stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Mehmet Bozdoğan
Filmografisi

| Yıl | Yapım | Rol |
| --- | --- | --- |
| 2007 | Der Kriminalist |  |
| 2010-2011 | Öyle Bir Geçer Zaman ki | Ekber |
| 2012 | Zenne |  |
| 2012 | Ağır Roman Yeni Dünya | Haldun |
| 2012 | Koyu Kırmızı | Hasan |
| 2012 | Gözetleme Kulesi | Şef |
| 2012 | Karadayı | Berdan Kılıç |
| 2015 | Macho Man |  |
| 2017 | Sevda'nın Bahçesi | Hamdi |
| 2017 | Payitaht Abdülhamid | Mehmed Paşa |
| 2018 | Çukur | Kumburgazlı Serdar |
| 2019 | Vurgun | Rasıh |
| 2019 | Leke | Birkan |
| 2019-2020 | Şampiyon | Tansel |
| 2021 | Uyanış Büyük Selçuklu | Tâcülmülk |
| 2021 | Kırmızı Oda | Bünyamin |
| 2022 | Üç Kuruş | Korkmaz |
| 2022 | Aynasız Haluk |  |
| 2022 | Mahkum | Mami |
| 2023 | Kötü Adamın 10 Günü | Hayati |
| 2023 | Magarsus | Erdem |
| 2024- | Sahipsizler | Yavuz Uzunkaya |
Festuca diclina

Festuca diclina, Festuca cinsine bağlı bir bitki türüdür.
TheHunter

| theHunter |
| --- | --- |
Geliştirici: Expansive Worlds Avalanche Studios Group 
Yayımcı: Expansive Worlds
Yapımcılar: Expansive Worlds, Avalanche Studios
Motor: Avalanche
Platform: Microsoft Windows
Çıkış: Mart 2009 
Tür: Birinci şahıs avcılık
Modlar: Single Player, Cooperative Multi Player
theHunter, ABD'deki Washington eyaletinin adaları ve çevresine dayalı, Evergreen Avcılık Yedekleri denilen açık bir alanda, mümkün olduğunca gerçekçi bir şekilde vahşi hayvan avlama oyunudur. Bu bilgisayar oyunu ücretsizdir.
theHunter ilk olarak Birleşik Krallık bazlı Emote Games ve İsveçli Avalanche Studios tarafından geliştirilmiştir. 18 Şubat 2010'da Avalanche Studios fikir ve tüm haklarını önceki sahibi olan Emote Games'den aldığını duyurdu. Bu alımla ilgili olarak Avalanche'ın online oyun  bölümü Expansive World kuruldu ve theHunter'ı geliştirmeye devam etti.
Oyunda Whitehart Island, Logger's Point, Settler Creeks, Redfeather Falls, Hirschfelden ve Hemmeldal adlı haritalar bulunmaktadır. Oyuna ilk başlandığında Logger's Point haritasında olunur. Diğer haritalar ücretli üyeliğe geçildiğinde açılır. Ücretsiz üyelikte sadece katır geyiği (mule deer) avlamaya izin vardır. O haritada bulunan diğer hayvanlar sülün (pheasant), yaban domuzu (feral hog türü), çakal (kır kurdu), ak kuyruklu geyik (whitetail deer) yine oyunda görülebilir fakat onlara ateş edilemez.
Haritalara göre avlanabilen hayvan türleri

