stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Karkamış (antik kent)

| --- | --- |
𒋼𒀀𒅗𒈩 Kargamiş
Şehir planı
Konum: Karkamış, Gaziantep, Türkiye
Bölge: Mezopotamya
Koordinatlar: 36°49′47″K 38°00′54″D﻿ / ﻿36.82972°K 38.01500°D﻿ / 36.82972; 38.01500
Tür: Yerleşim
Tarihçe
Kuruluş: MÖ 6000 - MÖ 1. binyıl arası
Terk ediliş: MÖ 12. yüzyıl başı
Devir(ler): Cilalı Taş Devri, Bakır Çağı
İlgili kişi(ler): Aplahanda, I. Şamşi-Ahad, Hammurabi
Olay(lar): Karkamış Muharebesi
Sit ayrıntıları
Kazı tarihleri: 1699, 1876, 1878-1881, 2011
Arkeologlar: George Smith, Patrick Henderson
Durum: Harap
Mülkiyet: Devlet arazisi
Kamusal erişim: Açık
Karkamış (Hititçe: Kargamiş, Mısırca: Karkameşa, Grekçe: Εὔρωπος, Latince: Europus), geçmişi Erken Bakır Çağına dek uzanan ve günümüzde Türkiye ile Suriye topraklarında yer alan antik kent.
Hitit ve Asur İmparatorluğu dönemlerinde önemli bir şehir olan Karkamış, Roma döneminden sonra önemini kaybetmeye başlamıştır.
En eski yazılı bilgilerine ancak Aplahanda'nın krallığı döneminde rastlanılan Karkamış'ın bu dönemlerde vasal bir krallık olduğu ve halkının ticaret yaptığı saptanmıştır. Aplahanda'nın oğlu Yahdul-Lim'in ölümünün ardından gelen üç yüzyıllık dönem hakkında bir bilginin bulunmadığı antik kent sırasıyla Mitanni, Mısır, Hitit, Asur, Yeni Babil, Ahameniş, Makedon, Seleukos ve Roma hakimiyeti altına girmiştir. En parlak dönemini Geç Hititler döneminde yaşayan Karkamış Orta Çağdan sonra tamamen terk edilmiştir.
Rakımı 370 metre olan örenyerin Türkiye topraklarında kalan kısmının tescil tarihi 28 Ağustos 1986'dır. 1699 yılında keşfedilen antik kent 1910'larda Britanya Müzesi tarafından birçok kez kazılmıştır. Türkiye Cumhuriyeti'nin ilanının ardından askerî yasak bölge haline getirilen Karkamış'ın tekrar kazılması ancak 2011 yılında mümkün olmuştur. Son kazı çalışması ise 2012 yılında yapılmıştır. Suriye tarafında yer alan dışkentte ise 2006 ve 2010 yıllarında bir dizi kazı gerçekleştirilmiştir. Günümüzde Suriye İç Savaşı nedeniyle Suriye kısmında arkeolojik çalışma yapılmamaktadır.
Babilliler ile Mısırlılar arasında geçen Karkamış Muharebesi'nin yaşandığı bölgeden Kitâb-ı Mukaddes'te de bahsedilmektedir.
Etimoloji

Milattan önceki dönemlerdeki orijinal adının Cerabis olduğu düşünülen şehrin Helenistik ve Roma dönemlerindeki adı olan Europos'un da bu addan türediği farz edilmektedir.
Kentin kaynaklarla saptanmış en eski ismi Kargamiş'tır. Hititler döneminde kullanılan bu isme rastlanılan en eski yazılı eser Suriye'nin Ebla kentinde bulunan çivi yazılı tabletlerdir. Bu adın kökeniyle ilgili çeşitli görüşler vardır. Bunlardan biri ismin o dönemde Suriye'de ünlü bir tanrı olan Kemoş'tan türediği ve "Kemoş'un limanı" manasına geldiğidir ve bilim çevreleri tarafından da bu görüş kabul edilmektedir. Bir diğer iddia ise ismin Gılgamış'tan türediği üzerinedir.
Şehir günümüzde Türkiye'de Karkamış, Suriye'de ise Cerablus şeklinde adlandırılmaktadır.
Konumu

