stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Bryan Robson

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
Kişisel bilgileri
Tam adı:  Bryan Robson
Doğum tarihi:  11 Ocak 1957 (67 yaşında)
Doğum yeri:  Chester-le-Street, İngiltere
Boyu:  1,76 m (5 ft 9+1⁄2 in)
Mevkii:  Orta saha
Kulüp bilgileri
Kulübü:  Manchester United (küresel kulüp elçisi)
Altyapı kariyeri
1972-1974:  West Bromwich Albion
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 1974-1981 |  West Bromwich Albion |  198 |  (40) |
| 1981-1994 |  Manchester United |  345 |  (74) |
| 1994-1996 |  Middlesbrough |  28 |  (1) |
| Toplam |   |  571 |  (115) |
Millî takım kariyeri
| 1979-1980 |   İngiltere U-21 |  7 |  (2) |
| 1979-1980 |   İngiltere B |  3 |  (1) |
| 1980-1991 |   İngiltere |  90 |  (26) |
| Toplam |   |  100 |  (29) |
Teknik direktörlük kariyeri
1994-2001:  Middlesbrough
2003-2004:  Bradford City
2004-2006:  West Bromwich Albion
2007-2008:  Sheffield United
2009-2011:  Tayland
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. 
Bryan Robson (d. 11 Ocak 1957), İngiliz eski futbolcu ve teknik direktör.
Kariyeri

70'lerde West Brom takımı için orta sahada oynamıştır. Sonra Manchester United'a giderek orada yıldızlaşmıştır. Manchester United'da 345 maçta 74 gol atmıştır.
Chester-le-Street doğumlu Robson, Manchester United'ta bir FA Cup, bir UEFA Kupa Galipleri Kupası ve iki kere de Premier League şampiyonluğu yaşamıştır. Manchester'dan sonra Middlesbrough'da yönetici olarak çalışmıştır. 23 Eylül 2009 tarihinde Tayland millî takımının başına gelmiş ve 8 Haziran 2011'de de istifa etmiştir.
Başarıları > Oyuncu olarak > Manchester United

Premier League (2): 1992-93, 1993-94
FA Cup (3): 1982-83, 1984-85, 1989-90
EFL Cup (1): 1991-92
FA Charity Shield (3): 1983, 1990, 1993
UEFA Kupa Galipleri Kupası (1): 1990-91
UEFA Süper Kupası (1): 1991
Başarıları > Teknik direktör olarak > Middlesbrough

Football League First Division (1): 1994-95
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 173869815  ISNI: 0000 0000 9007 9285  LCCN: n89673478  NLA: 35352361  Trove: 922372  VIAF: 131476553   WorldCat (LCCN): n89-673478
Kobi Şabtai

| Kobi Şobtai |
| --- | --- |

Shabtai, Temmuz 2018.
İsrail Polisinin 19. Komiseri
Görevde
Makama geliş  17 Ocak 2021
Yerine geldiği: Motti Cohen
Kişisel bilgiler
Doğum: 11 Kasım 1964 (59 yaşında) Aşkelon, İsrail
Mesleği: Polis memuru
Yaakov "Kobi" Şabtai (İbranice: עקב (קובי) שבתא; d. 11 Kasım 1964), İsrailli bir polis memuru ve 17 Ocak 2021'den bu yana İsrail Polisinin 19. Komiseri. Bundan önce Sınır Polisi Komutanı olarak görev yapmıştır.
25 Haziran 2023 tarihinde Ulusal Güvenlik Bakanı Itamar Ben-Gvir, Shabtai'nin Ocak 2024'te görev süresi dolduğunda görevinden ayrılacağını açıkladı.[kaynak belirtilmeli]
Biyografisi

Kobi Şabtai 11 Kasım 1964'te İsrail'in Aşkelon kentinde Iraklı Yahudi göçmenlerin çocuğu olarak dünyaya geldi. Evli ve üç kız çocuğu babası olan Şabtai'nin kızlarından biri poliste devriye memuru olarak görev yapmakta, diğeri ise İsrail Sınır Polisi'nde vatani görevini yerine getirmektedir.
Kariyeri

