stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Avrupa'da kripto para birimleri
Avrupa'da kripto para birimlerinin yasallaşması konusu

Avrupa Birliği devletlerinin kripto para birimini benimseme ve düzenleyici kanun geliştirme sürecinde izledikleri ve kronolojik sırayla aşağıda verilen bazı düzenleyici politika önerileri vardır.
2013 yılında, Avrupa Bankacılık Otoritesi (EBA), sanal para birimlerinin gelecekteki olası riskleri hakkında bir brifing yayınladı.
2014 yılında Avrupa Bankacılık Otoritesi (EBA), sanal para birimleri hakkında, bunların yayılmasıyla ilgili 70'ten fazla riskin bir listesini içeren bir karar yayınladı.
2016 yılında Avrupa Merkez Bankası, kripto para birimlerinin potansiyel avantajlarını kabul etti ve gelecekteki sanal para planlarının bir analizini yayınladı.
2017 yılına gelindiğinde Avrupa Menkul Kıymetler ve Piyasalar Otoritesi (ESMA), menkul kıymet piyasalarında dağıtılmış defter teknolojisinin (DLT) kullanımına ilişkin bir rapor yayınladı.
Yine aynı yıl Avrupa Menkul Kıymetler ve Piyasalar Otoritesi (ESMA), biri yatırımcı riskleri ve diğeri bu tekliflere katılan şirketler için geçerli olan yasalar hakkında olmak üzere ilk kripto para teklifleri (ICO'lar) hakkında iki açıklama yayınladı. Bunun ardından Avrupa Komisyonu, mevcut Avrupa Birliği finansal hizmetler düzenleyici çerçevesinin kripto varlıklara uygulanabilirliğini ve uygunluğunu değerlendirmek için EBA ve ESMA kuruluşlarını görevlendirdi.
2018 yılında Avrupa Parlamentosu, kripto para birimleri ve Avrupa merkez bankalarının para politikası hakkında iki rapor yayınladı.
2018 yılında, Finansal İstikrar Kurulu (FSB), kripto varlık piyasası ve gelecekteki finansal istikrar yolları hakkında bir rapor yayınladı.
2019 yılı Temmuz ayındaki G7 toplantısında, küresel kripto para projelerinin oluşturduğu riskler tartışıldı.
İsviçre finans otoritesi FINMA, İsviçre denetim yasası uyarınca 'istikrarlı kripto paralara' nasıl davrandığını özetleyen bir ek rapor yayınladı.
2019'da Avrupa Merkez Bankası (ECB), kripto varlıklarındaki istikrar hakkında bir tartışma ile makale serisini vurguladı.
2020 yılının Eylül ayında Avrupa Komisyonu, Dijital Finans ve Perakende Ödeme Stratejileri ile kripto varlıklar ve dijital esneklikle ilgili yasama tekliflerini içeren yeni bir Dijital Finans kanununu kabul etti.
2020'de Avrupa Merkez Bankası (ECB), stablecoin'lerin düzenleyici durumu hakkında bir rapor yayınladı.
2020 yılında Avrupa Komisyonu, kripto varlık biçimindeki finansal araçlarda işlem yapmayı ve takas etmeyi denemek isteyen piyasa altyapıları için bir pilot uygulama yapılmasını önerdi.
2021 yılında Avrupa Merkez Bankası, "dijital euro " için bir pilot proje başlattı. Ayrıca, Dijital Euro'nun oluşturulması ve içereceği çeşitli nüanslar hakkında resmi olarak 2 yıllık bir çalışma başlattı.
2021 yılının Temmuz ayında Avrupa Komisyonu, kripto işlemlerini izlenebilir hale getireceklerine dağir bir açıklama yayınladı.
2021 yılının Eylül ayında Avrupa Menkul Kıymetler ve Piyasalar Kurumu (ESMA), kripto varlıklarının yüksek riskli yenilikçi finansal teknoloji olarak kabul edildiği Eğilimler, Riskler ve Güvenlik Açıkları hakkında bir rapor yayınladı.
Kripto para piyasası

