stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
1798-1802 Osmanlı-Fransız Savaşı
Savaş > Arnavutluk harekâtı (1798)

Osmanlı-Fransız savaşının başlamasının ardından tarafların çarpıştığı ana cephelerden biri de Arnavutluk oldu. Fransa'nın Campo Formio Antlaşması'yla (1797) tarihe karışan Venedik Cumhuriyeti'nden devraldığı anakaradaki dört limanın (Butrinto, Preveze, Vonitsa ve Parga/Osmanlı kaynaklarında Nevâhir-i Erbaa) ele geçirilmesi için Osmanlı başkenti tarafından Yanya Valisi Tepedelenli Ali Paşa görevlendirildi. 1798 Ekim'inde Ali Paşa komutasındaki Osmanlı birlikleri bu dört limanın ilk üçünü zaptetti. Bir Osmanlı-Rus donanmasının bölgeye gelişini duyan Pargalılar da teslim oldular. Bu sayede, Arnavutluk anakarasındaki Fransız mevcudiyeti tamamen temizlenmiş oldu.
Savaş > Osmanlı-Rus ittifakı ve Akdeniz harekatı (1798-99)

19 Eylül 1798'de Büyükdere'den ayrılan Rus donanması 25 Eylül'de Çanakkale'de Kadir Bey komutasındaki Osmanlı donanmasıyla birleşti. 1 Ekim'de Çanakkale Boğazı'ndan çıkan Osmanlı-Rus donanması 9 Ekim'de ulaştığı Çuha'da Fransız garnizonunun savunduğu Kapsali kalesini 12 Ekim'de ele geçirdi. Buradan Fransa'nın Venedik'ten devraldığı İyon Adaları'na yönelen Osmanlı-Rus donanması 25 Ekim'de Zante'yi, 3 Kasım'da Kefalonya'yı, 14 Kasım'da ise (15 günlük kuşatmanın ardından) Ayamavra'yı zaptetti. Bölgedeki diğer küçük adalar Fiaki ve Paksu'nun da Kasım ortasında teslim olmalarının ardından Osmanlı-Rus donanması Fransızların en büyük garnizonunun (3.000 asker ve 630 top) bulunduğu Korfu'ya yöneldi ve ana kaleyi kuşattı. Bununla birlikte, gerek garnizonun kuvvetli direnişi, gerek kalenin müstahkem konumu gerekse kuşatan birliklerin sayısının azlığı nedeniyle kuşatma kış koşullarının da etkisiyle 1798 sonlarında durakladı. 3 Ocak 1799'da Osmanlı-Rus İttifak Antlaşması'nın imzalanmasıyla Korfu sularına ilave savaş gemileri gönderildiği gibi, Arnavutluk'taki harekâtını başarıyla tamamlayan Tepedelenli Ali Paşa'ya bağlı birliklerin bir bölümü de Korfu'ya çıkarıldı. 1 Mart 1799'da yeniden başlayan taarruz sonucunda 3 Mart'ta Korfu'daki Fransız garnizonu da ağır kayıpların ardından teslim oldu.
Savaş > İtalya harekâtı (1799)

