stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Tokugawa şogunluğu
Şogunluk Ordusu

Ana madde: Şogunluk Ordusu
Şogunluk Ordusu, Edo döneminin sonunda Edo Şogunluğu tarafından geliştirilen , askeri teçhizatla donatılmış ve kara muharebesiyle görevli Batı tarzı bir orduydu . Şogunluğun askeri reformlarının bir parçası olarak 1860 yılında kurulmuş olup , amacı dış savunmayı ve iç sistemi korumaktır . Choshu Seferi ve Tenguto İsyanı gibi savaşlarda gerçek çatışmalara tanık oldular ve birliklerinin çoğu , Meiji Restorasyonu ile şogunluğun kaldırılmasından sonra bile Boshin Savaşı'nda savaşmaya devam etti . Şogunluk Ordusu'nun aksine, deniz görevlerini yerine getirmek üzere tasarlanmış Şogunluk Donanması da vardı ve bunlara topluca Şogunluk Ordusu denir.
Askeri sistemde Tokugawa ailesinin ve Seii Taishogun'un başı olarak Edo'da yaşayan hatamotoların yanı sıra çeşitli bölgelerde hapsedilmiş Fudai daimyoları ve Tozama daimyolarını komuta ve kontrol etti. Bankata doğrudan kontrolü altındaki birimler olarak beş grup vardır (shoin ban, page shogumi, büyük yasak, yeni yasak ve küçük junin gumi), ayrıca otakugumi, hyakunin gumi, sante gumi ve mochi gumi yaptı. Daiban ve Shoinban bağımsız birimler olarak kullanıldı, diğerleri ise şogunların ve lordların hatamoto birimlerini oluşturdu. Acil durumlarda çeşitli daimyo ve hatamotolar askerlik hizmeti için seferber edildi ve birkaç yüz bin kişilik bir ordu toplandı. Edo Kalesi'ne ek olarak, şogunluğun doğrudan kontrolü altındaki askeri tesisler arasında Osaka Kalesi, Sunpu Kalesi, Kofu Kalesi vb. yer alıyordu ve kale dai, standart, zaiban, kaban ve kinban, fudai daimyo ve hatamoto tarafından kuruldu.
Acil bir durumda bölgede 100.000 koku civarında bir Fudai daimyo varsa çevredeki Tozama daimyo onların komutasına verilecek, yoksa Edo'dan elçi olarak bir komutan gönderilecekti. Ancak Tozama daimyo'nun taş yüksekliği Fudai daimyo'nunkinden büyükse onu kontrol etmek bazen zor oluyordu. Yukarıdaki durumların hepsinde şogunluğun onayı gerekiyordu, ancak Osaka kale lordlarının özellikle acil durumlarda kendi başlarına hareket etmelerine izin veriliyordu.
Bu askeri sistemler, Shimabara İsyanı zamanına kadar topların kullanılması gibi askeri reformlardan geçmişti, ancak Taipei döneminde bunlara olan ihtiyaç azaldıkça, 17. yüzyılın ilk yarısındaki askeri sistem, 17. yüzyılın sonuna kadar korunmaya devam etti. 19. yüzyıl. Ancak Edo döneminin sonlarında yabancı güçlerin gelmesiyle askeri krizle karşılaşan ordunun omurgasını oluşturan samuraylar halsiz ve bitkin düşmüş, mali bozulma ve sosyal sorunlar nedeniyle geleneksel seferberlik sistemi çökmüştür. değişiklikler ve tükenme, sistemler, silahlar, eğitim vb. Bölgedeki gecikmeler nedeniyle Batı tarzı bir ordunun getirilmesi savunuldu ve yeni Şogunluk Donanması ve Ordusu kuruldu. Bununla birlikte, bu yeni ordular ve eski Bankata bir arada var olmaya devam etti ve ikincisi, Shogunluğun sona ermesinden hemen önce Keio Reformları sırasında fiilen dağıtıldı.
Şogunluk Ordusu > Eğitim