Eski Dünya'nın en verimli tarım arazilerinden biri olan Mezopotamya'da yer alan Karkamış, Fırat'ın akış yönüne göre hemen sol kıyısında kurulmuştur. Mısır ile Anadolu arasındaki geçiş yolu üzerinde kurulu olan kent aynı zamanda antik ticaret yollarına da yakındır. Bereketli Hilal içerisinde yer alan Karkamış, Anadolu platosunun sona erip Suriye düzlüklerinin başladığı doğu-batı hattı üzerinde uzanan coğrafî bir sınırdır.
Günümüzde Türkiye ile hukuki olarak Suriye, fiili olarak ise Özgür Suriye Ordusu tarafından paylaşılmakta olan kent Türkiye'nin Gaziantep il merkezine 60 kilometre, Suriye'nin Halep il merkezine ise 100 kilometre uzaklıktadır. 90 hektarlık bir yayılma alanı olan kentin 55 hektarlık bölümünü oluşturan kale, içkent ve dışkentinin bir bölümü Türkiye sınırlarında bulunmaktadır. Suriye sınırlarında kalan 35 hektarlık alan ise dışkentin bir kısmından oluşmaktadır.
Kazı çalışmaları

Antik kentin kalıntıları ilk kez 1699 yılında bir İngiliz şirketinin Halep temsilcisi olan Henry Maundrell tarafından fark edilmiştir. 1876 yılında Britanya Müzesi tarafından görevlendirilen Asurolog George Smith kalıntıların Kitab-ı Mukaddes'te bahsedilen Karkamış'a ait olduğunu saptamıştır.
İlk kazı çalışmaları 1878-1881 yılları arasında Britanya İmparatorluğu Halep Konsolosu Patrick Henderson tarafından British Museum adına yapılmıştır. Henderson kazı çalışmaları sırasında kentin ilk yerleşim planını hazırlamıştır. Ayrıca kazı sırasında çıkarılan tarihî eserler British Museum'a gönderilmiştir.
İlk kazı sırasında çıkarılan arkeolojik bulgular çalışmaların devamının gelmesini sağlamış, David George Hogarth ve Reginald Campbell Thompson kentteki ikinci kazı çalışmasını 1908 yılında başlatmıştır. 1911 yılında ise Hogarth çalışmaları tekrar başlatmış, 1914'tek süren araştırmaya daha sonra Thomas Edward Lawrence da dahil olmuştur. Daha sonra ise British Museum bölgeyi araştırma adına geniş bir proje hazırlamış ve kazılar Lawrence ile Leonard Woolley'e devredilmiştir. Bu yapılan kazıların sonuçları British Museum'un yayımladığı "Carchemish" adlı üç ciltlik eserle arkeoloji dünyasına duyurulmuştur.
1920 yılında Millî Mücadele sürmekte iken bir Fransız karakolu haline getirilen kente tekrar kazı yapmaya gelen Woolley, Karkamış ve yakınlarında çatışma yapılmasını yasaklamıştır. Savaş sonrasında içkentinin tamamı ve dışkentinin bir kısmı Türkiye topraklarında kalan Karkamış askerî yasak bölge ilan edildiği ve mayınlandığı için Türkiye'deki kısmında bir daha kazı yapılamamıştır. 2011 yılının eylül ayında ise mayınların temizlenmesi ile birlikte kentte tekrar arkeolojik kazılar başlamıştır. İstanbul Üniversitesi, Bologna Üniversitesi ve Gaziantep Üniversitesi'nin projesi olan Türk-İtalyan ortak kazıları Nicolò Marchetti başkanlığında hâlen yürütülmektedir.
Ağustos ve Kasım 2012 arasında devam eden kazıların ikinci periyodu sırasında MÖ 900 yılına tarihlenen Katuva Sarayı başta olmak üzere yeni sanat eserleri ve arkeolojik bulgular tespit edilmiştir.
Suriye tarafındaki dışkentte yapılan arkeolojik araştırmalarsa 2006 yılında Karkamış arazisi projesi adıyla yürütülmüştür. DGAM, British Academy ve Britanya Araştırma Konseyi'nin finansmanıyla yapılan kazıların başkanlığını Durham Üniversitesi'nden Tony J. Wilkinson ve Edinburgh Üniversitesi'nden Edgar Peltenburg üstlenmiştir. 2010 yılında yine bu proje kapsamında bu sefer CBRL, Küresel Miraslar Fonu ve İngiliz Araştırma Konseyi'nin fonlarıyla bir dizi kazı çalışması yapılmıştır.
Antik kentin 2014 yılında Irak ve Şam İslam Devleti'nin kontrolüne geçen Suriye tarafındaki kısmı günümüzde mayınla kaplı, Türkiye tarafındaki kısım ise güvenlik sorunları nedeniyle beton duvarlarla örülü ve arkeologlar haricindeki ziyaretçilere kapalıdır.
Çıkarılan eserler

