stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
İsmet Berkan

İsmet Berkan (d. 10 Haziran 1964, İstanbul), Radikal gazetesinin eski genel yayın yönetmeni ve köşe yazarı.
Hayatı

İsmet Berkan, Türkiye'nin Gazetecilik Enstitüsü (bugünün İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi) mezunu ilk kadın gazetecilerinden Necla Tümay Berkan'ın oğludur. Henüz çocuk denecek bir yaşta, 14 yaşında Cumhuriyet gazetesinde çalışmaya başladı. 1978'den 1991 yılına kadar Cumhuriyet gazetesinde spor muhabirliği, sayfa sekreterliği ve yayınlanan eklerin editörlüğünü yaptı. Para dergisinde genel yayın yönetmeni, Aktüel dergisinde editörlük görevi yaparken, bu sırada Hürriyet gazetesinde medya ile ilgili bir köşe kaleme aldı. 1994 yılında Yeni Yüzyıl gazetesinin çıkış hazırlıklarına katıldı, 1996 Mart ayına kadar bu gazetede Yazıişleri Müdürü ve yazar olarak görev yaptı. Yeni Yüzyıl'daki bir iç anlaşmazlık sonrası bu gazeteden ayrıldı, bir dönem Posta gazetesinde köşe yazarlığı yaptı. İsmet Berkan bir yandan da Radikal gazetesinin yayına çıkış hazırlıklarına katıldı. Radikal'in çıkmaya başlamasıyla bu gazetenin Ankara Temsilcisi ve köşe yazarı oldu. 2000 yılının Ekim ayında gazetenin genel yayın yönetmenliğine getirildi. Uzun süre yürüttüğü bu görevine 31 Ağustos 2010'da veda etti. Halen Hürriyet Gazetesi yazarı sürdürmektedir. İngilizce bilen İsmet Berkan evli ve 2 çocuk babasıdır.
Tepkiler > Köpek öldürme

İsmet Berkan'ın, 20 Haziran 2013 günü Bebek, İstanbul'da bir sokak köpeğine tekme atarak ölümüne sebep olduğu söylendi. Hayvan hakları koruyucuları ve sosyal medyada pek çok kişi Berkan'a tepki gösterdi.
Tepkiler > Gezi Parkı

Ayrıca bakınız: Kabataş olayı
Gezi parkı protestolarının ilk günlerinde bir kadının Kabataş'ta saldırıya uğradığı iddiası ortaya atıldı. Ancak daha sonra kamera görüntülerinin ortaya çıkmaması nedeniyle bu iddianın doğruluğu soruşturulur oldu. Bu dönemde Berkan, bu videoyu izlediğini ve "durumun vahim" olduğunu söyledi. Ancak İstanbul Valisi Hüseyin Avni Mutlu böyle bir video görüntüsünün varolmadığını ve kendisinin de izlemediğini söyledi. İsmet Berkan'ın Twitter'daki mesajı, sosyal medyada tepkiye neden oldu. Kaleme aldığı özür yazısında Kabataş iddialarının tamamen asılsız olduğunu kabul ederek yanlış yaptığını açıklamıştır.
Vincent-Marie Viénot de Vaublanc

| --- | --- |

Vincent-Marie Viénot de Vaublanc
Vaublanc Kontu 
Doğum: 2 Mart 1756   Fort Dauphin, Saint-Domingue   bugünkü Fort Liberté Haiti
Ölüm: 21 Ağustos 1845   Paris
Görevi ve Görev Süresi: İçişleri Bakanı   26 Eylül 1815 - 7 Mayıs 1816
Önce gelen: Etienne-Denis Pasquier
Sonra gelen: Joseph Henri Johacim Lainé

