stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Isla Fisher
Ödüller ve adaylıkları

| Yıl | Bağlantı | Kategori | Proje | Sonuç | Ref>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2006 | MTV Film Ödülleri | En İyi Çığır Açan Performans | Wedding Crashers | Kazandı |  |
| 2006 | Teen Choice Ödülleri | Choice Breakout (Kadın) | Wedding Crashers | Adaylık |  |
| 2006 | Teen Choice Ödülleri | Hissy Fit Seçimi | Wedding Crashers | Adaylık |  |
| 2008 | Hollywood Ödülleri'nde Kadınlar | Icon Ödülü | — | Kazandı |  |
| 2009 | Teen Choice Ödülleri | En İyi Film Kadın Oyuncu: Komedi | Confessions of a Shopaholic | Adaylık |  |
| 2012 | Kadın Sinema Gazetecileri | En İyi Animasyon Kadın | Rango | Kazandı |  |
| 2013 | Kadın Sinema Gazetecileri | En İyi Animasyon Kadın | Rise of the Guardians | Adaylık |  |
| 2014 | AACTA Ödülleri | En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu | The Great Gatsby | Adaylık |  |
| 2014 | Avustralya Film Eleştirmenleri Derneği | En iyi yardımcı kadın oyuncu | The Great Gatsby | Adaylık |  |
| 2014 | Avustralya Film Eleştirmenleri Birliği Ödülleri | En iyi yardımcı kadın oyuncu | The Great Gatsby | Adaylık |  |
| 2014 | Jupiter Ödülü | En İyi Uluslararası Kadın Oyuncu | The Great Gatsby | Adaylık |  |
| 2014 | Screen Actors Guild Ödülleri | Komedi Dizisinde Bir Topluluk Tarafından Üstün Performans | Arrested Development | Adaylık |  |
| 2016 | AACTA Ödülü | Trailblazer Ödülü | — | Kazandı |  |
Eserleri ve yayınları

Bewitched. Ringwood, Victoria: Penguin. 1995. ISBN 978-0-14-025575-1. OCLC 38382626.
Seduced by Fame. Ringwood, Victoria: Penguin. 1995. ISBN 978-0-14-025431-0. OCLC 38376530.
Marge in Charge. Londra: Piccadilly Yayınları. 2016. ISBN 978-1-84-812540-7. OCLC 957646590.
Fisher 66. Altın Küre Ödülleri'nde (2009)
Edgar Allan Poe bibliyografyası

