Gürcü-Selçuklu savaşları
IV. Davit

1110'da Giorgi Chqondideli, yeğeni Theodore, Abuleti ve Ivane Orbelian liderliğindeki Gürcüler, Selçuklu yerleşimine misilleme yaptılar ve kraliyet topraklarına eklenen Samşvilde kasabasını büyük bir muharebe olmadan geri aldılar. Bu ele geçirmenin ardından Selçuklular ele geçirdikleri toprakların büyük bir bölümünü terk ederek Gürcü birliklerinin Dzerna [ka] ele geçirmesine izin verdi.
Selçuklular bu tür bir yenilgiyi çok ağır hissetmişler ve fethettikleri topraklardan kolay kolay vazgeçememişlerdir. Bu nedenle 1110 yılında Samşvilde ve Dzerna'nın kaybedilmesi üzerine Sultan Gürcistan'a 100.000 kişilik bir ordu gönderdi. Davit, Nacharmagevi'deydi. Davit bir seçimle karşı karşıyaydı: Düşmandan kaçıp bir ordu toplamak ya da onları durdurmaya çalışmak. İlk seçenek ülkenin mahvolmasına neden olur. Dahası, Türkler geri çekilmeden kral muhtemelen bir ordu bile kuramayacaktı. Daha agresif olan yolu seçti. Sonraki adımlarının tümü, risalenin önerdiği stratejik manevranın uygulanmasının parlak örnekleridir: Selçuklu ordusu hakkında bilgi alır almaz hızlı bir karar verdi. Davit 1.500 Tadzreuli [ka] ile savaşçılar, geceleri zorunlu bir yürüyüş düzenleyerek, Kartli ovasına girmeden önce Trialeti dağlarında düşmanın yolunu kapatmayı başardılar. Sonuç olarak olaylar tam olarak risalede anlatıldığı gibi gelişti: Gürcü bariz bir manevi avantaj elde etti ve uzun bir yürüyüşten bitkin düşen Selçuklular elverişsiz bir durumda savaşmak zorunda kaldı. Sayısal üstünlüklerine rağmen Türkler, Davit'in (daha iyi bir konumda bulunan) müfrezesini yenmeyi başaramadılar ve muharebe alanını çaresizlik içinde terk ettiler. Gürcüler daha sonra düşmanın bir daha gelmeye cesaret edemeyeceğinden emin olana kadar Selçukluları uzun süre kovaladılar.
Trialeti Muharebesi, Selçuklu İmparatorluğu'nu birkaç yıl boyunca Gürcistan'a karşı büyük bir askerî harekât yürütme fırsatından mahrum bıraktı ve sonraki 11 yıl boyunca, Didgori Muharebesi'ne kadar Selçuklular Gürcistan'a karşı bir sefer düzenlemedi. 1115 yılında IV. Davit Mukhrani'de (Şida Kartli) iken, Gürcü kuvvetlerine komuta eden Giorgi Chqondideli, Güney Gürcistan'daki güçlü Selçuklu kalelerinden biri olan Rustavi'yi ele geçirdi.
Artık Davit için sorunlar baş göstermeye başladı. Yirmi yılın büyük bir bölümünde savaş halinde olan nüfusunun yeniden üretken olmasına izin verilmesi gerekiyordu. Ayrıca Selçukluların elinden hâlâ kurtarılamayan Tiflis şehrinin yanı sıra soyluları da ona sorun çıkarmaya devam ediyordu. Davit, ulusunun ve halkının ıslahına devam etmeden önce yine bu sorunları çözmek zorunda kaldı. Bu amaçla IV. Davit, ordusunda radikal bir reform yaptı. 1118-1120'de Kuzey Kafkasya'dan 40.000 aileden oluşan bir Kıpçak kabilesini Gürcistan'a yerleştirdi. Her Gürcü ve Kıpçak ailesi bir askere at ve silah sağlamakla yükümlüydü. Kıpçaklar Gürcistan'ın farklı bölgelerine yerleşmişlerdir. Bir kısmı Şida Kartli kontluğuna yerleştirildi, bir kısmına da sınır boyunda araziler verildi. Hıristiyanlaştırıldılar ve hızla Gürcü toplumuna asimile oldular.
Şubat 1116'da kralın emriyle Kartli ve Meshi ordusu Klarceti'de toplandı, IV. Davit aniden Tao'daki Türklere saldırdı ve yok etti ("beklenmedik bir şekilde şüphelenmeyen Türklerin üzerine düştü").
1117'de Davit, oğlu I. Demetre savaşması için Şirvan'a gönderdi ve genç komutan, muharebedeki ustalığıyla halkı şaşkına çevirdi. Demetre, Ağdaş Kalesi'ni ele geçirdi ve birçok esir ve zenginlikle eve döndü.
