stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Cihatçılık
Konuyla ilgili yayınlar

Abbas, Tahir (2007). Islamic Political Radicalism: A European Perspective. Edinburgh University Press. ISBN 978-0-7486-2528-4.
Akbarzadeh, Shahram (2010). Islam and Political Violence: Muslim Diaspora and Radicalism in the West. I B Tauris & Co Ltd. ISBN 978-1-84511-473-2.
Al-Rasheed, Madawi (2009). Dying for Faith: Religiously Motivated Violence in the Contemporary World. I B Tauris & Co Ltd. ISBN 978-1-84511-687-3.
Aslan, Reza (2010). Global Jihadism. ISBN 978-3-639-25006-0.
Brachman, Jarret (2008). Global jihadism: theory and practice. vol. 10 of Cass series on political violence, Taylor & Francis. ISBN 978-0-415-45241-0.
Coolsaet, Rik (2008). Jihadi Terrorism and the Radicalisation Challenge in Europe. Ashgate. ISBN 978-0-7546-7217-3.
Hegghammer, Thomas (2010). Jihad in Saudi Arabia: Violence and Pan-Islamism since 1979. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-51858-1.
Khosrokhavar, Farhad (2009). Inside Jihadism: Understanding Jihadi Movements Worldwide. Paradigm. ISBN 978-1-59451-616-0.
Lahoud, Nelly (2010). The Jihadis' Path to Self-destruction. C Hurst & Co Publishers Ltd. ISBN 978-1-84904-062-4.
Lohlker (ed.), Rüdiger (2013). Jihadism: Online Discourses and Representations. Vienna University Press. ISBN 978-3-8471-0068-3. KB1 bakım: Fazladan yazı: yazar listesi (link)
Lohlker (ed.), Rüdiger (2012). New Approaches to the Analysis of Jihadism. Vienna University Press. ISBN 978-3-89971-900-0. KB1 bakım: Fazladan yazı: yazar listesi (link)
Malik, S. K. (1986). The Quranic Concept of War (PDF). Himalayan Books. ISBN 81-7002-020-4. 7 Haziran 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF). Erişim tarihi: 25 Temmuz 2016.
Pargeter, Alison (2008). The New Frontiers of Jihad: Radical Islam in Europe. I B Tauris & Co Ltd. ISBN 978-1-84511-391-9.
Ranstorp, Magnus (2009). Understanding Violent Radicalisation. Routledge. ISBN 978-0-415-55630-9.
Rhodes, Darion (2014). Salafist-Takfiri Jihadism: the Ideology of the Caucasus Emirate. International Institute for Counter-Terrorism.
Sageman, Marc (2008). Leaderless Jihad: Terror Networks in the Twenty-first Century. University of Pennsylvania Press. ISBN 978-0-8122-4065-8.
Sanchez, James (2007). Who's Who in Al-Qaeda & Jihadi Movements in South and Southeast Asia 19,906 Key Individuals, Organizations, Incidents, and Linkages. Lulu. ISBN 978-1-4303-1473-8.
Vertigans, Stephen (2007). Militant Islam: A Sociology of Characteristics, Causes and Consequences. Routledge. ISBN 978-0-415-41246-9.
de Pommereau, Isabelle (2015). To fight homegrown jihadis, Germany takes lesson from battle with neo-Nazis. The Christian Science Monitor. 10 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 25 Temmuz 2016.
Trümmerfrau

