stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Jacques de Molay
Hayatı

Fransa kralı IV. Philippe sürekli olarak borçlanmakta olduğu tarikata katılması reddedilince dönemin papası V. Clemens ile ortak olarak de Molay'ı yok etmeyi ve tapınakçı servetini ele geçirmeyi planlar. 1307 senesinde Jacques de Molay Fransa'ya çağrılır, buraya kadar her şey normal kabul edilebilecek iken garip olan da Molay'in bütün şövalyeleri ile birlikte kralın davetini kabul etmesidir. Zira kralın planlarından haberdardırlar, neye güvenip giderler, tarihçiler için hala bir sırdır. Nihayetinde de Molay ve şövalyeleri dinden çıkmakla ve binbir türlü iblislikle suçlanırlar. Alıştığımız üzere engizisyon affedici bir kurum olmuş değildir. Sonucu baştan belli olan davanın neticesinde şövalyelerin bir kısmı idam edilir, Jacques de Molay hapse atılır. 7 senesini tutuklu olarak geçirdikten sonra 18 Mart 1314'te yakılarak idam edilecektir. Son sorgusunda daha önce kabul etmiş olduğu tüm suçlamaları (Baphomet'e tapmak, orgy'lerde bulunmak, şeytanın kıçını öpmek, İsa'yı reddetmek) reddedecek, çektirdikleri işkencenin sona ermesi için kabul ettiğini iddia edecek ve tek suçunun da bunları baştan kabul etmiş olmak olduğunu söyleyecektir. Son sözleri yüce tapınakçı örgütünü karalayacak beyanatları için af dilemek olmuştur ya da öyle inanılır. Bir kazığa bağlanıp yakılarak idam edilmiştir. İdam edilirken Papaya ve Fransa kralına beddualarla ve hakaretlerle bulunmuştur. İdam edildiği yıl Papa ve Fransa kralı da ölmüştür.
Nihayetinde Jacques de Molay bugün bile gizemli bir kişi olmayı sürdürmektedir.
Intel 8008

| --- | --- |
Intel 8008 Mikcroişlemci
Genel bilgiler
Üretim başlangıcı: mid 1972
Üretim durdurulma: 1983
Yaygın üretici(ler): Intel
Performans
Max. CPU saat hızı: 0.2 MHz ilâ 0.8 MHz
Mimari ve sınıflandırma
Komut seti: pre x86
Fiziksel özellikler
Paket(ler): 18 pin [dual in-line package (DIP)]
Intel 8008, İntel tarafından 1 Nisan 1972'de tanıtımı yapılan, saat hızı 500 kHz (8008-1: 800 kHz), hızı 0.05 MIPS olan bir mikroişlemcidir. Yol genişliği 8 bit, transistör sayısı 3.500'dür. Adreslenebilir hafıza 16 KB olan işlemci genel olarak çöp terminalleri, hesap makineleri, şişeleme makinalarında kullanılmıştır.
4004 ile birlikte geliştirilmiştir. Orijinali Datapoint 2200 terminal için tasarlanmıştır.
Drosimomyia

Drosimomyia Pachygastrinae altfamilyasına bağlı bir cinstir.
Jacques de Vaucanson

| Jacques de Vaucanson |
| --- | --- |
Jacques de Vaucanson'un Portresi
Doğum: 24 Şubat 1709(1709-02-24) Grenoble, Fransa Krallığı
Ölüm: 21 Kasım 1782 (73 yaşında) Paris, Fransa Krallığı
Meslek: Mühendis, Mucit
Vatandaşlık: Fransa

Jacques de Vaucanson (24 Şubat 1709, Grenoble - 21 Kasım 1782, Paris), Fransız mucit, sanatçı ve Minim Tarikatı'na ait Katolik bir rahip. Etkileyici ve yenilikçi otomatlar ve makineler üretmiştir. Tamamen otomatikleştirilmiş ilk dokuma tezgâhı da Vaucanson'un ürettiği makineler arasında yer almaktadır.
Çocukluğu ve gençliği

