Korku ve titreme
Eleştiri

Bazıları bu kitabı varoluşçu hareketin temel taşlarından biri olarak övmüştür. Kierkegaard'ın kendi zamanında bu kitap eleştirilmiştir ve Kierkegaard'ın bu eleştiriye verdiği yanıt Kierkegaard'ın Günlükleri'nde yer almaktadır.
Kierkegaard'ın çağdaşı olan Hans Martensen, fikirleri hakkında şunları söylemiştir:
"Varoluş," "birey," "irade," "öznellik," "katıksız bencillik," "paradoks," "inanç," "skandal," "mutlu ve mutsuz aşk," - Kierkegaard bu ve benzeri varoluş kategorileriyle sarhoş olmuş, hatta kendinden geçmiş gibi görünür. Bu nedenle tüm spekülasyonlara karşı ve aynı zamanda inanç üzerine spekülasyon yapmaya çalışan ve vahyin hakikatlerini anlamaya çalışan kişilere karşı savaş ilan eder: çünkü tüm spekülasyonlar zaman kaybıdır, öznel olandan nesnel olana, gerçek olandan ideal olana götürür, tehlikeli bir dikkat dağınıklığıdır; ve tüm aracılıklar varoluşa ihanet eder, gerçek yaşamda kararlaştırılandan haince uzaklaştırır, fikir yardımıyla inancın tahrif edilmesidir. Kendisi hayal gücüyle fazlasıyla donatılmış olsa da, gelişiminin çeşitli aşamaları boyunca bireyselliğinin seyri, onun için gerçek olan ve değerini sadece ona ulaşmak için bir kenara atılması gereken ideal yüceliklerden alan gerçek olana ulaşmak için sürekli olarak ideale ölmek olarak tanımlanabilir. Kierkegaard'ın en derin tutkusu sadece etik değil, sadece etik-dinsel değil, etik-dinsel paradokstur; Hıristiyanlığın kendisidir - bu onun kavrayışına kendini böyle gösterir. Hıristiyanlık onun için sadece göreceli bir paradoks değil, ilahi olarak saçmadır (Credo quia absurdum), - Yani, Kutsal Yazıların ve Kilise'nin başından beri öğretisi olan, günaha ve dünyeviliğe kapılmış doğal insanla ilgili olarak - ama tüm akla meydan okuyarak inanılması gereken mutlak paradoks, çünkü her ideal, her bilgelik düşüncesi orada dışlanır ve her durumda insan için kesinlikle erişilemezdir. İman onun için, günah ve suçluluk bilinciyle heyecanlanan, anlayışa meydan okuyarak paradoksu kendine mal eden ve tamamen pratik bir doğaya sahip olduğu, sadece iradenin bir eylemi olduğu için her türlü kavrayışın, her türlü tefekkürün dışlandığı en yüksek gerçek tutkudur.
Din ve Etik Ansiklopedisi adlı kaynağın bir makalesinde şu ifadelere yer verilmiştir: "B'nin Papers'ını kaleme alırken [Kierkegaard], kişisel olarak Hıristiyanlığı daha derinlemesine anlamış ve B'nin etik-dinsel perspektifinden daha yüce bir yaşam aşamasını idrak etmeye başlamıştır. Daha üstün ve belirgin bir Hıristiyan biçimi, 'Korku ve Titreme' eserinde kendini gösterir. Bu eserin mesajı, İbrahim'e etik açıdan yanlış olanı yapması, yani İshak'ı kurban etmesi emredildiğinde, Tanrı'yla olan erdemi ve kişisel ilişkisi gereği itaat etmesiyle vurgulanır. Kendisine olan inancı, dünyevi riskleri göze alarak gerçekleştirmiş ve yine de bunun meyvesini yiyeceğine inanmıştır. Bu tür bir inanç sıradan ya da kolay elde edilen bir durum değildir; aksine, Mutlak olanla akıl arasında meydan okuyan bir bağıntıdır ve yalnızca sonsuz bir tutkulu özveriyle kazanılabilir ve sürdürülebilir."
