Bizans Rumları
Kimlik > Helenizmin canlanması

Evrimsel bir bakış açısından, Bizans, bir Hristiyan imparatorluğu olarak ortaya çıkan, çok geçmeden Doğu'nun Helenleşmiş imparatorluğunu oluşturan ve bin yıllık tarihini 1453'te bir Rum Ortodoks devleti olarak sona erdiren çok etnikli bir imparatorluktu: ulus, neredeyse kelimenin modern anlamıyla. Ayırt edici ve tarihsel olarak zengin bir edebi kültürün varlığı, "Yunan" Doğu ile "Latin" Batı arasındaki ayrımda ve dolayısıyla her ikisinin oluşumunda da çok önemliydi. Özellikle sonraki dönemde Yunan unsurunun baskın olduğu çok etnikli bir imparatorluktu.
Avrupa'da ondokuzuncu yüzyıl milliyetçiliğinin temel ilkelerinden biri haline gelen kimlik belirleyicileri olan konuşma dili ve devlet, Orta Çağ Yunan tarihinin biçimlendirici bir döneminde tesadüfen bir gerçeklik haline geldi. İmparatorluk, 7. ve 8. yüzyıllarda Yunanca konuşulmayan bölgeleri kaybettikten sonra, "Yunan" (Ἕλλην), "pagan" anlamına gelmek için kullanılmadığında, "Romalı" (Grekçe: Ῥωμαῖος) ve "Hristiyan" (Grekçe: Χριστιανός) ile eş anlamlı hale geldi, Doğu Roma İmparatorluğu'nun bir Hristiyan Rum vatandaşı anlamına geliyordu.
Doğu Akdeniz'de Venedik ve Ceneviz gücünün artması bağlamında, kendilerini Latin Batı'dan ayırma ve Yunanca konuşulan topraklara meşru iddialarda bulunma arzusundan dolayı Bizans seçkinleri arasında Helenizm ile ilişki daha derin bir şekilde kök saldı. 12. yüzyıldan itibaren Bizans'ın Romalı yazarlar, kuruluş anı olarak Roma başkentinin Konstantin tarafından Konstantinopolis'e devredildiği anı kabul ederek imparatorluğun Konstantin öncesi Latin geçmişinden ayrılmaya başladılar ve pagan Helenler Bizanslılardan farklı bir grup olarak görülmesine rağmen onların örnek oluşturan değerini yeniden değerlendirdiler. "Hellene" terimi ilk kez resmi yazışmalarda "Bizans" anlamına gelecek şekilde kullanılması, İmparator I. Manuil'a (h. 1118-1180) yazılan bir mektuptur. On ikinci yüzyıldan başlayarak ve özellikle 1204'ten sonra, bazı Bizanslı Yunan entelektüelleri, Bizans uygarlığını tanımlamak için eski Yunan etnik Héllēn (Yunanca: Grekçe: Ἕλλην) adını kullanmaya başladılar. 1204'te Konstantinopolis'in Haçlılar eline geçmesinden sonra, İznik İmparatorluğu'nun seçkinlerinden oluşan küçük bir grup kendini tanımlama terimi olarak Helleneterimini kullandılar. Örneğin, Papa IX. Gregorius'un yazdığı bir mektupta İznik imparatoru III. İoannis, (h. 1221-1254) Büyük Konstantin'den kraliyet armağanı aldığını iddia etti ve Yunan halkının bilgeliğini yücelten "Helenik" kökenine vurgu yaptı. Helen kültürünü, Bizans yönetiminin ayrılmaz bir parçası olarak, Latin iddialarına meydan okuyarak sunuyordu. Bu dönemde Hellene terimini sistematik olarak kendi kendini tanımlama terimi olarak kullanan tek kişi olan İmparator Theodore Laskaris, (h. 1254-1258) felsefe çalışmalarını teşvik ederek Helen geleneğini yeniden canlandırmaya çalıştı, çünkü ona göre felsefenin "Yunanları terk edip Latinler arasına sığınma" tehlikesi vardı. Bununla birlikte, Georgios Akropolitis ve Yeoryos Pahimeris gibi İznik sarayının tarihçileri için Rhomaios, yazılarında İznik İmparatorlarının politikasının etkisinin izlerine rağmen, kendini tanımlamanın tek önemli terimi olarak kaldı.
Paleologos Hanedanı sırasında, Bizanslılar Konstantinopolis'i yeniden ele geçirdikten sonra, Rhomaioi kendi kendini tanımlamanın bir terimi olarak yeniden egemen oldu ve Yeni Platoncu filozof Georgios Gemistous Plethon'un yazılarında olduğu gibi, "Irk ve kültür açısından Helenleriz" şeklinde övündü ve Mistra merkezli ütopik bir Helen hükûmet sisteminin ardından yeniden doğmuş bir Bizans İmparatorluğu önerdi. Plethon'un etkisi altındaki İoannis Argiropulos, İmparator VIII. İoannis'a (h. 1425-1448) "Hellas'ın Güneş Kralı" olarak hitap etti ve son Bizans imparatoru XI. Konstantinos'u (h. 1449-1453) kendini "Helenlerin Kralı" ilan etti. Helen kimliğinin bu büyük ölçüde retorik ifadeleri çok küçük bir çemberle sınırlıydı ve insanlar üzerinde hiçbir etkisi olmadı. Ancak İtalyan Rönesansı'na katılan Bizans aydınları tarafından devam ettirildi.