stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Juche Kulesi
Dipnotlar

↑  Teoriye büyük katkılarda bulunan Kim İl-sung, Juche felsefesini şu şekilde açıklamıştır: "Savaş sonrası yıllarda Parti içinde ideolojik cephede verilen başlıca mücadeleler; klikçiliğe karşı ve Parti birliğini güçlendirmek için mücadele, dogmatizme karşı Juche'yi yerleştirmek için mücadele ve modern revizyonizme karşı, Marksizm-Leninizmin arılığını korumak için verilen mücadele idi. Parti birliği ve tutkunluğu için mücadele, Juche'nin yerleştirilmesi çalışmaları olmaksızın düşünülemezdi. Partimiz her zaman Marksizm-Leninizm'in temel ilkelerine sıkı sıkıya sarıldı ve aynı zamanda dogmatizmi reddeden yaratıcı tavra bağlı kaldı, Marksizm-Leninizm'i kendi tarihsel koşullar ve ulusal özelliklerimize uygun olarak uyguladı." (Kim İl Sung, Kore Devrimi Üzerine, "Juche ve Devrimci Dayanışma", Teori Yayınları, s. 13-15)
↑  Çin Komünist Partisi, destalinizasyon sürecinde Nikita Kruşçev'i mahkûm etmiş ve onu marksizme ihanetle suçlamıştır. Kore İşçi Partisi de buna paralel olarak destalinizasyon yanlılarını partiden tasfiye etmiş ve sürgüne yollamıştır.
↑  Sovyetler Birliği ile Kuzey Kore arasındaki ticaret 1988 ile 1992 yılları arasında yarı yarıya düşmüş, 1991 yılında ise deniz yoluyla yürütülen petrol nakliyatında kesintiye gidilmiştir.
↑  Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti Anayasası 3. maddesinde "KDHC insan odaklı bir dünya görüşü, insan kitlelerinin bağımsızlığı için devrimci bir ideoloji olan Juche fikrine göre yönetilmektedir." ifadesi yer almaktadır. Ayrıca 5. ve 52. maddede de Juche fikrine yer verilmektedir.
↑  Bütün sosyalist ülkelerde anıtlara önem atfedilmiştir. Buna karşın diğer sosyalist ülkelerden farklı olarak Kuzey Kore'deki bu durum, birçok ülkede heykeli olan Vladimir Lenin ve ardından Sovyetler Birliği Komünist Partisi Genel Sekreteri olan Jozef Stalin örneği hariç, büyük bir yoğunlukta tek kişiye özel bir durum haline getirilme durumuna örnek teşkil eder.
Kim İl-sung, 1984
Kulenin tasarımcısı sayılan Kim Cong-il
Kuzey Kore'nin merkezi kütüphanesi olan Büyük Halk Eğitim Evi'nden Kim İl-sung Meydanı'nda yer alan Kore Merkezi Tarih Müzesi (solda) ve Kore Sanat Galerisi (sağda) ile birlikte Juche Kulesi'nin görüntüsü
Kore Merkezi Tarih Müzesi ve arkada görülen Juche Kulesi, 1988
Drogheda Kuşatması

Drogheda Kuşatması, sürmekte olan İngiliz İç Savaşı sırasında İrlanda'nın Cromwell tarafından fethi sırasında yaşanmıştır. 3-11 Eylül 1649 günleri arasında doğu İrlanda'da bulunan Drogheda kasabası İrlandalı Katolik Konfederasyonu ve İngiliz monarşi yanlıları tarafından savunulmaktaydı. Oliver Cromwell komutasındaki Parlamento yanlısı Yeni Ordu birlikleri tarafından kuşatılan ve sonrasında zorlu bir muharebe sonunda alınan kasabada Parlamento kuvvetleri tarafından çok sayıda sivil ve askeri savaş esiri öldürülmüştür. Tarihçiler arasında, yapılan uygulamanın bir katliam olarak değerlendirilip değerlendirilemeyeceğine dair tartışmalar hala devam etmektedir.
Arka planı

