stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Jordan Adams
Profesyonel kariyer

26 Haziran 2014'teki NBA Seçmeleri'nde Memphis Grizzlies tarafından 22. sırada seçilmiştir. 7 Temmuz 2014'te Grizzlies ile sözleşme imzalamıştır.
| g t 2014 NBA Seçmeleri |
| --- | --- |
İlk tur:  Andrew Wiggins  Jabari Parker  Joel Embiid  Aaron Gordon  Dante Exum  Marcus Smart  Julius Randle  Nik Stauskas  Noah Vonleh  Elfrid Payton  Doug McDermott  Dario Šarić  Zach LaVine  T. J. Warren  Adreian Payne  Jusuf Nurkić  James Young  Tyler Ennis  Gary Harris  Bruno Caboclo  Mitch McGary  Jordan Adams  Rodney Hood  Shabazz Napier  Clint Capela  P. J. Hairston  Bogdan Bogdanović  C. J. Wilcox  Josh Huestis  Kyle Anderson  
İkinci tur:  Damien Inglis  K. J. McDaniels  Joe Harris  Cleanthony Early  Jarnell Stokes  Johnny O'Bryant III  DeAndre Daniels  Spencer Dinwiddie  Jerami Grant  Glenn Robinson III  Nikola Jokić  Nick Johnson  Walter Tavares  Markel Brown  Dwight Powell  Jordan Clarkson  Russ Smith  Lamar Patterson  Cameron Bairstow  Alec Brown  Thanasis Adetokunbo  Vasilije Micić  Alessandro Gentile  Nemanja Dangubić  Semaj Christon  Roy Devyn Marble  Louis Labeyrie  Jordan McRae  Xavier Thames  Cory Jefferson
Kye Allums

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
Kişisel bilgileri
Doğum tarihi:  23 Ekim 1989 (35 yaşında)
Kariyer bilgileri
Lise:  Minnesota Centennial Lisesi
Kolej:  George Washington

Kye Allums (d. 23 Ekim 1989), bir transgender savunucusu, konuşmacı, sanatçı ve LGBT gençliğine akıl hocasıdır. George Washington Üniversitesi kadın takımının eski bir kolej basketbol oyuncusudur. 2010'da trans erkek oldu ve ilk açık transgender NCAA Division I kolej sporcusu oldu.
Kişisel hayat

Allums, ABD, Minnesota'daki Circle Pines'daki Centennial Lisesi'nden mezun oldu. George Washington Üniversitesi, George Washington Colonials kadın basketbol takımında üç sezon gard olarak oynadı. Allums'ın takım arkadaşları ona "Kay-Kay" dedi. Allums, insanlara ona "Kye" demelerini söylemeye başladı. 2010 yılında trans erkek oldu. Outsports spor sitesine "biyolojik cinsiyetim kadın, bu da beni transgender bir erkek yapıyor" dedi.
Mayıs 2011'de GWU, Allums'ın GWU basketbol takımından ayrılmaya karar verdiğini duyurdu. 2011 yılında George Washington Üniversitesi Güzel Sanatlar bölümünden lisans derecesi ile mezun oldu.
2014 yılında Allums, bir ESPN hikâyesinde intihara teşebbüs ettiğini söyledi.
George Washington istatistikleri

| Lejant |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   OM | Oynadığı maç |   BM  | İlk 5 başlama |  MBD  | Maç baş. dk |
|  A%  | Atış yüz. |  3S%  | 3 sayı yüz. |  SA%  | Serbest atış yüz. |
|  MBR  | Maç baş. rib. |  MBA  | Maç baş. asist |  MBTÇ  | Maç baş. top çal. |
|  MBB  | Maç baş. blok |  MBS  | Maç baş. sayı |  Kalın yazılar  | Kariyer rekoru |
| Yıl | Takım | OM | Puanlar | A% | 3S% | SA% | MBR | MBA | MBTÇ | MBB | MBS |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2008-09 | George Washington | 11 | 35 | 28.6 | 18.8 | 38.1 | 2.2 | 1.3 | 0.2 | 0.1 | 3.2 |
| 2009-10 | George Washington | 26 | 193 | 37.8 | 37.1 | 75.0 | 4.6 | 1.1 | 0.8 | 0.2 | 7.4 |
| 2010-11 | George Washington | 8 | 54 | 47.4 | 30.0 | 63.2 | 3.4 | 0.6 | 0.6 | 0.3 | 6.8 |
| Kariyer | George Washington | 45 | 282 | 37.7 | 32.7 | 62.5 | 3.8 | 1.0 | 0.6 | 0.2 | 6.3 |
Aktif destek

