Otoriteryanizm
Dipnotlar

↑  "The way of the hippie is antithetical to all repressive hierarchical power structures since they are adverse to the hippie goals of peace, love and freedom ... Hippies don't impose their beliefs on others. Instead, hippies seek to change the world through reason and by living what they believe."Stone, Skip. "The Way of the Hippy". www.hipplanet.com. 26 Ağustos 2003 tarihinde kaynağından arşivlendi.
↑  "The challenge of the past". The Economist. 22 Ekim 1998. 18 Ekim 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Ekim 2018.
1 2 3 4  Ignatieff, Michael (10 Temmuz 2014). "Are the Authoritarians Winning?". New York Review of Books. 22 Eylül 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Ekim 2018.
↑  Fairbanks, Charles H. Jr. (16 Ocak 2014). "Causes of Authoritarianism in the Former Soviet Republics". Heinrich Boell Stiftung. 6 Ekim 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 5 Ekim 2018.
↑  Bradley, Matt (19 Aralık 2020). "10 years after Arab Spring, autocratic regimes hold the upper hand". NBC News. 28 Mayıs 2023 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Mayıs 2023.
↑  Robinson, Kali (2 Aralık 2020). "The Arab Spring at Ten Years: What's the Legacy of the Uprisings?". Council on Foreign Relations. 1 Haziran 2023 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Mayıs 2023.
1 2  Levitsky, Steven; Way, Lucan (January 2015). "The Myth of Democratic Recession" (PDF). Journal of Democracy. 26 (1): 45-58. doi:10.1353/jod.2015.0007. 28 Ağustos 2018 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Ekim 2018.
↑  "Freedom in the World 2018 Democracy in Crisis". Freedom House. 7 Ekim 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Ekim 2018.
↑  "New Report: Freedom in the World 2020 finds established democracies are in decline". Freedom House (İngilizce). 15 Eylül 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 20 Eylül 2020.
↑  Tsourapas, Gerasimos (2020). "Global Autocracies: Strategies of Transnational Repression, Legitimation, and Co-Optation in World Politics". International Studies Review (İngilizce). 23 (3): 616-644. doi:10.1093/isr/viaa061 . ISSN 1521-9488.
↑  Leonhardt, David (17 Eylül 2022). "Democracy Challenged 'A Crisis Coming': The Twin Threats to American Democracy". The New York Times. New York Times. 20 Eylül 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 20 Eylül 2022.
↑  "Democracy Report 2022 Autocratization Changing Nature?" (PDF). V-Dem. 2 Mart 2022 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 20 Eylül 2022.
↑  Frum, David (November 2018). "The Republican Party Needs to Embrace Liberalism". Atlantic. 4 Ekim 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Ekim 2018.
↑  Tharoor, Ishaan (9 Şubat 2017). "The man who declared 'the end of history' fears for democracy's future". Washington Post. 30 Kasım 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Ekim 2018.
↑  "Middle East review of 2012: the Arab Winter". The Telegraph. 10 Haziran 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Temmuz 2014.
↑  "Analysis: Arab Winter is coming to Baghdad". The Telegraph. The Jerusalem Post. 14 Temmuz 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Ekim 2014.
↑  "Expert Warns of America's Coming 'Arab Winter'". CBN. 8 Eylül 2014. 9 Aralık 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Ekim 2014.
↑  "The Arab Winter". The New Yorker. 28 Aralık 2011. 25 Eylül 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Ekim 2014.
↑  "Arab Spring or Arab Winter?". The New Yorker. 18 Temmuz 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Ekim 2014.
↑  Ruthven, Malise (23 Haziran 2016). "How to Understand ISIS". New York Review of Books. 63 (11). 7 Ağustos 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Haziran 2016.
↑  Yun Ru Phua. "After Every Winter Comes Spring: Tunisia's Democratic Flowering – Berkeley Political Review". Bpr.berkeley.edu. 29 Temmuz 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Şubat 2017.