Whitehart Island: ak kuyruklu geyik, kara kuyruklu geyik, Canada geyiği, yaban hindisi, kır kurdu
Logger's Point: katır geyiği, ak kuyruklu geyik, yaban domuzu, sülün, kır kurdu
Settler Creeks: ak kuyruklu geyik, Canada geyiği, yaban domuzu, kara ayı, yaban hindisi
Redfeather Falls: Canada geyiği, sığın, kara ayı, ak kuyruklu geyik, kara kuyruklu geyik
Hirschfelden: kızıl geyik, karaca, bayağı yaban domuzu, sülün, kızıl tilki
Hemmeldal: boz ayı, sığın, karaca, kızıl tilki
Ayrıca theHunter ikincil RPG elementlerine de sahiptir. Oyuncuların, avların izini sürme, saptama gibi yetenekleri gelişir. Silah yetenekleri de avlar üzerinde yapılan isabetli atışlarla gelişebilir.
Avcılık yeteneklerini geliştirmek avların izlerini sürmede kolaylık sağlar ve silahlarla nişan alındığında titreme sallanma gibi olumsuzluklar azalır.
Yetenekler, görevler ve av istatistikleri oyun tarafından kaydedilir ve web sitesinde oyuncunun profili kısmında gösterilir. Oyun esnasında avlanırken istatistikler bu kısma yansımaz.
3 Haziran 2013'te çoklu oyuncu özelliği oyuna eklendi ve tam üyeliğe sahip olan kişilere oyun kurabilme ve kurulu oyunlara katılabilme hakkı verildi. Bu haklarla birlikte ücretsiz üyeliğe sahip olan kişiler oyun kurucusu izin verdiği sürece çoklu oyunlara katılabilirler ve bir oyundaki maksimum oyuncu sayısı 8 ile sınırlıdır.
Tüm bu özelliklerle birlikte yeni animasyon setleri, yeni envanter modu, yeni giysiler eklendi ve website tamamen tekrar dizayn edildi.
Çoklu oyuncu sistem gereksinimleri

İşletim Sistemi: Windows XP / Vista / 7
İşlemci: Çift çekirdekli işlemci (2 GHz)
RAM: 2 GB
Ekran kartı: NVidia 8 Serisi (8800 veya daha iyisi), ATI Radeon HD 2000 Serisi (2400 veya daha iyisi). 256Mb on board hafıza (düşük ve orta ayarlar için). 512 - 768Mb on board hafıza (Oyuncu sayısına bağlı olarak yüksek ayarlar için)
Grafik çözünürlüğü: En az 1024x768
İnternet bağlantısı: Client: 512 kbps
Oyun sahipleri: 2Mbps (Oyuncu sayısına bağlı olarak)
Tek oyuncu sistem gereksinimleri

İşlemci: Pentium 4 (3 GHz)
Ram: 2 GB
Grafik kartı: NVidia 7 Serisi (7600 veya daha iyisi). ATI X1900 (veya daha iyisi). 256Mb on board hafıza (düşük ve orta ayarlar için). 512 Mb on board hafıza (yüksek ayarlar için)
Grafik çözünürlüğü: En az 1024x768
İnternet bağlantısı: Evet
Dipnot:  theHunter oyununu oynayabilmek için Shader Model 3.0 destekleyen grafik kartına ihtiyacınız vardır.Ve muhtemelen Intel Video kartına sahip laptoplarda oyun çalışmayacaktır.
Tek oyuncu sistem gereksinimleri > Oyundaki silahlar > Tüfekler

243 Bolt Action Rifle
270 Bolt Action Rifle
300 Bolt Action Rifle
30-06 Lever Action Rifle
8x57 IS Anschütz 1780 D FL Bolt Action Rifle
9.3x62 Anschütz 1780 D FL Bolt Action Rifle
.308 Anschütz 1780 D FL Bolt Action Rifle
50 Cap Lock Muzzleloader
Tek oyuncu sistem gereksinimleri > Oyundaki silahlar > Pompalılar

12 GA Pump Action Shotgun
12 GA Side by Side Shotgun
Tek oyuncu sistem gereksinimleri > Oyundaki silahlar > Tabancalar

357 Revolver (Black)
44 Revolver (Silver)
Tek oyuncu sistem gereksinimleri > Oyundaki silahlar > Yaylar

Compound Bow "Snakebite"
Tenpoint Carbon Fusion Crossbow
Recurve Bow
Compound Bow "Parker Python"
Aykut Kence

| Aykut Kence |
| --- | --- |
Doğum: 27 Ağustos 1946 İstanbul, Türkiye
Ölüm: 1 Şubat 2014 Ankara, Türkiye
Milliyet: Türk
Eğitim: Stony Brook Üniversitesi

