stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Millet Partisi (1948)
Kuruluşu

Millet Partisi, Demokrat Parti içerisinde muhalif olduğundan partiden ihraç edilen ve ayrılan üyelerden oluşan bir grup tarafından 20 Temmuz 1948'de Ankara'da kuruldu. Parti kurucuları arasında; Fevzi Çakmak, Osman Bölükbaşı, Enis Akaygen, Yusuf Hikmet Bayur, Kenan Öner, Osman Nuri Köni, Mustafa Kentli ve Sadık Aldoğan vardı. Mareşal Fevzi Çakmak'ın fahri başkanlığını yaptığı partinin ilk genel başkanı Hikmet Bayur olurken, Osman Nuri Köni ilk genel başkan vekili ve Mustafa Kentli de ilk genel sekreteri oldu.
Parti, kuruluşundan başlayarak iktidardaki Cumhuriyet Halk Partisi ile muhalefetteki Demokrat Parti'ye çok sert eleştiriler yöneltti. CHP'nin din ve laiklik anlayışına şiddetle karşı çıkan parti, DP'nin bir muvazaa partisi olduğunu ve gerçek muhalefeti kendilerinin yaptığını ileri sürdü. Özellikle yıllardır bir tabu olarak görülüp eleştirilemeyen Milli Şef'e yönelttikleri eleştiriler oldukça ilgi uyandırdı. Partinin programında demokratik bir yönetim kurulması, Altı Ok'un anayasadan çıkarılması, kişi özgürlüklerinin genişletilmesi, genel bir kalkınma programının hazırlanması ve liberal bir iktisat politikasının izlenmesi gibi görüşlere yer verildi. Parti ayrıca cumhurbaşkanının tek dönem için seçilmesini ve çift meclis sistemine geçilmesini de savunuyordu.
Muhalefet yılları

Parti, seçim kanununda yapılan değişiklikleri yeterli görmeyerek 1948'de yapılan ara seçimlere katılmadı. Yusuf Hikmet Bayur'un genel başkanlığında 14 Mayıs 1950 genel seçimlerine 22 ilden aday göstererek katılan parti, ülke genelinde %3,11 oy oranıyla 250.414 oy alarak pek başarılı olamadı. Gösterdiği adaylardan sadece Osman Bölükbaşı, Kırşehir'den Türkiye Büyük Millet Meclisine girebildi. Millet Partisi laikliğe aykırı politika ürettiği gerekçesiyle 1954'te, Ankara Ağır Ceza Mahkemesi Reisi Memduh Balamir tarafından kapatıldı. 1951 ara seçimlerinde partinin oy oranının %8,0'e çıkmasına rağmen gösterdiği hiçbir aday seçimleri kazanamadı.
3 Eylül 1950 yerel seçimlerine 28 ilde katılan Millet Partisi; Afyonkarahisar, Bingöl, Çankırı ve Kırşehir il merkezlerinde, Bünyan, Hınıs, Karaisalı, Saimbeyli, Şabanözü ve Tekman ilçe merkezlerinde ve Burdur ili Karamanlı bucağında belediye başkanlıklarını kazandı.
Kapatılışı

1950'de ilk kongresini yapan partinin bir yıl sonra yaptığı kongre sonucunda Mustafa Kentli genel başkanlığa getirildi. 1952'de yapılan üçüncü kongrede genel başkanlığı bu kez Enis Akaygen devraldı. Bu kongre sırasında bir grup partili delegenin Atatürk'ün kabrine çiçek koymayı reddetmesi, parti içerisinde çeşitli anlaşmazlıklara yol açtı. Bu anlaşmazlıklar partinin 27-29 Haziran 1953'te toplanan beşinci büyük kongresinde açık bir çatışmaya dönüştü ve ilk genel başkan Hikmet Bayur, partinin dinci ve gericilerin eline geçtiğini öne sürerek MP'den istifa etti. Hikmet Bayur'un istifası bir suç duyurusu olarak kabul edilip parti hakkında soruşturma açıldı. 7 Temmuz 1953'te parti yöneticilerinin evleri aranıp ifadeleri alındıktan bir gün sonra, soruşturmanın sağlıklı bir biçimde yürütülebilmesi için parti faaliyetleri geçici olarak durduruldu. Ankara 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nde açılan dava sonucunda partinin "dini esasa dayanan ve gayesini saklayan bir cemiyet olduğu" sonucuna varıldı ve parti 27 Ocak 1954'te resmen kapatıldı.
Millet Partisi (1948) ve seçimler

