stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
I. Clemens
Hayatı

Papa Aziz I. Clemens hakkında fazla bilgi bulunamamaktadır. Papalığından önceki hayatına ilişkin bilgiler çok azdır. Papa Petrus döneminde, Roma Piskoposluğunu yürüttüğüne dair belgeler vardır. Bu piskoposluk döneminde, ona azizlik unvanını uygun gördüler. Piskoposluğu döneminde, Hristiyanlığı uygun bir dille insanlara anlatıyor ve insanlara Hristiyanlığı sevdiriyordu. Dolayısıyla halk arasında hoşgörü, sevgi ve saygı kazanmıştır.
Papa Petrus, şehit edilince ondan sonra yerine gelen Linus ve Anacletus papa olmuştur. Tahmin edilenin  aksine, onlara karşı papa hakkı iddiasında bulunmamıştır. Dolayısıyla, papalar arasında en sabırlı ve hoşgörülü papa olarak bilinir.
Mezheplerde Papa I. Clemens

Anglikan Kilisesi ve Lutheran Kilisesi, ilk kurulduğu yüzyıllarda sayılı papayı aziz saymaktaydı. Ancak, sonraki zamanlarda şehit edildiği ve yüksek kişiliği, 12 havariden olması sebebiyle "Aziz" olarak sayılmaktadır. Ortodokslar, 24 Kasım-25 Kasım arasında onun yortusu olarak kutlarlar.
Papa I. Clemens, yüksek kilise görevlilerine yazdığı ünlü mektubunda yaşlılara iyi davranılmasını, yoksullara yardım elinin uzatılmasını, yardımlaşmayı ve dayanışmayı öğütlemiştir. Clemens, papalar arasında ilk papa tacını ve papalık kıyafetleriyle tanınan papadır. Ondan sonra, papalar bu kıyafetleri ve tacı giydiler.
Öldürülmesi

Hristiyan düşmanlığı azalsa da Roma'da hala devam ediyordu. IV. yüzyılda yazılan bir belgeye göre Papa I. Clemens imparator Trajan döneminde gemi ile Chersonesos Taurica, Kırım'a sürgüne gönderilmiştir. Kırım'a varınca bir taş ocağında çalışmaya yollanmıştır. Oradaki tutuklu ve sürgünlerin susuzluk çektiğini görmüş ve bir "Kuzu" hayali gördüğü bir tepede bulunan yere bir balta ile vurup, su çıkartmıştır. Bundan dolayı orada yaşayanların çoğu Hristiyanlığı kabul etmişlerdir. Bu nedenle idama mahkûm edilmiştir. I. Clemens limanda bulunan bir gemiye götürülmüş; gemi çapasını Papa I. Clemens'in boynuna dolanmış ve çapayı I. Clemens'le birlikte denize atılmıştır. I. Clemens böylelikle öldürülmüştür. Fakat bu belgeden daha önce Kilise'nin ilk dönemleri tarihini yazan Caesarea'lı Eusebius ve Aziz Hieronymus'un kitaplarında bu "Hristiyan şehitlik" hikâyesi verilmemektedir.
I. Clemens'in gemiden atılarak şehit edilmesi
Gemi çapasının kiliselerdeki simgesi
Grünberg (Hessen)

| Grünberg |
| --- | --- |
Şehir

  Mühür 
Grünberg
Ülke:  Almanya
Eyalet: Hessen
Nüfus (31 Aralık 2010)
 • Toplam: 13.885
Resmî site http://www.gruenberg.de/
Grünberg, Almanya'da Hessen eyaletinde yer alan bir şehirdir. Nüfusu 31 Aralık 2010 sayımlarına göre 13,885 kişidir.
Richard Coogan

| Richard Coogan |
| --- | --- |
Coogan in 1958
Doğum: 4 Nisan 1914(1914-04-04) Madison, New Jersey, ABD
Ölüm: 12 Mart 2014 (99 yaşında) Los Angeles, Kaliforniya, ABD
Meslek: Oyuncu
Etkin yılları: 1941–1963
Partner: Leona
Çocuklar: 1

Richard Coogan (d. 4 Nisan 1914, Madison, New Jersey - ö. 12 Mart 2014, Los Angeles, Kaliforniya), Amerikalı western filmleri oyuncusudur.
Kariyeri