1641 Ayaklanmasının ardından neredeyse tüm İrlanda İrlanda Katolik Konfederasyonunun denetimi altındadır. İrlandalıların ilk başta dahil olmadıkları İngiliz İç Savaşına 1648 yılında İngiliz monarşi yanlılarının yanında yer alarak dahil olurlar. Bunun üzerine harekete geçen Oliver Cromwell komutasındaki Yeni Ordu birlikleri İngiliz Rump Parlamentosu adına adayı fethetmek üzere yola çıkar. Cromwell 1649 yılı Ağustos ayında adaya ayak basar. Cromwell adaya çıkmadan önce Dublin kenti Rathmines Muharebesi sonucunda Parlamento yanlılarının elinde kalır. Ormonde Dükü James Butler komutasındaki monarşi yanlıları geri çekilir. 23 ağustos günü monarşi yanlısı komuta heyeti Drogheda'da bir araya gelerek strateji belirlemeye çalışır. Drogheda kasabasının savunulmasına karar verilir. Arthur Aston komutasındaki İngiliz ve İrlandalı birliklerin sayısı 2500 civarındadır. Ormonde'un genel stratejisi güçlü Parlamento birlikleriyle meydan savaşından kaçınarak adanın zorlu koşullarının, açlık ve salgın hastalıkların birlikleri zayıflatmasını beklemekti.
Cromwell ise İrlanda'daki doğu kıyısındaki liman kentlerini hızla ele geçirerek birliklerinin ikmal yollarını açık tutmak istiyordu. Adada sadece bahar ve yaz aylarında ordu birlikleri kendilerine yetecek kadar gıda bulabiliyordu, kış aylarında harekâta devam edebilmek için sürekli İngiltere'den takviye yapılması gerekecekti. Cromwell bu yüzden önemli liman kentlerini hızla ele geçirmek için saldırı planları yapıyordu.
Kuşatma

Cromwell 3 Eylül günü Drogheda önlerine gelir. Kuşatmada kullanılacak 11 adet top iki gün sonra ulaşır. Cromwell'in emrinde 12 bin asker bulunmaktadır. Drogheda surları Orta Çağ döneminde sık görülen tahkimattandır, yüksek ancak top ateşine dayanmayacak şekilde incedir. Kasabanın büyük kısmı Boyne Nehrinin kuzey tarafında kalır ancak kasabanın iki önemli girişi olan Dublin ve Duleek kapıları güneydedir. Cromwell birliklerini Boyne Nehrinin güneyine, saldırı için konumlandırıldı. Kuzey tarafında süvari birlikleri bulunur, liman ise Parlamento gemilerinin ablukası altındadır. Cromwell birliklerini kentin konumuna göre ikiye bölmeme kararını düşmanın olası bir saldırısına karşı tüm gücüyle karşı durabilmek adına aldığını kuşatmadan sonra yazdığı raporda belirtmiştir.
Teslim görüşmeleri

Topçu ateşine başlayan Parlamento birlikleri güney ve doğu surlarında delikler açınca Cromwell 10 Eylül Pazartesi günün kale komutanı Sir Arthur Aston'a mektup göndererek teslim olma çağrısı yapar. Koşullarının yerine getirilmemesi halinde yaşanacak can ve mal kayıplarının sorumlusunun kendisi olacağını ekler. Monarşi yanlısı komutan Aston teklifi reddeder. Cephanesi ve barutu tükenmek üzere olan kale savunucuları, çok yakında olan 4 bin kişilik destek kuvvetinin yardıma gelmesini ummaktadır.
Saldırı

11 Eylül akşamüstü 5 sularında Cromwell güney ve doğu surlarında açılan deliklere eşzamanlı saldırı emri verir. Güneyde ilerleyen saldırı, doğuda püskürtülür. Çok sert bir direnişin gösterildiği doğu surlarında tam bir katliam yaşanır. Cesetlerden dolayı askerler ilerleyemez duruma gelir. Kale savunmasında öne çıkan Albay Wall'un öldürülmesiyle ve birlik takviyesiyle Parlamento birlikleri çok büyük zayiatla da olsa içeriye girmeyi başarır. Savunmacıların bir kısmı kuzeye doğru kaçarken bir kısmı da iç kalede kalırlar. Drogeda artık düşmüştür.
Katliam

Atıyla beraber kasabaya giren Cromwell, sayısız cesetle karşılaşınca çok sinirlenir. Bunun üzerine savaş esirlerine merhamet edilmemesi emrini verir. Cromwell bu emri kendisi de teyit etmiştir. Kasabada o gece 2 bin kişi kılıçtan geçirilir, tüm binalar ve kiliseler yağmalanır.
Savaş esirlerinin infazı