Kariyeri
Dalı: Biyoloji
Çalıştığı kurumlar: Orta Doğu Teknik Üniversitesi
 

Aykut Kence, evrimsel biyoloji alanındaki çalışmalarıyla tanınan Türk biyolog ve bilim insanı. 1988 yılında Uluslararası Böcek Fizyolojisi ve Ekolojisi Merkezi Ödülü'nü, 1996 yılında Türk Tabipler Birliği İzmir Tabip Odası I. Türkiye Ekopatoloji Ödülü'nü ve 2008'de TÜBA Ders Kitapları Çeviri Ödülü'nü kazanmıştır. 1968 yılında İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi'nden mezun olmuştur. 1973 yılında Stony Brook, New York Eyalet Üniversitesi’nde doktorasını tamamlamıştır. 1974 yılından 2013 yılına kadar Orta Doğu Teknik Üniversitesinde çeşitli görevlerde bulunmuştur.
Hayatı

Aykut Kence, İstanbul’da 27 Ağustos 1946 tarihinde doğdu. Çocukluğunu ve gençliğini İstanbul’da geçiren Aykut Kence, eğitimine 1953 senesinde Karaahmet Paşa İlkokulu’nda başladı. 1958’de Şehremini Ortaokulu’na ve 1961 yılında Türkiye’nin en köklü liselerinden biri olan Pertevniyal Lisesi’ne gitti. 1968 yılında birlikte araştırma gruplarına katıldığı arkadaşı Meral Kence ile evlendi. Meral Kence ile olan evliliklerinden iki çocuğu dünyaya geldi.
Hayatı > Yükseköğrenimi

Kence, 1964 yılının sonbaharında İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesine başladı. Burada zooloji ve botanik eğitimleri aldı. İstanbul Üniversitesinde aldığı eleştirel düşünce temelli eğitim, Türkiye’de evrimsel biyoloji ekolünün önemli akademisyenlerinden biri olmasında büyük rol oynadı. Aykut Kence üniversite yıllarında oldukça atılgan ve başarılı bir öğrenciydi. Bölüm arkadaşı Prof. Dr. Mehmet Sakınç, Kence’den "Ben derslerden geçmiştim ama grupta bir kişi tüm derslerden pekiyi alarak hepimize fark atmıştı…” sözleriyle bahsetmektedir. Kence’nin hayatına büyük etkisi olan bir diğer konu üniversitedeki arkadaş grubu ile katıldığı arazi etkinlikleri idi. Bölümde laboratuvarların haricinde hafta sonları mutlaka civara yakın Adalar, Yalova, Çamlıcalar, Yakacık, Sarıyer, Küçük Çekmece gibi yerlere günübirlik arazi keşif gezilerine gitmek zorunlu tutuluyordu. Başarılı öğrencilerden oluşan bir grup öğrenci, bilimsel keşif gezileri (ekskürsiyonlar) ile gözlem yapabilme pratiklerini geliştiriyorlardı. Aykut Kence’nin ilk arazi deneyimi Önder, Aydonat, Mehmet, Nermin ve Meral isimli arkadaşları ile seçildiği Antalya ve Batı Toroslar ekskürsiyonuydu. Aykut’un bu gezideki görevi, genetik araştırmalarda oldukça ünlü olan Drosphila melonagaster (meyve sineği) türüne mensup sinekleri toplamaktı. Bölüm başkanı tarafından verilen bir diğer görevlendirmede ise arkadaşı Mehmet ile Lüleburgaz’da, Drosphilalar toplamaları istendi. Sirke sineği olarak da bilinen bu sineklere karşı kazandığı ilgi akademik hayatı boyunca devam etti. 1975’ten 2004’e dek yayınladığı 8 farklı makalenin genetik çalışmalarını meyve sinekleri ile gerçekleştirdi. İstanbul Üniversitesi’ni bitirmesinin ardından 1968 yılında NATO bursu kazanan Aykut Kence; Stony Brook, New York Eyalet Üniversitesi’nde Prof. Dr. Robert Reuven Sokal danışmanlığında doktorasını yapmaya başladı. 1968’de başladığı “Karasineklerde (Musca domestica L.: Diptera: Muscidae) etolojik izolasyon ve eşeysel davranışların kalıtsal denetimi” isimli doçentlik tezi 1979'da Ankara, ODTÜ'de görev yaptığı sırada yayınlandı. Stony Brook'taki doktora sürecini 1 yıllık doktora sonrası araştırmacılık ile sürdürdü.
Hayatı > Kariyeri