Trümmerfrauen (Moloz kadınları) Berlin'de çalışıyor, 1947 dolayları
Trümmerfrau (Türkçe: Moloz Kadın), İkinci Dünya Savaşı sonrasında bombalanan Almanya ve Avusturya şehirlerinin temizlenmesine ve yeniden inşasına yardım eden kadınların Almanca dilindeki adıdır. Yüzlerce şehir, hava saldırıları ve kara savaşları nedeniyle önemli bombalama ve ateş fırtınası hasarına uğradı, bu nedenle birçok erkek öldü veya savaş esiri olunca, bu görev büyük ölçüde kadınlara düştü. 1945 nüfus istatistiklerine göre, Almanya'da erkeklerden yaklaşık 7 milyon daha fazla kadın vardı. Trümmerfrau terimi 1940'ların sonundan beri kullanılmaktadır.
Savaş sırasında, Almanya'da yaklaşık dört milyon ev Müttefik hava saldırıları tarafından yıkıldı ve çok sayıda fabrika harabeye döndü. Savaşın bitiminden sonra Almanya'da 400 milyon metreküpten fazla moloz olduğu tahmin ediliyor.
1946'da Berlin'deki molozların kaldırılmasının altı ila sekiz yıl alacağı tahmin ediliyordu. 1947'de "[en modern mekanize proseslerin devreye girmesiyle bile" 20-25 yıllık bir tahmin bile vardı. 1947'nin sonunda, savaşın sonunda Kuzey Ren-Vestfalya'da kalan 90 milyon m³ molozun sadece %10'u kaldırılmıştı. Buna karşılık, Münih'te % 43'ü zaten temizlenmişti.
Hasar derecesi

Almanya'daki 62 şehirdeki on altı milyon evden 3,6 milyonu İkinci Dünya Savaşı'ndaki Müttefik bombalamaları sırasında yıkıldı ve dört milyonu da hasar gördü. Tüm okul binalarının yarısı, altyapının yüzde kırkı ve birçok fabrika ya hasar gördü ya da yıkıldı. Tahminlere göre, yaklaşık 500 milyon metreküp moloz  vardı ve 7,5 milyon insan evsiz kaldı.
Kalıntıların kaldırılması

1940'taki ilk Müttefik bombalama baskınlarından bu yana, Almanlar ortaya çıkan yıkımı temizlemeye alışmıştı, ancak bu temizleme çalışmalarının çoğu zorunlu işçiler ve savaş esirleri tarafından üstlenilmişti. Ancak savaşın bitiminden sonra artık işçi ve savaş esiri olmadığı için Almanlar bu işi kendileri yapmak zorunda kaldılar.
İşgalin ilk günlerinde iş, her günün sonunda çorba teklifleri karşılığında gönüllüler tarafından yapıldı, ancak haftalar içinde Nazi Partisi'nin eski üyeleri ve ortakları Müttefikler tarafından bu işi yapmak üzere işe alındı. 1945 ve 1946 arasında, Müttefik güçler, işgal altındaki Almanya'da, 15 ila 50 yaş arasındaki tüm kadınların savaş sonrası temizliğe katılmalarını emretti. Bu amaçla, Temmuz 1946'da kadınları işgücünden muaf tutan eski kısıtlayıcı önlemler kaldırıldı. Kadınların işe alınması özellikle yararlıydı, çünkü o zamanlar savaşta erkeklerin kaybı nedeniyle Almanya'da erkeklerden yedi milyon daha fazla kadın vardı.
Başlangıçta iş koordineli değildi ve çok etkili bir şekilde yapılamadı, molozların en yakın yeraltı tren havalandırma bacasına atıldığı ve daha sonra çıkarılması gerektiği biliniyordu.
Genellikle, özel şirketlere, kadınları bu amaçla çalıştırma izniyle birlikte, harabeleri kaldırmak için görevler verildi. Ana iş, binaların bombalamalardan kurtulan, ancak güvensiz ve yeniden inşa için uygun olmayan kısımlarını yıkmaktı. Genellikle hiçbir ağır makine kullanılmadı.
Ana araçlar balyoz, kazma, kova ve el vinçleriydi. Kalıntıları yıktıktan sonra, kalıntıların daha sonra yeniden inşasında kullanılabilecek tek tuğlalara kadar yıkılması gerekiyordu. Bir kadın zinciri, tuğlaları temizlenip yığılacağı sokağa taşırdı. Ahşap ve çelik kirişler, şömineler, lavabolar, tuvaletler, borular ve diğer ev eşyaları yeniden kullanılmak üzere toplandı. Kalan enkaz daha sonra el arabaları, vagonlar ve kamyonlarla kaldırıldı. Bazıları daha sonra bomba kraterlerini ve sokaklarda kalan siperleri doldurmak veya yeni tuğlalar yapmak için yeniden kullanıldı. Hafif demiryolları genellikle molozları çöp yığınlarına taşımak için inşa edildi.
Hem gönüllü hem de düzenli işçi olan Trümmerfrauen, her türlü hava koşulunda çalıştı. Kolonnen'de (sütunlar) on ila yirmi kişilik örgütlendiler.
Kalıntıların kaldırılması > Ödeme

