Informbiro dönemi
Kominformist tasfiyeler > İç düşmanlara zulüm

Tito-Stalin bölünmesinin hemen ardından, iktidardaki Yugoslavya Komünist Partisi'nin (Komunistička partija Jugoslavije, KPJ) liderliği, kişisel sadakat konusundaki belirsizlikle karşı karşıya kaldı. İçişleri bakanı Aleksandar Ranković, kime güvenileceğini bilmenin imkansız olduğunu ve kişinin en yakın yoldaşlarının artık düşman olabileceğini belirtti. Tito ve Stalin, 1948'in başlarında açık bir bölünmeye yol açan mektuplaşmalarında bile, Tito, merkez komite üyesi Sreten Žujović ve eski sanayi bakanı Andrija Hebrang'a karşı harekete geçilmesi çağrısında bulundu. Žujović, merkez komite Stalin'in bilgi kaynağının kim olduğunu tartışırken Stalin'i açıkça destekleyen tek kişiydi. Tito, Hebrang'ın Sovyet güvensizliğinin ana kaynağı olduğunu iddia etti ve Ranković'i onu suçlamakla görevlendirdi. Ranković, Hebrang'ın 1942'deki esareti sırasında bir Ustaşa casusu olduğu ve daha sonra Sovyetlerin bu bilgiyi koz olarak kullanarak ona şantaj yaptığı yönünde suçlamalar uydurdu. Hem Žujović hem de Hebrang bir hafta içinde tutuklandı. Žujović ve Hebrang'ın ötesinde çok sayıda zulüm kurbanı vardı. Stalin'in gerçek veya algılanan destekçileri, Kominform'un resmi adındaki ilk iki kelimeye dayanan aşağılayıcı bir başlangıç olarak "Kominformistler" olarak adlandırıldı. Binlercesi hapsedildi, öldürüldü veya sürgüne gönderildi.
Ülkedeki duruma yanıt olarak Ranković, Devlet Güvenlik İdaresinde (Uprava državne bezbednosti, UDB) yardımcısından oluşan özel bir Kominform karşıtı personel ağı kurdu. Bu ağının merkezinde UDB'nin nominal başkanı Svetislav Stefanović Ćeća, Veljko Mićunović, Jovo Kapičić, Vojislav Biljanović, Mile Milatović ve Karşı İstihbarat Servisi'nin (Kontraobaveštajna služba, KOS) başkanı olarak Jefto Šašić vardı.
Yalnızca 1948–51'de 55.663 KPJ üyesi Kominformist olarak kaydedildi. Bu 1948 parti üyeliğinin % 19.52'sine tekabül ediyordu. Ancak aynı dönemde yarım milyondan fazla yeni üyenin eklenmesiyle üyelik artırıldı. KPJ üyeliğindeki Kominformistlerin sayısı ve oranı, federal kurucu cumhuriyetlere ve bölgelere ve etnik kökene göre önemli ölçüde değişiyordu. Üyelerin yarısından fazlası Sırbistan'da kayıtlıyken, toplam nüfusa göre en yüksek oran Karadağ'da bulundu.
Mutlak olarak Sırbistan'da ve nüfusuna kıyasla Karadağ'da göreceli olarak bu kadar yüksek Kominformist sayısı, burada geleneksel olarak gözlemlenen Rusofili ile açıklanıyor. Bu duygunun kökenleri, 1806-1812 Osmanlı-Rus Savaşı ile aynı zamana denk gelen Sırp İsyanları sırasında 1804-1815'te Rus İmparatorluk yardımına ve ardından, Sırbistan Prensliği'nin 1830'da diplomatik olarak tanınmasıyla diplomatik olarak bağlantılıdır. Karadağ'da bu duygu, Rus İmparatorluğu'nun 18. yüzyılın ortalarında Karadağ Prensliği'ni Osmanlı İmparatorluğu'na karşı korumak için harekete geçmesinden veya hareket ettiği algılanmasından bu yana güçlendi. Bu destek o günlerde SSCB'ye veriliyordu.
Tutuklananların kesin sayısı belirsizliğini koruyor, ancak 1983'te Radovan Radonjić, KPJ liderliğinin çeşitli seviyelerine mensup 2.616'sı dahil olmak üzere 16.288 kişinin tutuklandığını ve hüküm giydiğini belirtti. Ranković'e göre 51.000 kişi öldürüldü, hapsedildi veya zorunlu çalışmaya gönderildi. Çoğu yargılanmadan mahkûm edildi. Mahkûmlar, gerçek hapishanelerin yanı sıra Stara Gradiška'daki esir kampları ve Jasenovac'taki yeniden amaçlanan Ustaşa toplama kampı dahil olmak üzere çok sayıda yerde tutuldu. 1949'da Adriyatik'teki ıssız Goli Otok ve Sveti Grgur adalarında Kominformistler için özel amaçlı bir esir kampı inşa edildi.