1920 yılına dek yapılan kazılarda çıkarılan eserlerin büyük çoğunluğu British Museum ve Anadolu Medeniyetleri Müzesi'nde yer almaktadır. Daha az sayıda parça ise Louvre Müzesi ve Gaziantep Arkeoloji Müzesi'nde sergilenmektedir. Louvre Müzesi'nde yer alan eserlerin 1919 yılında bölgeyi işgal eden Fransızların gizlice yaptıkları kazılarda ortaya çıkardıkları ve Paris'e gönderdikleri tahmin edilmektedir. 2011 ve 2012 yılındaki kazılarda ortaya çıkarılan eserlerin tamamı ise Anadolu Medeniyetleri Müzesi'ne nakledilmiştir. 2017 yılındaki kazılar sırasında üzerinde dünyanın ilk gülücüğü olarak nitelenen bir desene sahip olan testi bulunmuştur.
Çıkarılan eserler > Anıtsal eserler

Taş temel üzerine kerpiç duvarlı surlarla çevrelenen kentte beş kapı olduğu tespit edilmiştir. Kule, burç ve gizli yeraltı tünelleriyle desteklenen bu savunma sisteminin büyük kısmı en parlak dönemin yaşandığı Geç Hitit döneminde inşa edilmiştir.
Kentte ortaya çıkarılan evler dikdörtgen yapılı ve kerpiç duvarlıdır. Evlere giriş ise taş döşemeli ön avlulardan yapılmaktadır.
Yine Geç Hitit döneminden kalma bazalt ve kireç taşlarından yontularak oluşturulmuş taş blok kabartmaları kent kapıları ve kutsal yapıların temellerinde kullanılmıştır. Bu taş bloklarda tanrılar, tanrıçalar, krallar ve savaş sahneleri işlenmiştir. Ayrıca II. Thutmose tarafından kente dikilen stelin de aralarında bulunduğu hiyeroglif yazıtlı birçok stel gün yüzüne çıkarılmıştır. Bu hiyeroglif yazıları, Leopold Messerschmidt tarafından incelenmiş ve bu inceleme 1900 yılında "Corpus Inscriptionum Hettiticarum" adlı yapıtta yayınlanmıştır.
2015 yılında ise insan yüzlü keçi tanrı tasvirinin bulunduğu bir taş blok ve II. Sargon'a ait çivi yazılı kil silindir gibi eşi olmayan buluntular keşfedilmiştir. Ayrıca 1876 yılında George Smith tarafından çıkarılan fakat birbiriyle ilişkilendirilmeyen iki stel parçasının Kubaba stelini oluşturduğu ve üzerinde Kamani'nin askerî ile sivil başarılarının anlatıldığı 2015 yılında keşfedilmiştir.
Karkamış'ın Antik Yakın Doğu'daki konumunu gösteren harita.
Louvre Müzesi'nde bulunan Karkamış heykelleri.
Geç Hititler döneminden bir Kubaba kabartması.
Thomas Edward Lawrence ve Leonard Woolley Karkamış kazıları sırasında.
Karkamış askerlerinin işlendiği taş blok kabartmaları.
Paternalist muhafazakarlık

