stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Ege sanatı
Miken sanatı > Metal işleri

Altın ve diğer metallerden yapılmış birçok önemli parça, örneğin altından yapılmış Agamemnon'un Maskesi, Gümüş Kuşatma Ritonu, Boğa başlı riton ve Nestor'un Kupası dahil olmak üzere Miken'deki çoğu eser A ve B Mezar Halkları'nda bulunmuştur.  Atina'da bulunan ama muhtemelen Girit kökenli olan Theseus Yüzüğü, A ve B Mezar Halkaları'nda bulunan, yüksek kalitede çok figürlü küçük sahnelere sahip birçok altın mühür yüzüğü arasında en iyilerinden biridir. Bunlar "anakara eserlerinin Girit eserlerinden nasıl ayırt edileceği ve var olabilecek herhangi bir ayrımın önemi ile ilgili soruları keskin bir biçimde gündeme getirmektedir."
Miken sanatı > Metal işleri > Boğa tasvirli altın kap

Sparta, Lakonia yakınlarındaki Vapheio tholos mezarında bulunan ve MÖ 15. yüzyıla tarihlenen iki altın kap, Christos Tsountas tarafından 1888 yılında keşfedilmiştir. Tsountas, Kreto-Miken metalürjisinin bu başyapıtlarını mezar tabanının altında yer alan bozulmamış bir mezar çukurunun içinde bulmuştur. MÖ 15. yüzyılda, Ege sanatı üzerinde Minos etkisinin baskın olduğu dönemde bir ya da iki zanaatkâr tarafından yapılan bu kapların dışı repousse bezemeli, içi ise altın varaklıdır. Karakteristik biçimleri, benzer biçimli tüm Miken metal veya seramik kaplarına geleneksel "Vapheio tipi kap" adını vermiştir.
Bu kapların üzerindeki anlatısal bezeme zeytin ağaçlarıyla dolu bir manzarada boğaların yakalanışını tasvir etmektedir. Bir adam boğanın bacağına kalın bir ip bağlarken, hayvan bir inekle flört etmektedir. Boğa, Minos ve Miken ikonografisinde tercih edilen bir motifti. Doğanın gücünü ve bereketini sembolize ederdi; vahşi boğa avı zorlu ve tehlikeli bir olaydı.
Miken sanatı > Mimari

Kent savunması için zorunlu olan Miken kaleleri ayırt edici bir anıtsallığa sahiptir. Miken kalelerinin hem Girit hem de Hitit mimarisinden ilham aldığı ve sonraki Avrupa kalelerine ilham verdiği düşünülmektedir ama ne zaman inşa edilmeye başlandıklarına dair bir kanıt yoktur.
Miken kaleleri özenli bir işçilik ile değil; çok büyük taşların harçsız bir şekilde üst üste koyulması suretiyle inşa edilmişti (kyklopien duvar). Kalelerin en önemli mimari parçaları giriş kapılarıydı: bu kapılar Aslanlı Kapı, Büyük Batı Kapısı, Doğu Kapısı gibi adlara sahiptir.
Miken krallarının sarayları kalelerin içindeydi ve tepelere yerleştirilmişlerdi. Aslanlı Kapı, Miken mimarisinden geriye kalan az sayıdaki süslü yapıdan biridir. Bunun gibi kapılar geçidin koruyucuları olarak işlev görmüştür. Sarayların merkezinde, ortasında yuvarlak bir ocak ve çatısını destekleyen dört sütunla tanımlanan megaron adı verilen kraliyet seyirci salonları bulunmaktaydı. Ayrıca kale surlarının sınırları içinde konuk odaları, zirai ürün depoları, tüccar evi ve esnaf atölyeleri de mevcuttu. Yapılar her zaman pişmiş kiremitten çatılara sahipti.
Miken sanatı > Mimari > Mezarlar

