stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Aksu Havzası
Bileşen katmanları > Yenimahalle Formasyonu

Yenimahalle Formasyonu en iyi iki alanda görülür: Aksu Nehri vadisinin güneybatı kesiminde Yenimahalle civarında ve doğuda Gebiz civarında. Gebiz ve Eskiköy Formasyonları'nın üzerinde uyumlu olarak yer alır, yani bir uyumsuzlukla ayrılmamışlardır. Bunun üzerinde Çalkaya Formasyonu yer almaktadır. Dorumlar Köyü civarında Yenimahalle Formasyonu Belkıs Konglomerası tarafından uyumsuzlukla örtülmektedir. Yenimahalle Formasyonunun toplam kalınlığı 250 m civarındadır. Bu aşamadan kalma tarih öncesi bir nehir deltasının kanıtı da sismik hatlara dayanarak açık denizde tespit edildi.
Yenimahalle Formasyonu "mavi-gri silttaşı ile gömülü kumtaşı ve dereceli çakıltaşından" oluşur. Formasyonun üst seviyelerinde konglomera da bulunmaktadır. Yenimahalle formasyonunun karakteristik özellikleri arasında "düşük açılı çapraz tabakalanma ve laminasyon, çukur çapraz tabakalanma, dalgalı laminasyon, yukarıya doğru incelen kum kanalları ve çakıl/konglomera mercekleri" yer almaktadır. Bazı yerlerde kumtaşı yoğunlaşmaları yaygındır. Bazı yerlerde "yerel, küçük freatomagmatik patlamaların" neden olduğu tüf yatakları da bulunabilir.
Gebiz yakınındaki formasyonun alt kesimlerinde "Margaritae ve Punctulate zonları"nın varlığı, formasyonun Alt Pliyosen'e tarihlenebileceğini göstermektedir. Yenimahalle Formasyonu'nda Acanthocardia, Ostrea, Cerastoderma edule, Paphia, Dentalis, Gibbula, Fusinus ve Pectens gibi çok sayıda fosilleşmiş çift kabuklu ve karından bacaklı yumuşakça kabuğu bulunmuştur.
Glover ve Robertson, Yenimahalle Formasyonunu "ince taneli sığ deniz şelf çökeltisi" olarak yorumladılar. Bu bölgede çok fazla iri taneli çökelti yok gibi görünüyor; bu durum, burada çökelti biriktiren nehir sisteminin toplam yüke kıyasla düşük bir eğime ve nispeten az yatak yüküne sahip olduğu sonucuna varmalarına yol açıyor. Foraminifer fosillerine dayanarak Yenimahalle Formasyonu'nun su derinliğinin 150 metrenin altında çökeldiğini, ardından "önemli bir süre" giderek sığlaşıp 50 metrenin altına indiğini tahmin ettiler.
Bileşen katmanları > Çalkaya Formasyonu

Çalkaya Formasyonu Yenimahalle Formasyonu üzerinde yer almaktadır. Glover ve Robertson, Çalkaya Formasyonu'nu "Pliyosen yaşlı Alakilise ve Eskiköy Formasyonlarının birleşimi" olarak yorumlamış, Kaya ise "aralarında gözlemlenebilir doğrudan dokanak bulunmadığı" için ayrı bir formasyon olarak yorumlamıştır.
Bileşen katmanları > Çalkaya Formasyonu > Bileşim