Paternalist muhafazakarlık, toplumların organik olarak var olduğu ve geliştiğini ve içindeki üyelerin birbirlerine karşı yükümlülükleri olduğunu düşünen, inancını yansıtan muhafazakarlığın bir koludur. Toplumun daha fakir kesimlerine ayrıcalıklı ve zengin olanların feodal soylu zorunluluğu kavramına bir atıfta bulunarak aile büyüğü konumunda bulunan kişilerin yükümlülüğüne özellikle vurgu yapmaktadır. Görev, hiyerarşi ve organik birlik gibi ilkelerle tutarlı bir biçimde olarak gelenekçi muhafazakarlığın bir sonucu olarak görülebilir. Paternalist muhafazakarlar prensip olarak bireyi ya da devleti desteklemezler, bunun yerine en pratik bir şekilde bağlı olarak ikisini de desteklemeye ya da ikisi arasında bir denge önermeye hazırdırlar.
Paternalist muhafazakarlık, yönetimin tüm vatandaşlar için iyi bir yaşam geliştirmek amacıyla oldukça geniş devlet müdahalesini bir çeşit zorunlululuk olarak görüp bununla birlikte bu görevlerinin önemini vurgular. Bu, hükûmetin, hedefler koyan, adil oyun ve fırsat eşitliği sağlayan hayırsever bir baba figürü olarak tasavvur edildiği, yoksullukla başa çıkmak ve gelirin yeniden dağıtımını desteklemek için bir sosyal güvenlik ağının öneminin vurgulandığı güdümlü ekonomiye benzer bir yola yol açmaktadır. Zenginlik ve piyasaların hem tüketicilerin hem de üreticilerin çıkarına olacak şekilde hükûmet tarafından düzenlenmesini savunur. Paternalist muhafazakarlar, devlet müdahalesini kabul etmelerine rağmen planlı ekonomisiye benzer şeyleri desteklemezler.
Paternalist muhafazakarlık ilk olarak 19. yüzyılda ortaya toplumsal huzursuzluk, korkunç çalışma koşulları ve eşitsizlik yaratan sanayi devriminin bir sonucu olarak çıktı. Britanya'da Benjamin Disraeli'nin tek uluslu muhafazakarları bu etkilerle başa çıkmaya çalıştı. Birleşik Krallık'ta Stanley Baldwin, Neville Chamberlain, Winston Churchill ve Harold Macmillan gibi tek uluslu muhafazakar hükûmetlerinin devamı olarak meydana geldi. 19. yüzyılda Almanya'da Otto von Bismarck, işçi sınıfının desteğini kazanmak ve sosyalizmin altını oymak amacıyla ilk modern refah devletini kurdu.  Devlet Sosyalizmi programının bir parçası olarak işçilere hastalık, kaza, iş göremezlik ve yaşlılığa karşı devlet tarafından düzenlenen zorunlu sigorta politikalarını uyguladı. Leo von Caprivi ayrıca "Yeni Rota" adı verilen aynı yöntemleri içeren politikayı da destekledi.
Kökenleri

Paternalist muhafazakarlığın kökenleri, yaygın ekonomik eşitsizliğe, yoksulluğa ve sosyal hoşnutsuzluğa sebep olan Sanayi Devrimi'ne dayanmaktadır.  Britanya'da Richard Oastler, Michael Thomas Sadler ve Lord Shaftesbury gibi Tory politikacılar, fabrika yasalarını oluşturulmasına katkıda bulundular. Elitist sorumlulukları ile güçlü insani unsurları birleştirerek yeni bir yol gösterdiler.   Bireyciliği ve klasik ekonomiyi eleştirdiler , aynı zamanda 1834'te yoksullukla mücadeleye karşı çıkarılmış Yeni Yoksullar Yasası'ndan da hoşlanmadılar ve düzgün barınma, çalışma koşulları, ücretler ve yoksullara yönelik muameleyi garanti etmede devletin büyük bir rolü olması gerektiğine inanıyorlardı.
Kökenleri > Tek ulus muhafazakarlığı