Aykut Kence 1974 yılında öğretim görevlisi olarak geldiği ODTÜ'de 1975-1980 yılları arasında, yardımcı doçent unvanı ile göreve devam etti. Bu yıllarda, dönemin Milli Eğitim Bakanı Vehbi Dinçerler'in girişimiyle, MEB'de evrim karşıtı bir kampanya başlatılmıştı. 1980'ler ve 90'lar boyunca evrim, ortaokul ve lise eğitim müfredatlarından ya çıkarılmıştı ya da eksik bir içerikle işlenmeye başlanmıştı. Aykut Kence bu evrim karşıtı grupların argümanlarını çürütmek ve evrim öğretiminin ehemmiyetini anlatmak için çokça uğraş verdi, çeşitli platformlarda bu kişilerle tartıştı; yazılar yazdı. Arkadaşları ile “Evrim karşıtları Avrupa'da profillerini yükseltiyorlar” temalı yayını Nature dergisinde yayımlayarak evrimin kabulüne yönelik sayısal veriler sundu. 1986 yılında TÜBİTAK bursu kazanan Aykut Kence, 1980 yılında doçentlik unvanını kazandı. 1988 yılına dek süren doçentliği sırasında ODTÜ Biyoloji Bölüm Başkanlığı görevini üstlendi. Profesör olduğu 1988 yılında ise Türk Tabipler Birliği Ankara Tabip Odası Halk Sağlığı Hizmet Ödülü ve III. Dünya Bilim Akademisi, Uluslararası Böcek Fizyolojisi ve Ekolojisi Merkezi Ödülü'ne layık görüldü. Aynı yıl TÜBİTAK'ta Temel Bilimler Araştırma Grubu Yürütme Komitesi Sekreteri ve Türkiye Biyologlar Derneği Başkanı seçildi. Türkiye Biyologlar Derneği'nde faal olarak 6 yıl hizmet verdi.
Hayatı > Çalışmaları