Allums, transgender bir kişi olarak yaşam hakkında konuşmak için ülke çapında seyahat etmeye başladı. Transgender topluluğu ve transgender olmanın ve bir takımda oynamanın nasıl mümkün olduğunu tartışmak için liseleri, kolejleri ve üniversiteleri ziyaret etmektedir. Trans olurken zorbalarla yüzleşmek için tavsiyeler vermektedir.
Laverne Cox'un The T Word belgeselinde rol aldı. Film genç trans bireyleri konu alıp ve yaşadıklarını anlatmaktadır.
Kye, diğer LGBTQ bireylerini dışarı çıkıp deneyimleri hakkında konuşmaya teşvik eden "Ben Yeterim" adlı bir proje üretti. Proje, bireylerin hikâyelerini göndermelerine olanak tanıyarak, aynı sorunları paylaşan insanlara yalnız olmadıklarını göstermektedir.
2015 yılında Ulusal Gay ve Lezbiyen Sporları Onur Listesi'ne alındı.
Yayımlanmış çalışması

Allums, ailesi ve kendisi hakkında yazdığı şiir ve mektupların yer aldığı Ben Kimim? isimli bir kitap yayımlamıştır.
Anthony Brown

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 2014'te Brown, Stanford Cardinal formasıyla turnike atarken
No. 21 - UNICS Kazan
Pozisyon:  Kısa forvet / Şutör gard
Lig:  VTB Birleşik Ligi
Kişisel bilgileri
Tam adı:  Anthony LeJohn Brown
Doğum tarihi:  10 Ekim 1992 (32 yaşında)
Doğum yeri:  Bellflower, Kaliforniya, ABD
Boyu:  2,01 m (6 ft 7 in)
Kulüp bilgileri
Kulübü:  UNICS Kazan
Numarası:  21
Kariyer bilgileri
Lise:  Ocean Wiev   (Huntington Beach, Kaliforniya)
Kolej:  Stanford (2010-2015)
 NBA seçmeleri:  2015  / Tur: 2 / Sıra: 34.
  Los Angeles Lakers  tarafından seçildi
Oyunculuk kariyeri:  2015-günümüz
Profesyonel kariyeri
Yıllar:  Takım
2015-2016:  Los Angeles Lakers
2015-2016:  → Los Angeles D-Fenders
2016-2017:  Erie BayHawks
2016:  New Orleans Pelicans
2017:  Orlando Magic
2017-2018:  Minnesota Timberwolves
2017-2018:  → Iowa Wolves
2018:  Partizan
2019:  Lakeland Magic
2019:  Limoges CSP
2019-2020:  Fuenlabrada
2020-2021:  Metropolitans 92
2021-2022:  Bursaspor
2022:  Makkabi Rişon LeTsiyon
2022-günümüz:  UNICS Kazan
Başarıları
|  EuroCup Sezonun En İyi İkinci Beşi (2021)  NBA G League All-Star (2017)  |  EuroCup Sezonun En İyi İkinci Beşi (2021)  NBA G League All-Star (2017)  |  |  |
 NBA.com'daki istatistikleri 
 Basketball-Reference.com'daki istatistikleri 

Anthony LeJohn Brown (d. 10 Ekim 1992), Amerikalı profesyonel basketbolcu. 2.01 metre boyunda, 98 kilogram ağırlığındadır. Kısa forvet ve şutör gard pozisyonlarında görev yapmaktadır.
Profesyonel kariyer

