stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Türkiye Komünist Hareketi
Tarihçe

Türkiye Komünist Hareketi, Türkiye Komünist Partisinin (TKP), Gezi Parkı protestoları sonrasında ayrışma sürecine girip, Komünist Parti (KP) ve Halkın Türkiye Komünist Partisi (HTKP) olarak ikiye ayrılmasından sonra HTKP içinden bir grubun, 18 Ağustos 2015 tarihinde yayınladığı "Yolumuza Devam Ediyoruz" bildirisiyle kuruluşunu ilan etmiştir. 31 Mart 2019 yerel seçimlerine bağımsız komünist adaylarla katılarak örgütlenme faaliyeti yürütmüştür. Sosyalist Güç Birliği'nin bir parçası olan TKH, 17 Aralık 2022'de Kadıköy İskele Meydanı'nda düzenlenen "Tarikatlar ve Cemaatler Kapatılacak" eylemine katılmıştır.
Partinin bölünmesi

2024 senesinde yaşanan siyasal, örgütsel ve ideolojik parti içi tartışmalar sebebiyle partide Atılım Kongresi grubu ortaya çıktı. 15 Eylül tarihinde gerçekleştirilen kongreyle yeni bir partinin kurulma kararı alındı. Bu karar sonucunda, Birleşik Komünist Parti kuruldu.
Türkiye Komünist Hareketi ve seçimler > Genel seçimler

Parti 2023 genel seçimlerinde %0,03 oy oranıyla 17.476 oy almış ve 22. parti olmuştur.
| Seçim | Genel Başkan | Oy> # | Oy>  % | Oy> ± Y | Sandalye> # | Sandalye> ± | Meclis | Sıra |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2023 | Aysel Tekerek | 17.476 | %0,03 | — | 0 / 600 | — | Baraj Altında Kaldı | 22. |
Türkiye Komünist Hareketi ve seçimler > Yerel seçimler

| Seçim | Genel Başkan | Oy> # | Oy>  % | Oy> ± Y | Belediye> # | Belediye> ± |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2024 | Aysel Tekerek | 17.406 | %0,04 | — | 0 | — |
17 Aralık 2022'de "Tarikatler ve Cemaatler Kapatılsın" Eyleminde TKH
James Ussher

| Pek Muhterem James Ussher |
| --- | --- |
Armagh Başpiskoposu Tüm İrlanda'nın Primatı
 
Kilise: İrlanda Kilisesi
Makam: Armagh
Atanma: 21 Mart 1625
Görevde: 1625–1656
Önce gelen: Christopher Hampton
Sonra gelen: John Bramhall (1661'den itibaren)
Diğer görevler: Profesör, Trinity College Dublin Şansölye, St Patrick Katedrali, Dublin Finglas Prebendi.
Papazlığa atanma: 1602
Takdis: 2 Aralık 1621 Christopher Hampton tarafından
Doğum: 4 Ocak 1581 Dublin, İrlanda
Ölüm: 21 Mart 1656 (75 yaşında) Reigate, Surrey, İngiltere
Mezarı: Chapel of St Erasmus, Westminster Abbey
Milliyet: İrlandalı
Mezhep: Anglikan
Önceki görev: Meath Piskoposu (1621–1625)
Öğrenim: Trinity College Dublin (BA, MA, BD, DD)
Arma: 
James Ussher (veya Usher ; 4 Ocak 1581 - 21 Mart 1656) Armagh İrlanda Kilisesi Başpiskoposu ve 1625-1656 yılları arasında Tüm İrlanda Primatıdır. Kendisi, bugün kilise babası Antakyalı İgnatius'un gerçek mektuplarını tanımlaması ve yaratılışın zamanını ve tarihini "23 Ekim gününden önceki geceye girerken... İsa'dan önceki yıl 4004" olarak belirlemeye çalışan kronoloği ile ünlü olan üretken bir İrlandalı bilgin ve kilise lideriydi; yani, proleftik Jülyen takvimine göre MÖ 22 Ekim 4004 günü akşam saat 6 civarı.
Eğitimi