| Türkiye Büyük Millet Meclisi> Seçim.Seçim | Türkiye Büyük Millet Meclisi> Genel Başkan.Genel Başkan | Türkiye Büyük Millet Meclisi> Oy.# | Türkiye Büyük Millet Meclisi> Oy.% | Türkiye Büyük Millet Meclisi> Oy.± | Türkiye Büyük Millet Meclisi> Sandalye.# | Türkiye Büyük Millet Meclisi> Sandalye.± | Türkiye Büyük Millet Meclisi> Meclis.Meclis | Türkiye Büyük Millet Meclisi> Sıra.Sıra | Türkiye Büyük Millet Meclisi> Kurulan Hükûmetler.Kurulan Hükûmetler |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1950 | Yusuf Hikmet Bayur | 368,537 | %4,6 | — | 1 / 487 | — | Muhalefet | 3. | — |
Yerel Seçimler
Genel Başkanlar Listesi

| # | Genel Başkan | Genel Başkan | Görev Başlangıcı | Görev Bitişi | Görev Süresi |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  | Yusuf Hikmet Bayur | 20 Temmuz 1948' | 1 Haziran 1952 | 3 yıl 10 ay 12 gün |
| 2 |  | Mustafa Kentli | 1 Mayıs 1952 | 18 Haziran 1952 | 1 Ay 17 Gün |
| 3 |  | Enis Akaygen | 18 Mayıs 1952 | 29 Haziran 1953 | 1 yıl 11 ay 11 gün |
| (2) |  | Mustafa Kentli | 29 Haziran 1953 | 27 Ocak 1954' | 6 ay 29 gün |
Daniel François Auber

| Daniel François Auber |
| --- | --- |
Daniel François Auber
Doğum: 29 Ocak 1782 Caen, Fransa
Ölüm: 13 Mayıs 1871 (89 yaşında) Paris, Fransa
Defin yeri: Père Lachaise Mezarlığı
Meslek: Müzisyen, Besteci

Daniel François Esprit Auber (d. 29 Ocak 1782, Caen - ö. 13 Mayıs 1871, Paris), Fransız besteci.
Kariyeri

Auber, babasının tüccar olması girişimlerine rağmen küçük yaşlarda besteciliğe yönelmiş ve müzik öğretimi için Londra'ya gitmiştir. 1804'te Paris'e dönen Auber, kendini tamamen sanata vermiştir. 1811'de ilk operası; "Julie"yi yazmış, İtalyan bestecisi Cherubini'nin dikkatini çekmiş, verdiği sanat eserleriyle bütün dünyada tanınmıştır. 1828'de yazdığı "Porticili Dilsiz Kız"la müzik tarihine geçmiş, daha sonra hafif operalar hazırlamaya devam etmiştir.
Jean-Pierre Aumont

| Jean-Pierre Aumont |
| --- | --- |
1959'da Jean-Pierre Aumont
Doğum: 5 Ocak 1911(1911-01-05) Paris, Fransa
Ölüm: 30 Ocak 2001 (90 yaşında) Gassin, Fransa
Milliyet: Fransız
Meslek: Oyuncu
Evlilik: Blanche Montel
Çocuk(lar): 3, Tina dahil

Jean-Pierre Aumont (doğum adı : Jean-Pierre Salomons) (d. 5 Ocak 1911, Paris - ö. 30 Ocak 2001, Gassin), Fransız oyuncudur.
Kariyeri

Scendebut adlı 1931 yapımla oyunculuğa adım attı. 1934 yapımı Jean Cocteau imzalı film La Machine infernale ile yıldızı parladı.
Aumont, oyuncu Maria Montez ile evlenmiş, bu evliliğinden oyuncu kızı Tina Aumont doğdu.
Hollywood filmlerinde de yer alan oyuncunun özellikle Burt Lancaster ile başrolü paylaştığı Tek Gözlü Kahraman filmi büyük başarı sağlamıştır.
Aumont Fransa'da 90 yaşında öldü ve cenazesi yakılarak külleri  defnedildi.
Kariyeri > Filmografi

