stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Kasbah Camii

| --- | --- |
El-Kubbe Camii
Genel bilgiler
Mimari tarz: Hafsî mimarisi İslam mimarisi
Konum: Tunus, Tunus
Koordinatlar: 36°47′48″K 10°10′04″D﻿ / ﻿36.79667°K 10.16778°D﻿ / 36.79667; 10.16778
Tamamlanma: 1233
Mimar(lar): Ali bin Muhammed bin Kasım

Harita

Kasbah Camii (Arapça: جامع القصبة, romanize: Camiü'l-Kasbah), Tunus'un başkenti Tunus'ta bulunan bir camidir. Cami, 1233 yılında Hafsîler döneminde Ebu Zekeriya Yahya tarafından inşa edilmiş olup Tunus Medinesi'nde yer almaktadır.
Cami, Zeytune Camii'den sonra Tunus'ta inşa edilen ilk ulu camiydi. 1584 yılında Osmanlı döneminde yenilendi ve ahşap minberin yerini taş minber aldı.
Cami, dönemin Muvahhid tarzı camileri için alışılmadık bir şekilde, genişliğinden daha derin olan dikdörtgen bir ibadethaneye sahiptir. Minarenin tasarımı doğrudan daha batıdaki Muvahhid mimarisinden miras alınmıştır. Özellikle Marakeş'teki Kasbah Camii'nin minaresinin tasarımına benzemektedir.
Caminin önü
Sebka motifi
Minare üzerine temel kitabesi oyulmuş pano
Minarenin üst kısmının süslemesi
Babü'l-Cezire Camii

| --- | --- |
Babü'l-Cezire Camii
Genel bilgiler
Mimari tarz: İslam mimarisi
Konum: Tunus, Tunus
Koordinatlar: 36°47′31″K 10°10′35″D﻿ / ﻿36.79194°K 10.17639°D﻿ / 36.79194; 10.17639
Tamamlanma: 1710

Harita

Babü'l-Cezire Camii (Arapça: جامع باب الجزيرة, romanize: Cami Babü'l-Cezire), Tunus'un başkenti Tunus'ta bulunan bir camidir. Cami, 1710 yılında Şeyh Yahya es-Süleymani tarafından inşa edilmiştir.
Caminin minareleri 1907 yılında restore edildi.
Cami görünümü
Kemerler
Salon
Ön cephe
Periskop

El yapımı askeri periskopun, optikal dizaynı.
Periskopun prensipleri.

A - İki düzlem ayna kullanan periskop.

 B - İki dik açılı prizma kullanan periskop.

1 - 2 - Düz aynalar.

3 - 4 - Dik açılı prizmalar.

5 - 6  - Gözlemci göz.

7 - 8 - Periskop tüpü.

H - Periskopun optik yüksekliği.
Periskop lensinin prensipleri.

