stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Kübik atom

Kübik atom modeli Elektronların kutupsuz atomlar veya moleküller olarak bir küpün 8 köşesine sıralandığı bir atom modelidir. Bu teori 1902'de Gilbert Newton Lewis tarafından geliştirilmiştir.1916'da "The Atom and Molecule" (Atom ve Molekül"  adlı makalede yayınlanmıştır ve Değerlik olgusunu açıklamak için kullanılmıştır. Lewis'in teorisi Abegg'in kuralına dayanıyordu. Irving Langmuir bunu 1919'da geliştirerek "cubical octet atom" (Kübik oktet atom) modeli haline getirmiştir. Aşağıdaki resim, Periyodik tablonun ikinci satırındaki elementler için yapısal gösterimleri göstermektedir.

Atomun kübik modeli kısa sürede Schrödinger denklemine dayanan kuantum mekaniği modeli olarak değiştirilmiş olsa da, kimyasal bağın anlaşılmasına yönelik önemli bir adımdır. Gilbert Newton Lewis tarafından 1916'da yayınlanan makalede, kovalent bağ, oktet kuralı ve şu anda adı verilen Lewis yapısında elektron çifti kavramı da tanıtıldı.
Kübik atom modelinde bağlanma

Aşağıdaki yapı C'de olduğu gibi, iki atom bir kenarı paylaştığında tekli kovalent bağlar oluşur. İyonik bağlar, bir kenarı (A) paylaşmadan, bir küpten diğerine bir elektron aktarımı ile oluşturulur. Lewis, yalnızca bir köşenin paylaşıldığı bir ara durum olarak B'yi de öne sürdü.
İki kübik atom arasında bir yüz paylaşılırsa bu, çift bağ oluşur. Bu dört elektron paylaşımı ile sonuçlanır;
Üçlü bağlar kübik atom modeli tarafından hesaplanamaz, çünkü iki kübün üç paralel kenarı paylaşmasının herhangi bir yolu yoktur. Lewis, atomik bağlardaki elektron çiftlerinin, aşağıdaki şekilde olduğu gibi tetrahedral bir yapıya sahip olan özel bir çekime sahip olduklarını öne sürdü (elektronların yeni konumu, kalın kenarların ortasındaki noktalı dairelerle temsil edildi). Bu, bir kenarı paylaşarak bir köşe, bir çift bağ ve bir yüz paylaşarak üçlü bir bağ paylaşarak tek bir bağ oluşturulmasını sağlar.Aynı zamanda, tekli bağlar çevresinde ve metanın dört yüzlü geometrisi için serbest dönüşü kavramını da açıklar.
Küçükkızılhisar, Şahinbey

| Küçükkızılhisar |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Gaziantep ilinin Türkiye'deki konumu
KüçükkızılhisarKüçükkızılhisar'ın Gaziantep'teki konumu
Koordinatlar: 36°59′47″N 37°18′21″E﻿ / ﻿36.9964°K 37.3058°D﻿ / 36.9964; 37.3058
Ülke:  Türkiye
İl: Gaziantep
İlçe: Şahinbey
Coğrafi bölge: Güneydoğu Anadolu Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2019): 7.173
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 342
İl plaka kodu: 27
Posta kodu: 27470
Küçükkızılhisar, Gaziantep ilinin Şahinbey ilçesine bağlı bir mahalledir.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- | --- |
| 2019 | 7.173 |  |
| 2018 | 6.146 |  |
| 2017 | 5.118 |  |
| 2016 | 4.356 |  |
| 2015 | 9.000 |  |
| 2014 | 6.086 |  |
| 2013 | 4.397 |  |
| 2012 | 2.361 |  |
| 2011 | 2.222 |  |
| 2010 | 2.088 |  |
| 2009 | 2.001 |  |
| 2008 | 1.945 |  |
| 2007 | 1.846 |  |
Nebelwerfer

