Vladimir Lenin
Kişiliği ve Özellikleri

Lenin kendisini kaderin adamı olarak görüyordu ve davasının doğruluğuna ve devrimci bir lider olarak kendi yeteneğine sıkı sıkıya inanıyordu. Biyografi yazarı Louis Fischer, onu "radikal değişim ve maksimum ayaklanma aşığı" olarak tanımladı, kendisi için "hiçbir zaman ortası olmayan bir adamdı. O ya ya da siyah ya da kırmızı abartıcıydı". Lenin'in "disiplinli çalışma konusundaki olağanüstü kapasitesinin" ve "devrimci davaya bağlılığının" altını çizen Pipes, onun oldukça karizma sergilediğini kaydetti. Benzer şekilde Volkogonov, "Lenin'in kişiliğinin gücüyle insanlar üzerinde bir etkiye sahip olduğuna" inanıyordu. Tersine, Lenin'in arkadaşı Gorki, "kel kafalı, tıknaz, sağlam bir kişi" olarak fiziksel görünümüyle komünist devrimcinin "fazla sıradan" olduğunu ve "lider izlenimi" vermediğini yorumladı.
Albert Einstein 1929'da Lenin hakkında şunları yazmıştı: “Sosyal adaleti uygulamak için tüm gücünü kişiliğinden tam bir fedakarlıkla kullanan bir adama Lenin'e saygı duyuyorum. Onun yöntemi bana uygun görünmüyor. Ama kesin olan bir şey var ki, onun gibi insanlar, insanlığın vicdanının koruyucusu ve yenileyicisidir.
Lenin hakkında anı kaynaklarından alıntı yaparak "Komplocu" adlı bir kitap yazan İngiliz tarihçi Helen Rappaport, onu günlük yaşamda "zorlayıcı", "dakik", "temiz" ve "çok temiz" olarak tanımladı. Aynı zamanda, "Lenin takıntılıydı", "çok otoriterdi, çok katıydı ve fikirleriyle anlaşmazlığa tahammülü yoktu." "Arkadaşlık onun için ikinci plandaydı." Rappaport şunu belirtiyor: “Lenin alaycı bir oportünistti, parti taktiklerini koşullara ve siyasi kazanca göre değiştiriyordu. Belki de bu onun bir taktikçi olarak olağanüstü yeteneğiydi.” “Acımasız ve zalimdi, insanları kendi amaçları uğruna utanmadan kullanıyordu”
İngiliz yazar Arthur Ransome onu şöyle tanımladı: “Lenin, yaşama sevgisiyle beni etkiledi. Aynı neşeli mizaca sahip, benzer kalibrede başka birini hatırlamıyordum. Sandalyesinde bir o yana bir bu yana sallanan, şu ya da bu şakaya gülen bu kısa boylu, kel, buruşuk adam, bir soru sormak için sözünü kesen herkese ciddi tavsiyeler vermeye her an hazırdı, bu tavsiye o kadar sağlam temellere dayanmaktadır ki, takipçilerini herhangi bir emirden çok daha büyük bir motive etme gücüne sahipti. Onun kırışıklıkları kaygıdan değil, kahkahadan kaynaklanıyor".
