stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Sabahattin Eyüboğlu
Eserleri > Belgesel film

Sabahattin Eyüboğlu 11 tane belgesel filme imza atmıştır. Bunlar:
(1)İstanbul Üniversitesi Film Merkezi'nde yapılanlar. Bunlar 1957 ile 1972 yılları arasında Mazhar Şevket İpşiroğlu ve Aziz Albek ile birlikte yapılmışlardır.
"Hitit Güneşi" (1957) Berlin Film Festivali'nde gümüş madalya kazandı
"Siyah Kalem" (1957)
"Karanlıkta Renkler" (1957)
"Anadolu'da Roma Mozaikleri",
"Nemrut Dağı Tanrıları" (1957)
"Ana Tanrıça"
"Anadolu Yolları",
"Eski Antalya'nın Suları",
"Surname" (1959)
"Karagöz'ün Dünyası", (Madrid'de Gümüş Kuğu Ödülünü aldı)
(2)Eczacıbaşı Kültür Filmlerinden - Şakir Eczacıbaşı ile birlikte yapılmışlardır.
"Yaşamak İçin".
Eserleri > Yazı yazdığı dergiler

İnsan
Tercüme Mecmuası
Yaprak
Varlık
Yeni Ufuklar
Ülkü
Forum
Eserleri > Yazı yazdığı gazeteler

Tan
Cumhuriyet
Ulus.
Ödülleri

Sabahattin Eyüboğlu, Eflatun'un Devlet çevirisi ile Türk Dili Kurumu çeviri ödülünü (1959), "Mavi ve Kara" adlı deneme kitabı ile de Nurullah Ataç Armağanı'nı kazanmıştır (1960).
Konuyla ilgili yayınlar

Akagündüz, Ümüt; Akagündüz, Seval Yinilmez. "c. 17, no. 68 (2011/4): 187-206". Çok Yönlü Bir Fikir Adamının Geçmişe Bakışı: Sabahattin Eyuboğlu ve Tarih. Folklor-Edebiyat.
Vikisöz'de  ile ilgili sözleri bulabilirsiniz.
Berna Akyüz Sizgen, “Sabahattin Eyuboğlu’nun Denemelerine Genel Bir Bakış”, Turkish Studies, c.8, s.9, (2013): 495-507.
Berrin Avcı, “Bir Düşün ve Sanat Adamı Olarak Sabahattin Eyuboğlu'nun Belgesel Filmlerinin İncelenmesi”, (Anadolu Üniversitesi Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, 1996).
Emel Koşar, “Mavi Anadoluculuk ve Sabahattin Eyüboğlu’na Eleştirel Bakışlar”, Dil ve Edebiyat Araştırmaları Dergisi, s.17, (2018):79-86.
Fikret Kılıç, “Sabahattin Eyuboğlu’nun Halk Kültürü ve Sanat Eserlerine Yaklaşımı”, Atatürk Üniversitesi Kazım Karabekir Eğitim Fakültesi Dergisi, s.12, (2005): 254-268.
Fikret Kılıç, “Sabahattin Eyuboğlu’nun Modern Türk Şiiri Üzerine Bazı Dikkatleri”, Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, s.22, (2003): 1-8.
Hasan Öztürk, “Sabahattin Eyüboğlu'nun Düşünce ve Kültür Konularındaki Yaklaşımları” (Ankara Üniversitesi, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, 2016).
Hatem Türk, Bir Mavi Yolcu Sabahattin Eyuboğlu, İstanbul: Serander Yayınları, 2017.
Melih Cevdet Anday, “Bir Düşünür”,Yeni Ufuklar, c.20, s.242, (1973): 89.
N. Figen Savaş, “Sabahattin Eyüboğlu'nun Sanat ve Sanat Tarihine Bakışının Yazıları Üzerinden Değerlendirilmesi”, (İstanbul Teknik Üniversitesi Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, 2012)
Samih Rifat, “Mavi ve Kara-Sabahattin Eyuboğlu/Buralı Bir Aydın İçin Portre Denemesi”, Cogito, s.21, (1999): 219-226.
Seval Yinilmez Akagündüz, Ümüt Akagündüz, “Cumhuriyet Dönemi Düşünürlerinden Sabahattin Eyuboğlu’nda Felsefi Bakış”, Folklor/Edebiyat, c.19, s. 76, (2013): 21-30.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BIBSYS: 90076954  BNF: cb125535860 (data)  CiNii: DA13764697  GND: 132324911  ISNI: 0000 0001 0830 6723  LCCN: n85831113  NLA: 35988204  NLI: 987007456468705171  NTA: 068950608  SUDOC: 034823670  Trove: 1174688  VIAF: 71506833   WorldCat (LCCN): n85-831113 
Yazarın Merkezefendi Mezarlığı'nda bulunan kabri
Endüljans

