stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Litvanya Haçlı Seferi
Çatışmanın aşamaları > Başlangıçlar ve Vytenis'in hükümdarlığı (1283-1315)

1283'te tarihçi Peter von Dusburg, Töton Tarikatı'nın Prusya'yı ve Yotvingianları fethetmeyi tamamladığını kaydetmiştir. Bazı Yotvingianlar Litvanya'ya çekilmiş ve bazı haçlılar da Sambia'ya sürülmüştür. Litvanya Haçlı Seferi 1283 kışında başlamıştır.
Tötonların ilk hedefi batı Litvanya sınırındaki Bisenė idi. Prusyalı Landmeister Konrad von Thierberg komutasındaki Cermen askerleri, sabah saatlerinde donmuş Neman Nehri'ni geçerek Litvanya kalesine saldırmıştır. Kale, öğleden sonra düşmüş ve yakılarak kül olmuştur. 1291'de Kolainiai'nin ve 1316'da Bisenė'nin yanmasından sonra Junigeda (şimdi Veliuona olarak anılıyor), nehir boyunca Litvanya'nın en batıdaki kalesi haline gelmiştir. 1298'de Litvanyalı lider Vytenis, Riga Başpiskoposluğunun bir parçası olan Kurlandiya'da Livonyalı haçlılara saldırmıştır. Haçlıların ilk başarılarından sonra iki taraf, Vytenis'in görünüşte Livonya Tarikatı'nın kontrolü altında olan Riga vatandaşlarıyla ittifak kurmasının ardından Turaida Muharebesi'nde çatıştılar.
Çatışmalar 1303'te Litvanya Büyük Dükü Vytenis'in taç giyme töreniyle yeniden başlamıştır. Vytenis, Litvanya'nın kuzey ve doğu komşularıyla yüzleşmek istiyordu. İzole edilmiş Litvanyalı birlikler Prusya'ya baskın düzenlerken, sınırlarına 2.000 silahlı şövalye göndermiştir. 1283'teki Prusya isyanlarını bastırdıktan sonra daha istikrarlı olan Töton Tarikatı, o zamanlar Litvanya kontrolü altında olan Semigallia ve Skalvia'ya askeri birimler göndermiştir. Töton Tarikatı Samogitya'ya saldırmaya karar verene kadar birkaç yıl süren göreceli sakinlik yaşanmıştır.
Töton Şövalyeleri bölgeye 20 civarında baskın düzenlemişlerdir. Vytenis, artan sayıda hain ve mültecinin de gösterdiği gibi, yerel Samogit soylularının etkisini zayıflatmak için önlemler almıştır. Livonya Tarikatı, Aizkraukle Muharebesi'nden bu yana Litvanların garnizonlarının bulunduğu Semigalya üzerindeki kontrolünü pekiştirdiler. 1313 yılında Livonya Tarikatı, Litvanların 1281'den beri kontrol ettiği Dynaburg Kalesi'ni ele geçirmiştir.
Litvanya'nın ilerlemelerine karşı doğu sınırını daha iyi çizmek ve savunmak için Töton Tarikatı küçük kaleler ve müstahkem evler inşa etmeye başlamıştır. Garnizonlarda genellikle birkaç şövalye ve daha fazla asker ve yaver bulunmaktaydı. Savunmacılar yalnızca Litvanya topraklarına baskın yapmak için ayrılıyorlardı. Kaleler stratejik konumları nedeniyle tehditkardılar. En etkileyici olanlardan bazıları Neman, Sovetsk ve Mayovka'daydı.
Vytenis, 1311'de tarikatın hareketlerine, en iyi süvarilerini Masuria'ya ve Prusya sınırının takviye edilmemiş bölgelerine yönlendirerek tepki göstermiştir. 4.000 Litvanyalı süvariye rağmen, Landmarschall Heinrich von Plötzke liderliğindeki kuvvetler tarafından şaşırtıldılar ve sınır dışı edildiler. Ancak Hristiyan halkın, özellikle de tarikatın kırsal bölgelerindeki Alman sömürgeciler arasında "vahşi paganlara" karşı genel korkusu zaferle değişmedi. Vytenis'in son büyük saldırısı Ekim 1315'te, ölümünden kısa bir süre önce gerçekleşmiştir.
Çatışmanın aşamaları > Gediminas'ın Hükümdarlığı (1316–1345)