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
 Poe, 1845.
Çalışmaları
| ↙Kitap | 1 |  |
| ↙Roman | 2 |  |
| ↙Makale | 9 |  |
| ↙Hikâye | 66 |  |
| ↙Derleme | 7 |  |
| ↙Şiir | 70 |  |
| ↙Tiyatro oyunu | 1 |  |
Yazar Edgar Allan Poe'nun (19 Ocak 1809 - 7 Ekim 1849) çalışmaları, çok sayıda şiir ve kısa hikâye ile bir romanı kapsar. Kurgusal eserleri, korku edebiyatı, macera, bilimkurgu ve kendisinin kurduğu kabul edilen polisiye gibi birçok türe yayılmıştır. Bu çalışmalar genellikle, transandantalizme edebi bir tepki olan kara romantizm akımının bir parçası kabul edilir. Poe'nun yazımı, kendi edebi teorilerini yansıtır: Didaktizme ve alegoriye karşıdır. Edebiyatta anlam, eleştirisinde söylediği gibi, yüzeyin hemen altında bir alt akıntı olmalıdır; anlamı fazla açık olan eserler sanat olmaktan çıkar. Poe eserlerinde özgünlüğün peşinde koşar ve atasözlerinden pek hoşlanmazdı. Frenoloji ve fizyonomi gibi popüler sözdebilim unsurlarına sıklıkla yer verirdi. En sık tekrarladığı temalar ölümün fiziksel işaretleri, çürümenin etkileri, diri diri gömülme kaygıları, ölünün yeniden canlanması ve matem de dahil olmak üzere ölümle ilgili olanlardır. Gotik kurgunun ustalarından olarak bilinmesine karşın, Poe bu türün yaratıcısı değildir; uzun süredir devam eden popüler bir geleneği takip etmiştir.
Poe'nun edebiyat kariyeri 1827'de Tamerlane and Other Poems kitabının 50 kopyasının, yalnızca "bir Bostonlı" imzasıyla yayımlanmasıyla başladı. Ancak ilk dönem şiirlerinin bir toplamından oluşan bu kitap, kelimenin tam anlamıyla hiç dikkat çekmedi. Aralık 1829'da Poe, Baltimore'da Al Aaraaf, Tamerlane, and Minor Poems kitabını yayımladı. Sonrasında ise, 1832'de "Metzengerstein" ile ilk defa hikâyeye yöneldi. Yaşamı süresinde en başarılı olan ve en çok okunan düz yazı türündeki eseri, kendisine tek bir eserle kazandığı en yüksek miktarda para ödülü olan $100'ı kazandıran "Altın Böcek"tir. En önemli eserlerinden biri, 1841'de basılan ve günümüzde ilk modern polisiye öykü kabul edilen "Morgue Sokağı Cinayetleri"dir. Poe bu öykü için, bir "muhakeme öyküsü" ifadesini kullandı. Poe, her ne kadar maddi bir başarı sayılmasa da, 1845'te "Kuzgun"un basılmasıyla, adı geniş kesimlerce bilinen bir yazar haline geldi. O dönem basım endüstrisinde bir kariyer, zor bir kariyer tercihiydi ve Poe'nun çoğu eseri, özellikle kitlelerin zevkine uygun temalar kullanılarak yazılmıştı.
Diğer çalışmaları > Makaleleri

"Maelzel's Chess Player" (Nisan 1836 – Southern Literary Messenger)
"The Philosophy of Furniture" (Mayıs 1840 – Burton's Gentleman's Magazine)
"A Few Words on Secret Writing" (Temmuz 1841 – Graham's Magazine)
"Morning on the Wissahiccon" (1844 – The Opal)
"The Balloon-Hoax" (13 Nisan 1844) — Aslında bir gazetecilik aldatmacası olan gazete makalesi
"The Philosophy of Composition" (Nisan 1846 – Graham's Magazine)
"Eureka: A Prose Poem" (Mart 1848 – Wiley & Putnam)
"The Rationale of Verse" (Ekim 1848 – Southern Literary Messenger)
"The Poetic Principle" (Aralık 1848 – Southern Literary Messenger)
Diğer çalışmaları > Romanları

Nantucketlı Arthur Gordon Pym'in Öyküsü (First two installments, January/February 1837 – Southern Literary Messenger, issued as complete novel in July 1838)
The Journal of Julius Rodman (First six installments, January–June 1840 – Burton's Gentleman's Magazine) — Incomplete
Diğer çalışmaları > Oyunları

Politian (Two installments, December 1835–January 1836 – Southern Literary Messenger) — Incomplete
Diğer çalışmaları > Diğer eserleri

The Conchologist's First Book (1839) — A textbook on sea shells to which Poe lent his name as author, though he did not write it
The Light-House (1849, Poe'nun sağlığında hiç basılmadı) — An incomplete work which may have been intended to be a short story or a novel
Derlemeler

Bu derlemeler, yalnızca Poe'nun sağlığında, onun izniyle yayımlananlardır. Modern antolojiler dahil edilmemiştir.
Tamerlane and Other Poems (credited by "a Bostonian") (1827)
Al Aaraaf, Tamerlane and Minor Poems (1829)
Poems (1831, printed as "second edition")
Tales of the Grotesque and Arabesque (December 1839)
The Prose Romances of Edgar A. Poe (1843)
Tales (1845, Wiley & Putnam)
The Raven and Other Poems (1845, Wiley & Putnam)
Eureka: A Prose Poem (1848)
Tamerlane and Other Poems (1827)
Bill Evans

