stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Boyalı Höyük
Kazılar

Höyük, Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Arkeoloji Bölümü'nden Prof. Dr. Tayfun Yıldırım  ve aynı bölümden Doç. Dr. İbrahim Tunç Sipahi tarafından 1997 yılında saptanmış, yüzeyden MÖ III. binyıl, Eski Hitit ve Frig çanak çömleği toplanmıştır. Höyükte kazılar 2004-2007 yıllarında Çorum Müzesi adına Doç. Dr. Tunç Sipahi yönetiminde yapılmıştır. Kazı kararında, yakındaki Hüseyindede Höyüğü etkili olmuştur. Metal buluntu yönünden söz konusu höyük yetersiz kabul edilecek buluntu vermiştir. Öte yandan Hüseyindede bir Eski Hitit kült merkezi olarak ortaya çıkmıştır ve kült yapısı dışında başkaca mimari kalıntı bulunmamıştır. Bu yüzden yakın çevrede başka bir yerleşimin olması gerektiği düşünülüyor ve belirlenmesine çalışılıyordu. Bu amaçla Yörüklü'nün batısındaki Fatmaören kazıları başlatılmıştı. Boyalı Höyük'te 2004 yılında yapılan yüzey çalışmalarında Eski Hitit çanak çömleği bulunması üzerine höyükte kazı yapılmasına karar verilmişti.
Tabakalanma

Höyükte Erken Tunç Çağı III. Evre,	 Eski Hitit Dönemi ve Demir Çağı tabakaları tespit edilmiştir. Eski Hitit Dönemi'nin iki safhalı olduğu düşünülmektedir. Roma Dönemi'nde ise tepenin mezarlık olarak kullanıldığı anlaşılmaktadır.
Buluntular

Erken Tunç Çağı III. Evre sonlarına tarihlenen çanak çömlek buluntuları Alacahöyük'ün ve Resuloğlu Höyük mezarlığının aynı döneme tarihli buluntularıyla paralellik gösterir. Batı yamaçtaki kazıda Erken Hitit A olarak tanımlanan bir yapı topluluğuna ulaşılmıştır. Burada çok sayıda ağırşak, tezgâh ağırlığı, riton ve çanak çömlekler ortaya çıkarılmıştır. Geniş odalarıyla önemli bir mimari buluntu olarak görülmesi nedeniyle izleyen yıllardaki çalışmaların ağırlığı bu yapı alanına verilmiştir. Bazı odalar küçük birer bölme halindedir ve yapı kompleksine sonradan eklenmiş izlenimi vermektedir. Örneğin 24 no'lu oda 2,40 x 2,30 metre boyutlarındayken 21 no'lu oda 70 x 60 cm. boyutlarındadır. Bu küçük bölmelerin sonradan eklenmiş kiler gibi işlevleri yerine getirdiği düşünülmektedir. Yapı kompleksinin genel özellikleri, tüm duvarlarda aynı tip taş ve örgü tekniğinin kullanılması, iç duvarlarda sıva izlerine rastlanmaması, geniş ve zengin bir buluntu çeşitliliği vermesidir.
A yapısında ele geçen buluntulardan ağırşakların hepsi bezemeli olup Eski Hitit Dönemi'nin karakteristik formlarındadır. Ele geçen deniz kabukları ise deniz kenarı yerleşimlerle ticari ilişkileri göstermektedir. Tezgâh ağırlıklarının çokluğu yerleşmenin Eski Hitit Dönemi'nde önemli bir dokumacılık merkezi olduğu görüşünü vermektedir. Diğer yandan bazı odalarda ele geçen küçük adak kapları ve çok sayıdaki riton, yapının dini bir işlevi de üstlendiği şeklinde yorumlanmaktadır.
Eski Hitit Dönemi'ne tarihlenen yapı katlarının ağır bir tahribata uğradığı, yangın izlerinden ve bazı duvarların içe doğru yıkılmış olmasından anlaşılmaktadır. Hüseyindede ve Fatmaören'de de aynı tarihlere denk gelen tahribat izleri önceki yıllardaki kazı çalışmalarında saptanmıştır. Bu tahribatların ardından bölgenin terk edildiği belirtilmektedir. Dolayısıyla Boğazköy ve Alacahöyük'ün kuzeybatı ve batı bölgesinde, Kızılırmak'a doğru olan bölgede Hitit İmparatorluğu Dönemi'nde kayda değer bir yerleşim henüz saptanabilmiş değildir.
Çorum'un Alaca İlçesi yakınlarındaki Eskiyapar Höyüğü'nde bulunan kabartmalı, parlak astarlı çanak çömlek Boyalı'nın üst katmanlarında çokça ele geçmiştir. Ayrıca boğa kabartmalı kaplardaki tarz, yine Eskiyapar'la paralellik göstermektedir.
Kazılarda ulaşılan bir biyoarkeolojik buluntu özellikle ilginçtir. Bir Hitit matarasının içinde 3500 yıllık bal ve arı reçinesiyle karıştırılmış halde çörekotu tohumları bulunmuştur. Ayrıca orta boy bir erzak küpünde kömürleşmiş halde baklagillerden olan mürdümük tohumları bulunmuştur. Zamanında mürdümüğün besin olarak kullanıldığı, küpün hemen yanındaki öğütme taşından da anlaşılmaktadır.
Tahribat durumu

