stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Beatrice (York prensesi)
Unvanları

8 Ağustos 1988 - 17 Temmuz 2020: Kraliyet Altesleri York Prensesi Beatrice
17 Temmuz 2020 - Günümüz: Kraliyet Altesleri Prenses Beatrice, Kontes Edoardo Mapelli Mozzi
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
Beatrice (York prensesi) Windsor HanedanıAlt kolu Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg HanedanıDoğumu: 8 Ağustos 1988 
| Önce gelen Prens Andrew | Britanya taht sıralamasında 9. sırada | Sonra gelen Prenses Eugenie |
| g t Birleşik Krallık Prensesleri |
| --- | --- |
Kuşaklar I. George’dan itibaren listelenmiştir. I. George Britanya kraliyet ailesinde prens ve prenses unvanlarının kullanımını resmileştiren kişidir.
1. kuşak:  Sophia Dorothea, Prusya Kraliçesi 
2. kuşak:  Anne, Kraliyet Prensesi ve Orange Prensesi  Prenses Amelia  Prenses Caroline  Prenses Mary  Louise, Danimarka ve Norveç Kraliçesi 
3. kuşak:  Augusta, Brunswick Düşesi  Prenses Elizabeth  Prenses Louisa  Caroline Matilda, Danimarka ve Norveç Kraliçesi 
4. kuşak:  Charlotte, Kraliyet Prensesi ve Württemberg Kraliçesi  Prenses Augusta Sophia  Prenses Elizabeth  Prenses Mary, Gloucester ve Edinburgh Düşesi  Prenses Sophia  Prenses Amelia  Prenses Sophia (Gloucester)  Prenses Caroline (Gloucester) 
5. kuşak:  Prenses Charlotte, Prenses Leopold (Saxe-Coburg-Saalfeld)  Prenses Elizabeth (Clarence)  Kraliçe Victoria  Augusta, Mecklenburg-Strelitz Grandüşesi  Prenses Mary Adelaide, Teck Düşesi 
6. kuşak:  Victoria, Kraliyet Prensesi ve Alman İmparatoriçesi  Alice, Hesse ve by Rhine Grand Düşesi  Prenses Helena, Prenses Christian (Schleswig-Holstein)  Prenses Louise, Argyll Düşesi  Prenses Beatrice, Prenses Henry (Battenberg)  Prenses Frederica, Baroness von Pawel-Rammingen  Prenses Marie (Hanover) 
7. kuşak:  Louise, Kraliyet Prensesi ve Fife Düşesi  Prenses Victoria  Maud, Norveç Kraliçesi  Marie, Romanya Kraliçesi  Rusya Grandüşesi Victoria Feodorovna  Prenses Alexandra, Hohenlohe-Langenburg Prensesi  Prenses Beatrice, Galliera Düşesi  Margaret, İsveç Veliaht Prensesi  Prenses Patricia, Leydi Patricia Ramsay  Prenses Alice, Athlone Kontesi  Prenses Marie Louise, Prenses Maximilian (Baden)  Alexandra, Mecklenburg-Schwerin Grand Düşesi  Prenses Olga (Hanover) 
8. kuşak:  Mary, Kraliyet Prensesi ve Harewood Kontesi  Prenses Alexandra, Fife Düşesi  Prenses Maud, Southesk Kontesi  Prenses Sibylla, Västerbotten Düşesi  Prenses Caroline Mathilde (Saxe-Coburg ve Gotha)  Frederica, Yunanistan Kraliçesi 
9. kuşak:  Kraliçe II. Elizabeth  Prenses Margaret, Snowdon Kontesi  Prenses Alexandra, Saygıdeğer Leydi Ogilvy 
10. kuşak:  Anne, Kraliyet Prensesi 
11. kuşak:  Prenses Beatrice, Mrs Edoardo Mapelli Mozzi  Prenses Eugenie, Mrs Jack Brooksbank  Leydi Louise Windsor1 
12. kuşak:  Prenses Charlotte 
1  Durumu tartışmalı; kendi maddesine bakınız.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 1269394452  VIAF: 6365166535904512880007
Amerika Birleşik Devletleri başkanları listesi