1521 tarihli bir endüljans belgesi
Endüljans (Fransızcaː indulgence, Latinceː indulgentia, kökeni indulgēre, 'göz yummak') teriminin güncel tanımı iuris canonici Kodeksinde (Kilise’nin Kanon Hukuku / Canon Law n. 992) bulunabilir ; “itiraf gizemi aracılığıyla affedilmiş olan günahların Tanrı önünde geçici bir ceza ile hafifletilmesi.”
Katolik Kilisesi'nin Resmi Öğretisi

Endüljans sisteminin mantığı şu şekildedir; lütuf aracılığıyla günahkar günahlarını itiraf ettiğinde, pişmanlık gösterdiğinde ve telafi için eğer mümkünse bir kefaret ödemeyi kabul ettiyse, Kilise günahkarın Tanrı tarafından günahlarının affedildiğini ilan eder. Endüljans sisteminin, itiraf gizemi/barışma sırrı ile güçlü bağlantısı vardır. Geleneksel olarak Kilise'nin uygun gördüğü kefaretin ödenmesinin ardından günahkara Kilise tarafından bir endüljans bağışlanır.
Endüljans ve Kutsal Yazılar

Endüljans sistemini haklı göstermek için en sık kullanılan kaynak Matta İncili'ndeki 16:19 “Göklerin Egemenliğinin anahtarlarını sana vereceğim. Yeryüzünde bağlayacağın her şey göklerde de bağlanmış olacak; yeryüzünde çözeceğin her şey göklerde de çözülmüş olacak.” ve 18:18 “Size doğrusunu söyleyeyim, yeryüzünde bağlayacağınız her şey gökte de bağlanmış olacak. Yeryüzünde çözeceğiniz her şey gökte de çözülmüş olacak.” Bu 2 bölümde geçenlere dayanarak Kilise, kendisini Mesih adına affetme gücünün sahibi olarak kabul eder.
Endüljans Pratiğinin Yüzyıllar Boyunca Kullanımı > Antik döneminde endüljans

Hristiyanlık döneminin ilk yüzyıllarında yaşanan zulümlerden ötürü dinden dönenlerin sayıları çoktu. Bu mürtedlerden tekrar Kilise'ye dönmek isteyenlerin yeniden Kilise'ye nasıl kabul edilecekleri sorunu doğmuştu. Bu özel durumun yarattığı sebepten ötürü endüljans sistemi uygulanmaya başlanmıştı. Kilise'nin duaları ve uzun süren bir kefaretten sonra Kilise (bir episkopos ya da rahip), mürtedlerin yeniden katılıp katılamayacağına karar veriyordu. Başka bir deyişle, gereklilikler sağlandıktan sonra, Kilise mürtedin yeniden bütünleşmesine müsamaha ediyordu.
Bir itirafın dinlenmesi, bir kefaretin verilmesi aracılığıyla endüljansın sağlanması, geleneksel olarak Havarilerden otoritesini alan ve onların meşru varisi olan, rahiplerin ve çoğunlukla episkoposun bir imtiyazıydı. Günahın vahametine göre kefaret oldukça ağır olabiliyor ve Efkarsitiya’dan men edilmeyle birlikte verilebiliyordu. Orta çağlarda kefaret ödemekte olan kişinin özel bir kıyafet de giymesi zorunluydu.
7. yy’dan itibaren endüljansların koşulları giderek daha yasal bir boyut kazandı, her farklı türden günah için standart bir kefaret öngörüldü. Standartlaştırılmış kefaret sistemi, rahiplerin manastır kurallarından sapmalarının her türüne dair özel kefaretlerin uygulandığı sistemin bir kopyası olarak, her günahkar için uygulanmaya başladı.
Endüljans Pratiğinin Yüzyıllar Boyunca Kullanımı > Orta Çağ döneminde endüljans

