stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Japon İmparatorluk Deniz Kuvvetleri
Tarih > Boxer Ayaklanması

Ana madde: Boxer Ayaklanması
Tarih > Rus-Japon Savaşı (1904-1905)

Ana madde: Rus-Japon Savaşı
Tarih > II. Dünya Savaşı

İkinci Dünya Savaşı'nda Japonya'nın Nazi Almanyasıyla ittifaka girip Mihver Kuvvetleri arasında olduktan sonra; başta Filipinler, Doğu Hint Adaları ve Çinhindi'nin aralarında bulunduğu pek çok Asya ve Okyanusya toprağı Japon İmparatorluk Deniz Kuvvetlerinin işgali altında kaldı. Bu durumda Pasifik Okyanusu'nun hakimi olan Japonya; ABD'nin Hawaii eyaletinde bulunan Pearl Harbor limanında demirli ABD Donanması'na saldırdı.
Deniz Kuvvetleri Genelkurmay heyeti saldırıdan önce kendilerine petrol ambargosu uygulayan ABD'nin donanmasını etkisiz kılabilmek amacıyla Kantai Kessen stratejisi uyarınca hareket ediyorlardı. Bu strateji, denizde kazanılacak büyük bir zaferle ABD'nin mağlup edileceği savına dayanıyordu. Ancak çok önemli bir ekonomi ve sanayiye sahip olan ABD'nin böylesi bir saldırı sonrasında yenilmeyeceği görülecekti.
ABD'nin savaşa girmesiyle Pasifik Okyanusu'nda çok güçlü rakiple karşı karşıya kalan Japon Deniz Kuvvetleri; ABD Donanması karşısında art arda darbe yedi. Filipinler Muharebesi'nden sonra güçsüz duruma düşen Japon Donanması artık savunmaya çekilmişti. Nazi Almanya'sının teslim olmasından sonra yanında tek bir ittifakı bile bulunmayan Japonya'nın direnişini kırmak isteyen ABD; başkan Harry S. Truman'ın kararıyla atom bombasının Japonya'ya atılmasına karar verdi. Hiroşima ve Nagasaki'ye atom bombasının atılmasıyla zayıf kalan Japonya'nın savaştan mağlup ayrılmasıyla Japon İmparatorluk Deniz Kuvvetleri de yenik duruma düştü.
Not

↑  Early Samurai: 200–1500 AD. Bloomsbury USA. 1991. s. 7. ISBN 978-1-85532-131-1. 18 Mayıs 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 1 Aralık 2020.
↑  THE FIRST IRONCLADS In Japanese:  16 Kasım 2005 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Also in English:  17 Kasım 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.: "Ironclad ships, however, were not new to Japan and Hideyoshi; Oda Nobunaga, in fact, had many ironclad ships in his fleet." (referring to the anteriority of Japanese ironclads (1578) to the Korean Turtle ships (1592)). In Western sources, Japanese ironclads are described in CR Boxer "The Christian Century in Japan 1549–1650", p. 122, quoting the account of the Italian Jesuit Organtino visiting Japan in 1578. Nobunaga's ironclad fleet is also described in "A History of Japan, 1334–1615", Georges Samson, p. 309 0-8047-0525-9. Admiral Yi Sun-sin invented Korea's "ironclad Turtle ships", first documented in 1592. Incidentally, Korea's iron plates only covered the roof (to prevent intrusion), and not the sides of their ships. The first Western ironclads date to 1859 with the French Gloire ("Steam, Steel and Shellfire").
↑  Evans & Peattie 1997, s. 4.
↑  Louis-Frédéric (2002). Japan Encyclopedia. Harvard University Press. s. 293. ISBN 978-0-674-01753-5. 24 Eylül 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 1 Aralık 2020.
↑  Donald F. Lach; Edwin J. Van Kley (1998). Asia in the Making of Europe, Volume III: A Century of Advance. Book 1: Trade, Missions, Literature. III. University of Chicago Press. s. 29. ISBN 978-0-226-46765-8. 4 Ağustos 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 1 Aralık 2020.
↑  Geoffrey Parker (1996). The Military Revolution: Military Innovation and the Rise of the West, 1500-1800. Cambridge University Press. s. 110. ISBN 978-0-521-47958-5. 3 Ağustos 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 1 Aralık 2020.
↑  Schencking 2005, s. 13.
1 2  Evans & Peattie 1997, s. 12.
Atakebune gemisinin 16. yüzyıla tarihlenen çizimi
Yerköy-Kayseri yüksek standartlı demiryolu