Tek ulus muhafazakarlığı ilk olarak Birleşik Krallık'ta, siyaset felsefesini sırasıyla 1844 ve 1845'te yayınlanan Coningsby ve Sybil adlı iki romanda sunan Muhafazakar başbakan Benjamin Disraeli  tarafından tasarlandı.   Disraeli, toplumsal sınıfların sağlam olduğu, ancak işçi sınıfının varlıklı kesimden destek aldığı paternalist bir toplum önerisini siyaset sahnesine sundu. Britanya toplumuna hakim olan bireycilikten ziyade sosyal sorumluluğun önemini vurguladı.  Disraeli, artan sanayileşme ve eşitsizliğin bir sonucu olarak İngiltere'nin (zenginler ve fakirlerden oluşan) iki ülkeye bölünmesine karşı uyardı.  Bu bölünmeden endişe duyarak, sosyal destek sağlamak ve işçi sınıfını korumak için insanların yaşamlarını iyileştirmeye yönelik önlemlerin yanında oldu.
Disraeli, farklı sınıfların birbirlerine karşı doğal sorumlulukları olduğu organik bir topluma olan inancıyla fikirlerini haklı çıkardı.  Toplumun doğal olarak hiyerarşik olduğunu gördü ve üsttekilerin aşağıdakilere karşı sorumluluklarını vurguladı. Bu, Noblesse Oblige kavramını yeni bir soyluluk olarak ortaya çıkardı. Bu, aristokrasinin cömert ve onurlu olma zorunluluğunun olduğunu ileri sürüyordu. Disraeli'ye göre bu, hükûmetin ve devletin ailenin babasıymışçasına paternalist olması gerektiği anlamına geliyordu.  Tek ulus muhafazakarlığı, yaklaşımını pragmatik ve ideolojik olmayan bir anlayış olarak tanımlamaktadır. Esnek politikaların gerekliliği kabul eder. Tek ulus muhafazakarlığı, toplumsal istikrar sağlaması amacıyla sıklıkla ideolojik muhalifleriyle uzlaşma arayışına girmektedir.  Disraeli, egemen sınıfın halkın acılarına kayıtsız kalması durumunda toplumun öncekinden çok daha istikrarsız hale geleceğini ve toplumsal devrimin bir olasılık haline geleceğini öne sürerek bu konudaki görüşlerini pragmatik bir şekilde haklı çıkarmayı başarmıştır.
Perspektifler

"Sağcı veya muhafazakar sosyalizm", Murray Rothbard ve Jesús Huerta de Soto gibi bazı liberal muhafazakar ve sağ liberteryen hareketler, politikacılar ve ekonomistler tarafından  bu tip muhafazakarlığı tanımlamak için kullanılan aşağılayıcı bir terimdir. Paternalist muhafazarlığın Ticaricilik, bireycilik ve laissez-faire ekonomisinin aksine paternalizmi ve sosyal dayanışmayı desteklediğini düşünüyorlar.  Paternalist muhafazakarlığın devletin teşvik ettiği sosyal tabakalaşmayı desteklediğini, belirli kişi ve grupların böyle bir muhafazakar hiyerarşide daha yüksek statüye sahip olmasına izin verdiğini iddia ediyorlar.  Paternalist muhafazakarlar devlet müdahalesini kabul etseler de, piyasa temelli sosyal demokrat veya sosyal piyasa karma ekonomisinin kapsamındadır. Planlı ekonomiyi veya planlı ekonomiye benzeyen bir ekonomiyi  veya sosyalizmin belirtilen hedeflerinden biri olan üretim araçları üzerinde kamu kontrolünün olduğu bir ekonomik modeli desteklemezler. Ayrıca fırsat eşitliğini ve adil oyunu da desteklemektedirler.
Florya Atatürk Deniz Köşkü

