stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Henry Maitland Wilson

Henry Maitland Wilson, İtalya, 30 Nisan 1944.
Jumbo Wilson olarak da bilinen Mareşal Henry Maitland Wilson, 1. Baron Wilson, (5 Eylül 1881 - 31 Aralık 1964), 20. yüzyılın kıdemli bir İngiliz Ordusu subayıydı. İkinci Boer Savaşı'nda ve ardından Birinci Dünya Savaşı sırasında Somme ve Passchendaele'de aktif hizmet gördü. İkinci Dünya Savaşı sırasında Mısır'da İngiliz Birliklerinde Başkomutan (GOC-in-C) olarak görev yaptı ve Aralık 1940'ta İtalyan kuvvetlerine önemli bir başarıyla saldıran Pusula Operasyonunu başlattı. Şubat 1941'de Sirenayka Askeri Valisi oldu. Nisan 1941'de Yunanistan'a giden İngiliz Milletler Topluluğu sefer kuvvetine ve Mayıs 1941'de Filistin ve Trans-Ürdün'deki İngiliz Kuvvetleri Komutanı (GOC) Genel Komutanlığına komuta etti.
Wilson, Ekim 1941'de Suriye ve Filistin'de GOC Dokuzuncu Ordusu, Ağustos 1942'de GOC İran ve Irak Komutanlığı ve Şubat 1943'te GOC Orta Doğu Komutanlığı oldu. Ocak 1944'ten itibaren Akdeniz'deki Müttefik Yüksek Komutanı ve Ocak 1945'ten 1947'ye kadar Washington D.C.'deki İngiliz Müşterek Kurmay Misyonu Başkanıydı.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb12364699q (data)  GND: 1050531604  ISNI: 0000 0001 1624 7997  LCCN: n89643044  NARA: 10572454  NLI: 987007339259005171  SNAC: w6w16krd  SUDOC: 103562478  VIAF: 39455914   WorldCat (LCCN): n89-643044
Vilsandi

| --- | --- |


Coğrafya
Vilsandi
Koordinatlar: 58°23′00″K 21°52′00″D﻿ / ﻿58.38333°K 21.86667°D﻿ / 58.38333; 21.86667
Denizi: Baltık Denizi
Yüzölçümü: &0000000000000008.7500008,75 km2
Siyasi
Adadaki ülke(ler):  Estonya
Vilsandi, Estonya'nın batısında bulunan 106,9 kilometre karelik bir alana yayılmış yüze yakın adacıktan ve merkezde bulunan Vilsaldi Adası'ndan oluşan milli parktır. Park, Estonya'nın en büyük adası olan Saaremaa'nın batısında yer alır.
Sovyetler Birliği döneminde stratejik önemi yüzüden sadece özel izinle girilebilen parkın günümüzde dikkat çeken belli başlı özellikleri, Vilsandi Adası'ndaki deniz feneri, kuş popülasyonu, yeldeğirmenleri, Sovyetler döneminden kalma eski askeri barınaklar ve gözetleme kuleleri ve çiftlik evleridir.
Bakınız

Vilsandi Millî Parkı
Tabak

Tabak: İçine yiyecek koymaya yarayan az derin kap.
Tabak: Hayvan derisini kullanılabilir hâle getiren kişi. Sepici.
Sandra Harding

| Sandra Harding |
| --- | --- |

Doğum: 29 Mart 1935
Ölüm: 6 Mart 2025 (89 yaşında)
Milliyet: Amerikalı
Meslek: Filozof
Dönem: Çağdaş felsefe
Stil: Feminist felsefe, postkolonyalizm

