stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Ekim Manifestosu

İlya Repin'in 17 Ekim adlı eserinde 1905 gösterileri.
(Rus Devlet Müzesi, Sankt-Peterburg)
Ekim Manifestosu (Rusça: Октябрьский манифест, Манифест 17 октября) Resmî adı Devlet Düzenini İyileştirme Konulu Manifesto (Rusça: Манифест об усовершенствовании государственного порядка), ertesi yıl kabul edilen Rus İmparatorluğu'nun ilk anayasasının habercisi olan belgedir. Manifesto, Sergey Vitte'nin etkisi altındaki İmparator II. Nikolay tarafından 1905 Rus Devrimi'ne yanıt olarak 30 Ekim [E.U. 17 Ekim] 1905 günü yayınlandı. Nikolay bu fikirlere şiddetle direndi, ancak ilk tercih olarak askeri bir diktatörlüğe başkanlık ettikten sonra kararını verdi. Grandük Nikola Nikolayeviç, eğer Çar Vitte'nin önerisini kabul etmezse, kendisini başından vurmakla tehdit etti. Nikolay gönülsüzce kabul etti ve temel sivil hakları ve gelecekte Rusya'da onayı olmadan hiçbir kanunun çıkarılamayacağı seçilen bir Duma adlı parlamentoyu vadeden Ekim Manifestosu olarak bilinen manifestoyu onayladı. Vitte anılarında, Çar'ı Ekim Bildirisini imzalamaya zorlamadığını ve Ekim Bildirisi'nin bütün kiliselerde ilan edildiğini yazar.
Giriş

Fransa, İngiltere ve Birleşik Devletler demokrasiyi o ya da bu şekilde seçmişlerken, Rus İmparatorluğu Çar tarafından yönetilen eski otoriter yönetimini sürdürdü. 1890'ların başında, Maliye Bakanı Sergey Vitte'nin rehberliğinde Rusya, devlet tarafından yönetilen yabancı yatırımlar ve gümrük vergisi uygulaması ile bir endüstrileşme programı başlattı. Fakat, bu dönemde ağır memnuniyetsiz ve genişleyen işçi sınıfına neden olan endüstride bu hızlı büyümeye karşı siyasi reformlar aynı hızda ilerlemedi. Bununla birlikte, köylüler nüfusun yüzde 80'ini oluşturdular ve serflerin özgürleşmesine rağmen hâlâ tarım sorunları duruyordu. Çoğunlukla tarımsal bir ekonomi olan Rusya, Rus otokrasisinin hükûmeti ile beraber farklı sosyal sınıflar arasındaki ekonomik konular ve çatışmalar ile karşılaştı. Rusya'nın ekonomik ve siyasi meseleleri tarafından yaratılan çatışma 1905 Rus Devrimi olarak da bilinen Ekim 1905'ten önceki aylarda doruğa ulaştı. 22 Ocak 1905'te, barışçıl protestocular gelenek olduğu üzere Çar'a dilekçe vermeye çalıştılar. Kış sarayının dışında muhafızlara protestoculara ateş emri verilmesi ile protesto bastırıldı. Protestonun şiddetli ayaklanmasının sonucu Kanlı Pazar olarak bilinir. Protestoya verilen şiddetli tepki, Rusya genelindeki gerginliği daha da artırdı. Rus halkı arasındaki karışıklıklar Kanlı Pazar'ı izledi. Binlerce insan işine girmeyi reddetti ve genel grev İmparatorluğu vurdu. Rus halkı otokrasiye karşı isyan ettiği gibi, karışıklıklar nihayetinde Rus kırsalına yayıldı ve köylüler efendilerinin malikanelerini yakmaya başladı. Rusya'nın iletişim, ulaşım ve kamu hizmetlerinin grevler nedeniyle vurgun yemesiyle, II Nikolay gücü tamamen kaybetmeden harekete geçmek zorunda kaldı.
II. Nikolay'ın reforma muhalefeti