↑  Cowen, Tyler (3 Nisan 2017). "China's Success Explains Authoritarianism's Allure". Bloomberg. 18 Ağustos 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Ekim 2018.
↑  Bhagavan, Manu (21 Mart 2016). "We are witnessing the rise of global authoritarianism on a chilling scale". Qz.com. 4 Ekim 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Ekim 2018.
↑  "Can it Happen Here? review: urgent studies in rise of authoritarian America (Review of Cass Sunstein book Can It Happen Here?: Authoritarianism in America)". The Guardian. 8 Nisan 2018. 4 Ekim 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Ekim 2018.
↑  Cowen, Tyler (4 Nisan 2017). "Why is authoritarianism on the rise?". marginalrevolution.com. 5 Ekim 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Ekim 2018.
1 2 3  Upchurch, H. E. (22 Aralık 2021).  Cruickshank, Paul; Hummel, Kristina (Ed.). "The Iron March Forum and the Evolution of the "Skull Mask" Neo-Fascist Network" (PDF). CTC Sentinel. West Point, New York: Combating Terrorism Center. 14 (10): 27-37. 27 Aralık 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF). Erişim tarihi: 19 Ocak 2022.
1 2 3 4 5 6 7  "Sectors of the U.S. Right Active in the Year 2011". The Public Eye. Political Research Associates. 16 Nisan 2004 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Eylül 2019.
1 2   • Zaitchik, Alexander (19 Ekim 2006). "The National Socialist Movement Implodes". SPLCenter.org. Montgomery, Alabama: Southern Poverty Law Center. 19 Eylül 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 28 Aralık 2020. The party's problems began last June, when Citizens Against Hate discovered that NSM's Tulsa post office box was shared by The Joy of Satan Ministry, in which the wife of NSM chairman emeritus Clifford Herrington is High Priestess. [...] Within NSM ranks, meanwhile, a bitter debate was sparked over the propriety of Herrington's Joy of Satan connections. [...] Schoep moved ahead with damage-control operations by nudging chairman emeritus Herrington from his position under the cover of "attending to personal matters." But it was too late to stop NSM Minister of Radio and Information Michael Blevins, aka Vonbluvens, from following White out of the party, citing disgust with Herrington's Joy of Satan ties. "Satanism," declared Blevins in his resignation letter, "affects the whole prime directive guiding the [NSM] – SURVIVAL OF THE WHITE RACE." [...] NSM was now a Noticeably Smaller Movement, one trailed in extremist circles by a strong whiff of Satanism and related charges of sexual impropriety associated with Joy of Satan initiation rites and curiously strong teen recruitment efforts. 
 • "National Socialist Movement". SPLCenter.org. Montgomery, Alabama: Southern Poverty Law Center. 2020. 8 Eylül 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 28 Aralık 2020. The NSM has had its share of movement scandal. In July 2006, it was rocked by revelations that co-founder and chairman emeritus Cliff Herrington's wife was the "High Priestess" of the Joy of Satan Ministry, and that her satanic church shared an address with the Tulsa, Okla., NSM chapter. The exposure of Herrington's wife's Satanist connections caused quite a stir, particularly among those NSM members who adhered to a racist (and heretical) variant of Christianity, Christian Identity. Before the dust settled, both Herringtons were forced out of NSM. Bill White, the neo-Nazi group's energetic spokesman, also quit, taking several NSM officials with him to create a new group, the American National Socialist Workers Party.
1 2  "The National Socialist Movement". Adl.org. New York City: Anti-Defamation League. 2020. 22 Eylül 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 28 Aralık 2020.
↑  Şablon:Cita publicación
↑  Juan J. Linz, An Authoritarian Regime: The Case of Spain, in Cleavages, Ideologies and Party Systems (eds. Eric Allard & Yrjo Littunen) (Helsinki: Academic, 1964). Análisis opuesto de Vicenç Navarro, Franquismo o fascismo 18 Mayıs 2023 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Público, 11 de julio de 2013.
