stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Robert Cannon
Son yılları

Kırım Savaşı kazanıldıktan sonra Cannon’un ne yaptığı tam olarak bilinmemekle birlikte, Osmanlı İmparatorluğu hizmetinde birkaç yıl daha kaldığı varsayılmaktadır çünkü Ekim 1858’de 2. sınıf Mecidiye Nişanı’nı onurlandırıldı ve hizmetleri karşılığında dört diğer madalya kazanmış. Osmanlı ordusunda birkaç yıl daha general rütbesiyle hizmet veren Cannon, Britanya’ya geri döndü.
Son yılları > Ölümü

Cannon, 5 Nisan 1882’de Folkestone’da zatürre nedeniyle 71 yaşında hayatını kaybetti. Britanyalı halk tarafından "derinden sevildiği" söylenir.
Bibliyografya

Gibbs, Peter (1960). Crimean Blunder: The Story of the War with Russia a Hundred Years Ago. New York City: Rinehart & Company. ISBN 9781787202702.
Nolan, Edward Henry (1855). The History of the War Against Russia. London: George Virtue.
Nolan, Edward Henry (1857). The Illustrated History of the War Against Russia. London: George Virtue.
Hernani – Oriamendi platosundan, General Evans’ın 16 Mart 1837’de savunduğu son hat'a Karlistlerin saldırısı
Britanya Yardımcı Lejyonu’nun, Irún Muharebesi sırasında Behobia kapısına saldırısı
Silistre'deki Türk garnizonunun gerçekleştirdiği başarılı huruç
Gözleve Muharebesi – Adolphe Yvon tarafından resmedildi
Kars'ın Teslim Olması – Thomas Jones Barker tarafından resmedildi
Robert Cannon'un yaşlı iken çektirdiği fotoğrafı
Nicholas Harding

| Nicholas Harding |
| --- | --- |

Genel bilgiler
Doğum adı: Nicholas Harding
Doğum: 1956 Londra, İngiltere
Ölüm: 2 Kasım 2022 (66 yaşında)
Uyruk: İngiliz-Avustralyalı
Alanı: Resim

Ödüller
 Archibald Ödülü (2001): Kral Lear rolünde John Bell  Wynne Ödülü (2022): Eora 

Nicholas Harding (d. 1956, Londra – ö. 2 Kasım 2022), İngiliz-Avustralyalı ressam.
Yaşamı ve kariyeri