İyon Adaları'ndaki harekâtı kesin bir zaferle sonuçlandıran Osmanlı-Rus donanması İtalya'daki Fransız mevcudiyetini hedef aldı. Nitekim, 19 Mayıs 1798'de Avusturya'yla bir savunma paktı imzalayan Napoli Krallığı Fransa'ya karşı İkinci Koalisyon'a dahil olmuş, ardından benzer antlaşmaları Rusya (29 Kasım 1798), İngiltere (1 Aralık 1798) ve Osmanlı İmparatorluğu'yla (21 Ocak 1799) imzalamış, ancak 1798 sonu-1799 başında İtalyan anakarasındaki tüm topraklarının Fransa tarafından işgal edilmesini (23 Ocak 1799'da Fransız nüfuzunda Napoli merkezli Partenopean Cumhuriyeti kurulmuştu) müteakip Sicilya'ya sığınan Kral IV. Ferdinand önce Rusya'dan sonra ise Osmanlı İmparatorluğu'ndan askerî destek talep etmişti.
Bu talebin olumlu yanıtlanması üzerine, Osmanlı başkentinin 29 Nisan 1799 tarihli emrine istinaden Korfu'da bulunan Osmanlı donanmasının komutanı Kadir Bey 9 gemiden oluşan Osmanlı-Rus filosunu (7'si Osmanlı gemisi) Otranto ve Brindisi'ye sevketti. 17 Nisan'da Brindisi'yi Fransızlardan temizleyen ele geçiren filo, 14-19 Mayıs arasında Bari, Barletta ve Manfredonia'yı ele geçirdi. Takviye kuvvetlerle kıyıdan içeri yönelen Osmanlı-Rus birliği 21 Mayıs'ta Foggia'yı, 5 Haziran'da Ariano'da Napolili isyancılarla birleştikten sonra ise (denizden İngiliz Amiral Nelson komutasındaki İngiliz donanmasının da yardımıyla) kuşattığı Napoli'yi 22 Haziran'da zaptetti.
Eşzamanlı olarak, 5'i Osmanlı gemilerinden oluşan 11 parçalık Osmanlı-Rus filosu da Fransızların üs olarak kullandığı Ancona'yı 14 Mayıs'ta kuşattı ve kuzeyindeki Pesaro, Fano, Senigallia'yu ele geçirdi (10-18 Haziran). Fransızların karşı taarruzuna karşı Temmuz'da bu kıyılardaki mevcudiyetini pekiştiren Osmanlı-Rus filosu 12 Ağustos'ta Ancona Kuşatması'nı sıkılaştırdı. General Frölich komutasındaki Avusturya kolordusunun da karadan sıkıştırmasıyla Ancona 13 Kasım 1799'da teslim oldu.
Öte yandan, 4 Ağustos'ta Korfu'dan ayrılan Osmanlı-Rus donanması da 14 Ağustos'ta Messina'ya, ardından Palermo'ya demirledi. Ancak, Osmanlı donanması Eylül'de bölgeden ayrılarak Çanakkale Boğazı'na döndü. Kasım sonunda Ancona'dan dönenlerin de ulaşmasıyla Osmanlı donanması bir yılı aşkın bir harekâtın ardından üslerine geri döndü.
Savaş > Fransa'nın Filistin ve Suriye'ye saldırısı (1799)

Ana madde: Akka Kuşatması (1799)
Mısır'daki donanması büyük oranda imha edilen Napolyon Bonapart ise Mısır'daki sıkışık durumdayken, İstanbul'a gönderdiği elçi İngilizler tarafından esir edilince Filistin'e yöneldi. Yaklaşık 25.000 kişilik orduyla 22 Aralık 1798'de Mısır'dan hareket eden Bonapart, 7 Şubat'ta El-Ariş önlerine geldi ve kuşattığı kaleyi 20 Şubat 1799'da ele geçirdi. İleri harekâtını sürdüren Fransız ordusu 25 Şubat'ta Gazze'yi, 7 Mart'ta Yafa'yı işgal etti ve Yafa'da 2.500 esiri öldürerek büyük bir katliam yaptı. Tahliye edilen Hayfa'ya giren Fransız ordusu 19 Mart 1799'da Akka önlerine gelip Cezzar Ahmed Paşa tarafından savunulan kaleyi kuşattılarsa da, 8 Mayıs'ta Osmanlı donanmasının getirdiği 3.000 Nizâm-ı Cedîd askeriyle iyice güçlenen garnizon karşısında 20 Mayıs'a kadar düzenlediği 44 taarruzda 7 ilâ 8.000 kayıp verdikten sonra zorlukla Kahire'ye çekildi.
Savaş > Mısır Çıkarması (1799)