Chainalysis şirketine göre Avrupa birliğinde, bir önceki yıl 1 trilyon dolar değerinde kripto para varlığı ve dünya çapındaki tüm kripto işlemlerinin %25'inden fazlasını yaparak dünyanın en büyük kripto ekonomisine sahiptir.
Avrupa'da ülkelerin kripto para birimlerinin yasallaştırılması, dağıtımı, depolanması ve ticareti konusunda kendi yasaları ve yaklaşımları vardır.
Kripto para piyasası > Almanya

Almanya, kriptoyu ulusal düzenlemeye dahil etmeye hazırlanıyor. İlk olarak, kripto saklama hizmeti sağlayıcılarına Almanya içerisinde lisans vererek başladılar. Daha sonra ise özel fonların yatırımlarının %20'sini kriptoda tutmasına izin vermeye başladı.
2020 yılının Ağustos ayında Almanya Maliye Bakanlığı ve Almanya Adalet Bakanlığı, ülkedeki elektronik menkul kıymetleri düzenlemek için bir yasa tasarısı hazırladıklarını duyurdu. (eWpG-E).
Kripto para piyasası > Birleşik Krallık

Birleşik Krallık, 2020'de kripto varlıklarının mülk olduğunu doğrulamış olsa da, kripto para birimi hakkında herhangi bir kanun ve düzenlemeleri yoktur. Bu yüzden Birleşik krallık kripto para birimlerini yasal ödeme aracı olarak tanımamaktadır.
Son zamanlarda, İngiliz yetkililer 'Britcoin' olarak lanse edilen yeni bir dijital para birimi yaratma hakkında rapor hazırlıyorlar.
Birleşik krallık son zamanlarda kripto para birimlerinin popülaritesinde bir artış gördü ve yeni bir dijital ödeme çağının başladığına dair görüş belirtmeye başladı. Birleşik Krallık sınırlarındaki birçok şirket, ekonomi dünyasında bir sonraki büyük eşik olduklarına inandıkları için kripto para birimleri ve blok zincirine odaklanıyor.
Birleşik Krallık insanların ve şirketlerin kripto para madenciliği yapmasına izin vermektedir.
Kripto para piyasası > Ukrayna

2021 yılının Eylül ayında Ukrayna Parlamentosu kripto para birimlerini yasallaştırmak için bir yasa çıkardı. Yasa, kripto para birimlerini güvenli ve güvensiz varlıklara ayırdı ve kripto hizmet sağlayıcılarının kara para aklamayla mücadele yasalarına uyması için bir yükümlülük getirdi ve bu bağlamda kanun çıkardı.
Kripto para piyasası > Hollanda

2020 yılının Temmuz ayında Hollanda Merkez Bankası (DNB), Avrupa Birliği merkez bankası dijital para biriminin (CBDC) Bitcoin'den daha programlanabilir olması gerektiğini söyledi.
Kripto para piyasası > Estonya

Estonya, Kripto Para Kanun Tasarısını 2018 gibi görece erken bir tarihte yayınladı. Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü'ne (OECD) göre, Estonya'nın vergi politikası dünyadaki en rekabetçi politikalardan biridir. Estonya bölgesinde gelir vergisi yoktur, bu nedenle ICO'lar aracılığıyla alınan fonlar gelir vergisine tabi değildir ayrıca Bitcoin ve Altcoin'ler KDV'ye tabi değildir.
Kripto para piyasası > Fransa

Fransa hükûmet politikası, düzenlemenin mümkün olması halinde kriptoyu destekliyor gibi görünüyor. 2020 yılının Mart ayında Fransa Merkez Bankası CBDC konusunu incelemeye başladı, Mayıs ayında dijital Euro için çalışmalara başladı ve 2020 yılının Eylül ayında Fransa, Tezos blok zincirine dayalı CBDC'nin lansmanını duyurdu.
Kripto para piyasası > İspanya