Rusya, ülkeyi terörize eden şiddetli ayaklanmalara karşı büyük bir durgunluk yaşasa da, II. Nikolay hala otokrasiyi sınırlayan her türlü reforma karşıydı. Nikolay, atalarının oluşturduğu bir sistemi sınırlamanın onun hakkı olmadığını ve bunu "Bana boşa harcanmak üzere verilmeyen bir mirası boşa harcamayacağım" sözleriyle belirtir. Nikolay, giderek artan şekilde Rus halkına karşı kullandığı gücünü Rus halkı tarafından sınırlanmak dilediğini anlama noktasına gelemedi.
Hükümler

Ekim Bildirgesi, Rus İmparatorluğu'nda yaşanan huzursuzluğa yönelik başvuruyu ele aldı ve aşağıdakiler dahil olmak üzere temel sivil özgürlükler vermeyi taahhüt etti:
Kişinin gerçek dokunulmazlığı, vicdan özgürlüğü, konuşma, toplanma ve örgütlenme ilkelerine dayanan sivil özgürlüklerin gerekli temeli halka verilecek.
Devlet Dumasının planlanan seçimlerini ertelemeksizin, oy hakkından yoksun kalan nüfusun tüm sınıflarının Duma'ya katılımını (planlanan toplantıdan önce kalan kısa sürede mümkün olduğunca) kabul edildi; ve gelecekteki yasama düzeni seçimleri ile ilgili genel bir tüzüğün daha da geliştirilmesini ileriye bırakıldı.
Hiçbir yasanın Devlet Duması tarafından onaylanmadan yürürlüğe girmemesi ve seçilmiş temsilcilerin, tarafımızdan atanmış bürokratların eylemlerinin yasallığının denetimine katılımı bozulamaz bir kural olarak getirilmiştir
halkın seçilmiş temsilcilerine atanan yetkililerimizin eylemlerinin yasallığına gözetim fırsatı sağlanacağına kırılmaz bir kural oluşturmak.
Manifesto ayrıca o sırada Batı ülkelerinde yaygın olan Rusya'da evrensel erkek oy kullanımını getirdi.
Bu belge, Rus halkına temel haklar vermesine rağmen, Rus hükûmetinin demokratik bir şekilde çalışacağını garanti etmedi. Bunun yerine, Manifesto, halkın artık temel hakları ve yasamada sesi olduğunu belirtti.
Duma

Manifesto'nun bir hükmü, Rus halkının lehine Otokratın gücünü sınırlamayı amaçlayan bir yasama organının oluşturulmasıydı. Duma olarak bilinen yasama organı kuruluşundan itibaren kusurluydu. Duma'nın önemli bir kusuru, Çar'ın istediği herhangi bir yasayı veto etme gücünü korumasıydı. Duma ayrıca, Rus bürokrasisinin etkisi ve eğer Duma, Çar ile anlaşamazsa, Nikolay tarafından dağıtılması gerçeği ile zayıfladı.
Muhalefet

Ekim Bildirgesi sonrası muhalefet İmparator'a karşı bölündü. Kadetleri konuşma özgürlüğü ve gerçekten Temsilî hükümet fikri ve 17 Ekim Birliği (gayriresmî Ekimciler olarak bilinen bu parti adını Ekim Manifestosundan aldı) yatıştırdı. Ancak Marksistler, hükümdarın izni olmadan kanunların geçmediği için Duma'nın demokrasinin sadece bir kabuğu olduğunu ve konuşma özgürlüğünün ağır bir şekilde düzenlendiğini savunarak, Nikolay'ın küçük tavizler verdiğini savundu.
Manifesto'nun başarıları

Manifesto'nun başarıları derhal ve kısa sürdü. Grevler ve şiddetin çoğu yayınlandığı andan itibaren sona erdi. İnsanların yeni keşfedilen özgürlükleri anlaması ve hükûmette temsiliyetlerinin bulunması fikirlerini ulusun bilincine soktu.
Manifesto'nun başarısızlıkları