Höyük tarımsal faaliyetlerle tahrip olmaktadır. Batı kesimi, tarla genişletmek için, bir metre yükseklikte bir kesit oluşturacak şekilde hafriyata uğramıştır.
Iris kerneriana

Iris kerneriana - Iris cinsine ait  çalı süseni olarak da bilinen bir bitki türü. Türkiye'de de yetişen kokulu, sarı çiçekleri olan bitki. Ilıman bölgelerde süs bitkisi olarak yetiştirilir.
Açıklama

Genellikle daha büyük yapraklı iris, halofilayla karıştırılır. Çiçeklerin rengine ek olarak, diğer birçok yönden iris synthenii'ye benzer.
Uzun, ince köklere sahiptir. Bunlar kök kümeleri oluşturabilir.
Hassas, otsu, parlak veya soluk yeşil yapraklara sahiptir. Uzunluğu 30 santimetre  ve genişliği 2–3 mm (nadiren 1 cm)'ye kadar büyüyebilirler. İris gramineadan daha yoğundurlar.
Çiçek sapları genellikle dar yapraklılara göre daha uzundur. 20–45 cm yüksekliğe kadar büyüyebilirler. Çok nadiren 55 santimetreye ulaşırlar.
Ait olduğu cinsin diğer türlerinden daha geniş bir çiçeklenme alanına sahiptir ve bir sap üzerinde 2-4 çiçek açar. Geniş şeffaf sınırlı kısa yaprakları vardır.
Güzel kokulu çiçekleri ilkbaharda ve ilkbaharın başlarında Mayıs ve Temmuz arasında görünmeye başlar. Çiçekleri sarının tonlarındadır; kükürt sarısı, limon sarısı,  saman sarısı, soluk sarı    ve mat krem. Çiçekler 5-12 çapındadır. 2 çift ve 3 büyük tek yapraklıdır.
Açıklama > Biyokimya

İki takım kromozomu vardır . Bu genetik yapı hibrit cinsleri ve gruplamaları sınıflandırmak için kullanılabilir. 2n = 18 sayısına sahiptir. Bu rakam hem La Cour (yayınlanmadı) hem de Lenz tarafından 1963'te 2n = 18 olarak hesaplanmıştır.
2011 yılında Türkiye'den 3 yerli iris türünde çeşitli uçucu kimyasal bileşikleri ayrıştırmak için bir çalışma yapılmıştır. İris pseudacorus, Iris kerneriana ve Iris sofarana Beyşehir ve Trabzon'da yetiştirilerek toplanmıştır. Gaz kromatografisi ve kütle spektrometresi yöntemleri kullanılmıştır. Çalışmalar, iris kerneriana çiçeklerinde α-çekil asetat (% 14.7), longipinen (% 10.8), kaprik asit (% 10.6), heptacosan (% 10.2) ve heksadekanoik asit (% 9.5) göstermiştir. Iris kerneriana kökleri tetradekanoik asit (% 31.5), heptacosan (% 10.0), α-cesil asetat (% 9.5), nonacosan (% 8.8) ve 6-metil-5-hepten-2-on (% 7.7) içeriyordu. Iris nonakosan'da Kerneriana (% 18.3), heptakosan (% 16.7), pentakosan (% 10.3) ve triko (% 6.0) bulunmuştur.
2013 yılında, Iris türlerinin çeşitli kimyasal bileşikleri üzerinde yapılan bir araştırma, Iris sophorana ve Iris kerneriana'nın gövdelerinde b-demirin ve Iris kerneriana'nın gövdelerinde trans-bionon-5,6-epoksinin bulunduğunu ortaya çıkardı.
Taksonomi

