stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Sapık (film, 1960)
Ödüller ve adaylıklar

| Ödüller | Kategori | Adaylar | Sonuç |
| --- | --- | --- | --- |
| Akademi Ödülleri | En İyi Yönetmen Akademi Ödülü | Alfred Hitchcock | Aday gösterildi |
| Akademi Ödülleri | En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Akademi Ödülü | Janet Leigh | Aday gösterildi |
| Akademi Ödülleri | En İyi Yapım Tasarımı Akademi Ödülü | Joseph Hurley, Robert Clatworthy ve George Milo | Aday gösterildi |
| Akademi Ödülleri | En İyi Sinematografi Akademi Ödülü | John L. Russell | Aday gösterildi |
| Altın Küre Ödülleri | En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Altın Küre Ödülü | Janet Leigh | Kazandı |
Hitchcock'un cameo rolü

Alfred Hitchcock'un cameo rolleri, onun filmlerinin bir imzası haline gelmiştir. Sapık filminde Hitchcock, 7. dakikada Marion Crane'nin ofise girdiği sahnede ofisinin dışında, pencere kenarındaki kovboy şapkalı adam olarak görünmüştür.
Film hakkında notlar

Alfred Hitchcock filmi uyarladığı romanın telif haklarını yazar Robert Bloch'tan gizlice ve adını vermeden sadece 9.000 dolara satın almıştı. Arkasından da mümkün olduğu kadar fazla sayıda kitap kopyasını piyasadan satın alarak sürprizli sonunun öğrenilmemesini sağlamıştı.
"Sapık" Hitchcock'un siyah beyaz çektiği son konulu sinema filmidir.
Afred Hitchcock'un En İyi Yönetmen Akademi Ödülü'ne Aday gösterildiği son filmidir.
Hitchcock filmi siyah beyaz çekmesinin nedenlerinden birinin, renkli çekildiği takdirde bir gerilim filminden çok kanlı bir korku filmi görünümünde olacağı endişesini taşıması olduğunu belirtmişti. Asıl neden ise filmi mümkün olduğunca ucuza mal etmek istemesiydi. Ona göre siyah beyaz çekilmiş ucuz B-film'ler gişede çok iş yapıyorsa, yine siyah beyaz çekilmiş, ucuza mal olmuş ama kaliteli bir film kimbilir nasıl bir gişe yapardı. Nitekim tahmininde yanılmadı ve 1 milyon doların altında bir maliyetle tamamlanan film tam 40 milyon dolar hasılat yaptı.
Norman Bates'in (Anthony Perkins) filmdeki özel hobisi taksidermi olarak adlandırılmaktadır. Taksidermi, süs amaçlı olarak ölü hayvanların tahnit edilerek içlerinin özel metodlarla doldurulmaları işlemine verilen addır.
Filmde Marion Crane rolünde oynayan Janet Leigh, Aktris Jamie Lee Curtis'in annesidir. Aktör (Tony Curtis)in de eşidir
Serinin Diğer Filmleri

Sapık (1960)
Sapık 2 (1983)
Sapık 3 (1986)
Sapık 4: Başlangıç (1990)
Sapık (1998)
Ay Ata

Ay Dede veya Ay Ata (Eski Türkçe: 𐰖:𐱃𐰀) -  Tengricilik inancında ay tanrısı olarak görülebilecek bir kutsal varlıktır ve Gök Aleminin altıncı katında oturur. Bu inanca göre Ay Dede insanların ilk büyükbabası ve Gün Ana ilk büyükannesidir.
| --- | --- |
Ay Ata/Ay Dede
Özellikleri
Mekânı: Gökyüzünün 6.katı
Semboller: Ay
Kişisel bilgileri
Ebeveynler: Kayra ve Yer Tanrı
Kardeşler: Umay Ülgen Erlik Kuyaş Gün Ana
Diğer Türk dillerinde

