stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Caddebostan Kültür Merkezi
Tanım

Merkezin iki bodrum katı otopark olarak tahsis edilmiştir. Otoparkın üst katlarında kütüphane, kitap satış alanları ve etkinlik alanları bulunmaktadır ve bu alanlar dairesel bir kafe ile tamamlanmıştır.
Zemin kat, işlevselliği ve etkileyici mimarisiyle öne çıkan anıtsal bir cam arkad ile ziyaretçilerini karşılar. Girişte taş yerine kullanılan ahşap zemin kaplamaları sıcak ve davetkar bir atmosfer yaratır. Zemin kat ile üst katlar arasındaki dikey geçiş, asansörler ve merdivenler aracılığıyla sağlanır. Eğitim alanları ve sergi salonları, dekoratif radyal ahşap döşeme ile birbirine bağlanır. Arka bahçede yer alan, sokaktan erişilebilen ve peyzaj düzenlemeleriyle uyumlu bir kafe, ziyaretçilere ek bir dinlenme alanı sunar.
Ara kat, sergi alanı olarak tasarlanmış olup, bağımsız bir cam merdivenle zemin kata bağlanmaktadır.
Üst katlarda, merkezin derinliğini artıran ve işlevlerin akışını optimize eden bir atriyum çevresinde düzenlenmiş sekiz sinema salonu bulunur. En üst katta ise 750 kişilik geniş bir tiyatro salonu yer alır. Bu çok amaçlı salon, tiyatro oyunları, konserler, konferanslar, prova ve eğitim programlarına ev sahipliği yapar. Tiyatro salonunun binanın arka tarafına bakan fuayesi, deniz manzaralı bir kafe ile donatılmıştır.
Binanın şeffaf cephesi, panoramik asansörlerle donatılmış olup, sinema ve tiyatro alanlarındaki etkinliklerin sokaktan görünürlüğünü sağlar. Beton ve çelik karışımı bir yapı sistemi ile inşa edilen merkez, çağdaş malzemeler kullanılarak modern estetik ile pratik işlevsellik arasında bir denge kurmayı başarmıştır.
Teknik özellikler

İnşaat 19.000 metrekarelik bir alanı kaplamaktadır. Bina, aynı anda 3.000 ziyaretçiyi ağırlayacak şekilde tasarlanmıştır.
2005 yılında, statik yapısını İrfan Balıoğlu'nun statik ofisi tarafından yapılmış merkez, Kadıköy ilçesindeki en depremdayanıklı binalardan biriymişti. Ayrıca, güvenlik ve yangın izleme kameraları gibi gelişmiş güvenlik özellikleriyle donatılmış bir akıllı bina olarak tasarlanmıştır.
Bina iç mekanında, koltuklar, duvar panelleri ve sahne perdeleri için alev almaz malzemeler kullanılmış olup, mekanın genel güvenliğine katkıda bulunmaktadır. Merkez, her biri 14 kişi taşıma kapasitesine sahip 10 yürüyen merdiven ve iki panoramik asansör ile donatılmıştır.
Muhtar Uluer

Muhtar Uluer, Türk bakan. 27 Mayıs İhtilâli'nden sonra 30 Mayıs 1960 ve 27 Ağustos 1960 tarihleri arasında Sanayi Bakanı olarak görev yapmıştır.
Belçika direniş hareketi

[[Dosya:Belgian res.jpg|küçükresim|upright=1.14|sağ|Scheldt Savaşı sırasında bir Kanadalı asker ile Belçikalı direnişçi arasındaki konuşma{{efn|Both resistance members (left) wear the white overalls and armband adopted by the Fransızca: Armée Secrète in 1944 as an official uniform of the movement.]]
Belçika direniş hareketi II. Dünya Savaşı sırasında Almanlar tarafından gerçekleşen Belçika'nın işgali'ni sona erdirmek amaçlı oluşturulmuş direniş hareketidir.
Sabotaj ve suikast eylemleri

