Harkov Fotoğraf Okulu
Sanatsal ilke ve yöntemler > Vremia Grubu'nun metodolojisi ve sonrası

Harkiv Fotoğraf Okulu, fotoğrafçılık teknikleri ve yöntemleriyle ilgili uç deneylerle tanınır. Avangart ilkeler geliştiren ve sosyalist gerçekçilik dogmalarında gezinen Vremia Grubu üyeleri, kendi görsel dillerini icat ettiler ve sanatlarında ironi kullandılar - ikincisi, Kharkiv okulunun önemli bir bileşeni olarak kabul edildi.
Harkov fotoğrafçıları, eski uygulamaları (montaj, kolaj ve diğerleri) genişleterek, bugün kendi buluşları olarak kabul edilen teknikler, yöntemler ve ilkelerle ortaya çıktılar. İlk jenerasyonun en önemli yeniliklerinden biri olan "darbe teorisi" (veya "inme teorisi"), fotoğrafın güçlü bir ifade iletmesi gerektiğini öne sürüyordu ve sanatsal bir etki ortaya çıkarmanın tek yolu şok edici bir unsurdu.
Harkov sanatsal fotoğrafçılığının liderlerinden ve eski Sovyetler Birliği'nin önemli fotoğrafçılarından biri olan Boris Mihaylov, fotoğrafçılıkta birçok icatla tanınır. Üst üste bindirme yöntemi (bazen sandviç olarak adlandırılır), iki renkli dia film çerçevesinin üst üste bindirilmesini ve bunların bir slayt gösterisi olarak bir ekrana yansıtılmasını veya renkli fotoğraf kağıdına yazdırılmasını ifade etmekteydi. Temiz, düzgün detaylarla bir dizi farklı fotoğraf kombinasyonu kullanma fırsatı ortaya çıkardı. Başka bir Mikhailov icadı olan "kötü fotoğraf" kavramı, genellikle odak dışı veya düşük karşıtlıklı (çoğunlukla profesyonel kalitede fotoğraf ekipmanı eksikliğinden dolayı) kusurlu siyah beyaz fotoğraflar çekimine odaklandı . Bu teknik Sovyetler Birliği'nin "iyimser anlatısına" karşıt olarak, Sovyet fikirlerini ve gerçek hayatı tasvir etmenin bir yolu olarak ortaya atıldı. İlerleyen yıllarda, bazı eleştirmenler bu kavramı "SSCB'de fotoğrafta kavramsalcılığın ilk örneği" olarak adlandırdı. Mihaylov ayrıca bir resmin veya birkaç resmin rötuşunu, büyütülmesini, elle renklendirilmesini ve montajını içeren lurik tekniğini de kullandı. Moskovalı sanatçı Ilya Kabakov ve Ermitazh birliği ile yaptığı ortaklık sayesinde fotoğrafik "sots art" ortaya çıktı.
İki sanatçının işbirliği aynı zamanda livre d'artist (ya da artistik kitaplar) hareketini de başlattı. Bu yöntem 2010'larda yeniden canlandırıldı ve tanınmaya başlandı.
1980'lerde ortaya çıkan Mikhailov'un fotoğraf kitapları, o zamanın kavramsal sanatına bir başka önemli katkıydı. Özellikle 1985 tarihli Bitmemiş Tez'i, sanatsal bir meydan okuma olarak kabul edildi. Sanatçının kitapları yeni estetik belirleyiciler ve Harkov sanatsal yeraltı hareketlerinin manifestosunu sunacak bir yer haline geldi. İnsanların özel hayatlarını, hastalıklarını, ilişkilerini, aile sırlarını ve o zamanlar sanatta alışılmadık diğer konuları gösterdiler. Kitaplar ayrıca, "yeni belgesel" kavramı ve Jacques Derrida'nın parergon (antik Yunan felsefi kavramı) yorumunda ve Roland Barthes'ın Mitolojiler kitabında tanıtılan sanat kavramları gibi Harkov modernizminin çeşitli yönlerini de resimliyordu. "Yeni belgesel" kavramı, Mikhailov tarafından yeni bir "sessiz ayar" sanatsal yöntemi olarak sunuldu ve yeni fotoğrafların çekildiği andan itibaren eski gibi görünmesi gerektiğini ifade etti.