Yerköy – Kayseri yüksek standartlı demiryolu ya da kısaca Yerköy – Kayseri YSD, Yerköy YHT – Kayseri YHT arasında yapımı süren 142 km uzunluğunda, 250 km/saat hıza kadar, çift hatlı, elektrikli ve sinyalli yüksek standartlı demiryolu karma (Yük-Yolcu) işletmecilik yapılması planlanan projedir.
Hattın devreye girmesiyle Yerköy-Kayseri mevcut konvansiyonel demiryolu ile 3 buçuk saatte sağlanan ulaşım 1 saatin altına, Ankara - Kayseri arası mevcut konvansiyonel demiryolu ile 7 saatte sağlanan ulaşım süresi 2 saate ve İstanbul-Kayseri arası ise 5 saat 15 dakikaya düşmesi planlanmaktadır. Projede, Yerköy, Şefaatli, Yenifakılı ve Kayseri istasyonları vardır.
Tarihçe

Kayseri Valiliği'nden yapılan duyuruya göre, TCDD tarafından 139 kilometre (86 mi) uzunluğundaki "Yerköy - Kayseri Arası Uygulama Hızlı Tren Projesi"nin hazırlanması amacıyla düzenlenen proje ihalesi 21 Kasım 2014'te yapılmış, 14 Ağustos 2015'te ihaleyi kazanan Altınok Müşavirlik Firması ile sözleşme imzalanmış ve 13 Ekim 2015'te ise yer teslimi yapılmıştır.
3 Ekim 2019'da Ulaştırma ve Altyapı Bakanı Mehmet Cahit Turhan Yerköy - Kayseri Yüksek Hızlı Tren Projesi ile ilgili net bir tarih yok, ihale hazırlık çalışmalarımız devam ediyor. Önümüzdeki yıl projesi tamamlanıp bittiğinde netleştiğinde ihalesini yapmayı planlıyoruz. İnşallah hedefimiz 2023 demiştir.
16 Aralık 2021'de ise Ulaştırma ve Altyapı Bakanı Adil Karaismailoğlu; Yerköy-Kayseri Yüksek Hızlı Tren projesinin ihalesine başladıklarını ve Ankara-Yerköy-Kayseri hızlı tren projesini 4 yılda tamamlamayı hedeflediklerini söyledi.
Hattın temeli 23 Temmuz 2022'de atılmıştır. 24 Milyar TL yatırım ile gerçekleştirilmesi planlanan projenin 30 yıllık işletme sürecinde 10,5 milyar TL ekonomik katkı yapacağı ifade edilmiştir. Hattın başlangıç noktası olan Yerköy Yüksek Hızlı Tren Garı 23 Ağustos 2024 tarihinde açılmıştır.
Güzergâh

Demiryolu hattı, Yozgat'ın Yerköy ilçesindeki Yerköy YHT Garı ile Kayseri'nin Kocasinan ilçesindeki Kayseri YHT Garı arasında inşa edilmektedir.
Proje kısımları

| Hat bölümü | Uzunluk (km) | Azami hız | İnşaatın başlangıcı / Resmi açılış | Notlar |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Yerköy - Kayseri | 142 kilometre (88 mi) | 200 kilometre/saat (120 mph) | 23 Temmuz 2022 / 2028 (Planlanan) |  |
Amerika Birleşik Devletleri genelkurmay başkanı