11. yy’dan itibaren hacılık ve/veya Haçlı Seferlerine katılım, günahları büyük olan (öldürme, tecavüz, yağma…) günahkarlar için en etkin/seçilen kefaret ödeme şekline dönüştü, bu sayede yeniden Kilise ile bütünleşebileceklerdi. Her ne kadar 1215’teki IV. Latran Konsili'nde kınanmış olsa da, Kilise’ye ödeme yapmak yaygın bir feragat yolu olmuştur. Zamanla, kefaretin ticari mantığı ve endüljans sistemi bir esas halini aldı. Geç ortaçağda ve tüm Rönesans boyunca, Papalar para karşılığı yapılan endüljans sistemini para sağlamanın kolay bir yolu olarak kullandı. Bu sebepten ötürü endüljans ‘Papa’nın sattığı af belgesi’ne dönüştü. Katolik Kilisesi Yeniçağ başlarında harcamalarının artması üzerine bir bildiri yayınladı. Bu bildiriye göre Hristiyanlar günahlarından arınabilmek için kiliselere bağışta bulunmalıydı. Aynı dönemde ‘Kilise'nin halka para karşılığı cennetten arsa sattığı’ inancı yayılmaya başlamıştır.
Endüljans Pratiğinin Yüzyıllar Boyunca Kullanımı > Rönesans Döneminde Endüljans

15. yy'dan itibaren, krallar, asiller ve zengin tüccarlar arasında günahları için kefaret ödeyerek endüljans elde etmek yerine Papa'ya para vererek bunu elde etmek yaygın bir hal aldı. Tüm bu sistem teologlar tarafından sorgulanmaya başladı, bu teologlar arasında Martin Luther’de vardı. Luther’in endüljanslara tepkisi öncelikle bir Kilise lideri olaraktı. Bir itirafları duyan olarak bazı günahları itiraf eden kişilerin endüljansı elde etmeyi, gerçek bir dönüşümden daha çok önemsediğini görmekteydi. Luther kurtuluşla ilgili endüljansın yarattığı güven illüzyonunu reddetti. Endüljans ve lütuf üzerine vaazında Luther, endüljansların manevi faydasını kabul etmiştir, Tanrı’nın kurtarış armağanını hatırlatarak, gerçek tövbenin böyle bir endüljansa sahip olmak için gerekliği olduğunu belirtmiştir.
Endüljans Pratiğinin Yüzyıllar Boyunca Kullanımı > Trento Konsili’inin tanımlamasına göre endüljans;

Konsil endüljans sorunu ile 15 Eylül 1563'te yaptığı son oturumda ilgilenmiştir. Kilise'nin bu uygulamayı yaymaya devam etmesine ve Hristiyanlar için faydasını yeniden onaylamıştır. Birçok kötüye kullanımının farkında olarak Konsil, endüljansın elde edinimi için her türlü para transferinin ortadan kaldırılmasına karar vermiştir.
Endüljansın elde edinimi için gerekli koşullar İkinci Vatikan Konsili'nde bir kez daha açıklığa kavuşturulmuştur. Papa VI. Pavlus, Havarisel Anayasa’da Indulgentiarum doctrina (1 Ocak 1967),"endüljans pratiği içine karışan kötüye kullanımları, gerek haddinden fazla gerekse yersiz endüljanslardan dolayı ‘Kilise’nin anahtarları’ küçük düşürülmüştür ve kefaretten gelen tatmin zayıflamıştır gerek endüljansların adı küfüre dönüştüğünden gerekse ayıplanabilir çıkarlardan ötürü" şeklinde durumu tanımıştır.
Endüljans Pratiğinin Yüzyıllar Boyunca Kullanımı > Günümüzde Endüljans Sistemi