1 2 3  Şablon:Cita libro
↑  Hannah Arendt, Los orígenes del totalitarismo; Karl Popper, La sociedad abierta y sus enemigos; Erich Fromm, Miedo a la libertad; Raymond Aron, Democracia y totalitarismo; Maurice Duverger, De la dictadure; George Orwell, 1984 (novela).
↑  Şablon:Cita libro
↑  Florencio Jiménez, Psicología de las relaciones de autoridad y de poder, UOC, 2006, ISBN 84-9788-429-9, pg. 151: ... autores, como Stone (1980) niegan la posibilidad de un autoritarismo de izquierdas, defendiendo que los datos y argumentos ofrecidos a favor de ella son inconsistentes. Stone defiende que el autoritarismo es esencialmente de derechas, y que la existencia de posibles autoritarios de izquierdas sería, en todo caso, testimonial ... A su juicio se trata, simplemente, de un mito ... aportar ejemplos históricos de regímenes de izquierdas que han podido actuar "autoritariamente", supone una modificación del nivel de análisis, que pasa de ser psicológico (cuando se habla de personas autoritarias) a sociológico (regímenen autoritarios). Eysenck (1981) ... trató de desmontar las argumentaciones de Stone, a partir entre otras cosas de sus propios estudios, así como de la realidad política social de comportamientos autoritarios en personas o regímenes de izquierdas.
↑  Página del Political Science Department de la Universidad de Colorado.
↑  Sondrol, P. C. (2009). "Totalitarian and Authoritarian Dictators: A Comparison of Fidel Castro and Alfredo Stroessner". Journal of Latin American Studies 23 (3): 599. doi:10.1017/S0022216X00015868
↑  H.R. Trevor-Roper, The Phenomenon of Fascism, en S. Woolf (ed.), Fascism in Europe (London: Methuen, 1981), especialmente p. 26. Citado en Roger Eatwell "Reflections on Fascism and Religion".
↑  Sadr, Omar (23 Mart 2022). "Afghanistan's Public Intellectuals Fail to Denounce the Taliban". Fair Observer. 23 Mart 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Ağustos 2023.
↑  "Freedom in the World Angola Report". 6 Şubat 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Nisan 2018.
↑  Vincent, Rebecca (19 Mayıs 2013). "When the music dies: Azerbaijan one year after Eurovision". Al Jazeera. 7 Haziran 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 10 Haziran 2013. Over the past several years, Azerbaijan has become increasingly authoritarian, as the authorities have used tactics such as harassment, intimidation, blackmail, attack and imprisonment to silence the regime’s critics, whether journalists, bloggers, human rights defenders, political activists or ordinary people taking to the streets in protest.
↑  "Azerbaijan: Country Profile". Freedom House (İngilizce). 20 Nisan 2023. 23 Ocak 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Ağustos 2023.
↑  "Bahrain: Country Profile". Freedom House (İngilizce). 26 Ocak 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Ağustos 2023.
↑  Nebil Husayn, Authoritarianism in Bahrain: Motives, Methods and Challenges 28 Temmuz 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., AMSS 41st Annual Conference (September 29, 2012); Parliamentary Elections and Authoritarian Rule in Bahrain 17 Aralık 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (January 13, 2011), Stanford University
↑  Rausing, Sigrid (7 Ekim 2012). "Belarus: inside Europe's last dictatorship". The Guardian. Londra. 26 Temmuz 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Ağustos 2014.
↑  "Belarus's Lukashenko: "Better a dictator than gay"". Berlin. Reuters. 4 Mart 2012. 6 Ekim 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Mayıs 2020. ...German Foreign Minister's branding him 'Europe's last dictator'
↑  "Profile: Alexander Lukashenko". BBC News. BBC. 9 Ocak 2007. 23 Ekim 2007 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Ağustos 2014. ..an authoritarian ruling style is characteristic of me [Lukashenko]
↑  "Essential Background – Belarus". Human Rights Watch. 2005. 15 Ocak 2005 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 26 Mart 2006.
