stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Dâniye Emirliği
Tarihçe > İkbâlüddevle Ali (1045-1076) ve Taifanın yıkılması

Mücâhid 1045 yılında öldüğünde yerine oğlu Ali [es], İkbâlüddevle lakabını alarak tahtta oturdu. 1016 yılındaki Sardunya yenilgisi sonrası esirler haçlılar arasında paylaştırıldı. Ali, Alman II. Heinrich tarafından esaret altına alındı ve bir Hristiyan gibi yetiştirildi. Serbest kaldıktan sonra Dâniye’ye döndü. İlk başlarda bir hristiyan gibi davranmaya devam etti ancak babasının telkiniyle tekrar İslam'a döndü.
1054/55 yılında Müstansır yönetimindeki Mısır'da kıtlık baş gösterdi. Ali, İskenderiye'ye tahıl yüklü bir gemi gönderdi ve bu iyilik karşısında Müstansır tarafından hediyeler verildi. Araştırmalara göre hediyeler arasında Doña Urraca Kadehi [en] de bulunmaktaydı.
Ali, babasının fethettiği yerleri yaklaşık otuz yıl boyunca barış içinde yönetmeyi başardı. Gemiciliğe önem verdi ve ticaret filosunu genişletti. Dâniye, Taifa'lar arasında refah düzeyi en yüksek emirliklerden biri haline geldi.
Ali, Sarakusta emirinin kızıyla evliydi. 1076'da Sarakusta (Zaragoza), Dâniye’nin Kıta İspanyası'nda yer alan toprakları fethetti. Emirliğin düşmesi ile Balear adalarında vali olan Abdullah el-Murtazâ bağımsızlığını ilan etti ve Mayurka Emirliği'ni kurdu. Murâbıtlar tarafından fethedilene kadar 1116 yılına kadar varlığını sürdürdü.
Tarihçe > Dâniye'de gayrimüslimler

Emirliğe sadık Hristiyan, Yahudi ve Mozaraplar himaye altına alınırken Yahudi tüccar cemaatiyle işbirliği yapıldı. Sefarad Yahudi topluluğu ticaretin genişlemesi ve emirliğin zenginleşmesine katkıda bulundu. Yahudiler ayrıca emirlikte üst düzey makamlarda görev yaptılar.
Dâniye'de ilim

1009 yılında Âmirîler’in yönetimden uzaklaştırılması ve başkentte meydana gelen karışıklıklar sebebiyle bir çok alim Kurtuba'yı terk etti. Mücâhid bu dönemde birçok ilim adamını himaye etti. Endülüslü tarihçi Dabbî, Mülûkü’t-tavâif arasında en fazla ilim adamının onun sarayında görüldüğünü yazmaktadır. Hatta köle ve cariyeler de ilmi faaliyetlere katılıyordu. Mücâhid'in hadis, kıraat ve Arap dili ve edebiyatı alanlarında bilgi sahibi olduğu ve aruza dair bir kitap yazdığı bilinmektedir. Himaye ettiği ilim adamları arasında;
Ebû Amr ed-Dânî: Kıraat âlimi
İbn Abdülber en-Nemerî: Muhaddis, münekkit, edip, tarihçi ve Mâlikî fakihi
İbn Ma‘mer el-Lugavî:
İbn Sîde: Lugatçı, edebiyat ve dil âlimi
Ebü’l-Abbas Ahmed b. Reşîḳ:
İbn Bürd el-Asgar: Şair, kâtip ve vezir
İbn Garsiyye: Edip ve şair
İbn  Derrâc [en]: Şair
Ebû Mervân Abdülmelik b. Muhammed b. Mervân b. Zühr el-İşbîlî: Mücâhid el-Âmirî’nin özel hekimi
sayılabilir. Ali de babası gibi ilim adamlarına önem verdi.
Taifa Emirleri > Birinci dönem Taifa Emirliği (Âmirîler)

Mücâhid el-Âmirî [en] (el-Muvaffak) (Belensiye'de 1020–1021): 1010–1045
İkbâlüddevle Ali [ es] : 1045–1076
Sarakusta (Zaragoza) tarafından fethedildi: 1076–1081
Turtûşe (Tortosa) tarafından fethedildi: 1081–1092
Murâbıtlar: 1092–1224
Taifa Emirleri > Üçüncü dönem Taifa Emirliği