| Amerika Birleşik Devletleri Genelkurmay Başkanı Chairman of the Joint Chiefs of Staff |
| --- | --- |
Genelkurmay Başkanı bayrağı
Genelkurmay forsu
Görevdeki Christopher W. Grady (Vekaleten) 21 Şubat 2025 tarihinden beri
Atayan: Amerika Birleşik Devletleribaşkanı
Oluşum: 19 Ağustos 1949
Açılışı yapan: Omar Bradley
Websitesi: www.jcs.mil
Amerika Birleşik Devletleri Genelkurmay Başkanı (İngilizce: Chairman of the Joint Chiefs of Staff (CJCS)), Amerika Birleşik Devletleri Genelkurmay Başkanlığı'nın başı, Amerika Birleşik Devletleri Silahlı Kuvvetleri'nde en üst düzey askeri subay ve başkan, Ulusal Güvenlik Konseyi, İç Güvenlik Konseyi'nin ve Savunma Bakanlığı'nın başlıca askeri danışmanıdır.
Amerika Birleşik Devletleri Genelkurmay Başkanı, Amerika Birleşik Devletleri başkanı tarafından atanır ve Amerika Birleşik Devletleri Senatosu tarafından onaylandıktan sonra göreve başlar. Günümüzdeki genelkurmay başkanı 21 Şubat 2025 tarihinden bu yana Christopher W. Grady'dir.
Prusya Reform Hareketi

Karl Freiherr vom und zum Stein
Karl August von Hardenberg
Prusya Reform Hareketi, 19. yüzyılın başlarında Prusya'da bir dizi anayasal, idari, sosyal ve ekonomik reformdu. Ana başlatıcıları Baron vom Stein ve Karl August von Hardenberg olmasından dolayı bazen Stein-Hardenberg Reformları olarak bilinir. Heinrich von Treitschke gibi Alman tarihçiler, reformları Birinci Dünya Savaşı'ndan önce Almanya'nın birleşmesi ve Alman İmparatorluğu'nun kuruluşuna yönelik ilk adımlar olarak gördüler.
Reformlar, Prusyalıların 1806'da Jena-Auerstedt Muharebesinde I. Napolyon tarafından yenilgiye uğratılmasına ve yenilginin ardından Prusya'nın topraklarının yaklaşık yarısını kaybettiği ve Prusya'ya büyük haraç ödemeleri yapmak zorunda kaldığı İkinci Tilsit Antlaşması'na bir tepkiydi. Prusya'ya yüklenen borçların ödemesi yapılabilmesi için Prusya yönetiminin rasyonelleştirmesi gerekiyordu.
Bu nedenle yeniden büyük bir güç olmak için 1807'den itibaren Aydınlanma fikirlerine dayalı ve diğer Avrupa ülkelerindeki reformlara paralel reformlar başlatıldı. Reformlar; Prusya hükûmetinin ve idaresinin yeniden örgütlenmesine ve serfliğin kaldırılması ve köylülerin toprak sahibi olmasına izin verilmesi de dahil olmak üzere tarımsal ticaret düzenlemelerinde değişikliklere yol açtı. Sanayide reformlar, loncaların tekelini ortadan kaldırarak rekabeti teşvik etmeyi amaçlıyordu. Yönetim ademi merkeziyetçi haline getirilmiş ve böylece Prusya soylularının gücü azalmıştı. Reformlar; Gerhard von Scharnhorst, August Neidhardt von Gneisenau ve Hermann von Boyen liderliğindeki paralel askeri reformları ve Wilhelm von Humboldt liderliğindeki eğitim reformları da içeriyordu. Gneisenau, Prusya'nın temellerini "silahların, bilginin ve anayasanın üç yönlü önceliğine" oturtması gerektiğini belirttiğinde, tüm bu reformların tek bir programın parçası olduğunu açıkça ortaya koydu.
Reformların ne zaman sona erdiğini tespit etmek daha zordur; özellikle anayasa ve iç politika alanlarında, Restorasyon eğilimlerinin anayasal eğilimlere üstün gelmesiyle 1819 yılı bir dönüm noktası olmuştur. Reformlar şüphesiz Prusya'yı modernleştirmiş olsa da, başarıları, reformcuların orijinal isteklerine aykırı sonuçlarla karışıktı. Tarım reformları bazı köylüleri özgürleştirdi, ancak toprak sahipliğinin serbestleştirilmesi, birçoğunu yoksulluğa mahkûm etti. Prusya soylularının ayrıcalıklarının azaldığını ancak genel konumunun güçlendiği görüldü.
Nedenler, amaçlar ve ilkeler > 1807'de Prusya > Prusya'nın Avrupa'daki konumu