Amerika Birleşik Devletleri devlet başkanları listesi, Amerika Birleşik Devletleri'nde 1789 yılından beri görev yapmış devlet başkanlarının listesidir.
Yaşayan eski başkanlar

2025 itibarıyla yaşayan dört eski başkan bulunmaktadır:
| № | Fotoğraf | Başkan | Görev süresi | Doğum tarihi |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 42. |  | Bill Clinton | 1993-2001 | 19 Ağustos 1946 (78 yaşında) |
| 43. |  | George W. Bush | 2001-2009 | 6 Temmuz 1946 (78 yaşında) |
| 44. |  | Barack Obama | 2009-2017 | 4 Ağustos 1961 (63 yaşında) |
| 46. |  | Joe Biden | 2021-2025 | 20 Kasım 1942 (82 yaşında) |
Jimmy Carter (1924-2024), 29 Aralık 2024'te 100 yaşında hayatını kaybederek ölen son eski ABD başkanı olmuştur.
Gündoğan
Coğrafya

Gündoğan, Ceyhan - Adana ili Ceyhan ilçesine bağlı mahalle
Gündoğan, Elmalı - Antalya ili Elmalı ilçesine bağlı mahalle
Gündoğan, Polatlı - Ankara ili Polatlı ilçesine bağlı mahalle
Gündoğan, Buharkent - Aydın ili Buharkent ilçesine bağlı mahalle
Gündoğan, Köşk - Aydın ili Köşk ilçesine bağlı mahalle
Gündoğan, Oğuzeli - Gaziantep ili Oğuzeli ilçesine bağlı mahalle
Gündoğan, Safranbolu - Karabük ili Safranbolu ilçesine bağlı köy
Gündoğan, Cide - Kastamonu ili Cide ilçesine bağlı köy
Gündoğan, Bodrum - Muğla ili Bodrum ilçesine bağlı mahalle
Gündoğan, Muş - Muş ili merkez ilçesine bağlı köy
Gündoğan, Ardeşen - Rize ili Ardeşen ilçesine bağlı köy
Gündoğan, Hendek - Sakarya ili Hendek ilçesine bağlı mahalle
Gündoğan, Yıldızeli - Sivas ili Yıldızeli ilçesine bağlı köy
Gündoğan, Reşadiye - Tokat ili Reşadiye ilçesine bağlı köy
Gündoğan, Gevaş - Van ili Gevaş ilçesine bağlı mahalle
Şevkiye May

| Şevkiye May |
| --- | --- |

Doğum: 1915 İstanbul
Ölüm: 23 Mart 1973 (57-58 yaşlarında)
Ölüm sebebi: İntihar
Defin yeri: Zincirlikuyu Mezarlığı
Milliyet: Türk
Meslek: Tiyatro, operet ve sinema oyuncusu

Şevkiye May (1915, İstanbul - 23 Mart 1973, İstanbul), Türk tiyatro, operet ve sinema oyuncusudur.
Türkiye'de Cumhuriyet döneminde sahneye çıkan ilk kadın sanatçılardandır. Operet yıldızı olarak tanındı. 1933 yılında İstanbul Şehir Tiyatroları'na girerek yirmi yıl bu kurumda oyunculuk yaptı. Sinema filmlerinde de rol aldı.1972’de jübile yaparak sanat yaşamını sonlandırdı, 1973'te havagazı ile intihar etti.
Yaşamı

