Gericilik
Tarihçe > 20. yüzyıl

Ayrıca bakınız: Gerici modernizm
20. yüzyılda sosyalizm ve komünizm savunucuları, Ekim Devrimi'nden sonra Bolşeviklere karşı Rus İç Savaşı'nda savaşan Beyaz Ordu gibi düşmanlarını yaftalamak için gerici terimini polemik amaçlı kullanmışlardır. Marksist terminolojide gerici, fikirleri sosyalist gibi görünen ancak kendilerine göre feodalizm, kapitalizm, milliyetçilik, faşizm veya egemen sınıfın diğer özelliklerinin unsurlarını içeren kişileri ifade eden aşağılayıcı bir sıfattır ve Marksist hareketlerin çatışan fraksiyonları arasındaki kullanımı da içerir.[kaynak belirtilmeli] Sosyalist olmayanlar da gerici etiketini kullanmış, İngiliz diplomat Sir John Jordan, 1912'deki Xinhai Devrimi sırasında Qing hanedanını desteklediği ve cumhuriyetçiliğe karşı çıktığı için Çin Kraliyetçi Partisi'ne "gerici parti" lakabını takmıştır.
Gericilik, Vichy Fransası, Franco yönetimindeki İspanya ve Salazar yönetimindeki Portekiz gibi otoriter ve anti-komünist rejimlerin destekçilerini ifade etmek için de kullanılır. Bunun bir örneği Boris Pasternak'ın Nobel Edebiyat Ödülüne layık görülmesinden sonra yaşanmıştır. Nobel Komitesi'nin açıklamasının ertesi günü, 26 Ekim 1958'de Moskova'da yayınlanan Literary Gazette'de David Zaslavski tarafından kaleme alınan "Bir Edebiyat Otu Üzerine Gerici Propaganda Yaygarası" başlıklı polemikçi bir makale yayınlanmıştır.
İtalyan Faşistleri, eski feodal delegasyon ilkesine dayanan yeni bir toplumsal düzen arzuluyorlardı. Benito Mussolini "faşizm gericiliktir" ve "kendisini gerici olarak adlandırmaktan korkmayan faşizm... bugün kendisini anti-liberal ilan etmekte hiçbir engel görmemektedir" demiştir. Giovanni Gentile ve Mussolini de başta monarşizm olmak üzere bazı gerici politikalara saldırmış ve muhafazakâr katolikliğinin bazı yönlerini eleştirmiştir. Şöyle yazmışlardı: "Tarih geriye doğru gitmez. Faşist doktrin Joseph de Maistre'i peygamber olarak kabul etmemiştir. Monarşik mutlakiyetçilik geçmişte kalmıştır, kilisecilik de öyle." Siyasi doktrinlerinde faşizmin "gerici değil, devrimci" olduğunu daha da detaylandırmışlardır.[kaynak belirtilmeli]
Ayrıca, faşizmin solda değil sağda olduğunu söylemişlerdir. Faşizm, merkezi devleti mutlak monarşilerde görülenin de ötesine taşıdığı için sadece geleneğe bir dönüş değildi. Faşist tek parti rejimleri çoğu komünist devlet kadar merkeziyetçiydi ve faşizmde bulunan aşırı milliyetçilik Fransız Devrimi'nden önce dünya siyasetinde yer almıyordu.[kaynak belirtilmeli]
Naziler kendilerini faşist ya da gerici olarak görmemelerine ve geleneksel Alman gericililerini (Prusya monarşistleri, Junker soyluları ve Roma Katolik ruhban sınıfı mensuplarını), Kızıl Cephe'nin yanında, düşmanları arasında saymalarına rağmen, devrimci solculuğa şiddetle karşı çıktılar. Nazilerin 1933'te iktidara gelişlerini Volksgemeinschaft (ulusal devrim) olarak adlandırmaları, İtalyan Faşistleri gibi bir tür devrimi desteklediklerini gösteriyordu; ancak Almanlar ve İtalyan faşistleri, Nazi Almanya'sında Büyük Frederick'in sembolikleştirilmesiyle örneklendiği gibi, geleneği, klasik düşünce ve liderlik ilkelerini idealize ediyorlardı. Ayrıca, 1918'de monarşinin yerini alan Weimar Anayasası'na dayanan Weimar Cumhuriyeti parlamenter dönemini de reddetmişlerdir. Her ne kadar gericilikten ayrı olduklarını iddia etseler de, Nazilerin Weimar'ı reddetmesi görünüşte gerici ilkelere dayanmıştır, Naziler parlamenter sistemin Bolşevizme doğru atılan ilk adım olduğunu iddia ediyor ve bunun yerine Almanya'nın geçmişinin daha gerici kısımlarını idealize ediyorlardı. Nazi Almanyası'ndan Alman Krallığı ve gayri resmi olarak da Drittes Reich (Üçüncü Krallık) olarak bahsediyorlardı. Geçmişteki Kutsal Roma İmparatorluğu (Birinci Krallık) ve Alman İmparatorluğu'na (İkinci Krallık) bir göndermeydi.[kaynak belirtilmeli]
Eleştirmenleri tarafından bazen ruhban faşizmi olarak adlandırılan ruhban hareketleri, faşizmin bazı unsurlarını paylaşırken aynı zamanda Kilise'nin güçlü bir rol oynadığı devrim öncesi toplumsal ilişkiler modeline dönüşü teşvik ettikleri için 19. yüzyıl açısından gerici olarak kabul edilebilir. En önemli filozofları Nicolás Gómez Dávila idi.[kaynak belirtilmeli]
Siyaset bilimci Corey Robin, The Reactionary Mind (Gerici Akıl) adlı kitabında Amerika Birleşik Devletleri'ndeki modern muhafazakârlığın temelde gerici olduğunu savunmuştur.