Miken mezarları zaman ve dönem içinde şekil ve biçim yönünden değişkenlik göstermiştir. İlk mezarlar evlerin zeminine kazılmış basit çukurlar şeklindeydi ve üzerleri yassı taşlarla örtülerek etrafı da taşlarla sarılıyordu.
Zengin ölü hediyeleri ve altın hazineler ile dolu mezarlar bundan tahmini 200-300 yıl sonra, yani MÖ 1600'lü yıllardan itibaren yapılmaya başlandı. Form, biçim ve estetik açıdan çok farklı olan bu yeni mezarlar "kuyu mezarlar" olarak tanımlanır ve adından da anlaşılacağı üzere derin çukurlardan oluşurlar.
Bu mezarların en önemli ve zengin eşyalarla dolu olanları "A ve B Mezarları" olarak tarihe geçmiş; Heinrich Schliemann tarafından Yunan Eski Eserler Eforu Panagiotis Stamatakis'in gözetiminde yapılan kazılarda keşfedilen, etrafı duvarlarla çevrili iki mezar grubudur. B Mezarı, A Mezarı'ndan daha eski olmakla birlikte yapımına muhtemelen MÖ 1500 yılında başlanmıştır.
B Mezar Halkası üstü toprakla örtülmüş 26 adet dikdörtgen kuyu mezarı ve birçok ölü hediyesi ile beraber hem yetişkin hem de çocuk cesetleri içeriyordu. A Mezar Halkası ise içinde 6 adet kuyu mezarı fakat 19 ceset barındırıyordu ki bu bir mezara birden fazla kişinin gömüldüğünün göstergesidir. A Mezarı'nın hem çukur derinliği hem de halka genişliği bakımından B Mezar Halkası'ndan biraz daha büyük olması, bu mezarların Miken'in elit sınıfına ait olduğunu göstermektedir.
MÖ 1490 yılına gelindiğinde hükümdarlar ve soylular için kuyu mezarlarından daha görkemli olan "Tholos Mezarlar" (Arı Kovanı Mezarlar) inşa edilmeye başlanmış ve kısa zamanda tüm Yunanistan'a yayılmıştır. Bu mezarlar yuvarlak biçimliydi, bir yamaca oyularak inşa ediliyorlardı ve üstleri kubbeyi andıran biçimde toprak yığınıyla örtülüyordu; girişi, kapısı ve yarım sütunları vardı.
Miken sanatı > Mimari > Mezarlar > Altın mezar hediyeleri

Bir zamanlar akropol duvarlarının dışındaki büyük bir mezarlığın parçası olan A Mezar Halkası, Miken kalesi içinde keşfedilmiştir.
A Mezar Halkası'ndaki mezarlarda dokuz erkek, sekiz kadın ve iki bebek olmak üzere toplam on dokuz gömü bulunmaktadır. Tek bir gömü içeren Mezar II hariç, diğer tüm mezarlar iki ila beş arasında gömü içeriyordu.
Soylulara ait Miken mezarları, altın eliptik cenaze diademleri, yapraklar, tekerlekler, kupalar, küpeler, kolyeler ve iğneler gibi süslü hediyelerden oluşurdu.
Mezar hediyelerinin şaşırtıcı zenginliği, ölen kişinin hem yüksek sosyal rütbesini hem de savaşçı ruhunu ortaya koymaktadır: Altın takılar ve vazolar, çok sayıda süslü kılıç, bronz objeler ve kehribar, lapis lazuli, fayans ve devekuşu yumurtası gibi ithal malzemelerden yapılmış eserler. Tüm bunlar, küçük ama karakteristik bir grup çanak çömlekle birlikte, Miken'in bu dönemdeki önemini doğrulamakta ve Homeros'un Miken'i "altın zengini" olarak tanımlamasını haklı çıkarmaktadır.
Miken sanatı > Heykeller

Miken Yunanistan'ında heykel sanatına önem verilmemiş;  Kapı Aslanları dışında büyük heykeller üretilmemiştir; var olanlar ise çoğunlukla saraylardan ya da mezar stelleri üzerindeki kabartmalardan, özellikle de A Mezar Halkası grubundan gelmektedir. Bunlar mezarlardaki metal işçiliğine benzer konuları, ancak daha kaba bir işçilikle göstermektedir.
Çok sayıda yerleşimde çoğunlukla çok stilize edilmiş çömlek figürinler üretilmiştir. Metal, sert taş oymacılığı ve fildişi de dahil olmak üzere çeşitli ortamlarda yüksek kalitede küçük heykel sahneleri, kabartma ya da çukur vardır. Anakaradaki seçkin bir mezarda bulunan dikkat çekici Pylos Combat Agate mührü muhtemelen Girit'te yapılmıştır.
Galeri > Minos sanatı