Günümüzde Katolik Kilisesi halen daha endüljans vermeye devam etmektedir. Sistemin finansal yönü tamamen ortadan kaldırılmıştır, hatta ağır kefaretlerde kaldırılmıştır.
Kilise'nin Kanon Hukuku'na göre onaylanması için;
Tam ve tüm kalple bütün günahlardan kopmuş olmak, her türlü hatta mazur görülebilir günahlardan dahi,
Geçerli bir itiraf yapılmış olmak,
Efkaristiya'nın lütuf halinde iken alınmış olması
Papa'nın dua niyetleri için dua etmek
Bir endüljans ya da başka bir değişle bağışlanma Tanrı tarafından tüm günahkarlara sunulur.
Ayrıca

Olgun, H. (2005). Katolik Kilisesi’nin Endüljans Uygulaması Ve Protestan Reformuna Etkisi 12 Ağustos 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Ondokuz Mayıs Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 18(18-19), 327-346.
Kilise Gelenekleri - Bölüm 9: Endüljans https://www.youtube.com/watch?v=d7zCG29KrCk&list=PL8V55MSl9wx5MzGf6luqokc4zpxptE7A5&index=10 21 Mayıs 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Torino Kefeni

Torino Kefeni
Torino Kefeni, İsa'nın çarmıhtan indirildikten sonra sarıldığı iddia edilen sakallı bir adama ait önden ve arkadan silüetin olduğu keten kumaş.
4. yüzyılda bir kaynak Thaddaeus ya da Addai'nin Edessa'da (Urfa), "seçme boyalarla" İsa'nın bir resmini yaptığını nakletmektedir. 6. yüzyılda bir başka kaynak, İsa'nın yüzünü bir havluya sildiğinde üstünde görüntüsünü bıraktığını bildirmiştir. İsa bu havluyu, Kral V. Abgar'ın bir elçisine vermiştir. Edessa'da İsa'nın resmi olduğu hikâyeleri, Bizans ordusunun görüntüyü Konstantinopolis'e (İstanbul) götürdüğü 944 yılına kadar devam etmiştir. Resim burada 1204'e kadar kalmış, o yıl Dördüncü Haçlı Seferi şövalyeleri kenti yağmalamışlar ve bu arada resmi de almışlardır. Kefenin 14. yüzyıl Fransa'sında sergilenebilmesinin açıklaması bu olabilir.
İlk kez 1350'lerde Fransa'da sergilendi. 1578'de İtalya'ya getirilerek Torino'da San Giovanni Battista Katedrali'nde muhafaza edilmeye başlanmıştır. Pek çok kişi bunun mucizevi bir şekilde olduğuna inanırken, kuşkucular sahtekarlık olduğunu düşünüyordu.
1988 yılında kefenin bir kısmı karbon-14 yaş belirleme testine tabi tutuldu ve kefenin 700 yaşındaki keten bitkilerinden yapıldığı belirlendi.
1260-1390 arası bir tarihe ait olduğunun belirlenmesiyle gözden düşmesine rağmen, kumaş dini çevrelerde değerini hala korumaktadır.
Wikimedia Commons'ta Torino Kefeni ile ilgili çoklu ortam belgeleri bulunur.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb11934676b (data)  GND: 4127043-5  LCCN: sh85061630  NKC: ph118154  NLI: 987007563078705171
Sétif ve Guelma katliamı

