Kopernik günmerkezliliği
Kopernik günmerkezliliğinin kabulü

Eserin 1700'lü yıllarda kısmen yaygın olarak yayımlanmasına rağmen çok az sayıda astronom Kopernik'in sistemine ikna olmuşlardı. Yaklaşık olarak 500 civarı birinci ve ikinci baskısının kopyası basılmıştır. Bu sayı o zaman için bilimsel standartlarda oldukça yüksek bir rakamdır. Kopernik'in sadece bazı yorumlamalarının Dünya'nın hareket ettiğini kabul ettiriyordu. Buna rağmen Erasmus Reinhold, Kopernik'in parametrelerini kullanarak Prutenik Tablolar oluşturdu. Fakat bu tablolar Kopernik'in matematiksel metotlarını gün merkezlilik kozmolojiyi fiziksel ve teolojik temelleri reddederek tekrar jeosentrik sisteme çevirmişti. Prutenik tablolar Prusyalı ve Alman astronomlar tarafından tercih ediliyordu. Bu tabloların geliştirilmiş doğruluk derecesi hala akıllarda bir soru işareti bırakıyor. Fakat bu tabloların Kopernik fikirlerini kullanma şekli gün merkezlilik modelinin daha ciddi bir şekilde göz önünde bulundurulmasına yol açtı. Yine de De Revolutionibus yayımlanmasından 45 yıl sonra bile astronom Tycho Brahe daha ileriye giderek Kopernik'inkine benzer bir kozmoloji inşasına başladı. Fakat Güneş'in yerine Dünya gök kürelerinin merkezinde konumlandırıldı. Bu gün merkezlilik kozmolojisini kabul etmiş olan alıştırma yapan astronom topluluğundan önceki diğer bir varyasyondur.
Modern bir görüşle Kopernik'in modelinin birçok avantajı vardır. Bu teori sayesinde gezegenlerin Güneş'e olan uzaklığı hesaplanabiliyordu. Bu değer verilen Aristocu fikri terk etmek demekti. Çünkü Aristocu fikre göre gezegensel küreler arasında boşluk yoktu. Dahası Kopernik mevsimlerin oluşumuyla ilgili belirgin açıklama da yapmıştır. Ona göre Dünya'nın ekseni yörüngesinin yüzeyine dik değildi. Ek olarak Kopernik'in teorisi gezegenlerin ters yönde dönmesiyle ilgili dikkat çekici kısa bir açıklama vermiştir. Bunun nedeni paralaktik uzaklık olarak bilinen Dünya'nın Güneş etrafında dönmesiyle sonuçlanır. Johannes Kepler'in görüşüne göre bu teori büyük ölçüde doğruydu. gün merkezlilik ters yönde dönme hareketinin neden Dünya'nın diğer gezegenlere yakıngen gerçekleştiğini açıkladı (Jeosentrik modelin gerçekliği ele alınarak yapılmış bir gözlem).
Fakat çağdaşları için Kopernik'in sunduğu fikirler jeosentrik teori yerine kullanmak için kolay değildi ve gezegenlerin konumları hakkında kesin tahminler yapamıyordu. Kopernik bunun farkındaydı ve gözlemlenebilir hiçbir kanıt sunmamıştı. Bunun yerine yapılan tartışmaları ve karşıt yorumları dikkate alarak nasıl daha düzgün ve daha mükemmel bir sistem yapabileceğini düşündü. Kopernik'in modeli genel görüşün aksi gibi görülürdü ve kutsal kitap (İncil) ile çelişirdi. Tycho Brahe'nin Kopernik'e karşı olan polemiği fiziksel, teolojik ve hatta astronomik temeli açılayan gün merkezlilik kozmolojisini reddetmesidir. Tycho, tartışmasız olarak döneminin en başarılı astronomuydu. Kopernik sisteminin mükemmelliğine hayran kalmıştı, fakat hareket eden bir Dünya fikrini fizik, astronomi ve dinin temellerine göre ele almıştı. O zamanın Aristoteles fiziği (Modern Newton fiziğin gelmesine daha bir yüzyıl vardı) Dünya gibi büyük kütleli cisimlerin hareketlerini fizikle açıklamıyordu. Fakat bu oldukça ağır cisimlerin hareketlerini farklı bir maddenin özünden oluştuğunu farz etmiştir. Bu madde Esir (Evreni doldurduğuna, ağırlığı olmadığına, ısı ve ışığı ilettiğine inanılan töz) olarak bilinir.
