stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Feride Memmedova
Eğitimi ve kariyeri

Feride Memmedova 8 Ağustos 1936'da Sovyetler Birliği'ne bağlı Azerbaycan SSC'nin Şirvan şehrinde doğdu. Son dönem Azerbaycan tarihçilerinden olan ve Azerbaycan Millî İlimler Akademisi sabık başkan yardımcısı Ziya Bunyadov'un öğrencilerinden ve ekolünden olan Memmedova, Bakü Devlet Üniversitesi Tarih bölümünden mezun oldu. 1960 yılından itibaren Azerbaycan Millî İlimler Akademisi (AMEA) Tarih Enstitüsü'nde çalışmaya başlamış, 2002 yılından itibaren ise “Azerbaycan'ın Tarihi Coğrafyası” (günümüzde “Azerbaycan'ın Tarihi Coğrafyası ve Demografyası”) bölümünün müdürü olmuştur.  1962-1969 yılları arasında Leningrad (şimdiki Sankt-Peterburg) şehrindeki SSCB İlimler Akademisi Şarkiyat Enstitüsü'nde stajyer olarak çalışmış ve enstitünün doktora öğrencisi olmuştur. Bu süre zarfında eski Farsça (çivi yazısı), orta Farsça (Pehlevi), eski Ermenice (Grabar) ve eski Gürcüce dillerini öğrenmiştir.  1971 yılında “Musa Kalankatlı’nın *Albanların Tarihi* eserini Kafkasya Albanya’sının toplumsal yapısının kaynağı olarak inceleyen” doktora tezini, 1987 yılında ise “Kafkasya Albanya’sının Siyasi Tarihi ve Tarihi Coğrafyası” konulu doktora tezini savunmuştur.  1991 yılında Azerbaycan Millî Yaratıcılık Akademisi'nde tarih bilimleri doktoru unvanını almış, daha sonra akademinin tam üyesi seçilmiştir. 1993 yılında AMEA tarih bilimleri doktoru, 2001 yılında ise AMEA muhabir üyesi olmuştur.
Çalışmaları

Azerbaycan'ın antik ve Orta Çağ tarihi ile ilgili çok sayıda araştırmaları ve kitapları bulunmaktadır. Bakü Devlet Üniversitesi, Hazar Üniversitesi ve Batı Hazar Üniversitesi'nde ders vermiştir. Halen Milli Havacılık Akademisi'nde Sosyal Bilimler Bölüm Başkanı olarak görev yapmaktadır. Aynı zamanda Azerbaycan Millî İlimler Akademisi üyesidir. Memmedova'nın asıl ilgi alanı Kafkas Albanyası'dır. Çalışmaları bu bölgenin tarihi gelişimi, sanat ve edebiyatı, etnik yapısı, politik ve siyasi hayatı, Hristiyanlığın gelişimi ve Alban Havari Kilisesi üzerinedir.
Albanya'da feodal toplumsal yapının ortaya çıkışı ilk kez onun tarafından inceleme konusu yapılmıştır. Yaygın inanışın aksine, I ve III. yüzyıllar arasında bu bölgede ilkel komünal toplumsal yapının değil, feodal ilişkilerin mevcut olduğu fikrini ortaya atmıştır. F.Memmedova, Alban Devletinin M.Ö. IV- M.S. VII asırlarındaki sınırlarını tespit etmiş, Albanya'da Hristiyanlığın yayılması ve Alban Kilisesinin kurulmasını incelemiştir. Küçük Asya'da bir Ermeni devleti kurulduğunu kanıtlamış ve Karabağ tarihini yazmıştır.
Eleştiriler

Memmedova'nın teorileri, tarihsel gerçeklerin çarpıtılarak oluşturulduğu yolunda suçlamalara maruz kalmış ve yazar, kimi çevrelerce tarihsel revizyonizmle itham edilmiştir. Eleştiride bulunaların arasında Rus tarihçi Viktor Aleksandrovich Shnirelman da bulunmaktadır ki, "Savaş ve Anılar" isimli kitabının bir bölümünün tamamını Memmedova'nın teorilerini çürütmeye, Memmedova'nın çalışmalarında Ermeni karşıtı izler aramaya ayırmıştır.
Memmedova'ya eleştiriler yönelten diğer kişi olan İngiliz gazeteci ve yazar Thomas de Waal'a göre Memmedova'nın Albanya teorileri, Kafkasya tarihinden Ermenileri tamamen dışlamak suretiyle oluşturulmuştur. Memmedova, Kafkas Albanyası'nı bugünkü modern Ermenistan sınırları içine yerleştirmekte, tüm bölgeyi, manastır ve kilisileri Alban olarak tanımlamaktadır demektedir. Eleştirilerinde daha da ileri giderek bu teorilerin Azerbaycan'da propaganda aracı olarak kullanıldığını ileri sürmektedir.
Ölümü