Çalkaya Formasyonu marnlı silttaşı, kumtaşı ve çakıltaşından oluşur. Alt kısmı ise Yenimahalle Formasyonunun üst kısmı ile bileşim bakımından benzerdir. Çalkaya Formasyonu'ndaki silttaşı katmanları, 25–30 cm kalınlığındaki kömür damarlarıyla serpiştirilmiştir.
Çalkaya Formasyonu'nun ortak özellikleri arasında "düşük açılı çapraz tabakalanma, çapraz tabakalanma, dalgalı laminasyon ve tümsekli çapraz tabakalanma" yer almaktadır. Bazı yerlerde üst seviyelere doğru gidildikçe sedimanın tane boyutu önemli ölçüde artmakta, kabalaşmakta ve sonuçta daha da kalınlaşmarak konglomeraya yol açıyor.
Çalkaya Formasyonu'nun kumtaşı yatakları bileşim açısından Yenimahalle Formasyonu'na benzer. Glover ve Robertson, Çalkaya kumtaşını "zaman zaman fırtına faaliyetlerine maruz kalan sığ deniz kökenli" olarak yorumladılar. Çalkaya Formasyonu boyunca küçük çakıltaşı çökelleri bulunmaktadır. Güneye doğru, Çalkaya çevresinde "topografik sırtlar halinde ortaya çıkan" "çok daha büyük konglomera kütleleri" vardır. Kumtaşı gibi Çalkaya çakıltaşları da "süngerler ve deniz çift kabukluları tarafından oyulmuş çakıl taşlarının kanıtlarının gösterdiği gibi deniz kökenlidir". Çakıl taşlarına ve deniz kabuklarına yapışmış bazı midye ve çift kabuklu fosilleri bulunur.
Çalkaya Formasyonu'nun çakıltaşındaki "çakıl ayrışması ve düşük merceksellik", onun dalgalar tarafından iyi işlendiğini göstermektedir. Bazı yerlerde, "iyi sıralanmış kumlar içindeki küçük merceksi çakıl kütleleri", Glover ve Robertson'un "alt kıyı yüzeyi bölgesindeki gecikme konsantrasyonları, muhtemelen oyuklardaki birikimin veya fırtına birikintilerinin bir sonucu olarak" tanımladığı şeyi temsil edebilir. Bazı "kanalize" konglomeralar aynı zamanda tarih öncesi kum setlerinin kanıtlarını da içerir.
Formasyonda paleosoller (tarih öncesi topraklar) oldukça yaygındır. Bunlar tipik olarak 1 veya 2 metre kalınlığındadır ve "soluk, kahverengi Akdeniz tipi topraklardır".
Formasyon boyunca beyaz renkli, karbonatça zengin (kalınlığı 1 metreden az) kiltaşından oluşan ince tabakalar bulunur. Glover ve Robertson'a göre, bu kil taşları "bozulmamış, izole edilmiş, buharlaşan lagünler ve havuzlardaki aşırı tuzlu sulardan" çökelmiştir.
Bileşen katmanları > Çalkaya Formasyonu > Fosiller

Çalkaya Formasyonu'nda bulunan fosiller, Yenimahalle Formasyonu'nda bulunanlarla temel olarak aynıdır. Genel olarak Çalkaya Formasyonu'ndaki karındanbacaklı ve çift kabuklu fosiller, Üst Yenimahalle Formasyonu'ndaki eşdeğerlerine göre daha büyüktür. Bazı yerlerde, karındanbacaklı Murex'in "olağanüstü büyük" fosilleri bulunmuştur. Çalkaya'da bulunan diğer fosiller arasında foraminiferler, ostrakodlar ve "bol" çift kabuklu ve karından bacaklı yumuşakçalar bulunmaktadır. Çalkaya Formasyonu Pliyosen veya Üst Pliyosen'e tarihlenmektedir.
Bazı yerlerde fosil topluluğu, Glover ve Robertson'un "acı su ortamını düşündüren" olarak yorumladığı Cerastoderma edule veya ince kabuklu istiridyeler gibi tamamen tuzluluğa toleranslı türlerden oluşuyor.
Bileşen katmanları > Çalkaya Formasyonu > Formasyon