10 cm NbW 40
Nebelwerfer (İng: Smoke Mortar, Tür: Duman Havanı)  II. Dünya Savaşı sırasında Almanlar tarafından kullanılan bir havan topudur. Başlangıçta Wehrmacht'ın "duman birlikleri" (Nebeltruppen) tarafından geliştirildi ve onlara tahsis edildiler. Kullanım amacı sis bombalarını ateşlemektir. 15 cm'lik sis bombası kullanırlar. Nebelwerfer için baştan beri tahrip gücü yüksek mermiler geliştirilsede, öncelikli olarak zehirli gaz ve duman mermileri dağıtmak için tasarlandılar. Başlangıçta, boyutları 15 ila 32 santimetre arasında değişen çeşitli roketatarlarla değiştirilmeden önce iki farklı havan sahaya sürüldü. Roketlerin ince duvarları, aynı ağırlığa sahip topçu ve hatta havan mermilerinden çok daha büyük miktarlarda gaz, sıvı veya yüksek patlayıcı madde atılmasına izin verme gibi büyük bir avantaja sahipti. Nebelwerfer, Balkan Cephesi hariç, II. Dünya Savaşı sırasında Alman Ordusu'nun her harekatında kullanıldı. 21 cm kalibre sisteminin bir versiyonu, Müttefik bombardıman uçaklarına karşı havadan havaya kullanım için uyarlandı.
Silahlar > 15 cm kalibre Nebelwerfer 41

Roket gelişimi 1920'lerde başlamış ve otuzlu yılların sonlarında meyvelerini vermiştir. Birliklere teslim edilen ilk silah, 1940 yılında Fransa Muharebesi'nden sonra, gaz, duman ve yüksek patlayıcı savaş başlıklarına sahip, amaca yönelik tasarlanmış bir roket olan 15 cm Nebelwerfer 41 idi. Savaş boyunca yaklaşık beş buçuk milyon 15 cm roket ve 6.000 fırlatıcı üretildi.
Silahlar > 21 cm kalibre Nebelwerfer 42

1942'de tanıtılan 21 cm'lik Nebelwerfer 42 roketi, daha küçük olan 15 cm roketten daha uzun bir menzile (7,850 metre) ve daha basit bir tasarıma sahipti. Sadece tahrip gücü yüksek savaş başlıklarıyla yapıldı ve daha küçük silahla (15 cm Nebelwerfer 41) aynı arabayı kullanan beş tüplü bir fırlatıcıdan ateşlendi. Aynı zamanda Luftwaffe tarafından 1943'te Werfer-Granate 21 olarak Müttefik bombardıman uçaklarını parçalamak için uyarlandı. Dört yüz binin üzerinde roket ve 1.400 fırlatıcı tamamlandı.
Silahlar > 30 cm kalibre Nebelwerfer 42

Tanıtılan son Alman tasarımı roket, 1943'te 30 cm Nebelwerfer 42 idi. Bu roketin, menzili çok kısa olan 28 ve 32 cm roketlerin yerini alması amaçlanmıştı. Savaş sırasında iki yüz binden az roket ve 700 fırlatıcı üretildi.
Galeri

30 cm kalibreye sahip bir Nebelwerfer 42 roketi
30 cm kalibreye sahip Nebelwerfer roketi uçuş sırasında
30 cm roketler dolduruluyor
İtalya'da 15 cm kalibreye sahip Nebelwerfer 41 dolduruluyor
Karşılaştırılabilir Sistemler