Cezzar Ahmed Paşa'nın Akka'da kazandığı zafer Fransızların Mısır'dan çıkarılması hedefine yönelik harekâtların öncüsü oldu. Köse Mustafa Paşa komutasındaki 80 ilâ 100 parçalık Osmanlı donanması 16 Temmuz 1799'da İskenderiye'ye çıkarma icra etmeye çalıştıysa da direnişle karşılaştı. Buna mukabil İngiliz donanmasının da desteğiyle 9.000 asker Ebu Hur'a çıkarıldı. 25 Temmuz'daki Ebuhur Muharebesi'nde General Joachim Murat komutasındaki Fransız ordusu bu Osmanlı kuvvetini mağlup etti ve ardından Ebu Hur kalesini geri aldı. Osmanlı kuvvetleri Osmanlı donanmasıyla Ebu Hur'dan çekilerek bu defa Dimyat'a çıkarma yaptıysa da Jean-Antoine Verdier komutasındaki Fransız ordusuna yenilerek taarruz gücünü yitirdi.
Buna mukabil, Sadrazam Yusuf Ziya Paşa asıl Osmanlı ordusuyla Mısır üzerine yürüdüğünü haber alan ve donanmasından mahrum olan Napolyon Bonapart bu geçici başarılara rağmen Mısır'daki işgalini kalıcılaştıramayacağını anladı ve Fransa'ya geri dönüşünü planlamaya başladı. Bir taraftan (Ebu Hur'da esir düşen) Köse Mustafa Paşa aracılığıyla barış müzakereleri yürütüyormuş gibi gözükürken diğer taraftan İngilizlerden Fransa'ya gidecek üç gemi için izin almayı başaran Napolyon 23 Ağustos 1799'da bu gemilerden birine gizlice binerek Mısır'dan kaçmayı başardı. Yerine ise vekil olarak Jean-Baptiste Kléber'i bıraktı.
Savaş > Mısır Seferi (1799-1800) ve ilk Tahliye Şartnamesi

Yusuf Ziya Paşa komutasındaki 15.000 kişilik Osmanlı ordusu da 3 Haziran 1799'da Üsküdar'dan hareketle 13 Eylül'de 24.000 askere ulaşmış olarak Şam'a vardı. Fransızların Osmanlılarla tek taraflı anlaşarak Mısır'ı (kabul edilmesi güç koşullarla) tahliye etme teklifi Rusya ve İngiltere'yle ittifak anlaşmaları uyarınca reddedildi. Bu de fa İngiliz Amiral Smith'in katılımıyla yapılan müzakerelerde ateşkes koşulları üzerinde neredeyse mutabık kalınmışken, Osmanlı ordusu ileri harekâtını sürdürdü. Osmanlı ordusu 17-21 Aralık 1799'daki kuşatma sonucunda Osmanlı ordusEl-Ariş'i geri aldıktan sonra Yusuf Ziya Paşa mütareke koşullarını kabul etti ve 24 Ocak 1800 tarihinde Tahliye Şartnamesini imzaladı.
Osmanlı ordusu, ağırlıklarını ve ağır toplarını geride bırakarak, Mısır'ı teslim almak üzere harekete geçerken, Fransızlar da Mısır’ı boşaltmak için kuvvetlerini Dimyat, Raşid ve İskenderiye istikametine yönelttiler. Osmanlı Hükümeti, tahliye şartnamesine göre Fransızları taşımak için 45 gemi tedarik ederek İskenderiye’ye gönderdi. Ancak, İngiliz hükümeti Amiral Smith'in önayak olduğu tahliye şartnamesini kabul etmediğini açıkladı. Kahire 12 Mart 1800 tarihinde Osmanlı ordusuna teslim edilecekken bu haberin ulaşması üzerine General Kléber Yusuf Ziya Paşa'dan yürüyüşünü durdurmasını ve şartnameyi kabul etmeleri için İngilizler nezdinde girişimde bulunmasını istedi. Yusuf Ziya Paşa ise ordusunu durdurmayı reddederek Fransızların gemilere binip Mısır'ı terketmelerini talep etti. Bunun üzerine General Kléber tekrar savaşma kararı aldı.
Nasuh Paşa komutasındaki Osmanlı birliğini El-Matrike'de baskına uğratarak burayı ele geçiren Fransız ordusu 20 Mart 1800'de Ayn Şems Muharebesi'nde Osmanlı ordusunu büyük bir yenilgiye uğrattı. Osmanlı ordusu El-Ariş'e çekilirken General Kléber 27 Mart'ta Kahire'ye döndü.
Fleetwood