Gediminas'ın Litvanya büyük dükü olarak yönetimi sırasında savaş, Töton Tarikatı ile kuzey ve batı sınırlarında yoğunlaşmıştır. Gediminas, 1325-1328'de bir dizi evlilik yoluyla Polonya kralı I. Władysław ile ittifak kurmuştur. Polonya, Pomeranya'nın hakimiyeti konusundaki anlaşmazlık nedeniyle Töton Tarikatı'na karşı daha düşmanca davranmıştır. Sonuç olarak I. Władysław, 1330-1331'de Gediminas ile Töton karşıtı bir askeri savunma anlaşması imzalamıştır.
1329 kışında Bohemya Kralı Johann von Böhmen, haçlı seferine katılmak için bir ordu kurmuştur. Bu destekle güçlenen tarikatın şövalyeleri, Samogitya'daki birçok önemli kaleyi ele geçirmeyi başarmışlardır. Polonya kralıyla yaşanan çatışmalar ve Bohemyalı John'un sınırlı katkıları, daha fazla bölgenin fethini geciktirmiştir.
Töton Devleti ile Polonya arasındaki çatışma 1330'da yeniden başladığından, Litvanya Büyük Dükalığı bir soluklanma yaşamıştır. Haçlılar 1331 yılında Kuyavia'da Polonyalılara karşı galip geldiler. 1336'da Bohemyalı John ve damadı XIV. Henry tarafından desteklenen büyük bir ordu, Samogitya'daki Neman Nehri'ni geçti ve Pilėnai kalesine saldırmıştır. Yenilgiyi gören savunucular, kalenin mallarını yakıp kendilerini öldürmüşlerdir. Kale fethedildikten sonra, Töton Şövalyeleri onu Bayernburg (Litvanca: Raudonpilis) olarak adlandırdıkları yeni bir tahkimatla değiştirdiler. XIV. Henry'nin onuruna. Kalenin bölgeye yapılacak daha sonraki seferler için bir dayanak görevi göreceğini umuyorlardı. Tarikat ordusunun çoğunun geri çekilmesinin ardından Bayernburg, Gediminas'ın bizzat liderliğindeki Litvanya birlikleri tarafından saldırıya uğramış ve yok edilmiştir. Yerel geleneğe göre, surların dışında hala mevcut olan bir meşe ağacının altında okla vurulmuştur. Büyük olasılıkla, çatışmaların geçici olarak yatıştığı bir yıl olan 1341'de ölmüştür.
Çatışmanın aşamaları > Algirdas ve Kestutis kardeşler (1345–1382)

Çatışma, 1345 yılında Gediminas'ın iki oğlu Algirdas ve Kęstutis'in, Gediminas'ın varisi olan kardeşleri Jaunutis'i devirerek iktidara gelmesiyle yeniden şiddetlenmiştir. İkisi bir duumvirlik olarak bölgenin kontrolünü paylaşıyorlardı; Güneydoğudaki arazi Algirdas tarafından kontrol ediliyordu ve batıdaki arazi (Samogitya dahil) Kęstutis tarafından idare ediliyordu.  Sonuç olarak Kestutis, Töton Tarikatı'na karşı mücadelenin çoğunu farklı sonuçlarla yönetmiştir. 1349'da Töton komutanı Winrich von Kniprode, açık alanda yapılan Strėva Muharebesi'nde Litvanlara karşı zafer kazanmıştır.
1352'de, şu anda Töton Tarikatı'nın büyük ustası olan von Kniprode liderliğindeki Töton Devleti, sessiz bir büyüme dönemine başlamış ve Polonya Krallığı ile anlaşmazlıklardan kaçınmıştır. 1358'de Kutsal Roma İmparatoru IV. Karl, Litvanya hükümdarının Hristiyanlığı kabul etmesi durumunda barış arzusunu dile getirmiştir. Algirdas, Töton Tarikatı'nın Baltık bölgesinden tamamen çekilmesini öngörmüş, ancak IV. Karl, tarikatın desteğine ihtiyaç duyduğu için bunu reddetmiştir. Savaş ancak 1361'de tarikatın mareşali Henning Schindekopf ve Macaristan Kralı I. Lajos'un Kęstutis'i ele geçirmeyi başardığında sona ermiştir.  Şair ve müjdeci Peter Suchenwirt, Kęstutis'in Hristiyanlığa geçmek için yemin ettiği sırada şehrin ele geçirilmesini anmak için bir şiir yazmıştır. Kęstutis, 1362 yılında Malbork Kalesi'ndeki esaretinden başarıyla kurtulmuştur.
O yılın Nisan ayında bir Töton ordusu, Litvanya Büyük Dükalığı sınırları içerisinde yer alan Kaunas Kalesi'ni yok etmiştir. Bu başarı, ancak her iki düşmanın da önemli ölçüde zayıflamasıyla sona eren, karşılıklı yıkım döneminin başlangıcına işaret etmekteydi. 1362 ile 1370 yılları arasında haçlılar Litvanya'ya 20 "cezalandırıcı sefer" düzenlemişlerdir. (1382'de 52'yi tamamlayacaklardı.) Buna yanıt olarak Kęstutis ve Algirdas, tüm Litvanya'dan, büyük dükalığa sadık Rus feodal beylerden ve Königsberg yakınlarındaki Töton Devleti ile sınırı paylaştıkları için yardım etmeye istekli Tatarlardan askerî birlikler toplamışlardır.
Şubat 1370'e gelindiğinde, büyük Rudau Muharebesi için koşullar uygundu. Töton ordusu, sayıca az olmasına rağmen zaferi elde etti çünkü açık alan savaşında daha iyiydiler. Bu ilerlemeler sayesinde, Töton Tarikatı, Litvanya'nın başkenti Vilnius'a ve kalabalık Trakai'ye baskın düzenledi. Litvanlar ara sıra baskınlarla misilleme yaptılar.
Çatışmanın aşamaları > Litvanya ve Polonya'daki güç mücadeleleri (1386-1409)

