stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Saray, Tekirdağ
Tarihçe > Milli Mücadele Döneminde

Milli Mücadele sırasında bütün bölge, Yunan işgaline uğramıştır. 1920'de başlayan bu işgal, Mudanya Mütarekesi ile Saray'ın 15 Ekim 1922 'de İtalyanlar'a teslim edilmesinden sonra, 1 Kasım 1922'de Yunan işgalinden kurtulmuştur.
Tarihçe > Cumhuriyet Döneminde

Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk 18 Ağustos 1937'de Trakya Manevraları sırasında İlçemizi onurlandırmıştır. Ulu Önderimiz Mustafa Kemal Atatürk'ün bu ziyaretinin anısına 1981 yılında bir Atatürk anıtı yaptırılmıştır.
Coğrafya

Düz bir alan üzerine kurulmuş bulunan ilçe topraklarının büyük bölümü Ergene Havzası'nda yer alır. Arazi kuzeydoğuda Yıldız Dağları'na doğru yükselerek uzanır. İlçenin en yüksek noktası Yıldız Dağları üzerinde yer alan Karatepe'dir (473 m). Ergene Nehri Saray ilçesindeki Karatepe Güneşkaya mevkinden doğar. Diğer iki akarsu ise Vize suyu ile Galata Deresidir. Vize suyu ilçe dışında Ergene Nehri'ne karışırken, Galata deresi Saray ilçesinin doğusundan geçip Çerkezköy ilçesinde Ergene Nehri'ne ulaşır.
İklim ve flora

İlçenin sahip olduğu toprakların 314.895 dekarı kullanılan tarım alanları teşkil ederken orman ve fundalık alanlar 255.665 dekardır. Trakya'da tek karaçam ormanı Saray Kastro yöresinde bulunur. Bu sebeple Kastro yöresindeki 329 hektarlık Karaçam ormanı 18 Nisan 1988 tarihinde Millî Park olarak tanımlanmıştır. Yıldız Dağları ormanlıktır. Bu ormanlarda geniş yapraklı ağaçlardan, meşe ve karaçam hakimdir. Bahçeköy bölgenin önemli orman işletmelerinden biridir. İlçede karasal iklim hakimdir. Kış ayları soğuk ve yağışlı geçmektedir. Yazlar sıcak ve kuraktır. Yıllık yağış ortalaması 678,2 mm'dir.
Ekonomi

Çorlu ve Çerkezköy gibi endüstrileşmiş ilçelere komşu olması ve nispeten bu iki ilçeye göre büyük şehirlere uzaklığından dolayı fazla gelişememiştir. Halk Pazarı günleri Çarşambadır. Saray ilçesinde Trakya'nın çeşitli bölgelerinden ve Bulgaristan'dan getirilen çeşitli sebzeler ve şarap türleri bulunabilir.. Şahsi bir arabayla Çerkezköy'e 20 dakika, Vize ve Kapaklı'ya 10 dakika, Çorlu'ya 50 dakika, İstanbul'a ise 2 saatlik bir mesafededir.
İdari yapı ve nüfus