Vaucanson, 1709 yılında Fransa, Grenoble'da dünyaya gelmiştir. Jacques Vaucanson olan ismine "de" takısı daha sonradan Bilimler Akademisi tarafından eklenecektir. Bir eldiven üreticisinin onuncu çocuğudur. Fakir bir çocukluk geçirir. Gençliğinde hep saatçi olmayı arzulamıştır. Cizvit okuluna gider ve daha sonradan Lyon'daki Minim Tarikatı'na katılır. Bu dönemde niyeti din üzerine okumaktır, fakat cerrah Le Cat ile karşılaştıktan sonra ilgisi yeniden mekanik aletlere kayar. Le Cat ona anatomiyi ayrıntılı olarak öğretecektir. Anatomi bilgisi sayesinde ilk mekanik aletlerini üretmeye başlar. Bu aletler dolaşım, nefes alma, sindirim gibi hayati biyolojik fonksiyonları yerine getirmektedirler.
Hastalık yapıcı mikrop teorisi

Vibrio cholerae'nın taramalı elektron mikroskobu görüntüsü. Koleraya neden olan bakteridir.
Hastalık yapıcı mikrop teorisi, birçok hastalık için şu anda kabul edilen bilimsel teoridir. Patojen veya "mikrop" olarak bilinen mikroorganizmaların hastalığa neden olabileceğini belirtir. Büyütülmeden görülemeyecek kadar küçük olan bu organizmalar insanları, diğer hayvanları ve diğer canlı konakları istila eder. Konakları içinde büyümeleri ve çoğalmaları hastalığa neden olabilir. "Mikrop" sadece bir bakteriyi değil, protistler veya mantarlar gibi herhangi bir mikroorganizma türünü ve hatta virüsler, prionlar veya viroidler gibi hastalığa neden olabilen canlı olmayan patojenleri ifade eder. Patojenlerin neden olduğu hastalıklara bulaşıcı hastalıklar denir. Bir patojen bir hastalığın temel nedeni olsa bile, çevresel ve kalıtsal faktörler genellikle hastalığın şiddetini ve potansiyel bir konakçı bireyin patojene maruz kaldığında enfekte olup olmayacağını etkiler. Patojenler, hem insanlarda hem de hayvanlarda bir bireyden diğerine geçebilen hastalık taşıyıcı ajanlardır. Bulaşıcı hastalıklara patojen mikroorganizmalar (virüsler, bakteriler ve mantarlar) ve parazitler gibi biyolojik ajanlar neden olmaktadır.
Mikrop teorisinin temel formları 1546 yılında Girolamo Fracastoro tarafından ortaya atılmış ve 1762 yılında Marcus von Plenciz tarafından genişletilmiştir. Ancak bu görüşler, Galen'in miazma teorisinin bilim adamları ve doktorlar arasında baskın olmaya devam ettiği Avrupa'da küçümsendi.
19. yüzyılın başlarında çiçek aşısı Avrupa'da yaygındı, ancak doktorlar nasıl çalıştığını veya prensibin diğer hastalıklara nasıl uygulanacağını bilmiyorlardı. 1850'lerin sonlarında Louis Pasteur'ün çalışmalarıyla bir geçiş dönemi başladı. Bu çalışma daha sonra 1880'lerde Robert Koch tarafından genişletildi. O on yılın sonunda, miazma teorisi mikrop teorisiyle rekabet etmekte zorlanıyordu. Virüsler ilk olarak 1890'larda keşfedildi. Sonunda, mikrop teorisinin hızla birçok hastalığa neden olan gerçek organizmaların tanımlanmasına yol açtığı bir bakteriyoloji "altın çağı" başladı.
Miazma teorisi

Ana madde: Miazma teorisi
Miazma teorisi, 19. yüzyılın sonlarına doğru mikrop teorisi yaygınlaşmadan önce hastalık bulaşmasına ilişkin baskın teoriydi; artık bilim camiası tarafından hastalıklar için doğru bir açıklama olarak kabul edilmemektedir. Kolera, klamidya enfeksiyonu veya Kara Ölüm gibi hastalıklara, çürüyen organik maddelerden yayılan zararlı bir "kötü hava" biçimi olan "miazma"nın (μίασμα, Eski Yunanca: "kirlilik") neden olduğunu savunuyordu. Miazma, çürümüş maddelerden (miazmata) gelen parçacıklarla dolu ve kötü kokusuyla tanımlanabilen zehirli bir buhar veya sis olarak kabul ediliyordu. Teori, hastalıkların kirli su, kirli hava ve kötü hijyenik koşullar gibi çevresel faktörlerin ürünü olduğunu ileri sürüyordu. Teoriye göre bu tür enfeksiyonlar bireyler arasında geçmiyor, ancak bu tür buharlara yol açan bir bölgede bulunanları etkiliyordu.
Gelişim > Antik Hindistan