↑  "Human rights by country – Belarus". Amnesty International Report 2007. Amnesty International. 2007. 12 Aralık 2007 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Aralık 2007.
↑  "Freedom in the World Burundi Report". 18 Temmuz 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Nisan 2018.
↑  Elisabeth Bumiller (16 Kasım 2012). "In Cambodia, Panetta Reaffirms Ties With Authoritarian Government". The New York Times. 2 Mayıs 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Mayıs 2020.
↑  Morgenbesser, Lee (2020). "The Rise of Sophisticated Authoritarianism in Southeast Asia". Cambridge University Press (İngilizce). doi:10.1017/9781108630061. 1 Mayıs 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 1 Mayıs 2020.
1 2  Freedom in the World 2016: Anxious Dictators, Wavering Democracies: Global Freedom Under Pressure (PDF). Freedom House. 2016. 5 Şubat 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF). Erişim tarihi: 31 Mayıs 2023.
↑  "Amnesty International Report 2009: State of the World's Human Rights". Amnesty International. 2009. 8 Ekim 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Mayıs 2020.
↑  Kennedy, John; Nagao, Haruka; Liu, Hongyan (2018). "Voting and Values: Grassroots Elections in Rural and Urban China". Politics and Governance. 6 (2). s. 90. doi:10.17645/pag.v6i2.1331 .
↑  "China: Country Profile". Freedom House (İngilizce). 14 Haziran 2023. 23 Ocak 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Ağustos 2023.
↑  "Freedom in the World Republic of Congo Report". 21 Nisan 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Nisan 2018.
↑  "Cuba: Country Profile". Freedom House (İngilizce). 6 Temmuz 2023. 23 Ocak 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Ağustos 2023.
↑  Ariana Eunjung Cha, China, Cuba, Other Authoritarian Regimes Censor News From Iran 18 Eylül 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (June 27, 2009), The Washington Post; Shanthi Kalathil and Taylor Boas, Internet and State Control in Authoritarian Regimes: China, Cuba and the Counterrevolution 28 Temmuz 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (July 16, 2001), Carnegie Endowment for International Peace.
↑  Amr Adly, The Economics of Egypt’s Rising Authoritarian Order 28 Temmuz 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Carnegie Middle East Center, June 18, 2014; Nathan J. Brown & Katie Bentivoglio, Egypt's Resurgent Authoritarianism: It's a Way of Life 28 Temmuz 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Carnegie Endowment for International Peace, October 9, 2014; Roula Khalaf, Sisi’s Egypt: The march of the security state 26 Temmuz 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Financial Times (December 19, 2016); Peter Hessler, Egypt's Failed Revolution 2 Temmuz 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., New Yorker, January 2, 2017.
↑  "Freedom in the World Equatorial Guinea Report". 24 Haziran 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Nisan 2018.
↑  "Freedom in the World Eritea Report". 20 Nisan 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Nisan 2018.
↑  "Freedom in the World Gabon Report". 4 Ocak 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Nisan 2018.
↑  Juan José Linz, Totalitarian and Authoritarian Regimes 26 Temmuz 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (Lynne Rienner, 2000), p. 36.
↑  "Jordan: Country Profile". Freedom House (İngilizce). 23 Ocak 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Ağustos 2023.
1 2  Yom, Sean (16 Mayıs 2017). "Why Jordan and Morocco are doubling down on royal rule". Washington Post. 2 Ekim 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Eylül 2017.
↑  "Laos: Country Profile". Freedom House (İngilizce). 23 Ocak 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Ağustos 2023.
↑  Beckert, Jen. "Communitarianism." International Encyclopedia of Economic Sociology. London: Routledge, 2006. 81.
↑  "Governance of Morocco". Fanack.com. 19 Temmuz 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Mayıs 2020.