2015 NBA Seçmeleri'nde Los Angeles Lakers tarafından 34. sırada seçilmiştir. 9 Temmuz'da Lakers ile sözleşme imzalamıştır.
| g t 2015 NBA Seçmeleri |
| --- | --- |
1. Tur:  Karl-Anthony Towns  D'Angelo Russell  Jahlil Okafor  Kristaps Porziņģis  Mario Hezonja  Willie Cauley-Stein  Emmanuel Mudiay  Stanley Johnson  Frank Kaminsky  Justise Winslow  Myles Turner  Trey Lyles  Devin Booker  Cameron Payne  Kelly Oubre Jr.  Terry Rozier  Rashad Vaughn  Sam Dekker  Jerian Grant  Delon Wright  Justin Anderson  Bobby Portis  Rondae Hollis-Jefferson  Tyus Jones  Jarell Martin  Nikola Milutinov  Larry Nance, Jr.  R. J. Hunter  Chris McCullough  Kevon Looney  
2. Tur:  Cedi Osman  Montrezl Harrell  Jordan Mickey  Anthony Brown  Willy Hernangómez  Rakeem Christmas  Richaun Holmes  Darrun Hilliard  Juan Pablo Vaulet  Josh Richardson  Pat Connaughton  Olivier Hanlan  Joseph Young  Andrew Harrison  Marcus Thornton  Norman Powell  Artūras Gudaitis  Dakari Johnson  Aaron White  Marcus Eriksson  Tyler Harvey  Satnam Singh Bhamara  Sir'Dominic Pointer  Dani Díez  Cady Lalanne  Branden Dawson  Nikola Radičević  J. P. Tokoto  Dimitrios Agravanis  Luka Mitrović
Julian Hammond

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
Kişisel bilgileri
Doğum tarihi:  27 Mayıs 1943(1943-05-27)
Doğum yeri:  Chicago, ABD
Ölüm tarihi:  8 Ekim 2022 (79 yaşında)
Ölüm yeri:  Centennial, Kolorado, ABD
Boyu:  1,96 m (6 ft 5 in)
Kariyer bilgileri
Kolej:  Tulsa Altın Kasırgalar erkek basketbol takımı (1964-1966)
 NBA seçmeleri:  1966  / Tur: 9 / Sıra: 82.
 Los Angeles Lakers tarafından seçildi
Pozisyonu:  Kısa forvet
Profesyonel kariyeri
Yıllar:  Takım
1967-1972:  Denver Rockets
 Basketball-Reference.com'daki istatistikleri 
Julian Crifton Hammond (d. 27 Mayıs 1943 -ö. 8 Ekim 2022), Amerikalı profesyonel basketbolcudur. 1967'den 1972 yılına kadar Amerikan Basketbol Birliği (ABA) ekiplerinden Denver Rockets'te oynadı.
Yaşamı ve kariyeri

Hammond, 27 Mayıs 1943'te Chicago'da doğdu. Aynı yerdeki DuSable Yüksek Okulu'ndan mezun olduktan sonra gittiği Parsons Küçükler Koleji'nin kolej ligi basketbol takımında spor kariyerine adım atmıştır. Ardından geçiş yaptığı Tulsa Üniversitesi'nin Tulsa Altın Kasırgalar erkek basketbol takımında kolej basketbolu kariyerine devam etti. Tulsa'daki ilk siyahi basketbolcuların arasında yer almıştır. 65.9'luk isabetli atış yüzdesiyle 1965-66 sezonunda Ulusal Collegiate Atletizm Birliği'nin listesinde zirvedeydi.
Eylül 1967'de Amerikan Basketbol Birliği (ABA) ekiplerinden Denver Rockets ile sözleşme imzaladı. 1967'den 1971 yılına kadar Denver Rockets takımında maç başına 10.8 sayı ve 6.2 ribaund ortalamasıyla oynadı. Denver Rockets takımı  Aralık 1971'de Hammond ile olan sözleşmesini tek taraflı feshetti.
Özel yaşamı