Gürcü ordusunun ilk kayda değer yenilgisi 1118'de II. Beşken Cakeli [ka] yenilgisi oldu. Gürcü bir asilzade Cavaheti'de Selçuklular tarafından öldürüldüğünde, Davit Nakhiduri'den Selçukluların Cavaheti'yi işgal etmesi ve Beşken Cakeli'nin öldürülmesi hikâyesini duydu. Davit soylularının geri çekilme tavsiyelerini dinlemeyi reddetti ve Rakhsi'de Selçukluları yenerek Beşken'in intikamını almayı başardı ve Nisan 1118'de Aras'taki Selçuklu garnizonlarını katletti.
Şubat 1120'de IV. Davit önce Geguti'ye, oradan da Hopa'ya taşınmıştır. Selçuklular ne kadar uzakta olduğunu öğrenince Botora'da konakladılar. 14 Şubat'ta Davit, Selçuklulara saldırarak onları tamamen yok etti. Muharebede Gürcüler birçok rakibi ele geçirdi ve çok sayıda ganimet elde etti.
Kasım 1120'de Davit'in ordusu Arşarunik ve Sevgelamej'de Selçuklulara saldırıp onları mağlup etti. 1121'de de aynısını Khunan'da yaptı. Haziran 1121'de Davit, Kıpçaklarla birlikte Berde'de kamp kuran Selçuklulara baskın düzenledi. Tüm bu olaylarda kampın yok edilmesi, Gürcü ordusunun gizlice kampa yaklaşmayı ve sürpriz bir saldırı gerçekleştirmeyi başardığı anlamına geliyor.
1121 yılında Sultan II. Mahmud (1118-1131) Gürcistan'a dinî savaş ilan etti ve Artuklu İlgazi ve II. Tuğrul'un önderliğinde Müslüman devletlerden oluşan büyük bir koalisyon toplandı. Müslüman ordusunun büyüklüğü, fantastik 600.000'den (Gautier le Chancelier'ın Bella Antiochena'sı, Edessalı Mateos) 400.000'e (Sparapet Sempad'ın Kronik'i) ve modern Gürcü tahminlerinin 250.000-400.000'e kadar değişen rakamlarla hâlâ tartışma konusudur. Bütün kaynaklar Müslüman güçlerin Gürcülerin 56.000 kişilik kuvvetinden çok daha büyük bir ordu topladığı konusunda hemfikirdir. Ancak 12 Ağustos 1121'de Kral Davit, düşman ordusunu Didgori sahasında bozguna uğrattı ve Gürcistan tarihindeki en büyük askeri başarı olarak kabul edilen başarıya ulaştı. Didgori'deki zafer, Gürcistan'ın büyük bir askerî güç olarak ortaya çıkışının sinyalini verdi ve bölgesel dengeyi Gürcistan'ın kültürel ve siyasi üstünlüğü lehine değiştirdi. Başarısının ardından Davit, 1122'de Selçuklu işgalinden kalan son Müslüman yerleşim bölgesi olan Tiflis'i ele geçirdi ve Gürcistan'ın başkentini oraya taşıyarak Gürcistan'ın Altın Çağı'nı başlattı.
Ani şehri Batı Asya'nın önemli bir ekonomik merkeziydi. Bu dönemde şehir, 1118'de babası Menûçihr'in yerine geçen Şeddâdî hanedanından Ebü’l-Esvâr tarafından yönetiliyordu. Ebü’l-Esvâr şehrin Hristiyan nüfusuna baskı yapıyor, onların dini inançlarına karşı sert davranıyordu. Vardan Bardzberdets, Ahlat şehrinden gümüşten yapılmış kocaman bir Nal (hilal) getirip Ermeni kilisesinin kubbesine yerleştirdiğini anlatıyor. Ayrıca Ani'yi 60.000 dinara Kars Emiri'ne (Selçukluydu) satmaya karar verdi. Doğal olarak Ebü’l-Esvâr'ın bu tür eylemi Ani halkını büyük üzüntüye uğrattı. Ani halkı Gürcistan kralından yardım istemeye karar verdi. Ani halkının isteğini anlayışla karşılayan Davit, üç günde 60.000 atlıyı toplayarak Ani'ye yürüdü. Ermeni tarihçi Samuel Anetsi'ye göre Ani halkı Ebü’l-Esvâr'a sırt çevirerek şehrin kapılarını Gürcistan Kralı Davit'e açmıştır. Davit, Ani'yi ele geçirdi ve Meshi soyluları muhafız olarak bıraktı. Vardan Bazberdets'e göre kral, Ani'yi Abuleti ve oğlu Ivan'a verdi.