stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Feminizmin tarihi
18. yüzyıl: Aydınlanma Çağı > Wollstonecraft

Belki de zamanın en çok alıntı yapılan feminist yazarı, genellikle ilk feminist filozof olarak nitelendirilen Mary Wollstonecraft'tı. A Vindication of the Rights of Woman (1792), kadınları soylularla, toplumun seçkinleriyle (şımartılmış, kırılgan, entelektüel ve etik tembellik tehlikesi altındaki) karşılaştırmasıyla modern standartlara göre tarihi geçmiş görülebilecek olmasına rağmen, açık bir şekilde feminist olarak adlandırılabilecek ilk çalışmalardan biridir. Wollstonecraft, kadınların eğitimini ve yetiştirilmesini, tipik olarak erkek bakış açısının dikte ettiği bir öz imaja dayalı sınırlı beklentilerini yaratmak olarak tanımladı. Algılanan tutarsızlıklarına rağmen (Miriam Brody "İki Wollstonecraft"a atıfta bulundu)  kolay cevapları olmayan sorunları yansıtsa da, bu kitap feminist düşüncenin temel taşlarından biri olmaya devam ediyor.
Wollstonecraft, iki cinsiyetin de eşitsizliğe katkıda bulunduğuna inanıyordu. Kadınların erkekler üzerindeki hatırı sayılır gücünü kabul etti ve toplumsal tutumlarda gerekli değişiklikleri sağlamak için iki cinsiyete de eğitim verilmesi gerektirdiğinde karar kıldı. Mütevazı kökenleri ve yetersiz eğitimi göz önüne alındığında, kişisel başarıları Wollstonecraft'ın kendi kararlılığını gösteriyor. Wollstonecraft, kendisini ve ona benzeyenleri "kalemin Amazonları" olarak tanımlayan Samuel Johnson'ın alay konusu oldu. Johnson, Hester Thrale ile olan ilişkisine dayanarak, kadınların zekası veya eğitiminden değil, erkeklerin yazı alanına taşmasından şikayet etti. Birçok yorumcu için Wollstonecraft, eşitlik feminizminin ilk belirlenmesini veya toplumdaki kadın rolünün reddini temsil ediyor.
19. yüzyıl > Kadın İdeali

19. yüzyıl feministleri, Viktorya dönemi kadının "olması gereken" rolü ve "evde oturma" imajının tehlikeli ve yaygın kabulü de dahil olmak üzere kültürel eşitsizliklere tepki gösterdiler. Viktorya dönemi ideali, her zaman gerçekte olmasa da, teoride çok açık bir şekilde tanımlanmış kadın ve erkekler için "ayrı küreler" ikilemini yarattı. Bu ideolojide erkekler kamusal alanı (işçilik ve siyaset alanı), kadınlar ise özel alanı (evin ve çocukların alanını) işgal edecekti. "Evlilik Kültü" olarak da adlandırılan bu "dişil ideal, Bayan Beeton'ın Hanehalkı Yönetimi Kitabı ve Sarah Stickney Ellis'in kitapları gibi Viktorya dönemi davranış kitaplarında simgelenmiştir. Evdeki Melek (1854) ve Coventry Patmore ve Maria del Pilar Sinués de Marco'nun en çok satan eserleri El ángel del hogar, Viktorya dönemi kadın idealini sembolize etmeye başladı. Kraliçe Victoria, özel mektuplarında "'Kadın Haklarının' çılgın, kötü budalalığı" olarak tanımladığı feminizm kavramını bizzat küçümsedi.
19. yüzyıl > Kurgusal Eserlerde Feminizm

Jane Austen yüzyılın başlarında eserlerinde kadınların kısıtlı yaşamlarından bahsederken, Charlotte Brontë, Anne Brontë, Elizabeth Gaskell ve George Eliot, kadınların sefaletini ve hayal kırıklıklarını tasvir ettiler. Otobiyografik romanı Ruth Hall'da (1854), Amerikalı gazeteci Fanny Fern, kocasının zamansız ölümünden sonra bir gazete köşe yazarı olarak çocuklarına bakmak için verdiği mücadeleyi anlatıyor. Louisa May Alcott, genç bir kadının iki eşli kocasından kaçma ve bağımsız olma girişimleri hakkında güçlü bir feminist roman A Long Fatal Love Chase'i yazdı
Erkek yazarlar da kadınlara yönelik haksızlıklar hakkında yazdılar. George Meredith, George Gissing, ve Thomas Hardy'nin romanları ve Henrik Ibsen'in oyunları, kadınların çağdaş durumunu özetledi. George Meredith'in eseri Diana of the Crossways (1885) Caroline Norton'un yaşam öyküsüdür. Bir eleştirmen daha sonraları Ibsen'in oyunlarını "feminist propaganda" olarak nitelendirdi.
19. yüzyıl > John Neal