A - Tek bir lens kullanan periskop (L2) -görüntüyü düzelmek için.
B - İki lens kullanan periskop (L2-L3) -görüntüyü düzeltmek için.
1-3 - Periskop penceresi.
2-4 - Durma alanları veya taksimatlı objektif.
P - Dik açılı prizmalar (veya düz aynalar).
L1 - Objektif lensi.
L2 - A için - L2 - L3 - B için - Görüntü düzeltici lens.
L3 - L4 -A için- L4-L5- B için - Mercek (oküler).
L0 - Lens alanı.
y - Uzak nesne.
H - Periskopun optik yüksekliği.
Periskop, deniz ve kara savaşlarında, harekâtı kolaylaştırmak maksadıyla kullanılan, emniyetli mesafelerden hedefe görünmeden incelemeye yarayan optik bir alettir. Teknisyenler, nükleer araştırmaları da tehlikeli bölgeye yaklaşmadan periskopla gözler. Periskopun en çok kullanıldığı saha denizaltılardır.
Periskopta iki yansıtıcı ayna veya prizma bulunur. Birinci ayna hedeften gelen ışıkları doksan derece kırarak aşağı doğru yansıtır. İkincisiyse bu gelen ışıkları tekrar doksan derece kırarak yatay yönde göze iletir. Periskobun bu özelliği teleskobik yapı ile güçlendirilir. Periskop, mercekler yardımı ile hedefi yaklaştırma, büyütme özelliği kazanır.
Periskop, prensip olarak ters ve doğru yerleştirilmiş iki dürbünün bir tüp içine yerleştirilmesinden ibarettir. Ters dürbünde cisimler olduğundan daha küçük görülmesine rağmen görüş açısı çok büyüktür. Ters dürbünle genişletilmiş görüş sahası doğru dürbünle tekrar büyütülüp yaklaştırılarak gözlenir. Bu duruma göre görüntüyü büyütmek için üst (ters) dürbün görüntüsünün küçültülmesi; alt (doğru) dürbün görüntüsünün ise büyütülmesi gerekir. Bu işlemler periskop kafasına monte edilmiş kolların elle döndürülmesiyle yapılır.
Periskopta görüntüye ve kullanıma tesir eden birçok husus vardır. Fiziki olarak periskopun ince ve uzun olması istenir. Periskobun boyunu uzatmak için ara mercek düzenleri ilave edilir. Boy uzayıp çap daraldıkça ışık kaybı artar. Görüntü büyütme ve görüş açısı mercek çaplarına bağlıdır.
Periskopla yalnız cisimlerin şekli incelenmekle kalmaz, ayrıca hedef, mesafe ve açı göstergeleri ilavesiyle hedefle ilgili daha geniş bilgi de toplanır. Gelişmiş periskoplarda fotoğraf makinaları, ekran görüntüleme, hafıza sistemleri de mevcuttur. Bütün bu parçalar basit bir silindirik tüp boru içerisine monte edilmiştir. Boru çapı küçüldükçe görüş açısı küçülür.
Periskop I. Dünya Savaşında kullanılmaya başlanmıştır. Önceleri siperlerden gözükmeden hedefin incelenmesi maksadı ile yapılan periskoplar, daha sonraları tanklara, büyük kara ve gemi toplarına, denizaltılara da monte edilmiştir. Fiber optiğin gelişmesiyle çok ince çaplı ve uzun periskoplar yapılmıştır. Fiber optik periskoplar insan vücudunun çeşitli yerlerine sondaj yapılarak incelenmesini mümkün kılmaktadır.
Denizaltı periskopları

Periskopun en yaygın olarak kullanıldığı alan denizaltı gemileridir. Periskop, denizaltının gözüdür. Denizaltılar su altında satha yakınken gözükmeden su üstü gemisi gibi seyir yapabilmek için periskop kullanırlar. Denizaltı periskopları hem ince hem de uzun olmalıdır. İnce ve uzun periskoplarda görüş açısı ve ışık şiddeti azdır. Bu eksiklikleri gidermek üzere denizaltı periskoplarına boru boyunca kuvvetlendirici mercekler ilave edilmiştir. Denizaltı periskobunun bir özelliği de dikey ve eksenel yönde hareketli olmasıdır. Dikey hareketle su derinliğine göre periskop boyu ayarlanır. Eksenel döndürme hareketiyle de her açıdaki hedefi görmek mümkün olur. Bu hareketler hidrolik ve mekanik kuvvetlerle sağlanır.
Denizaltı periskoplarında genellikle iki tip büyütme oranı vardır. Değerdeki büyütmede görüş açısı 40° civarındadır. Daha büyük büyütme oranı 6 değerinde olup, görüş açısı 8° civarındadır.
Denizaltı harekâtı sürat istediği için, periskop hareketlerini sağlayan mekanizmalar kolay kullanılabilir özelliktedir. Mesela periskopun alt gözetleme kafasında bulunan eksenel döndürme kolları, aynı zamanda mesafe, ayar ve görüş açısı ayar görevlerini de yapar. Bu kollardan birine bağlı makaralı tel düzeniyle yukardaki prizma ve mercek donanımına dikey eksen yönünde hareket verdirilerek yatay ile 45° açı yüksekliğindeki hedefler de görülebilir.
Modern denizaltı periskoplarında mesafe ölçümü ayrı bir cihazla kendiliğinden hesaplanarak kayıt ve gösterge olarak tespit edilir. Bu cihaza stadimetre denir.
1980'lerde geliştirilen denizaltı periskoplarında ise periskop gözetleme kafasının su üzerinde uzun müddet kalmasına gerek kalmamaktadır. Böylece düşman gemilerinin radarlarına yakalanma ihtimali azaltılmıştır. Periskop bir an satha süzülerek, ekseni etrafında 360°döndürülüp tekrar aşağı çekilir. Periskop merceğinden giren ışık hafızalı ekranda görüntülenerek ekrandan hedef analizi yapılır.
Periskoplardaki diğer özellikler; Periskop optik düzeninde ışık kırılma kayıplarını azaltmak için hedef merceğinin havaya bakan yüzeyi kimyevi olarak ince bir film tabakası ile kaplanır. Bu şekilde yüzeyi kaplanmış mercekli periskopta ışık geçirgenliği % 30-50 arası artar. Görüntü genliği ise % 60 oranında büyür. Bu görüntüde puslanma ve leke olmaz.
Periskop imalatında dikkat edilecek hususlardan biri de, periskop borusunun su ve hava sızdırmamasıdır. Periskop borusu içindeki nemli hava boşaltılarak yerine kuru hava, yani azot gazı doldurulur. Bu şekilde suyun yoğunlaşması önlenerek merceklerde ve prizmalarda buğulanmanın önüne geçilmiş olur.
Periskop, 1915
Zeiss submarine periscope optical design.
Submarine monocular attack periscope.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb12001691g (data)  LCCN: sh85099940  NARA: 10666549  NLI: 987007536091805171
Sidi Mahrez Haleviye Camii