Aykut Kence, 29 yaşında Türkiye'ye dönene dek böcek modelleri kullanarak popülasyon genetiği çalışmıştı, Türkiye'ye döndükten sonra da popülasyon genetiği ve evrimsel biyoloji alanlarında çalışmaya devam etti. Karasinek, nohut, keçi, insan ve sirke sineği gibi farklı türlerde evrimsel dinamikleri ve genetik çeşitlilikleri inceledi. 1986 Çernobil Kazası sonrası Türkiye'de radyasyonun etkileri gündemdeyken Aykut Kence; ODTÜ Kimya Bölümü'nden Olcay Birgül, İnci ve Ali Gökmen gibi bilim insanları ile sistematik bir çalışma ile Türkiye Atom Enerjisi Kurumu’nun tespitlerindeki açıkları ortaya koydu, radyasyondan korunmak için alınabilecek önlemleri belirledi. 1990’lardan itibaren ise Türkiye’nin bal arısı türlerinin genetik, morfolojik ve davranışsal çeşitliliği üstüne yaptığı araştırmalara ağırlık veren Aykut Kence’nin yürüttüğü bilimsel çalışmalar zengin bir içeriğe sahipti; sineklerde eş seçme davranışı gibi genel evrimsel olgulardan Türkiye’nin yerel gen kaynakları veya bal arısı koloni kayıpları gibi yerel ve pratik sorunlara kadar geniş bir alana yayılmışlardı. Kence 1991 yılında Türk Zooloji Derneği editörlüğüne başladı. Journal of Apicultural Research, Apimondia ve Zoological Science gibi dergilerde hakemlik yapan Prof. Dr. Aykut Kence, Türkiye Entomoloji Derneği’nin de uzun yıllar üyesiydi. Bal arıları ile ilgili birçok araştırma yürüten Aykut Kence 1994’ten 2007’ye kadar 20’den fazla yayın hazırladı. “Türkiye’de bal arıları ile yapılacak genetik ıslah çalışmaları için gereklidir ve korunmalıdır. Türkiye’de bulunan yerel balarısı ırkların yabancı ırklarla değiştirilmesi uygulamasının önüne geçilmelidir.” sözleri ile başta Muğla, Trakya bölgeleri olmak üzere tüm Anadolu’da balarısı genetik çeşitliliğinin günümüzde ve gelecekte yararlanılmak üzere korunması gerekliliğini savundu. Aykut Kence, 1996 ve 2006 yılları arasında 5 üstün başarı ödülüne layık görüldü. Ankara’da Geometric Morphometrics Workshop, Evolution in Daily Life, Eurbee4 gibi etkinliklerin düzenlenmesini sağladı. Genetik Terimleri Sözlüğü, Yanlış Yönde Kuantum Sıçramaları, Evrim gibi önemli eserlerin dilimize çevrilmesine katkı sağladı; aynı zamanda 1998 tarihli TÜBA'ya bağlı Evrim Komisyonu'nun kurucularındandır. Arkasında 9 kitap ve genetik, morfometri, etholoji, ekoloji, evrimsel biyoloji ve koruma biyolojisi alanlarında 180’den fazla yayın bıraktı.
Aykut Kence Evrim Konferansı

2005 yılından bu yana her yıl yapılan “Ulusal Evrim Konferansı”, Aykut Kence'nin 2014 yılında ölümünün ardından kendisini onurlandırmak ve hatırasını yaşatmak amacıyla “Aykut Kence Evrim Konferansı” adıyla düzenlenmeye başladı. Aykut Kence Evrim Konferansı, ODTÜ Biyoloji ve Genetik Topluluğu tarafından düzenlenmektedir.
Festuca divergens

Festuca divergens, Festuca cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Festuca dissitiflora

Festuca dissitiflora, Festuca cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Festuca elviae

Festuca elviae, Festuca cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Festuca drymeja

Festuca drymeja, Festuca cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Solucan deliği

Solucan deliği (Einstein-Rosen köprüsü veya Einstein-Rosen solucan deliği), uzayzamandaki farklı noktaları birbirine bağlayan kurgusal bir yapıdır ve Einstein alan denklemlerinin özel bir çözümüne dayanır.
Solucan delikleri ilk olarak 1916 yılında Ludwig Flamm tarafından ileri sürülmüştür. Flamm, Einstein'ın Genel Görelilik Teorisi denklemlerini elden geçirirken, beyaz delik adını verdiği, kara deliklerin tam tersi özellikteki bir gök cisminin teorik olarak mümkün olabileceğini fark etmiştir. Bir beyaz delik ile bir kara delik arasında bir köprü kurulabileceğini düşünmüştür.
1935 yılında Albert Einstein ve Nathan Rosen, Genel Görelilik kuramını kullanarak uzay-zaman içerisinde köprülerin varolduğu önermesinde bulunmuşlardır.
Solucan deliğinin görsel tasviri