Tuvaca: Ай Ата
Özbekçe: Oy Ota
Tatarca: Ай  Әти / Ата or Ay Ata
Kazakça: Ай Ата
Çuvaşça: Уйăх Атте or Уйӑх Ашшĕ
Başkurtça: Ай Атай
Yakutça: Ый Аҕа
Türkmence: Aý Ata
Uygurca: ئاي ئاتا
Osmanlıca: آى آتا
Kırgızca: Ай Ата
Altayca: Ай Ада
Hakasça: Ай Аба or Ай Ада
Balkarça: Ай Ата
Tanımı

Günümüz Türkiye'sinde Gün Ana inancı artık kalmadıysa da, Ay Dede inancı çocuksulaştırılarak da olsa sürmektedir. Ay, çocuklara Ay Dede olarak tanıtılmaktır. Uyku ve uyku vakti ile özdeştirilir. Çocuğa "yatağına yatarsa, Ay Dede sana masal anlatacak" denir ve çocuğun yanında ya masal kitabı okunur ya da bir masal anlatılır.
Memlükler (Kölemenler) döneminde Mısır’da yaşamış olan Türk tarihçisi Aybek-üd Devâdârî’nin Türklerin kökeni üzerine anlattığı "Ay Atam Efsanesi"nde mağarada türeyiş motifi yer alır. Bu öyküye göre Türklerin ilk atası olan Ay Ata, bir mağarada ortaya çıkmıştır. Bu mağara Ay Ata’nın doğumuna (Aybek-üd Devâdârî’nin ifadesiyle) bir "ana rahmi"  görevi yapmıştır. Bozkurt Efsanesi'ndeki kurdun yaralı Türk'ü kaçırıp beslediği mağara da böyle bir Ata mağarasıdır ve her yıl bu mağarada törenler yapılırdı. Ata Mağarası inancı ve geleneği eski dönemlerde Türkler arasında oldukça yaygındır. İşte Ay Ata da böylesi bir mağarada vücut bulmuştur.
Yakutlarda Ay Tangara (Ay Tanrı) yaratıcı olarak görülür ve kartal kılığına girerek Yaşam Ağacının üzerinde dolaşır.
Ay Dede efsaneleri

Ay Dede ve Yetim Kız
Ay Dede ve Yedi Kafalı Dev Savaşı
Ay Dede ve Kurtlar
Babası Ay Olan Çocukların Efsaneleri
V. S. Naipaul

| V> S. Naipaul  |
| --- | --- |

Doğum: 17 Ağustos 1932(1932-08-17) Chaguanas, Trinidad ve Tobago
Ölüm: 11 Ağustos 2018 (85 yaşında) Londra, İngiltere
Meslek: Roman, gezi ve deneme yazarı
Vatandaşlık: Trinidad, Birleşik Krallık vatandaşı
Tür: Roman ve deneme
Edebî akım: Postkolonyalizm, realizm
Önemli ödülleri: Man Booker Ödülü (1971) Nobel Edebiyat Ödülü (2001)

Sir Vidiadhar Surajprasad Naipaul (d. 17 Ağustos 1932; Chaguanas, Trinidad ve Tobago - ö. 11 Ağustos 2018), Trinidad ve Tobago doğumlu, Britanyalı kurgu ve kurgu olmayan İngilizce eserler yazarı. Trinidad'da geçen erken dönem komik romanları, genişleyen dünyadaki yabancılaşmaya dair kasvetli romanları ve ihtiyatlı yaşam ve seyahat günlükleriyle tanınır. Çoğunlukla beğenilen, ancak bazen tartışmalara yol açan düzyazılar yazdı. Elli yılda otuzdan fazla kitap yayımladı.
Naipaul'un çığır açan romanı A House for Bay Biswas 1961'de yayımlandı. Naipaul, 1971'de In a Free State adlı romanıyla Booker Ödülü'nü kazandı. 1983'te Kudüs Ödülü'nü kazandı ve 1989'da Trinity Cross, Trinidad ve Tobago'nun en yüksek ulusal onuru ile ödüllendirildi. 1990'da İngiltere'de şövalyelik, 2001'de Nobel Edebiyat Ödülü'nü aldı.
Kariyeri ve Hayatı