Latince adı olan Kerneriana, Avusturyalı bir botanikçi ve Viyana'da botanik profesörü olan Anton Kerner von Marilau'ya (1755-1830) aittir.
Bitkinin adı ilk kez 1884 yılında Paul Friedrich August Askerson ve Paul Ernst Emil Sintenis tarafından yayınlanmıştır. Ancak, bitkinin bir tanımını eklemedikleri için güvenilir bir şekilde yayınlanmamıştır. 1892'de Baker, The Head of the Iridaceae'nin 16. cildinde bu konuyla ilgili bir makale yayınlamıştır. Ancak Ağustos-Kasım 1892'de lbu'nun Iris orientalis ile eş anlamlı olduğunu düşünülmüştür.
1 Şubat 1936'da Iris Kerneriana adıyla yayınlanmıştır. Amerika Birleşik Devletleri Tarım Bakanlığı tarafından 4 Nisan 2003 tarihinde onaylanmıştır. Iris kerneriana, Kraliyet Bahçıvanlık Derneği tarafından da kabul edilmiş bir isimdir.
Yayılış

Batı Asya'nın ılıman dar bir bölgesinde yaygındır.
Türkiye'nin kuzeyinde, Erzurum'da, Bolu'nun doğusunda ve Kaz Dağı'ndan Ankara'ya kadar olan alanda bulunur. Amasya'da, Direkli, Yassucal ve Abacı köylerinde de bulunmuştur.
Iris kerneriana deniz seviyesinden 300–2300 m yükseklikte, açık çam ormanlarında, kuru otlaklarda ve kuru topraklarda gözlenebilir.
Yetiştirme

Avrupa'da ve İngiltere'de yetiştirmesi zordur.
Nötr olarak hafif asidik, besin açısından zengin çakıllı topraklarda büyümeyi tercih eder. Kireçli topraklar uygun bir alandır. Tam güneş alan yerleri tercih etmektedir. İlkbaharda, büyüme mevsimi boyunca suyu yakınında ister. Sonbaharda biraz su takviyesi ister.
Bu türlerin bahçede yetiştirilmesi zordur. Dikimden sonra sabredilmeli ve bitkiler birkaç yıl aynı alanda kalmalıdır (ideal olarak 10-15 yıl). Bu türler ormangülü ile birlikte yetiştirilebilir.
Yetiştirme > Üreme

Iris'in kerneriana  tohum tarafından yçoğaltılabilir.  Tohumlar, iristeki (çiçek açtıktan sonra) kurutulmuş tohum kapsüllerinden toplanabilir. Tohumlar her an ekilebilir ancak ıslak koşullarda  kışın veya ilkbaharın başında daha iyi sonuçlar verir. Tohumlar çok ince bir kum veya çakıl tabakası ile örtülmelidir. Tohumların filizlenmesi uzun zaman alır, bazen aylarca görünmez. Bu dönem 6-12 aya kadar uzayabilir.
Zehir

Diğer birçok iris türü gibi, bitkinin çoğu zehirlidir (özellikle kökler ve yapraklar) ve yenildiğinde mide ağrısına ve kusmaya neden olabilir. Bitki ile çalışmak cilt tahrişine veya alerjik reaksiyonlara neden olabilir.
Okuma