Sabotaj ve suikast eylemleri Komünist Partizan Ordusu tarafından gerçekleştiriliyordu. Belçika'nın konumu stratejik bir öneme sahipti. Önemli bir tedarik merkeziydi. Çünkü Alman ordusu'nun, Kuzey Avrupa ve özellikle Kuzey Fransa'daki geçişin temeli buradan sağlanıyordu. Direnişin temeli sabotajtı. İşgalin ilk günden beri sabotaj eylemi gerçekleşse de bu eylemlerin en fazla Müttefik Devletleri'nin Normandiya çıkarması sırasında gerçekleşti. Belçika Komünist Partisi'nin emri ile Alman hatlarına sabotaja girişildi ve bu eylemler sonucunda Haziran ve Eylül ayları arasında 95 demiryolu köprüsü, 285 lokomotif, 1.365 vagon ve 17 tünel havaya uçuruldu. Sadece bunlar değil aynı zamanda telgraf hatları, yol köprüleri ve kanallar da havaya uçurulmuştu.
Suikastler, Alman ordusu ve onlarla işbirliği içerisinde olanlara karşı yapıldı. Belçikalı faşistler, muhbirler ve ajanlar da hedef alındı. Bu saldırıların bilançosu 1000'den fazla hainin öldürüldüğü doğrultusundadır.
Gazete basımı

İşgalden sonra işbirlikçi gazetelere alternatif ve direnişi örgütleyebilmek için Belçikalılar tarafından bir yeraltı basını geliştirildi ve yalnızca Ekim 1940'a kadar sekiz çeşit gazete basılıyordu. Direniş basınının çoğu, Le Soir gibi işbirlikçi gazetelere alternatif olarak hem Fransızca hem de Felemenkçe dilinde gazeteler üretmeye odaklandı. Önemli gazeteler, Le Drapeau Rouge (Komünistlerin gazetesi) ve La Libre Belgique'dir. Gazeteler kaynaklarını BBC'den alıyordu. Le Drapeau Rouge günde 30.000 gazete basarken, La Libre Belgique Ocak 1942'de 40.000, daha sonra günde 70.000 gazete bastı. Gazete basımında 40.000 kişi çalıştı.
İstihbarat toplama

Belçika'daki direnişin en önemli versiyonu istihbarat toplama oldu. Avrupa'daki direniş hareketlerinin sağlamış olduğu istihbaratın %80'ini Belçikalılar sağladı. Londra'ya özel istihbarat sağlamak için özel birim dahi kurulmuştu. En önemlisi Walthère Dewé tarafından kurulan "Clarence" idi. Birim 1.000 kişiden oluşuyordu. Sadece "Clarence" değil "Luc" (1942 yılında "Marc" olarak değiştirildi) ve "Zero" vardı. Toplam 43 istihbarat ağı vardı. İstihbarat için çalışan toplam 14.000 kişi vardı.
Holokost'ta karşı direniş

Nisan 1943'te partizan grubu üyeleri, Polonya'da bulunan Auschwitz toplama kampına gönderilen 1500 Yahudi'yi kurtardı. Almanlar tarafından trenle gönderilirken partizanlar bu trene saldırarak Yahudiler'i kurtardı. Ayrıca partizanlar işgal sırasında 20.000 Yahudi'yi saklayarak onların hayatını kurtardı.
Sadece partizanlar değil aynı zamanda Brüksel Belediye Meclisi, Almanlar tarafından zorunlu olarak taktırılan Davut Yıldızı rozetlerini taktırmayı reddetti.
Almanlar'ın tepkisi

Alman gizli devlet polisi olarak bilinen Gestapo, Belçika direniş gruplarını hedef almadan sorumluydu. Ele geçirilen direnişçiler; sorgulandı, işkenceye maruz bırakıldı, infaz edildi ya da toplama kampına gönderildi. Gestapo, direnişçileri yakalamak için tüm yerel direniş ağlarının içine muhbir yerleştirerek veya kendi gözlemleri sonucunda etkili olmuştur. Yalnız yeraltı basınında yer alan 2.000 direnişçi tutuklandı. Toplam olarak 30.000 direnişçi yakalandı ve 16.000 kişi idam ya da tutsakken öldü.
Müttefikler'in Belçika'ya gelişi