Eşdensitometri tekniği, Vremia Grubu'nun başka bir üyesi olan Oleg Maliovany'nin uzmanlık alanıydı. Bugün bu yöntem bir Photoshop filtresi kullanılarak gerçekleştirilebilir, ancak 1970'lerde "bir fotoğrafta 'fotoğrafik olmayan' gerçekliği" elde etmek için karmaşık bir teknik süreç ve usta bir elle çalışmayı gerektirirdi.
Tüm HFO yöntemleri tamamen yeni değildi; bazıları eski teknikleri yeniden ortaya çıkarıyordu. Örneğin, siyah beyaz görüntüyü elle boyama 1920'lerde kartpostalları boyamak için kullanılıyordu ve Sovyetler Birliği stüdyo fotoğrafları 1960'lara veya 1970'lere kadar elle renklendirildi veya kimyasal olarak tonlandı. Bununla birlikte, siyah beyaz fotoğrafın elle renklendirilmesi, 1970'lerin fotoğrafçılığının bir başka yeni kavramsal kararı olarak yaygın bir şekilde bilinir hale geldi.
Fotomontaj 1920'lerden 1960'lara kadar farklı sanatçılar tarafından da yaygın olarak kullanıldı ve bu yöntem Harkov fotoğrafçılarının icadı olmasa da, HFO sanatçıları bualanda da ustalaştılar ve fotoğraflara kendi hilelerini eklediler. İyi bilinen bir örnek, aynı çiçek parçasının 51 kez kullanıldığı Oleksandr Suprun'un Ormanda Bahar (Vadinin Zambakları) (1975) montajıdır. Daha sonra Evgeniy Pavlov, elle boyama ve çizik ile siyah beyaz fotoğrafları kullanarak fotomontaj sanatında ustalaştı. Yurt dışından eleştirmenler tarafından geniş çapta tartışılan bir başka Harkov tekniği, yazarların keskin açıklamalarını örtmek için ve ülke yetkilileri tarafından teşvik edilen "şeffaf estetiğe" karşı kullanılan "kör noktalar" yöntemiydi.
Birkaç tekniğin kombinasyonu, birkaç Harkov fotoğrafçısı için yaygındı. Evgeniy Pavlov, 1994 Tüm Fotoğraf projesi için bunu denedi; herhangi bir fotoğrafın bir sanat eseri olabileceğini kanıtlamak için bildiği her tekniği kullandı.
1990'ların ortasında, Boris Mihaylov ve Evgeniy Pavlov gibi HFO üyeleri, fotoğraf ve resmi karıştırmayı denediler. İki sanat formunu birleştirmenin daha fazla sanatsal özgürlük sağladığını ortaya attılar.
Harkov fotoğrafçıları tarafından oluşturulan bir akım, farklı fotoğrafçıların eserlerini üst üste bindiren "çok yazarlı" sanattı. Mikhailov'un Luriki'sinde, Hızlı Tepki Grubu'nun (Boris ve Vita Mihaylov, Sergiy Solonsky ve Sergey Bratkov'dan oluşan) eserlerinde ve Evgeniy Pavlov ve Volodymyr Shaposhnikov'un eserlerinde kullanıldı.
Vremia Grubu'ndan Oleg Maliovany, fotomontajları yurtdışında da takip edilen bir üye oldu. Mikhailov'un "bindirmeleri" ve Suprun'un fotomontajları da yenilik ve grotesk, dramatik etkileri nedeniyle türünün tek örneği Sovyet sanat eseri olarak kabul edildi. 1980'lerde ve 90'larda fotomontajı yaygın olarak kullanan meslektaşları Sergiy Solonsky'nin Ukrayna fotoğrafçılığında estetik bir devrim başlattığı düşündüler.