Davis, PH, ed. 1965–1988. Türkiye florası ve doğu Ege adaları. [I. kerneriana Asch olarak listeler. & Sint. eski Baker].
Mathew, B. 1981. Iris. 112–113.
↑  Videnskabelige Meddelelser fra den Naturhistoriske Forening i Kjøbenhavn 1860: 76 1861.
1 2 3 4 5 6 7 8 9  Perennials Vol. 1. Pan Books Ltd. 1991. s. 188. ISBN 9780330327749.
1 2  "Handbook of Garden Irises" (PDF). beardlessiris.org (The Group for Beardless Irises). 2009. 3 Kasım 2014 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 1 Kasım 2014.
1 2 3 4 5  Growing Irises. Revised. Bromley: Christopher Helm. 1987. s. 146. ISBN 978-0-88192-089-5.
1 2 3 4 5  Irises: A Gardener's Encyclopedia. Timber Press, Incorporated. 2005. ISBN 978-0881927306.
1 2 3 4 5 6  "Iris kerneriana". plant-world-seeds.com. 3 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Şubat 2015.
1 2 3  Gardeners' Encyclopedia of Plants and Flowers. Dorling Kindersley. 1994 [1989]. s. 522. ISBN 978-0751301472.
1 2 3 4  "Spuria Irises". herbs2000. 21 Nisan 2005 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Ocak 2015.
1 2 3 4  The Gardener's Guide to Growing Irises. Newton Abbot: David and Charles. 1997. s. 61. ISBN 978-0715305393.
1 2 3 4  "(SPEC) Iris kerneriana Aschers. & Sint. ex Baker". wiki.irises.org (American Iris Society). 20 Nisan 2010. 31 Ekim 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Eylül 2014.
↑  "Iris kerneriana". gardenaway.com. 11 Şubat 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Şubat 2015.
1 2 3 4  "Iris kerneriana". jardinsdugue.eu. 21 Nisan 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Şubat 2015.
1 2 3  "Iris summary" (PDF). pacificbulbsociety.org. 14 Nisan 2014. 16 Mayıs 2011 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Kasım 2014.
1 2 3 4 5  "Iris kerneriana". rareplants.co.uk. 11 Şubat 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Şubat 2015.
↑  "Karyological study on some endemic Iris L. (Iridaceae) species from Turkey" (PDF). Pakistan Journal of Botany. 33 (2): 167-171. 2001. 11 Şubat 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF). Erişim tarihi: 9 Şubat 2015.
↑  "Composition of Volatiles from Three Iris Species of Turkey". Journal of Essential Oil Research. 23 (4): 66-71. 2011. doi:10.1080/10412905.2011.9700471.
↑  "Major secondary metaboloities of Iris spp". Phytochemistry Reviews, Fundamentals and Perspectives of Natural Products Research. 12 (4): 51-80. 2013. doi:10.1007/s11101-013-9333-1. 27 Ocak 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Şubat 2015.
↑  A Gardener's Dictionary of Plant Names. Revised. Cassell and Company (1963 tarihinde yayınlandı). 1972. s. 186. ISBN 978-0304937219.
1 2 3  "Iris kerneriana". rhs.org.uk. 3 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Şubat 2015.
↑  "Iridaceae Iris kerneriana Asch. & Sint. ex Baker". ipni.org (International Plant Names Index). 11 Haziran 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Şubat 2015.
1 2 3  "Iris kerneriana". davesgarden.com. 11 Nisan 2010 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Şubat 2015.
Eskişehir Hayvanat Bahçesi
Galeri

Akvaryum girişi
Titriş Höyük

| --- | --- |
Arkeolojik Höyük
Adı:: Titriş Höyük
il:: Şanlıurfa
İlçe:: Karaköprü
Köy:: Bahçeli
Türü:: Höyük
Tescil durumu:: 
Tescil No ve derece:: 
Tescil tarihi:: 
Araştırma Yönetmi:: Kazı