1921'de David F. Swenson, "Korku ve Titreme, İbrahim'in oğlunu kurban etmesinin öyküsünü kullanır. İbrahim trajik bir kahraman değildir, çünkü o, Yeftah ya da Romalı konsolos gibi, eylemi için daha yüksek bir etik gerekçe gösteremez. Oğlunu kurban etme niyetinin tamamen kişisel bir motivasyonu vardır ve bunu hiçbir toplumsal etik kabul edemez; çünkü hayatının veya içinde bulunduğu durumun ortaya koyduğu en yüksek etik yükümlülük, babanın oğlunu sevme görevidir. İbrahim bu nedenle ya bir katildir ya da bir İnanç kahramanıdır. Ayrıntılı açıklama, İbrahim'in durumunu diyalektik ve lirik olarak aydınlatır, etiğin teleolojik olarak askıya alınmasını, Tanrı'ya karşı mutlak bir görev varsayımını ve İbrahim'in yönteminin tamamen özel karakterini sorunsal olarak ortaya koyar; böylece bireyin, tüm kuralların aksine, tam olarak bir birey olarak topluluktan daha yüksek olduğu bir ilişkinin paradoksal ve aşkın karakterini gösteriyor." İskandinav Çalışmaları ve Notları Cilt VI, No. 7 Ağustos 1921 David F. Swenson: Søren Kierkegaard s. 21
1923'te Lee Hollander, Fear and Trembling'in girişinde şunları yazdı:
İbrahim, istisnai bir duruma ve estetik bir bireyin perspektifine sığınmayı seçer; ancak bu seçim, "korku ve titreme" içinde ve Tanrı'nın açık buyruğuna dayanarak gerçekleşir! O, gerçek bir "iman şövalyesi"dir. Ancak, bu tanrısal ilişki, yalnızca İbrahim'in kendi bakış açısıyla kesin olabileceğinden, onun eylemi başkaları için tam anlamıyla anlaşılamaz. Mantık, genel yasayı aşmayı tercih eden bireyin mutlak paradoksuyla karşılaştığında geri çekilir.
Jean-Paul Sartre, Kierkegaard'ın fikirlerini 1948 tarihli Varoluşçuluk ve Hümanizm adlı kitabında şöyle ele aldı:
Gerçekte, kişi kendi kendine, herkes kendisinin yaptığı gibi yapsaydı ne olurdu diye sormalıdır; ne de kişi bu rahatsız edici düşünceden bir tür kendini kandırma dışında kaçabilir. "Herkes bunu yapmaz" diyerek kendini mazur göstermek için yalan söyleyen kişinin vicdanı rahat olmamalıdır, çünkü yalan söyleme eylemi inkar ettiği evrensel değeri ima eder. Bu kılık değiştirmiş haliyle onun ıstırabı kendini açığa vurur.

Bu Kierkegaard'ın "İbrahim'in ıstırabı" olarak adlandırdığı ıstıraptır. Hikayeyi biliyorsunuz: Bir melek İbrahim'e oğlunu kurban etmesini emretti: ve eğer gerçekten bir melek ortaya çıkıp "Sen İbrahim, oğlunu kurban edeceksin" dediyse, itaat etmek zorunluydu. Ancak böyle bir durumda herkes, ilk olarak, gerçekten bir melek olup olmadığını ve ikinci olarak da benim gerçekten İbrahim olup olmadığımı merak edecektir. Kanıtlar nerede? O halde, kendi seçimimle, kendi insan anlayışımı insanlığa empoze etmek için uygun kişi olduğumu kim kanıtlayabilir? Asla bir kanıt bulamayacağım; beni buna ikna edecek hiçbir işaret olmayacak.
1949'da Helmut Kuhn, Tanrı'yı takip etme seçiminin dehşetini yazdı. "Her şeyin kazanıldığı veya kaybedildiği belirleyici eyleme, Kierkegaard tarafından formüle edilen ve Varoluşçuların çoğunluğu tarafından sadakatle onaylanan bir kavram olarak seçim denir. Terimin genel anlamıyla seçim, çeşitli olasılıklar arasından birini tercih etme veya bir veya iki alternatif lehine karar verme eylemidir. Ve her seçim, en azından potansiyel olarak, ahlaki bir öneme sahip olduğundan, diğer tüm alternatiflerin altında yatan birincil alternatif, iyi ve kötü olacaktır. Bu sağduyu görüşüne göre seçim, iyi ile kötü arasında yer alır. Kierkegaard ve onun modern takipçileri tamamen farklı bir seçim fikrine sahipler. Her şeyden önce, söz konusu eylemin, uyanık varoluşumuzun her dakikasında hayatımızı sürdürdüğümüz o önemsiz kararlarla karıştırılmaması gerektiğinde ısrar ediyorlar. Bu "küçük seçimlerin" her biri, önceden belirlenmiş bir amaca yönelik bir araç seçimi olarak analiz altında kendini gösterecektir. Kendilerinin altında yatan ve onlara rehberlik eden bir önceki belirlemeyi yürürlüğe koyarlar. Ahlakçılar ve filozoflar olarak biz esas olarak bu yürütme faaliyetiyle ilgilenmiyoruz. Bunun yerine, tüm varoluşumuzun bağlı olduğu, bizi yol ayrımına getiren ana eylemlere odaklanmalıyız ve o zaman seçimimiz, Ya / Veya korkusu bizi ya kurtaracak ya da mahvedecek. Düzenleyici ilke olarak günlük hayatımızın küçük seçimlerini canlandıran bu Büyük Seçimdir."