Sandra Harding (29 Mart 1935 - 6 Mart 2025), feminist kuram, sömürge sonrası kuramı, epistemoloji, araştırma yöntem bilimi ve bilim felsefesi üzerine çalışan Amerikalı filozoftur. Duruş teorisi ve bilimin çoklu kültürel çalışmasına katkıda bulunmuştur. Newton hareket yasalarını "tecavüz kılavuzu" olarak nitelendirmesiyle ünlüdür (Harding: 1986). Bu konudaki özdeyişinin tümü şöyledir:
"Isaac Newton'un Principia Mathematicası bir 'tecavüz kılavuzu'dur, çünkü 'bilim erkeğin dişi doğaya tecavüzüdür'. "
Halen UCLA Lisansüstü Eğitim ve Bilgi Çalışmaları Okulu'nda Sosyal Bilimler ve Karşılaştırmalı Eğitim profesörü ve UCLA Kadın Çalışmaları Merkezi'nde müdür olarak görev yapmaktadır. Harding daha önce yıllarca Delaware Üniversitesi'nde ders vermiştir. Doktorasını 1973 yılında New York Üniversitesi'nde tamamlamıştır.
Harding, bilimsel nesnellik iddiaları konusunda devam eden tartışmanın taraflarından biri olmuştur. Çalışmalarının eleştirisi Paul R. Gross ve Norman Levitt tarafından Higher Superstition adlı eserlerinde yapılmıştır.
Bibliyografya

Harding, Sandra ve Merrill B. Hintikka, ed. Discovering Reality: Feminist Perspectives on Epistemology, Metaphysics, Methodology, and Philosophy of Science. 1983.
Harding, Sandra. The Science Question in Feminism. 1986.
Harding, Sandra ve Jean F. O'Barr, ed. Sex and Scientific Inquiry. 1987.
Harding, Sandra. Whose Science? Whose Knowledge?: Thinking from Women's Lives. 1991.
Harding, Sandra. "Science is 'Good to Think With,'" Social Text 46-47, (1996): 15-26.
Sofiya Gubaydulina

Sofya Gubaidulina
Sofya Gubaidulina (24 Ekim 1931 - 13 Mart 2025), Tatar besteci.
Biyografi

Çocukluğu ve gençliği Kazan şehrinde geçti. Okulunu tamamlayıp Kazan Üniversitesi'nde Konservatuvar bölümünü okudu. Burada Salih Saydaşev, Najip Jihanov gibi kişilerden ders aldı. 1954 yılında konservatuvarı tamamlayıp Moskova'ya geçti.
Çeşitli filmlere müzikler yazdı. 1970 yılında köyler stüdyosunda çalışmaya başladı. 1975 yılında Astreya grubu ile birleşti. 1992 yılında Almanya'ya gitti.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BIBSYS: 67444  BNE: XX1118116  BNF: cb13925523s (data)  CANTIC: a11710512  CiNii: DA0712557X  GND: 119073927  ISNI: 0000 0001 2017 9894  LCCN: n80153904  LNB: 000057751  MusicBrainz: fc69035e-f525-4648-9089-5943db021fc5  NDL: 01078793  NKC: jn20000602710  NLA: 35659428  NLI: 987007298662905171  NTA: 079291848  RERO: 02-A000076090  SELIBR: 213014  SNAC: w6029qk7  SUDOC: 066825741  Trove: 1030529  VIAF: 49200708   WorldCat (LCCN): n80-153904
1970 Başbakanlık Kupası

1970 Başbakanlık Kupası, Türkiye 2. Futbol Ligi'in 1969-70 sezonunu şampiyon olarak tamamlayan Boluspor ile aynı sezonun Türkiye Amatör Futbol Şampiyonası şampiyonu Muhafızgücü arasında oynanan 10. Başbakanlık Kupası maçıdır. 13 Eylül 1970'te, Ankara 19 Mayıs Stadyumu'nda oynanan maçı 8-1 kazanan Boluspor, ilk kez kupanın sahibi oldu. Maç ayrıca, aynı sonuçla biten 1986 sezonuyla birlikte kupa tarihinin en farklı galibiyeti olarak tarihe geçti.
Ayrıntılar