Arthur Aston komutasında iç kaleye sığınan yaklaşık 200 monarşi yanlısı asker kasaba yağmalanırken iç kale girişlerine barikat kurarak durumlarını sağlamlaştırırlar. Cromwell kasabanın alınmasında oldukça yüksek zayiat verildiği için alınması çok zor olan müstahkem iç kaleye saldırmayıp bekleme kararı alır. İç kaledekilerle yapılan teslim görüşmelerinde eğer teslim olunursa Aston ve beraberindekilerin hayatlarının bağışlanacağı sözü verilir. Kaçış ihtimalleri bulunmayan Aston ve yanındakiler teslim olma kararı alırlar. Bundan sonra Cromwell'in emri üzerine silahlarından arındırılan savaşçılar bir değirmene götürülüp derhal öldürülürler. Kasabanın kuzey kesimindeki bir kiliseye sığınan yaklaşık 100 monarşi yanlısı asker ise kilise ateşe verilince dumandan ve yangından dolayı ölür, dışarı çıkanlar ise kılıçtan geçirilir.
Kasabanın batı girişindeki iki farklı kuleye sığınan yaklaşık 200 civarındaki monarşi yanlısı asker ise yapılan teslim ol teklifini reddeder. Yiyeceği olmayan askerler teslim olduklarında çok farklı muameleye maruz kalırlar. Tüm subaylar derhal infaz edilirken askerlere Desimasyon uygulanır. Kalan askerler, hayattaki savaş esirleriyle beraber Barbados'a gönderilir. İdam edilen subayların kafaları kesilirerek kasabaya çıkan yol boyunca kazıkların üzerinde teşhir edilir. Tüm bu olaylardan sağ kalan çok az sayıda kişi vardır, bunlardan birisi ileride Tyrconnell olacak olan Richard Talbot'dur. En az iki monarşi yanlısı subayın ise önce affedildiği sonra ise infaz edildiği bilinmektedir.
Sivil kayıplar

Drogheda kasabasının yağmalanması sırasında yaşanan sivil kayıpların boyutu konusunda kesin bilgi yoktur. Cromwell ve beraberindekiler toplamda 3500 civarında kayıptan bahsedip, bunun 2800 adetinin düşman askeri olduğunu belirtmesinden hareketle yaklaşık 700-800 sivilin öldürüldüğü sonucuna ulaşılabilir. Kuşatma ve sonrasına ait tek sivil gözlem Protestan din adamı Dean Bernard'ın aktardıklarıdır.
Cromwell'in tutumu

Drogheda Kuşatmasındaki tutumu nedeniyle çok eleştirilen Cromwell, yaptıklarını Avam Kamarasında yaptığı yazılı açıklamayla savunur:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Ellerine masumların kanına bulayan barbarlar için bu yaşananlar Tanrı'nın adil bir hükmüdür ve bu şekilde gelecekte de benzer olayların yaşanması, ödenen bedel aksi durumda kesin olarak yaşanacak pişmanlıktan yeğdir. | „ |
—Oliver Cromwell
Tarihçiler yapılan açıklamayı çok çeşitli şekilde incelemişlerdir. "Tanrı'nın adil hükmü" 1641 yılında İrlanda'da yaşanan olaylarda öldürülen İngiliz ve İskoç Protestanlarının intikamı olarak değerlendirildiğinde, "barbarlar" tanımlaması İrlandalı Katolikler kastedilmektedir. Ancak bilindiği gibi Drogheda 1641 olaylarında İrlandalı ayaklanmacıların eline geçmemiştir. Garnizon İngilizlerin elindedir ve ancak 1649 yılında monarşi yanlılarıyla yapılan anlaşma uyarınca İrlandalı askerler kabul edilmiştir. Tarihçi John Morrill, en ağır işkence ve idama maruz bırakılanların İngiliz subaylar olduğunu hatırlatarak Cromwell'in "barbarlar" diyerek monarşi yanlılarını tanımladığını öne sürmüştür.
Cromwell'in ikinci kısımda belirttiği, katliamın ileride akacak kanı önleyecek olması bazı örneklerde doğrulanmıştır. Trim ve Dundalk gibi kentlerdeki birlikler Drogheda'da yaşananları duyunca yaklaşan Cromwell birlikleri karşısında savunma yapmadan kaçmıştır. Ancak bunun tersi örnekler de mevcuttur.
İngiliz ve İrlanda modern tarihinde benzeri çok az olan bu katliamın, Tom Reilly gibi bazı tarihçiler tarafından o dönemin savaş usulleri gereğince çok olağanüstü sayılmayabileceği de öne sürülmüştür.
Cannon fire at Millmount, Drogheda. Millmount'taki motte'deki Martello kulesi'nin inşasının 200. yıldönümünü kutlamak için iki yeni 9 kiloluk toptan birinin ilk ateşlenmesi.
Macaristan Prensliği