Vincent-Marie Viénot, Vaublanc Kontu (Doğumu: 2 Mart 1756, Fort Dauphin, Saint-Domingue bugünkü Fort Liberté, Haiti. Ölümü: 21 Ağustos 1845, Paris). Katolik, kralcı eğilimli (Royalism), Fransız yazar ve siyaset adamı.
Siyasal kariyeri Viénot'nun XVI. Louis, Paul Barras, Napoléon Bonaparte, Artois Kontu, X. Charles ve sonunda XVIII. Louis ile omuz omuza olmasını sağladı. Değişen siyasal rejimlerin sonucunda dört defa sürgüne yollanıp, her seferinde bağışlanarak geri çağrıldı. Uzun ve çalkantılı meslek hayatı boyunca, Devrim ve Directoire yönetimleri altında ardı ardına monarşist milletvekilliği görevini üstlendi. Terör döneminde sürülen, Napoléon'un  gözdesi olan, XVIII. Louis döneminde İçişleri Bakanlığı yapan Viénot, siyasal dönemini ultra kralcı milletvekili olarak bitirdi. Konuşmalarının sert ve ateşli dili ve 1816'da İçişleri Bakanı görevindeyken Académie Française'deki tartışmalı yeniden yapılandırmasıyla hatırlanır.
Öne çıkan karakter özelliği “düzen adamı” olması ile, Liège Devrimi'nin (1789) ılımlı bir değişim yanlısı idi ve siyasal kariyerini Fransız Restorasyonu (1814-1830) döneminin radikal anti-devrimcisi olarak tamamladı.
Eski Rejim Altında Klasik Askeri Eğitim

Bourgogne'un asil bir ailesinden gelmekte olan, Fort-Dauphin'deki Saint-Louis Kalesi komutanı Binbaşı Vivant-François Viénot de Vaublanc'ın büyük oğlu olarak dünyaya geldi. Babasının garnizonu olan Saint-Domingue (Haiti)'de doğdu ve büyüdü. Fransa'ya ilk olarak yedi yaşında ayak bastı.
La Flèche'teki l'Ecole de Cadets ve Paris'teki l'Ecole Militaire'de 1770'ten 1774'e kadar aldığı askeri eğitimin sonrasında, henüz okuldan mezun olmamasına rağmen Provence Kontu ve geleceğin XVIII. Louis'si tarafından Saint-Lazare Nişanı'na layık görüldü.
Amcası Charles'ın yarbayı olduğu ve Liancourt Dükü'nün kontrolünde olan La Sarre Alayı'nda 1776'dan 1782'ye kadar teğmenlik yaptı. Sırasıyla Metz, Rouen ve Lille garnizonlarında görev aldıktan sonra Saint-Domingue'e çağrıldı.
Orada evlendiği bayan De Fontenelle'den bir kız çocuğu dünyaya geldi ve 1782'de Fransa'ya geri döndü. Tribunal des Maréchaux de France olarak bilinen Fransız Mareşal Mahkemesi'nin Melun'deki Dammaire-les-Lys bürosunu ve aynı zamanda bölgeden de bir ev satın aldı. Buradaki görevi bölgedeki aristokratların aralarında çıkan anlaşmazlıkları çözmek olduğundan soylular arasında çok geniş bir çevre elde etti. Bu iş kendisine tarım, edebiyat ve sanatla uğraşabilecek zamanı da tanıdı.
Devrim Sırasında Politikaya Girişi > Genel Konsey'in çağırısıyla ilk yerel görevler

İlk zamanlarda Fransız Devrimi'nin yeni fikirleri tarafından cezbedilerek siyaset mesleğine atıldı ve 1789'da Melun derebeyliğinin (baillage de Melun) üyesi oldu ve Louis-Marthe de Gouy D'arsy başkanlığındaki bu birliğe sekreter seçildi. Birlik, krala cahier de dolérance denilen bir rapor hazırlamak ve Genel Konsey'e (Etats Généraux) bir delege göndermekle mükellefti. Delege olarak, sonrasında Kurucu Meclis üyesi olan, Melun derebeyliğinin üyesi Fréteau de Saint Just'ün adaylığını destekledi ve seçilmesini sağladı.
1790'da, daha sonra başkanlığını yapacağı Seine-et-Marne genel konseyine üye olarak çağrıldı. Bu göreviyle, bu departmanın idari yönetimine başkanlık etme hakkı elde etti.
Devrim Sırasında Politikaya Girişi > Yasama Meclisinde devrimcilere karşı güç kaybı

Kurucu meclisin feshinden sonra derebeyliklerdeki seçici kurullar yeni delege seçimi için bir araya geldiler. Vaublanc, Seine-et-Marne'daki kurulun başkanı seçildi. 1 Eylül 1791'de yapılan oylamada, on bir kişilik bir listede, 345 oyun 273'ünü alarak 8. sıradan, Yasama Meclisine delege seçildi. Yeminlerine sadık kalarak, hiçbir Kurucu Meclis üyesi yeni mecliste yer almadığından, deneyimsiz delegelerden kurulan meclis içinde, Antil kolonilerinde siyasal tecrübesi olan birkaç kişiden biri oldu.
Devrim Sırasında Politikaya Girişi > Yasama Meclisinde devrimcilere karşı güç kaybı > Club des Feuillants'ın önemli şahsiyeti

