Alfred Thayer Mahan
Fikirleri > Deniz Hakimiyeti Teorisi

Alfred Thayer Mayan, yayılmacı fikirlere sahipti. Bu yayılmacılık fikrini de deniz hakimiyeti teorisiyle birleştirdi. Güçlü bir deniz kuvvetleri kurmanın, uluslararası ticareti geniş alanlara yayabilmeyi sağlayacak bir yol olarak görüyordu. Bu gelişmenin Amerika'ya yeni egemenlik alanları oluşturabileceğini düşünüyordu.
Küreseldeki İngiliz etkisini detaylıca inceleyen Mahan, şu kanıya vardı. Büyük güç statüsüne ulaşmak isteyen devletler için en büyük şartlardan biri dar su yollarının kontrolünün ele geçirilmesiydi. Britanya gerçekten Mahan'ın dediği gibi (Panama Kanalı hariç) bütün dar su yollarını kontrol etmekteydi. İngilizler; Dover, İskenderiye, Ümit Burnu, Malakka Boğazı, Cebelitarık, Süveyş Kanalı, Malta ve St. Lawrence Nehri'ni kontrol ediyordu. Kuzey Avrupa'nın bütün okyanus ticareti Birleşik Krallık Deniz Kuvvetleri tarafından kontrol edilmekteydi. Kuzey Avrupa okyanus ticareti 2 ana su geçidinden sağlanıyordu. Bunlar Dover Boğazı ve İskoçya'nın kuzeyiydi. İkisi de İngilizlerin kontrolündeydi. Aynı şekilde Akdeniz'i Atlantik Okyanusu'na bağlayan Cebelitarık Boğazı da İngilizlerin kontrolündeydi. Hal bu olunca İngiltere, ABD ve Fransa okyanuslara çok kolayca ulaşırken; Rusya, İtalya ve Almanya gibi devletler bu haktan mahrum kalıyordu.
Mahan'a göre okyanus ve denizlerin faydaları şu şekildedir:
Okyanus ve denizlerin kontrolü aynı zamanda ticaretin kontrolüdür. Ticaretin kontrolü ekonomik hakimiyetin temel taşıdır.
Denizlerdeki hareket kabiliyeti ve hızı yüksek, maliyeti ise düşüktür.
Deniz kuvvetleri, kara kuvvetlerine göre daha etkilidir.
Bütün kara parçaları sularla çevrilidir.
Adalar, diğer devletlerle sınırını paylaşan devletlere göre daha avantajlıdır.
Tüm bu sebeplerden dolayı deniz ve okyanuslara hakim devletler büyük güç olma yolunda daha avantajlıdır.
Mahan'a göre ulaşımda sadece kara önemli değildir. Deniz de oldukça önemlidir ve daha düşük maliyetlidir. Ayrıca deniz taşımacılığı kara taşımacılığına göre daha güvenlidir. Mohan bu fikirlerinde Jomini'den etkilenmiştir. Jomini'nin kara kuvvetleri fikirlerini deniz hakimiyetine evirmiştir. Denizlerde ulaşım yollarına hakim olmanın yeterli olmayacağını savunmuş, rakip devletlerininkini de engellemesi gerektiğini belirtmiştir. Denizlere hakim olan devletin düşmanı birden çok cephede tehdit etme şansına sahiptir. Bunun en net örneğini 1. Dünya Savaşı'nda Çanakkale Savaşı'nda görebiliriz.
Ayrıca, Mahan'a göre deniz gücünün gelişmesi ve devamlı olmasının 6 şartı vardır:
Nüfus Fazlalığı: Büyük nüfuslu ülkeler az nüfuslu ülkelere göre daha avantajlıdır. (Çin, Hindistan, Brezilya ve Nijerya gibi ülkeler bu durumda avantajlıdır.)
Yönetimsel Karakter: Nüfusun verdiği fırsatlardan devlet yararlanabilmelidir. (Japonya, Güney Kore, Singapur gibi devletler bu duruma göre avantajlıdır.)
Uluslararası Karakter: Deniz ticaretinde lider olmak isteyen devlet barıştan yana olmalıdır. (ABD, Kanada, Avustralya ve İspanya gibi barıştan yana olduğunu ileri süren devletleri avantajlı olarak görür.)
Devletin Fiziksel Yapısı: Devletin kıyılarında doğal limanların bol olması ticareti zenginleştirecektir. (Yani bu durumda Norveç, İsveç ve Danimarka gibi devletler avantajlı konumdadır.)
Coğrafi Mevki: Bir ülkenin denizlere ve okyanuslara olan direkt ve dolaylı bağlantısının fazlalığı büyük bir avantajdır. (Türkiye, İspanya, Meksika ve Rusya gibi birden çok denize/okyanusa kıyısı olan ülkeler avantajlı konumdadır.)
Kıyı Şeridi: Kıyı şeridinin coğrafi durumu onun savunulmasını kolaylaştırabilir. Örnek olarak Avustralya kıyısında bulunan yamaçlar bu bölgenin savunulmasını kolaylaştırır. (Avustralya, Norveç ve İsveç gibi ülkelerde bulunan doğal limanlar/engeller savunmayı kolaylaştırır.)