Katyuşa
T34 Calliope
Köprüköy Muharebesi

1914 yılında gerçekleşen Köprüköy muharebeleri ile karıştırılmamalıdır.
| g t Kafkasya Cephesi |
| --- | --- |
 Köprüköy  Ardahan  Sarıkamış  Van  Malazgirt  I. Karakilise  Zeytun  Köprüköy  1. Erzurum  1. Trabzon  1. Erzincan  Muş  Bitlis  2. Trabzon  Çapakçur  2. Erzincan  2. Erzurum  Serdarabad  Baş Abaran  II. Karakilise  Mastara  Çoloki  Göyçay (Kürdemir-Karameryem)  Binegedi  Bakü 
Köprüköy Muharebesi, Birinci Dünya Savaşı sırasında gerçekleşen ve Kafkasya Cephesi'nin bir parçası olan muharebedir. Rus İmparatorluğu ile Osmanlı İmparatorluğu arasında gerçekleşti ve Rusların Erzurum Taarruzu sırasında meydana geldi. Ruslar beklenmeyeni başardılar ve Osmanlı savunmasını geçerek Üçüncü Ordu'yu Erzurum'a doğru geri çekilmeye zorladılar.
Üçüncü Ordu aslında iyi konumlanmıştı. Araziden faydalanacak şekilde dikkatlice konumlandırılmış, topçularla desteklenen, makineli tüfeklerle korunan ve düşmanı engellemek için tel örgülerle donatılmış iki savunma hattı vardı. Konumun zayıf noktası yedek askerlerin yokluğu idi.
Ruslar, yedek askerlerin eksikliği de dahil olmak üzere, Osmanlı savunmasının niteliği hakkında iyi bilgiye sahipti. General Yudeniç, Osmanlı hattının kuzey ve orta kesimleri arasında yer alan Çakır-baba sırtı yakınındaki sınırı aşmaya karar verdi. 4. Kafkas Tüfek Tümeni büyük bir gizlilikle saldırı konumuna getirildi.
Rusyalar 10 Ocak 1916'da taarruza başladı. Bu saldırılar genellikle yüksek Rus kayıplarına neden oldu, ancak amacına ulaştı. Birkaç günlük savaşın ardından Abdülkerim Paşa, 17. Tümeni, Rusların ana saldırıyı gerçekleştirdiğini düşündüğü yere kaydırdı.
Osmanlılar 13 Ocak'ta karşı taarruza geçti. 102. Alay, o gün saat dörtte 34. Tümen'den gelen topçu ateşiyle birlikte Sansor Tepe'yi ele geçirdi. 9. Kolordu'nun 28. Tümeni ve 11. Kolordu'nun 18. ve 34. Tümenleri savaşa devam edecekti. 33. Tümen, Aras nehrinin güneyinden ilerleyerek kuzeye dönüp nehri geçecek ve aniden Rus cephesine saldıracaktı.
Ancak 14 Ocak'ta Yudeniç, Çakır-baba sırtı yakınlarında saldırıya geçti. Osmanlı kuvvetlerinin çoğu bunu durdurabilecek bir pozisyonda değildi. Ağır direnişe ve kötü hava koşullarına rağmen Ruslar ilerlemeye devam etti. 15 Ocak'a gelindiğinde, hattı yarmanın eşiğindeydiler. Bu durumu fark eden Yudeniç, bu tarz havalarda görev yapabilecek tek atlı birim, olan Sibirya Kazaklarını bu hatta gönderdi. 16'yı 17'ye bağlayan gece Osmanlılar geri çekildi. Sibirya Kazakları artçı birliklere ağır kayıp verdirdi ama Osmanlıların çoğu batıdaki Erzurum kalesine çekildi. Üçüncü Ordu, yaklaşık 20.000 asker kaybetti. Rus Ordusu yaklaşık 12.000 asker kaybetti.
Kaynaklar

McMeekin, Sean (2016). The Ottoman Endgame: War, Revolution, and the Making of the Modern Middle East, 1908-1923. Penguin.
Nokalakevi

| --- | --- |
ნოქალაქევი

Diğer adı: Tsihegoci, Arhaiopolis
Konum: Senaki, Samegrelo-Zemo Svaneti, Gürcistan
Koordinatlar: 42°21′26″K 42°11′38″D﻿ / ﻿42.35722°K 42.19389°D﻿ / 42.35722; 42.19389
Tür: Yerleşim yeri
Yüzölçümü: 20 ha (49 akre)
Tarihçe
Devir(ler): Helenistik dönemden Bizans döneminin başlarına kadar
Lazika krallığının haritası
Nokalakevi (Gürcüce: ნოქალაქევი) ya da bilenen diğer adıyla Arhaiopolis  (Grekçe: Ἀρχαιόπολις, antik kent anlamına gelir) ve Tsihegoci ("Kuci Kalesi"), Gürcistan'ın Samegrelo-Zemo Svaneti bölgesinin Senaki belediyesinde yer alan bir arkeolojik sit alanıdır. Lazika krallığının başkenti olan Nokalakevi, Kolhis kralı Kuci'nin saltanatı döneminde inşa edilmiştir.
Tarihi