Harding, 1956 yılında Londra, İngiltere'de doğdu. 1965 yılında ailesiyle Avustralya'ya giderek Sidney'in Normanhurst banliyösüne yerleştiler. 1974'te Avustralya vatandaşlığına geçti.
Harding, 2001'de Kral Lear rolünde John Bell portresiyle Archibald Ödülü'nü kazandı. Ayrıca Bob's Daily Swim adlı çalışmasıyla 2005'teki Archibald Ödülleri'nde Halkın Seçimi Ödülü'nü elde etti. Bunların dışında sanatçı 1994'ten 2006 yılına kadar on üç yıl üst üste ve ayrıca 2009, 2011, 2016, 2017, 2018 ile 2020'de Archibald Ödülü'nde finallere kaldı.
Harding, 1981, 2003, 2006 yıllarında Sulman Ödülü ile 1994, 1996, 1998, 2003, 2016 ve 2017 yıllarında Wynne Ödülü'nde finalistler arasına girdi. Aynı zamanda 2022'de Eora adlı çalışmasıyla Wynne Ödülü'ne layık görülmüştür.
Kazandığı diğer başarıları arasında; 2001'de Eddy Avenue (3) adlı çalışmasıyla Dobell Ödülü ve Yüzüncü Yıl Madalyası sayılabilir.
2006'da Archibald Ödülü finalisti olan Robert Drewe (in the swell), Hugo at Home 2011 (Hugo Weaving'in portresi), Richard Roxburgh 2014 ve John Olsen A.O adlı çalışmaları 2010'da Canberra'daki Ulusal Portre Galerisi'nin kalıcı koleksiyonu için satın alınmıştır.
Sahil yaşamı (pembe çinko ve figürler) 2006 adlı tablosu 2006'da Newcastle Sanat Galerisi'nin açılışında Kilgour Ödülü'nü almıştır.
Sanatçının 25 yıllık çalışmalarının yer aldığı Drawn to Paint adlı sergisi 2010'da SH Ervin Galerisi'nde düzenlendi.
2015'te Beached adlı tablosuyla Ulusal Otoportre Ödülü Halkın Seçimi Ödülü'nü almaya hak kazandı.
Yine 2017'de sanatçının portrelerinden oluşan 28 Portre adlı sergisi Ulusal Portre Galerisi'nde düzenlenmiştir.
Sanatçının eserleri 1992'den itibaren 40'tan fazla kişisel sergide ve 1982'den itibaren 100'den fazla karma sergide yer aldı.
Çalışmalarının büyük bölümü Avustralya Ulusal Galerisi, Ulusal Portre Galerisi, Yeni Güney Galler Sanat Galerisi, Güney Avustralya Sanat Galerisi, Tweed River Sanat Galerisi, Newcastle Sanat Galerisi ve Maitland Bölge Sanat Galerisi dahil olmak üzere birçok devlet koleksiyonunda yer almaktadır.
Harding, 2020 yılında 2013-2018 yılları arasında yaptığı tiyatro provası çizimlerinden seçkileri içeren 312 sayfalık sınırlı sayıda basılan From the Wings adlı kitabı yayınladı.
2001 yılında Archibald Ödülü'nü kazanan Kral Lear rolünde John Bell adlı portresi 2021'de Yeni Güney Galler Sanat Galerisi'nde Archibald Ödülü'nün 100. yılı onuruna düzenlenen Archie 100 Sergisi'ne dahil edilmiştir.
Sanatçının adı Sidney'deki Olsen Galerisi, Brisbane'deki Philip Bacon Gallerişsş ve Melbourne'deki Sophie Gannon Galerisi tarafından yaşatılmaktadır.
Özel yaşamı ve ölümü

Harding'e 2017 yılında dil kanseri teşhisi kondu. Kanserle olan mücadelesini Tedavi, 49. günü (sorbolene soak) başlıklı otoportresiyle resme aktaran, Harding, 2 Kasım 2022'de kanser tedavisi devam ederken 66 yaşında ölmüştür.
Atom teorisi

Mevcut teorik atom modelinde yoğun bir çekirdeğin etrafı elektronların olasılık "bulutu" ile çevrilidir.
Kimya ve fizik biliminde atom teorisi; maddenin atom adı verilen süreksiz ve ayrık yapılardan oluştuğunu belirten, maddenin doğası üzerine bir bilimsel teoridir. Antik Yunan'da felsefi bir kavram olarak başlayan bu düşünce, 19. yy. başlarında kimya alanındaki keşiflerin de maddenin gerçekten atomlardan oluştuğunu destekleyen bulgularıyla kendisine ana akım bilimde yer edinmiştir.
Atom kelimesi, Eski Yunancada "bölünmez" anlamına gelen atomos sıfatından türemiştir. 19. yüzyılda kimyagerler bu terimi daha fazla küçültülemeyen kimyasal elementler için kullanmaya başladılar. İlk başlarda gayet uygun görünen bu kullanım, 20. yüzyıla geçerken elektromanyetizma ve radyoaktivite gibi çeşitli deneyler ışığında, fizikçiler sözde "bölünemez atom"un aslında birbirinden ayrı olarak da bulunabilen türlü atom altı parçacıklardan (özellikle, elektron, proton ve nötron) meydana gelen kümelenmiş bir yığın olduğunu keşfettiler.
Atomların bölünebilir olduğu anlaşıldıktan sonra fizikçiler "bölünemez" olanı ifade etmek için "temel parçacık" terimini kullanmaya başladılar, Atomun bölünemez olan kısımları, yok edilemez değil. Atom altı parçacıkları çalışan bilim alanı olan parçacık fiziğinde, fizikçiler maddenin gerçek temelini keşfetmeye çalışmaktadırlar.
Tarih > Felsefi olarak atomculuk