| Fleetwood |
| --- | --- |

 Fleetwood'un Lancashire ve İngiltere'de konumu
Ülke:  Birleşik Krallık
Kurucu Ülke:  İngiltere
Bölge: Kuzey Batı İngiltere
Kontluk: Lancashire
İkinci seviyede metropoliten olmayan bölge: Wyre
Nüfus (2011)
 • Toplam: 25.939
Zaman dilimi: UTC±00.00 (BAS)
 • Yaz (YSU): UTC+01.00 (BAYS)
Alan kodu: 01253
Fleetwood, Birleşik Krallık'a bağlı İngiltere'nin Kuzey Batı İngiltere bölgesinde idari bakımdan birinci seviyeli yerel idare olan Lancashire kontluğuna bağlı olan Wyre ikinci seviyeli metropoliten-olmayan yerel idare bölgesinde bulunan bir küçük kasabadır. Fleetwood'un nüfusu (2011 Nüfus Sayımı itibarıyla)  25.939  kişidir.
Coğrafi konumu

Fleetwood kuzey Lancashire'da İrlanda Denizi üzerinde "Fylde yarımadası" üzerinde ve Blackpool merkezinin 8 km kuzeyinde, "Wyre Nehri" ağzının batısında bir deniz limanıdır.
Kasaba yaklaşık 3 km genişlikte batısında İrlanda Denizi"; kuzeyinde "Morecambe Körfezi" ve doğusunda "Wyre Nehri" olan bir yarımada üzerinde kurulmuştur. Bu nedenle Fleetwood'a bağlantılar çok kısıntılıdır ve kasabaya giriş çıkış (birisi üzerinde tramvay yolu bulunan) iki yoldan yapılabilmektedir. Kasabanın yüzölçümü de (4 mil kare olup) çok sınırlıdır.
Kasaba'nın kuzeyinden "Kuzey Rıhtımı" adı verilen çok zaman deniz altında bulunan ancak git sıralarında ortaya çıkan ve Wyre Nehri ağzındaki halicin doğusunda bulunan bir "kum tepesi"  4 km kadar Moreçambe Körfezi'ne uzanmaktadır. Wyre Nehri'nin diğer yakasında "Bernard Wharf" adlı benzer olarak çok zaman deniz içinde kalan "kum tepsi" vardır. Bu nedenle Fleetwood civarında Wyre Halici ve açığına gemilerin girmesi çok güçlükle ve zorlukla yapılmaktadır. Ama bu haliç İrlanda Denizi'nin bu kıyılarında çok olağan olan batı fırtınalarına karşı korunaklı olduğu için özellikle balıkçı gemileri tarafından, kullanılmaktadır.
Fylde yarımadasında bulunan diğer yerleşkeler gibi, Fleetwood da çok düz ve düşük rakımlı arazi üzerinde kurulmuştur. Fleetwood'un kuzeyi ve batısı hemen hemen deniz seviyesindedir. Kasabanın batısında yüksek bir deniz duvarı bulunmaktadır. Bu olmasa yüksek "gel" hallerinde yükselen deniz seviyesi ile kasaba su altında kalması çok olasıdır. Nitekim bu yüksek deniz duvarı korunağına rağmen Fleetwood 1927'de ve 1977'de denizden gelen yüksek "gel" suları altında kalmıştır.
Tarihce