| Yıl | Toplam | Şehir | Kır |
| --- | --- | --- | --- |
| 1927 | 18.790 | 2.480 | 16.310 |
| 1935 | 26.960 | 3.130 | 23.830 |
| 1940 | 30.633 | 4.536 | 26.097 |
| 1945 | 28.730 | 3.486 | 25.244 |
| 1950 | 32.011 | 3.840 | 28.171 |
| 1955 | 32.058 | 4.007 | 28.051 |
| 1960 | 22.551 | 5.309 | 17.242 |
| 1965 | 23.251 | 6.183 | 17.068 |
| 1970 | 23.904 | 7.526 | 16.378 |
| 1975 | 24.295 | 8.220 | 16.075 |
| 1980 | 27.206 | 10.101 | 17.105 |
| 1985 | 29.609 | 11.831 | 17.778 |
| 1990 | 33.716 | 13.038 | 20.678 |
| 2000 | 41.217 | 17.769 | 23.448 |
| 2007 | 44.540 | 20.312 | 24.228 |
| 2008 | 45.639 | 21.243 | 24.396 |
| 2009 | 46.322 | 21.784 | 24.538 |
| 2010 | 46.351 | 22.315 | 24.036 |
| 2011 | 46.739 | 23.085 | 23.654 |
| 2012 | 46.999 | 23.938 | 23.061 |
| 2013 | 47.171 | 47.171 | veri yok |
| 2014 | 47.522 | 47.522 | veri yok |
| 2015 | 48.272 | 48.272 | veri yok |
| 2016 | 48.834 | 48.834 | veri yok |
| 2017 | 49.180 | 49.180 | veri yok |
| 2018 | 49.106 | 49.106 | veri yok |
| 2019 | 49.605 | 49.605 | veri yok |
| 2020 | 50.248 | 50.248 | veri yok |
| 2021 | 50.394 | 50.394 | veri yok |
| 2022 | 50.766 | 50.766 | veri yok |
| 2023 | 51.224 | 51.224 | veri yok |
Not: Büyükşehir yasası nedeniyle köyler mahalle statüsüne geçtiğinden 2013'ten itibaren kır nüfusu tabloda yer almamıştır.
Saray ilçesi 1 tane beldeye sahiptir (Büyükyoncalı Merkez) ve 29 tane mahalleden oluşmaktadır. (Bahçeköy, Kadıköy, Kurtdere, Bahçedere, Karabürçek, Demirler, Göçerler, Edirköy, Güngörmez, Ayvacık, Küçükyoncalı, Kavacık, Yenimahalle, Çayla, Beyazköy, Sinanlı, Yuvalı, Osmanlı, Sofular, Demirler, Safaalan, Cumhuriyet, Ayaspaşa, Kemalpaşa, Çukuryurt, Pazarcık, Bozoba, Aziziye, Atatürk)
Eğitim

İlçede 15 ilköğretim okulunda 5110 öğrenci eğitim görmektedir. Saray ilçesinde dört ilköğretim okulu (Atatürk İlköğretim Okulu, Cumhuriyet İlköğretim Okulu, Mehmet Uygun İlköğretim Okulu, 75. Yıl İlköğretim Okulu), üç devlet lisesi [Ali Naki Erenyol Anadolu Lisesi (ANEAL)], [Mustafa Kemal Atatürk Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi (METEM)], [Mustafa Elmas Arıcı Anadolu Lisesi (MEAAL)], bir özel lise [Özel Saray Anadolu Lisesi (ÖSAL)] vardır. 1 Yüksekokul, 1 Genel Lise, Genel Lise bünyesinde 1 süper lise, 1 Mesleki ve Teknik Eğitim Merkezi, 1 Anadolu Lisesi ve Büyükyoncalı kasabasında Çok Programlı Lise ile birlikte ilçede 5 lise bulunmaktadır. Mesleki ve Teknik Eğitim Merkezi'nde Bilgisayar, Elektrik, Makine, Ressamlığı, Metal İşleri, Mobilya Dekorasyon, Çocuk Gelişimi ve Tekstil Konfeksiyon bölümleri bulunmaktadır.
İlçede okul öncesi eğitimde 19, ilköğretimde 15 okul vardır.
Taşımalı ilköğretimde 5 merkez okul, 14 taşınan okul vardır. İlçede Halk Eğitimi Merkezi 1980-1981 Eğitim yılında faaliyete geçmiştir. Mesleki kursların yanında sosyal faaliyetlere de yer vermekte olan merkezde bugüne kadar 170 kurs açılmış olup, toplam 3341 kursiyere belge verilmiştir.
Saray ilçe merkezinde okur-yazar oranı 2000 itibarıyla %94,63'tür.
Turizm

Saray ilçesinin turizm açısından önemi Tekirdağ ilinin Karadeniz'e açılan tek kapısı olması ve bunun yanında Istranca Dağlarının bir bölümünün ilçe sınırları içerisinde bulunmasıdır.
Turizm > Kastro

