stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Karamanlılar
Tarih

Karamanlıların kökenleri uzun süredir tartışılmakta olup, konu hakkında iki temel teori bulunmaktadır. İlk teoriye göre onlar, Ortodoks kalmalarına rağmen dilsel olarak Türkleştirilmiş Yunanca konuşan Bizans nüfusunun kalıntılarıdır. İkinci teori, onların aslen Bizans imparatorlarının Anadolu'ya çok sayıda yerleştirdiği ve Türk fetihlerinden sonra dillerini ve Hristiyan dinlerini koruyan Türk askerleri olduğunu savunur. Yunan bilim adamları, Karamanlıların Yunan kökenli olduğu veya zorla ya da kıyı bölgelerindeki Rumca konuşan Ortodoks Hristiyanlardan tecrit edilmelerinin bir sonucu olarak Türkçeyi anadilleri olarak benimsedikleri görüşüne eğilimlidirler. Türk bilginleri onları, fetihten önce Bizans topraklarına göç etmiş veya Bizans ordularında paralı asker olarak görev yapmış, yeni yöneticilerinin dilini değil de dinini benimsemiş Türklerin torunları olarak kabul ederler. Karamanlıların kendilerini nasıl tanımladıklarını kanıtlayacak yeterli kanıt yoktur.
''Karamanlı'' ifadesini ilk kullanan kişi ise 1553 yılında Kanunî Süleyman Han’a yıllık vergi ödemek ve müzakerelerde bulunmak için Viyana’dan İstanbul’a hareket eden elçilik kafilesi içinde özel yolcu olarak bulunan Alman Hans Dernschwam’dır.
Türkler ise Bizans İmparatorluğu'nda yaşayan insanlara etnik kökenlerine bakmadan ''Romalı'' anlamında ''Rum'' demiştir. Ortodoks Türkler'e de genellikle Rum denilmiştir. Millî Mücadele'den sonra ''Türk Ortodoks'' denilmeye başlanmıştır.
1923 yılında Türkiye ile Yunanistan arasında imzalanan “Türk-Yunan Ahali Mübadelesi” ile ilişkin protokol gereği İstanbul dışında yaşayan diğer Ortodoks Hristiyanlar gibi Karamanlı Türkleri de Rum sayılarak, Yunanistan'a gönderilmişlerdir.
Tek kelime Rumca bilmeyen ilk kuşak Karamanlılar, yeni vatanlarında pek çok zahmet çekmişler fakat onların çocukları ve torunları Yunan devletinin asimilasyon politikası nedeniyle zamanla Yunanlaşmış ve ana dilleri Yunanca olmuştur.
Karamanlılar'ın Etnik Kökenine Dair Yunan Tezi

Yunanlar Karamanlılar'ın Türk Ortodokslar olduklarını inkâr etmektedir. Yunan tezine göre Karamanlılar dillerini kaybetmiş Rumlar'dır. Bunun sebebi Yunanistan'daki Müslüman Türk azınlığa bir de Hristiyan Türk azınlığın eklenmesini istememeleridir. Fakat eldeki pek çok veri Karamanlılar'ın Türk Ortodokslar olduğunu ispat etmektedir.
Bir halkın dilini bırakması, dinini bırakmasından çok daha zordur.
Anadolu'daki Rum Ortodokslar ülkenin resmî dili olan Türkçenin yanında kendi ana dilleri olan Rumca'yı da bilirlerdi ve ayinlerini Rumca yaparlardı. Karamanlılar ise tek kelime Rumca bilmezlerdi, bildikleri tek dil Türkçe idi.
Karamanlılar'ın adlarının Türk adı olması Türk kökenli olduklarına dair en büyük delillerden biridir. Eğer Karamanlılar Rum olsalardı Rumca adları olması gerekirdi. Çünkü bir Rum'un çoğuna Türkçe bir ad koyması mantıksızdır. Bir Türk, çocuğuna dinden ötürü Rumca ad verebilir -nitekim vermiştir- fakat bir Rum için Türkçe adlar bir şey ifade etmez. Karamanlılar'da görülen Türk adları şunlardır: Sevündük, Arslan, Uğurlu, Timur, Melikşah, Karagöz, Kaplan, Yağmur, Aydoğdu, Tanrıvermiş, Bahadır, Tursun (Dursun), Turmuş (Durmuş)
Mübadele