John Neal, Amerika'nın ilk kadın hakları öğretmeni olarak hatırlanıyor. 1823'ten itibaren ve en azından 1869'a kadar devam eden bir şekilde, Amerika Birleşik Devletleri ve Büyük Britanya'daki feminist meseleleri ilerletmek ve savunmak için dergi makalelerini, kısa öyküleri, romanları, topluluk önünde konuşmayı, siyasi örgütlenmeyi ve kişisel ilişkilerini kullandı. Erkekler ve kadınlar arasında entelektüel eşitliği savundu, evlilikte kadınların erkek himayesine girmesine karşı savaştı ve kadınlar için oy hakkı, eşit maaş, daha iyi eğitim ve çalışma koşulları talep etti. Neal'ın 1820'lerdeki ilk feminist denemeleri, Mary Wollstonecraft, Catharine Macaulay, Judith Sargent Murray ve Seneca Falls Convention dönemi ardılları olan Sarah Moore Grimké, Elizabeth Cady Stanton ve Margaret Fuller arasındaki entelektüel boşluğu dolduruyor. Kadın feminist düşünürlere yöneltilen birçok yaygın saldırı biçiminden yalıtılmış bir erkek yazar olarak, Neal'ın savunuculuğu, alanı İngiltere ve ABD'de ana akıma geri getirmede çok önemliydi.
Blackwood's Magazine (1824-1825) için yazdığı denemelerde Neal, kadınların oy hakkı için çağrıda bulundu ve "kadınların erkeklerden daha aşağı olmadığını, yalnızca entelektüel özellikleri bakımından erkeklerden farklı olduğunu " ve "kadınlara, erkeklere davranıldığı biçimde davranılmasının sağduyunun bir gerekliliği olduğunu " savundu. The Yankee dergisinde (1828-1829), kadınlar için ekonomik fırsatlar talep etti ve "Her yaştan kadının, ekmek için evlenmek zorunda kalmadan geçinebilecekleri bir günün gelmesini umuyoruz." Neal, 1843'te New York'un en büyük oditoryumu olan Broadway Tabernacle'da yaklaşık 3.000 kişilik bir kalabalığın önünde "Kadın Hakları" başlıklı en geniş katılımlı konferansında konuştu. Neal, hem Maine'de hem de ABD'de ulusal düzeyde, İç Savaş'ı takip eden yaşlılığında kadınların oy hakkı hareketiyle daha da belirgin bir şekilde ilgilendi,Elizabeth Cady Stanton'ın ve Susan B. Anthony'nin Ulusal Kadına Oy Hakkı Derneği'ni destekleyerek, çıkardıkları gazete Devrim'e yazılar yazdı. Stanton ve Anthony, onun ölümünün ardından çalışmalarını Kadın Oy Hakkı Tarihi'nde tanıdılar.
19. yüzyıl > Kadın kampanyaları