1377'de Algirdas'ın ölümüyle yeni bir dönem başlamıştır. Litvanya'da Algirdas'ın oğulları ile Kęstutis ve Kęstutis'in oğlu Vytautas arasında bir güç mücadelesi ortaya çıkmıştır. Önceki yüzyılda Hristiyanlığa geçiş meselesinin gücünü kaybetmesinden bu yana, kuzeydeki ve batıdaki eski muhaliflerle alternatif ittifaklar kurulmuştu.
1380'de gizli Dovydiškės Antlaşması ile Töton Tarikatı, çeşitli tavizler karşılığında Algirdas'ın varisi Jogaila'yı Kęstutis'e karşı desteklemiştir. Kęstutis 1382 yılına kadar Jogaila'nın tutsağı olarak kalırken, Vytautas kurtulmuş ve Jogaila ve müttefiklerinin tahttan indirilmesi için onların yardımına güvenerek Töton Devleti'ndeki kuzeninin yanına kaçmıştır.  Orada Hristiyanlığa geçmiştir.
Bu güç mücadelesi 1384 yazında sona ermiş ve Litvanya'nın Hristiyanlaşması ilerledikçe bir duraklamaya yol açmıştır.  Jogaila, Polonya Kraliçesi Jadwiga ile evlenmek için Polonya soylusu Szlachta'ya gitmiştir. Evlilik ve Jogaila'nın Hristiyanlığa geçmesiyle ilgili konuşmaları, Polonya ile Litvanya Büyük Dükalığı arasında daha istikrarlı bir ilişki yaratmıştır. Krewo Birliği mutabakatı Anlaşması iki ülkeyi artan yakınlık yoluna sokmuş ve sonunda Polonya-Litvanya Birliği'ne yol açmıştır. Jogaila ayrıca kuzeni Vytautas ile Vytautas'ın iddialarını kabul etmesi ve mülklerini iade etmesi konusunda anlaşmaya varmak zorunda kalmıştır. Jogaila (II. Władysław Jagiełło adını almıştır) vaftiz edildikten ve 1386'da Jadwiga ile evlendikten sonra Polonya kralı seçilmiştir. Avrupa'nın son pagan devleti olan Litvanya, Hristiyanlığı kabul etmiştir.
Litvanyalı soylular Polonya kültürüne asimile olma konusunda şüpheciydiler, bu yüzden Jagiełło, doğuya Moskova Knezliği'ne doğru genişlemek isteyen ve askerî harekât için daha fazla özgürlüğe ihtiyaç duyan Vytautas'a daha fazla hak vermek zorunda kalmıştır. Vytautas, 1398 Salynas Antlaşması ile Samogitya'daki haklarını Töton Tarikatı'na devretti. Antlaşma aynı zamanda 1404'te Polonya kralı Jagiełło tarafından da onaylandı.
Ulrich von Jungingen, 1407'den 1410'a kadar Töton Şövalyeleri büyük üstatı, 17. yüzyıl  ağaç baskı
Litnaya dükü Vytautas, 17. yüzyıl  ağaç baskı
Polonya kralı II. Władysław Jagiełło, 1475–1480 yağlı boya
Çatışmanın aşamaları > Töton Tarikatı'nın artan istikrarsızlığı (1409–1410)