| --- | --- |
Köşkün karadan görünümü

Eski ad(lar): Florya Deniz Köşkü
Genel bilgiler
Tür: Köşk
Konum: Florya, Bakırköy, İstanbul, Türkiye
Koordinatlar: 40°58′21″K 28°46′57″D﻿ / ﻿40.97250°K 28.78250°D﻿ / 40.97250; 28.78250
Mevcut kullanan: TBMM Millî Saraylar Daire Başkanlığı
Başlama: 1935
Tamamlanma: 1935
Açılış: 14 Ağustos 1935
Sahip:  Türkiye
Tasarım ve inşaat
Mimar(lar): Seyfi Arkan
Resmî site
ktb.gov.tr/TR-96372/istanbul---florya-ataturk-deniz-kosku.html
Florya Atatürk Deniz Köşkü, İstanbul'un Bakırköy ilçesine bağlı Şenlikköy mahallesi kıyılarında bulunan bir yapıdır. Türkiye'nin ilk cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Atatürk'ün bölgeye duyduğu özel ilgi ve zaman zaman gerçekleştirdiği yazlık ziyaretler sonucunda, dönemin İstanbul Belediyesi tarafından yaptırılarak, Atatürk'e armağan edilmiştir.
Mimari özellikleri

Köşk, karadan 70 metre uzaklıkta deniz tabanına dikilen kazıklar üstüne inşa edilmiş olup, ahşap bir iskele yolla karaya bağlanmaktadır. Bünyesinde kabul salonu, yatak odaları, banyo ve kütüphane vardır. Köşk ilk yapıldığı dönemlerde Atatürk'ün girişimiyle yakın çevrede bulunan ve içinde metruk Ayastefanos Manastırı'nın yıkıntılarının bulunduğu çayırda, köşke bahçe olarak bir koru oluşturulmuştur. Bu koru, bugün Florya Atatürk Kent Ormanı adıyla anılmakta ve halka açık park olarak kullanılmaktadır. Köşk, Türk mimari tarihinde, erken cumhuriyet dönemi mimarisinin simge eserlerinden biri olarak değerlendirilmektedir.
Tarihi

1935 yılında belediye tarafından mimar Seyfi Arkan'a projesi çizdirilmiş; aynı yıl 14 Ağustos günü yapımı tamamlanarak Atatürk'e teslim edilmiştir. Dolmabahçe Sarayı'nda kaldığı dönemlerde sık sık motorla köşke gelen Atatürk, halkla birlikte denize girmiştir. Atatürk, üç yıl boyunca belirli aralıklarla köşkü yazlık çalışma ofisi kullanmış, son ziyaretini ölümünden birkaç ay önce, 28 Mayıs 1938 tarihinde gerçekleştirmiştir. Özellikle 1936 yılının haziran ve temmuz aylarında uzun süre burada konaklamıştır. Köşk önemli davetlere ve bilimsel toplantılara da ev sahipliği yapmıştır. Köşkte ağırlanan tanınmış konuklar arasında İngiltere kralı VIII. Edward ve Windsor düşesi Wallis Simpson da bulunmaktadır. Atatürk'ün ölümünden sonra göreve gelen cumhurbaşkanlarından İsmet İnönü, Celal Bayar, Cemal Gürsel, Cevdet Sunay, Fahri Korutürk ve Kenan Evren de köşkü yazlık olarak kullanmıştır. Daha sonra bölgenin eski ışıltısını yitirmesi ve denizsuyu kalitesinin düşmesi gibi nedenlerle köşk daha az kullanılır hâle gelmiştir. 6 Eylül 1988 tarihinde TBMM Millî Saraylar Daire Başkanlığının yönetimine giren köşk onarılarak müze hâline getirilmiştir. Köşkün kimi bölümleri TBMM mensuplarına hizmet vermesi düşünülerek sosyal tesis olarak ayrılmıştır.
Ulaşım

Köşke Halkalı-Gebze Marmaray banliyö hattının Florya Tren İstasyonu'ndan ve Florya-Yenibosna arasında işleyen 73T numaralı İETT otobüsleriyle ulaşılabilir. Müze olarak hizmet vermekte olan köşke pazartesi ve perşembe günleri dışında, kış döneminde 09.00-15.00 saatleri arasında, yaz döneminde ise 09.00-16.00 saatleri arasında girilebilir.
Konuyla ilgili yayınlar