Şabtai 1982 yılında Paraşütçüler Tugayı'nın 202. Taburuna katılmıştır. Hizmetinin sonunda 1987 yılında 'Seren' (Yüzbaşı) rütbesiyle terhis edildi.
Şabtai 1991 yılında İsrail Sınır Polisi'ne katıldı.
Temmuz 2020'de Şabtai'ye COVID-19 teşhisi kondu.
Kariyeri > İsrail Polis Komiseri

Şabtai, 17 Ocak 2021 tarihinde Motti Cohen'in yerine İsrail Emniyet Müdürü olarak atandı.
25 Nisan 2021'de Shabtai, şiddetli protestoların ardından Doğu Kudüs'teki Şam Kapısı'na erişimi engelleyen barikatların kaldırılması emrini verdi.
2021 yılında Meron Dağı'nda yaşanan kalabalığın ezilmesinin ardından Shabtai, olayla ilgili olarak polisin günah keçisi ilan edilmesine izin vermeyeceğini söyledi.
Ulusal Güvenlik Bakanı Itamar Ben-Gvir ile yaptığı bir görüşmenin sızdırılan kaydında Shabtai, "Yapabileceğimiz bir şey yok. Birbirlerini öldürüyorlar. Bu onların doğasında var. Arapların zihniyeti bu" şeklindeki sözleri, önde gelen İsrailli Arap siyasetçilerin Arap karşıtı ırkçılık yaptığı gerekçesiyle Şabtai'nin görevden alınması çağrısında bulunmalarına neden oldu.
Kişisel hayatı

Şabtai, İşletme alanında lisans ve Eğitim alanında yüksek lisans derecelerine sahiptir. Evli ve üç kız çocuğu babası olan Şabtai, Pardes Hanna-Karkur'da yaşamaktadır. Kızı Yaer müfettiş rütbesinde bir polis memurudur.
Kayseri Bez Fabrikası

Sümerbank Kayseri Bez Fabrikası, Kayseri'de 1932-1999 yılları arasında faaliyet göstermiş sanayi tesisidir.
Halk tipi, ucuz pamuklu kumaş ve iplik üretmek için kurulmuştur; Türkiye'de sanayileşme hareketini başlatan ve devlet tarafından yapılmış ilk tesistir. Üretime 1999 yılına kadar devam etti.  Tesis, 2012 yılında  Abdullah Gül Üniversitesi’ne tahsis edildi ve restore edildi. Günümüzde Abdullah Gül Üniversitesi eğitim kampüsü olarak kullanılmaktadır.
Arka plan

Türkiye Cumhuriyeti'nde, 1930’ların başında dünya ekonomik buhranına karşı bir çözüm olarak ılımlı devletçi bir modelle sanayileşmeyi gerçekleştirmek için çalışmalar yapılmıştır. 1932'de Türkiye'ye  gelen bir Sovyet heyetinin hükûmete  sunduğu “Türkiye’de Pamuk, Keten, Kendir, Kimya, Demir Sanayi” başlıklı rapordan da faydalanarak  1933'te “Birinci Beş Yıllık Sanayi Planı” hazırlandı. Bu planı gerçekleştirmek üzere Sümerbank, sermayesi tamamen Hazine tarafından karşılanarak kuruldu; bankanın ötesinde bir anonim şirket olarak yapılandırıldı.
Sovyet Birliği'nin Sanayi Bakanlığı bünyesinde kurulan Türkstroy adlı özel şirketle 1934 yılında bir protokol imzalandı. Bu protokole göre Türkiye, Sovyet Birliği'ne narenciye başta olmak üzere yaş meyve ve sebze ihraç edecek, karşılığında ise alınan danışmanlık, mali ve teknolojik yardımlarla Sümerbank Kayseri Bez ve Nazilli Basma fabrikaları kurulacaktı.
Tarihçe