Feride Memmedova 8 Aralık 2021'de başkent Bakü'de 85 yaşında öldü.
Seçilmiş yayınları

Musa Kalankatlı'nın "Alban Tarihi" Adlı Eseri: Kafkas Albanyası'nın Toplumsal Yapısı Hakkında Bir Kaynak. Bakü: 1977, (Rusça)
Kafkas Albanyası'nın Siyasi Tarihi ve Tarihi Coğrafyası. Bakü: 1986, (Rusça).
Karabağ sorunu, Neden-Sonuç İlişkileri (Almanca ve Azerice).
Azərbaycan'ın Tarihi Coğrafyası. Bakü: 1987, (Kolektif monografi).
Le problem de l'ethnos alban-caucasien, "L'antropoloqie sovietique", Paris, 1990
Kafkas Albanyası va Albanlar-Bakü:2003(Rusça)
Yayınlanmış toplam bilimsel çalışmaları: 96, bunlardan 5'i monografi.
Yurtdışında yayımlanmış bilimsel çalışmaları: 20.
Ödülleri

"Azerbaycan SSC Emektar Bilim Adamı" fahri unvanı — 1 Şubat 1990
1990 yılı için Azerbaycan SSC Devlet Ödülü — 26 Mayıs 1991
"Şöhret" Nişanı — 14 Şubat 2004
Phrakeo

Ho Phrakeo
Ho Phrakeo (Laoca: ຫໍພຣະແກ້ວ), Hor Pha Keo olarak da yazılır, Güneydoğu Asya ülkesi Laos'un başkenti Vientiane'de bulunan eski bir tapınaktır. Settatirat Yolu'nda inşa edilen bu tapınak Vat Si Saket civarlarındadır. 1565 yılında Zümrüt Buda'ya ev sahipliği yapması için inşa edilmiş ve birçok kez yeniden inşa edilmek zorunda kalmıştır. Binanın içinde dinî bir sanat müzesi ve küçük bir dükkân bulunmaktadır.
Galeri

Yüksek kabartmalı oyma sim kapısı
Ho Phrakeo'da bir keşiş
Buda heykelleri
Giriş merdivenleri
Önden görünüşü
Telavi