İspanya'da, 2021 yılının Temmuz ayında kabul edilen vergi kaçakçılığının önlenmesi ve bununla mücadele edilmesine ilişkin yasa dışında, belirli bir sanal para birimi mevzuatı yoktur.
Kamuoyu

Avrupa Merkez Bankası (ECB), 14 Nisan 2021'de Avrupa Birliği sakinlerinin dijital Euro'ya ilişkin düşüncelerini içeren üç aylık bir çalışmanın hakkında bir rapor yayınladı: Bu rapora göre Avrupa Birliği sakinlerinin yalnızca %13'ü dijital Euro'yu kullanmaya sıcak bakıyor, %53'ü nakit ödemeleri tercih ediyor kalan %34 ise karma bir yöntemi tercih ediyor.
Zeughaus

| --- | --- |
Zeughaus

Genel bilgiler
Durum: Tamamlandı
Tür: Bina
Mimari tarz: Barok
Konum: Berlin, Almanya
Koordinatlar: 52°31′04″K 13°23′49″D﻿ / ﻿52.51778°K 13.39694°D﻿ / 52.51778; 13.39694
Açılış: 1706
İşletmeci: Alman Tarih Müzesi
Tasarım ve inşaat
Mimar(lar): Johann Arnold Nering Martin Grünberg Andreas Schlüter Jean de Bodt

Zeughaus ("Cephanelik"), Almanya'nın başkenti Berlin'de bulunan tarihî bir binadır. Bina, 18. yüzyılın başında inşa edilmiş olup Mitte'de Unter den Linden üzerinde yer almaktadır.
Tarihçe

Zeughaus, 1695-1706 yılları arasında Johann Arnold Nering, Martin Grünberg, Andreas Schlüter ve Jean de Bodt'un planlarına göre inşa edildi. Daha sonra Prusya Şöhretler Müzesi'ne dönüştürüldü. II. Dünya Savaşı'nda Müttefiklerin bombalamasında hasar gören yapı, 1949'dan 1967'ye kadar Forum Fridericianum'un bir parçası olarak yeniden inşa edildi.
2003'ten beri Alman Tarih Müzesi'ne ev sahipliği yapmaktadır. Haziran 2021'den beri gerekli tadilatlar ve muhtemelen 2025 sonuna kadar Kalıcı Sergi'nin yenilenmesi için kapalıdır.
Bismarck Anıtı

| --- | --- |
Bismarck Anıtı

Koordinatlar: 52°30′57″K 13°20′59″D﻿ / ﻿52.51583°K 13.34972°D﻿ / 52.51583; 13.34972
Konum: Berlin, Almanya
Tasarlayan: Reinhold Begas
Tür: Anıt
Açılış tarihi: 1901
Adandığı: Otto von Bismarck
Bismarck Anıtı (Almanca: Bismarck-Nationaldenkmal), Almanya'nın başkenti Berlin'de bulunan bir anıttır. Anıt, 1901 yılında Almanya'nın birleşmesini sağlayan Otto von Bismarck'ın anısına inşa edilmiş olup Tiergarten'de yer almaktadır. Heykel, Reinhold Begas tarafından tasarlanmıştır.
Gaz devi

Gaz devi terimi, kayalar veya diğer katı materyaller yerine, büyük bölümü gazlardan (veya kütleçekimi sebebiyle sıvılaşmış gaz) oluşan gezegenler için kullanılır. Yaygın kabul gören modellere göre, ortaya çıkmakta olan bir yıldızı çevreleyen ve içinde gezegenlerin oluştuğu gaz ve toz diskinin yıldıza yakın iç kısımlarında ağır metaller ve kayaçlar toplanırken, hafif gazlar ve buz parçacıkları diskin dış kısımlarında toplanıp Jüpiter, Satürn ve Neptün gibi gaz devi gezegenleri meydana getirir.
Yukarıdan aşağıya: Neptün, Uranüs, Satürn ve Jüpiter
Mustafa Kemal Paşa (siyasetçi)