İngiliz diplomat Bruce Lockhart onu şöyle tanımladı: “Lenin, onu gördüğüm ilk andan itibaren üzerimde güçlü bir izlenim bıraktı. Ve bugün bile, daha fazla bilgi olsa bile, Dışişleri Bakanlığı'na gönderdiğim ve daha sonra bir İngiliz Ajanının Anıları adlı kitabımda özetlediğim raporlardaki yüksek notu hakkında çok az şey değiştirebilirdim. Geniş alnı ve hafif Moğol göz şekli dışında görünüşünde göze çarpan hiçbir şey yoktu. Takım elbisesi gevşek bir şekilde sarkıyordu ve kravatı neredeyse her zaman dikkatsizce bağlanıyordu. Başını geriye atmış ve başparmaklarını rahatça yeleğinin kol deliklerine sokmuş şekilde ayakta durmayı seviyordu. Şiddetli soğuklar dışında, başına her zaman bir işçi şapkası takardı. Sakin ve dengeli, sürgünde iyi bir ruh hali içinde katlandı, Sibirya'da balık tutmayı ve avlanmayı, İsviçre'de yürümeyi ve bisiklete binmeyi seviyordu. Lenin mizahı takdir ediyordu, bazen oldukça sert bir şekilde kendi kendine şaka yapmayı seviyordu ve insani hiçbir şey ona yabancı değildi. Bir satranç oyununu kaybederse çok üzülebilirdi. Sanat sevgisi bakımından sıradan bir insandan hiçbir farkı yoktu. Rus klasiklerini modern Sovyet edebiyatına tercih ediyordu, Mayakovski'yi sevmiyordu, klasik müzikten, özellikle de Beethoven'dan hoşlanıyordu, ancak nadir istisnalar dışında tiyatroda sıkılmıştı. 1917'ye gelindiğinde Lenin, kendisine gereksiz ve önemsiz görünen her şeyi bir kenara bırakarak tamamen devrimci mücadeleye odaklandı. Her koşulda konsantre olabiliyordu, gürültü bile onu rahatsız etmiyordu. Onu, Sovyetler Birliği tarihinin en kaotik Sovyetler Kongresi'nin ortasında, tarafsız bir şekilde bir kağıt parçasına bir şeyler yazarken gördüm. Lenin, diğer diktatörlerin kendilerini çevrelemekten hoşlandıkları ışıltı ve gösterişin farkında değildi ve en azından 1918'de sıradan halkın erişimine açıktı. Tüm komünistler gibi o da, en acımasız olanı bile, sonun araçları haklı çıkardığına inanmasına rağmen, tanıştığı birkaç yabancıya karşı şaşırtıcı derecede dürüsttü. Bu, Sovyetler Birliği'nin mevcut liderleriyle tam bir tezat oluşturuyordu. Hatırladığım kadarıyla geleceğe dair tahminlerinde nadiren yanılıyordu. Lenin hiçbir zaman kabalık noktasına gelmemiş ve muhatabının sözünü kesmemiştir. Evet, acımasız ve zalim olabilirdi ama onun zulmü kişisel değildi, nihai hedefe bağlıydı. Bana öyle geliyor ki kişisel intikamın ne olduğunu bile bilmiyordu. 1918'de Lenin'in, bugün hiçbir iz bırakmadan ortadan kaybolacak birçok entelektüeli bağışladığını biliyorum."
Ekim Devrimi'nin zaferinden sonra, Lenin ve Krupskaya kısa süreliğine National Hotel'in odalarından birini işgal ettiler, ancak kısa süre sonra çift Kremlin'de oldukça mütevazı beş odalı tek yatak odalı bir daireye taşındı. Vladimir İlyiç, daireye Kremlin depolarında bol miktarda tutulan pahalı mobilya ve halıları döşemeyi kategorik olarak reddetti. Lenin'in yaşamının son yıllarında, daha geniş bir eve taşınması veya yaşadığı apartman dairesinde büyük tadilatlar yapılması için teklifler yapılmaya başlandı ve bunu mümkün olan her şekilde reddetti. Ancak bunların Lenin tatildeyken gizlice organize edilmesi gerekiyordu. Amerikalı tarihçi Adam Ulam'a göre Lenin, iktidara geldikten sonra genel olarak çok mütevazı bir yaşam sürdü.