Kampanyalar, kadınlara yeni siyasi becerilerini test etme ve farklı sosyal reform gruplarını birleştirme fırsatı verdi. Başarıları arasında, (1882'de kabul edilen) Evli Kadınların Mülkiyet Yasası için kampanya ve kadın gruplarını ve John Stuart Mill gibi faydacı liberalleri birleştiren 1864, 1866 ve 1869 Bulaşıcı Hastalıklar Yasasını yürürlükten kaldırma kampanyası yer alıyor.
Genel olarak, kadınlar yasaların doğal eşitsizliği ve kadın düşmanlığı karşısında öfkelendiler.[kaynak belirtilmeli] İlk defa çok sayıda kadın fahişelik haklarını savundu. Önde gelen eleştirmenler arasında Blackwell, Nightingale, Martineau ve Elizabeth Wolstenholme vardı. Elizabeth Garrett, kız kardeşi Millicent'in aksine kampanyayı desteklemedi, ancak daha sonra kampanyanın iyi gittiğini kabul etti.[kaynak belirtilmeli]
Fuhuş konularında zaten deneyimli, karizmatik bir lider ve deneyimli bir kampanyacı olan Josephine Butler, 1869'da Bulaşıcı Hastalıkların Bitirilmesi için Ulusal Kadınlar Derneği'nin Çalışmaları, organize bir lobi grubunun potansiyel gücünü gösterdi. Dernek, Yasaların sadece fahişeleri değil, bariz bir cinsel çifte standardı teşvik ederek tüm kadın ve erkekleri küçük düşürdüğünü başarılı bir şekilde savundu. Butler'ın faaliyetleri birçok ılımlı kadının radikalleşmesiyle sonuçlandı. Yasalar 1886'da yürürlükten kaldırıldı.[kaynak belirtilmeli]
Daha küçük ölçekte, Annie Besant kibritçi kızların (kadın fabrika işçileri) hakları için ve Londra'da çalıştıkları korkunç koşullara karşı kampanya yürüttü. The Link gibi iki haftada bir yayınlanan dergilerde röportajlar yoluyla işçilerin zor koşullarını kamuoyuna duyurma çalışması, toplumsal meseleler konusunda kamuoyunun ilgilenmesini sağlayacak bir yöntem haline geldi.
19. yüzyıldan 21. yüzyıla

Feministler, Alice Echols'ın, 1968 New York Times Magazine, gazeteci Martha Weinman Lear'ın "İkinci Feminist Dalga"da 12 Nisan 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.  makalesinde ikinci dalga olarak adlandırılana kadar feminizm ayrı dalgalarını tanımadılar. Jennifer Baumgardner, profesör Roxanne Dunbar-Ortiz'in feminizmi dalgalara bölmeye ve bazı feministleri belirli dalgalara ayırmanın zorluğuna yönelik eleştirisini bildiriyor, yeni bir dalganın ana eleştirmenlerinin büyük ihtimalle bir önceki dalganın hayati üyeleri olabileceğini ve dalgaların daha hızlı gelebildiğini savunuyor. "Dalgalar tartışması", tarihçilerin ve diğer bilim insanlarının kadınların siyasi aktivizminin kronolojilerini nasıl oluşturduklarını etkiledi.  1 Ağustos 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
19. yüzyıldan 21. yüzyıla > Oy Hakkı

Kadınların oy hakkı, yasama temsiliyle birlikte, kadınların artık ikinci sınıf vatandaş olarak görülmeyeceği bir değişikliğini temsil ediyordu. Kadınların oy hakkı kampanyası, son 250 yılın en derinden işlemiş kampanyasıdır.
İlk başta, oy hakkı daha düşük bir öncelik olarak görülüyordu. Fransız Devrimi, [netleştirme gerekli] Condorcet'in ve de Gouges'un savunuları ve 1789 Versailles yürüyüşünü düzenleyen kadınların hareketleriyle bunu hızlandırdı. 1793'te Devrimci Cumhuriyetçi Kadınlar Derneği kuruldu ve yıl sonunda kapatılmadan önce oy hakkını gündemine aldı. Bu bir işaret olarak, konunun artık Avrupa siyasi gündeminin bir parçası olduğunu gösterdi.[kaynak belirtilmeli]
Alman kadınları, 1848 devriminin bir başlangıcı olan Vormärz'da yer aldılar. İtalya'da Clara Maffei, Cristina Trivulzio Belgiojoso ve Ester Martini Currica 1848'e kadar olan olaylarda politik olarak aktiflerdi. Britanya'da, 1820'lerde Wheeler ve Thompson'ın ve 1840'larda Reid, Taylor ve Anne Knight'ın yazılarıyla beraber oy hakkına ilgi toplumda arttı. Yeni Zelanda, kadınların oy kullanma hakkını (1893) kazandığı ilk egemen devlet olmasına rağmen, daha sonrasına kadar seçimlerde aday olma hakkını kazanamadılar. Avustralya'nın Güney Avustralya  Eyaleti, dünyada kadınlara resmi olarak tam oy hakkı tanıyan ilk egemen devletti (1894'te).
19. yüzyıldan 21. yüzyıla > Oy Hakkı > Süfrajetler