Ebu Zeyd Abdurrahman (Alzira ve Xàtiva'da ): 1224–1227
Aragon Krallığı'na dahil oldu 1227
Galeri

Dâniye Emirliği'nin en geniş toprak sınırları
Doña Urraca Kadehi
Referans

Özdemir, Mehmet, (Ed.) (2018). İslam Tarihi ve Medeniyeti Cilt 4, Endülüs. Siyer Yayınları. ISBN 9786057558343.
Kremp, Martin (1996). Die Kleinkönige des islamischen Spanien. Texte zur Geschichte der Taifas des Andalus im 11. Jahrhundert (Almanca). Mediterranea, Frankfurt/Main. ISBN 3-00-000464-5.
García Sanjuán, Alejandro (2015). "El Grial de León, entre la Historia y la fantasía". Revista de Libros (İspanyolca). Erişim tarihi: 10 Şubat 2025.
Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları mevcuttur.
| g t İber Yarımadası'nda kurulan Tâifa Devletleri |
| --- | --- |
11. yüzyıl:  Benî Rezîn (Albarracín)  Cezîretülhadrâ (Algeciras)  Meriye Emirliği (Almería) (I / II)  Elbunt (Alpuente)  Erkûş (Arcos)  Batalyevs (Badajoz)  Karmûne (Carmona)  Kurtuba (Córdoba)  Dâniye (Denia)  Gırnata (Granada)  Lâride (Lleida)  Üşbûne (Lisbon)  Lûrka (Lorca)  Mâleka (Málaga) (I / II)  Mayurka (Mallorca)  Mirtüle (Mértola)  Molina (Molina)  Mevrûr (Morón)  Mürsiye (Murcia) (I / II)  Mürbitâru (Murviedro ve Sagunto)  Leble (Niebla)  Runde (Ronda)  Saltis ve Velbe (Saltés ve Huelva)  Şentemeriyetülgarp (Santa Maria do Algarve)  İşbiliye (Seville)  Şilb (Silves)  Tuleytula (Toledo) (I / II)  Turtûşe (Tortosa) (I / II)  Belensiye (Valencia) (I / II)  Sarakusta (Zaragoza) 
12. yüzyıl:  Meriye Emirliği (Almería) (III)  Batalyevs (Badajoz) (II)  Bâcce ve Yâbüre (Beja ve Évora)  Karmûna (Carmona) (II)  Konstantina ve Fürnecûlüş (Constantina ve Hornachuelos)  Vâdîâş ve Besta (Guadix ve Baza)  Ceyyân (Jaén) (I / II)  Şerîş (Jerez)  Mâleka (Málaga) (III)  Mirtüle (Mértola) (II / III)  Mürsiye (Murcia) (III / IV)  Leble (Niebla) (II)  Bürşâne (Purchena)  Şenterîn (Santarém)  Şakûre (Segura)  Şilb (Silves) (II)  Tabîre (Tavira)  Velbe (Tejada)  Belensiye (Valencia) (III) 
13. yüzyıl:  Ercûne (Arjona)  Beyyâse (Baeza)  Dâniye (Dénia) (II)  Lûrka (Lorca) (II)  Mâleka (Málaga) (IV)  Minorka (Menorca)  Mürsiye (Murcia) (V)  Leble (Niebla) (III)  Uryûle (Orihuela)  Belensiye (Valencia) (IV) 
Âmirîler'in yetiştirdği Sakâlibe komutanların kurduğu Taifa Devletleri, y. 1018
Dâniye Emirliği'ne ait Dirhem
Dâniye Emirliği dönemine ait mermer panel, Ulusal Arkeoloji Müzesi
Erimanthian Yaban Domuzu

| --- | --- |
Yaklaşık MÖ 525 tarihli bir  Antik Yunan amforası üzerinde  Herakles, Eurystheus ve Erymanthian domuzu filgürü Louvre Müzesi, Paris.
Ülke: Yunanistan
Erymanthian Yaban Domuzu, eski Yunan mitolojisine göre Erymanthos Dağı'nda yaşayan ve  dağın eteklerindeki köyleri ve tarlaları talan eden azman bir yaban domuzudur. Yakalanması, Herakles'in on iki görevinden dördüncüsü idi.
Herakles'in dördüncü görevi