Jogaila'nın Litvanya ile yakın bağlarını korurken Polonya tahtını ve Hristiyanlığı kabul etmesinden sonra Töton Tarikatı'nın liderlerinin bölgedeki gelecekleri konusunda şüpheci ve belirsizdi. Bu şüpheler tarikat için ideolojik ve askeri sorunlar yaratmıştır. Litvanya'nın din değiştirmesi, tarikatın daha önceki yıllarda müjdelediği paganizme karşı mücadele statüsüne meydan okumuştur. Tarikat, Litvanya vaftizlerinin yalnızca siyasi amaçlara yönelik olduğunu ve Litvanların çoğunluğunun geleneksel inançlarına bağlı kaldığını savunmuştur. Toplu vaftiz olasılığını reddeden Vytautas ve Jagiełlo, Papa IX. Bonifacius'un müdahale etmesini istemiştir. Papa'nın yanıtı 1403'te geldi; bu, Töton Şövalyelerinin Litvanya'ya savaş ilan etmesini yasaklayan bir papalık fermanıydı.
Töton Tarikatı bu yanıttan endişelenmiştir. Güneyde yer alan Polonya Krallığı, manastır devletini korudu ve istikrarsız 15. yüzyıl boyunca büyümesine izin vermiştir  Tarikatın 1309'da Pomeranya'yı ilhak etmesinden ve 1326-1332 Leh-Töton Savaşı'ndan sonra, Polonya soyluları tarikata düşman olmaya başlamıştır. Reddedilmeleri Litvanların süregelen düşmanlığıyla birleşerek tarikatın güney ve doğu sınırlarında gerilim yaratmıştır.
Altın Orda Devleti'nin 1399'daki Vorskla Nehri Muharebesi'nde Vytautas'ı yenilgiye uğratması Litvanya'nın dış politikasını tamamen değiştirmiştir. Bundan önce Litvanlar doğuya doğru genişlemeye odaklamışlardı. Artık hedeflerini değiştirdiler ve tekrar Samogitya'ya odaklandılar. Töton Tarikatı'na karşı yerel hoşnutsuzluk göz önüne alındığında Vytautas, düşmanlıkları yeniden başlatmayı düşünmüştür.
1403'teki papalık fermanı Litvanya bölgelerinin feodal beylerine tavizler verilmesini emretmesine rağmen, bu tarikat bu kadar hayırsever değildi. Tarikatın kontrol ettiği bölgelerde, dini vergiler ve Töton Devleti tüccarlarının dayattığı kısıtlayıcı rejim nedeniyle Litvanya'nın hoşnutsuzluğu artmıştır. Halka yeni bir haraç turu dayatıldığında, halk ayaklanması tehdidi somutlaşmıştır.
Çatışmanın aşamaları > Grunwald Muharebesi ve barış anlaşmaları (1410-1422)