Macaristan Prensliği veya Macaristan Dükalığı, (Macarca: Magyar Nagyfejedelemség) Karpat Havzası'nın 9. yüzyıldaki Macar fetihinin ardından 895-896 yılında kurulan, ilk belgelenmiş  Macar devletidir. Árpád liderliğindeki bir kabile ittifakı oluşturan yarı göçebe bir halk olan Macarlar Karpatlar'ın doğusundaki eski beylikleri olan Etelköz'den gelmişlerdir. Ancak Macar komutanlarının yönettikleri bölgelerde yarı bağımsız şehir devletleri haline dönüşmesi (ör. Transilvanya'daki Genç Gyula alanları) üzerine Macaristan Prensliğinin askeri başarılarına rağmen gücü gittikçe azalmaya başlamıştır. Bu bölgeler ilerleyen dönemlerde yine Arpad hanedanlığından olan I.István yönetimi altında birleşmiştir. Yarı göçebe olarak yaşamakta olan Macar nüfusu bu dönemle beraber yerleşik yaşamı benimsemeye başlamıştır. I.István dönemine dek kabilelere ayrılan macar toplumu  I.István ile beraber devletleşmeye yönelik adımlar atmaya başladı. Macaristan Prensliği böylelikle 1000 yılında I.István tarafından Macaristan Krallığı'nın kurulması üzerine son bulmuştur. Bu sebeptendir ki Macarlar için, 896 ve 1000 yılları arasındaki dönem beylik dönemi olarak kabul görmektedir.
İsim

Macarlar kendilerine “Magyar”, ülkelerine ise “Magyarország” ismini vermektedirler. Ancak Avrupalılar Hunları Macarların ataları olarak kabul ettiği için, kendilerine “Hungar”, ülkelerine ise "Hungary” ismini vermişlerdir. Ancak Macar ismi, Macaristan Prensliği içerisinde yer alan önemli ve güçlü bir kabile olan  "Megyer" adlı kabileden gelmektedir. Kabile adı olan  "Megyer"  zamanla  Macar halkına bir bütün olarak atıfta bulunan "Magyar" ismini almıştır.
Tarih

Dilbiliminden yola çıkarak Ana (Ön) Macarlar olarak adlandırılan kabile, Ural Dağları dolaylarında yaşayan Fin-Ugor kavimlerinden gelmektedirler. Fin-Ugor ana kavminin ikiye ayrılmasıyla batı kolunu Fin-Perm kavmi, doğu kolunu da Ugorlar oluşturmuştur. Ana Macarlarında Ugorlar denilen bu kavmin bir bölümünü oluşturduğu bilinmektedir. Saray rahibi Simon Kezai’nin kroniklerinde yazdığı Macarlar’ın ortaya çıkışı hakkındaki efsaneye göre; Hunor (Hun eri) ve Magor (Macar) Azak Denizinin kuzeyindeki bataklıklarda gezerken burada eğlenen kadınlara rastlamışlar ve bu kadınlarla olan evliliklerinden Hunlar ve Macarlar meydana gelmiştir. Ancak Macarlar’ın bilinen en eski ana vatanlarının Azak Denizine oldukça uzak olması bu efsanenin, Arpad soyundan Macar krallarının Hunlar daha ziyade de Attila ile akrabalık bağı kurmak için yazıldığını düşündürmektedir. Macar Türkolog Rásonyi, Macarların kökeni ile ilgili şunları söylemiştir: "Türkler Macarların babası, Fin-Ugorlar ise anasıdır.” Macarların bölgeye gelişinin arifesinde 895 civarında, Doğu Francia, İlk Bulgar İmparatorluğu ve Büyük Moravya (Doğu Francia'nın vasal bir devleti) Karpat Havzası topraklarını yönetmekteydi. Macarların bu bölge hakkında çok bilgisi vardı, çünkü çevreleyen devletler tarafından sık sık paralı asker olarak tutulmuş ve onlarca yıldır bu alanda kendi göçebe yaşamlarını yürütmüşlerdir. Şarlman'ın 803'te Avarları ve Magyarları (Macarlar) yok etmeyi başaramamasının üzerine bölge nüfusu çoğunlukla seyrek durumdaydı. Ardından Árpád liderliğindeki yeni Macar federasyonu 895'ten başlayarak Karpat Havzası'na yerleşmeye başladılar. Transdanubia'daki Doğu Francia vassallarından olan Balaton Prensliği, 899-900 yıllarında İtalya yönünde bir Macar akını sırasında macarlara boyun eğdi. Yine Doğu Francia'nın vassallarından olan büyük Moravya 902 ve 907 arasında Macarlar tarafından yıkıldı ve bunun bir parçası olan eski Nitra Prensliği, Macar Prensliğinin bir parçası oldu. Karpat Havzası'nın güneydoğu kısımları İlk Bulgar İmparatorluğu'nun yönetimi altındaydı, ancak Bulgarlar Macarların bu akınları nedeniyle egemenliklerini kaybettiler.
Tarih > Macar Prensliğinin Kuruluşu

