stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Frederic Rzewski
Yaşamı

Rzewski, Westfield, Massachusetts'te doğdu ve 5 yaşında piyano çalmaya başladı. Phillips Academisi, Harvard ve Princeton'a katıldı, burada öğretmenleri arasında Randall Thompson, Roger Sessions, Walter Piston ve Milton Babbitt vardı. 1960 yılında, gelecekteki müzikal gelişimini şekillendiren bir gezi olan İtalya'ya gitti. Luigi Dallapiccola ile çalışmanın yanı sıra, genellikle doğaçlama bir unsurla yeni piyano müziği icracı olarak bir kariyere başladı. Birkaç yıl sonra, Alvin Curran ve Richard Teitelbaum ile Musica Elettronica Viva'yı kurdu. Musica Elettronica Viva, müziği doğaçlama ve canlı elektronik çalgıların öne çıktığı kolektif, işbirliğine dayalı bir süreç olarak tasarladı. 1971'de New York'a döndü.
1977'de Rzewski, Belçika Liège'deki Royal de Musique Konservatuvarı'nda Kompozisyon Profesörü oldu ve ardından Henri Pousseur tarafından yönetildi. Cincinnati ve Yale Üniversitesi, Kaliforniya Sanat Enstitüsü, Kaliforniya Üniversitesi, San Diego, The Hague Kraliyet Konservatuvarı ve Londra'daki Trinity Müzik Koleji dahil ABD ve Avrupa'daki okullarda ve üniversitelerde kısa süreler için ders vermektedir.
Rzewski'nin eserlerinin çoğu seküler ve sosyo-tarihsel temalardan ilham alır, derin bir siyasi vicdan gösterir ve doğaçlama unsurlar içerir. Daha iyi bilinen eserlerinden bazıları 'Birleşmiş Bir Halk Asla Yenilmez!' (Sergio Ortega şarkısı El pueblo unido jamás será vencido üzerine solo piyano için 36 varyasyon), Coming Together, Attica Eyalet Hapishanesi'ndeki bir mahkum olan Sam Melville'den oradaki ünlü isyanların olduğu sırada (1971) gelen mektuplar; Kuzey Amerika Baladları (I. Korkunç Anılar; II. Hangi Taraftasın?; III. Nehir Kıyısında; IV. Winnsboro Cotton Mill Blues) (1979); Balıkçı ile Gece; Fougues; Fantazi ve Sonat; Petrolün Fiyatı ve Le Silence des Espaces Infinis, her ikisi de grafiks notasyon kullanır; Les Moutons de Panurge; ve ABD'nin Nisan 1986'da Libya'yı bombaladığı gece prömiyerini yapan ve Devletin politikalarına ilkeli bir muhalefet içeren Antigone-Legend. Rzewski'nin son besteleri arasında Beethoven'in Dördüncü Piyano Konçertosu için yazılan Nanosonatas (2006-2010) ve Cadenza con o senza Beethoven (2003) bulunmaktadır. Rzewski, 2013 yılında BBC Proms'da piyano konçertosunun dünya galasında solo olarak yer almıştır.
Değerlendirme

Nicolas Slonimsky (1993), 'Baker'ın Müzisyenlerin Biyografik Sözlüğü'nde Rzewski hakkında şunları söylemiştir: "Ayrıca, çalgıyı gerçekten bozmadan klavyeye büyük sonoristik malzeme kayaları bırakabilen granitik olarak aşırı güçlü bir piyano teknisyeni."
Michael Schell ise;  "piyano müziğinin yaşayan en önemli bestecisi ve kesinlikle yaşayan bir düzine kadar en önemli Amerikalı besteciden biri'' olarak tanımlamıştır.
Eserleri

Frederic Rzewski'nin Besteleri Listesi
Edebiyat

Frederic Rzewski Nonsequiturs –Writings & Lectures on Improvisation, Composition, and Interpretation. Unlogische Folgerungen– Schriften und Vorträge zu Improvisation, Komposition und Interpretation. Edition Musiktexte, Cologne, 2007.
Петров, Владислав Олегович Фредерик Ржевски: путь обновления традиций. – Астрахань: ГАОУ АО ДПО «АИПКП», 2011. – 100 с. // Petrov, Vladislav O. Frederic Rzewski: upgrade path traditions. – Astrakhan: AIPKP, 2011. – 100 p.
Konuyla ilgili yayınlar