Fleetwood ilk defa 1831'de "Peter Hesketh" adlı bir soylu zengin ve mimar "Decimus Burton" tarafından planlanmaya başlanmış ve 1835'te bu planlara göre kurulmuş bir "yeni şehir"dir. 
1835'te kurulan Fleetwood 1836'da demiryolu ağına bağlanmıştır.
Bu dönemden sonra Fleetwood İrlanda Denizi üzerinde İngiltere açık-deniz balıkçılık merkezi ve açık deniz balıkçı filosunun tedarik ve balık satış merkezi olmuştur. Fleetwood limanı bu ekonomik önemini 1970'li yıllara kadar korumuştur. 1970'li yıllarda Büyük Britanya balıkçılık sektörünün geçirdiği büyük kriz ile bu sektör Fleetwood'da da hemen hemen çökmüştür. Bu nedenle Fleetwood büyük bir ekonomik buhranla karşılaşmıştır ve hâlâ bu sorunlar devam etmektedir.
20. yüzyılda Fleetwood'un balıkçı filosunun önemini kaybetmesi ve sonunda büyük bir buhrana uğramasına karşı bir çare olarak Fleetwood'un turizm endüstrisinin geliştirilmesi stratejisi uygulanması olduğu kabul edilmişti. Zaten büyük bir iç turizm merkezi olan Blackpool'a yakınlığı dolayısıyla, Fleetwood yazlık turizmden yararlanmaktaydı. Fleetwood, turizm piyasasında düşük tabakadan halka hitabeden Blackpool'la rekabet etmek için, daha yüksek tabakaya hizmet etme imajını kazanma stratejisi uygulamaktaydı. Ancak bu sektörde de charter uçuşları ile Güney Avrupa'da yazlık tatillerin 1960'lı yıllardan sonra popüler olması ve bunun daha işçi sınıfının üst tabakalarının taleplerini çekmesi gerçeği ortaya çıkmıştı. Bu nedenle Fleetwood'un bu çeşit turizm pazarlama stratejisi beklendiğinden çok değişik durum yaratmıştır.
Resimler

Fleetwood'da 1840'ta yapılan "pharos" adı verilmiş deniz feneri
Fleetwood'un güneyinde 1840'ta yapılmış olan Aşağı Denizfeneri
Fleetwood 1840'ta kurulan kapalı hal
Fleetwood'da en eski bina 1838'de yapılan eski gümrük binası; şimdi müze
Fleetwood - Mart 2008 - Jubilee Gardens'tan Kuzey Euston Oteli (1841)
Lökopeni

Lökopeni veya Lökositopeni dolaşımdaki kanda bulunan lökosit (akyuvar veya beyaz kan hücresi) sayısının azalması durumuna verilen isimdir. Lökositlerin ana görevi enfeksiyonlarla savaşmak olduğu için, lökosit sayısındaki düşüş enfeksiyon oluşumu riskini yükseltmektedir.
Lökosit tiplerinin en yüksek sayıda bulunanı nötrofildir. Nötrofil sayısındaki azalmaya ise nötropeni denir. Nötropeni kavramı bazen lökopeni yerine kullanılır, bunun nedeni nötrofil sayımının enfeksiyon riskinin en önemli göstergesi oluşudur. Yine de, nötropeniyi lökopeninin bir altkümesi olarak değerlendirmek en doğrusudur.
Kemoterapi, miyelofibroz ve aplastik anemi düşük lökosit sayımlarına yol açabilir. Ayrıca, bazı yaygın ilaçlar da lökopeniye neden olabilir.
Lökopeni tam kan sayımı yardımıyla tanımlanabilir.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb124435529 (data)  GND: 4278297-1  LCCN: sh85076275  NLI: 987007563019605171
Casim Elvan