Yenimahalle Formasyonu'nun çökelmesinden sonraki dönemde kıyı şeridinde hızlı bir geri çekilme yaşanmıştır. İri taneli Çalkaya Formasyonu daha sonra Aksu Nehri deltasında çökelmiştir. Aksu Nehri'nin çıkış noktasında küçük bir alüvyon yelpazesi gelişmiştir; bu alüvyon yelpazesinin daha önceki Aksu Formasyonu'ndan gelen yelpaze kümelerini kesmesi nedeniyle, en azından Orta Miyosen'den beri temelde aynı yerde kaldığı anlaşılmaktadır. Daha güneyde yelpaze birikintileri yavaş yavaş tortul bir ovaya dönüşüyor. Örgülü bir dere bu ovadan geçerek Yenimahalle Formasyonu'nun alttaki denizel çökellerini aşındırmıştır. Bu alüvyon ovası zamanla güneye doğru büyümüş gibi görünmüyor, bu da "akarsu gerilemesinin yeterince hızlı olduğunu ve nehir sisteminin geri çekilen kıyı şeridine ayak uyduramayacağını" gösteriyor.
Bunun yerine, güney havza alanının çoğu, açık deniz sularının çok hafif bir eğime ve çok sayıda kum setine sahip olduğu "kumlu, dalgalardan etkilenen, delta üstü bir ortam" ile kaplıydı. Çalkaya Formasyonu'nda şu anda bulunan daha büyük çakıltaşı kütleleri, muhtemelen "dalgadan etkilenen bir akarsu deltası dağıtım cephesi boyunca ağız çubukları" da dahil olmak üzere, kıyıya paralel uzanan kum çubukları olabilir.
Bileşen katmanları > Antalya Tufa

Aksu Havzası'nın güneybatı sınırı 30 km'ye 40 km'lik tüf ve traverten yataklarından oluşan bir alanla işaretlenmiştir. Bu alan, Antalya şehrini ve Antalya Körfezi'nin altında kalan deniz altı kısmını kapsamaktadır. Antalya Tüfü "günümüz manzarasına hakim bir dizi büyük teras olarak ortaya çıkıyor".
Yataklar batıya doğru giderek kalınlaşıyor; doğuda 30 m kalınlıktan batıda 250 m kalınlığa kadardır. Bu yataklar için kesin bir yaş verilmemekle birlikte, Çalkaya Formasyonu üzerinde uyumlu olarak yer almaktadırlar. Tüm formasyon boyunca iki takım "eşlenik eğik atımlı fay" kuzeybatı-güneydoğu ve kuzeydoğu-güneybatı yönünde uzanır.
En alttaki (en eski) tüf yatakları "kil açısından zengin, gastropod açısından zengin mikrokristalin karbonatlardan" yapılmıştır. Yatağın Mesozoik temele doğrudan bitişik olduğu bölgelerde, özellikle batıda, peridotit kırıntıları bulunmaktadır. Bu birikintiler, 10 metre boyunca hakim olan "düzenli ara tabakalı karbonat açısından zengin paleosollerle birlikte yukarıya doğru saf mikrokristalin tüf haline gelir". Bunun üzerinde kompozisyon daha çeşitli hale gelir. Kazınmış kanallar sığ su ve bataklık ortamlarında çökelmiş breşleşmiş tüf içermektedir. Son olarak, en üstteki 10 m "neredeyse tamamen fitoklast tüften oluşur".
Bileşen katmanları > Antalya Tufa > Terra rossa paleosolleri

Antalya Tüfleri boyunca, antik çağda burada yeniden çökelmiş olan küçük, parlak kırmızı terra rossa paleosol cepleri bulunmaktadır. Çoğunlukla dik kenarlı, U şeklinde kanallarda bulunurlar ve genellikle birbirine yakın aralıklarla (yaklaşık 5 m aralıklarla) bulunurlar. Bu kanallar çoğunlukla Pleistosen akarsu konglomeralarına bölünmüştür, ancak bazı lokal bölgelerde tortul çökellere kesilmiş olanlar da vardır. Başlangıçta, bu kanallar "görünüşe göre felaket olayları, muhtemelen ani seller nedeniyle kesilmiş ve doldurulmuştu".
Glover ve Robertson, Antalya Tufa'sında bulunan terra rossa paleosollerinin teknik olarak "ideal terra rossa" olmadığını, bunların "karbonat açısından çok fakir" ve "yabancı maddeler açısından zengin" olduğunu ve teknik tanıma uymayacağını belirtiyor. Ne olursa olsun, bu tür topraklar genellikle sıcak ve kuru yaz iklimine sahip bölgelerde kireçtaşının üzerinde oluşur.
Bileşen katmanları > Belkıs Konglomerasyonu

