Parkinson hastalığı
Öntanı (Prognoz)

Ayrıca bakınız: Birleştirilmiş Parkinson hastalığı derecelendirme ölçeği
Parkinson hastalığı (PH) zamanla ilerleyici bir seyir izler. Birleştirilmiş Parkinson hastalığı derecelendirme ölçeği (UPDRS), klinik çalışmalarda en yaygın kullanılan şiddet derecelendirme yöntemidir. MDS-UPDRS olarak bilinen değiştirilmiş bir versiyonu da mevcuttur. 1967 yılında yayımlanan Hoehn ve Yahr ölçeği ve Modifiye Hoehn ve Yahr ölçeği olarak bilinen benzer bir ölçekleme yöntemi de kullanılmıştır. Hoehn ve Yahr ölçeği, hastalığın ilerleyişini beş temel aşamada tanımlar.
Motor belirtiler, hastalığın erken evrelerinde hızla ilerleyebilirken, ilerleyen evrelerde daha yavaş bir seyir izler. Tedavi edilmediğinde, bireylerin ortalama sekiz yıl sonra bağımsız yürüme yetilerini kaybetmeleri ve on yıl sonra yatağa bağımlı hale gelmeleri beklenir. İlaç tedavisi, motor belirtilerin prognozunu iyileştirmiştir. Levodopa kullanan hastalarda, belirtilerin bakıcılara yüksek bağımlılık gerektirecek aşamaya ilerleme süresi 15 yılı aşabilir.
Parkinson hastalığının iki farklı ilerleme alt tipi tanımlanmış ve çeşitli PH kafilelerinde doğrulanmıştır: İlk olarak, bilişsel, nöropsikiyatrik ve otonom belirtilerin daha hızlı ilerlemesi, daha yüksek yürüme bozukluğu, artmış mortalite ve substantia nigrada daha hızlı nörodejenerasyon ile karakterize edilen hızlı ilerleyen PH alt tipi. İkinci olarak, daha hafif hastalık seyri ve daha düşük mortalite ile karakterize edilen yavaş ilerleyen PH alt tipi.
Belirli bir bireyde hastalığın seyrini tahmin etmek güçtür. Daha ileri yaş, REM uykusu davranış bozukluğu (RBD) belirtilerinin erken başlangıcı, düşük eğitim düzeyi ve PH motor belirtilerinin daha az asimetrik olması, hastalığın daha hızlı ilerlemesiyle ilişkilidir. Tanı anında daha az motor bozukluğu olanlarda motor bozulma hızı daha yüksekken, belirti başlangıcında 70 yaşın üzerinde olanlarda bilişsel bozulma daha sık görülür.
2023 yılı itibarıyla, Parkinson hastalığının (PH) ilerlemesi ile hastalık engelliliği arasında belirgin bir korelasyon tespit edilememiştir; ancak, başlangıçta PD engelliliği genellikle motor belirtilere bağlıyken, ileri evrelerde motor dışı belirtilerle daha fazla ilişkilidir. Bu motor dışı belirtileri bir dereceye kadar iyileştirebilen veya hafifletebilen tedavi yöntemleri mevcuttur. Hastalık ilerledikçe, engellilik durumu, ilaçlarla kontrol edilemeyen motor belirtiler (disfaji, dizartri ve yürüme veya denge sorunları gibi) ve beş yıl levodopa kullanımından sonra hastaların %50'sinde görülen levodopa kaynaklı komplikasyonlarla daha fazla ilişkilidir. On yılın ardından, Parkinson hastalığı olan bireylerin çoğunda otonomik disfonksiyonlar, uyku bozuklukları, duygu durum değişiklikleri ve bilişsel gerileme ortaya çıkar; bu belirtiler, özellikle bilişsel gerileme, engellilik oranını büyük ölçüde artırır.
Parkinson hastalığı olan bireylerin beklenen yaşam süresi düşüktür. Standardartlaşmış ölüm oranı, sağlıklı bireylerin yaklaşık iki katıdır. Bilişsel gerileme ve demans, ileri yaşta başlangıç, hastalığın daha ileri bir aşamada olması ve yutma problemlerinin varlığı ölüm için risk faktörleridir. Rijiditeye kıyasla titreme ile karakterize edilen bir hastalık modeli, daha iyi bir sağkalım öngörüsü sunar. Aspirasyon pnömonisi, ölümün başlıca nedenidir ve Parkinson hastalığı olan bireylerde sağlıklı popülasyona göre iki kat daha yaygındır.
2016 yılında Parkinson hastalığı (PH), dünya genelinde yaklaşık 211.000 ölüme neden olmuştur, bu da 1990'dan bu yana %161'lik bir artışa işaret etmektedir. Bu dönemde genel ölüm oranı %19 artarak 100.000 kişi başına 1,81'e yükselmiştir.
Parkinson hastalığı olan bireylerin demans riski, genel popülasyona göre iki ila altı kat daha yüksektir. Parkinson hastalarının %78'ine kadar olan kısmında Parkinson hastalığı demansı görülmektedir. Demans, Parkinson hastalarında ve onların hastabakıcılarında yaşam kalitesinde azalma, artan ölüm oranı ve bakım evine ihtiyaç duyma olasılığının artması ile ilişkilidir.