Samogitya halkının dikkatlice zamanlanmış protesto mektupları, Roma Curia'sına, çok sayıda Avrupa sarayı ve Doğu Avrupa'daki şehirlerdeki loncaların mektuplarıyla aynı anda ulaşmıştır. Büyük Dük Vytautas'ın kışkırttığı ilk Samogit ayaklanması, bölgeyi 1401'den 1404'e kadar ele geçirmiş ve haçlıların bölge üzerindeki otoritesini tanıyan bir barış anlaşmasının imzalanmasıyla sona ermiştir. 1409'da Vytautas ikinci bir ayaklanmanın yapılmasını savunmuştur. Töton Tarikatı topraklarında isyana açık destek verilmesi üzerine Büyük Üstat Ulrich von Jungingen, savaş çağrısında bulunmuştur. 6 Ağustos 1409'da von Jungingen'in habercisi, tarikattan Polonya kralına resmi bir meydan okuma getirmiştir. Bu Töton Şövalyelerinin Leh-Litvan-Töton Savaşı'na verdiği ad olan Büyük Kavga (Almanca: Grossen Streythe) başlangıcıydı.
Tarikat, Büyük Polonya'yı işgal ederek ve birçok kaleyi ele geçirerek başlamıştır. 1409 sonbaharında Bohemyalı IV. Wenceslaus'un arabuluculuğuyla kısa bir ateşkes müzakere edilmiştir. 15 Temmuz 1410'da savaşçılar tarihi Grunwald Muharebesi'nde karşılaşmıştır. Töton Tarikatı büyük bir yenilgiye uğramış ve bir kriz dönemine girmiştir. Zaferinden sonraki avantajına rağmen Polonya kralı Jagiełło, Töton Tarikatı'na karşı kararlı ve hızlı bir darbe gerçekleştirmemesi tarikatın kalan mevzilerini savunmaları için zaman tanımıştır.
1411 Toruń Barışı ile Töton Tarikatı, Samogitya'yı serbest bırakmayı ve yerle bir edilen tahkimatlar için tazminat ödemeyi kabul etmiştir. Tarikat, Polonya etkisi nedeniyle o zamana kadar çoğunlukla Hristiyanlığa geçmiş olan Litvanlara yönelik saldırıları durdurmuştur. Ancak tarikat, Kutsal Roma İmparatoru Sigismund'un müdahalesi sayesinde genel olarak daha hafif yaptırımlar için pazarlık yapmayı başarmıştır. Bazı yazarlar Toruń Barışı'nı Litvanya Haçlı Seferlerinin sonucu olarak düşünürler.
1413 yılında, yeni Töton büyük ustası Heinrich von Plauen, Neman'ın doğu nehir kıyısını Litvanlara tahsis eden imparatorluk elçisi Benedikt Makrai'nin hakemliğine karşı çıkmıştır. Muhalefeti nedeniyle Michael Küchmeister von Sternberg tarafından görevden indirilmiştir. O anda tarikatın kırılganlığını anlayan von Sternberg, Polonya ile barış arayışına girmiştir. Ancak Makrai'nin kararını da reddedince Polonyalılar 1414'teki Kıtlık Savaşı'nı başlatmak için Varmia'yı işgal etmişlerdir. Yenilen tarikat, iddialarından vazgeçmiştir. Zaten savaşlar ve tazminatlar nedeniyle zayıflamış bir Töton Tarikatı için son derece maliyetli olan, uzun bir ateşkes ve müzakere dönemi başladı.
Konstanz Konsili'nde, tarikatın askerî eylemlerini meşrulaştırması gerekiyordu. Durum, tarikat açısından mali açıdan o kadar istikrarsız hale geldi ki, askeri harcamaları kesmek zorunda kaldı; bu, önceki yüzyıllara kıyasla ciddi bir değişiklikti. Litvanya sınırları ancak 1422'deki kısa Gollub Savaşı'ndan sonra Melno Antlaşması ile istikrara kavuşturulmuştur. Anlaşmanın sınırları yaklaşık 500 yıl boyunca değişmeden kalacak ve Litvanya'nın 1923'te Klaipėda bölgesini işgal etmesiyle sona erecekti.
Askeri strateji

Töton Tarikatı Samogitya'ya yerleşmeye hevesliydi ve Litvanlar onları caydırmaya çalıştı ancak ikisi de başarısız oldular. Her ikisinin de uzun vadeli planlamadan yoksun olmasının yanı sıra Litvanlar, Doğu Avrupa'nın diğer feodal beyleri arasında da destekten yoksundular. Yalnızca 1311 civarında Vytenis gibi enerjik büyük prensler, bölgesel olarak parçalanmış Litvanya güçlerini saldırı için tek bir bayrak altında birleştirmeyi başardılar. Bununla birlikte, bölgesel alt birimlerden oluşan birleşik bir ordu yalnızca nominal olarak birleşmiş durumda kalmış ve bu da güçlü bir karşı saldırı durumunda birleşik bir saldırı eylemini zorlaştırmıştır. Tarikata göre sahaya çıkan ortalama asker sayısı 3.000 ila 8.000 arasında değişiyordu. Bayernburg'un inşasıyla sona eren 1336 Töton seferi hariç, her iki taraf da kesin hedeflere yönelik seferler planlamadı. Litvanlar 1370'te kesin bir sefer düzenlemeye çalıştılar, ancak bu, Rudau'daki kesin yenilginin ardından başarısız olmuştur.
Savaşlara küçük çatışmalar, baskınlar, kuşatmalar ve çiftçileri katletmeyi amaçlayan şiddetli misillemeler damgasını vurmuştur. Hem Litvanya hafif süvarileri hem de tarikatın orduları, büyük ölçekli savaşlara girmeden önce korumasız yerleşim yerlerine baskın yapmayı tercih ediyordular. Litvanyalı akıncılar bazen tutsaklarına işkence yapıyorlardı ve Tötonların Litvanlara yönelik küçümsemesinin bir örneği, Grunwald Muharebesi'ndeki feci kayıplarından önce Grunwald Kılıçları "armağanları"ydı. Büyük muharebeler çatışmadaki istisnalar olmuştur. Töton Tarikatı 1305 ile 1409 yılları arasında yaklaşık 300 askeri sefer gerçekleştirmiştir. Litvanlar, Töton Devleti'ne yalnızca 45 saldırı düzenlemiştir.
Zaman çizelgesi > Arka plan