Türk-Yunan Ahali Mübadelesi din esaslı bir mübadele idi. Bu yüzden Türk Ortodokslar da Rum kabul edilip Yunanistan'a gönderildiler. Karamanlılar'ın bu göçü çok acıklı olmuştur. Bu konuda Despina ve Anastasia Merküroğlu kardeşler şöyle söylemektedir:
...daima ağlıyorlardı. Bu kadar mülkleri, evleri nereye koyup gideceğiz, nereye gideceğiz. Kağnılarla geldiler Türklerimiz, kucaklayıp öpüyorlardı. ‘Ah yavrularım nereye gideceksiniz...’ bunları belleyin. Ne muhabbetleri vardı. Ah nerelere gidiyorsunuz deyip gönderdiler..
Karamanlılar Yunanistan'a göç ettikten sonra da çileleri azalmamış, hatta daha da artmıştır. Burada çok sefil şartlar içinde yaşamış; onlarcası hastalıktan ve açlıktan ölmüştür. Özellikle, Rumca bilmedikleri için bölgede yaşayan Yunanlarla da iletişim kuramamışlardır. Amerikan Kadın Hastaneleri örgütünün Yunanistan'daki şubesinin başında olan Esther Lovejoy, bu durumu şöyle anlatır:
Göçmenlerin hali tarif edilemez. Bunlar bütün dünyanın reddettiği vatansız insanlar, çoğu da kadın ve çocuk; Yunanca konuşamıyorlar; oradan oraya hayvanlar gibi güdülüyorlar; ıslak çukurlara, mezbeliklere dolduruluyorlar; yemek kıt, su kıt, giysi yok; soğuk altında öylesine aç ve hasta bekleşiyorlar.
Karamanlılar'ın mübadele için yaktıkları ağıt:
Türkiyadan kaldırdılar bizleri
Kan ağlıyor hepimizin gözleri
Hiç kimsenin gülmez oldu yüzleri
Bir yatırki yere sürdüler bizi
Kilisayı mektepleri terk ettik
Eşyaları paraları sarf ettik
Antallayı [mübadele] yapanları kahrettik
Her birimiz bir tarafa atıldık.
Karamanlılar Yunanistan'da yerli Yunanlar tarafından hakarete ve aşağılanmaya maruz kalmış; dışlanmıştır.
Müstakil Türk Ortodoks Patrikhanesi

Müstakil Türk Ortodoks Kilisesi, Patrik I. Eftim (doğum adı Pavlos Karahisaridis) tarafından 1922 tarihinde kurulmuştur. Karamanlılar bu tarihten evvel Fener Rum Patrikhanesi'ne tabi idiler.
Fener Rum Patrikhanesi'nin yoğun bir Yunanlaştırma siyaseti izlemesi, kiliselerde Türkçeyi yasaklaması, Türk Ortodokslar'a Yunan örf ve âdetlerini dayatması, siyasete karışması, harpte Yunan devletinden taraf olması, Yunan devletinden emir alması ve Türk Millî Mücadelesi'ne muhalif olması Türk Ortodokslar tarafından tepkiyle karşılandı. Bunun üzerine, Papa Eftim, kendisine bağlı cemaati toplayarak Fener Rum Patrikhanesi'ni protesto etmiş ve Türk Millî Mücadelesi'ne katılma kararı almıştır. Eftim ve ona tabi cemaati Millî Mücadele'de “Umum Anadolu Türk Ortodoksları Cemaatleri” olarak yer aldılar.
1924 yılında Karahisaridis ayinleri yönetmeye başlamış ve adını daha sonra Zeki Erenerol olarak değiştirmiştir. Cemaat mübadeleye tabi tutulmuş, fakat Karahisaridis ile aile fertleri Türk hükûmeti tarafından nüfus mübadelelerinden muaf tutulmuştur.
Müstakil Türk Ortodoks Patrikhanesi hiçbir patrikhane tarafından tanınmamaktadır. Ayrıca Patrikhane kurulduğu günden beri Fener Rum Patrikhanesi'nin ekümeniklik iddiasını kabul etmemektedir.
Evangelinos Misailidis
Türk Ortodoks Patrikhanesi, Merkez Meryem Ana Kilisesi
Aktepe, Kangal