Nokalakevi'nin kalıntıları Gürcistan'ın batısındaki Tehuri Nehri'nin çevresinde bulunur. Bölge, Kolhis ovasının kuzey ucundaki Megrelya civarı olarak da adlandırılabilir. Yaklaşık 20ha'lık alanı kaplayan bölge, Bizanslı tarihçilerce Archæopolis olarak biliniyordu. Bölgenin içindeki Kuci Kalesi ise Gürcü (Kartli) tarihçiler tarafından Tsihegoci olarak adlandırılıyordu. İsmini Kolhisli bir hükümdar veya bir eristaviden aldığı düşünülmektedir. Kale, Martvili yolundaki modern Senaki kasabasına 15 km uzaklıkta yer almaktadır. Kale, Tehuri Nehri'ndeki önemli bir geçiş noktasıdır. Konumu itibarıyla, bölgedeki tepeleri Megrelya'nın merkezindeki Çhorotsku şehrine bağlar. Nokalakevi, 6. yüzyılda, Güney Kafkasya'da Bizanslar ve Sasaniler arasında yaşanan savaşlarda önemli bir yere sahiptir. Kale, Lazika'yı, (günümüzde Megrelya) Sasaniler, Persler ve İberyalılardan (Doğu Gürcistanlılar/Kartliler) koruyan stratejik bir kaleydi. 541-562 yıllarındaki savaşlarda, Pers İmparatorluğu'nun Nokalakevi'yi Bizanslar ve Lazlardan alamaması, Lazika'nın üzerindeki Pers kontrolünün kaybedilmesine neden oldu.
Bizans döneminde, Nokalakevi'deki surlar, Tehuri Nehri'nin konumundan yararlanmıştır. Bu sayede kalenin batısına, kireç taşlarıyla bir geçit oyulmuştur. Alanın kuzeyindeki dik ve engebeli arazi, burada kurulmuş olan kaleyi neredeyse saldırılamaz hale getirmektedir. Bir duvar, kalenin bulunduğu “üst şehir” 4. ve 6. yüzyıldan kalma binaların bulunduğu "aşağı şehir” ile bağlamıştır. Roma döneminin sonlarından kaldığı düşünülen bulgulara göre, bölge, milattan önce 8 ve 2. yüzyıllar arasında sırasıyla işgal ve terk edilmiştir.
Bölgedeki arkeolojik çalışmalar