Herakles'e kuzeni olan Tiryns kralı Eurystheus’u verdiği dördüncü görev, üçüncü görevinde olduğu gibi yine bir hayvanı canlı olarak yakalamaktı; ama Keryneia Geyiğ gibi masum bir hayvan değildi bu; Erymanthos Dağı’nın eteklerindeki köyleri ve tarlaları talan eden azman bir yaban domuzuydu.
Dağ’ın eteklerinde yaşayan Kentavros’ların (at adamlar) çıkardığı kavgadan zehirli oklarıyla kurtulmayı başaran Herakles, birkaç gün süren kovalamacanın sonunda yaban domuzunu sopasıyla dürte dürte kar dolu bir çukurda kıstırdı. Ayaklarını bağlayıp sırtında taşıyarak Mikenai’ye getirdiğinde Eurystheus’un karşısına çıkmadan hayvanı ortalıkta bırakıp Argo Gemicileri’nin seferine katılmak üzere dostu Hylas ile birlikte oradan ayrıldı.
Yaban domuzunu görünce korkan kral, kaçmaya çalışmış ve  domuzu serbest bırakmaması için Herakles’e yalvarmıştır. Yunan vazolarında bu sahne sıkça tasvir edilmiştir.
Herakles'in dördüncü görevi > Kentavrosların saldırısı

Herakles’in bu görevi sırasında Kentavros’larla yaşadığı bir olay mitolojinin iki önemli karakterinin yaşamlarını derinden etkilemişti. Yöreye geldiğinde kendisini ağırlayan Pholos adlı Kentavros yemekte her zaman olduğu gibi etini çiğ yerken önüne konulan pişmiş etle yetinmeyen Herakles şarap da isteyince olanlar olmuş, Herakles’in hatırını kıramayan Pholos emaneten sakladığı, kendisine değil, tüm Kentavros toplumuna ait (bazılarına göre Dionysos’un armağanı olan) şaraptan ikram edince kokuyu alan Kentavros’lar Pholos’un mağarasına saldırıya geçmişti.
Kılıcıyla, sopasıyla ve oklarıyla savunmaya geçen Herakles saldırganları sığınmaya çalıştıkları bilge Kentavros Kheiron’un barınağına kadar kovaladı. Kheiron da bir Kentavros’tu ama o tanrı soyundan geliyordu. At-adam olmasının nedeni, babası Kronos’un annesi Philyra’ya (Okeanos’un kızı) kendini bir ata dönüştürerek yaklaşmış olmasıydı. Ölümsüzdü Kheiron. Akhilleus (Aşil) gibi kahramanları yetiştirmiş olan bir bilgeydi. Herakles oklarını saldırganlara savururken talihsiz bir rastlantı sonucu okun biri Kheiron’un dizini sıyırdı. Nitelikleri arasında hekimlik de bulunan Kheiron kendi yaptığı şifalı merhemlerden kullandığı halde yarası kapanmadı. Ölümlüleri öldüren ok yarası Kheiron’u öldürmüyordu ama acısı dinmek bilmiyordu. Bunda okun Hydra’nın zehirini taşıması etkendi kuşkusuz. Ölümsüzlüğünden vazgeçip ölmek istedi Kheiron. Zeus bir çözüm buldu. Kheiron’un ölümsüzlüğünü Prometheus’a verdi. Kheiron Ölüler Diyarı’na inerken Prometheus, Kafkas Dağları’nda zincirli olduğu kayalardan aşağı iniyordu.
Zeus, hem bu olay hem de Kheiron’un okçuluk konusundaki ustalığı dolayısıyla bu talihsiz, bilge At-Adam’ı Burçlar Kuşağı’nda onurlandırdı (Yay Burcu).
Herkül ve Erymanthian Yaban Domuzu, Louis Tuaillon, 1904 (Berlin Tierpark)
Yunan matematikçiler listesi

