet yapılanmasını da bünyelerine dâhil ettikleri için Hellen ve Doğu medeniyetlerini sentezlemişlerdi. Roma ile Partlar arasındaki ilk ciddi ilişkiler Cumhuriyet Dönemi’nde başlamış olup Pompeius’un doğuya yönelmesi ve sonucunda yapılan anlaşma ile Fırat Nehri (Euphrátês) iki devlet arasında sınır olarak kabul edilmişti. Sonrasında M. Crassus’un önderliğinde yapılan savaşta Roma, Partlar tarafından büyük bir yenilgiye uğramıştır. Bunun sonucunda Roma’da bir intikam alma düşüncesi oluşmuştur. Roma ile Partlar arasındaki asıl sorun Armenia bölgesinin kime ait olduğu konusunda yaşanan çatışmalar olarak gösterilebilir. İki devlet arasındaki ilişkilerde bir diğer önemli olay ise Vespasianus’un yönetimi sırasında Kapadokya’nın doğu sınırına iki lejyon yerleştirmeye karar vermesidir. İkili ilişkilere baktığımızda Partlar, Roma’nın yayılmacı ve otoriter politikalarına karşın daha ılımlı bir politika izledikleri de söylenebilir. Roma ve Partlar arasındaki ilişkiler MÖ 20 yılında imparator Augustus tarafından müzakere edilen ve daha sonra imparator Nero tarafından yeniden onaylanan anlaşma ile geçici bir çözüme kavuşturulmuştur. Bu anlaşmaya göre; sorun teşkil eden Armenia bölgesi, Roma’ya bağlı tampon bir devlet olacak ancak yönetici Arsak hanedanından seçilecektir ve bu seçim her iki devletin onayına tabii olacaktır. Böylelikle iki devlet arasındaki barış havası Trajan dönemine kadar sürdürülmüştür.
Resneli Niyazi Bey

| Ahmet Niyazi Bey |
| --- | --- |
Resneli Niyazi Bey
Doğum: 1873 Resne, Osmanlı İmparatorluğu
Ölüm: 1913 (39-40 yaşında) Avlonya, Arnavutluk
Diğer ad(lar)ı: Resneli
Meslek: Asker
Din: İslam (Bektaşi)

Mayıs 1909 tarihli Resimli Kitab dergisinde Resneli Niyazi Bey ve beraberindekiler.
15 Mayıs 1909 tarihli Şehbal dergisinde Resneli Niyazi Bey, Taksim Kışlası'nda
Temmuz 1909 tarihli Resimli Kitab dergisinde Resneli Niyazi Bey
Ahmet Niyazi Bey (Arnavutça: Ahmet Njazi Bej Resnja) veya Resneli Niyazi Bey (1873, Resne - 1913), Arnavut kökenli Türk askeri.
1897 Türk-Yunan Savaşı’ndaki başarıları ile tanınmış bir askerdi. İttihat ve Terakkî Cemiyeti’ne katılarak cemiyetin ileri gelenleri arasına girdi. 3 Temmuz 1908 Cuma günü, emrindeki askerlerle Makedonya dağlarına çıkarak II. Meşrutiyet’in ilanına yol açan ayaklanmanın lideri oldu. Meşrutiyet’in ilanından sonra döndüğü Selanik’te “Hürriyet kahramanı” olarak karşılandı.
Yaşamı