↑  "Morocco: The Promise of Democracy and the Reality of Authoritarianism". IAI Istituto Affari Internazionali (İtalyanca). 27 Nisan 2016. 28 Temmuz 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Mayıs 2020.
↑  "Mozambique: Country Profile". Freedom House (İngilizce). 23 Ocak 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Ağustos 2023.
↑  Daniel Byman, Pyongyang’s Survival Strategy: Tools of Authoritarian Control in North Korea 28 Ekim 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., International Security, Vol. 35, issue 1, pp. 44–74 (Summer 2010); Chico Harlan, In authoritarian North Korea, hints of reform 26 Kasım 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., The Washington Post, September 3, 2012.
↑  "North Korea: Country Profile". Freedom House (İngilizce). 23 Ocak 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Ağustos 2023.
↑  "Oman". freedomhouse.org (İngilizce). 24 Ocak 2017. 9 Mayıs 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Ekim 2019.
↑  "Authoritarianism in Palestine". Middle East Monitor (İngilizce). 11 Ekim 2014. 23 Eylül 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Ekim 2019.
↑  "Dictators Continue to Score in International Sporting Events". Freedom House. 11 Kasım 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi.
↑  Nikolay Petrov and Michael McFaul, The Essence of Putin's Managed Democracy 28 Temmuz 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (October 18, 2005), Carnegie Endowment for International Peace; Tom Parfitt, Billionaire tycoon Mikhail Prokhorov who is running in the 4 March election says it is time for evolution not revolution 26 Temmuz 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (January 11, 2012), The Guardian; Richard Denton, Russia's 'managed democracy' 26 Temmuz 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (May 11, 2006), BBC News.
↑  "Nations in Transit 2014 – Russia". Freedom House. 30 Haziran 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Mayıs 2020.
↑  "The Myth of the Authoritarian Model – How Putin's Crackdown Holds Russia Back" (PDF). The Freeman Spogli Institute for International Studies, Stanford. 6 Ekim 2014 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 5 Ekim 2014.
↑  "Russia: Country Profile". Freedom House (İngilizce). 24 Mayıs 2023. 21 Ocak 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Ağustos 2023.
↑  "Freedom in the World Rwanda Report". 6 Ocak 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Nisan 2018.
↑  Toby Craig Jones, Desert Kingdom: How Oil and Water Forged Modern Saudi Arabia (2011), Harvard University Press, pp. 5, 14–15; Kira D. Baiasu, Sustaining Authoritarian Rule 2 Ocak 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Fall 2009, Volume 10, Issue 1 (September 30, 2009), Northwestern Journal of International Affairs.
↑  "Saudi Arabia: Country Profile". Freedom House (İngilizce). 2 Haziran 2022. 23 Ocak 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Ağustos 2023.
↑  "Lee Kuan Yew leaves a legacy of authoritarian pragmatism". 23 Mart 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 5 Mayıs 2017.
↑  "January 5, 2017 Fear, smear and the paradox of authoritarian politics in Singapore". 6 Ocak 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 5 Mayıs 2017.
↑  "Freedom in the World South Sudan Report". 21 Nisan 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Nisan 2018.
↑  "Freedom in the World Tajikistan Report". 20 Nisan 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Nisan 2018.
↑  Esena, Berk; Gumuscub, Sebnem (2016). "Rising competitive authoritarianism in Turkey". Third World Quarterly. Cilt 37. ss. 1581-1606. doi:10.1080/01436597.2015.1135732. 23 Nisan 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Mayıs 2020. ; Ramazan Kılınç, Turkey: from conservative democracy to popular authoritarianism 22 Temmuz 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., [./OpenDemocracy openDemocracy] (December 5, 2015).
↑  "Turkey: Country Profile". Freedom House (İngilizce). 28 Haziran 2023. 21 Ocak 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Ağustos 2023.
↑  "Turkmenistan". hrw.org. 2 Temmuz 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Eylül 2016.
↑  "Turkmenistan: Country Profile". Freedom House (İngilizce). 23 Ocak 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Ağustos 2023.