Tarihsel zamanlarda, Yunan uygarlığı matematiğin tarihi ve gelişiminde önemli bir rol oynamıştır. Bugüne kadar, bir dizi Yunan matematikçi, yenilikleri ve matematik üzerindeki etkileri nedeniyle dikkate alınmış ve saygı görmüştür.
Antik Yunan matematikçileri

Anaxagoras
Trallesli Anthemius
Antiphon
Apollonius
Archimedes
Archytas
Yaşlı Aristaeus
Sisamlı Aristarkus
Aristotle
Trallesli Asclepius
Rodoslu Attalus
Çandarlılı Autolycus
Abderalı Bion
Herakleialı Bryson
Callippus
Antakyalı Carpus
Hrisippos
Cleomedes
Sisamlı Conon
Ctesibius
Democritus
Dicaearchus
Dinostratus
Diocles
Dionysodorus
Diophantus
Larissalı Domninus
Eratosthenes
Öklid
Knidoslu Eudoxus
Ascalonlu Eutocius
Geminus
Larissalı Heliodorus
İskenderiyeli Heron
Hipparkos
Hippasus
Hippias
Sakız Adalı Hipokrat
Hypatia
Hypsicles
Thasoslu Leodamas
Neapolisli Marinus
Menaechmus
İskenderiyeli Menelaus
Atinalı Meton
Metrodorus
Nicomachus
Nicomedes
Nicoteles
Oenopides
İskenderiyeli Pappus
Perseus
Filolaos
Philon
Laodicealı Philonides
Lampsakoslu Polyaenus
Poseidonius
Proclus
Ptolemy
Pythagoras
Antinouplisli Serenus
Kilikyalı Simplikios
İznikli Sporus
Thales
Theaetetus
Theano
Cyreneli Theodorus
Bitinyalı Theodosius
İskenderiyeli Theon
Smirnili Theon
Theudius
Mendesli Thrasyllos
Thymaridas
Xenocrates
Elealı Zenon
Zenodorus
Bizanslı matematikçiler

İskenderiyeli Stephanus
Maximus Planudes
Miletli Isidore
Yahya en-Nahvi (John Philoponus)
Trallesli Anthemius
1300-1800

Balanos Vasilopoulos (1694-1760)
Giovanni Demisiani (-1614)
John Pediasimos (1250/1282-1326)
Kosmas Balanos (1731-1808)
Isaac Argyros (1300-y. 1375)
Modern Yunan matematikçiler