| Aktepe |
| --- | --- |
Köy

 Sivas'ın Türkiye'deki konumu
AktepeAktepe'nin Sivas'taki konumu
Ülke:  Türkiye
İl: Sivas
İlçe: Kangal
Coğrafi bölge: İç Anadolu Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Rakım: 2300 m
Nüfus (2021)
 • Toplam: 72
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0346
İl plaka kodu: 58
Posta kodu: 58902
Aktepe, Sivas ilinin Kangal ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe

Köyün eski adı 1946 yılı kayıtlarında ''Kurdu'' olarak geçmektedir.
Coğrafya

Köy, Sivas il merkezine 149 km, Kangal ilçe merkezine 55 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre köy nüfus verileri |
| --- | --- |
2021: 72
2020: 76
2019: 75
2018: 76
2017: 65
2016: 76
2015: 73
2014: 85
2013: 97
2012: 104
2011: 108
2010: 114
2009: 122
2008: 122
2007: 113
2000: 151
1990: 237
1985: 412
1965: 375
Android için Google Chrome

| --- | --- |


Geliştirici(ler): Google
İlk yayınlanma: 27 Temmuz 2012 (12 yıl önce) (2012-07-27)
İşletim sistemi: Android Ice Cream Sandwich ve üstü
Tür: Mobil tarayıcı, Mobil tarayıcı
Lisans: Chromium dayalı büyük oranda freeware BSD lisansı
Google Chrome Android Android sistemi için piyasaya sürülen Google Chrome'un bir sürümüdür. Google, 7 Şubat 2012 tarihinde, Android Ice Cream Sandwich cihazları için, seçilen ülkeler için Google Chrome Beta sürümünü piyasaya sürdü. Tarayıcının ilk kararlı sürümü 27 Haziran 2012'de piyasaya sürüldü. 26.02.2012 tarihinde piyasaya sürülen Chrome 18.0.1026.311, Android için Chrome'un Intel x86 tabanlı mobil cihazlarını destekleyen ilk sürümü idi.
Che Guevara
İlk yılları

Ernesto Guevara, Ernesto Guevara Lynch ve Celia de la Serna y Llosa'nın çocuğu olarak 14 Haziran 1928'de Rosario, Arjantin'de doğdu. Doğum belgesindeki yasal adı "Ernesto Guevara" olmasına rağmen, adı bazen "de la Serna" ve/veya "Lynch" ile birlikte yazılıyordu. İspanyol, Bask ve İrlanda kökenli bağımsızlık öncesi göçmenlerden oluşan üst sınıf Arjantinli bir ailenin beş çocuğundan en büyüğüydü. Guevara'nın 18. yüzyıldaki önemli atalarından ikisi, sömürge Kaliforniya'sında önde gelen bir İspanyol toprak sahibi olan Luis María Peralta ve İrlanda'dan Río de la Plata Valiliği'ne göç eden Patrick Lynch'tir. Che'nin "huzursuz" doğasına atıfta bulunan babası, "dikkat edilmesi gereken ilk şey, oğlumun damarlarında İrlandalı isyancıların kanının aktığıdır" demiştir. Che Guevara İrlanda'ya düşkündü, İrlandalı oyuncu Maureen O'Hara'ya göre, "Che İrlanda ve orada gerçekleşen tüm gerilla savaşları hakkında konuşurdu. İrlanda'daki her savaşı ve tüm tarihini bilirdi" ve ona İrlanda hakkında bildiği her şeyi büyükannesinin dizinin dibinde öğrendiğini söylerdi.
Hayatının erken dönemlerinde Ernestito (o zamanki adıyla) "yoksullara karşı bir yakınlık" geliştirdi. Sol eğilimli bir ailede büyüyen Guevara, daha çocukken geniş bir siyasi perspektif yelpazesiyle tanıştı. İspanya İç Savaşı'ndaki Cumhuriyetçilerin sadık bir destekçisi olan babası, savaşın gazilerini Guevara'nın evinde ağırlardı. Daha gençken kısa bir süre böcek ilacı satarak kariyer yapmayı düşündü ve ailesinin garajında Vendaval markası altında talk ve gammaxene'in etkili karışımlarını denemek için bir laboratuvar kurdu, ancak kimyasallara karşı şiddetli bir astım reaksiyonu geçirdikten sonra çabalarından vazgeçmek zorunda kaldı.
Hayatı boyunca kendisini etkileyecek olan çok sayıda akut astım nöbetine rağmen, kendisini spor konusunda geliştirdi; yüzme, futbol, golf ve atıcılıktan zevk aldı ve aynı zamanda "yorulmak bilmeyen" bir bisikletçi oldu. Hevesli bir ragbi birliği oyuncusuydu. Bazı kaynaklar önce Estudiantes of Córdoba'da, ardından San Isidro Club (1947), Yporá Rugby Club (1948) ve Atalaya Polo Club'da (1949) oynadığını söylese de diğer kaynaklar Club Universitario de Buenos Aires'te (CUBA) sol açıkta oynadığını iddia etmektedir. Ragbi oyunu ona agresif oyun tarzı nedeniyle El Furibundo (öfkeli) ve annesinin soyadı olan de la Serna'nın kısaltması olan "Fuser" lakabını kazandırdı.
İlk yılları > Entelektüel ve edebî ilgi alanları