Murray, Edward. “Rzewski, Frederic,” in The New Grove Dictionary of Music and Musicians, ed. Stanley Sadie. 20 vols. London: Macmillan Publishers Ltd., 1980. ISBN 1-56159-174-2.
Murray, Edward. “Rzewski, Frederic.” The New Grove Dictionary of Music and Musicians, second edition, edited by Stanley Sadie and John Tyrrell. 29 vols. London: Macmillan Publishers, 2001. ISBN 1-56159-239-0.
Schönmaier, Eleonore. "Fred's Dog" and "Nocturnes" in Dust Blown Side of the Journey. London: McGill-Queen's University Press, 2017.
Zimmerman, Walter, Desert Plants – Conversations with 23 American Musicians, Berlin: Beginner Press in cooperation with Mode Records, 2020 (originally published in 1976 by A.R.C., Vancouver). The 2020 edition includes a cd featuring the original interview recordings with Larry Austin, Robert Ashley, Jim Burton, John Cage, Philip Corner, Morton Feldman, Philip Glass, Joan La Barbara, Garrett List, Alvin Lucier, John McGuire, Charles Morrow, J.B. Floyd (on Conlon Nancarrow), Pauline Oliveros, Charlemagne Palestine, Ben Johnston (on Harry Partch), Steve Reich, David Rosenboom, Frederic Rzewski, Richard Teitelbaum, James Tenney, Christian Wolff, and La Monte Young.
Dış Bağlantılar

Yaşayan Besteciler Projesi sayfasında Frederic Rzewski sayfası 29 Haziran 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Uluslararası Müzik Notaları Kütüphanesi Projesi (IMSLP) adresinde Frederic Rzewski eserlerinin ücretsiz notaları.
Birleşmiş Bir Halk Asla Yenilmez! 24 Nisan 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. varyasyonlarının Marc-André Hamelin tarafından yapılmış kaydının Youtube bağlantısı.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BIBSYS: 90763037  BNF: cb13899311g (data)  CiNii: DA10276846  GND: 123768217  ISNI: 0000 0001 1442 2704  LCCN: n88674936  MusicBrainz: 595d5300-fed7-4f69-ae33-4f2a6d6ed6ee  NDL: 001361916  NKC: js20031013003  NLI: 987007590696205171  NTA: 097199524  RERO: 02-A003773662  SELIBR: 216602  SNAC: w6mp59nf  SUDOC: 158164334  VIAF: 39351454   WorldCat (LCCN): n88-674936
Üç Güç Paktı