Ana madde: Atomculuk
Maddenin ayrık birimlerden oluştuğu fikri, Yunan ve Hint gibi eski kültürlerde göze çarpmakta ve dolayısıyla çok eskiye dayandığı bilinmektedir. "Atom" kelimesi antik Yunan filozofları Leukippos ve onun öğrencisi Demokritos tarafından literatüre kazandırılmıştır. Democritos'un düşünce sisteminde atomlar ezeliydi, sonsuz sayıdaydı, yaratılmamıştı ve maddelerin özellikleri onu oluşturan atomlara bağlıydı. Democritos'un atomculuğu daha sonra Yunan filozof Epikür (M.Ö. 341– M.Ö. 270)ve Epikürcü Romalı şair Lucretius (M.Ö. 99 - M.Ö. 55) tarafından geliştirildi ve detaylandırıldı. Erken Orta Çağ'da atomculuk çoğunlukla unutulmuştu, ancak 12. Yüzyilda Aristoteles'in yeniden keşfedilen yazılarındaki atomculuğa dair alıntılar sayesinde tekrar bilinir hale geldi.
14.Yüzyılda, Lucretius'un De rerum natura ve Laertios Diogenes'in Seçkin Filozofların Yaşamları ve Fikirleri kitapları gibi Atomcu öğretileri anlatan eserlerin tekrar keşfedilmesi konuya akademik ilgiyi artırdı. Ama Atomculuk, ortodoks Hristiyan öğretileriyle çelişen Epikürcü Felsefeyle bağdaştığından çoğu Avrupalı filozoflar tarafından kabul edilmedi. Fransız rahip Pierre Gassendi (1592–1655) atomların Tanrı tarafından yaratıldığını ve çok fazla sayıda olsalar da sonsuz olmadıklarını savunarak Atom fikrini canlandırdı. Ayrıca birden fazla atomun birleşkesine "molekül" adını veren ilk kişiydi. Gassendi'nin geliştirdiği atom teorisi Fransada hekim François Bernier ve İngilterede doğa filozofu Walter Charleton tarafından popülerleştirildi. Kimyacı Robert Boyle (1627–1691) ve Fizikçi Isaac Newton (1642–1727) da atomculuğu savundu ve 17.Yüzyılın sonlarına doğru bilimsel cemiyetlerin önemli bir kısmı tarafından kabul edildi.
Tarih > Avogadro

Dalton'un teorisindeki kusur 1811 yılında Amedeo Avogadro tarafından düzeltilmiştir. Avogadro, eşit hacimdeki herhangi iki gazın eşit sıcaklık ve basınç altında aynı sayıda molekül içereceğini öne sürmüştür (diğer bir deyişle gaz parçacıklarının kütlesi kapladığı hacmi etkilememektedir). Avogadro yasası; birçok gazın hangi hacimde tepkimeye girdiğine bakarak, gazların iki atomlu yapısıyla alakalı sonuçlara ulaşabilmesine olanak sağlamıştır. Örneğin: iki litre hidrojen sabit sıcaklık ve basınç altında sadece bir litre oksijen ile tepkimeye girip 2 litre su buharı oluşturur. Bunun anlamı; iki partikül suyu oluşturmak için tek bir oksijen molekülü iki parçaya ayrılmaktadır. Dolayısıyla, Avogadro, oksijen ve daha birçok element için daha hatasız ölçümler sunabilmiş ve atom ile molekül arasındaki ayrımı kesin bir biçimde yapmıştır.
Tarih > Brown Hareketi