Guevara babasından satranç öğrendi ve 12 yaşında yerel turnuvalara katılmaya başladı. Ergenlik döneminde ve hayatı boyunca şiire, özellikle de Pablo Neruda, John Keats, Antonio Machado, Federico García Lorca, Gabriela Mistral, César Vallejo ve Walt Whitman'ın şiirlerine tutkuyla bağlıydı. Ayrıca Rudyard Kipling'in Adam Olmak ve José Hernández'in Martín Fierro adlı eserlerini ezbere okuyabiliyordu. Guevara ailesinin evinde 3.000'den fazla kitap bulunuyordu ve bu da Guevara'nın Karl Marx, William Faulkner, André Gide, Emilio Salgari ve Jules Verne gibi yazarlara ilgili olan bir okuyucu olmasını sağladı. Ayrıca Jawaharlal Nehru, Franz Kafka, Albert Camus, Vladimir Lenin ve Jean-Paul Sartre'ın yanı sıra Anatole France, Friedrich Engels, H. G. Wells ve Robert Frost'un eserlerinden de hoşlanıyordu.
Yaşı ilerledikçe Latin Amerikalı yazarlar Horacio Quiroga, Ciro Alegría, Jorge Icaza, Rubén Darío ve Miguel Asturias'a ilgi duymaya başladı. Bu yazarların fikirlerinin birçoğunu, etkili entelektüellerin kavramlarını, tanımlarını ve felsefelerini kendi el yazısıyla defterlerine kaydetti. Bunlar arasında Buda ve Aristoteles'in analitik taslaklarını oluşturmanın yanı sıra Bertrand Russell'ı aşk ve vatanseverlik, Jack London'ı toplum ve Nietzsche'yi ölüm fikri üzerine incelemek de vardı. Sigmund Freud'un fikirleri onu büyülemiş, rüyalar ve libidodan narsisizm ve Oedipus kompleksine kadar çeşitli konularda ondan alıntılar yapmıştır. Okulda en sevdiği dersler arasında felsefe, matematik, mühendislik, siyaset bilimi, sosyoloji, tarih ve arkeoloji vardı. 13 Şubat 1958 tarihli ve yıllar sonra kamuoyuyla paylaşılan bir Amerika Birleşik Devletleri Merkezî İstihbarat Teşkilatı (CIA) "biyografik ve kişilik raporu" Guevara'nın akademik ilgi alanlarına ve zekâsına dikkat çekerek onu "oldukça iyi okumuş" olarak tanımlarken "Che Latin biri için oldukça entelektüeldir" diye eklemiştir.
İlk siyasi faaliyetler > Meksika'daki inzivası

