stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Diz artriti
Etiyoloji > İkincil osteoartrit

İkincil osteoartrit, doğrudan patolojiye neden olabilecek veya görünümü için önemli bir risk faktörü olabilecek özel durumlar nedeniyle oluşur. Bu koşullar şunlardır:
Travma
Doğuştan veya gelişimsel bozukluklar
Kondrokalsinoz
Osteonekroz, romatoid artrit, gut veya Paget hastalığı gibi kemik ve eklem bozuklukları
Diyabet, akromegali, hipotiroidizm, nöropatik artropati ve donma gibi diğer hastalıklar
Osteoartritin özel başlangıç nedeni hala tam net değildir ancak yerel, sistemik, genetik ve çevresel faktörlerin etkisinin olduğu bilinmektedir. Deneysel olarak, eklem kıkırdağı üzerine uygulanan basınçtaki artışın hücre dışı matrislerde değişikliklere yol açtığı kanıtlanmıştır. Bu da obez kişilerde diz osteoartritinin çok görülme sıklığını kısmen açıklar. Yıllar geçtikçe eklem çevresindeki bağlar daha gevşekleşir, bu ise dengesizliğe ve yaralanmaya neden olur ve güç giderek azalır. Bu sonuçta kıkırdak üzerindeki basıncın anormal dağılımına katkıda bulunur, böylece patolojiyi tetikleyen stres üretilir.
Osteoartrit ayrıca subkondral kemiğin (eklem kıkırdağının altında bulunan kemik) yapısındaki değişikliklerle de tetiklenebilir. Eklem, subkondral kemikte mikro kırıklara neden olabilecek mikrotravmadan tekrar tekrar etkilenirse, kemik, kırık bölgeleri çevresinde bulunan kıkırdağın biyomekanik kalitesini değiştirebilir. Bu kıkırdak değişiklikleri kemikte büyüme faktörlerinin sentezini oluşturabilir ve bu da osteofit veya osteoskleroz oluşumuna neden olabilir.
Postmenopozal kadınlarda osteoartritin prevalansına ilişkin epidemiyolojik çalışmalar, patolojinin başlangıcında bir veya daha çok hormonal faktörün rol oynadığını düşündürür. Kondrositler, östrojenler için membran reseptörlerine sahiptir ve bu reseptörlerin uyarılması, büyüme faktörlerinin sentezini aktifleştirir. Menopoz sonrasında, plazma östrojen seviyeleri belirgin şekilde azalır. Bu, kondrositlerin büyüme faktörlerinin sentezinin azalmasına neden olur. Bu teori, özellikle diz ve el osteoartriti vakalarında araştırılmaya devam edilmektedir çünkü bunlar nüfusta en yüksek prevalansa sahip bölgelerdir.
Risk faktörleri