Başlangıçta eğitim, Hollanda Ordusu eğitim kılavuzlarının tercümesine odaklandı . Örneğin, Gewehr ile donatılmış ilk piyadeler için kullanılan ders kitabı, 1857 Hollanda Ordusu Piyade El Kitabı'nın çevirisi olan Piyade Eğitimi'ydi . Minié tüfeğinin daha sonraki yükseltmesiyle birlikte, 1861 Hollanda Ordusu Piyade El Kitabı, Ordu Hizmetleri tarafından Resmi Piyade Eğitim El Kitabı olarak tercüme edildi .  Bir grup Hollandalı deniz eğitmeni, deniz eğitimi için Japonya'ya geldi ve Deniz Piyadeleri onlara piyade muharebesi ve askeri bando becerileri de öğretti.
Daha sonra 1864 yılında bazı bölgelerde İngiliz tarzı eğitim uygulanmaya başlandı. Yokohama'da konuşlanmış olan İngiliz birlikleri, Kanagawa Sulh Ceza Mahkemesi'nin alt düzey subaylarına talimatlar verdi ve ayrıca ortak tatbikatlar düzenlediler. Kanagawa Yargıçlık Ofisi'nden Kubota Shigeaki ve Furuya Sakuzaemon gibi pek çok kişi daha sonra Şogunluk Ordusu'nda piyade subayı oldu. Alt rütbeli askerler de piyade olarak yeniden düzenlendi ve Hakodate'nin muhafız kuvvetleri olarak görevlendirildi . Bu nedenle, Deniz Kuvvetleri'ni yalnızca İngiliz tarzı, Kara Kuvvetleri'ni ise Fransız tarzı olarak yorumlamak yanlıştır . Başka bir şogunluk kurumu olan Kyoto Mimawarigumi'nin silah eğitiminin de İngiliz tarzına dayandığına inanılıyor .  Ayrıca şogunluğun dışında, Prusya Ordusu'ndan etkilenen Kishu Domain Ordusu gibi bölgeler de vardı.
Sonunda eğitim Fransız askeri danışmanları tarafından sağlandı ve 1866 yılında eğitim kolordusu kuruldu . Yüzbaşı Chanoine ve adamları ertesi yıl görevlerine başladılar, ilk önce Yokohama'daki Ota Jin'ya'da , ardından birkaç ay sonra eğitimin başladığı Edo'ya taşındılar. Haziran ayında Hatamoto Samuraylarının 14-19 yaş aralığındaki istekli çocuklarına da subay eğitimi verilmeye başlandı. Fransız eğitmen eksikliği nedeniyle eğitim kolordusunun bir kısmı Japon eğitmenler tarafından eğitiliyordu. Fransız Ordusunun 1863 Piyade El Kitabı gibi ders kitapları çevrilmiştir.
Şogunluk Ordusu > Tarih > Erken Tarih

Edo Şogunluğu'nun doğrudan askeri gücü , Sengoku döneminden beri olduğu gibi hatamoto ve gokeninlerden oluşan yapısını sürdürdü . Bu hatamoto ve diğerleri sayfa grupları ve oban gibi geleneksel askeri örgütleri oluşturuyordu , ancak uzun barış döneminde giderek aristokrat ve anlamsız hale geldiler . Afyon Savaşları ile ilgili haberleri duyduktan sonra giderek bunalıma giren şogunluk , TAKASHIMA Shuho , EGAWA Hidetatsu ve SHIMOSONE Nobuatsu'yu topçu eğitmenleri olarak atadı ve Batı tarzı askeri teçhizat üzerinde araştırma yapmaya başladı.
1854'te , Kara Gemiler'in gelişinden sonraki Ansei döneminin ilk yılında , Kıdemli Konsey Üyesi Abe Masahiro liderliğindeki Ansei Reformları'nın bir parçası olarak Askeri Sistem Reform Ofisi kuruldu . Askeri Sistem Reform Ofisi'nin görüşmeleri sırasında Hatamoto ve Gokenin çocukları için Kobujo (daha sonra Kobusho ) adıyla bilinen bir dövüş sanatları eğitim enstitüsü kurulması kararlaştırıldı . Nisan 1856'da açılan dövüş sanatları ders salonunda sadece geleneksel kılıç kullanımı ve Japon tarzı tüfek ve top teknikleri değil, aynı zamanda Batı tarzı topçuluk ve taktik dersleri de öğretiliyordu . Dövüş sanatları okulunun aynı zamanda bir eğitim birimi olarak adlandırılabilecek belirli bir seviyede dövüş kabiliyetine sahip olması bekleniyordu ve daha sonra şogunun Okuzume adı verilen bir koruması da oluşturuldu.
Ayrıca , dövüş sanatları ders salonunun kurulduğu sıralarda Batı tarzı ateşli silahlarla eğitim başladı ; Eylül 1855'te Togumi'ler için Tugumi , Ocak 1856'da ise Kojuningumi'ler için Kojuningumi zorunlu hale getirildi . Askeri eğitim merkezi kurulduktan sonra bu eğitim, bünyesindeki topçu eğitim merkezinde sürdürüldü. 1858 yılında Fukagawa'daki Etchujima'da bir tüfek eğitim okulu inşa edildi .
Ancak Abe'nin ölümünden sonra , Ii Naosuke'nin baş danışman olmasıyla Batı tarzı askeri teçhizatın getirilmesi durakladı .
Şogunluk Ordusu > Tarih > Meiji Restorasyonundan Sonra