Meclisin ilk mesai gününden itibaren, XVI. Louis'nin meclis tarafından düşürüleceği zor durumu anlatan konuşmalar yaparak dikkat çekti. Bunun üzerine 92'ye karşı 104 oyla (bu 92 oyu Girondins Liderlerinden Brissot almıştı), çoğunluğu kralcılardan oluşan (royalist) meclise ikinci başkan seçildi (3-15 Kasım 1791). 15-28 Kasım 1791 tarihleri arasında da başkanlık görevini yürüttü.
Vaublanc 29 Kasım'da, krala; tamamen din adamları ve soylular tarafından teşvik edilen yoğun göçün engellenmesini amaçlayan ve Fransız soylularının (Artois Kontu, Condé Prensi, vb.) ordularına sığınak sağladığı için Alman prenslerini misilleme ile tehdit eden, meclisin 9 Kasım tarihli kararnamesine verdiği vetoyu geri almasını isteyen bir mesaj hazırlamakla görevlendirildi. Meclis Vaublanc'nın hazırladığı mesajdan o kadar tatmin oldu ki; seçilmiş 24 kişilik bir delege heyetinin başında kralın huzuruna çıkarak, bu mesajı şahsen okumasını istedi. XVI. Louis, meclisin mesajını titizlikle değerlendireceğini söyledi ve birkaç gün sonra konuyla ilgili kararını Vaublanc'a şahsen iletti.
Bu sayede Vaublanc, (bir ilk olma şartıyla krala boyun eğdirmesiyle), mecliste büyük sükse yaptı. Bu anekdot meşruti erkin değişimini de haber veriyordu: Meclis, yasama gücünü temsil etmiş, yürütmenin nüfuzunu XVI. Louis'nin elinden almıştı; XVI. Louis artık sadece "Fransızlar'ın Kralı"ydı.
745 meclis üyesinden, 263 kişi ile birlikte Vaublanc, anayasal monarşist parti bünyesinde yer alarak, "Club des Feuillants"a üye oldu. Barnave ve Lameth'nin gidişiyle, Jacques Claude Beugnot, Mathieu Dumas ve François Jaucourt ile beraber, liderlik pozisyonuna yükseldi. Devrimci hükümetlere sert muhalefet sergileyerek krala bağlılığı ile dikkatleri üzerine topladı. Sert muhalefeti; inatçı din adamları, göçmenlerin mallarına el koyan kanunlar, Avignon Katliamı'na (Maasacre d'Avignon) kadar varıyordu. Tartışmalar giderek sertleşiyordu. Tartışmalara katılan kalabalık, Charles de Lacretelle gibi meslektaşlarına olduğu gibi Vaublanc'na da sıklıkla " A la lanterne!" diye bağırıyorlardı. Kendisine düşman olan Yasama Meclisinden meslektaşı Nicholas de Condorcet Vaublanc için; «Bütün meclislerde böyle gereksiz saçmalıklarla etki yaratan boş kafalı, çığırtkan konuşmacılar oluyor» diyordu. Brissot da ona « Çiftmeclisçilerin şefi » lâkabını takmıştı.
Devrim Sırasında Politikaya Girişi > Yasama Meclisinde devrimcilere karşı güç kaybı > Monarşinin kaçınılmaz düşüşü

1792'de meclis önünde Rochambeau Kontu'nu savunarak beraatini sağlayanlardan biriydi.