Eskiden osteoartritin yaşlanmanın normal bir sonucu olduğu düşünülüyordu ve bu nedenle eklem dejenerasyonuna neden olan bir patoloji olduğu düşünülürdü. Günümüzde osteoartritin farklı ve birden fazla faktörün toplamı olarak ortaya çıktığı bilinmektedir. Bu risk faktörleri epidemiyolojik çalışmalara dayanarak oluşur ve özetle şunlardır:
Yaş: Osteoartrit için en önemli risk faktörüdür.
Kadın cinsiyetinin erkeğe göre üstünlüğü: Kadınlarda erkeklere göre daha güçlü bir risk faktörü olmasının nedeni henüz bilinmemektedir ancak hormonlar, genetik ve diğer belirlenemeyen faktörlerle ilişkili olduğu düşünülür.
Obezite: Osteoartrit gelişimi için en değiştirilebilir risk faktörüdür. Obezitenin osteoartrit için risk faktörü olarak önem derecesi eklemden ekleme değişir.
Meslek: Mesleğin görülme derecesi, meslek türüne ve bu işten en çok etkilenen eklemde farklılık gösterir. Diz söz konusu olduğunda, çoğunlukla sürekli esneme ve kas uzaması gerektiren faaliyetlerden diz etkilenir; bunun bir örneği tesisatçılık mesleğidir.
Spor faaliyetleri: Spor aktiviteleri, eklemi doğrudan etkileyen bir aktivite olduğunda her zaman risk faktörü olur ve ekleme ve yapılan spor türüne göre değişiklik gösterir. Boks, bisiklet, paraşütle atlama ve futbol gibi sporlar diz osteoartriti için risk faktörleridir.
Önceki yaralanmalar: Eklemde önceden yaralanmalar ve/veya anormallikler olduğunda, özellikle dizde osteoartritin görünümü tercih edilir. Yaralanmalar hem eklemde hem de ona bitişik alanlarda olabilir. Osteoartrit hastalarında menisküs anormallikleri sık görülür.
Kas eksikliği: Diz osteoartriti durumunda, kuadriseps kas kuvveti ile birlikte hastalık arasında da bir ilişki olduğu yapılan çalışmalarla gösterilmiştir. Bazı hastalarda kuadriseps kas güçsüzlüğünün etiyolojik olarak osteoartritin başlangıcı veya ilerlemesi ile ilişkili olabileceği sonucuna varılmıştır.
Genetik unsurlar: Diz osteoartriti durumunda çalışmalar, 13. kromozom üzerindeki LRCH1 geninin polimorfizminin osteoartrit ile bir ilişkisi olduğunu göstermiştir. LRCH1 ürününün işlevi hala bilinmemektedir ancak hücre şeklini düzenleyen ve hücre içi sinyallemeye katılan aktin bağlayıcı proteinleri kodlayanlara benzer kısımları olduğu bilinmektedir.
Akromegali: İkincil osteoartrit gelişimi ile ilişkilidir.
Kondrokalsinoz: Osteoartritli hastalarda eklem içi kalsiyum kristallerinin varlığı, kıkırdak hasarına eşlik eder ancak her iki olay arasındaki ilişki henüz kurulamamıştır.
Diz osteoartriti, eklem içi kalsiyum kristallerinin görülme sıklığı en çok olanıdır ancak bunlar aynı zamanda omuz, dirsek ve el bileği eklemlerinde de vardır. Yaş, cinsiyet, obezite, meslek ve spor aktiviteleri, kendi başlarına patolojiyi tetikleyemedikleri için, birincil osteoartritten muzdariplik riski olarak ortaya çıkış faktörleri olacaklardır. Öte yandan, faktörlerin geri kalanı doğrudan patolojiyi başlattığı bilinen açık fenomenler olacağından ikincil osteoartritle daha fazla ilişkilidir.
Patofizyoloji

Kondrositler, eklem kıkırdağının fizyolojik homeostazisinin korunmasından, hücre dışı matrisin bir parçası olan kolajenlerin, proteoglikanların ve proteinazların sentezlenmesinden sorumlu hücrelerdir. Ancak kondrosit farklılaşma sürecindeki değişiklikler, sentezi ve bozulması arasındaki dengesizliğe ek olarak, daha az dirençli ve elastik bir hücre dışı matris üretir. Bunun etkisi, tip II kolajen ve agrekanın ekspresyonunda azalmayı da içeren kondrosit hipertrofisinden kaynaklanır. Metaloproteinaz 13 (MMP-13) üretiminin artması, kolajen ve proteoglikanların parçalanmasını katalize eden, doğal proteinaz engelleyicilerinin azalmasıyla birlikte hücre dışı matrisin sentezi ve bozulması arasında dengesizliğe ve patolojik kireçlenmenin teşvikine neden olur.
Kondrositlerin anormal faaliyeti, sitokinler, lipit medyatörleri (esasen prostaglandinler), serbest radikaller (NO, H2O2) ve fibronektin fragmanları gibi diğer matris bileşenleri tarafından doku aktivasyonundan kaynaklanır. Kondrositler etkinleştirildikten sonra belirli proteinazları ve proinflamatuar aracıları üretme kapasitesine sahiptirler.
Sinovyal hücreler eklem içine salınan kıkırdak parçalarını fagosite ederek sinovyal iltihaplanmaya neden olur. Daha sonra bu hücreler, kıkırdak matrisini değiştiren ve kondrositlerin aktivasyonunu sürdüren proteinazlar ve sitokinler gibi eklem boşluğuna salınan aracıları üretme kapasitesine sahiptir.
Son olarak, osteoartritte subkondral kemiğin değişmiş fenotipe sahip osteoblastları daha fazla alkalin fosfataz, osteokalsin, IGF-1 ve ürokinaz üretir. Bu değiştirilmiş hücreler, kıkırdak bileşenlerinin sentezini engelleyerek ve eklem kıkırdağındaki kondrositler tarafından proteinazların sentezini artırarak kıkırdak matrisinin bozulmasına katkı yapar.
Göstergebilim

