Otoetnografi
Türler, alanlar ve yaklaşımlar > Kullanımlar

Journal of Contemporary Ethnography'nin bir özel sayısı (Cilt 35, Sayı 4, Ağustos 2006) otoetnografinin çeşitli tanımları ve kullanımları hakkında birkaç makale içermektedir. Bir otoetnografi analitik olabilir (bkz.Leon Anderson), roman tarzında yazılmış da olabilir (bkz. Carolyn Ellis'in metodolojik romanı The Ethnographic I), performatif de olabilir (Norman K. Denzin'in eserine ve The Ends of Performance antolojisine bakınız) ve bu türler arasında daha pek çok çeşit olabilir.
Simgesel etkileşimciler bu yöntemle özellikle ilgilenirler. Otoetnografi örnekleri Qualitative Inquiry, Journal of the Society for the Study of Symbolic Interactionism, Journal of Contemporary Ethnography ve Journal of Hümanist Etnografya gibi dergilerde bulunabilir. Çoğu pozitivist veya geleneksel etnograf tarafından bu yöntem "ana akım" olarak görülmez. Ancak nitel araştırmaya yönelik bu yaklaşımın giderek popüler olduğunu uluslararası yıllık konferanslarda otoetnografik bilimsel sunumların artmasından anlayabiliriz. Bu konferanslar arasında Uluslararası Kalitatif Metodoloji Enstitüsü sponsorluğunda yapılan Nitel Sorgulama Kongresi ve Nitel Yöntemlerdeki Gelişmeler konferansları sayılabilir. Otoetnografinin diğer alanlara yayılması da artıyor (örneğin, psikoloji). Kültür ve Organizasyon dergisinin bir özel sayısı da (Cilt 13, Sayı 3, Yaz 2007) örgütsel otoetnografi fikrini inceliyor.
Performans çalışmalarında yapılan otoetnografi, araştırmacı ve izleyicinin eşit ağırlıkta olduğunu kabul eder. Gerçekleştirilen "benliğin" yazı yoluyla tasvir edilmesi, yazar ve okuyucu için somutlaşmış bir deneyim yaratma amacı haline gelir. Bu alan, yazarın öznelliğini deneyimlemede etnografinin içe ve dışa dönük deneyimini kabul eder. Seyirciler etnografi çalışmasını okuma / duyma / hissetme (içe doğru) yoluyla deneyimleyebilir ve sonra ona (dışa doğru), belki de duygu yoluyla bir tepki gösterebilir. Etnografya ve performans, okuyucuda duygu uyandırmak için birlikte çalışır.
Muhtemelen araştırmacının kendi organizasyonunu araştırma kolaylığından dolayı, yüksek öğretim kurumları otoetnografinin bağlamsal zemini olarak daha fazla yer almaktadır (bkz. Sambrook, Stewart ve Roberts, 2008; Doloriert ve Sambrook, 2009, 2011). Bu tür katkılar, otoetnografı bilimsel işler yapan bir araştırmacı / öğretmen / yönetici ve / veya Yüksek Öğretimde çalışan bir çalışan olarak keşfeder. Yakın zamandaki katkılar arasında Humphreys'in (2005) kariyer değişikliği araştırması, Pelias'ın (2003) kariyerinin başındaki bir akademisyenin karşılaştığı rakip baskıları anlatan performans anlatımı ve Sparkes'ın (2007) stresli bir süreç olan Araştırma Değerlendirme Egzersizi'ni samimi bir şekilde akademik bir yöneticinin gözüyle anlatması (2008) sayılabilir. Öğrenci otoetnograflar için ilham verecek birkaç çalışma içinde Sambrook ve diğerlerinin öğrenci ve danışman ilişkisindeki güç ve duyguları araştırdığı çalışma sayılabilir (2008). Öğrencilerin kendilerini ifşa etmelerinin etiğini araştıran Doloriert ve Sambrook (2009), Rambo (2007)'nun ve etik inceleme kurulları ile deneyimleri ve son olarak Doloriert & Sambrook (2011)'un  bir doktora tezi üzerinden yaratıcılığı ve yeniliği yönetme üzerine olan tartışması da burada sayılabilir.
Araştırmacılar çok kültürlülük, dönüştürücü öğrenme ve otoetnografinin kesişimini keşfetmeye başladılar. Glowacki-Dudka, Treff ve Usman (2005) farklı öğrencileri sınıfta ve diğer ortamlarda farklı dünya görüşlerini paylaşmaya teşvik eden bir araç olarak otoetnografiyi ilk önerendir. Hem dönüştürücü öğrenme hem de otoetnografi, gerçekliğin sürekli değiştiği ve büyük ölçüde bireysel yansımaya dayandığı şeklindeki epistemolojik bir dünya görüşüne dayanır. Drick Boyd (2008), beyaz ayrıcalığının farklı kültürlerden bireyler üzerindeki etkisini incelemektedir. Boyd Otoetnografik süreç ve dönüştürücü öğrenme yoluyla, "beyazlığının" kendi eylemleri ve başkalarının eylemleri üzerindeki etkisini anlamıştır. Benzer şekilde, Brent Sykes (2014), hem Kızılderili hem de Beyaz kimliğini anlamlandırmak için otoetnografiyi kullanır. Sykes yüksek öğretim kurumlarını ve eğitimcileri otoetnografiyi bir araç olarak kullanarak öğrencilerin dönüştürücü öğrenmeyle etkileşime girmelerine fırsat vermelerini tavsiye etmiştir.
