stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Japon İşi
Oyuncular

Fatma Girik - Başak Billurses (ses. Alev Emre)
Kemal Sunal - Veysel
Sümer Tilmaç - Deli Dilaver (ses. Levent Dönmez)
Reha Yurdakul - Gazino Patronu Tahir (ses. Saadettin Erbil)
Necdet Yakın - Osman
Asuman Arsan - Leman
Hakkı Kıvanç - Komiser (ses. Macit Flordun)
Mitsuo Hamaya - Japon (ses. Erhan Yazıcıoğlu)
Cevdet Balıkçı - Dilaver'in Adamı
Çetin Başaran - Dilaver'in Adamı (ses. Atilla Yiğit)
Dündar Aydınlı - Dilaver'in Adamı
Mehmet Uğur - Dilaver'in Adamı
Kartal Tibet - Kasetçi
Tayfun Çorağan - Mahalleli
Tuncay Akça - Mahalleli
Renan Fosforoğlu - Mahalleli (ses. Ayton Sert)
Mustafa Suphi Baltacı - Mahalleli
Tuncer Sevi - Mahalleli
IMDb'de Japon İşi
| g t Kartal Tibet'in yönettiği filmler |
| --- | --- |
Film:  Tosun Paşa (1976)  Cennetin Çocukları (1977)  Sultan (1978)  Hababam Sınıfı Dokuz Doğuruyor (1978)  Şark Bülbülü (1979)  Umudumuz Şaban (1979)  Zübük (1980)  Sevgi Dünyası (1980)  Gol Kralı (1980)  Mutlu Ol Yeter (1981)  Gırgıriyede Şenlik Var (1981)  Gırgıriye (1981)  Davaro (1981)  İffet (1982)  Gözüm Gibi Sevdim (1982)  Doktor Civanım (1982)  Baş Belası (1982)  Şalvar Davası (1983)  En Büyük Şaban (1983)  Çarıklı Milyoner (1983)  Aile Kadını (1983)  Şabaniye (1984)  Bir Sevgi İstiyorum (1984)  Ortadirek Şaban (1984)  Sosyete Şaban (1985)  Şendul Şaban (1985)  Şaban Pabucu Yarım (1985)  Keriz (1985)  Gurbetçi Şaban (1985)  Katma Değer Şaban (1985)  Milyarder (1986)  Yaygara 86 (1986)  Deli Deli Küpeli (1986)  Japon İşi (1987)  Arkadaşım ve Ben (1987)  Aile Pansiyonu (1987)  Öğretmen (1988)  Uyanık Gazeteci (1988)  Sevimli Hırsız (1988)  Deniz Yıldızı (1988)  İnatçı (1988)  Talih Kuşu (1989)  Gülen Adam (1989)  Koltuk Belası (1990)  Demir Leblebi (1999)  Keloğlan-Süperoğlan (2000)  Sınır (2000)  Hababam Sınıfı Merhaba (2003)  Dünyayı Kurtaran Adam'ın Oğlu (2006)  Amerikalılar Karadeniz'de 2 (2006) 
Dizi:  Annem Annem (1980)  Samanyolu (1989)  Duygu Çemberi (1990)  Kızlar Yurdu (1992)  Tanrı Misafiri (1993)  Süper Baba (1993)  Bizim Aile (1995)  Yasemince (1997)  Ah Bir Zengin Olsam (1999)  Borsa (2000)  Karate Can (2001)  Şıh Senem (2003)  Ağa Kızı (2004)  AB'nin Yolları Taştan (2005)  Emret Komutanım (2005)  Zoraki Koca (2007)  Hayat Güzeldir (2008)
Zafer Anıtı (Ankara)

| --- | --- |
Anıtın önden görünümü (2021)

Eski ad(lar): Yeni Gün Anıtı
Genel bilgiler
Durum: Tamamlandı
Tür: Anıt
Konum: Ulus Meydanı, Altındağ, Ankara
Koordinatlar: 39°56′30″K 32°51′17″D﻿ / ﻿39.94167°K 32.85472°D﻿ / 39.94167; 32.85472
Başlama: 1925
Tamamlanma: 1927
Açılış: 24 Kasım 1927
Teknik ayrıntılar
Malzeme: Bronz, andezit ve mermer
Tasarım ve inşaat
Mimar(lar): Heinrich Krippel