Kaptan Video karakterini canlandırdığı Captain Video and His Video Rangers adlı televizyon dizisiyle ünlendi.
Coogan normal sebeplerden 99 yaşında öldü.
Riddick Bowe

| --- | --- |
1993 yılında Bowe
Kişisel bilgileri
Tam adı: Riddick Lamont Bowe
Takma ad(lar)ı: Big Daddy
Sıklet: Ağır sıklet
Boyu: 1,96 m (6 ft 5 in)
Kanat açıklığı: 206 cm (6 ft 9 in)
Millîyeti:  Amerikalı
Doğumu: 10 Ağustos 1967 (57 yaşında) Brooklyn, New York, ABD
Duruş biçimi: Düz gard
Kariyeri
Toplam maç: 45
Galibiyet: 43
Nakavtla galibiyet: 33
Yenilgi: 1
Beraberlik: 0
Sonuçsuz: 1
Riddick ''Lamont '' Bowe (d. 10 Ağustos 1967; Brooklyn, New York), 1989 ve 2008 yılları arasında yarışan emekli bir Amerikan profesyonel boksördür. 1992 ve 1995 arasında ara ara IBF ve WBO tartışmasız dünya ağır sıklet şampiyonu olarak hüküm sürdü ve amatör olarak 1988 Yaz Olimpiyatları'nda süper ağır sıklet bölümünde gümüş madalya kazandı.
Gerçek Kesit

| Gerçek Kesit |
| --- | --- |

Format: Televizyon dizisi
Tür: Gerilim Aksiyon Dram
Yönetmen: Erbay Gül
Sunucu: Nedret Selçuker   Perihan Savaş
Başrol: Cahit Kaşıkçılar   Cevat Dinçer   Mehmet Vanlıoğlu
Ülke:  Türkiye
Dili: Türkçe
Sezon sayısı: 13
Bölüm sayısı: 453
Yapım
Yapımcı: Cahit Kaşıkçılar   Flash TV
Mekân: İstanbul Bursa
Gösterim süresi: 60 dakika
Yayın bilgileri
Kanal: Flash TV (1993-2006)
Görüntü formatı: 4:3 (SDTV)
Ses formatı: Stereo
Yayın tarihi: 1 Temmuz 1993 (1993-07-01) - 2006
Durumu: Sona erdi
Kronoloji
İlişkili programlar: Gerçek Kesit: Manyak (2018)


Gerçek Kesit, 1993-2006 yılları arasında Flash TV'de yayımlanan gerilim-korku, aksiyon, dram ve absürt komedi türündeki Türk televizyon dizisidir. Dizi, 453. bölümü ile ekranlara veda etti.
Konusu

Geçmişte yaşanmış veya günümüzde yaşanabilecek olayları canlandıran bir dizidir. Dizide her türlü konuya yer verilmektedir. Kız kaçırma, adam öldürme, hırsızlık vb. temalı bölümler dizinin ana konularındandır. 1993-1999 ve 2005-2006 yılları arasında çekimleri Bursa'da, 2003 yılında ise İstanbul'da yapıldı. 1993 yılında başlayan Gerçek Kesit, zamanla değişikliğe uğramıştır. Türk televizyon tarihinin en uzun dizilerinden biridir. 2005 yılında dizi tekrar başlamıştır ve 2006 yılında sona ermiştir. Sarı Bıyık, Beyaz Çorap, Matkap Rıza ve Kaleci Saçlı Adam gibi lakaplar bu dizide kullanılmıştır.
Başrol Oyuncuları

Cahit Kaşıkçılar - Sarı Bıyık
Mehmet Vanlıoğlu - Beyaz Çorap
Nevzat Çiftçi - Çakma Mükremin
Cevat Dinçer - Kaleci Saçlı Adam
Mesut Hakyemezler - Matkap Rıza (Gözünü Öldürürüm)
Erdal Parmaksızoğlu - Cesi
Ufuk Durmaz - Playboy Ercan (Hadi İçmağa Gidelim)
Oyuncu kadrosu ve karakterler