1932'de Trinidad'da doğdu. 1950'de bursla geldiği İngiltere'de Oxford Üniversitesi'ni bitirdi. 
1954'te ilk kitabını yazdı ve başka hiçbir işte çalışmadı. 
1960'ta İngiltere dışına yolculuklar yapmaya başlayarak gezi türünde başarılı yapıtlar verdi.
Kariyeri ve Hayatı > Yaşamının Erken Dönemlerinde

V. S. Naipaul, Droapatie (kızlık soyadı Capildeo) ve Seepersad Naipaul'un çocukları olarak 17 Ağustos 1932'de Trinidad adasındaki Chaguanas şeker plantasyonu kasabasında dünyaya geldi. Çiftin ikinci çocuğu ve ilk oğluydu. Naipaul'un babası Seepersad, İngilizce konuşan bir gazeteciydi. 1929'da Trinidad Guardian'a hikâyeler yazmaya başladı ve 1932'de eyalet Chaguanas muhabiri olarak kadroya katıldı. Naipaul, "Bir otobiyografinin önsözü"nde (1983), Seepersad'ın yazarlara ve yazma yaşamına duyduğu büyük saygının, en büyük oğlunun hayallerini ve özlemlerini nasıl doğurduğunu anlatıyor. 1880'lerde, Naipaul'un baba tarafından dedesi bir şeker plantasyonunda sözleşmeli hizmetçi olarak çalışmak için Hindistan'dan göç etmişti. 1890'larda anne tarafından dedesi de aynısını yapacaktı. Bu süre zarfında, Hindistan'daki birçok insan, 1876-78 Büyük Kıtlığı veya benzer felaketler tarafından umutları boşa çıkarılmış, Britanya İmparatorluğu'nun Trinidad, Fiji, Guyana ve Hollanda kolonisi gibi uzak karakollarına göç etmişti. Surinam. 1833'te bu yerlerde kölelik kaldırılmış olsa da, köle emeği hala talep görüyordu ve sözleşme, talebi karşılamak için yapılan yasal sözleşmeydi. Naipaul'ların Trinidad'da yeniden inşa ettikleri soykütüğüne göre, onlar Hindu brahminleriydi -annesinin ailesinin bilgisinden alınmış; babasının geçmişi daha az kesindi. Hindistan'daki atalarına ritüel kısıtlamalar rehberlik etmişti. Bunlar arasında et yeme yasağı da dâhil olmak üzere yiyecek, içecek, kıyafet ve sosyal etkileşim vardı.
Trinidad'da kısıtlamalar kademeli olarak gevşetilecekti. Naipaul'un en eski çocukluk anıları sırasında, ailenin yemek masasında tavuk ve balık yenirdi ve Noel bir akşam yemeği ile kutlanırdı. Erkekler sadece batı kıyafetleri giyiyordu. Naipaul ve kardeşleri sadece İngilizce konuşmaya teşvik edildi. Okulda başka diller de öğretiliyordu ama bunlar genellikle İspanyolca ve Latinceydi.
Naipaul'un ailesi önce o yedi yaşındayken ve daha sonra dokuz yaşındayken daha kalıcı olarak Trinidad'ın başkenti Port of Spain'e taşındı.
Kariyeri ve Hayatı > 1954- 1956: Londra, Karayip Sesleri ve Evlilik