Amerikan Basketbol Birliği (ABA)'daki aktif spor kariyerinin ardından 31 yıl boyunca Mountain Bell Telekominikasyon firmasında ve 14 yıl boyunca Pepsi Genel Merkezi'nde güvenlik alanında çalışmıştır.
Hammond'ın oğlu Julian II, Loyola Marymount Üniversitesinde ve torunu Julian III, kolej ligi'nde Kolorado Bufaloları basketbol takımında oynamıştır.
Ölümü

Hammond, 8 Ekim 2022'de Centennial, Kolorado'da doğal nedenlerden 79 yaşında ölmüştür.
Porteus Labirent Testi

Porteus Labirent Testi, zekâ ölçümünde kullanılan bir testtir. Temkinli davranmak, ileriyi görmek, çeşitli engellerden kendini korumak gibi özel zeka alanları ölçülür. Bu test özellikle insanın günlük yaşamındaki davranışlarda gösterdiği beceriyi ölçer.
Süperiletkenlik tarihi

Süperiletkenlik bazı maddelerin elektrik direncinin belli bir sıcaklığın altında sıfır olması ve manyetik akıyı dışarı itmeleri olgusudur. Süperiletkenliğin tarihi Hollandalı fizikçi Heike Kamerlingh Onnes’in 1911’de cıvada süperiletkenliği keşfetmesiyle başlamıştır. O zamandan günümüze diğer birçok süperiletken madde keşfedilerek süperiletkenlik teorisi geliştirilmiştir. Bu konular yoğun madde fiziği alanında aktif çalışma alanları olmaya devam etmektedirler.
Ultra-soğuk olgunun keşfi (1908’e kadar)

Düşük sıcaklıklarda elektrik direnci hakkındaki araştırmaları James Dewar başlatmıştır. Zygmunt Florenty Wroblewski düşük sıcaklıklarda elektriksel özellikler konusunda araştırma yapmış, ancak kaza sonucu ölmesi nedeniyle araştırması sona ermiştir. 1864 yılında, Karol Olszewski ve Wroblewski ultra-soğuk sıcaklıklarda direnç seviyelerinin düşmesi hakkındaki elektrik olgusunu öngörmüştür. Olszewski ve Wroblewski bu olguya ilişkin kanıtları 1880’de ortaya çıkarmıştır.
Dewar ve John Ambrose Fleming  saf metallerin mutlak sıfırda mükemmel elektromanyetik iletkenler haline geldiklerini öngörmüştür (daha sonra, Dewar, her zaman bir parça iletkenliğin var olacağına inanarak, direncin kaybolması hakkındaki fikrini değiştirmiştir). Walther Hermann Nernst, termodinamiğin üçüncü yasasını geliştirmiş ve mutlak sıfırın erişilmez olduğunu ifade etmiştir. Her ikisi de ticari araştırmacılar olan Carl von Linde ve William Hampson, hemen hemen aynı zamanda gazların sıvılaşmasında Joule-Thompson etkisi için patent başvurusunda bulunmuşlardır. Linde’nin patenti rejeneratif ters akış kullanılarak, kanıtlanmış olguların 20 yıllık sistematik araştırılmasının dönüm noktası olmuştur. Hampson’un tasarımları da bir rejeneratif yöntemdi. Birleşik süreç Hampson-Linde sıvılaştırma yöntemi olarak bilinmektedir.
Onnes araştırması için bir Linde makinesi satın almıştı. 21 Mart 1900’de, daha önce Olszewski ve Wroblewski tarafından gözlemlenen bir olgu olan düşük direncin neden olduğu, sıcaklığın düşürülmesiyle elektrik salınımlarının yoğunluğunun artırılması yöntemi için Nikola Tesla’ya bir ABD patenti verilmiştir. Bu patentte düşük sıcaklıklı bir rezonans devresinin elektrik salınımlarının artan yoğunluk ve süresi tarif edilmektedir. Tesla’nın Linde’nin makinesini soğutucu maddeyi elde etmek için kullanma niyetinde olduğuna inanılır.
10 Temmuz 1908’de Heike Kamerlingh Onnes’in ilk kez Hollanda Leiden Üniversitesinde atmosferik basınçta 4.2 kelvin kaynama noktası olan sıvılaştırılmış helyum üretmesi bir kilometretaşı olmuştur.
Ani ve sürekli kayboluş