Antiller'de köleliği kaldırmaya çalışan meclis çoğunluğunu izleyerek, kolonilerdeki yaşama dair az bilgisi olan Brissot, Saint Dominigue'de etnik ve sosyal ayrımdan kaynaklanabilecek olası bir iç savaşa karşı, 20 Mart konuşmasıyla uyardı. Diğer yandan bütün « renkli (beyaz ırktan olmayan) ve özgür zencilere » vatandaşlık hakkı tanıyan 4 Naisan 1792 yasasını da savundu. Danimarka ve Büyük Britanya örneklerini izleyerek, 10 Nisan toplantısında kolonilerde giderek artan köle ticaretinin yürürlükten kaldırılması taraftarı olduğunu açıkladı.
3 Mayıs 1792'de Jean-Paul Marat'nın (Fransız gazeteci ve siyaset adamı. 24 Mayıs 1743, 13 Temmuz 1793) ve başrahip Thomas-Marie Royou'nun (1743-1792) ihamı için kanun hükmünde kararnamesini, radikallere hitaben şu cümlelerle desteklemiştir: « Sizler baylar, anayasayı kurtarmak istiyorsunuz; fakat bunu komploları ve komplocuları alt etmeden başaramazsınız; sadece kanun için savaşarak; onunla ve onun için ölerek ve size beyan ediyorum ki; ben, kanunun infazı için sizinle ölen son kişi olmayacağım; buna inanın baylar... »
18 Haziran'da, Marant önerisinin sonucunda kurulan, Fransa'nın durumunu incelemek ve anayasanın, özgürlüğün ve imparatorluğun kurtuluşu için olanaklar önermekle yükümlü Onikiler Komisyonuna üye olarak seçildi. 30 Temmuz'da istifasını sundu.
Devrim Sırasında Politikaya Girişi > Yasama Meclisinde devrimcilere karşı güç kaybı > Monarşinin kaçınılmaz düşüşü > La Fayette savunması

20 Haziran 1792 olaylarını müteakiben La Fayette (6 Eylül 1757 - 20 Mayıs 1834), kralı Paris'i terkederek kuzeyde toplanan ordularının başına geçmeye ikna etmek için 28 Haziran'da Paris'e geldi. Ulusal muhafızların başı olarak siyasi parti ve kulüpleri kapatmayı denediyse de, bu girişimi mahkemenin kendisine destek vermemesi sebebiyle başarısız oldu. Bu girişime sert bir tepki olarak meclisin sol kanadı La Fayette hakkında vatana ihanet kararnamesi teklifi verme kararı aldı.
Gelişmeler karşısında dehşete kapılan Vaublanc endişe içindeydi. Halk tarafından kabul gören ve mecliste çoğunluk olan radikallerin ateşli muhalefetine rağmen, 8 Ağustos'ta meclis önünde anayasayı çiğnemekle suçlanan general La Fayette'i vargücüyle ve cesaretle savunan bir konuşma yaptı. Kendi deyişiyle; Antoine Chrysostome Quatremère de Quincy'nin de yardımıyla 200 kararsız delegeyi kendi fikri altına toplamayı başardı. Böylece La Fayette, kullanılan 630 oyun 406'sını toplayarak beraat etti.
Meclis oturumunun çıkışında Vublanc, yaklaşık 30 delegeyle birlikte, duruşmalara katılan halk tarafından tehdit, hakaret ve tartaklamalara maruz kaldılar. Öyle ki; bazı delegeler pencerelerden kaçarak Kraliyet Sarayı'nın korumalarına sığınmak zorunda kaldılar. Hippolyte Taine'in anlatımına göre: « La Fayette'in baş savunucusu olarak Vaublanc üç defa saldırıya uğradı, evine gitmeyerek tedbir almak zorunda kaldı; fakat evini kuşatan kızgın kalabalık seksen kişiyi linç edeceklerini ve Vaublanc'ın ilk sırada olacağını haykırıyordu; on iki kişi evine tırmandılar. Evinde bulamadıkları Vaublanc'ı arkadaşlarının evlerinde aramayı sürdürdüler fakat bulamadılar. Vaublanc'ı "Evine gidersen linç edileceksin" diyerek uyarmıştık. »
Sonuç olarak Vaublanc, 9 Ağustos'ta «federallerin» ve «Marseylilerin» uzaklaştırılmasını talep etti. Fakat talebi mecliste çoğunluk tarafından reddedildi.
Devrim Sırasında Politikaya Girişi > Yasama Meclisinde devrimcilere karşı güç kaybı > Monarşinin kaçınılmaz düşüşü > 10 Ağustos 1792 olayları

Rejimin ve yasama meclisinin Paris komünü tarafından devrildiği 10 Ağustos 1792 olayları sırasında Vaublanc, arabasıyla bugünkü Vendôme Meydanı'ndan geçerken XIV. Louis heykelinin yıkılışına tanık olur. Meclise, devrimci baskıdan kurtulmak için, Paris'i terk ederek kraliyetçi olan Rouen'e gitmek için talepte bulunur. Baskılar, o dereceye gelmiştir ki; gelecekte general olacak istihkam yüzbaşısı Louis Bertrand de Sivray'ın kılıcıyla canına kastından son anda kurtulur.
Daha sonra hatıralarında yazacağı gibi; kraliyet ailesinin Les Tuileries'nin kuşatılmasından sonra yasama meclisine sığınmasının görgü tanıklarından birisi olur.
Devrim Sırasında Politikaya Girişi > Konvansiyon ve Terör döneminde Ülkedışına Sürülmesi (1792-1795)