Kanva gibi eski Hint Rishileri Atharvaveda'da Krimi adı verilen küçük yaratıkları ve bunların zararlı etkilerini anlatmışlardır.
Gelişim > Yunanistan ve Roma

Antik Çağ'da Yunan tarihçi Thukididis (yaklaşık MÖ 460 - yaklaşık MÖ 400), Atina'daki veba salgınını anlatırken hastalıkların enfekte olmuş bir kişiden diğerlerine yayılabileceğini yazan ilk kişidir.
Doğrudan temas yoluyla yayılmayan bulaşıcı hastalıkların yayılmasına ilişkin bir teori, bunların havada bulunan ve dağılabilen spor benzeri "tohumlar" (Latince: semina) yoluyla yayıldığıydı. Romalı şair Lucretius (MÖ 99 - MÖ 55), De rerum natura (Şeylerin Doğası Üzerine, MÖ 56) adlı şiirinde, dünyanın çeşitli "tohumlar" içerdiğini ve bunlardan bazılarının solunması veya yutulması halinde insanı hasta edebileceğini belirtmiştir.
Romalı devlet adamı Marcus Terentius Varro (MÖ 116-27), Rerum rusticarum libri III (Tarım Üzerine Üç Kitap, MÖ 36) adlı eserinde şöyle yazmıştır: "Bataklıkların çevresinde de önlemler alınmalıdır... çünkü orada gözle görülemeyen, havada yüzen, ağız ve burun yoluyla vücuda giren ve ciddi hastalıklara neden olan bazı küçük canlılar yetişir."
Yunan hekim Galen (MS 129 - yaklaşık 200/216) İlk Nedenler Üzerine (MS 175 civarı) adlı eserinde bazı hastalarda "ateş tohumları" bulunabileceğini belirtmiştir.  Galen, Farklı Ateş Türleri Üzerine (MS 175 civarı) adlı eserinde, vebaların havada bulunan "bazı veba tohumları" tarafından yayıldığını öne sürmüştür  Ve Epidemikler (MS 176-178) adlı eserinde Galen, hastalıkların ateşten iyileşme sırasında nüksedebileceğini, çünkü vücutlarında gizlenen bazı "hastalık tohumlarının", hastalar bir hekimin tedavi rejimini takip etmezlerse hastalığın tekrarlamasına neden olacağını açıklamıştır.
Gelişim > Orta Çağ

Bulaşma teorisinin temel bir biçimi, daha sonra 16. yüzyıla kadar Avrupa'daki en yetkili tıp ders kitabı haline gelen El-Kanun fi't-Tıb'da (1025) İranlı hekim İbn Sina tarafından önerildiği Orta Çağ İslam dünyasındaki tıbba dayanmaktadır. El-Kanun'un IV. kitabında İbn Sina salgın hastalıkları tartışmış, klasik miazma teorisinin ana hatlarını çizmiş ve bunu kendi erken dönem bulaşma teorisiyle harmanlamaya çalışmıştır. İnsanların nefes yoluyla başkalarına hastalık bulaştırabileceğinden bahsetmiş, tüberküloz bulaşıcılığına dikkat çekmiş ve hastalığın su ve kir yoluyla bulaşmasını tartışmıştır.
Görünmez bulaşıcılık kavramı daha sonra Eyyubi Sultanlığı'ndaki bazı İslam âlimleri tarafından tartışılmış ve bu âlimler tarafından necaset ("saf olmayan maddeler") olarak adlandırılmıştır. Fıkıh alimi İbnü'l-Hac el-Abdari (yaklaşık 1250-1336), İslami beslenme ve hijyen konularını tartışırken bulaşıcı hastalıkların su, yiyecek ve giysileri kirletebileceği ve su kaynaklarından yayılabileceği konusunda uyarılarda bulunmuş ve bulaşıcı hastalıkların görünmeyen parçacıklar olduğunu ima etmiş olabilir.
Orta Çağ'ın başlarında, Sevilalı Isidor (yaklaşık 560-636) Şeylerin Doğası Üzerine (yaklaşık MS 613) adlı eserinde "veba taşıyan tohumlardan" (pestifera semina) bahsetmiştir.  Daha sonra 1345 yılında İtalya'nın Bologna kentinde yaşayan Tommaso del Garbo (y. 1305-1370) Commentaria non-parum utilia in libros Galeni (Galen'in kitapları üzerine faydalı yorumlar) adlı eserinde Galen'in "veba tohumlarından" bahsetmiştir.
1546 yılında İtalyan doktor Girolamo Fracastoro, bulaşıcı hastalıkların doğası, başlıca patojenlerin sınıflandırılması ve bu durumların önlenmesi ve tedavisine ilişkin teorileri kapsayan üç kitaptan oluşan De Contagione et Contagiosis Morbis (Bulaşma ve Bulaşıcı Hastalıklar Üzerine) adlı eserini yayınladı. Fracastoro, enfekte bir konakçı ile doğrudan temas, fomitlerle dolaylı temas veya havadaki partiküller yoluyla yayılan "hastalık tohumlarını" suçlamıştır.
Gelişim > 19. ve 20. yüzyıllar > Agostino Bassi, İtalya