Ana madde: Brown hareketi
1827 yılında, İngiliz botanist Robert Brown suda yüzen polen tanelerinin içindeki toz parçacıklarının görünen bir sebep olmaksızın sürekli titreştiğini gözlemledi. 1905 yılında ise, Albert Einstein bu Brown hareketinin su moleküllerinin polen taneleriyle sürekli olarak çarpışmasından dolayı olduğunu teori haline getirdi ve bunu açıklamak için tahmini bir matematiksel model geliştirdi. Bu model Fransız fizikçi Jean Perrin tarafından 1908 yılında deneysel olarak doğrulandı ve dolayısıyla parçacık teorisi için ekstra doğrulanma sağladı.
Tarih > Atom altı parçacıkların keşfi

Katot ışınları (mavi) katottan yayımlanmakta, yarıklar ile bir dalga haline gelmekte, sonrasında elektrik verilmiş iki levha arasından geçerken rotalarından sapmakta.
J. J Thomson'un katot ışınları üzerine çalışmalarıyla elektronu 1897 yılındaki keşfine kadar atomların mümkün olan en küçük parçacık olduğu düşünülüyordu.
Crookes tüpü, iki elektrotun boşlukla ayrıldığı camdan yapılan bir koruyucudur. Bu elektrotlar arasına bir potansiyel fark uygulandığında, katot ışınları elde edilir ve bu ışınlar tüpün son kısmında cama vurduklarında parlayan bir iz bırakır. Deneyler sonucunda Thomson, bu ışınların bir elektrik alan altında saptırılabildiğini fark etti (zaten bilinmekte olan manyetik alana ek olarak). Thomson, bu ışınların ışığın yeni bir formu olmadığını, daha çok "küçük tanecik" (daha sonrasında bilim adamları tarafından elektron olarak yeniden adlandırılacaktı) adını verdiği negatif yüklü ve oldukça hafif parçacıklardan oluştuğu sonucuna vardı. Kütle-yük oranlarını hesapladı ve bilinen en küçük atom olan hidrojeninkinden 1800 kat daha küçük olduğunu gördü. Bu küçük tanecikler, daha önce bilinen hiçbir parçacığa benzemiyordu.
Thomson daha sonra atomların bölünebilir olduğunu ve bu küçük taneciklerin de yapı taşı olduğunu öne sürdü. Atomun bütünündeki nötr yapıyı açıklamak için ise, bu küçük taneciklerin, düzgün bir şekilde dağılmış pozitif yük denizinde aralara dağıtılmış şekilde bulunduğunu savundu, açıklama genel nötr sorumlu olan atom, teklifini yaptı, o yuvarları dağıtıldı önlük deniz pozitif. Elektronlar, pozitif yükler arasında aynı bir tatlıdaki meyveler gibi gömülü bulunduğu için bu modele erikli puding modeli denmiştir. (Aslında Thomson modelinde sabit değillerdir).
Tarih > Çekirdeğin keşfi

Thomson'un erik puding modeli, eski öğrencilerinden biri olan ve kütlenin büyük kısmının ve pozitif yükün atom içerisinde çok küçük bir hacimde yoğun olarak bulunduğunu keşfeden ve bunun da atomun merkezi olduğunu düşünen Ernest Rutherford tarafından çürütülmüştür.
Geiger–Marsden deneyinde, Hans Geiger ve Ernest Marsden (Rutherford'ın emrinde çalışan meslektaşları) ince metal levhalara alfa parçacıkları fırlattılar ve sapmalarını floresan ekran kullanarak ölçtüler. Erikli Puding modelin öngördüğü üzere; çok küçük kütleye sahip elektronlar ve yüksek momentuma sahip alfa parçacıkları her yere dağıldığı için az yoğunlukta olan pozitif yük dağılımı bilgileriyle, deneyciler bütün alfa parçacıklarının metal levhayı kayda değer bir sapma olmadan geçmesini beklediler. Şaşkınlığa uğratacak şekilde, alfa parçacıklarının küçük bir kısmı yüksek sapmaya uğramıştı. Rutherford, bu deney sonucunda pozitif yükün atomun içerisinde tek bir yerde konsantre olarak bulunması gerektiği sonucuna vardı, böylelikle görece yeterli ve yoğun elektrik alan oluşabilecek ve alfa parçacıklarını güçlü bir şekilde saptırabilecekti.
Bunun sonucunda Rutherford, elektron bulutlarının küçük pozitif bir çekirdek etrafında bulunduğu gezegen modelini öne sürdü. Ancak böyle küçük bir alandaki yük yoğunluğu yüksek sapmaya sebep olabilecek bir elektrik alanı oluşturabilirdi.
Tarih > Atomun kuantum fiziksel modeline yönelik ilk adımlar