↑  "The dark side of the United Arab Emirates". newint.org. 7 Eylül 2015. 10 Eylül 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Ekim 2017.
↑  "United Arab Emirates profile". 29 Ağustos 2017. 27 Şubat 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Ekim 2017 – www.bbc.com vasıtasıyla.
↑  "Freedom in the World Uganda Report". 14 Aralık 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Nisan 2018.
↑  "Uzbekistan: Country Profile". Freedom House (İngilizce). 20 Nisan 2023. 23 Ocak 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Ağustos 2023.
↑  Neil J. Melvin, Uzbekistan: Transition to Authoritarianism on the Silk Road 19 Ocak 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (Harwood Academic, 2000), pp. 28–30.
↑  Shahram Akbarzadeh, "Post-Soviet Central Asia: The Limits of Islam" in Constitutionalism in Islamic Countries: Between Upheaval and Continuity (Oxford University Press, 2012: eds. Rainer Grote & Tilmann J. Röder), p. 428.
↑  "An Uzbek spring has sprung, but summer is still a long way off". The Economist. 14 Aralık 2017. ISSN 0013-0613. 7 Ağustos 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Ekim 2019.
↑  Human Rights Watch, Venezuela: Chávez’s Authoritarian Legacy: Dramatic Concentration of Power and Open Disregard for Basic Human Rights 10 Haziran 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., March 5, 2013; Kurt Weyland, Latin America's Authoritarian Drift: The Threat from the Populist Left 1 Ekim 2018 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Journal of Democracy, Vol. 24, No. 3 (July 2013), pp. 18–32.
↑  "Venezuela: Country Profile". Freedom House (İngilizce). 3 Şubat 2022. 23 Ocak 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Ağustos 2023.
↑  "Vietnam: Country Profile". Freedom House (İngilizce). 20 Haziran 2023. 23 Ocak 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Ağustos 2023.
↑  Thomas Fuller, In Hard Times, Open Dissent and Repression Rise in Vietnam (April 23, 2013), The New York Times
↑  "Freedom in the World Algeria Report". 21 Nisan 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Nisan 2018.
↑  Todd L. Edwards, Argentina: A Global Studies Handbook (2008), pp. 45–46; Steven E. Sanderson, The Politics of Trade in Latin American Development (1992), Stanford University Press, p. 133; William C. Smith, Reflections on the Political Economy of Authoritarian Rule and Capitalist Reorganization in Contemporary Argentina, in Generals in Retreat: The Crisis of Military Rule in Latin America 9 Nisan 2023 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (1985), eds. Philip J. O'Brien & Paul A. Cammack, Manchester University Press.
↑  Guillermo A. O'Donnell, Bureaucratic Authoritarianism: Argentina, 1966–1973, in Comparative Perspective (University of California Press, 1988); James M. Malloy, Authoritarianism and Corporatism in Latin America: The Modal Pattern, in Democracy in Latin America: Patterns and Cycles (1996; ed. Roderic A. Camp), p. 122; Howard J. Wiards, Corporatism and Comparative Politics: The Other Great "ism" (1997), pp. 113–114.
↑  James M. Malloy, Authoritarianism and Corporatism in Latin America: The Modal Pattern, in Democracy in Latin America: Patterns and Cycles (ed. Roderic A. Camp), p. 122; Thomas E. Skidmore, The Political Economy of Policy-making in Authoritarian Brazil, 1967–70, in Generals in Retreat: The Crisis of Military Rule in Latin America (1985), eds. Philip J. O'Brien & Paul A. Cammack, Manchester University Press.
↑  Thomas Carothers, Q&A: Is Burma Democratizing? 21 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (April 2, 2012), Carnegie Endowment for International Peace; President Discusses Burma/Myanmar in Transition at World Affairs Council Sacramento 26 Nisan 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (April 3, 2013), Asia Foundation; Louise Arbour, In Myanmar, Sanctions Have Had Their Day 22 Şubat 2017 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (March 5, 2012), The New York Times.