Telavi (Gürcüce: თელავი), Gürcistan'ın doğusunda, Kaheti bölgesinin başta gelen kentidir. Nüfusu yaklaşık 19.629 (2014). Başkent Tiflis'e 156 kilometre uzaklıktadır.
Telavi, 8. yüzyılda kuruldu. 15. yüzyılda birleşik Gürcü krallığının parçalanmasından sonra, Kaheti Krallığı'nın başkentiydi. 1762'de, Kartli-Kaheti Krallığı'nın başkenti oldu. 1801'de Ruslar bu krallığı ortadan kaldırınca bu konumunu yitirdi.
Telavi'de ve çevresinde zengin tarihsel kalıntılar vardır: Alaverdi Katedrali, Sameba Kilisesi, İkalto Akademisi, Aziz Giorgi Kilisesi. Tsinandeli Bahçesi'nde ünlü yazar İlia Çavçavadze'nin ikametgâhı bulunur.
| g t Gürcistan'ın belediyeleri |
| --- | --- | --- |
|  Abaşa  Adigeni  Ahalgori2  Ahılkelek  Ahıska  Ahmeta  Ambrolauri  Aspindza  Bağdati  Batum  Bolnisi  Borcomi  Cava2  Çhorotsku  Çiatura  Çohatauri  Dedoplistskaro  Dmanisi  Duşeti  Gagra1  Gali1  Gardabani  Gori  Gudauta1  Gulripş1  Gurcaani  Haragauli  Haşuri  Helvaçavur  Hobi  Honi  Hulo  Kareli2  Kaspi  Kazbek  Keda  Kobuleti  Kutaisi  Kvareli  Lagodehi  Lançhuti  Lentehi  Marneuli  Martvili  Mestia  Mtsheta  Ninotsminda  Oçamçıra1  Oni  Ozurgeti  Poti  Rustavi  Saçhere  Sagareco  Samtredia  Senaki  Siğnaği  Sohum1  Şuahevi  Telavi  Tercola  Tetritskaro  Tianeti  Tiflis  Tkibuli  Tsageri  Tsalenciha  Tsalka  Tskaltubo  Vani  Zestafoni  Zugdidi  |  Abaşa  Adigeni  Ahalgori2  Ahılkelek  Ahıska  Ahmeta  Ambrolauri  Aspindza  Bağdati  Batum  Bolnisi  Borcomi  Cava2  Çhorotsku  Çiatura  Çohatauri  Dedoplistskaro  Dmanisi  Duşeti  Gagra1  Gali1  Gardabani  Gori  Gudauta1  Gulripş1  Gurcaani  Haragauli  Haşuri  Helvaçavur  Hobi  Honi  Hulo  Kareli2  Kaspi  Kazbek  Keda  Kobuleti  Kutaisi  Kvareli  Lagodehi  Lançhuti  Lentehi  Marneuli  Martvili  Mestia  Mtsheta  Ninotsminda  Oçamçıra1  Oni  Ozurgeti  Poti  Rustavi  Saçhere  Sagareco  Samtredia  Senaki  Siğnaği  Sohum1  Şuahevi  Telavi  Tercola  Tetritskaro  Tianeti  Tiflis  Tkibuli  Tsageri  Tsalenciha  Tsalka  Tskaltubo  Vani  Zestafoni  Zugdidi  |  |
Kalın yazılı belediyeler şehir statüsüne sahiptir. 1 Tamamen de facto Abhazya Cumhuriyeti'nin kontrolündedir. 2 Tamamen veya kısmen de facto Güney Osetya'nın kontrolündedir.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  NLI: 987007560369905171
Ranco Gölü

| Ranco Gölü |
| --- | --- |
Göl görünümü

Havza
Konum: Los Ríos, Şili
Koordinatlar: 40°14′51″G 72°23′7″B﻿ / ﻿40.24750°G 72.38528°B﻿ / -40.24750; -72.38528
Ada(lar): Huapi, Illeifa
Yerleşim(ler) (sahil): Futrono, Lago Ranco, Llifén, Puerto Nuevo, Ilihue
Genel bilgiler
Akarsu (gelen): Calcurrupe, Caunahue, Nilahue nehirleri
Akarsu (giden): Bueno Nehri
Göl türü: Göl
Yüzölçümü: 442 km²
Ortalama derinlik: 122 m
En derin noktası: 199 m
Su hacmi: 53,92 km³
Kıyı uzunluğu: 154,6 km
Yüzey rakımı: 70 m
Wikimedia Commons
Ranco Gölü (Şili)
Ranco Gölü (İspanyolca: Lago Ranco), Şili'nin Los Ríos bölgesinde bulunan bir göldür. 442 km²'lik bir alanı kaplayan göl, Los Ríos bölgesinin en büyük ve Şili'nin dördüncü büyük gölüdür. Yaklaşık 25 ada ve adacık bulunmaktadır ancak yalnızca dördünde yerleşim vardır.
Göl, spor balıkçılığıyla bilinir ve La Piedra Mesa ve Nilahue Şelalesi gibi cazibe merkezleri sunar. Coique Plajı gibi popüler yerler hem sakinleri hem de ziyaretçileri cezbeder. 1941'de kurulan Lago Ranco kasabası, yerel bitki örtüsü açısından zengindir. Adı, "dalgalı su" anlamına gelen Mapudungun dilinden gelmektedir. Kıyılarında yaklaşık 30 yerli topluluk yaşamaktadır.
Saim Osman Karahan

Saim Osman Karahan
Saim Osman Karahan (5 Şubat 1939; Köstence, Romanya - 23 Nisan 2015, İstanbul, Türkiye), Kırım Tatar dil bilgini ve yazar.
Yaşamı