Sit alanıyla ilgili çalışmalar, Rusların Megrelya'yı işgal etmesinden önce, İsviçreli bir filolog olan Frédéric Dubois de Montpéreux'un 1833-4 yılında bölgeyi incelemeye gelmesiyle başlamıştır. Kalıntılardan buranın Bizanslı tarihçilerin bahsettiği Arhaiopolis olduğu sonucunda vardı. Aynı zamanda buranının Antik Kolhis'in başkenti ve Yunan Argonotlar'ın yaşadığı efsanevi Aia antik kenti olduğunu iddia etti. Bu teşvik edici çalışma, 1920'lerde bir arkeolojik kazı önerisi ile sonuçlandı. 1930-31 kışında, Freiburg Üniversitesi'nden Alfonse-Maria Schneider tarafından yönetilen, Gürcü ve Almanlardan oluşan takım, duvarların çizgilerini izleyerek buldukları 40 siperi ve kulelerden birini kazdılar. Aynı zamanda, 'aşağı' kasabada hatalı bir şekilde agora olduklarına inandıkları bir şey buldular. Buldukları şeyler — Mauricius'un istifinin bulunduğu altın solidi (dönemin altın parası) dahil olmak üzere — bölgenin Arhaiopolis olduğunu kanıtladı, ancak bölgenin Aia olup olmadığı bilinmemektedir. Çoğu akademisyen, Kutaisi'nin Aia olduğuna inanmaya devam etti (ve devam ediyor).
1930'ların politik kargaşası ve savaşın başlaması nedeniyle arkeolojik kazılara ara verildi. Yine de, Gürcistan tarihine ilgi artmaya devam etti. 1930'lardan  1960'lara kadar Nokalakevi ile ilgili çeşitli bilimsel makaleler yayınlanmaya devam etti. Sonunda 1973'te, Parmen Zakaraia tarafından yönetilen büyük bir devlet destekli keşif gezisi yapıldı. Nokalakevi ile ilgili araştırmalar, Sovyetler Birliği'nin çöküşü ve Gürcistan'ın kurulmasının yarattığı ekonomik krize kadar devam etti.
2001 yılında, S. Janashia Devlet Tarih Müzesi (günümüzde Gürcistan Devlet Müzesi) Profesörü David Lomitashvili ve yeni kurulan Anglo-Georgian Keşif Nokalakevi (AGEN) başkanlığındaki ortak bir proje ile büyük ölçekli kazılara yeniden başlandı. Anglo-Gürcü araştırma gezisi, 2010'da onuncu yıl dönümünü kutladı ve ortak çalışmaları devam ediyor.
Galeri

Nokalakevi'nin havadan görünümü
Savunma duvarı
Nokalakevi'nin kalıntıları
Kalenin kalıntıları
Nokalakevi Arkeoloji Müzesi
Kırk Şehit Kilisesi
Köprüağzı, Başkale

| Köprüağzı |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Van
Koordinatlar: 37°55′56″N 43°54′34″E﻿ / ﻿37.9322°K 43.9094°D﻿ / 37.9322; 43.9094
Ülke:  Türkiye
İl: Van
İlçe: Başkale
Coğrafi bölge: Doğu Anadolu Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2000): 864
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0432
İl plaka kodu: 65
Posta kodu: 65600
Köprüağzı, Van ilinin Başkale ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya

Van iline 137 km, Başkale ilçesine 25 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- |
2015: 703
2013: 801
2000: 864    
1997: -
Kıta Avrupası

Kıta Avrupası
Dünya üzerinde Kıta Avrupası
Kıta Avrupası, adalar ve bazı durumlarda da yarımadalar hariç Avrupa kıtası anlamına gelir. Farklı ülkelerde farklı şekillerde algılanır. Birleşik Krallık'ta Britanya Adaları hariç Avrupa kıtasının tamamı için kullanılır. İskandinav ülkelerinde ise Britanya Adaları, İskandinavya, İzlanda ve Finlandiya hariç Avrupa'nın geri kalan kısmı için kullanılır.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 4467306-1
Küçükkızoğlu, Ladik

| Küçükkızoğlu |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Samsun
Koordinatlar: 40°53′56″N 35°55′23″E﻿ / ﻿40.899°K 35.923°D﻿ / 40.899; 35.923
Ülke:  Türkiye
İl: Samsun
İlçe: Ladik
Coğrafi bölge: Karadeniz Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2000): 179
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0362
Posta kodu: 55750
Resmî site 
Küçükkızoğlu, Samsun ilinin Ladik ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya

Samsun iline 84 km, Ladik ilçesine 3 km uzaklıktadır.
Nüfus

2000 yılı nüfus sayımına göre ilçemiz'in nüfusu 9.079'u merkez, 12.918'i mahalle nüfusu olmak üzere 21.997'dir.
Kutsal Sünnet Derisi