Boluspor v Muhafızgücü
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| Boluspor | 8 - 1 | Muhafızgücü |
|  18' Çetiner Erdoğan  25' Vedat Artık  47', 87' Cengiz Tomaç  58', 64', 74', 82' Ahmet Yılmaz | Rapor |  35' İrfan |
| g t Başbakanlık Kupası |
| --- | --- |
1944 ·  1945 ·  1946 ·  1947 ·  1950 ·  1966 ·  1967 ·  1968 ·  1969 ·  1970 ·  1971 ·  1972 ·  1973 ·  1974 ·  1975 ·  1976 ·  1977 ·  1978 ·  1979 ·  1980 ·  1981 ·  1985 ·  1986 ·  1987 ·  1988 ·  1989 ·  1990 ·  1991 ·  1992 ·  1993 ·  1994 ·  1995 ·  1996 ·  1997 ·  1998
Kazanan teknik direktörler ·  Maçlar
Yunus Emre

Başlığın diğer anlamları için Yunus Emre (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| Yunus Emre |
| --- | --- |
Münif Fehim tarafından çizilmiş Yunus Emre portresi (1947)
Tam adı: Yunus Emre
Doğumu: 1240 Sarıköy, Sivrihisar, Eskişehir, Anadolu Selçuklu
Ölümü: 1320 Yunusemre, Mihalıçcık, Eskişehir 
Çağı: 13.-14. yüzyıl
Bölgesi: İç Anadolu Bölgesi
İlgi alanları: Divan edebiyatı, Tasavvuf edebiyatı, Şiir, Tasavvuf
 Etkilendikleri Tapduk Emre, Hacı Bektaş Veli, Ahi Evran, Barak Baba, Sarı Saltuk, Mevlâna 
Yunus Emre (Osmanlıca: يونس امره ya da Kul Yunus, Âşık Yunus veya Yunus) (1240-1320), Anadolu sahasında yetişmiş Türk şair ve mutasavvıf. 13. yüzyılın son yarısı ve 14. yüzyılın başlarında yaşamış Türkmen bir derviş olan Yunus Emre, Anadolu'da Türkçe şiirin öncüsüdür. Tarihî şahsiyeti hakkındaki bilgiler yetersiz, hatta birbirini yalanlayıcı nitelikte olmakla birlikte biraz da menkıbelere karışmıştır. Yunus Emre hakkında biyografik bilgi veren velayetnameler ile manzum şiirler dışında temel kaynak bulunmamaktadır.
Yunus Emre, 1240 yılında Sarıköy'de doğmuştur. Şiirlerindeki bilgilerden evli ve İsmail adında bir oğlunun olduğu anlaşılmaktadır. Her ne kadar ümmi olduğu söylense de tasavvuf yoluna girmeden önce iyi bir medrese eğitimi almış olması olağandır. İyi derecede Farsça, Arapça bilmektedir. Bazı beyitlerinden Maraş, Kayseri, Tebriz, Nahcıvan, Yukarı Azerbaycan, güneyde Bağdat ve Şam'ı dolaştığı anlaşılmaktadır.
Tapduk Emre, Yunus Emre'nin mürşididir; Yunus, divanının 17 ayrı beytinde bunu dile getirmiştir. Tapduk Emre, Yunus Emre'yi Nallıhan'daki zaviyesinde yetiştirmiştir.
Yunus Emre, resmî yazışma ve edebiyat dilinin Farsça olduğu, ilmî eserlerin Arapça yazıldığı bir dönemde yetişmiş bir geçiş dönemi şairidir. Bu yüzden eserlerinde yerine göre Türkçe, Arapça, Farsça sözler kullanmış, hatta bazen üç dilden de sözcükler kullanmıştır. Yunus, 13. yüzyılda Anadolu sahasında Oğuz Türklerinin konuşup yazdığı yazı dilinin en önemli temsilcisidir. Eski Anadolu Türkçesi de denilen bu şivenin oluşumunda; kullandığı kelime ve ifade kalıpları, mecazlar ve terimlerle Türkçenin edebîleşmesi yolunda bir dönüm noktası olmuştur. Şiirlerini genel olarak hece ölçüsüyle yazmakla birlikte, hece ölçüsüne uyan aruz vezinleriyle de şiir söylemiştir. Tek heceli dil olan Türkçe ile aruz vezni uyum sağlamadığından ister istemez aruz hataları oluşmuştur. Kimi zor kavramları Türkçe kelimelerle rahatlıkla ifade edebilen Yunus Emre, bu özelliğiyle kendisinden sonra yetişecek şairlerin öncüsü olmuştur. Yaşadığı asırda başlattığı millî tarz, takipçileriyle gelişerek sürmüştür.
Yunus Emre'nin Risâletü'n-Nushiyye adlı tasavvufi bir mesnevisi ile Dîvân'ı Türkiye Türkçesinin en önemli metinleri olarak kabul görmektedir. Mısralarında kendisini "Şairler kocası" veya "Âşık Kocası" ibareleriyle tanıtan Yunus Emre, yaklaşık 1320 yılında, 82 yaşında ölmüştür. Ancak, nereye defnedildiği kesin olarak bilinmemektedir. Yunus'tan bahseden çeşitli kaynaklar, mezarının Sarıköy'de olduğunu söylemektedir.
UNESCO, Yunus Emre'nin yaklaşık 750. doğum yılı olan 1991 yılını "Uluslararası Yunus Emre Yılı" ilan etmiştir. Fikir babası, zamanın kültür bakanı Namık Kemal Zeybek'tir.
Menkıbevi ve edebî kişiliği