Saim Osman Karahan 5 Şubat 1939'da Romanya'nın Köstence şehrinin Koşu (Coiciu) mahallesinde öğretmen ve din adamı bir babanın oğlu olarak dünyaya geldi. Ataları Kırım Savaşı sonrasında 1860'lardaki göç dalgalarıyla Kırım'dan o zamanlar Osmanlı toprağı olan Dobruca'ya göç etmişlerdi.
Babası Sait Osman Köstence'de tanınmış bir öğretmen ve din adamıydı. Çocukluğu II. Dünya Savaşı’nın zorlu işgal yıllarında çoğunlukla fakir ailelerin ikâmet ettiği Koşu mahallesinde geçti.
1956’da Bükreş Üniversitesi’nde matematik-fizik bölümünü kazandı. Üçüncü sınıfta iken hastalanarak fakülteden ayrılmak zorunda kaldı. Sonrasında maruz kaldığı sosyal ayrımcılık sebebiyle Türkiye'ye göç etme kararı aldı. 2 Nisan 1964’te Türkiye’ye göç etmek üzere gemi ile yola çıktı.
İstanbul'da İstanbul Teknik Üniversitesi'ni kazandı. Ancak maddi imkansızlıklar nedeniyle 1 sene sonra ayrılmak zorunda kaldı. Hem çalışıp hem de okuduğu Ankara'ya yerleşti. 1966-1971 yıllarında Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi, Fransız Dili ve Edebiyatı Bölümü'nde tahsilini tamamladı.
1974 yılında evlenerek İstanbul'a yerleşti ve 1990 yılına kadar bir fabrikada üretim planlama şefi ve muhasebeci olarak çalıştı. İki çocuk babası oldu.
Romanya'daki gençlik yıllarında çalışıp hazırlamaya başladığı Dobruca Kırım Tatar Ağzı Sözlüğü'nü 60 yıl gibi bir zaman zarfında tamamlayarak 3 cilt halinde 2012'de yayınladı. Bu başyapıtının dışında Dobruca ve Kırım'daki Kırım Tatar edebiyatının önemli isimleri üzerine yaptığı araştırma ve çalışmalarını derleme eserler halinde neşretti.
Saim Osman Karahan “Dobruca Kırım Tatar Ağzı Sözlüğü” adlı eseri ile Kırım'ın en prestijli kültür-sanat ödülü olan 2013 yılı Bekir Sıtkı Çobanzade Ödülüne “Kırım Tatar filolojisi ve folkloru alanında en iyi bilimsel ve bilimsel-metodik çalışma” dalında layık görüldü. Aynı yıl Romanya'daki Kırım Tatar kültürü, sanatı ve edebi değerlerinin gelişmesi ve desteklemesine katkıda bulunan "Mehmet Niyazi Ödülü" Saim Osman Karahan'a verildi. Saim Osman Karahan Mehmet Niyazi'nin ruhuna ithaf ettiği “Dobruca Kırım Tatar Ağzı Sözlüğü” adlı eseri ile bu ödüle layık görüldü.
25 Mart 2015'te Qırımtatar Yazıcılar Birligi (Kırım Tatar Yazarlar Birliği) fahri üyeliğine kabul edildi.
Saim Osman Karahan 2009 yılından başlayarak, İstanbul'da yayınlanan Emel Dergisi’nin yazıişleri müdürlüğünü ve Bahçesaray dergisinin yazıişlerini yürüttü.
Saim Osman Karahan Kırım Tatarca, Türkçe, Rumence, Rusça, Fransızca ve Latince biliyordu.
Saim Osman Karahan 23 Nisan 2015'te İstanbul'da öldü.
Kitapları

Dobruca Kırım Tatar Ağzı Sözlüğü (2012)
Dobruca Hikâyeleri (2011)
Ant Etkenmen - Numan Çelebi Cihan (2002)
Ocaqay (2015)
Kitapları > Yayına Hazırladığı kitapları

Kırım Hikâyeleri -1 (2016)
Molla Abbas Frenğistan Diyarında - İsmail Bey Gaspıralı (2014)
Dobruca'nın Davuşı I-II-III - Mehmet Vani Yurtsever (2003,2013)
Saylama Eserler I-II - İsmail Ziyaeddin (2013)
Kültürümüzün Meseleleri - Ahmet-Naci Cafer Ali (2012)
Türkniñ Öz Qardaşı - Tahsin İbrahim (2011)
Qırım - Necip Hacı Fazıl (2011)
Dobruca'dan - Müstecib Ülküsal (2007)
Ömürniñ İçinden - Vasfiye Qıpçaq (2004)
Balalar İçün - Vasfiye Qıpçaq (2004)
Sagış - Memet Niyazi (2003)
Kitapları > Tercüme kitaplar