Guevara 21 Eylül 1954'te Meksiko şehrine geldi ve Genel Hastane'nin alerji bölümünde ve Hospital Infantil de Mexico'da çalıştı. Ayrıca Meksika Ulusal Özerk Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde tıp dersleri verdi ve Prensa Latina'da haber fotoğrafçısı olarak çalıştı. İlk eşi Hilda, Che ile Yaşamım (Orijinal: Mi vida con el Che) adlı anı kitabında Guevara'nın bir süre Afrika'da doktor olarak çalışmayı düşündüğünü ve çevresindeki yoksulluktan derin rahatsızlık duymaya devam ettiğini belirtmektedir. Bir keresinde Hilda, Guevara'nın tedavi ettiği yaşlı bir çamaşırcı kadına olan takıntısını anlatmakta ve onu "en unutulmuş ve sömürülen sınıfın temsilcisi" olarak gördüğünü belirtmektedir. Hilda daha sonra Che'nin yaşlı kadına ithaf ettiği ve "daha iyi bir dünya için, tüm yoksullar ve sömürülenler için daha iyi bir yaşam için mücadele etme sözü" içeren bir şiir buldu.
Bu süre zarfında Ñico López ve Guatemala'da tanıştığı diğer Kübalı sürgünlerle dostluğunu pekiştirdi. Haziran 1955'te López onu Raúl Castro ile tanıştırdı, Castro da onu ağabeyi, 26 Temmuz Hareketi'ni kuran ve Fulgencio Batista diktatörlüğünü devirmeyi planlayan devrimci lider Fidel Castro ile tanıştırdı. İlk buluştukları gece Fidel'le yaptığı uzun sohbet sırasında Guevara, Kübalının davasının aradığı dava olduğu sonucuna vardı ve gün ağarmadan 26 Temmuz Hareketi'ne katıldı. "Zıt kişiliklerine" rağmen, bu noktadan sonra Che ve Fidel, biyografi yazarı Simon Reid-Henry'nin "dünyayı değiştirecek devrimci bir dostluk" olarak tanımladığı şeyi, anti-emperyalizme olan ortak bağlılıklarının bir sonucu olarak geliştirmeye başladılar.
Guevara hayatının bu noktasında, ABD kontrolündeki şirketlerin dünya çapında baskıcı rejimler kurduğunu ve desteklediğini düşünüyordu. Bu doğrultuda Batista'yı "iplerinin kesilmesi gereken bir ABD kuklası" olarak görüyordu. Grubun savaş doktoru olmayı planlamasına rağmen Guevara, Hareket üyeleriyle birlikte askerî eğitime katıldı. Eğitimin önemli bir kısmı gerilla savaşının vur-kaç taktiklerini öğrenmeyi içeriyordu. Guevara ve diğerleri dağlarda, nehirlerde ve sık çalılıklar arasında 15 saatlik zorlu yürüyüşler yaparak pusu kurma ve hızlı geri çekilme yöntemlerini öğrenip uzmanlaştılar. Başından itibaren Guevara, eğitmen Alberto Bayo'nun eğitim alanlar arasında "ödüllü öğrencisi" oldu ve verilen tüm testlerde en yüksek puanı aldı. Kursun sonunda General Bayo tarafından "hepsinin en iyi gerillası" olarak adlandırıldı.
Guevara daha sonra Küba'nın kurtuluşuna yardımcı olma planına başlamadan önce Eylül 1955'te Meksika'da Hilda ile evlendi.
Küba Devrimi

