Nikita Kruşçev
Miras

Kruşçev'in pek çok yeniliği, onun devrilmesinden sonra tersine çevrildi. Her seçimde görevlilerin üçte birinin değiştirilmesi zorunluluğu kaldırıldı, Parti yapısındaki sanayi ve tarım sektörleri arasındaki ayrım da kaldırıldı. Lise öğrencilerine yönelik mesleki eğitim programı kaldırıldı, mevcut tarım kurumlarını araziye gönderme projesine son verildi. Ancak bundan sonra yeni tarımsal veya mesleki kurumlar büyük şehirlerin dışında kurulmuştur. Yeni konutlar inşa edildiğinde, bunların çoğu Kruşçev'in alçak katlı yapıları yerine yüksek binalar şeklindeydi.
Tarihçi Robert Service, Kruşçev'in çelişkili kişilik özelliklerini şöyle özetliyor:
[o] aynı anda hem bir Stalinist hem de bir anti-Stalinist, hem bir komünist inanan hem de bir alaycı, hem kendini tanıtan bir korkak hem de huysuz bir hayırsever, hem sorun çıkaran hem de barış elçisi, hem teşvik edici bir meslektaş hem de baskıcı bir kaba, hem bir devlet adamı hem de entelektüel derinliğinin ötesinde bir politikacıydı.
Kruşçev'in bazı tarım projeleri iptal edildi. Mısır 1965'te o kadar popülerliğini yitirdi ki ekimi savaş sonrası dönemdeki en düşük seviyeye düştü. Lysenko'nun siyaset yapma yetkisi elinden alındı. Ancak MTS istasyonları kapalı kaldı ve Kruşçev'in ele almaya çalıştığı temel tarımsal sorunlar devam etti. Kruşçev'in devrilmesinden sonraki on yılda Sovyet yaşam standardı büyük ölçüde artmış olsa da, artışın büyük kısmı endüstriyel ilerlemeden kaynaklanmıştı. Tarım çok geride kalmaya devam etti ve bu durum özellikle 1972 ve 1975'te düzenli tarımsal krizlere yol açtı. Brejnev ve halefleri, kıtlık ve açlıktan ölmektense Batı'dan tahıl satın alma geleneğini sürdürdüler. Ne Brejnev ne de meslektaşları kişisel olarak popüler değildi ve yeni hükûmet otoriter bir güce dayanıyordu. Hükûmetin muhafazakar eğilimleri 1968'deki "Prag Baharı"nın ezilmesine yol açacaktı.
Kruşçev'in stratejisinin hedeflediği önemli hedeflere ulaşmada başarısız olmasına karşın, Kruşçev'in dış ve askeri politikalarını analiz eden bir kitap yazan Aleksandr Fursenko, stratejinin Batı'yı sınırlı bir şekilde zorladığını savundu. ABD'nin Küba'yı işgal etmeyeceğine dair anlaşmaya uyuldu. Batı dünyasının Doğu Almanya'yı tanımayı reddetmesi giderek zayıfladı ve 1975'te ABD ve diğer NATO üyeleri, SSCB ve Varşova Paktı ülkeleriyle Helsinki Anlaşması'nı imzaladılar.
Rus halkının Kruşçev'e bakışı karışık olmaya devam ediyor. Önde gelen bir Rus kamuoyu araştırmacısına göre, 20. yüzyılın Rusların 21. yüzyılda olumlu değerlendirdiği tek dönemleri II. Nikolay ve Kruşçev dönemleridir. 1998'de genç Ruslar arasında yapılan bir anket, onların II. Nikolay'ın zarardan çok iyilik yaptığını ve diğer tüm 20. yüzyıl Rus liderlerinin iyilikten çok zarar verdiğini düşündüklerini ortaya koydu fakat Kruşçev hariç, onun hakkında da eşit olarak bölünmüşlerdi. Kruşçev'in biyografisini yazan William Tompson, eski başkanın reformlarını daha sonra gerçekleşen reformlarla ilişkilendirmiştir:
Brejnev yılları ve onu izleyen uzun ara dönem boyunca, 1950'lerin “ilk Rus baharı” sırasında yetişen kuşak iktidar sırasının kendisine gelmesini bekledi. Brejnev ve meslektaşları öldükçe ya da emekliye ayrıldıkça, onların yerini Gizli Konuşma ve Stalinizasyondan arındırmanın ilk dalgasının biçimlendirici bir deneyim olduğu erkekler ve kadınlar aldı ve bu “Yirminci Kongre'nin Çocukları” Mikhail Gorbaçov ve meslektaşlarının liderliğinde iktidarın dizginlerini ele aldı. Kruşçev dönemi bu ikinci kuşak reformculara hem ilham hem de ibret verici bir öykü sunmuştur.
SSCB Merkezi Yürütme Komitesi'nin sunulması. Nikita Kruşçev ilk sıra, soldan birinci. Moskova, 8 Ağustos 1935.
Yüksek Sovyet Başkanlığı'nın "Kırım Oblastı'nın Taşınması Hakkında" Kararnamesi. 1954 yılında Kruşçev'in de aralarında bulunduğu Sovyet yönetimi, Kırım'ı Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti'nden Ukrayna Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'ne devretti.