Meiji Restorasyonu'ndan sonra Toba-Fushimi Muharebesi meydana geldi. Bu muharebeye çok sayıda piyade ve talim birliği sevk edildi, ancak muharebe yenilgiyle sonuçlandı. Savaştan sonra bunların bir kısmı yeni Meiji hükümetine teslim oldu , ancak Denshu-tai gibi birlikler firar ederek Boshin Savaşı'ndan Hakodate Muharebesi'ne kadar çeşitli yerlerde savaştı .
Savaş tarihi

Tengu İsyanı - İlk Savaş. İsyanı bastırıldı
Choshu Seferi (İkinci) - Choshu toprakları Şogunluk Donanması ve diğer çeşitli topraklardan gelen kuvvetler tarafından tamamen kuşatılmıştı . Akiguchi girişinde, Hikone ve Takada klanları Oze Nehri'nde hızla yok edildi , ancak Şogunluk piyadeleri ve Kishu klanı askerleri iki klan adına savaşa girdiğinde, Şogunluk ve Kishu klanı iyi savaştı ve savaşı çıkmaza soktu. Ancak şogunluğa bağlı çeşitli bölgeler birlik halinde değildi ve ülke bir bütün olarak ilerlemekte zorluk çekiyordu. Şogunluğun Kokura klanının yenilgisi şogunluğun en büyük dezavantajına yol açtı ve 14. şogun Tokugawa Iemochi'nin ölümünden sonra geri çekilmek zorunda kaldılar .
Toba-Fushimi Muharebesi - Boshin Savaşı'nın açılış savaşı . Sayıca yeni hükümet güçlerinden fazla olmalarına rağmen, sayısal üstünlüklerini kullanmalarına izin vermeyen arazi ve taktikler, komuta zincirindeki karışıklık ve Ordu Komiseri Takenaka Şigekata'nın firar etmesi nedeniyle yenildiler. Bundan sonra karşı saldırı girişimlerini sürdürdüler, ancak hepsi başarısız oldu ve Osaka Kalesi'ne çekildiler.
Ichikawa-Funabashi Savaşı - Savaşın ilk aşamalarında, Şogunluk Ordusu'nun dağılmış birlikleri yeni hükümet güçlerine ( Okayama Bölgesi dahil ) karşı olumlu bir şekilde savaşıyorlardı, ancak yeni hükümet güçlerinden gelen takviyeler onları geri çekilmeye zorladığında durum tersine döndü.
Yasu Eyaleti, Yanada Muharebesi : Sakuzaemon Furuya liderliğindeki firari birlik (sonradan Şok Kolordusu ) yeni hükümet güçleri (Tosando Ordusu) tarafından yenildi.
Kuzey Kanto Muharebesi: Otori Keisuke liderliğindeki firari birlikler ( Denshu-tai dahil) Oyama, Utsunomiya Kalesi, Imaichi ve Fujiwara'yı da içeren çeşitli yerlerde yeni hükümet güçlerine karşı savaşır ( Utsunomiya Kalesi Muharebesi ). Utsunomiya Kalesi'ni geçici olarak ele geçirdiler, ancak yeni hükümet güçlerinin karşı saldırısı nedeniyle geri çekilmek zorunda kaldılar.
Kuzey-Doğu Savaşı : Şok Birlikleri katıldı. Kawai Tsugunosuke önderliğindeki Nagaoka klanı ile birlikte yeni hükümet güçlerini yendiler, ancak karşı saldırıya uğrayarak Nagaoka klanı topraklarından çekildiler.
Hakone Savaşı (Yamazaki Muharebesi, Hakone): Iba Hachiro liderliğindeki firari birlik ( gerilla kuvveti ) ile klandan firar eden Hayashi Tadataka liderliğindeki Shijo klanının ordusundan oluşan birleşik kuvvet, yeni hükümet güçleri ( Odawara klanı , Tottori klanı , vb.) tarafından yenildi.
Ana Geçit Savaşı : Otori Keisuke liderliğindeki eski Şogunluk ordusu (Denshu-tai, Shoho-tai), Aizu klanı askerleri ve Oshu-Uetsu İttifakı ( Sendai klanı , Nihonmatsu klanı vb.) yeni hükümet ordusuna karşı savaştı ancak yenildiler.
Hakodate Muharebesi - Otori Keisuke liderliğindeki eski Şogunluk güçleri, Futamataguchi Muharebesi'nde yeni hükümet güçlerini yendi . Hakodate Körfezi Muharebesi'nde, Matsuoka Iwakichi'nin kaptanlığını yaptığı Banryu Maru , Choshu gemisi Choyo Maru'yu batırmak da dahil olmak üzere sert bir direniş gösterdi , ancak bu, savaşın gidişatını değiştirmeye yetmedi ve sonunda Goryokaku'yu açıp teslim olmak zorunda kaldılar. Bu, Boshin Savaşı'nın sonunu işaret ediyordu.
Ekonomi