Kayseri Bez Fabrikası, 1933 yılında hazırlanan Birinci Beş Yıllık Sanayileşme Planı kapsamında, hammaddesi yurtiçinde üretilen pamukları işlemek üzere kurulmuştur. Betonarme ve yığma karma inşaat tekniği ile yapılan fabrika, Sovyetler Birliği'nde tasarlandı ve Sovyetler Birliğinden alınan 8,5 milyon liralık kredi ile  kuruldu
Projenin hazırlık aşamasında tekstilcilerden oluşan bir heyet Sovyetler Birliğinden gelerek yer tespiti için incelemer yapmış; heyetin 22 Eylül 1933'te sunduğu rapor doğrultsunda fabrikanın yeri tespit edilmiştir. Önemli ulaşım yollarının kavşağında bulunduğu için Kayseri tercih edildi. Projeyi hazırlama, makineleri temin etmek, montaj ve işletimini sağlamak görevleri tasarımı mimar İvan Sergeevich Nikolaev'a verildi. Müteahhitliği Abdurrahman Naci Bey üstlendi.
Temeli dönemin Başbakanı İsmet İnönü tarafından 20 Mayıs 1934'te atıldı. İnşası 16,5 ayda tamamlandı. Açılışı, 16 Eylül 1935'te Ekonomi Bakanı Celal Bayar tarafından yapıldı. Fabrika açıldığında harman dairesi, hallaç dairesi, tarak dairesi, cer makineleri, kaba fitil makineleri, orta fitil makineleri, vater (bükme makineleri) ile dokuma kısımlarından oluşmakta ve 17 çeşit kumaş üretimi yapabilmekteydi.
Maniheizm

Başlığın diğer anlamları için Mani sayfasına bakınız.
Mânici râhipler, Karahoca, Tarım Havzası.
Mani dini veya Maniheizm, 3. yüzyılda Pers İmparatorluğu içinde, "Peygamberlerin Mührü" yani "son peygamber" olduğuna inanılmış Mani tarafından kurulmuş ve kısa sürede hızla geniş bir coğrafyaya yayılmış büyük bir dindi. Bu dinin önemli kutsal metinlerinden biri Arzhang'dı. Mani dini en parlak dönemini 8. yüzyılda Uygur Devleti'nin millî dini olarak ilan edilmesi ile yaşadı. Mani kelimesi eski Türkçe "Mengü" ve Çağatay Türkçesinde "Tanrı" demektir.
Mani dininin dünyayı görüşünde tanrısal aydınlık ile karanlık iki rakip olarak karşı karşıya durur. Bu ikisinin birbirleri ile mücadelesinde aydınlığın bir kısmı karanlığın içinde (dünyanın içinde) tutsak kalmıştır. Herhangi bir canı söndürmek, hatta bir meyveyi dalından koparmak bile tanrısal maddeye zarar verip aydınlığın tutsaklığını daha da uzatır. Işığın (aydınlığın) tutsaklığına ancak "seçilmişler"in yardımı ile son verilebilir. Seçilmişler hiçbir canlıyı incitmezler ve asla cinsel ilişkide bulunmazlar. Bu yüzden kendi başlarına geçimlerini sağlayamazlar ve "dinleyenler" onların ihtiyaçlarını temin ederler. Seçilmişlerin sindiriminde ışık ile karanlığın birbirinden ayrıldığına, dua ve şarkı yardımı ile bu elde edilen ışığın tekrar Tanrı'ya geri döndüğüne inanılır. Ancak dinleyenler de günahlarını temizlemek için birçok enkarnasyonlardan geçmeleri gerekir. İnanca göre dünyanın sonunda ışık ile karanlık ebediyen ayrılacaklardır.
O güne dek bilinen tüm dinsel sistemlerin gerçek sentezi olduğu ileri sürülmüştür. Manicilik aslında Zerdüşt düalizmi, Babilonya folkloru, Budist ahlâk ilkeleri ve Hristiyan unsurların bir karışımından oluşmaktadır. Bu bileşimde önde gelen anlayış iki ezelî ilkenin, iyi ve kötünün, çatışmasıdır. Bu bakımdan din tarihi araştırmaları, Maniciliği bir tür dinsel düalizm (ikicilik) olarak sınıflandırmışlardır. Bu din hem Doğu'ya, hem de Batı'ya doğru olağanüstü bir hızla yayılmış; Kuzey Afrika, İspanya, Fransa, Kuzey İtalya ve Balkanlar'da bin yıl süre ile dağınık ve süreksiz biçimde varlığını devam ettirmiştir. Oysa, asıl gelişimini doğduğu topraklar olan Mezopotamya, Babilonya ile İran'da gerçekleştirmiş ve Doğu'da etkisini X. yüzyıldan sonralara kadar sürdürdüğü Türkistan, Kuzey Hindistan, Batı Çin ve Tibet'e kadar yayılmayı başarmıştır.
Tarih