Ana madde: Küba Devrimi
Küba Devrimi > Granma işgali

Daha fazla bilgi: Alegría de Pío çatışması
Castro'nun devrim planının ilk adımı; eski, sızdıran bir kamara kruvazörü olan Granma ile Meksika'dan Küba'ya saldırmaktı. Küba'ya doğru 25 Kasım 1956'da yola çıktılar. Karaya çıktıktan kısa bir süre sonra Batista'nın ordusu tarafından saldırıya uğrayan 82 kişinin çoğu ya saldırıda öldürüldü ya da yakalandıktan sonra idam edildi; sadece 22 kişi daha sonra birbirini bulabildi. Bu ilk kanlı çatışma sırasında Guevara tıbbi malzemelerini bıraktı ve kaçan bir yoldaşının düşürdüğü bir kutu cephaneyi aldı ve bu Che'nin hayatında sembolik bir an oldu.
Sadece küçük bir grup devrimci hayatta kalarak Sierra Maestra dağlarının derinliklerinde, Frank Pais'in gerilla ağından, 26 Temmuz Hareketi'nden ve yerel köylülerden destek aldıkları dağınık bir savaş gücü olarak yeniden toplandı. Grubun Sierra'ya çekilmesiyle birlikte dünya, Herbert Matthews'un The New York Times'da yayınlanan röportajına kadar Castro'nun yaşayıp yaşamadığını merak etti. Makale Castro ve gerillalar için kalıcı, neredeyse efsanevi bir imaj sundu. Guevara röportaj sırasında orada değildi ama ilerleyen aylarda medyanın mücadelelerindeki öneminin farkına varmaya başladı. Bu arada erzak ve morali azalan ve sivrisinek ısırıklarına karşı alerjisi nedeniyle vücudunda ceviz büyüklüğünde kistler oluşan Guevara, bu günleri "savaşın en acılı günleri" olarak değerlendiriyordu.
Guevara Sierra Maestra dağlarının yoksul geçimlik çiftçileri arasında gizlenerek yaşadığı süre boyunca okul, elektrik olmadığını, sağlık hizmetlerine erişimin çok az olduğunu ve yetişkinlerin yüzde 40'ından fazlasının okuma yazma bilmediğini fark etti. Savaş devam ederken Guevara isyancı ordunun ayrılmaz bir parçası hâline geldi ve "Castro'yu yetkinliği, diplomasisi ve sabrıyla ikna etti". El bombası yapmak için fabrikalar kurdu, ekmek pişirmek için fırınlar inşa etti ve okuma yazma bilmeyen köylülere eğitim vermek için okullar açtı. Dahası, Guevara sağlık klinikleri, askerî taktikleri öğretmek için atölyeler ve bilgi yaymak için bir gazete kurdu. Time'ın üç yıl sonra "Castro'nun beyni" olarak adlandırdığı adam, bu noktada Fidel Castro tarafından ikinci bir ordu kolunun Comandante'si (komutanı) olarak terfi ettirildi.
Küba Devrimi > Son taarruz

Ana madde: Santa Clara Muharebesi
Savaş uzadıkça, Guevara Havana'ya doğru son bir hamle için batıya gönderilen yeni bir savaşçı koluna liderlik etti. Yaya olarak seyahat eden Guevara 7 haftalık zorlu bir yürüyüşe çıktı, pusuya düşmemek için sadece geceleri yol alıyor ve çoğu zaman birkaç gün boyunca yemek yemiyordu. Aralık 1958'in son günlerinde Guevara'nın görevi Las Villas vilayetini alarak adayı ikiye bölmekti. Birkaç gün içinde, eyaletin başkenti Santa Clara hariç tümünün kontrolünü kendisine veren bir dizi "dâhice taktik zafer" gerçekleştirdi. Guevara daha sonra devrimin son belirleyici askerî zaferi olan Santa Clara saldırısında "intihar timi"ni yönetti. Savaştan önceki altı hafta içinde, adamlarının tamamen kuşatıldığı, silahlarının tükendiği ve istila edildiği zamanlar oldu. Che'nin sayıca on kat daha güçsüz olmasına rağmen kazandığı nihai zafer, bazı gözlemcilere göre "modern savaşta dikkate değer bir güç gösterisi" olarak kalmıştır.
Radio Rebelde, Guevara'nın kolunun 1958 yılbaşı gecesi Santa Clara'yı ele geçirdiğine dair ilk haberleri yayınladı. Bu, bir aşamada Guevara'nın çatışmalar sırasında öldüğünü bildiren, ağır kontrol altındaki ulusal haber medyasının haberleriyle çelişiyordu. Fulgencio Batista, generallerinin Guevara ile ayrı bir barış görüşmesi yaptığını öğrendikten sonra, 1 Ocak 1959'da sabaha karşı saat 3'te Havana'da bir uçağa binerek, "rüşvet ve yolsuzluklar yoluyla 300.000.000 dolardan fazla bir servetle" birlikte Dominik Cumhuriyeti'ne kaçtı. Ertesi gün 2 Ocak'ta Guevara başkentin kontrolünü nihai olarak ele geçirmek üzere Havana'ya girdi. Fidel Castro'nun Havana'ya varması altı gün daha sürdü, zira 8 Ocak 1959'da zaferle Havana'ya girme yolunda birkaç büyük şehirde destek toplamak için durdu. İki yıl süren devrimci çatışmalarda son ölü sayısı 2.000 kişiydi.
Küba'daki siyasi kariyer > Büyük Tartışma