İsa'nın Sünneti tablosundan bir detay, Friedrich Herlin
Kutsal Prepus veya Kutsal Sünnet derisi (Latince: præputium veya Latince: prepucium), Hz. İsa'nın sünnetinin bir ürünü olan, İsa'ya atfedilen çeşitli kutsal emanetlerden biridir. Tarihin çeşitli dönemlerinde, Avrupa'daki bazı kiliseler, İsa'nın sünnet derisine sahip olduklarını iddia etmişlerdir. Ona çeşitli mucizevi güçler atfedilmiştir.
Günümüzde Kutsal Sünnet Derisi

Kutsal Prepusların çoğu Reformasyon ve Fransız Devrimi sırasında kayboldu ya da yok edildi.
İtalya'nın Calcata köyünde, 1983 yılında ve daha öncesinde Roma Katolik Kilisesi tarafından her yıl 1 Ocak'ta tüm dünyada kutlanan Sünnet Bayramı'nda, Kutsal Sünnet derisini içerdiği söylenen bir kutsal emanet sandığı sokaklarda gezdirilirdi. Ancak hırsızların mücevherlerle kaplı kutuyu ve içinde bulunan her şeyi çalmasıyla bu uygulama sona erdi. Bu hırsızlığın ardından, sözde Kutsal Prepuslardan herhangi birinin hala var olup olmadığı belli değil. Channel 4 için 1997'de yayınlanan bir televizyon belgeselinde İngiliz gazeteci Miles Kington, Kutsal Sünnet Derisini aramak için İtalya'ya gitti, ancak geriye kalan herhangi bir örnek bulamadı. 22 Aralık 2013'te National Geographic Channel, Farley'nin başrol oynadığı "The Quest for the Holy Foreskin" (Kutsal Sünnet Derisini Arayış) adlı bir belgesel yayımladı.
Dipnotlar

İsa'nın sünnetini gösteren Preobrazhenski Manastırı'ndan bir fresk, Bulgaristan
Kaynak eleştirisi

Kaynak eleştirisi (veya bilgi değerlendirmesi), bir belge, kişi, konuşma, parmak izi, fotoğraf, gözlem veya bilgi edinmek için kullanılan herhangi bir şey den oluşan bilgi kaynağını değerlendirme sürecidir. Bir amaçla ilgili bilgi kaynağı az çok geçerli, güvenilir veya ilgili olabilir. Genel olarak "kaynak eleştirisi", bilgi kaynaklarının değerlendirildiği ("bu kaynağın gösterdiği bilgi ne kadar güvenilir bilgidir" sorusuna cevap veren) disiplinler arası çalışmadır.
Anlam

Terim Almanca Quellenkritik kelimesinden türetilmiştir ve Alman tarihçi Leopold von Ranke (1795 – 1886) ile yakından ilişkilidir. Tarihçi Wolfgang Hardtwig şunları yazdı:
[Ranke']nin çalışması Geschichte der romanischen und germanischen Völker von 1494 – 1514 büyük bir başarıydı. Ranke, Zur Kritik neuerer Geschichtsschreiber (Son Tarihçilerin Eleştirel Yöntemleri Üzerine) adlı ayrı bir ciltte kaynaklarının örnek bir eleştirel analizini yaptığı için tarihyazımı açısından önem taşıyordu. Bu çalışmasında, 18. yüzyılın sonlarında, özellikle klasik filolojide kullanılan metin eleştirisi yöntemini, bilimsel tarih yazımının standart yöntemine yükseltti. (Hardtwig, 2001, s. 12739)
21. yüzyılda, kaynak eleştirisi, diğer alanların yanı sıra kütüphane ve bilgi biliminde büyüyen bir alandır. Bu bağlamda kaynak eleştirisi, örneğin tarih veya İncil araştırmalarından daha geniş bir perspektiften incelenir.
Prensipler