Bir Trümmerfrau'nun ortalama iş günü, 20-30 dakikalık bir öğle yemeği molası ile dokuz saatti. Kadınlara, bir yemek karnesi ile birlikte saatte 72 Reichspfennige (Pfennig) oranında ödeme yapıldı. Bu kart günde sadece bir kişiyi besleyebilirdi. Mesele, yemek yedikten sonra ne yapabileceğinde değil, karnenin çok az yemek vermesiyle ilgiliydi.
Bir Trümmerfrau gününü kabaca 9 yiyecek karnesi ve 6 Reichsmark (Marks) ve 48 Pfennige ile bitirdi.
Karşılaştırma için (1945):
Bir somun ekmek = 80 Mark
Bir pound tereyağı = 600 Mark
Bir sigara = 10 Mark
Daha sonra ki eserleri ve tanınması

Sovyet İşgal Bölgesi'nde, Trümmerfrauen'in çabalarını koordine etmek için Nationales Aufbauwerk (Ulusal Yeniden Yapılanma İşleri) kuruldu.
Batı Müttefik İşgal Bölgelerinde, şehirler temizlenene ve yeniden yapılanma başlayana kadar kaldırma çalışmaları Notstandsarbeiten (Acil Durum Çalışmaları) olarak devam etti.
Almanya'nın her iki bölgesinde ve Avusturya'da Trümmerfrauen'in çabaları çok sayıda tören, anma, ödül ve düzenlenen sergiyle takdir edildi.
Dirty Diana

Dirty Diana, pop şarkıcısı Michael Jackson'ın 1987 çıkışlı Bad adlı albümünün dokuzuncu şarkısıdır. Parça, Epic Records tarafından albümün beşinci single'ı olarak yayınlanmıştır. Şarkı, albümden çıkan önceki single'lar gibi ABD listelerinde 1 numaraya kadar yükselmiştir. Diana isminde bir groupie hakkında yazılmış olan parçanın sözleri Michael Jackson'a aittir. Şarkının yapımcılığını ise Michael Jackson ve Quincy Jones üstlenmiştir. "Dirty Diana", Jackson'ın "Beat It" şarkısından sonra hard rock türünde yaptığı ikinci şarkıdır.
Canlı performanslar

"Dirty Diana", 1987'den 1989'a kadar Jackson'ın Bad World Tour konserlerinde sahnelenmiştir. Michael Jackson'ın koreografı Kenny Ortega'ya göre, "Dirty Diana" şarkısının 2009-2010 yılları arasında yapılması planlanan This Is It turunda da yer almasını isteyen Jackson, ölmeden önce şarkının provasını yapmayı istiyordu.
Jackson, Bad World Tour turnesi kapsamında 1988 yılında Wembley Stadyumu'nda verdiği konserde seyirciler arasında Prenses Diana'nın da bulunması nedeniyle şarkının ona saygısızlık olabileceğini düşünerek konser listesinden çıkarmış ancak Prenses Diana'nın "Dirty Diana" parçasının en sevdiği Michael Jackson şarkılarından biri olduğunu açıklaması üzerine şarkı konser listesine yeniden eklenmiştir. Şarkının bu konserdeki canlı performansı Live at Wembley July 16, 1988 DVD'sinde yer almaktadır.
Listeler

| Liste (1988) | Tepe  noktası |
| --- | --- |
 U.S. Billboard Hot 100: 1
 U.S. Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs: 5
 Kanada: 15
 İngiltere: 4
 Avustralya: 27
Giovanni da Pian del Carpine