| Bill Evans |
| --- | --- |
Bill Evans, 1961
Genel bilgiler
Doğum: William John Evans 16 Ağustos 1929(1929-08-16) Plainfield, New Jersey, ABD
Ölüm: 15 Eylül 1980 (51 yaşında) New York
Tarzlar: Caz, modal caz, üçüncü akım, cool jazz, post-bop
Meslekler: Müzisyen Besteci Aranjör
Çalgılar: Piyano
Etkin yıllar: 1950'ler–1980
Müzik şirketi: Riverside Records, Verve Records, Fantasy Records
İlişkili hareketler: George Russell, Miles Davis, Cannonball Adderley, Philly Joe Jones, Scott LaFaro, Paul Motian, Eddie Gómez, Marty Morell, Tony Bennett, Jim Hall, Stan Getz, Monica Zetterlund, Chet Baker

William John Evans (16 Ağustos 1929 - 15 Eylül 1980), çoğunlukla üçlü gruplarda çalan Amerikalı bir caz piyanisti ve bestecisiydi. Kullanmış olduğu izlenimci armoni, geleneksel caz repertuvarının yaratıcı yorumu, blok akorlar, belirgin ritmik olarak bağımsız özelliği ve "nağmeli" melodik dizileriyle bugün de caz piyanistlerini etkilemeye devam ediyor.
1929 yılında New Jersey, Plainfield'de doğdu. Southeastern Louisiana Üniversitesi ve Mannes Müzik Okulu'nda klasik müzik eğitimi aldı ve burada kompozisyon alanında uzmanlaştı. 1955'te grup lideri ve müzik kuramcısı George Russell ile birlikte çalıştığı New York'a taşındı. 1958 yılında Miles Davis'in altılısına katıldı (The Miles Davis Sextet) ve 1959'da modal caza bulaşmış ve tüm zamanların en çok satan caz albümü Kind of Blue'yu kaydetmişlerdi. Bu süre içerisinde de Chet albümü için Chet Baker ile çalıyordu.
1959'un sonlarında Miles Davis'in grubundan ayrıldı ve kariyerine grup lideri olarak, basçı Scott LaFaro ve davulcu Paul Motian ile kurdukları modern caz üçlüsü ile devam etti. 1961'de, New York Village Vanguard caz kulübüyle bir sözleşme yaptıktan on gün sonra, LaFaro bir trafik kazasında öldü. Aylarca süren bir inzivadan sonra basçı Chuck Israels'in de yer aldığı yeni bir üçlü ile ortaya çıktı.
1963'te alışılmadık derecede aşırı üst üste kayıt tekniğinin kullanıldığı solo bir albüm olan Conversations with Myself'i kaydetti. 1966'da, on bir yıl boyunca birlikte çalışacağı basçı Eddie Gómez ile tanıştı.
Evans'ın "Waltz for Debby" gibi bestelerinin çoğu, birçok sanatçı tarafından çalınan ve kaydedilen standartlar haline geldi. Evans, 31 Grammy adaylığı ve yedi ödülle onurlandırıldı ve Down Beat Jazz Hall of Fame'e kabul edildi.
1970'lerin sonunda eroin alışkanlığını metadon yardımı ile bıraktı ve sadece kokain bağımlısı oldu. Hafta sonu bir gramla başlamıştı, ancak daha sonra günde birkaç gramla devam etti. Kardeşi Harry'nin intiharı da 1979'dan sonraki duygusal durumunu etkilemiş olabilir. Evans'ın kronik hepatit tedavisini gönüllü olarak bıraktığı belgelenmiştir.
15 Eylül 1980'de, Fort Lee'deki evinde mide ağrıları ile birkaç gündür yatakta olan Evans, öğleden sonra New York'taki Mount Sinai Hastanesi'nde öldü. Ölüm nedeni; peptik ülser, siroz, bronşiyal zatürre ve tedavi edilmemiş hepatitin bir kombinasyonu olarak açıklandı.
Literatür