Ussher, Dublin'de varlıklı bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelmiştir. Anne tarafından büyükbabası James Stanihurst, İrlanda parlamentosu başkanıydı. Ussher'in babası Arland Ussher, Stanihurst'ün kızı Margaret (ilk eşi Anne Fitzsimon'dan) ile evlenen bir şansölye katibiydi; Margaret'in bir Roma Katoliği olduğu rivayet edilir.
Ussher'in hayatta kalan tek küçük kardeşi Ambrose, Arapça ve İbranice alanında seçkin bir bilgin olmuştur. Rahibi ve biyografi yazarı Nicholas Bernard'a göre, ağabeyine okumayı iki kör, bekar teyzesi öğretmiştir. Yetenekli bir çok dil bilen John, 9 Ocak 1594'te, on üç yaşındayken (o zamanlar alışılmadık bir yaş değildi) Dublin Serbest Okulu'na ve ardından yeni kurulan (1591) Trinity College Dublin'e girmiştir. 1598'de Bachelor of Arts derecesini aldı ve 1600'de üye ve MA oldu (Bernard'ın 1601'e kadar MA derecesini almadığını iddia etmesine rağmen). Mayıs 1602'de, amcası Armagh Başpiskoposu ve Tüm İrlanda Primatı Henry Ussher tarafından, Protestan İrlanda Kilisesi'nde diyakoz olarak Trinity College Şapeli'nde atandı (ve muhtemelen aynı gün rahip oldu; Martin Gorst ise 20 Aralık 1601'de rahip olduğunu söylüyor)).
Ussher, 1605 yılında Dublin'deki St. Patrick Katedrali'nin Şansölyesi ve Finglas Prebendi olmuştur. 1607'de Trinity College'da Teolojik Tartışmalar Profesörü ve İlahiyat Lisansı, 1612'de İlahiyat Doktoru, 1615'te Rektör Yardımcısı ve 1616'da rektör yardımcısı olmuştur. 1613 yılında, önceki Rektör Yardımcısı Luke Challoner'in kızı Phoebe ile evlenmiş ve ilk eserini yayımlamıştır. 1615 yılında İrlanda Kilisesi'nin ilk iman ikrarının, yani İrlanda Din Maddeleri'nin hazırlanmasında yakından yer almıştır.
Erken yaşamı ve kariyeri