Solucan delikleri, uzayı bükerek iki farklı nokta arasında kestirme yollar oluşturan yapılardır. Bir solucan deliğinin bir tünele/boğaza bağlı en az iki ağzı vardır. Solucan deliğinden geçilebilirse, diğer ağıza ulaşılarak uzayda yolculuk yapılabilir.
Solucan delikleri, Einstein'ın Genel Görelilik Teorisi ile tutarlıdır. Fakat gerçekliği henüz kanıtlanmamıştır. Negatif kütleli bir solucan deliği etrafından geçen ışığı yer çekimiyle etkilemesiyle tespit edilebilir. İlk solucan deliklerinin, mikroskobik seviyede yaklaşık 10–33  santimetrede var olduğu kabul ediliyordu. Fakat, evren genişledikçe, bazılarının da çok daha büyük boyutlara genişlemiş olması oldukça muhtemeldir.
Genel Göreliliğin bazı çözümleri; solucan deliğinin her iki ağzında da bir kara delik bulunduğunu öngörüyor. Ancak, "ölmek" üzere olan bir yıldızın çöküşüyle doğal olarak oluşan bir kara deliğin kendisi bir solucan deliği oluşturmaz.
Birçok bilim insanı, solucan deliklerinin yalnızca dördüncü bir uzaysal boyutun izdüşümü olduğunu varsayar.
Bir solucan deliği, milyarlarca ışık yılı veya daha fazlası gibi son derece uzun mesafeleri, birkaç metre gibi kısa mesafeleri, farklı evrenleri veya zamandaki farklı noktaları birbirine bağlayabilir. İki nokta arasındaki mesafeyi kısaltan ve seyahati kolaylaştırabilen tüneller olarak tanımlanabilir.
Solucan deliğini kavramak için, uzayı iki boyutlu bir düzlem gibi düşünebiliriz. Solucan deliği, bu düzlem üzerinde yalnızca birer delik gibi gözükecektir. Halbuki 2 boyutlu düzlemin altında, 3 boyutlu bir silindir köprü olarak yer almaktadır. Bu tünelin ucu, 2 boyutlu varsayılmış uzay üzerinde herhangi bir noktada bir delik görünümünde ortaya çıkacaktır. Gerçek bir solucan deliği, bu anlatıma benzer olabilir.
Basit bir örnek vermek gerekirse, kağıt üzerinde birbirine uzak iki nokta işaretleyin. Daha sonra kağıdınızı, işaretlediğiniz iki nokta üst üste gelecek şekilde katlayın. İki nokta arası mesafeyi kağıdın açık halinde giderseniz herhangi bir tünelden yararlanmamış olursunuz. Fakat, noktaların üst üste geldiği kısım iki nokta arası oluşmuş bir tüneldir. Eğer bu tünelden geçilebilirse, uzayda size çok uzak olan bir noktaya kısa ve pratik bir şekilde ulaşmış olursunuz. Örnekte bahsedilen tünel, solucan deliğidir.
Terminoloji

1928 yılında, Alman matematikçi, filozof ve teorik fizikçisi Hermann Weyl elektromanyetik alan enerjisinin kütle analizi ile bağlantısını kurarak maddenin solucan deliği hipotezini önerdi. Hipotezinde "tek boyutlu tüpler" terimini kullandı. Hermann Weyl "solucan deliği" terimini kullanmadı.
Amerikalı teorik fizikçi John Archibald, Wheeler Weyl'in çalışmalarından esinlenerek "solucan deliği" terimini, Charles Misner'ın ortak yazarı olarak bulunduğu bir makalede ortaya atmıştır.:
"Bu analiz kişiyi durumları düşünmeye zorlar ... Net bir kuvvet çizgisi akısının olduğu yerde, topologların çok bağlantılı alanın "kolu" dediği şey aracılığıyla ve fizikçiler belki de daha canlı bir şekilde "solucan deliği" olarak adlandırdıkları için mazur görülebilecekler." —  Charles Misner and John Wheeler in Annals of Physics
Solucan Deliği Teorisinin Geliştirilmesi > Schwarzschild Solucan Delikleri