Leonidas Alaoğlu (1914–1981) - Banach-Alaoğlu teoremi  ile tanınır.
Charalambos D. Aliprantis (1946–2009) - Economic Theory dergilerinin ve Annals of Finance dergilerinin kurucusu ve genel yayın yönetmeni.
Roger Apéry (1916–1994) - Caen Üniversitesi'nde matematik ve mekanik profesörü, zeta'nın mantıksızlığını kanıtladı (3).
Tom M. Apostol (1923–2016) - Kaliforniya Teknoloji Enstitüsü'nde matematik profesörü, matematik hakkında bir dizi kitap yazmıştır.
Dimitri Bertsekas (1942 doğumlu) - Ulusal Mühendislik Akademisi Üyesi, Elektrik Mühendisliği ve Bilgisayar Bilimleri Bölümü profesörü. On beş kitabın ve araştırma monografisinin yazarı ve bir giriş olasılık ders kitabının ortak yazarı
Giovanni Carandino (1784–1834)
Constantin Carathéodory (1873–1950) - Termodinamiğin Aksiyomatik Formülasyonuna öncülük eden matematikçi.
Demetrios Christodoulou (1951 doğumlu) - Genel görelilik alanında katkıda bulunan matematikçi-fizikçi.
Constantine Dafermos (1941 doğumlu) - Genellikle hiperbolik koruma yasaları ve kontrol teorisi için dikkate değer.
Mihalis Dafermos (1976 doğumlu) - Cambridge Üniversitesi Matematiksel Fizik Okuyucu.
Apostolos Doxiadis (1953 doğumlu) - Avustralya doğumlu Matematikçi.
Athanassios S. Fokas (1952 doğumlu) - Entegre edilebilir doğrusal olmayan kısmi diferansiyel denklemler alanında katılımcı.
Michael Katehakis (1952 doğumlu) - Rutgers Üniversitesi'nde Profesör.
Alexander S. Kechris (1946 doğumlu) - Borel denklik ilişkileri teorisine önemli katkılarda bulundu.
Nicholas Metropolis (1915–1999) - Amerika doğumlu Yunan fizikçi.
Yiannis N. Moschovakis (1938) - Yazar, aynı zamanda Los Angeles Kaliforniya Üniversitesi'nde teorisyen olarak çalıştı.
Christos Papakyriakopoulos (1914–1976) - Genellikle Papa olarak adlandırılır ve geometrik topoloji konusunda uzmanlaşmıştır.
Athanasios Papoulis (1921–2002) - Papoulis – Gerchberg algoritması, apaçık bir kanıt gibi bir dizi teoriye katkıda bulundu.
Themistocles M. Rassias (1951 doğumlu) - Atina Ulusal Teknik Üniversitesi'nde profesör.
Raphaël Salem (1898–1963) - Salem sayıları olarak adlandırılan ve dul eşi Salem Ödülü'nü kuran Yunan matematikçi.
Cyparissos Stephanos (1857–1917) - Desmik sistemlerin kayda değer katılımcısı.
Katia Sycara - Carnegie Mellon Bilgisayar Bilimleri Okulu Robotik Enstitüsü'nde profesör ve Ajanlar teknolojisi ve Anlamsal web teknolojileri Laboratuvarı yöneticisi.
Nicholas Varopoulos (1940 doğumlu) - Lie grupları üzerine yaptığı analizle dikkate değer.
Stathis Zachos (1947 doğumlu) - Bilgisayar bilimi üzerine bir dizi yazı yayınladı.
Mihail Zervos - London School of Economics Matematik Bölümü'nde çalışıyor.
George Yioupis (1969 doğumlu) - İleri zaman teorileri, A1 = 8h ve 1M = 40h olarak bilinir
II. Mahmud

Başlığın diğer anlamları için II. Mahmud (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
II. Mahmud (Osmanlı Türkçesi: محمود ثانى Mahmud-u sānī, محمود عدلى Mahmud-u Âdlî; d. 20 Temmuz 1785, İstanbul – ö. 1 Temmuz 1839, İstanbul), 30. Osmanlı padişahı ve 109. İslam halifesidir. Osman Gazi ve Sultan İbrahim'den sonra Osmanlı Hanedanı'nın üçüncü ve son soy atasıdır. Son altı Osmanlı padişahından ikisi onun oğlu, dördü ise torunudur.
Tahtta kaldığı 31 yıl, Osmanlı tarihinin siyasi açıdan en bunalımlı dönemlerinden biridir. Balkanlar'da imparatorluğun dağılma sürecini başlatan Sırp ve Yunan isyanları; Rus, İngiliz ve Fransız donanmalarının Navarin'de Osmanlı donanmasını imha etmesi ve asi ilan ettiği Mısır Valisi Kavalalı Mehmet Ali Paşa'nın ordularının Suriye ve Anadolu'yu geçerek Kütahya'ya kadar gelmeleri gibi olaylar ile karşı karşıya kalan Sultan II. Mahmud, bir diğer taraftan gerçekleştirdiği reformlarla imparatorluğun çehresini değiştirerek Osmanlı modernleşmesinin temellerini atmış, ölümünden dört ay sonra ilan edilen Tanzimat Fermanı'na giden yolun hazırlayıcısı olmuştur. Hükümdarlığı dönemindeki icraatları nedeniyle bazıları kendini devleti tekrar ihya etmek üzere her yüzyılda bir gelmesi beklenen müceddid olarak kabul edip "büyük" sıfatıyla yâd etmiş; muhalifleri ise yaptığı reformlardan dolayı "gâvur padişah" olarak nitelendirmişlerdir. Siyaseten (yargılamasız) idam yetkisini kullanan son padişahtır.
Şehzadelik yılları

