Württemberg Krallığı
Ekonomi

Württemberg Krallığı, neredeyse tüm varlığı için esasen bir tarım devletiydi. Bu, ancak sanayi çağının şafağının Württemberg'de de ortaya çıkmaya başladığı 19. yüzyılın doksanlı yıllarında gözle görülür biçimde değişti. Monarşinin orta ve geç dönemlerinde hala bilinen birçok şirket kuruldu.
Finans
1909-1910 yılları için devlet geliri, o zaman yaklaşık olarak harcamalarla dengelenen 4.840.520 $ 'a eşdeğer tahmini bir miktardı. Gelirin yaklaşık üçte biri demiryolları, ormanlar ve madenlerden, yaklaşık 1.400.000 dolar doğrudan vergilerden ve geri kalanı dolaylı vergilerden, postaneden ve muhtelif kalemlerden elde edildi. 1909'da, kamu borcu 29.285.335 dolardı ve bunun 27.000.000 dolardan fazlası demiryolu inşaatından kaynaklanıyordu.
Tarım
Eski Württemberg Dükalığı bölgesi, iki ana faktör nedeniyle her zaman ekonomik bir konumsal dezavantaja sahip olmuştur: Bir yandan, bu bölgede tarihsel zamanlarda ekonomik olarak çıkarılabilecek herhangi bir mineral kaynağından çıkarılma değeri neredeyse yoktur. Öte yandan, kapsamlı ticaretle sonuçlanabilecek işlevsel ulaşım ağının gelişmesi için coğrafi ve topoğrafik koşullar (tepelik araziler) son derece kötüydü. Württemberg'in merkezi gezilebilir su yolları yoktu ve krallığa bile başlangıçta yalnızca Tuna Nehri üzerindeki Ulm'deki, aşağı Neckar'dan Heilbronn'a ve Konstanz Gölü'ndeki saçaklarındaki su ile kolayca erişilebilirdi. Böylece, Augsburg, Ulm, Ravensburg, Constance, Zürih, Basel, Freiburg ve Strasbourg gibi eski Svabya ve Alemann merkezlerinin tümü Württemberg Dükalığı'nın dışındaydı. Württemberg Krallığı, ağırlıklı olarak Protestan nüfusa (yaklaşık bir milyon Protestan) sahip Eski Württemberg bölgelerinden ve Pietizme eğilimi olan Yeni Württemberg bölgelerinden ve Katoliklikten (yaklaşık 400.000 Katolik) büyük ölçüde etkilenen Yeni Württemberg bölgelerinden oluşuyordu. Württemberg'de miras hukukunda gerçek bölünme uygulaması vardı. Bu, çiftliklerin ekim için her zamankinden daha küçük arazilere sahip olduğu anlamına geliyordu. Kırsal nüfus, ek bir meslekten, bir zanaattan geçimini sağlamak zorundaydı. Böylece, ihtiyaçtan ve yokluktan doğan bir yetkinlik erken ortaya çıktı ve bugün de Svabyalılar için geçerli olan durum bu. Yeni Württemberg bölgelerinde, bu, daha yaygın miras yasası nedeniyle biraz farklıydı.Orada, bir çiftçi genellikle nispeten zengin bir adam olabilir. 19. yüzyılın başında, nüfusun üçte ikisinden fazlası tarımda çalışıyordu.