Bir çiçeğin iki yanında iki ördekle süslenmiş büyük Minos çömlek vazosu, MÖ 1300-1200 (Yeni Saraylar Dönemi, Minos uygarlığı). Encomi, Kıbrıs'ta bulunmuştur. (British Museum)
Arthur Evans tarafından keşfedilen ve restore edilen "Yılanlı Tanrıça" adı verilen fayanstan yapılmış heykelcik (MÖ 1600, Kandiye Arkeoloji Müzesi).
Barbotin desenli gagalı sürahi. (Orta Minos IB - II dönemi, MÖ 1900-1700. Kanellopoulos Müzesi, Atina.)
"Safran Toplayan Mavi Çocuk", Knossos Sarayı'ndan bir Minos freski. Çocuğun vücudunun arka kısmının üstünde görünür bir kuyruk vardır.
Knossos Sarayı'nın depolarında bulunmuş büyük saklama kavanozu (pithos). Kabartmalı dalgalı bantlarla süslenmiştir ve Lineer A işareti yazılıdır. (Atina Ulusal Arkeoloji Müzesi.)
Spiraller, püsküller ve çapraz taramalardan oluşan çok renkli bir dekorasyona sahip Kamares Üslubu  kilden meyve standı. Kenarı kesme yapraklarla süslenmiştir. (Eski Saraylar Dönemi, MÖ 1800-1700)
Galeri > Kiklad sanatı

Kiklad heykelinin başı. Oyulmuş burun, ağız ve kulaklar. Sağ yanakta boyalı gözler ve kırmızı dikey çizgiler mevcut. Parian; Amorgos'ta bulunmuştur. (Erken Kiklad II dönemi, MÖ 2800-2300, Keros-Syros kültürü. Atina Ulusal Arkeoloji Müzesi.)
Kiklad kültürünün kilden yapılma tipik 'kızartma tavası'. Tabak, ayna, usturlap veya metrik birim olarak pratik amaçlara hizmet etmiş olabilirler. Süslemeleri ritüel kaplara uygun sembolik dini veya büyülü anlam taşır. (Erken Kiklad II dönemi, Keros-Syros kültürü, MÖ 2800-2300. Atina Ulusal Arkeoloji Müzesi.)
140 cm boyunda mermerden yapılma Kiklad kadın figürü, kanonik tip, Spedos çeşidi. EC II, MÖ 2800-2300. (Goulandris Vakfı Kiklad Sanatı Müzesi, Atina)
'Siyah ve kırmızı' tarzında boyanmış, her iki tarafında bir kuş bulunan tipik Kiklad kil sürahi. (Orta Kiklad - Geç Kiklad I dönemi, yaklaşık. MÖ 1600, Atina Ulusal Arkeoloji Müzesi.)
Galeri > Miken sanatı

A Mezar Halkası'nda bulunmuş MÖ 16. yüzyıla ait Miken işi, kakmalı bezemeli bronz hançer. Bıçak üzerinde zambaklar tasvir edilmiştir. Kabzasında ve omuzlarında repousse zambakların yer aldığı altın bir kaplama vardır. (Atina Ulusal Arkeoloji Müzesi)
Yaban domuzu avını tasvir eden Tiryns Sarayı'ndan duvar resmi parçası. Tazılar ormandaki yaralı ava saldırıyor. (Atina Ulusal Arkeoloji Müzesi.)
"Fildişi Üçlüsü" olarak adlandırılan ve oturan, çıplak göğüslü iki kadın tanrıyı ve dizlerinin üzerine yaslanmış bir çocuğu temsil eden fildişi heykelcik. Heykelcilikte gelişmemiş Miken sanatının bir başyapıtı olarak sayılabilir. (MÖ 15.-14. yüzyıl. Atina Ulusal Arkeoloji Müzesi)
Poros taşından yapılmış, araba ve av sahnesi kabartmalı Miken mezar steli. Ana panel, iki atın (diphro) çektiği ve ayakta duran bir arabacının kullandığı bir arabayı göstermektedir. Alt panelde bir geyiğin üzerine saldıran bir aslan tasvir edilmiştir. (MÖ 16. yüzyıl. Atina Ulusal Arkeoloji Müzesi.)
Üzengi biçimli vazo (MÖ 1250-1180, Miken Arkeoloji Müzesi.)
Delphi, Yunanistan'da bir Tholos mezar.
Dipnotlar