1873 yılında bugün Makedonya sınırları içerisinde kalan Manastır yakınlarındaki Resne kasabasında doğdu. Bu nedenle Resneli Niyazi Bey olarak anılır.
Manastır Askeri İdadisi’nde öğrenim gördükten sonra Harbiye Mektebi’ni bitirdi ve teğmen rütbesi ile 1897 Osmanlı-Yunan savaşına katıldı. Savaşta gösterdiği yararlılık nedeniyle Mülâzım-ı sânîliğe (üsteğmenlik) yükseltildi. Kendisine “Padişah yaverliği” unvanı da verilmek istendi; ancak kazaskerin 13 yaşındaki oğluna da aynı unvanın verilmesi üzerine bu unvanı kabul etmeyip cepheye dönmeyi istedi.
Resne'de ambar memurluğu gibi pasif bir göreve atanan Niyazi Bey, 1903 yılına dek bu görevde kaldı. Daha sonra Balkanlar'da ayaklanan Sırp ve Bulgar çetecilerle mücadele görevi verildi. Bu mücadele sırasında vatanseverliği ve silahşörlüğü ile tanındı. Rütbesi kolağası (yüzbaşı) rütbesine yükseltildi. Bu dönemde İttihat ve Terakkî Cemiyeti’ne katıldı ve cemiyetin önde gelen kişileri arasına girdi.
Makedonya’ya bağımsızlık verilmesini önlemek ve Sultan Abdülhamid’e meşrutiyeti zorla kabul ettirmek üzere İttihat ve Terakkî gizli cemiyetinin devrim stratejisi doğrultusunda bir isyan başlatarak 3 Temmuz 1908 Cuma günü emrinde topladığı 150 kadar asker ve gönüllü ile Ohri yakınındaki dağa çıktı. Bu olay, İkinci Meşrutiyet’in ilan edilmesine öncülük etti. Padişah II. Abdülhamid’in 1878 yılında askıya aldığı meşrutiyet rejimi, 24 Temmuz 1908’de resmen ilan edildikten sonra Resneli Niyazi Bey şehre indi. Selanik’te “Hürriyet kahramanı” olarak büyük gösterilerle karşılandı. Dağda bulunduğu sırada evcilleştirdiği geyik, bir hürriyet sembolü kabul edildi, "gazal-i hürriyet" olarak tanındı.
1908’de İstanbullu bir ailenin kızı olan Feride Hanım ile evlendi. Mithat (1911) ve Saim (1913) adlı iki oğlu oldu.
31 Mart Olayı’nda yanındaki fedailerle Hareket Ordusu’na katıldı, isyan bastırılınca Resne’ye çekildi. Bir kez daha ordudan ayrılan Niyazi Bey, Resne’nin imarı ve halkın eğitim-öğretimi ile ilgilendi. 1910 yılında doğruluğunu İttihat ve Terakkî Cemiyeti’ne de tasdik ettirdiği hatıralarını "Hatırat-ı Niyazi" adıyla yayımladı.
Balkan Savaşı sırasında birlikleriyle orduya katıldı. Savaştan sonra 17 Nisan 1913’te Arnavutluk’un Avlonya Limanı'nda İstanbul’a gitmek üzereyken İttihat ve Terakkî’nin ona muhafızlık edip korumalık yapmakla görevlendirdiği kişi tarafından vuruldu. Öldürülme sebebi karanlıkta kaldı. Mezarının Avlonya’da olduğu düşünülür. Buraya bir heykeli dikilmiştir.[kaynak belirtilmeli]
Öldürülme sebebinin karanlıkta kalmış ve kendi koruması tarafından vurulmuş olması "Ne şehittir ne de gazi, pisi pisine gitti Niyazi" deyiminin kaynağı olmuştur. Resneli Niyazi Bey adına İstanbul'un Şişli ilçesinde Fulya'da bir okul açılmıştır.
Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları bulunmaktadır.
Eski bir fotoğrafta Resneli Niyazi Bey askerleri ve geyiği ile
Yaptırdığı sarayın günümüzdeki hâli
Eczacıbaşı SK