Kökünden Koparılmış - M.Can Aktaş (2013) (Fransızcadan tercüme)
Avrupa E-yolu E91

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |

| [[Dosya:{{{harita}}}|290px|logo]] | [[Dosya:{{{harita}}}|290px|logo]] |  |
| Tip | Uluslararası E-yolu |  |
| Başlangıç | Ceyhan |  |
| Bitiş | Yayladağı Sınır Kapısı |  |
| Uzunluk | 170 km |  |
| Geçtiği Yerler | Ceyhan > Erzin > Dörtyol > İskenderun > Belen > Antakya > Yayladağı |  |
Avrupa E-yolu E91, uluslararası E-yol ağının Türkiye'deki bir parçasıdır. Yol Adana'nın Ceyhan ilçesinde başlayıp, Hatay'ın Yayladağı ilçesinde, Suriye sınırında biter. Yol kuzey-güney referanslıdır ve 170 km'dir.
Güzergâh

Adana-Şanlıurfa Otoyolu'nun İskenderun Batı kavşağında başlar. Otoyol 53 üzerinden Belen'e kadar devam eder ve otoyolun bitiminde D 817 yoluna bağlanır. Kırıkhan ayrımından itibaren D 825 üzerinden devam eder ve Yayladağı Sınır Kapısı'nda sonlanır.
Adana ve Hatay illerinden geçmektedir.
Türkiye
Ceyhan () - Belen
D.817 Belen - Topboğazı ()
D.825 Topboğazı () - Antakya - Yayladağı
Suriye
1 Keseb
Ayrıca Bakınız

Avrupa E-yolları
Türkiye'deki otoyollar
Türkiye'deki devlet yolları
Kızılpınar

| Kızılpınar |
| --- | --- |
Semt

 Çerkezköy'ün Tekirdağ'daki yeri
Ülke:  Türkiye
Bölge: Marmara
İl: Tekirdağ
İlçe: Çerkezköy
Rakım: 150 m
Nüfus (2023)
 • Toplam: 57.147
Zaman dilimi: UTC+03.00 (UDAS)
Posta kodu: 59500
Alan kodu: 282
Plaka kodu: 59
Kızılpınar, Tekirdağ ilinin Çerkezköy ilçe sınırları içerisinde bulunan bir semttir. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile beldeden mahalleye dönüştürülmüştür. Nüfus yoğunluğunun hızla artmasıyla Kızılpınar kendi sınırları içerisinde 3 mahalleye bölünerek Kızılpınar Atatürk, Kızılpınar Namık Kemal, Kızılpınar Gültepe mahalleleri oluşturulmuştur. Yakın zamanda Güneydoğu Anadolu ve Doğu Anadolu Bölgelerinden aldığı Kürt göçüyle dikkat çekmektedir.
Tarihi