↑  Doğu Yunanistan'da MÖ 8-6. yüzyıl arasında yapılan seramikler; Anadolu, Mezopotamya ve Mısır sanatından etkilenmiş ve bitkisel motiflerle süslenmiştir.
↑  Orta Minos Dönemi'nde (MÖ y. 2100-1550) kullanılmış siyah zemin üzerine kırmızı, turuncu, sarı veya beyaz renklerle boyanmış deniz hayvanları ile spiral ve eğrisel çizgilerden oluşan süslemelerdir. Koyu renk zemin üzerine açık renk bezeme veya tam tersi açık renk zemin üzerine koyu renk bezeme olarak görülebilir. Tekçam, Arkeoloji Sözlüğü.
↑  Bazı kaynaklara göre 1500'den fazla odası olduğu bilinmektedir. (Arkeonews 2 Ocak 2024 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., “Knossos Sarayı’nın arkeolojik alanı, yaklaşık 20.000 metrekareyi kapsıyor, üç dönümlük bir alana yayılmış ve 1500'den fazla odadan oluşuyordu.”)
↑  İlk sarayların yıkılışına kadar (MÖ 1700'e kadar) olan dönem Eski (İlk) Saraylar Dönemi, sarayların yeniden inşa edildikten sonraki dönem ise Yeni Saraylar Dönemi olarak adlandırılmıştır.
↑  Tunç Çağı'ndan itibaren Kyklad Adaları'nda daha sonra da Yunan kentlerinde her tür sunu için kullanılmış; iki, üç ya da daha çok sayıda çanak benzeri kapçıklardan oluşan kap tipi, çoğulu kernoi "Kernos". Arkeolojik Haber. 3 Ocak 2024 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 3 Ocak 2024.
↑  A Mezar Halkası'nın çapı 28 m; B Mezar Halkası'nın çapı 27,5 m'dir.
Bibliyografya

Hood, Sinclair (1978). The Arts in Prehistoric Greece. Penguin (Penguin/Yale History of Art). 0140561420.
Mackenzie, Donald A. (1995). Crete and Pre-Hellenic Europe (İngilizce). Washington: Senate Press. ISBN 1-85958-090-4.
Preziosi, Donald; Louise A. Hitchcock (1999). Aegean Art and Architecture (İngilizce). Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-284208-0.
Willetts, R. F. (1976). The Civilization of Ancient Crete (İngilizce). New York: Barnes & Noble. ISBN 1-56619-749-X.
"Deniz stili" ile şişe üzerine yapılmış bir Minos seramiği, y. MÖ 1500-1450.
Şu anda Girit'teki Herakleion Müzesinde bulunan, Knossos Sarayı'ndaki "Boğa Oyunu" tasvirli ünlü Minos freski.
Girit Adası'ndaki Knossos Sarayı'ndan "Mavili Kadınlar" freskinin görüntüsü. Fresk, modern at kuyruğuna benzer saç stillerine sahip kadınları tasvir etmekte ve MÖ 1600-1430 kadar eski bir döneme tarihlenmektedir.
Knossos'taki Minos Sarayı'nın tasviri.
Üç Kiklad heykelcik grubu, erken Spedos tipi, Keros-Syros kültürü (EC II)
Kiklad kernosu, Musée des Beaux-Arts de Lyon'un Corinthiennes ve Etrusco-corinthiennes vitrininde sunulan kernos tipi vazo.
Girit etkisinden çıkan Mikenlilerin özgün Savaşçı Vazosu.
Agamemnon'un Maskesi