Göçebe ve dağınık bir toplumdan, devlet toplumuna geçiş bu dönemde en önemli gelişmelerden biriydi. Başlangıçta Macarlar, yaylacılık yaparak yarı göçebe bir yaşam tarzını korumaktaydılar: kış ve yaz meraları arasında bir nehir boyunca göç edip hayvanlarına su bulmaktaydılar. Ancak daha sonra Hazarlar ve Peçenekler'in baskıları neticesinde Karpatlara gelerek bu coğrafyayı yurt edinmişlerdir. Macar Prensliğinin kuruluşu açısından Hazarlar ve Peçenekler önemli rol oynamışlardır. Hazar Devletine yerleşen Macarlar Hazarlar tarafından Peçeneklere karşı kullanılmış ve Hazar Prensesi, Macar lideri Levedi ile evlendirilerek Macarlarla iyi ilişkiler edinilmiştir. Ardından Hazar Hükümdarı tarafından, devletleşme yolunda Macarları Levedi hükümdarlığı altında birleştirip Macarların yerleştirilmesi teklif edilmişse de Levedi yaşından dolayı bunu reddederek, yerine askeri anlamda yetenekli olan Álmos ya da oğlu Árpád'ı önermiştir. Bunun üzerine Hazarların desteği ile tarihte karşımıza çıkan ilk Macar devleti olan Macar Prensliği Árpád önderliğinde kurulmuştur.VII. Konstantin'in "De Administrando İmperio" adlı eserinde belirttiğine göre Árpád Roma imparatorları gibi kalkanını havaya kaldırarak Prens ilan edilmiştir. Nitekim bu o dönem içerisinde otoriteyi temsil ettiği gibi Hazar Devletinin de zayıfladığının göstergesiydi. Macar prensi Árpád'ın, Roma impatatorları gibi kalkanı havaya kaldırarak prens ilan edilmesi olayı, Doğu Roma İmparatorlarının Hazar hakimiyeti içerisinde yer alan topluluklara etkisinin başlangıcı yönünde yorumlanmıştır. Ayrıca Hazar hükümdarının kendisine bağlı bir liderin krallığını meşru kabul gördüğü gibi, Roma imparatorları gibi taç giymesini de onaylamıştır. Bu da Hazar hükümdarının zayıflaması dolayısıyla herhangi bir savaş ve karışıklığa mahal vermemek adına bu olaya göz yumduğu ihtimalini arttırmıştır. Nitekim 860 yılında Hazarlar, Kırım sorununu çözmek adına bir Roma heyetini kabul etmiştir. Dolayısıyla Hazarlar Doğu Roma'dan destek görmek yaşanan sorunların halledilmesi adına Macarların bu davranışına kayıtsız kalmıştır.  De Administrando İmperio‟da iddia edilen durumlardan biri de Árpád öncesinde Macarlar'ın  hiçbir şekilde resmi bir krala veyahut prense sahip olmadıklarıdır. Árpád'ın Prens ilan edilmesinin tarihi tartışmalıdır. Gökhan Dilbaş bu konuda tam bir tarih vermemekle beraber Árpád'ın Prens oluşunu 895-900 yılları arasında bir tarihe sığdırmaktadır. Árpád'ın Babası Álmos'un liderliğini ise 885 ila 895 yılları arasına konumlandırır. Ancak Doğu Roma İmparatorluğu 890 yılında Bulgar İmparatorluğu ile giriştiği savaşta 894 yılında Macarlar'dan destek istemiştir. İmparator VI.Leon'un bu destek talebi Macarların Avrupa siyasetine müdahil olmasının başlangıcıdır. Bu da Árpád'ın 894 yılından öncesinde Macaristan Prensi olarak ilan edildiğinin bir göstergesidir. Nitekim bu tarihte Macar prensliği kabul görmüş ve Doğu Roma İmparatorluğu tarafından, Macarlara bir elçilik heyeti gönderilmiştir.
Tarih > Askeri Başarılar