Sétif ve Guelma katliamı, 8 Mayıs 1945'te Fransızların Setif ve Guelma'da 45 bin Cezayirliyi öldürmesiyle sonuçlanan katliamdır. Cezayirliler, 1945'te meydana gelen ve 1968'e kadar süren toplu saldırıları "soykırım" olarak ifade etmektedirler. Çok sayıda insan işkence ve kötü muameleden geçmiştir.
II. Dünya Savaşı'nın sona ermesi üzerine Cezayir bayrakları ile kutlama yapan tüm Müslüman Cezayirlilerin üzerine, Fransız ordusu ve polisi tarafından makinalı tüfeklerle ateş açılmış ve silahsız 45.000 sivil Cezayirli görüldükleri ve yakalandıkları yerde katledilmiştir. Bağımsızlık vaadi için gösteri yapan halktan binlerce sivil katledilmiştir. Bununla birlikte Fransa, Cezayir'in bağımsızlığını ilan ettiği tarihe kadar sivil Cezayirlileri sistematik bir şekilde katletmiştir. Cezayirlilere göre, Fransa'nın 132 yıl süren işgali sırasında 1 milyondan fazla insan öldürülmüştür.
Cezayir devlet başkanı Abdülaziz Buteflika ise Fransa'nın Cezayir'de sadece insanlara karşı değil, insanların kimlikleri ve kültürlerine karşı da bir soykırım uyguladığını iddia etmiştir.
Cezayirli üst düzey bir idareci olan ve Mayıs 1945 Vakfı'nın Başkanı Muhammed El Korso, "Fransızlar ve uluslararası kamuoyu bilmelidir ki Fransa Mayıs 1945'te gerçek bir soykırım işlemiştir" demiştir. Yine Cezayir devlet başkanı Abdülaziz Bouteflika da "Cezayir, sömürgecilik ve bağımsızlık savaşı dönemlerinde işlenen tüm bu suçların Fransa tarafından kabul edilmesini beklemeyi hiçbir zaman bırakmamıştır." demiştir.
Fransa'nın inkâr politikalarına rağmen Cezayir, Fransa'nın Cezayir Soykırımı'nı tanımasını istemiştir.
1945 sonrası

1954'te patlak veren Cezayir Bağımsızlık Savaşı'nda bölgeden gitmesi istenen Fransız ordusuna karşı girişilen kanlı savaşlarda 150 bin kişi öldü. 1958'de Cezayir sorunu nedeniyle bunalım yaşayan Fransa'da bu durumu fırsat bilen General Charles de Gaulle öncelikle başbakan, sonra cumhurbaşkanı oldu. Savaşın sürmesini isteyen bazı Fransız generallerle göçmenlerin kurduğu Gizli Ordu Örgütü, Cezayir topraklarında yaşayan Cezayir halkına karşı ülkede acımasız kıyımlara girişti. Savaş sonunda De Gaulle, Cezayirlilere iki seçenek verdi: Bu seçeneklerden biri bağımsızlık, diğeri ise Fransa'ya bağlılıktı. 1962'de yapılan referandumda 6 milyon kişi bağımsızlıktan yana, 16 bin kişi ise bağımsızlığa karşı oy verdi. Referandum sonucunda Cezayir, yıkılan köyler ve öldürülen yüz binlerce insan ile tekrar bağımsızlığına kavuşturuldu.
Paul Aussaresses'in itirafı

İşkence tekniği uzmanı Emekli Tuğgeneral Paul Aussaresses, SDECE (Service de Documentation Extérieure et de Contre-Espionnage, bugünkü Direction générale de la sécurité extérieure)'e bağlı istihbarat subayı olarak 1955'te Cezayir'e tayin edilmiş ve NFL'i bastırmak için Tuğgeneral Jacques Massu komutasındaki 10. Hava İndirme Tugayı'na bağlı özel timi komuta etmişti. Paul Aussaresses hatıralarında bu görevdeyken en az 1509 kişiyi yargısız infaz ettiğini itiraf etmiştir.
Günümüz

Fransa, tarihinde bir soykırım olduğunu kabul etmemektedir. Bu amaçla cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy, bir seçim konuşmasında “Fransa
tarihinde soykırım yapmamıştır; Fransa insan haklarını icat eden ülkedir.” şeklinde bir açıklama yapmıştır. Ancak Şubat 2005 yılında Fransa'nın Cezayir büyükelçisi Hubert Colin de Verdiere bir gafa imza atmış ve Cezayir soykırım iddiaları için "Affedilemez trajedi" tanımlamasında bulunmuştur.
Cezayir Soykırımı'nı konu alan "Hors-la-loi" adlı filmin Cannes Film Festivali'ndeki vizyonundan önce, asker kökenli bazı Fransızlar, sinema salonu önünde toplanıp filmi protesto etmiş; UMP partisi Alpes Maritime milletvekili Lionnel Luca, filmi izlemediği halde çekimlerin başlamasıyla birlikte çekimleri durdurabilmek için, savaş gazi ve malulleri, bakanlık da dâhil olmak üzere birçok yola başvurmuştur.
Türkiye başbakanı Recep Tayyip Erdoğan, Ermeni Kırımı'nı tanıma kararı alan Fransa'yı ‘Cezayir katliamını git babana sor’ sözleri ile eleştirmiştir.
İlgili filmler