Naipaul Londra'ya taşındı ve burada isteksizce bir kuzeninin dairesinde barınmayı kabul etti. Birmingham Üniversitesi'nde daha ileri çalışmalar için burs kazanan Pat, ebeveynlerinin dairesinden Naipaul'un onu ziyaret edebileceği bağımsız konaklama yerlerine taşındı. 1954'ün geri kalanında Naipaul, kendisine en yakın olanların sabrını zorlayan davranışlar sergiledi. Trinidad ve Trinidadlıları kınadı; kendisini Trinidad'dan çıkardığını, ancak onu fırsatsız bıraktığını düşündüğü İngilizleri kınadı; Hastalığa sığındı, ancak yardım teklif edildiğinde onu geri çevirdi. Sadık kalan, ona para, pratik tavsiyeler, cesaretlendirme ve azarlama teklif eden Pat'e giderek daha fazla bağımlı hale geldi.
Aralık 1954'te Naipaul için kazançlı bir iş ortaya çıktı. BBC'nin haftalık programı Caribbean Voices'ın yapımcısı Henry Swanzy, programın sunucusu olarak Naipaul'a üç aylık yenilenebilir bir sözleşme teklif etti. George Lamming, Samuel Selvon, 19 yaşındaki Derek Walcott ve daha önce Naipaul'un kendisi de dâhil olmak üzere bir kuşak Karayipli yazarların programlarına giriş yaptığı Swanzy, Gold Coast Yayın Sistemini yönetmek üzere Accra'ya transfer ediliyordu. Naipaul, dört yıl boyunca yarı zamanlı işte kalacaktı ve Pat, çiftin en önemli geçimini sağlayan kişi olarak kalacaktı.
Ocak 1955'te Naipaul, Kilburn'de yeni bir pansiyona, küçük bir daireye taşındı ve o ve Pat evlendi. Ne ailelerine ne de arkadaşlarına haber vermediler - düğün konukları yasaların gerektirdiği iki tanıkla sınırlıydı. Pat, Birmingham'da yaşamaya devam etti, ancak hafta sonları ziyaret etti. Naipaul BBC'de programı haftada bir kez sundu, kısa incelemeler yazdı ve röportajlar yaptı. Eski Langham Hotel'deki seyrek döşenmiş serbest çalışanların odası, Karayip yazarlarının ve yazar adaylarının şakalarıyla dolup taşıyor, dostluk ve dostluk sağlıyordu. Orada, 1955 yazında bir öğleden sonra, Naipaul 3.000 kelimelik bir hikâye yazdı. Port of Spain sokağında çocukken tanıdığı bir komşusunun anısına dayanıyordu ama aynı zamanda serbest çalışanların odasının havasını ve ambiyansını da çiziyordu. Hikâyeyi daha sonra okuyan üç yazar arkadaş, John Stockbridge, Andrew Salkey ve Gordon Woolford, bundan etkilendi ve devam etmesi için onu teşvik etti. Önümüzdeki beş hafta boyunca, Naipaul ilk yayınlanabilir kitabı olan Miguel Street'i, o Port of Spain caddesinin bağlantılı hikâyelerinden oluşan bir koleksiyon yazacaktı. Kitap hemen basılmamış olsa da, Naipaul'un yeteneği yayıncıların dikkatini çekti ve morali yükselmeye başladı.
Kariyeri ve Hayatı > 1972- 1976: Trinidad Cinayetleri, Arjantin, Gerillalar

1960'ların sonlarında Londra yeraltı dünyasında bir Trinidad göçmeni olan ve 1970'lerin başında bir Siyah Güç aktivisti olan Michael X olarak Trinidad'a dönen Michael de Freitas'ın kısa hayatı ve kariyeri, Naipaul'un The Mimic Men'de geliştirdiği temaları ve Özgür Devlette. Aralık 1971'in sonlarında, Michael X'in Arima'daki komünündeki cinayet haberlerinin filtrelenmesiyle, Naipaul, Pat ile birlikte hikâyeyi ele almak için Trinidad'a geldi. Bu, evliliklerinde gerginliklerin olduğu bir dönemdi. Naipaul, Pat'e bağımlı olmasına rağmen, cinsel tatmin için fahişeleri sık sık ziyaret ediyordu. Pat yalnızdı. Ne Pat ne de Naipaul'un profesyonel tedavi aramadığı, bunun yerine babalığın Naipaul'un sürekli edebi emeklerine zaman tanımayacağını söylemeyi tercih ettiği Pat'in çocuksuzluğu, hoşnutsuzluklarını yoğunlaştırdı. Naipaul giderek daha huysuz ve çocuksuydu ve Pat giderek ona annelik etmeye başladı. Pat, sonraki 25 yıl boyunca sürdüreceği bir günlük tutmaya başladı. Biyografi yazarı Patrick French'e göre, "Pat'in günlüğü, V. S. Naipaul'un sonraki yaşamının ve çalışmasının temel, benzersiz bir kaydıdır ve sonraki kitaplarının yaratılması ve bunların yaratılmasındaki rolü hakkında başka herhangi bir kaynaktan daha fazlasını ortaya koymaktadır. Patricia Naipaul'u diğer büyük yazarlarla aynı seviyeye getiriyor. Sonia Tolstoy, Jane Carlyle ve Leonard Woolf gibi trajik, edebi eşler." Naipaul, Arima'daki komünü ziyaret etti ve Pat duruşmaya katıldı. Naipaul'un şu anda Sunday Times'ın editörü olan eski arkadaşı Wyndham Lewis, hikâyeyi gazetesinde yayınlamayı teklif etti. Aynı sıralarda Naipaul, New York Review of Books'un editörü Robert B. Silvers'tan Arjantin üzerine bazı hikâyeler yazması için bir davet aldı. Gözden Geçirme, kuruluşundan sonraki ilk on yılında, fon sıkıntısı içindeydi ve Silvers, Naipaul'un gezisini finanse etmek için bir arkadaşından borç para almak zorunda kaldı.
Kariyeri ve Hayatı > Daha Sonraki Çalışmaları