Eski adıyla Kastro, şimdiki ismiyle Çamlıkoy Trakya'nın Bahçeköy deresinin Karadeniz'e döküldüğü küçük koy 2.5 km kumsalıyla, Saray'ın sahil şerididir. Yıldız Dağları ormanları ve Karadeniz'i bir arada barındıran Çamlıkoy turizm merkezlerinden biridir. Saray'dan Çamlıkoy'a kadar olan yol güzergâhı da Yıldız Dağlarından geçer. Güzergahta yapılan dağ evleri, nehir boylarındaki mesire yerleri ilgi çekicidir. Çamlıkoy yöresindeki 329 hektarlık karaçam ormanı 18 Nisan 1988 tarihinde Doğayı Koruma Alanı (Millî Park) olarak tanımlanmıştır.
Orman İşletmesi tarafından piknik ve dinlenme yeri olarak düzenlenen bu alanda bazı hizmet tesisleri ve konaklama yerleri vardır. Aynı yerde dinlenmek, kayık gezintisi yapmak ve denize girmek mümkündür. Bu doğal plaj, ilçeye 27 km uzaklıktadır.
Turizm > Bizans Su Yolları

Vize'den gelerek Ergene Deresi su kaynaklarından beslenerek vadilerde kemerli su köprüleri inşa edilerek İstanbul'a kadar giden antik su yolları Saray çevresinden geçmektedir.
Turizm > Ayas Paşa Camii

Sadrazam Ayas Mehmet Paşa tarafından kesme taş kullanılarak 1539'da yaptırılmıştır. Tek şerefeli ve silindirik gövdeli bir minaresi vardır. Yapı, tek kubbeli ana mekân ile son cemaat mahfelinden ibarettir.
Turizm > Ayas Paşa Hamamı

Sadrazam Ayas Mehmet Paşa'nın yaptırdığı külliyenin hamamıdır. Ayas Paşa Cami'nin yanında yer alır. Cami ve hamam ilçede bulunan tek Osmanlı Devri mimari eseridir.
Turizm > Sultanlar Yolu

Saray ilçesi 1. Viyana Seferi esnasında Kanuni Sultan Süleyman tarafından kullanılan sefer yolu güzergâhı üzerindedir. Bu güzergâh günümüzde yeniden keşfedilerek Sultanlar yolu adıyla kullanımına açılmıştır. Sultanlar Yolu işaretlemeleri Saray içinde ve çevresinde bu yolu yeniden keşfeden Sedat Çakır tarafından yapılmıştır. Sultanlar Yolu Viyana-Simmering' den İstanbul Süleymaniye camii ve Topkapı Sarayı'na kadar uzanan 2133 kilometrelik bir yoldur.
Saray'daki Ayas Paşa Camii
Özgür Masonlar Büyük Locası

Özgür Masonlar Büyük Locası
ile ilgili metin bulabilirsiniz.
Özgür Masonlar Büyük Locası, tüm dünyada 1875 Lozan Konvanı ile, Gelenekçi Kesim ve Özgür Kesim olarak ikiye bölünen Masonluğun Türkiye'deki Özgür Kesim temsilcisidir. Günümüzde 55 locası, 7 kente dağılmış toplam 9 hizmet binası ile çalışmalarını sürdürmektedir.
Armalarında ortasında G harfi bulunan gönye ve pergelden oluşan işareti kullanırlar. G harfinin neyi simgelediğine ilişkin çeşitli yorumlar vardır. Bu yorumlardan biri; İngilizce "Tanrı" anlamına gelen "God" kelimesinin baş harfi olduğu, bir diğeri "Geometri" kelimesinin baş harfini simgelediğidir.
Tarihçe