Manifesto'nun ilk başarısını başarısızlık izledi ve grev ve şiddet döngüsüne geri dönüldü. Girişten kısa bir süre sonra, otokrasi yeniden gücünü tazelemeye başlayınca grevlere geri döndü. Aylar içinde, 1000'den fazla sayılmış infazlarlar tekrar başladı. Hükûmet siyasi partileri bastırmaya çalışmaya başladı; 1906-7 yıllarında Rusya'nın çoğu sıkıyönetim kanunları altındaydı. Görünüşe göre, bir reform olmak yerine, manifesto Nikolay'ın Rusya'da düzeni yeniden kazanması için kısa süreli bir kandırmacaydı.
Konuyla ilgili yayınlar

Fiehn, Terry. (1996). Russia & The USSR 1905-1941. Hodder Headline Group, London. 0-7195-5255-9.
Jodok Fink

| Jodok Fink |
| --- | --- |

Bregenz’deki Fink Büstü
1. Avusturya Şansölye Yardımcısı
Görev süresi 15 Mart 1919 - 7 Temmuz 1920
Başkan: Karl Seitz
Şansölye: Karl Renner
Yerine geldiği: Makam oluşturuldu
Yerine gelen: Ferdinand Hanusch
Kişisel bilgiler
Doğum: 19 Şubat 1853(1853-02-19) Andelsbuch, Vorarlberg, Avusturya İmparatorluğu
Ölüm: 1 Temmuz 1929 (76 yaşında) Andelsbuch, Vorarlberg, Birinci Avusturya Cumhuriyeti
Partisi: Avusturya Hristiyan Sosyal Partisi
Jodok Fink (19 Şubat 1853 – 1 Temmuz 1929) Avusturyalı siyasetçi. Hristiyan Sosyal Parti bünyesinde siyaset yapmıştır. Avustralya'nın 1919-1920 yıllarında ilk şansölye yardımcısı olarak görev yapmıştır.
Yaşamı

Fink Bregenz Ormanları bölgesindeki Andelsbuch'da çiftçi bir ailenin oğlu olarak dünyaya geldi. Fink henüz 4 yaşındayken babası ölmüş, annesi yeniden evlenmiştir. Başarılı bir öğrenci olarak Brixen'deki Gymnasium Ortaokuluna gitmiş fakat kısa süre sonra ailesinin çiftliğinde çalışmak için okulu bırakmak zorunda kalmıştır.
Fink politik kariyerine 1879 yılında belediye meclisine (Gemeindeausschuss) seçilmesiyle başladı. 1888-1897 yılları arasında ise belediye başkanlığı yaptı. Aslında ılımlı muhafazakâr olan Fink, 1893 yılında Hristiyan Sosyal Partisine katıldı. 1897'de Avusturya İmparatorluk Konseyi'ne milletvekili seçildi. fakat 1901 yılına dek partisinin antiliberal ve antisemitik grubuna katılmadı. Partisindeki kariyeri 1910 yılında uzun süredir başkanlık yapan parti lideri Karl Lueger'in ölmesiyle ivme kazandı.
I. Dünya Savaşı sonrası Avusturya-Macaristan İmparatorluğunun dağılma sürecinde, Fink ulusal geçici meclisin üç başkanından birisi olarak 21 Ekim 1918 tarihinde  seçildi. Meclis çoğunluğuna rağmen Alman Weimar Cumhuriyeti ile birleşmenin güçlü bir muhalifi oldu ve İsviçre'ye bağlanma karşıtı konuşmalar yaptı
1919 Avusturya Seçimleri sonrası Fink 15 Mart 1919 tarihinde Şansölye Karl Renner'i koalisyon hükûmetine zorladı ve o dönem ilk defa kurulan Şansölye Yardımcısı makamına getirildi. Fink Saint-Germain Antlaşması ile sonuçlanan müzakere sürecinde Avusturya iç politikası için hayati bir rol oynadı. 17 Ekim 1919'da Avusturya Ulusal Konseyi anlaşmayı onayladı ve şiddetli protestolar eşliğinde Şansölye Renner ve hükûmeti istifa etti. Devamında Renner ve Fink başkanlığında bir başka Sosyal Demokrat Parti ve Hristiyan Sosyal Partisi hükûmeti kuruldu ve ulusal meclisten güvenoyu aldı.
Renner koalisyonunun 7 Temmuz 1920'de dağılmasıyla Michael Mayr, Fink'in görevini devraldı. 1920 Avusturya Seçimleri sonrası Mayr, sağcı Büyük Alman Halk Partisi ve Fink desteğinde bir azınlık hükûmeti kurdu.
Demokratik geçiş