Mustafa Kemal Paşa
Mustafa Kemal Paşa, Bangladeş Milliyetçi Partisi'nden bir siyasetçi ve eski Chittagong-3 ve Chittagong-16 milletvekilidir.
Kariyeri

Paşa, 2008 yılında Bangladeş Milliyetçi Partisi'nin adayı olarak Chittagong-16'dan parlamentoya seçildi. 2001 yılında Bangladeş Milliyetçi Partisi adayı olarak Chittagong-3'ten parlamentoya seçildi.
24 Kasım 2013'te Bangladeş Avami Birliği ile Bangladeş Milliyetçi Partisi aktivistleri arasında çıkan çatışmada Paşa'nın oğlu vurulmuş ve evi ateşe verilmişti.
Kepler-45 b

Kepler-45 b, Kepler uzay aracı tarafından 2011 yılında keşfedilen, M-tipi bir yıldızın etrafında dönen gaz devi ötegezegendir. Radyal hız ölçümleri, uyarlanabilir optik görüntüleme ve spektroskopi testleri ile artık bir gezegen olduğu doğrulanmıştır.
30. U-bot Filotillası

| 30>  denizaltı filotillası |
| --- | --- |
30. denizaltı filottilla'sına katılmadan önce U-19 ve U-20 denizaltıları (ortadaki 2 bot)
Etkin: Ekim 1942 - Ekim 1944
Bağlılık: Nazi Almanyası
Sınıfı: Kriegsmarine
Karargâh: Constanza, Romanya
Savaşları: II. Dünya Savaşı
Komutanlar
Ünlü komutanları: Karl Fleige
30. denizaltı filotillası (Almanca: 30. Unterseebootflottille, 30. U-Flottille), II. Dünya Savaşı sırasında Alman donanmasının Barbarossa Harekâtı kapsamında Sovyet kıyılarını Karadeniz'de abluka altına almak amacıyla kurulmuş denizaltı filotillası.
Denizaltıların tipleri

Type II- B sınıfı boyu 42.7 m, genişliği 4,1 m ağırlığı 270 ton olan gemilerdir.
Denizaltılar

U-9, U-18, U-19, U-20, U-23 ve U-24 olmak üzere 6 denizaltı göreve atanmıştır. Denizaltılardan U-9, U-18 ve U-24 Sovyet Donanması tarafından, diğerleri de kendi mürettebatları tarafından batırılmışlardır.
Denizaltıların Karadenize getirilmesi

Sovyetler Birliği'nin yıldırım hızıyla işgalini hedefleyen Barbarossa Harekâtı'nın başarılı olması için Sovyet kıyılarının da ablukada tutulması gerekiyordu. Bu etkinliği Atlas Okyanusu kıyılarında sağlamak kolay görünse de Sovyetlerin Karadeniz kıyılarının da ablukada tutulması önemli bir sorundu.
Savaşta Türkiye'nin tarafsız olması ve boğazların Montrö Antlaşması gereğince Türkiye'nin kontrolü altında olmasından denizaltıların boğazlar yoluyla Karadeniz'e geçememe anlamına geliyordu.
İlk önce Türkiye'ye satmış olduğu Atılay, Saldıray ve henüz inşası bitmemiş Yıldıray denizaltıları satın alınmak istenmiş fakat Türkiye hükûmeti kabul etmemiştir.
Adolf Hitler'in bu konudaki kararını bilmeden önce Amiral Erich Raeder, o sırada Kuzey Denizi'nde konuşlanan Tip II sınıfı denizaltıları Karadeniz'e geçirmenin yollarını arıyordu. Bu amaçla U-9, U-18, U-19, U-20, U-23 ve U-24 olmak üzere 6 denizaltı seçilmiştir.
Raeder bu nakliye işleminin dört aylık bir süre içinde gerçekleşeceğini öngörmekteydi. Nakliye işlemleri üç aşamada gerçekleştirilmiştir. Denizaltılar ilk olarak Hamburg'dan Dresden'e Kaiser-Wilhelm kanalı ve Elbe Nehri üzerinden getirmiş, buradan Ingolstadt'a otoyol kullanarak taşınmış buradan Graz[kaynak belirtilmeli] ve Köstence'ye Tuna Nehri üzerinden geçirilerek Karadeniz'e indirilmiştir.
1942 Sonu ve 1943 başında tüm denizaltılar nakledildi ve 30. Denizaltı Filotillası kumutası altında Karadeniz'de operasyonlara başladı.
Denizaltılar 27 Ekim 1942'den 25 Ağustos 1944'e kadar Sovyet donanmasına karşı 56 operasyon gerçekleştirmiş ve toplam brüt 45 bin 426 grostonluk gemi batırdılar.
Denizaltıların sonu