İtalyan böcekbilimci Agostino Bassi, 19. yüzyılın başlarında, ipek üretiminin çöküşüne ilişkin ekonomik kaygıların da etkisiyle, tırtıl boyunca beyaz mantar lekelerine neden olduğu için Fransızcada "muscardine" (beyaz bonbon türü) ve İtalyancada "calcinaccio" (moloz) veya "mal del segno" (kötü işaret) olarak bilinen bir ipek böceği hastalığını araştırdı. Bassi, 1835'ten 1836'ya kadar mantar sporlarının hastalığı bireyler arasında bulaştırdığına dair bulgularını yayınladı. Hastalıklı tırtılların hızla uzaklaştırılmasını ve yüzeylerinin dezenfekte edilmesini öneren Bassi, modern önleyici sağlık hizmetlerinde kullanılan yöntemlerin ana hatlarını çizmiştir. İtalyan doğa bilimci Giuseppe Gabriel Balsamo-Crivelli, Bassi'nin adını taşıyan ve şu anda Beauveria bassiana olarak sınıflandırılan etken mantar türünü adlandırmıştır.
Gelişim > 19. ve 20. yüzyıllar > Louis-Daniel Beauperthuy, Fransa

1838 yılında Fransız tropikal tıp uzmanı Louis-Daniel Beauperthuy hastalıklarla ilgili olarak mikroskobun kullanılmasına öncülük etti ve bağımsız olarak tüm bulaşıcı hastalıkların "hayvancıklar" (mikroorganizmalar) ile parazitik enfeksiyondan kaynaklandığına dair bir teori geliştirdi. Arkadaşı M. Adele de Rosseville'in yardımıyla teorisini Paris'teki Fransız Bilimler Akademisine resmi bir sunumla sundu. 1853 yılına gelindiğinde, sıtma ve sarıhummanın sivrisinekler tarafından yayıldığına ikna olmuştu. Hatta sarıhummayı bulaştıran özel sivrisinek grubunu, asıl vektör olan Aedes aegypti olarak tanınabilecek "çizgili bacaklı sivrisineğin" "evcil türü" olarak tanımladı. Teorisini 1854 yılında Gaceta Oficial de Cumana'da ("Cumana Resmi Gazetesi") yayınladı. Raporları, sivrisinek teorisini reddeden resmi bir komisyon tarafından değerlendirildi.
Gelişim > 19. ve 20. yüzyıllar > Ignaz Semmelweis, Avusturya

1847'de Viyana Genel Hastanesinde (Allgemeines Krankenhaus) çalışan Macar kadın doğum uzmanı Ignaz Semmelweis, doktorların ve tıp öğrencilerinin yardım ettiği doğumların ardından lohusalık hummasından kaynaklanan anne ölümlerinin dramatik bir şekilde yüksek olduğunu fark etti. Ancak ebeler tarafından gerçekleştirilen doğumlar nispeten daha güvenliydi. Daha fazla araştırma yapan Semmelweis, lohusalık humması ile doğum yapan kadınların doktorlar tarafından muayene edilmesi arasında bağlantı kurdu ve bu doktorların genellikle doğrudan otopsilerden geldiğini fark etti. Lohusalık ateşinin bulaşıcı bir hastalık olduğunu ve gelişiminde otopsilerden gelen maddelerin rol oynadığını ileri süren Semmelweis, doktorların hamile kadınları muayene etmeden önce ellerini klorlu kireçli suyla yıkamalarını sağladı. Ardından ölüm oranının bir yıl içinde %18'den %2,2'ye düştüğünü belgeledi. Bu kanıtlara rağmen, kendisi ve teorileri çağdaş tıp kurumlarının çoğu tarafından reddedildi.
Gelişim > 19. ve 20. yüzyıllar > Gideon Mantell, Birleşik Krallık