y. 2010 otokratlaşan ülkelerin (mavi) sayısı demokratikleşen ülkelerin (sarı) sayısından daha fazla.
Demokratik geçiş, bir ülkenin siyasi sisteminde otoriter bir rejimden demokratik bir sisteme doğru devam eden bir değişiklik sürecini tanımlar. Bu süreç, demokratikleşme olarak bilinir, süreç içerisinde politik değişiklikler demokratik bir yönde ilerler. Demokrasi dalgaları, büyük güçler arasındaki güç dağılımında ani değişikliklerle ilişkilendirilmiştir, bu da geniş kapsamlı içsel reformları tanıtmak için açılışlar ve teşvikler yaratmıştır. Hibrit rejimler daha fazla iç huzursuzluk yaşasa da, uzun yıllar boyunca geçiş aşamasında oldukları için istikrarlı olarak kabul edilebilirler. Soğuk Savaş'ın sona ermesinden bu yana, hibrit rejimler en yaygın hükûmet biçimi haline gelmiştir. Akademisyenler, demokratik kurumların göstermelik olma seviyesini irdeleyerek, demokratik gerilemeyle beraber, otoriterliğe geçiş sürecinde modern hibrit rejimlerin en yaygın hükûmet biçimi sonucuna varmıştır.
Tanım > Otoriterleşme süreci

Otokratikleşme olarak da adlandırılan demokratik gerileme, bir siyasi sistemin demokratik özelliklerinin azalmasıdır ve demokratikleşmenin tam tersidir. Demokrasi en popüler yönetim biçimidir ve 2020 yılında yapılan bir araştırmaya göre dünyadaki ulusların yarısından fazlası demokrasidir. Bu çalışmada 165 ülke incelenmiş ve bunların 98'inin demokrasi olduğu tespit edilmiştir. 2010'lardan bu yana dünya daha da otoriterleşti ve 2020'lere gelindiğinde dünya nüfusunun dörtte biri demokratik olarak gerileyen hibrit rejimler altında yaşıyor.
Demokratik gerilemenin öne sürülen nedenleri arasında demokrasiye yönelik halk desteğinin eksikliği, ekonomik eşitsizlik ve sosyal gerilimler, popülist veya kişiselci politikalar ve büyük güç politikalarından kaynaklanan dış etkiler yer almaktadır. Soğuk Savaş'ın sona ermesinden bu yana askeri darbeler yoluyla rejim değişikliği azalırken, daha incelikli gerileme biçimleri artmıştır. Yirminci yüzyılın sonlarındaki üçüncü demokratikleşme dalgası sırasında birçok yeni, zayıf kurumsallaşmış demokrasi kurulmuştur. Tam da bu rejimler demokratik gerilemeye karşı en savunmasız olanlardır. Üçüncü otokratikleşme dalgası, liberal demokrasilerin sayısının tüm zamanların en yüksek seviyesine ulaştığı 2010 yılından bu yana devam etmektedir.
Tanım > Demokratikleşme