Adnan Tunalı (Cennet Gülüşlü)
Ahmet Karakman (Führer Cevat)
Ayben Erman
Ayça Öztürk (Hacer)
Aydın Orak
Ayfer Çalgıcı
Berat Demireğer (Yancı Kardeş)
Berna Vanlıoğlu
Bilgehan Demir (Atarlı Ergen)
Bülent Çolak
Bülent Polat
Cahit Kaşıkçılar (Sarı Bıyık)
Caner Doğruyol
Cevat Dinçer (Kaleci Saçlı Adam)
Çetin Altay
Çetin Altındal (Ferruh)
Çetin Azer Aras (Kaba Koca)
Çiğdem Alço (Doğu Alman Gülleci Kız)
Derya Sözügüzel (Çocuk Oyuncu)
Eda Aydın (Sekreter)
Elif Cengiz
Emel İyisöyler (Safinaz)
Emrah Uslu
Erbay Gül
Erdal Parmaksızoğlu (Cesi)
Erdoğan Poyraz
Fatih Yıldızgül (Resul)
Fatma Edizer
Fatma Pazvant (Anne)
Filiz Mete Soyluoğlu
Gülseren Polatol
Hasan Ulusoy (Toptancı)
Halil Kumova
Halil Sarıdiken
Haluk Düzüm
Hayati Özen (Kumanda Cinayeti)
Hülya Böceklioğlu
Hüseyin Ulusoy
İbrahim Öner
İsmail Hakkı Şen
İzzet Acar
Jale Öz
Kadriye Polat (Velveleci)
Leyla Deniz
Mehmet Güler
Mehmet Kasım (Kahveci)
Mehmet Vanlıoğlu (Beyaz Çorap)
Meltem Tuna Kırcılar (Tek Çare)
Merve Pekar Akay (Fakir Zeynep)
Mesut Hakyemezler (Matkap Rıza)
Murat Kayabaş (Azgın Semih)
Mustafa Çınar (Kumarbaz)
Murat Parasayar
Nedim Doğan (Komiser)
Nevzat Çiftçi (Çakma Mükremin)
Niyazi Erdoğan
Nuri Alço
Nuri Kayı (Kibar Memur)
Orhan Aydın
Ömür Güner
Özlem Durmaz
Özlem Tuna (Çocuk Hırsızı)
Saadet Gürses
Sabah Ayşavkı (Gürdal Abi)
Sami
Savaş Ak
Sebahat Adalar (Anne)
Sebahattin Çiçek (Çay Söylüyüm Mü)
Seda Bulut
Serap Şen
Serpil Arslantürk (Kuaför)
Seval Arun (Boş Sandalye)
Sunay Mutlu
Şermin Salgıncı Çağlayan (Şeytan)
Tayfun Tandoğan Erten
Tuğçe Değirmenci (Fidan)
Ufuk Durmaz (Playboy Ercan)
Ümran Küçüksiler
Vurgun Adalayı
Yalçın Özbek
Yasemin Koç (Yenge)
Yavuz Karakaş
Yeşim Gündoğdu (Fantezi Kurbanı)
Yüksel Gergerli
Zehra Sözügüzel (Ortadirek Kadın)
Zeki Bıçakçı
Türkiye'de İslam

Türkiye'de nüfusun %95'e yakını İslam dinine mensuptur. Ülkedeki Müslümanların çoğunluğu Sünniliğin Hanefi mezhebine bağlıdır. Günümüzde modern Türkiye'yi oluşturan bölgede İslam'ın yerleşik varlığı, Selçukluların Doğu Anadolu'ya doğru genişlemeye başladığı 11. yüzyılın son yarısına kadar uzanmaktadır.
Birçok anketin sonuçlarına göre Türkiye'deki Müslüman nüfusun oranı %94'tür. Çoğunluğu oluşturan Sünniliğin mensuplarının dışında kalan Alevilik, Caferilik (%1'ini oluşturuyor) ve Nusayrilik gibi mezheplerin mensupları nüfusun %9'unu oluşturuyor.
Tarihçe > İslam imparatorlukları