Başlığın diğer anlamları için Eczacıbaşı sayfasına bakınız.
| --- | --- |

Tam isim: Eczacıbaşı Spor Kulübü
Kuruluş: 1966
Spor salonu: Eczacıbaşı Spor Salonu
Renkler: Turuncu-Beyaz   
Sahibi:  Bülent Eczacıbaşı
Başkan:  Faruk Eczacıbaşı
Şampiyonluk:  Erkek Basketbol (8)   Erkek Voleybol (12)  Kadın Voleybol (15) kez
Maskot: Kaplan
Resmî site: Eczacıbaşı
| Eczacıbaşı SK Takımları | Eczacıbaşı SK Takımları | Eczacıbaşı SK Takımları |  |
| --- | --- | --- | --- |
 Kadın Voleybol: 
Kapanan branşlar
|  Erkek Basketbol |  Erkek Voleybol |  |  |
|  Masa Tenisi |  Satranç |  |  |
Eczacıbaşı SK, 1966 yılında İstanbul'da kurulmuş müessese kulübüdür. Önceki yıllarda Erkek basketbol, Erkek voleybol takımlarıyla defalarca lig şampiyonluğu kazanmıştır. Günümüzde sadece kadın voleybol takımıyla faaliyetini sürdürmektedir.
Tarihçe

Dr. Nejat Eczacıbaşı talimatıyla 1966 yılında mavi-beyaz renkleriyle kurulmuştur. Kulüp, yıllar boyunca basketbol, voleybol ve masa tenisi branşlarında faaliyetini sürdürmüştür. Futbol dışında kurduğu takımlarla katıldığı liglerde pek çok şampiyonluk ve başarı elde etmiştir. Deplasmanlı ulusal liglerde ilk şampiyonluğunu 1975-76 sezonunda erkek basketbol takımıyla kazanmıştır. İlk Avrupa kupasını ise kadın voleybol takımıyla 1999 yılında CEV Kupa Galipleri Kupası'nı kazanarak ile elde etmiştir. 1992 yılında erkek basketbol takımını, 1996 yılında ise erkek voleybol takımını kapatmıştır. Kulüp, günümüzde sadece kadın voleybol takımı ile çalışmalarını sürdürmektedir.
Takımlar > Erkek Basketbol Takımı

Ana madde: Eczacıbaşı Erkek Basketbol Takımı
Eczacıbaşı Erkek Basketbol Takımı, 1968 yılında kuruldu ve akabinde Türkiye Basketbol Ligi'ne katıldı. Bu yıldan sonra iki kez Türkiye İkinci Ligini ve sekiz kez de Türkiye Birinci Ligini şampiyon olarak tamamladı. 1988 yılında Cumhurbaşkanlığı Kupasını müzesine götürdü. Bu başarılara rağmen holding yönetimi, ekonomik nedenlerden dolayı 1992-1993 sezonunu başlamadan ligden çekildiğini açıkladı.
Takımlar > Erkek Voleybol Takımı

Ana madde: Eczacıbaşı (erkek voleybol takımı)
1967-1968 spor sezonunda kurulan Eczacıbaşı (erkek voleybol takımı), kısa zamanda üçüncü ligden birinci lige geçti. 1976 yılında Lig Şampiyonluğunu kazanan Eczacıbaşı (erkek voleybol takımı), 12 kez Türkiye Şampiyonluğu elde etti ve üç kez de Avrupa finallerine katıldı. Bu finallerde 1978 ve 1992'de dördüncü, 1980 yılında ise üçüncülük kazandı.
Türkiye Kupası'nı üç kez kazanan Takım, 1990-1991 sezonunda Lig Şampiyonluğu, Cumhurbaşkanlığı Kupası, Türkiye Kupası ve Türkiye Şampiyonluğu Kupasını kazandıktan sonra Eczacıbaşı Spor Kulübü tarihinde başarıları ile anılmak üzere 1995-1996 sezonu sonunda ligden çekildi.
Takımlar > Kadın Voleybol Takımı

Ana madde: Eczacıbaşı (kadın voleybol takımı)
1968'de İstanbul ligine katılan Eczacıbaşı (kadın voleybol takımı), 1970'te İstanbul Şampiyonu, 1972-1973 voleybol sezonundan başlayarak 17 kez üst üste olmak üzere toplamda 27 kez Türkiye Şampiyonu oldu.
Kadın voleybol takımı, 17 kez arka arkaya Türkiye Şampiyonu olarak bir rekor kırdı. Toplam 27 Türkiye Şampiyonluğu elde etti.
Takımlar > Masa Tenisi Takımı