James, Arland Ussher (1545-1598) ve Margaret Ussher (kızlık soyadı Stanihurst) (1547-1601) çocuğu olarak St. Nicholas mahallesinde doğmuştur. Alfred Webb'in İrlanda Biyografisi Özeti (1878) adlı eserinde, Şansölye mahkemesinde katip olan babasının, Kral John ile birlikte görevli olarak İrlanda'ya gelen ve adını makamının adıyla değiştiren Neville adlı birinden geldiği kaydedilmektedir. James, bebekliğinden itibaren görme engelli olan iki teyzesinden okuma öğrenmiş ve daha sonra onlara sevgi ve saygıyla bakmıştır. Sekiz yaşından on üç yaşına kadar, İskoçya Kralı VI. James'in, İngiltere ve İrlanda tahtına geçme umuduyla İrlanda'daki nüfuzunu korumak için gönderdiği özel elçileri Fullerton ve Hamilton'un açtığı okula gitmiştir.
James'in yetenekleri, çalışkanlığı ve gençliğinden itibaren sevgi dolu mizacı, "temas kurduğu herkesin saygısını kazanmış" olarak tanımlanmaktadır. Dublin'de 1593'te açılan Trinity College'ın ilk ve önde gelen akademisyenlerinden biri olmuştur.
1614 yılı başlarında, dayısının kızı olan kuzeni Phoebe ile evlenmiştir. Phoebe, aynı zamanda da annesinin kızı olan Dr. Lucas Challanor'un kızıydı. Webb, Phoebe'nin babasının vasiyeti gereği kendisine önemli miktarda bir mülk miras bıraktığını ve "eğer Dr. Usher kendisi evlenmeyi teklif ederse" başkasıyla evlenmemesi gerektiğini söylemiştir.
1619'da Ussher İngiltere'ye gitmiş ve iki yıl orada kalmıştır.
Kendisi ve Phoebe'nin tek çocuğu, Buckinghamshire, Oakley'den Sir Timothy Tyrrell ile evlenen Elizabeth Ussher'dı (1619–93). James Tyrrell'in annesidir.
Dr. Ussher, I. James ile tanıştıktan sonra önemli bir isim haline gelmiştir. 1621 yılında I. James, Ussher'i Meath Piskoposu olarak atamıştır. İrlanda'da ulusal bir figür haline gelmiş, 1623'te Kraliyet Danışmanı olmuş ve giderek daha önemli bir bilim insanı olmuştur. İrlanda el yazmalarının tanınmış bir koleksiyoncusu olan Ware, bunları arkadaşı Sir James Ware gibi meslektaşlarının araştırmalarına açmıştır.
1623'ten 1626'ya kadar tekrar İngiltere'de kalmış ve kilise tarihi okumak için piskoposluk görevinden muaf tutulmuştur. 1625 yılında Tüm İrlanda Primatı ve Armagh Başpiskoposu olarak atanmış ve on iki yıl önce Ussher'in amcası Henry'nin yerine geçen Christopher Hampton'ın yerine geçmiştir.
Üç Krallık Savaşları

1640 yılında Ussher İrlanda'yı terk ederek İngiltere'ye gitmiş ve bu ziyaretinin son seferi olacağı anlaşılmıştır. Üç Krallık Savaşları'ndan önceki yıllarda, bir bilgin olarak ünü ve ılımlı Kalvinizm'i, hem Kral hem de Parlamento tarafından fikrinin sorulmasına yol açmıştır. Ussher, 1641'deki İrlanda ayaklanmasında evini ve gelirini kaybettikten sonra, Parlamento ona 400 sterlinlik bir emekli maaşı bağlamış ve Kral da ona boş olan Carlisle Piskoposluğu'nun gelirini ve mülkünü vermiştir.
Aralarında zaman zaman çıkan anlaşmazlıklara rağmen, 1. Strafford Kontu Thomas Wentworth'un sadık bir dostu olarak kalmış ve Wentworth, Parlamento tarafından ölüme mahkûm edildiğinde, Kral'dan hükmün infazına izin vermemesini rica etmiş; bazı piskopos meslektaşlarının aksine, Kral'ın Strafford'a ne olursa olsun hayatının bağışlanacağına dair verdiği sözle vicdanen kesinlikle bağlı olduğunu ısrarla savunmuştur. Kral bu tavsiyeyi dinlememiş, ama daha sonra Strafford'un idam sehpasında ölümünü "yaratılmasına izin verdiğim haksız ceza" olarak anarak pişmanlık duyduğu açıkça göstermiştir.
1641'in başlarında Ussher, piskoposluk kilise hiyerarşisine (piskoposlar) inanan Laudianlar ile piskoposluğu tamamen ortadan kaldırmak isteyen Presbiteryenler arasındaki uçurumu kapatmayı amaçlayan kilise yönetimi konusunda arabulucu bir tutum geliştirmiştir. Ölümünden sonra 1656'ya kadar yayınlanmayan, Piskoposlukların Azaltılması başlıklı önerileri, piskoposların Presbiteryen konsil sistemi içinde faaliyet göstermesini içeren bir uzlaşmayı öneriyordu ve başlangıçta 1641'de Charles ile parlamento liderliği arasında bir yakınlaşmayı desteklemek için tasarlanmıştı, ancak Kral tarafından reddedilmiştir. Ancak bunların bir ahiretleri vardı ve 18. yüzyıla kadar İngiltere ve İskoçya'da yayımlandılar. Toplamda piskoposlukla ilgili beş kitap yazmış veya editörlüğünü yapmıştır.
1641-1642'de Kral ile Parlamento arasındaki orta yol ortadan kalkınca Ussher, parlamentodaki Kalvinist müttefikleri ile monarşiye olan içgüdüsel sadakati arasında istemeyerek de olsa bir seçim yapmak zorunda kalmıştır. Sonunda Ocak 1642'de (parlamentonun iznini alarak) kraliyetçilerin kalesi olan Oxford'a taşınmıştır. Charles, Katolik İrlandalılarla pazarlık yaparak Ussher'in sadakatini ciddi şekilde sınamasına rağmen, Primat kraliyet davasına bağlı kalmış; ancak kralın şansı azaldıkça Ussher, Bristol, Cardiff ve ardından St Donat'a taşınmak zorunda kalmıştır.
Haziran 1646'da arkadaşı Peterborough Kontesi Dul Elizabeth'in himayesinde Londra'ya dönmüş ve o günden sonra onun evlerinde kalmıştır. 9 Ekim 1646'da İngiliz piskoposluğu Commonwealth ve Protektora süresince kaldırıldığı için Parlamento tarafından Carlisle Makamı'ndan mahrum bırakılmıştır. 1647'nin başlarında Lincoln's Inn'de vaiz olmuş ve kraliyet yanlısı sadakatine rağmen Parlamento'daki dostları tarafından korunmuştur. I. Charles'ın idamını Londra'daki Peterborough Kontesi'nin evinin çatısından izlemiş ancak balta düşmeden önce bayılmıştır.
Üç Krallık Savaşları > Ignatius üzerine çalışmaları