| --- | --- |
Sidi Mahrez Haleviye Camii
Genel bilgiler
Mimari tarz: İslam mimarisi
Konum: Tunus, Tunus
Koordinatlar: 36°47′33″K 10°10′17″D﻿ / ﻿36.79250°K 10.17139°D﻿ / 36.79250; 10.17139
Tamamlanma: 10. yüzyıl

Harita

Sidi Mahrez Haleviye Camii (Arapça: مسجد خلوية سيدي محرز, romanize: Mescit Haleviye Sidi Mahrez), Tunus'un başkenti Tunus'ta bulunan bir camidir. Cami, 10. yüzyılda Sidi Mahrez tarafından inşa edilmiştir.
Restore edildikten sonra
Hatıra plaketi
Giriş
Minare
Bin Yusuf Camii

| --- | --- |
Bin Yusuf Camii
Genel bilgiler
Mimari tarz: Merînî mimarisi İslam mimarisi
Konum: Marakeş, Fas
Koordinatlar: 31°37′55″K 7°59′14″B﻿ / ﻿31.63194°K 7.98722°B﻿ / 31.63194; -7.98722

Harita

Bin Yusuf Camii (Arapça: مسجد ابن يوسف, romanize: Mescid Bin Yusuf), Fas'ın Marakeş kentinde bulunan bir camidir. Cami, Murâbıtlar döneminde inşa edilmiş olup adını Murâbıt Emiri Ali bin Yusuf'tan almaktadır ve medine mahallesinde yer almaktadır.
Bin Yusuf Camii, günümüzde Marakeş'in en önemli camilerinden biri olarak hizmet vermeye devam ediyor. Geleneksel olarak, Bin Yusuf Camii'nin kadısı tüm Marakeş'te ve hatta ücra bölgelerde yargı yetkisine sahipti. Camii, Müslüman olmayan ziyaretçiler için erişilebilir değildir.
Çocuk felci aşısı