10 Ağustos akşamı, Ulusal Meclis aktivisti Armand-Gaston Camus'nün evine sığınmak zorunda kaldı. Birkaç gün sonra, Neuve Saint Eustache  sokağındaki Strasbourg oteline sığındı. 3 Eylül 1972'de, otelin avlusunda bağrışmalar duydu ve ihbar edildiğini düşündü. Oysa gerçekte, prenses Lamballe'in kafasını bir mızrağın uçuna geçiren kalabalık oradan geçmekteydi!
Konvansiyon'un yeni göreve gelen Kamu Selameti ve Gözetimi Kometeleri, Vaublanc'ın da yurtdışı edileceklerin listesinde yer aldığı ve yasa dışı ilan edildiği bir emir yayınladılar. Bu emirname onu şehri terk etmeye ve önce Normandiya'ya (orada ailesine kavuşacaktı) sonra da Melun yakınlarındaki Bélombres'deki köy evine sığınmaya zorladı. Orada köşesine çekilmiş olarak birçok ay boyunca yaşadı. Orada Gorsas gazetesinin diğer şeyler yanında onu "Kraliçe'den Provence bölgesinde karşı-devrimi organize etmek için 300.000 frank almakla" suçladığını öğrendi.
Şüpheliler yasası 17 Eylül 1793'te oylandı. Vaublanc'ın ismi orada yer aldı. Bir devrimci birlik evini aramaya geldi, bunun üzerine "uzun yollar boyunca" yalınayak olarak kaçmak zorunda kaldı, rastgele gelişigüzel yol aldı. Barınaktan barınağa seğirtti, bir şehre vardığında ihbar edilmemiş olmak için içinden nasıl yalvardığını ve pasaportunu yerel izleme komitesine onaylatmak zorunda olmaktan dolayı duyduğu ızdırabı özellikle betimlemiştir.
14 ve 16 Ekim 1793'teki, Kraliçe Marie Antoinette'in yargılanması sırasında, ismi François Jaucourt'unkiyle birlikte bir suçlama kağıdında yer aldı.
Güney Fransa'ya ve Bordeaux'ye gitmeye yeltendiyse de, Konvansiyon temsilcisi Tallien'in orada acımasız bir baskı uyguladığını öğrendikten sonra, riskleri göz önünde bulundurarak yönünü değiştirdi. Poitiers'den ve orada bir ay geçireceği La Rochelle'den geçti. Ulusal Muhafız Ordusuna alınma ve orada tanınacağı korkusuyla, kendisini hasta olarak gösterdi ve Gers'teki Castéra-Verduzan'da bulunan bir termal tedaviye kendisini sevk ettirdi. Hastalık numarasıyla ilgili kuşku uyandırmamak için, "tedavi edilemez iskorbüt" hastalığı semptomlarına benzer bir durum yaratmak için düzenli olarak dişetlerini deldi. 9 Thermidor'da (27 Temmuz 1794) Robespierre'in iktidardan düşürüldüğünü yine bu şehirde haber aldı. Yine de Paris'e geri dönmesi için gerekli olan sürgün hükmünün ailesi tarafından kaldırtılması için dört ay daha beklemesi gerekti.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNE: XX5559027  BNF: cb12555772b (data)  GND: 100569854  ISNI: 0000 0001 1059 0954  LCCN: n84204397  Léonore tanımlayıcısı LH//2698/88 geçerli değil.  NLG: 132244  NTA: 109982991  RERO: 02-A000170725  SUDOC: 034848401  Trove: 1490812  VIAF: 41955648   WorldCat (LCCN): n84-204397 
Vaublanc Aile Arması.
Marquis de La Fayette
Myomimus

Myomimus Leithiinae altfamilyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Myomimus personatus, İran ve Türkmenistan'da, Myomius roachi, Bulgaristan, Yunanistan ve Türkiye'de yaşar. Dünyadaki son yaşam alanları arasında yer alan Trakya'daki habitatları, Edirne ve çevresindeki tarla aralarındaki çalılık, meşelik ve meyve bahçeleridir. Myomimus setzeri ise İran'a endemiktir. Adlarını fareninkine benzeyen ince ve tüysüz kuyruklarından alırlar.
Taksonomi

