Mills bombası
Geliştirilmesi

Sunderland'li bir el bombası tasarımcısı olan William Mills, 1915 yılında İngiltere'nin Birmingham kentindeki Mills Mühimmat Fabrikasında Mills bombasının patentini almış, geliştirmiş ve üretmiştir. Mills bombası, daha sonra patent davası açan Belçikalı yüzbaşı Leon Roland'ın daha önceki bir tasarımından esinlenmiştir. Yeni Zelanda Savaşları subayı Albay Arthur Morrow da kendi patentinin bazı yönlerinin Mills bombasına dahil edildiğine inanıyordu. Mills bombası 1915 yılında İngiliz Ordusu tarafından standart el bombası olarak No. 5 olarak kabul edildi.
Mills bombası birçok kez değişikliğe uğradı. No. 23 modeli, tüfekten ateşlenebilmesi için rotili bir taban tapa ile donatılmış No. 5 modeliydi. Bu konsept, tüfek fırlatma kabı ile kullanılmak üzere çıkarılabilir bir taban plakasına sahip No. 36 modeliyle daha da geliştirildi.
Mills bombasının son versiyonu olan No. 36M, 1917'de Mezopotamya'nın sıcak ikliminde kullanılmak üzere özel olarak tasarlandı ve şellak ile su geçirmez hale getirildi. Ancak üretimi uzun yıllar devam etti. 1918 itibarıyla No. 5 ve No. 23 modelleri hizmet dışı bırakıldı, No. 36 modeli ise 1932'de (No. 36M hariç) kullanım dışı ilan edildi.
Mills bombası, klasik bir tasarıma sahipti; merkezi bir darbe tetikleyicisi, el ile sıkıca tutulan bir kaldıraç ve bir pim ile emniyete alınmış, yivli dökme demirden yapılmış "ananas" şeklinde bir gövdeye sahipti. William Mills'in notlarına göre, gövdenin yivli yapısı parçalanmayı kolaylaştırmak için değil, kavramayı artırmak amacıyla tasarlanmıştı; ayrıca, yapılan testlerde bombanın belirlenen segmentler boyunca parçalanmadığı gösterilmiştir.[kaynak belirtilmeli]
Mills bombası, açık alandaki bir hedefe siper arkasından atılmak üzere tasarlanmış bir savunma tipi el bombasıydı. Parça tesiriyle yaralama amaçlıydı ve kısa menzilli patlama etkisiyle düşmanı sersemletmeye veya yaralamaya yönelik taarruz tipi el bombalarından farklıydı. Taarruz bombaları parçalanmaz ve patlama etkisi daha kısa menzilli olup, atıcının kendisini şarapnel parçalarından korumasına olanak tanır. Ancak, bu teorik ayrımlara rağmen, savunma tipi bombalar sıklıkla taarruz amaçlı, taarruz bombaları ise savunma amaçlı kullanılmıştır.
Deneyimli bir atıcı, Mills bombasını 15 metre mesafeye isabetli şekilde fırlatabilirdi.[kaynak belirtilmeli] Ancak, bombanın ölümcül şarapnel parçaları bu mesafeden çok daha uzağa ulaşabiliyordu. Britanya İç Güvenlik Birlikleri (Home Guard), No. 36 modelinin yaklaşık 27 metre (30 yarda) menzile sahip olduğunu ve tehlike alanının yaklaşık 91 metre (100 yarda) olduğunu belirten talimatlar almıştır.
İlk başta, Mills bombası yedi saniyelik bir fitil ile donatılmıştı. Ancak, 1940'taki Fransa Muharebesi sırasında bu gecikmenin çok uzun olduğu anlaşıldı; savunmadaki düşmanlar bomba patlamadan önce kaçabiliyor veya hatta bombayı geri fırlatabiliyordu. Bu nedenle, fitil süresi dört saniyeye düşürüldü.
Buna rağmen, Britanya Ordusu, tüfekle fırlatılan bombalar için yedi saniyelik fitil kullanmaya devam etti, çünkü bu süre, bombanın maksimum menziline ulaşmasını sağlamak için gerekliydi.[kaynak belirtilmeli]
Ananas tipi el bombalarının ağır ve segmentli gövdeleri, parçalanmanın öngörülemez bir desen oluşturmasına neden olur. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, Britanya, pürüzsüz metal gövde içinde segmentli sarılı tel içeren bombalar benimsemeye başlamıştır.
Buna rağmen, No. 36M Mk.I modeli, 1972 yılına kadar Birleşik Krallık Silahlı Kuvvetleri'nin standart el bombası olarak kaldı ve Birleşik Krallık'ta üretildi. 1972’de yerini L2 serisine bıraktı. Ancak, Hindistan ve Pakistan gibi bazı ülkelerde üretimi 2000’lere kadar devam etti.
Mills bombalarının 2004 yılına kadar çatışmalarda kullanıldığı bilinmektedir. Örneğin, ABD Deniz Piyadesi Jason Dunham’ın ölümüne ve iki silah arkadaşının yaralanmasına neden olan olayda bir Mills bombası kullanılmıştır.
Mills bombasını son olarak geniş çapta kullanan ülke Hindistan’dı. Hindistan, Ağustos 2021'de bu bombayı Yeni Çok Modlu El Bombası (Multi-Mode Hand Grenade, MMHG) ile değiştirdi.