Daha çok dinozor fosillerini keşfetmesiyle tanınan Sussexli doktor Gideon Mantell mikroskobuyla vakit geçirmiş ve Thoughts on Animalcules (1850) adlı eserinde belki de "insanlığı etkileyen en ciddi hastalıkların çoğunun görünmez hayvansal yaşamın kendine özgü durumlarından kaynaklandığını" ileri sürmüştür.
Gelişim > 19. ve 20. yüzyıllar > John Snow, Birleşik Krallık

Ana madde: 1854 Broad Street kolera salgını
İngiliz doktor John Snow, 1854 Broad Street kolera salgınını incelediği için modern epidemiyolojinin kurucusu olarak kabul edilir. Snow, İtalyan anatomist Giovanni Maria Lancisi'yi 18. yüzyılın başlarında yazdığı ve sıtmayı bataklıktaki miazmanın yaydığını iddia eden yazıları nedeniyle eleştirmiş ve çürüyen organizmalardan kaynaklanan kötü havanın her vakada mevcut olmadığını savunmuştur. 1849 tarihli Koleranın Bulaşma Şekli Üzerine adlı broşüründe Snow, koleranın fekal-oral yolla yayıldığını ve insanların alt bağırsaklarında çoğaldığını öne sürmüştür.
Kitabın 1855'te yayınlanan ikinci baskısında Snow, koleraya insan epitel hücrelerinden daha küçük hücrelerin neden olduğunu teorileştirmiş ve Robert Koch'un 1884'te Vibrio cholerae bakteri türünü etken olarak doğrulamasına yol açmıştır. Biyolojik bir kökeni kabul eden Snow, suyun kaynatılmasını ve filtrelenmesini tavsiye ederek modern kaynatılmış su tavsiye direktifleri için emsal oluşturmuştur.
Snow, kolera vakalarını Thames Nehri'nden kanalizasyonla kirlenmiş su sağlayan Southwark ve Vauxhall Su İşleri Şirketine bağlı belirli su pompalarıyla ilişkilendiren istatistiksel bir analizle, bu şirket tarafından su sağlanan bölgelerde, nehrin yukarısındaki daha temiz Seething Wells'ten su alan Lambeth Su İşleri Şirketi pompalarını kullanan sakinlerden on dört kat daha fazla ölüm yaşandığını gösterdi. Snow, St James's Parish Muhafızlar Kurulunu kirli pompaların kollarını çıkarmaya ikna ettiği için övgü alırken, korkan bölge sakinlerinin bölgeden kaçmasıyla salgın vakalarının zaten azaldığını belirtti.
Gelişim > 19. ve 20. yüzyıllar > Louis Pasteur, Fransa

19. yüzyılın ortalarında Fransız mikrobiyolog Louis Pasteur, kadın genital yolunun borik asit ile tedavi edilmesinin doğum sonrası enfeksiyonlara neden olan mikroorganizmaları öldürürken mukoza zarlarına zarar vermediğini göstermiştir.
Redi'nin çalışmalarını temel alan Pasteur, besin agarı içeren kuğu boyunlu şişeler inşa ederek kendiliğinden oluşumu çürüttü. Şişenin içindekiler yalnızca dış ortamın havasıyla doğrudan temas halindeyken fermente olduğundan, kıvrımlı hortumu çıkaran Pasteur, bakterilerin ortamları kolonize etmek için enfeksiyon bölgeleri arasında seyahat etmesi gerektiğini göstermiştir.
Bassi'ye benzer şekilde, Pasteur de ipekböceklerinde kahverengi lekelere neden olan bir hastalık olan pébrine üzerinde çalışarak mikrop teorisi üzerine araştırmalarını genişletmiştir. İsviçreli botanikçi Carl Nägeli 1857'de Nosema bombycis mantar türünü keşfederken, Pasteur bulguları, hastalık gözetiminin erken bir biçimi olan ipekböceği yumurtalarının daha iyi havalandırılmasını ve taranmasını önermek için uyguladı.
Gelişim > 19. ve 20. yüzyıllar > Robert Koch, Almanya