Langham Place kadınları, Elizabeth Garrett'in evinde 1866'daki bir toplantıda bir oy hakkı komitesi kurdular ve 1867'de Londra Kadınlara Oy Hakkı Derneği adını aldılar. Kısa süre sonra benzer komiteler ülke çapında yayıldılar, dilekçeler topladılar ve John Stuart Mill ile yakın işbirliği içinde çalıştılar. Kuruluş dergileri tarafından yayınları reddedildiğinde, feministler, Lydia Becker'in 1870'teki Women's Suffrage Journal'ı gibi kendi yayınlarını başlattılar.
Diğer yayınlar arasında Richard Pankhurst'ün Englishwoman's Review (1866) vardı.[netleştirme gerekli] Taktiksel anlaşmazlıklar en büyük sorundu,[netleştirme gerekli] ve grupların üyelikleri azalıp arttı.[netleştirme gerekli] Kadınlar, (Mill gibi) erkeklerin dahil olup olmayacağını düşündüler. Hareket her hayal kırıklığı ile gittikçe daha agresif hale geldikçe Mill geri çekildi..[netleştirme gerekli] Siyasi baskı sayesinde tartışmayı sağlandı, ancak hareket her yıl Parlamento'da yenilgiye uğradı.
Buna rağmen, kadınlar yerel yönetim düzeyinde yavaş ilerlemeye dönüşen siyasi deneyimler kazandılar. Ancak yıllarca süren hüsrandan sonra birçok kadın giderek radikalleşti. Bazıları vergi ödemeyi reddetti ve Pankhurst ailesi, 1889'da kadınlar için yerel seçim oy hakkı arayan Kadın Oy Hakkı Ligi'ni kurarak baskın hareket olarak ortaya çıktı.
19. yüzyıldan 21. yüzyıla > Oy Hakkı > Uluslararası oy hakkı

Birleşik Krallık'a bağlı olan Man Adası, kadınlara oy hakkı veren (1881) ilk bağımsız yargı bölgesiydi, ardından 1893'te Kate Sheppard'ın reforma öncülük ettiği Yeni Zelanda'da oy kullanma (aday olamadan) hakkını vereildi. Bazı Avustralya eyaletleri de kadınlara oy hakkı vermişti. Bu, kısa bir süre için Victoria'yı (1863–5), Güney Avustralya'yı (1894) ve Batı Avustralya'yı (1899) içeriyordu. Avustralyalı kadınlar 1902'de Federal düzeyde, 1906'da Finlandiya ve başlangıçta 1907'de (1913'te tamamlandı) Norveç'te oy aldı.
19. yüzyıldan 21. yüzyıla > 20. yüzyılın başları