| --- | --- |

Aşı açıklaması
Hedef: Çocuk felci
Aşı türü: IPV: inaktif OPV: zayıflatılmış
Klinik verisi
Ticari adlar: Ipol, Poliovax, vs.
AHFS/Drugs.com: Monografi
MedlinePlus: a601177
Lisans veri:  US DailyMed: Ipol 
Gebelikkategorisi:  AU: B2  
Uygulamayolu: IPV: parenteral OPV: oral
ATC kodu: J07BF01 (DSÖ) J07BF02 (DSÖ) J07BF03 (DSÖ) J07BF04 (DSÖ)
Hukuki durum
Hukuki durum:  US: Yalnızca ℞ 
Tanımlayıcılar
CAS Numarası: 1008119-78-5
DrugBank: DB10796  DB10797
ChemSpider: Yok
Çocuk felci aşıları, poliomyeliti (çocuk felci) önlemek için kullanılan aşılardır. İki türü kullanılmaktadır: enjeksiyon yoluyla verilen inaktive edilmiş bir poliovirüs (IPV) ve ağız yoluyla verilen zayıflatılmış bir poliovirüs (OPV). Dünya Sağlık Örgütü (DSÖ) tüm çocukların çocuk felcine karşı tam olarak aşılanmasını önermektedir. Bu iki aşı, çocuk felcini dünyanın büyük bir bölümünden ortadan kaldırmış ve her yıl bildirilen vaka sayısını 1988'de tahmini 350.000'den 2018'de 33'e düşürmüştür.
İnaktive çocuk felci aşıları çok güvenlidir. Enjeksiyon yerinde hafif kızarıklık veya ağrı oluşabilir. Oral polio aşıları, verilen bir milyon doz başına yaklaşık üç aşıya bağlı paralitik poliomyelit vakasına neden olur. Bu, çocuk felci enfeksiyonu sonrasında felç olan milyonda 5.000 vaka ile karşılaştırılır. Her iki aşı türünün de hamilelik sırasında ve HIV/AIDS hastası olan ancak diğer açılardan iyi durumda olan kişilere uygulanması genellikle güvenlidir. Ancak, aşı virüsünün poliomyelite neden olan bir formu olan dolaşımdaki aşı kaynaklı poliovirüsün (cVDPV) ortaya çıkması, aşıyı daha güvenli hale getirmeyi ve böylece cVDPV2 salgınlarını durdurmayı amaçlayan yeni oral polio aşısı tip 2'nin (nOPV2) geliştirilmesine yol açmıştır.
Çocuk felci aşısının ilk başarılı gösterimi 1950 yılında Hilary Koprowski tarafından insanların içtiği canlı zayıflatılmış bir virüsle yapılmıştır. Aşı Amerika Birleşik Devletleri'nde kullanım için onaylanmadı, ancak başka yerlerde başarıyla kullanıldı. Jonas Salk tarafından geliştirilen inaktive (öldürülmüş) çocuk felci aşısının başarısı 1955 yılında duyuruldu. Bir başka zayıflatılmış canlı oral çocuk felci aşısı Albert Sabin tarafından geliştirilmiş ve 1961 yılında ticari kullanıma girmiştir.
Çocuk felci aşısı Dünya Sağlık Örgütünün Temel İlaçlar Listesi'nde yer almaktadır.
Tıbbi kullanım

Normal bağışıklık fonksiyonuna sahip bireylerde poliovirüs için uzun süreli taşıyıcılık durumu bulunmadığından, polio virüslerinin doğada primat dışı rezervuarı olmadığından ve virüsün çevrede uzun süre hayatta kalması uzak bir ihtimal olarak göründüğünden, aşılama yoluyla virüsün kişiden kişiye bulaşmasının durdurulması küresel çocuk felci eradikasyonunda önemlidir. İki tür aşı vardır: inaktive polio aşısı (IPV) ve oral polio aşısı (OPV).
Tıbbi kullanım > İnaktif aşı

IPV (enjeksiyon) kullanıldığında, iki doz inaktive polio aşısından (IPV) sonra bireylerin %90'ı veya daha fazlası polio virüsünün her üç serotipine karşı koruyucu antikorlar geliştirir ve üç dozdan sonra en az %99'u polio virüsüne karşı bağışıklık kazanır. IPV'nin neden olduğu bağışıklığın süresi kesin olarak bilinmemekle birlikte, tam bir serinin uzun yıllar boyunca koruma sağladığı düşünülmektedir. IPV, 1990'larda birçok gelişmiş ülkede oral aşının yerini almıştır, bunun başlıca nedeni oral aşıdaki (küçük) aşı kaynaklı çocuk felci riskidir.
Tıbbi kullanım > Zayıflatılmış