| --- | --- |

Tür: Askeri ittifak
İmzalanma: 27 Eylül 1940
Yer: Berlin, Nazi Almanyası
İmzacılar: Orijinal Alman İmparatorluğu  İtalya Krallığı  Japon İmparatorluğu Müteakip Macaristan Krallığı  Romanya Krallığı  Slovak Cumhuriyeti  Bulgaristan Krallığı  Bağımsız Hırvatistan Devleti Geri çekilen imza Yugoslavya Krallığı (2 gün sonra çekildi) Gayri resmi Tayland Krallığı  Büyük Mançukuo İmparatorluğu  Çin-Nanjing
Üç-Güç Paktı, Mihver Paktı, Üç-yol Paktı, Tripartite Paktı ya da Tripartite Anlaşması, II. Dünya Savaşı'nın Mihver Devletleri arasında imzalanmış pakt. 27 Eylül 1940'ta Almanya'nın başkenti Berlin'de Nazi Almanyası (Adolf Hitler), Faşist İtalya (dışişleri bakanı Galeazzo Ciano) ve Japon İmparatorluğu (Saburō Kurusu, Japonya'nın Almanya büyükelçisi) tarafından imzalanmıştır. Bu pakta daha sonra 20 Kasım 1940'ta Macaristan, 23 Kasım 1940'ta Romanya, 1 Mart 1941'de Bulgaristan, 25 Mart 1941'de Yugoslavya da dahil olmuştur. Ancak, Yugoslavya pakta girdikten 2 gün sonra çekilmiştir.
Üçlü Pakt yapıldığı sırada Britanya Muharebesi sürmekteydi. Polonya'da, Norveç'te, Fransa'da ve Benelüks ülkelerinde zafer kazanan Hitler, İngiltere ile girilen muharebede istediğini almamıştı. Alman ordusunun hammadde olarak Sovyetler Birliği'ne bağımlı olması, Stalin'in savaş başından beri ikircikli tutumu, ısrarla bağımsız kalması Hitler'i endişelendiriyordu. Kimi tarihçilere göre bu üçlü paktı Sovyetler Birliği'ni caydırmak için imzaladı akabinde pakta Sovyetler Birliği'ni davet etti. Görüşmeleri yürütmek için Alman-Sovyet Saldırmazlık Paktı'nı imzalayan Vyaçeslav Molotov 12 Kasım 1940'ta Berlin'e geldi. Molotov'un Berlin'e geldiği günlerde Benito Mussolini'nin İtalyası Yunanistan ile savaşa girmişti ve Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin yardımı ile bozguna uğramaktaydı. İngiliz donanması da Doğu Akdeniz'de bulunuyordu. Molotov, Hitler ile yaptığı görüşmede Kış Savaşı sonrası Alman birliklerinin Finlandiya'ya girmesini olumlu bulmadıklarını, Alman ordusunun Finlandiya'dan çekilmesi gerektiğini söyledi; Bulgaristan'da ve Türkiye'de hak iddia etti. Özellikle İstanbul Boğazı ve Çanakkale Boğazı'na Rus çıkarması yapılması durumunda Hitler'in bu çıkarmayı desteklemesi istendi. Hitler'in Sovyetler Birliği'ne sunmak istediği alansa İran, Hindistan gibi ülkelerdi. Molotov ile Hitler arasında yapılan görüşme kesin bir sonuca ulaşmadı. Yine de Molotov ülkeden ayrılmadan önce kendisine bir anlaşma taslağı verildi, anlaşma taslağı Üçlü Paktı "Dörtlü Pakt" olarak güncellemeye yönelikti ve taslakta Montrö Boğazlar Sözleşmesi'nin Sovyetler Birliği'nin istediği şekilde güncelleneceğine dair bir madde de bulunmaktaydı. Stalin bu anlaşma taslağını kesin bir dille reddetti. Üçlü Pakt, Dörtlü Pakt'a dönüşmedi. Stalin'in bu reddi Hitler'in Sovyetler Birliği'ne yönelik başlatacağı Barbarossa Harekâtı'nı planlamasına sebep oldu.
Nikolay Rısakov

| Nikolay Rısakov |
| --- | --- |

Doğum: Nikolay İvanoviç Rısakov 1861 Belozerski Bölgesi, Novgorod Guberniyası, Rus İmparatorluğu
Ölüm: 15 Nisan 1881 (19 yaşında) Semyonovski Meydanı, Sankt-Peterburg, Rus İmparatorluğu

Nikolay İvanoviç Rısakov (Rusça: Николай Иванов Рысаков; 1861 - 15 Nisan 1881) Rus devrimcisi ve Narodnaya Volya'nın bir üyesiydi. Bizzat Çar II. Aleksandr suikastine katılanlardan biridir. Çar'ın seyahat ettiği at arabasına, kaçmasını engelleyen bombayı atmıştır. Ardından suç ortağı olan İgnati Grinevitski'nin attığı ikinci bomba ile Çar hayatını kaybetmiştir.
Tutuklama sonrası itirafında Rısakov, örgütü, üyeleri ve gündemleri hakkında bildiği her şeyi açıklamıştır. Bu çok sayıda tutuklama ile sonuçlanmış ve partinin gücünü ciddi şekilde tehlikeye atmıştır. Ancak pişman olduğunu belirtmesine rağmen, diğer suç ortaklarıyla birlikte 15 Nisan 1881 yılında Semenovsky meydanında asılmıştır.
Hayatı