Macaristan Prensliği çatısı altından savaşçı bir prensip benimsemiş olan Macarlar, dinamik bir askerî güce sahip olmalarının vermiş olduğu avantaj ile beraber Konstantinapolis'ten, Orta İspanya'ya kadar akınlar  düzenlemişlerdir. Avrupa'da üç büyük Frank ordusu 907-910 senelerini kapsayan, Macarların kararlı saldırıları sonucunda ağır yenilgiler yaşamışlardır. Macarlar akınları neticesinde, Bavyera-Macar sınırını Enns Nehri'ne (955'e kadar) uzatmayı başardılar ve prenslik, Pressburg Savaşı'ndan sonra 100 yıl boyunca bu yönden saldırıya uğramadı. Aralıklı Macar akınları 970'e kadar sürdü, ancak 955'te (Lechfeld) ve 970'te (Arcadiopolis) ile iki askeri yenilgi gören Macar prensliğinin ilerleyişini sekteye uğratmıştır.
Tarih > Askeri Başarılar > Doğu Roma İmparatorluğu ile Bulgar İmparatorluğu Arasındaki Savaş

Bulgar İmparatorluğu kralı I.Boris (859-890) kendi döneminde Hristiyanlığı resmi dini yapmış ancak ülkesindeki Doğu Roma nüfuzundan ötürü kaygılanarak müttefik arayışına girişmiştir. Bunlardan ilki Frank Kralı Germen Louis olmuştur, ardından Papalık ile Doğu Roma arasındaki ihtilaftan yararlanmıştır. Zira bu dönem içerisinde Papalık ile Doğu Roma arasında dini ve siyasi bir rekabet söz konusuydu.Bunlardan yararlanan I.Boris, Papalığın kendi ülkesindeki piskoposluğunu onaylayarak Doğu Roma nüfuzunu kırmaya çalışmıştır. Fakat Doğu Roma imparatorluğunun baskısı sebebi ile piskoposluk daha sonra Ortodoks Patrikliğine bağlanmıştır. 890 yılında, Doğur Roma ile I. Bulgar İmparatorluğu'nun karşı karşıya gelişi arada yaşanan sorunların büyümesine sebep oldu. İmparatorluk 890 yılında Bulgarlar ile yaptığı savaşta Hazarlardan da yardım istemiş ancak buna rağmen yenilmiştir. Bu sırada yaşanan taht değişikliği ile yeni Bulgar İmparatoru olan I. Simeon (893-927), Konstantinapolis başkentli bir Hristiyan Bulgar İmparatorluğu hedefi ile Doğu Roma ile savaşlara girişmiş ve başarılı olmuştur. Bu yaşananlar karşısında Doğu Roma İmparatoru VI. Leon (886-912), 894 yılında Macarlara bir elçilik heyeti göndererek Bulgarlara karşı kendilerinden destek talep etti. Bu talep üzerine kral Árpád, Macar kuvvetleri ile beraber Bulgar İmparatorluğuna saldırmıştır. Macarlar saldırılarıyla Tuna Nehri'nin sağ kısmını  geçerek Bulgarlar üzerinde büyük bir talan ve yağmalama gerçekleştirdi. I. Simeon, Macar ordusuna karşlık vermek istemişse de Macarlar ile giriştiği savaşı kaybetmiştir. Macarlar ise bu süreçte, Bulgarların başkenti Preslav'a kadar ilerleyerek önlerine çıkan her yeri yağmalamıştır. I. Simeon aldığı yenilgiler neticisinde Macarlara karşı barış teklifinde bulundu ve Macarlara karşı müttefik güçler arayışına girdi. Bunun üzerine I. Simeon, Peçenekler ile müttefiklik sağlamıştır. Daha sonra Bulgar ve Peçenek orduları Macar ordusunun bölgede bulunmadığı bir zamanı seçerek Macar ülkesinde büyük bir yağmaya giriştiler. Bu yağma sonucunda Macaristan Prensliğinde yer alan küçük bir askerî grup, kadın ve çocuğu kılıçtan geçirdi. Seferden dönen Macar Ordusu yaşananların vahametini ve Peçeneklerin baskısı sonucu günümüzdeki yurtları olan Karpat havzasına göç etme kararı aldı. 895 senesinde başlayan Macar göç dalgası 896 yılında Tuna-Tisa nehri ve Balaton gölü yakınlarında son bulmuştur.
Tarih > 895-896 Son Macar Göçü