Oral polio aşılarının uygulanması, steril şırınga ihtiyacını ortadan kaldırdığı ve bu nedenle kitlesel aşılama kampanyaları için daha uygun olduğu için IPV'den daha kolaydı. OPV ayrıca hem humoral bağışıklık hem de hücre aracılı bağışıklık sağladığı için Salk aşısından daha uzun süreli bağışıklık sağlamıştır.
Bir doz OPV, alıcıların yaklaşık %50'sinde her üç poliovirüs serotipine karşı bağışıklık oluşturur. Üç doz canlı zayıflatılmış OPV, alıcıların %95'inden fazlasında her üç poliovirüs tipine karşı koruyucu antikorlar üretir. OPV, vahşi poliovirüsün birincil giriş yeri olan bağırsakta mükemmel bağışıklık üretir ve bu da virüsün endemik olduğu bölgelerde vahşi virüsle enfeksiyonu önlemeye yardımcı olur. Aşıda kullanılan canlı virüs dışkıda nadiren dökülebilir ve bir topluluk içindeki diğer kişilere nadiren yayılabilir. Canlı virüsün ayrıca, bazı sıcak veya uzak bölgelerde sorun olan taşıma ve depolama için katı gereksinimleri vardır. Diğer canlı virüs aşılarında olduğu gibi, OPV ile başlatılan bağışıklık muhtemelen ömür boyu sürmektedir.
Üç değerlikli (vahşi tip 1, 2 ve 3'e karşı) OPV, dünya çapında çocuk felci enfeksiyonunu neredeyse ortadan kaldırmak için kullanılmıştır. Küresel Polio Eradikasyon Girişimi öncülüğünde 155 ülke 17 Nisan ve 1 Mayıs 2016 tarihleri arasında bivalan (vahşi tip 1 ve 3'e karşı) OPV kullanımına geçmiştir. Bivalan OPV, tip 1 ve 3'e karşı daha etkilidir ancak tip 2'yi kapsamamaktadır. Amerika Birleşik Devletleri 2017 itibarıyla üç değerlikli versiyonun kullanılmasını tavsiye etmeye devam etmektedir, ancak tamamen inaktive edilmiş bir versiyonu. İki değerlikli aşıya geçiş ve buna bağlı olarak tip 2 suşlarına karşı eksik bağışıklık, diğer faktörlerin yanı sıra, 2016'da 2 vakadan 2020'de 1037 vakaya yükselen dolaşımdaki aşı kaynaklı poliovirüs tip 2 (cVDPV2) salgınlarına yol açmıştır. Buna yanıt olarak, tip 2 suşlarına karşı bulaşıcı çocuk felcine geri dönme riski daha az olan daha güvenli bir aşılama şekli sağlamak amacıyla yeni bir oral polio aşısı tip 2 (nOPV2) geliştirilmiştir.
Tıbbi kullanım > Takvim

Endemik çocuk felci olan veya ithal vaka riskinin yüksek olduğu ülkelerde, DSÖ doğumda OPV aşısını takiben üç OPV dozundan oluşan bir primer seri ve OPV dozları arasında en az 4 hafta olacak şekilde 6 haftalıktan itibaren en az bir IPV dozu önermektedir. Bağışıklama kapsamı >%90 olan ve düşük ithalat riski olan ülkelerde DSÖ, 2 aylıktan başlayarak bir veya iki IPV dozu ve ardından maruz kalma riskine bağlı olarak dozlar 4-8 hafta arayla olacak şekilde en az iki OPV dozu önermektedir. En yüksek kapsama düzeyine ve en düşük ithalat ve bulaşma riskine sahip ülkelerde, DSÖ, ilk doz 2 aylıktan önce uygulanmışsa altı aylık veya daha uzun bir aradan sonra bir takviye dozu ile birlikte üç IPV enjeksiyonundan oluşan birincil seri önermektedir.
Yan etkiler

İnaktive çocuk felci aşıları son derece güvenlidir. Enjeksiyon yerinde hafif kızarıklık veya ağrı oluşabilir. Oral polio aşısı milyon dozda yaklaşık üç vakada aşıya bağlı paralitik poliomyelite neden olur. Hamilelik sırasında ve HIV/AIDS hastası olan ancak diğer açılardan iyi durumda olan kişilere uygulanması genellikle güvenlidir.
Yan etkiler > Aşıya karşı alerjik reaksiyon

İnaktif çocuk felci aşısı, eser miktarda antibiyotik, streptomisin, polimiksin B ve neomisin içerdiğinden birkaç kişide alerjik reaksiyona neden olabilir. Bu ilaçlara karşı alerjik reaksiyonu olan hiç kimseye verilmemelidir. Aşı enjekte edildikten sonra genellikle dakikalar veya birkaç saat içinde ortaya çıkan alerjik reaksiyon belirtileri ve semptomları arasında solunum güçlüğü, halsizlik, ses kısıklığı veya hırıltılı solunum, kalp atış hızında dalgalanmalar, deri döküntüsü ve baş dönmesi yer alır.
Yan etkiler > Aşı kaynaklı çocuk felci