Otoetnografik yöntemde yeni bir açılım, kişisel deneyim hikâyelerini yazmak, paylaşmak ve analiz etmek için işbirlikçi yaklaşımların kullanılmasını içerir. Bu yaklaşım aynı zamanda "işbirlikçi otoetnografi" olarak da adlandırılır (Allen-Collinson ve Hockey, 2001; Lapadat, 2009) ve üniversite öğrencilerine nitel araştırma yöntemlerini öğretmek için kullanılmıştır.
Otoetnografi, film dünyasında da standart bir belgesel film çeşidi olarak kullanılır. Konusunun film yapımcısının kendisi olması nedeniyle geleneksel belgesel filmden farklıdır. Bir otoetnografi tipik olarak film yapımcısının yaşam deneyimleri ve düşüncelerini, görüşlerini ve inançlarını merkeze alır ve bu nedenle genellikle önyargı ve görüntü manipülasyonuyla dolu olduğu düşünülür. Diğer belgesellerin aksine, otoetnografiler genellikle bir tarafsızlık iddiasında bulunmazlar. Otoetnografik film yapımı  üzerine önemli bir metin Catherine Russell'ın Experimental Ethnography: The Work of Film in the Age of Video'(Duke UP, 1999)'sidir. Otoetnografik sanatçılar için ayrıca bakınız Jesse Cornplanter, Kimberly Dark, Peter Pitseolak, Ernest Spybuck .
Otoetnografi, İletişim ve Medya Çalışmalarının birçok alt disiplininde kullanılmaktadır. Örneğin, Bob Krizek, Comisky Park'ın kapanması sırasındaki spor iletişimine otoetnografik bir yaklaşım benimsemiştir. Tony Adams, gey kimliğini ve "dolaptan çıkma" metaforunu incelemek için otoetnografiyi kullandı. Andrew F. Herrmann, finansal kriz sırasında bir işsizlik dönemini otoetnografik bir yaklaşımla inceledi. Otoetnografik yaklaşımlar aynı zamanda aile ve kişilerarası iletişim araştırmalarında da kullanılmaktadır.
Otoetnografi, popüler kültür eserlerini ve pop kültürle ilişkilerimizi incelemek için kullanılıyor. Herrmann'ın (2013) yazdığı gibi, "Kimliklerimiz ve popüler kültür eserleriyle özdeşleşmelerimiz, benliği yaratmamıza yardımcı olur. Kimliklerimiz ve popüler kültürümüz arasında uzun vadeli yinelemeli bir ilişki var "(s. 7). Jimmie Manning ve Tony Adams (2015), popüler kültüre otoetnografik yaklaşımların beş güçlü yönünden şöyle bahsediyor: "1) popüler kültür teorileri ve metinleriyle birlikte kişisel deneyimi yazmak, özellikle de kişisel deneyimlerin nasıl benzerlik gösterdiğini veya popüler kültür tarafından nasıl bilgilendirildiğini göstermek; 2) popüler kültür metinlerini, özellikle de kişisel deneyimleriyle eşleşmeyen veya zararlı mesajlar savunan metinleri eleştirmek, onlara karşı yazmak ve onlarla etkileşim için kişisel deneyimi kullanmak; 3) İzleyici olarak popüler metinler, etkinlikler ve / veya ünlülerle ilgili nasıl kişisel davrandıklarını, bunları kişiselleştirerek nasıl kullandıklarını, bunlarla nasıl etkileşimde bulunduklarını açıklamak; 4) popüler kültür metinlerinin üretilmesine katkıda bulunan süreçleri tanımlamak; ve 5) farklı türden izleyiciler tarafından anlaşılabilecek araştırma metinleri oluşturmak "(s. 199-200). Otoetnograf Robyn Boylorn televizyonda yayınlanan medyayı ve ırk temsillerini inceledi. Jimmie Manning , "kedi balıkçılığı (bir kişinin başka birisi gibi davrandığı online faaliyet)" ile ilgili olarak çok-medyalı anlatıyı ve ilişkileri incelemek için otoetnografiyi kullandı.
Otoetnografi, kuruluşları incelemek için bir yöntem olarak da daha yaygın bir şekilde kabul görmektedir. Parry ve Boyle'ye göre örgütsel otoetnografi, birey ve örgüt arasındaki ilişkiyi, özellikle de kurumsal ve örgütsel ortamlarda uygulandığı ve anlaşıldığı şekliyle aydınlatır. Maree Boyle ve Ken Parry'nin belirttiği gibi, "örgütsel otoetnografiler, cinsel taciz ve zorbalık, işyerinde annelik, çeşitli ahlaki ikilemler ve işyerinde yüksek yüklü duygusal durumlar gibi tabu konularının ilk elden anlatımlarını sağlayabilir" (s. 189). Kathy Miller (2002), ilk yapılan örgütsel otoetnografilerden birinde, on iki kişinin ölümüyle sonuçlanan Texas A & M'deki bir şenlik ateşi olayından sonra bir profesörün nasıl profesör olmaya devam ettiğini anlattı. Shawna Redden (2015) 2015 tarihli makalesinde, neredeyse ölümcül bir uçak kazasında bir hikâye anlatıcısı konumundan "hakkında hikayenin anlatıldığı" bir konuma geçmenin etkilerini araştırıyor. Kâr amacı gütmeyen bir sanat merkezini inceleyen Herrmann (2011), gönüllülerde görülen çeşitli ekonomik işbirliği ve direniş söylemlerini incelemiştir. Vickers (2007), katmanlı anlatımında işyerinde zorbalık deneyimlerini araştırdı. Herrmann, Barnhill ve Poole (2013), akademik bir konferanstaki deneyim ve izlenimlerini ortak olarak yazdıkları bir otoetnografide anlattılar.