Nikolay Rısakov, büyük olasılıkla 1861'de Novgorod eyaletinin Belozersky bölgesinde bir kereste fabrikasında Ortodoks Hristiyan ebeveynler İvan Sergeviç Rısakov ve Matrena Nikolayeva Rısakova'nın çocukları olarak doğdu. Ailesi aslen Tihvin'liydi ve babası kereste fabrikası tesisinin yöneticisiydi. Rısakov ilköğrenimini Vytegorsk'ta aldı. Kendi çabasıyla çalıştıktan sonra 1878'de Çerepovets ortaokulundan mezun oldu. Eylül 1879'dan itibaren, Aralık 1880'e kadar St.Petersburg'daki Maden Mühendisliği Enstitüsü'nde öğrenciydi. Rısakov, çağdaşlarının açıklamalarında uzun ve kalın kırmızımsı saçlı bir genç olarak tanımlandı.  Ocak 1881'in başlarında, Zahar kod adı altında tanıdığı Andrey Jelyabov'un etkisi altına girerek Narodnaya Volya'ya katıldı. Rısakov daha sonra Makar Yegorov Glazov adı altında yaşamaya başladı ve devrimci çevrede Belomor kod adı ile biliniyordu. Üyelerinin  Grinevisçkiy ve Jelyabov'un olduğu propaganda grubuna yardımcı oldu. Özellikle, Rabochaya Gazetesi'nin ilk sayısının 100 kopyasını çeşitli han ve tavernalardaki işçilere, taksi şoförlerine ve şehrin eteklerinde yaşayan köylülere dağıttı. Ayrıca gazetenin üçüncü sayısını içeren ikinci sayısını da dağıttı. Rısakov daha sonra kendi dairesinde iki toplantı düzenledi ve işçilere konferans verdi. Ancak toplantılara beş ya da altı işçi katıldı.
Hayatı > II. Aleksandr Suikastı

Girişime katılma daveti, olaydan iki hafta önce Jelyabov tarafından yapıldı. Rısakov, Grinevisçki ve Timofey Mihaylov gönüllü oldu. Suikasttan bir gün önce, Nikolay Kibalcic rehberliğinde üç gönüllü, hazırlanan bombaları şehir dışında ıssız bir yerde test etti. İki bomba test edildi ve bunlardan biri patladı.13 Mart sabahı saat 9.00 civarında Rısakov ve diğer bombacılar, grubun sığınağında bombalarını düzenlemek ve saldırı planını gözden geçirmek için toplandılar. Rısakov kendini savunmak için bir hançer ve bir tabanca aldı. Ayrıca fularına veya gazeteye sarılmış bir bomba taşıyacaktı. Kafasında kürk bir şapka, üzerinde ipek bir ceket ve kollarının ucun ile göğsünde geleneksel Rus desenleri olan keten bir gömlek vardı.
13 Mart 1881'de saat 14:15'te, İmparator'un içinde olduğu at arabası, Rısakov'a yaklaşmadan önce Katherin Kanalı'nın setinden yaklaşık yüz elli metre aşağı ilerlemişti. Rısakov yola yaklaşarak, atın bacaklarının arasına ve taşıyıcının arka tekerleklerinin altına taşıdığı bombayı attı.Ardından patlama, araca ağır bir zarar verdi, Kazak eskortlarından birini öldürdü ve sipariş vermek üzere yola çıkan bir kasabın çocuğunu ciddi şekilde yaraladı.II. Aleksandr şaşkına dönmüştü ancak zarar görmemişti (bildirildiğine göre, ellerinde sadece küçük bir kesik vardı).
Rısakov suç mahallinden kaçmaya başladı ve ardından askerler tarafından kovalandı. Buna tanık olan, bir işçi levyesini Rısakov'un ayağına fırlattı ve tökezleyerek düşmesine neden oldu. Rısakov yakalanmaya karşı koydu ancak sonunda rıhtımın kenarındaki demir korkuluğa takıldı, patlama yerinden yaklaşık otuz adım ötedeydi. Çar bu sırada Rısakov'a doğru yürüdü ve kimliğini sordu. Rısakov kendini Kirov esnafı Glazov olarak tanıttı. Görgü tanıklarına göre Çar, Rısakov'u tehdit eder gibi konuşuyor ve ona karşı parmağını sallıyordu. Çar, olay yerinde ölenler ile ilgilenmek ve Rısakov tarafından yapılan yıkımı suikastı araştırmak için suç mahallinden ayrılmadı. Ardından kendisine sağlık durumunu soran bir askere "Tanrıya şükür, yaralanmadan kurtuldum" dedi.Olay yerindeki bir tanığa göre Rısakov Çar'ın bu sözünün ardındanyüksek sesle "Hala Tanrı'ya şükredeceğinizi göreceğiz." diye bağırdı. Onu oyalayan Rısakov'a bakarken Çar ve askerleri, arkadan yaklaşan İgnati Grinevitski'i fark etmemişlerdi. İgnati Grinevitski Çar'a yaklaşarak arkadan ölümüne sebep olacak ikinci bombayı attı.
İkinci bomba patladıktan sonra, Rısakov onu tutan askerlerden biri tarafından ciddi şekilde dövüldü. Çar hızlıca Kışlık Saray'a götürülmeye çalışılırken, Rısakov'un da polis tarafından doğrudan yetkililere götürülmesi kararlaştırıldı. Rısakov, polis tarafından yetkililere götürülürken kalabalık tarafından saldırıya uğradı ancak polisin müdahalesi ile zarar görmeden yetkililere teslim edildi.Çar II. Aleksandr ise yaklaşık 45 dakika sonra hayatını kaybetti.
Hayatı > Soruşturma