Küba tarihinde tarihçiler tarafından geriye dönük olarak "Büyük Tartışma" olarak adlandırılan dönem, 1962'den 1965'e kadar Küba ekonomi politikasının geleceği hakkında kamuoyunda yapılan tartışmalarla tanımlanmıştır. Tartışma, Küba'nın yıllarca süren iç ekonomik karışıklıklar, ABD yaptırımları ve profesyonellerin Küba'dan kaçışının ardından 1962'de ekonomik krize girmesiyle başladı. 1962 yılında Fidel Castro dünyanın dört bir yanındaki Marksist iktisatçıları iki ana öneriyi tartışmaya davet etti. Che Guevara tarafından öne sürülen önerilerden biri, kamu bilinci ve öncü eylem gibi "öznel koşullar" mükemmelleştirildiği takdirde Küba'nın kapitalist ve ardından "sosyalist" geçiş dönemini atlayarak derhâl sanayileşmiş bir "komünist" toplum hâline gelebileceğiydi. Halkçı Sosyalist Parti'nin diğer önermesi ise Küba'da komünist bir toplum kurulmadan önce Küba'nın şeker ekonomisinin kâr maksimizasyonuna ulaştığı karma bir ekonomi olarak bir geçiş dönemine ihtiyaç duyduğuydu.
Guevara bu dönemde, işçilerin üretimini artırmak için temel motivasyon kaynağı olarak ahlaki teşviklerin var olması gerektiğini detaylandırdı. İşletmelerin elde ettiği tüm kârlar devlet bütçesine aktarılacak ve zararlar devlet bütçesinden karşılanacaktı. Maddi olarak teşvik edilen üretim artışlarından ziyade sosyalist bilinci geliştiren kurumlar sosyalizme giden yolun sürdürülmesinde en önemli unsur olarak görülüyordu. Kâr güdüsünün uygulanması kapitalizme giden bir yol ve Doğu Bloku ekonomilerinin kusurlarından biri olarak görülüyordu. Ekonomi aynı zamanda kitlesel seferberliklere ve ekonomiyi geliştirme yöntemi olarak merkezî planlamaya dayanacaktı. Sosyalizmi geliştirecek bilinci tehlikeye atan ana ideal, yalnızca insani dayanışma ve özveriyle motive olan bir vatandaş olan "yeni insan"ın övülmesiydi.
1966 yılında Küba ekonomisi ahlaki çizgide yeniden düzenlendi. Küba propagandası, üretimi artırmak için gönüllülüğü ve ideolojik motivasyonları vurguladı. Diğerlerinden daha üretken olan işçilere maddi teşvikler verilmedi. Kübalı entelektüellerden olumlu bir ulusal ethos yaratmaya aktif olarak katılmaları ve "sanat için sanat" yaratma arzusunu göz ardı etmeleri bekleniyordu. 1968'de tarım dışı tüm özel işletmeler kamulaştırıldı, merkezî planlama daha çok geçici bir temelde yapıldı ve tüm Küba ekonomisi 10 milyon ton şeker hasadı üretmeye yönlendirildi. Bu gelişmeler genel olarak yıllar önceki Büyük Tartışma'nın getirdiği kararlardan esinlenmiştir. Şekere odaklanma sonunda Küba ekonomisinin diğer tüm yönlerini az gelişmiş hâle getirecek ve saldırının nihai mirası olacaktır.