Atomun gezegen modelinde iki önemli eksiklik vardı. İlki; güneşin etrafındaki gezegenlerin aksine, elektronlar yüklü parçacıklardı. İvmeli bir hareket yapan elektrik yükünün klasik elektromanyetizma içerisinde Larmor formülüne göre elektromanyetik dalga yaydığı biliniyordu. Yörüngesel bir hareket yapan yük, sürekli olarak enerji kaybetmeli ve spiral hareketi yaparak çekirdek üzerine saliseler içerisinde çökmeliydi. İkinci önemli eksiklik ise gezegen modeli; gözlemlenen atomun emisyon ve soğurma tayfında (spektrum) bulunan grafiksel anlık yüksek çizgileri (pik) açıklayamamaktaydı.
20. yüzyılın başlarında Kuantum teorisi; Max Planck ve Albert Einstein ışığın enerjisinin quanta(tekil, kuantum) adı verilen, sadece belirli miktarlarda yayılıp, soğurulabildiğini bilimsel olarak ortaya koymasıyla, fizik dünyasında devrime yol açmıştır. 1913 yılında ise, Niels Bohr bu fikir ile klasik fiziği kullanarak atom için Bohr modelini oluşturmuştur. Bohr modelinde, bir elektron çekirdeği sadece açısal momentum ve enerjisi sabit belirli yörüngeler etrafında bulunabilir, çekirdeğe olan uzaklığı (yani yarıçapı) ile enerjisi arasında oran vardır. Bu modele göre, elektron çekirdeğe doğru spiral yapamaz çünkü enerjisini sürekli bir şekilde kaybedemez. Onun yerine sadece enerji seviyeleri" yapabilir. Bu olduğunda ise, enerji değişimiyle orantılı olarak belirli bir frekansta foton soğurur ya da yayımlar (dolayısıyla soğurma ve emisyon spektrumunda keskin çizgiler gözlemlenir).
Bohr modeli mükemmel değildi. Sadece hidrojenin spektral çizgilerini tahmin edebilmiştir. Birden fazla elektronu olan atomları tahmin edememiştir. Dahası, spektrografik teknolojinin gelişmesi ile birlikte, Bohr modelinin açıklayamayacağı hidrojenin ekstra tayf çizgileri bulunmuştur. 1916'da, Arnold Sommerfeld bu ekstra tayf çizgilerini açıklayabilmek için Bohr modeline eliptik yörüngeler eklemiş, fakat bu da modeli kullanılması çok zor bir hale sokmuştur ve yine de daha karmaşık atomları açıklayamamıştır.
Tarih > İzotopların keşfi

Radyoaktivite ile oluşan ürünler üzerine deneyler gerçekleştirirken, 1913 yılında radyokimyacı Frederick Soddy, periyodik tablodaki yerlerde birden fazla elementin olabildiğini fark etmiştir. İzotop kelimesi literatüre Margaret Todd tarafından uygun bir isim olarak kazandırılmıştır.
Aynı yıl, J.J. Thomson'ın neon iyonlarını elektrik ve manyetik alanlardan geçirerek diğer uçta fotografik levhalara düşürdüğü bir deney yapmaktaydı. Thomson, levha üzerinde iki parlayan nokta gördü, bunun anlamı iki ayrı sapmaya uğranmasıydı. Thomson daha sonra bunun bazı neon atomlarının farklı kütleye sahip olmasından dolayı olduğu sonucuna vardı. Bu farklı kütlelerin kaynağı daha sonra 1932 yılında nötronların keşfiyle açıklanabilecekti.
Tarih > Nükleer parçacıkların keşfi