Heike Kamerlingh Onnes ve Jacob Clay, Dewar’ın düşük sıcaklıklarda direncin azalmasına ilişkin daha önceki deneylerini tekrar incelediler. Onnes incelemeye platinyum ve altınla başladı, sonra bunları cıvayla değiştirdi (daha kolaylıkla arıtılabilen bir madde). Onnes’in, kriyojenik sıcaklıklarda katı cıvanın direnci hakkındaki araştırması sıvı helyumun soğutucu olarak kullanılmasıyla başarıldı. 08 Nisan 1911, saat 16:00’da Onnes “cıvanın direnci hemen hemen sıfır” olarak tercüme edilebilecek “Kwik nagenoeg nul” notunu düştü. Onnes, 4.19 K sıcaklıkta direncin birdenbire kaybolduğunu gözlemledi (Onnes’in kullandığı ölçüm aleti herhangi bir direnç kaydetmemişti). Onnes araştırmasını 1911 yılında “Cıvanın direncinin kaybolduğu ani hız hakkında” başlıklı makalesinde ortaya çıkardı. Onnes bu makalesinde “özdirencin” olağan sıcaklıkta en iyi iletkene göre miktar olarak binlerce kat daha düşük olduğunu söyledi. Onnes daha sonra süreci tersine çevirdi ve 4.2 K’da direncin maddeye geri  döndüğünü buldu. Ertesi yıl, Onnes bu olgu hakkında daha çok makale yayınladı. Başlangıçta, Onnes bu olguya “suprailetkenlik” (1913) adını verdi ve ancak daha sonra, “süperiletkenlik” terimini benimsedi. Onnes bu araştırması için 1913 yılında Nobel Fizik Ödülünü aldı.
Onnes, 1912’de süperiletkenliğin kullanılabilirliği üzerine bir deney yaptı. Onnes bir süperiletken halkaya elektrik akımı verdi ve bunu üreten pili çıkardı. Onnes elektrik akımını ölçtüğünde, yoğunluğunun zamanla kaybolmadığını buldu. Akım, iletken ortamın süperiletken hali nedeniyle devamlılık göstermişti. Daha sonraki yıllarda, birçok diğer maddede de süperiletkenlik bulundu. 1913'te kurşunun 7 K’da süperiletken olduğu ve 1941’de de niyobyum nitrürün 16 K’da süperiletken olduğu bulundu.
Enigmalar ve çözümler (1933-)

Süperiletkenliğin kavranmasında ikinci önemli basamak, 1933'te Walther Meissner ve Robert Ochsenfeld’in, Meissner Etkisi olarak bilinen bir olgu olan süper iletkenlerin uygulanan manyetik alanları dışarı ittiğini keşfettiklerinde meydana gelmiştir. 1935'te Fritz London ile Heinz London kardeşler Meissner etkisinin süperiletken akım tarafından taşınan elektromanyetik serbest enerjinin minimizasyonunun bir sonucu olduğunu gösterdiler. 1950’de süperiletkenliğin fenomenolojik Ginzburg-Landau teorisi, Lev Landau ve Vitaly Ginzburg tarafından tasarlandı.
Landau’nun ikinci derece evre teorisini, Schrödinger-benzeri dalga denklemiyle birleştiren Ginzburg-Landau teorisi, süperiletkenlerin makroskopik özelliklerini açıklamada çok büyük bir başarı gösterdi. Özellikle, Alexei Abrikosov, Ginzburg-Landau teorisinin süperiletkenlerin şimdi Tip I ve Tip II olarak refere edilen iki kategoriye bölünmesini öngördüğünü göstermiştir. Abrikosov ve Ginzburg bu çalışmaları nedeniyle 2003 Nobel Fizik ödülünü almışlardır (Landau 1968’de ölmüştür). 1950’de de Emanuel Maxwell ile, neredeyse hemen hemen aynı anda, C.A.Reynolds et.al, süperiletkenliğin kritik sıcaklığının kurucu elementin izotopik kütlesine bağlı olduğunu bulmuşlardır. Bu önemli keşif, elektron-fonon etkileşiminin süperiletkenlikten sorumlu olan mikroskopik mekanizma olduğunu göstermiştir.
Enigmalar ve çözümler (1933-) > BCS Teorisi