25 Ağustos 1944'te Romanya'nın Almanya'ya savaş açmasıyla denizaltıların 3'ü Sovyetlerce batırılmış, geriye kalan 3 gemiyi Alman hükûmeti Türkiye'ye satmayı teklif etti. Ancak Türkiye bu teklifi de reddetti.
1944 Yazı sonunda Amiral Karl Dönitz denizalıtların Sovyetler'in eline geçmeden Karadeniz'den çıkışlarının mümkün olmadığını gördü.
U-23 Ağva, U-20 Karasu ve U-19 da Karadeniz Ereğlisi açıklarında Türk karasularında batırılmıştır.
Mürettebatlarını fark edilmeden -o tarihte Alman işgalinde bulunan Yunanistan üzerinden- Almanya'ya geçirmeye çalışmaları emrini verdi. Verilen emre uygun olarak denizaltılar komutanları tarafından batırıldıysa da mürettebatları Türkiye tarafından yakalanarak 1945 yılı sonuna kadar Beyşehir'de özel bir kampta tutuldular.
U-20'ye ait batık, 1994 yılında Türk Deniz Kuvvetleri'nce, Karasu civarında yapılan bir tatbikat sırasında Sakarya Nehrinin Karadeniz'e döküldüğü noktanın yaklaşık 40 mil açığında tespit edildi.
Kumandanlar

Ekim 1942 - Mayıs 1944 Kptlt. Helmut Rosenbaum (Şövalye demir haçı)
Mayıs 1944 - Temmuz 1944 Kptlt. Clemens Schöler
Temmuz 1944 - Ekim 1944 Kptlt. Klaus Petersen
Ömer Kandemir (1934 doğumlu futbolcu)

| Kişisel bilgileri |
| --- | --- | --- | --- |
Tam adı:  Ömer Kandemir
Doğum tarihi:  10 Şubat 1934
Doğum yeri:  Türkiye Rize
Ölüm tarihi:  21 Şubat 1985 (51 yaşında)
Boyu:  1,72 m (5 ft 7+1⁄2 in)
Mevkii:  Kaleci
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 1953-1960 |  Adalet SK |  130 |  (1) |
| 1960-1962 |  Altınordu FK |  29 |  (0) |
| Toplam |   |  159 |  (1) |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. 
Ömer Kandemir (10 Şubat 1934, Rize - 21 Şubat 1985), kaleci pozisyonunda oynamış Türk eski futbolcudur.
Türkiye'de yetiştirilen tarım ürünleri