Gelin tanşık edelim iş kolayın tutalım 
 Sevelim sevilelim dünyâya kimse kalmaz
Anlatılagelen bir menkıbeye göre Tapduk, Doğu'dan Anadolu'ya gelen bir evliyaymış. Softalar geçit vermeyeceğinden güvercin kılığına girmiş, ancak softalar da kartal olup ona saldırmış. Tapduk yaralanıp kanlar içinde yere düşmüş. Kartallar, öldü diye orada bırakıp gitmişler. Yaralı güvercini, bir köylü kadın gelip yerden almış. Evine götürüp yaralarını sarmış, iyileştiğindeyse göğe uçurmuş. Anadolu kadınının himmetiyle iyileşen Tapduk'un ruhu, bütün ülkede bir güvercin gibi uçarmış. Yunus'un anahtarını Hacı Bektaş Veli işte o ulu Tapduk'a göndermiş. Yunus gidip bulmuş Tapduk Emre'yi. Tekkesine girmiş, her gün dağdan odun sırtlayıp getirirmiş ama hiç eğri odun getirmemiş. "Niçin?" diye sorulduğunda "Erenler meclisine eğri bir şey yakışmaz." diye cevap verirmiş. Tapduk'a ve tekkesine otuz yıl, kırk yıl böyle hizmet etmiş.
Süleyman Şeyhî de Yunus'tan, Tapduk Emre'den, şiirlerinden ve tekkeye taşıdığı odunlardan söz etmiş, Mevlâna Celâlettin Rumi'nin Yunus hakkında, "İlahi menzillerin hangisine çıktımsa bu Türkmen kocasının izini önümde buldum, onu geçemedim." dediğini rivayet etmiştir. Yunus ile Mevlâna Celâlettin Rumi arasında geçtiği aktarılagelen başka bir rivayete göre, Yunus Emre bir gün karşılaştığı Mevlâna'ya, "Mesnevi'yi sen mi yazdın?" diye sormuş, Mevlâna "Evet." deyince Yunus, "Uzun yazmışsın. Ben olsam, 'Et ü kemik büründüm / Yûnus diye göründüm' derdim." karşılığını vermiş.
Bir diğer menkıbeye göre Yunus'un 3000 şiiri varmış, softalar bu şiirleri şeriata aykırı buluyormuş. Bir gün Molla Kasım adlı bir softa bunları ele geçirerek 1000 tanesini yakmış, 1000 tanesini suya atmış, kalan 1000 şiiri okurken, "Derviş Yûnus bu sözü eğri büğrü söyleme / Seni sîgaya çeken bir Molla Kasım gelir" beytine rastlayınca neye uğradığını şaşırmış, Yunus'un büyüklüğünü anlayarak şiirleri yok etmekten vazgeçmiş ve Yunus'un veliliğine inanmış. Böylelikle 1000 şiir kurtulmuş. Halk arasında şöyle denilegelmiş: "Molla Kasım'ın yaktığı şiirleri melekler, suya attığı şiirleri balıklar, yok etmediği şiirleri insanlar okur o zamandan beri."
Yunus Emre'nin 417 şiirinden 138'i aruz, diğerleri hece vezniyle yazılmıştır. Yunus Emre şiirlerinin ilk kez ne zaman yazıya geçirildiği ve bir divan hâline getirildiği bilinmemektedir. Yunus Emre divanına ait eldeki yazmaların en erkeni olan Bursa nüshası 15. yüzyılın ikinci yarısına, Fatih nüshası tahminen 15. yüzyıla, Nuruosmaniye nüshası ise 1540 yılına aittir. Yunus'un şiirleri semai ve gazel tarzında kaleme alınmıştır. İlahi, nefes veya nutuk başlıkları altında kaydedilen şiirleri farklı birer edebî tür değildir. İlahi, nefes ve nutuk, mutasavvıf şairlerin hak ve hakikatten söyledikleri kelamlardır. Varlıkların her zerresinde Tanrı'yı arayışını coşkun bir şekilde dile getirmiştir. Yunus bu duygu ve bilgiyle olgunlaşıp derinleşen, bazen coşkun bazense rint ve her hâliyle cana yakın görünümde bir derviştir. Yunus, düşünüş ve inanışlarını büyük bir sadelik ve kolaylıkla şiirleştirmeye muvaffak olmuştur.
Ölüm tarihi