Ussher, kilise hiyerarşisi üzerine yaptığı çalışmalarda Antakyalı İgnatius'un mektupları üzerine iki adet inceleme yazmıştır. Bunlar, modern uzmanların büyük ölçüde hemfikir olduğu bilimsel başarılardır. Ussher'in zamanında, İgnatius'un yazılarının kolayca bulunabilen tek koleksiyonu, 16 mektuptan oluşan Uzun İnceleme'ydi. Ussher bunu yakından incelemiş ve yüzyıllardır üzerinde durulmayan sorunlar bulmuştur: Ton, teoloji farklılıkları ve İgnatius'un zamanında var olmayan teolojik anlaşmazlıklara ve yapılara dair görünürdeki anakronik göndermeler. Ayrıca, İgnatius hakkında yorum yapan Orta Çağ yazarlarının Uzun İnceleme'nin aynı mektuplarını okumadıkları anlaşılıyor. Ussher araştırma yapmış ve Orta Tasfiye olarak adlandırılan daha kısa bir dizi bulmuş ve bu dizide yer alan mektupların yalnızca gerçek anlamda İgnatius'a ait olduğunu savunmuştur. Arius eğilimleri olduğu anlaşılan Uzun İnceleme'nin bilinmeyen derleyicisi, İgnatius'un çalışmalarını düzenlemiş ve kendi çalışmalarından bazılarını da eklemiştir. Orijinal İgnatius eserlerinin Latince baskısını 1644 yılında yayımlamıştır. Ussher'in duruşu ile modern bilim insanları arasındaki tek büyük fark, Ussher'in İgnatius'un Polikarp'a yazdığı Mektubun da sahte olduğunu düşünmesidir; ancak modern bilim insanlarının çoğu bunun İgnatius'un gerçek bir eseri olduğuna inanmaktadır.
Kronik