7. ve 8. yüzyıllarda Müslüman fetihleri sırasında, Arap orduları İslam İmparatorluğu'nu kurmuştur. İslam'ın Altın Çağı, 8. yüzyılın ortasında Abbasi Halifeliği'nin yükselişi ve başkentin Şam'dan Bağdat'a taşınmasıyla başlamıştır.
Sonraki dönemde, İslam İmparatorluğu başlangıçta genişlemeye devam etti ve Girit'i (840) ele geçirdi. Abbasi halifeliği daha sonra dikkatini doğuya çevirdi. Abbasi hükûmetinin parçalanmasının ve Şii rakipleri olan Fatimi ve Büveyhilerin yükselişinin ardından, yeniden canlanan Bizans İmparatorluğu 961 yılında Girit ve Kilikya'yı, 965 yılında Kıbrıs'ı geri aldı ve 975 yılına kadar Levant'a ilerledi. Bizanslılar, Fatimilerle bölgedeki etki için başarılı bir şekilde rekabet ettiler, ancak Selçuklu Türklerinin gelişiyle yerini değiştirdi, önce Abbasi halifeliğiyle ittifak kurup daha sonra fiili hükümdarlar olarak hüküm sürdüler.
1068 yılında Alp Arslan ve müttefik Türkmen kabileleri birçok Abbasi toprağını geri aldı ve hatta Bizans bölgelerine saldırdı, 1071 yılındaki Manzikert Meydan Muharebesi'nde büyük bir zafer kazandıktan sonra doğu ve orta Anadolu'ya daha da ilerledi. Selçuklu hanedanlığının parçalanması sonucunda, ardından gelen daha küçük Türkmen krallıkları olan Danishmendler, Anadolu Selçuklu Sultanlığı ve çeşitli Atabeyler ortaya çıktı ve Haçlı Seferleri sırasında bölgenin kontrolü için mücadele ettiler ve zamanla Anadolu'yu genişlettiler, Osmanlı İmparatorluğu'nun yükselişine kadar.
Tarihçe > Osmanlılar

On ikinci yüzyılda, Sufi tarikatlarına mensup birçok yeni Türk göç dalgası başladı, bazıları sonradan heterodoks inançları da içeren tarikatlara dönüştü. 1300'lü yıllardan sonra Anadolu'daki Türklere hitap eden bir Sufi tarikatı Safevi yanlısı oldu; bu tarikat başlangıçta Sünni ve siyasi olmayan bir tarikattı, ancak sonradan Şii ve siyasi olarak kuzeybatı İran'da temellendi. On dördüncü ve on beşinci yüzyıllarda Safevi yanlısı ve Bektaşi gibi benzer tarikatlar, doğu Anadolu'nun siyasi kontrolü için Osmanlı İmparatorluğu ile rekabete girdi. Bektaşi tarikatı, sonradan Sünni Müslümanların bir mezhebi olarak kabul edildi, ancak heterodoks inançlarını terk etmediler. Bunun aksine, Safevîler İran'ı fethetti, heterodoks dini inançlarını terk etti ve On İki İmamcı Şii İslam'ın savunucuları oldu. 1453 yılında Bizans'ın başkenti İstanbul'un fethi, Osmanlıların Anadolu ve Trakya'daki imparatorluklarını güçlendirmelerini sağladı. Osmanlılar daha sonra Sultan Selim döneminde hilafet unvanını ön plana çıkardılar. Resmi bir kurumsal yapı olmamasına rağmen, Sünni dini görevlileri önemli bir siyasi rol oynadı. Adalet dini mahkemeler tarafından sağlanıyordu; teoride şeriatın kodlanmış sistemi, en azından imparatorluğun Müslüman tebaası için hayatın her yönünü düzenliyordu. Yargının başı doğrudan sultanın altında yer alıyor ve sadece büyük vezirin ardından güçte ikinci sıradaydı. Osmanlı döneminin başında İstanbul'un büyük müftüsü olan makam, sonradan Şeyhülislam'ın (şeyh veya "İslam'ın lideri") makamına evrildi ve imparatorluğun tüm mahkemeleri üzerinde nihai yargı yetkisine sahipti ve dolayısıyla şeriatın yorumlanması ve uygulanmasına yetki sahibiydi. Şeyhülislam tarafından açıklanan yasal görüşler kesin yorumlar olarak kabul ediliyordu.
Sekülerleşme dönemi > Osmanlı dönemi > Tanzimat dönemi 1839-1876