1915 yılında İstanbul'da doğdu. Annesi kantocu Mari Ferah Hanım, babası devrinin ünlü komedyenlerinden Komik Şevki Bey’dir. Dört yaşında iken babasını kaybetti. Küçük yaşta oyunculuğa başladı. Sahneye ilk kez 1927’de, Cemal Sahir’in topluluğunda, Macar operet yazarı ve bestecisi İmre Kalman’ın Kontes Mariça adlı yapıtıyla çıktı. Ertesi yıl Süreyya Opereti’ne girerek topluluğun ilk oyunu olan Muhlis Sabahattin’in Asaletmaap’ın oyununda oynadı. Ardından Muhlis’in Çocukları ve Ses Opereti gibi topluluklarda yer aldı. Raşit Rıza Topluluğu'nda, Rumca oyunlar oynadı, bu  toplulukla 1931’de Atina’ya turneye çıktı, orada altı ay Halime operetinde oynadı.
1933-1952 arasında İstanbul Şehir Tiyatroları’nda çalıştı. Burada Rey Kardeşlerin Üç Saat (1933), Lüküs Hayat (1933), Deli Dolu (1934) ve Saz-Caz (1935) gibi operetlerinin yanı sıra, Ibsen’in Peer Gynt (1933), Victorien Sardou’nun Yalancılar (1935), A. Birabeau G. Dolley’in Bilmece (1937), Shakespeare’in Yanlışlıklar Komedyası (1939), P.B. Hoffman’ın Kördöğüşü (1941), Giraoudoux’un Su Kızı (1943), A. Bisson’nun İpekçi Merhum (1947) gibi oyunlarda oynadı.
1952’den sonra Yeni Ses, Tevhit Bilge, Münir Özkul, Dormen ve Bulvar tiyatrolarında çalıştıktan sonra, 1963’te Şehir Tiyatrosu’na döndü.
1933’te Muhsin Ertuğrul ve Nâzım Hikmet’in birlikte yönettikleri Cici Berber’le sinema oyunculuğuna başlayan May, daha sonra Muhsin Ertuğrul’un Aynaroz Kadısı (1938) ve Tosun Paşa (1939 film) filmleriyle Adolf Körner’in yönettiği Üçüncü Selim’in Gözdesi (1951) gibi filmlerde rol aldı.
1972’de Dormen Tiyatrosu’nda 41'inci sanat yılını kutladı. Ertesi yıl havagazıyla intihar etti.
Hatırası

Yaşamı, Unutulmayanlar adlı televizyon dizisinin bir bölümünde Hümeyra tarafından canlandırıldı.
Cem Akaş'ın "Uyandığında Kadın Hala Yanındaydı - Elli Öykü" eserinde, May'ın özel yaşamına ilişkin bir bölüm yer almaktadır. "Gitmek" başlıklı öykünün ilk kısmı şu şekildedir: "İstanbul'a 1963'teki gelişinde tanıştı Agostino Pertusi, Muhsin Ertuğrul'da sahneye çıkan Şevkiye May'la - İstanbul'un fethi konusundaki uzmanlığının, kadın kalbine girme konusunda ona bir üstünlük sağladığı söylenemezdi, özellikle de hayata girmeye değil, hayattan çıkmaya kararlı bir kadın söz konusuysa."
Pontifex maximus

Pontifex maximus, Antik Roma devlet dini kurumlarından  Pontifler kolejinin (Pontifler kurulun) en büyük rahibi. Antik Roma dininin en önemli pozisyonuydu ve ilk kez bir plebin seçildiği MÖ 254 yılına kadar sadece patrici sınıfından insanlara açıktı.
Roma Cumhuriyeti'nin bu baskın dinsel makamı, Augustus döneminden itibaren yavaş yavaş siyasallaştı ve en sonunda İmparatorluk makamının kapsamına dahil edildi. Bu unvanın son kullanımı 375-383 yılları arasında tahta çıkmış olan imparator Gratian'ın yazıtlarında görülür, ve aynı imparator bir süre sonra bu unvanı kullanmaktan vazgeçmiştir.
Gratian'ın saltanatında, 366-384 yılları arasında Roma Piskoposluğu yapan Papa I. Damasus'un "Pontifex Maximus" unvanının kullanan ilk papa olduğu söylenir ancak bu iddiayı destekleyecek bir kayıt ele geçmemiştir. İmparator I. Theodosius'un De fide catholica  adlı 27 Şubat 380 tarihli fermanı Damasus'tan "Pontifex Maximus" değil de "pontifex" olarak bahseder. Tarihin çok daha sonraki dönemlerinde "Pontifex Maximus" unvanı, Rönesans ve modern çağların papalarına ait binalar, anıtlar ve sikkeler üzerinde görülür.
IDD Batı Hattı