1974'te Naipaul, birkaç yıl süren yaratıcı bir çöküşün ardından Gerillalar romanını yazdı. 1979'da yayınlanan A Bend in the River, her zamanki "Yeni Dünya" incelemelerinden farklı olarak, yerel tarihi gelenekleri keşfetmesinin başlangıcını işaret ediyor. Naipaul ayrıca, The New York Review of Books'un editörü Robert B. Silvers'ın emriyle Dallas, Teksas'taki 1984 Cumhuriyetçi Ulusal Konvansiyonu'nu da ele aldı ve ardından Naipaul, "Cumhuriyetçiler Arasında" bir antropolojik çalışma yazdı. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki beyaz kabile".
1987'de, beş bölümden oluşan bir roman olan Geliş Gizemi yayınlandı.
Naipaul, 1998'de yayınlanan Beyond Belief: Islamic Excursions Within the Converted Peoples adlı kitabında, İslam'ın diğer kültürleri yok eden bir Arap emperyalizmi biçimi olduğunu savundu.
Naipaul kurmaca olmayan eserler yazmaya devam etti, sonuncusu Afrika'nın Maskesi: Afrika İnancına Bakış (2010), yazarın 2008-09'da Afrika'ya yaptığı gezilerin ardından yazdı. Kitap, Naipaul'un gerçek hayatta ziyaret ettiği ülkeleri kasvetli ve ilkel insanları tasvir ettiği yerli dini inançları ve ritüelleri araştırıyor.
Çalışmaları hakkında

The Middle Passage'da (1962) Batı Hint Adaları ve Güney Amerika'daki sömürgecileri ve işbirlikçileri anlattı.
Yarı-otobiyografik romanı An Area of Darkness'da (1964) Hindistan’da geçirdiği bir yılda edindiği izlenimleri aktardı.
The Overcrowded Barracoon (1972) seçilmiş makalelerinden oluşur; A Wounded Civilization (1977) Hindistan hakkında analitik bir çalışmadır. The Return of Eva Peron ve Killings in Trinidad (1980) gerilla faaliyetleri sırasında Arjantin’deki olayları, Mobutu’nun Kongo’sunu ve Michael X Black Power hareketini konu eder. Among the Believers: An Islamic Journey (1981), yazarın 1979 ve 1980’de İran, Pakistan, Malezya ve Endonezya’ya yaptığı yedi aylık bir yolculuktaki izlenimlerini anlatan geniş kapsamlı bir araştırmadır. Finding the Centre (1984); iki farklı anlatım biçimiyle yazma sürecini ve okuyucuyu bu sürece ortak etme çabasını anlatır. A Turn in the South (1989) Güney Afrika’nın derinliklerine yaptığı yolculuk hakkındadır. India: A Million Mutinies Now ise modern Hindistan’daki toplumsal huzursuzlukları konu alır.
V.S. Naipul 1993’te “yaşayan İngiliz yazarlarının yaşam boyu çalışmalarına” verilen David Cohen ödülünü kazandı. 11 Ağustos 2018'de 85 yaşında öldü.
Kritik Yanıt