Aşağıdaki ilkeler, tarihçiler Olden-Jørgensen (1998) ve Thurén (1997) tarafından yazılan kaynak eleştirisi üzerine iki İskandinav ders kitabında yer alır:
İnsan kaynakları kalıntılar (örneğin bir parmak izi) veya anlatılar (örneğin bir ifade veya bir mektup) olabilir. Kalıntılar, anlatılardan daha güvenilir kaynaklardır.
Belirli bir kaynak sahte veya bozuk olabilir; kaynağın özgünlüğünün güçlü belirtileri, güvenilirliğini artırır.
Bir kaynak, betimlediğini iddia ettiği olaya ne kadar yakınsa, gerçekte ne olduğunun doğru bir betimlemesini yapacağına o kadar çok güvenilebilir.
Birincil kaynak ikincil kaynaktan daha güvenilirdir ve bu da üçüncül kaynaktan daha güvenilirdir vb.
Birkaç bağımsız kaynak aynı mesajı içeriyorsa, mesajın güvenilirliği büyük ölçüde artar.
Bir kaynağın eğilimi, bir tür önyargı motivasyonudur. Eğilimler en aza indirilmeli veya karşıt motivasyonlarla desteklenmelidir.
Tanık veya kaynağın önyargı yaratmakta doğrudan bir çıkarı olmadığı gösterilebilirse, mesajın güvenilirliği artar.
Diğer iki ilke şunlardır:
Kaynak eleştirisi, konu bilgisinin yerine geçemez:
"Her kaynak size konunuz hakkında daha fazla şey öğrettiği için, olası herhangi bir kaynağın yarar ve değerini giderek artan bir kesinlikle değerlendirebilirsiniz. Başka bir deyişle, konu hakkında ne kadar çok şey bilirseniz, neleri öğrenmeniz gerektiğini o kesinlikte  belirleyebilirsiniz". (Bazerman, 1995, s. 304).
Belirli bir kaynağın güvenilirliği, kendisine sorulan sorulara da bağlıdır.
"Deneysel vaka çalışması, çoğu insanın, bilişsel otorite ve medya güvenilirliği sorularını değerlendirmeyi genel anlamda  zor bulduğunu gösterdi. Dolayısıyla, bu değerlendirmeler durumsal olarak hassas olma eğilimindedir. Gazeteler, televizyon ve internet, yönlendirici bilgi kaynakları olarak sıklıkla kullanıldı, ancak güvenilirlikleri, eldeki asıl konuya bağlı olarak değişti" (Savolainen, 2007).
American Library Association ve Engeldinger'e (1988) göre aşağıdaki sorular genellikle herhangi bir kaynak hakkında sorulması gereken sorulardır:
Kaynak nasıl bulundu?
Ne tür bir kaynak?
Yazar kimdir ve yazarın ele alınan konuyla ilgili nitelikleri nelerdir?
Bilgi ne zaman yayınlandı?
Hangi ülkede yayınlandı?
Yayıncının itibarı nedir?
Kaynak belirli bir kültürel veya politik önyargı gösteriyor mu?
Edebi kaynaklar için tamamlayıcı kriterler şunlardır:
Kaynak bir bibliyografya içeriyor mu?
Materyal bir grup meslektaş tarafından gözden geçirildi veya düzenlendi mi?
Makale/kitap, benzer makale/kitaplarla nasıl karşılaştırılır?
Genellik seviyeleri

Kaynak eleştirisinin bazı ilkeleri evrenseldir.
Doğa bilimleri ve beşeri bilimlerdeki kaynak eleştirisi arasındaki benzerlik veya farklılıklar konusunda bir fikir birliği yoktur.
Mantıksal pozitivizm, tüm bilgi alanlarının aynı ilkelere dayandığını iddia etti. Mantıksal pozitivizm pozitivizmin bilimlerin, yorumbilimin ise beşeri bilimlerin temeli olduğunu ileri sürer. Bu, örneğin Jürgen Habermas'ın pozisyonuydu.
Bununla birlikte, doğa bilimcilerin eski bilimsel makaleler gibi akademik sahtekarlığa yol açabilen insan ürünlerini kullanmaları da olasıdır.
Katkıda bulunan alanlar > Epistemoloji