Osteoartrit (OA), insanlarda en sık görülen eklem sendromudur. Aynı zamanda odak bir eklem hastalığıdır çünkü iltihaplı artropatilerden farklı olarak her zaman eklemin tamamını etkilemez ve ciddi metabolik süreçleri etkileyebilir veya kapsayabilir. Örneğin dizde en çok etkilenen kısımlar orta tibiofemoral ve yanal patellofemoral bölmeleridir.
Diz osteoartrozunun çeşitli belirtileri vardır ve bunlar tutulumun derecesine bağlıdır. Ancak bazı yazarlar OA'nin eklem hareketlerinde kısıtlılıkla özellikle sabahları eklemin harekete geçirilmesinden yaklaşık 30 dakika sonra kaybolan bir süre hareketsizlikten sonra sertlik; eklem çatırdaması; subkondral kemik sklerozu; kemik çıkıntılarının veya marjinal osteofitlerin oluşumu; eklem istikrarsızlığı; ödem varlığı ve özellikle egzersiz sonrası eklem ağrısı ile nitelendiği konusunda hemfikirdir. Bir veya her iki dizde de valgus veya varus şekil bozukluğu oluşabilir ancak bu, hastalığın doğal seyrinde geç bir olgudur.
Ayrıca diz OA'nın orta, yanal veya her iki femorotibial eklem aralığında azalma ile karakterize olduğu ve daha ileri vakalarda subkondral kistler ve ikincil dizilim bozukluğu olabileceği belirtilmiştir.
Sebepler

Diz artritinin nedeni her zaman kesin değildir. Diz, diz yapılarının mekanik hasarı (osteoartrit ve travma sonrası artrit), artritin çeşitli otoimmün (doğuştan olan bağışıklıkla ilgili) formları (romatoid artrit, jüvenil artrit ve SLE ile ilişkili artrit, psöriatik artrit ve ankilozan spondilit dahil), enfeksiyöz nedenlere bağlı artrit (Lyme hastalığı'na bağlı artrit dahil), gut artriti veya reaktif artrit ile ilgili olanlar da dahil olmak üzere hemen hemen her türlü artritten etkilenebilir.
Sebepler > Diz osteoartriti

Diz, osteoartritten en sık etkilenen eklemlerden biridir. Dizdeki kıkırdak, sürekli stres sonrasında parçalanmaya başlayıp diz kemiklerinin birbirine sürtünmesine ve sonuçta osteoartrit (OA) oluşmasına neden olabilir. ABD vatandaşlarının neredeyse üçte biri 70 yaşına geldiğinde diz osteoartritinden etkilenir.
Obezite osteoartrit gelişimi için bilinen ve çok önemli bir risk faktörüdür. Risk vücut ağırlığıyla orantılı olarak artar. Obezite, yalnızca ayakta dururken dizlere uygulanan mekanik stresi artırarak değil, aynı zamanda eklem iltihabına neden olabilecek bileşiklerin üretiminin artmasına da yol açarak OA gelişimine katkı yapar.
Parite (çocuk doğurmuş olma gerçeği veya durumu), artan diz OA riski ve diz protezi olasılığı ile ilişkilidir. Risk, kadının doğurduğu çocuk sayısıyla orantılı olarak artar. Bunun nedeni hamilelikten sonra kilo alımı veya hamilelikte vücut ağırlığının artması ve bunun sonucunda ortaya çıkan eklem stresi olabilir.
Düztabanlık osteoartrit gelişimi için önemli bir risk faktörüdür. Ayrıca yapısal şekil bozuklukları ileri yaş, kadın cinsiyeti, geçmişteki eklem travması, genetik yatkınlık ve bazı risk altındaki mesleklerin tümü genel olarak osteoartrit oluşumuna neden olabilir.
Sebepler > Lyme hastalığına bağlı diz artriti

Lyme hastalığında sıklıkla etkilenen ilk eklem dizdir.
Sebepler > Sistemik lupus eritematozus (SLE)