Ussher artık araştırma ve yazılarına yoğunlaşmış ve kronik ve Kilise Babaları çalışmalarına geri dönmüştür. Ussher, 1647'de İnançların kökeni üzerine yaptığı çalışmadan sonra, 1648'de takvim üzerine bir inceleme yayınlamıştır. Bu çalışma, 1650'de yayınlanan en ünlü eseri Annales veteris testamenti, a prima mundi origine deducti ("Dünyanın ilk kökenlerinden çıkarılan Eski Ahit Yıllıkları") ve 1654'te yayınlanan devamı Annalium pars posterior için bir ısınmaydı. Bu eserinde Yaratılış tarihinin MÖ 22 Ekim 4004'te gün batımı olduğunu hesaplamıştır. (Cambridge akademisyeni John Lightfoot gibi diğer bilim insanları da Yaratılış için kendi tarihlerini hesapladılar.) Ussher kronolojisindeki zaman sıklıkla 23 Ekim sabah 9, öğlen 12 veya akşam 9 olarak yanlış aktarılır.
Ussher'in çalışmaları artık evrenin milyarlarca yıl önce değil binlerce yıl önce yaratıldığını savunan Genç Dünya yaratılışçılığını desteklemek için kullanılmaktadır. Ancak Yaratılış'ın tarihini hesaplamak bugün marjinal bir faaliyet olarak kabul edilirken, Ussher zamanında böyle bir hesaplama hala önemli bir görev olarak görülüyordu ve Joseph Justus Scaliger ve fizikçi Isaac Newton gibi birçok Reform Sonrası bilim insanı tarafından da denenmiştir.
Ussher'in kroniği önemli bir bilimsel başarıyı temsil ediyordu: Persler, Yunanlar ve Romalıların yükselişi de dahil olmak üzere antik tarih hakkında o dönemde bilinenler konusunda derin bir öğrenme ve İncil, İncil dilleri, astronomi, antik takvimler ve kronoloji konusunda uzmanlık gerektiriyordu. Ussher'ın, İncil dışında birden fazla kaynağa sahip olduğu tarihi olaylara ilişkin anlatımı, genellikle modern anlatımlarla yakın bir uyum içindedir – Örneğin, İskender'in ölüm tarihini MÖ 323, Jül Sezar'ın ölüm tarihini ise MÖ 44 olarak belirlemiştir. Ussher'in İncil'deki son koordinatı Babil Kralı II. Nebukadnezar'dı ve bu noktadan sonra başka hususlara güvenmek zorundaydı. Tevrat'ın, Yaratılış Kitabı Tufan hikayesi ile Yaratılış arasında farklı yıl sayılarına sahip tutarsız metinleriyle karşı karşıya kalan Ussher, yüzyıllar öncesine uzanan dikkatli bir transkripsiyonun kesintisiz bir geçmişine sahip olduğunu iddia eden Masoretik versiyonu seçmiştir – ancak bu seçimi onun için doğrulandı, çünkü Yaratılışı, İsa'nın Doğuşu için genel olarak kabul edilen tarih olan MÖ 4'ten tam dört bin yıl önceye yerleştiriyordu; ayrıca, Süleyman Mabedi'nin yaratılıştan 3000 yılında tamamlandığını hesapladı, böylece Tapınak'ın 'tamamlanması' olarak düşünülen İsa'ya kadar tam 1000 yıl vardı.
Ölümü

1655 yılında Ussher, Septuaginta'nın doğruluğunu Eski Ahit'in İbranice metniyle karşılaştırarak tartıştığı ilk ciddi inceleme olan De Graeca Septuaginta Interpretum Versione adlı son kitabını yayınlamıştır. 1656 yılında, Surrey'deki Reigate'de bulunan Peterborough Kontesi'nin evinde kalmaya gitmiştir. 19 Mart günü akşam yemeğinden sonra yan tarafında şiddetli bir ağrı hissetmiş ve yatağına düşmüştür. Belirtileri şiddetli bir iç kanamanın belirtileri gibi görünüyordu. İki gün sonra 75 yaşında vefat etmiştir. Son sözlerinin "Ya Rab, özellikle ihmalkârlıklarımı bağışla" olduğu rivayet edilmiştir. Vücudu mumyalanmıştır; Reigate'e gömülmesi gerekiyordu, ancak Oliver Cromwell'in ısrarı üzerine 17 Nisan'da devlet cenaze töreni düzenlenmiş ve Westminster Abbey'deki St Erasmus şapelinde gömülmüştür.
Konuyla ilgili yayınlar