Demokratikleşme, daha demokratik bir siyasi rejime doğru demokratik bir geçişi ifade eder ve demokratik yönde gerçekleşen önemli siyasi değişiklikleri içerir. Demokratikleşme süreci, otoriter bir rejimden tam anlamıyla demokrasiye, otoriter bir siyasi sistemden yarı-demokrasiye veya hibrit bir siyasi sistemden demokratik bir siyasi sisteme geçişi içeren bir durum olabilir.
Sonuç konsolide olabilir veya demokratikleşme sık sık geri gidişlerle karşılaşabilir. Farklı demokratikleşme modelleri, bir ülkenin savaşa gitmesi veya ekonominin büyümesi gibi diğer siyasi olguları açıklamak için sıklıkla kullanılır.
Demokratikleşmenin gerçekleşmesi ve derecesi, ekonomik gelişme, tarihsel miraslar, sivil toplum ve uluslararası süreçler gibi çeşitli faktörlere bağlanmıştır. Demokratikleşmenin bazı açıklamaları, elitlerin demokratikleşmeyi yönlendirdiğini vurgularken diğer açıklamalar ise tabandan yukarıya doğru süreçlere odaklanmaktadır.
Faktörler > Dekolonizasyon

Dekolonizasyon; bir devletin, bir başka ülke halkı ve kurumları üzerindeki kontrolünü sona erdirmesi. Diğer bir deyişle sömürgeciliğin sonlandırılmasıdır. Politik ve kültürel anlamda gerçekleştirilebilir. Bu Kavram  özellikle  I. Dünya Savaşı'ndan önce kurulan sömürge imparatorluklarının parçalanması için kullanılır. Akademisyenler konuya ilişkin incelemelerinde özellikle bağımsızlık talep eden kolonilerdeki Creole Milliyetçiliği gibi halk hareketleri ve fikirler üzerinde yoğunlaşıyorlar. Ulusların kendi kaderlerini tayin etme hakkı Birleşmiş Milletler tarafından Dekolonizasyonun özü olarak tanımlanır. Birleşmiş Milletler'e bağlı Özel Dekolonizasyon Komitesi,Dekolonizayon Süreci içerisinde Kolonici ulusun süreci iptal gibi bir hakkı bulunmadığına ancak sürecin yönlendirilmesinde söz sahibi olabileceğine karar vermiştir. Buna örnek olarak:Hindistan'ın bölünmesi gösterilebilir. Bağımsız Devletler, bir bölge hakkında dekolonizasyon talep edebilse de bu orada yaşayan ulusun referandumuna bırakılır.
Dekolonizayon süreçleri Hindistan'da olduğu gibi pasif ve kansız bir biçimde, bağımsızlık yanlısı gruplar tarafından yürütülen Bağımsızlık savaşları ile veya uluslararası ortamda Birleşmiş Milletler tarafından yürütülen süreçler ile neticelenmiştir. Dekolonizasyonun ilk örneklerine Thukididis'in yazılarında rastlanmıştır. Modern anlamdaki ilk büyük çaplı dekolonizasyonlar ise İspanyol İmparatorluğu'nun 19.Yüzyılda dağılması ile gerçekleşmiştir. Bu olayların ardından I. Dünya Savaşı sonunda Alman İmparatorluğu, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu, Osmanlı İmparatorluğu, Rus İmparatorluğu; II. Dünya Savaşı sonu ve Soğuk Savaş'ın ilk yarısında Britanya İmparatorluğu, Fransız sömürge imparatorluğu, Hollanda İmparatorluğu, Belçika sömürge imparatorluğu, Japon İmparatorluğu, Portekiz İmparatorluğu, İtalyan İmparatorluğu; Soğuk Savaş sonunda ise Sovyetler Birliği(Rus İmparatorluğu'nun Ardılı) gibi Sömürge İmparatorlukları dağılmıştır.
Dekolonizasyon zaman zaman sömürge yönetimi altındaki Entelektüellerin desteği ile daha geniş kitlelere ulaşmıştır.
Faktörler > Hibrit rejim

Hibrit rejim veya melez rejim genellikle otoriter bir rejimden demokratik bir rejime (ya da tam tersi) geçişin tamamlanamaması sonucunda ortaya çıkan karma bir siyasi sistem türüdür. Hibrit rejimler otokratik özelliklerle demokratik özelliklerin bir kombinasyonu olarak kategorize edilir ve aynı anda hem siyasi baskıları hem de düzenli seçimleri barındırabilir. Hibrit rejimler genellikle petro-devletler gibi bol doğal kaynaklara sahip gelişmekte olan ülkelerde görülür. Bu rejimler sivil huzursuzluklar yaşasa da on yıllar boyunca nispeten istikrarlı ve inatçı olabilirler. Soğuk Savaş'ın sona ermesinden bu yana hibrit rejimlerde bir artış olmuştur.
Ölçüm