Forte, Allen (2000). "Harmonic Relations: American Popular Harmonies (1925–1950) and Their European Kin", pp. 5-36, Traditions, Institutions, and American Popular Music (Contemporary Music Review, Vol. 19, Part 1), p. 7. Covach, John and Everett, Walter; eds.. Routledge. ISBN 90-5755-120-9.
Pettinger, Peter (2002) [1999]. Bill Evans: How My Heart Sings (Yeni bas.). Yale University Press. ISBN 0-300-09727-1.
Shadwick, Keith (2002). Bill Evans Everything Happens To Me – a musical biography (karton kapaklı bas.). Backbeat Books. ISBN 0-87930-708-0.
Verchomin, Laurie (2011) [2010]. The Big Love, Life and Death with Bill Evans (karton kapaklı bas.). Amazon. ISBN 978-1-4565-6309-7.
Parlaklık (mineraloji)

Parlaklık, ışığın bir kristalin, kayanın veya mineralin yüzeyiyle etkileşime girme şeklidir. Kelimenin kökeni "ışık" anlamına gelen Latince lux kelimesine kadar uzanır ve genellikle parlaklık, parlaklık veya parlaklık anlamına gelir.
Ortak terimler > Adamantine parlaklık

Adamantine mineralleri üstün bir özelliğe sahiptir. Parlaklık, özellikle elmasta görülür. Bu tür mineraller şeffaf veya yarı saydamdır ve yüksek kırılma indeksine (1,9 veya daha fazla) sahiptir. Gerçek adamantin parlaklığa sahip mineraller nadirdir; örnekleri arasında serüsit, zirkon ve kübik zirkon bulunur.
Daha az (ancak yine de nispeten yüksek) parlaklık derecesine sahip mineraller ise subadamantin olarak adlandırılır. Garnet ve korindon bunlara örnektir.
Kesilmiş elmaslar
Macapá

| Macapá |
| --- | --- |
belediye
Macapá panoraması
  Bayrak Arma 
MacapáYerleşimin Brezilya'daki konumu
Koordinatlar: 0°2′2″K 51°3′59″B﻿ / ﻿0.03389°K 51.06639°B﻿ / 0.03389; -51.06639
Ülke:  Brezilya
Bölge: Kuzey
Eyalet:  Amapá
Yüzölçümü
 • Toplam: 6407 km²
Nüfus (2020)
 • Toplam: 512.902
 • Yoğunluk: oto/km²
Zaman dilimi: UTC-03.00 (BZD)
Macapá, Brezilya'nın Amapá eyaletinde bulunan ve eyalete başkentlik eden belediye. Nüfus 2020 sayımına göre 512.902 idi. Şehir Amazon Nehri'nin kuzey kanalında Atlantik Okyanusu'nun ağzının yakınlarında yer almaktadır. Ekvator, Macapá'nın ortasından geçtiği için şehrin önde gelen sakinleri tarafından dünyanın ortasının başkenti olarak tanımlanmaktadır.
Macapá'nın GSYİH'i 2005 yılı itibarı ile 2826458000 R$ olup kuzey Brezilya'nın en zengin beşinci şehridir. Şehre Macapá Uluslararası Havalimanı hizmet etmektedir.
Kleinflammenwerfer

İnsan tarafından taşınabilen Alman yapımı ilk alev makinesi Kleinflammenwerfer (küçük alev makinesi) veya Kleif olarak geçer. Kullanıcının sırtında taşıdığı büyük, dikey ve silindirik depoda yakıt bulunurdu. Yüksek basınçlı sevk yakıtıysa yakıt tankına bağlı küçük bir muhafaza kabında bulunurdu. Uzun bir hortum yakıt tankını lülesinde ateşleme aleti bulunduran bir tüpe bağlardı. Sevk yakıtı bir valf açıldığında yakıtın hortumdan ilerlemesine ve  lüleden yüksek bir hızda çıkmasını sağlardı. Lüledeki ateşleme aletiyse yakıtın dışarı püskürtüldüğü süre boyunca yakıtı ateşlerdi. Alev makinesi iki asker tarafında kullanılır, biri yakıt ve sevk yakıtlarının olduğu tankları taşırken diğeriyse hortumu yönlendirirdi. Wex Kleifin yerini alması amacıyla 1917'de Passchendaele Muharebesinden sonra kullanılmaya başlanmıştır.
Grossflammenwerfernın (büyük alev makinesi) yanı sıra Kleinflammenwerfer da Richard Fiedler tarafından oluşturulmuş ve geliştirilmiştir.
II. Abdülhamid dönemi Osmanlı tarihi (1881-1897)