Zafer Anıtı, Ankara'nın Altındağ ilçesindeki Ulus Meydanı'nda bulunan, Anadolu'daki Millî Mücadele'nin hatırasını yaşatmak üzere 1927'de yapılmış anıttır.
Yeni Gün gazetesi öncülüğünde 1925 yılında açılan uluslararası yarışma sonucu yaptırılan anıt, Avusturyalı heykeltıraş Heinrich Krippel tarafından tasarlanmıştır. Açılışı 24 Kasım 1927 tarihinde yapılmıştır.
Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ü Sakarya  adlı atı üzerinde tasvir eden, mermer bir kaide üzerine yerleştirilmiş  bir heykel, sırtında top mermisi taşıyan bir kadın ile iki asker heykeli ve betimleyici rölyeflerden oluşur.
Zafer Anıtı, çevresindeki yapılarla bütünleşerek hem mekânın hem de Cumhuriyet'in simgelerinden biri haline gelmiştir.  Cumhuriyet tarihiyle ilgili akademik araştırmalara en çok konu edilen eserlerdendir.
Tarihçe > Anıt fikrinin doğuşu ve yarışma

Ankara'da Kurtuluş Savaşı ve sonrasında kazanılan zaferleri anlatan bir anıt inşa edilmesine yönelik ilk düşünce, dönemin Yeni Gün gazetesinin sahibi Yunus Nadi Bey  tarafından ortaya atıldı. Yunus Nadi Bey'e göre Cumhuriyet'in ilanıyla sonuçlanan bu ulusal mücadele ruhunun somutlaştırılarak gelecek nesillere aktarılması elzemdi. Bu motivasyonla işe başlayan gazeteci, halkın da desteğini alarak hükûmet yetkililerini bu işe ikna etme yoluna girişti.
Söz konusu anıtın Ankaralılardan toplanan yardım paralarıyla finanse edilmesi planlanırken, nasıl bir eserin inşa edileceğine karar vermek adına uluslararası bir yarışma düzenlenmesi kararlaştırıldı. Akabinde ise ortaya çıkacak eserin hangi özellikleri taşıması gerektiğiyle ilgili olarak bir şartname hazırlanarak Yeni Gün gazetesinde yayımlandı.
İlân edilen hususlarda anıtın esas olarak bu mücadeleye önderlik etmiş olan Mustafa Kemal Atatürk'ü tasvir etmesi ve eserde kullanılacak olan her bir detayın ulusal mücadele ruhunu başarıyla yansıtması gerektiği yazıyordu. Savaşın nasıl seyrettiğinin yanı sıra Atatürk'ün fiziksel özelliklerinin ve karakterinin de detaylı bir şekilde anlatıldığı metindeki Anadolu köylüsünün, Türkiye’nin gerçek sahibi olduğuna ilişkin ifade ise Türk halkının savaş süresince yaptığı fedakârlıkların görmezden gelinmemesi gerektiğini vurgulamaktaydı. Yani belirtilen koşullar doğrultusunda, Türk Kurtuluş Savaşı'nın altında yatan ideolojinin Atatürk'ün bedeni üzerinden sembolize edilmesine yönelik bir beklenti söz konusuydu.
1924 yılında açılan yarışmayı, Avusturyalı heykeltıraş Heinrich Krippel kazandı. 1925 yılında özel bir davet üzerine Türkiye'ye gelen sanatçı, Çankaya Köşkü'nde bir hafta kadar misafir edilerek yapacağı çalışmada kullanmak üzere Atatürk'ün portre çizimlerini tamamladı.
Tarihçe > Anıtın yapımı ve açılış töreni

