Erken İslam Tarihçiliği
Modern akademik bilim > Revizyonist meydan okuma

1970'lerde Revizyonist İslam Araştırmaları Okulu olarak tanımlanan bir gurup İslami çalışmalarda kabul edilen bilgeliğin büyük kısmına meydan okudu. İslam tarih geleneğinin, aktarımda büyük ölçüde yozlaştığını savundular. Bulunmuş sikkeler, yazıtlar ve o dönemin İslami olmayan kaynakları gibi muhtemelen daha güvenilir kaynaklardan İslam'ın erken tarihini düzeltmeye veya yeniden inşa etmeye çalıştılar. İslam tarih geleneğinin aksine, diğer dinlerdeki gibi, "İslamın da bir dini evrim ürünü olduğunu" iddia ederler. "İslam öncesi ve İslam dünyaları arasında, yani Fars ve Bizans uygarlığı ile İslam dini, yönetimi, kültürü arasında ani bir kopukluk" olduğu fikri, "hayal gücünü zorluyor". Ama eğer "bir süreklilik olması gerektiğini varsayarak başlıyorsak, ya ani bir değişime işaret eden İslami kaynakların ötesine geçmemiz" ya da "onları yeniden yorumlamamız" gerekir.
Bu grubun en eskisi John Wansbrough (1928–2002) idi. Wansbrough'un çalışmaları geniş çapta not edildi, ancak (Fred Donner'a göre), "garip düzyazı tarzı, dağınık organizasyonu ve sıkı argümanlardan ziyade müstehcen imalara güvenme eğilimi" nedeniyle geniş çapta okunmadı. Bununla birlikte, şüpheciliği, aşağıdakiler de dahil olmak üzere bir dizi genç akademisyeni etkiledi:
Martin Hinds (1941–1988)
Patricia Crone (1945-2015)
Michael Cook (1940-)
1977'de Crone ve Cook, İslam'ın geleneksel erken tarihinin, Arapların Mısır, Suriye ve İran'ı fetihlerinden sonra yeni oluşturulan rejimlere "Arap dünyasına sağlam bir ideolojik temel vermek için oluşturulan bir efsane" olduğunu savunan "Hacerizm" i yayınladı. Hacerizm, Kuran'ın geleneksel anlatıların bize anlattığından daha geç yazıldığını ve Arap fetihlerinin İslam'ın sonucu değil, daha çok nedeni olabileceğini öne sürüyor.
Bu tez için öne sürülen ana kanıt, birçok erken dönem İslami olayı kaydeden çağdaş gayrimüslim kaynaklardan oluşuyordu. Crone ve Cook'a göre bu tür olaylar dış kanıtlarla desteklenmiyorsa, efsane olarak kabul edilmeli ve reddedilmeliydi.
Crone, "elbette bu kaynaklar [fetheden Müslümanlara] düşmandır ve klasik İslami görüşe göre her şeyi yanlış anlamışlardı; fakat -Orta Doğu'nun gayrimüslim halkları arasında her yere yayılan bir edebi komplo fikrini kabul etmeye istekli değilsek- can alıcı nokta, onların hemen hemen aynı noktalarda yanlış yapmış olmaları olarak kalıyor." ifadeleriyle gayrimüslim kaynakların kullanımını savundu.
Crone ve Cook'un daha yakın tarihli çalışmalarında erken dönem İslami kaynaklar yoğun bir şekilde eleştirilmekle birlikte tamamen reddedilmiyor. (Örneğin, bkz. Crone'un 1987 tarihli yayınları, Roman, Eyalet ve İslam Hukuku ve Meccan Trade and the Rise of Islam, bunların ikisi de erken İslam tarihinin belirli yönlerini sorgularken standart ana hatlarını var sayar; aynı şekilde Cook'un 2001 tarihli İslam Düşüncesinde Doğruyu Komuta Etme ve Yanlışı Yasaklama adlı kitabı, ki bu aynı zamanda erken dönem İslami kaynakları da güvenilir olarak zikreder.)
Crone ve Cook daha sonra " Hacerizm: İslam Dünyasının Oluşumu " adlı kitaplarının ana tezinin yanlış olduğunu, tezi desteklemek için ellerinde bulunan kanıtların yeterli veya kendi içinde tutarlı olmadığını da ifade ettiler. Crone, kitabın "bir yüksek lisans denemesi" ve "kesin bir bulgu" değil "bir hipotez" olduğunu öne sürdü.
1972'de inşaat işçileri, Yemen'in Sana'a kentindeki bir camide - yaygın olarak Sana'a el yazmaları olarak bilinen - en eski Kuran'ların bir örneğini keşfettiler. Alman bilim adamı Gerd R. Puin yıllardır bu Kuran parçalarını araştırıyor. Araştırma ekibi, 8. yüzyılın başlarına tarihlenen el yazmalarının 35.000 mikrofilm fotoğrafını çekti. Puin, çalışmasının tamamını yayınlamadı, ancak alışılmadık ayet sıralamaları, küçük metin varyasyonları ve nadir imla stilleri kaydetti. Ayrıca bazı parşömenlerin yeniden kullanılmış parşömenler olduğunu öne sürdü. Puin, bunun sabit bir metnin aksine gelişen bir metni ima ettiğine inanıyordu.
Karl-Heinz Ohlig Kuran'ın Hristiyan/Yahudi kökenlerini ve ilgili metinleri araştırdı. Muhammed adını bu geleneğin bir parçası olarak (isim değil, Benedictus qui venit'teki gibi unvan, "kutsanmış")  görür.
Albrecht Noth ve Lawrence Conrad, Suriye'de Şam ve Sezariye, Mısır'da Fusat ve İskenderiye, Huzistan'da Tustar ve İspanya'da Cordoba gibi farklı şehirlerin ilk fethine ilişkin geleneksel İslami anlatılara şüpheyle yaklaşıyorlar; Anlatımlar göre şehirler belirli ve birbirinin tamamıyla aynı olan bir model ile Müslümanların eline düşüyordu;
"Müslüman kuşatmacılara şehrin tahkimatında zayıf bir noktayı gösteren hain; şehirde kuşatılanların dikkatini başka yöne çeken bir kutlama; ardından surlara tırmanan birkaç hücum birliği, ... Allahu ekber! ... taarruz birliklerinin şehre girdiklerinin bir işareti olarak; kapılardan birinin içeriden açılması ve tüm ordunun hücum etmesi."
Onlar bu anlatıların "tarihin anlatımı" olamayacağı, çok az tarihsel değeri olan basmakalıp öyküler olduğu sonucuna varırlar.
Çağdaş bilim adamları, hadislerden ziyade tarihi kullanma ve onu -malzemenin hangi yönde yanlılaştırılmış olabileceğini tahmin etmeyi sağlayan  ravilerin kabile ve siyasi bağlantıları açısından da- analiz etme eğiliminde olmuşlardır. Önemli bilim adamları şunlardır:
Fred M. Donner
Wilferd Madelung
Gerald R. Hawting
Jonathan Berkey
Andrew Rippin
Alternatif bir yaklaşım, Muhammed'in ölümünden sonraki erken dönem İslam tarihini anlatmak için doğruluğu kesin olmayan hadisleri kullandı. Buradaki anahtar, hadisleri MS yedinci ve sekizinci yüzyıllarda kentli Müslümanların kültürünü ve toplumunu şekillendiren kolektif hatıralar olarak analiz etmektir. Leor Halevi'nin Muhammed'in Mezarı: Ölüm Ayinleri ve İslam Toplumunun Oluşumu bu yaklaşımın bir örneğidir.