Lac aux dames/Ladies Lake (1934)
La Machine infernale (1934)
Det perfekta brottet (1937)
Hôtel du Nord (1938)
Uppdrag i Bretagne (1943)
The Cross of Lorraine (1943)
Heartbeat (1946)
Sången om Scheherazade (1947)
Hans le marin (1949)
Lili (1953)
Si Versailles m'était conté (1954)
Napoleon - soldat och kejsare (1955)
Hilda Crane  (1956)
Den sjunde synden (1957)
John Paul Jones (1959)
The Devil at 4 O'Clock (1961)
Le Couteau dans la plaie, (1962)
Castle Keep (1969)
La Nuit Américaine (1973)
Porgi l'altra guancia (1975)
Rendez-vous en noir (1977, mini-TV-serisi)
Nana (1982)
Le sang des autres (1984)
Sweet Country (1986)
A Tale of Two Cities (1989; mini-TV-serisi)
The Proprietor (1996)
Poliakrilonitril

| --- | --- |

Adlandırmalar
IUPAC adıpoli(1-akrilonitril)
Diğer adlarPolivinil siyanür Creslan 61
Özellikler
Molekül formülü: (C3H3N)n
Molekül kütlesi: 53.0626 ± 0.0028 g/mol  C 67.91%, H 5.7%, N 26.4%
Görünüm: beyaz katı
Yoğunluk: 1.184 g/cm3
Erime noktası: 300 °C (572 °F; 573 K)
Kaynama noktası: bozunur
Çözünürlük (su içinde): çözünmez
Aksi belirtilmediği sürece madde verileri, Standart sıcaklık ve basınç koşullarında belirtilir (25 °C [77 °F], 100 kPa). 
Bilgi kutusu kaynakları
Poliakrilonitril (PAN), (CH2CHCN)n doğrusal formülüne sahip bir sentetik, organik polimerdir. Hemen hemen tüm PAN reçineleri, ana monomer olarak akrilonitril içeren kopolimerlerdir. PAN, ultra filtrasyon membranları, ters ozmoz için içi boş elyaflar, tekstil elyaf ları ve oksitlenmiş PAN elyafları dahil olmak üzere çok çeşitli ürünlerin üretiminde kullanılır. PAN elyafları çok yüksek kaliteli karbon elyafın kimyasal öncüsüdür. Stiren-akrilonitril (SAN) ve akrilonitril bütadien stiren (ABS) plastik gibi birçok önemli kopolimerdeki bileşen tekrar birimidir.
Kullanım alanları

Poliakrilonitril içeren kopolimerler genellikle çorap ve kazak gibi örme giysiler, çadırlar ve benzeri ürünler gibi dış mek&n ürünleri yapmak için lif olarak kullanılır. Bir giysinin etiketinde "akrilik" yazıyorsa, o zaman poliakrilonitrilin bir kopolimerinden yapılmıştır. Poliakrilonitril, 1942'de DuPont'ta eğrilmiş elyaf hâline getirildi ve Orlon adı altında pazarlandı.
Nikel-kadmiyum pil