IDD Batı Hattı Haritası
Irak Devlet Demiryolları (IDD) Batı Hattı ya da Bağdat – Hadise – Ka'im – Huseybe & Ka'im – Akaşat demiryolu (Güzergâh 3), Bağdat'ı Ramadi üzerinden Suriye sınırındaki Huseybe'ye ve önemli madem yatakları barındıran Akaşat'a bağlayan Irak Devlet Demiryolları'na ait iki güzergâhı bulunan ana demiryolu hattıdır.
Hattın ilk güzergâhı olan Bağdat – Hadise – Ka'im – Huseybe demiryolu üzerindeki Hadise'de IDD Yatay Hattı olarak adlandırılan Hadise – Beyci – Kerkük demiryolu'na, Ka'im'de hattın ikinci güzergâhı olan Ka'im – Akaşat demiryolu'na ve Huseybe'de ise Ka'im Sınır Kapısı üzerinden Suriye'deki Halep – Deyrizor – Ebu Kemal demiryolu'na bağlantı sağlanmaktadır.
Güzergâhın büyük kısmı tek hatlı olup Şeyh Dari'den Mufraq Rutba'ya kadar olan bazı bölümlerde çift hat bulunmaktadır. Yaklaşık 520 kilometre (320 mi) uzunluğunda olan hat üzerinde azami 100 kilometre/saat (62 mph) hızla işletmecilik yapılabilmektedir. Irak'taki üç düzenli yolcu treni hizmetinden ikisi (Bağdat – Felluce ve Bağdat – Ramadi) bu hat üzerine gerçekleştirilmektedir.
Teknik özellikler

Demiryolu hattı, 1986'da hattın doğu kısmının inşasının tamamlanmasına doğru tam otomatik elektrikli merkezi trafik kontrolü sistemi ile donatıldı. Bu sistem istasyonlarla lokomotifler veya diğer istasyonlar arasındaki iletişimi sağlayan bir ses kabloları ağı içeriyordu. Ekim 2018 itibarıyla sinyalizasyon ve iletişim sistemleri hizmet dışıdır.
Hat boyunca, Bağdat, Felluce, Ramadi, Haklaniye ve Akaşat'ta beş hafif bakım atölyesi, Ka'im ve Bağdat'ta ise iki ağır bakım atölyesi bulunmaktadır.
Hat standart hat açıklığında olup raylar, yüksek hızlı ve ağır yük taşımacılığına uygun olarak tasarlanmış kaynaklı birleşimli UIC 60 profiline sahiptir. Azami dingil yükü 25 tondur. Traversler, yaklaşık 4.000 yapıştırılmış yalıtımlı bağlantıya sahip, önceden dökülmüş betondan yapılmıştır.
Çatışmalar sırasında güzergâhta meydana gelen önemli hasarlar nedeniyle tren operatörlerinin seferlerde dikkatli davranmaları gerekmekte ve bu da işletim hızının çoğu zaman azami 100 kilometre/saat (62 mph) hızla sınırlandırılmasını gerektirmektedir.
"Raylar, istasyonlar, ekipmanlar, köprüler ve tüneller yüzde 90'ın üzerinde hasar gördü"
İnşaat süreci güzergâhın 50 kilometre (31 mi) kısmında ray çökmesinin önlenmesi için alüvyal toprakların sıkıştırılmasını içermekteydi. Ayrıca hem demiryolu hem de hatta bitişik karayolu köprülerinde temel güçlendirmesine ihtiyaç duyulmaktaydı. İnşaatı kolaylaştırmak için yapılan en büyük girişim, Habbaniye Baraj Gölü'nün yerinin değiştirilmesiydi.
Tarihçe