Aslanlı Kapı
Kalenin batısında olan A Mezar Halkası, Orta Hellas (MÖ 2000-1600) ve Erken Geç Hellas (MÖ 1600-1100) dönemine ait geniş bir mezarlığın bir parçasını oluşturur.
Şaft Mezar III, "Kadın Mezarı", A Mezar Halkası, MÖ 1600-1500. Ulusal Arkeoloji Müzesi, Atina.
Mezar Dairesi A ve B'deki altın mezar eşyaları ve Miken'den altın kupalar.
VK 4501 (P)

| VK 45> 01 (P) - TIGER (P) |
| --- | --- |
Çeşidi: Ağır tank
Uyruğu:  Nazi Almanyası
Hizmet geçmişi
Kullanıldığı savaşlar: II. Dünya Savaşı
Üretim tarihi
Tasarımcı: Porsche (gövde) / Krupp (taret)
Üretim adedi: 10 + 90 gövde,gövdeler Ferdinand tank destroyerlere çevrildi, 1 Tiger (P) komuta aracı olarak görev yaptı
Özellikler
Ağırlık: 60 ton
Uzunluk: 9,54 m
Genişlik: 3,40 m
Yükseklik: 2,90 m
Mürettebat: 5 (komutan, silahçı, yükleyici, telsizci, sürücü)


Ana silahı: 1× 8,8 cm KwK 36 L/56
Diğer silahları: 2× 7.92 mm Maschinengewehr 34
Motor: 2 x 10 silindir Porsche Type 101 310 PS (306 hp, 288 kW) motor başına
Harekat menzili: 105 km (yolda)
Azami hızı: 35 km/sa
VK 45.01 (P) diğer adıyla TIGER (P), Porsche tarafından 1942'de Almanya'da üretilen başarısız bir ağır tank prototipidir. Üretim için seçilmedi ve aynı spesifikasyona sahip Henschel tasarımı Tiger I olarak üretildi. Halihazırda üretilen şasilerin çoğu Elefant tank avcıları olarak yeniden inşa edildi.
Geliştirme

21 Mayıs 1942'de Henschel ve Porsche'den, Alman 88 mm Flak 37 uçaksavar silahından türetilen yüksek hızlı 8.8 cm Kwk 36 L/56 silahını taşıyacak 45 tonluk bir ağır tank için tasarımlar sunmaları istendi. Hem Henschel hem de Porsche tanklarına Krupp tarafından sağlanan aynı taret takılacaktı. Porsche şirketi, Porsche'nin orta tank prototipi olan VK 30.01 (P) tasarımının geliştirilmesi ve tasarlanmış parçaların yeni tank için uyarlanması üzerinde çalıştı.
VK 45.01 (P) olarak adlandırılan yeni Porsche tankı, aracın arkasına monte edilmiş ikiz V-10 hava soğutmalı benzinli Porsche Tip 101 motorlarla çalışmaktaydı. İkiz motorların her biri ayrı bir jeneratörü çevirerek, tankın her iki yanı için birer tane olmak üzere iki elektrik motoru için güç üretecek ve bu motorlar da arkada yer alan tahrik dişlisini besleyecekti. Ancak motorlar ve aktarma organları bir tank için yeni ve alışılmadık tasarımlardı; bozulmaya yatkındı ve sık bakım gerektiriyordu. Üçüncü Reich'in mükemmel şekilde çalışan çok benzer dizel-elektrik aktarma kullanan U-Boot filosunun artan taleplerine ek olarak elektrikli tahrikli tamamen yeni araç filosu inşa etmek için ek miktarlarda bakır elde etmek zordu; tek bir prototip oluşturmak için kaliteli bakır elde edilebilmesine rağmen seri üretim başladığında bu daha da zor hale geldi. Bu sorunlar ve askeri denemelerin tankın rakibinden daha az manevra kabiliyeti olduğunu kanıtlaması üzerine, Henschel'in aynı şekilde silahlandırılmış daha geleneksel VK 45.01 (H) H1 prototipinin Tiger I olarak üretim için kabul edildi.
VK 45.01 (P) şasisi sonra yeni bir ağır Jagdpanzer (resmen Panzerjäger olarak adlandırılmıştı) için temel olarak seçildi. Yeni, daha uzun ve güçlü 8.8 cm Pak 43/2 topunu taşıyan araç Ferdinand olarak adlandırıldı.
Ferdinand (Elefant) biriminde sadece bir komuta tankı üretildi ve Panzerjäger Abteilung 653'te görev yaptı. Nisan 1944'te konuşlandırıldı ve bunu izleyen Temmuz ayında kaybedildi.
VK 45.01 (P) şasisi ve Elefant'ın birçok bileşeni daha sonra VK 45.02 (P) prototip ağır tankının geliştirilmesinde kullanıldı.
Tasarım