Yapımına  1925 yılında başlanan anıtın bronz heykelleri, Viyana merkezli VDM Metals (Vereinigte Deutsche Metallwerke) tesislerinde üretildi. Anıt, başlangıçta Taşhan'nın (sonradan yerine Sümerbank Genel Müdürlük Binası inşa edilmiştir)  önündeki alana yerleştiridi ve kampanyanın başlamasına vesile olan gazeteyi onurlandırmak adına "Yeni Gün Anıtı" olarak isimlendirildi. Açılışı ise 24 Kasım 1927 tarihinde düzenlenen törenle yapıldı.
Başbakan İsmet Bey ve mülki erkânın yanı sıra dönemin Avusturya büyükelçisinin de katıldığı törende, Yunus Nadi'nin konuşmasının ardından Türk şair Mehmet Emin Bey, bu anıt için yazdığı "Kavminin Bir İdam Günündeydi Ki..." isimli şiirini okudu. Etkinlik sonunda dönemin Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanı Kâzım Bey, Türk bayrağı ile sarılı anıtın kurdelesini keserek eseri katılımcıların takdirine sundu.
Tarihçe > Resmî tören noktası olarak kullanımı

Açılışı yapıldığı tarihten Anıtkabir'in inşasına kadar geçen süreçte bütün önemli sayılan anma ve kutlama etkinliklerine ev sahipliği yapacak olan Zafer Anıtı, Atatürk'ün ölümünün ardından resmî tören düzenlenen noktalardan biri oldu. 16 Kasım 1938 tarihinde, başbakan Celâl Bayar ve milletvekillerinin katılım gösterdiği törene Ankara Üniversitesi'nin öğretim üyeleri ile öğrenciler de eşlik ederek anıta çelenk bıraktılar.
Detayları

Zafer Anıtı, bir kaidenin üstünde yükselen Atatürk heykeli ile bunun etrafına üçgen planlı olarak yerleştirilmiş üç heykelden oluşur. Bronzdan imal edilen heykeller, Ankara taşı kullanılarak tasarlanmış bir platformun üzerinde yer alır. Atatürk heykelinin bulunduğu ana kaide ise mermerdir. Türk askerini temsil eden iki adet Mehmetçik heykeli anıtın sağ ve sol önünde bulunurken, Milli Mücadele ruhunun sivil kahramanlarından biri olarak kabul edilen Kara Fatma'dan öykünerek tasarlanan "Türk kadını" figürü ise Anadolu kadınlarının cephe gerisindeki fedakârlıklarına atıfta bulunarak anıtın arkasına konumlandırılmıştır. Bu karakterler, Türk halkının Kurtuluş Savaşı sırasındaki milli birliğini ve dayanışmasını temsil etmektedir.
Etrafındaki diğer çağdaş yapılarla sıkı bir etkileşimde bulunan anıtın konumlandırılması, modern bir başkent inşası düşüncesinin somutlaştırılmasında da kayda değer bir rol oynamıştır. Anıtın ilk meclis binası ve Ankara Garı'na bakacak şekilde yerleştirilmesiyle Ankara'ya gelen sivillerin veya yabancı devlet adamlarının söz konusu yapılardan dışarı çıktıktan sonra şehirde ilk gördükleri şeyin bu anıt olması hedeflenmiştir. Bu durum ayrıca Türkiye'nin yüzünü batıya döndüğünün bir nişanesi olarak yorumlanır. Öte yandan; anıt için Osmanlı döneminden beri şehrin merkezi durumunda olan Ulus Meydanı'nın (eski adıyla Taşhan Meydanı) tercih edilmesi de tesadüf değildir. Her gün binlerce insanın çeşitli sebeplerle uğradığı bu meydanda insanların anıt ve çevresinde zaman geçirmesini sağlayacak peyzaj düzenlemeleri yapılarak vatandaşların Cumhuriyet ideolojisini içselleştirmesi ve milli mücadele ruhunun belleklerde taze tutulması amaçlanmıştır.
Detayları > Atatürk heykeli