Artrit, SLE'nin yaygın bir belirtisidir. Artrit sıklıkla simetriktir ve daha çok küçük eklemleri tutar. Hemen hemen her eklem etkilenebilse de SLE'de en sık dizler ve el eklemleri etkilenir. Daha büyük eklemlerde (diz dahil), avasküler nekroz daha çok ağrı ve sakatlığa yol açan olası bir komplikasyondur.
Sebepler > Reaktif artrit

Reaktif artrit sıklıkla diz de dahil olmak üzere alt uzuv oligoartritiyle ortaya çıkar.
Sebepler > Gut

Alt uzuvların tek eklemindeki hızlı başlayan artrit, büyük oranda gut artritini düşündürür. Bazen diz etkilenebilir. Dizdeki gut artriti vakalarında cilt semptomları daha az görülür ancak ağrı ve şişlik özellikle yoğun olabilir.
Sebepler > Romatoid artrit (RA)

RA çoğunlukla ilk olarak belirli el veya ayak parmağı eklemlerinde iltihaplanma olarak kendini gösterir ancak dizler de dahil olmak üzere daha büyük eklemlerde ağrı ve şişlik de ilk işaretler olabilir.
Teşhis

Diz osteoartritinin tanısı çeşitli faktörler nedeniyle karmaşıktır. Bunlardan bazıları hastanın ifade ettiği semptomlar ile radyolojik çalışma arasında var olabilecek tutarsızlıklardır. Bu zorlukların üstesinden gelebilmek için bu patolojinin tanımı, sınıflandırılması ve tanısı farklı ülkelerde standartlaştırılmıştır. Örneğin Şili'de AUGE Planı (GES) ile (Şili'nin Açık Garantilere İlişkin Evrensel Erişim Planı (ya da AUGE Planı), 19.966 Sayılı Kanun (buna Sağlık Garantileri Genel Rejimi adını verir) her 3 yılda bir yenilerinin eklendiği bir yönetmelikle belirlendiği üzere çeşitli patolojilerden oluşur.) patolojisi olduğu için standartlaşma tamamlanmıştır ve aşağıdaki gibidir.
Dizinde otuz günden fazla süren, fiziksel aktiviteyle (ağırlık taşıma, merdiven çıkma veya inme) artan ve dinlenmeyle azalan kalıcı ağrı hisseden, elli yaşın üzerindeki her hastada diz osteoartritinden şüphelenilir. Diz osteoartritinin şüpheli tanısının konulmasına olanak sağlayan diğer unsurlar ise şunlardır:
Sabah eklem sertliğinin 30 dakikadan az olması.
Genellikle yürüme başlangıcında daha belirgin olan ve hareketle azalma eğilimi gösteren ağrı.
Zamanla sinsice kurulum.
Kemik (eklem) şekil bozukluğu ve kuadriseps atrofisi.
Risk altındaki eklemin kontraktürü (kasların, tendonların veya diğer dokuların kısalması ve sertleşmesi durumudur; sıklıkla eklemlerde deformasyona ve sertliğe neden olur) veya sertliği.
Hareketli eklemde çatırdama.
Soğuk veya inflamatuar olmayan eklem efüzyonu.
Diz osteoartritinin tanısını koymak için sadece klinik unsurlar kullanılabileceği gibi bunlarla birlikte tamamlayıcı olarak laboratuvar çalışmalarından da yararlanılabilir.
Tanı koymak için yalnızca klinik unsurlar kullanılıyorsa aşağıdaki altı kriterden en az üçünün varlığı gerekir (Amerikan Romatoloji Koleji kriterleri):
50 yaş üstü.
30 dakikadan az süren sabah tutukluğu.
Kemik çatırtıları.
Kemik hassasiyeti (eklem kenarlarının elle muayene edilmesiyle ağrı).
Dizde kemik kalınlaşması.
Dokunduğunuzda yerel sıcaklık artışı olmaz.
Röntgen ile tamamlanan klinik unsurlar kullanılıyorsa osteofitlerin ortaya çıkması, yani söz konusu eklem çevresinde veya içinde aşırı kemik dokusu büyümesinin ortaya çıkması ve aşağıdaki kriterlerden en az birinin varlığı yeterlidir:
50 yaş üstü olmak
30 dakikadan az sertlik
Eklem çıtırdaması
Klinik unsurların tek başına kullanılması %95 duyarlılık ve %69 özgüllük sağlar ancak röntgen ile tamamlandığında duyarlılık %91, özgüllük ise %86'ya çıkar.
Teşhis > Diz osteoartriti