Komünist Partizan Ordusu, bu sırada kendisine "Resmi Ordu" statüsü kazandırmak için beyaz tulum ve kol bandı taktı. Kurtuluş esnasında 50.000 kişilik Belçikalı direnişçi grubu ayaklandı. Ayaklanma sonucunda 20.000 Alman askerini esir alırken (bunların ikisi general), Alman ordusu ise 4.000 militan öldürdü. Eisenhower daha sonra Belçika partizanların öneminden bahsedecektir.
Not listesi

Fort van Breendonk, II. Dünya Savaşı sırasında Nazi Almanyası tarafından bir toplama ve işkence merkezi olarak kullanılmıştır.
Emanullah Çelebi

Emanullah Çelebi (1926, Yalova - 4 Temmuz 2014), Türk asker ve siyasetçidir.
27 Mayıs 1960 Darbesine fiilen katıldı. 15 Eylül 1961 tarihinde yapılan oylamada Menderes ve iki arkadaşının idamına "evet" oyu verdirdi, yıllar sonra bundan pişman olduğunu belirterek idam edilenlerin ailelerinden özür diledi.
15 Ekim 1961'de yapılan genel seçimlerden sonra seçilen milletvekilleri ile kurulan 12. Dönem, 25 Ekim 1961 tarihinde toplanarak askeri rejime ve dolayısıyla Millî Birlik Komitesi'ne son vermesiyle Cumhuriyet Senatosu Millî Birlik Komitesi üyesi oldu.
Eski bakan ve TOBB başkanı Yalım Erez'in kayınpederidir. Ankara Garnizon Komutanı ve Kara Harp Okulu Öğretim Başkanlarından Tümgeneral Nuri Hazer'in kardeşi, Havacı Albay Halim Menteş'in bacanağıdır.
İpekyolu, Van

| İpekyolu |
| --- | --- |
İlçe

Ülke:  Türkiye
Bölge: Doğu Anadolu
İl: Van
İdare
 • Belediye Başkanı: Cevdet Altındağ (DEM Parti)
 • Kaymakam: Abdülkadir Umut Kasman
Nüfus (31 Aralık 2024)
 • Kent: 356.977
Zaman dilimi: UTC+03.00 (UDAS)
İpekyolu, Türkiye'nin Van ilinin bir ilçesi. 11 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile Van merkez ilçesinin ikiye bölünmesi sonucu ilçe olmuştur. İpekyolu nüfus bakımından Van'ın en büyük ilçesidir. Van'ın ticaret merkezidir.
Tarihçe

Osmanlı döneminde Van eyaletine bağlıydı. Kalede Çerkes kale görevlileri yaşamaktaydı. Halk ise kalenin batı tarafında kalan sahil kesimindeki taş evlerde otururdu. Van evleri klasik doğu mimarisi ile benzerlikler taşımasına rağmen yeraltı sığınakları ile onlardan ayrılır. Van evlerinin en güzel örnekleri Akköprü'de ve Alipaşa'da görülebilir. Yerli halkı Karakoyunlular'dan gelen Türkler, Küresünniler, Batı Ermenileri ve Kürtlerden oluşur. Van Kalesi, Eski Van şehri bu ilçededir. İlçenin ilk yerleşimcileri Hurrilerdir. İlçe uzun yıllar Urartu egemenliğinde bulunduktan sonra Ermeni Krallığı'na geçmiştir. Bölgeye yapılan Türk akınlarının etkisiyle 1071 yılında ilçeye ilk Türk yerleşimciler gelmiştir. İlçenin büyük bölümü Osmanlı döneminde Polatoğulları'nın otoritesi altında yaşamıştır. Türk halkın büyük çoğunluğu 1915 Olayları'nda Diyarbakır, Şanlıurfa gibi şehirlere göç etmiştir.
Nüfus

| Yıl | Toplam |
| --- | --- |
2013: 274.902
2014: 279.660
2015: 285.272
2016: 291.112
2017: 300.796
2018: 312.244
2019: 326.007
2020: 334.470
Yerel yönetim