Tek partili dönemde dikilen Atatürk heykellerinin ortak özelliği, Mustafa Kemal'in ekseriyetle askeri üniforması içinde tasvir edilmesidir. Zafer Anıtı için açılmış olan yarışmanın şartnamesinde Atatürk'ün sivil vaziyette betimlenmesi istenmiş olmasına rağmen anıtın Kurtuluş Savaşı sürecini ve sonrasında kazanılan zaferi anlatıyor oluşu, Gazi Paşa figürünün bu eserde de asker kıyafetleri içinde ve Sakarya isimli atının üzerinde kurgulanmasına yol açmıştır. Sanatçı Heinrich Krippel ise 7 Aralık 1927 tarihinde Cumhuriyet gazetesine verdiği bir röportajda "Gazi Hazretleri’nin bu heykelde bilhassa sivil olarak tasvir edilmeleri arzusu izhar edilmişti. Binaenaleyh sivil elbise giymiş olmalarına rağmen kendilerini, uzak bir istikbalde bile, bir fatih şeklinde gösterebilecek olan bir vaziyet intihab ettim." diyerek Atatürk'ü savaş meydanında mücadele veren bir askerden ziyade ufka ve geleceğe bakarken resmettiğini ifade etmiştir. Sakarya'nın burun deliklerinin açık, kuyruğunun dik ve dizginlerinin gergin oluşu ise cesaret ve atılganlığa yapılmış bir göndermedir. Ayrıca bu heykel, Mustafa Kemal henüz hayattayken yapılmış olan benzerleri arasındaki en büyük Atatürk heykelidir.
Detayları > Kaide

Türkiye'deki Atatürk heykellerinin sınıflandırılması adına Nutuk dikkate değer bir kriterdir. Zira Nutuk'un Türkiye Büyük Millet Meclisinde okunmasından önce dikilen heykel ve anıtlarda kitabeye sık rastlanmaz. Zafer Anıtı'yla birlikte ise Nutuk'un yazılı veya metaforik olarak kompozisyonlara dahil edilmesi geleneği başlamıştır.
Anıtın farklı cephelerine işlenen rölyeflerde Türk halkının kökeni, Kurtuluş Savaşı'nın tarihçesi ve Atatürk'ün Ankara'ya gelişi gibi konular anlatılırken; daralarak yükselen kaidenin etrafını çevreleyen kuşağa "Türk milleti, muzaffer istihlas ve istiklal cidalini ve muazzam asri inkılaplarını, en manidar bir remz ile, en iyi ifade edebilecek şekli, yukarki hakiki timsalde buldu." sözü işlenmiştir.
Kullanılan figürler halka aktarılmak istenen fikirlerin görsellik aracılığıyla somutlaştırılmasına hizmet ederken kaidenin etrafında bulunan yazılar ise aktarılmak istenen mesajların metinleştirilerek ve bir nevi afiş görevi üstlenerek pekiştirilmesine olanak sağlamıştır. Zafer Anıtı'nda yazılı anlatıma da yer verilmesi, önceki dönem heykelleriyle kıyas yapıldığında bir ilk niteliği taşır.
Detayları > Kaide > Ön yüz

Mermer kaidenin daralarak yükselen ön yüzünde dört adet doğmakta olan güneş motifi ve bunları kuşatan bir çelenk bulunur. Hemen altındaki çerçevede ise Mustafa Kemal Atatürk'ün Erzurum'da millî mücadele faaliyetlerine devam ederken İstanbul'daki yönetime çektiği bir telgraf vasıtasıyla askerlik mesleğinden istifa ettiğini bildiren "Artık badema, sine-i millete bir ferdi mücahit olarak çalışacağım." sözü yer almaktadır.
Detayları > Kaide > Arka yüz