Keşfedilen ilk solucan deliği çözüm yöntemi, ebedi bir kara deliği tanımlayan Schwarzschild ölçüsünde bulunacak olan Schwarzschild Solucan Deliği'dir. Ancak bu yöntemde, herhangi bir şeyin bir uçtan diğer uca hızlıca geçmesiyle solucan deliğinin çökmesi beklenmektedir. Çökmenin gerçekleşmemesi için iki yönlü geçiş yapılabilen solucan deliklerinde, henüz keşfedilememiş negatif yoğunluğa ve büyük bir negatif basınca sahip egzotik parçacıkların var olmasını gerektirmektedir. Fizikçiler daha sonra teorik modellerine göre geçilebilir mikroskobik solucan deliklerinin mümkün olabileceğini ve herhangi bir egzotik madde gerektirmediğini yani mikroskobik solucan deliklerinde çökme olmayacağını bildirdi. Bu tür solucan delikleri eğer mümkünse bilgi aktarımıyla sınırlı olabilir.
Solucan Deliği Teorisinin Geliştirilmesi > Yolculuk Yapılabilen Solucan Delikleri

Solucan deliklerinin iki uç noktası birbirinden farklı hareketlere sahip ve farklı kütleçekim alanları dahilinde ise, Einstein'ın Özel Görelilik Teorisi devreye girer ve "tünelin" iki ucunun senkronizasyonunun bozulmasına neden olur. Senkronizasyonun bozulması sonucunda, solucan deliğinin iki ucu birbirinden farklı zamanlar içerisinde yer alır. Bu da zamanda yolculuğu mümkün kılabilen bir yapı oluşturur.
Gerekli koşulların sağlanmasıyla Stephen Hawking, Kip Thorne gibi birçok fizikçi yolculuk yapılabilen solucan delikleri yapısının oluşmasının mümkün kılınabileceğini savundu.
Genel görelilik ve kuantum mekaniği bağlamında bir solucan deliği oluşturacağı teorik olarak tahmin edilen bilinen tek doğal süreç, Leonard Susskind tarafından ER = EPR varsayımında ortaya konmuştur. Kuantum köpük hipotezi bazen Planck ölçeğinde küçük solucan deliklerinin kendiliğinden ortaya çıkıp kaybolabileceğini öne sürmek için kullanılır. Bu tür solucan deliklerinin kararlı versiyonları karanlık madde adayları olarak önerilmiştir.
Lorentzian Çapraz Geçişli Solucan Delikleri, evrenin bir bölümünden aynı evrenin başka bir bölümüne çok hızlı bir şekilde her iki yönde de seyahat etmeye izin verir veya bir evrenden diğerine seyahat etmeyi sağlar. Genel görelilikte geçilebilir solucan deliklerinin olasılığı ilk kez Homer Ellis tarafından 1973 tarihli bir makalede ve bağımsız olarak K. A. Bronnikov'un 1973 tarihli bir makalesinde gösterilmiştir.
Egzotik Madde

Egzotik Madde istenilen şeklin verilebileceği bir kil hamuru gibidir. Solucan deliği oluşturabilir ve içerisinden geçebilirsiniz. Evrende boş uzayın enerjisi olarak tanımlanan Casimir etkisi haricinde egzotik madde bulunmamaktadır.
Casimir etkisinde iki iletken levha alıp bunları mutlak sıfırda birbirine çok yaklaştırırsınız. Levhaların arasındaki kuantum salınımlarının sayısı, levhaların dışındaki salınımlardan daha az olur. Bu fark, levhalar arası negatif basınç enerjisi oluşmasına sebep olur. Üretilen negatif enerji, levhaları birbirine doğru çeker ve bu çekim solucan deliği oluşmasını sağlar. Teoride Casimir etkisi sayesinde solucan deliği oluşturmak mümkündür.
Işık Hızından Daha Hızlı Seyahat