1803'te Alman Vassalizasyonu, Almanya'nın siyasi ve idari haritasını derinden değiştirdi. Bu dönemde Fransız etkisini güçlenirken, orta düzey devletler ve Prusya için elverişli olan yeniden yapılanma dönemiydi. 1805'te, Avrupa'daki Fransız egemenliğinin daha fazla ilerlemesini durdurmak umuduyla Üçüncü Koalisyon kuruldu, ancak koalisyonun orduları Aralık 1805'te Austerlitz Muharebesi'nde yenildi. Muzaffer I. Napolyon, Kutsal Roma İmparatorluğu'nu dağıtmak için çalışmaya devam etti. 12 Temmuz 1806'da, Fransız etkisi altında Ren Konfederasyonu'nu oluşturmak için 16 Alman devletini ondan ayırdı. Aynı yıl 6 Ağustos'ta Avusturya Kralı I. Francis, imparator unvanından vazgeçmek ve İmparatorluğu dağıtmak zorunda kaldı.
Prusyalı III. Friedrich Wilhelm durumu fark ettiğinde, Fransız etkisi Prusya sınırına kadar ulaşmıştı. Birleşik Krallık'tan cesaret alan Prusya, (1795'ten beri yürürlükte olan) tarafsızlığını bozdu, 1795 Basel Barışını reddetti, Dördüncü Koalisyona katıldı ve Fransa'ya karşı savaşa girdi. Prusya, 9 Ağustos 1806'da birliklerini seferber etti, ancak iki ay sonra Jena-Auerstedt'te yenildi. Prusya çöküşün eşiğindeydi ve yenilgiden üç gün sonra III. Friedrich Wilhelm, Berlin sakinlerini sakin kalmaya çağıran posterler yayınladı. On gün sonra Napolyon Berlin'e girdi.
Savaş, 7 Temmuz 1807'de Napolyon ile Rusya Kralı I. Aleksandr arasında yapılan Birinci Tilsit Antlaşması ile sona erdi. İki gün sonra Napolyon, Prusya ile İkinci Tilsit Antlaşması imzaladı; Prusya, topraklarının yarısını kaybetti ve Prusya kralı Napolyon'un Elbe Nehri'nin batısındaki Prusya topraklarını ilhak ederek yeni oluşturduğu Vestfalya Krallığı'nın hükümdarı olan Jérôme Bonaparte'ı tanınmaya zorlandı. 1805'te dokuz milyon nüfusu olan Prusya'nın nüfusu antlaşmayla birlikte 4,55 milyona düştü. Ayrıca Fransa'ya savaş tazminatı olarak 120 milyon frank ödemek ve 150.000 kişilik bir Fransız işgal kuvvetini finanse etmek zorunda kaldı.
Nedenler, amaçlar ve ilkeler > 1807'de Prusya > Finansal durum

1806'daki keskin yenilgi, yalnızca kötü kararların ve Napolyon'un askeri dehasının sonucu değil, aynı zamanda Prusya'nın zayıf iç yapılarının bir yansımasıydı. 18. yüzyılda Prusya devleti, Almanya'nın geri kalanı için aydınlanmış despotizmin modeli olmuştu. Batıda ve güneyde ona meydan okuyabilecek tek bir devlet veya ittifak yoktu. Yine de, Prusya kralı II. Friedrich döneminde, 1740'ta işkencenin kaldırılmasıyla başlayan reform odaklı bir ülkeydi.
18. yüzyılın ikinci yarısındaki ekonomik reformlar, merkantilist bir mantığa dayanıyordu. Prusya'ya belirli bir ölçüde kendi kendine yeterliliğe izin vermeleri ve ona ihracat için yeterli fazla vermeleri gerekiyordu. Joseph Rovan şunu vurgular: Devletin çıkarı tebaasının sağlıklı tutulmasını, iyi beslenmesini gerektiriyordu ve tarım ve imalat, ülkeyi yabancı ülkelerden bağımsız kılarken, fazlaları ihraç ederek para toplamasına izin veriyordu.
Ekonomik kalkınma da orduyu finanse etmek ve desteklemek zorundaydı. Prusya'nın altyapısı kanallar, yollar ve fabrikalar şeklinde geliştirildi. Yollar, çevredeki bölgeleri merkeze bağladı, Oder, Warta ve Noteć bataklıkları ıslah edildi, çiftçilik yapıldı ve elma yetiştiriciliği geliştirildi.
Ancak sanayi, ağır devlet denetimiyle çok sınırlı kaldı. Ticaret, tekelci loncalar şeklinde organize edilmişti ve maliye ve gümrük kanunları karmaşık ve verimsizdi. 1806 yenilgisinden sonra, işgal kuvvetlerinin finanse edilmesi ve savaş tazminatları Prusya ekonomisini baskı altına aldı. 18. yüzyılda olduğu gibi, 19. yüzyılın başlarındaki reformlar, özellikle ekonomik kalkınmaya yönelik çabalarında bütçe marjları yaratmayı amaçladı.
Nedenler, amaçlar ve ilkeler > 1807'de Prusya > İdari ve hukuki durum