Titriş Höyük, Şanlıurfa İl merkezinin kuş uçuşu 36 km. kuzeyinde, Karaköprü İlçesi'nin 18 km. kuzeydoğusunda yer alan bir höyüktür. Kısmen Bahçeli köyünün altına da uzanan höyük 3,3 hektarlık  olup tepe, 33 hektarlık bir alana yayılmakta ve 22 metre yüksekliktedir. Höyük, Atatürk Barajı su toplama sahası dışında kalmaktadır. Titriş Höyük, tepe, teraslara yayılan aşağı şehir ve bunların oluşturduğu kent merkezinin ötesinde dış şehir olarak büyük bir yerleşmedir. Yukarı kent (akropolis) tepenin 200 x 180 metre boyutlarındaki üst kesiminde yer alır. Tepenin doğusunda ve batısındaki 300 x 180 ve 400x 200 metre boyutlarındaki teraslarda aşağı şehir yayılmaktadır. Tepenin kuzey kesiminde ise 800 x 200 metre alana yayılmış bir dış şehir bulunmaktadır. Bunlara ilaveten höyüğün yaklaşık 400 metre kuzeybatısında bir mezarlık alanı vardır. Tüm bunların dışında yerleşmenin bütünüyle dışında işlik ve mandıra tarzı, birkaç evden oluşan yapılar bulunmaktadır. Bu haliyle tamamı 43 hektar gibi o dönem için inanılması güç bir yayılma alanı oluşmaktadır.
Höyüğün yer aldığı ova, tepeler arasında güneye uzanan bir vadi ile Harran Ovası'na ve Balık Vadisi'ne, böylece Kuzey Mezopotamya'ya coğrafi olarak bağlanmaktadır. Bu doğal yolu izleyerek Kuzey Mezopotamya'dan Titriş'e uzanan ticaret yolu, buradan ırmak vadileri üzerinden Samsat Höyük'e ve Orta Anadolu'ya devam etmekteydi.
Kazılar

tr
Höyükteki kazı çalışmaları 1991-99 yılları arasında Timoty Matnet başkanlığında yürütülmüştür. Mezarlık kesiminde ise 1981-82 yıllarında kazılar yapılmıştır.
Buluntular

Mezarlık alanında 1981-82 yıllarında yapılan kazılarda 38 mezar ortaya çıkarılmıştır. Ancak Titriş Höyük kazılarında en sansasyonel buluntu yaklaşık 4 bin yıl öncesine tarihlenen bir toplu mezardır. Üç kadın, iki çocuk ve bir bebeğin de aralarında bulunduğu en az 19 kişinin bir evin tabanı altında gömüldükleri ve evin tabanının yeniden sıvandığı anlaşılmaktadır. İskeletleri üzerinde yapılan incelemelerde, 16 yetişkin kafatasında, mızrak ya da baltayla yapılmış kafatası travması bulgularına ulaşılmıştır. Arkeolog Ömür Dilek Erdal'ın bulguları, Akad İmparatorluğu'nun çöküşü ardından yaşanan karışıklıklara bağlanma eğilimindedir.
Bir diğer ilginç buluntu, mezarlık kazılarında bulunan halka idollerdir. Bu idollerden biri altın, biri gümüş, biri mermer, dokuzu ise deniz kabuklarından yapılmış idollerdir. Bu örneklerin Doğu Ege tipini (Polichni) yansıttığı ileri sürülmektedir. Batı Anadolu'dan gelen etkilerle ilgili bir başka buluntu da Titriş Höyük'te ele geçen, bir çeşit iki kulplu maşrapa olan depaslardır.
Titriş Höyük'te de, Tilmen Höyük, Lidar Höyük ve Oylum Höyük'te olduğu gibi oda mezar geleneği görülmektedir. Titriş Höyük'te hem yerleşim içinde hem de dışında oda mezarlar bulunmuştur. Bu mezarlarda her yaş ve cinsiyetten bireylerin toplu olarak gömüldüğü, bu bağlamda aile mezarı olarak kullanıldığı ileri sürülmektedir. Oda mezarlara gömüt armağanı olarak meyvelikler, Suriye şişeleri, sığ ya da derin çark yapımı kaseler, ikili bileşik kap gibi değişik formlu kaplar bırakılmıştır. Oda mezarlardaki diğer buluntular küresel başlı bronz iğneler, büyük bir hançer, deniz kabuğu, frit boncuklar ve pedestal dipli bazalt bir havan, üzeri çizilerek bezenmiş bir deniz kabuğu parçası, depaslar, ucu kıvrık bronz mızrak ucu, mermerden keman biçimli iki idol ve kapların birinin içinde çiçek kalıntısıdır. Söz konusu buluntular Erken Tunç Çağı II evreye (MÖ 2600 – 2400) ve Erken Tunç Çağı III evreye (MÖ 2300 – 2100) tarihlenmektedir. Buluntuların bir kısmı, depaslar ve mermer keman biçimli idoller ithal olup diğerleri yerel üretim olarak görülmektedir.
Değerlendirme