Mani, 14 Nisan 216[kaynak belirtilmeli] tarihinde Part İmparatorluğu'nun Tizpon kentinde dünyaya geldi. Fâtâk güçlü dinsel eğilimlere sahip bir kişi olmalıydı, zira bir süre sonra Ekbatan'ı terk ederek, Güney Babilonya'da bulunan "Menakkede" (Arapça Mugtasıla) adlı bir Mandeen tarîkatine katıldı ve küçük oğlunu bu inançlara göre yetiştirdi. Mani'nin babası da, din reformu taraftarı olarak önemli etkinliklerde bulunmuş ve adeta oğluna öncülük etmiştir. Mani dinsel eğitiminin yanı sıra gençlik yıllarını nakkaşlık öğrenerek geçirmiştir.
Mani'nin içinde büyüdüğü bu tarîkat hakkında pek ayrıntılı bir bilgi mevcut değildir. Bir tür su ile arınma yani "vaftiz" uygulamasına sadık oldukları biliniyor. Tarîkat üyeleri, günahlarından arınmak için her gün abdest alıyorlar ve yiyeceklerini de su ile temizliyorlardı. Ayrıca, et yemiyorlar ve şarap içmiyorlardı. Her üye kendine ayrılmış bulunan tarlada çalışmak zorundaydı. Tarîkat'in yerleşik ve tarımsal görünümü bir Yahudi tarîkati olan Esseneler'i andırıyor. Bu benzeşimi güçlendiren diğer bir öğe de, kendi dinsel inançlarını tıpkı Esseneler gibi "Yasa" (Nomos) olarak adlandırmalarıdır. Diğer önemli bir unsur da, bu tarîkatin, bir Yahudi uygulaması olan "Sabbat" gününe riayet etmesidir.
Mani, Sasani İmparatorluğu'nun I. Şâpûr (h. 242-273) egemenliği altındaki döneminde, öğretilerini çok başarılı olarak halk arasında yayabilmiştir. Ancak I. Şâpûr'un ardından tahta çıkan hükümdar I. Behram (ya da II. Behram) onu Magerlerin bir şikayeti üzerine tutuklatıp idam ettirmiştir. Maniciler, Mani'nin bir haça çakılarak (İsa'daki gibi) idam edildiğini kayıt etmiş olsalar da, bunda bazı şüpheler vardır. Mani dini Antik Çağın sonlarında, 3. ve 4. yüzyıllarda Sasani İmparatorluğu ve çevresinde yayılmıştır. Kral I. Şapur'in bir kardeşi Mani dini'ni kabul etmiş; ancak Şapur'dan sonra gelen Fars kralları Manicilerin düşmanı olmuşlardır. 4. yüzyılda Roma İmparatorluğuna kadar yayılmış olan Mani dini, etkili misyoner uygulamaları sayesinde daha da ilerleyip Çin'e ve İspanya'ya kadar yayılmıştır. Mani dini en parlak dönemini Uygur hükümdarı Bögü Kağan'ın hüküm sürdüğü 762 yılında devlet dini olarak ilan etmesi ile yaşamıştır. Mani dini'nin misyoner uygulamalarının nasıl bu kadar başarılı olduğu sorusu günümüzün birçok tarihçilerini meşgul etmiştir: Dini yaymak için kullanılan dini ifadelerin doğuda Budizm'e ve batıda Hristiyanlığa yaklaştırılmış olması; ama buna rağmen dinin yöresel olarak ana hatlarından sapmaması buna neden olarak görülmektedir. Mani dini 5. yüzyılda özellikle Roma İmparatorluğunda hızla yayılan Hristiyanlığa ciddi bir rakip olmuş, bu yüzden Romalılar bu dinin yayılmasını önlemek için çaba göstermişlerdir. Mani dini Çin'de 14. yüzyılda ortadan kaybolmuş, ama Çin'in Ming döneminin kuruluşunda önemli bir rol oynamıştır (Ming aydınlık ya da ışık anlamına gelir). Mani dini sonunda Avrasyada birçok dinin içine işlenmiş ve böylece başka dinlerin yeni kollarının ve tarikatlarının doğmasını sağlamıştır.
Tarih > Mâniler (Mani-chéens)

