Otoetnografi
Türler, alanlar ve yaklaşımlar > Hikaye anlatıcısı / anlatıcı

Bazı akademik disiplinlerde (özellikle iletişim çalışmaları ve performans çalışmaları), otoetnografi teriminin kendisi tartışmalıdır. Onun yerine bazen kişisel anlatı veya otobiyografi de kullanılır. Otoetnografik yöntemler, günlük tutmayı, kurumsal veya kişisel arşiv kayıtlarına bakmayı, kendi kendisiyle görüşmek ve kendi kendine kültürel bir anlayış oluşturmak için yazmak gibi yöntemleri içerir. Bir otoetnografiyi anlatmak, geleneksel bir dergi makalesi veya bilimsel bir kitap biçimininde olabileceği gibi sahnede icra şeklinde ya da popüler basında gerçekleşebilir. Otoetnografi, günlük davranışın doğrudan (ve katılımcı) gözlemini içerebilir; yerel inançların ortaya çıkarılması ve yaşam öyküsünün algılanması ve kaydedilmesi (örneğin akrabalık, eğitim, vb.); ve derinlemesine görüşme şeklinde olabilir: "Verilerin analizi, araştırmacının yorumunu içerir" (Hammersley, Genzuk). Ancak burada Öteki'nin portresini (kişi, grup, kültür) ziyade araştırmacı kendi benliğinin portresini oluşturmaktadır.
Otoetnografi anlam yaratan bir girişim olarak deneyimi ve hikâyeyi ön plana çıkarmak suretiyle "anlatı sorgulaması ve otobiyografi ile ilişkilendirilebilir" (Maréchal, 2010, s. 43)  Maréchal, "anlatı irdelemesinin özdeşleşmeyi, duyguları ve diyaloğu tetikleyebileceğini" savunuyor (s. 45). Dahası, otoetnografiye ve Anlatı Sorgulamaya artan ilgi akademik yazı stiliyle entelektüel iddia türleri arasındaki yakın ilişkiye de dikkat çekiyor. Laurel Richardson'ın ifade ettiği gibi "Yazmayı bir araştırma yöntemi, bir konu hakkında bilgi edinmenin bir yolu olarak görüyorum... biçim ve içerik birbirinden ayrılamaz" (2000, s. 923). Pek çok araştırmacı için, otoetnografi, kişisel anlatı, performatif yazma gibi alternatif yazma ve raporlama biçimleriyle denemeler yapmak hem bir araştırmayla ilgili katmanlı anlatılar yaratmaya hem de yeni ve kışkırtıcı iddialarda bulunmaya yarar. Bu da iddiaların daha ikna edici şekilde sunulmasını mümkün kılar. Ellis (2004), otoetnografların "diyalog, sahneler, karakterizasyon ve olay örgüsünde betimlenen somut eylem, duygu, somutlaştırma, öz-bilinç ve iç gözlem özelliği" içeren "edebi yazı ve ifade geleneklerini" şeklinde savunduğunu söyler (s. xix).
Bochner ve Ellis'e (2006) göre, bir otoetnografçı "her şeyden önce bir iletişimci ve bir hikaye anlatıcısıdır". Başka bir deyişle, otoetnografi "zorlukların üstesinden gelmek için mücadele eden insanları tasvir eder" ve "ne yapacaklarını, nasıl yaşayacaklarını ve mücadelelerinin anlamını çözme sürecindeki insanları" gösterir (s. 111). Bu nedenle, onlara göre otoetnografi, bakıcılık işlevi olan "etik uygulama" ve "hediyeler" dir (s. 111). Özünde otoetnografi, insanların anlam bulduğu ve bu anlam aracılığıyla bu deneyime uyum sağlayabildiği bir deneyimi yeniden canlandıran bir hikâyedir.
Dr.Mayukh Dewan'ın (2017) görüşüne göre bu bir sorun olabilir çünkü birçok okuyucu bizi fazla kendine düşkün olarak görebilir, ancak paylaştığımız hikâyelerimizin ve deneyimlerimizin yalnızca bize ait değil, aynı zamanda otoetnografik olarak temsil ettiğimiz gruba da aittir.
Bu hikâye anlatma sürecinde araştırmacı, kafa karıştırıcı bir deneyime anlam vermeye çalışır. Otoetnografinin uygulanabileceği bir gündelik yaşam örneği, bir aile üyesinin veya yakınınızdaki birinin ölümü olabilir. Bu acı verici deneyimde insanlar genellikle bu kişi olmadan nasıl yaşayacaklarını ve nasıl olacağını merak ederler. Bu senaryoda, özellikle dindar hanehalkının olduğu evlerde sıklıkla "Neden Tanrı?" diye sorulur. Kişinin neden öldüğüne dair bir cevapla yaşamaya devam edebileceklerini düşünür geride kalanlar. Kendini daha iyi hissettirecek bir açıklama sunabilmek isteyen diğerleri, genellikle "En azından daha iyi bir yerdeler" veya "Tanrı onu yanına istedi" gibi şeyler söylerler. Her zaman bir açıklama bulan insanlar genellikle "gitme zamanları gelmişti" nedenine geri dönerler ve buşekildeki "açıklama" ile yaşamaya devam ederler. Yakın birinin ölümü ardından yaşanan deneyime bakıldığında geride kalanların daha güçlü ve daha bağımsız bir insan haline geldiklerini veya diğer aile üyelerine daha yakın hale geldiklerini görebilirsiniz. Bu farkındalıklarla kişi, yaşanan trajik deneyimi gerçekten anlamış ve onunla yaşayabilir hale gelmiştir. Bu süreç üzerinden otoetnografi gerçekleştirilebilir.