Eksiksiz süperiletkenliğin mikroskobik teorisi nihayet 1957’de John Bardeen, Leon N. Cooper ve Robert Schrieffer tarafından önerilmiştir. Bu BCS teorisi süperiletken akımı, fononların değişimi yoluyla etkileşen elektron çifti olan  Cooper Çiftinin süper sıvısı olarak açıklamıştır. Yazarlar bu çalışma için 1972’de Nobel Fizik ödülünü kazanmışlardır. 1958’de Nikolai Nikolaevich Bogolyubov, aslında bir varyasyonal argümandan elde edilen BCS dalga fonksiyonunun elektronik Hamiltonian’ın kanonik dönüşümü kullanılarak elde edilebileceğini gösterdiği zaman BCS teorisi daha sağlam bir temele oturtulmuştur. 1959’da Lev Gor’kov BCS teorisinin, kritik sıcaklık civarında Ginzburg-Landau teorisi ile uyumlu olduğunu göstermiştir. Gorkov, süperiletkenlik aşaması evrim denklemini ilk türeten kişidir.  2eV=\hbar {\frac {\partial \phi }{\partial t}}.
Enigmalar ve çözümler (1933-) > Little-Parks Etkisi

Little-Parks etkisi 1962’de paralel manyetik alana maruz boş ve ince duvarlı süper iletken silindirlerle yapılan deneylerde keşfedildi. Bu çeşit silindirlerin elektrik direnci silindirin içinden mıknatıssal akıyla periyodik bir salınım gösterir ve süre h/2e = 2.07x10-15V.s olur. William Little ve Ronald Parks direnç salınımının süperiletken kritik sıcaklığın (Tc) periyodik salınımı gibi daha temel bir olguyu yansıttığı açıklamasını yapmışlardır. Bu sıcaklıkta örnek süperiletken hale gelir. Little-Parks etkisi süperiletken elektronların toplu kuantum davranışının bir sonucudur. Bu, süperiletkenlerin içinde nicemlenenin akı değil akı kuantumu olduğu genel gerçeğini yansıtır. Little-Parks etkisi, vektör potansiyelinin gözlemlenebilir fiziksel miktara, yani süperiletken kritik sıcaklığa doğru ikiye katlandığını gösterir.
Ticari faaliyet