İran'ın Ortodoks dininin Mazdeizm olmasına rağmen “heterodoks” bütün inançlar İslâm'dan önce de sonra da mücadele etmekteydiler. Sasânîler’den sonra çok daha müsamahakâr olan İslâmîyet yönetimi altında Mâniler bir nebze özgürlük kazanmışlardı. Mâni dini vâsi bir edebiyâta sahiptir. Bizzât Mâni, eserlerinin büyük bir kısmını Süryanî dilinde yazmış ve hemen âkabinde bu eserler Pehlevî diline tercüme edilmişti. İkinci Hicrî asırda bu eserlerin Arapça’ya tercüme edilmeleriyse Mâniliğin yayılmasına büyük ölçüde hizmet etti.
Ayrıca bakınız: Mazdaizm, Sasânîler, Süryanice ve Pehlevice
Tarih > Mâniler (Mani-chéens) > “Yezdân-ı Baht” mezhebinin kurulması

“Hişam İbn-i Abd’ûl-Melik” devrinde Mâniler’in önderlerine Mihr adı verilmekteydi. Mâni reislerinden olan Zâd Hürmüzd ise ayrı bir Mâni tarikâtı kurmak amacıyla “Medain” şehrine gitti. Orada karşılaştığı Haccac’ın kâtibi Miklas’ı “Danaveryan” adı verilen tarikâtın başına geçirdi. Miklas'ın ölümünden sonra ise yerine Afrika'dan gelen “Ebû Hilâl’ûd-Deyhûrî” geçti. Me’mûn ve Mu’tâsım devirlerindeki reisleri “Ebû Ali Sâid” ve sonra da “Nâsır bin Hürmüz’ûs-Semerkandî” idi. Me’mûn devrinde Rey şehrinde ikâmet etmekte olan “Yezdân-ı Baht” Mâniler'den ayrılarak kendi mezhebini oluşturdu.
Ayrıca bakınız: Medain, Part İmparatorluğu, Sasani İmparatorluğu, Haccâc ve Memun (Abbasi)
Tarih > Mâniler (Mani-chéens) > Zandikler (Zenâdike)

Mâniler'e Sasânîler Devri'nde “Zandik” adı veriliyordu. “Mes’ûdî”, Zandikler'i Zerdüşt’ün kitabı Avesta’dan ayrılarak onun tefsiri olan “Zend” kitabına bağlanan topluluk olarak tanımlamaktadır. Yani tefsiri kabul ederek asıl metni reddedenler anlamında kendilerine “Zandik” adı verilmişti. İslâm devirlerinde önce Mâniler, daha sonra da Mezdekîler ayni şekilde “Zandik” (Zindik) olarak adlandırılmışlardı. Emevîler devrinde Zindik olarak adlandırılanlar nispeten azınlıktaydı. Me’mûn Horasan’a ilk geldiğinde “Mübid Mûbidân” halifenin veziri Fazl İbn-i Sehl'in yanında bulunmaktaydı. Me’mûn Zındıklar’a ve Mübidler’e karşı son derece müsamahakâr davranan bir halife olarak tanınmaktaydı.
Ayrıca bakınız: Avesta, Avesta dili, Zentçe, Ahura mazda ve Zındık
Dünya görüşü > Maniheizmin Şî’îlik üzerine olan tesirleri, Mu'tezile ve Mazdeizm ile mücadelesi