144 kilometre (89 mi) uzunluğundaki Ka'im – Akaşat güzergâhının inşasına 1981 yılının yaz mevsiminde başlanmış ve güzergâh boyunca 5 istasyon inşa edilerek Şubat 1982'de tamamlanmıştır. 23 istasyonu kapsayan ve daha yoğun nüfuslu bölgelerden geçen 376 kilometre (234 mi) uzunluğundaki Bağdat – Ka'im – Huseybe kısmının inşası ise Kasım 1982'de başladı ve 1987'de tamamlandı. Hattın inşası tamamen Irak-İran Savaşı döneminde gerçekleşti. Savaş nedeniyle zaman zaman yaşanan gecikmelere rağmen, proje sahasının cephe hattından uzakta olması nedeniyle inşaat nispeten sorunsuz ilerledi. IRR, Ka'im – Akaşat kısmının fosfat taşınması amacıyla inşa edildiğini resmi olarak belirtmekteydi. Ancak, hattın bunu yanı sıra Akaşat Uranyum Madeni'nden çıkarılan -yellowcake olarak da bilinen- yarı rafine uranyum cevherinin İsviçre yapımı Ka'im Uranyum Zenginleştirme Tesisi'ne taşınmasında da kullanıldığı iddia edilmektedir. Saddam Hüseyin'in kitle imha silahlarına yönelik faaliyetleri sırasında, Akaşat ve çevresinden elde edilen mineraller kullanılarak, nükleer maddeler ve hardal gazı da dahil olmak üzere kitle imha silahlarının Ka'im'de işlendiği düşünülüyordu. Ancak Irak Savaşı'ndan sonra hiçbir kitle imha silahı bulunamadı.
2022'den 2024'e kadar, Bağdat'tan Ka'im ve Akaşat'a giden trenler, 375 kilometre (233 mi) uzunluğundaki orijinal Bağdat – Felluce – Ka'im güzergâhında değil, 500 kilometre (310 mi) uzunluğundaki Bağdat – Beyci – Ka'im güzergâhında işletildi.
Seferler ve son gelişmeler

Bağdat'tan 65 kilometre (40 mi) mesafedeki Felluce'ye günlük bir defa banliyö treni hizmeti verilmektedir. Trenler Bağdat'tan sabah 06.45'te hareket edip öğleden sonra 15.00'te geri dönmektedir. Bağdat'tan Felluce'ye her gün ortalama 250 yolcu taşınmaktadır. Felluce Treni'nin biletleri, Irak standartlarına göre bile nispeten ucuzdur; tek yön ücreti 2000 IQD veya 1,5 USD'dir.
Bağdat'tan 120 kilometre (75 mi) mesafedeki Ramadi'ye günlük 2 defa banliyö treni hizmeti verilmektedir. Trenler Ramadi'den sabah 06.00'da hareket edip ve Bağdat'tan öğleden sonra 3.30'da dönmektedir. Ramadi'ye giden trenin ücreti 4000 IQD, Ramadi'den kalkan trenin ücreti ise 5000 IQD'dir. Birinci sınıf seçeneği için 2000 IQD ekstra ücret alınmaktadır. Her tren 350 yolcu taşıyabilmektedir. Trenler Felluce'de de durmaktadır.
Yeni trenler satın alınmasına rağmen hat, en parlak dönemindeki günlük 72 tren sefer sayısına hâlâ ulaşamamaktadır.
20 yıldır hizmet vermeyen demiryolu köprüsünün yeniden inşa edilmesiyle birlikte geçici olarak Beyci üzerinden yapılan seferler yeniden orijinal güzergâhtan yapılarak Felluce'de sona ermeye başladı. Siyasi istikrarsızlık, terör ve yolsuzlukların damga vurduğu bu aradan sonra söz konusu köprünün yeniden inşası tamamlandı. Yeniden açılış töreni, Irak Başbakanı'nın başlattığı 'Başarılar Yılı' projesi kapsamında 8 Ekim 2024'te gerçekleşti. Ramadi'ye ise yolcu seferleri 11 Ekim 2024'te başladı. Ulaştırma Bakanlığı'nın bilgilerine göre, Ka'im'e doğru devam eden seferlerin 2024 yılı sonuna kadar yeniden başlaması beklenmektedir.
Akaşat Garı'nın rayları üzerinde duran bir adam
Fatoş'un Bebekleri