Gillo Pontecorvo, 'La Battaglia di Algeri (Cezayir Muharebesi)', 1965, Cezayir / İtalya
Laurent Herbiet, 'Mon Colonel (Albayım)', 2006, Fransa / Belçika
Rachid Bouchareb, 'Hors-la-loi (Kanun Dışı)', 2010, Fransa / Cezayir / Belçika / Tunus / İtalya
Fransa'da düzenlenen bir anma töreni sırasında Fransız yetkililer ilk kez bu suçlamaları kabul etti, 2005.
Husum

| Flama | Konum |
| --- | --- |

Temel veriler
Eyalet: Schleswig-Holstein
İl: Nordfriesland



Rakım: NHN'den 14 metre yüksek
Yüzölçümü: 25,29 km²
Nüfus: 23.117 (19 Mart 2007)

Posta kodu: 25813
Telefon alan kodu: 04841
Plaka kodu: NF
Web sitesi: www.husum.org
Belediye başkanı: Rainer Maaß
Husum
Husum Merkez Tren Garı (2019)
Husum Merkez Tren Garı
Husum Merkez Tren Garı
Husum Denizcilik Müzesi
Husum (Frizce: Hüsem), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyâletinde bir kent.
Konum

Schleswig-Holstein'ın kuzeybatısında, Kuzey Denizi kıyısında yer alır. Kiel’e 72, Hamburg’a 119, Flensburg’a ise 43 kilometre uzaklığındadır. Nüfusu, 31 Ekim 2004 itibarıyla 20.884’dür.
Tarihçe

Husum adı ilk kez 1252 yılında kayıtlara geçti. Danimarka Kralı Abel, Frizonya’ya yeni bir vergi uygulaması getirdi. Frizonyalılar’ın yeni vergiyi ödemeye yanaşmaması üzerine Danimarka Kralı sefere çıktı. Kral, „Husembro“da Husum köprüsünde çatışma sırasında öldü. Kent 1409 yılından itibaren bilinen adıyla anılmaya başlandı. 1507 yılından başlayarak önem kazanmaya ve nüfusu artmaya başladı. Kuzey Frizonya’nın önemli liman ve pazar yerleşimleri arasına girdi. 1603 yılında, 4 bin kişilik nüfusuyla berat aldı. Schleswig-Holstein’ın 1867’de Prusya’ya katılmasıyla birlikte kentin gelişimi de hızlandı.
Görülmeye değer yerleri

Adolf von Schleswig-Holstein-Gottorf tarafından 1577 - 1582 yılları arasında inşa edilen Husum Şatosu, 1750-51 yıllarında onarımdan geçti. Şato bahçesindeki çiğdemlerin ilkbahardaki görüntüsü her yıl binlerce ziyaretçi için çekim merkezi oluşturmaktadır. Danimarkalı Christian Frederik Hansen tarafından 1833 yılında tamamlanan Meryem Ana Kilisesi (Marienkirche) kentin görülmeye değer yapıları arasında ön sıralarda gelir. Pazar meydanındaki (Marktplatz) Asmussen Woldsen Fıskıyesi (Asmussen-Woldsen-Brunnen), Adolf Brütt tarafından inşa edilmiştir. “Tine Fıskıyesi” olarak da bilinen bu yapı Husum'un simgeleri arasında yer alır. İç liman pazar meydanına kadar uzanır. 1902 tarihli Su kulesi (Wasserturm), kent ve çevresini gözleme imkânı sunar.
Görülmeye değer yerleri > Müzeler

Theodor-Storm Müzesi
Kuzey Frizonya Müzesi
Denizcilik Müzesi
Ostenfelder Açık Hava Müzesi
Poppenspäler Kukla Tiyatrosu Müzesi
Ekonomi