Yum, Şûle (2008). Florya Atatürk Deniz Köşkü. İstanbul: TBMM Milli Saraylar Daire Başkanlığı. ISBN 9757479675.
Alahan Manastırı

| --- | --- |

AlahanTürkiye'deki konumu
Konum: Mut, Mersin
Bölge: Akdeniz Bölgesi
Koordinatlar: 36°47′29″K 33°21′13″D﻿ / ﻿36.79139°K 33.35361°D﻿ / 36.79139; 33.35361
Tarihçe
Kültür(ler): Bizans
Sit ayrıntıları
Mülkiyet: Kültür ve Turizm Bakanlığı
Alahan Manastırı, Mersin ili Mut ilçesi civarında büyük bir kilise örenidir.
Yerleşim

Alahan, Mersin'i Karaman'a bağlayan devlet karayolunun 2 km kadar doğusunda ve Mut ilçesinin kuş uçuşu 15 km kadar kuzeyinde yer alır. Toros Dağları üzerinde ve yaklaşık olarak 1200  rakımındadır. Manastırın yolu hemen hemen her mevsim açıktır ve ana yoldan ulaşım 10 dakika sürmektedir.
Tarih

İsa'nın havarilerinden Tarsus'lu Pavlus (Sen Paul) ve yine Tarsus'ta yaşamış Hristiyanlığın öncülerinden Barnabas, MS 41 yılında Hristiyanlığı yaymak için Anadolu'da çeşitli yolculuklar yapmışlardır. Bu azizlerin gezileri sırasında konakladıkları hemen her yerde anılarına tapınaklar yapılmıştır. Fakat, o tarihte Hristiyanlık henüz resmi din olmadığından ve ibadet gizli olduğundan tapınakların da gözden uzak ve ulaşımı güç yerlerde olması tercih edilmiştir. Alahan Manastırının olduğu yerde de böyle bir tapınağın yapıldığı anlaşılmaktadır.
Ancak bugünkü manastır öreni Hristiyanlığın resmen kabul edilişinden sonra, beşinci yüzyılda inşa edilmiştir. Manastırı yaptıran kişi manastırda lahdi ve bir kitabesi olan Tarasis adlı bir rahiptir. Ancak finansman büyük ölçüde Bizans İmparatoru tarafından sağlanmıştır. Kimi kaynaklar manastırın MS 440-442 yılları arasında, kimi kaynaklar da MS 474'ten sonra inşa edildiği görüşündedir. İmparator 440-442 döneminde II. Theodosius (401-450), 474 ten sonra ise ise Flavius Zeno'ydu (425-491). (Belki de manastırın farklı bölümleri farklı imparatorlar döneminde inşa edilmişti).
Manastırın parlak döneminin Arap akınları başlayınca, yani 7. yüzyılda sona erdiği anlaşılmaktadır. Bununla birlikte manastırın uzun süre ayakta kaldığı bellidir. Nitekim 17. yüzyılda ünlü gezgin Evliya Çelebi (1611-1683) manastır için Usta elinden yeni çıkmış gibi duruyor tanımlamasını yapmıştır.
Mimari özellikler

Alahan Manastırı geniş bir alana yayılan bir komplekstir. Bu kompleks, Batı Kilisesi (Evangelist Bazilika), Manastır ve Doğu Kilisesi, kaya oyma keşiş odaları ile çevredeki mezarlardan oluşmuştur. Kompleksin taş işçiliği ve motiflerle bezeli zengin süslemeleri dönemin en usta ellerinden çıktığını göstermektedir. Ne var ki, Batı Kilisesi yıkılmıştır. Doğu Kilisesi ise bir ören olarak varlığını sürdürmektedir.
Yıkılmış Batı kilisesinin girişi olduğu sanılan bir mekanda aralarında Cebrail ve Mikail'in de bulunduğu kanatlı melek ve çeşitli hayvan tasvirleri ve İsa büstü vardır. İki yapı 115 m uzunluğunda kolonlu kemerli bir galeri-terasla birbirine bağlanmıştır. Galerinin ortasında kabartma süsleme ile her yanı işlenmiş büyük bir niş yer alır. Aynı galeride apsisli bir vaftizhane bulunmaktadır. Vaftizhane içinde haç biçimli bir havuz vardır. Vaftizhanenin karşısında kaya mezarları oyulmuştur. Mezarlardan birisi Manastır grubunun kurucusu Tarasis'e aittir. Kitabesi şöyledir: Burada çok mümtaz Flavius Severinus ve Flavius Dagalaiphus’un konsüllüğünden sonra İndiktionun 15. yılının 13 Şubatında kutsal oruçların ilk haftasının salı günü ölmüş olan hatırası kutsal kurucu Tarasis yatıyor.
Doğu kilisesi özenli bir işçilikle kesme taşlardan inşa edilmiştir. Kilisenin değişik yerleri kabartma süsler ile dekore edilmiştir. Dikdörtgene yakın planlı kubbenin binayı aşan duvarlarında her cephede birer adet olmak üzere dört pencere bulunmaktadır. Kilise altmış yetmiş yıl sonra (532-537) inşa edilecek olan İstanbul'daki Ayasofya kilisesi ile ortak özelliklere sahiptir
Arkeolojik çalışmalar