1230 - Yedi Cermen şövalyesi ve yaklaşık 750 yandaşları, Prusyalı Hermann Balk'ın komutası altında Chełmno Arazisi'nin güneyindeki Vistula ağzına varır.
1236 - 22 Eylül'de Saule Savaşı, Livonyalı Kılıç Kardeşleri'nin ezici yenilgisiyle
1237 - Borç içindeki Livonya Kardeşliği'nin Töton Şövalyeleri'ne asimilasyonu
1242 - Peipus Gölü'ndeki Töton birliğinin Aleksandr Nevski tarafından yenilgiye uğratılması; Batu Han'ın saldırılarından sonra bölgedeki ilk Prusya ayaklanmaları
1244 - Emūte Muharebesi
1251 - Litvanya dükü Mindaugas, 1260 civarında Litvanya inançlarını yeniden benimsemesine rağmen Hristiyanlığa geçti.
1259 - 5 Ağustos'ta Burchard von Hornhausen yönetimindeki Livonya Tarikatı'nın zaferiyle Skuodas Savaşı
1260 - 13 Temmuz'da Durbe Muharebesi ; Prusya ayaklanmalarının ikinci dalgası
1270 - Karuse Muharebesi
1275–1299 - Kısmen Semigalya'daki Riga Başpiskoposluğu adına düzensiz Litvanya askeri kampanyaları
1279 - 5 Mart'ta Livonyalı şövalyeler ile Samogitliler arasında Aizkraukle Muharebesi, zafer ikincisinin oldu.
1287 - Garoza Muharebesi
1298 - Turaida Savaşı
Zaman çizelgesi > Haçlı seferleri

1303 - Skalvia'ya ilk Litvanya akınları
1311 - Voplaukis Muharebesi
1315 - Christmemel Kuşatması
1320 - Medininkai Savaşı
1323 - Memel Muharebesi
1324 - Litvanya dükü Gediminas ile Polonya kralı Władysław I Łokietek arasındaki ittifak
1326 - Brandenburg'a Baskın
1329 - Johann von Böhmen, Litvanya'ya karşı yapılan haçlı seferlerine katıldı.
1329 - Medvėgalis Kuşatması'ndan sonra tepe kaleleri ve Bohemyalı John emriyle ele geçirildi
1336 - Tarikatın Pilėnai Kuşatmasına yol açan büyük seferi
1344 - Algirdas ve Kęstutis arasındaki ikili hükümdarlık oluştu.
1348 - 2 Şubat'ta Litvanya'nın yenilgisiyle Strėva Savaşı
1361 — Kęstutis emir gereği ilk kez yakalanır, ancak ertesi yıl kaçar.
1362 - Kaunas Kuşatması, ardından kalenin emirle yerle bir edilmesi
1365 - Kernavė Kuşatması
1370 - 17 Şubat'ta Rūdava Savaşı, tarikatın zaferiyle
1372 - Litvanya-Muskovit Savaşının Sonu
1377 - Algirdas'ın 24 Mayıs'ta ölümü
1382 — Kęstutis Ağustos ayında hapsedilerek öldü.
1384 - Marienwerder Kuşatması (Kaunas)
1386 - Algirdas'ın oğlu Jogaila Polonya tahtına çıktı. Kuzeni Vytautas, Litvanya'nın büyük dükü ilan edildi.
1387 — Jogaila'nın dayattığı Litvanya'nın Hristiyanlaştırılması başladı.
1398 - 12 Ekim'deki Salynas Antlaşması ile Vytautas, Samogitya'yı tarikata devretti.
1399 - Vorskla Nehri Muharebesi 12 Ağustos'ta yapıldı. Litvanlar Altın Orda'ya yenildikten sonra zayıfladılar.
1390 - Vilnius Kuşatması
1401–1404 ve 1409 - Samogit ayaklanmaları
1402 - Vilnius Kuşatması
Zaman çizelgesi > Sonrası