20. yüzyılın başlarında, yani Edward döneminde, kadınların Viktorya dönemindeki katı ve kayıtsız giyinme biçiminde bir değişim oldu. Kadınlar, özellikle de zengin bir adamla evlenen kadınlar, genellikle bugün pratik olarak kabul ettiğimiz şeyleri giyerlerdi.
Döneme ait kitaplar, makaleler, konuşmalar, resimler ve çalışmalar, siyasi reform ve kamuoyunda tartışılan oy hakkı dışında çok çeşitli temaları içermektedir. Örneğin Hollanda'da temel feminist konular eğitim hakları, tıbbi bakım hakları, iyileştirilmiş çalışma koşulları, barış ve cinsiyetçi çifte standartların kaldırılmasıydı. Feministler meseleleri çok tantana çıkmadan böyle tanımladılar.
Pankhurstler, 1903'te Kadınların Sosyal ve Siyasi Birliği'ni (WSPU) kurdular. Emmline Pankhurst'ün belirttiği gibi, kadınlara verilen oyları artık "bir hak değil, umutsuz bir gereklilik" olarak görüyorlardı. [ <span title="The text near this tag needs a citation. (May 2013)">Bu alıntının alıntılanması gerekiyor</span> ] Eyalet düzeyinde, Avustralya ve Amerika Birleşik Devletleri zaten bazı kadınlara oy hakkı tanımıştı. Susan B. Anthony (1902) gibi bazı Amerikalı feministler İngiltere'yi ziyaret etti.[netleştirme gerekli] WSPU en iyi bilinen oy hakkı grubu olsa da,[kaynak belirtilmeli] Millicent Garrett Fawcett liderliğindeki Kadın Özgürlük Birliği ve Ulusal Kadın Oy Hakkı Dernekleri Birliği (NUWSS) gibi pek çok kuruluştan yalnızca biriydi.[netleştirme gerekli] WSPU, dışarıdan finanse edilmesine rağmen, büyük ölçüde bir aile projesiydi,[netleştirme gerekli] . Christabel Pankhurst baskın figür oldu ve çevresinde Annie Kenney, Flora Drummond, Teresa Billington, Ethel Smyth, Grace Roe ve Norah Dacre Fox (daha sonra Norah Elam olarak bilinir) gibi arkadaşlar topladı. Elizabeth Garrett gibi gaziler de katıldı.
1906'da, Daily Mail ilk olarak bu kadınları, "Süfrajet" diye etiketleyerek dalga geçti, ancak bu terim kadınlar tarafından halk yürüyüşlerinde, belirgin yeşil, mor ve beyaz amblemlerde görülen oy hakkının daha militan biçimini tanımlamak için benimsendi ve bu tanım Artists' Suffrage League'in grafiklerinde kullanıldı. Feministler, fotoğraf ve medyadan yararlanmayı öğrendiler ve Emmeline'in 1914 fotoğrafı gibi görüntüleri içeren canlı bir görsel kaydı bıraktılar.
Protestolar yavaş yavaş şiddetlendi ve kapılara vurma, mağaza camlarını kırma ve kundaklama gibi eylemleri içermeye başladı. Bir WSPU üyesi olan Emily Davison, 1913 Epsom Derbisi sırasında beklenmedik bir şekilde piste çıktı ve Kral'ın atının altında öldü. Bu taktikler, sempati ve yabancılaşmanın karışık duygularıyla karşılandı.[kaynak belirtilmeli] Birçok protestocu hapse atılıp açlık grevine başladığından, İngiliz hükûmeti utanç verici bir durumla karşı karşıya kaldı. Bu siyasi eylemlerden, kadınların oy hakkını savunanlar, kurumsal ayrımcılık ve cinsiyetçilik çevresinde başarılı bir şekilde tanıtım yarattılar.
19. yüzyıldan 21. yüzyıla > 20. yüzyılın başları > Feminist bilimkurgu

20. yüzyılın başında feminist bilimkurgu, kadınların toplumdaki rollerini ele alan bir bilimkurgu alt türü olarak ortaya çıktı. Birinci dalga feminizm döneminde ütopik edebiyat hareketinin kadın yazarları genellikle cinsiyetçiliği ele aldılar. Charlotte Perkins Gilman 1915'te yazdığı Herland'da böyle yaptı. Sultana'nın Rüyası (1905) Bengalli Müslüman feminist Roquia Sakhawat Hussain tarafından fütürist bir dünyada cinsiyeti tersine çevrilmiş bir purdah tasvir ediyor.
1920'lerde Clare Winger Harris ve Gertrude Barrows Bennett gibi yazarlar kadın bakış açısıyla yazılmış bilimkurgu öyküleri yayınladılar ve zaman zaman toplumsal cinsiyet ve cinsellik temelli konuları ele aldılar, bunun yanı sıra 1920'ler ve 30'larda popüler bilimkurgu erkekliği abartırken, kadınları cinsiyetçi bir şekilde tasvir etti. 1960'lara gelindiğinde, bilimkurgu sansasyonalizmi toplumun politik ve teknolojik eleştirileriyle birleştirdi. Feminizmin ortaya çıkışıyla birlikte, bu "yıkıcı, zihin genişletici tür"de kadınların rolleri sorgulandı.
Feminist bilimkurgu, toplumun cinsiyet rollerini nasıl inşa ettiği, üremenin cinsiyeti nasıl tanımladığı ve kadın ve erkeklerin siyasi gücünün nasıl eşitsiz olduğu gibi sosyal meseleler hakkında sorular soruyor.[kaynak belirtilmeli] En kayda değer feminist bilimkurgu eserlerinden bazıları, cinsiyet farklılıklarının veya cinsiyet gücü dengesizliklerinin olmadığı toplumları keşfetmek için ütopyaları ve cinsiyet eşitsizliklerinin arttığı dünyaları keşfetmek için distopyaları kullanarak feminist çalışmaların devam etmesine ihtiyaç olduğunu öne sürerek bu temaları örneklemiştir.
19. yüzyıldan 21. yüzyıla > 20. yüzyılın başları > Birinci ve ikinci dünya savaşları sırasında