Tanzimat öncesinde, II.Mahmut'un yıllarına kadar Osmanlı eğitim sistemi; Topkapı Sarayında bulunan Enderun Okulu, ordu içinde bulunan Yeniçeri Ocağı (1826'ya kadar) ve yaygın olarak ise İlmiye Sınıfının elinde bulunan medreselerden oluşmakta idi.
Rönesans ile birlikte Avrupa'da başlayan yeni dönemde; inceleme, araştırma ve deneysel yöntemlere dayanan öğrenim biçimleri geliştirildi. Kilisenin dinsel öğretisi ile birleşmiş skolastik yöntemlere karşı duruldu, akılcılık öne çıkarıldı. Bunu, bilim alanında yeni buluşlar ve idare alanında yeni yöntemler takip etti.
II. Mahmutʼun 1 Temmuz 1839'da vefatından bir gün sonra tahta çıkan oğlu I. Abdülmecit'in 4 ay sonra 3 Kasım 1839'da Gülhane Parkında ilan ettirdiği Gülhane Hatt-ı Hümayunu ile Tanzimat Dönemi başladı.
Tanzimat sözcüğü, düzen (nizam) verme anlamına gelen tanzimin çoğulu olup düzenlemeler anlamına gelmektedir. Bu ferman ülkenin zayıflama ve geri kalmasını açık bir biçimde şeri yasalardan uzaklaşılmış olmasına bağlamaktadır.
Bununla birlikte veya buna rağmen, ferman ile ilan olunan yenileşme hareketlerinde ilk işlemin ceza hukuku alanında başlamış olması konunun anayasallaşma sürecinin bir parçası olması kadar din ve devlet ilişkilerinde yeni bir sürecin yasal yapıda başlangıcı olması bakımından da dikkat çekicidir.
Sekülerleşme dönemi > Din ve hukuk alanına ilişkin reformlar

Tanzimat Fermanı'nın ilan olunmasından bir yıl sonra 1840'ta dönemin ilk yenileşme hareketlerinden olarak fermanda belirtilen suç ve cezalarda yasallık vurgusunun sonucu olarak ceza alanında yasalaşmanın temini için bazı maddeleri Fransız Ceza Hukukundan alınan Ceza Kanunu kabul edildi. 1850 yılında ilk Ticaret Kanunu çıkarıldı. Bu kanun, mevzuat açısından ticari yaşamı bir düzene kavuşturdu ve daha önce ticari teamül kurallarının uygulanmasının yarattığı keyfiliğe son verdi. Geleneksel yargı organı olarak korunan Şer'iye Mahkemelerinin yanında ticaret ve ceza davalarını görmek üzere laik yapısı ile Nizamiye Mahkemeleri tesis edildi. Bundan önce, 1801'de gümrüklerde kurulmuş olan Ticaret Meclisleri Gümrük Emini'nin başkanlığında ticaret davalarına bakmaya başlamıştı. İşlerin düzenlenmesi için gerekli olan mevzuat Ahmet Cevdet Paşa tarafından Mecelle adı altında derlendi. Önceden beri ecnebi taraflar arasında ortaya çıkan uyuşmazlıklara bakmakta olan Konsolosluk Mahkemeleri ile farklı inanışlardan olan yurttaşların aile ve miras işlerindeki uyuşmazlıklarını götürebildikleri, kendi ruhani önderleri tarafından görülen Cemaat Mahkemeleri de varlıklarını sürdürdü. Ayrıca vakıflarla ilgili davalara bakmak üzere Evkaf Mahkemesi kuruldu. Tanzimat döneminde önceden var olan çok hukuklu sisteme bir de iç işler olarak tanımlanabilecek yapıdaki ikileşme; Şer'iye ve Nizamiye Mahkemeleri olarak eklenmiş oldu.
Sekülerleşme dönemi > Din ve eğitim alanına ilişkin diğer reformlar