Gözaltındayken, kendi hayatını kurtarmak amacıyla Rısakov, suç ortakları hakkında değerli bilgiler vererek polisler ile işbirliği yaptı. Özellikle, tutuklama sonrası itirafı, polisin gruba ait olan Gesya Helfman'ın tutuklandığı ve Nikolay Sablin'in polise birkaç el ateş ettikten sonra intihar ettiği Telezhnaya caddesindeki güvenli evine baskın yapmasını sağladı.Mihailov, Sofya Perovskaya ve Kibalcic de sonradan ele geçirildi. Rısakov, tanıdığı tüm üyelerin kimliğini açığa verdi. Birçoğunu sadece parti takma adlarıyla tanıyor olmasına rağmen, her birinin sahip olduğu görevi kolaylıkla tarif edebildi.
Rısakov, Jelyabov, Perovskaya, Kibalcic, Helfman ve Mihailov ile birlikte yargılandı.Avukatı, aşırı genç olması nedeniyle suçunu hafifletmeye çalıştı.Fakat, 29 Mart'ta tüm sanıklar suçlu bulunmuş ve asılarak ölüm cezasına çarptırılmıştır.Son olarak Rısakov, polise hizmetlerini sunduğunu ve etkin pişmanlıktan yararlandığını dile getirmişse de itirazı göz ardı edildi. Vladimir Solovyov, III. Aleksandr'ın "Hristiyan bir ulusun Hristiyan bir hükümdarı olarak babasının suikastçılarını affetmesi gerektiğini" önerdi. III. Aleksandr'a bir mektupta, Lev Tolstoy tarafından benzer bir temyiz başvurusu yapıldı, ancak sonuç alınamadı.
Hayatı > infaz

İnfazdan önceki akşam Kilise kendilerine rahip gönderebileceğini teklif etti. Rısakov hevesle bir rahip istedi, onunla uzun süre konuştu, itiraf etti ve Efkaristiya aldı.
15 Nisan sabahı mahkûmlar, infazın gerçekleşeceği Semenovsky Meydanı'na taşındı. Hepsi siyah hapishane tulumları giymişlerdi ve sandıklarında "Regicide(Kral katili)" yazısıyla bir afiş asılmıştı. Şehrin içinden bir çift atla çekilen ilk arabaya Rısakov ve Zhelyabov, ikinci bir arabaya Kibalchich, Perovskaya ve Mikhailov yerleştirildi.Güzergâh boyunca Rısakov'un başı büküktü; Jelyabov ile göz temasından kaçınıyordu.
London Times muhabiri, infaza yüz bin seyirci'nin katılım sağladığı tahmininde bulundu. Yargılama sırasında, Rısakov'un birden fazla başarısızlık belirtisi gösterdiği bildirildi. Görgü tanıklarına göre, darağacı nın dibinde, Rısakov korkunç bir şekilde solgun görünüyordu. Rahipler son ayinleri vermek için darağacına çıktıklarında, hükümlüler neredeyse aynı anda onlara yaklaştılar ve haçları öptüler. Rahipler çekildikten sonra, Jelyabov, Mihailov ve Perovskaya birbirlerine yaklaşarak vedalaştılar.Rısakov ise sürekli Jelyabov'a bakarak hareketsiz kaldı.
İnfazlar sabah 9: 20'de Kibalcic ile başladı.En son, Rısakov infaz edildi ve bu nedenle tüm yoldaşlarının infazına tanıklık etmek zorunda kaldı.Cellat göz bağını yüzüne yerleştirdiğinde baygınlık geçirdi.İdam başladığı andan itibaren, birkaç dakika boyunca Rısakov umutsuzca ayaklarını taburede tutmaya çalıştı.Cellat tabureyi bacaklarının altından çekti ve vücudunu güçlü bir şekilde ileri doğru itti.09: 30'da infaz sona erdi; cellat darağacından ayrıldı ve davulların çalması durduruldu. Rısakov'un ve suç ortaklarının cesedi'nin yirmi dakika boyunca dar ağacında beklemesine izin verildi. Askeri bir doktor daha sonra cesetleri inceledi ve saat 9: 50'de darağacından indirilip, siyah ahşap tabutlara yerleştirildiler. Daha sonra hepsi kimsesizler mezarlığına toplu bir şekilde gömüldüler.
Darağacındaki suikastçiler. Soldan sağa: Rısakov, Jelyabov, Perovskaya, Kibalcic ve Mihailov.
Savoia-Marchetti S.55