1917 yılında Rutherford, azot gazını alfa parçacıklarıyla bombaladı ve gazın içerisinden hidrojenin yayıldığını gözlemledi (Rutherford hemen fark etti, çünkü daha önce hidrojeni alfa parçacıklarıyla bombalamış ve hidrojen çekirdeğinin son oluşan ürünler arasında olduğunu gözlemlemişti) Rutherford bu hidrojen çekirdeklerinin bizzat azot çekirdeklerinden ayrıldığı sonucuna vardı. (aslında, Rutherford azotu bölmüştü).
Hem kendi çalışmaları hem de öğrencileri Bohr ve Henry Moseley'in çalışmaları sonucunda, Rutherford herhangi bir atomun çekirdeğinin her zaman belirli tam sayıda hidrojen çekirdeğine eşit olabileceğini biliyordu. Bu ve herhangi bir atomun kütlesinin belirli sayıda hidrojen atomun kütlesine kabaca eşit olmasıyla - o zamanlar parçacıkların en hafifi olarak biliniyordu - şu sonuca vardı; hidrojen atomunun çekirdekleri tekil parçacıklardı ve tüm atom çekirdeklerinin temel bir bileşeniydi. Bu parçacıklara proton adını verdi. Daha sonra yapılan deneylerde Rutherford, çoğu atomun çekirdek ağırlığının sahip olduğu proton ağırlığından çok fazla olduğunu görmüştür. Bu ağırlığın daha önce bilinmeyen yüksüz bir parçacıklardan dolayı olduğunu iddia etmiş ve geçici olarak "Nötron" kelimesini kullanmıştır.
1928 yılında, Walter Bothe alfa parçacıklarıyla bombalanan berilyumun yüksek derecede penetrasyonu olan ve elektriksel olarak yüksüz bir ışıma yaydığını gözlemlemiştir. Daha sonraları bu ışımanın parafinden hidrojenleri sökebileceği keşfedilmiştir. Gama ışımasının metallerdeki elektronlara benzer etkiyi yaptığı göz önüne alındığında, ilk başlarda yüksek enerjili gama ışıması olduğu düşünülmüştür. Fakat daha sonra James Chadwick enerji ve momentum korunumuna bağlı kalarak elektromanyetik radyasyon sebebiyle oluşabilmesi için iyonlaşma etkisinin çok güçlü olduğunu görmüştür. 1932 yılında Chadwick bu gizemli berilyum ışımasına hidrojen ve azot gibi çeşitli elementleri maruz bırakmış ve geri seken yüklü parçacıkların enerjilerini ölçmüştür. Bu radyasyonun aslında elektriksel olarak yüksüz parçacıklardan oluştuğu ve gama ışını gibi kütlesiz olamayacağı sonucuna varmıştır. Onun yerine protona yakın bir kütlesinin olması gerektiğini belirtmiştir. Chadwick bu parçacıkların Rutherford'un bahsettiği nötronlar olduğunu öne sürmüştür. Nötronun keşfinden dolayı Chadwick, 1935 yılında Nobel ödülü almıştır.
Tarih > Atomun kuantum fiziksel modeli