1860'lara kadar Osmanlı topraklarında kurulan mason locaları yabancı obediyanslara bağlıdır. Bunların arasında Fransa, İtalya, İspanya ve İngiltere önceliklidir.
1861'de kurulan Süprem Konsey, Fransa'dan alınan patentlerle kurulmuştur. (Mısır Prensi Halim Paşaya verilen Halim Patentleri.)
Tüm dünyada masonluk, 1875 Lozan Konvanı ile, Gelenekçi Kesim ve Özgür Kesim olarak ikiye bölünmüş ve her ülkede bu yolda ayrışmalar yaşanmıştır. (Bugün, İngiltere ve Amerika'da Gelenekçi Masonluk, Kıta Avrupası'nda ise Özgür Masonluk ağırlıklı olarak varlığını sürdürmektedir.)
Fransa'dan alınan patente ek olarak Belçika, Lüksemburg ve Yunanistan'dan da patent alınmıştır. Tüm bu ülkeler ve patent ilişkileri, Türk Ulusal Masonluğu'nun “Özgür Masonluk” uyarınca oluşup çalıştığının açık kanıtlarıdır.
1932 A.M.I. İstanbul Konvanı'na katılan 28 ülkenin yetkilileri Özgür Masonluk ailesindendir.
1960'lı yılların ortasına kadar, tüm patent ilişkileri Türkiye'de Özgür Masonluğun varlığını kanıtlamaktadır.
1960'lı yılların ortalarında, bazı yöneticilerin de görev aldığı ve dinsel gelenekler uyarınca yapılan Konsekrasyon (kutsama) töreni ile Anglosakson Masonluğu benimsenmiş ve Türk Masonluğu Gelenekçi Kesim'e kaydırılmıştır.
1966'daki ayrılmanın özü, o tarihteki pek çok kardeş farkında olmasa da, bu iki somut ayrımdır.
1967'de Fransa Büyük Locası'ndan patent alan Özgür Masonlar Büyük Locası, 1989 tarihinde de Fransa Büyük Doğusu'ndan bir ikinci patent almıştır. Bunların her ikisi de Özgür Masonluk doğrultusundadır. Her iki patent de hiçbir kurumsal bağlılık ya da yönetsel bağımlılık içermemektedir.
Uluslararası ilişkiler

Özgür Masonlar Büyük Locası, üçlü kararname gereği almış olduğu yasal izinle, yaklaşık 15 yıldır yurt dışı ilişkilerini, CLIPSAS bünyesinde yer alan 52 Özgür Mason obediyansıyla sürdürmektedir. Batı Avrupa'nın önde gelen mason kuruluşlarının yer aldığı ve tüm dünyadaki özgür mason topluluklarının katıldığı bu platformda, ulusal ve kurumsal bağımsızlık mutlak olarak kabul edilmekte, sadece masonluğun gelişimi ve bunun sonuçlarının insanlığa yansıması için genel görüş paylaşımında bulunulmaktadır.
Bir başka görüş paylaşım ortamı olan Avrupa Mason Topluluğu'nda ise, Avrupa Birliği'ne üye ülkelerde nicelik ve nitelik olarak ağırlıklı olan, toplam 32 mason kuruluşu yer almaktadır.
Süt sığırlarında kondüsyon skoru

Süt sığırlarının vücut yapılarının 1 ve 5 arasındaki kategoride, zayıf veya aşırı yağlı oluşlarının değerlendirilmesidir. Kondisyon skorunun düzenli olarak takip edilmesi; sağlıklı ve verimli bir sürünün elde tutulmasını sağlar. 
Hayvanların çok zayıf veya çok şişman oluşu beslenme yetersizlikleri, sağlık sorunları ve sevk idaresinin yerinde olup olmadığını anlamamıza yardım eder.
Damızlık yetiştiriciliği

Damızlık düvelerin kondisyonunun izlenerek besleme programları hazırlanması yeterli canlı ağırlık ve yaşta ilk kızgınlık göstererek gebe kalmalarını sağlar. Aşırı yağlı düvelerde görülen infertilite, güç doğumlar ve düşük süt verimi olasılıkları kontrol altına alınır.
Derecelendirme