Ieyasu döneminde kankabugyo'nun denetimi altında bir kakankata sistemi kuruldu, ancak mali durum istikrarlı değildi ve şogunluk açıklardan dolayı sık sık reforme edildi .
Edo döneminin sonunda 1866 yılında Yokohama'da İngiliz Oriental Bank'ın bir şubesinin kurulduğu (Keio 2) ve Şogunluğun aynı yıl aynı banka ile 6 milyon dolarlık bir kredi anlaşması imzaladığı söyleniyor. Choshu'nun fethi'ndeki belgeler olarak
Şogunluk rejimi sırasında ülke farklı ekonomik seviyelere ulaşır, ilk yıllarda ekonomik büyüme olur, tüm bunlar Japonya'nın pasifleştirilmesi ve ülke içindeki siyasi ve sosyal haritanın yeniden dağıtılmasıyla gerçekleşir. Çoğunluğu iç savaş nedeniyle kırsal kesimlerden göç ettirilen nüfus, memleketlerine geri dönüyor; Bu hareketsiz yaşam tarzı , şogunluğun başlangıcında 1603'te yaklaşık 18,5 milyon koku olan gelirin 1700'de yaklaşık 25,8 milyon kokuya yükselmesiyle kendini gösteriyor .
Tarım teknolojisinde sulama sistemleri ve yeni araçların kurulmasıyla yenilikler yapılmakta , üretimde artış sağlanmaktadır. Köylülüğün ekonomik durumunun iyileşmesiyle ücretli çalışma ve kira sözleşmeleri uygulanmaya başlandı. Sonuç olarak, aşırı pirinç üretimi sake gibi pirinç türevi ürünlere uygulandı. Tarımsal ve imalat sanayi üretimi arttıkça iç ve dış ticaret de artmakta , bunun sonucunda kentlerde nüfus artışı yaşanmaktadır.
Ülkedeki ticaretin artmasıyla birlikte daimyōlar bu faaliyeti kendi topraklarının korunması ve büyümesi açısından çok kazançlı görüyorlar; Böylece şogunluğa bağlı Chōshu ve Satsuma klanları gibi bazı vasal klanlar , zenginlik kaynağı olarak ticari bir tekel kurmuşlardı . Ayrıca Tokugawa şogunluğu sikke basımı ve vergi toplama işini de kontrol altına aldı.
Ancak daha sonra, özellikle mali politikanın daimyolara verilmesiyle birlikte, daimyoların baku-han sistemi içinde sahip oldukları özerklikten kaynaklanan ve şogunluğun kendi kaynaklarına bağımlı hale gelmesine neden olan ekonomik sorunlar ortaya çıktı . Ayrıca, yatırımlar ve dikkatsiz harcama politikaları şogunluğun bütçesini 17. yüzyılın sonuna kadar baltaladı . Bu dönemde şogun Tokugawa Tsunayoshi mali reformlar uyguladı, yeni bir nüfus sayımı gerçekleştirdi ve şogunluğun tüccar sınıfına olan borcunu iptal etmeyi başardı; tüccar sınıfı da şogunluğa borç vermeyi durdurdu.
Tarım ülkenin temel ekonomik faaliyeti olduğundan, 1675, 1680 ve 1732 yıllarındaki kötü hasatlar, özellikle belirtilen son yılda halk ayaklanmalarına yol açan ekonomik krizleri tetikledi. Hasatların azalmasıyla birlikte şogunluk ve daimyo gelir elde etmede daha fazla sorun yaşamaya başladı ve çiftçileri üretim kapasitelerinin ötesinde üretim yapmaya zorladı. Bu da imalat, el sanatları ve ticarette düşüşe neden oldu ve bu da şogunluğun mali kapasitesini sınırladı. Bu durum 18. yüzyılda ve 19. yüzyılın başlarında yapılan bazı ekonomik reformlarla hafifletilecekti .
Daimyo