Naipaul'a 2001 Nobel Edebiyat Ödülü'nü verirken, İsveç Akademisi onun çalışmasını "bastırılmış tarihlerin varlığını görmeye mecbur bırakan eserlerde birleştirilmiş algısal anlatı ve bozulmaz incelemeye sahip olduğu için" övdü. Komite şunları ekledi: "Naipaul bir Aslen Lettres persanes ve Candide ile başlayan geleneği sürdüren modern filozof, haklı olarak takdir edilen uyanık bir üslupla, öfkeyi kesinliğe dönüştürüyor ve olayların kendi ironileriyle konuşmasına izin veriyor." Komite ayrıca kaydetti. Naipaul'un romancı Joseph Conrad ile yakınlığı:
Naipaul, ahlaki anlamda imparatorlukların kaderlerinin tarihçisi olarak Conrad'ın varisi: insanlara ne yapıyorlar. Bir anlatıcı olarak otoritesi, diğerlerinin unuttuğunun, yenilenlerin tarihinin anısına dayanır.
Naipaul'un kurgusu ve özellikle seyahat yazıları, Üçüncü Dünya'yı sözde sempatik olmayan tasvirleri nedeniyle eleştirildi. Romancı Robert Harris, Naipaul'un Afrika tasvirini ırkçı ve Oswald Mosley'nin faşizmini anımsatan "iğrenç" olarak nitelendirdi. Edward Said, Naipaul'un "Batı kovuşturması için bir tanık haline getirilmesine oldukça bilinçli bir şekilde izin verdiğini" savundu ve Said'in "woglar ve esmerler hakkında sömürge mitolojileri" olarak sınıflandırdığı şeyleri teşvik etti. Said, Naipaul'un dünya görüşünün, Naipaul'un İngiltere'de 10 yıllık sürgünden sonra Karayipler'e dönüşünden sonra yazdığı The Middle Passage (1962) adlı kitap uzunluğundaki makalesinde ve An Area of Darkness (1964) adlı çalışmasında en belirgin olabileceğine inanıyordu.
Başlıca eserleri

The Mystical Masseur (1957; John Lewellyn ödülü)
The Suffrage of Elvira (1958)
A House for Mr. Biswas (1961)
Mr Stone and the Knights Companion (1963; Hawthornden ödülü)
The Mimic Men (1967; W. H. Smith ödülü)
A Flag on the Island (1967)
The Loss of El Dorado (1969)
In a Free State (1971; Booker ödülü)
A Bend in the River (1979)
The Enigma of Arrival (1987)
Eleştiriler

Batının gözüyle doğuyu ve meselelerini ele alan yaklaşımı, bir başka ifadeyle oryantalizmi birçok kesim tarafından eleştirildi. 2001'de Nobel Edebiyat Ödülü'nü aldı.
TGV

TGV treni Paris Montparnasse Garı'ndan ayrılırken.
TGV (Train à grande vitesse, Fransızca "hızlı tren") Alstom ve SNCF tarafından geliştirilen ve SNCF tarafından işletilen yüksek hızlı demiryolu tren hizmetidir. 1983 yılında Paris ile Lyon arasında ilk defa seferlere başlamıştır. Şu anda Paris merkez olmak üzere çeşitli şehirlere ve komşu ülkelere seferler düzenlemektedir. 3 Nisan 2007'de 574.8 km/s ile dünya tekerlekli tren hız rekorunu kırmıştır. Ortalama hızı 200 km/s maksimum  hızı ise saatte 320 km'dir.
Fransa'da bulunan TGV hatları.
TGV Hatları
Mavi: Yeni TGV hatları, Kırmızı: Yabancı ülkelere giden hatlar, Siyah: TGV'lere de hizmet veren eski tren hatları
Tarihi Gelişimi > Önemli Dönüm Noktaları