2024 Türkiye yerel seçimleri sonucunda Halkların Eşitlik ve Demokrasi Partisi adayı Cevdet Altındağ seçimi kazandı ve belediye başkanı oldu.
İrfan Şahin (kispet ustası)

| İrfan Şahin |
| --- | --- |
Doğum: 1942 Eğridere, Biga, Çanakkale
Meslek: Kispet ustası
Ödüller: 2010 Yaşayan İnsan Hazinesi

Televizyoncu İrfan Şahin için İrfan Şahin sayfasına bakınız.
İrfan Şahin (d. 1942, Eğridere, Çanakkale), Türk kispet ustası.
Türkiye'de unutulmaya yüz tutmuş bir gelenek olan kispet yapımını uzun yıllar tek başına sürdürmüş olan ve bu konuda bilgisini yeni nesillere aktarmada emek veren bir kültürel miras taşıyıcısıdır. Şahin, Cumhuriyet tarihindeki en ünlü pehlivanların kispetlerini dikti. 2012'de kispet yapımı alanında Türkiye'nin Yaşayan İnsan Hazineleri Ulusal Envanteri'ne girdi.
Hayatı

1942'de Çanakkale'nin Biga ilçesine bağlı Eğridere köyünde doğdu. İlkokulu Gümüşçay ilçesinde okudu. Mersin'de astsubay okulunda başladığı eğitimi yarıda kaldı. 1956'da Mustafa Turabi'nin yanında saraçlık mesleğine başladı. O sırada Türkiye'deki iki kispet ustasından biri olan ustası ile birlikte kışın hayvanlara yular, yazın ise yağlı güreş pehlivanları için kispet dikti.
1967'de ustasının, bir kaç ay sonra da İstanbul'daki ünlü kispet yapımcısı Hidayet Usta'nın ölümü üzerine Türkiye'de kispet üreten tek kişi olarak kaldı. Meslek yaşamı boyunca el emeği bile binlerce kispet üretti.  Türkiye'de yağlı güreş camiasında çok tanınan bir kişi oldu ve "Kispetçi İrfan" lakabı ile anıldı.
Kispet diktiği sporcular arasında İbrahim Karabacak, Ordulu Mustafa (Mustafa Bük),  Nazmi Uzun, Aydın Demir, Ahmet Taşçı, Gazanfer Bilge bulunur. Süleyman Demirel, Turgut Özal,  Recep Tayyip Erdoğan, Tarık Akan gibi siyasetçi ve sanatçılar için de özel dikim kispetler üretmiştir.
Mesleği uzun süre tek başına sürdürdükten sonra çıraklar yetiştirdi. Samsunlu Uğur Kesen, Bigalı Mehmet Derse, Manisalı Murat Boncuk, Edirneli Adem Kayın yetiştirdiği çıraklardandır.
2010 yılında Türkiye'nin Yaşayan İnsan Hazinesi olarak ilan edildi. Ödülünü 2012 yılında gerçekleştirilen ödül töreni ile aldı. Ödül aldıktan sonra  başarı öyküsü dünya basınının ilgisini çekti, bir çok ülkeden medya mensuplarının kendisini ziyaret edip haber yapması ile dünyada tanındı. El sanatları sergileri için hediyelik maket kispetler üreten İrfan Şahin, kispet dikimi yaptığı tek odalı atölyesinin içini çeşitli pehlivan fotoğrafları, kendisine takdim edilmiş plaketler ile müze gibi düzenlemiştir.
Ödüller