Aksu Havzası'nın en genç birimi, Yenimahalle-Çalkaya alt havzasında sadece havzanın güney kesiminde yüzeylemeleri görülen Belkıs Konglomerası'dır. Bu yüzeylenmeler, Aksu Nehri boyunca, bugünkü yatağına oldukça yakın olan akarsu taraçalarından oluşmaktadır. Bu teraslar, "yeniden çökelmiş terra rossa tipi paleosoller" (yani tarih öncesi topraklar) ile doldurulmuş dik kanallarla işaretlenmiştir. Aspendos Antik Kenti, Belkıs Konglomerası'nın üzerine kurulmuş olup, taş yapıları başlangıçta buradan çıkarılmıştır.
Belkıs Konglomerası bileşim olarak Yenimahalle Formasyonu'nun konglomera kısımlarına benzemektedir. "Son derece heterojendir ve esas olarak kötü sıralanmış bir kumtaşı-silttaşı matrisinde Kretase kireçtaşı, serpantinit ve çört kırıntılarından oluşur". Kırıntılar tipik olarak iyi yuvarlanır ve yaklaşık 1–5 cm boyutundadır. Başlangıçta Antalya Kompleksi'nin bir bölümünü oluşturuyorlardı. Belkıs Konglomerasının altında Yenimahalle ve Karpuzçay Formasyonlarından bir uyumsuzluk ayrılmaktadır.
Belkıs Konglomerası orta Pleyistosen döneminde "bölgesel yükselmeyle birlikte akarsu taşkın yataklarında ve atalardan kalma Aksu Nehri boyunca uzanan kanallarda çökelme" ile oluşmuştur. Kanallar nehrin kesilmesi ve birikmesi (arazinin yükselmesine yol açan toprak birikmesi) ile oluşturulmuştur. Bunlar artık, başlangıçta tüf oluşumlarından ve kireçtaşı temel kayalarından oluşan ve atalarından kalma Aksu Nehri'nin yatağında meydana gelen değişiklikler sırasında, muhtemelen ani taşkınlar sırasında yeniden biriktirdiği tarih öncesi topraklarla doludur.
Diğer özellikler > Eskiköy Kanyonu

Antalya'nın yaklaşık 50 km kuzeyinde yer alan Eskiköy kanyonu Pliyosen öncesine aittir. Kanyonun kökeni, antik Aksu Nehri'nin kestiği "faylı bir koridor"dan gelmektedir. Messiniyen tuzluluk krizinden önceki dönemde, deniz seviyelerinin düştüğü dönemde, nehrin kanyonu "gömdüğü" yerde bir erozyon dönemi yaşandı. "Erken Pliyosen yaşlı akarsu-deniz çökelleri" ile doludur.
Diğer özellikler > Karadağ Yelpaze Deltası

Havzanın orta kısmının batı tarafında yer alan Karadağ yelpaze deltası (Karadağ Konglomeraları olarak da bilinir) Serravaliyen ve Tortoniyen dönemlerine aittir ve "kireçtaşı ve ofiyolitik kayalardan oluşan kumtaşları ve çakıllardan" oluşur. Bu yatakların kaynakları Bey Dağları platformu karbonatları ve Antalya Napları; örneğin yelpaze deltasında Üst Kretase Globotruncata fosilleri bulunmaktadır. Çakıllar "orta ila kötü boylanmalı" olup, tipik olarak boyutları 3 ila 8 cm arasındadır ve bir "granül/kaba kum matrisi" içine gömülüdür. Karadağ yelpaze deltasının tabanı, oluşumundan bu yana tektonik aktivite nedeniyle görülememektedir. Yelpaze deltasının toplam kalınlığı yaklaşık 750 m'dir.
Diğer özellikler > Kargı Yelpaze Deltası