Giovanni da Pian del Carpine'nin Doğu'ya yaptığı büyük yolculuğun güzergahı, tren yolu stilinde, lacivert renkte belirtilmiştir.
Giovanni da Pian del Carpine, İngilizcede John of Pian de Carpine, John of Plano Carpini veya Joannes de Plano (d. 1185 – ö. 1 Ağustos 1252), bir Orta Çağ İtalyan Fransisken rahip, kaşif, Papalık temsilcisi. Ayrıca Moğol İmparatorluğu'nda Büyük Han'ın huzuruna çıkan ilk Avrupalılardan biriydi. Kuzey ve Orta Asya, Rus ve Moğol egemenliğinin diğer bölgelerinin en eski ve önemli Batılı bakışının yazarıdır. 1247'den 1252'ye kadar Antivari merkezli Sırbistan'ın başpiskoposu olmuştur.
Yolculuktan önceki hayatı

Giovanni'nin orta İtalya'da Umbria Bölgesi'nin bir yerlisi olduğu anlaşılıyor. Soyadı, Perugia ve Cortona arasında, daha sonra Magione olarak bilinen bir alan olan Pian del Carpine'den (kelimenin tam anlamıyla "Gürgen Ovası") türetilmiştir. Yakın çağdaşı ve hemşehrisi Assisili Aziz Francis'in arkadaşlarından ve öğrencilerinden biriydi.
Fransisken tarikatı içinde büyük saygı duyulan Giovanni, öğretilerinin kuzey Avrupa'da yayılmasında önemli bir role sahipti ve art arda Saksonya'da veraset müdürlüğü ve Almanya'nın dini ofislerinin yöneticisi oldu. Ayrıca Barbary ve Köln'de görev yapmış ve İspanya'da bir dini idare yöneticisi olmuştur.
Seyahatlerinin arka planı

Giovanni, Doğu Avrupa'ya gerçekleştirilen büyük Moğol istilaları ile 9 Nisan 1241'de Legnica Muharebesi sırasında Almanya'da bir dini idare yöneticisiydi. Avrupa kuvvetlerinin Legnica'daki yenilgisi, Moğol İmparatoru Ögedey'a Doğu Avrupa'nın büyük kısmını kontrol etme yolunu açtı.
Dört yıl sonra 1245'te, Papa IV. İnnocentium Moğollara ilk resmi Katolik misyonunu göndermeye karar verdiğinde "Tatarlar" (Moğollar)'ın yarattığı korku Avrupa'da hâlâ yaygındı. Misyonerler, kısmen Moğolların Hristiyan âlemini işgaline karşı çıkmak ve kısmen de Han'ın niyetleri ve askerî gücü hakkında bilgi almak için gönderildi.
Kitapları

Ystoria Mongalorum, Carpine'nin Moğol İmparatorluğu'na yaptığı gezi hakkında derlediği rapordur. 1240'larda yazılmış, Moğolların Avrupa'daki en eski anlatımıdır. Carpine, Moğol tarihini kaydetmeye çalışan ilk Avrupalıydı. Ystoria Mongalorum'un iki versiyonunun var olduğu biliniyor: Carpine'nin kendi versiyonu ve genellikle Tatar İlişkisi olarak anılan başka bir versiyon.
Giovanni'nin kitabı 2003 yılında Erik Hildinger tarafından "The Story of the Mongols Whom We Call the Tartars" adıyla İngilizceye çevrilip yayınlanmıştır.
Daha fazla okuma