Ford, Alan. "Ussher, James (1581–1656)". Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü (çevrimiçi bas.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/28034.  Birleşik Krallık Halk Kütüphanesi abonelik veya üyeliği gereklidir
Alan Ford, James Ussher: Theology, History, and Politics in early-modern Ireland and England Oxford University Press (2007)[ISBN eksik]
Richard Snoddy, The Soteriology of James Ussher: The Act and Object of Saving Faith, Oxford University Press (2014)[ISBN eksik]
Knox, R. Buck (1967), James Ussher, Archbishop of Armagh, University of Wales Press [ISBN eksik]
Gould, Stephen Jay (1996), "Fall in the House of Ussher", Eight Little Piggies, New York: W. W. Norton. [ISBN eksik]
Webb, Alfred (1878). "Ussher, James, Archbishop". A Compendium of Irish Biography (İngilizce). Dublin: M. H. Gill & son.
Chisholm, Hugh, (Ed.) (1911). "Usher, James". Encyclopædia Britannica. 27 (11. bas.). Cambridge University Press.
Gordon, Alexander (1899). "Ussher, James".  Lee, Sidney (Ed.). Dictionary of National Biography. 58. Londra: Smith, Elder & Co.
Başpiskopos James Ussher (1581–1656)
1643 yılında yazılan "İmmanuel veya Tanrı Oğlunun Enkarnasyonunun Gizemi" adlı eserin başlık sayfası.
Üç Krallık Savaşları'na giden yıllarda Ussher'in bir bilgin ve ılımlı Kalvinizm olarak ünü, onun görüşünün hem Kral hem de Parlamento tarafından sorulması anlamına geliyordu
Annals of the World'ün başlık sayfası
James Ussher'in bildirilen son sözlerinin "Tanrım, özellikle ihmal ettiğim günahlarımı affet" olduğu
Berossus

Berossus (/bəˈrɒsəs/) veya Berosus (/bəˈroʊsəs/; Grekçe: Βηρωσσος; muhtemelen Akadca: 𒁹𒀭𒂗𒉺𒇻𒋙𒉡) MÖ 3. yüzyılın başlarında yaşamış Helenistik Dönem Babilli yazar, Bel Marduk'un rahibi ve Koini Grekçesi ile yazan bir gökbilimcidir.
Babyloniaca da dahil olmak üzere orijinal eserleri günümüze ulaşmamıştır ancak özellikle MS dördüncü yüzyıl Hristiyan yazarı Eusebios'un yazılarında bazı alıntılar ile parçalar halinde günümüze ulaşmıştır.
Berossus yakın zamanda MÖ 258'den kalma bir belgede bahsi geçen Esagila Tapınağı'nın baş rahibi Bēl-reʾû-šunu ile özdeşleştirilmiştir.
İsim

"Berossus" ismi büyük ihtimalle ilk bileşeni "Efendi" anlamına gelen ve Marduk için yaygın bir unvan olan Bel olan teoforik bir isimden türemiştir. Orijinal adı ya "tanrı Bel onların çobanıdır" anlamına gelen Bēl-rē'ûšunu ya da "Ey Bel, onu koru!" anlamına gelen Bēl-uṣuršu şeklindedir.
Hayatı ve çalışmaları