Türkiye'de yetiştirilen tarım ürünleri, Cumhuriyetin ilk yıllarında Türkiye'deki nüfusun büyük çoğunluğu tarım sektöründe çalışmaktaydı. Ancak bu dönemdeki tarım anlayışı daha çok geleneksel yöntemler eşliğinde yapılıyordu. Tarımın bu şeklide yapılmasında ülkenin yeni kurulmuş olması ve farklı dönemlerde farklı devletlerle topyekün savaşlar yapmasından kaynaklanan ekonomik darlıktır. İlerleyen dönemlerde devletin tarım politikaları değişmiş ve daha farklı tarım yöntemleri uygulanmıştır. Bu farklı yöntemlerle birlikte tarımda makineleşme de artmıştır. Tarımda makineleşmenin artmasına paralel olarak da göçler yaşanmıştır. 1950-1960 yılları arasında uygulanan ekonomi politikası ile çiftçiye verilen tarım kredileri artmıştır ve tarım ürünleri için yüksek fiyat politikası izlenmiştir. Genel olarak 1950'li yıllardan sonra Türkiye'de tarım arazilerinin genişletilmesi, makine kullanımının artması ile sulama ve gübreleme gibi çalışmalar hızlanmıştır. Türkiye'de tarımsal faaliyetler ve buna bağlı olarak da yetiştirilen tarımsal ürünler bölgeden bölgeye göre farklılıklar göstermektedir. Bu farklılıkların temel sebepleri arasında Türkiye'nin eğimli ve yüksek bir arazi yapısına sahip olması başta gelmektedir. Türkiye'nin özel ve matematik konumu tarımsal faaliyetleri kısıtlamasına sebep olduğu gibi çeşitli olmasına da katkı sağlamaktadır. Türkiye'nin orta kuşakta bulunması ve dört mevsimi yaşaması da tarımsal çeşitliliği arttıran etmenlerdendir. Türkiye'de aktif nüfusun 1/4'ü tarım sektöründe çalışmakta ve milli gelirin yüzde 10'u tarımsal faaliyetlerden sağlanmaktadır. Türkiye'de ekili dikili alanlarda en fazla tahıllar, daha sonra ise endüstri bitkileri ile sebze ve baklagiller gelmektedir. Türkiye'de yetiştirilen fındık, fıstık, incir, üzüm, tütün ve çeşitli sebze meyveler ihracatta pay sahibidir. Ayrıca Türk sanayisi de çoğunluklu olarak ham maddesi tarımsal faaliyetlere dayanan ürünlerden oluşmaktadır. Türkiye'de tarımı destekleyen kayda değer kuruluşlara Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü, Toprak Mahsulleri Ofisi ve Ziraat Bankası örnek verilebilir.
Bölge özelliklerinin tarıma etkisi

Ana madde: Türkiye coğrafyası
Türkiye'nin doğu kesimlerinin dağlık ve engebeli olmasından ötürü bu yörelerdeki tarım alanları sınırlı olmuştur. Erzurum, Kars ve Hakkâri gibi yerler bu tanıma örnek gösterilebilir. Bu bölgedeki tarım faaliyetleri genellikle dağların arasında kalan alçak olan ovalarda yapılmaktadır. Yükseltinin fazla olması, yaz mevsiminin kısa, kış mevsiminin uzun olması ve bunlara bağlı olarak yıllık güneşlenme süresinin kısa olması da tarımsal faaliyetleri sınırlandırmıştır. Bu bölgelerde tarıma alternatif olarak hayvancılık sektörü gelişmiştir. Bu yörelerde yaşayan insanlar, bozkırların geniş yer kapladığı alçak yerlerde küçükbaş; çayırların geniş yer kapladığı yerlerde ise büyükbaş hayvancılıkla ilgilenmektedir. Genellikle mera hayvancılığı daha fazla görülür. Türkiye'nin güneyinde iklim şartlarının elverişli olması çeşitliliği artırmıştır. Bu bölgelerde buğday hasadından sonra mısır ve soya fasulyesi gibi ürünler ekilmektedir. Tarım yapmak için uygun olan bu bölgelerde hayvancılık faaliyetleri de yapılmaktadır. Bu yörelerde hayvancılık faaliyetleri başta kıl keçisi olmak üzere küçükbaş hayvancılık üzerinedir. Türkiye'nin güneydoğusunda ise GAP ile sulu tarıma geçilmiştir. Bu proje ile daha önce burada yetiştirilmeyen ürünlerin de yetiştirilmesine olanak sağlamıştır. Bu proje öncesinde pamuk en fazla Akdeniz ve Ege bölgelerinde yetiştirilirken bu proje sonrasında en fazla Güneydoğu Anadolu bölgesinde yetiştirilmeye başlanmıştır. GAP'ın ulaşmadığı bölgelerde ise nadas uygulaması yapılmaktadır. Orta Anadolu'da ise genel geçim kaynağı hayvancılık ve tahıl üretimi üzerinedir. Bu bölgede yer şekilleri sade olduğu için makineli tarım yapılmaktadır.
Türkiye'de tarımı etkileyen faktörler

