İsrail-Filistin çatışması
Arka planı

İsrail-Filistin çatışmasının kökleri 19. yüzyılın sonları ve 20. yüzyılın başlarına, Yahudiler ve Araplar arasında her ikisi de Orta Doğu'da kendi halkları için egemenlik elde etmeye yönelik büyük milliyetçi hareketlerin doğuşuna dayanmaktadır. Balfour Deklarasyonu, Birinci Dünya Savaşı sırasında 1917'de İngiliz hükûmeti tarafından yayınlanan ve Filistin'de "Yahudi halkı için ulusal bir yuva" kurulmasını desteklediğini duyuran bir bildiriydi. 1920'lerdeki Fransa-Suriye Savaşı'nın ardından Filistin milliyetçiliğinin ortaya çıkmasıyla Levant'ın güneyinde bu iki hareket arasındaki çatışma, 1930'lar ve 1940'larda Mandater Filistin'de mezhep çatışmasına dönüştü ve daha sonra geniş çaplı Arap-İsrail çatışmasına evrildi.
Hacı Emin el-Hüseyni'nin yeni ortaya çıkan liderliği altında birkaç sertlik yanlısı Filistinli Arap milliyetçisinin Şam'dan Manda altındaki Filistin'e dönmesi, Filistinli Araplar için ulusal bir vatan kurma yönündeki Filistinli Arap milliyetçi mücadelesinin başlangıcı oldu. Filistinli Arap ulusal hareketinin mimarı olan Emin el-Hüseyni, Yahudi ulusal hareketini ve Filistin'e Yahudi göçünü derhal davasının tek düşmanı olarak işaretledi ve 1920 gibi erken bir tarihte Kudüs'te ve 1921'de Yafa'da Yahudilere karşı geniş çaplı ayaklanmalar başlattı. Şiddetin sonuçları arasında Yahudi paramiliter gücü Haganah'ın kurulması da vardı. 1929'da bir dizi şiddetli ayaklanma 133 Yahudi ve 116 Arap'ın ölümüyle sonuçlandı; El Halil ve Safed'de önemli Yahudi kayıpları yaşandı ve Yahudiler, El Halil ve Gazze'den tahliye edildi.
1930'ların başında Filistin'deki Arap ulusal mücadelesi, Kara El militan grubunu kuran ve Filistin'de 1936-1939 Arap isyanının zeminini hazırlayan Suriyeli Şeyh İzaddin El Kassam gibi Ortadoğu'nun dört bir yanından birçok Arap milliyetçisi militanı kendine çekti. El Kassam'ın 1935'in sonlarında İngilizler tarafından öldürülmesinin ardından 1936'da Arap genel grevi ve genel boykotu patlak verdi. Grev kısa süre içinde şiddete dönüştü ve Arap isyanı, Yahudi Yerleşim Polisi, Yahudi Süpernümerik Polisi ve Özel Gece Timleri'nden oluşan ortak güçlerin desteğiyle İngilizler tarafından kanlı bir şekilde bastırıldı. 1937'nin başlarına kadar süren ilk organize şiddet dalgasında Arap grupların çoğu İngilizler tarafından yenilgiye uğratıldı ve Arap liderliğinin büyük bir kısmı zorla sınır dışı edildi. İsyan, Filistin'in bölünmesine yönelik Peel Komisyonu'nun kurulmasına yol açtı, ancak daha sonra Filistinli Araplar tarafından reddedildi. İki ana Yahudi lider, Haim Weizmann ve David Ben-Gurion, önerileri kabul etti ancak bazı ikincil Yahudi liderler bunu onaylamadı.
İkinci Dünya Savaşı'nın başlangıcına kadar aralıklarla devam eden şiddet olayları, çoğu Arap tarafından olmak üzere yaklaşık 5.000 kişinin ölümüyle sonuçlandı. Dünya Savaşı'nın patlak vermesiyle birlikte Mandater Filistin'deki durum sakinleşti. Bu durum Filistinli Araplar arasında Naşaşibi klanının önderliğinde daha ılımlı bir duruşa geçilmesine ve hatta İngiliz komutası altında Kuzey Afrika'da Almanlara karşı savaşan Yahudi-Arap Filistin Alayının kurulmasına olanak sağladı. Ancak El Hüseyni'nin sürgündeki daha radikal fraksiyonu Nazi Almanyası ile işbirliği yapma eğilimindeydi ve Arap dünyasında Nazi yanlısı bir propaganda makinesinin kurulmasına katıldı. Arap milliyetçilerinin Irak'ta yenilgiye uğraması ve ardından el-Hüseyni'nin Nazi işgali altındaki Avrupa'ya taşınması, Filistin'deki saha operasyonları konusunda elini kolunu bağladı, ancak düzenli olarak İtalyanlardan ve Almanlardan Tel Aviv'i bombalamalarını talep etti. İkinci Dünya Savaşı'nın sonunda, Avrupa'dan Holokost'tan kurtulanların akıbeti üzerine yaşanan kriz, Yişuv ile Filistinli Arap liderliği arasında yeni gerilimlere yol açtı. Bir yandan İngilizler tarafından göç kotaları konulurken diğer yandan yasadışı göç ve İngilizlere karşı Siyonist isyan artıyordu.
29 Kasım 1947'de Birleşmiş Milletler Genel Kurulu, Filistin'in bir Arap devleti, bir Yahudi devleti ve Kudüs Şehri olarak bölünmesini öngören bir planın kabul edilmesini ve uygulanmasını tavsiye eden 181(II) sayılı kararı kabul etti. Ertesi gün Filistin şiddet olaylarıyla sarsıldı. Dört ay boyunca Arapların saldırılarına maruz kalan Yişuv, genellikle savunmada kalırken, zaman zaman misilleme yaptı. Arap Birliği, gönüllülük esasına dayalı Arap Kurtuluş Ordusu'nu kurarak Arap mücadelesini destekledi ve Abdülkadir el-Hüseyni ve Hasan Selame liderliğindeki Filistin Arap Kutsal Cihat Ordusu'nu destekledi. Yahudi tarafında ise iç savaş, İkinci Dünya Savaşı'nın çok sayıda Yahudi gazisi ve yabancı gönüllüler tarafından güçlendirilen Haganah, Irgun ve Lehi gibi büyük yeraltı milisleri tarafından yönetiliyordu. 1948 baharına gelindiğinde, Arap güçlerinin tamamen çökmek üzereydi, Yişuv güçlerinin giderek daha fazla toprak kazandı ve bu durum, Filistinli Araplar için büyük çaplı bir mülteci sorunu yarattı.