Yunus Emre'nin doğum ve ölüm tarihiyle ilgili bilgiler farklılık arz etmektedir. Adnan Erzi'nin Beyazıt Devlet Kütüphanesi'ndeki bir yazmaya dayanarak yayımladığı belge, en azından Yunus'un doğumuyla ilgili yorum ve tahminlerden kurtarmıştır. Yazmadaki kayıt şudur:
| --- | --- |
Metin  وفات يونس امره      سنه ۷۲۰ — مدت عمر ۸۲: Transliterasyonu  Vefât-ı Yunus Emre:   Sene 720 — müddet-i ömr 82

Bu belgeye istinaden Yunus Emre'nin, 1240 yılında doğduğu ve 82 yıl ömür sürdüğü, 1320 yılında vefat ettiği ileri sürülebilir. Belgedeki tarih aralığının Yunus'un hayat seyriyle isabetli bir şekilde örtüşmesi, belgenin doğruluğunu kuvvetlendirmektedir. Ayrıca, Yunus Emre'nin hayatıyla ilgili kendi kaleminden çıkan yegane kayıt, Risâletü'n Nushiyye adlı mesnevisinde yazım yılının belirtildiği şu beyittir:
Söze tarih yedi yüz yedi idi, 
 Yunus canı bu yolda feda idi.
Beyitten anlaşıldığına göre Risâletü'n Nushiyye, 1307 yılında tamamlanmıştır. Belgedeki tarihle eserdeki tarih karşılaştırıldığında Yunus'un bu eseri, ölümünden 13 yıl önce nazma çektiği, 67 yaşın olgunluğuyla kaleme aldığı anlaşılır. Mısralarında kendisini "Şairler Kocası" veya "Âşık Kocası" ibareleriyle tanıtan Yunus'un uzun bir ömür sürdüğünü anlıyoruz.
Türbesi