Ferdinand Porsche yaylı çubuk makaralı taşıyıcıyı sistemini geliştirdi; aracın her yanında altışar yol tekerleği vardı, her bir yol tekerleği aks başına bir iç ve dış çift tekerlekten oluşuyordu. Altı yol tekerleği, her iki yanda üçer bojiye bağlıydı. Tekerlekler, Tiger I'inki gibi birbiri arasına girmiyordu. Tankın 57 ile 59 ton arasındaki muharebe ağırlığı ve 640 mm genişliğinde geri dönüş tekeri olmayan paletleri ile zemin basıncı 1,06 kg/cm2 (15 psi) seviyesindeydi.
Ferdinand Porsche tarafından özel olarak geliştirilen benzin-elektrik aktarma karayolu taşıtları için çok incelenmemiş bir alandı ve tahrik sistemiyle ilgili çok sayıda geliştirme sorununa yol açtı. Siemens-Schuckert 500 kVA jeneratör ile birleştirilen ve Porsche Tip 101 olarak adlandırılan iki hava soğutmalı V-10 motor, iki Siemens 230 kW (312,7 PS) bağımsız çıkışlı elektrik motorunu çalıştırmak için gerekli elektrik gücünü üretiyordu. Bu tahrik sisteminde, mekanik bir güç iletim sistemi ve şanzıman yer almıyordu, bunun yerine 3 kademeli bir hız anahtarı bulunmaktaydı. Elektrik motorları güçlerini 15:1'lik bir son dişliyle doğrudan arkada bulunan tahrik tekerleklerine aktarıyordu. Yakıt depoları 520 litre benzin ile 105 kilometrelik sürüş menziline izin vermekteydi. Ön mürettebat bölmesi alanındaki iki basınçlı hava deposu, fren manevraları sırasında sürücüye yardımcı oluyordu.
Taretin gövde ortasında yer aldığı Henschel tasarımından farklı olarak VK 45.01 (P), Krupp tasarımlı tareti aracın önüne monte etmişti. Taret, taşıdığı 8.8 cm 36 Kwk ve 7.92 mm MG 34 eş eksenli makineli tüfek ile Henschel'in sözleşmeyi kazanan VK45.01 (H) prototip tasarımında da kullanılan Krupp tasarımıydı. Üretilen ilk sekiz taretin daha alçak alt kenarları ve silahın daha büyük bir açıyla aşağıya nişan alabilmesini sağlamak için yükseltilmiş orta bölümlü düz bir çatısı vardı.
Varyantlar

VK 45.01 (P) Test prototipi
VK 45.01 (P) (Porsche Tiger)
Panzerjäger Tiger (P) "Ferdinand"
Panzerjäger Tiger (P) "Elefant"
Bergepanzer Kaplan (P)
VK 45.01 "RammTiger"
Konuyla ilgili yayınlar