Beazley, C. Raymond, (Ed.) (1903). John de Plano Carpini ve William de Rubruquis'in ilk kez 1598'de Hakluyt tarafından basıldığı şekliyle metinleri ve versiyonları, bazı kısa parçalarla birlikte (Latince ve İngilizce). Londra: Hakluyt Society.
Giovanni (da Pian del Carpine, Archbishop of Antivari) (1996). Historia Mongalorum Quos Nos Tartaros Appellamus. Branden Publishing Company. ISBN 978-0-8283-2017-7.
Gonçalves, Rafael A. (2013). As viagens dos frades mendicantes nos séculos XIII e XIV. São Paulo: Editora da Unesp. ss. http://editoraunesp.com.br/catalogo/9788539304820,cristaos-nas-terras-do-ca. ISBN 9788539304820.
Giovanni da Pian del Carpine'nin Moğol İmparatorluğu'nun Büyük Hanı ile görüşmesinin çizimi
Edgar Allan Poe

| Edgar Allan Poe |
| --- | --- |
Poe'nun 1849 "Annie" dagerreyotipi.
Doğum: Edgar Poe 19 Ocak 1809(1809-01-19) Boston, Massachusetts ABD
Ölüm: 7 Ekim 1849 (40 yaşında) Baltimore, Maryland ABD
Eğitim: Virginia Üniversitesi ABD Kara Harp Okulu
Evlilik: Virginia Eliza Clemm Poe

İmza: 

Edgar Allan Poe (19 Ocak 1809 - 7 Ekim 1849), Amerikalı şair, yazar, editör ve edebiyat eleştirmeni. Çoğunlukla şiir ve kısa öykü yazdı. Özellikle gizem ve macabre öyküleri ile tanınır. ABD'de ve Amerikan edebiyatında Romantizm akımının önemli figürlerinden biri olmasının yanı sıra ülkesinde kısa öykünün ilk yazarlarından sayılır. Genellikle polisiye türünün mucidi olarak kabul edilmesinin yanında ayrıca yeni ortaya çıkmakta olan bilimkurgu türüne de katkıda bulunduğu öne sürülür. Yaşamını yalnızca yazdıkları ile sürdürmeye çabalayan ilk tanınmış Amerikan yazarı olan Poe'nun yaşamı ve kariyeri ekonomik güçlükler içinde geçmiştir.
Poe Boston'da oyuncu anne-babanın ikinci çocuğu olarak doğdu. 1810 yılında babası ailesini terk etti ve bir yıl sonra annesi öldü. Böylece yetim kalan Poe'yu Richmond, Virginia'lı John ve Frances Allan çifti evlerine aldı. Resmî olarak evlat edinmemelerine karşın Poe gençlik dönemine kadar onlarla birlikte kaldı. Daha sonra, kumar borçları ve Poe'nun eğitim masrafları nedeniyle John Allan ve Edgar'ın arası bozuldu. Poe Virginia Üniversitesi'ne bir yıl devam ettikten sonra parasızlıktan okulu bırakmak zorunda kaldı. Eğitimi için para ayrılması konusunda Allan ile tartıştıktan sonra takma ad kullanarak 1827 yılında orduya katıldı. Bu dönemde, mütevazı de olsa yayımcılık kariyeri başladı. Yalnızca "Bir Bostonlu" olarak imzaladığı Timurlenk ve Diğer Şiirler 1827'de yayımlandı. 1829'da Frances Allan'ın ölümünün ardından Poe ve John Allan geçici bir yakınlaşma yaşadılar. Ancak şair ve yazar olmak isteyen Poe West Point'te de başarılı olamayıp ayrılınca John Allan ile ilişkisi de sona erdi.
İlgisini düzyazıya yönelten Poe sonraki birkaç yılını edebiyat dergileri için çalışarak geçirdi ve kendine özgü edebi eleştiri tarzı ile tanındı. İşi nedeniyle Baltimore, Philadelphia ve New York'un de bulunduğu çeşitli şehirlerde yaşamak zorunda kaldı. 1836 yılında Richmond'da 13 yaşındaki kuzeni Virginia Clemm ile evlendi. 1845 Ocak ayında yayımladığı Kuzgun şiiri ile büyük bir başarı kazandı. Şiirin yayımlanmasından iki yıl sonra eşi veremden öldü. Yıllar boyunca, sonradan The Stylus diye adlandırılan The Penn adını verdiği kendi dergisini yayımlamayı planlamıştı ama dergi basılamadan, Baltimore'da 7 Ekim 1849'da 40 yaşında öldü. Ölüm sebebi bilinmemekle birlikte hastalık, alkolizm, uyuşturucu bağımlılığı, intihar veya diğer sebeplerden öldüğü ileri sürüldü.
Poe ve eserleri dünya çapında edebiyat üzerinde etkili olmasının yanı sıra edebiyat dışında kozmoloji ve kriptografi üzerinde de etkisini gösterdi. Poe ve eserlerine edebiyat, müzik, film, televizyon ve popüler kültürün tüm alanlarında sıkça karşılaşılmaktadır. Yaşadığı evlerin bazıları müze hâline dönüştürüldü. Mystery Writers of America (Amerika Gizem Yazarları) gizem türü edebiyat dalında seçkin eserlere yıllık olarak Edgar Ödülü vermektedir.
Yaşamı ve kariyeri > Çocukluğu ve gençliği