| Savoia-Marchetti S> 55 |
| --- | --- |
Aeroflot'un bir S.55P'i. 1933'ler.
Türü: Uçan gemi
Ulusal köken:  İtalya
Üretici: Savoia-Marchetti
İlk uçuş: Ağustos 1924
Hizmete giriş: 1926
Hizmetten çıkış: 1945
Üretim sayısı: 243+
Savoia-Marchetti S.55, 1924'ten başlayarak İtalya'da üretilen çift gövdeli bir uçan gemiydi. Tanıtımından kısa bir süre sonra hız, yük, irtifa ve menzil için rekorlar kırmaya başladı.
Tasarım ve gelişim

S.55 birçok yenilikçi tasarım özelliğine sahipti. Tüm yolcu veya kargo bölümleri ikiz gövdelere yerleştirildi. Kokpit ise iki gövde arasındaki kanadın daha kalın bölümünde yer alıyordu. S.55, tandem olarak monte edilmiş iki sıralı ters dönen pervaneye sahipti. Motorlar yukarı doğru keskin bir açıya sahipti. İki tel destekli bom, üç kanatlı kuyruk yapısını ikiz gövdeye ve kanada bağlıyordu.
Operasyonel geçmiş

Tasarımı olağandışı olmasına rağmen, Savoia-Marchetti S.55 dikkat çekici bir şekilde uçmaya elverişli bir tekneydi. 1926'da S.55P prototipi, yüklü haldeyken hız, irtifa ve mesafe için 14 dünya rekoru kırdı. Ancak S.55'in en büyük başarıları, Avrupa ve Amerika kıtaları arasındaki uçuşlarıydı.
İlk aşamalı gerçekleşen güney Atlantik Okyanusu geçişi 1922'de üç farklı Fairey III motoru kullanılarak yapıldı. Dornier Do J Plus Ultra Ocak 1926'da Cape Verde Adaları'nda tek durakla geçti.
İlk S.55 geçişi bir yıl sonra Santa Maria uçağı tarafından Francesco de Pinedo tarafından yapıldı. Bolama'ya doğru güneye uçtuktan sonra Portekiz Gine'sine ulaşarak okyanusu başka bir durak olmadan geçmeyi planladılar. 23 Şubat 1927'de Cape Verde'de Brezilya'ya ulaştılar. Bu geçiş sonrası uçak, kahve çekirdekleri için Brezilya'ya takas edildi.
Brezilyalı João Ribeiro de Barros ve üç kişilik mürettebatı, 24 Nisan 1927'de S.55 ile "Jahú"da başka bir uçuş yaptı. Santiago Adası'ndan ayrılarak Atlantik'i "Jahú" ile geçti ve Brezilya'nın Fernando de Noronha Adası'na indi.
Pilotlar Francesco de Pinedo ve Carlo del Prete, İtalya'nın Sesto Calende kentinden bir S-55 ile havalandı. Dört ay sonra, yaklaşık 48,280 kilometre (30,000 mi) 193 uçuş saati sonrasında Rio de Janeiro, Buenos Aires ve New York City de dahil olmak üzere 50'den fazla durak yaparak turlarını tamamladı.
20 Haziran 1928'de Savoia-Marchetti S.55 I-SAAT Santa Maria Kuzey Kutbu kaşifi Umberto Nobile'nin Nordaustlandet Svalbard'ın 120 kilometre  kuzeydoğusuna bir buz kütlesi üzerinde düşen zeplin Italia'dan hayatta kalanları buldu.
Zamanın İtalyan Hava Mareşali Italo Balbo, Atlantik geçişleri için bir S.55 filosu organize etmesiyle ünlendi ve 1933'te Chicago'nun İlerleme Yüzyılı Uluslararası Fuarı'na 24 uçakla yaptığı uçuşla ününü pekiştirdi. 1 Temmuz 1933'te General Balbo, İtalya'nın Orbetello kentinden S-55'lerin uçuşuna komuta etti ve uçuşu "V" düzenini koruyarak 48 saatten biraz fazla bir sürede tamamladı. Bu büyük uçak filolarına bazen " Balbo " adı verilirdi.
Uçak, İtalya Kraliyet Hava Kuvvetleri'nde uzun menzilli bombardıman ve devriye uçağı olarak hizmet vermeye devam etti, ancak II .Dünya Svaşı esnasında son S.55 görevini tamamladı ve hizmetten çıkarıldılar.
İşletmeciler > Sivil işletmeler > İtalya