Jentz, Thomas; Doyle, Hilary (1999). Panzerkampfwagen VI (P) (Sd. Kfz. 181) The History of the Porsche Type 100 and 101 also known as the Leopard and Tiger (P). Darlington: Darlington Productions. ISBN 978-1-8928-4803-1.
Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları bulunmaktadır.
| g t Nazi Almanyası'nın II>  Dünya Savaşı'nda kullandığı zırhlı savaş araçları |
| --- | --- |
Tanklar:  Panzer I  Panzer II  Panzer III  Panzer IV  Panther  Tiger I  Tiger II  Panzer 35(t)  Panzer 38(t) 
Kundağı motorlu toplar:  Bufla  Wespe  10.5cm leFH18(Sf) LrS  15cm sFH13/1 (Sf) LrS  Sturmpanzer I  Sturmpanzer II  Grille  Hummel  Panzerwerfer 42  Wurfrahmen 40  Karl-Gerät 
Taarruz topları:  StuG III  StuG IV  StuH 42  Brummbär  Sturmtiger 
Tank imha ediciler:  Panzerjäger I  Marder I  II  III  Nashorn  Elefant  Hetzer  Jagdpanzer IV  Jagdpanther  Jagdtiger 
Yarı paletliler:  Maultier  Sd.Kfz. 4  6  7  8  9  10  11  250  251  252  253  254  sWS 
Zırhlı savaş aracılar:  Kfz 13  Sd.Kfz. 221/22/23/60/61  Sd.Kfz. 231/32/33/34/63  Sd.Kfz. 234  Sd.Kfz. 247  ADGZ 
Kundağı motorlu uçaksavarlar:  Flakpanzer I  Flakpanzer 38(t)  Flakpanzer IV Möbelwagen  Wirbelwind  Ostwind  Kugelblitz 
Yıkım araçları:  Leichte Ladungsträger  Mittlerer Ladungsträger  Schwere Ladungsträger 
Prototipler:  Maus  Geschützwagen Tiger  Entwicklung serisi ( Panzer E-100 )  Leichttraktor  Panther II  Waffenträger  Heuschrecke 10  Sturer Emil  10.5 cm K (gp.Sfl.)  Pz.Sfl. II  Flakpanzer Coelian  Neubaufahrzeug  VK 3001 (P)  VK 3002 (DB)  VK 3601 (H)  VK 4501 (P) 
Tasarım önerileri:  Panzer VII 'Löwe'  Panzer IX  Panzer X  Ratte  Monster  VK 1602 Leopard  Gep. MTW Kätzchen  VK 4502 (P)  VK 20 serisi 
II. Dünya Savaşı'nda Almanya tank üretimi
Elefant, VK45.01 (P) şasisiyle paylaştığı süspansiyonu gösterir.
Papalık taçlarının listesi

Papalık tacı, Papa I. Ioannes Paulus'un taç giyme törenini reddedip bunun yerine göreve başlama törenini tercih ettiği 1978 yılına kadar yüzyıllar boyunca Katolik Kilisesi papaları tarafından takılan taçtı. Taç halen papalığın bir sembolü olarak kullanılmaktadır. Taç, Papa XVI. Benedictus'un resmi armasındaki tacı geleneksel bir piskopos başlığı ile değiştirmesinden bu yana Papa'nın kişisel armasında yer almasa da, Kutsal Makam ve Vatikan Şehir Devleti'nin armasında yer almaktadır.
Papalar taçları kuyumculara yaptırılmış ya da hediye olarak alınmış, bir kısmı da Kutsal Makam'ın mülkiyetinde kalmıştır. 1798'de Fransız birlikleri Roma'yı işgal etti ve Papalığın elindeki taçların biri hariç hepsini çalmış ya da yok etmiştir. O zamandan beri papalar yirmiden fazla taç kullanmış ya da hediye olarak almışlardır. Bu listede mevcut papalık taçlarının listesi yer almaktadır.
Kadın cinselliği

Başlığın diğer anlamları için Cinsellik (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
Kadın cinsiyetini temsil eden sembol (Venüs sembolü).
Kadın cinselliği kadının cinsel kimliğini, cinsel davranışlarını ve bu davranışların fizyolojik, psikolojik, sosyal, kültürel, politik ve ruhsal/dini açılardan değerlendirilmesini kapsar. Hemen hemen tarihin her döneminde ve her coğrafyada, kültürde, görsel ve yazılı sanatta, popüler kültürde insanın ve dolayısıyla kadının cinselliğine dair görüşler açıkça veya gizlenerek ifade edilmiştir.
Birçok toplumun yasal düzenlemelerinde cinsel davranışları sınırlayan uygulamalar bulunur. Tarih boyunca konu üzerindeki görüşler birçok kez değişime uğramıştır.
Fizyolojik > Orgazm