1911 yılında süperiletkenliğin keşfinden hemen sonra, Kamerlingh Onnes, süperiletken sargılarla bir elektromıknatıs yapmaya çalıştı ancak göreceli düşük manyetik alanların keşfettiği maddelerdeki süperiletkenliği tahrip ettiğini buldu. Çok sonra, 1955'te George Yntema süperiletken niyobyum tel sargılarla küçük bir 0.7-tesla demir çekirdekli elektromıknatıs yapmayı başardı. Daha sonra, 1961’de, J.E.Kunzler, E.Buehler, F.S.L.Hsu ve J.H.Wernick, üç kısım niyobyum ve bir kısım kalaydan meydana gelen bir bileşimin 4.2. kelvin derecede, bir 8.8 tesla manyetik alanında cm² başına 100,000 amperden fazla bir akım yoğunluğunu destekleyebildiğine ilişkin şaşırtıcı keşfi yaptılar. Kırılgan ve imalatı zor olmasına rağmen niyobyum-kalayın 20 teslaya kadar manyetik alan üreten süpermıknatıslarda son derece kullanışlı olduğu kanıtlanmıştır. 1962’de Ted Berlincourt ve Richard Hake, niyobyum ve titanyum alaşımlarının 10 teslaya kadar olan uygulamalar için uygun olduğunu keşfettiler. Hemen arkasından, niyobyum-titanyum süpermıknatıs telinin ticari üretimi Westinghouse Electric Corporation ile Wah Chang Corporation’da başladı. Niyobyum-titanyumun, niyobyum-bakırdan daha az-etkileyici süperiletken özellikleri olmasına rağmen, niyobyum-titanyum, yine de büyük ölçüde çok yüksek süneklik ve üretim kolaylığı sonucunda en yaygın kullanılan süper mıknatıs maddesi ürünü haline geldi. Ancak, hem niyobyum-bakır hem de niyobyum-titanyum MRI tıbbi görüntülemede, çok yüksek-enerjili partikül hızlandırıcı için mıknatısların eğilme ve odaklanmasında ve diğer uygulamalarda konukçu olarak geniş bir uygulama alanı buldu. Bir Süperiletkenlik Avrupa konsorsiyumu olan Conetcus, 2014’te, süperiletkenliğin vazgeçilmez olduğu küresel ekonomik faaliyetin, MRI sistemleri toplamın %80’ini oluşturmak üzere, beş milyar dolara ulaştığı tahmininde bulunmuştur.
1962’de Brian Josephson, süper akımın ince bir izolatör tabakasıyla ayrılan iki süperiletken parçanın arasından akabileceğine ilişkin önemli bir teorik öngörüde bulunmuştur. Günümüzde Josephson etkisi olarak bilinen bu olgu, SQUIDler gibi süperiletken cihazlar tarafından kullanılmaktadır. Manyetik akı kuantumu h/2e’nin mevcut en doğru ölçümlerinde ve dolayısıyla (Kuantum Hall dirençliği ile birleştirilmiş) Planck sabiti h için de kullanılır. Josephson 1973'te bu çalışması için Nobel Fizik ödülünü aldı.
1973'te Nb3Ge’nin, 1986’da kuprit yüksek sıcaklıklı süperiletkenlerin keşfine kadar (bakınız aşağı), en yüksek ortam basıncı Tc olarak kalmaya devam eden 23K Tc olduğu bulundu.
Yüksek sıcaklıklı süper iletkenler

1986’da J. Georg Bednorz ve K. Alex Mueller, 35 K geçiş sıcaklığı bulunan ve yüksek sıcaklıklı süperiletkenlerin ilki olan lantanum esaslı kuprit perovskit maddesinde süperiletkenliği keşfetti (1987 Nobel Fizik Ödülü). Kısa bir süre sonra (Ching-Wu Chu tarafından) lantanın itriyum ile değiştirilmesinin, yani YBCO yapılmasının, kritik sıcaklığı 92 K’ya çıkardığı bulundu ki bu sıvı nitrojenin soğutucu olarak kullanılabilmesi nedeniyle önemliydi (atmosferik basınçta, nitrojenin kaynama noktası 77 K). Sıvı nitrojenin ham madde kullanılmadan yerinde ucuz olarak üretilebilmesi ve borulamada helyumun bazı problemlerine (katı hava fişleri, vs.) meyilli olmaması ticari açıdan önemlidir. O zamandan günümüze kadar birçok diğer kuprit süperiletkenler keşfedilmiştir ve bu maddelerdeki süperiletkenlik teorisi teorik yoğun madde fiziğinin en önemli sorunların birisidir.
2001 Mart’ında 39 K kritik sıcaklıkta Magnezyum diborürün (mgB2) süperiletken olduğu bulunmuştur.
2008’de, bu konuda yapılacak çalışmaların kuprit süperiletkenler teorisini sağlayacağı ümidiyle bir çalışma fırtınasına yol açan oxypnictide veya demir bazlı süperiletkenler keşfedilmiştir.
2013'te, maddenin kristal yapısını deforme etmek için kızılötesi lazer ışığının kısa darbeleri kullanılarak, piko saniyede YBCO (Itriyum baryum bakır oksit)’da oda ısısında süperiletkenlik elde edilmiştir.
Tarihsel yayınlar