Aero Espresso Italiana
Società Aerea Mediterranea
İşletmeciler > Sivil işletmeler > Rusya

Aeroflot
İşletmeciler > Sivil işletmeler > ABD

Aero Transport Company d.b.a. AirVia.
Marine Air Transport Co.
Alaska Airways
İşletmeciler > Askeri işletmeler > İtalya

Regia Aeronautica
İşletmeciler > Askeri işletmeler > Brezilya

Brazilian Navy (8 uçak)
İşletmeciler > Askeri işletmeler > İspanya

Spanish Air Force
İşletmeciler > Askeri işletmeler > Romanya

Royal Romanian Naval Aviation (7 ünite)
Hayatta kalan uçak

Kalan son örnek Brezilya'da, São Carlos, São Paulo'daki TAM "Asas de um sonho" müzesinde korunmaktadır. I-BAUQ tescilli ve "Jahú" adlı uçak, Komutan João Ribeiro de Barros tarafından 1927'de Güney Atlantik'i geçerken
Özellikler (S.55)

Mürettebat: 2 pilot, 3-4 diğer
Uzunluk: 16.5 m (54 ft 2 in)
Kanat açıklığı: 24 m (78 ft 9 in)
Yükseklik: 5 m (16 ft 5 in)
Kanat alanı: 92 m2 (990 sq ft)
Boş ağırlık: 5,750 kg (12,677 lb)
Maksimum kalkış ağırlığı: 8,260 kg (18,210 lb)
Güç: 2 × Isotta Fraschini Asso 500 V-12 su soğutmalı pistonlu motor, 370 kW (500 hp)  her biri simetrik yerleşimli
Pervane: Çift bıçaklı
Performans
Maksimum hız: 205 km/h (127 mph, 111 kn)
Tutunma hızı: 105 km/h (65 mph, 57 kn)
Mesafe: 1,200 km (750 mi, 650 nmi) to 2,200 km (1,400 mi; 1,200 nmi)
Yükselme süresi: 1,000 m (3,300 ft) 9 dakikada; 2,000 m (6,600 ft)  25 dakikada; 3,000 m (9,800 ft) 45 dakikada.
Okuma

Axworthy, Mark (September–October 1999). "Flank Guard: Romania's Advance on Stalingrad, Part Two". Air Enthusiast, 65. ss. 72-75. ISSN 0143-5450.
Garello, Giancarlo (October 2000). "Courrier des Lecteurs" [Readers' Letters]. Avions: Toute l'Aéronautique et son histoire (Fransızca), 91. s. 3. ISSN 1243-8650.
1943'te bir Rumen S.55
SIAI S.55X
Savoia-Marchetti S.55, TAM Müzesi'nde I-BAUQ tesciliyle. São Paulo Brezilya
Cihatçılık

Başlığın diğer anlamları için Cihat sayfasına bakınız.
1990'ların sonlarından itibaren bazı cihatçı gruplar tarafından kullanılan siyah sancak.
Cihatçılık veya cihatçı hareket, Batı dünyasını tehdit eden ve İslamcı bir çerçevede gerçekleştirilen silahlı faaliyetleri tanımlama amacıyla 21. yüzyılda Batı dillerinde oluşturulan bir ihtira.