Türkiye'nin özel ve matematik konumu çeşitli yönlerden tarımsal faaliyetleri etkilemektedir. Bunların dışında yıkıcı olan beşeri faaliyetler de tarımsal anlamda farklılıklara sebebiyet vermektedir.
Türkiye'de tarımı etkileyen faktörler > İklim

Ana madde: Türkiye'deki iklim çeşitleri
Türkiye orta kuşak ülkesi olduğu için iklim özellikleri farklılıklar gösterir. Doğu Anadolu Bölgesi'nde karasal iklim, İç Anadolu Bölgesi'nde step iklimi ve bölge adına göre isimlendirilmiş Akdeniz iklimi ve Karadeniz iklimi bölgelerde hakim olan doğal faktörlerdir. Karadeniz bölgesi en çok yağış alan bölgedir. Özellikle Doğu Karadeniz ayrımında olan Rize şehri, yıllık ortalama yağış miktarında ilk sıradadır. Karadeniz ikliminde her mevsimin yağışlı olmasında dolayı bu bölgenin yağış rejimi düzenlidir. Bu bölgede en fazla Fındık, çay, mısır ve tütün yetişir. Ayrıca kışların ılık geçmesinden dolayı dağların bakı durumuna paralel olarak güney yamaçlarda turunçgil de yetiştirilir. Akdeniz bölgesinde ise kışlar yağışlı yazlar ise sıcak ve nemli geçmektedir. Bu bölgenin yağış rejimi düzensizdir. Genellikle kış ılıklığı isteyen zeytin ve turunçgiller bu bölgede yetiştirilmektedir. Türkiye kuzeyden ve güneyden yüksek sıra dağlara sahip  olduğu için dağların bakımı durumu da tarımı etkilemektedir. Türkiye'de ve Kuzey Yarımküre'deki tüm dağların güney yamaçları bakı etkisindedir. Bakı etkisinde olan bölümlerde sıcaklık ve nem yüksektir. Bu yamaçlar, tarım ürünleri yetiştirmek için kuzey yamaçlara göre daha idealdir. İç Anadolu bölgesi ise nem ve sıcaklık açısından yetersizdir. Bu bölgedeki Tuz golü ve çevresindeki iller oldukça az yağış almaktadır. En fazla yağışı sonbaharda alan bu bölgenin yağış rejimi de düzensizdir. Düşük sıcaklara dayanıklı olan elma ve üzüm gibi ürünler iç kesimlerde yetiştirilen tarımsal ürünlere örnek verilebilir. Ayrıca İç kesimlerdeki tarımsal üretim alüvyal ovalarda ve vadilerde yoğunlaşmıştır.
Türkiye'de tarımı etkileyen faktörler > Yerşekilleri

Türkiye üçüncü jeolojik zamanda oluşmuş genç bir arazi yapısına sahiptir. Türkiye'nin genç bir araziye sahip olmasından dolayı akarsular henüz denge profiline ulaşmamıştır. Ülkenin yükseltisi ise batıdan doğuya doğru artmaktadır. Akdeniz bölgesinde karstik araziler yaygındır. Bu bölgedeki sıra dağlar, tıpkı Karadeniz'de olduğu gibi deniz etkisinin iç kesimlere ulaşmasını engellemektedir. Deniz etsinin iç kesimlere ulaşmaması ve yükseltin fazla olmasından dolayı İç Anadolu'da tarımsal üretim dar bir alana sıkışmaktadır. Türkiye'de yerşekillerinin engebeli olması ve toprağın ince olması yapılan tarımsal faaliyetleri düz ovalarda ve vadilere sıkıştırmıştır. Akarsuların etkili olduğu delta bölgeleri ise tarımsal üretim için yararlıdır. Ayrıca tarım için önemli olan ulaşım ağları ise bu engebeli alanlardan dolayı farklılık göstermektedir.
Türkiye'de tarımı etkileyen faktörler > Sulama