Daimyo aşağıdaki gibi sınıflandırıldı.
Ebeveyn klan: Tokugawa klanı
Fudai Daimyo: Sekigahara Savaşı'ndan önce Tokugawa ailesine hizmet eden Daimyo ailesi
Tozama daimyo. Sekigahara Savaşı'ndan sonra Tokugawa ailesine hizmet etmeye başlayan bir daimyo ailesi (Sekigahara Savaşı'nda Batı ordusunda savaşan Toyotomi daimyo da dahil )
Bu sınıflandırma hükûmet içinde büyük güç farklılıklarına neden oldu. Özellikle şogunluktaki tüm önemli pozisyonların Fudai daimyo tarafından doldurulması, Kamakura ve Muromachi şogunluklarına göre büyük bir değişiklikti. Kamakura ve Muromachi şogunluğunda, zaman zaman şogunluğun ve naipliğin gücünü bile aşan güçlü gokenin ve shugo daimyo önemli mevkilerde bulunuyordu. Dahası, Toyotomi rejiminin sonundaki Beş Büyük Sistemi, güçlü daimyoların oluşturduğu kolektif bir liderlik sistemiydi ve Tozama daimyo'su Tokugawa Ieyasu'nun iktidarı gasp etmesini engelleyemedi. Öte yandan Edo şogunluğunda fudai daimyos şogunluğun önemli pozisyonlarını tekelinde tutuyordu. Toyotomi rejimi sırasında sadece bir daimyo olan Ieyasu'nun aslen tebaası olan Fudai daimyoları, çoğunlukla çok güçlü olmayan küçük daimyolardı ve Tokugawa ailesi dışındaki diğer güçlü daimyolar, bölgeyi bir daimyo olarak yöneten Tozama'ydı. artık merkezi hükûmette önemli görevlerde bulunmuyordu. Başka bir deyişle, şogunun kendi diktatörlük sistemi olmasa da Tokugawa ailesi çerçevesindeki diktatörlük sistemiydi. Bu aynı zamanda siyasetle çok fazla iç içe olmayan şogunun bile tamamen Şogunluğun kuklası haline gelmemesini sağladı ve hükûmetin gaspının önlenmesi mümkün oldu.
Ancak bu, kinhanların ve etkili Tozama daimyolarının Shogunate'ye göre üstünlük konumunda olduğu anlamına gelir (örneğin, Ii ailesi ilk Fudai daimyo'dur, ancak ilk Tozama daimyo olan Maeda ailesi ve Gosanke)・Edo döneminin sonunda sorun haline gelen Gosankyo'dan daha düşük bir sıralamaya sahipti. Zamanın Tairo'su Ii Naosuke, rakiplerini bastırmak için güç kullandı, ancak misilleme olarak Sakuradamongai Olayı'nda mağlup oldu ve sonraki Edo şogunluğu feodal beyleri kontrol etmekte zorlandı, bu da imparatorluk yönetiminin yeniden kurulmasına ve teslimiyete yol açtı. Edo'da oldu.
Edo Şogunluğu pozisyonu > Daimyo rolü