| Casim Elvan |
| --- | --- |

Elvan askerî mahkeme duruşması sırasında, 1963
Kişisel bilgiler
Doğum: 4 Temmuz 1928 Deyrizor, Suriye Devleti
Ölüm: 3 Ocak 2018 (89 yaşında) Kahire, Mısır
Milliyeti: Suriyeli
Mesleği: Katana Askerî Üssü Komutanı (1958-1961)
Askerî hizmeti
Hizmet yılları: 1946-1963
Rütbesi:  Yarbay
Casim Elvan (Arapça: جاسم علوان 4 Temmuz 1928 - 3 Ocak 2018), özellikle Şam yakınlarındaki Katana Üssü'nün komutanlığını yaptığı Birleşik Arap Cumhuriyeti (BAC) döneminde (1958-1961) Suriye Ordusunun önde gelen yarbaylardan biriydi. BAC Cumhurbaşkanı Cemal Abdünnasır'ın sadık bir destekçisi olan Elvan, Suriye'nin 1961'de birlikten ayrılmasına karşı çıktı ve 1962'de ayrılıkçı hükûmeti devirmek için iki başarısız darbe girişimine liderlik etti.
1963'te Devlet Başkanı Nazım el-Kudsi'yi deviren Baas liderliğindeki 8 Mart Darbesi'ne katıldı, ancak Baasçıların Nasırcı subayları ordudan tasfiye etme girişiminin ardından, yeni hükûmete karşı bir ayaklanmaya önderlik etti. Başarısızlıkla sonuçlanan bu ayaklanma, Elvan'ın hapsedilmesine ve idama mahkûm edilmesine neden oldu. 1964 yılında Nasır ve diğer Arap devlet başkanlarının araya girmesiyle serbest bırakıldı. Elvan'ın başarısızlıkla sonuçlanan karşı darbesi Mısır ve Suriye hükûmetleri arasındaki ilişkilerin bozulmasına yol açan önemli bir olaydı. O tarihten sonra Elvan Mısır'da yaşadı ve 2005 yılında Suriye'ye dönene kadar Baas hükûmetine karşı aktivizmini sürdürdü.
İlk yılları ve kariyeri

Elvan, 1928 yılında Suriye'nin doğusunda Fırat Nehri kıyısında yer alan Deyrizor şehrinde Bedevi kökenli Sünni Müslüman bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Humus Askeri Akademisinde bir süre eğitim gördükten sonra 1946 yılında Suriye Ordusuna katıldı. Edib Çiçekli'nin devlet başkanlığı sırasında Elvan akademide ders veriyordu. Elvan'a göre, Çiçekli kendisinden Arap ve Sünni Müslüman kökenli yeni subayları tercih etmesini ve mezun olacak sınıflardaki etnik-dini azınlıkların sayısını "mutlak minimumda" tutmasını istemiş, Elvan ise bu isteği reddetmişti. Elvan'ın sınıfına katılan subaylar arasında geleceğin devlet başkanı Hafız Esad, generaller Ali Aslan ve Muhammed Nebhan gibi geleceğin önde gelen askeri figürleri de vardı, üçü de Nusayri'ydi. Elvan 1950'ler boyunca Mısır Cumhurbaşkanı Cemal Abdünnasır'ın öncülük ettiği Arap milliyetçi hareketine katılmıştı.
Askerî kariyer > Katana Üssü komutanı

Suriye ve Mısır 1958'de birleşerek Birleşik Arap Cumhuriyeti'ni (BAC) kurduğunda Elvan orduda yüksek rütbeli bir subay oldu ve Şam'ın dışında bulunan Katana Üssü'nün komutanı olarak görev yaptı. Elvan 1961 yılında yarbaylığa terfi etti. 28 Eylül 1961'de Suriye'de gerçekleşen askeri darbe Mısır ile olan birliğin dağılmasıyla sonuçlandı. Elvan o gün üssünde değildi, onun yerine Şam'da bir göreve katılmıştı. Resmi olarak onun komutası altındaki tank birlikleri, başkenti ele geçirmeden önce Dumayir üssündeki diğer isyancılarla bağlantı kurmak için kuzeye, Şam'a doğru ilerlerken darbe sırasında önemli bir rol oynadı. Ancak Katana birlikleri Elvan'ın bilgisi dışında hareket etti ve sonuç olarak darbenin başarısından kendisini sorumlu tuttu ve Katana'daki görevine devam etmiş olsaydı darbeyi önleyebileceği sonucuna vardı.
Askerî kariyer > Ayrılmaya muhalefet

