Urris
Tarihçe > Poitín Urris Cumhuriyeti

19. yüzyılın başlarında Urris, yasadışı poitín damıtma endüstrisinin merkezi haline geldi ve yüzyıl boyunca bölgenin ana ekonomik faaliyetlerinden biri olmaya devam etti. Uzak ve çorak coğrafyası nedeniyle Urris Tepeleri, poitín yapımı için ideal bir yerdi çünkü bölge dağlarla çevriliydi ve sadece Urris Tepeleri ve Doğu'daki Crossconnell üzerinden Mamore Geçidi'nden ulaşılabiliyordu. Derry, ticaret için önemli bir pazar sağlıyordu. Yasadışı üretimi azaltma çabasıyla yetkililer, sakinlerinden bazılarının poitín üretimi yaptığına dair bir şüphe varsa tüm bir topluluğa uygulanan toplu bir para cezası olan "kasaba cezaları" koymaya karar verdiler.
1812'de, Donegal'deki Urris'teki damıtıcılar, kârlı kaçak damıtma operasyonlarını korumak için önlemler aldılar. Yaklaşan hükümet yetkilileri konusunda onları uyaracak bir keşif sistemi kurdular. Yetkililer görüldüğünde, yerel halk Mamore Gap'in her iki tarafındaki yolun yukarısına yerleşip geçişlerini engellemek için taş attılar. Ayrıca, Crossconnell'deki yol, vergi memurları ve yerel polisin bölgeye girmesini önlemek için barikatlarla kapatıldı.
Ancak Mayıs 1815'te, General Dalziel askeri bir gücü vadiye yönlendirdiğinde yetkililer Urris Tepeleri'nin kontrolünü yeniden ele geçirdi ve bu kısa süreli özyönetim döneminin sonunu işaret etti. Bu dönem "Urris Poitin Cumhuriyeti" olarak bilinmeye başlandı. "Poitín Cumhuriyeti" teriminin 20. yüzyılda, özellikle 1920'lerde ortaya atılmış gibi göründüğünü belirtmekte fayda var. Ne yazık ki, o dönemde bölgenin yönetimini ayrıntılı olarak açıklayan güvenilir kayıtlar yok.
Yetkililer bölgedeki gelir tahsilatlarını yeniden sağladıktan sonra, yerel halk tekrar Gelir Polisi'nin sık sık yaptığı baskınlara ve kasaba cezalarına maruz kaldı. Bu baskınlara sıklıkla kamu huzursuzluğu eşlik ediyordu. 1818'de, bu baskınların neden olduğu karışıklık, yerel halkın parlamentoya sık sık uygulanan ağır cezalardan kurtulmak için dilekçe vermesine yol açtı. Dilekçenin metni yerel halkın endişelerinin çoğunu vurguladı:
Dilekçe sahiplerinin, yukarıda belirtilen Mahalle ve kasabalara uygulanan kaçak içki damıtma para cezaları adı altında en can sıkıcı ve baskıcı zorlamalara katlanmak zorunda bırakıldığı; suçsuz veya kaçak içki damıtma yeteneği olmayan birçok kişinin bu tür para cezalarının büyük kısımlarını ödemeye zorlandığı ve bireysel masumiyete dair tüm kanıtların bu para cezalarının ödenmesinden muafiyet gerekçesi olarak reddedildiği; vergi komisyonu aldıklarını iddia eden çeşitli kişilerin şiddetinin o kadar büyük olduğu ki, mahallelerinde endişe verici huzursuzluklar çıktığı ve yasaların olağan uygulanmasının huzuru sağlamada başarısız olduğu.
Poitin, kıtlık öncesi dönemde yerel ekonomide önemli bir rol oynamaya devam etti. 1843'te Gelir Polisi, Lenan'dan Bryan Harkin'e ait olan aktif bir poitin'e büyük bir baskın düzenledi. Harkin, dört adamla birlikte tutuklandı. Tutuklamaları duyan çok sayıda yerel sakin, tutuklamaları önlemek için toplandı. Sonunda Harkin kalabalığı dağılmaya ikna etti ve polise Buncrana'ya kadar eşlik etmeyi kabul etti. Harkin'in polisi koruması, yasadışı poitin üretimi nedeniyle mahkum edildikten sonra daha sonra bir temyiz başvurusunun temelini oluşturdu.