Kargı yelpaze deltası Aksu Havzası'nın batı yakasında yer almaktadır. "Toplam kalınlığı 185 m olan ince çamurtaşlarıyla arakatkılı KD dalmalı kalın çakıltaşlarından" oluşur. Genellikle boyutları 3 ila 5 cm arasında değişen yarı yuvarlak kireçtaşı ve ofiyolit çakılları, bir "granül/kaba kumlu matris" içine gömülür. Kargı yelpaze deltasındaki yataklar, Tortoniyen döneminden kalma, esas olarak "sütun şekilli, kalın tabakalı, dikey olarak büyüyen Porites lobatosepta ve Tarbellastraea siliciae kolonilerinden" oluşan "izole yama resif yığınları" içermektedir. Bazı yerlerde, kaya düşmesini veya kaya kaymasını temsil eden "aşırı büyük kaya blokları" bulunur ve bu süreçte altındaki resif birikintileri ezilir.
Karadağ yelpaze deltası gibi Kargı yelpaze deltası da Bey Dağları platformu karbonatları ve Antalya Napları tarafından beslenmiştir. Büyümesi esas olarak kuzey-kuzeydoğu yönünde gerçekleşti.
Üner ve diğerlerine göre Kargı yelpaze deltası muhtemelen "ortadaki alüvyon yelpazesi üzerinde gelişen sığ örgülü bir dere ve kıyı üstü çökel" olarak oluşmuştur. "Yama resifleri içeren üst dizilime" dayanarak yelpaze deltasının oluşumunun nedeninin "alüvyon yelpazesi üzerinde keskin bir geçiş" olduğunu yazıyorlar.
Kargı bölgesindeki foraminifer türleri arasında Neogloboquadrina pachyderma, Globigerinoides tenellus, Globigerinoides obliquus obliquus ve Globoturborotalita rubescens gibi planktik olanlar; bentik olanlar Bulimina marjinata' ve Saidovina karrerianadır.
Diğer özellikler > Diğer yelpaze deltaları

Kapıkaya, Kozan ve Bucak yelpaze deltaları yaklaşık olarak Langiyen'den Messiniyen'e kadar olan dönemde çökelmiştir. Kapıkaya yelpaze deltası Aksu Havzası'nın kuzey ucundan beslenmiş; Kozan doğudan besleniyordu; Bucak ise Karadağ ve Kargı gibi batıdan beslenirdi.
Diğer özellikler > Çalkaya ve Yeşilkaraman tüf yatakları

"Homojen" bir tüf yatağı, y. 10 m kalınlığında olup Çalkaya Köyü yakınlarında bulunmaktadır. Bazı yerlerde "kanal dolgusu birikintileri" oluşturan "her yerde" pomza kırıntıları bulunmaktadır. Çalkaya tüfü, yalnızca birkaç yüz metre çapında, "küçük, sığ bir freatomagmatik patlamanın" oluşturduğu sığ bir çökelme halkası olarak yorumlanır. Gerçek patlama bölgesine dair hiçbir kanıt bulunamadı.
Daha kuzeyde, Yeşilkaraman civarında kumlu toprak tabakasını kesen "tüflü malzeme ve pomza çakıllarıyla dolu bir kanalın" izleri vardır; ponza taşı Çalkaya'dakine benzer. Glover ve Robertson, Yeşilkaraman yatağını "benzer bir tüf halkasının diğer tortularla birlikte kırıntılı bir kanal halinde yeniden işlenmesi" olarak yorumladılar.
Orta Miyosen'de Aksu Havzası'nda kıyılarda mercan resifleri yer alıyordu. Porites, baskın cinslerden biriydi.
Aksu Havzası'nda Antalya Tufa'sının depolandığı dönemde yetişen kızılağaç (Alnus glutinosa) artık bölgeye özgü değildir.
Aspendos antik kenti Belkıs Konglomerası'nın üzerine inşa edilmiştir.
Arpacık
Tıp

Arpacık (hastalık) - Bir göz hastalığı
Silah

Gez ve arpacık; tüfek, tabanca vb. ateşli silahlarda namlunun en ileri bölümünde bulunan ve nişan alırken "gez"le birlikte göz ile hedef arasında aynı çizgi üzerine getirilen küçük çıkıntı
Bitki

Arpacık soğanı, bir tür minik soğan
Yerleşim yerleri

Arpacık, Yusufeli - Artvin ili Yusufeli ilçesine bağlı köy
Arpacık, Güroymak - Bitlis ili Güroymak ilçesine bağlı köy
Arpacık, Espiye - Giresun ili Espiye ilçesine bağlı köy
Arpacık, Kürtün - Gümüşhane ili Kürtün ilçesine bir köy
Argiope possoica