1884 yılında Alman bakteriyolog Robert Koch, belirli mikroorganizmalar ve hastalıklar arasında nedensellik ilişkisi kurmak için günümüzde Koch postülatları olarak bilinen dört kriter yayınladı:
Mikroorganizma, hastalığı olan tüm organizmalarda bol miktarda bulunmalı, ancak sağlıklı organizmalarda bulunmamalıdır.
Mikroorganizma hastalıklı bir organizmadan izole edilmeli ve saf kültürde yetiştirilmelidir.
Kültüre alınan mikroorganizma sağlıklı bir organizmaya verildiğinde hastalığa neden olmalıdır.
Mikroorganizma, aşılanmış, hastalıklı deneysel konakçıdan yeniden izole edilmeli ve orijinal spesifik etkenle aynı olduğu tespit edilmelidir.
Koch, yaşamı boyunca, asemptomatik kolera taşıyıcılarının ilk postulatı ihlal etmesi gibi postulatların evrensel olarak uygulanabilir olmadığını kabul etmiştir. Aynı nedenden ötürü, üçüncü postülat "gerekir" yerine "olmalıdır" ifadesini kullanır, çünkü bir enfeksiyon etkenine maruz kalan tüm konak organizmalar, potansiyel olarak patojene daha önce maruz kalmadaki farklılıklar nedeniyle enfeksiyonu edinmeyecektir. Ayrıca, virüsler zorunlu hücre içi parazitler oldukları için saf kültürlerde yetiştirilemezler, bu da ikinci önermenin yerine getirilmesini imkansız kılar. Benzer şekilde, prionlar olarak bilinen patojenik yanlış katlanmış proteinler, kendi kendilerini kopyalamak yerine yapılarını diğer proteinlere aktararak yayılırlar.
Koch postülatları, korelasyonun nedensellik anlamına gelmediğini vurgulaması açısından tarihsel önemini korurken, birçok patojen tüm kriterleri yerine getirmeden belirli hastalıkların etkeni olarak kabul edilmektedir. 1988 yılında Amerikalı mikrobiyolog Stanley Falkow, mikrobiyal genler ve virülans faktörleri arasında korelasyon kurmak için Koch postülatlarının moleküler bir versiyonunu yayınladı.
Gelişim > 19. ve 20. yüzyıllar > Joseph Lister, Birleşik Krallık

Pasteur'ün bakteriyel fermantasyonla ilgili makalelerini okuduktan sonra İngiliz cerrah Joseph Lister, deriden kırılan kemikleri içeren bileşik kırıkların çevresel mikroorganizmalara maruz kalma nedeniyle enfekte olma olasılığının daha yüksek olduğunu fark etti. Karbolik asidin etkili bir antiseptik olarak yaralanma bölgesine uygulanabileceğini fark etti.
Robert Seymour'un kolera salgınına ilişkin bir temsili, hastalığın zehirli hava şeklinde yayılmasını tasvir etmektedir.
Louis Pasteur'ün kendiliğinden oluşum deneyi, sıvı besinlerin havanın kendisinden ziyade havadaki partiküller tarafından bozulduğunu göstermektedir. Bu deneylerin sonuçları mikrop hastalık teorisini desteklemiştir.
Drospirenon

Drospirenone, diğer kullanımların yanı sıra, hamileliği önlemek için doğum kontrol haplarında ve menopozal hormon tedavisinde kullanılan bir progestin ilacıdır. İlaç ağızdan alınır.
Yaygın yan etkiler arasında akne, baş ağrısı, memelerde hassasiyet, kilo artışı ve adet değişiklikleri yer alır. Nadir görülen yan etkiler arasında yüksek potasyum seviyeleri ve kan pıhtıları sayılabilir. Drospirenon bir progestin veya sentetik bir progestojendir ve dolayısıyla progesteron gibi progestojenlerin biyolojik hedefi olan progesteron reseptörünün bir agonistidir. Ek antimineralocorticoid ve antiandrojenik aktiviteye sahiptir ve başka önemli hormonal aktiviteye sahip değildir.
Drospirenone 1976'da patentlenmiş ve 2000'de tıbbi kullanım için tanıtılmıştır. Tüm dünyada yaygın olarak mevcuttur. İlaç bazen "dördüncü nesil" progestin olarak adlandırılır. Jenerik ilaç olarak mevcuttur.
Drilocheira