Alahan'da 1955-1972 arasında arkeolog Michael Gough (1916-1973) tarafından bilimsel kazılar yapılmıştır. Bu kazılar sırasında Gough bir ara Ankara İngiliz Arkeoloji Enstitüsü müdürlüğü de yapmıştır. (Bu enstitünün ilk müdürü yine Mersin'de Yümüktepe kazılarını yürüten John Garstang [1876-1956] idi.)
Dünya Kültür Mirası

Alahan manastırı 25.02.2000 tarihinde Dünya Kültür Mirası aday (tentative) listesine eklenmiştir. Türkiye listesinin 12. sırasındadır.
Galeri

Alahan'daki Batı Kilise
Batı Kilise girişi
Mağaralar
Doğu Kilise'nin batı cephesi
Doğu Kilise'nin içi
Sütunlu yürüme yolu
Vaftizhane ve vaftiz havuzu
Iğdır Şehit Bülent Aydın Havalimanı

Havalimanından bir görünüm.
Iğdır Şehit Bülent Aydın Havalimanı (IATA: IGD, ICAO: LTCT), Iğdır ili sınırları içinde bulunan Türkiye'nin en doğusundaki havalimanı. Iğdır şehir merkezine 16 km uzaklıkta bulunmaktadır.
Küllük Köyü yakınlarında bulunan havalimanı inşaatı 1996 yılında başlamış ancak, 2001 yılında tamamen durdurulmuştu. 12 Haziran 2010 tarihinde yeniden temeli atılarak yapımına devam edilen havalimanı, 13 Temmuz 2012'de dönemin başbakanı Recep Tayyip Erdoğan tarafından açıldı. Şu an iç hat uçuşlarına hizmet etmektedir.
Iğdır Havalimanı'nda 3000 metre x 45 metre ebadında pist, 250 metre x 24 metre taksi yolu, beş adet uçak park yeri olan ve 240 metre x 120 metre ebadında apron, 7.582 metre uzunluğunda çevre yolu bulunmaktadır. 3.500 metrekarelik kapalı alana sahip terminal binasına sahip olan havalimanında gelen yolu salonu, giden yolu salonu ve VIP salonu yer almaktadır.
Mart 2014'te yayınlanan Türk Hava Yolları'nın Iğdır Havalimanı için hazırladığı reklam filmi, Antalya'nın Korkuteli ilçesinin İmecik köyünde çekilmiştir.
Nisan 2017'de Iğdır Havalimanı'nın ismi 15 Temmuz Darbe Girişimi'nde darbeciler tarafından öldürülen Iğdırlı topçu astsubay Bülent Aydın anısına "Iğdır Şehit Bülent Aydın Havalimanı" olarak değiştirilmiştir.
Hava Yolları ve Uçuş Noktaları

| Hava Yolları | Uçuş Noktaları |
| --- | --- |
AnadoluJet: Ankara Esenboğa Havalimanı, İstanbul Sabiha Gökçen Havalimanı
Pegasus Hava Yolları: İstanbul Sabiha Gökçen Havalimanı
Türk Hava Yolları: İstanbul Havalimanı