Argiope possoica, Argiope cinsine bağlı bir örümcek türüdür.
Argiope pulchella

Argiope pulchella, Argiope cinsine bağlı bir örümcek türüdür.
Arnside

| Arnside |
| --- | --- |
Kent

ArnsideArnside'in Birleşik Krallık'taki konumu
Ülke:  Birleşik Krallık
Ülke:  İngiltere
Kontluk: Cumbria
Zaman dilimi: UTC±00.00 (BAS)
 • Yaz (YSU): UTC+01.00 (BAYS)
Arnside, İngiltere'nin Cumbria kontluğunda bulunan bir civil parish.
Argiope protensa

Argiope protensa, Argiope cinsine bağlı bir örümcek türüdür.
Argiope reinwardti

Argiope reinwardti, Argiope cinsine bağlı bir örümcek türüdür.
Argiope probata

Argiope probata, Argiope cinsine bağlı bir örümcek türüdür.
Atatürk Spor Salonu (Antalya)

| Antalya Atatürk Spor Salonu |
| --- | --- |


Yer: Antalya
Koordinatlar: 36°52′49″K 30°42′30″D﻿ / ﻿36.88028°K 30.70833°D﻿ / 36.88028; 30.70833
Temel atma: 1966
Açılış: 1967
Yenileme: 2023
Maliyet: 10 Milyon Lira(Tahmini)
Mimar: Antalya Büyükşehir Belediyesi
Ev sahibi: Antalya Büyükşehir Belediyesi Basketbol Kulübü
Kapasite: 2.500


Antalya Atatürk Spor Salonu, Antalya'da bulunan 2.500 kişi kapasiteli spor salonu. Antalya Büyükşehir Belediyesi Basketbol Kulübü tarafından kullanılmaktadır.
Arredamento Mimarlık

| --- | --- |
Editör: Uğur Tanyeli (Yayın Koordinatörü), Sibel Senyücel (Editör), K. Bilge Erdem ve Neslihan İmamoğlu (Yardımcı Editör)
Kategoriler: Dergi, ulusal süreli yayın
İlk sayı: 1989
Ülke: Türkiye
Dil: Türkçe
Website: arredamentomimarlik.com
ISSN: 2536-4952
Arredamento Mimarlık, İstanbul'da 1989 yılından beri yayımlanmakta olan mimarlık ve tasarım kültürü dergisi.
1989-2020 arasında aylık olarak yayımlanan dergi, 2020'den itibaren iki ayda bir yayımlanmaktadır. Arredamento Dekorasyon adıyla bir tasarım dergisi olarak yayına başlayan dergi, 100. sayısında Arredamento Mimarlık adını alarak bir mimarlık yayına dönüşmüş ve varlığını bir kurum desteği olmadan sürdürmüştür.
Derginin yayın koordinatörlüğünü 1989'dan beri Uğur Tanyeli yürütmektedir; derginin editörü Sibel Senyücel'dir.
Dünyadaki mimari tartışma başlıklarının Türkiye gündemine taşınmasında; Türkiye mimarlığına ilişkin pek çok aktörün, yapının veya konunun  fark edilmesinde, üzerinde düşünülmesinde rol almış bir yayın olan Arredamento, Türkiye'nin en uzun süreli ve en etkili mimarlık dergilerinden biri olarak tanınır. 27 yılda çıkardığı 300 sayı nedeniyle 2017'de düzenlenen sergi, Türkiye'de halen yayımlanmakta olan bir dergi için  düzenlenmiş ilk sergidir.
İçerik