↑  McCurry, Stephanie (21 Haziran 2020). "The Confederacy Was an Antidemocratic, Centralized State". The Atlantic (İngilizce). 21 Haziran 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 10 Temmuz 2022.
↑  Dal Lago, Enrico (2018). Civil War and Agrarian Unrest: The Confederate South and Southern Italy. Cambridge University Press. s. 79. ISBN 978-1-108-34062-5. ...The slaveholding elites' project of Confederate nation building... the idea that the Confederacy was a "herrenvolk democracy" or "democracy of the white race"
↑  Steven E. Sanderson, The Politics of Trade in Latin American Development (1992), Stanford University Press, p. 133; Carlos Huneeus, Political Mass Mobilization Against Authoritarian Rule: Pinochet's Chile, 1983–88, in Civil Resistance and Power Politics:The Experience of Non-violent Action from Gandhi to the Present 4 Nisan 2023 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (2009), Oxford University Press (eds. Adam Roberts & Timothy Garton Ash).
1 2  "Freedom in the World Democratic Republic of Congo Report". 2 Mayıs 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Nisan 2018.
↑  "Franjo Tudjman, Authoritarian leader whose communist past and nationalist obsessions fuelled his ruthless pursuit of an independent Croatia". The Guardian. 13 Aralık 1999. 8 Mayıs 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 5 Ocak 2019.
↑  "Franjo Tuđman". Encyclopædia Britannica. 6 Eylül 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 5 Ocak 2019.
↑  Maye Kassem, Egyptian Politics: The Dynamics of Authoritarian Rule (2004); Andrea M. Perkins, Mubarak's Machine: The Durability of the Authoritarian Regime in Egypt 5 Kasım 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (M.A. thesis, April 8, 2010, University of South Florida).
↑  "Quest to extradite Ethiopia's dictator Mengistu as Mugabe departs | DW | 11.12.2017". Deutsche Welle. 9 Aralık 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
↑  "Freedom in the World Ethiopia Report". 20 Nisan 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Nisan 2018.
↑  "Is Fijian-style authoritarianism spreading?". Australian Broadcasting Corporation. 30 Temmuz 2015. 22 Ekim 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi.
↑  "Fiji election renews semi-authoritarian rule". Emerald Expert Briefings. oxan-es. 2018. doi:10.1108/OXAN-ES239981.
↑  "Fijilive – an authoritarian government: Rabuka Gateway to Fiji, Fiji News, Fiji Rugby, Fiji Football, Fiji Sports, Fiji Picture Gallery, Fiji Business, etc". 28 Eylül 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi.
↑  Carnegie, Paul; Tarte, Sandra (2018). "The Politics of Transition in Fiji: Is it Charting a Democratic Course?". Australian Journal of Politics & History. 64 (2): 277-292. doi:10.1111/ajph.12458. 22 Ekim 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Ağustos 2023.
↑  Fischer-Galati, Stephen (2002). "Sources of Authoritarianism in Eastern and South-Eastern Europe".  Berg-Schlosser, Dirk; Mitchell, Jeremy (Ed.). Authoritarianism and Democracy in Europe, 1919–39: Comparative Analyses. Palgrave Macmillan. ss. 67-68. ISBN 978-1-349-42826-7.
↑  Ibrahim, Youssef M. (17 Ocak 1979). "Years of Autocratic Rule by the Shah Threw Iran Into Turbulence". The New York Times. ISSN 0362-4331. 19 Temmuz 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Ekim 2019.
↑  Waxman, Olivia B. (10 November 2020). "Historian: Today's Authoritarian Leaders Aren't Fascists – But They Are Part of the Same Story" 2 Ağustos 2023 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Time. Retrieved 3 August 2021.