Demokrasi Endeksi, The Economist'in araştırma bölümü Economist Intelligence Unit (EIU) tarafından derlenen bir dizindir. Endeks, 167 ülkede demokrasinin durumunu ölçmeyi ve beş temel kategoride derlemeyi amaçlamaktadır.
Norveç, 10 üzerinden 9.81 puan ile birinciyken, listenin sonunda 0.32 puan ile Afganistan yer almaktadır. "Tam Demokrasi", "Kusurlu Demokrasi" ve "Hibrit Rejim" demokrasi olarak nitelendirilmekte; "Otoriter Rejim" diktatörlük olarak değerlendirilmektedir.
Endeksteki beş temel kategori şunlardır:
Seçim süreci ve çoğulculuk
Sivil özgürlükler
Devlet fonksiyonları
Politik katılım
Politik kültür
Daha fazlası için

Coale, Ansley J. (1989). "Demographic Transition". Social Economics. London: Palgrave Macmillan UK. ss. 16-23. doi:10.1007/978-1-349-19806-1_4. ISBN 978-0-333-49529-2.
Croissant, A.; Haynes, J. (2015). Twenty Years of Studying Democratization: Vol 1: Democratic Transition and Consolidation. Taylor & Francis. ISBN 978-1-317-61900-0.
Epstein, David L.; Bates, Robert; Goldstone, Jack; Kristensen, Ida; O'Halloran, Sharyn (2006). "Democratic Transitions". American Journal of Political Science. [Midwest Political Science Association, Wiley]. 50 (3): 551-569. doi:10.1111/j.1540-5907.2006.00201.x. ISSN 0092-5853. JSTOR 3694234.
Haggard, Stephan; Kaufman, Robert R. (2012). "Inequality and Regime Change: Democratic Transitions and the Stability of Democratic Rule". The American Political Science Review. [American Political Science Association, Cambridge University Press]. 106 (3): 495-516. doi:10.1017/S0003055412000287. ISSN 0003-0554. JSTOR 23275430.
Glaser, E. (2018). Anti-Politics: On the Demonization of Ideology, Authority and the State. Watkins Media. ISBN 978-1-912248-12-4.
Huntington, S.P. (2012). The Third Wave: Democratization in the Late 20th Century. The Julian J. Rothbaum Distinguished Lecture Series. University of Oklahoma Press. ISBN 978-0-8061-8604-7.
Kirk, Dudley (1996). "Demographic Transition Theory". Population Studies. Informa UK Limited. 50 (3): 361-387. doi:10.1080/0032472031000149536. ISSN 0032-4728. PMID 11618374.
Stoner, K.; McFaul, M. (2013). Transitions to Democracy: A Comparative Perspective. Transitions to Democracy. Johns Hopkins University Press. ISBN 978-1-4214-0877-4.
↑  Diğer isimler arasında de-demokratikleşme, demokratik erozyon, demokratik çürüme, demokratik durgunluk ve demokratik dekonsolidasyon sayılabilir.
↑  Akademisyenler tam otokrasiler ile tam demokrasiler arasındaki "gri bölgeleri" kapsayacak şekilde rekabetçi otoriterlik, yarı-otoriterlik, melez otoriterlik, seçimsel otoriterlik, liberal otokrasi, delegatif demokrasi, illiberal demokrasi, güdümlü demokrasi, yarı demokrasi, eksik demokrasi, kusurlu demokrasi, melez demokrasi gibi çeşitli terimler kullanmaktadırlar.
1 2 3 4  "Bazı akademisyenler eksik demokrasilerin ve eksik otokrasilerin hibrit rejim örnekleri olarak görülebileceğini savunurken, diğerleri hibrit rejimlerin hem demokratik hem de otokratik rejimlerin özelliklerini bir araya getirdiğini savunmaktadırlar." Akademisyenler ayrıca bu rejimlerin geçiş sürecinde mi yoksa özünde istikrarlı bir siyasi sistem mi olduğunu tartışmaktadırlar.
V-Dem Enstitüsü'ne göre, büyük ölçüde ve önemli ölçüde (2010–2020) otokratikleşen (kırmızı) veya demokratikleşen (mavi) ülkeler. Gri renkli ülkeler büyük ölçüde değişmedi.
Y. 2010'dan bu yana, otokratikleşen (mavi) ülke sayısı demokratikleşenlerden (sarı) daha fazladır
Soğuk Savaş sonrası ülkelerin demokratikleşmesini gösteren harita
Soğuk Savaş sonrası ülkelerin demokratikleşmesini gösteren harita.
Birleşmiş Milletler Özel Dekolonizasyon Komitesine Üye Olan Devletler.
Küresel trend raporu Bertelsmann Dönüşüm Endeksi 2022
}
En İyi Opera Kaydı Grammy Ödülü