Ana madde: Orgazm
Orgazm veya cinsel zirve, insanın cinsel tepki döngüsü sürecinde biriktirdiği cinsel gerilimin 
cinsel ilişki esnasında pelvik bölgede ritmik kasılmalara da sebep olarak yoğun bir zevk hissi yaşatarak aniden boşalmasıdır. Kadınlar genellikle erkeklere göre orgazma ulaşmakta daha çok güçlük çekerler.
Kadın orgazmı yaşayabilmek için birden fazla cinsel uyarana ihtiyaç duyabilir.
Fizyolojik > Orgazm > Çoklu orgazm

Fakat aynı zamanda genellikle kadının erkekten çok daha sık ve objektif değerlendirmelere göre de daha yoğun biçimde orgazm yaşayabileceği/yaşayabildiği da tespit edilmiştir.
Fizyolojik > Orgazm > Biyolojik ve evrimsel yeri

Kadın orgazmının biyolojik olarak fonksiyonu, bazı araştırmacıların dile getirdiği üzere insan türünün hayatta kalmasında elzem bir yer tutmamasından dolayı tam olarak anlaşılmış değildir.
Fizyolojik > Erojen bölgeler

Kadınların erojen bölgeleri sinir uçlarının yoğun olarak bulunduğu, dolayısıyla cinsel uyaranlara karşı tepkilerin verilmesini sağlayacak şekilde hassasiyetin arttığı bölgelerdir. Kadından kadına farklılık gösterebilir, bazı kadınların keyifli bulduğu uyaranlar bazı kadınlar için tahammül edilemez olabilir.
Tarihsel yeri

Hindistan, Çin ve Japonya gibi antik medeniyetlerde kadın cinselliğine dair birçok yazı ve çizim bulunur. Örneğin Hindistan'da antik bir seks öğretisi olan Kama Sutra'nın büyük bir bölümü kadın cinselliğiyle ilgilenir.
Vittorio Emanuele Orlando

| Vittorio Emanuele Orlando |
| --- | --- |

İtalya Başbakanı olduğu dönemdeki resmî portresi
İtalya Başbakanı
Görev süresi 23 Ekim 1917 - 23 Haziran 1919
Hükümdar: III. Vittorio Emanuele
Yerine geldiği: Paolo Boselli
Yerine gelen: Francesco Saverio Nitti
İtalya İçişleri Bakanı
Görev süresi 18 Haziran 1916 - 23 Haziran 1919
Başbakan: Paolo Boselli
Yerine geldiği: Antonio Salandra
Yerine gelen: Francesco Saverio Nitti
Temsilciler Meclisi üyesi
Görev süresi 5 Nisan 1897 - 21 Ocak 1929
Temsilciler Meclisi Başkanı
Görev süresi 5 Temmuz 1944 - 21 Haziran 1946
Hükümdar: III. Vittorio Emanuele
Yerine geldiği: Dino Grandi
Yerine gelen: Giuseppe Saragat
Görev süresi 1 Aralık 1919 - 25 Haziran 1920
Yerine geldiği: Giuseppe Marcora
Yerine gelen: Enrico De Nicola
Kişisel bilgiler
Doğum: Vittorio Emanuele Orlando 19 Mayıs 1860(1860-05-19) Palermo, Sicilya, Sicilyateyn Kraliyeti
Ölüm: 1 Aralık 1952 (92 yaşında) Roma, Lazio, İtalya
Partisi: Tarihsel Sol (1897–1913)  Liberal Birlik (1913–1919)  Demokratik Liberal Parti (1919–1926)  İtalyan Liberal Parti (1926–1952)
Bitirdiği okul: Palermo Üniversitesi
Mesleği: Siyasetçi, hukukçu, akademisyen, diplomat
Dini: Hristiyan
İmzası: 
Vittorio Emanuele Orlando (19 Mayıs 1860 Palermo – 1 Aralık 1952 Roma) İtalyan hukukçu, akademisyen, diplomat, devlet adamı ve 23 Ekim 1917 - 23 Haziran 1919 tarihleri arasında İtalya başbakanı. I. Dünya Savaşı'nın sonunda Versay Barış Antlaşması'nın toplantılarına katıldı. Sıklıkla "Zaferin Başbakanı" lakabıyla anılır.