1924'te Louis de Broglie, her hareket eden parçacığın -özelde elektron gibi atomaltı parçacıkların- bir parça dalga-benzeri davranış gösterdiğini öne sürdü. Erwin Schrödinger bu fikirden etkilenerek bir elektronun atomda parçacık mı yoksa dalga olarak mı daha iyi açıklanabileceğini araştırdı. 1926'da yayınlanan Schrödinger denklemi; elektronu, noktasal parçacıktan ziyade bir dalga fonksiyonu olarak tanımlar. Bu yaklaşım, Bohr'un modelinin açıklayamadığı birçok tayf fenomenini öngörebildi. Yaklaşım matematiksel olarak uygun olsa da görselleştirilmesi zor olduğundan karşıtlığa maruz kaldı. Eleştirenlerden biri,Max Born, Schrödinger'in dalga fonksiyonunun bir elektronu değil bütün olası durumlarını tanımladığını, bu yüzden bir elektronun çekirdeğin etrafındaki herhangi bir konumda bulunma olasılığını hesaplamak için kullanılabileceğini söyledi. Bu, parçacık ve dalga elektron teorilerinin karşıtlığını uzlaştırdı ve dalga-parçacık çiftliği fikrini getirdi. Bu teoriye göre elektronlar hem dalga hem de parçacık özelliklerini gösterebilirdi. Örneğin bir dalga gibi yansıtılabilirdi ve bir parçacık gibi kütleye sahipti.
Elektronları dalga fonksiyonları ile açıklayabilmenin bir sonucu olarak, bir elektronun konumunu ve momentumunu eş zamanlı elde edebilmek matematiksel olarak imkansızdır. Bu durum, bunu ilk kez 1927 yılında tanımlayıp yayımlayan ünlü teorik fizikçi Werner Heisenberg'e ithafen Heisenberg belirsizlik ilkesi olarak adlandırılır. Bu, düzgün ve keskin dairesel yörüngelerle tanımlanmış Bohr'un modelini geçersiz kılmıştır. Atomun modern modelinde ise elektronların konumları olasılıklar olarak tarif edilmiştir. Teorik olarak bir elektron çekirdekten herhangi bir uzaklıkta bulunabilir. Fakat elektronun enerji seviyesine bağlı olarak, çekirdeğin etrafında bazı bölgelerde diğer bölgelere göre özellikle daha sık bulunur. Bu düzene atomik orbital adı verilir. Orbitaller; çekirdek merkezde olmak üzere küre, dambıl, simit gibi birçok şekilde bulunabilir.
Konuyla ilgili yayınlar

Bernard Pullman (1998) The Atom in the History of Human Thought, trans. by Axel Reisinger. Oxford Univ. Press.
Eric Scerri (2007) The Periodic Table, Its Story and Its Significance, Oxford University Press, New York.
Charles Adolphe Wurtz (1881) The Atomic Theory, D. Appleton and Company, New York.
John Dalton'un A New System of Chemical Philosophy (1808) eserinde yer lan çeşitli atom ve molekül tasvirleri.
Geiger-Marsden deneyi

Sol Resim: Beklenen sonuçlar: alfa parçacıkları atomun erik puding modelinden ihmal edilebilir bir sapma ile geçmesi

Sağ Resim: Gözlenen sonuçlar: parçacıkların çok küçük bir kısmının konsatre pozitif çekirdek tarafından yön değişimine uğraması.
Bohr modeli
Neon atomunun 5 ayrı dolu atomik orbital gösterimi, son üç orbital enerji olarak eşit olmak üzere soldan sağa enerji artmakta.Her orbital de en fazla iki elektron bulunabilir, renklendirmeye göre olan baloncuklarda bulunma ihtimali çok yüksek. İki elektron da eş bir şekilde iki orbital bölgede yer alır, renklendirmenin amacı dalga fazının farklı olduğunu vurgulmaktır.
Renzo Barbieri

| Renzo Barbieri |
| --- | --- |
Doğum: Renzo Barbieri 3 Ekim 1930 Milano, İtalya
Ölüm: 23 Eylül 2007 Milano, İtalya
Milliyet:  İtalya
Vatandaşlık:  İtalya
Tür: Çizgi roman
Edebî akım: Erotik edebiyat
 Etkiledikleri Luca Laca Montagliani 

Renzo Barbieri (3 Ekim 1930, Milano -  23 Eylül 2007, Milano) İtalyan yazar, senarist ve yayıncı olmasının yanı sıra ünlü bir erotik çizgi roman yazarıdır.
Hayatı