İlk örnekleri 1839 yılında açılan Rüşdiye (Orta) Mekteplerine ek olarak 1840'ta Adli Maarif Okulu açıldı. Bu okul iki bölüme ayrılarak birincisi Maarif-i Adliye, ikincisi edebi bilimler ile ilgili eğitim vermek üzere  Maarif-i Edebiyye Mektebi adını aldı. Bu okullar ve diğer rüştiye mektepleri bu dönemde adından çokça bahsedilen fen, sanayi, nafia, maarif alanlarında uzmanlaşmaya yönelik değil, ortaeğitim üzerinden memur yetiştirme amacına hizmet ettiler. Rüşdiye Mekteplerinden mezun olmak memur olmak için getirilen koşullardan oldu. Bu dönemde açılan okullardan en çok mülkiye ve hariciye memurları yetiştirildi.
Eğitimin çağdaşlaştırılması çabalarının ürünü olarak ortaya çıkan öğretmen yetiştirme ihtiyacına cevap vermek üzere 1848'de Darül Muallemin Mektebi ve kız öğretmen yetiştirmek üzere 1870'te Darül Muallemat adı ile öğretmen okulları kuruldu. Bu zamana kadar kızların mahalle mektebinde sadece dinsel nitelikli eğitim almaları biçiminde sürdürülen geleneksel uygulamaya son verilmiş oldu. Tıbbiye adını alan Tıp Okulu ilk mezunlarını 1843 yılında verdi.
1869'da çıkarılan Maarif-i Umumiye Nizamnamesinin 79 ve 129. Maddelerine göre İstanbul'da çağdaş anlamda teşkil edilecek ilk üniversitenin kurulması ve bu üniversitenin Edebiyat, Hukuk ve Fen Fakültelerini barındırması kararlaştırıldı. 20 Şubat 1870'te Darülfünun adı ile açılışı yapılan üniversitenin açılışında konuşan Safvet Efendi, ülkenin geri kalmış olmasını ilk iki yüzyılı içinde bilim ve fen alanlarına gösterilen ilgi, saygı ve teşvikin sonraları devam etmemiş olmasına bağlayarak Darülfünun'un işte bu eksikliği kapatacak nitelikte olacağını belirtti. Başvurular arasından tespit edilen 450 öğrencinin çoğunluğunu medrese çıkışlı talebeler oluşturdu.
Ancak açılışta konuşan, kendisini Afgani lafzı ile tanıtan bir İranlı olan Cemaleddin Afgani'nin heretik olarak yorumlanan konuşması medrese talebeleri ve ilmiyenin tepkilerine neden olduğundan Cemaleddin ülke dışına sürgün edildi, ardından okul kapatıldı. Medreselilerin Cemaleddin üzerinden gösterdiği tepkilerin gerçek hedefinin fen okulları olduğu yorumları yapıldı. Cemaleddin'in ülke dışına gönderilmesine rağmen okul kapatıldı. İstanbul'dan gittiği Mısır'da ünlü Mısırlı talebesi Muhammed Abduh'u yetiştirdi.
Tanzimat Döneminde, sibyan (ilk) mektepleri ve medreseler devam etmekle birlikte yeni kurulan Rüşdiye (Orta), İdadi (Lise), Sultaniler (Lise ve Yüksekokul) ve Darül Fünun (Üniversite) gibi eğitim kurumları Maarif Nezaretine bağlandığından bu dönemin eğitim alanında da hukuk alanında olduğu gibi ikili bir yapı doğdu. Din işleri ve kısmen Şer'iye Mahkemelerince görülmeye devam eden adliye işleri gibi, sibyan mektepleri ve medreseler eliyle görülen eğitim işleri önceden olduğu gibi Meşihat'a yani Şeyhülislama bağlı bulunmaya devam etti. Şeyhülislama bağlı okullar dini ağırlıklı eğitim vermeye devam ederken Maarif Nezaretine bağlanan yeni okullarda dinî eğitim de bulunmakla birlikte yeni düzene göre Batılı tarzda eğitim verildi.
Sekülerleşme dönemi > Din ve eğitim alanına ilişkin diğer reformlar > Kanun-u Esasi Dönemi, 23 Aralık 1876-20 Nisan 1924