OPV'nin potansiyel, olumsuz bir etkisi, nörolojik enfeksiyon ve felce neden olan bir forma rekombine olma yeteneğidir. Patojenin virülan bir forma bu genetik dönüşümü önemli bir zaman alır (en az 12 ay) ve başlangıçta aşılanan kişiyi etkilemez. Aşıdan türetilen zayıflatılmış virüs normalde aşılanmış kişilerden sınırlı bir süre için atılır. Bu nedenle, sağlık koşullarının kötü olduğu ve aşılama kapsamının düşük olduğu bölgelerde, aşıdan türetilen virüsün kendiliğinden virülan bir forma dönüşmesi ve çevreye yayılması, aşılanmamış kişilerin enfekte olmasına yol açabilir. Aşı kaynaklı poliovirüsün (VDPV) neden olduğu felç dahil klinik hastalıklar, vahşi poliovirüslerin neden olduğu hastalıklardan ayırt edilemez. Dolaşımdaki aşı kaynaklı poliovirüsün (cVDPV) neden olduğu aşı ilişkili paralitik poliomyelit (VAPP) salgınları bildirilmiştir ve muhtemelen OPV'nin ilgili salgın türüne karşı koruyucu olması nedeniyle OPV'nin düşük kapsama alanlarında meydana gelme eğilimindedir. Vahşi polio vakalarının rekor düzeyde düşük seyrettiği 2017 yılı, vahşi poliovirüsten daha fazla cVDPV vakasının kaydedildiği ilk yıl olmuştur ve bu eğilimin devam etmesi beklenmektedir.
Bununla mücadele etmek için DSÖ 2016 yılında üç değerlikli çocuk felci aşısından iki değerlikli çocuk felci aşısına geçmeye karar vermiştir. Bu aşı artık tip 2 çocuk felci virüsü içermemektedir çünkü bu virüs 1999 yılında ortadan kaldırılmıştır.
Üretim > İnaktif aşı

Salk aşısı IPV, bir tür maymun böbrek doku kültüründe (Vero hücre hattı) yetiştirilen ve daha sonra formalin ile inaktive edilen Mahoney (tip 1 poliovirüs), MEF-1 (tip 2 poliovirüs) ve Saukett (tip 3 poliovirüs) olmak üzere üç vahşi, virülan referans suşuna dayanmaktadır. Enjekte edilen Salk aşısı kan dolaşımında IgG aracılı bağışıklık sağlar, bu da çocuk felci enfeksiyonunun viremiye ilerlemesini önler ve motor nöronları korur, böylece bulbar çocuk felci ve postpolio sendromu riskini ortadan kaldırır.
Amerika Birleşik Devletleri'nde aşı tetanos, difteri ve aselüler boğmaca aşıları (DBT) ve pediatrik doz hepatit B aşısı ile birlikte uygulanmaktadır. Birleşik Krallık'ta IPV tetanos, difteri, boğmaca ve Haemophilus influenzae tip b aşıları ile kombine edilmektedir.
Üretim > Zayıflatılmış aşı