Höyükteki yerleşme bir Erken Tunç Çağı yerleşimi olup MÖ 2600 – 2100 arasında iskan edilmiştir.
Karaman Müzesi

| Karaman Müzesi |
| --- | --- |


Açılış: 1980
Konum: Karaman
Koordinatlar: 37°10′57″K 33°12′42″D﻿ / ﻿37.18250°K 33.21167°D﻿ / 37.18250; 33.21167
Tür: Arkeoloji ve Etnografya müzesi
Koleksiyon(lar): Kalkolitik devir Geç Bizans çağı İşleme eserler El dokumaları Madeni eserler Selçuklu ve Osmanlı eserleri Eski insan Cam ve çini Silahlar El yazmaları Ahşap eserler Taş eserler
Karaman İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü bünyesindeki diğer müzeler
Karaman Müzesi, Karaman ilinde, Hatuniye Medresesi'nin arkasında kalan ve tarihteki pek çok döneme ait eserlerin sergilendiği müzedir.
Tarihi

1961 yılında bölgede bulunan eserlerin bolluğu nedeniyle bir müze kurulması düşünülmüş ve başlanmıştır. Dönemin Kaymakamı Necati Tümay ve Belediye Başkanı Kemal Kaynaş’ın girişimleri ile ilk kez 1962 yılında bir depo müze olarak faaliyetlerine başlamıştır.
Öncesinde Karaman Kütüphane ve Turizm Derneği’nde toplanmış olan eserler 1963 yılında Karaman çarşısı içerisinde bir binaya taşınmıştır. Faaliyet 1966 yılına kadar burada devam etmiştir. Birkaç kez yer değiştiren eserler sayılarının artması nedeni ile müzeye ait bir binaya gereksinim duyulmuştur. Bunun üzerine yeni müze binasının yapımına 1970 yılında başlanmıştır. Uzun süren inşa faaliyeti sonrası 1980 yılında müze yeni binasında ziyarete açılmıştır. Bu müzenin açılmasında Müze Müdürü Arkeolog İlhan Temizsoy’un büyük çabaları olmuştur.
Eserler