| --- | --- |

Yönetmen: Arsevir Alyanak
Yapımcı: Şahan Haki
Senarist: Bülent Oran
Oyuncular: İzzet Günay Sadri Alışık Fatma Girik
Görüntü yönetmeni: Memduh Yükman
Stüdyo: Melek Film
Cinsi: Sinema filmi
Türü: Dram, Komedi
Renk: Siyah-beyaz
Yapım yılı: 1962
Ülke: Türkiye
Dil: Türkçe
Fatoş'un Bebekleri, senaryosunu Bülent Oran'ın yazdığı, Arsevir Alyanak'in yönettiği 1962 yapımı Türk filmdir.
Özet

Suat (Sadri Alışık) çok kıskanç bir kocadır. Dışarı çıkmasına bir yere gitmesine bile izin vermediği Fatoş'u (Fatma Girik) canından bezdirir. Bir gün Suat iş için şehir dışına çıkınca Fatoş arkadaşı Haşmet (İzzet Günay) ile yemeğe gider ama lokantanın sahibi Suat'ı tanıyordur ve haber verir. Bunun üstüne evi terkeden Suat'ı, karısı Fatoş hamileyim yalanıyla eve çağırır. Ancak ortada bebek yoktur be yüzden bir bebek aramaya başlarlar. Suat ise eve geldiğinde bir değil üç bebek ile karşılaşır.
Oyuncular

Filmin başlıca oyuncuları,
İzzet Günay - Haşmet
Sadri Alışık - Suat
Fatma Girik - Fatoş
Serpil Gül - Sevim
Öztürk Serengil - Pertavsız Hafiye Sami Külyutmaz
Mine Soley - Sekreter
Nuray Akın
Mehmet Aslan
Sedat Demir - Garson Miço
Sadi Mete
Mualla Sürer - Çocuk Bakıcısı Huriye
Zuhal Tan - Ayfer
Necdet Tosun - Kâtip
Müslüman-Türk katliamları
Yunan bağımsızlık hareketleri

Ana madde: Yunanistan'ın bağımsızlığını kazanması
Yunan Bağımsızlık Savaşı sırasında Yunan askerler tarafından bölgedeki Türkler ve Arnavutlara karşı katliamlar yapıldı, bu savaş sırasında her iki taraf da birbirini katletmiştir. Yunanistan'ın ilan edildiği bölgenin her yanında Türkler katledildi. Yunanlar denizlerde Türklerin gemilerine saldırıp içinde bulunanları katletti, Ağustos 1821 itibarıyla William Ogden Niles 3000 kişinin bu şekilde öldürüldüğünü belirtmektedir.
Yunan bağımsızlık hareketleri > Mora

Mora'da oturan Türk ve Arnavut nüfusu, özellikle Yunan askerlerin egemen olduğu bölgelerde katliamlara uğradı. Mora'daki Türk ve Arnavut toplulukları yok oldu. Tarihçiler, bu süreçte yarımadada genellikle bölgedeki papazların tavsiyesiyle toplamda 20 binden fazla Türk Müslümanın öldürüldüğünü belirtmektedir; bazı tarihçiler ise bu sayıyı 15 bin olarak tahmin etmektedir; fakat sadece Tripoliçe Katliamı'nda 35 bin kişinin öldürüldüğüne ilişkin tahminler vardır. Rus askerleri ve Yunanlar, 1770'te Mistras kentinde 400 Türk'ü öldürmüştür. Türk çocuklar, minarelere çıkarılıp oradan aşağıya atılmışlardır. William Ogden Niles'ın bu isyanlar sırasında tuttuğu kayıtlara göre Patras kentinin Türk halkı da küçük bir azınlık dışında tamamen öldürüldü. Ağustos 1821'de Monemvasia kasabasının Türk sakinleri uzun süren kuşatma sonucu açlıkla karşı karşıya kaldı ve cesetleri yemeyi denediler, bu sırada Yunanlar kasabanın surlarının dışında denizde ele geçirilmiş olan altmış erkek ve kadını öldürdü. Daha sonra Yunanlar Türkleri Anadolu'ya götüreceklerini söyledi ve kapılar açıldı; fakat Yunanlar kasabayı yağmaladı ve pek çok Türkü öldürdü. Daha sonra kasabadan beş yüz kadar Türkü bir gemiye bindirip Anadolu açıklarında ıssız bir adaya bıraktılar, burada da açlıkla karşı karşıya kalan Türklerden hayatta kalanlar bir Fransız tüccar tarafından kurtarıldı.
William St. Clair'e göre, "Mora'daki soykırım ancak öldürecek başka Türk kalmadığında sona erdi".
Yunan bağımsızlık hareketleri > Mora > Navarin Katliamı

