Roma Krallığı Senatosu
Senatonun yetkileri

Roma Krallığı Senatosu yalnızca kral tarafından toplanmaya çağrılabilirdi ve genellikle ya bir tapınakta ya da bir dini görevli (bir augur) tarafından kutsanmış olan başka bir yerde toplanırdı. Senato "yasa" çıkarabiliyordu ancak krallık döneminde çıkarılan yasaları mevzuat olarak görmek yanlış olur. Aslında, bu "yasalar" kralın kararnameleriydi. Kral herhangi bir yasa yapma konusunda mutlak güce sahipti. Bununla birlikte, genellikle yasa yapma sürecine hem senatoyu hem de halk meclisini ("Curiate Meclisi") dahil etti. Senatonun bu süreçteki birincil rolü ya kararname hazırlarken krala yardım etmek ya da desteğini ilan ederek kralın çıkardığı kararnamelere ek meşruiyet sağlamaktı. Bazen bu, senatoda önerilen "yasa"" üzerinde tartışmayı veya yasa üzerinde fiili bir oylamayı içeriyordu. Bununla birlikte, kral, senatonun nihayetinde kabul ettiği herhangi bir kararı görmezden gelmekte özgürdü. Ayrıca krallık döneminde, senatonun sınırlı prestiji, kralın senato tarafından verilen tavsiyeleri görmezden gelmesini kabul edilen bir uygulama haline getirdi. Ancak senato, buna rağmen kral için etkili bir danışma konseyi haline geldi. Bu danışma geleneği, Roma Cumhuriyeti boyunca da sürdürüldü, ancak krallık döneminden farklı olarak uygulamada cumhuriyet dönemi magistraları nadiren senatonun isteklerine karşı hareket etti.
Erken dönem senatoyu oluşturan paterler, kendi aileleri üzerinde mutlak hakimiyet sahibiydiler. Senato önde gelen ailelerin soydaşlarıyla oluştuğundan, onların kendi aileleri üzerindeki bireysel hakimiyetleri, erken dönem Roma topluluğunun birleşmiş aileleri üzerindeki birleşik hakimiyetle pekiştirildi. Bunlar orijinal patrici aileleriydi.
Kral teknik olarak halk tarafından seçilirken, aslında her yeni kralı senato seçiyordu. Senato üyesi olan paterlerin birleşmiş otoritesi kralı seçtiğinden, kral bu otoritenin somutlaşmış hali olarak görüldü. Her paterin ailesi üzerinde otoritesi mutlak olduğu için kral, bu aileler (ve dolayısıyla tüm devlet) üzerinde mutlak otoriteye sahipti. Kral, otoritesini paterlerden aldığından, (teorik olarak) ölümü üzerine bu gücü bir varise aktaramazdı. Böylece, kral öldüğünde yetki senatoya geri dönerdi.
Bir kralın ölümü ve yeni bir kral seçimi arasındaki döneme, interregnum denirdi. İnterregnum dönemi, senatonun egemenlik yetkisini kullandığı tek dönemdi. Romulus'un ölümünden sonraki ilk interregnum döneminde, o sırada 100 kişiden oluşan senato, kendisini on decurio olarak gruplandırdı ve her bir decurio, Roma'yı beş gün boyunca interrex olarak yönetti. Decuriolar, Senato Numa Pompilius'u kral olarak seçinceye kadar hükûmeti bir yıl boyunca kendi aralarında döndürmeye devam etti.
Uygulama, bir kral öldüğünde, kralın yerine vekalet etmesi için senatonun vekil olarak seçtiği üyesinin (Interrex) birini aday göstermesi şeklinde gelişirdi. Senato onay verdiyse, pratikte halkın adayı reddetme olasılığı düşüktü. Bununla birlikte, kralın resmiyette halk tarafından seçilmesi, halkın (çoğu kral tarafından komuta edilen ordularda savaşıyordu) yeni potansiyel başkomutanlarını kabul edilebilir bulduğunu senato tarafından sembolik de olsa doğrulanmasına hizmet etti. Senato nihai onayını verdikten sonra, Interrex kralı ilan ederdi ve ardından senatör olarak senato saflarına geri dönerdi. Gerçekte, senato kralı seçerdi, halk bu seçimi onaylardı ve senato kararı kesinleştirdi.