Elvan darbenin ardından iktidara gelen ayrılıkçı Devlet Başkanı Nazım el-Kudsi hükûmetine karşı çıktı, ancak yetkililer Elvan'ın sadık bir müttefiki olduğu Nasır tarafından temsil edilen ve hala popüler olan Arap milliyetçiliği davasına ihanet etmekle suçlanmaktan korktukları için onu tutuklamadı veya tasfiye etmediler. Ayrılmadan kısa bir süre sonra, Kudsi yönetimini görevden almak ve birlik yanlısı bir hükûmet kurmak için Elvan ve Arap Milliyetçi Hareketi (AMH) üyeleri liderliğindeki Nasırcı subaylar, Askerî Komite liderliğindeki Baasçı subaylar ve Ziyad el-Hariri liderliğindeki siyasi olarak bağımsız birlikçi subaylardan oluşan gevşek bir koalisyon kuruldu. Birlikçi darbe 2 Nisan 1962 için planlanırken, Elvan liderliğindeki Nasırcı subaylar 31 Mart'ta harekete geçerek Humus'taki ordu garnizonundan isyanı başlattılar. Ancak diğer ordu birliklerinin ayaklanmaya destek vermemesi, ayaklanmanın kısa sürede sona ermesine neden oldu. Bölünmüş bir ordu ve istikrarsız bir siyasi durum, hükûmetin darbeci subaylara karşı kararlı bir şekilde harekete geçmesini engelledi. Bunun yerine, 1 Nisan'da Humus'ta askerî gruplar arasında darbeye katılanlarla barışçıl bir şekilde başa çıkmak için bir anlaşma yapıldı; buna göre Abdülkerim en-Nahlavi (ayrılıkçı darbeyi düzenleyen ancak kısa süre sonra birlik yanlısı subaylara katılan subay), Elvan ve onlara sadık az sayıda subay sürgüne gönderilecekti.
1 Nisan önerisi Elvan tarafından tamamen reddedildi ve subaylar arasındaki bağımsız ve Baasçı müttefiklerini orijinal darbe planına devam etmeleri için teşvik etmeye başladı. Böylece 2 Nisan'da subaylar Elvan, Muhammed Ümran ve Hamad Übeyid Humus ve Halep'te, Lu'ay el-Etasi ise Deyrizor'da ayaklanmaya önderlik etti. BAC'nin bayrağı Halep Kalesi'ne çekildi ve birlikçi subaylar, ayaklanmalarına yardım etmesi için Mısır'dan askeri müdahale talebinde bulundular. Baasçı subayların çoğu, özellikle de Süveyda'da (Salah Cedid liderliğinde) ve İsrail cephesinde görev yapanlar, BAC ile hızlı bir birleşmenin sonuçlarından korktukları ve daha önceki darbe girişimine dayanarak Elvan'ın niyetinden şüphelendikleri için son anda darbeyi desteklemekten kaçındılar. Her ne kadar Baas Partisi BAC döneminde Nasır tarafından feshedilmiş ve liderliği başlangıçta Suriye'nin ayrılmasını desteklemiş olsa da Baasçı subaylar yeniden birleşme çabalarını açıkça desteklediler. Ancak planlanan darbeden geri çekilmeleri, Baasçılar arasında BAC'nin yeniden kurulmasına yönelik çelişkili duyguları ortaya çıkardı ve birçoğu Nasır ile koşulsuz bir birliğe hâlâ karşıydı. Baasçıların çekilmesinin bir sonucu olarak Elvan'ın ayaklanması bir kez daha başarısız oldu ve ardından Lübnan'a sürgüne gönderildi.
Askerî kariyer > 1963 darbesi ve karşı darbe