AA, AAA ve Nikel-kadmiyum piller
Nikel-kadmiyum pil (NiCd ve NiCad gibi bilinir) elektrot olarak nikel oksit hidroksit ve metalik kadmiyum kullanan bir şarj edilebilir pil türüdür. NiCd kısaltması, nikel (Ni) ve kadmiyum (Cd) kimyasal sembollerinden türemiştir: NiCad kısaltması, SAFT Corporation'ın tescilli bir ticari markasıdır, ancak bu marka adı tüm Ni-Cd pillerini tanımlamak için yaygın olarak kullanılmaktadır.
Islak hücreli nikel-kadmiyum piller 1899'da icat edildi. Yeniden şarj edilebilir pil teknolojileri arasında NiCd, 1990'larda NiMH ve Li-ion pillere olan pazar payını hızla kaybetti; Pazar payı% 80 düştü. Bir NiCd pil yaklaşık 1.2 volt deşarj sırasında bir terminal voltajına sahiptir ve bu deşarj neredeyse bitinceye kadar az azalır. NiCd piller, karbon çinko kuru hücrelerle değiştirilebilen taşınabilir sızdırmazlık tiplerinden, bekleme gücü ve harekete geçirici güç için kullanılan geniş havalandırmalı hücrelere kadar çok çeşitli boyut ve kapasitelerde üretilmektedir. Diğer şarj edilebilir pil türleri ile karşılaştırıldığında, düşük sıcaklıklarda iyi bir çevrim ömrü ve performansı sağladığı halde önemli avantajları, yüksek deşarj oranlarında (bir saat içinde veya daha kısa bir sürede boşaltma) tam kapasitelerini sunma yeteneğidir. Bununla birlikte, malzemeler kurşun asit pilinkinden daha pahalıdır ve hücrelerin kendi kendini boşaltma oranları yüksektir.
Mühürlü NiCd hücreleri bir zamanlar taşınabilir elektrikli el aletleri, fotoğraf ekipmanı, el feneri, acil aydınlatma, hobi R / C ve taşınabilir elektronik cihazlarda yaygın olarak kullanılmaktadır. Nikel-metal hidrit pillerin üstün kapasitesi ve daha yakın zamanda düşük maliyetleri, kullanımlarını büyük oranda değiştirmiştir.
Tarihi

İlk Ni-Cd pil, 1899 yılında İsveç'teki Waldemar Jungner tarafından kuruldu. O zamanlar, tek doğrudan rakip olan kurşun-asit pil, daha az fiziksel ve kimyasal olarak sağlamdı. İlk prototiplere ufak tefek yeniliklerle enerji yoğunluğu hızla birincil pillerin yarısına ve kurşun asitli pillerden önemli ölçüde arttı. Jungner kadmiyum için değişen miktarlarda demir yerine geçmeyi denedi, ancak demir formülasyonlarını istemek istedi. Jungner'ın çalışmaları ABD'de büyük oranda bilinmiyordu.
Thomas Edison 1902 yılında bir nikel veya kobalt kadmiyum pil patenti aldı ve Ni-iron pilini Jungner'ın kurulumundan iki yıl sonra ABD'ye getirince pil tasarımını uyarladı. 1906 yılında Jungner, Oskarshamn'a yakın bir fabrika kurarak İsveç'e sızdırma dizayn Ni-Cd piller üretti.
1932'de aktif malzemeler gözenekli nikel kaplı bir elektrot içinde biriktirildi ve on beş yıl sonra mühürlü bir nikel-kadmiyum pil üzerinde başladı.
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ilk üretim 1946'da başladı. Bu noktaya kadar, piller, nikel ve kadmiyum aktif maddeleri içeren nikel kaplı çelik ceplerden yapılmış "cep tipi" idi. Yirminci yüzyılın ortalarında sinterlenmiş plaka Ni-Cd pilleri giderek daha popüler hale geldi. Yüksek basınç kullanarak erime noktasının çok altındaki bir sıcaklıkta nikel tozunun eritilmesi sinterlenmiş plakalar oluşturur. Bu şekilde oluşturulmuş plakalar oldukça gözeneklidir, hacimce yüzde 80'dir. Pozitif ve negatif plakalar sırasıyla nikel ve kadmiyum-aktif malzemelerle nikel plakalarının ıslatılarak üretilir. Sinterlenmiş plakalar genellikle cep türüne göre çok daha incedir ve hacim başına daha fazla yüzey alanı ve daha yüksek akımlar sağlar. Genel olarak, bir pilin içindeki reaktif malzeme yüzeyi miktarı arttıkça, iç direnci de düşer.
Türkiye'de de Ni-Cd aküler üretilmektedir. Türk Silahlı Kuvvetlerini Güçlendirme Vakfı'nın bir kuruluşu olan ASPİLSAN Enerji, Türkiye'de uçak aküsü üreten ilk ve tek fabrikadır.[kaynak belirtilmeli]
Özellikleri