2012 Yaşayan İnsan Hazinesi Ödülü
C. W. Alcock

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 C. W. Alcock, 1897
Kişisel bilgileri
Tam adı:  Charles William Alcock
Doğum tarihi:  2 Aralık 1842(1842-12-02)
Doğum yeri:  Sunderland, İngiltere
Ölüm tarihi:  26 Şubat 1907 (64 yaşında)
Ölüm yeri:  Brighton, İngiltere
Mevkii:  Forvet
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 1862-1876 |  Wanderers |   |   |
Millî takım kariyeri‡
| 1870-1875 |   İngiltere |  6 |  (1) |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. 
Charles William Alcock (2 Aralık 1842, Sunderland - 26 Şubat 1907, Brighton), İngiliz futbolcu, futbol hakemi, kriketçi, gazeteci, yazar ve spor yöneticisi. Futbol ve kriketin gelişimine katkıda bulunmuş, dünyanın ilk futbol yarışması olan FA Cup'ı kuran isim olmuştur.
İlk yılları ve futbol kariyeri

2 Aralık 1842 tarihinde Sunderland'de, altı erkek ve üç kız çocuğa sahip Charles Alcock ve Elizabeth Alcock (evlilik öncesi soyadı Foster) çiftinin ikinci çocuğu olarak doğdu. Woodford'daki Walter Todd Anaokulu'nun ardından 1855-1859 yılları arasında Harrow School'da eğitim gördü. Aynı okulda eğitim gördüğü ağabeyi John Forster Alcock ve okulda eğitim görmüş bazı isimler ile birlikte 1859 yılında Forest FC isimli futbol kulübünü kurdu. 1863 yılında Futbol Birliğinin kurulmasını sağlayan on bir kulüpten biri olan Forest, daha sonra adını Wanderers olarak değiştirdi. 1870 yılında Futbol Birliği sekreterliği görevine getirildi ve 1895 yılına kadar bu görevi sürdürdü. Sekreterliği döneminde, 20 Temmuz 1871 tarihinde ortaya attığı "birlik üyesi kulüplerin yarışabileceği bir organizasyon" Futbolculuk kariyerini Wanderers'ta devam ettiren Alcock, FA Cup'ın ilk sezonu olan 1871-75 sezonunda Wanderers'ın şampiyonluğa ulaştığı final maçında takımının kaptanlığını yaptı.
İngiltere ile İskoçya arasında 1870-1872 yıllarında futbolu tanıtma amacıyla oynanan maçları organize edenlerden biri oldu. 5 Mart 1870 tarihinde oynanan ve ilk uluslararası maç olma niteliği taşıyan karşılaşmada İngiltere'nin kaptanlığını üstlendi. Alcock, 1872 yılında kadar iki takım arasında oynanan beş maçın tamamında takım kaptanı olarak forma giydi. 6 Mart 1875'teki 2-2 sonuçlanan İskoçya karşılaşmasında millî takım formasıyla çıktığı altıncı ve son maçta, millî takım kariyerindeki tek golünü attı.
1896 ile 1907 yılları arasında Futbol Birliğinin yardımcı başkanlığı görevini üstlendi.
Kriket kariyeri

Çeşitli kriket kulüplerinde kriket oynadı. 1872-1907 yılları arasında Surrey adlı kriket kulübünün sekreterlik görevini yürüttü. 1880'de, İngiltere ile Avustralya arasında oynanan ve İngiltere'deki ilk test kriketi maçı olma niteliği taşıyan maçı organize etti.
Gazetecilik ve yazarlık kariyeri

Spor gazeteciliği kariyerine 20'li yaşlarda The Field dergisi ve The Sportsman gazetesinde yazarak başladı. Daha sonraları Football Annual, Football ve 1882'de kurduğu Cricket adlı yayınlarda yazılar yazdı ve bu yayınların editörlüklerini üstlendi. James Lillywhite's Cricketers' Annual adlı kriket yıllığının editörlüğünü yaptı. 1890'da Football: the Association Game, 1902'de Surrey Cricket: its History and Associations adlı kitapları yayınlandı.
Özel hayatı ve ölümü

19 Aralık 1864 tarihinde Eliza Caroline (1841–1937) ile evlendi ve çiftin bu evlilikten iki erkek ve altı kız çocuğu oldu.
26 Şubat 1907'de Brighton'daki evinde ölen Alcock'ın cenazesi, 2 Mart günü Londra'daki Batı Norwood Mezarlığı'na defnedildi.
Konu hakkındaki yayınlar