İngiliz doğumlu aktris Elizabeth Arnold Hopkins Poe ile aktör David Poe Jr.'ın ikinci çocuğu olarak 19 Ocak 1809'da Boston'da doğdu. William Henry Leonard Poe adında bir ağabeyi ile Rosalie Poe adında bir kız kardeşi vardır. Büyükbabası David Poe Sr. 1750 yılı civarında İrlanda'dan göç etmiştir. Edgar'ın adı, ebeveyninin 1809'da birlikte oynadığı William Shakespeare'in Kral Lear oyununun karakterlerinden birinden gelmiş olabilir. Babası aileyi 1810 yılında terk etti, annesi de bir yıl sonra veremden öldü. Tütün, kumaş, buğday, mezar taşının yanı sıra köle ticareti de yapan ve Richmond, Virginia'da yaşayan İskoç kökenli John Allan, Edgar'ı evine aldı. Allan ailesi resmî olarak Poe'yu evlat edinmemişler ama "Edgar Allan Poe" adını onlar vermişlerdir.
Allan ailesi 1812'de Poe'yu Episkopal Kilise'de vaftiz ettirdi. John Allan üvey oğlunu bir yandan şımartırken bir yandan da katı bir disiplin uyguluyordu. Aile 1815'te Büyük Britanya'ya gittiğinde Poe kısa bir süreliğine John Allan'ın İskoçya'da doğduğu şehir olan Irvine'e yerleşip ilkokula devam etmiş. Daha sonra 1816 yılında Londra'ya dönüp 1817 yılın yazına kadar Chelsea'de yatılı bir okulda okumuş. Daha sonra, Londra'nın 6 km. kuzeyindeki Stoke Newington banliyösunda Rahip John Bransby'in okuluna katıldı.
Poe, Allan ailesi ile birlikte 1820'de Virginia Richmond'a döndü. 1824 yılında Marquis de Lafayette'in Richmond'ı ziyareti sırasında Poe gençlik merasim kıtasında teğmenlik yaptı. 1825 Mart'ında John Allan'ın amcası ve o zamanlar Richmond'un en zengin adamı olduğu söylenen William Galt öldü. Galt mirasında Allan'a $750,000 değerinde olduğu tahmin edilen bir miktar arazi bıraktı. 1825 yazında artan serveti sayesinde Allan Moldavia adı verilen iki katlı tuğla bir ev satın aldı.
Poe 1826 Şubat ayında antik ve modern diller üzerine eğitim görmek üzere bir yıl önce açılmış olan Virginia Üniversitesi'ne kaydolmadan önce Sarah Elmira Royster ile nişanlanmış olabilir. Yeni açılan üniversite, kurucusu Thomas Jefferson'ın idealleri üzerine şekillenmişti. Kumara, atlara, silahlara, tütün ve alkol kullanımına karşı katı kuralları vardı, ama bu kurallar genel olarak uygulanmıyordu. Jefferson öğrencilerin kendi eğitim alanlarını seçebildikleri, barınma ihtiyaçlarını kendilerinin ayarladığı ve tüm hatalı hareketlerin fakülte kadrosuna bildirildiği, öğrencilerin kendilerini yönettiği bir sistem kurmuştu. Bu kendine özgü sistem henüz karmaşa hâlindeydi ve okuldan ayrılma oranı çok yüksekti. Üniversitede olduğu dönemde Poe Royster ile olan bağlantısını kaybetti ve kumar borçları yüzünden manevi babasıyla arası açıldı. Poe derslere kaydolmak, ders metinlerini satın almak ve barınacak yer bulmak için Allan'ın kendisine yeterli para vermediğini iddia etti. Allan fazladan para ve elbise göndermesine rağmen Poe'nun borçları arttı. Bir yıl sonra sevgilisi Royster'in Alexander Shelton ile evlenmesinin ardından kendisini Richmond'da iyi hissetmeyen Poe üniversiteden ayrıldı. 1827 Nisan ayında Boston'a gitti ve burada kâtiplik ve gazete yazarlığı gibi işlerle idare etmeye çalıştı. Bu sıralarda Henri Le Rennet müstear ismini kullanmaya başladı.
Ölümü