Sultan II. Mahmud, 20 Temmuz 1785'te Topkapı Sarayı'nda dünyaya geldi. Babası, Sultan I. Abdülhamid; annesi ise I. Abdülhamid'in sekizinci hanımı olan Nakşidil Sultan'dır. Bütün hayatı boyunca kullanacağı "Adlî" mahlası, kendine doğduğu zaman verilmiştir.
Şehzade Mahmud, peder-i âlileri öldüğünde henüz 4 yaşındaydı. Sultan I. Abdülhamid'in ardından 1789'da tahta çıkan III. Selim kısır olduğu için Şehzade Mahmud ile çocuğu gibi ilgilenmişti. Şehzade Mahmud'un kendinden 6 yaş büyük olan ağabeyi Şehzade Mustafa ile birlikte ikisinin de eğitimlerine önem vermiş hatta onlara dönemin koşullarının elverdiği ölçüde özgürlük de tanımıştır. Şehzade Mahmud, Topkapı Sarayı'nda Şehzadegan Mektebi'ne devam edip, geleneksel tarzda bir eğitim alırken; diğer taraftan Sultan Selim onu sık sık yanına çağırıp siyasal ve diplomatik sorunlar üzerine sohbetler ederdi. Şehzade Mahmud reformların gerekliliği ile Sultan Selim'in bir dizi reform çabası içerisinde geçen saltanatı sırasında tanışmıştır.
Büyük bir müzisyen olan III. Selim, dönemin musikî üstatlarını toplayarak Topkapı Sarayı'nda fasıl heyeti düzenlerdi. Sultan II. Mahmud'un şehzadeliğinde bu musiki ortamından etkilendiği çok açıktır ki kendi de tambur çalar ve ney üflerdi. Mûsikî sevgisi, onun da tüm hayatına damgasını vurmuştur ve kuzenine yakın seviyede büyük bir bestekâr olmuştur.[kaynak belirtilmeli]
III. Selim, sık sık Galata Mevlevihanesi'ne giderek Şeyh Gâlib'i ziyaret eder, burada ney üfleyip semâ âyinlerine katılır, şiir sohbetleri yapardı.[kaynak belirtilmeli] Bu toplantılar, aynı sıklıkla sarayda da tekrarlanırdı.
Mahmud'un hat sanatı ile olan ilgisi de şehzadelik yıllarında başlamış ve iyi bir hattat olarak yetiştirilmişti. Sarayın hat hocalarından Kebecizâde Mehmet Vasfî Efendi'den sülûs, nesih dersleri almış; şehzadeliğinin son yıllarında 1807'de bir hilye yazarak icâzet almaya hak kazanmıştı.
Mahmud, şehzadeliği sırasında topçuluk alanında kendini geliştirerek topçulukla ilgili bir risâle de yazmıştı. Ayrıca Sadabad'da bulunan kendi adına yazılmış bir dikilitaşta, Mahmud'un buradan karşı tepelere top atış talimleri yapmasının anısına o taşın dikildiği belirtilir.
Tahta çıkışı