Bu madde II. Abdulhamid'in 1881-1897 yılları arasındaki padişahlığında Osmanlı İmparatorluğu'nda yaşanan tarihi olayları ele almaktadır.
Ammiyya Ayaklanması

Suriye'de Havran'da ve Lübnan'da Dürziler ve el-Atraş aşireti bulunmaktaydı. Bölgede büyük toprak sahipleri hakim konumdaydı ve özellikle 1860'larda çıkarılan Arazi Kanunu neticesinde köylünün arazisine el koyma, köylüleri sürme ve arazilerinden istediği gibi pay alma şeklinde çeşitli hakları vardı. Ortak arazilerini büyük arazi sahipleri ile paylaşmak istemeyen fakir konumdaki çiftçiler ve kiralık arazi işletenleri Dürzi el-Atraş aşiretinin liderliğinde bölgede ayaklanma çıkardılar. Osmanlı İmparatorluğu isyancıların taleplerini kabul etmek zorunda kaldı. Buna göre kiracı çiftçiler ve tarım işçileri, yerel şeyhlerin suiistimallerini engellemiş ve onları ortak arazinin sadece 8'de birinden pay isteyebilecekleri yönünde sınırlanması, ortak arazinin geri kalanını şeyhin kontrolü dışındaki bireysel parsellere bölünmesi (toprak reformu) ve çiftçileri büyük arazi sahiplerinin küçük fakir çiftçileri sürgün etmesinin engellenmesi talepleri Osmanlı tarafından kabul edildi. Bunun yanında bölgedeki fakir halkın özellikle buğday ve tahıl pazarlamasını, ürün satışını kolaylaştırma ve bölgenin kalkınmasını sağlama ve bunun yanında bölgenin kontrolünü denetimini kolaylaştırma bağlamında II. Abdülhamid ve Osmanlı idarecileri Hayfa, Beyrut, Şam arasına demiryolu inşa etmeye karar verdi. Bu amaçla Belçika ve Fransız şirketleri ile anlaşılıp demiryolu inşası için Şam-Hama ve Temdidi Osmanlı Demiryolu Şirketi kuruldu ve bu şirkete imtiyaz tanındı. Ancak aynı bölge II. Abdülhamid'in hemen sonrasında bu defa kurulan demiryolu hatlarından vergilendirme ve zorunlu askerlik kaynaklı bağımsızlık talepli Havran Dürzi İsyanı'na (1909) konu olacaktı.
Ertuğrul Faciası