Ana madde: Yunus Emre Türbesi
En eski kaynaklar Yunus Emre'nin mezarının Sivrihisar yakınlarındaki Sarıköy'de olduğu belirtmektir. Sarıköy'deki mezar, Ankara-Eskişehir demir yolu hattının yapımı esnasında 6 Mayıs 1946 tarihinde açılmış, mezardaki kalıntılar geçici bir mezara nakledilmiştir. Gölpınarlı şöyle anlatır:
Yunus'un son zamanlarda Sarıköy'deki merkadi (mezarı) açılmış, çıkan kafatasına göre, mütehassıs, Yunus'un dâhi bir adam olduğunu, iskeletin takriben altı asırdan önceye ve seksen yaşlarında ölmüş bir adama ait bulunduğunu söylemiş ve bu suretle eski kaynakların rivayetleri tamamıyla tahakkuk ve teeyyüt etmiştir. Merkat, geniş bir bahçe içine alınmış, methal (giriş) kapısına, Yunus'un bir mısrasındaki "sevelim sevilelim" sözü, merkadin altındaki çeşmeye "Hak'tan inen şerbeti içtik elhamdülillah" mısrası işlenmiş, kemiklerinin konduğu tabut da, resmen ilan edilmediği hâlde, yirmi binden fazla bir halk kütlesi tarafından kucaklanarak yeni merkadine gömülmüştür.
Evliya Çelebi, Seyahatname'de Yunus Emre'nin mezarının Karaman'da Yunus Emre Cami'nin avlusunda bulunduğunu söyler. Fahreddin Bursavî'nin Gülzâr-ı İrfân'da da bahsettiğine göre Karamazak türbesinin yanında Yunus Emre ve Âşık Yunus isimli mezarlar bulunmaktadır. Bursavî, Yunus adına iki mezar olmasını halkın yanlış anlaması addetmiştir: "…İnsanların çoğu Âşık Yunus ve Yunus Emre'yi ayrı kişiler zannedip hataya düşmüşler, Yunus Emre ki marifet ve hakikat mertebesinde şeyhi ermiş evliyalardan Tapduk Emre hazretleridir…" Mustafa Tatcı durumu şöyle açıklar: "Âşık Yunus, Bursalı olup H. 843/M. 1439 senesinde vefat etmiştir... Âşık Yunus'un Bursa'da Kara Abdürrezzak (Karamazak) mahallesindeki kabrinde, Bizim Yunus'a ait bir de makam vardır."
Yunus'un mezarı ya da makamı, bazı tarihî kaynaklarda veya halk öykülerinde çeşitli yerleşim merkezlerinde gösterilmektedir. Yunus'u çok seven halk, manevi kişiliği dolayısıyla ona birçok makam ve mezar izafe etmiştir: Eskişehir'in Mihalıççık ilçesine bağlı Sarıköy, Karaman'da Yunus Emre Cami avlusu, Bursa, Aksaray ile Kırşehir arası, Ünye, Kula ile Salihli arasında Emre Sultan köyü, Erzurum'un Düzcü köyü, Isparta'nın Gönen ilçesi, Afyon'un Sandıklı ilçesi, Sivas'ta bir yol üstü ve Azerbaycan'ın Gah bölgesinin Oncallı kentinde makamları bulunmaktadır.
Eserleri