1, çok zayıf
5, çok şişman
+, - veya .5 figürleri eklenebilir (2+ veya 2.5)
Skor 1
Yüzen kaburgalar ve uçları rahatlıkla hissedilir, üzeri çok ince bir et tabakasıyla kaplı, aralarına parmak girer.
Sırt, bel ve sağrı kemikleri çok belirgindir.
Prosessus spinosus ve transversuslar keskin, aralarına rahatlıkla parmak girer.
Kuyruk kökü aşırı çökkün, kemik uçları keskin, vulva çıkkın.
Skor 2
Yüzen kaburgaların uçları hissedilir fakat aralarına parmak girmez
Sırt, bel ve sağrı kemikleri belirgin fakat bir kısım et tabakasıyla kaplı.
Proc. Spinosus'lar belirgin, transversus'lar kısmen kaplı
Kuyruk kökü kemik yapısı kaplı ancak belirgin, vulva biraz çıkkın.
Skor 3
Kaburgalar ancak bastırarak hissedilir. Uç ve aralarına parmak girmez.
Sırt bel ve sağrı dolgun
Pros.'ların üzeri kaplı
Sakrum kemik yapısı kaplı ve zor hissedilir.
Skor 4
Kaburgalar aşırı basınçla ancak hissedilebilir.
Sırt bel ve sağrı düzleşmiş, prosessuslar zor hissedilir
Kuyruk kökü ve civarı düzleşmiş, yağ birikintisi hissedilir.
Skor 5
Bütün vücut silindirik bir görünüm almış, deri altı yağ dokusu her tarafta hissedilir.
Kuyruk kökü yağa gömülmüş gibi.
Toshihiko Izutsu

| Toshihiko Izutsu |
| --- | --- |
井筒 俊彦
Doğum: 04 Mayıs 1914(1914-05-04) Tokyo, Japonya
Ölüm: 07 Ocak 1993 (78 yaşında) Kamakura, Japonya
Meslek: Araştırmacı ve yazar
Tanınma nedeni: Onun Kuran Japoncaya tercümesi

Akademik geçmişi
Eğitim: Keio Üniversitesi
Etkilendikleri: Junzaburo Nishiwaki
  
Akademik çalışmaları
Kurumları: Keio Üniversitesi McGill University İran Felsefe Araştırma Enstitüsü
 

Toshihiko Izutsu (井筒 俊彦, Izutsu Toshihiko) (d. 4 Mayıs 1914 - ö. 7 Ocak 1993), Japon araştırmacı ve yazar.
Kariyeri

Tokyo Keio Üniversitesi Institute of Cultural and Linguistic Studies'de (Kültür ve Linguistik araştırmalar Enstitüsünde), Tahran'da Imperial Iranian Academy of Philosophy'de (Tahran Emperyal Felsefe Akademisinde) ve Montreal McGill Üniversitesinde öğretim üyeliği yaptı.
Tasavvuf, Advaita Vedanta, Mahayana Budizmi (özellikle Zen) ve felsefi Taoizm konularında önde gelen otoritelerden biri kabul edilen ve otuzdan fazla dil bilen Izutsu, İran, Hindistan, Kuzey Amerika ve Asya'da ilgilendiği alanlarda çok sayıda araştırma yapmıştır.
Kariyeri > Türkçeye çevirilen kitapları

İslam'da Varlık Düşüncesi
İslam Düşüncesinde İman Kavramı
Kur'ân'da Allah ve İnsan
İbn Arabî'nin Fusûs'undaki Anahtar-Kavramlar
Tao-culuk'daki Anahtar Kavramlar
Kur'an'da Dini ve Ahlâki Kavramlar
Kariyeri > İngilizce kitapları

Sufism and Taoism: A Comparative Study of Key Philosophical Concepts
Creation and the Timeless Order of Things: Essays in Islamic Mystical Philosophy
Toward a Philosophy of Zen Buddhism
Ethico-Religious Concepts in the Quran
The Interior and Exterior in Zen Buddhism
Concept of Belief in Islamic Theology
Kariyeri > Makaleler

mor'a doğru-Izutsu: İnsanın deruni dönüşümü
mor'a doğru-Izutsu: Nefsini bilen rabbini bilir
Yulaf