Ana madde: Edgar Allan Poe'nun ölümü
3 Ekim 1849'da Poe Baltimore sokaklarında hezeyan hâlinde iken bulundu. Onu bulan Joseph Walker'ın söylediğine göre "büyük bir üzüntü içinde ve.. acil yardımı gerektirecek durumdaydı." Götürüldüğü Washington Medical College'ta 7 Ekim 1849 Pazar günü sabah beşte öldü. Hastanede Poe bu duruma nasıl düştüğünü anlatabilecek kadar zihin açıklığına kavuşamadı ve ilginç bir şekilde giydiği elbiseler kendisine ait değildi. Ölümünden önceki gece sürekli olarak "Reynolds" adını sayıkladığı söylenmektedir ancak kimi kastettiği bilinmemektedir. Bazı kaynaklara göre Poe'nun son sözleri "Tanrım zavallı ruhuma yardımcı ol" olmuştur. Ölüm belgesi de dahil olmak üzere tüm tıbbi kayıtlar yok olmuştur.
Gazeteler Poe'nun ölümünü "beyin tıkanıklığı" ya da " beyin iltihabı" olarak duyurdu. Bu ifadeler alkolizm gibi iyi sayılmayacak nedenlerle oluşan ölümler için kullanılan hüsnütabirlerdir. Gerçek ölüm nedeni gizemini korumaktadır. Yapılan spekülasyonlar arasında deliriyum tremens, kalp rahatsızlığı, epilepsi, frengi, menenjit, kolera ve kuduz sayılabilir. 1872'den kalan bir teori ise Poe'nun ölümünün o zamanlar seçimlerde yapılan bir seçim hilesi nedeniyle olduğunu öne sürer; seçimde sahtekârlık yapmak için sokaktan geçenleri zorla toplayıp, sarhoş ederek ya da tehdit ederek, bazen defalarca aynı adaya oy kullandırma için yapılan bu sahtekârlık ölümle de sonuçlanabilmekteydi. Poe'nun hayatının son evresinin anlatıldığı 2012 yapımlı Raven (Kuzgun) adlı filminde ölümüne değinilmiştir.
Ölümü > Griswold'un "Biyografisi"