Ana madde: Navarin Katliamı
Yunanlar tarafından kuşatılan Navarin kentinin Türk halkı açlık çekiyordu. Sonunda, Türklerin güvenli bir şekilde Mısır'a gönderilmelerine karar verildi. 19 Ağustos 1821 günü kentin kapıları açılınca, Yunanlar Türklerin üzerine hücum etti ve kaçabilen 160 kişi dışında, yaklaşık 3000 nüfuslu kentin tüm halkı öldürüldü.
Yunan bağımsızlık hareketleri > Mora > Tripoliçe Katliamı

Ana madde: Tripoliçe Katliamı
Tripoliçe Katliamı, Mora İsyanı sırasında bölgede Türklere karşı yapılan katliamların en büyüğüydü. Şehrin Yunanların eline geçmesinden birkaç gün sonra şehre gelen Britanyalı Thomas Gordon, 8000 kişinin öldürüldüğünü tahmin etti. Katliamdan sadece köle olarak alınan bazı kadınlar ve fidye için tutulan bazı tanınmış Türkler kurtulabildi. Justin McCarthy ise katliamda ölenlerin sayısının 35,000 olduğunu belirtir. Teodor Kolokotronis, katliamdan şu şekilde bahsetti:
Cuma gününden pazara kadar Yunan askerleri kadın, çocuk ve erkekleri katletti. Tripoliçe ve çevresinde toplam 32 bin kişi öldürüldü. [...] En sonunda, bir ulak geldi ve katliam durdu.
Yunan bağımsızlık hareketleri > Orta Yunanistan

Atina'da sadece 190'ı askerlik yapmaya uygun olan 1190 Türk güvende olacaklarına ilişkin verilen sözler nedeniyle teslim oldu. W. Alison Phillips'e göre, bunu bu korkunç savaşta pek çok benzeri olan korkunç bir sahne izledi. Vrahori (Agrinion) kasabasında 500  Müslüman ve 100 Hristiyan yaşamaktaydı. Şehrin önce Yahudi, sonra da Türk Müslüman sakinleri katledildi.
Yunan bağımsızlık hareketleri > Ege adaları

Yunanistan'ın bağımsızlığını kazandığı dönemde Ege Adaları'nda da Türkler öldürüldü. 1821 yılının mart ayında, Yunanlar tarafından Sakız Adası'na bir saldırı düzenlendi ve Türkler katledildi. Ege Adaları'nda Osmanlı'ya karşı isyan eden Yunanlar, bölgeden geçen Türk ticaret gemilerine ve Hac'dan gelen ve Haca gitmekte olan gemilere saldırıp mürettebat ile yolcuları öldürdü. Theodoros Kolokotronis, Hydra adasında doksandan fazla Türk Müslüman öldürüldüğünü belirtmektedir. Hydra'da adanın Türk Müslüman sakinlerine yapılan katliamın dışında bir gemideki tüm Müslümanlar da öldürüldü.
Bulgarların yaptığı katliamlar > Nisan İsyanı