Gozai Goyototsugi başlangıçta yüksek rütbeli bir hatamoto pozisyonuydu, ancak atandıktan belirli bir süre sonra sıklıkla daimyo statüsüne terfi etti.
Tairo/Tairokaku (Şogunluk kurulduğunda Taisho Danışmanı da atandı, ancak daha sonra Tairo ile birleşti)
Rojū / Rojūkaku
Yan hizmetçi / Gosei resmi temsilcisi
Bunlar Shogunluğun liderleri. Bunlar arasında "Tairou" ve "Tairokaku" ile "Roju" ve "Rojukaku "ya "Bakukaku" adı veriliyordu ve yardımcı hizmetkarların ve gozai goyojin'in otoritesi, bağlı oldukları kişilere bağlı olarak büyük ölçüde değişiyordu. çağ ve birey.
Kyoto Shoshidai
Osaka kale ücreti
Tapınak ve tapınak hakimi
gençler
oyuncu numarası
Edo Şogunluğu pozisyonu > Edo döneminin sonunda yeni kurulan ana pozisyonlar

Shogun'un vesayeti
siyasi başkan pozisyonu
Kanagava hakimi
Hyogo hakimi
Yamaryo Bugyo
İçişleri Direktörü
Dışişleri Genel Müdürü
Yabancı Sobugyo
yabancı hakim
Muhasebeci Genel pozisyonu
Kyoto koruyucu pozisyonu
Kyoto Mimawari'nin rolü
askeri şef pozisyonu
Shogun Donanması
Deniz Kuvvetleri Komutanı
deniz hakimi
Gunkan hakimi
şogunluk ordusu
ordu şefi
ordu hakimi
süvari hakimi
piyade hakimi
tahliye hizmeti
silah timi hakimi
Edo döneminin sonunda yeni kurulan ana pozisyonlar
Shogun'un vesayeti
siyasi başkan pozisyonu
Kanagava hakimi
Hyogo hakimi
Yamaryo Bugyo
İçişleri Direktörü
Dışişleri Genel Müdürü
Yabancı Sobugyo
yabancı hakim
Muhasebeci Genel pozisyonu
Kyoto koruyucu pozisyonu
Kyoto Mimawari'nin rolü
askeri şef pozisyonu
Shogun Donanması
Deniz Kuvvetleri Komutanı
deniz hakimi
Gunkan hakimi
şogunluk ordusu
ordu şefi
ordu hakimi
süvari hakimi
piyade hakimi
tahliye hizmeti
silah timi hakimi
Sunpu Hükümeti

Edo şogunluğunu kuran ilk şogun olan Tokugawa Ieyasu, 1605'te (Keicho 10) görevi oğlu Tokugawa Hidetada'ya devretti ve Sunpu Kalesi'nde emeklilik kalesini inşa ettirerek taikokusho (büyük general) oldu.
Taikokusho olduktan sonra bile Ieyasu, aktif şogunun otoritesini aklında tutarak siyasete liderlik etmeye ve taikoku siyaseti uygulamaya devam etti .
Esas olarak batı politikasına odaklandı ( İmparatorluk Sarayı , Toyotomi klanı ve batı daimyo ile ilgilendi) ve Edo Şogunluğu ile işbirliği içinde politikalar uyguladı; örneğin dış ve iç işlerine ilişkin talimatlar yayınladı ve kanun ve yönetmelikler hazırladı.
1616'da Ieyasu'nun ölümünden sonra ( Genwa 2), Edo'da hükümet birleştirildi (Şogun Hidetada yönetiminde).
Yeni Fudai
Masazumi Honda , Masashige Naruse , Naotsugu Ando , Masanobu Takekoshi , Fujihiro Hasegawa
Görevli
Masatsuna Matsudaira , Shigemasa Itakura ve Yasutomo Akimoto
Rahip
Ishin Suden (Konchiin Suden) , Tenkai
Alim
Hayashi Razan
Zengin tüccar
Shirojiro Chaya , Shozaburo Goto , Ryoi Suminokura , Sakubei Yuasa
Yabancı Danışman
Anjin Miura , Jan Joosten
Sunpu hükümeti altında, Edo Şogunluğu'nun yönetim sistemi kuruldu; buna Toyotomi klanıyla Osaka Muharebesi , Ishin Suden tarafından Buke ve İmparatorluk Sarayı ve Soylular için çeşitli yasaların hazırlanması vb. dahildir.
Şogunluğun mali müfettişi olan Goto Şozaburo Mitsutsugu tarafından yazılan Suruga Siyasi Kayıtları hala varlığını sürdürüyor.
Hidetada Edo'daydı ve esas olarak doğu eyaletleriyle ilgili politikaları yürütüyordu .  Hidetada, ancak Ieyasu'nun ölümünden sonra siyasetin gerçek kontrolünü ele geçirmeye başladı. Öte yandan şogunluk içindeki askeri güç Hidetada tarafından güçlendirildi ve kontrol altına alındı, mali kaynaklar da yavaş yavaş Sunpu'dan Edo'ya aktarıldı.
Bakufu çoğunlukla fudaileri görevlendirirdi.
Edo hükümeti altındaki şogunluk
Honda Masanobu , Aoyama Tadanari , Naito Kiyonari (Kanto Bölgesi Genel Yargıcı)
Tadachika Okubo , Tadayo Sakai , Toshikatsu Doi , Shigenobu Ando (Edo büyükleri)
Tadatoshi Sakai ( ev bakıcısı )
Mizuno Tadamoto , Inoue Masatsugu (Edo Yaşlıları)
Masashi Yonezuda , Toshimasa Shimada ( Edo Yargıcı )
Edebiyat ve Sinemada Tokugawa Şogunluğu