Tarihçi ve biyografi yazarı Robert Service, Lenin'in Çarlık yetkililerine karşı güçlü bir nefret besleyen son derece duygusal bir genç adam olduğunu ileri sürdü. Service'e göre Lenin, Marx, Engels ve Çernişevski gibi ideolojik kahramanlarıyla "duygusal bir bağ" geliştirdi, onların portreleri vardı  ve özel olarak kendisini Marx ve Engels'e "aşık" olarak tanımlıyordu. Lenin'in biyografi yazarı James D. White'a göre Lenin, onların yazılarını "sorgulanması değil inanılması gereken" "kutsal kitap", "dini bir dogma" olarak değerlendirdi. Volkogonov'a göre Lenin, Marksizmi "mutlak gerçek" olarak kabul etti ve buna göre "dini bir fanatik" gibi davrandı. Benzer şekilde Bertrand Russell, Lenin'in "Marksist müjdeye sarsılmaz bir inanç sergilediğini düşünüyordu. Biyografi yazarı Christopher Read, Lenin'in "meşruiyetlerini popüler emirlerden değil, doktrinlerinin hakikatinden alan teokratik liderlerin laik bir eşdeğeri" olduğunu öne sürdü. Lenin yine de bir ateist ve din eleştirmeniydi, sosyalizmin doğası gereği ateist olduğuna inanıyordu, dolayısıyla Hıristiyan sosyalizmini terimler açısından bir çelişki olarak değerlendirdi.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Lenin'in toplu yazıları, demir iradeye sahip, kendini köleleştiren öz disiplinli, muhalifleri ve engelleri küçümseyen, bir bağnazın soğuk kararlılığını, bir fanatiğin dürtüsünü ve daha zayıf insanları ikna etme veya gözdağı verme becerisine sahip bir adamı ayrıntılı olarak ortaya koyuyor. Amacının tekliği, etkileyici yoğunluğu, kişisel olmayan yaklaşımı, kişisel fedakarlığı, siyasi zekası ve mutlak gerçeğe sahip olduğuna dair tam inancı. Hayatı Bolşevik hareketinin tarihi haline geldi. - Louis Fischer, 1964 | „ |

Service, Lenin'in "karamsar ve değişken" olabileceğini belirtti,  ve Pipes onu "tamamen insan düşmanı" olarak nitelendirdi. Bu görüş, Lenin'in özellikle çocuklara karşı nezaket gösterdiği birçok örneği vurgulayan Read tarafından reddedildi. Birçok biyografi yazarına göre, Lenin muhalefete karşı hoşgörüsüzdü ve kendisininkinden farklı olan doğrudan fikirleri sıklıkla reddediyordu. Kendisiyle aynı fikirde olmayanlara yönelik alay etme, alay etme ve ad hominem saldırıları yapma eğilimi sergileyerek "başkalarını eleştirirken zehirli" olabilir. Argümanına uymayan gerçekleri göz ardı etti,  uzlaşmadan nefret etti,  ve kendi hatalarını çok nadiren kabul etti. Fikirlerini tamamen reddedinceye kadar değiştirmeyi reddetti ve sonrasında yeni görüşe sanki değişmezmiş gibi davrandı. Lenin hiçbir sadizm belirtisi göstermedi ya da kişisel olarak şiddet içeren eylemlerde bulunmayı arzulamadı, ancak başkalarının şiddet içeren eylemlerini onayladı ve devrimci dava uğruna öldürülenlere karşı hiçbir pişmanlık göstermedi. Faydacı bir duruş benimseyen Lenin'e göre amaç her zaman araçları haklı çıkarmıştır, Service'e Lenin'in "ahlak kriteri basitti: belirli bir eylem Devrimin amacını ilerletir mi, yoksa engeller mi?"
