Tokugawa şogunluğu
Tarih

Sengoku dönemini ("Savaşan Devletler dönemi") takiben, merkezi hükûmet Azuchi-Momoyama döneminde Oda Nobunaga tarafından büyük ölçüde yeniden kurulmuştu . 1600'deki Sekigahara Muharebesi'nden sonra, merkezi otorite Tokugawa Ieyasu'ya geçti. Kendisine karşı savaşan birçok daimyo yok edilirken veya mülkleri azaltılırken, Ieyasu daimyoları ve han'ı ( alanlar) yeni şogunluğu altında bileşenler olarak tutmaya kararlıydı. Ieyasu'nun yanında yer alan daimyolar ödüllendirildi ve Ieyasu'nun eski vasallarından bazıları daimyo yapıldı ve ülke genelinde stratejik olarak yerleştirildiler. Daimyoların isyanlarını sınırlama çabasıyla sankin-kotai politikası, daimyoların eşlerinin ve çocuklarının rehine olarak başkentte tutulmasını zorunlu kıldı.
1616'da, Murayama Tōan adlı bir Şogunluk tebaası tarafından Tayvan'ın işgali başarısız bir girişimde bulunuldu.
1615'teki Osaka Kuşatması ile 1651'deki Keian Ayaklanması arasında uzun bir barış dönemi yaşandı. Bu dönemde bakufu sivil yönetime öncelik verirken, sivil toplum ticaret ve endüstriyel faaliyetlerde bir artışa tanık oldu. Ieyasu dönemindeki ticaret, madencilik ve mal üretimi ile çok fazla yeni zenginlik yaratıldı ve bu da kırsal nüfusun kentsel alanlara akmasına neden oldu. Genroku döneminde (1688-1704) Japonya, Moronobu'nun ukiyo-e'yi erken geliştirmesi gibi maddi refah ve sanatların çiçek açtığı bir dönem gördü . Tokugawa Yoshimune'nin (1716-1745) saltanatı, 1720'lerin başında kötü hasatlar ve vergi gelirlerinde bir düşüş gördü, bunun sonucunda askeri aristokrasinin zengin tüccarlara ve toprak sahiplerine karşı gücünü kaybettiğine inandığı için bakufu'nun maliyesini onarmak için Kyoho reformlarını zorladı.
Tokugawa dönemindeki toplum, önceki şogunlukların aksine, Toyotomi Hideyoshi tarafından başlangıçta kurulan katı sınıf hiyerarşisine dayanıyordu . En üstte daimyō (lordlar) vardı, ardından samuray savaşçı kastı geliyordu, çiftçiler, zanaatkarlar ve tüccarlar ise alt sıralardaydı. Ülkenin bazı bölgelerinde, özellikle daha küçük bölgelerde, daimyō ve samuraylar aşağı yukarı aynıydı, çünkü daimyō samuray olarak eğitilebilir ve samuraylar yerel yöneticiler olarak hareket edebilirdi.
Bu sosyal tabakalaşma sisteminin büyük ölçüde esnek olmayan doğası, zamanla yıkıcı güçleri serbest bıraktı. Köylülere uygulanan vergiler, enflasyonu veya parasal değerdeki diğer değişiklikleri hesaba katmayan sabit miktarlarda belirlendi. Sonuç olarak, samuray toprak sahipleri tarafından toplanan vergi gelirleri zamanla giderek azaldı. 2017 tarihli bir çalışma, köylü isyanlarının ve firarının vergi oranlarını düşürdüğünü ve Tokugawa şogunluğunda devlet büyümesini engellediğini buldu. 18. yüzyılın ortalarına gelindiğinde, hem şogun hem de daimyolar mali zorluklarla engellenirken, daha fazla servet tüccar sınıfına aktı. Köylü ayaklanmaları ve samuray hoşnutsuzluğu giderek yaygınlaştı. Matsudaira Sadanobu tarafından yapılan Kansei reformu (1787–1793) gibi bu sorunları ele almak için bazı reformlar yürürlüğe kondu. Bakufu'nun pirinç stoklarını güçlendirdi ve daimyoların da buna uymasını emretti. Kentsel harcamaları azalttı, olası kıtlıklar için rezerv ayırdı ve şehirde yaşayan köylüleri kırsal alanlara dönmeye çağırdı.
1800'e gelindiğinde Japonya'da 100.000'den fazla nüfusu olan beş şehir ve 300.000'den fazla nüfusu olan dünyanın yirmi şehrinden üçü vardı. Edo muhtemelen bir milyondan fazla insana ev sahipliği yaparak dünyanın en kalabalık şehri unvanını talep etti.