Bernard Martin sordu, "İncil'deki İbrahim'e oğlunu kurban etme ilahi emrinin vahiyi, (Kierkegaard'ı izleyerek) sorabiliriz, şeytani ele geçirme mi yoksa vecd mi? Ve "sıradan aklın etik ve mantıksal normlarının" açık ve kolay uygulanabilir ölçütler oluşturduğu kabul edilse bile, vahiydeki vecd aklının sıradan akıldan temelde nasıl bir farkı vardır, duygusal bir "sarsıntı" bir yana, yalnızca sıradan aklın ilkelerini onaylar ve yükseltir?  Bununla birlikte, Kierkegaard için "duygusal sarsıntı", hiçbir şeyi veya her şeyi ifade edemeyecek dışsal bir olaydır.
Josiah Thompson, Kierkegaard'ın hayatının bir biyografisini yazdı ve içinde şöyle dedi:
Johannes de Silentio Korku ve Titreme'ye "Sadece ticaret alanında değil, fikirler dünyasında da çağımız düzenli bir açık artırma düzenliyor," diye başlar. Yüz sayfa sonra benzer şekilde ticari bir notla bitiriyor: "Hollanda'da bir keresinde pazar baharat için oldukça sıkıcıyken, tüccarlar fiyatları sabitlemek için birkaç kargoyu denize döktüler." Kitabın ticari metaforlarla örülü bu çerçevesi tesadüfi değil, temel bir kutupluluğa işaret etmeyi amaçlayan bir araçtır. Bir tarafta ticaret ve akıl dünyası - dolar hesapları yapan ticaret adamları ve Johannes Silentio'ya göre "iyi düzenlenmiş bir devlette sağlam bir emeklilik maaşı ve emin umutlarla (...) varoluş içinde güven içinde yaşarlar; varoluşun sarsıntılarıyla aralarında yüzyıllar ve hatta binyıllar vardır." Diğer tarafta ise, İsa'nın annesi Meryem, Havariler ve hepsinden önemlisi İbrahim gibi, kendi yaşamlarında bu tür sarsıntılara maruz kalmış tek tek bireyler yer almaktadır. Bu özel bireyler, ruhları belirsizliğin askısında gerilmiş, ateşli hale gelmişlerdir. Zihinleri absürdlükle alevlenmiş, hayatları doğaüstü bir parıltıyla yanmaktadır.
Fordham Üniversitesi'nden Mark C. Taylor şöyle yazıyor: "İbrahim Tanrısı, sadık hizmetkarlarının tam itaatinden daha azını talep etmeyen, her şeye gücü yeten Rab ve Efendidir. Tanrı'nın aşkın ötekiliği, dini bağlılık ile bireyin kişisel arzusu ve ahlaki görevi arasında bir çarpışma olasılığı yaratır. Böyle bir çatışma gelişirse, sadık benlik, arzusundan vazgeçmek ve görevi askıya almak konusunda İbrahim'i izlemelidir - bu, kişinin kendi oğlunu feda etmesi veya sevdiğini terk etmesi anlamına gelse bile. (. . . ) Mutlak Paradoks, mutlak ya-ya da'yı ortaya koyarak mutlak bir karara neden olur. Ya inan ya da gücen. Hristiyan bakış açısına göre, bu önemli karar sonsuz öneme sahiptir.
