Teruzor
Paleobiyoloji > Diyet ve beslenme alışkanlıkları

Genellikle, neredeyse tüm teruzorlar balıkçıl olarak görülmüştür ve bu yanılgı hala popüler bilime hakimdir. Günümüzde ise pek çok teruzor grubunun karada yaşayan etobur, hepçil veya böcekçil olduğu düşünülmektedir.
Başlangıçta küçük Anurognathidae'lerin gececil bir böcek avcısı olduğu fark edildi. Kanat parmağındaki son derece esnek eklemler; geniş, üçgen kanat şekli, büyük gözleri ve kısa kuyruğuyla bu teruzorlar çobanaldatangillere veya günümüz böcekçil yarasalara benziyordu ve nispeten düşük hızlarda yüksek manevra kabiliyetine sahipti.
Bazal grupların alışkanlıklarına ilişkin yorumlar kökünden değişti. Geçmişte fraterculaya benzetilen Dimorphodon; çene yapısı, yürüyüşü ve zayıf uçuş yetenekleri ile küçük memelilerin, pulluların ve büyük böceklerin karasal/yarı-ağaççıl yırtıcısı olarak gösterilmektedir. Sağlam diş yapısı, Campylognathoides'in bir genelci veya küçük omurgalıların karada yaşayan bir yırtıcısı olarak görülmesine neden oldu ancak son derece sağlam pazu kemiği ve yüksek açılı kanat morfolojisi, onun havadayken avını yakalayabildiğini gösteriyor. Küçük böcekçil Carniadactylus ve daha büyük Eudimorphodon, oldukça yüksekten uçan hayvanlardı ve uzun, sağlam kanatları olan hızlı, çevik uçuculardı. Eudimorphodon midesinde balık kalıntılarıyla bulundu ancak diş yapısı fırsatçı bir beslenme tarzına işaret ediyor. İnce kanatlı Austriadactylus ve Caviramus muhtemelen karasal/yarı ağaççıl bir genelciydi. Caviramus'un muhtemelen güçlü bir çenesi vardı ve bu da sert yiyeceklerin dişini aşındırmasını engelleyen bir adaptasyon olabilir.
Rhamphorhynchus veya Dorygnathus gibi bazı Rhamphorhynchidae'ler, uzun-ince kanatları, iğne benzeri diş yapısı ve uzun-ince çeneleri olan balık yiyicilerdi. Sericipterus, Scaphognathus ve Harpactognathus'un daha sağlam çeneleri ve dişleri (Sericipterus'ta ziphodont, hançer şeklinde) ve daha kısa-geniş kanatları vardı. Bunlar ya omurgalıların karada/havada yaşayan avcılarıydı ya da kargagil benzeri genelci canlılardı. Darwinopterus gibi Wukongopteridae'ler başta uçan avcılar olarak kabul edildi. Ancak sağlam bir çene yapısına ya da güçlü uçma kaslarına sahip olmadıkları için artık ağaçta yaşayan ya da yarı karada yaşayan böcekçiller olarak görülüyorlar. Özellikle Darwinopterus robustidens'in başarılı bir böcekçil olduğu görülüyor.
Pterodaktiloidler arasında, diyette daha büyük bir çeşitlilik görülür. Pteranodontia; Ornithocheirae, Boreopteridae, Pteranodontidae ve Nyctosauridae gibi birçok balık yiyen taksonu içeriyor. Niş bölünmesi, ornithocheiranların ve daha sonra gelen nyctosauridlerin, günümüzün fregat kuşları gibi (dalmaya adapte olmuş Alcione elainus hariç) diplere dalarak beslenmesini sağlarken, boreopteridler karabataklar gibi tatlı suya dalış yapan hayvanlardı. Pteranodontlar, sula ve morus kuşlarına benzeyen pelajik dalgıçlardı. Lonchodraco'nun gagasının ucunda foramina kümeleri bulundu. Benzer şekilde çok sayıda foramene sahip kuşlar yiyecekleri gagalarıyla hissedebilir ve bu nedenle Lonchodraco, sığ sudaki balıkları veya omurgasızları hissetmek için gagasını kullanmış olabilir. İstiodaktilidler muhtemelen leşçiydi. Archaeopterodactyloidea, kıyı veya tatlı su habitatlarından beslendi. Germanodactylus ve Pterodactylus balıkçılken Ctenochasmatidae ise küçük organizmaları sığ sulardan filtrelemek için sayısız ince dişini kullanan hayvanlardı. Pterodaustro, flamingolar gibi suyu filteleyerek besleniyordu.
Buna karşılık, Azhdarchoidea çoğunlukla karada yaşayan teruzorlardı. Tapejaridae; tohumları, meyveleri, küçük böcekleri ve omurgalıları yiyen ağaççıl hepçillerdi. Dsungaripteridae, yumuşakçaların ve kabukluların kabuklarını kırmak için güçlü çenelerini kullanan uzman yumuşakçıllardı. Thalassodromidae muhtemelen karada yaşayan etoburlardı. Thalassodromeus adını, "skim-feeding" olarak bilinen ve daha sonra biyomekanik olarak imkansız olduğu anlaşılan bir balık avlama yönteminden almıştır. Güçlendirilmiş çene eklemleri ve nispeten güçlü çenesi göz önüne alındığında, belki de nispeten büyük avların peşindeydi. Azhdarchidae'nin artık boynuzgagalara veya bazı leyleklere benzeyen ve bütün olarak yutabileceği her şeyi yiyen karasal yırtıcılar olduğu anlaşılmaktadır. Hatzegopteryx, orta büyüklükteki dinozorlar da dahil olmak üzere nispeten büyük avların güçlü yapılı bir avcısıydı. Alanqa uzman bir yumuşakçıl olabilir.
2021'de yapılan bir çalışma, pterodaktiloidlerin kafataslarının addüktör kas sistemini yeniden yapılandırarak, seçilen dokuz türün çene gücünü ve potansiyel beslenme alışkanlıklarını tahmin etti. Çalışma, pteranodontidlerin, nyctosauridlerin ve anhanueridlerin nispeten zayıf ama hızlı çenelere sahip olduklarına dayanarak balıkçıl olduğu görüşünü doğruladı ve Tropeognathus mesembrinus'un Anhanguera'ya kıyasla nispeten büyük avları yakalama konusunda uzmanlaşmış olduğunu öne sürdü. Dsungaripterus'un bir durofaj (avını kabuklarıyla veya dış iskeletiyle birlikte yiyen) olduğu doğrulandı ve Thalassodromeus'un da tahminen yüksek ısırma kuvveti katsayılarına (BFQ) ve mutlak ısırma kuvveti değerlerine dayanarak bu beslenme alışkanlığına sahip olabileceği düşünüldü. Tapejara wellnhoferi'nin, nispeten yüksek BFQ'ya ve yüksek mekanik avantaja sahip olduğu ve sert bitki metaryelini tüketmede ustalaştığı doğrulandı. Caupedactylus ybaka ve Tupuxuara leonardii orta düzeyde ısırma kuvveti değerlerine ve daha az uzmanlaşmış çenelere sahip, karada beslenen genelcilerdi.