Kadınlar, Birinci Dünya Savaşı sırasında eşi görülmemiş sayıda, genellikle yeni sektörlerde işgücü piyasasına girdiler ve çalışmalarının değerini keşfettiler. Savaş aynı zamanda çok sayıda kadını yas tutar durumda ve ev gelirlerinde net bir kayıpla bıraktı. Öldürülen ve yaralanan erkeklerin sayıları demografik yapıyı değiştirdi. Savaş aynı zamanda feminist grupları da böldü, birçok kadın savaşa karşı çıktı ve diğerleri beyaz tüy kampanyasına katıldı.[kaynak belirtilmeli]
Francoise Thebaud ve Nancy F. Cott gibi feminist akademisyenler, anneliği teşvik eden geleneksel imgelem ve edebiyatın güçlendirilmesine atıfta bulunarak, bazı ülkelerde 1. Dünya Savaşı'na karşı oluşmuş muhafazakar bir tepkiye dikkat çekiyor. Bu özelliklerin savaş zamanında ortaya çıkması "kadınların millileştirilmesi" olarak adlandırılmıştır.
Savaşlar arasındaki yıllarda, feministler ayrımcılığa ve kuruluş muhalefetine karşı savaştılar.[netleştirme gerekli] Virginia Woolf'un Kendine Ait Bir Odası'nda Woolf, tepkinin boyutunu ve hayal kırıklığını anlatıyor. Şimdiye kadar, "feminizm" kelimesi kullanımdaydı, ancak kitle iletişim araçlarının sebep olduğu olumsuz bir çağrışımıyla, kadınları bu şekilde kendilerini tanımlamaktan caydırdı.[kaynak belirtilmeli] Bir başka tanınmış yazar olan Rebecca West "feminist" olarak saldırıya uğradığında, Woolf onu savundu. West, "Feminizmin ne olduğunu hiçbir zaman tam olarak öğrenemedim: İnsanların beni bir paspastan veya bir fahişeden ayıran duyguları ifade ettiğimde bana feminist dediklerini biliyorum." yorumuyla hatırlandı.
1920'lerde, kanat çırpıcıların geleneksel olmayan tarzları ve tavırları Amerikalı ve İngiliz kadınlar arasında popülerdi.
19. yüzyıldan 21. yüzyıla > 20. yüzyılın başları > Seçim reformu