Şehzade Mahmud, ağabeyi Sultan IV. Mustafa'nın 14 aylık saltanatı boyunca korku dolu günler geçirdi. İstanbul'dan sağ kurtulup kaçabilen Nizam-ı Cedidciler Rumelide yenilikçi ve III. Selim yanlısı olan Rusçuk ayanı Alemdar Mustafa Paşa'nın yanına sığınmışlardı. Tarihe Rusçuk ayanı diye geçen bu kişiler, III. Selim'i tekrar tahta çıkarmaya karar vermişlerdi. Alemdar Mustafa Paşa 28 Temmuz 1808'de 15 bin kişilik ordusu ile Sultan III. Selim'i tahta çıkarmak için Topkapı Sarayına dayandığında tahtta bulunan Sultan IV. Mustafa, Sultan III. Selim ve kardeşi Şehzade Mahmud'un ölüm emrini verdi. Haremdeki dairesinde feci şekilde öldürülen Sultan Selim'in cesedi Arz Odası'nın önünde bırakıldı ve Alemdar Mustafa Paşa, sarayın Babüssade kapısını kırdığında tahta çıkarmak için geldiği Sultan III. Selim'in cesedi ile karşılaştı. Bunun üzerine Şehzade Mahmud'un derhal bulunup getirilmesini emretti. O sırada haremde Şehzade Mahmud'u katletmek için cellatlar ile Şehzadenin hizmetkarları arasında çatışmalar yaşanıyordu. Şehzadenin maiyetindeki cariyelerden Cevri Kalfa'nın hamam külhanından aldığı bir kase külü katillerin yüzüne avuç avuç atmasıyla kazanılan zamanla ağalar Şehzade Mahmud'u damdan kaçırmayı akıl ettiler. Haremden Kuşhane'nin damına geçen şehzade, kuşaklarla birbirine bağlanan iki merdivenle Başimam Hafız Ahmet Efendi ve arkadaşları tarafından Enderun avlusuna indirildi ve Alemdar Mustafa Paşa'nın bulunduğu yere getirildi. Oradan Hırka-i Saadet dairesine geçilerek Sultan II. Mahmud'a biat edildi. Sultan II. Mahmud tahtı borçlu olduğu Alemdar Mustafa Paşa'yı sadrazamlığa getirdi. Tahta çıktığı ilk gün Sultan III. Selim'in ölümüne sebep olanlar birer birer idam edildi ve o gün sarayın kapısında 33 kesik baş sergilendi. Ancak Sultan II. Mahmud, Alemdar Mustafa Paşa'nın ısrarına rağmen ağabeyi Sultan IV. Mustafa'yı öldürtmedi. Buna karşın Sultan IV. Mustafa, daha sonraları, 17 Kasım 1808'de, yeniçeriler ile beraber tekrar tahta geçme planları yaptığı gerekçesiyle şeyhülislam fetvası ile boğdurtulmuştur. Sultan II. Mahmud, hayatının kurtulmasını sağlayan Cevri kalfayı ise Hazinedarbaşılığına getirdi ve ona Çamlıca'da geniş arazi vererek bir de köşk yaptırdı.
İstanbul'daki karışıklıklar ve güvensizlik nedeniyle Sultan Mahmud'un kılıç alayı uzun bir gecikmeden sonra 13 Eylül 1808'de yapıldı. O gün, Topkapı Sarayı'ndan çıkılarak Seyf-i Nebevi'yi Silahdar Ağa alayın önünde taşırken Enderun müezzinleri tekbir getiriyor; Alemdarın seğmenleri de muhafızlık ediyordu. Sultan Mahmud, Eyüp Sultan'da Muhammed'in halifesi olduğu için ona izafe edilen kılıcı sağ tarafına; atası Osman Gazi'nin kılıcını ise Osman oğullarının soy atası olması umut edildiği için sol tarafına kuşandı.
Saltanatı dönemindeki önemli siyasi olaylar > Sened-i İttifak ve Alemdar Vakası

Ana madde: Sened-i İttifak
Ana madde: Alemdar Vakası
Sultan Mahmud, ilk olarak tahta geçmesine yardımcı olan Alemdar Mustafa Paşa'ya geniş yetkiler vererek iç karışıklıklara ve devletin otoritesinin zayıflamasına neden olan ayanlar meselesinin çözülmesini istedi. Bunun üzerine 29 Eylül 1808'de İstanbul'da toplanan ayanlar ile hükûmetin emirlerini yerine getireceklerine dair Sened-i İttifak'ı imzaladı. Bu olay padişahın ayanlar karşısında çaresiz durumda görülmesine yol açtığı için bu belgeler kısa bir süre sonra yok edildi. Amcasının oğlu III. Selim'in yolundan ilerleyen Sultan Mahmud, Nizam-ı Cedid ordusunu Sekban-ı Cedid adıyla yeniden düzenledi. Sekban-ı Cedid'in giderek güçlenmesi ve aylıklarının fazla olması nedeniyle rahatsız olan Yeniçeriler ayaklandılar. Bu ayaklanmada Alemdar Mustafa Paşa öldü. İstanbul'da birçok yangının ve yağmanın başlaması üzerine 18 Kasım 1808'de Sekban-ı Cedid ocağı kaldırıldı.
Saltanatı dönemindeki önemli siyasi olaylar > 1806-1812 Osmanlı-Rus Savaşı ve Bükreş Antlaşması