Sanayileşme
O zamanlar yanlış anlaşılan ulusal ekonomist Friedrich List, Württemberg'in ekonomik sefaletinden yavaş yavaş çıkmasına yardımcı olan birçok fikir formüle etmişti. Bu, 1828'de Güney Alman Gümrük Birliği'nin ve 1834'te Kral Wilhelm'in ortaya çıkarmakta büyük bir gurur duyduğu Alman Gümrük Birliği'nin kurulmasını ve ayrıca kara ve su yollarının sürekli iyileştirilmesini içeriyordu. Bunun gerektirdiği zorluklar, Albaufstieg ve Neue Weinsteige üzerindeki Geislinger Steige'ye işaret edilerek örneklenebilir.Stuttgart'ta hatırlanacak. Neckar'ın bir su yolu olarak genişletilmesinin temel taşı, Stuttgart hidrolik mühendisliği direktörü Karl August Friedrich von Duttenhofer tarafından 1819 ve 1821 yılları arasında Heilbronn yakınlarındaki Wilhelm Kanalı'nın inşasıyla tanındı. 1841'de Neckar-Dampfschifffahrt, Heilbronn'a ulaştı, ancak nehrin daha yukarısında vapurların ekonomik kullanımı, Neckar'ın elverişsiz su koşulları nedeniyle başarısız oldu. 1824'ten beri Konstanz Gölü'nde vapurlar yelken açıyordu. Friedrich List tarafından yayılan bir başka fikir de Almanya'daki demiryolu trafiğinin genişletilmesiydi. 1843'te Württemberg'de bir devlet demiryolu kuruldu. Bu, ülkenin geleceğine yönelik büyük ve ileri görüşlü bir yatırımdı, çünkü o zamanlar yoksul tarım ülkesi topoğrafik olarak zor arazide kendi demiryolunu gerçekten karşılayamazdı. Kraliyet Württemberg Devlet Demiryollarını kurma kararı aynı zamanda borç yönetimine girme kararıydı. Ulusal borç, 1845'te 36 milyon mark eşdeğerinden 1913'te 653 milyon mark'a yükseldi ve 633 milyonu devlet demiryolları tarafından karşılandı. Bununla birlikte, bu Württemberg'deki demiryolunun tarihi, devlet için uzun vadede karşılığını veren bir başarı öyküsüdür. Bölgelerin birlikte büyümesini ve özellikle telgraf hatlarının raylar boyunca inşa edilmesi nedeniyle iletişimi artırdı. Württemberg için demiryolu trafiğinin önemi, Auf de Schwäbsche Eisebahne türküsünde de ifade edilir . 1846'da kurulan Esslingen makine fabrikasının tarihi, demiryolu ile yakından ilgilidir . Alman İmparatorluğu'nun kuruluşundan sonra, gulden para birimi olarak yerini mark  aldı ; metrik sistem yeni bir ölçüm sistemi olarak tanıtıldı. Yaklaşık 20 yıldır istikrarlı olan ekonomik büyüme, 1873'te Viyana borsa çöküşüyle küçülme aşamasına girdi.önemli bir amortisör yaşadı. Ekonomik açıdan, Württemberg Krallığı, 1871'den 1918'e kadar var olan Alman İmparatorluğu'nun dinamiklerine büyük bir katkı sağlayamadı. Württembergerlerin Reich nüfusu içindeki oranı 1871'de yüzde 4,4'ten 1891'de yüzde 4,1'e ve 1916 savaş yılında yüzde 3,7'ye düştü. 1913'te Württemberg'de kişi başına ortalama gelir 1.020 puandı ve bu, Reich'taki ortalamanın yalnızca yüzde 88'i kadardı. Birinci Dünya Savaşı öncesinde ülkenin hala çok kırsal ve küçük kasaba karakteri aşağıdaki rakamlardan da açıkça görülmektedir. 1910'da Württemberger'in sadece beşte biri 20.000'den fazla nüfusu olan bir şehirde yaşıyordu, oysa Alman Reich'ında zaten üçte birdi. Württemberg'de var olan tek büyük şehir olan Stuttgart'ta sadece her dokuz  kişiden beş'i Württembergliydi. Buna karşılık, Reich nüfusunun beşte biri büyük bir şehirde yaşıyordu. Bu sayılar ayrıca Württemberg'deki fabrikaların tüm ülkeye yayılmış olduğunu ve birkaç birleşik kentte yoğunlaşmadıklarını gösteriyor. Birçok orta ölçekli şirket, çalışanlarının yarı zamanlı çiftçiler olarak kendi topraklarını işlemelerine izin vermeye devam etti. Tarif edilen alt proleterleşmeişçi sınıfının ve sosyal demokrasinin ılımlı yöneliminin de burada amaçları vardı. 1875'te yaklaşık 288.000 kişi ticari kuruluşlarda çalışıyordu. 71.000 şirket halihazırda beşten fazla asistan istihdam ediyor. Çalışanların büyük çoğunluğu tekstil ve giyim sektöründe istihdam edilmiştir. Metal sanayinde, inşaat, ağaç işleme ve ticarette biraz daha fazla olmak üzere 22.300 işçi istihdam edildi. Büyük çiftlikler nadirdi. 1875'te 200'den fazla çalışanı olan sadece 45 fabrika vardı. 1882'de halkın yaklaşık yarısı hâlâ tarımda çalışıyordu. 1895'te kırsal nüfusun oranı yüzde 45,5 idi. Giderek daha az insanın yalnızca ekonominin birincil sektöründe çalıştığı eğilimi, Svabya mühendisi Max Eyth'in vaftiz babası olduğu tarımın artan makineleşmesi tarafından desteklendi.