Müze iki katlıdır ve her katta 550 m2lik bir kullanım alanı bulunmaktadır. Alt kat Karaman Evi olarak düzenlenmiştir ve burada teşhir salonu, depolar, fotoğrafhane, laboratuvar, sergi salonları ve yönetim birimleri yer almaktadır.
Müze arkeolojik eserler ve etnoğrafya bölümü olarak iki kısımdan meydana gelmiştir. Arkeolojik eserler bölümünde, Kalkolitik devirden Geç Bizans çağına kadar çeşitli dönemlere ait eserler sergilenmektedir. Etnoğrafik eserler bölümünde ise Selçuklu, Anadolu beylikleri ve Osmanlı dönemine ait eserler bulunmaktadır. Müze bahçesinde de bazı eserler bulunmaktadır. Bunlar; Roma devrine ait mezar stelleri başta olmak üzere Bizans ve Türk-İslam dönemlerine ait taş eserler sergilenmiştir.
Ayrıca Sısanın ve Gökçe Höyükten çıkan eserlerin yanı sıra Yortan kültürüne ait objelerde bulunmaktadır. Mersin-Gelindere, Muğla-İasos, Adıyaman ve çevresinden gelmiş olan eserlerin yanı sıra Karaman yöresinde Taşkale, Bayır, Karacaören ve Kazımkarabekir gibi merkezlerde bulunmuş pişmiş topraktan figürinler, testiler, kandil ve tabaklar da müzede bulunmaktadır. Bizans dönemine ait ahşap kapaklar, kutular da burada sergilenmektedir. Özellikle Roma ve Bizans çağlarına ait cam şişeler müzenin önemli koleksiyonları arasındadır.
Müzenin en zengin koleksiyonlarının başında sikkeler gelmektedir. Erken ve Geç Hitit dönemlerine ait taştan silindirik mühürler, Urartu bronz levhaları da onları tamamlamaktadır.
Manazan Mağaraları’ndan getirilen kadın cesedi ise arkeolojik teşhir salonunda sergilenmektedir. Mağaraların ne zaman oyulduğunu kesin olarak ortaya koyacak veriler olmamakla birlikte buradan ele geçen küçük buluntulardan mağaraların Bizans Devri'nde 6 ve 7'nci yüzyıllarda oyulduğu ve yerleşildiği anlaşılmaktadır.
Müzenin etnoğrafya bölümünde, yöreden toplanan eserlere yer verilmiştir. Bunların başında Selçuklu ve Osmanlı dönemine ait çiniler, mozaikler, alçı kabartmalar gelmektedir. Selçuklu ve Osmanlı dönemine ait bakır eserler, sedef kakmalı çekmeceler, nalınlar, kahve değirmenleri, ayna kapları ve kahve soğutucuları da bu bölümde yer almaktadır. Ayrıca bu bölümde 1798 yılında yapılmış olan Hacı Emin Ağa Evi’nin çökmesi ile müzeye getirilen dolaplar, şömine ve alçı vitraylar da bulunmaktadır.
Karaman’ın el işleri de iki ayrı vitrinde teşhir edilmektedir. Bunların başında da sim işlemeli saltalar, üç etekler, cepkenler, para ve tütün keseleri, uçkurlar, peşkirler, kolluklar, paçalık göynekler, yün çoraplar, yastık yüzleri ve kemerler gelmektedir.
Müzedeki yazma eserler bölümünde, Karaman Beyliği ile Osmanlı dönemine ait teshipli Kuran'lar, fermanlar, şeriat mahkemelerinin kararları bulunmaktadır. Bunlar içerisinde 3.20 m. uzunluğunda Ahi Evran Fütüvvetnâmesi en ilgi çeken eserler arasındadır.
Kolding

| Kolding |
| --- | --- |
Kasaba

  Arma 
Kolding
Ülke:  Danimarka
Bölge: Güney Danimarka
İdare
 • Belediye başkanı: Jørn Pedersen
Yüzölçümü
 • Kent: 38 km² (14 mil²)
Rakım: 50 m
Nüfus (2021)
 • Kent: 61,222
 • Kent yoğunluğu: 1,600/km² (4,14/mil²)
Zaman dilimi: UTC+01.00 (OAS)
 • Yaz (YSU): UTC+02.00 (OAYS)
Posta kodu: 6000
Alan kodu: (+45) 7
Resmî site kolding.dk
Kolding (Danca telaffuz: [ˈkʌleŋ]) Danimarka'nın Güney Danimarka bölgesinde yer alan bir kasabadır. Kasabanın nüfusu 1 Ocak 2014 tarihi itibarıyla 90,066'dır.
Kardeş şehirler

| Şehir | Bölge | Ülke | Yıl |
| --- | --- | --- | --- |
|  Anjō |  Aichi prefektörlüğü |  | 1997 |
|  Delmenhorst |  |  | 1979 |
|  Drammen |  Buskerud |  | 1946 |
|  Huéscar |  Granada |  | 1982 |
|  Lappeenranta |  Güney Karelya |  | 1947 |
| Nanortalik |  Kujalleq |  | 2007 |
|  Örebro |  Närke |  | 1946 |
|  Panevėžys |  Panevėžys |  | 2000 |
|  Pisa |  |  | 2007 |
|  Stykkishólmur |  Batı Bölgesi |  | 1979 |
|  Szombathely |  Vas |  | 1991 |
Altıntaş, Uşak

| Altıntaş |
| --- | --- |
Köy

 Uşak'ın Türkiye'deki konumu
AltıntaşAltıntaş'ın Uşak'taki konumu
Ülke:  Türkiye
İl: Uşak
İlçe: Merkez
Coğrafi bölge: Ege Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Rakım: 1020 m
Nüfus (2019)
 • Toplam: 210
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0276
İl plaka kodu: 64
Posta kodu: 64000
Altıntaş, Uşak ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe

Köyün hemen batısında, şu anda gölet yapılan vadide Neolitik Çağ ve Kalkolitik Çağ'a ait bulgulara rastlanan "Altıntaş Höyüğü" ile bu höyüğe bakan kayalıklara oyulmuş İlk Tunç Çağı ve Roma Dönemine ait bulgulara rastlanılan sığınak şeklindeki yaşam alanları bulunmaktadır. Höyük ve kaya mezarlarının bulunduğu vadi, Altıntaş Kaya Yerleşimi olarak tescil edilmiştir.
Günümüz köyünün kuruluşu kesin olarak bilinmemekle birlikte eski adı "Leşler" şeklindedir. 1676 tarihli Avârız defterinde Leşler adıyla küçük bir köy olarak bahsedilmektedir. 1953 yılında Uşak il olduğunda merkez kazaya bağlı yerleşiminin adı bu tarihte de Leşler olup Gücer köyüyle birlikte yeni kurulan merkez ilçenin köyü olmaya devam etmiştir. 
Yerleşimin Leşler olan adı 5 Nisan 1957'de Altıntaş olarak değiştirilmiştir.
Coğrafya

Köy, Uşak il merkezine 16 km uzaklıktadır. Köyün batısında ve çok yakın mesafede adını verdiği Altıntaş sulama göleti yer almaktadır. Göletin inşa edildiği vadinin içerisinden Kaya Deresi akmaktadır.
Nüfus

| Yıllara göre köy nüfus verileri |
| --- | --- |
2019: 210
2018: 216
2017: 222
2016: 229
2015: 229
2014: 234
2013: 241
2012: 251
2011: 260
2010: 265
2009: 272
2008: 275
2007: 280
2000: 278
1990: 295
1985: 303
Kukla, Baf

| Kukla Κούκλια  (Yunanca) Kukla  (Türkçe) |
| --- | --- |
Köy

 Kukla'nın Baf kazası içerisindeki konumu
Kukla
Koordinatlar: 34°42′35.51497″K 32°34′23.91420″D﻿ / ﻿34.7098652694°K 32.5733095000°D﻿ / 34.7098652694; 32.5733095000
Ülke:  Kıbrıs Cumhuriyeti
Kaza: Baf
Rakım: 45 m
Nüfus (2011)
 • Toplam: 892
Zaman dilimi: UTC+02.00 (DAS)
 • Yaz (YSU): UTC+03.00 (DAYS)
Posta Kodu: 8500
Coğrafi Kodu: 6100
Mağusa Kazası'nda bulunan Kukla için Köprülü, Kıbrıs sayfasına bakınız.
Kukla (Yunanca: Κούκλια), Kıbrıs'ın Baf Kazası'nda bulunan bir köydür. Konum olarak Baf'tan 24 km güneydoğuda ve Limasol'dan 47 km batıdadır. Köyün bulunduğu bölge Gavur Taşı'nın bulunduğu bölgedir ve Afrodit inancında önemli yer tutar. Bölge ayrıca Roma döneminden önce Baf'ın bulunduğu yerdi.
Eski Baf'ın (Palaiaphos) kalıntıları
Yakın tarihte nüfus olarak Türkler ve Rumların karma olarak yaşadığı bir köydü. Κöy ismi iki dilde de tarafsız olduğu halde 1958'de Taksim politikası kapsamında köye "Sakarya" adı verildi.
Köy nüfusu 1974'e kadar yerini korumuş olup bu tarihte köyün Türk nüfusu köyü terk etmiştir. Yerlerine daha sonra kuzeyden göçmen gelen Rumlar yerleşmiştir. 2011 sayımına göre aktif yaşayan nüfusu 892'dir.
Kukla'nın camisi