Ana madde: Ertuğrul (fırkateyn)
19. yüzyıl sonunda Japonya hızla gelişerek topraklarını genişletme ve ekonomisini güçlendirme peşine düşmüştü. Japonya, 1894-1895 Çin-Japon Savaşı'nı zaferle noktaladıktan sonra dikkatini Asya kıtası üzerinde yoğunlaştırdı. Artan gücüne karşı Rusya, Almanya ve Fransa birlikte hareket ederek Doğu Asya üzerindeki Japon ilerlemesini durdurma kararı aldı. Rus tehlikesine karşı ise Japonya, İngiltere ve diğer Asya ülkeleri, özellikle de Osmanlı İmparatorluğu ile sıkı işbirliği kurmaya çalıştı. 1887'de Japonya Prensi Komatsu bir savaş gemisiyle İstanbul'u ziyaret etti.
Sultan Abdülhamid bir karşı ziyaret tertip edilmesini istedi. Ancak II. Abdülhamid donanmayı kızağa çektiği için düzgün bir gemi bulunmamaktaydı. Bu iş için donanmadan Ertuğrul gemisi seçildi, gemi için çürük bakımı yapılmadı itirazlarına karşın, donanma komutanınca (Bozcaadalı Hasan Hüsnü Paşa) II. Abdülhamid'e gerekli kontrollerin yapıldığı ve geminin sağlam olduğu bilgisi verildi. Fırkateyn, Hasan Hüsnü Paşa'nın damadı olan Osman Paşa komutasında, II. Abdülhamid'den Japon İmparatoru Meiji'ye mücevherli imtiyaz nişanı ve diğer hediyeleri götürmek amacıyla yola çıktı.
Temmuz 1889'da İstanbul'dan ayrılan Ertuğrul, güzergahı boyunca birçok limana uğradı. Süveyş Kanalı'nda gemi bir arıza geçirse de onarım sonrası yola devam etti. Fırkateyn, 11 ay sonra 7 Haziran 1890'da Japonya'nın Yokohama Limanı'na ulaştı. Osmanlı heyeti Japonya'da kaldığı 3 ay boyunca birçok temasta bulundu. Japon Deniz Kuvvetlerinin tayfun uyarısına rağmen, Ertuğrul 15 Eylül 1890'da Yokohama Limanı'ndan ayrıldı. Kuşimoto açıklarında tayfuna yakalanan firkateyn, 16 Eylül 1890'da kayalara çarparak battı. Kazadan sadece 69 denizci kurtuldu, aralarında geminin kaptanı Osman Paşa'nın da olduğu 550'nin üzerinde denizci ise öldü.
Sağ kurtulan 69 denizci, Japon donanmasında zırhlı kruvazörler Hiei ve Kongō ile İstanbul'a getirildi. Fırkateynin trajik sonu, Türk-Japon dostluğunun başlangıcı olurken, kazanın yaşandığı Kuşimoto'da 1891'de ölen denizciler için anıt dikildi. 1937'de Türkiye tarafından restore edilen anıtın önünde her yıl düzenli anma törenleri yapılmaktadır. Kuşimoto'da bir de müze bulunmaktadır.
Çarşafın yasaklanması

2 Nisan 1892 tarihinde belden bağlanmış siyah çarşaf giyen Müslüman kadınların örtünmemiş denecek hâlde açık-saçık bulundukları ve matem tutan Hristiyanlara benzedikleri ve güvenlik bakımından da problem yaratacağı gerekçeleriyle II. Abdülhamid tarafından kadınların çarşaf giymesi yasaklandı. Bu yasak sadece saraya girmek isteyen kadınlara uygulanmıştır.
Osmanlı Devleti'nin dış borçlarını yönetmek amacıyla 1881'de kurulan Düyûn-ı Umûmiye İdaresi ilk olarak İstanbul, Bahçekapı'da bulunan Köprülü Han'da faaliyet gösterdi. Bir süre sonra hanın kapasitesinin yetersiz kalması nedeniyle kurum, mimar Alexandre Vallaury'ye Cağaloğlu'nda yaptırılan bu resimdeki görkemli binaya taşındı. Dönemin mimarlık eğilimlerine uygun olarak Birinci Ulusal Mimarlık üslubunda tasarlanan bina, Düyûn-ı Umûmiye'nin yetkilerinin kaldırılması üzerine bir dönem boş kaldı. 1933'te Mustafa Kemal Atatürk'ün emriyle İstanbul Lisesinin kullanımına verildi. İstanbul Erkek Lisesi hâlen aynı binada eğitim-öğretime devam etmektedir.
Osmanlı Reji İdaresinin o zamanki giriş kapısındaki plaka
1904-1906 Yemen İsyanı'nı gerçekleştiren İmam Yahya Muhammed Hamideddin
Arap Yarımadası, 1914
Osmanlı kontrolündeki San'a şehri, 1907
1907 Yemen'de Osmanlı askerleri yerel birliklerle askeri geçitte
Yemen'de 1900'de San'a'da bulunan askeri okul
Ertuğrul Firkateyni
1895'te Ermeni (diğer Hristiyanlar) ve Müslüman nüfusun Osmanlı (Batı) Ermenistanı'nda ve Kuzeydoğu Osmanlı İmparatorluğu'nun diğer komşu bölgelerindeki dağılımının haritası.
  %75 ve üzeri Müslüman nüfusu
  %50 - %75 arası Müslüman nüfusu
  %50 - %75 arası Ermeni nüfusu
  %50 - %75 arası Rum ve Nestoriyan nüfusu
Hamidiye Katliamları sebebiyle II. Abdülhamid'in "Kızıl Sultan" olarak tanımlandığı Le Rire dergisinin kapağı.
II. Abdülhamid'i "Ermeni Kasabı" olarak niteleyen bir Fransız karikatürü.
II. Abdülhamid'in çarşafın yasaklanması fermanının orijinali
Greif Operasyonu