Dergi, mimarlık ve tasarım ekseninde kültür ve kuram, tarih, koruma ve restorasyon, eğitim ve akademi, kent ve planlama, gündelik yaşam, sergiler ve etkinlikler, sanat, müzecilik ve müzeler, yarışmalar gibi konuları kapsar. Yapı tanıtımı yerine yerli ve yabancı mimarların yapıtlarını bütünlük içinde incelemeye odaklanmıştır. Mimarlık tarihindeki tartışmalara, az işlenmiş veya hiç işlenmemiş konulara yer verilir.
Derginin her sayısında farklı bir dosya konusuna yer verilir ve kapakta bu konuya ilişkin bir grafik tasarım yer alır. Kimi zaman konuk editörlerle gerçekleştirilen dosya bölümünde  Mimarlar ve Göç, Mimarlıkta Güncel Bunalım, Biyoloji ve Mimarlık, Mimarların Okul Projeleri, Evsizlik, Bruno Taut'u Hatırlamak, Ciddiyet ve Mimarlık, Yaşlılık ve Mimarlık gibi konular incelenir; "Profil" bölümünde her sayı bir mimar ve(ya) tasarımcının pratiği ayrıntılı bir biçimde ele alınır. Dergide ayrıca, konuk yazarların da katkılarıyla makaleler, söyleşiler, eleştiri yazıları, mimari projeler yayımlanır.
Bağımsız bir yayınevi tarafından çıkarılan derginin içeriğinin başlangıçta büyük ölçüde mimarlardan oluşan amatör bir yayın kurulu tarafından oluşturulmuş; Uğur Tanyeli'nin yayın yönetmeni olmasından sonra  giderek profesyonelleşmiş ve daha akademik bir içeriğe yönelmiştir.
Derginin tüm sayılarının kapak tasarımları Bülent Erkmen tarafından gerçekleştirilmiştir.
Yayın hayatı

Yayın hayatına dekorasyon ve sanat alanları ağırlıklı olmak üzere tasarım odaklı bir dergi olarak Arredamento Dekorasyon adıyla başladı. 1998 yılı Şubat ayındaki 100. sayısından itibaren Arredamento Mimarlık ismini aldı. İsim değişikliğinin sonrasında da dergininin ‘‘popülizmden uzak kalmaya çabalayan" yayın ilkesinin süreceği ifade edildi.
2016 yılına kadar Boyut Yayıncılık tarafından yayımlananan dergi; bu tarihten itibaren Binat İletişim ve Danışmanlık tarafından yayımlanmaya devam etmektedir. Dergi, Türkiye'nin en uzun süre yayına devam eden tasarım ve mimarlık dergileri arasındadır.
Derginin yazı işleri kadrosunda şu isimler yer almıştır (kronolojik olarak): Ömer Madra, Enis Batur, Servet Onay, Aramis Kalay, Hakan Öneş, Mine Haydaroğlu, Mustafa Bayka, Onur Tunaşat, Suzan Kentli (Aral), Gülgün Öztaş, Burçin Altınsay, Murat Germen, Fatoş Özel, Emine Önel, Alev Erkmen, Cüneyt Budak, Kuyaş Örs, Meral Ekincioğlu, Nuray Togay, Burçak Özlüdil, Ersin Altın, Bahar Demirhan, Volkan Atmaca. Uğur Tanyeli, 1989 yılından beri derginin yayın koordinatörlüğünü yürütmektedir.
2017 yılında, Arredamento Mimarlık dergisinin 300 sayılık yayın hayatını konu alan 300 Sayı / 27 Yıl / Bir Dergi / Arredamento (Dekorasyon+Mimarlık) isimli sergi İstanbul'daki SALT Galata'da gerçekleşmiştir.
Askeri Fabrikalar Umum Müdürlüğü