Birleşik Krallık'ın 1918 tarihli Halkı Temsil Yasası erkeklere neredeyse evrensel oy hakkı ve 30 yaşın üzerindeki kadınlara oy hakkı verdi. 1928 tarihli Halkın Temsili Yasası, hem erkeklere hem de kadınlara eşit oy hakkı verdi. Ayrıca, seçmenlerin sosyoekonomik yapısını işçi sınıfına doğru kaydırdı ve seçmenlere kadın sorunlarına daha sempatik olan İşçi Partisi'ni tercih ettirdi.
Oyların verilmesi, kadınlara otomatik olarak Parlamento için aday olma hakkı vermedi ve Parlamento (Kadınların Niteliği) Yasası bir sonraki seçimden hemen önce aceleye getirildi. Aday gösterilen 1700 aday arasında 17 kadın yer aldı. Christabel Pankhurst kıl payı farkla kaybetti  ve Constance Markievicz (Sinn Féin) 1918'de İrlanda'da seçilen ilk kadındı, ancak İrlanda milliyetçisi olarak koltuğunu almayı reddetti.
1919 ve 1920'de, hem Lady Astor hem de Margaret Wintringham, sırasıyla Muhafazakarlar ve Liberaller için kocalarının koltuklarını alarak koltuk kazandılar. İşçi Partisi 1924'te iktidara geldi. Astor'un 1929'da bir kadın partisi kurma önerisi başarısız oldu. Bir dizi azınlık hükûmeti neredeyse yıllık seçimleri garantilediğinden, kadınlar önlerindeki birkaç yıl içinde önemli bir seçim deneyimi kazandılar. İşçi Partisi ile yakın ilişki, Muhafazakar partide çok az desteği olan Eşit Vatandaşlık için Ulusal Dernekler Birliği (NUSEC) için de bir sorun olduğunu kanıtladı. Ancak, Başbakan Stanley Baldwin ile ısrarları, 1928 Halkın Temsili (Eşit Franchise) Yasası'nın kabul edilmesiyle ödüllendirildi.
Avrupalı kadınlar, 1906'da Finlandiya'da (o zamanlar Çarlık Rusyasının altında özerk bir devlet) 1915'te Danimarka ve İzlanda'da (1919'da tam olarak), 1917'de Rusya Cumhuriyeti'nde, 1918'de Avusturya, Almanya ve Kanada'da, aralarında birçok ülkede oy aldı. 1919'da ollanda, 1920'de Çekoslovakya (bugünkü Çekya ve Slovakya), 1930'da Türkiye ve Güney Afrika. Fransız kadınları 1945'e kadar oy alamadı. Lihtenştayn 1984 yılında son ülkelerden biriydi.
1945'te Fransız kadınlarına oy kullanma hakkı verildikten sonra, Fransız kolonisi Martinik'te iki kadın örgütü kuruldu. Le Rassemblement féminin ve l'Union des femmes de la Martinique'in her ikisinin de amacı, kadınları yaklaşan seçimlerde oy kullanmaya teşvik etmekti. Jeanne Lero tarafından kurulan l'Union des femmes de la Martinique, Paulette Nardal tarafından kurulan Le Rassemblement féminin'den gelen ilhamla oluştuktan sonra, herhangi bir siyasi partiyi desteklemediğini iddia etti ve yalnızca kadınları toplumsal değişim yaratmak için siyasi eyleme geçmeye teşvik etti.
19. yüzyıldan 21. yüzyıla > 20. yüzyılın başları > Sosyal reform

Siyasi değişim, sosyal koşulları hemen değiştirmedi. Ekonomik durgunlukla birlikte, kadınlar işgücünün en savunmasız bölümüydü. Savaştan önce iş yapan bazı kadınlar, onları geri dönen askerlere vermek zorunda kaldılar, bazıları ise işten çıkarıldı. Sınırlı oy hakkı ile, Birleşik Krallık Ulusal Kadın Oy Hakları Dernekleri Birliği (NUWSS), yeni bir organizasyona, Eşit Vatandaşlık için Ulusal Dernekler Birliği'ne (NUSEC), dönüşmüş ve bu örgüt oy hakkı eşitliğini savunmaya devam etmekle beraber sosyal ve ekonomik alanlarda eşitlik konularına da değinmiştir. Ayrımcı yasalar için (örneğin, aile hukuku ve fuhuş) ve eşitlik ve adalet arasındaki farklar üzerinde, kadınların (daha sonraki yıllarda "eşitlik-fark tartışması" olarak bilinen) engellerin üstesinden gelmelerini sağlayacak düzenlemeler için yasal reform arandı. 1929'da İngiliz Parlamento Üyesi olan Eleanor Rathbone, 1919'da NUSEC başkanı olarak Millicent Garrett'ın yerini almıştı. Cinsiyet ilişkilerinde farklılığın dikkate alınmasının kritik ihtiyacını "kadınların kendi doğalarının potansiyellerini yerine getirmek için ihtiyaç duydukları şeyler" olarak dile getirdi. [ <span title="The text near this tag needs a citation. (May 2013)">Bu alıntının bir alıntıya ihtiyacı var</span> ] 1924 İşçi hükûmetinin sosyal reformları, katı eşitlikçilerden oluşan birhizip grubun Mayıs 1926'da Açık Kapı Konseyi'ni oluşturmasıyla resmi bir ayrım yarattı. Bu sonunda uluslararası bir hareket haline geldi ve 1965'e kadar devam etti. Bu dönemin diğer önemli sosyal mevzuatı, 1919 tarihli (meslekleri kadınlara açan) Cinsiyetten Uzaklaştırma Yasasını ve 1923 Evlilik Nedenleri Yasasını içeriyordu. 1932'de NUSEC, savunuculuğu eğitimden ayırdı ve eski faaliyetlerini Ulusal Eşit Vatandaşlık Konseyi ve ikincisi ise Kasaba Kadınları Loncası olarak sürdürdü. Konsey İkinci Dünya Savaşı'nın sonuna kadar devam etti.