Ana madde: Bulgar İsyanları
Nisan 1876'da patlak veren Bulgar İsyanının başlangıcında yüzlerce Türk öldürüldü. Bazı kaynaklar ölen Türk Müslüman sayısını bin kişi olarak tahmin etmektedir. Stanford J. Shaw, Bulgaristan'da 4000 Hristiyan sivilin öldüğünü, ölen Müslüman sayısının ise bundan daha fazla olduğunu yazmış, Müslüman ve Hristiyan köyleri arasında karşılıklı katliamlar olduğunu belirtmiştir. Lord Kinross'a göre, "Onlar vahşice Müslüman Türklerine saldırdı ve katletmeye başladılar." Dennis P. Hupchick'e göre, "Kötü silahlandırılan dağınık isyancılar, yeni yazılan yurtsever şarkılarını söylemekten ve çoğunluğu barışçı olan Müslüman komşularını kesmekten başka fazla bir şey yapmadılar." Stanford J. Shaw'a göre "İsyanlar yayıldı, yüzlerce Müslümana yönelik katliam başladı ve Balkan limanlarının yakınlarındaki Osmanlı'nın başlıca kalelerini ele geçirdiler."
Bulgarların yaptığı katliamlar > Bulgarların yaptığı diğer katliamlar

Osmanlı arşivlerine göre 1908 yılında Bulgar çeteleri, 93 Harbi sırasında Balkanlar'daki köyleri basıp bölgedeki Türk ve Müslümanları katlediyordu. Kasım 1912'de günümüzde Kuzey Makedonya'da bulunan Ustrumca kentinde Bulgarlar otuz kadar Türk Müslümanı öldürdü. Yine 1912 yılının sonlarında Bulgarlar Makedonya'da Türklere karşı bir ay süren bir katliam yaptı ve üç ila dört bin kişiyi öldürdü.
93 Harbi

Ana madde: 93 Harbi
93 Harbi sırasındaki kayıplar hakkında farklı tahminler bulunmaktadır. Richard J. Crampton, 130.000-150.000 kişilik toplu göçünün yaşandığını ve bunun yaklaşık yarısının Berlin Kongresi ile cesaret alıp ara döneminde geri döndüğünü ifade etmektedir. Dennis Hupchik ve Justin McCarthy ise 260.000 kişinin kaybolduğu ve 500.000 kişinin mülteci olduğuna işaret etmektedir. Kemal Karpat ise 300.000 kişinin öldürüldüğü ve 1 - 1.5 milyon kişinin göçe zorlandığını ileri sürmektedir. Nedim İpek de buna konuda Karpat ile aynı rakamları vermektedir. Bir başka ABD kaynağı, savaş sırasında 400,000 Türkün katledildiği ve bir milyon Türkün göç etmek zorunda kaldığını belirtmektedir. Fransız komutan Romieu, Fransa Savaş Bakanlığı'na gönderdiği raporda, 1878 ve ilerleyen yıllarda, Ermeni çetelerinin Türklere karşı terörist faaliyetlerde bulunduklarını ve nefret beslediklerini belirtmiştir.
Ocak 1878'de Rus kuvvetleri ve Bulgar gönüllüleri güneye indikçe, oradaki halka karşı zulümler yapmaya başladılar.
Dönemin Britanya raporları katliamlara ilişkin bilgi içermektedir. Bu raporlara göre İssova Bâlâ (Yukarı İssova) köyündeki 170 evden 96'sı ve okul yakılmıştır. Yukarı Sofular köyü halkının katledildiği, bundan önce ise köydeki 120 evden 13'ünün, okulun ve caminin yakıldığı belirtilmektedir. Kozluca köyünde on sekiz Türk öldürülmüş ve cesetleri yakılmıştır. Kızanlık kasabasında da Müslümanlar öldürülmüştür. İngiliz raporlarına göre Kızanlık yakınlarındaki Muflis köyünde, Rus ve Bulgarlardan oluşan bir grup tarafından 127 kişi öldürülmek üzere kaçırıldı. 20'den fazla kişi kaçsa da kalanlar öldürüldü. Osmanlı kaynakları ise öldürülenlerin sayısını yaklaşık 400 olarak vermektedir. Şipka yakınlarındaki Keçidere köyünde de 11 kişi öldürüldü.
1878-1881 döneminde Osmanlıların Kafkaslarda kaybettiği topraklardan Rus kaynaklarına göre toplam 82 bin Türk ve Müslüman Kars bölgesine göç etti.