Booth, Keith (2002). The Father of Modern Sport: The Life and Times of Charles W. Alcock (İngilizce). Parrs Wood Press. ISBN 1-903158-34-6.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  ISNI: 0000 0000 4347 3044  LCCN: nb2002099791  NTA: 073455377  Trove: 1488962  VIAF: 33965630   WorldCat (LCCN): nb2002-099791
Uzay kolonizasyonu
Tanım

Bu terim çok geniş bir şekilde kullanılmış, robotik de olsa her türlü kalıcı insan varlığına uygulanmış, özellikle de "yerleşim" terimiyle birlikte, araştırma istasyonlarından uzayda kendi kendini idame ettiren topluluklara kadar her türlü insan uzay habitatına kesin olmayan bir şekilde uygulanmıştır.
Koloni ve kolonizasyon kelimeleri Dünya'daki sömürgecilik tarihine dayanan terimlerdir, bu da onu bir insan coğrafyası ve özellikle de siyasi bir terim haline getirmektedir. Uzaydaki herhangi bir kalıcı insan faaliyeti ve gelişimi için bu geniş kullanım, özellikle sömürgeci ve farklılaştırılmamış olarak eleştirilmiştir. (bkz. aşağıdaki İtirazlar bölümü).
Bu anlamda bir koloni, toprak talep eden ve bunu yerleşimciler ya da onların metropolü için kullanan bir yerleşimdir. Bu nedenle bir insan ileri karakolu, muhtemelen bir uzay habitatı veya hatta bir uzay yerleşimi olsa da, otomatik olarak bir uzay kolonisi oluşturmaz. Yine de ticaret fabrikaları gibi antrepolar sıklıkla kolonilere dönüşmüştür. Dolayısıyla herhangi bir üslenme kolonileşmenin bir parçası olabilirken, kolonileşme üslenmenin ötesinde daha fazla hak talebine açık bir süreç olarak anlaşılabilir. Şimdiye kadar en uzun süre işgal edilen dünya dışı yaşam alanı olan Uluslararası Uzay İstasyonu, toprak talebinde bulunmaz ve bu nedenle genellikle bir koloni olarak kabul edilmez.
Tarih