Tycho, Kopernik sistemi hakkında Ptolemik sistemin gereksiz ve uyumsuzluklarından ustalıkla ve tamamen kurtulmuştu. Fikirlerinin hiçbir noktasında matematiğin temellerine karşı gelmemiştir. Yine de Dünya için hantal, tembel, hareket edemeyen Esir ışıkları kadar hızlı hareket eden ve üçlü dönüş yapan bir sıfatlar kullanmıştır. Aynı şekli de Tycho yıldızlarla aradaki çok büyük mesafeyi ele almış, Kopernik ise Dünya'nın hareketinin neden gözle görülebilen sabit yıldızların görünümünde hiçbir değişikliğe yol açmadığını ele almıştır (Yıllık yıldız paralaksı olarak bilinir). Tycho gözle görülebilen yıldızların boyutunu hesaplamış ve geometri kullanarak hem görülebilen boyutlarını ve gün merkezliliğin gerektirdiği kadar uzaklıkta yıldızlar büyük olmalıydı (Dünya'nın yörüngesi Güneş'in yörüngesinden daha büyüktür). Tycho: ‘'Eğer isterseniz bu şeyleri geometrik olarak ele alın ve bu varsayımın (Dünya'nın hareketi) ne kadar çok saçmalıklarla (Diğerleri hariç) dolu olduğunu siz de göreceksiniz" olarak yazmıştır. Ona göre Kopernik Sistemi'nin özellikleri ile jeosentrik sistemin birleşimi olan Tychonik Sistem ne fiziğin temellerini ne de kutsal kitaba karşı gelmiştir. Bu sebeple çoğu astronom Kopernik'in teorisinin bazı yönlerini diğer astronomlar pahasına kabul etmişlerdir.
Onun modeli kendinden sonraki bilim adamlarının etkilenmesinde önemli rol oynamıştır. Örneğin Galileo ve Johannes Kepler bu teoriyi benimsemiş, savunmuş ve hatta geliştirmeye çalışmışlardır (Özellikle Kepler olayında). Fakat de Revolutionibus yayımlanmasından sonra astronomların öncülerinden olan Erasmus Reinhold, Kopernik'in fikirleri onun için bir anahtar olmuştur. Gezegenlerin sabit dairesel hareket fikrini yeniden gündeme getirmiştir. 17. yüzyıl boyunca gerçekleştirilen başka keşifler gün merkezliliğin yaygın bir şekilde kabul edilmesini sağlamıştır:
Buluşu yeni gerçekleştirilen teleskobun kullanımı, Galileo Jüpiter'in dört büyük uydusunu (Bu keşif Güneş Sistemi'ndeki gök cisimlerinin Dünya'nın yörüngesi etrafında dönmediğinin kanıtıydı) Venüs'ün evreleri (Ptolemik sistemle açıklanmayan ilk gözlemlenebilen kanıt) ve Güneş'in sabit bir eksende dönmesi Güneş lekelerinin yıl boyunca yapmış olduğu hareketleri izleyerek açıklamıştır.
1639 yılında Giovanni Zupi, teleskop kullanarak Merkür'ün evrelerini gözlemlemiştir.
1609 yılında Kepler gün merkezlilik konseptine bağlı kalarak geliştirdiği fikirle gezegenlerin yörüngelerinin daireden çok eliptik bir şekilde olduğunu vurgulamıştır.
1687 yılında Isaac Newton evrensel yerçekimini ileri sürdü ve Kepler'in eliptik gezegensel yörüngelerini yer çekimsel tepkinin tersinin karesiyle ilişkilendirdi.
1725 yılında James Bradley yıldız sapmalarını keşfetti. Görülebilen yıldızların küçük eliptik yörüngeler etrafındaki yıllık hareketlerini ve bunu da sınırlı ışık hızıyla ve Dünya'nın Güneş'in yörüngesi etrafındaki hareketiyle ilişkilendirmiştir.
1838 yılında Friedrich Bessel, Cygni 61 yıldızının (0,314 yay-saniye) yıllık paralaksını ilk defa doğru olarak hesaplamıştır. Böylece bu yıldızın Dünya'dan 10,3 ışık yılı uzaklıkta olduğunu bulmuştur (Şu an bu rakam yaklaşık olarak 11,4 ışık yılı olarak bilinmektedir.) Bessel, aynı yıl Vega ve Alfa Centauri yıldızlarının paralaksını hesaplayan Friedrich Georg Wilhelm von Struve ve Thomas Henderson'ı kıl payı yenmiştir.