Kızılpınar'a ilk yerleşim tarihi Hicri 1293, Miladi 1877'dir. Osmanlı'nın Yükselme dönemlerinde Karaman bölgesinden Balkanlara göç etmiş Türk boyları Kızılpınar'ı kurmuşlardır. Bulgaristan'dan 93 Harbinde gelip yerleşen 30-35 hane olmuştur. Bunlar Bulgaristan'ın Tırnova şehrinin Selvi (Servi) ilçesinin Dobromirka köyünden gelerek Kızılpınar'a yerleşmişlerdir. Buraya gelip yerleşen belli başlı kavimler; Cambazoğulları, Kunçuoğulları, Malkoçoğulları, Fellioğulları ve Molla İbrahim Oğullarıdır.
1395 yılından önce Dobramirka Köyü'nde 50 hane Bulgar yaşardı. Türklerin gelip köye yerleşmesinden sonra köyde Bulgar nüfus kalmamış ve bunlar başka yerlere göç etmiştir. Osmanlı'nın Balkanları kaybetmesi neticesinde 1878'de köyden Türkiye'ye toplu göçler başlamış ve 1892'ye kadar göç devam etmiştir.
1877-1878 yıllarında Türkiye'ye göç eden Dobromirka Köylüleri, Tekirdağ'ın Süleymanpaşa ilçesine bağlı Kaşıkçı mahallesi başta olmak üzere, Ferhadanlı, Kazandere, Çerkezköy'e bağlı Veliköy ve Kızılpınar mahallelerine, Ergene'ye bağlı Velimeşe mahallesine ve Balıkesir ili Kurtdere'ye gelerek yerleşmişlerdir.
Mahalle ismini, tren yolu yakınında bulunan kazma kürekle açılarak yapılan bir su kuyusundan alır.  Bu kuyudan içme suyu olarak yararlanılmaya başlanmış, kuyu açık olduğu için ağaç yapraklarının, kızılcıkların suya düşmesi ve suyun renginin kızarması sonucu bu kuyuya Kızılpınar adı verilmiş ve adı da Kızılpınar olarak kalmıştır.
Tarihsel Süreç içerisinde nüfus hareketleri: Çanakkale Savaşları'nda Kasaba halkından 35-40 kişi Savaşa gitmiş bunların çoğu savaşta şehit olmuştur. 
Birinci Dünya Savaşı devam ederken sonbaharda Yunanların Trakya’yı işgali sırasında Kasaba halkı top yekün İstanbul’a göç etmiş, kış mevsiminin ardından tekrar Kızılpınar’a dönmüştür. İşgal sırasında İstanbul’a göç edenlerin arasında tifo salgını çıkmış ve insanların %25 i ölmüştür. Belde 1980'lerden itibaren gelişen sanayi nedeniyle başta Samsun, Sinop, Erzurum, Ordu ve Tokat illerinden ve ilçelerinden olmak üzere Türkiye'nin birçok şehrinden ve ilçesinden göç almıştır.
Kızılpınar, 29 Aralık 1989 tarihinde belde belediyesi statüsü aldı. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı Büyükşehir Kanunu ile kapatılıp beldeden mahalleye dönüştürülmüştür.
Nüfusun artması ile beraber Kızılpınar, Çerkezköy Belediyesi Plan ve Proje Müdürlüğünün 21.12.2018 gün ve 143 sayılı Kızılpınar Mahallesi sınırlarının bölünmesi hakkındaki müzekkeresini aldığı karar ile kendi sınırları içerisinde Kızılpınar Atatürk, Kızılpınar Namık Kemal ve Kızılpınar Gültepe olarak 3 mahalleye bölünmüştür.
Coğrafi bilgiler

Kızılpınar Çerkezköy'ün ilçe merkezine 3 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre nüfus verileri |
| --- | --- |
2023: 57.147
2022: 54.268
2021: 49.281
2020: 44.010
2019: 40.433
2018: 38.103
2017: 34.384
2016: 29.670
2015: 25.213
2014: 21.723
2010: 14.177
2007: 10.968
2000: 7.716
1990: 3.718
1985: 3.050
1980: 2.400
1975: 1.600
1970: 1.100
1965: 780
1960: 600
Belediye

| Mahalle olmadan önce seçildikleri yıllara göre Belediye Başkanları:  |
| --- | --- |
2009: Faruk Korkmaz (AKP)
2004: Faruk Korkmaz (BBP)
1999: İsmail Tekmen (FP)
1994: Adnan Er (DYP)
1990: Adnan Er (DYP)
Fransız Din Savaşları

Fransız Din Savaşları (1562-1598), Fransa'daki Katolikler ve Protestanlar (Huguenot) arasındaki sivil ve askeri bir çekişmedir. Çatışma Bourbon Hanedanı'yla Guise Hanedanı'nı birbirine düşürmüş, iki hanedan da dış kaynaklardan destek almıştır.
Savaş ve önemli olayların tarihleri araştırmacılar arasında hâlâ bir tartışma konusudur. Bazı tarihçiler savaşı Nantes Buyruğu'nun bitirdiğini savunmuş, bazıları ise ardından isyan hareketinin artmasına rağmen Alais Barışı'nın bitiş olduğunu tezini desteklemiştir. Genel kanı, Nantes Buyruğu'nun seri çatışmaları bitirip yerini diplomatik anlaşmalara ve küçük çaplı çatışmalara bıraktırdığıdır.
2.000.000-4.000.000 insan savaş sırasında hastalık veya kıtlıktan ölmüştür. Savaş sonucunda Huguenot istediği özgürlükleri ve önemli hakları almıştır fakat yine de kendilerine olan düşmanlık sona ermemiştir. Fransız monarşisinin otoritesi, IV. Henry tekrar güçlendirene dek, azalmıştır.
Zeynep Aliye

| Zeynep Aliye |
| --- | --- |
Doğum: 1 Eylül 1952 (72 yaşında) Samsun
Meslek: Şair Yazar
Dil: Türkçe
Vatandaşlık: Türkiye
Eğitim: İstanbul Atatürk Eğitim Enstitüsü
Önemli ödülleri: Orhan Kemal Öykü Ödülü