Japon yönetmen Akira Kurosawa 1954 yılında Yedi Samuray filminde dönemin toplumunun bir kesimini canlandırmıştır . Hikayede, kanunsuz bir çetenin sürekli saldırılarına maruz kalan bir grup köylü, kendilerini savunmak için yedi roninin hizmetini tutar. Film daha sonra sinema tarihinin bir başka klasiği olan Muhteşem Yedili'ye de temel oluşturdu .
Yıllar sonra, 1980'de Kurosawa, Takeda Shingen ve Tokugawa ile Takeda klanları arasındaki Nagashino Savaşı'nı konu alan Kagemusha'yı yönetti. George Lucas ve Francis Ford Coppola , 20th Century Fox'u , orijinal yapım şirketi Toho Studios'un dünya çapında dağıtım hakları karşılığında filmi tamamlamasına yardımcı olmaya ikna ederek uluslararası versiyonun yapımcılığını üstlendiler .
1975 yılında İngiliz yazar James Clavell'in Shogun, Lord of the Samurai adlı romanı yayımlandı . Hikaye, gemisinin Japonya kıyılarında karaya oturmasının ardından samuray olan bir İngiliz denizcinin maceralarını anlatıyor . Her ne kadar bir kurgu olsa da, romanın ana karakterleri şu tarihi şahsiyetlere dayanmaktadır:
Goroda: Oda Nobunaga
Nakamura: Toyotomi Hideyoshi
Toranaga: Tokugawa Ieyasu
Blackthorne: William Adams
Ochiba: Yodo-Dono
Yaemon: Toyotomi Hideyori
Sudara: Tokugawa Hidetada
Ishido: Ishida Mitsunari
Mariko: Hosokawa Grace
Martin Alvito: Joao Rodrigues
Roman daha sonra televizyon mini dizisine uyarlandı ve başrollerinde Blackthorne ve Toranaga'yı sırasıyla Richard Chamberlain ve Toshirō Mifune oynadı.
Çizgi roman yazarı Osamu Tezuka , şogunluğun son dönemi olan 1850'li ve 1860'lı yılları Gölge Veren Ağaç adlı eserinde yansıtmıştır . Bu eserde Şogunluk, gölge sağlayan ancak 250 yıldır yaşayan, gövdesinin iç kısmı çürümüş ve parazitler tarafından yenmiş, öyle ki basit bir itmeyle yıkılmaya yetecek büyüklükte bir kiraz ağacına benzetilmektedir.
Şogunlarının listesi