Ana madde: Eczacıbaşı Masa Tenisi Takımı
1967-1968 yılında faaliyete geçen takım 1988-89 sezonuna kadar faaliyetini sürdürmüştür. Aktif olduğu dönemlerde birçok İstanbul ve Türkiye birinciliği elde etmiştir. Takım son Türkiye şampiyonluğunu Osman Karagülle antrenörlüğünde 1987 yılında kazanmıştır.
Takımlar > Satranç Takımı

Eczacıbaşı Topluluğu çalışanlarının yanı sıra Topluluk dışından oyuncuların da yer aldığı bir takımla, mücadelesine Temmuz 2002'de İkinci Satranç Ligi'nden başlayan Eczacıbaşı, Denizli'de oynanan finallerde üçüncü olarak, Türkiye Birinci Satranç Ligi'ne çıktı. Türkiye Satranç Birinci Ligi'ndeki ilk üç senesinde (2003, 2004 ve 2005) Türkiye Şampiyonluğunu elde etti. 2006'da Türkiye ikincisi oldu. 2007 yılında faaliyetini durdurma kararı alınmıştır.
Tesisler

Ana Madde : Eczacıbaşı Spor Salonu
24 Temmuz 2001 tarihinde Ayazağa'da açılmıştır. 1.700 metrekarelik alana kurulu kapalı spor tesisinde; Türkiye Ligi, Türkiye Kupası ve Avrupa Ligi maçları oynanmaktadır.
Görev yapmış başkanlar

| # | Başkan | Resim | Görev Başlangıcı | Görev Bitişi |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Şakir Eczacıbaşı |  | 2 Haziran 1966 | 5 Haziran 1996 |
| 2 | Bülent Eczacıbaşı |  | 6 Haziran 1996 | 1 Eylül 1999 |
| 3 | Faruk Eczacıbaşı |  | 2 Eylül 1999 | Görevde |
Yönetim kurulu

| Görev | İsim |
| --- | --- |
Başkan: Faruk Eczacıbaşı
Başkan Yardımcısı: Osman Erdal Karamercan
Yönetim Kurulu Üyesi: Mustafa Sacit Basmacı
Yönetim Kurulu Üyesi: Nejat Emre Eczacıbaşı
Yönetim Kurulu Üyesi: Atalay Muharrem Gümrah
Yönetim Kurulu Üyesi: Cem Tanrıkılıcı
Yönetim Kurulu Üyesi: Ali Atalık
Yönetim Kurulu Üyesi: Murat Ergün
Yönetim Kurulu Üyesi: İsmail Özgür
Yönetim Kurulu Fahri Üyesi: Sırma Üç
Son güncelleme: 31 Ekim 2023
Kaynak: Yönetim Kurulu
Eczacıbaşı SK günümüzde sadece kadın voleybol takımıyla faaliyetini sürdürmektedir.
Tuncer Cücenoğlu

| Tuncer Cücenoğlu |
| --- | --- |
Doğum: 10 Nisan 1944 Çorum, Türkiye
Ölüm: 18 Temmuz 2019 (75 yaşında) İstanbul, Türkiye
Defin yeri: Zincirlikuyu Mezarlığı, İstanbul
Eğitim: Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi
Meslek: Oyun yazarı, çevirmen, akademisyen, köşe yazarı