Myomimus cinsine bağlı türler (2022):
Myomimus personatus - Ognev, 1924
Myomimus roachi - (Bate, 1937)
Myomimus setzeri - Rossolimo, 1976
Sabri Mahir

Sabri Mahir (1890, Samsun – 1980, Berlin), yurt dışında oynayan ilk Türk futbolcu ve aynı zamanda ilk Türk boksörlerinden biri ve boks antrenörü idi.
Babası Diyarbakır İstinaf Mahkemesi hâkimlerinden Mahir Bey'dir. 1904 yılında 840 numarayla Mekteb-i Sultani’deki öğrencilik yıllarına başladı.
Futbol kariyeri

Fransız Edebiyatı öğretmeni Mösyö Goury'den dersler almıştır. Aynı zamanda Galatasaray futbol takımının ilk oyuncularındandır. 1908-1909 sezonunda Galatasaray futbol kulübü, İstanbul Futbol Ligi’nde (Constantinople Football League) şampiyon olmuştur. Galatasaray, İngilizlerin koyduğu bu kupayı kazanan ilk Türk takımıdır.
1910'da Galatasaray ile Rumlardan oluşan Strugglers maçında olaylar çıkar. Sabri Mahir karşı takım oyuncularını tartaklamakla suçlanır. İstanbul Hükûmeti olaylardan lisenin müdürü Tevfik Fikret'i sorumlu tutar ve görevden alır. Bunun üzerine öğrenciler bu durumu protesto ederler. Protestonun başında da Sabri Mahir vardır. Protestoya önayak olan Sabri Mahir, arkadaşı Sakallı Celal ile birlikte kapıları tutup, sekiz gün süreyle öğrencileri okula sokmazlar. Zaptiyeler Sabri Mahir'i ararken, o Galata rıhtımından bir Fransız gemisine kaçak binerek Fransa'ya gider. Racing Paris Kulübü'ne kayıt olur ve orada futbola devam eder. Kulübüyle birlikte 1911 Paris şampiyonu olurlar. Liseden öğretmenleri olan Mösyö Goury ve Raval'dan yardım almaya da devam eder.
Boks kariyeri

Mısırlı bir prens vasıtası ile boksa başlar. Amatör boksta ikinci olunca profesyonel boksa başlama kararı verir. 24 Haziran 1911'de ilk profesyonel maçını yapar ve 1925 yılına kadar profesyonel olarak devam eder. Fransa, İngiltere ve İspanya'da maçlara çıkar. Oxford Üniversitesi'nde jimnastik öğretmenliği de yapar. Daha sonra İngiltere'de 1.Dünya Savaşı sırasında düşman Osmanlı İmparatorluğu vatandaşı olması gerekçesiyle esir alınır ve 3 yıl hapis yattıktan sonra savaş esiri diğer Türklerle birlikte Almanya'ya gönderilir.
Lise yıllarında başladığı boksa Almanya'da devam eder ve Avrupa ortasiklet şampiyonası finaline kadar yükselir.
1920 yıllarında Berlin şehrine taşınır ve orada açtığı boks stüdyosunda Max Schmeling ve Franz Diener gibi ünlü Alman boksörlerini çalıştırır. Almanya'da "der schreckliche Türke Sabri Mahir" (korkunç Türk Sabri Mahir) ve "der gegen vier Männer kämpft" (dört kişiye karşı dövüşen) lakapları altında tanınıyordu.
Sabri Mahir, Kidd Jackson adlı bir Amerikalı organizatör tarafından İspanya'ya götürülmüştür. Fiorinten Centrale salonunda düzenlenen şampiyonada İspanya Şampiyonu ile karşılaşır. Maçı İspanya Kralı da izler. Üçüncü raundta rakibini nakavt eder ve salonda sessizlik olur. İspanyol boksör sedye ile soyunma odasına götürülür. İspanya Kralı, Sabri Mahir'i tebrik eder, ancak bu olay İspanya' da boksun yasaklanmasına neden olur.
İkinci Dünya Savaşı yıllarında Almanya'da barınma imkanı bulamayan Sabri Mahir'in Fransa'ya geçtiği ve bir başka Galatasaraylı, Rasih Minkari'nin desteği ile Türkiye'nin Paris Büyükelçiliği'nde çevirmenlik yaptığı söyleniyor. Savaşın bitmesi ile Mahir yeniden Berlin'e geçer.
1980 yılında vefat etmiştir.
Medya