Berossus, artık kaybolmuş olan eski Babil kayıtlarını ve metinlerini kullanarak, MÖ 290-278 civarında Makedonyalı / Selefkî kralı I. Antiohos'un himayesinde (Diodorus Siculus'a göre hükümdarlığının üçüncü yılında) Babyloniaca'yı (bundan sonra Babil Tarihi) üç kitap halinde yayınlamıştır. Yaşlı Plinius, Censorinus, Flavius Josephus ve Marcus Vitruvius Pollio tarafından kaydedilen bazı astrolojik parçalar da Berossus'a atfedilir; ancak bunların kaynağı bilinmemektedir veya Tarih eserinde nerede yer aldığı belirsizdir. Vitruvius, kübik bir bloktan oyulmuş yarım dairesel güneş saatinin icadını ona atfeder. Onun tarihçi ve astronom-astrolog olarak ününü ve bilgisini kanıtlamak amacıyla Atina'da bir heykeli dikilmiştir.
Ayrı bir çalışma olan Procreatio, Aratos hakkındaki Latince yorumlar, Commentariorum in Aratum Reliquiae tarafından kendisine atfedilir, ancak bu bağlantıya dair hiçbir kanıt mevcut değildir. Ancak antik çağda doğrudan bir alıntı (isim ve ünvan) nadirdir ve Tarih'inin 1. Kitabına atıfta bulunmuş olabilir.
Büyük İskender'in Babil'i yönettiği dönemde (MÖ 330-323) veya ondan önce doğmuştur; en erken tarih olarak MÖ 340 yılı önerilmektedir. Vitruvius'un de Architectura adlı eserine göre, sonunda Küçük Asya kıyılarındaki Kos adasına yerleşmiş ve Mısır kralının himayesinde orada bir astronomi okulu kurmuştur. Ancak bilim insanları, Seleukoslar döneminde çalışıp daha sonra ileriki yaşlarda Ptolemaiosların kontrolüne giren bir bölgeye yerleşmenin mümkün olup olmadığını sorgulamışlardır. Hangi tarihte öldüğü bilinmemektedir.
Babyloniaca (Babil Tarihi)

Berossos'un kayıp Babyloniaca'sının kalıntılarının birkaç yerden uzaktaki versiyonları, Caesarea'lı Hristiyan Eusebios'un Kronolojik Kanonları için kullandığı iki sonraki Yunan özeti tarafından verilmiştir; bu Yunanca el yazmaları kaybolmuş olsa da büyük ölçüde Hieronymus'un Latince çevirisi ve devamı ve hayatta kalan bir Ermenice çevirisiyle kurtarılabilmektedir. Berossus'un Tarih'i yazmasının nedenleri günümüze ulaşmamıştır, ancak çağdaşı Grek tarihçileri genellikle kendi tarihlerinin yayımlanmasının nedenlerini belirtmişlerdir. Muhtemelen yeni ele geçirdiği topraklardan birinin tarihini öğrenmek isteyen I. Antiohos tarafından ya da Selefkî topraklarında Marduk'a tapınmanın gerekçesini arayan Büyük Tapınak rahipleri tarafından yaptırıldığı öne sürülmektedir. Saf tarih yazımı kendi başına bir Babil kaygısı değildi ve Josephus, Berossus'un bir astrolog olarak ününe tanıklık ediyor. Alıntı yapılan bölümlerde Eski Ahit kaygılarıyla ilgili mitoloji ve tarih anlatılmaktadır. Tarihçi ve arkeolog W. G. Lambert'in gözlemlediği gibi: "Elbette Berossus, Josephus ve Eusebios'un alıntı yapmadığı başka eserler de yazmış olabilir, çünkü bunlar İncil'le hiçbir ilgiye sahip değildi". Lambert, Latin yazarların bazı ifadelerinin o kadar açık bir şekilde hatalı olduğunu bulmuştur ki, yazarların Berossus'un metni hakkında birinci elden bilgi sahibi olup olmadıklarını şüpheli hale getirir.
Babyloniaca (Babil Tarihi) > Kaynaklar ve içerik