Kaidenin arka yüzünde, devrilmiş bir çınar ağacı ile onun gövdesinden filizlenen bir hayat ağacı motifi bulunur. Bu çınar çökmüş olan Osmanlı İmparatorluğu'nu temsil ederken, yeşeren taze dallar ise genç Türkiye Cumhuriyeti'ni simgelemektedir. Erken Cumhuriyet dönemi eserlerinde, Türk Tarih Tezine referansla, Osmanlı'yı anımsatacak figürlerden kaçınıp Türklükle daha çok özdeşleştirilen bozkurt temasının kullanımı yaygın olsa da Zafer Anıtı'nda böylesi bir gönderme yapılması dikkat çekicidir.
Arka yüzün altındaki çerçevede; Namık Kemal‘in Vatan Mersiyesi'nde her kıtada tekrarlanan "Yoğimiş kurtaracak bahtı kara mâderini" ifadesine yanıt olarak Atatürk’ün 13 Ocak 1921 tarihli şu sözü yer alır; "Bulunur kurtaracak bahtı kara maderini."
Detayları > Kaide > Sağ yüz

Mermer kaidenin güneyinde kalan sağ yüzünde iki adet rölyef bulunur. Üst taraftaki kabartmada Sakarya’da düşmanı yenen Türk askeri betimlenirken, alttaki sahnede Başkomutanlık Meydan Muharebesi'ndeki Atatürk ve silah arkadaşlarına yer verilmiştir. İsmet İnönü ve Fevzi Çakmak da bu kabartmada yer alan isimlerdendir. "Düşman ordusunu vatanın harimi ismetinde boğarak, behemahal naili halas ve istiklal olacağız. 6 Ağustos 1919" ifadesi bu cepheye işlenmiştir.
Detayları > Kaide > Sol yüz

Anıtın kuzeyinde kalan sol yüzünde de iki kabartma yer alır. Bunlardan ilki bir zafer kompozisyonudur. Türk askerinin yaptığı bir resmi geçit esnasında Türk Bayrağı karşısında selam veren işgalci ordular resmedilmiştir. Alttaki rölyefte ise kucağında çocuğu olan bir kadının cephane yüklü bir kağnıyı çektiği görülür. Sahnedeki kadını, arabanın arkasından yürüyüp ellerinde tüfek taşıyan ihtiyarlar ve bir çocuk takip eder. Cinsiyet ve yaş fark etmeksizin millî mücadeleye destek veren Türk köylüsünün anlatıldığı bu yüzde Atatürk'ün Dumlupınar'da kazanılan zaferin ardından dile getirdiği "Düşmanın ana sıra asliyesi imha edilmiştir. Ordular ilk hedefiniz Akdeniz'dir, ileri." sözü de yer alır.
Detayları > Türk kadını heykeli

Zafer Anıtı kompozisyonunu oluşturan yardımcı figürlerden birisi de mermer kaidenin arkasında kalan ve diğer heykellerin tersi istikamette konumlandırılmış olan 'Türk kadını' heykelidir. Başında yemenisi, üzerinde şalvarı, ayağında yün çorapları ve çarığıyla tasvir edilen bu figür; dönemin Anadolu kadınına dair kıyafet kodunu başarıyla yansıtır. Kayalıkların üzerinde ve omzunda bir sahra obüs mermisi taşırken betimlenmiş olan heykel, Türk kadının Kurtuluş Savaşı yıllarında cephe gerisinde gösterdiği kahramanlık anılarına gönderme niteliği taşır. Pek çok kaynak bu Türk kadını stereotipinin savaşın sivil kahramanlarından biri olan Fatma Seher Erden'den esinlenerek oluşturulduğunu yazsa da Afet İnan'ın hatıralarında heykele ilham olan asıl kişinin Dumlupınar'da yaşayan ve savaş sırasında bizzat bu olayı deneyimleyen bir köylü kadın olduğu yazılıdır. Nihayetinde o dönemden günümüze ulaşan savaş anıları göz önünde bulundurulduğunda kadınların cepheye silah ve cephane taşınmasında aktif olarak rol aldığı bilinen bir gerçektir. Zafer Anıtı'ndaki Türk kadını heykeli ise bu zaferin kazanılmasında başta kadınlar olmak üzere bütün sivillerin üstlendiği role vurgu yapmaktadır.
Kaidenin solundaki rölyef
Kaidenin önündeki güneş motifleri ve Atatürk'ün 1919 tarihli sözü
Kaidenin sağındaki rölyef
Simgeleşmesi

