Diogenis Laertios
Mirası ve değerlendirme

Katanya başdiyakozu Henricus Aristippus, 1150'lerin sonlarında Güney İtalya'da Diogenes Laërtius'un kitabının Latince bir çevirisini yapmıştır, ancak bu çeviri o zamandan beri kayıp ya da yok olmuştur. Geremia da Montagnone, bu çeviriyi Compedium moralium notabilium (y. 1310) adlı eseri için kaynak olarak kullanmış ve anonim bir İtalyan yazar da Liber de vita et moribus philosophorum (y. 1317–1320'de yazıldı) adlı Geç Orta Çağ'da uluslararası popülerliğe ulaşan eseri için kaynak olarak kullanmıştır. Keşiş Ambrogio Traversari (1386-1439), 1424 ve 1433 yılları arasında Floransa'da, çok daha iyi kayıtların günümüze ulaştığı bir başka Latince çeviri yapmıştır. İtalyan Rönesans bilgini, ressam, filozof ve mimar Leon Battista Alberti (1404-1472) Libri della famiglia'nın 2. Kitabında Traversari'nin Ünlü Filozofların Yaşamları ve Görüşleri çevirisinden yararlanmış ve kendi otobiyografisini Diogenes Laërtius'un Life of Thales ("Thales'in Yaşamı")'na dayandırmıştır.
Diogenes Laërtius'un eseri modern zamanlarda karmaşık bir şekilde karşılanmıştır. Yunan bilgelerinin özel hayatlarına dair bir içgörü olarak Ünlü Filozofların Yaşamları ve Görüşleri'nin değeri, Fransız Rönesans filozofu Michel de Montaigne'in (1533-1592) bir Laërtius yerine bir düzine olmasını dilediğini haykırmasına neden olmuştur. Georg Wilhelm Friedrich Hegel (1770-1831) Diogenes Laërtius'u felsefi yeteneğinin olmaması nedeniyle eleştirmiş ve eserini önceki yazarların görüşlerinin bir derlemesinden başka bir şey olarak sınıflandırmamıştır. Yine de Diogenes Laërtius'un derlemesinin içerdiği bilgiler göz önüne alındığında önemli bir derleme olduğunu kabul etmiştir. Hermann Usener (1834-1905) Epicurea (1887) adlı eserinde Diogenes Laërtius'u "tam bir eşek" (asinus germanus) olarak nitelendirmiştir. Werner Jaeger (1888-1961) onu "o büyük cahil" olarak lanetlemiştir. Ancak 20. yüzyılın sonlarında ve 21. yüzyılın başlarında akademisyenler Diogenes Laertius'un kitabını Helenistik edebi bağlamda okuyarak onun bir yazar olarak itibarını kısmen kurtarmayı başarmışlardır.
Bununla birlikte, modern akademisyenler Diogenes'in tanıklığına, özellikle de kaynaklarını belirtmediğinde, ihtiyatla yaklaşmaktadır. Herbert S. Long uyarmaktadır: “Diogenes değeriyle orantısız bir önem kazanmıştır çünkü birçok birincil kaynağın ve daha önceki ikincil derlemelerin kaybı onu kazara Yunan felsefe tarihinin başlıca sürekli kaynağı haline getirmiştir." Robert M. Strozier, Diogenes Laertius'un güvenilirliği hakkında biraz daha olumlu bir değerlendirme sunarak, diğer birçok antik yazarın tanımladıkları felsefi öğretileri yeniden yorumlamaya ve genişletmeye çalıştığını, Diogenes Laërtius'un ise bunu nadiren yaptığını belirtmektedir. Strozier şu sonuca varır: “Diogenes Laertius, yüzlerce yıllık ayrımları birbirine karıştırmadığında güvenilirdir, çünkü üzerine yazdığı kişilerden daha az yetkin bir düşünürdür, ifadeleri ve argümanları yeniden formüle etmeye daha az eğilimlidir ve özellikle Epikuros söz konusu olduğunda, alıntıladığı metinlere müdahale etmeye daha az eğilimlidir. Bununla birlikte, basitleştirir."
Gian Mario Cao'ya göre Diogenes Laërtius, Batı felsefe tarihi açısından taşıdığı öneme ve etrafındaki tartışmalara rağmen hâlâ yeterli filolojik ilgiyi görmemiştir. Kitabının H. S. Long (1964) ve M. Marcovich (1999) tarafından yapılan her iki modern eleştirel baskısı da akademisyenlerden kapsamlı eleştiriler almıştır.
Öncelikle filozofların yaşamlarının yüzeysel ayrıntılarıyla aşırı derecede ilgilendiği ve onların asıl felsefi eserlerini herhangi bir nüfuzla inceleyecek entelektüel kapasiteden yoksun olduğu için eleştirilir. Ancak, 14. yüzyıl keşişi Walter Burley'in De vita et moribus philosophorum adlı eserindeki ifadelerine göre, Diogenes'in metni şu anda elimizde olandan çok daha dolu görünmektedir.