Epistemolojik teoriler bilginin nasıl elde edildiği ve bilgi kaynaklarının nasıl değerlendirileceğine dair en genel teorilerdir.
Ampirizm, kaynakları dayandıkları gözlemleri (veya duyumları) dikkate alarak değerlendirir. Tecrübeye dayanmayan kaynaklar geçerli görülmez.
Rasyonalizm, gözlemlere dayalı kaynaklara düşük öncelik verir. Gözlemlerin anlamlı olabilmesi için açık fikir veya kavramlarla açıklanması gerekir. Bilgi kaynaklarının rasyonalist bakış açısıyla değerlendirilmesinde odak noktası olan mantıksal yapı ve iyi tanımlanmışlıktır.
Tarihselcilik, bilgi kaynaklarını sosyokültürel bağlamlarını yansıtmaları ve teorik gelişimleri temelinde değerlendirir.
Pragmatizm, kaynakları, belirli sonuçlara ulaşmak için değerlerine ve kullanışlılığına göre değerlendirir. Pragmatizm, tarafsız olduğu iddia edilen bilgi kaynaklarına şüpheyle yaklaşır.
Bilgi veya bilgi kaynaklarının değerlendirilmesi, bilginin yapılandırılmasından daha kesin olamaz. Eğer biri yanılabilirlik ilkesini kabul ederse, o zaman kaynak eleştirisinin bilgi iddialarını asla %100 doğrulayamayacağını da kabul etmelidir. Bir sonraki bölümde tartışıldığı gibi, kaynak eleştirisi bilimsel yöntemlerle yakından bağlantılıdır.
Kaynaklarda yanlış argümanların varlığı, kaynakları değerlendirmek için başka bir tür felsefi kriterdir. Yanılgılar Walton (1998) tarafından sunulmuştur. Safsatalar arasında ad hominem yanılgısı (bir kişinin savını çürütmek için kişiliğine saldırının kullanılması) ve saman adam yanılgısı (bir tartışmacının diğerinin konumunu olduğundan daha az inandırıcı göstermek için yanlış beyan etmesi) vardır.
Katkıda bulunan alanlar > Araştırma metodolojisi

Araştırma yöntemleri, bilimsel bilgi üretmek için kullanılan yöntemlerdir. Bilgi üretmek için geçerli olan yöntemler aynı zamanda bilgiyi değerlendirmek için de geçerlidir.
Katkıda bulunan alanlar > Bilim çalışmaları

Hakem değerlendirmesi, kitap incelemeleri gibi kalite değerlendirme süreçleri ve bilimsel araştırmaların değerlendirilmesinde kullanılan normatif kriter çalışmalarıdır. Başka bir alan, bilimsel suiistimali incelemektir.
Harris (1979), psikolojide ünlü Küçük Albert deneyi'nin, yazarın (Watson) kendisi, genel ders kitabı yazarları, davranış terapistleri ve önde gelen bir öğrenme teorisyeninden başlayarak psikoloji tarihi boyunca çarpıtılışına dair bir vaka çalışması sunar.
Harris, bu çarpıtmaların olası nedenleri ve psikoloji tarihindeki mit yaratmanın bir örneği olarak Albert çalışmasını analiz ediyor.
Katkıda bulunan alanlar > Metin eleştirisi

Metin eleştirisi (veya metin filolojisi), yalnızca metinlerin incelenmesine değil, aynı zamanda onların "bilimsel", "standart" veya "tarihsel"  "güvenilir", "güvenilir", "metin basımları" veya "eleştirel" basımlar gibi sürümlerini düzenlemek ve üretmek için kullanılan, filolojinin bir parçasıdır. Burada okuyucunun yayınlanan sürümlerdeki değişiklikleri karşılaştırma ve yargılamasına olanak tanınır.
Başka bir deyişle, belirli bir eserin çoğu baskısının yayıncılar tarafından sağlanan gürültü ve hatalarla dolu olduğu varsayılır, bu nedenle "bilimsel baskılar" üretmek önemlidir. Metin filolojisinin sağladığı çalışma, beşeri bilimlerde kaynak eleştirisinin önemli bir parçasıdır.