Kent merkezindeki en eski meydanda konumlanmış olmasının yanı sıra etrafındaki diğer erken Cumhuriyet dönemi yapılarıyla kurduğu mekânsal ilişki sayesinde Zafer Anıtı, zaman içerisinde Ankara'nın en önemli simgelerinden biri haline gelmiştir. Kartpostallara, posta pullarına ve film sahnelerine konu olan anıtın popülerleşme serüvenindeki ilk adım; 1939-1952 yılları arasında Türk lirasının üzerinde resminin yer almış olmasıdır.
İkinci Emisyon Grubunun bir parçası olarak ilk defa 25 Nisan 1939 tarihinde tedavüle giren ve arka yüzünde Zafer Anıtı'nı barındıran 2.5 ₺ değerindeki bu banknotlar 15 Temmuz 1952 tarihinde sürümden kaldırılmıştır. İlk defa Sovyet yönetmen Sergey Yutkeviç'in 1934 tarihli Türkiye'nin Kalbi Ankara isimli filminde kayda alınan Zafer Anıtı; Mehmetçik figürlerinin ve atının üzerindeki Mustafa Kemal Atatürk'ün ayrıntılı bir şekilde seyirciye aktarıldığı önemli yapımlardan biridir. Filmde havadan ve Ulus Meydanı'nın çeşitli noktalarından çekim yapılmış, hepsinde de Zafer Anıtı merkeze konumlandırılmıştır.
Anıtın görüntülendiği ikinci önemli yapım, 1952 tarihli Five Finger filmidir. İlyas Bazna'nın İkinci Dünya Savaşı sırasındaki casusluk faaliyetlerinden esinlenerek çekilen filmde Zafer Anıtı daha önce görüntülenmiş olduğundan farklı bir konumda yer alır ki bunun sebebi açıldığı tarihten sonra meydana gelen yer değişiklidir. Dolayısıyla Yutkeviç'in çekimleri, anıtın eski konumuna dair eldeki tek veridir. Öte yandan Five Finger'da anıtın gece saatlerinde ışıklandırılmış görüntülerine de rastlamak mümkündür.
1966 tarihli Meydan Köpeği ise Zafer Anıtı'nın kayda alındığı ilk yerli Türk filmi olma özelliği taşır. 1969 yılında yayımlanan Aşk Mabudesi ise anıtın dekor ve arka plan olarak kullanıldığı ikinci Yeşilçam filmidir. Darül Muallim Mektebi'nin yanması, Taşhan'ın yıkılması ve anıtın yerinin değiştirilmesi gibi durumları belgeleyen bu filmler; anıt ile içinde ve etkileşimde bulunduğu mekanın gözlemlenmesi adına dikkate değer kanıtlar sunar. Hepsinde de şehir merkezi olarak Ulus Meydanı ve meydanın simge yapısı olarak Zafer Anıtı kullanılmıştır. Söz konusu filmlerde anıt çevresinde yapılan resmi törenlere de rastlamak mümkündür.
Polatlı yönünden gelmekte olan düşmanı gözetleyen Mehmetçik
Sakarya isimli atının üzerinde betimlenmiş olan Atatürk heykeli
Silah arkadaşlarını cepheye yönlendiren Mehmetçik
Kaidenin arka yüzündeki rölyef
Cepheye mermi taşırken tasvir edilen Türk kadını
E2 grubu banknotlardan 2.5 ₺ değerindeki ve arka yüzünde Zafer Anıtı'nı bulunduran para
Tim Hetherington

| Tim Hetherington |
| --- | --- |
Tim Hetherington (Şubat 2011)
Doğum: Timothy Alistair Telemachus Hetherington 5 Aralık 1970(1970-12-05) Birkenhead, İngiltere
Ölüm: 20 Nisan 2011 (40 yaşında) Misrata, Libya
Ölüm sebebi: Balistik travma
Bedeninin bulunuşu: Birleşik Krallık, Birleşmiş Milletler
İkamet: New York, Birleşmiş Milletler
Eğitim: Oxford Üniversitesi   Cardiff Üniversitesi
Meslek: Foto muhabiri
Etkin yıllar: 1996–2011
Tanınma nedeni: Restrepo (2010)
Evlilik: İdil İbrahim (2010 - 2011)