Yulaf (Avena), bol nişastalı taneleri (tohumları) için yetiştirilen bir tarım bitkisi. Daha çok hayvan yemi olarak kullanılan bu tahıldan insanların beslenmesinde de yararlanılır. Bir yulaf tarlası, buğday ya da arpa başaklarına benzemeyen, salkım biçimindeki dağınık başakları sayesinde öbürlerinden kolayca ayırt edilebilir. Sapçıkların ucunda bulunan başakcıkların her biri iki ya da üç tohum içerir. Dışları kılıfta (iç kavuz) örtülü olan bu tohumların ikisini (ya da üçünü) birden yeniden zarsı iki yaprak (dış kavuz) kuşatır.
Yulafın beyaz, siyah, sarı, kırmızı ya da boz tohumlu, kısa ya da uzun saplı pek çok çeşidi vardır. Tarım uzmanlarının öteden beri sürdürdükleri çalışmalarla değişik iklim ve toprak koşullarına uygun yulaf çeşitleri geliştirilmiştir. Örneğin, bunlardan kırmızı yulaf sıcak ve nemli iklimlerde yetiştirilir.
Yulafın dünyaya, yabanıl olarak yetiştiği Asya'nın batısı ile Avrupa'nın doğusu arasında kalan bölgelerden yayıldığı sanılır. Yabanıl yulaflardan türeyerek günümüze ulaşmış olan kültür yulafları içinde en çok yetiştirileni hiç kuşkusuz Avena sativa türüdür. Bugün yulaf, arpa ve çavdardan daha büyük miktarlarda üretilen bir tahıldır. Serin ve nemli iklimleri sevdiği için en iyi Avrupa'nın batı ve İskandinav ülkelerinini de içine alan kuzey bölümlerinde, Rusya'da ve Kuzey Amerika'da yetişir. Bununla birlikte Avustralya ve Yeni Zelanda'da da ekilir. Yulaf fazla yağış almayan kurak yerlerde kalın kavuzlu, uzunca tohumlar verir.
ABD ve Rusya dünyanın en çok yulaf üreten ülkeleridir; ama, İskoçya, İsveç ve Finlandiya gibi küçük kuzey ülkelerinde, buğday ve çavdardan daha iyi ürün verdiği için yulaftan geniş ölçüde yararlanılır. Türkiye'de ise başlıca Marmara, Ege ve İç Anadolu bölgelerinde yetiştirilen yulafın üretimi 350 bin tona yaklaşır.
Bol miktarda nişasta ile protein, vitamin ve mineraller de içeren yulaf taneleri en çok hayvan yemi olarak kullanılır. Ayrıca bitki tazeyken biçilerek yeşil yem ya da taneler hasat edildikten sonra kuru yem olarak hayvanlara yedirilir. Yulaf unundan hazırlanan hamur buğday unu gibi kabarmadığından ekmek yapımında kullanılmaz. Yulaf unundan daha çok lapa ya da gözleme gibi yiyecekler yapılır; taneleri ise özellikle kahvaltı için hazırlanan, besleyici değeri yüksek tahıl karışımlarına katılır. Yulaf eskiden buğdayın pahalı olduğu dönemlerde onun yerini almıştır. Bugün de kuzey ülkelerinde yulafın gıda ürünleri arasında küçümsenmeyecek bir yeri vardır.
Yulaf üretiminin yapıldığı bölgelerin çoğunda yulaf ilkbaharda ekilir. Kış yulafları dona ve kara dayanıklı olmadığı için Kuzey Kutbu'na yakın bölgelerde yetiştirilemez. Aynı arpa gibi yulaf da bazen üçgül ve buğdaygillerden öbür bazı bitkilerin fidelerini güneş ve rüzgârın zararlı etkisinden korunmak için, onlarla birlikte ekilir.
Sınıflandırma

Yulafların iç kavuz uçlarının sorguçlu veya dişli, kromozon sayılarına, yabani ve kavuzlu ya da çıplak daneli kültür formu oluşlarına göre sınıflandırılmaktadır.
Sınıflandırma > Aristulatae (sorguçlu yulaflar)

İç kavuzun uçları iki parçalı tüy şeklinde uzamıştır. Bu yüzden diploid ve tetraploid grup yulaf türlerine “sorguçlu yulaflar” adı verilir. Bazı Avrupa kıyılarında, Akdeniz çevresinde, Habeşistan, İran, Afganistan dolaylarında yayılmıştır. Bu grup yulaflarında vegetatif ve generatif organlar küçük, bitkiler cılızdır. Daneleri ufak, ermeleri eşzamanlı ve dökülmeleri çok fazladır. Diploid ve tetraploid yulafların dünya yulafçılığında fazla önemleri yoktur. Bu grup yulafların orijini Akdeniz çevresindeki ülkelerdir.
Sınıflandırma > Denticulatae (dişli yulaflar)