Türkiye tarımını etkileyen en önemli sorun sulamadır. Türkiye genel olarak yarı kurak iklim şartlarının etkisi altındadır. Ülke topraklarının büyük bir kısmının Asya'da olması da yazların sıcak ve kurak geçmesinde etkili olmuştur. Sıcaklık ortalamalarının fazla olması tarımdaki su ihtiyacını daha artırmıştır. Türkiye'de sulanabilen toprakların oranı %25'e yakındır. Sulama imkânlarının fazla olduğu yerlerde, bu imkânın fazla kullanılması ise toprak verimini düşürmektedir. Tarımda sulama sıkıntısı çeken bölgelerin başında  İç Anadolu Bölgesi ve Güneydoğu Anadolu Bölgesi gelir. Ege Bölgesi'ndeki Menteşe yöresi de sulama ihtiyacının fazla olduğu yerlerdendir. Sulamada sıkıntı yaşamayan tek bölge ise Karadeniz Bölgesi'dir. Tarımda sulama ihtiyacı kadar, var olan suyun bilinçli bir şekilde kullanılması da diğer faydalı etkenlerdendir.
Türkiye'de tarımı etkileyen faktörler > Gübreleme

Tarımda gübreleme topraktaki eksik minerallerin giderilmesine yöneliktir. Genellikle sulamadan sonra verimi artırabilmek için gübreleme yapılmaktadır. Gübreler doğal ve suni (yapay) olmak üzere iki çeşittir. Türkiye'de hayvancılığın gelişmesi ile gübreleme arasında bağlantı vardır. Özellikle hayvan dışkıları doğal gübre olarak kullanılmaktadır. Fakat hayvan dışkılarının (tezek) kurutularak yakılması, bu gübreleme olanığını azaltmaktadır. Suni gübreler ise ekonomik anlamda çiftçiye daha masraflı gelmektedir. Ayrıca tarımda suni gübrelerinin bilinçsiz bir şeklide kullanılması çevreye zarar vermektedir. Türkiye'de gübre ihtiyacını genellikle dışarıdan ithal eden bir ülke konumundadır.
Türkiye'de tarımı etkileyen faktörler > Makineleşme

Tarımda makineleşmenin temelleri sanayi devrimine dayanmaktadır. Toprağın kısa sürülmesi ve hasadın yapılması makinelerle ile daha kolaydır. Türkiye'de, cumhuriyetin ilk yıllarında insan ve hayvan gücüne dayalı geleneksel bir tarım sektörü oluşmuştur. 1950'li yıllardan sonra ise makineleşme artmıştır. Makineleşmenin etkisiyle ekili alanların oranı artmış fakat buna ters olarak da hayvanların otlak alanları azalmıştır. Bu sebeple tarımdaki makineleşme dolaylı olarak hayvancılığı da etkilemiştir. Ayrıca tarımdaki makineleşme ile iş gücüne duyulan ihtiyaç azaldığından kırsal kesimden kentlere doğru göç hareketleri yaşanmıştır. Türkiye tarımındaki makineleşme daha çok düz alanlarda gelişmiştir, dağlık ve engebeli olan bölgelerde ise makineleşme oranı daha az olmuştur.
Türkiye'de tarımı etkileyen faktörler > Miras kavgaları

Türkiye'deki kırsal alanlarda toprağa bağlı olarak aile fertleri arasında anlaşmazlıklar olmaktadır. Bu anlaşmazlıklar sonucunda tarım toprakları hak sahibi aile fertleri arasında paylaşılmaktadır. Bu paylaşım ile kişilere düşen küçük topraklardan elde edilen gelir ile tarıma olan ilgi azalmaktadır.