Tim Hetherington (5 Aralık 1970, Liverpool - 20 Nisan 2011, Misrata), Büyük Britanyalı-Amerikalı gazeteci, foto muhabiridir. Tim Hetherington, Eylül 2007'de Afganistan'da çektiği, sığınakta yorgun düşmüş Amerikan askerini gösteren fotoğrafıyla ödül almıştır. Hetherington'un, fotoğrafı Vanity Fair için yaptığı söyleşi için çekmiş ve bu fotoğrafa ödülü, "yorgunluğu hem bir insan hem de bir ulus olarak çok iyi ifade ettiği için" almıştır. Amerikan Vanity Fair dergisi ve 2007 Dünya Basın Fotoğrafı Ödülü sahibi İngiliz foto muhabiri Tim Hetherington 20 Nisan 2011 tarihinde görev yaptığı Libya'da vurularak yaşamını kaybetti.
Fare ile Yavrusu

Fare İle Yavrusu, (İngilizcesi: The Mouse and His Child) Russell Hoban'ın ilk baskısı 1967 yılında yapılan romanı. “Çocuk edebiyatının bir klasiği ve Russell Hoban’ın en ünlü yapıtı” olarak kabul edilmektedir. Roman 1977 yılında animasyon olarak sinemaya uyarlandı.
Romanın ana karakterleri olan fare ile yavrusu, kurmalı oyuncak birer faredir. Baba karakterin arkasında bulunan anahtar yardımıyla kurulmaktadırlar. Roman bir oyuncakçı dükkanında başlar. Fareler çok geçmeden satın alınırlar ve kullanılamaz hale gelince kaderlerine terk edilirler. İki fare bir yandan kendi kendini kurmanın yollarını ararken bir yandan da kötü kalpli Manny the Rat'ten kurtulmanın yolunu aramaktadır.
Fare ile Yavrusu, çocuk edebiyatının kendisinden önceki yapıtlarından farklı olarak son derece edebi bir dil kullanmakta, ele aldığı temalarla da çocuk okuyucuları zorlamaktadır. Bu yönleriyle roman E. B. White'ın Örümcek Ağı (Charlotte's Web) adlı romanına benzetilmiştir.
İslam Eserleri Müzesi (Doha)

| İslam Eserleri Müzesi, Doha |
| --- | --- |


Açılış: 2008
Konum: Doha, Katar
Koordinatlar: 25°17′42″K 51°32′21″D﻿ / ﻿25.29500°K 51.53917°D﻿ / 25.29500; 51.53917
Resmî site: Mia.org.qa
İslam Eserleri Müzesi (Arapça: متحف الفن الإسلامي في الدوحة) Katar'ın başkenti Doha'da bulunan ve mimar Ieoh Ming Pei tarafından tasarlanmış müze.
8 Aralık 2008'de ziyarete açılan müze, Doha'nın simgelerindendir. Doha Körfezi'nin güney ucunda Doha Limanı kıyısından 60m. ileride kurulan yapay bir ada üzerindedir. Katar kraliyet ailesinin 1980'lerden beri  İspanya, Mısır, İran, Irak, Türkiye, Hindistan, Orta Asya'dan topladığı 7. yüzyılla 19. yüzyıl arasındaki el yazmaları, dokumalar, metal, cam ve seramik objelerden oluşan bir koleksiyon sergilenir.
Louvre piramidinin mimarı 91 yaşındaki Pei, emekli olmasına rağmen ısrar üzerine müze binasını tasarlamayı kabul etmiş ve İslam mimarisini tanımak için altı ay İslam ülkelerini dolaştıktan sonra ilhamını Kahire'deki Tolunoğulları Camii avlusunda bulunan 13. yüzyıl yapısı sebilden almıştır. Bina bir Türk firması olan Baytur İnşaat tarafından 2006'da tamamlandı. İslam sanatı uzmanlarından Tunuslu yazar Sabiha-al Khemir 2006-2008 arasında müzenin kurucu müdürü olarak görev yaptı.
Müze binası