Prusya Kralı II. Friedrich hem ekonomik hem de siyasi reformdan yanaydı. Hükûmeti, Prusya yasalarının ilk kodifikasyonu üzerinde çalıştı; Prusya Devletleri için 19.000 paragraflık Genel Eyalet Yasaları geliştirdi. 22. Madde, tüm tebaasının kanun önünde eşit olduğunu belirtti: "Devletin yasaları, statü, rütbe veya cinsiyet farkı olmaksızın tüm üyelerini birleştirir". Bununla birlikte, II. Friedrich 1786'da kanunu eksik bırakarak öldü ve yerine aynı idari yapıyı ve aynı memurları genişleten Prusyalı II. Friedrich Wilhelm geçti.
Mutlakıyetçi sistem, II. Friedrich Wilhelm'in mali danışmanı Johann Christoph von Wöllner'ın gerici etkisi altında yeniden sağlamlaşmaya başladı. Reformlar, özellikle toplumu modernize etme alanında durdu. Genel Devlet Yasalarının düzenlenmesi 1792'de tamamlandı, ancak Fransız Devrimi nedeniyle Yasalar özellikle soyluların muhalefetine yol açtı. Daha sonra gözden geçirilmek üzere Yasalar tedavülden kaldırıldı ve 1794 yılına kadar tekrar yürürlüğe girmedi. Amacı, devleti ve orta sınıf toplumu hukuka ve medeni haklara bağlamaktı, ama aynı zamanda Ancien Régime'ın tüm yapısını koruyor ve onaylıyordu. Örneğin, Prusya'nın kraliyet topraklarında serflik kaldırıldı, ancak büyük toprak sahiplerinin Elbe Nehrinin doğusundaki mülklerinde kaldırılmadı. Soylular ayrıca ordu ve yönetimdeki konumunu da korudu. 1797'de III. Friedrich Wilhelm, babası II. Friedrich Wilhelm'in yerini aldı, ancak tahta geçtiği sırada, 1794'te ilan edilen Genel Eyalet Yasaları dışında, toplumu eski muhafızların hakimiyetinde buldu. 1806'dan önce, Baron vom Stein ve Karl August von Hardenberg gibi birçok gözlemci ve üst düzey memur, Prusya devletinin yeniden yapılanmaya ihtiyacı olduğunun altını çizdi. Maliye ve Ekonomi Bakanı olarak Stein, tuz fiyatının standartlaştırılması (o zamanlar bir devlet tekeli) ve krallığın toprakları arasındaki ihracat-ithalat vergilerinin kısmen kaldırılması gibi bazı reformları uygulamaya koydu. Nisan 1806'da Darstellung der fehlerhaften Organization des Kabinetts und der Notwendigkeit der Bildung einer Ministerialkonferenz'i yayınladı. İçinde şunları yazdı: "Devletin içinde bulunduğu koşullardan doğan ihtiyacı ölçüsünde yeni ve gelişmiş bir devlet işlerinin organizasyonu olmalıdır. Temel amaç, idare genelinde daha fazla güç ve birliğin sağlanmasıdır."
Nedenler, amaçlar ve ilkeler > Reformların başlangıcı > Tetik – 1806 yenilgisi