Etnik olarak Lenin kendini Rus olarak tanımlıyordu. Service, Lenin'i "ulusal, sosyal ve kültürel açıdan biraz züppe" olarak tanımladı. Bolşevik lider, diğer Avrupa ülkelerinin, özellikle de Almanya'nın kültürel açıdan Rusya'dan üstün olduğuna inanıyordu  Rusya'yı "Asya ülkeleri arasında en cahil, orta çağa ait ve utanç verici derecede geri kalmış ülkelerden biri" olarak tanımlıyordu. Rus halkı arasında vicdan ve disiplin eksikliği olarak algıladığı durumdan rahatsızdı ve gençliğinden beri Rusya'nın kültürel olarak daha Avrupalı ve Batılı olmasını istiyordu.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Dışarıdan çok nazik ve iyi huylu görünen, gülmeyi seven, hayvanları seven ve duygusal anılara eğilimli olan Lenin, sınıfsal veya politik sorunlar ortaya çıktığında dönüşüme uğradı. Bir anda vahşice keskin, uzlaşmaz, vicdansız ve intikamcı bir hale geldi. Böyle bir durumda bile kara mizah yapabiliyordu. - Dmitri Volkogonov, 1994 | „ |

Devrimci politikasına rağmen Lenin, edebiyat ve sanatta devrimci deneylerden hoşlanmadı. Dışavurumculuktan, fütürizmden ve kübizmden hoşlanmadığını ifade etti ve tam tersine gerçekçiliği ve Rus klasik edebiyatını tercih etti. Lenin'in seks ve evliliğe karşı da muhafazakar bir tutumu vardı. Yetişkin yaşamı boyunca Marksist arkadaşı Krupskaya ile ilişki içindeydi ve onunla evlendi. Hem Lenin hem de Krupskaya hiç çocuk sahibi olmadıkları için pişmandılar  ve arkadaşlarının çocuklarını eğlendirmekten hoşlanıyorlardı. Read, Lenin'in yakın aile üyeleriyle "çok yakın, sıcak, yaşam boyu ilişkiler" yaşadığını kaydetti. Yaşam boyu arkadaşı yoktu ve Armand onun tek yakın, samimi sırdaşı olarak gösteriliyor.
Lenin, Rusçanın yanı sıra Fransızca, Almanca ve İngilizce de konuşuyor ve okuyordu.  Fiziksel kondisyonla ilgilenerek düzenli egzersiz yaptı, bisiklet sürmeyi, yüzmeyi ve avlanmayı seviyordu ve ayrıca İsviçre'nin zirvelerinde dağ yürüyüşü yapma tutkusunu geliştirdi. Ayrıca evcil hayvanlara da düşkündü, özellikle de kedilere. Lüksten kaçınma eğilimi göstererek sade bir yaşam tarzı yaşadı  ve Pipes, Lenin'in "kişisel istekleri konusunda son derece mütevazı" olduğunu ve "neredeyse münzevi bir yaşam tarzı" sürdürdüğünü kaydetti. dağınıklıktan nefret ederdi, çalışma masasını her zaman düzenli tutar, kalemlerini keskinleştirirdi ve çalışırken tam bir sessizlikte ısrar ederdi. Fischer'e göre Lenin'in "kibri minimum düzeydeydi"  ve bu nedenle Sovyet yönetiminin onun etrafında inşa etmeye başladığı kişilik kültünden hoşlanmıyordu, yine de bunun komünist hareketi birleştirmede bazı yararları olabileceğini kabul etti.
Lenin sekiz ya da dokuz yaşında satranç oynamaya başladı. Babası ve ağabeyi Alexander ile, ardından da küçük erkek ve kız kardeşiyle oynadı. Rahibe Anna, eğer baba orada değilse annenin Volodya Ulyanov ile oynamak için oturduğunu yazıyor. Ailede kullanılan satranç takımı baba tarafından yapılmıştı. Rusya'da ve yurtdışında satranç hayatındaki olaylarla aktif olarak ilgilendi ve zamanının oldukça ünlü satranç oyuncularıyla tanıştı. Siyasi konuşmalarında ve makalelerinde satranç oyuncularının aşina olduğu görselleri ve kelimeleri kullandı. Bu konuyla ilgili düzinelerce resim ve grafik çalışması vardır  ve Vladimir Ulyanov'u satranç oyunu oynarken gösteren çok sayıda fotoğraf korunmuştur.
Lenin'in satranca olan tutkusu, SSCB'de bu oyunun 20. yüzyılın 20-80'li yılları boyunca yaygınlaştırılması için aktif olarak kullanıldı. 2010'lu yıllarda, bazı sanat eleştirmenleri ve tarihçilerin Lenin'in adıyla ilişkilendirdiği ve onun satranç faaliyetlerine atfedilebilecek nadir eşyaların müzayedelerinde ortaya çıkması nedeniyle bu konu Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri'nde yeniden gündeme geldi.