Müze büyük ölçüde antik dönem İslam mimarisinden etkilenmekle birlikte kendine has bir tasarıma sahiptir. Toplam alanı 45bin metrekaredir. İç ve dış cepheler tümüyle Fransa'dan çıkarılan kireç taşı ile monte edilmiştir. Mekanik bağlama elemanlarıyla beton bir zemin üzerine 60–75 mm kalınlığında kireç taşı panelleri monte edilmiştir.
Sapir-Whorf hipotezi

Sapir-Whorf hipotezi ya da dilsel görecelik; dilbilimindeki temel anlamı, insan düşüncesinin yerel dillerden çok yoğun bir şekilde etkilendiğini göstermektir. Bir insanın kendi dilinde belirli bir düşünce yapısı oluşmuştur ve bu insan başka bir insanın dilini hiçbir zaman tam anlamıyla anlayamaz. Bu tartışmalara yol açan tez, Sapir tarafından oluşturulmuş, diğer bir dilbilimci Whorf tarafından ortaya konmuştur. Whorf, aynı zamanda bir kimyacıydı ve bu dilsel bilgilerini didaktik söylem tarzıyla da birleştirdi.
Kökleri romantizm akımının ortaya koyduğu dil düşüncesine uzanan hipotez, 1950'lerde tanındı ve Whorf'un makaleleriyle ‘postum’ temasıyla basıldı. Devamında da Bernstein-Hypothese adını aldı. Daha sonra bu hipotez bilimsel olarak zayıf görülerek ve Noam Chomsky'nin evrensel gramer ve beyinde olduğu varsayılan gramer aygıtı teorileriyle gözden düşmüştür. Ancak son yıllarda tekrar önem kazanmaya başlamış ve hipotezin zayıf versiyonunu destekleyecek birçok araştırma yapılmıştır.
Bu hipotezin temelini dilsel görecelik kuramı oluşturur. Buna göre her dil bir düşünce sistemi oluşturduğundan, dil ve düşünce birbirine doğrudan bağlıdır. Dillerde sıklıkla oluşan yakın kavramlar arasındaki anlam farklılıkları, sadece o diller için geçerlidir. Whorf'un bu kuramını dilsel görecelik olarak adlandırmasının nedeni, onu Einstein'ın görelilik teorisiyle benzer görmesidir. Whorf, bu tezi bir adım daha ileri taşıyarak; bir insanın dünya görüşünün, o insanın konuştuğu kelimeleri ve gramerini de etkilediğini öne sürdü. Bu tez, bugüne kadar birçok kez denenmesine rağmen ispat edilememiştir.[kaynak belirtilmeli]
Dilsel görecelik

Edward Sapir ve Benjamin Whorf dilsel görecelik ilkesini savunur: Düşüncelerin dil ile ilişkili olduğunu ve dilleri, çok farklı dil bilgileriyle kullanan insanların bu dilbilgileriyle farklı gözlemler yaptıklarını, bu nedenle dil ve düşünce yapılarının göreceli olduğunu savunurlar. Öyle ki diller, böylece, kültür farklarını da korurlar. Bunların da Hint ve Eskimo dillerinin görgül çalışmalarıyla belgelenebileceğine inanırlar. Donald Davidson ise bu görüşe karşı, temel olarak farklı kavram şekilleri bizim için tamamen anlaşılmaz olduğu için birbiriyle iletişim halinde olan bütün insanların kendilerine ait bir kavram dünyasına sahip olduklarını savunur.
Popüler kültür

Bu hipotez Geliş adlı filmde kendine yer edinmiştir. Filmdeki ana karakterlerden biri dilbilimcidir. Dilbilimci olan Louise Banks uzaylılarla iletişim kurmak için hükûmet tarafından yetkilendirilmiştir. Filmde bu hipotez uzaylıların sembol dilini kullanması üzerine söylenmiş ve aradaki cümle karmaşıklığını, her cümlenin tek bir çıkışı yani çevirisi olamayacağını söylemek için kullanılmıştır.