Solucan delikleri, ışık hızının herhangi bir zamanda yerel olarak aşılmamasını sağlayarak, ışıktan daha hızlı seyahat edilmesini sağlayabilir. Solucan deliği içerisinden geçerek, deliğin diğer ucundaki uzay noktasına yolculuk yapmak; uzayın içinde doğrudan gidiş yolunu kullanan bir ışıktan daha hızlı şekilde istenilen noktaya ulaşılmasını sağlayabilir.
Solucan Delikleri ile Seyahat > Zaman Yolculuğu

Ana madde: Zaman yolculuğu
Solucan delikleri, uzay-zaman düzleminin kara delikler gibi büyük kütleli cisimlerce muazzam miktarda bükülmesi ile, uzayda bulunan ve seyahati çok uzun ışık yılı alacak mesafede iki ucunun, uzayın bükülerek bir araya gelmesi ile kestirme yol oluşturulan yapılardır. Sadece iki mekanı değil, iki zamanı da birbirine bağlayabilirler. Bir solucan deliği, uzay-zamanda bulunan bir anla daha önce gerçekleşmiş bir anı birbirine bağlayabilir. Bu şekilde teoriye göre zaman yolculuğu, solucan delikleri aracılığıyla mümkün kılınabilir.
Solucan Deliği ve Karadelikler

Karadeliklerin en dip noktası kabul edilen yerde hacim sıfırdır ve yoğunluk ise;  {\frac {m}{V}} formülünden dolayı sonsuzdur ve bilim insanları hacmin "0" olmasından yola çıkarak karadeliğin dibinin inanılmaz güçlü bir vakum etkisi ile her şeyi yok ettiğini düşünürler; yani karadeliklerin dibinde zaman ve mekân parametreleri bildiğimiz ve kabul ettiğimiz sistemin oldukça dışındadır.
Bu da bizi şu soruya yöneltir: İki kara deliğin farklı boyutlarda bağlanması ile vakum etkisinden yararlanılarak bir uzay gemisi bir karadeliğin içine girip öbür karadelikten çok kısa bir zamanda dışarıya çıkarak başka bir alt uzaya seyahat edebilir mi?
Bu sorunun cevabı ise Günümüz teknolojisinde, bu kadar yüksek bir çekim gücüne karşı koyabilecek ve bu baskıya dayanabilecek düzeyde uzay araçları üretemediğimizden dolayı hayır.
Kara deliklerin (Blackhole) bilimsel olarak renginin neden kara (Black) oldukları konusundaki temel dayanak ise sahip oldukları inanılmaz kütle, yoğunluk ve çekim kuvvetinden dolayı ışığı bile bükebilecek ve içine çekebilecek güçte olmalarıdır. Bu yüzden hiçbir ışık kara deliklerin dışına çıkamaz, bu da onlardan bize herhangi bir ışığın ulaşamaması, dolayısıyla karanlık olması anlamına gelir.
Bildiğimiz en yüksek hızın ışık hızı (yaklaşık 1.079.252.850 km/saat) olduğunu da hesaba katarsak karadeliklerin bu kadar yüksek hızlarda gidebilen ışığı engelleyebilecek ve ondan daha hızlı bir şekilde başka bir yere doğru çekebilecek güçte olmaları Einstein-Rosen köprüsünün gerçekte var olabilme olasılığını muazzam ölçüde artırmaktadır ve zaten solucan deliğinin mantığının temelinde de aynı şekilde ışıktan daha yüksek bir hızda boyutlar arası transfer yatmaktadır. Bu teoriyi yıllar boyu öğrenmiş olduğumuz temel fiziğin ve onun bütün kurallarının tamamen dışarısına itmeyip bunu modern fiziklebağdaştırarak açıklayabilen Nathan Rosen ve Albert Einstein, gelecekte teknolojinin yardımıyla solucan delikleri yaratılıp uzayda istenilen noktaya şu anki teknolojiden çok daha hızlı bir şekilde ulaşılabileceğini ortaya sürmüştür. Modern fizik aksini kanıtlayamadığı için de bu teori günümüzde hâlâ geçerliliğini korumaktadır.