Başka bir bilgin şöyle yazıyor: "Kierkegaard, İbrahim hakkında yazarak, patriğin yolunda yürüme pandomimi yapabilir, ancak fedakarlığı gerçekleştirmek için gerekli olan inanç sıçramasından aciz kalacaktır. Şair, tanrıları yatıştırmak için kızını feda eden Agamemnon gibi trajik kahramanlar tarafından gerçekleştirilen sonsuz boyun eğme hareketine ulaşabilir, ancak bu jest sonsuza kadar yalnızca İbrahim'in mutlak inancının vekili olarak kalacaktır. İbrahim, imkansızın gerçekleşeceği ve tüm insan hesaplamalarının terk edildiği saçma sayesinde inandı. Yorumcu, şövalyenin absürt hareketine yaklaşmaya çalışır, ancak inancı olmadığı için aşkın sıçramayı gerçekleştirmesi yasaktır. Hikayeyi anlatmak için kavramların dolayımına zorunlu olarak güvenen yorumcu, İbrahim'in durumunun benzersizliğini arzulayamaz. Kierkegaard'ın açıklamasının ikinci ve dördüncü versiyonları, İncil'deki modelin aksine, hayali İbrahim'in eve döndüğünü açıkça belirtir. Yaratılış Kitabı'ndaki ata, eve doğru bir an bile bakmaz, yabancı bir ülkede yaşamaya devam eder. Beersheba'ya yerleşip orada bir mezar yeri satın aldığında, "Ben bir yabancıyım ve sizinle misafirim" diye itiraf ediyor. (Yaratılış 23.4) Sahip olduğu her şeyden, ailesinden ve komşularından vazgeçer ve imanla desteklendiği için, kaybının yasını asla tutmaz. Kierkegaard'ın belirttiği gibi, sadece insan olsaydı, geride bıraktıklarına ağlar ve özlerdi.
Bir eleştirmen, "Ya / Veya ile aynı yıl, 16 Ekim 1843'te çıkan Fear and Trembling adlı küçük kitapta Johannes de Silentio tarafından Regine ile olan ilişki tam bir orkestra ile oynanıyor" diyor. İbrahim'in İshak'ı sunmak için Moriah Dağı'na yaptığı yolculuğun öyküsü üzerine dört kez. Bu, Absürt sayesinde inanan "imanın babası" olarak İbrahim'e yapılan methiye ile devam eder. İkili anlam açıktır, İbrahim hem oğlunu adak olarak getiren baba, hem de Regine'i sunan Kierkegaard'dır." .
Julie Watkin , Kierkegaard'ın Felsefesinin Tarihsel Sözlüğü adlı kitabında Kierkegaard'ın Regine Olsen ile ilişkisi hakkında daha fazla bilgi verdi. Kierkegaard'ın Regine'i unutmanın bir yolu olarak Ya/Ya da, Korku ve Titreme ve Tekrar'ı yazdığını söylüyor.
John Stewart'ın kitap eleştirisi, Hegel'i kitabın tüm yapısından uzaklaştırıyor, diye yazmıştı 2007'de, "... Hegel'e yapılan bu imalarda özlü bir felsefi tartışma bulmak isteyen bir yorumcunun önünde hiçbir şey duramaz ve kesinlikle Hegel'in ve Kierkegaard'ın din felsefesi veya siyaset teorisi hakkındaki görüşlerinin aynı veya birbiriyle tutarlı olduğunu düşünmek için hiçbir sebep yoktur. Ancak görüşlerinin bu soyut karşılaştırması, metinde neyin söz konusu olduğunu açıklamaz. Burada Hegel'e yapılan atıfların ana noktası, Hegel'in felsefesindeki belirli bir doktrini değil, Heiberg ve Martensen'i eleştirmektir." Korku ve Titreme, İroni Kavramı ile karşılaştırıldığında bunun daha net hale geldiğini söylüyor.
1838'de Kierkegaard şöyle yazdı:
Hıristiyanlıkla çok daha içsel bir ilişki kurmak için çalışacağım, çünkü şimdiye kadar onun hakikati için savaşırken bir bakıma tamamen dışında durdum; Kireneli Simon gibi (Luka 23:26), Mesih'in haçını tamamen dışsal bir şekilde taşıdım.
Fransa'da Emmanuel Levinas Kierkegaard'ı eleştirdiğinde ve Jacques Derrida onu savunduğunda ünlü bir tartışma çıktı. Tartışma, Korku ve Titreme metnine ve bir inanç uygulayıcısının etik olarak kabul edilip edilemeyeceğine odaklandı.
Walter Kaufmann, inanç ve ahlaka değinmiştir:
Tanrı'nın vicdanımıza ve aklımıza asla aykırı gelemeyeceği gerçekten belit olsaydı -ahlaki yargılarımızı paylaşması gerektiğinden emin olabilseydik- Tanrı etik söz konusu olduğunda gereksiz olmaz mıydı? Sadece fazlalık mı? Kierkegaard, Tanrı gerçekten yaşamlarımızda ahlaki bir fark yaratacaksa, O'nun aklımıza ve vicdanımıza karşı gelebileceğini ve yine de O'na itaat edilmesi gerektiğini kabul etmemiz gerektiğinde ısrar eder. Walter Kaufmann 1962, Günümüze Giriş, Soren Kierkegaard 1846