Dîvân
Risâletü'n-Nushiyye
Konuyla ilgili yayınlar > Biyografik eserler

Gölpınarlı, Abdülbaki (1941). "Yunus İle Aşık Paşa Ve Yunus'un Batınıliği". Kenan Basımevi
Köprülü, Fuat (1976). "Türk Edebiyatında İlk Mutasavvıflar". Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları. ss. 257-357.
Fuat, Memet (1976). "Yunus Emre". De Yayınevi.
Gölpınarlı, Abdülbaki (1990). "Vilayetname - Manakıbı Hacı Bektaş-ı Veli". İnkılap Kitabevi. ss. 47-48.
Öztelli, Cahit (1992). "Yunus Emre - Yaşamı ve Bütün Şiirleri". Özgür Yayın Dağıtım.
Toprak, Burhan (2004). "Yunus Emre Divanı". Yeni Zamanlar Yayınları.
Ilgınlar, Elif Sena (Ed.). (2005). "Yunus Emre'den Seçmeler". Timaş Yayınları.
Gölpınarlı, Abdülbaki (2006). "Yunus Emre – Hayatı ve Bütün Şiirleri". İş Bankası Yayınları.
Tatcı, Mustafa (2008). "Yunus Emre Külliyatı" (6 Cilt). H Yayınları.
Yakıt, İsmail (2009). "Çıktım Erik Dalına - Yunus Emre'de Sembolizm". Ötüken Neşriyat.
Tatcı, Mustafa (2009). "Yunus Emre Divan - Risaletü'n Nushiyye". H Yayınları.
Ocak, Ahmet Yaşar (Ed.). (2012). "Yunus Emre". Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayınları.
Gevrek, Alev (2012). "Türk Tiyatrosunda Yunus Emre". Toplumsal Yayıncılık.
Özçelik, Mustafa (2013). "Bizim Yunus". Nar Yayınları
Timurtaş, Faruk Kadri (Haz.). (2018). "Yunus Emre Divanı". Kapı Yayınları.
Tatcı, Mustafa (Haz.). (2021). "Yunus Emre - Divan". Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları.
Konuyla ilgili yayınlar > Konusu olduğu eserler

Ulu, Mahmut (2012). "Aşka Ağlayan Derviş". Karatay Akademi.
Pala, İskender (2012). "Od". Kapı Yayınları.
Argun, Galip (2013). "Aşk'ın Kandili Yunus Emre". Paradoks Yayınları.
Yunus Emre'nin anısına yapılan Büyükçekmece, İstanbul'daki heykeli ve temsili mezarı.
Yunus Emre Çeşmesi, Viyana'nın Türkenschanzpark parkında bulunmaktadır.
3 Mart

| --- | --- |
: 3 Mart günü gerçekleşen en önemli olayları Tarihte Bugün sayfalarına ekleyebilir ve anasayfada görüntülenmelerini sağlayabilirsiniz.
3 Mart, Miladi takvime göre yılın 62. (artık yıllarda 63.) günüdür. Yıl sonuna kadar kalan 303 gün vardır.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
Şubat – Mart – Nisan

| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
| 29 | 30 | 31 |   |   |   |   |
Tatiller ve özel günler

Dünya Yaban Hayatı Günü
Erzurum'un Aşkale ilçesinin Rus ve Ermeni işgalinden kurtuluşu (1918)
Erzurum'un Pazaryolu ilçesinin Rus ve Ermeni işgalinden kurtuluşu (1918)
| g t Yılın ay ve günleri |
| --- | --- |
Bugün: 13 Mart 2025 [yenile]
Ocak: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 
Şubat: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 
Mart: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 
Nisan: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30
Mayıs: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31
Haziran: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30
Temmuz: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31
Ağustos: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31
Eylül: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30
Ekim: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31
Kasım: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30
Aralık: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31
Standart olmayan tarihler
Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları mevcuttur.
Doyoung (şarkıcı)

| Kim Doyoung |
| --- | --- |
Doyoung, 2023
Genel bilgiler
Doğum: Kim Dong Young 1 Şubat 1996 Gyeonggi, Güney Kore
Tarzlar: K-pop
Meslekler: Şarkıcı
Etkin yıllar: 2016-günümüz
Müzik şirketi: SM Entertainment
İlişkili hareketler: SMTOWN

Doyoung olarak bilinen Kim Dong-Young (Korece:김동영 ; d. 1 Şubat 1996), Güney Koreli bir şarkıcı, aktör ve sunucudur.
Güney Koreli erkek grubu NCT'nin ve onun alt birimleri NCT U, NCT 127 ve NCT DoJaeJung'un üyesidir.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  MusicBrainz: a3622421-7781-4317-8262-6106f43d66fb
Carme Contreras i Verdiales

| Carme Contreras i Verdiales |
| --- | --- |
Doğum: 4 Ekim 1932(1932-10-04) Zaragoza, İspanya
Ölüm: 6 Temmuz 2020 (87 yaşında) Madrid, İspanya
Milliyet: İspanyol
Meslek: Oyuncu

