Utu
İkonografi

İster Utu ister Şamaş olarak anılsın, güneş tanrısı aynı ikonografiye sahipti. Farklı nitelikleri nedeniyle, sanatta kesin olarak tanımlanabilen birkaç Mezopotamya tanrısından biri olarak kabul edilir. Eşnunna, Tell al-Rimah, Sippar, Ur ve Susa gibi birçok yerde tasvirleri bilinmektedir.
En bilinen ikonlar omuzlarından çıkan ışınlar ve büyük bir testere (šaššaru)dir. Bu günün ilk ışıklarının temsili, suçluların kafasını kesmek için kullanılan bir silah olarak ya da güneş tanrısının günlük yolculuğunda dağları aşmak için kullandığı bir alet olabilirdi. Christopher Woods, hem Sümerce hem de Akadca  deyimlerde yargıların "kesilmesi" (kud / parāsum) gerektiğine işaret eder ve büyük olasılıkla yargı ile ilişkili bulur. Ayrıca, genellikle büyük tanrılarla ilişkilendirilen çubuk ve yüzük sembolünü tutarken tasvir edilebilir.  Bazı durumlarda onları insan yöneticilere teslim ederken gösterilir.
Utu, MÖ 3. binyıl gibi erken bir tarihte genellikle silindir mühürlerde tasvir ediliyordu. Sargon dönemine ait mühürlerde, iki dağın üzerine tırmanırken tasvir edilebilir, bu, gün doğumunun bir temsili olarak yorumlanmıştır. Ayrıca genellikle bir teknede seyahat ederken tasvir edilmiştir. Yinelenen başka bir görüntü, Utu'nun bazen başka bir tanrının eşlik ettiği, tanrılar arasındaki bir savaşa katılan bir tasviridir.  Bunun gece ve gündüz arasındaki çatışmanın sembolik bir temsili veya Utu ve müttefiklerinin karşı karşıya geldiği tanrıların asi dağ tanrıları olduğu ileri sürülmüştür.
MÖ 2. binyılda Utu tipik olarak ibadet edenlerin önünde ayakta ya da bir tahta oturmuş olarak resmedildi. Böyle bir imgenin iyi bilinen bir örneği, Babil'li Hammurabi yasasının yazılı olduğu bir dikilitaştır.
Anna Kurmangaliev, MÖ 1. binyıldan kalma Babil sanat eserleri arasında güneş tanrısının antropomorfik formda yalnızca tek bir tasvirinin tespit edildiği Güneş Tanrısı Tabletine dikkat çekiyor.
Eser bilimsel araştırmalarda sıklıkla "eski Yakın Doğu sanatının başyapıtlarından biri" olarak tanımlanır. Üç kişiyi gösterir, şefaat eden küçük bir tanrıça (lamma) ve iki adam, muhtemelen kral Nabu-apla-iddina ve rahip Nabu-nadin. Güneş tanrısının diğer antropomorfik tasvirleri aynı dönemde Asur'dan bilinirken, Babil'de genellikle bunun yerine bir sembol şeklinde tasvir edilmiştir.
Hürmüzd Rassam tarafından Aralık 1880'de modern Irak'ta Ebu Habbah'ta yaptığı kazılar sırasında keşfedilen eser Neo-Babil dönemine tarihleniyor ve büyük olasılıkla Ur III dönemine ait sunum sahnelerinde bulunan motiflerden esinlenmişti.
Utu'nun sembolik temsili, tipik olarak noktalar arasına dalgalı çizgiler yerleştirilmiş dört köşeli bir yıldız olarak temsil edilen güneş kursu idi. Tipik olarak sembollerin ilk sırasında, İnanna'yı (İştar) temsil eden sekiz köşeli yıldızın ve Nanna'yı (Sin) temsil eden hilal yanında tasvir edildiği kudurru'dan (sınır taşları) bilinir. Ek olarak, kanatlı bir güneş sembolü MÖ 1. binyılda Asur'da güneş tanrısıyla ilişkilendirilmeye başlandı. Bazı tasvirlerinde bir kuş kuyruğu da vardır.
Sippar'dan (MÖ 2300) bir silindir mührün detayı, Şamaş'ı omuzlarından yükselen ışınlarla ve şafakta doğudaki dağlarda yolunu keserken testere dişli bir bıçak tutarken tasvir ediyor (British Museum )
Şamaş'ı tasvir eden bir Hammurabi steli (sağda)
Tapanlarla çevrili Şamaş'ı tasvir eden eski Babil silindir mühür baskısı (MÖ 1850-1598 y. )
Şamaş'a (Louvre ) tapan insanları gösteren Mezopotamya kireçtaşı silindir mühür ve baskı
Asur kanatlı güneş amblemindeki erkek figürü (Kuzeybatı Nimrud Sarayı, MÖ 9. yüzyıl).
Şamaş Yıldızı
Asur bayrağında Asur halkının sembolü olarak kullanılan dalgalı ışınları ile Şamaş'ın yıldız sembolü.
Bir kudurru üzerinde Şamaş'ın güneş sembolü (sağda), solda İştar'ın yıldızı ve Sin'in bir hilali .
Irak 1959-1965 ambleminde pan-Arap sembolizminden kaçınan, Şamaş yıldızı ile İştar yıldızının birleştirilmesiyle modern bir kullanım.
Oturan bir tanrının pişmiş kil heykeli, muhtemelen Şamaş. Ur, Irak'tan. Eski Babil dönemi, MÖ 2000-1750. (ingiliz müzesi)