Suriye'de din
Hıristiyanlık

Ana madde: Suriye'de Hristiyanlık
Suriye'de Hristiyanlık, 1956
Ortodoks (Rum Ortodoks, Ermeni Ortodoks, Süryani Ortodoks) (%68.99)
Katolik  (%26.24)
Protestan (%2.46)
Nasturi (%2.31)
Suriye'deki Hristiyan topluluklar 2012 yılında nüfusun yaklaşık %5-6'sını oluşturmakta ve beş geleneğe ayrılmaktadırlar. Birincil ayırt edici özellik, Mesih'in insani ve ilahi doğalarının kesin ilişkisiyle ilgili olan 431 ve 451 tarihli 3. ve 4. Ekümenik konsillerin kabul edilmesi ya da edilmemesidir. Gelenekler şunlardır: Oryantal Ortodoksluk (Ermeni Ortodoksları ve Süryani Ortodoksları) 3. Ekümenik Konsili, Doğu Ortodoksları (Yunanlar ve Ruslar gibi), Roma Katolikleri, Papa'nın yetkisi altında olan çeşitli Doğu Katolik Kiliseleri ve 4. Ekümenik Konsili kabul eden Protestanlar (Enkarnasyondan önce ve sonra tek bir kişide iki doğa). Süryaniler sadece Birinci ve İkinci konsilleri kabul etmekte ve doktrinde Nasturi olduklarını reddetmektedirler (kişisel ve özsel olmayan bir birlik içinde iki doğa).
Süryaniler, 4. Konsil'i reddederek monofizit (tek doğa, ilahi olana dahil olan insan) olmayı reddeder ve bunun yerine miafizit (ayrılık, karışım, karışıklık veya değişiklik olmaksızın tek bir kişide birleşmiş iki doğa) olduklarını iddia ederler. Doğu Süryani (Siro-Oryantal) Riti, Doğu Süryani Kilisesi, Keldani Katolik ve Kadim Doğu Kilisesi tarafından temsil edilmektedir. Süryani geleneğinin üyelerinin tamamı Doğu Aramicesi konuşan etnik Süryanilerdir. Kitab-ı Mukaddes'in hangi kitaplarının kanonik sayıldığına ilişkin küçük farklılıklar da görülmektedir.
Iraklı mülteci Hristiyanlar hariç 2011 öncesi Hristiyanların toplam sayısı, tahmin edilen toplam nüfusun (22,5 milyon) yaklaşık %5-6'sını (1,1-1,2 milyon) oluşturmaktaydı: 500.000 Rum Ortodoks, 400.000 Süryani Ortodoks, 70.000-80.000 Ermeni Hristiyan (Apostolik ve Katolik), 200.000 çeşitli ayinlere mensup Katolik ve sayıları bilinmeyen Doğu Süryani Kilisesi  ve Protestanlar. Protestanlık misyonerler tarafından getirildiği için Suriyelilerin az bir kısmı bu Batılı mezheplerin üyesidir. Katolikler birkaç gruba ayrılır: Rum Katolikler (1724'te Antakya Rum Ortodoks Patrikhanesi'ndeki bir bölünmeden), Latin Riti, Ermeni Katolikler, Süryani Katolikler, Keldani Katolikler ve Maruniler. Bunlardan sonuncusu 1182 yılında Aziz Petrus Makamı'na bağlılıklarını bildirdi ve 1100 yılında Papa tarafından onaylandı. Papalık ile birlik içinde olan diğer Ortodoks ve Doğu Ortodoks Riti Hristiyanları 18. ve 19. yüzyıllarda ortaya çıktı. Katolik ve Ortodoks Hristiyanlar 1054 yılına kadar tek bir Kilise'nin üyeleriydi. Antakya Ortodoks Patriği bölünmeyi görmezden geldi: teknik olarak bu Kilise 1724'te tartışmalı bir seçim nedeniyle bölünene kadar hem Roma hem de Konstantinopolis ile birlik içindeydi (ironi şu ki, Patrik'in 1054'te Papa tarafından aforoz edilmesi geçersizdi çünkü aforoz Konstantinopolis'te verildiğinde Patrik zaten ölmüştü).
Hristiyanların büyük çoğunluğu, Hristiyanlığın ilk günlerinden beri Suriye'de var olan Doğu cemaatlerine mensupturlar. Ortodoks kiliseleri özerktir; Roma ile birlik içinde olan Uniate kiliseleri ve Doğu Süryani Kilisesi bağımsızdır. Her bir grup ayrı bir topluluk oluştursa da Hristiyanlar büyük ölçüde Müslüman çoğunluktan duydukları korku nedeniyle giderek daha fazla işbirliği yapmaktadırlar. 1920 yılında Suriye'nin 1,5 milyonluk nüfusunun %12'si Hristiyan'dı. Hristiyanlar Müslümanlardan daha fazla sayıda göç etmiştir ve doğum oranları daha düşüktür.
Ermeniler ve Süryaniler hariç, Suriyeli Hristiyanların çoğu etnik olarak kendilerini Arap Hristiyanlar olarak tanımlamaktadırlar. Başta Doğu Ortodokslar olmak üzere birçok Hristiyan Arap milliyetçi hareketine katılmış ve bazıları Aramice ya da Batılılaşmış isimlerini Arapça isimlerle değiştirmiştirlerdir. Suriyeli Hristiyanlar siyasi ve idari işlere Müslümanlardan daha fazla katılmaktadırlar. Özellikle gençler arasında Hristiyanlar ve Müslümanlar arasındaki ilişkiler gelişmektedir.
Hristiyanlar ve Müslümanlar arasında çeşitli sosyal farklılıklar bulunmaktadır. Örneğin, Suriyeli Hristiyanlar Müslümanlara kıyasla daha yüksek oranda şehirleşmiştirler. Birçoğu Şam, Halep, Hama veya Lazkiye'de ya da çevresinde yaşamaktadır ve alt gelir gruplarında nispeten daha az sayıda Hristiyan bulunmaktadır. Suriyeli Hristiyanlar diğer Suriyeli dini gruplara göre nispeten daha varlıklı ve yüksek eğitimlidir. Müslümanlara kıyasla oransal olarak daha fazla sayıda Hristiyan ilköğretimin ötesinde eğitim almıştır ve beyaz yakalı ve profesyonel mesleklerde nispeten daha fazla sayıda Hristiyan bulunmaktadır. Hristiyanların aldığı eğitim, daha fazla Hristiyan ebeveynin çocuğunun Batı odaklı yabancı ve özel okullara gitmesi anlamında Müslümanların aldığı eğitimden farklılık göstermektedir. Daha yüksek kentleşme, gelir ve eğitim düzeyleriyle Hristiyanlar, diğer Suriyelilerle, Yahudilerin çoğu İsrail'e gitmeden önce Yahudi toplumunun sahip olduğu ilişkiye benzer bir ilişki içindedir.[kaynak belirtilmeli]
Hristiyan toplulukların varlığı, ülkenin çeşitli yerlerinde bulunan çok sayıda manastırın varlığıyla da ifade edilmektedir.