Tuncer Cücenoğlu (10 Nisan 1944, Çorum - 18 Temmuz 2019, İstanbul), Türk oyun yazarı, öğretim üyesi ve çevirmen.
26 oyun kaleme aldı ve 4'ü yurt dışından olmak üzere 33 ödül kazandı.
Devlet Tiyatroları Edebi Kurul Üyeliği, Türkiye Yazarlar Sendikası ve Uluslararası PEN Türkiye Merkezi üyeliği yapmıştır.
Tuncer Cücenoğlu ortaöğrenimini Çorum'da tamamladıktan sonra Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Kütüphanecilik Bölümünü bitirdi. Millî Eğitim Bakanlığında çeşitli görevler yaptı. 1983'te devlet memurluğundan ayrıldı.
MSM Özel Konservatuvarı, Kıbrıs Yakın Doğu Üniversitesi Kadir Has Üniversitesi, Sadri Alışık Kültür Merkezi, Alanya GAKSA Akademisi gibi birçok eğitim kurumunda 'Dramatik Yazarlık' eğitmenliği yapmıştır.
Cumhuriyet, Birgün, Habertürk ve Aydınlık gazetelerinde yazıları yayınlanmıştır. Tuncer Cücenoğlu 18 Temmuz 2019'da, İstanbul'da 75 yaşında ölmüştür. Cenazesi Zincirlikuyu Mezarlığı'nda toprağa verilmiştir.
Türk Tiyatrosu'nu tek başına dünyaya taşıyan Cücenoğlu'nun oyunları 37 dile çevrildi 40'ın üzerinde ülkede sahnelendi. 20. yy.'ın en önemli tiyatro yazarlarından biri olarak Avrupa'da antolojilere alınan ilk ve tek Türk tiyatro yazarıdır.
Oyunlarının sahnelendiği ülkeler
ABD, Avustralya, Almanya, Fransa, Belçika, İsviçre, İngiltere, Bulgaristan, Romanya, Yunanistan, Sırbistan, Makedonya, Moldova, Polonya, Litvanya, Ukrayna, Gürcistan, Azerbaycan, Özbekistan, Kazakistan, Tacikistan, Kırgızistan, Rusya Federasyonu, Hakas Cumhuriyeti, Tataristan, Başkordistan, Adige Cumhuriyeti, Dağıstan, Çeçenistan, Çuvaşistan, İran, Pakistan, Hindistan, Uruguay vb
OYUNLARI
Kördövüşü, Öğretmen, Yeşil Gece, Çıkmaz Sokak, Kadıncıklar, Dosya, Biga-1920, Kumarbazlar, Yıldırım Kemal, Kızılırmak, Helikopter, Ziyaretçi, Matruşka, Şapka, Boyacı, Neyzen, Çığ, Sabahattin Ali, Ah Bir Yoksul Olsam, Tiyatrocular, Che Guevara, Mustafam Kemalim, Gece Kulübü, Kadın Sığınağı, Fosforlu Cevriye İstanbul Sokakları, Brutus Ya da Jul Sezar'ın Katli.
Zincirlikuyu Mezarlığı'ndaki kabri
Oyunları

| --- | --- |
 Brutus Ya da Jul Sezar'ın Katli  Kadın Sığınağı  Boyacı  Kadıncıklar  Öğretmen  Helikopter  Neyzen  Çığ  Yeşil Gece  Dosya  Kör Dövüşü  Çıkmaz Sokak  Matruşka :  Ziyaretçi  Şapka  Kızılırmak  Sabahattin Ali  Ah Bir Yoksul Olsam  Che Guevara  Fosforlu Cevriye İstanbul Sokakları  Mustafam Kemalim  Tiyatrocular  Kumarbazlar  Biga 1920  Yıldırım Kemal     Gece Kulübü
Oyunlarının Sahnelendiği Ülkeler

ABD, Avustralya, Almanya, Fransa, Belçika, İngiltere, Macaristan, Bulgaristan, Romanya, Yunanistan, Sırbistan, Makedonya, Polonya, Litvanya, Rusya Federasyonu (Hakas Cumhuriyeti, Tataristan, Başkurdistan, Adige Cumhuriyeti, Dağıstan, Çeçenistan, Çuvaşistan), Ukrayna, Gürcistan, Azerbaycan, Özbekistan, Kazakistan, Tacikistan, Kırgızistan, İran, Pakistan, Hindistan vb. ülkelerde yaygın olarak sahnelenmiş/sahnelenmektedir.