İlk olarak 1 Ekim 1964 tarihinde Tokyo ve Osaka bağlayan Japon  Tokaido Shinkansen’den ve İngiltere'nin ana hatları için hazırlanan ve 1976 yılında hizmete giren İngiliz İntercity 125’ den sonra TGV dünyanın üçüncü ticari yüksek hızlı tren servisi oldu. TGV için şu anda dünya hız rekorunu konvansiyonel, tekerlekli ve raylı trenler arasında elde tutuyor. 1990'da 515.3 km/h (320.2 mph) olan dünya rekorunu kırdı. Ve TGV, 2007 yılında dünyanın en hızlı konvansiyonel tarifeli tren seferi olan Champagne-Ardenne seferini saatte ortalama 279,3 km / h (173,6 mph) ile yaptı.
Tarihi Gelişimi > Kazalar

TGV hizmete girdiği 1980 yılından bu yana yüksek hızda seyir halindeyken herhangi bir kaza yapmadı. Ancak 270 km/h (168 mph) hız ve üstünde üç raydan çıkma olayı kayıtlara geçmiştir. Ama bu raydan çıkma olaylarının hiç birinde devrilme söz konusu olmamıştır.
14 Aralık 1992:TGV 920, Annecy-Paris seferinde 270 km/h (168 mph) hız ile raydan çıkma olayda 27 kişi yaralandı.TGV hız rekorları
21 Aralık 1993:TGV 7150, Valenciennes-Paris seferinde 300 km/h (186 mph) hız ile seyir halindeyken yağmurun, 1.Dünya Savaşından kalma bir çukurda çöküntüye sebep olmasıyla raydan çıktı.
5 Haziran 2000:Eurostar 9073, Paris-Londra seferinde 250 km/h (155 mph) hızla seyir halindeyken raylardaki bağlantı hatası sebebiyle raydan çıktı.
Modeller

TGV Sud-Est
TGV Atlantique
TGV Réseau
Eurostar
TGV Duplex
Thalys PBKA
TGV POS
TGV Duplex treni LGV Méditerranée hattında, Avignon'a varmadan önce
Sülün Osman

| Sülün Osman |
| --- | --- |

Doğum: Osman Ziya Sülün 15 Ağustos 1923 İstanbul, Türkiye
Ölüm: 10 Ocak 1984 (60 yaşında) Beyoğlu, İstanbul, Türkiye
Ölüm nedeni: Kalp krizi
Tanınma: Dolandırıcılık
Milliyeti: Türk
Osman Ziya Sülün (15 Ağustos 1923 - 10 Ocak 1984), "Sülün Osman" olarak bilinen ünlü dolandırıcı.
Osman Ziya Sülün, 1923'te İstanbul'da doğdu. Adını duyurduğu ilk "işini" 1948 yılında Fatih'te yeni tuttuğu evin sahibini dolandırarak yaptı. 1950 ve 60'lı yıllardaki "işleriyle" ün kazanan "Sülün Osman", tramvay, Galata Kulesi, kent meydanlarındaki saatler, şehir hatları vapurları gibi kamu mallarını saf vatandaşlara 'satarak' ya da 'kiraya vererek' efsane hâline geldi. Bu olaylar Kemal Sunal'ın filmlerine de konu olmuştur. Osman Sülün, 20 Nisan 1962'de hapisteyken "Alınteri ile Yaşamak" konulu konferans vermiştir.
Hayatı ve dolandırıcılıkları birçok filme konu olan Sülün Osman, kitapta geçen bir sözün manevi duygularını rencide ettiği gerekçesi ile Aziz Nesin'e dava açmıştır.
Galata Köprüsü'nü satmak üzereyken tesadüfen yakalandı. Ölümüyle ilgili kesin bilgi olmamakla birlikte, polisin tahminlerine göre 1984'te Beyoğlu'nda sürekli kaldığı otelde kalp krizinden öldü ve kimlik taşımadığı için kimsesizler mezarlığına gömüldü.
Güneykaya, Yıldızeli

| Güneykaya |
| --- | --- |
Belde

Ülke: Türkiye
İl: Sivas
İlçe: Yıldızeli
Coğrafi bölge: İç Anadolu Bölgesi
İdare
 • Belediye başkanı: Hüseyin Kırışkuzu (AK Parti)
Yüzölçümü
 • Toplam: 73,1 km²
Nüfus (2023)
 • Toplam: 2.152
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 346
İl plaka kodu: 58
Posta kodu: 58500
Resmî site 
Güneykaya, Sivas ilinin Yıldızeli ilçesine bağlı bir beldedir.
Tarihçe