İlk uzay uçuşu programları başladığında, RAAF Woomera Range Kompleksi, Guyana Uzay Merkezi veya çağdaş olarak Mauna Kea teleskopundaki astronomi için yerli halkların yerleri gibi Dünya üzerindeki sömürge alanlarını kısmen kullandılar ve kullanmaya devam ettiler. 1950'lerde yörüngesel uzay uçuşu başarıldığında, sömürgecilik hâlâ güçlü bir uluslararası projeydi, örneğin ABD'nin uzay programını ve genel olarak uzayı " Yeni Sınır "ın bir parçası olarak ilerletmesini kolaylaştırmak. Ancak uzay çağının ilk on yıllarında sömürgecilikten kurtulma, birçok yeni bağımsız ülke üreterek yeniden güç kazandı. Bağımsızlığına yeni kavuşan bu ülkeler, uzay hukuku gündeme geldiğinde ve uluslararası düzeyde müzakere edildiğinde, sömürgecilik karşıtı bir duruş ve uzay faaliyetinin düzenlenmesini talep ederek uzay yolculuğu yapan ülkelerle karşı karşıya geldi. Uzay uçuşu kabiliyetine sahip birkaç ülke arasında kara kapma ve uzayda bir silahlanma yarışı nedeniyle çatışma korkusu büyüdü ve nihayetinde uzay yolculuğu yapan ülkeler tarafından paylaşıldı. Bu, 1967 tarihli Dış Uzay Antlaşması'ndan başlayarak, uzayı " tüm insanlığın bölgesi " olarak adlandıran ve uzayın uluslararası düzenlemesi ve paylaşımı için hükümler sağlayan, üzerinde anlaşmaya varılan uluslararası uzay hukukunun ifadesini üretti.
Durağan uyduların ortaya çıkışı, uzayda sınırlı alan durumunu gündeme getirdi. Bir zamanlar sömürge imparatorluklarının kolonileri olan, ancak uzay uçuşu yetenekleri olmayan bir grup ekvatoral ülke, 1976'da Bogota Deklarasyonu'nu imzaladı. Bu ülkeler, durağan yörüngenin sınırlı bir doğal kaynak olduğunu ve insanlığın ortak alanı olan uzayın bir parçası olmadığını görerek doğrudan aşağıdaki ekvator ülkelerine ait olduğunu ilan ettiler. Bu sayede deklarasyon, egemenliklerini emperyalist olarak tanımlayarak, uzay yolculuğu yapan ülkelerin yerdurağan yörüngenin egemenliğine meydan okudu. Dahası, uzaydaki bu hakimiyet, erişim düzenlemesi eksikliği nedeniyle sürekli artan uzay enkazı örneğinde olduğu gibi, uzaya erişimi garanti eden Dış Uzay Anlaşmasına yönelik tehditlerin habercisi oldu.
1977'de nihayet ilk sürdürülebilir uzay yaşam alanı olan Salyut 6 istasyonu Dünya'nın yörüngesine yerleştirildi. Sonunda ilk uzay istasyonlarının yerini, günümüzün uzaydaki en büyük insan ileri karakolu ve bir uzay yerleşimine en yakın olan ISS aldı. Çok taraflı bir rejim altında inşa edilen ve işletilen bu istasyon, örneğin Ay çevresinde ve muhtemelen Ay'da olduğu gibi, gelecekteki istasyonlar için bir plan haline geldi. Uluslararası Ay Antlaşması, Ay faaliyeti için uluslararası bir rejim talep etti, ancak şu anda Artemis Anlaşmalarında olduğu gibi çok taraflı olarak geliştiriliyor. Şimdiye kadar farklı bir gök cismi üzerindeki tek yaşam alanı, mürettebatlı aya iniş yapanların geçici yaşam alanları olmuştur.
Tarih > Kavramsal

Francis Drake ve Christoph Columbus gibi gelecekteki sömürgecilerin Ay'a ulaşmaları ve dolayısıyla orada yaşayan insanlar için ilk öneriler, 17. yüzyılın ilk yarısında John Wilkins tarafından A Discourse Concerning a New Planet'te yapılmıştır.
Uzay kolonizasyonu üzerine bilinen ilk çalışma, yerleşik bir yapay uydu hakkında Edward Everett Hale tarafından yazılan 1869 romanı The Brick Moon'du. 1897'de Kurd Lasswitz uzay kolonileri hakkında da yazdı.
Rus roket bilimi öncüsü Konstantin Tsiolkovsky, 1900'lerde yazdığı Beyond Planet Earth adlı kitabında uzay topluluğunun unsurlarını öngördü. Tsiolkovsky, uzay yolcularına seralar inşa ettirdi ve uzayda mahsul yetiştirdi. Tsiolkovsky, uzaya gitmenin mükemmel insanlara yardımcı olacağına, ölümsüzlüğe ve barışa yol açacağına inanıyordu.
1920'lerde John Desmond Bernal, Hermann Oberth, Guido von Pirquet ve Herman Noordung bu fikri daha da geliştirdi. Wernher von Braun, 1952 tarihli bir Colliers makalesinde fikirlerine katkıda bulundu. 1950'lerde ve 1960'larda, Dandridge M. Cole fikirlerini yayınladı.
Konuyla ilgili başka bir ufuk açıcı kitap, 1977'de Gerard K. O'Neill tarafından yazılan The High Frontier: Human Colonies in Space kitabıydı ve bunu aynı yıl TA Heppenheimer tarafından yazılan Colonies in Space izledi.
Marianne J. Dyson, Home on the Moon'u yazdı; 2003'te Bir Uzay Sınırında Yaşamak; Peter Eckart, Lunar Base Handbook'u 2006'da yazdı ve ardından Harrison Schmitt'in 2007'de yazdığı Return to the Moon'u
Konumlar