Emevîler devrinde ve Abbâsî Halifeliği’nin başlangıcında Mâniler’e gösterilmekte olan hoşgörü zamanla Zerdüşt Mûbidleri’nin de tesirleri neticesinde şiddete dönüşmeye başlamıştı. Emevîler’in dinî tesamühünü terk eden Abbâsîler eski İran hükümdarlarının tahtlarına oturmak suretiyle onların rolünü üstlenerek öteki mezheplere karşı eski Zerdüştîliğin uygulamış olduğu şiddetin aynını göstermeye başlamışlardı.
Dünya görüşü > Maniheizmin Şî’îlik üzerine olan tesirleri, Mu'tezile ve Mazdeizm ile mücadelesi > Maniheizmin Abbâsîler Devri’nde İslâm ile giriştiği mücadele

Abbâsîliğin en önemli niteliklerinden biri, Arap unsurlardan ziyâde İranlılar’ın rolüyle Devlet ile Eglise’nin “Ehl-i Sünnet vel Cemaat” adını alan tam bir İslâm Ortadoksluğu çatısı altında birleştirilmesi olmuştu. Zenâdika’nın ittihamı rejim aleyhtarlarına karşı devletin en mükemmel silahını oluşturmaktaydı. Örneğin, İbn’ûl-Mukaffa’ “Süfyan bin Muaviye” tarafından Zindiklik bahanesiyle i’dam edilmişti. “Şair Beşşar İbn-i Bürd” Hâlife Mehdî’nin sarayında uzun yıllar geçirdikten sonra veziri Yakup İbn-i Davud’un aleyhinde hicviyeler yazması nedeniyle kırbaçlanarak, şair “Ebû Nüvâs” ise Halife Emîn’e telmihan yazdığı şiirler nedeniyle zehirletilerek öldürülmüşlerdi. Her ikisi de Zindiklik ile itham edilmişlerdi.
Abbâsî Hâlifesi Ebû Câʿfer "el-Mansûr" devrinde “Mâniler” iyi muamele gördü. Hâlifenin tâbibi “Hasib” kendisinin Hristiyan olduğunu açıkça söyleyen bir “Zindik” idi. Ayni halifenin kâtibi “Yezid bin El-Feyz” de Mâni idi. “Mâniler” ve kendilerine “Dehrîler” adı verilen hür düşünceli ve materyalist feylesoflar, Hâlife Muhammed "el-Mehdî bi’l-Lâh" zamanında ise Zindiklik töhmetiyle i’dama, hapse ve i’tisafa uğradılar. “İbn-i Râvendî” yandaşı olan “Salih bin Abd’ûl-Kuddus” de H. 166 / M. 783 yılında Hâlife Mehdî tarafından i’dam ettirilmişti.
Ayrıca bakınız: Ebû Câʿfer "el-Mansûr", Ebû 'Abd Allâh "el-Mehdî bi’l-Lâh" ve Abbâsîler devrinde Alevîler
Dünya görüşü > Maniheizmin Şî’îlik üzerine olan tesirleri, Mu'tezile ve Mazdeizm ile mücadelesi > Maniheizmin Mu'tezile ile mücadelesi ve Şî’îlik üzerine tesirleri