31 Aralık 1998 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. Kuruluşundan beri Yenicamii, Camii ve Aydın olmak üzere üç mahalleden oluşan beldenin mahalle sayısı, 20 Ocak 2011'de beldeye 7 km uzaklıktaki Kargın köyünün tüzel kişiliği kaldırılarak ve mahalle statüsüne alınarak beldeye bağlanması sonucunda 4'e yükseldi.
Coğrafya

Sivas iline 97 km, Yıldızeli ilçesine 47 km uzaklıktadır.
Altyapı

Beldede 2021 yılı itibarıyla 471 konut, 2 adet okul (ilköğretim ve ortaöğretim), 2 adet aile sağlığı merkezi, 3 cami, 2 adet de Kur'an kursu bulunmaktadır.
Teodor Kasap

| Teodor Kasap |
| --- | --- |
Teodor Kasap
Doğum: 10 Kasım 1835, Tavlasun, Kayseri, Osmanlı İmparatorluğu
Ölüm: 5 Haziran 1897 (61 yaşında) İstanbul, Osmanlı İmparatorluğu
Meslek: Yazar, yayıncı, çevirmen
Milliyet: Rum

Diyojen'in ilk sayısı, 24 Kasım 1870
Teodor Kasap (Yunanca: Θεόδωρος Κασάπης Theodoros Kasapis, d. 10 Kasım 1835, Kayseri, Tavlasun – ö. 5 Haziran 1897, İstanbul), Rum kökenli Osmanlı gazeteci, yazar ve çevirmen.
Teodor Kasap, Osmanlı basın tarihinde Türkçe olarak çıkarılan ilk siyasi mizah dergisi Diyojen'i yayımlamıştır. Türk okurunun tanıdığı ilk Batılı roman örneklerinden biri olan Monte Cristo Kontu adlı hacimli romanı çevirmiş; ayrıca Moliere’den yaptığı çeviri ve uyarlamalarla Türk tiyatrosunun ilk çeviri ve adaptasyon (uyarlama) yazarlarından birisi olmuştur.
Eserleri > Telif Eserler

La question des réformes et des garanties (İstanul, 1876).
Lettres à S. E. Said Pacha (Paris, 1877).
Sarı Yûsuf (Haydut Yûsuf).
Eserleri > Adapte ve Çevirileri

Monte Kristo; Alexandre Dumas'ın “Le comte de Monte Cristo” adlı romanının çevirisi
Pinti Hamid;  Molière'in "L’Avare" (1668) adlı komedisinden adapte
İşkilli Memo; Molière'in "Sganarelle ou le Cocu imaginaire" (1660) adlı bir perdelik manzum oyunundan adapte
Para Meselesi; Alexandre Dumas'ın "Fils’in La Question d’argent" (1857) adlı komedisinin çevirisi
II. Abdülhamid döneminde 1877'de yasaklanmadan önce- Hayal Dergisi'nde (Sayı: 319, 8 Şubat 1292 (20 Şubat 1877)) yayınlanan ve basında ifade özgürlüğünü hicveden Teodor Kasap'ın mahkumiyetine neden olan mizahi karikatür (İngilizce versiyonu- Orjinal alt yazıları Osmanlı Türkçesi'dir.). Burada elleri ayakları zincirlenen Karagöz; "Nedir bu hal ya Karagöz?" diye soran Hacivat'a "Kanun dairesinde serbesti" yanıtını vermektedir. Yine bu karikatürden 5 ay sonra Hayal Mizah Dergisi; Çaylak Mizah Dergisi ile birlikte yasaklanacaktır, 2.Meşrutiyet'e kadar Osmanlı topraklarının içinde tek bir mizah dergisi bile çıkmamış, çıkarılmasına da 2.Abdülhamid'çe izin verilmemiştir. Mizah dergileri kaçak olarak ülkeye yurtdışından sokulmuştur..