Konum, uzay kolonizasyonu savunucuları arasında sık sık bir çekişme noktasıdır. Kolonizasyon yeri fiziksel bir gezegen, cüce gezegen, doğal uydu veya asteroit veya yörüngede olabilir. Güneş Sisteminin kolonizasyonu en çok ilgiyi görmüştür.
Bir cisim üzerinde olmayan yerleşimler için ayrıca uzay habitatına bakınız.
Konumlar > Dünya yakınındaki uzay > Ay

Ay, Dünya'ya yakınlığı ve daha düşük kurtulma hızı nedeniyle kolonizasyon için bir hedef olarak tartışılmaktadır. Kutuplara yakın, kalıcı olarak gölgelenmiş kraterlerde bol miktarda buz hapsolmuştur, bu da bir Ay kolonisinin su ihtiyacını karşılayabilir, ancak cıvanın da benzer şekilde burada hapsolduğuna dair göstergeler sağlık açısından endişeler doğurabilir. Altın, gümüş ve muhtemelen platin gibi doğal değerli metaller de elektrostatik toz taşınımı ile Ay kutuplarında yoğunlaşmıştır. Bununla birlikte, Ay'ın atmosfer eksikliği yüzünden uzay radyasyonundan veya göktaşlarından koruma sağlamaz, bu nedenle, koruma elde etmek için ay lav tüpleri önerilmiştir. 1/6 g'ın insan sağlığını uzun süre korumak için yeterli olup olmadığı bilinmediğinden, Ay'ın düşük yüzey yerçekimi de endişe vericidir. Bir ay üssü kurmaya olan ilgi, 21. yüzyılda Mars kolonizasyonuna ara olarak, araştırma, madencilik ve kalıcı yerleşim ile ticaret tesisleri için Moon Village gibi önerilerle arttı.
Rusya (2014) gibi bir dizi devlet uzay ajansı,[kaynak belirtilmeli] Çin (2012)  Ve[ne zaman?] ABD ilk ay ileri karakolunu inşa etmek için periyodik olarak ay planlarını yayınladı.
Avrupa Uzay Ajansı (ESA)Başkanı Jan Woerner, Ay Köyü olarak adlandırılan bir konseptle, Ay'ın yetenekleri konusunda ülkeler ve şirketler arasında işbirliği önerdi.
Aralık 2017 tarihli bir direktifte, Trump Yönetimi NASA'yı Dünya yörüngesinin ötesindeki diğer (BEO) varış noktalarına giden yola bir ay görevi dahil etmeye yönlendirdi.
Mayıs 2018'de yapılan bir röportajda Blue Origin CEO'su Jeff Bezos, Blue Origin'in Blue Moon aya iniş aracını özel finansmanla kendi başına inşa edip uçuracağını ancak çok daha hızlı inşa edeceklerini ve eğer yapılırsa daha fazlasını başaracaklarını belirtti. mevcut hükûmet uzay ajansları ile bir ortaklık. Bezos, özellikle Aralık 2017 NASA yönü ve ESA Moon Village konseptlerinden bahsetti.
Konumlar > Dünya yakınındaki uzay > Lagrange noktaları

Dünya'ya yakın bir başka olasılık da, bir uzay kolonisinin süresiz olarak yüzebileceği kararlı Dünya-Ay Lagrange noktaları L4 ve L5'tir. L5 Topluluğu bu noktalarda uzay istasyonları inşa ederek yerleşimi teşvik etmek amacıyla kurulmuştur. Gerard K. O'Neill 1974'te özellikle L5 noktasının binlerce yüzen koloni için uygun olduğunu ve bu noktadaki sığ etkin potansiyel nedeniyle kolonilere kolaylıkla gidip gelinebileceğini öne sürmüştür.
Konumlar > İç gezegenler

Güneş Sistemindeki birçok gezegen, kolonizasyon ve dünyalaştırma için düşünülmüştür. İç Güneş Sisteminde kolonizasyon için ana adaylar Mars  ve Venüs'tür. Kolonizasyon için diğer olası adaylar arasında Ay ve hattaMerkür sayılabilir.