1410 - 15 Temmuz'da Grunwald Muharebesi, Polonya-Litvanya'nın tarikata karşı kazandığı büyük zaferle
1410 - 26 Temmuz'dan 19 Eylül'e kadar Başarısız Polonya-Litvanya Marienburg Kuşatması
1411 - Tarikatın fethedilen Litvanya topraklarından vazgeçtiği Thorn Barışı
1422 - Tarikatın Samogitya üzerindeki iddialarından sonsuza kadar vazgeçtiği Melno Antlaşması
Konuyla ilgili yayınlar

Baranauskas, Tomas (Ocak 2007). "Veliuona and the Lithuanian crusade" (İngilizce). Lietuvai pagražinti draugija. 26 Nisan 2021 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi.
Batūra, Romas (2010) [2010]. Places of Fighting for Lithuania's Freedom In the Expanse of Nemunas, Vistula and Dauguva rivers (PDF) (İngilizce). Vilnius: The General Jonas Žemaitis Military Academy of Lithuania. ISBN 978-9955-423-91-1.
Brennan, Timothy M. (2005). Just war, sovereignty, and canon law: Legal arguments over the Lithuanian Crusade and the rights of unbelievers at the Council of Constance (1414–1418) (PhD tez) (İngilizce). University of Kansas. Erişim tarihi: 3 Mayıs 2021.
Chollet, Loïc (10 Mayıs 2016). "Crusade or Christianization? The polemic against the Teutonic Knights in light of French travelers' accounts of the late Middle Ages". Ordines Militares. Colloquia Torunensia Historica. 20: 175. doi:10.12775/OM.2015.008.
Markman, Kristina (2015). Between Two Worlds: A Comparative Study of the Representations of Pagan Lithuania in the Chronicles of the Teutonic Order and Rus' (PhD tez) (İngilizce). UCLA. Erişim tarihi: 3 Mayıs 2021.
Murray, Alan V., (Ed.) (5 Aralık 2016). The Clash of Cultures on the Medieval Baltic Frontier. Routledge. ISBN 978-0754664833.
Norkus, Zenonas (2017). An unproclaimed empire : the Grand Duchy of Lithuania : from the viewpoint of comparative historical sociology of empires. Milton Park, Abingdon, Oxon. ISBN 978-1138281547.
13. yüzyıldan 15. yüzyıla kadar Litvanya topraklarındaki değişiklikler. Litvanya zirvede Avrupa'nın en büyük devletiydi.
1226 ve 1260'taki Cermen Devleti sınırları, Samogitya'nın tarikatın topraklarını nasıl böldüğünü gösteriyor
13. yüzyıla tarihlenen Litvanya kılıçları
Bisenė tepe kalesinin konumu, 2010
Neman'da bir Töton tahkimatı yıkıntıları
Dük Margiris, Pilėnai'yi Cermen Şövalyelerine karşı savunuyor, Władysław Majeranowski, 19. yüzyıl
Cermen komutanı Winrich von Kniprode'un heykeli
Töton Tarikatı'nın 1410'a kadar genişlemesi
Merkezde Ulrich von Jungingen ve Vytautas'ı tasvir eden 1878 Grunwald Muharebesi
Chronicon terrae Prussiae'nin başlık sayfası ve ön kısmı
Litvanyalı tarihçi Alvydas Nikžentaitis
Misak Torlakyan

| Misak Torlakyan |
| --- | --- |

Doğum: 1889 Trabzon, Osmanlı İmparatorluğu
Ölüm: 12 Kasım 1968 Montebello, Kaliforniya
Milliyet: Ermeni
Tanınma nedeni: Behbud Han Cevanşir suikastı

Misak Torlakyan (1889 - 12 Kasım 1968), 1921'de Azerbaycan'ın eski İçişleri Bakanı Behbud Han Cevanşir'i öldüren terörist ve suikastçıdır. Torlakyan, Ekim 1921'de İngiliz askeri mahkemesi tarafından zihinsel durumu gerekçe gösterilerek "suçlu ama sorumlu değil" kararıyla beraat etti.