Ni-Cd pil için maksimum deşarj oranı, boyuta göre değişir. Ortak bir AA boyutlu hücre için maksimum deşarj hızı yaklaşık 1.8 amperdir; D boyutlu bir pil için deşarj oranı 3.5 amper kadar yüksek olabilir.
Model uçak veya tekne üreticileri, çoğunlukla, ana motorları çalıştırmak için kullanılan özel olarak inşa edilmiş Ni-Cd pillerden yüz amper kadar kadar daha büyük akımlar alırlar. 5-6 dakikalık model çalışması, oldukça küçük pillerden kolayca elde edilebilir; bu nedenle, içten yanmalı motorlarla kıyaslandığında, daha düşük bir sürede olsa da, oldukça yüksek bir güç-ağırlık rakamı elde edilir. Bununla birlikte, bunlar büyük oranda daha yüksek enerji yoğunlukları sağlayabilen lityum polimer (Lipo) ve lityum demir fosfat (LiFe) pillerin yerini almışlardır.
Ni-Cd hücrelerinin nominal hücre potansiyeli 1.2 volttur (V). Bu, 1.5 V alkalin ve çinko-karbon primer hücrelerden düşüktür ve bu nedenle, tüm uygulamalarda bir yedek olarak uygun değildir. Bununla birlikte, birincil alkalin pilin 1,5 V'u, ortalamadan ziyade başlangıçtaki voltajına atıfta bulunmaktadır. Alkali ve çinko-karbon birincil hücrelerin aksine, bir Ni-Cd hücresinin terminal voltajı boşaltırken yalnızca biraz değişir. Birçok elektronik cihaz, hücre başına 0,90 ila 1,0 V kadar düşük deşarj sağlayabilecek birincil hücrelerle çalışacak şekilde tasarlandığından, nispeten sabit 1,2 V bir Ni-Cd hücrenin çalışmasına izin vermek için yeterlidir. Bazıları, neredeyse sabit voltajı bir dezavantaj olarak düşünürler, çünkü pil şarjı düşük olduğunda bunu tespit etmek zorlaşmaktadır. 9 V'luk pilleri değiştirmek için kullanılan Ni-Cd piller genellikle 7.2 voltluk bir terminal voltajı için altı hücredir. Çoğu cep telefonu bu voltajda tatmin edici biçimde çalışırken, Varta gibi bazı üreticiler daha kritik uygulamalar için yedi hücreli 8.4 voltluk piller ürettiler.
Doldurma

Ni-Cd piller, hücrenin nasıl üretildiğine bağlı olarak birkaç farklı oranda şarj edilebilir. Şarj oranı, batarya şarj süresince sabit bir akım olarak beslenen amp-saat kapasitesinin yüzdesine dayanarak ölçülür. Şarj hızından bağımsız olarak, şarj esnasındaki enerji kaybını hesaba katmak için, daha hızlı şarjların daha verimli olmasıyla, aküye gerçek kapasitesinden daha fazla enerji sağlanmalıdır. Örneğin, "geceleme" şarjı, 14-16 saat boyunca bir onda bir amper değerine (C / 10) eşit bir akım tedarik etmeyi içerebilir.
1 saatte (1C) pilin nominal kapasitesinin %100'ünde yapılan hızlı şarj hızında, pil şarjın yaklaşık %80'ini tutar; bu nedenle 100 mAh'lik bir pil şarj etmek için 125 mAh alır. Bazı özel piller, 4C veya 6C şarj hızında 10-15 dakika kadar kısa bir sürede şarj edilebilir, ancak bu çok nadirdir. Aynı zamanda iç aşırı basınç koşullarından ötürü hücrelerin aşırı ısınma ve havalandırma riskini de büyük ölçüde artırır: Hücrenin sıcaklık artış hızı iç direnci ve şarj oranının karesi tarafından yönetilir. 4C hızında, hücrede üretilen ısı miktarı, 1C hızındaki ısının on altı katından fazladır. Daha hızlı şarj olmanın dezavantajı, aşırı şarj olma riski olup bataryaya zarar verebilir.
Kullanımda güvenli sıcaklık aralığı -20 °C ile 45 °C arasındadır. Şarj işlemi sırasında, pil sıcaklığı tipik olarak ortam sıcaklığının hemen hemen aynı kalır, ancak pil tamamen şarj olduğunda, sıcaklık 45-50 °C'ye yükselir. Bazı pil şarj cihazları, şarjı kesmek ve aşırı şarjı önlemek için bu sıcaklık artışını tespit eder. Yükleme veya şarj olmazsa, Ni-Cd pil 20 °C sıcaklıkta ayda yaklaşık %10 oranında kendi kendine deşarj olur ve yüksek sıcaklıklarda ayda %20'ye kadar değişir. Bu deşarj oranını dengelemek için yeterli olan akım seviyelerinde bir damlama şarjı gerçekleştirmek mümkündür.
Maydanoz