V. Murat'ın akıl rahatsızlığının baş göstermesi üzerine, Şehzade olan II. Abdülhamit kendisi ile görüşmeye gelen Mithat Paşa'ya tahta çıkma karşılığı bir temel yasanın oluşturulması yani Kanuni Esasi'yi ilan etme sözü verdi. Hatta şartsız bir sultanlığı kabul etmeyeceğini de görüşmesinde sözlerine ekledi.
Tahta çıktığında Kanun-u Esasi'nin hazırlanması işini Mithat Paşa'nın başında bulunduğu bir komisyona havale etti. Mithat Paşa, yaklaşan Tersane Konferansı'nda katılımcı ülkelerin Osmanlı'ya karşı uygulayacakları baskıyı durdurmak için Konferanstan önce Kanun-u Esasi'yi hazırlama işini tamamlamaya çalıştı.
23 Aralık 1876'da ilan olunan Kanun-u Esasi'ye rağmen Tersane Konferansı'nda çıkan kararların Osmanlı tarafından kabul edilmemesi üzerine 24 Nisan 1877'de 93 Harbi olarak bilinen Osmanlı-Rus Savaşı başladı. Ruslar Yeşilköy'e kadar geldiklerinde imzalanan barış andlaşmasından sonra II. Abdülhamit, Kanun-u Esasi'yi yine aynı kanunun 7. Maddesine göre 31 Ocak'ta Ruslarla imzalanan Edirne Mütarekesi'nden sonra 13 Şubat 1878'de tatil ettiğini açıkladı. Osmanlı-Rus Savaşı ile geçen iki yıllık süre I. Meşrutiyet dönemi olarak anıldı.
Sekülerleşme dönemi > I. Meşrutiyet Dönemi, 23 Aralık 1876 - 13 Şubat 1878

23 Aralık 1876'da Beyazıt Meydanı'nda Çorluluzade Celaleddin Paşa tarafından okunarak ilân olunan Kanun-u Esasi, Osmanlı İmparatorluğu'nun  ilk temel yasası olması ve buna dayanarak meclisli bir dönemin başlamış olması nedenleri ile ilk anayasal dönem olarak kabul edilmektedir.
Kanun-u Esasi, anayasallaşma sürecinde taşıdığı önemle birlikte din devlet ilişkilerinde ileriye dönük belirgin bir gelişme sağlamadı. Daha çok din ve devlet işlerini iç içe geçiren bir yapı getirdi. Kanun-u Esasi toplam 121 maddeden müteşekkil olarak oluşturuldu. II. Abdülhamit komisyonun çalışmaları bitirmeye yaklaştığı anlarda, sultana sakıncalı gördüğü kişileri herhangi bir yargılama olmaksızın sürgün etme hakkı veren bir maddenin ilave olunmasını istedi. Bu madde ilave olunmadan taslağı onaylamayacağını da belirtti. Böylece 113. Madde ilave olundu. 4. Madde padişahı dinin hamisi olarak tanıtıyordu. 35. Madde ise padişaha seçimle gelecek Meclis-i Mebûsan ile Vükela arasında ihtilaf olması halinde Vükela heyetini değiştirme ve/veya Meclis-i Mebûsan'ı fesh etme yetkisini veriyordu. 5 Şubat 1877'de II. Abdülhamit daha önce Sadrazamlığa getirdiği Mithat Paşa'yı azlettiğini bildirerek sürgüne gönderdi.
II. Abdülhamid, Kanun-u Esasi'de yer alan 7. maddeye dayanarak 1878'de Kanun-u Esasi'yi tatil ettiğini bildirince I. Meşrutiyet olarak anılan dönem sona erdi.
Sekülerleşme dönemi > II. Meşrutiyet Dönemi 24 Temmuz 1908-11 Nisan 1920