Madencilik
Eski zamanlarda, Heuberg'de demir cevheri çıkarıldı. Maden müfettişinin adı Fidel Eppler'di. Destek aletleri Truchtelfingen'den satın alındı ve Hörnle bölgesindeki Lautlingen madencileri tarafından kullanıldı. 1738'de Oberdigisheim Geppert'te SHW-Ludwigsthal demir cevheri üretti. Weilheim'daki ooidal bir demir cevheri damarındaki (Doggererzflöz) 3.5 km'lik eski bir madenden, Tuttlinger Fruchtkasten'de ahşaptır. Çelik, Tuttlingen'de, şimdi demir frenler üreten Ludwigstal'daki Schwäbische Hüttenwerke tarafından üretildi. fabrikası vardı. Ooidal demir cevheri (Bohnerz aus Eisenroggenstein) bulundu. Fransa-Prusya Savaşı'ndan sonra madencilik durduruldu. Krallıkta bulunan endüstriyel öneme sahip ana mineraller tuz ve demirdi. Tuz endüstrisi 19. yüzyılın başında ön plana çıktı. Demir endüstrisi daha eski bir çağa sahipti, ancak kömür eksikliği yavaşlattı. Diğer mineraller arasında granit, kireçtaşı, demirtaşı ve havai fişek bulunur.
Üretim
Tekstil üreticileri, özellikle Esslingen ve Göppingen'de keten, yünlü ve pamuklu kumaşlar üretti ve kağıt yapımı Ravensburg, Heilbronn ve Aşağı Svabya'da öne çıktı . Hükümet tarafından desteklenen imalat sanayileri, özellikle metal işçiliği, özellikle vasıflı işçilik gerektiren dallar olmak üzere, 19. yüzyılın sonraki yıllarında hızla gelişti. Demir ve çelik ürünlerine, lokomotiflere (Esslingen'in iyi bir üne sahip oldu), makinelere, arabalara, bisikletlere, hafif silahlara (Oberndorf am Neckar'daki Mauser fabrikasında), bilimsel ve sanatsal cihazlara, piyanolara (Stuttgart'ta), piyanolara özel önem verildi. diğer müzik aletleri, fotoğraf cihazları, saatler (Kara Orman'da), elektrikli cihazlar, altın ve gümüş eşyalar. Krallık genelinde kimyasal fabrikalar, çömlekçiler, dolap yapım atölyeleri, şeker fabrikaları, bira fabrikaları ve içki fabrikaları faaliyet gösteriyordu. hidroelektrikve petrol, kömür eksikliğini büyük ölçüde telafi etti ve Neckar'ın bir kolu olan Eyach'ın yanındaki doğal gaz kaynaklarından sıvı karbonik asit üretildi.
Ticaret
Krallığın başlıca ihracatı sığır, tahıl, odun, piyano, tuz, yağ, deri, pamuklu ve keten kumaşlar, bira, şarap ve alkollü içkileri içeriyordu. Ticaret Stuttgart, Ulm, Heilbronn ve Friedrichshafen şehirlerine odaklandı . Stuttgart, kapsamlı bir kitap ticaretiyle övünüyordu. Krallığın yaratıcı mucitleri vardı; İlk otomobil üreticisi Gottlieb Daimler, işini 1900 yılında Daimler Motoren Gesellschaft olarak kurdu ve halefi Mercedes-Benz'in her zaman Stuttgart yakınlarında fabrikaları vardı.
Ulaşım
1907'de krallığın 2.000 km (1.200 mi) demiryolu vardı ve bunların 256 km'si (159 mi) hariç tümü devlete aitti. Gezilebilir su yolları arasında Neckar, Schussental, Konstanz Gölü ve Ulm'den aşağı Tuna Nehri vardı . Krallık, en eskileri Roma yapımı olan oldukça kaliteli yollara sahipti. Württemberg, Bavyera gibi, 1871'de yeni Alman İmparatorluğu'nun kurulmasının ardından kendi posta ve telgraf hizmetinin kontrolünü elinde tuttu. 1904'te Württemberg demiryolu sistemi, Almanya'nın geri kalanıyla entegre oldu.
Württemberg kraliyet tacı