| En İyi Opera Kaydı Grammy Ödülü |
| --- | --- |
Açıklama: Yılın en iyi opera kaydına sahip olduğu belirlenen sanatçılara verilmektedir.
Dağıtan: Ulusal Kayıt Sanatları ve Bilimleri Akademisi
Ülke: Amerika Birleşik Devletleri
Verilmeye başlandığı yıl: 1961
Son kazanan: Gil Rose, John Brancy, Andrew Craig Brown, Gabriel Preisser, Krista River, Edwin Vega, Boston Modern Orchestra Project, & Boston Children's Chorus Picker - Fantastic Mr. Fox (2020)
Resmî sitesi: Grammy'nin resmi web sitesinde kategorinin yer aldığı sayfa
En İyi Opera Kaydı Grammy Ödülü, Grammy Ödülleri kapsamında, yılın en iyi Opera kaydına sahip olduğu belirlenen kayıt sanatçısına verilen ödüldür. Dağıtıldığı ilk yıl adı En İyi Klasik Opera Yapımı olan kategoride ödüller, 1961'deki üçüncü Grammy Ödülleri'nden beri sahiplerini bulmaktadır.
Tarihi

1959 ve 1960 yıllarındaki törenlerde opera ve koro performansları, En İyi Klasik Müzik Performansı, Opera veya Koro adlı tek bir kategoride ödüllendirilmekteydi ancak 1961 yılındaki törenle birlikte bu kategori, günümüzde En İyi Opera Kaydı ve En İyi Koro Performansı olarak bilinen kategorilere bölündü.
James F. Byrnes