Mâniler’in dinî eğitimlerinin İslâmiyet’in dinî âkideleri üzerine de bir hâyli tesirleri olmuştu. Bazı İslâm mezhepleri Mâniler ile mücadelelerini sürdürürlerken onlarla kaynaşarak, ya doğrudan doğruya ya da dolaylı olarak Maniheizmin tesirine tâbi oldular. İslâm âleminde Maniheizmnin gelişme devri tam olarak öncelikle Mu'tezile’nin en güçlendiği zamana ve ikinci derecede de Şî’îliğin en kudretli olduğu döneme tekabül etmektedir.
Mu'tezile reislerinin birçoğu Mâniler ile dinî ve metafizik mes’elelerle alâkalı münazaralar yapmak suretiyle mücadele ediyorlardı. Bu karşılıklı yapılan münazaralar esnasında Mâni i’tikadlarının Şî’îlik üzerine önemli tesirleri olmuştu. Hâlife Mehdî zamanında, “Ebû Muhammed Hişâm bin El-Hakem”, “Ebû Ali Muhammed İbn-i Abd’ûl-Vahhab El-Cübbaî”, Yahya bin Halid'in kâtibi ve Zindiklik ile de itham edilmiş olan “Ebû Muhammed Hasan bin Mûsâ El-Nevbahtî”, “Ahmed bin Muhammed bin Hanbel”, “Ebû Muhammed bin Zekeriya Er-Râzî” ve İbrahim'ün-Nazzam'ın tilmizlerinden “Ebû Affan Er-Rakî” gibi İslâm âlim ve kelâmcılarının "Maniheizm" ve onun âkideleri aleyhine yazmış oldukları kitaplarda heterodoks nitelik taşıyan ve hususiyle de Mâniliğe ait bilumum mezhepleri reddetmeğe başlamışlardı. Diğer taraftan ise “İbn-i Tâlut”, “Ebû Şâkir’ûd-Deysânî”, İbn’il-A’da El-Harizî”, “Abd’ûl-Kerîm bin Ebî’l-Evcâ”, “Salih bin Abd’ûl-Kuddus”, “Hammad-ı Acered”, “Yahya bin Ziyâd” ve “Muti bin İlyâs” gibi müellifler "Maniheizm" âkidelerini müdaafa eden eserler yazmışlardı.
Dünya görüşü > Maniheizmin Şî’îlik üzerine olan tesirleri, Mu'tezile ve Mazdeizm ile mücadelesi > Maniheizmin Abbâsîler Devri’nde Zerdüştlük ile mücadelesi

Mâniler, Zerdüştîler ile de münazara ve mücadelelerini sürdürmektelerdi. Bu konuda yazılmış “Chikand Guomânîgu Vîgıâr” adındaki Zedüştî eser, Maniheizmi ret ve cerh etmektedir.
Ayrıca bakınız: Abbâsîler, Şiîlik, Mu'tezile, Zerdüştlük ve Yezdânizm’in Ghulat-i Şîʿa ve Kürt Alevîliği ile etkileşimi
Batı'daki etkileri

Batı'da Maniciliğin esas yurdu Kuzey Afrika'ydı. Mani'den sonra gelen ve ikinci Paracletos olarak adlandırılan Adimantus da Afrika'da etkin olmuştu. Maniliğin Afrika'daki en büyük önderlerinden biri de, IV. yüzyılın sonlarında yaşayan Mileveli Faustus'tur. Mileve'de yoksul bir ailenin oğlu olarak doğan Faustus, gençliğinde Roma'ya yerleşmiş ve orada Maniciliğe girmişti. Derin bilgi sahibi değildi, ama etkileyici bir konuşmacıydı. Manici çevrelerde ünü çok yaygındı. 383 Yılında Kartaca'ya göç ettikten kısa süre sonra Hristiyanlar tarafından tutuklandı, fakat herhangi bir ceza görmeden salıverildi. 400 Yılında, Maniciliği öven ve Hristiyanlığı, özellikle Eski Ahid'i yeren bir kitap yazdı. Hristiyan Pederlerinden ve Maniciliğin en önemli düşmanı olan Augustinus bu kitaba tam otuz üç ciltlik bir yapıtla yanıt verdi. Faustus'un daha sonraki yaşamı hakkında bilgi mevcut değil. Ancak, Augustinus'un yirmi yıl boyunca kaleme aldığı sonraki yapıtlarında Manicilik'ten hiç söz etmemesi, bu süre içinde Maniciliğin etkisini giderek yitirdiğini gösteren bir kanıttır. Vandallar'ın Afrika'yı ele geçirmesi üzerine, Maniciler son bir girişimle, Arius mezhebine bağlı Vandallar'ı Maniciliğe çekmeye çalıştılar. 477-484 yılları arasında hüküm süren Vandalların Kralı Hunerik'in bu girişime karşı tepkisi çok sert oldu ve Kuzey Afrika'daki tüm Maniciler ya sürgüne gönderildiler ya da yakıldılar.
Maniciliğin Batı'daki merkezlerinden biri de Roma kentiydi. 311-314 yılları arasında Papalık yapan Miltiades, "Liber Pontificalis" isimli eserinde, Roma'daki Manicilerden söz etmekteydi. İmparator Valentianus'un 372 yılında çıkardığı bir ferman, Roma'daki Manicilerin kovuşturulmasını buyurmaktaydı. 384-388 yılları arasında da, Roma'da "Martari" adında yeni bir Manici tarîkat ortaya çıktı. Bu tarîkat, özgün Mani öğretisini değiştirmeyi amaçlayarak, seçkinlerin gezgin yaşamı terk etmesini ve bir tür manastır düzenine girmesini öngörmekteydi. Martariler en büyük direnci Maniciler'den gördüler.
VI. yüzyıldan başlayarak, Manicilik Batı'da neredeyse tümüyle yok oldu. Her ne kadar sağda solda, kimi gizli topluluklar ve düalist tarîkatlar varlığını sürdürdüyse de, bunların Babilonyalı peygamber Mani ile doğrudan ya da bilinçli bir ilintisi mevcut değildi. Ancak tam beş yüzyıl sonra, XI. yüzyılda Doğu'dan, Bizans ve Bulgaristan yolu ile gelen Paulisyenler ve Bogomiller Batı'yı etkilediler. Bunların düalist öğretileri, Kuzey İtalya ve Güney Fransa'da tohumlanabilecek verimli alanlar buldular ve böylece tarihte ilk kez Hristiyan topraklarına yönelik Haçlı Seferlerine yol açmış olan Kathar hareketinin temellerini attılar.
Et yemezler ve savaşmak yasaktır.Bu nedenle savaşma yetenekleri azalır.
Sonuç