Demiryolları Husum için büyük önem taşımaktadır. 1910 yılında inşa edilen merkez tren garı, pek çok ana hattın düğümlendiği bir noktadır. Limanın yanı sıra bazı makine ve demir-çelik üreticileri de Kuzey Frizonya'nın ticari merkezi kabul edilen Husum'da faaliyet göstermektedir. Turizm bölge ekonomisi açısından büyük önem taşımaktadır.
Apollonia Vitelli-Corleone

| Apollonia Vitelli-Corleone |
| --- | --- |

İlk görünüm: Baba I
Son görünüm: Baba I
Yaratan: Mario Puzo
Bilgileri
Cinsiyet: Kadın
Evlilik(ler): Michael Corleone
Doğum ve ölüm: d. 1931  - ö. 1948, Sicilya;
Apollonia Vitelli-Corleone Baba romanında Michael Corleone'nin ilk eşi. Filmde bu karakter Simonetta Stefanelli tarafından canlandırılmıştır. New York polis şerfi MCluskey ve Sollozzo'yu öldüren Michael Corleone güvenliği için bir süreliğine Amerika'dan ayrılıp Sicilya'ya taşınmak zorunda kalır. Michael Sicilya'nın Corleone kasabasında görüp âşık olduğu Apollonia ile evlenir. Bir süre sonra Michael'ın koruması Fabrizio, Michael'a ihanet eder ve arabasına bir bomba yerleştirir. Michael tam arabaya binmek üzereyken araba kullanmayı yeni öğrenen Apollina park halindeki arabayı Michael'a getirip ona sürpriz yapmak ister; o sırada bombanın patlamasıyla Appolonia ölür.
| g t Baba |
| --- | --- |
Filmler: Baba I • Baba II • Baba III • Baba Efsanesi
Kitaplar: Baba • Sicilyalı • Baba Döndü • Baba'nın İntikamı
Oyunlar: The Godfather: The Game • Baba I • Baba II
Aile: Apollonia Vitelli-Corleone • Vito Corleone • Michael Corleone • Mary Corleone • Santino Corleone • Carmela Corleone • Don Ciccio • Fredo Corleone • Connie Corleone • Kay-Adams Corleone • Anthony Corleone • Vincent Corleone • Sandra Corleone • Corleone Ailesi
Aile dostları: Genco Abbandando • Willie Cicci • Luca Brasi • Pete Clemenza • Frank Pentangeli • Al Neri • Tommy Neri • Johnny Fontane • Paulie Gatto • Carmine Marino • Rocco Lampone • Tony Molinari • Sal Narducci • Ritchie Nobilio • Salvatore Tessio • Don Tommasino • Carlo Tramonti
Aile düşmanları: Hyman Roth • Emilio Barzini • Don Fanucci • Vincent Forlenza • Nick Geraci • Moe Greene • Joe Lucadello • Johnny Ola • Carlo Rizzi • Carmine Rosato • Louie Russo • Virgil Sollozzo • Anthony Stracci • Bruno Tartaglia • Philip Tartaglia • Jack Woltz • Joey Zasa • Don Altobello • Momo Barone
Diğerleri: Amerigo Bonasera • Pat Geary • Cardinal Lamberto • Lucy Mancini • Danny Shea • Mickey Shea • Billy Van Arsdale • Aldo Trapani • Albert Volpe
Müzik: Baba (albüm) • Baba Bölüm II (albüm) • Baba Bölüm III (albüm)
Muhtelif: Francis Ford Coppola • Corleone • Mario Puzo • Nino Rota • Edward Falco
Duisburg

| Duisburg |
| --- | --- |
Şehir

  Bayrak Arma 
Duisburg
Ülke:  Almanya
Eyalet:  Kuzey Ren-Vestfalya
İl: Düsseldorf
İdare
 • Belediye başkanı: Sören Link (SPD)
Yüzölçümü
 • Şehir: 232.83 km²
Rakım: 33 m
Nüfus (2019)
 • Şehir: 498.686
 • Yoğunluk: 2,100/km²
 • Metropol: 11,316,429
Zaman dilimi: UTC+01.00 (OAS)
 • Yaz (YSU): UTC+02.00 (OAYS)
Posta kodu: 47051 - 47279
Alan kodu: 0203
Resmi kodu: 05112
Plaka kodu: DU
Resmî site www.duisburg.de
1566 tarihli Duisburg haritası
Duisburg iç limanı
Mercator Anıtı
Merkez-Camisi
Duisburg, Almanya'nın kuzeybatısında, Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde Düsseldorf iline bağlı bir kenttir.
Konum