Maydanoz (Petroselinum crispum), yeşil renkli, damarlı bir bitki türüdür. Yaprakları baharat olarak kullanılmaktadır.
Ağustos-Eylül ayları arasında, beyaz renkli çiçekler açan, kazık köklü, 30–100 cm boylarında, iki yıllık otsu bir bitki. İlk yıl bir yaprak rozeti, ikinci yıl ise bir gövde meydana getirir. Rutubetli ve sulak toprakları sever. Gövdeleri dik, tüysüz, köseli, içi bos ve çok dallı, yaprakları saplı, parçalı ve koyu yeşil renklidir. Çiçekler şemsiye şeklinde toplanmıştır. Yaprakları tüysüz, yeşilimsi, esmer renkli, armut seklinde ve kokuludur.
Maydanozgiller familyasından; tohumları ufak ve esmerdir. Meyvelerinin içeriğinde uçucu bir yağ ile apiin adlı bir glikozit vardır. Kökünde, biraz uçucu yağ, müsilaj ve apiin vardır. Yaprakları, kökü ve meyvesi kulanılır.
Etimoloji

Nişanyan Sözlük yazarı Sevan Nişanyan'a göre sözcüğün kökeni şu şekildedir:
"Arapça aynı anlama gelen maḳdanus veya maˁdanus مقدنس/معدنس sözcüğünden alıntıdır. Arapça sözcük Orta Yunanca makedonísion μακεδονίσιον "makedonya otu, maydanoz" sözcüğünden alıntıdır. Bu sözcük Makēdonía "Makedonya" özel adından türetilmiştir."
Maydanozun yapısı
Şehâbeddin Sühreverdî

Ömer Sühreverdî ile karıştırılmamalıdır.
| Şehâbeddin Sühreverdî |
| --- | --- |
Şehâbeddin Sühreverdî'nin temsili resmi
Doğum: Ebu'l-Fütûh Şahabeddin Yahya bin Habeş bin Emîrek Sühreverdî 1154 Sühreverd, Büyük Selçuklu Devleti
Ölüm: 1191 (36-37 yaşlarında) Halep, Eyyubi Devleti
Meslek: Filozof
Dönem: İslam'ın Altın Çağı
Tür: İslam Felsefesi, Edebiyat, Tasavvuf, Fıkıh
Edebî akım: İşrakilik, Şafiilik
 Etkiledikleri Kutbeddin Şirazî, Şemseddin Şehrezuri, Ahmed-i Hani 
  Etkilendikleri Aristoteles, Pisagor, Platon, Zerdüşt, Muhammed, İbn-i Sina 

Şehâbeddin Sühreverdî (27 Ocak 1154 - 26 Eylül 1191), İranlı İslam filozofu ve işrakilik isimli fikrî akımın kurucusu.
Hayatı