890 yılında İmparator VI. Leon‟un yardım talebi üzerine, Bulgarlarla savaşan ve Hazarlar yardımıyla eski düşmanları olan Peçenekler'den bir süre korunan daha sonra Peçenek tehdidi ile tekrar karşı karşıya gelen Macarlar çareyi göç etmekte bulmuşlardır. Yaşadıkları saldırılar ve aldıkları darbeler sonucu göç etmek zorunda kalan Macar halkı göç sırasında epey zorluklar yaşamıştır. Öyle ki, yaşadıkları zorluklar Macar kroniklerinde, Peçenek saldırısı ve Macar göçü hakkında efsanevi ögelere yer verilmiştir. Kroniklere göre; Pannonia topraklarına gelmek üzere hareket eden Macarlar yolda Kartal sürülerinin saldırılarına uğramış ve büyük kayıplar vermişlerdir. Bu kayıplar üzerine önce Eflak'ta dinlenmek üzere yer edinmiş daha sonra Pannonia topraklarına geçmişlerdir.
Tarih > Göç Sonrası Macarlar

898 senesine ait Rus Kronikleri Rusların, Macarlara  ugor dediği görülmektedir. Bu kronikler içerisinde, Macarların Karpat dağlarını aşıp Özi havzasına geldiklerini ve Kıpçakları da aralarına katıp Slav ve Volohlarla giriştikleri savaşlardan bahseder. Voloh adlı kavmi yerlerinden etmeyi başaran Macarlar daha sonra Slavlar ile girdikleri savaşlara devam etmiş ve Ugorya adlı bölgeyi ele geçirmişlerdir. Gesta Hungarorum‟da ise; Árpád'ın babası Álmos'un ordusuyla beraber Slav ve Voloh zaferlerinin ardından ilerleyerek Kiev'i kuşattığı yazar. Ancak Kiev kuşatması yerleşmek amaçlı değil ganimet amaçlı düzenlenmiştir çünkü Macarlar Kiev'e yerleşmemiş göç yollarını da Karedeniz'in kuzeyi olarak belirlemişlerdir.
Karpat Havzasında Macarlar

Aldıkları yenilgiler ve kayıpları telafi etmek isteyen Macarlar, korunaklı Karpat havzasına yerleştikten sonra uzun süre ganimet amaçlı seferler düzenlemişlerdir.Düzenledikleri bu seferler neticesinde kısa sürede toparlanan Macarlar, Pannonia'dan başlayarak zamanla İtalya'nın kuzeyi ve Frank Krallığı'nın içlerine kadar uzanmıştır. Karpatlar'da bir süre dinlenip tekrar güç kazanan Macarlar 900 yılında İtalya'ya saldırmış ve Pavya şehrine kadar önlerine çıkan her yeri yağmalamışlardır. 910 senesinde Almanlar üzerine ilerleyen Macarlar, Karolenj Kralları'nın sonuncusu olan I. Louis Enfant (900-911)'ı Augsburg yakınlarında bozguna uğrattılar ve Karolenj İmparatorluğuna son verdiler . 919 yılında Loren'i yağmaladılar, ardından tekrar Pavya'ya sefer düzenleyip, 924 yılına kadar da; Provence, Bourgogne üzerinden Frank Krallığı'na uzanıp Alp Dağları'nı aşan seferler yaptılar. 937 yılında Attignat'a ulaşan Champagne seferleri ve 954 yılında Loren, Champagne ve Burgonya'nın yağmalanması izlendi. Macarlar bu tarihten, 1000 yılına kadar, herhangi bir yağma düzenlememiştir. Zira 10 Ağustos 955 yılında, Kutsal Roma İmparatoru I. Otto (962-973), Macar ordularını, Augsburg civarında büyük bir yenilgiye uğratmıştır.