Drilocheira, Acanthodrilidae familyasına bağlı bir cinstir.
Irmakköy, Cide

| Irmakköy |
| --- | --- |
Köy

 Kastamonu
Ülke:  Türkiye
İl: Kastamonu
İlçe: Cide
Coğrafi bölge: Karadeniz Bölgesi
Nüfus (2022)
 • Toplam: 614
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0366
Posta kodu: 37600
Resmî site 
Irmakköy, Kastamonu ilinin Cide ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya

Kastamonu iline 141 km, Cide ilçesine 4 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre köy nüfus verileri |
| --- | --- |
2022: 614
2021: 580
2020: 418
2019: 471
2018: 428
2017: 441
2008: 372
2000: 324
1997: 331
Ectoedemia cerris

Ectoedemia cerris, Ectoedemia cinsine bağlı bir güve türüdür.
Hristiyanlıkta melekler

Hristiyanlar meleklere olan inanışlarıyla ilgili olarak Yahudi geçmişini varsayarlar ancak sınırlarını vurgularlar. Hristiyanlar için melekler tıpkı Yahudi melekleri gibi Tanrı'nın mesajını getiren ve Tanrı'nın elçileridir. Melekler Tanrı'ya tapınır, insanoğluna mesaj getirir ve insanoğlu için Tanrı'ya şefaatte bulunurlar.
Meleklerin gerçekliği

Melekler dünyaya ait tinsel güçlerdir. Bir diğer deyişle evrensel düzenin sonu olan ilkelerinde bilinçli yaratılmışlardır. Mekanik ya da materyal bir bileşim değillerdir. Bilimsel ya da nicel deneysel bilginin nesnesi olamazlar. Meleklerin dünya ile ilişkisinin temelinde var oluşu ve Yaratılışının ilkeleri vardır.
Melekler sık sık azizlerle karıştırılır. Yaygın bir bağlılıkla yayılan azizlerin kültü, meleklerle paylaşılır. Aziz olarak da kabul edilen üç melek özellikle Hristiyan geleneğinde ünlüdür.
Adı 'Tanrı gibi bir km var' anlamına gelen Mikail. Vahiy kitabında 12:7-9 Şeytanı ve gökten düşen melekleri cennetten atandır. Aynı zamanda yargı gününde Tanrı'nın kararını yerine getirecek melek olarak kabul edilir.
Cebrail’in anlamı 'Tanrı gücümdür' demektedir. Luka 1:19, 26’da müjdenin meleğidir.
Rafael’in anlamı Tanrı benim sağlığımdır. Tobit’in eğitmeni ve Tobias’ın koruyucusudur. Bütün koruyucu meleklerin başıdır.Koruyucu melek, belirli bir kişiyi, grubu ya da ulusu korumak ve rehberlik etmek için Tanrı tarafından gönderilen bir tür melektir. (Catechismus Romanus IV 9, 4). Orta çağlarda, her insanın yanında böyle bir ruh olduğu görüşü vardı (Thomas Aquinas – Summa Theologica 1a 113. 2-5).
Kutsal yazılarda meleklerin varlığı

Yaratılış 3:24’te melekler yeryüzü cennetini kapattılar. Yaratılış 19:4 Lut’u korudular. Yaratılış 21:17 Agar ve çocuğunu kurtardılar. Yaratılış 22:11 de İbrahim, oğlu İshak’ın kurban etmek üzereyken Melek Zadkiel onun elini tuttu. Çıkış 23:20-23 çölde Tanrı’nın halkına yol gösterdiler Yeşaya 6:6 da peygamberlerin yanında oldular.
Melek Cebrail Vaftizci Yahya’nın ve Luka  1:11-20 de ise İsa’nın doğumunu bildirdi. Matta 1:20 de Meryem hakkında Yusuf’u yönlendirdi. Luka 2:9-12 de İsa’nın doğumu çobanlara bildirdi. Luka 2:13-14’te İsa’nın doğumunda Tanrı’yı övdüler. Matta 2:13 ve 19-20 göre İsa’nın çocukluğunu korudular. Matta 4:11 de İsa çölde şeytan tarafından ayartıldığı zaman O’na hizmet ettiler. Luka 22:43 de Getsemani’de İsa’yı ızdıraplarıyla güçlendirdiler. Markos 16:5-7 de İsa’yı takip edenlere dirilişini bildirirdiler.