Diz osteoartritinin tanısı genellikle fizik muayeneyi, semptomların değerlendirilmesini ve hastanın tıbbi öyküsünü gerektirir ancak aynı zamanda tıbbi görüntüleme ve kan tahlilini de içerebilir. Kalıcı diz ağrısı, sınırlı sabah sertliği ve azalmış fonksiyon, krepitus (kemik ile kıkırdak veya kemiğin kırık kısımları arasındaki sürtünmeden kaynaklanan sürtünme sesi veya hissi), hareket kısıtlılığı ve kemik büyümesi, diz osteoartritinin tanısı için en yararlı belirtileridir.
Diz yaralanma ve Osteoartrit Sonuç Skoru (KOOS)  ve kısa form KOOS JR. gibi standartlaştırılmış tıbbi anketler veya Western Ontario ve McMaster Üniversiteleri Osteoartrit İndeksi (WOMAC) diz osteoartritinin teşhis ve ilerleyişinin izlenmesi için de kullanılabilir.
Teşhis > Tamamlayıcı kontroller > Radyografi

Bu patolojinin tamamlayıcı çalışması için yararlı olabilecek çeşitli testler vardır. Bunların başında radyografi kullanımı gelir. Bu, diğer belirli patolojileri dışlarken ve özellikle aşağıda açıklanan durumlarda çok faydalıdır:
Travma öyküsü olanlarda kırığı dışlamak için.
Çok büyük eklem efüzyonları ile.
Fizik muayenede osteoartrit, bursit veya bağlara bağlanamayacak derecede ağrı.
Önceden bilinen bir durum olmaksızın hareket aralık kaybı.
Daha önceden tanı almış olsanız bile şiddetli ağrı.
Özellikle gençlerde şiddetli, inatçı ağrılar.
Konservatif tedavide başarısızlık.
Uzman bir doktora başvurmadan önce
Diz osteoartritinin röntgen yoluyla tanınabilmesi için eklem aralığının azalması ve osteofitlerin varlığı gözlemlenmelidir.
Kellgren ve Lawrence ölçeğine göre osteoartritin ilerlemesi incelenebilir, böylece osteofitlerin varlığı, subkondral kemikteki değişiklikler ve diğerleri gibi farklı kriterlere göre farklı dereceler belirlenebilir.
Teşhis > Tamamlayıcı kontroller > Ultrason

Ultrason patolojinin tanısal olarak doğrulanması için başka bir yararlı görüntüleme tekniğidir. Ultrason, alt uzuvlardaki herhangi bir eklemin (bu durumda diz) kıkırdaklarını görmemize olanak tanır.
Teşhis > Tamamlayıcı kontroller > Manyetik rezonans görüntüleme

Bu özel teknik, kemik dokuların yanı sıra kıkırdak gibi yumuşak dokuları da gösterdiği için osteoartritte duyarlılığı ve özgüllüğü en yüksek tekniktir. Osteofitlerin varlığı, hiyalin kıkırdak incelmesi ve subkondral ödem gibi dejeneratif değişikliklerin ve periartiküler ve kemik komplikasyonlarının erken tespitine olanak tanır ve özellikle tanıda kesinlik olmadığında faydalıdır. Ne yazık ki kamu sektöründe yüksek maliyeti ve erişilebilirliğinin zayıf olması nedeniyle yaygın olarak kullanılmaz.
Teşhis > Tamamlayıcı kontroller > Artrosentez: Eklem sıvısının incelenmesi

Son olarak eğer hastanın dizinde sinovyal sıvıda artış varsa analiz için örnek alınması yani Artrosentez yapılması önerilir. Osteoartrit durumunda sinoviyal sıvı berrak, şeffaf veya hafif sarımsı renkte olmalı, normal filansı 3 cm olmalıdır ve kristal tuzların varlığı söz konusu olabilir.
Teşhis > Ayırıcı tanı