II. Meşrutiyet döneminde padişaha bağlılık anlayışından padişahın anayasaya bağlılığı esasına geçildi. II. Meşrutiyet'i hazırlayan Türkçülük, muasırlaşma  ve Batılılaşma gibi akımların, II. Abdülhamid'in gelenekçiliği temsil eden ve bunu kuvvetlendiren Arapçacılık ve İslamcılığına tepki ile geliştiğini belirtmek yerinde bir tespit olur. 1916'da Şeyhülislam kabineden çıkarıldı. Tek eşlilik halen gündem konusu olamasa da erkeklerin ikinci bir kadınla evlenebilmeleri için ilk eşin rızasının şart koşulduğu yeni aile hukuku nizamnamesi 1917'de çıkarıldı. Kız liseleri açıldığı gibi kızların üniversiteye gidebilmeleri sağlandı. Kadın devlet memuriyetine girmeye başladı.
13 Nisan 1909'da çıkan 31 Mart Vakası isyanında gelişmelerden ve yönetimden memnun olmayanlar Meclis-i Mebûsan'ı bastılar. Din elden gidiyor propagandasının etkisinde kalanlar Adliye Nazırı ile bazı milletvekillerini katlettiler ve şeriat yönetimine dönülerek meşrutiyete ve uygulamalarına son verilmesini istediler. Bu olay üzerine Selanik'te oluşturulan Hüseyin Hüsnü Paşa'nın komutanı ve Mustafa Kemal'in de Kurmay Subayı olduğu Hareket Ordusu, İstanbul yakınlarında komuta değişikliğine giderek Mahmut Şevket Paşa'nın komutasında ve Enver Bey'in Kurmaylığında şehre girdi ve asileri tedip etti. 22 Ağustos'ta Kanun-u Esasi'nin 21. Maddesinde değişiklikler yapılarak parlamenter yönetime geçildi. Padişahın yetkilerinde kısıtlamalar yapılarak Padişahın da anayasaya yani Kanun-u Esasi'ye bağlılığı getirildi. Padişaha yargı kararına gerek duymadan sürgün yetkisi tanıyan 113. Madde kaldırıldı. Yasama, yürütme ve yargı güçlerinin birbirinden ayrıldığı Kuvvetler Ayrılığı ilkesi benimsendi. Ancak bu ilkenin tam olarak yerleşebilmesi 1961 Anayasası ile sağlandı.
II. Abdülhamid rejiminin sansürleri sona erdiğinden II. Meşrutiyet döneminde eğitim alanında birçok görüş ortaya koyan yazılar yazıldı. Nitekim anayasal gelişmeler, teokratik saltanattan meşruti sisteme, oradan da laik cumhuriyete doğru bir çizgi izlemiştir.
Sekülerleşme dönemi > Cumhuriyet dönemi ve Atatürk devrimleri > Devrimcilik niteliği

Din Devleti görüşüne karşılık Ulus Devleti görüşünün zaferi, çağdaşlaşma yolunda birbiri arkasından gelecek bir dizi reformun kapısını açmış oluyordu. Bunların başlıcaları hukuk, eğitim, yazı, dil ve genel olarak yaşam ve kültür alanındaki değişmeler olmuştur. Bunlar yeni perspektif içinde Cumhuriyet devrimleri olarak tanımlanırlar; çünkü onlara hâlâ karşı olanlar bulunduğu halde koşullar bu değişikliklere girişilmesini âdeta kendiliklerinden zorlar ve bir önderin kılavuzluğunun rotasını çizerler.
Sekülerleşme dönemi > Cumhuriyet dönemi ve Atatürk devrimleri > Saltanat ve Hilafetin Kaldırılması

Saltanat, dünyasal bir egemenlikten başka bir şey değildi. Egemenlik ulusa geçtiği için saltanat diye bir şey artık yoktu. Mustafa Kemal:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Efendiler, egemenlik hiçbir ulusa hiçbir zaman ulemâ tartışmaları ile verilmemiştir. Egemenlik hep güç kullanılarak zorla alınır. Türk ulusu elinden alınan egemenliği şimdi kendi eline almış bulunuyor. Bu bir gerçek. Önümüzdeki sorun bunun ulusun elinde bırakılıp bırakılmayacağı sorunu değil, sadece bu gerçeği ilan etme sorunudur. Anlamazlarsa doğal olan nasılsa olacaktır; şu farkla ki belki birkaç kafa kesilecektir. | „ |

25 Şubat 1924'te Mecliste din ve devlet ayrımı teklifi tartışılmaya başlandı. Önergede hilafetin kaldırılması, Şer'iye ve Evkaf Vekâleti'nin, medreselerin kaldırılması maddeleri de vardı. 25 Şubat'tan 3 Mart'a kadar süren tartışmalardan ve Adliye Bakanı Seyyid Bey'in hilafet hakkında bilgi veren söylevinden sonra bu teklifler Meclis'te kabul edildi.