İç kavuzun ucu iki parçalı diş şeklini almıştır. Bu bakımdan hekzoploid yulaflara “Dişli yulaflar” adı verilir.
Avena fatua (yabani beyaz yulaf): Türkiye'de yaygın bir tarla zararlı otu olarak bulunur ve erken olgunlaşıp dökülür. Dökülen tohumlar çimlenme ermelerini bölüm bölüm ve birkaç yıl içinde tamamladıklarından, yabani yulafla kirlenen bir tarlada ertesi yıl hiç tohum dökülmese bile, yine yabani yulaf bitkileri ortaya çıkar. Erme zamanında öteki bitkilerden daha beyaz görünür. Başakcığı saptan kopunca (ya da koparılınca) birinci danenin dibi oyuk görünür. Başakçıkta ikinci dane birinciden ayrılınca (koparılınca), iki daneyi birbirine bağlayan sapçık parçası birinci danenin karın kısmında kalır. Başakcığın dibi ve sapçık tüylüdür. İç kavuzlarda dişlilik belirli değildir. Kılçıklar kısa olmakla birlikte, kaba ve büyüktür.
Avena sativa (beyaz yulaf) :Dünyadaki kültür yulafının 2/3'ünü oluşturur. Orta Anadolu bölgesinde yaygın olarak ekilmektedir. Ekonomik önemi fazladır. Koparılan başakcığın dibinde A. Fatua'da olduğu gibi çukurluk görülmez; çoğu çeşitlerde burası, sivri bir nokta ya da çıkıntı halindedir. Alt ve ikinci daneyi birbirine bağlayan sapçık parçası, ikinci daneyi koparınca, tümüyle birinci danenin karın kısmında kalır. Bu türe giren çeşitlerin çoğunda, daneler beyazdır, sarı gri-siyah renkli çeşitleri de vardır. İç kavuzlarda, sapçık ve başakçık dibinde tüylülük gösterebilir. Çoğunlukla kılçıksızdırlar; bazı çeşitlerde alt danede zayıf bir kılçık bulunur.
Avena nuda (çıplak yulaf) : Daneleri oldukça iri ve çıplaktır; içkavuz ve kapçık öteki türlerde olduğu gibi daneyi sıkıca sarmamıştır. “İri daneli çıplak yulaf'ta denilir. Bu türde başakcık ekseninin boğumları çok uzamıştır ve başakcıklar çok çiçeklidir. Kavuzlar çok gevşek olduğundan dane dökümü fazladır. Karyopsiz üzerinde tüylülük de fazladır.
Avena sterilis(kırmızı yabani yulaf): Akdeniz çevresinde ve özellikle Türkiye'de yaygındır.
Avena byzantina(kırmızı yulaf) : Kavuzlu kültür formunun bu türden çıktığı kabul edilir. Son yıllarda kışa dayanıklı çeşitler bu tür içinden elde edilmesiyle, yeryüzünde ekimi gitgide genişlemektedir. Akdeniz, Ege ve Marmara ve Trakya bölgelerinde yaygın olarak ekilmektedir. Bitki boylu, yaprakları geniş, daneleri iridir. Tahıl tarlalarının zararlı otlarındandır. Başakcığın dip kısmı, başakcık ekseni boğumları ve içkavuzun sırtı tüylüdür
Adaptasyon

Yulaf kültürü 640 kuzey, 350 güney enlemleri arasında yayılmıştır; önemli alanları ise kuzey yarımkürede 400-550 enlemleri arasıdır. Yayılışın kuzey sınırına çıkabilen yulaflar, A sativa çeşitleridir. Daha ılıman bölgelerde ise kırmızı yulaf çeşitleri yayılmıştır.
Adaptasyon > İklim İstekleri