Osteoartrite benzer semptomatoloji nedeniyle tanısı, kalsiyum pirofosfat kristal birikimi hastalığı, romatoid artrit ve septik artrit gibi diğer patolojilerle karıştırılabilir.
Kalsiyum pirofosfat kristal birikim hastalığı veya kondrokalsinoz, bu tür kristallerin içinde birikmesi nedeniyle kıkırdağı zayıflatır ve böylece kıkırdağın daha fazla aşınmasını kolaylaştırır. Öte yandan romatoid artrit otoimmün bir hastalıktır, yani bu durumda bağışıklık sistemi yanlışlıkla sağlıklı dokuya, bu durumda kıkırdak dokusuna saldırır.
Septik artritt, bu patolojinin sınıflandırılmasını belirleyecek olan bakteri veya virüs gibi mikroorganizmaların neden olduğu artrittir.
Bu patolojiler genellikle osteoartritten daha ciddi olduğundan, ikincisinin tanısı dışlayıcı bir tanıdır. Bu nedenle GES kılavuzuna göre bir hastada aşağıdaki belirtilerden herhangi biri mevcutsa diz osteoartriti dışında bir tanının önceden düşünülmesi gerekir:
Ateş veya titreme
Kırmızılık
Yerel  ateş
Büyük dökülmeler
Eklem tıkanıklığı veya dengesizliği
Alt uzuvlarda parestezi veya parezi
Aynı şekilde, hasta osteoartrit için tüm klinik kriterleri karşılamıyorsa veya 4 ila 6 haftalık başlangıç terapötik tedavisinden sonra semptomlarda herhangi bir iyileşme elde edilemiyorsa, o zaman diz osteoartritinde ayırıcı tanı da düşünülmelidir.
Tedavi

Doktor semptomların şiddetine göre bir tedavi rejimi önerir. Diz artritinin tedavisine yönelik genel öneriler durumu kötüleştiren aktivitelerden kaçınmayı, soğuk veya sıcak sargıların uygulanmasını ve semptomları hafifletmek için merhem ve kremlerin kullanılmasını içerebilir.
Tedavi, ortopedi ve travmatolojide uzman doktorlar, tercihen rekonstrüktif cerrahiler ve kalça ve diz eklem protezi konusunda uzman kişiler tarafından yönetilen disiplinler arası tedaviye odaklanılmalıdır. Çünkü bu eklemler istatistiksel olarak en çok etkilenen eklemler olup ilaçsız veya ilaçlı tıbbi tedaviden minimal invazif ameliyatlar veya yöntemlerle cerrahi tedaviye kadar değerlendirilip tedavi edilmeleri gerçeğiyle ilişkili osteoartrit sendromundan etkilenir.
İmmüno-romatolojik süreçleri içeren durumlarda romatologlar, fizyoterapistler veya rehabilitasyon doktorları gibi klinik uzman doktorlar ortak tedaviye dahil olmalıdır.
En az terapötik yanıt olarak, hastaların tedaviye başlamadan önceki durumlarına göre ağrıda en az %20 iyileşme ve bir fonksiyonel kategoride iyileşme elde etmeleri önerilir. 4 ila 6 haftalık iyi uygulanan tedaviden sonra tedavi hedeflerine ulaşılamazsa, alternatif tedavi seçeneklerinin değerlendirilmesi için hasta tedaviyi yapan doktor tarafından yeniden değerlendirilmelidir.
Tedavi > İlaç tedavisi

İlaç tedavisi genellikle artrite neden olan altta yatan durumun doğasına bağlıdır.
Asetaminofen (parasetamol) ve ibuprofen, naproksen ve diğer NSAID'ler gibi reçetesiz satılan ilaçlar genellikle ağrının giderilmesi ve/veya iltihap tedavisi için birinci basamak tıbbi tedaviler olarak kullanılır.
İltihaplanma, şişlik ve ağrının daha belirgin şekilde giderilmesini sağlamak için kortikosteroidler doğrudan eklem boşluğuna enjekte edilebilir.
Diz artritin tedavisinde kullanılan diğer ilaçlar hastalık değiştiren antiromatizmal ilaç'lar, biyofarmasötik'ler, viskoz takviyesi (hyalüronik asit enjeksiyonları dahil) ve glukozamin ve kondroitin sülfattır.
Tedavi > İlaç tedavisi > Kondroprotektif fonksiyon