Panzer V Panther savaş meydanında, M10 Wolverine gibi kamufle edilmiş.
Panzer V Panther savaş meydanında, M10 Wolverine gibi kamufle edilmiş.
Greif Operasyonu (Türkçeː Griffon, Almancaː Unternehmen Greif), II. Dünya Savaşı'ndaki Bulge Muharebesi sırasında Waffen-SS komandosu Otto Skorzeny tarafından komuta edilen özel bir operasyondu. Operasyon Adolf Hitler'in buluşuydu ve amacı Meuse nehri üzerindeki bir veya daha fazla köprüyü yıkılmadan önce ele geçirmekti. Ele geçirilen İngiliz ve ABD Ordusu üniformalarını giyen ve ele geçirilen Müttefik araçlarını kullanan Alman askerleri, Müttefik hatlarının gerisinde kafa karışıklığına neden olacaktı. Araç, üniforma ve ekipman eksikliği operasyonu sınırladı ve Meuse köprülerinin güvenliğini sağlama şeklindeki asıl amacına hiçbir zaman ulaşamadı. Skorzeny'nin savaş sonrası duruşması, Cenevre Konvansiyonu'nun 4. maddesini açıklığa kavuşturan bir emsal oluşturdu: Alman askerleri, savaşa girmeden önce Müttefik üniformalarını çıkardıkları için, francs-tireurs olarak görülmemeleri gerekiyordu.
Bu adı kullanan daha önceki bir Nazi askeri operasyonu, yani Alman Ordusu tarafından 14 Ağustos 1942'de Sovyetler Birliği'ndeki Orsha ve Vitebsk civarında başlatılan partizan karşıtı bir operasyon vardı.
Arka plan

Skorzeny, Horthy'yi istifaya zorlamak için Macaristan Naibi Amiral Miklós Horthy'nin oğlu Miklós Horthy Jr.'ın kaçırılmasına nezaret ettiği Panzerfaust Operasyonu'nun başarısının ardından Hitler'in favorilerinden biri haline gelmişti. Almanya'ya dönüşünün ardından Skorzeny, 22 Ekim 1944'te Doğu Prusya'da, Rastenburg'daki karargahında Hitler'le görüşmek üzere çağrıldı Skorzeny'yi tebrik eden Hitler, planlanan Ardenler Taarruzu'nu ve bu taarruzda oynayacağı rolü özetledi .Hitler, Skorzeny'ye, Amerikalıların Aachen Muharebesi'nde ele geçirilmiş, üzerinde Alman işaretleri bulunan 3 Alman tankı kullandığını bildirdi Bu nedenle benzer bir birimin kurulmasını istedi.
Skorzeny, Panzer Tugayı 150 adında özel bir tugay oluşturacaktı. Bu tugayın amacı, Meuse nehri üzerindeki bir veya daha fazla köprüyü yıkılmadan önce ele geçirmekti. Hitler ona, Skorzeny ve adamlarının ABD üniforması giymesi halinde bunun daha hızlı ve daha az kayıpla başarılabileceğine karar verdiğini bildirdi. Hitler ayrıca, düşman üniforması giymiş küçük Alman birimlerin yanlış emirler vererek, iletişimi bozarak ve birlikleri yanlış yönlendirerek düşman arasında büyük kafa karışıklığına neden olabileceğini belirtti.
Skorzeny, 1907 Lahey Konvansiyonu uyarınca, ABD üniforması giyerken yakalanan adamlarından herhangi birinin casus olarak idam edilebileceğinin çok iyi farkındaydı ve bu olasılık, Generaloberst Jodl ve Mareşal von Rundstedt ile çok fazla tartışmaya neden oldu.
Arka plan > Einheit Steilau misyonu