| --- | --- |


Genel bilgiler
Kuruluş tarihi: 1921 
Önceki kurum: İmalat-ı Harbiye Müdüriyeti Umumiyesi
Kapanış tarihi: 1 Nisan 1950 
Sonraki kurum: Makina ve Kimya Endüstrisi Kurumu
Üst kuruluş: Türkiye Cumhuriyeti Millî Savunma Bakanlığı
Adres: Ankara
Askeri Fabrikalar Umum Müdürlüğü, Türk Kurtuluş Savaşı sürerken Mustafa Kemal Paşa önderliğindeki Ankara merkezli Anadolu Hareketi yönetimi tarafından kurulmakta olan düzenli ordunun askeri gereksinimlerini sistemli bir şekilde sağmak amacıyla kurulmuştur. Daha öncesinde İmalat-ı Harbiye Müdüriyeti Umumiyesi çatısı altında işgal altındaki İstanbul'dan başta Ankara olmak üzere Anadolu'nun çeşitli kentlerine kaçırılan tezgâh ve teçhizat ile buradan gönüllü olarak gelen subay, usta ve işçiler sayesinde silah, mühimmat ve diğer askeri gereksinimler karşılanmaktaydı. Düzenli bir savunma sanayii üretimi için 1921 yılında İmalat-ı Harbiye Müdüriyeti Umumiyesi yeniden yapılandırılarak Millî Savunma Bakanlığı'na bağlı olarak Askeri Fabrikalar Umum Müdürlüğü'ne dönüştürülmüş ve o dönem miralay rütbesinde bulunan (daha sonra mirliva rütbesine yükselen) Mustafa Asım (Berkman) Paşa, Ocak 1921 tarihi itibarıyla Askeri Fabrikalar Umum Müdürlüğü'nün başına getirilmiştir.
Kurum, 15 Mart 1950 tarihinde Makina ve Kimya Endüstrisi Kurumu'nun kurulmasına ve 1 Nisan 1950 tarihinde görevlerini buraya devredene kadar faaliyetlerini sürdürmüştür.
Askeri Fabrikalar Umum Müdürleri

Askeri Fabrikalar Umum Müdürü olarak görev yapanlar, o sıradaki rütbeleri ve görev yaptıkları tarihlerle birlikte sırasıyla şu şekildedir:
| № | Adı | Rütbesi | Görev Başlangıcı | Görev Bitişi |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Mustafa Asım Berkman | Miralay-Mirliva | Ocak 1921 | 2 Nisan 1925 |
| 2 | Osman Zati Korol | Miralay-Mirliva | 2 Nisan 1925 | 6 Şubat 1932 |
| 3 | Eyüp Durukan | Tuğgeneral-Tümgeneral | 6 Şubat 1932 | 22 Eylül 1941 |
| 4 | Sırrı Seyrek | Tuğgeneral-Tümgeneral | 22 Eylül 1941 | 2 Eylül 1946 |
| 5 | Fikret Karabudak | Tümgeneral | 2 Eylül 1946 | 24 Temmuz 1948 |
| 6 | Ekrem Akpay | Tümgeneral | 31 Ağustos 1948 | 4 Kasım 1950 |
Arado Ar 234

| Ar 234 Blitz |
| --- | --- |
Almanya'dan ele geçirilmiş bir Arado AR 234, 1945 Indiana, ABD
Türü: Jet bombardıman
Ulusal köken:  Almanya
Üretici: Arado
Tasarımcı: Walter Blume
İlk uçuş: 25 Haziran 1943
Hizmete giriş: 1944
Ana kullanıcı: Luftwaffe
Üretim sayısı: 214
Arado Ar 234 Blitz üretilmiş ilk operasyonel jet bombardıman uçağıdır.
Tarihçe

Alman Arado tarafından 2. Dünya Savaşı'nın sonlarına doğru üretilmiş ve ilk uçuşunu 15 haziran 1943 yılında gerçekleştirmiştir. 1944 yazından savaşın sonuna kadar toplam 210 adet üretilebilmiştir. 1945 yılının şubat ayında üretim C modeline kaydırılmış ve kasım 1945'e kadar üretimin ayda 500 adet olması planlanmış, doğal olarak başarılı olunamamıştır.
Özellikler

Mürettebat: 1
Uzunluk: 12,63 m
kanat açıklığı: 14,10 m
Yükseklik: 4,30 m
Kanat alani: 26,40 m²
Boş ağırlık: 5.200 kg
Maksimum kalkış ağırlığı: 9.850 kg
Güç : 2× junkers jumo 004b-1 turbojet
Maksimum hız: 6.000 metre yükseklikte 742 km/h
Menzil: 2.200 km (tam yüklü iken)
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  LCCN: sh85006275  NARA: 10665767  NKC: ph369351  NLI: 987007294021905171
Astragalus megacarpus

Astragalus megacarpus, Astragalus cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Arizona (anlam ayrımı)

Arizona aşağıdaki anlamlara gelebilir:
Arizona,
Arizona (hayvan), Colubrinae altfamilyasına bağlı bir sürüngen cinsi
"Arizona" ile başlayan bütün sayfalar