Zeynep Aliye (d. 1 Eylül 1952, Samsun), Türk öykücü, romanci, şair ve çocuk kitabı yazarıdır.
Asıl adı Aliye Yavuz olan yazar, Aliye Dündar, Aliye Erkan ve Deniz mahlaslarını da kullanmıştır.
İstanbul Atatürk Eğitim Enstitüsü'nden mezun olduktan sonra 1979 ve 1983 yılları arasında İstanbul ve Almanya'da Türkçe ve edebiyat öğretmenliği yaptı.
Aliye'nin Öyküleri kitabiyla 1992 Art Contest Öykü Ödülü, Diş İzleri adlı öykü kitabıyla 1996 Orhan Kemal Öykü Ödülü, Raylardaki Merdivenler adlı öykü kitabıyla 1998 Sabahattin Ali Öykü Ödülü ve Vahşi Kelebek adlı öykü kitabıyla 2001 Yunus Nadi Öykü Ödülü'ne değer bulundu.
Eserleri

Roman
KAVSAKTA(2021, Cumhuriyet kitaplari)
Yaşamak Masal Değil (1990, Gerçek Sanat)
Aliye'nin Öyküleri (1992, Bilgi Yayınevi)
Dolunay Vardı (1995, Altın Kitaplar)
Diş İzleri (1998, Bilgi Yayınevi)
Raylardaki Merdivenler (1998, Bilgi Yayınevi)
Vahşi Kelebek (2002, Bilgi Yayınevi)
Çıplak Güvercinler (2005, İskele Yayıncılık)
Bekaret Boncuğu (2011, Kavis Kitap)
Prinkipo Fırtına Burcunda (2014, Heyamola Yayınları)
Bir Neon Kayması (1999, Bilgi Yayınevi)
Çöl Kapısı (2008, Artshop Yayıncılık)
Fail Hem Kurban (2024, Artshop yayinlari)
Sırnaşık (2011, Koza Yayınları)
Tiki ile Sırnaşık (2013, Koza Yayınları)
Yüz Yüze Edebiyat (2001, Bilgi Yayınevi)
Mavi Adam: Attilâ İlhan'la Söyleşiler (2001, Bilgi Yayınevi)
Neriman Oyman (2008, Bilim Sanat Galerisi)
Sistem teorisi

Sistem teorisi, disiplinlerarası bir bilim olup incelenen bir sorunu veya olguyu bir sistem olarak ele alan bilimsel ve düşünsel anlayıştır. Organizmaları, yapıları, örgütleri, mekanizmaları, doğal oluşumları bir bütün oluşturacak biçimde birbirleriyle ve çevreleriyle ilişkili veya bağıntılı unsurlar dizisi olarak inceler. Değişik oluşumları içindeki unsurları ve nitelikleri arasındaki ilişkiler topluluğu olarak algılayan ve açıklayan bir yaklaşımdır. Olayların, durumların ve gelişmelerin incelenmesinde kullanılan bir bakış açısı, bir düşünce tarzı, bir metottur. Sistem yaklaşımı, olaylar ve olgular arasındaki ilişkileri ve karşılıklı etkileşimleri inceleyerek analizlerde bulunur.
Genel sistem teorisinın özellikleri