OPV, virüsün insan dışı hücrelerden subfizyolojik bir sıcaklıkta geçirilmesiyle üretilen ve viral genomda spontane mutasyonlar üreten zayıflatılmış bir aşıdır. Oral çocuk felci aşıları, biri Albert Sabin liderliğinde olmak üzere çeşitli gruplar tarafından geliştirilmiştir. Hilary Koprowski ve H. R. Cox liderliğindeki diğer gruplar ise kendi zayıflatılmış aşı türlerini geliştirmiştir. 1958 yılında Ulusal Sağlık Enstitüleri canlı çocuk felci aşıları üzerine özel bir komite oluşturdu. Çeşitli aşılar, maymunlarda düşük nöropatojenite insidansını korurken, çocuk felcine karşı bağışıklık oluşturma yetenekleri açısından dikkatle değerlendirildi. Sovyetler Birliği'nde 1950'lerin sonu ile 1960'ların başında Mihail Çumakov ve meslektaşları tarafından gerçekleştirilen büyük ölçekli klinik deneyler aşının güvenliğini ve yüksek etkinliğini ortaya koymuştur. Bu sonuçlara dayanarak Sabin suşları dünya çapında dağıtım için seçilmiştir.
Elli yedi nükleotit değişimi zayıflatılmış Sabin 1 suşunu virülan ebeveyninden (Mahoney serotipi) ayırır, iki nükleotid değişimi Sabin 2 suşunu zayıflatır ve 10 değişim Sabin 3 suşunun zayıflatılmasında rol oynar. Her üç Sabin aşısında da ortak olan birincil zayıflatıcı faktör, virüsün iç ribozom giriş bölgesinde bulunan, sap-ilmik yapılarını değiştiren ve poliovirüsün konak hücre içinde RNA şablonunu tercüme etme yeteneğini azaltan bir mutasyondur.
Sabin aşısındaki zayıflatılmış poliovirüs, enfeksiyon ve replikasyonun birincil bölgesi olan bağırsakta çok verimli bir şekilde replike olur, ancak sinir sistemi dokusunda verimli bir şekilde replike olamaz. 1961 yılında tip 1 ve 2 monovalan oral poliovirüs aşısı (MOPV), 1962 yılında ise tip 3 MOPV ruhsatlandırılmıştır. 1963 yılında üç değerlikli OPV (TOPV) ruhsatlandırılmış ve büyük ölçüde inaktive polio aşısının yerini alarak Amerika Birleşik Devletleri'nde ve dünyanın diğer birçok ülkesinde tercih edilen aşı haline gelmiştir.
İkinci bir kitlesel aşılama dalgası, çocuk felci vakalarının sayısında daha da dramatik bir düşüş sağladı. 1962 ve 1965 yılları arasında yaklaşık 100 milyon Amerikalı (o dönemdeki nüfusun yaklaşık %56'sı) Sabin aşısı olmuştur. Bunun sonucunda çocuk felci vakalarının sayısında - Salk aşısının kullanılmaya başlanmasının ardından çok daha düşük seviyelere inmiş olsa bile - önemli bir azalma görülmüştür.
OPV genellikle 10-20 doz aşı içeren flakonlarda sağlanır. Tek bir doz oral polio aşısı (genellikle iki damla) 1.000.000 bulaşıcı ünite Sabin 1 (PV1'e karşı etkili), 100.000 bulaşıcı ünite Sabin 2 suşu ve 600.000 bulaşıcı ünite Sabin 3 içerir. Aşı küçük miktarlarda antibiyotik (neomisin ve streptomisin) içerir ancak koruyucu içermez.
Tarihçe

Genel anlamda aşılama, bağışıklık sistemini bir 'immünojen' ile hazırlayarak çalışır. Enfeksiyöz bir ajan kullanılarak bağışıklık yanıtının uyarılması bağışıklama olarak bilinir. Çocuk felcine karşı bağışıklığın geliştirilmesi, vahşi poliovirüsün kişiden kişiye bulaşmasını etkili bir şekilde engelleyerek hem bireysel aşı alıcılarını hem de daha geniş olarak toplumu korur.
İki çocuk felci aşısının geliştirilmesi ilk modern kitlesel inokülasyonlara yol açmıştır. Amerika Birleşik Devletleri'nde yabani virüsün endemik olarak bulaşmasından kaynaklanan son paralitik poliomyelit vakaları 1979 yılında, birkaç Ortabatı eyaletinde Amişler arasında görülen bir salgınla ortaya çıkmıştır.
Tarihçe > 1930'lar

1930'larda çocuk felci virüsü, hastalığın nasıl bulaştığı veya nasıl önlenebileceği hakkında çok az şey bilindiği için özellikle korkutucu olarak algılanıyordu. Bu virüs, nispeten düşük mortalite ve morbiditesine rağmen, öncelikle varlıklı çocukları etkilemesiyle de dikkat çekiyordu ve bu da onu aşı geliştirme için birincil hedef haline getiriyordu. Buna rağmen, alandaki araştırmacılar topluluğu şimdiye kadar herhangi bir aşı geliştirme konusunda büyük ölçüde gayri resmi bir moratoryum gözlemlemişti, çünkü çok az başarı olasılığı için çok yüksek bir risk oluşturduğu düşünülüyordu.
Bu durum, 1930'ların başında Amerikalı grupların mücadeleyi üstlenmesiyle değişti: Maurice Brodie, New York şehrinin halk sağlığı laboratuvarından bir ekibe liderlik ederken, John A. Kolmer Philadelphia'daki Deri Tıbbı Araştırma Enstitüsü ile işbirliği yaptı. Bu iki araştırmacı arasındaki rekabet, tıbbi çalışmaların gözetim eksikliği ile birleştiğinde, bu erken aşı geliştirme girişimlerinin her birinin metodolojisine ve sonuçlarına yansıyan yarış benzeri bir zihniyete yol açtı.