Baasçıların başını çektiği ve aralarında Elvan'ın da bulunduğu Nasırcıların da katıldığı pan-Arabist bir subay koalisyonu, 8 Mart 1963'te Şam'daki hükûmeti başarılı bir şekilde devirmeyi başardı ve ülkeyi geçici olarak yönetmek üzere Baasçıların hakim olduğu, ancak bazı Nasırcıların da yer aldığı Ulusal Devrim Komutanlığı Konseyini (UDKK) kurdular. 17 Nisan'da Mısır, Irak ve Suriye arasında Nasır'ın cumhurbaşkanı olacağı federal bir sistemi öngören bir birlik anlaşması imzalandı. Haftalar sonra düzinelerce Nasırcı subay Baasçılar tarafından tasfiye edildi ve bunun sonucunda hükûmetin Nasırcı üyeleri istifa etti. Bu sırada, Askeri Komitenin ne gerçek bir güç paylaşımı anlaşmasıyla ne de Nasır'ın Suriye'ye başkanlık etmesiyle ilgilenmediğini düşünerek hayal kırıklığına uğrayan Elvan, AMH ve Mısırlı istihbarat subaylarıyla birlikte Baas hükûmetini ortadan kaldırma planları yapmaya başladı.
Tasfiyelere ve istifalara rağmen Nasırcı subaylar ordu içinde nispeten güçlü konumlarını korumaya devam ettiler. 18 Temmuz'da sürgünden dönen Elvan üçüncü darbe girişimini gerçekleştirdi. Elvan'ın kuvvetleri gündüz vakti Ordu Genel Karargâhına ve Şam'daki yayın istasyonuna saldırılar düzenledi. Baasçı İçişleri Bakanı Emin el-Hafız bizzat ordu karargâhını savundu ve ardından çıkan çatışmada aralarında çok sayıda sivilin de bulunduğu yüzlerce kişi öldü. Sonunda Baas yanlısı birlikler ve partinin Ulusal Muhafızları isyanı bastırdı.
Elvan'ın operasyonu büyük bir katliamla sonuçlandı ve operasyona katılan en az 27 subay tutuklanarak idam edildi. Elvan ve yardımcısı Albay Raif el-Maarri yetkililerden kaçarak Şam'ın Guta kırsalında saklanmaya başladılar. Sonunda saklandıkları ev güvenlik güçleri tarafından tespit edilip kuşatıldı ve her ikisi de tutuklanarak Mezzeh Hapishanesi'ne götürüldü. Elvan askeri mahkemede ifade vermeyi reddetti ve mahkeme onu vatana ihanetten suçlu bularak el-Maarri, Yüzbaşı Muhammed el-Nebhan ve başarısız darbeye katıldıkları iddia edilen 16 Filistinli ile birlikte idama mahkûm etti. Ölüm cezaları 10 Aralık'ta müebbet hapse çevrildi. Elvan; Nasır, Irak Cumhurbaşkanı Abdüsselam Arif, Cezayir Cumhurbaşkanı Huari Bumedyen ve Yugoslavya Devlet Başkanı Josip Broz Tito'nun müdahalesi sonucu 5 Aralık'ta serbest bırakılmadan önce bir yıldan az bir süre hapiste kaldı. Elvan, el-Maarri, el-Nebhan ve suçlanan diğer Filistinli katılımcılar sürgüne gönderildi ve üç gün sonra Lübnan sınırına kadar eşlik edildikten sonra Mısır'ın Beyrut'taki büyükelçiliğine götürüldüler.
Elvan'ın isyanının başarısızlığa uğraması, Nasırcıların Suriye'nin askeri ve sivil kurumlarındaki önemli etkisinin sonunu getirdi ve Nasır yanlısı güçlerin büyük ölçüde yenilmesiyle Baas Partisinin Askeri Komitesi ülkenin tek güç merkezi haline geldi.