Almanya'da kartpostalları basılan Türk boksör 4 Nisan 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Sabri Mahir diye biri...[ölü/kırık bağlantı]
Vladimir Bartol

| Vladimir Bartol |
| --- | --- |

Doğum: 24 Şubat 1903  Trieste, Avusturya-Macaristan
Ölüm: 12 Eylül 1967  Ljubljana, Yugoslavya SFC
Meslek: Roman ve öykü yazarı
Milliyet: Sloven
 Etkiledikleri Dušan Jelinčič, Igor Škamperle 
  Etkilendikleri Nietzsche, Klement Jug, Sigmund Freud, Carl Jung, Dostoyevski, Josip Vidmar, Anton Novačan 

Vladimir Bartol (24 Şubat 1903 – 12 Eylül 1967), Sloven yazar. En meşhur eseri olan Alamut romanı ile tanınmıştır. Alamut romanı 1938 senesinde yayınlanmış sonradan birçok dile çevrilmiştir ve dünya çapında Slovenya edebiyatının en popüler edebi eserleri arasında sayılmaktadır.
Hayatı

Bartol, 24 Şubat 1903 tarihinde şu anda Trieste’nin dış mahallesi olan Sveti Ivan köyünde doğdu. O zamanlar Trieste, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'na bağlı olmakla birlikte şu anda İtalya sınırları içindedir. Posta memuru Gregor Bartol’un ve feminist yazar, editör ve öğretmen Marica Bartol Nadlišek’in üçüncü çocuğu olarak dünyaya geldi. Ebeveynleri çocuklarına son derece kapsamlı bir eğitim verdi. Annesi tarafından resim ve babası tarafından biyoloji eğitimi aldı. Otobiyografi şeklinde kaleme alınmış kısa hikâyelerinde Bartol, hikâyelerinde kendisini aşırı duyarlı zengin kurgusal hayal gücü olan ve biraz da tuhaf çocuk olarak tanımladı. Otobiyografi kısa hikâyelerinde Bartol birçok farklı konu ile ilgilendi: biyoloji, ruhbilim, sanat, tiyatro ve edebiyat. Bir bilim insanı olarak kelebekleri topladı ve onları araştırdı.
Vladimir Bartol, ilkokula ve ortaokula Trieste’de başladı ve sonra biyoloji ve felsefe tahsili göreceği Ljubljana Üniversitesi'nin de bulunduğu Ljubljana’da tamamladı. Ljubljana’da kendisine genç Friedrich Nietzsche’nin çalışmalarını veren Sloven felsefe profesörü Klement Jug ile tanıştı. Bartol ayrıca Sigmund Freud’un çalışmalarını dikkatle okudu. 1925 yılında mezun oldu ve çalışmalarına bilim insanı ehliyeti aldığı Paris’te Sorbonne Üniversitesi’nde (1926–1927) devam etti. 1928 senesinde şimdiki Sırbistan’da bulunan Petrovaradin’de askerlik görevini yaptı. 1933 ve 1934 yıllarında Belgrad’da yaşadı ve “Sloven Belgrad Haftalık” dergisini çıkardı. Sonra Ljubljana'ya döndü ve 1941 senesine kadar serbest yazarlık yaptı. II. Dünya Savaşı'nda faşist hükûmete karşı Yugoslavya Partizanları direniş hareketine katıldı. Savaştan sonra 1946'dan 1956 ya kadar yaşayacağı doğduğu kasabaya Trieste'ye döndü. Sonra Slovenya Bilimler ve Sanatlar Akademisi'ne üye seçildi, Ljubljana'ya geri döndü ve 12 Eylül 1967 tarihine kadar burada çalışmalarına devam etti. Kabri Ljubljana'daki Žale mezarlığında bulunmaktadır.
Eserleri

Lopez (1932, oyun)
Al Araf (1935, kısa öyküler dizisi)
Fedailerin Kalesi Alamut (1938, roman), en meşhur eseridir ve birçok dünya diline çevrilmiştir.
Tržaške humoreske (1957, kısa öyküler dizisi)
Don Lorenzo (1985, hikâye)
Mladost pri Svetem Ivanu (2001, otobiyografi)