Prusya'nın Napolyon'a karşı savaşı, devlet örgütlenmesindeki boşlukları ortaya çıkardı. Aralık 1806'daki bir dizi yenilginin ardından III. Friedrich Wilhelm Fransız ordularından kaçtı ve Doğu Prusya'da küçük bir kasaba olan Ortelsburg'a ulaştı ve 12 Aralık'ta Ortelsburg Bildirgesi'ni yazdı. Öfkesi, asker kaçakları için acımasızca cezalandırılmayı emretmesine neden olsa da aynı zamanda ister er, ister arama emri subayı veya prens olsun, sınıfı ne olursa olsun her savaşçının subay kadrosuna terfi ettirilebileceğine dair devrim niteliğinde bir değişimi duyuracak bir devrimsel yeniliğe kapı araladı. Savaş yanlısı ve hükümdarının politikalarının güçlü bir eleştirmeni olan Stein, Fransa'nın yenilgisinden sonra Ocak 1807'de görevden alındı. Ancak III. Friedrich Wilhelm, Prusya devletinin ve Prusya toplumunun ancak reform yapmaya başlarlarsa hayatta kalabileceklerini gördü. Tislsit antlaşmasından sonra, Stein'ı ve Hardenberg'i bakan olarak geri çağırdı. Mecklenburg-Strelitz Kraliçesi Louise de Stein kocanın yeniden atanmasını destekledi; aslında o, kocasından çok reformdan yanaydı ve hatta reformların ana başlatıcısıydı. Stein, Hardenberg ve diğerlerinin yardımıyla, 1806'da kocasını seferberliğe ikna etmişti ve hatta 1807'de Napolyon'la görüşerek antlaşmada dayatılan zor koşulları gözden geçirmesini talep etmişti.
III. Friedrich Wilhelm, reformlara girişme konusunda hâlâ çok az eğilim gösterdi ve uzun bir süre tereddüt etti. Reformcular bu nedenle kralı ikna etmek için çok çaba harcamak zorunda kaldılar. Bu durumda, reformcuların soylulara, muhafazakar ve restorasyonist güçlere karşı en sert mücadeleyi bürokrasi ve ordu içinde vermesi gerekiyordu. Immanuel Kant'ın idealist felsefesi bu nedenle reformcular üzerinde büyük bir etkiye sahipti. Bu nedenle Stein ve Hardenberg, 1807'de fikirlerini açıklayan bir inceleme yayınladılar.
Nedenler, amaçlar ve ilkeler > Reformların başlangıcı > Nassauer Denkschrift

Geri çağrıldıktan sonra Stein, Nassau'daki topraklarına çekildi. 1807'de, ana argümanı yönetim reformu olan Nassauer Denkschrift'i yayınladı. Ren Konfederasyonu devletlerindeki reformların aksine, Stein'ın yaklaşımı gelenekçiydi ve her şeyden önce Aydınlanma karşıtıydı, bunun yerine mutlakiyetçiliği eleştirmeye odaklanıyordu. Stein, 1688 Şanlı Devrimi gibi İngiliz modellerini izledi ve merkezi ve militarize bir bürokrasiye şüpheyle yaklaştı, merkezi olmayan yönetimi destekledi.
Stein'a göre, yönetim artık coğrafi bölgeye göre değil, alana göre bölünmelidir. Bu nedenle, idarenin iki şubeye bölünmesi gerekiyordu; kamu geliri şubesi ve en üst düzey devlet politikası şubesi (en yüksek devlet otoritesi). Bu konseptin ana amaçlarından biri, Tilsit Antlaşmaları kapsamındaki savaş tazminatlarını karşılamak için devlet mali sistemini rasyonalize etmekti. Devlet maliyesini rasyonalize etmek, devletin geliri artırmasına, ancak zayıf idari organizasyondan kaynaklanan kayıpları sınırlamasına izin verecektir.
Stein bir mutlakiyetçi devlet karşıtıydı, bürokrasiye ve merkezi hükûmette şüpheyle karşılıyordu. Ona göre memurlar, görevlerini "kayıtsızlıkla" ve "korkuyla" yerine getirmeleri için para ödenen adamlardan başka bir şey değildi. Her şeyden önce, ademi merkeziyetçiliği oluşturmak için yola çıktı. Stein böylece eyaletlere, Almanya'nın ilçelerine ve kasabalara daha fazla özerklik verdi. Daha önce sahip olduğu farklı görevler sayesinde Stein, taşra yönetimini uyumlu hale getirmesi gerektiğini fark etti. Vestfalya'da deneyimlediği gibi, eski korporatif anayasaya başvurmuştu. Stein'a göre toprak sahibi, yerel özyönetimin temel taşıydı: "Toprak sahibi, eyalet idaresine katılımının dışında tutulursa, onu anavatana bağlayan bağlantı kullanılmadan kalır".
Bununla birlikte, Stein için rol oynayan sadece işlevsel kaygılar değildi. Önce halkı siyaset konusunda eğitmesi gerektiğini ve bu alanda en yararlı şeylerden birinin eyaletlerde özyönetimi sağlanması olduğunu düşündü. Toprak sahiplerinin taşra idaresine katılımı hakkında şunları yazdı: Toprak sahiplerinin taşra idaresine katılımı sayesinde idari maliyetler açısından elde edilecek kazanç, en az önemli avantajdır. Çok daha önemli olan, toplumun ruhunu ve yurttaşlık duygusunu canlandırmak, ulusun ruhu arasındaki uyum ve vatan, bağımsızlık ve ulusal onur duygularının yeniden uyandırılmasıdır.
Reform projelerinde Stein, 1806 yenilgisiyle sarsılan Prusya birliğini reform yapmaya çalıştı.
Nedenler, amaçlar ve ilkeler > Genel bakış