Einheit Steilau Komando birimi tugayın en iyi İngilizce konuşan kişilerinden oluşturulmuştu, ancak çok azının gizli operasyonlar veya sabotaj konusunda deneyimi vardı. Onları düzgün bir şekilde eğitmek için çok az zaman vardı, ancak yıkım ve radyo becerileri konusunda kısa kurslar verildi, ABD Ordusunun organizasyonu ve rütbe ve talim rozetleri üzerinde çalıştılar ve hatta bazıları tazelenmeleri için Küstrin ve Limburg'daki savaş esiri kamplarına gönderildi ABD savaş esirleriyle temas kurarak dil becerilerini geliştiriyorlardı.
ABD Ordusu üniformaları giymiş (kullanılan en yüksek ABD Ordusu rütbesi albay rütbesiydi), ABD Ordusu silahlarıyla donatılmış ve ABD Ordusu ciplerini kullanan komandolara üç görev verildi:
Beş veya altı kişiden oluşan yıkım ekipleri köprüleri, mühimmat depolarını ve yakıt depolarını yok edecekti.
Üç veya dört kişiden oluşan keşif devriyeleri, Meuse nehrinin her iki yakasında keşif yapacak ve ayrıca karşılaştıkları tüm ABD birimlerine sahte emirler iletecek, yol işaretlerini tersine çevirecek, mayın tarlası uyarılarını kaldıracak ve var olmayan mayın uyarılarıyla yolları kordon altına alacaktı.
"Öncü" komando birimleri, sahadaki telefon kablolarını ve radyo istasyonlarını yok ederek ve yanlış emirler vererek ABD'nin komuta zincirini bozmak için saldıran birimlerle yakın işbirliği içinde çalışacaktı.
Aksiyon

14 Aralık'ta Panzer tuɡayı 150, Bad Münstereifel yakınlarında toplandı ve 16 Aralık öğleden sonra, Yüksek Bataklıklara ulaştıklarında saldıran üç Panzer tümeninin, 1. SS Panzer Tümeni, 12. SS Panzer Tümeni ve 12. Tümeni'nin etrafında dolaşmak amacıyla ilerledi. Ancak 1. SS Panzer Tümeni iki gün içinde başlangıç noktasına ulaşamayınca Skorzeny, Greif Operasyonu'nun ilk hedeflerinin artık başarısızlığa mahkûm olduğunu fark etti.
Sonuç olarak Skorzeny, 17 Aralık'ta 6. Panzer Ordusu Karargâhında düzenlenen personel konferansına katıldı ve tugayının normal bir ordu birimi olarak kullanılmasını önerdi. Bu konuda anlaşmaya varıldı ve kendisine Malmedy'nin güneyinde toplanması ve Ligneuville [fr] 1. SS Panzer Tümeni Karargahına rapor vermesi emredildi.
21 Aralık 1944'te Skorzeny'nin komutasındaki bu tugay Malmedy'yi almaya çalıştı. Skorzeny tugayının birçok saldırısı sonunda ABD savunucuları tarafından başarıyla püskürtüldü. Bu, Almanların Bulge Muharebesi sırasında Malmedy'yi ele geçirmeye yönelik göze çarpan tek girişimi olacaktı.