Pil tarihi
Bataryanın icadı

1780'de, Luigi Galvani pirinç bir kancaya yapıştırılmış bir kurbağayı kesip incelemekteydi. Kurbağanın bacağına demir neşterle dokununca bacak seğirdi. Galvani bu kasılmayı yaratan enerjinin ayağın kendisinden kaynaklandığına inandı ve bunu ‘hayvan elektriği’ olarak nitelendirdi. Ancak yakın arkadaşı bilim insanı Alessandro Volta, bu fenomene nemli bir aracı tarafından birleştirilmiş iki aynı metalin sebep olduğunu savundu. Hipotezini deneylerle doğruladı ve sonuçları 1791'de yayımladı. Volta 1800'de 'Voltaik Pil' olarak bilinen ilk gerçek bataryayı icat etti. Voltaik Pil, birbirinden tuzlu suya batırılmış karton ya da bez katmanıyla ayrılan, üst üste yığılmış bir çift bakır ve çinko disklerinden oluşmaktaydı (elektrolit gibi). Leyden Kavanozunun aksine, Voltaik Pil sürekli ve istikrarlı bir akım üretebildi. Gerçi ilk modelleri kıvılcım çıkaracak kuvvette voltaj üretemese de, kullanılmadığında şarjını çok az kaybetti.  Volta, çok çeşitli metallerle deneyler yaptı ve en iyi sonucu çinko ve gümüşün verdiğini ortaya koydu.
Volta, akımın kimyasal reaksiyonların sonucu değil de, iki maddenin birbirine basitçe dokunmasının sonucu(bu da ‘gerilim teması’ olarak bilinen eski bir bilimsel teoridir) olduğuna inandı. Sonuç olarak çinko plakaların paslanmasını; maddelerin bir şekilde yenilendiğinde, düzeltilebilecek basit bir kusur olarak gördü. Ancak, şimdiye kadar hiçbir bilim insanı bu paslanmayı önlemeyi başaramadı. Aslında, paslanmanın daha yüksek bir akım çizildiğinde daha hızlı olduğu gözlemlenmiştir. Bu da paslanmanın, bataryanın akım üretme gücüne bağlı olduğunu göstermiştir. Bu kısmen elektrokimyasal teorinin lehine, Volta'nın ‘gerilim teması’ teorisinin reddedilmesine yol açtı. Volta'nın ‘Crown Kupaları’ (Crown of Cups) ve Voltaik Pil çizimleri ekstra metal disklere sahiptir ki bu günümüzde hem altta hem üstte gereksiz olarak bilinir. Çinko-Bakır Voltaik Pilinin modern bir tasarımının olduğunun ilişkilendirildiği bu şekil, ‘temas geriliminin’ voltaik pil için elektromotor kuvvet kaynağı olmadığını göstermiştir. Volta'nın ilk pil modellerinin bazı teknik kusurları vardı, bunlardan birisi elektrolit sızıntısıydı bu da tuzlu suya batırılmış bezleri sıkıştıran disklerin ağırlığından dolayı kısa devrelere yol açıyordu. İskoçyalı William Cruickshank bu problemi elementleri bir yığında istiflemek yerine bir kutuya yerleştirerek çözdü. Bu çukur pil olarak biliniyordu. Volta, sıvıya batırılmış metal yaylarca bağlanmış tuz çözeltilerinden oluşan kupa dizeleri üretmiştir. Bu ‘Crown Kupaları’ olarak bilinmekteydi. Bu yaylar birbirine lehimlenmiş çinko ve bakır gibi iki farklı metalden oluşmaktaydı. Her ne kadar popülerlik kazanmasa da, bu model onun ilk pillerinden daha verimli olduğunu da kanıtlamıştır. Volta'nın bataryalarının bir başka problemi ise kısa batarya ömrüydü (en iyi bir saat) ki bu da iki olgudan kaynaklanmaktaydı.İlki, üretilen akım elektrolit solüsyonunu çözdü, bu da bakırda bataryanın iç direncini sürekli artıran hidrojen kabarcıkları filmine yol açtı. (Polarizasyon olarak bilinen bu etkiye modern pillerde ek önlemlerle karşı koyulur) .Diğeri, dakikada oluşan kısa devrelerin çinkoda kirliliklere neden olup aşınmasına yol açan ‘yerel eylem’ olarak bilinen bir olguydu.İkinci problem, 1835'te 'yerel eylem'den etkilenmeyen, cıvayla karıştırılmış çinkoyu bulan William Sturgeon tarafından çözüldü.
Kusurlarına rağmen; Volta'nın bataryaları, Leyden Kavanozlarından daha istikrarlı bir akım sağlamıştır ve bu da Anthony Carlisle ve William Nicholson tarafından yapılmış ilk su elektrolizleri gibi birçok deney ve buluşları mümkün kılmıştır.