Yulaf, serin iklim tahılları içerisinde iklim istekleri en fazla olan bir genustur. Daha çok sahil bölgelerinde, dağ eteklerindeki ovalarda yetiştirilir. Yulaftan iyi ürün alınabilmesi, bitkinin vejetasyon süresindeki yağışların iyi dağılmasına ve havanın fazla sıcak olmamasına bağlıdır. Çimlenmeden başaklanmaya kadar geçen devrelerde serin bir hava (15 0C'yi geçmeyen) ve yüksek bir nem ister. 1 g. kuru madde oluşturmak için 600 g'ın üstünde su ister. Yıllık yağış 700–800 mm olan yerler yulaf için en uygun yerlerdir. Çok az nemli yerlerde yetişse de verim düşer. Böyle yerlerde gerekli suyu alabilmesi için kökler yanlara ve derinlere doğru fazla gelişir. Kumlu bölgelerde ve kurak ve sıcak yerlerde su yetersizliği özellikle generatif devrede çok fazla olur. Bu bölgelerde yulaf ekimi, kurakların başlamasından önce ermeye geçebileceği uygun bir tarihte yapılır. Yulaf kışa pek dayanıklı değildir. Isının –150C'ye düştüğü yerlerde yulafı kışlık olarak yetiştirmek sakıncalıdır. Bu nedenle kışlık yulaf kültürü daha ılıman bölgelerde yerleşmiştir. Bir bölgenin kışına dayanabilen çeşitlerle kışlık ekimde bitkilerin kök sistemi kuvvetli, gelişme devresi uzun olduğundan, bitkiler yazlık bölgede ekilen yulaftan 5-10 gün önce ermesini tamamlar dolayısıyla dane ve saman verimi daha yüksek, hastalık ve böceklerden zarar görmesi daha az olur. Çok nemli ve güneşlenmesi az olan bölgelerde yatma problemi önem kazanır.
Adaptasyon > Toprak İstekleri

Çavdardan sonra, toprak seçiciliği en az olan yulaf, yeteri kadar nemi bulunan en fakir topraklarda bile yetişir. Kök sistemi çok kuvvetlidir, yanlara ve derinlere doğru iyi gelişir. Çok ağır ve havasız topraklarda toprak yüzeyine yakın kökler meydana getirerek havalanmayı sağlar. Killi-tınlı ve kumlu fakat hümüsü bol olan topraklarda yeter nem bulabilirse en yüksek verimi getirebilir. Toprak reaksiyonuna duyarlılığı fazla değildir. Bunun içindir ki, bataklık yerlerin kurutularak tarlaya çevrilmesinde ilk ele alınıp yetiştirilecek kültür bitkisi yulaftır. Yulaf, toprak tuzluluğuna da arpadan daha dayanıklıdır.
Yulaf kültürü > Toprak işleme

Yulaf genellikle yağışı bol taban yerlerde ekildiğinden, bu toprakların tava gelmesi kolay olmadığı hallerde toprak devrilerek sürülebilir. Böyle yerlerde su kaybı önemli olmadığı gibi, devirerek işleme ile ilk gelişmesi çok yavaş olan yulaf için yabancı otlara karşı daha iyi bir mücadele yapılmış olur. Kuru ziraat bölgelerinde ise toprak, suyu uçurmayacak ve erozyonu önleyecek şekilde, kırlangıçkuyruğu pulluklar veya kazayağı ile devrilmeden alttan işlenerek otlar yok edilir. Tarla otlandıkça aynı aletlerle ikileme gerekirse üçleme yapılarak tarla hazırlanır.
Yulaf kültürü > Gübreleme

Ahır gübresi toprağın su tutmasını ve havalanmasını sağladığından yulafta verimi çok artırır. Killi topraklarda 2-2.5 ton ahır gübresi verme uygun bir gübrelemedir. Azot devamlı kardeşlenmeye sebep olduğundan, bu yüzden de aynı bitki üzerinde ermesini tamamlayan saplar yanında yeni çiçeklenen saplar bulunacağından hasat çok güçleşir. Bunun içindir ki azot gübresinin yulafa fazla verilmesi doğru değildir. En iyisi azotlu gübrenin büyük çoğunluğu başaklanmadan hemen önceki devrede verilmelidir. Verilecek gübre miktarı ortalama olarak dönüme 4 kg N, 4–6 kg P2O5 üzerinden hesaplanmalıdır. Fosforlu gübrenin tamamı, verilecek azotlu gübrenin 1/3'ü tohumla beraber verilir. Geriye kalan azot ise başaklanmadan önce verilmelidir.