Asıl adı Yahya bin Habeş bin Emîrek .  Birçok konudaki bilgisi nedeniyle Şihâb yıldızından esinlenerek Şahabeddin veya Şihâbeddin olarak anılmış, Sühreverd'de doğduğu için de Sühreverdî olarak anılmıştır. İdam ettirilerek öldürüldüğü için daha sonra künyesine Sühreverdî'nin ardından Maktûl de eklenmiştir. Ebu'l-Fütûh diye anılması ruhani hayatının derinliği ve bu konudaki çalışmaları nedeniyle olmuştur. Çağdaşı ve akrabası olan bir diğer önemli isim Şihabeddin Ömer Sühreverdî'dir, bu iki şahsın ayrıştırılabilmesi Maktûl künyesi ile anılmasına özen gösterilir.
Eğitiminin ilk yıllarında Sühreverdî Meşşâi ekole yakınlık duymuş, bu konuda kendisini geliştirmiş ve bazı eserler kaleme almıştır. İlk zamanlardaki bu eğilimini daha sonra kendi felsefesi olan işrâkîliğe dair yazdığı eserlerde de belirtmiştir. Eğitimini tamamladıktan sonra birçok bölgeyi ziyarete gitti ve dönemin bazı önemli isimleriyle fikir alış verişinde bulundu. Bu sıralarda felsefesinin temelini oluşturacak çeşitli deneyimler yaşadığını açıklamıştır. Yine bu sıralarda adı duyulmuştu, saray çevrelerine yakınlaşmıştı ve birçok önemli devlet adamına ders verdi.
Anadolu'da yıldızı parlamaya başlayan Sühreverdî'nin başarısı çeşitli kimselerin ona karşı çıkmasına yol açmış ve sonuç olarak öldürülmesi gerektiğini savunan birçok kişi ortaya çıkmıştı. Sonunda bir Halep fakihlerinin kararıyla Sühreverdî 1191'de idam edildi.
İnsanın doğası

Sühreverdi beden ve ruh arasındaki geleneksel ayırıma inanmaktadır. Beden onun için karanlığı ruh ise ışığı temsil eder ve ruh manevi faziletlerle kuvvetlenir ve beden de oruç, uykuya muhalefet yoluyla zayıflatılırsa ruh özgürlüğüne kavuşur ve manevi dünya ile temas kurar.
Eserleri

Kısa ve çalkantılı hayatının aksine Sühreverdi'nin eserleri çok fazladır. Bunlardan bazıları kaybolmuş, birkaçı basılmış, geri kalanı da elyazmaları halinde İran, Hindistan ve Türkiye'deki kütüphanelerde bulunmaktadır. Kendisinden önce gelen İbn Sina ve Gazali'nin aksine eserlerinin hiçbiri Latinceye çevrilmediğinden Batı dünyasında tanınmamıştır. 
Sühreverdi'nin eserlerinden yaklaşık elli tanesi, çeşitli tarih ve biyografi kitaplarında bize ulaşmıştır. Bunlar, şu şekilde beş sınıfa ayrılabilirler:
1- Dört büyük doktrinel inceleme: ilk üçü belirli değişikliklerle Aristo felsefesiyle (meşşai) ilgili, sonuncu ise işraki hikmet hakkındadır. hepsi Arapça olan bu eserler, Telvihat, Mukavvemat, Mutarahat ve Hikmet el-İşrak 'dir.
2- Heyakil el-Nur, el-Alvah el-İmadiye, Pertev-Name, İtikad el-Hukema el-Lemahat, Yezdan Şinaht ve Bustan el-Kulub gibi daha kısa doktrinel risaleler. Kısmen Arapça, kısmen de Farsça olan bu eserler, daha geniş risalelerin özel konularını açıklarlar.
3- Sembolik dilde yazılmış ve saliklerin ma'rifet ve işrake yolculuklarını tasvir eden seyr ü süluk hikâyeleri. Tamamı Farsça yazılmış olan bu kısa eserler, Akl-i Surh, Avâz-i Per-i Cebrail, el-Gurbet el-Garbiyye (Arapçası da vardır), Lugat-i Mûrân, risale fi'l-Mirac, Risale fil Halat el-Tufuliyye, Rûzi ba Cemaat-i Sûfiyan ve Safir-i Simurg'dan ibarettir.
4- İbn Sina'nın Risale el-Ta'ir'inin Farsçaya tercümesi, İbn Sina'nın İşarat ve Tenbihat'ının Farsça şerhi gibi filozofların eserlerinin inisiyatik metinleriyle kutsal metinlerin şerhleri ve transkripsiyonları. Ayrıca İbn Sina'nin Risalet el-Işk isimli eserine ve Kur'an ve hadis üzerine yorumlarına dayanan Risale fi Hakikat el-Işk adlı eser de bu gruba dahildir.
5- Şehrezuri'nin el-Varidat ve'l-Takdisat diye adlandırdığı dua ve zikirler.
Sufi hikmetiyle, Hermetizm, Pisagor, Platon, Aristo ve Zerdüşt felsefelerini diğer bazı unsurlarla birleştiren bu eserler ve çok sayıdaki şerhleri, son yedi yüzyıl boyunca, İşrak geleneğinin özünü teşkil etmiştir.
Başlıca eserleri