Stein, atanmasından sonraki on dört ay içinde en önemli reformları uygulamaya koydu veya hazırladı. Tilsit'in gerekliliklerinin neden olduğu büyük mali kriz, Stein'ı radikal bir kemer sıkma politikasına zorladı ve gerekli tazminatları artırmak için devlet mekanizmasını kullandı. Stein tarafından başlatılan reformların başarısı, üst bürokrasi içinde halihazırda sürmekte olan bir tartışmanın sonucuydu ve Stein'ın bunları uygulamaya koymadaki rolü değişkendi; örneğin, neredeyse hiçbir zaman ayrıntılı sorunlarla uğraşmadı. Reformların çoğu, Ekim kararnamesi durumunda Heinrich Theodor von Schön gibi işbirlikçileri arasında başkaları tarafından hazırlandı. Ancak Stein, reformları krala ve soylular gibi onlara karşı çıkan diğer güçlere sunmaktan sorumluydu.
Stein'ın kısa görev süresi boyunca, devlet idaresine ilişkin teşkilat yasası 1808'e kadar (yani Stein'ın düşüşünden sonra) yayınlanmamış olsa bile, belirleyici yasalar ilan edildi. Ekim 1807 fermanı ve şehirlerin 1808 örgütsel reformları (Städteordnung) Stein'ın görevde olduğu dönemde yürürlüğe girdi. Karl vom Stein zum Altenstein tarafından kısa bir süre görev yaptıktan sonra, Hardenberg politikanın kontrolünü yeniden ele geçirdi. 1810'dan itibaren Staatskanzler unvanını aldı ve 1822'ye kadar korudu. Onun sayesinde toprak reformu, 1811 ve 1816 tarihli Nizamnameler (Regulierungsedikten) ve 1821 tarihli Ablöseordnung (kelimenin tam anlamıyla kurtuluş kararnamesi) aracılığıyla tamamlandı. Bunlara ek olarak 2 Kasım 1810 tarihli meslek vergisi fermanı ve 1811 tarihli polislik ticaret yasası (Gewerbepolizeigesetz) gibi ticaret düzenlemesi reformların uygulanması için baskı yaptı. 1818'de gümrük yasalarında reform yaparak iç vergileri kaldırdı. Sosyal reforma gelince, 1812'de Yahudi vatandaşları özgürleştirmeye yönelik bir ferman yayınlandı. Farklı başlangıç durumları ve izlenen amaçlara rağmen, askeri ve eğitim reformları dışında Ren Konfederasyonu devletlerine benzer reformlar yapıldı. Restorasyon, 1819 veya 1820 civarında Prusya'daki reformist politikaya bir son verdi.