Ana madde: 1806-1812 Osmanlı-Rus Savaşı
Ana madde: Bükreş Antlaşması (1812)
Sultan Mahmud padişah olduğunda Ruslarla sınır muharebeleri devam ediyordu. 1810‘da Ruslar ikinci defa Silistre kalesini kuşatmışlardı. 1811‘de Napolyon Ruslara savaş açınca Osmanlı sınırındaki Rus baskısı azaldı, bir rahatlama oldu. Bu sıralarda Napolyon, Rusya seferine çıkmak üzereydi. Osmanlıya da Rusya'ya yürümesini teklif etti. Fakat İngiltere ve Osmanlı dışında bütün Avrupa'yı işgal etmiş olan Napolyon'a güvenilip müttefik olarak kabul edilemedi, Sultan Mahmud teklifi reddetti. Ruslarla 28 Mayıs 1812'de Bükreş Anlaşması yapıldı. 8 Eylül 1812 tarihinde imzalanan Bükreş Antlaşması ile Rusya, Eflak ve Boğdan'dan ile birlikte işgal ettiği topraklardan çekilecek, Besarabya bölgesi ise Ruslar'da kalacaktı.
Saltanatı dönemindeki önemli siyasi olaylar > Sırp İsyanının Bastırılması ve Ayanlara Karşı Mücadele

Ana madde: Sırp İsyanı
Sırp meselesini halletmek Sultan Mahmud için en hayati meselelerden biriydi. Sırplar 9 yıldır isyan halindeydi. Bu isyanlar bir türlü bastırılamamıştı. Rumelideki 3. Ordu bunun için görevlendirildi. Hurşit Ahmet Paşa, tertip ettiği 80 bin kişilik ordusuyla Niş'ten yürüyüşe geçerek Sırpların üzerine yürüdü. 30 Ekim 1813'te Hurşit Ahmet Paşa Belgrad'a girdi. Sırplar'ın eline geçen kaleler ve şehirlerin geri alınmasıyla isyan sona erdi. İsyanın lideri Kara Yorgi Avusturya'ya kaçmak zorunda kaldı.
Sultan II. Mahmud, Bükreş Antlaşması'nın getirdiği barış ortamını fırsat bilerek tahta geçer geçmez imzalamak zorunda kaldığı Sened-i İttifak'ı, devlete başkaldıran ayanları ortadan kaldırmak için bir delil kabul etti. Alemdar'ın öldürülmesinden sonra Rumeli'de ve Anadolu'da ayanlar, başkenti hiçe sayarak hareketlerine devam ettiler. Sultan Mahmud Otoritesini imparatorluğun her tarafında geçirmek için bu ayanlara karşı esaslı bir harekete geçti. Bu doğrultuda yapılan çalışmalarla ayanlardan bir kısmı öldürüldü. Bazıları da sürüldü. Bütün bu ayaklanmalara ve iç harplere rağmen Rumeli'de ve Anadolu'da devlet otoritesini kurmak mümkün oldu.
Saltanatı dönemindeki önemli siyasi olaylar > 1821-1823 Osmanlı-İran Savaşı

Ana madde: 1821-1823 Osmanlı-İran Savaşı
1813 yılındaki Gülistan Antlaşması ile Azerbaycan ve Kafkaslar'da Ruslara büyük ölçüde toprak kaptıran İran'daki Kaçar Hanedanı, bu toprak kayıplarını Osmanlılar'dan toprak alarak telafi etmek istediği için Avrupalıların da kışkırtmalarıyla Bağdat ve Şehrizor bölgelerine saldırılar düzenledi. Sınır olaylarının ve saldırıların yoğunlaşması üzerine II. Mahmud, İran'a savaş ilan etti (1820).
İran orduları, Osmanlı idaresinden memnun olmayan Doğu Anadolu Bölgesi'ndeki bazı İran (Kaçar) yanlısı aşiretlerin de yardımıyla Doğubeyazıt ve Bitlis'i aldıktan sonra Erzurum ve Diyarbakır'a doğru iki koldan ilerlediler. Savaş, Osmanlıların aleyhine devam ederken İran Ordusunda büyük bir kolera salgını başladı. İran Ordusu'nun ağır kayıplar vermesi üzerine Kaçar hükümdarı Feth Ali Şah barış istedi ve Erzurum Antlaşması yapıldı. Bu antlaşmayla İran ele geçirdiği yerleri geri vererek eski sınırlarına çekilmeyi kabul etti.