Bu denli sıra dışı bir teoloji ve insanın yazgısından çok "Işık" için ilgi besleyen bir dinsel inancın, böylesine hızla yayılıp itibar görmesi oldukça yadırgatıcı bulunabilir. Ancak, gnostik efsanelerin bolluğu, ne denli akıldışı olursa olsun, bu tür yaratılış öykülerine inanmaya hazır geniş halk kitlelerinin varlığını göstermektedir. Ayrıca, III. yüzyılda Roma'nın baskıcı ve mutsuz dünyasında, tıpkı Hristiyanlık gibi, herkese kurtuluş vadeden bir inancın yayılma olasılığının ne ölçüde yüksek olduğu Manicilik örneğinden açıkça anlaşılmaktadır.
Maniciliğin kısa sürede yayılması, ne ondan önceki, ne de sonraki dinsel inançların yayılmasına benzemez. Zira Manicilik, diğer dinlerin aksine, kabul edildiği ülke ve topluluklarda hiçbir temel politik ve sosyal değişim yaratmayı öngörmemiştir. Bu durum Manici misyonerlerin görevlerini zorlaştırmış, zaten bir bileşim olarak doğan dinlerini, diğer ulusların kültürel ve toplumsal koşullarına adaptasyon gereğini yaratmıştır.
Maniciliğin tümüyle entelektüel düzeyde kalması ve toplumsal-politik değişimler yaratmakta iddiasız olması en zayıf özelliğiydi. Kısacası Manicilik anti-sosyal olması yüzünden başarısızlığa uğradı. Bu sert ve savaşçı çağlarda, uygarlıklarını barbar saldırılarına karşı koruma endişesindeki yöneticiler, bu denli edilgen bir inancı onaylayamazlardı. Toplum kurallarını hiçe sayan, başıboş dolaşmayı yüceltip çalışmayı reddeden, sadaka ile geçinmeyi buyuran, çoğunluğun kabulüne ve süregelen dinamik toplum nizamına uymayan böyle miskin bir hayat tarzı emreden Mani inancının; her ne kadar hayvanların öldürülmesine karşı çıksa da hayat bulamayacağı, bu yöndeki çabalarınınsa baskı ve zulüm göreceği kaçınılmazdı. Zaten örgütlenme yapısı da hayatını sürdüremeyecek kadar dayanıksız ve edilgendi.