Son derece metodolojik prensipler içeren bu yaklaşım ilk dönemlerinde felsefi temellerinin oluşturulmaya çalışılması ve mantık biliminin önermelerinden yararlanması bakımından geniş kitleler tarafından anlaşılabilir olmaktan uzaktır. Ancak özet olarak “her olayı belirli bir çevre içinde başka olaylarla ilişkili olarak incelemenin olayları anlama, tahmin ve kontrol etme açısından geleneksel yöntemlere göre daha etkin olduğu” ileri sürülmüştür. Genel olarak sistemlere ve bunların özel türlerine veya bağımsız alt sistemlerine ve aralarındaki ilişkilere uygulanan modeller, ilkeler ve yasaların tespit edilebileceği savunulmuştur. Deneysel olarak sistemler algılandıkları biçimde gözlenip incelenir ve daha sonra bu gözlem sonuçları değerlendirilir. Bütün bu yöntem tespiti çalışmalarına rağmen Bertalanffy Sistem yaklaşımının bazı pratik sonuçları da olduğunu öne sürmüş ve oluşturduğu yöntemi kullanarak ve basit çıkarımlarda da bulunmuştur. Bilim adamlarının sistem yaklaşımından bihaber olarak, çevreden kopukluğu bir yaşam biçimi olarak benimsediklerini ve bu nedenle bir kapsül içinde olduklarını ve onları oradan çıkarmanın neredeyse imkânsız olduğunu belirtmiştir ve iddiaları dönemin bilim dünyasında belirli düzeyde tepki ile karşılanmıştır.
Genel sistem teorisinın özellikleri > Günümüzde sistem yaklaşımı

Günümüzde sistem yaklaşımı metodolojik bir alan olmaktan ziyade bir yöntem, bir bakış açısı ve bir değerlendirme yöntemi olarak fen bilimlerinin yanı sıra eğitim, psikoloji, sosyoloji, siyaset, ekonomi gibi sosyal bilimlerde de yaygın olarak kullanılmaktadır.
Genel sistem teorisinın özellikleri > Genel sistemler teorisi birliği

1954'te ilk olarak “Genel Sistemler Teorisi’ni Geliştirme Birliği” (The Society of the Advancement of General Systems Theory) adıyla kurulan organizasyon sonradan “Genel Sistemler Teorisi Birliği” (The Society of General Systems Theory) adını almıştır ve kamuya açıklanan amaçları başlıca şunlardır:
Çeşitli alanlardaki kanun, model ve kavramlar arasında yapı benzerliklerini araştırmak ve bir alandan diğerine gerekli transferleri gerçekleştirmek;
İhtiyaç duyulan alanlarda ortaya çıkan teorik sistem modellerin yaygınlaştırılmasını ve geliştirilmesini teşvik etmek;
Farklı bilim dallarında çalışan uzmanlar arasında iletişimin artırılması sayesinde bilimde ortak genelgeçer bir modele ulaşmak.
Yani bu kuruluş yaygınlaştırmaya çalıştığı sistem teorisini aynı zamanda bir yöntem olarak benimsemiştir. Dolayısıyla bu teorinin bilinçli bir biçimde kullanılan ilk uygulamasını gerçekleştirmiştir. Sistem yaklaşımı değişik alanlarda farklılaşarak bilim dallarına özgü ayrıntılar belirginleşmeye başlamıştır. Antropoloji alanında Margaret Mead, sosyolojide Talcott Parsons ve Niklas Luhmann, ekolojide Fritjof Capra, Yönetim bilimlerinde özellikle Beşinci Disiplin (1990) adlı eseri ile Peter Senge, İnsan Kaynakları alanında Richard Swanson, Fizikte Köhler, sistem yaklaşımının başlıca savunucuları olmuşlardır.
Teorinin günümüzdeki temel belirleyicileri

Sistem, belirli parçalardan (alt birimlerden) oluşan, bu parçalar arasında belirli ilişkiler olan, bu parçaların aynı zamanda dış çevre ile ilişkili olduğu, bir amaca veya sonuca ulaşmak üzere fiziksel veya kavramsal, birden çok bileşenin oluşturduğu bütündür. Başka bir bakış açısıyla sistem, birbiriyle ilişkili küçük parçalardan oluşan, fakat kendisi de daha büyük bir sistemin parçası olarak işlevde bulunan bir bütündür. Sistem içerisindeki bileşenler dinamik olarak birbirleri ile ilişkili veya bağımlıdırlar. Sistemin dışında kalan öğeler, onun çevresini oluşturmaktadır. Sistemde düzenli ve uyumlu bir işleyiş söz konusudur. Epistemolojik (bilgi felsefesi) açısından bakıldığında bu durum evrendeki düzenli işleyişin doğal bir sonucudur. Düzenli ve uyumlu işleyişteki bir aksaklık veya uyumsuzluk bir soruna yol açar. Bu sorunun büyümesi ise krize dönüşür. Örneğin siyasal anlamdaki sistem krizleri veya ekonomik krizler gibi…