| James F>  Byrnes |
| --- | --- |

49. Amerika Birleşik Devletleri Dışişleri Bakanı
Görev süresi 3 Temmuz 1945 - 21 Ocak 1947
Yerine geldiği: Edward Stettinius Jr.
Yerine gelen: George Marshall
Kişisel bilgiler
Doğum: 2 Mayıs 1882(1882-05-02) Charleston, Güney Karolina
Ölüm: 9 Nisan 1972 (89 yaşında) Columbia, Güney Karolina
Partisi: Demokratik
Evlilik(ler): Maude Busch (e. 1906)
James Francis Byrnes (2 Mayıs 1882 – 9 Nisan 1972), Güney Karolina eyaletinden Amerikalı yargıç ve politikacıdır. Demokrat Parti'nin bir üyesi olan Byrnes, Amerika Birleşik Devletleri Kongresinde, yürütme kolunda ve Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesinde görev yaptı. Aynı zamanda Güney Carolina'nın 104. valisi idi ve onu Amerikan federal hükûmetinin her üç şubesinin en üst kademelerinde görev yaparken aynı zamanda eyalet hükûmetinde de faal olan çok az sayıda politikacıdan biri yaptı.
Charleston, Güney Carolina'da doğup büyüyen Byrnes, kuzeni Vali Miles Benjamin McSweeney'in yardımıyla hukuk kariyerine devam etti. Byrnes, Amerika Birleşik Devletleri Temsilciler Meclisi seçimlerini kazandı ve 1911'den 1925'e kadar görev yaptı. ABD Başkanı Woodrow Wilson'ın yakın bir dostu ve Senatör Benjamin Tillman'ın bir koruyucusu oldu. 1924'te ABD Senatosu'na seçilmek istedi, ancak ikinci tur seçimini Ku Klux Klan'ın desteğine sahip Coleman Livingston Blease'e kaybetti. Byrnes daha sonra hukuk bürosunu Güney Carolina'nın Spartanburg kentine taşıdı ve siyasi bir geri dönüş için hazırlandı. 1930 Demokrat ön seçiminde Blease'i az farkla yendi ve 1931'de Senatoya katıldı.
Senatoda Byrnes, uzun süredir arkadaşı olan Başkan Franklin D. Roosevelt'in politikalarını destekledi. Byrnes, New Deal'ı savundu ve Güney Carolina su projelerinde federal yatırım istedi. Ayrıca Roosevelt'in dış politikasını da destekleyerek Japonya ve Nazi Almanyasına karşı sert bir tutum çağrısında bulundu. Roosevelt, Byrnes'i 1941'de Yüksek Mahkeme'ye atadı, ancak Amerika'nın İkinci Dünya Savaşı'na girmesinin ardından yürütme organına katılmasını istedi.
Roosevelt'in ölümünden sonra Byrnes, Truman'a yakın bir danışman olarak hizmet etti ve Temmuz 1945'te Amerika Birleşik Devletleri dışişleri bakanı oldu. Byrnes bu sıfatla Potsdam Konferansı ve Paris Konferansı'na katıldı. Ancak, Byrnes ve Truman arasındaki ilişkiler bozuldu ve Byrnes Ocak 1947'de istifa etti. 1950'de Güney Carolina Valisi olarak seçimleri kazanarak siyasete döndü.
Kendisi Demokrat olarak kalmasına rağmen, 1948'den sonra Cumhuriyetçi başkan adaylarının çoğunu onayladı ve Strom Thurmond'un 1964'te Cumhuriyetçi Parti'ye geçişini destekledi.
Enlil İlahisi

İbadet eden erkek figürü, MÖ 2750-2600 (Enlil'in en güçlü tanrı olarak kabul edildiği dönem), Eşnunna'daki "kare tapınak"tan
Bir güneş kursunun üzerine yerleştirilmiş, tüy cübbeli ve türbanlı Ashur okçu figürü (Enlil'in daha sonraki bir gelişimi)
Enlil İlahisi, Enlil'e İlahi veya Hava Tanrısı Enlil'in ilahisi, MÖ 3. binyılın sonlarında kil tabletler üzerine yazılmış bir Sümer mitidir.
Emrah Kiraz

| Kişisel bilgileri |
| --- | --- | --- | --- |
Tam adı:  Emrah Kiraz
Doğum tarihi:  30 Ekim 1987 (36 yaşında)
Doğum yeri:  Giresun, Türkiye
Boyu:  1,91 m (6 ft 3 in)
Mevkii:  Defans
Altyapı kariyeri
2000-2003:  Küçükköyspor
2003-2006:  Giresunspor
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 2006-2008 |  Giresunspor |  28 |  (0) |
| 2008- |  Bursaspor |  2 |  (0) |
| 2009 |  → Kocaelispor (kiralık) |  6 |  (0) |
| 2009-2010 |  → Göztepe (kiralık) |  11 |  (0) |
| 2010 |  → Ünyespor (kiralık) |  3 |  (0) |
| 2011 |  → Giresunspor (kiralık) |  0 |  (0) |
| 2011-2013 |  →  Kahramanmaraşspor (kiralık) |  6 |  (0) |
| Toplam |   |  56 |  (0) |
Millî takım kariyeri
| 2007 |   Türkiye U-21 |  1 |  (0) |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. Güncelleme: 19 Nisan 2011 
Emrah Kiraz, (d. 30 Ekim 1987, Giresun), Türk futbolcudur.