Eusebios ve Sinkellos'un aktarımlarının Ermenice çevirileri (sırasıyla Chronicon ve Ecloga Chronographica) Berossus'un "kamu kayıtları" kullandığını kaydeder ve Berossus'un kaynaklarını kataloglamış olması mümkündür. Bu durum çalışmalarını güvenilir kılmamamkla beraber kaynaklar konusunda dikkatli olduğunu ve rahiplere ve kutsal kayıtlara erişimi, diğer Babillilerin yapamadığını yapmasına olanak tanıyordu. Antik Mezopotamya mitolojisi hakkında sahip olduğumuz bilgiler, Berossus'unkilerle bir ölçüde benzerlik göstermektedir; ancak Mezopotamya edebiyatının büyük bir kısmı günümüze ulaşamadığı için kaynaklarını ne kadar sağlam bir şekilde aktardığı bilinmemektedir. Açık olan, onun Grekçe yazdığı için, kullandığı yazı biçiminin gerçek Babil edebiyatından farklı olduğudur.
Babyloniaca (Babil Tarihi) > Kitap 1

1. Kitap parçaları Eusebios ve Sinkellos tarafından korunmuştur, Babil yaratılış öyküsünün ve Talatth'ın (Tiamat) Bel (Marduk) tarafından yenilgisi de dahil olmak üzere düzenin kurulmasının anlatılması nedeniyle Geç Antik Çağ'da eski Yakın Doğu kozmolojisi hakkında bilgi için başlıca kaynaklardan birisidir. Ona göre, tüm bilgi Yaratılış'tan sonra deniz canavarı Oannes tarafından insanlara açıklandı ve bu nedenle Verbrugghe ve Wickersham (2000:17) yukarıda tartışılan astrolojik parçaların, eğer varsa, buraya uyduğunu ileri sürmüşlerdir.
Babyloniaca (Babil Tarihi) > Kitap 2

2. Kitapta Alulim'den Nabonassar'a (MÖ 747 - 734) kadar olan Babil krallarının tarihi anlatılır. Eusebios, Apollodorus'un Berossus'un ilk kral Aloros'tan (Alulim) onuncu kral Xisouthros'a ve Babil Tufanına kadar geçen 432.000 yılı anlattığını bildirdiğini aktarır. Berossus'un soyağacından, özellikle Tufan öncesi krallar ve MÖ 7. yüzyıldan itibaren Senakheirimos (Asur ve Babil'i yöneten Sanherib) ile birlikte Tarih'in bu bölümünü derlerken kral listelerine erişebildiği açıktır. Tufan'a ilişkin anlatısı (Sinkellos'ta korunmuştur) şu anda elimizde bulunan Gılgamış Destanı versiyonlarına büyük ölçüde benzemektedir. Ancak Gılgamış'ta başkahraman Utnapiştim'dir; Berossus'a göre ise Xisouthros, büyük olasılıkla Tufan'ın Sümer versiyonundaki başkahraman Ziusudra'nın Yunanca çevirisidir.
Belki Berossus'un değinmeyi unuttuğu bir nokta da dikkat çekicidir. Sargon (M.Ö. 2300 civarı) hakkında onun zamanında çok sayıda bilgi mevcuttu (örneğin, El-Amarna'da ve M.Ö. 8. yüzyıldan kalma bir Asur parçasında korunan bir doğum efsanesi ve iki Yeni Babil parçası), ancak bunlardan bahsedilmiyordu. Benzer şekilde, büyük Babil kralı Hammurabi (yaklaşık MÖ 1750) de sadece kısaca anılmayı hak ediyor. Ancak Kraliçe Semiramis'in]] (muhtemelen V. Şamşi-Adad'ın MÖ 824 - 811 karısı Sammuramat) Asurlu olduğunu belirtmiştir. Belki de bu, Grek yazarların onu Babil'in kurucusu, Suriye tanrıçası Derketo'nun kızı olarak tasvir edecek ve Ninus'la (Grek yazarlara göre Ninova'nın efsanevi kurucusu) evlenecek kadar mitolojik hale getirmelerine bir tepkiydi.