| # |  | İsim (Doğum-Ölüm) | Shogunluk Başlangıcı | Shogunluk Bitişi |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  | Tokugawa Ieyasu (1543–1616) | 1603 | 1605 |
| 2 |  | Tokugawa Hidetada (1579–1632) | 1605 | 1623 |
| 3 |  | Tokugawa Iemitsu (1604–1651) | 1623 | 1651 |
| 4 |  | Tokugawa Ietsuna (1641–1680) | 1651 | 1680 |
| 5 |  | Tokugawa Tsunayoshi (1646–1709) | 1680 | 1709 |
| 6 |  | Tokugawa Ienobu (1662–1712) | 1709 | 1712 |
| 7 |  | Tokugawa Ietsugu (1709–1716) | 1713 | 1716 |
| 8 |  | Tokugawa Yoshimune (1684–1751) | 1716 | 1745 |
| 9 |  | Tokugawa Ieshige (1712–1761) | 1745 | 1760 |
| 10 |  | Tokugawa Ieharu (1737–1786) | 1760 | 1786 |
| 11 |  | Tokugawa Ienari (1773–1841) | 1787 | 1837 |
| 12 |  | Tokugawa Ieyoshi (1793–1853) | 1837 | 1853 |
| 13 |  | Tokugawa Iesada (1824–1858) | 1853 | 1858 |
| 14 |  | Tokugawa Iemochi (1846–1866) | 1858 | 1866 |
| 15 |  | Tokugawa Yoshinobu (1837–1913) | 1866 | 1867 |
Gri: Nobunaga Toprakları Kırmızı: Tokugawa Toprakları
Sekigahara Savaşının Olduğu Yer
Sekigahara Savaş Alanı Ishida Mitsunari'nin sitesinden görüntülendi
Shogun Olmadan Önce Ieyasu
Tokugawa Ieyasu'nun sancağı Hata sashimono
Ieyasu Samuray zırhı giyerken
Tokugawa Klanının Yöneticilerinin Kısa Açıklaması, Tuğamiral Matthew C. Perry ve Shogun Tokugawa Iesada arasındaki konferans, Toshimitsu
Hara Kalesi Kuşatması
Tokugawa Yoshinobu Osaka kalesinde savunma düzenliyor
Shimazu Klanı Samurayları
Tokugawa Clanının Yönetim Bölgesi (kırmızı)
Tokugawa Klanının Yöneticilerinin Kısa Açıklaması, Dokuzuncu Shogun, Toshimitsu tarafından Shimizu'nun yeni inşa edilen evini ziyaret etti.
İlk Şogun İeyasu
Son Şogun Yoshinobu
Tokugawa İeyasu'nun heykeli
Yoshitoshi'nin , Ieyasu'nun İmparator Go-Yōzei ile görüşme sahnesini tasvir eden bir ukiyo-e'si
Tokugawa Ieyasu'nun Bir yaşlı tasfiri çizimi
Dejima'daki Hollanda ticaret merkezi , yaklaşık 1805
1856 Tokugawa Ticaret Gemisi
Tokugawa Sikkeleri 1863
Shu banknotları
Ii Naosuke'nin 1860 yılında suikasta uğradığı Edo Kalesi'nin Sakuradamon Kapısı
Yakko Edobei ( Tōshūsai Sharaku , 1794) rolünde Ōtani Oniji III. Kabuki aktörünü gösteren Ukiyo-e baskısı; Bu iki sanat biçimi Tokugawa şogunluğu döneminde gelişti
Tokugawa Şogunluğu Toplum Piramidi (İngilizce)
Edo Kalesi
Osaka Kalesi
Tokugawa Savaş Gemisi
Tokugawa Ordusundan bir Kabuto
Boshin Savaşındaki Tokugawa Ordusu
Japon Subayların Modern Kostümleriyle Şogunluk Ordusu arasında 1866
Fransızlar Tarafından Eğitilen Şogunluk Askerleri
Nagasaki Ticaret Merkezi ve Dejima Adası (arka planda Hollanda bayrağı bulunan), Japonya'ya ve Japonya'dan dış ticaret yapılabilen tek noktalardı.
Osaka Kalesi
Tokugawa Masako
Crystal-Donna Roberts

| Crystal-Donna Roberts |
| --- | --- |

Doğum: 13 Ekim 1984(1984-10-13) Cape Town, Güney Afrika
Ölüm: 6 Mart 2025 (40 yaşında) Pretoria, Gauteng, Güney Afrika
Eğitim: Özgür Devlet Üniversitesi
Meslek: Oyuncu yayıncı yazar
Etkin yıllar: 2009–2025
Evlilik: Schalk Cornelessen (e. 2015; ö. 2025)
Ödüller: "En İyi Kadın Oyuncu" Güney Afrikalı Film ve Televizyon Ödülü (2018)

Crystal-Donna Roberts (13 Ekim 1984, Cape Town – 6 Mart 2025, Pretoria), Güney Afrikalı aktris, yayıncı ve yazar.