OA için yavaş etkili semptomatik ilaçlar
Bu isim altında semptomatik etkileri olan ve yavaş etkili bir grup ilaç gruplandırılmıştır. Bunlar arasında glukozamin sülfat, kondroitin sülfat ve diaserin vardır.
Hafif ila orta dereceli diz osteoartritli hastalarda 6 hafta süreyle kullanıldığında etkilidirler ve ağrı kontrolü ve dizin fonksiyonel iyileşmesini gösterirler. Ancak 2 ila 3 aylık daha uzun dönemlerde, 6 haftada olduğu gibi fonksiyonel bir iyileşme veya ağrı kontrolü olmaz.
Eklem içi tedavi
Hastanın ağızdan ileçlı tedavilere yanıt vermemesi ve ağrının devam etmesi ve/veya diz eklem hacminde artış olması durumunda eklem içi tedavi uygulanmasının düşünülmesi için bir uzmana yönlendirilmesi gerekir. Akut eklem ağrı ataklarında özellikle de eklem efüzyonunun eşlik ettiği durumlarda, eklem içi kortikosteroidlerin yararlılığını destekleyen kanıtlar vardır. Etki süresi 16 ila 24 hafta gibi nispeten kısadır ve işlem romatolog tarafından gerçekleştirilir.
Eklem içi kortikosteroidlerin güvenliği konusunda 2 yıllık dönemde en fazla 3 ayda bir yapılan infiltrasyonların eklem hasarına neden olmayacağını gösteren klinik araştırma vardır.
Viskosuplementasyon
Viskosuplemantasyon, Hyaluronik asit veya benzeri yüksek molekül ağırlıklı bir maddenin eklem içine enjeksiyonundan oluşan bir tekniktir. Sinoviyal sıvının biyomekanik fonksiyonlarını iyileştirir, proinflamatuar enzimlerin ve ağrı üreten nöropeptitlerin salınımını azaltır. Klinik çalışmalar diz OA'sinde viskosuplementasyon altı aya kadar süren anlamlı ancak orta derecede bir fayda olduğunu göstermektedir. İşlem bir hafta arayla 3 ila 5 enjeksiyon gerektirir, eklem dışına çıkarsa doku nekrozu olasılığı vardır, bu nedenle uzman bir kişi tarafından yapılmalıdır.
Hyalüronik asit (HA) normalde diz dahil tüm eklemlerde vardır ve diğer fonksiyonların yanı sıra yağlayıcı görevi yapar ve şok emilimi sağlar. Osteoartritte eklem hyalüronik asit aktivitesinde kayıp vardır ve bu durum muhtemelen bunla ilişkili ağrı ve sertliğe neden olur. Hyalüronik asit enjeksiyonları diz osteoartriti için FDA onaylı bir tedavi yöntemidir ve bazen diğer eklemler için de kullanılır.
Ancak HA enjeksiyonlarının yararları hala tartışmalıdır. HA enjeksiyonları diğer ilaçların yeterli semptom giderme sağlayamadığı durumlarda endikedir. HA enjeksiyonlarıyla ilişkili semptomların azalması, enjeksiyondan sonra 2 yıla kadar sürebilir. HA enjeksiyonları bazı hastalarda ağrıyı önemli ölçüde hafifletirken diğerleri hiçbir fayda görmeyebilir. Fazla kıkırdak bulunmayan şiddetli osteoartritte hyalüronik'in faydaları görülmez.
Eklem yıkama
İlaçlı ve ilaçsız tedavilere yanıt vermeyen veya cerrahi tedaviyi reddeden ilerlemiş ve semptomatik osteoartrit hastalarına eklem yıkama yapılır. Çok agresif değildir ve hastanın çok ilaçlı tedavisini önler, 6 aylık semptomatik iyileşme sunar.
Eklemin yıkanması fizyolojik serumla yapılır ve lokal anestezi altında ayaktan tedavi temelli yapılabilir, geçici eklem gerginliği elde edilir, olası eklem yapışıklıkları serbest bırakılır, döküntülerin, iltihaplı sitokinlerin ve mikrokristallerin uzaklaştırılmasına katkıda bulunur.