H.K.Onnes’in makaleleri
"The resistance of pure mercury at helium temperatures". Comm. Leiden. April 28, 1911.
The disappearance of the resistivity of mercury". Comm. Leiden. May 27, 1911.
"On the sudden change in the rate at which the resistance of mercury disappears". Comm. Leiden. November 25, 1911.
"The imitation of an ampere molecular current or a permanent magnet by means of a supraconductor". Comm. Leiden. 1914.
BCS teorisi
J. Bardeen, L.N. Cooper and J.R. Schrieffer, "Theory of superconductivity," Phys. Rev. 108, 1175 (1957), DOI:10.1103/PhysRev.108.1175
Diğer ana makaleler
W. Meissner and R. Ochsenfeld, Naturwiss. 21, 787 (1933), DOI:10.1007/BF01504252
F. London and H. London, "The electromagnetic equations of the supraconductor," Proc. Roy. Soc. (London) A149, 71 (1935), ISSN 0080-463021 Nisan 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
V.L. Ginzburg and L.D. Landau, Zh. Eksp. Teor. Fiz. 20, 1064 (1950)
E. Maxwell, "Isotope effect in the superconductivity of mercury" Phys. Rev. 78, 477 (1950), DOI:10.1103/PhysRev.78.477
C.A. Reynolds et al., "Superconductivity of isotopes of mercury," Phys. Rev. 78, 487 (1950), DOI:10.1103/PhysRev.78.487
A.A. Abrikosov, "On the magnetic properties of superconductors of the second group," Soviet Physics JETP 5, 1174 (1957)
W.A. Little and R. D. Parks, "Observation of quantum periodicity in the transition temperature of a superconducting cylinder," Phys. Rev. Lett. 9, 9 (1962) DOI:10.1103/PhysRevLett.9.9
B.D. Josephson, "Possible new effects in superconductive tunnelling," Physics Letters 1, 251 (1962), DOI:10.1016/0031-9163(62)91369-0
Patentler
Tesla, Nikola, ABD patent 685.012 "Means for Increasing the Intensity of Electrical Oscillations", March 21, 1900.
Dış bağlantılar ve Kaynakça

↑  "The Discovery of Superconductivity" (PDF). 4 Mart 2016 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Ocak 2016.
↑  V.L. Ginzburg, E.A. Andryushin (2004). Superconductivity. World Scientific. ISBN 978-981-238-913-8.
↑  
G.B.Yntema, “Superconducting Winding for Electromagnet,” Phy.Rev. 98, 1197 (1955)
↑  J.E. Kunzler, E. Buehler, F.S.L. Hsu, and, J.H. Wernick, “Superconductivity in Nb3Sn at High Current Density in a Magnetic Field of 88 kgauss,” Phys. Rev. Lett. 6, 89 (1961)
↑  T.G. Berlincourt and R.R. Hake, “Pulsed-Magnetic-Field Studies of Superconducting Transition Metal Alloys at High and Low Current Densities,” Bull. Am. Phys. Soc. II 7, 408 1962)
↑  T.G. Berlincourt, “Emergence of Nb-Ti as Supermagnet Material,” Cryogenics 27, 283 (1987)
↑  Nonlinear lattice dynamics as a basis for enhanced superconductivity in YBCO
Heike Kamerlingh Onnes, "Investigations into the properties of substances at low temperatures, which have led, amongst other things, to the preparation of liquid helium25 Nisan 2006 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.," Nobel Lecture, December 11, 1913
M. Tinkham, Introduction to Superconductivity, 2nd Ed., McGraw-Hill, NY, 1996, ISBN 0-486-43503-2
T. Shachtman, Absolute Zero and the Conquest of Cold, Houghton Mifflin Co., 1999, ISBN 0-395-93888-0
J. Matricon, G. Waysand and C. Glashausser, The Cold Wars: A History of Superconductivity, Rutgers University Press, 2003, ISBN 0-8135-3295-7
J. Schmalian, Failed theories of superconductivity8 Ocak 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Süperiletkenlik zaman çizelgesi