Durga
Tarih ve metinler

Asko Parpola'ya göre, Kalibangan'dan gelen silindirik bir mühürdeki izler, muhtemelen İndus Vadisi uygarlığına kadar uzanan, kaplanla ilişkilendirilen bir savaş tanrıçasını andıran Durgā benzeri görüntülerin kökenlerini yansıtabilir.
Tanrı'nın dişil doğası olan Devi'ye olan saygı, Hinduizmin kutsal metinlerinden biri olan Rig Veda'nın 10. Maṇḍala'sında görülmektedir. Bu ilahiye aynı zamanda Devi Suktam ilahisi olarak da adlandırılır ve kısaltılmış bir formda bulunur.
Ben Kraliçeyim, hazine toplayan, en düşünceli, tapınmayı hak edenlerin ilki.

Böylece tanrılar beni birçok yere, girebileceğim ve kalacağım pek çok evin bulunduğu yerlere yerleştirdiler.

Herkes kendilerini besleyen yiyeceği sadece benim aracılığımla yiyor; gören, nefes alan, söylenen sözü duyan herkes.

Onlar bunu bilmiyorlar ama ben Evrenin özünde ikamet ediyorum. Ben ilan ederken gerçeği hepiniz duyun.

Gerçekten ben, tanrıların ve insanların aynı şekilde memnuniyetle karşılayacağı sözü duyuruyor ve söylüyorum.

Sevdiğim adamı son derece güçlü, beslenmiş, bilge ve Brahman'ı bilen biri yapıyorum.

Yayı Rudra için geriyorum ki, oku isabet etsin ve bağlılıktan nefret edeni öldürsün.

Halkı uyandırıp savaşı emrediyorum, Dünyayı ve Cenneti yarattım ve onların İç Denetleyicisi olarak ikamet ediyorum.

Dünyanın zirvesinde Baba'yı gökyüzüne çıkarıyorum: Benim evim Anne olarak sularda, okyanusta.

Böylece, onların İçsel Yüce Benliği olarak mevcut tüm yaratıklara nüfuz ediyorum ve onları bedenim ile tezahür ettiriyorum.

Tüm dünyaları, daha üstün bir varlık olmadan, kendi isteğimle yarattım ve onlara nüfuz edip içlerinde yaşadım.

Ebedi ve sonsuz bilinç benim, her şeyde ikamet eden benim büyüklüğümdür.
Upanişad literatüründe, Devi'nin Durga ile eşanlamlı olan lakaplarına rastlanır; örneğin, yaklaşık MÖ 5. yüzyıla tarihlenen Mundaka Upanişad'ın 1.2.4 ayetindeki Kali gibi. Bu tek kelime, Kali'yi "korkunç ama düşünceden daha hızlı" olarak tanımlar. Metin, kişinin kendi benliğini keşfetmesi ve Tanrısal bilgiyi araması gerektiği fikrini ortaya koymadan önce, ilahi olanın ateş gibi titreyen bir dille çok kırmızı ve dumanlı renkli bir tezahürü olarak nitelendirir ki bu sonsuz Brahman'ı simgeler.
Durga, çeşitli formlarıyla antik Hindistan'ın Destanlar döneminde, yani milattan sonraki yüzyıllarda bağımsız bir tanrı olarak ortaya çıkar. Mahabharata'nın hem Yudhisthira hem de Arjuna karakterleri, Durga'ya ilahiler söyler. Harivamsa'da, Vişnu'ya övgü şeklinde ve Pradyumna duasında da görünür. MS 1. binyılın başlarından sonlarına kadar çeşitli Puranalar, Durga ile ilişkili tutarsız mitolojilerin bölümlerine ayrılmıştır. Markandeya Purana ve Devi-Bhagavata Purana, Durga ile ilgili en önemli metinler arasındadır. 9. yüzyıldan sonra yazıldığı çoğunlukla tahmin edilen Devi Upanişad ve diğer Shakta Upanişadlar, Durga'ya ve diğer lakaplarına dair felsefi ve mistik spekülasyonları sunar ve onu Brahman ve Atman (kendisi, kendisi, ruh) ile özdeşleştirir.
Narada Purana'da, Durga Lakshmi'nin bir formu olarak ilişkilendirilir. Garuda Purana ve Vishnu Purana'da Lakshmi, Prakriti (Mahalakshmi) olarak kabul edilir ve üç formu olan Sri, Bhu ve Durga olarak tanımlanır. Pancharatra metinleri gibi Lakshmi Tantra'da da Lakshmi'nin bir formu olarak Durga bulunur ve iblis Durgamasura'yı öldürdükten sonra Durga adını alır. Bu metinler, Durga'yı Vişnu'nun māyā'sı olarak tanımlar.
Adi Shankara'nın Mahishasura Mardini Stotra'sı onu övmek için yazılmıştır.