Renzo Barbieri, 1959'da Edizioni del Vascello yayınevini birlikte kurduğu Giorgio Casarotti ile tek başına yayınladığı western çizgi roman serisi Timbergek'in senaryosunu yazdı. Ertesi yıl James Dyan serisini (1960) kaleme aldığı Dardo Yayınevi ve Edizioni Alpe için çalışmaya başladı, aynı dönemde La Notte gazetesi için muhabirlik ve editörlük yaptı.
1960'ların ortalarında, şiddet içeren Fransızca bir çizgi roman dergisini okuduktan sonra Milano'da bir yayınevi açmaya karar verdi ve "cep çizgi romanları" fikrini geliştirdi. Bu, grafik şiddet unsurları ve kadın erotizmini içeren Diabolik, Kriminal ve Satanik gibi dergilerle İtalyan Fumetto Nero çizgi roman akımının patladığı bir dönemdir.
Başlangıçta içerik açısından hafif erotik olan yayınlar, 1970'lerin sonuna doğru giderek daha pornografik hale geldi ve o dönemde İtalya'da gerçekleşen cinsel devrimi ve basında ve filmlerde artan müsamahayı yansıttı. Çıplak göğüs gibi 1960'ların ortalarında skandal yaratabilecek görüntüler birdenbire neredeyse iffetli ve masum görünmeye başladı
Hayatı > Erotik yayınevleri dönemi

1967 yılında Barbieri, Giorgio Cavedon ile ortaklaşa ErreGi Yayınevi'ni kurdu. İkili birlikte Jacula, Lucrezia, Messalina, Hessa, De Sade, Lucifera, Jolanda, Vartan, Walalla, Yra, Jungle ve Bonnie gibi pek çok seksi kadın kahramanı yarattılar. 1972 yılında, yaratıcı farklılıklar ve erotik çizgi romanlarda artan rekabetle başa çıkmak için Barbieri ve Cavedon ayrılarak kendi şirketlerini kurdular. Cavedon mevcut tüm popüler serileri elinde tuttu ve ErreGi Ediperiodici olarak yeniden adlandırdı. Barbieri ise Edifumetto'yu kurdu.
Edifumetto markası altında Barbieri, Zora la Vampira, Rolando del Fico, Cimiteria, Vampiro, Scheletro, Sukia Belzeba, Playcolt, Mafia, Poppea, Necron ve düzinelerce başka karakter de dahil olmak üzere korku ve soft porno çizgi roman türünün en önemli serilerinden bazılarını yarattı. Bu serilerin başarısı büyük ölçüde Alessandro Biffignandi, Emanuele Taglietti, Roberto Molino, Pino Dangelico, Enzo Sciotti ve Carlo Jacono gibi klasik eğitim almış sanatçılar tarafından çizilen kapaklardan kaynaklanıyordu. Birkaç yıl içinde Edifumetto neredeyse her gün yeni bir erotik çizgi roman yayınlıyordu ve yaz aylarında özel eklerle yayınların sayısı iki katına çıkıyordu.
Barbieri erotik yayın pazarını çeşitlendirmek için Edizioni GEIS, SEGI, Il Vascello, Centroedizioni, Squalo Comics, Renzo Barbieri Editore gibi başka yayıncılık girişimleri kurdu ve çeşitli erotik çizgi roman serilerini üretti. Barbieri'nin son şirketi Edifumetto 3000, 2000'lerin başında kapandı.
Renzo Barbieri, Magnus, Ferdinando Tacconi ve Leone Frollo gibi büyük sanatçıların erotik nitelikte olması gerekmeyen bazı çizgi roman başyapıtlarının yayınlanmasını mümkün kılmıştır. Bu bağlamda Magnus'un erotik çizgi romanı Necron, seksi kısa hikâyeleri Mezzanote di Morte ve hepsinden önemlisi I Briganti, La Compagnia della Forca ve Lo Sconosciuto gibi eserleri örnek gösterilebilir.