Hikmet'ül-İşrâk
Pertev-Nâme
Heyâkilu'n-Nûr
Elvâhu'l-İmâdiyye
Türkçede İşrakilik

Nur Heykelleri, Çeviren: Saffet Yetkin, MEB Dünya Edebiyatından Tercümeler, Şark-İslam Klasikleri, 1949.
Kıssatu'l-Gurbeti'l-Garbiyye: Çevirisi: İsmail Yakıt, "Ruhun Yolculuğu" Felsefe Arkivi İçinde İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi, 1987, Sayı: 26
Risâle Fi İ'tikâdi'l-Hukemâ: Türkçe çevirisi: İsmail Yakıt, "Filozofların İnançları", Felsefe Arkivi İçinde İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi 1987, sayı: 26.
Yusuf Ziya Yörükhan, Şihabeddin Sühreverdi ve Nur Heykelleri, İnsan Yayınları, 1998.
Sühreverdi Maktul ve İşrakiliğin Dili, Rıfat Okudan, Fakülte Kitabevi, 2006.
İşrak Felsefesi, Hikmetü'l-İşrâk, Çeviren: Tahir Uluç, İz Yayıncılık, 2009
Sühreverdi ve İşrak Felsefesi, Nesim Doru-Yunus Kaplan, Otto Yayınları, 2014.
Sühreverdi ve İşrak Felsefesi, Kolektif, Divan Kitap, 2015.
İngilizce'de İşrakilik

al-Suhrawardi [Sohravardi, Shihaboddin Yahya] (1154-91) Hayakil al-nur (The Temples of Light), ed. M.A. Abu Rayyan, Cairo: al-Maktaba al-Tijariyyah al-Kubra, 1957. (Bu eser Sühreverdi'nin Nur Heykelleri adıyla Türkçeye çevirilen  tek eseridir.)
(1183-91) Oeuvres philosophiques et mystiques, vols I and II, ed. H. Corbin, Tehran and Paris: Adrien-Maisonneuve, 1976; vol. III, ed. S. H. Nasr, Tehran and Paris: Adrien-Maisonneuve, 1977. (A vitally important collection of the basic principles of illuminationism. An English translation of some of the works in Volume 3 can be found in The Mystical and Visionary Treatises of Shihabuddin Yahya Suhrawardi, trans. W. Thackston, London: Octagon Press, 1982.)
[Sohravardi, Shihaboddin Yahya] (1186-91) Kitab hikmat al-ishraq (The Philosophy of Illumination), trans H. Corbin, ed. and intro. C. Jambet, Le livre de la sagesse orientale: Kitab Hikmat al-Ishraq, Lagrasse: Verdier, 1986.
The Philosophy of Illumination, Trans. John Walbridge, Hossein Ziai, Brigham Young University (April 1, 2000)
The Mystical & Visionary Treatises of Suhrawardi, introduction and translation W. M. Thackston, Jr. Octagon Press, Limited (June 1982)
Amin Razavi, M. (1997) Suhrawardi and the School of Illumination, Richmond: Curzon.
Ziai, H. (1996) 'The Illuminationist Tradition', in S. H. Nasr and O. Leaman (eds) History of Islamic Philosophy, London: Routledge, ch. 29, 465-96. (A clear description of the topic, with the emphasis on the analytic aspect of illuminationism.)
(1990) Knowledge and Illumination: A Study of Suhrawardi's Hikmat al-Ishraq, Atlanta, GA: Scholars Press. (Study of the more analytical parts of al-Suhrawardi's philosophy.)
Walbridge, J. (1992) The Science of Mystic Lights: Qutb al-Din Shirazi and the Illuminationist Tradition in Islamic Philosophy, Cambridge, MA: Harvard University Press.
The Wisdom of the Mystic East: Suhrawardi and Platonic Orientalism State University of New York Press (August 2001)
Nasrollah Pourjavady, The Light of Sakina in Suhrawardi's Philosophy of Illumination, Global Publications (June 1999)