Ren ve Ruhr ırmaklarının birleştiği noktada yer alır. Ren-Herne Kanalıyla Kuzey Denizindeki Alman limanlarına ve Dortmund üzerinden Dortmund-Ems Kanalına bağlanır. Nüfusu, Nisan 2006 itibarıyla 500.131'dir. Yaklaşık 150.000 yabancı kökenlinin ikamet ettiği bu kentte 60.000'den fazla Türk kökenli insan yasamakta. Böylelikle Duisburg Almanya'da Berlin, Köln ve Hamburg kentlerinden sonra en çok Türk'ün yaşadığı şehirdir.
Tarihçe

Romalıların Castrum Deutonis olarak andığı kente, 740'ta Frank krallarının yönetim merkezlerinden biri olarak Diuspargum adı verildi. 1129'da berat alarak imparatorluk kenti olduktan sonra, 1290'da Kleve kentine, 1614'te de Kleve ile birlikte Brandenburg'a bağlandı. Felemenk bağımsızlık savaşları ve Otuz Yıl Savaşları (1618-48) sırasında ağır yıkıma uğrayan Duisburg, bir Protestan üniversitesinin merkezi olarak 1655-1818 arasında eski canlılığına yeniden kavuştu.
Tarihçe > Sanayileşmeden günümüze

Duisburg'un bugünkü önemi, 1880'den sonra gerçekleşen sanayileşmeye ve 1905'te limanıyla birlikte Ruhrort ve Meiderich, 1929'da da başlıca sanayi bölgesi Hamborn, Hochfeld, Neudorf ve Duissern yerleşmelerinin kent sınırları içine alınmasına dayanır. 1921-25 arasında Belçika kuvvetlerinin işgali altında kalan kent, 1929'dan 1934'e değin Duisburg-Hamborn olarak anıldı. Çevresindeki merkezlerle birleştikten sonra dünyanın en büyük iç limanlarından ve Batı Avrupa'nın önde gelen demir ve çelik merkezlerinden biri durumuna geldi. 1975'te Rheinhausen, Homberg-Niederrhein, Rumeln-Kaldenhausen ve Walsum'un katılmasıyla sınırları daha da genişledi.
Görülmeye değer yerleri

Kent merkezi Burgplatz'ın daha önce bir Frank sarayının ve Töton Şövalyeleri merkezinin (1253) bulunduğu yeri kaplamasına karşın, Duisburg'un sanayileşme öncesi geçmişinden geriye çok az iz kalmıştır. II. Dünya Savaşı'ndaki yıkımdan kurtularak ayakta kalan yapılar arasında haritacı Gerardus Mercator'un mezarının bulunduğu, 14. yüzyıldan kalma Gotik Salvatorkirche (Salvator Kilisesi) ve Hamborn'da bulunan 12. yüzyıldan kalma, romanesk üslupta bir arkadlı avlusu olan Premontre tarikatına ait manastır kilisesi sayılabilir. Kentte belediyeye ait yapıtların korunduğu müzelerin (Lehmbruck Müzesi heykelci Wilhelm Lehmbruck'un anısına kurulmuştur) yanı sıra, yerel tarih müzeleri ve Almanya'nın en büyük akvaryumunun yer aldığı bir hayvanat bahçesi vardır.
Eğitim

1972'de öğretmen ve teknik yüksekokullarının birleştirilmesiyle bir Gesamthochschule (üniversite düzeyinde ileri teknik eğitim veren kurum) açılmıştır.
Ekonomi

Kömür ve demir çelik merkezi olan Duisburg'da ağır makineler, kimyasal maddeler, dokuma, ağaç ve metal ürünleri de üretilir. Ren üzerindeki Duisburg-Neuenkamp Köprüsü (350 m) dünyanın en uzun makaslı köprülerinden biridir.