↑  Gaddafi's 41-Year-Long Rule 3 Ekim 2018 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., The Washington Post; Martin Asser, The Muammar Gaddafi Story 17 Mayıs 2018 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (21 October 2011), BBC News; Alistair Dawber, One Libyan in three wants return to authoritarian rule 5 Ekim 2017 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (16 February 2012), Independent.
↑  Misiunas, Romuald J. (1970). "Fascist Tendencies in Lithuania". Slavonic and East European Review. 48 (110): 88-109. JSTOR 4206165.
↑  Matthew Brunwasser, Concerns Grow About Authoritarianism in Macedonia 4 Nisan 2023 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., The New York Times, October 13, 2011.
↑  Andrew MacDowall, Fears for Macedonia's fragile democracy amid 'coup' and wiretap claims 5 Aralık 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., The Guardian, February 27, 2015.
↑  Rolfs, D. (2009). No Peace for the Wicked: Northern Protestant Soldiers and the American Civil War. University of Tennessee Press. s. 18. ISBN 978-1-57233-662-9. 13 Ocak 2023 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Ocak 2023.
↑  Smith, Haig Z. (2022). "The Plymouth Company and Massachusetts Bay Company (1622–1639): Establishing Theocratic Corporate Governance". Religion and Governance in England's Emerging Colonial Empire, 1601–1698. Cham: Springer International Publishing. ss. 71-111. doi:10.1007/978-3-030-70131-4_3. ISBN 978-3-030-70130-7.
↑  "Montenegro's Prime Minister Resigns, Perhaps Bolstering Country's E.U. Hopes". The New York Times. 26 Ekim 2016. 3 Haziran 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Aralık 2018.
↑  "Montenegro's Djukanovic Declares Victory In Presidential Election". Radio Free Europe. 16 Nisan 2018. 26 Temmuz 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Aralık 2018.
↑  "Djukanovic si riprende il Montenegro con la benedizione di Bruxelles". eastwest.eu. 17 Nisan 2018. 2 Mayıs 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Aralık 2018.
↑  "Đukanović – posljednji autokrat Balkana". Deutsche Welle. 18 Haziran 2013. 26 Temmuz 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Aralık 2018.
↑  "Montenegro veteran PM Djukanovic to run for presidency". France 24. 19 Mart 2018. 18 Nisan 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Aralık 2018.
↑  Pinto, António Costa (2006). "Authoritarian legacies, transitional justice and state crisis in Portugal's democratization". Democratization. 13 (2): 173-204. doi:10.1080/13510340500523895.  Working paper 4 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
↑  Tracy Kuperus, Building a Pluralist Democracy: An Examination of Religious Associations in South Africa and Zimbabwe, in Race and Reconciliation in South Africa: A Multicultural Dialogue in Comparative Perspective (eds. William E. Van Vugt & G. Daan Cloete), Lexington Books, 2000.
↑  The South Africa Reader: History, Culture, Politics (eds. Clifton Crais & Thomas V. McClendon; Duke University Press, 2014), p. 279.
↑  The Other R.O.K.: Memories of Authoritarianism in Democratic South Korea 10 Kasım 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (October 11, 2011), Woodrow Wilson International Center for Scholars; Sangmook Lee, Democratic Transition and the Consolidation of Democracy in South Korea 24 Aralık 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. July 2007, Taiwan Journal of Democracy, Volume 3, No. 1, pp. 99–125.
↑  Hyug Baeg Im, The Rise of Bureaucratic Authoritarianism in South Korea 4 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., World Politics Vol. 39, Issue 2 (January 1987), pp. 231–257
↑  Richard Gunther, The Spanish Model Revisited, in The Politics and Memory of Democratic Transition: The Spanish Model 27 Haziran 2023 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., (eds. Diego Muro & Gregorio Alonso), Taylor & Francis 2010, p. 19.
↑  Freedom in the World 2016: Anxious Dictators, Wavering Democracies: Global Freedom Under Pressure (PDF). Freedom House. 2016. 5 Şubat 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF). Erişim tarihi: 31 Mayıs 2023.