Carme Contreras i Verdiales (d. 4 Ekim 1932, Zaragoza -ö. 6 Temmuz 2020, Madrid) İspanyol aktris ve dublaj sanatçısı.
Yaşamı ve kariyeri

Contreras i Verdiales 4 Ekim 1932'de Zaragoza, İspanya'da doğdu. Yer aldığı televizyon yapımı El Cor de la Ciutat ile tanındı. İspanya'daki gösterimlerinde 1982 yapımı E.T. the Extra-Terrestrial adlı sinema filminde ana karakter E.T., 1985 yapımı The Goonies adlı sinema fiminde Mama Fratelli ve Katalan dilindeki çevriminde Simpsonlar adlı çizgi dizide Marge Simpson karakterlerini seslendirdi.
Ölümü

Contreras i Verdiales 6 Temmuz 2020'de Madrid, İspanya'da 87 yaşında öldü.
Akdamar Adası

Başlığın diğer anlamları için Akdamar (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| --- | --- |


Coğrafya

Akdamar AdasıAkdamar Adası'nın Van'daki konumu
Koordinatlar: 38°20′30″K 43°02′08″D﻿ / ﻿38.34167°K 43.03556°D﻿ / 38.34167; 43.03556
Gölü: Van Gölü
Yüzölçümü: &0000000000000000.7000000,7 km2
Siyasi
Adadaki ülke(ler):  Türkiye

Bölge : Doğu Anadolu Bölgesi 
İl : Van 
 
Akdamar Adası (Ahtamar veya Ağtamar biçimlerinde de yazılır; Ermenice: Աղթամար Akhtamar), Türkiye'nin Van ve Bitlis illeri arasında bulunan Van Gölü'nün içinde yer alan ikinci büyük adadır.
Van'ın Gevaş ilçesi sınırları içerisinde yer alan adada Ermeniler´den kalma bir kilise bulunur. Yüzölçümü yaklaşık 163.753 metrekare olan adanın toplam kıyı uzunluğu 3 kilometreyi bulmaktadır. En yüksek noktası deniz seviyesinden 1912 metre yüksekte bulunan adanın batı uçlarında yüksekliği 80 metreye ulaşan dik kayalıklar vardır.
İsim Efsanesi

Adanın adının nereden geldiğine dair yaygın halk hikâyesine göre, zamanında bu adada yaşayan Ermeni baş keşişin güzelliği dillere destan Tamara adında bir kızı vardır. Adanın çevresindeki köylerde çobanlık yapan bir genç bu kıza âşık olur. Bu genç Tamara ile buluşmak için her gece adaya yüzer. Tamara ise ona gece karanlığında yerini belli etmek için onu bir fenerle bekler. Bundan haberdar olan kızın babası, fırtınalı bir gecede elinde fenerle adanın kıyısına iner ve sürekli yer değiştirerek gencin boşuna yüzüp, gücünü yitirmesine neden olur. Yüzmekten gücünü yitirip, yorulan genç çoban boğulur ve boğulmadan önce son nefesiyle "Ah Tamara!" diye haykırır. Bunu duyan kız da hemen ardından kendini gölün sularına bırakır O günden sonra ada Ah Tamara! ismi ile anlatılır. Bu hikâye Ermeni şair Hovhannes Tumanyan anlatımıyla efsaneleşmiştir.
Bu efsanenin tarihi gerçeklerle alakasının zayıf olduğu şüphesizdir. 9. yüzyıldan itibaren kaydedilmiş olan Ağtamar adının Arapça ĞMR kökünden "kabartı, tümsek" anlamına gelen bir türev olması daha kuvvetli bir olasılık olarak değerlendirilebilir.
Adın Türkçeleştirilmiş biçimi olarak Akdamar kullanılmaktadır.