Edgar Allan Poe'nun gömüldüğü gün New York Tribune gazetesinde "Ludwig" imzalı uzun bir ölüm ilânı yayımlandı. Bu yazı kısa sürede tüm ülkede basıldı. Yazı şöyle başlıyordu: "Edgar Allan Poe ölü. Dünden önceki gün Baltimore'da öldü. Bu duyuru çoğu kişiyi şaşırtacak olsa da çok az kişi bundan üzülecektir." "Ludwig" adını editör ve eleştirmen olan ve 1842'den beri Poe'ya karşı hınç besleyen Rufus Wilmot Griswold olduğu kısa sürede anlaşıldı. Griswold bir şekilde Poe'nun edebi cellâdı oldu ve hasmının ününü ölümünden sonra yok etmeye teşebbüs etti.
Rufus Griswold "Memoir of the Author" (Yazarın Biyografisi) adıyla Poe hakkında biyografik bir makale yazdı ve 1850'de seçme eserleri arasında yayımladı. Griswold Poe'yu ahlâksız, ayyaş, uyuşturucu müptelâsı bir deli olarak tanımladı ve Poe'nun mektuplarını buna delil olarak gösterdi. İddialarının çoğu ya da düpedüz yalandı ya da çarpıtılmış doğrulardı. Örneğin Poe'nun uyuşturucu bağımlısı olmadığı günümüzde bilinmektedir. Griswold'nun kitabı Poe'yu yakından tanınanlar tarafından reddedilmesine rağmen popüler olarak kabul gördü. Bunun nedenlerinden biri tam bir biyografi olarak mevcut olan tek eser olması ile tekrar tekrar basılması ile birlikte okuyucuların "kötü" bir adamın eserlerini okuma düşüncesine bayılmalarıdır. Griswold'un kanıt olarak sunduğu mektupların sonradan sahte olduğu ortaya çıkarılmıştır.
Edebi üslûbu ve konular > Edebi türler

Poe'nun en iyi bilinen kurgu eserleri genel okuyucu kitlesinin isteklerini karşılamak için yaptığı gotik kurgu türüdür. En çok kullandığı ölüm konusu ile ilgili olarak ölümün fiziksel belirtileri, cesedin çürümesinin etkileri, canlı mezara gömme, ölülerin canlanması ve matem duygusu üzerine yazmıştır. Eserlerinin çoğu, Poe'nun özellikle hiç hoşlanmadığı transandantalizm akımına karşı edebi bir tepki olarak oluşmuş kara romantizm tarzının bir parçası olarak kabul edilir. Poe transandantal akımın takipçilerine Boston Common'da bulunan "Frog Pond" adlı havuzu kastederek "Frog-Pondians" ("Frog Pondçular") adını takmış ve yazıları ile "çılgın gibi mecaz yüklü, çetrefilli olsun diye çetrefilli ya da gizemli olsun diye gizemli yazılmış." diyerek açıkça alay etmiştir. Poe, Thomas Holley Chivers'e yazdığı bir mektubunda transandantalcileri sevmediğinin doğru olmadığını, "yalnızca içlerinde bulunan sahtekârlar ile sofistlerden" hoşlanmadığını belirtmiştir.
Poe korku türünün dışında hicivler, mizah öyküleri ve şakalar da yazmıştır. Güldürücü olmak için ironinin yanı sıra okuyucuyu kültürel uygunluktan kurtarma amaçlı tuhaflık ve saçmalık da yazılarında görülür. Yayımladığı bilinen ilk öyküsü "Metzengerstein" korku türünde ilk denemesidir ancak aslında popüler olan burlesk türünü hicvetmek amacıyla yazmıştır. Poe ayrıca "The Balloon-Hoax" yazılarında sıcak hava balonu gibi yeni çıkan teknolojileri kullanarak bilimkurguyu da yeniden keşfetmiştir.
Poe yazdığı eserlerin çoğunda özel olarak genel okuyucu kitlesinin beğeneceği konuları seçmiştir. Bunun için kurgusunda frenoloji ve fizyonomi gibi popüler sözdebilimlerden ögeler de yer alır.