stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Martuni (köy)
Nüfus

2014 yılı verilerine göre köyde 207 kişi yaşıyordu. Nüfusu Ermenilerden oluşuyordu.
| Sayım tarihi | Nüfus | Erkek | Kadın |
| --- | --- | --- | --- |
| 2002 | 232 | 108 | 124 |
| 2014 | 207 | 99 | 108 |
Sistiserkoz

| Sistiserkoz |
| --- | --- |

Nörosistiserkozu olan bir kişinin MR görüntüsünde beyninde bulunan çok sayıda kist görünmektedir.
Uzmanlık: Enfeksiyon hastalıkları 
Sistiserkoz domuz tenyasının genç formunun neden olduğu bir doku enfeksiyonudur. İnsanlar yıllar boyunca çok az semptom gösterebildikleri gibi hiç semptom görülmediği de olabilir. Bazı vakalarda, özellikle Asya'da bu enfeksiyona yakalananlarının derilerinin altında bir ila iki santimetrelik katı yumrular gelişebilir. Aylar ya da yıllar sonra bu yumrular ağrıyabilir ve şişebilir ve sonra da yok olurlar. Nörosistiserkoz adı verilen ve beyni etkileyen özel bir formu nörolojik semptomplara neden olabilir. Bu formu gelişmekte olan ülkelerde nöbetlerin en yaygın nedenlerindendir.
Sistiserkoza genellikle içinde tenya yumurtaları olan suyu içmek ya da besinleri yemekle yakalanılır. Bu besinler arasında en yaygını pişirilmemiş sebzelerdir. Tenyazis adı verilen erişkin tenya enfeksiyonuna sahip kişilerin dışkılarında tenya yumurtaları bulunur. İyi pişirilmemiş domuz etinde bulunan kistlerin yenmesiyle yakalanılan tenyazis farklı bir hastalıktır. Vücutlarında tenya bulunan kişilerle yaşayanların sistiserkoza yakalanma riskleri yüksektir. Teşhisi bir kistin aspirasyonu ile yapılabilir. Beyinde bulunan hastalığın teşhisi için ise bilgisayarlı tomografi veya manyetik rezonans görüntüleme en yararlı yöntemlerdir. Beyin omurilik sıvısında, bir çeşit akyuvar olan eozinofillerin sayısının da artması teşhise yönelik bir belirtidir.
Enfeksiyon kişisel hijyen ve temizlik kuralları ile etkili bir şekilde önlenebilir. Bu kurallar arasında domuz etinin iyi pişirilmesi, uygun tuvalet ve temizlik kaideleri ve temiz suya erişim bulunmaktadır. Tenyazise yakalanmış kişilerin tedavi edilmesi de bu hastalığın yayılmasını engellemek için önemlidir. Hastalığın sinir sistemini etkilemediği durumlarda tedavi gerektirmeyebilir. Nörosistiserkoza yakalanmış kişilerin tedavisi praziquantel ya da albendazol türü ilaçlarla yapılabilir. Bu ilaçların uzun süre kullanılması gerekebilir. Tedavi sırasında enfeksiyona karşı steroidlere ve antikonvülzanlara da gerek duyulabilir. Oluşan kistleri çıkarmak için cerrahi müdahale de gerekebilir.
Domuz tenyası özellikle Asya'da, Sahra Altı Afrika'da ve Güney Amerika'da yaygın olarak görülür. Bazı bölgelerde yaşayan nüfusun %25'inin bu enfeksiyondan muzdarip olduğuna inanılmaktadır. Gelişmiş ülkelerde çok nadir görülmektedir. Dünya çapında 1990 yılında 700 kişinin ölümüne neden olmuşken bu sayı 2010'da 1.200'e yükselmiştir. Sistiserkoz aynı zamanda domuzları ve sığırları da etkilemektedir ancak çok uzun süre yaşamadıkları için nadiren semptomlar görülmektedir. Bu hastalık tarih boyunca insanlarda görülmüştür. İhmal edilmiş tropikal hastalıklardan biridir.
Belirtileri ve semptomları > Kaslar

İnsanlarda istemli kaslarda sistiserk (tenya larvaları) gelişebilir. Sistiserkin kasları istilâ etmesi sonucu ateşle birlikte miyozit, eozinofili ile kasların şişmesiyle başlayan ve daha sonra atrofi ve fibrozise dönüşen kas psödohipertrofisi görülebilir. Vakaların çoğunda bunlar asemptomatiktir çünkü sistiserk ölüp kalsifiye olur.
Belirtileri ve semptomları > Sinir sistemi

Beynin parenkiminde bulunan kistlerden söz ederken genel olarak nörosistiserkoz teriminin kullanılması kabul görmüştür. Kendini nöbetlerle ve daha az yaygın olarak başağrısı ile gösterir. Beyin parenkiminde bulunan sistiserk genellikle 5–20 mm çapında olur. Subaraknoid boşlukta ve kıvrımlarda lezyonlar 6 cm çapında ve yuvarlak çıkıntılı olabilir. Bu lezyonlar çok sayıda olabilir ve hastanın yaşamını tehdit edebilir.
Beyin boşluklarında yer alan kistler beyin omurilik sıvısının akışını engelleyebilir ve intrakraniyal basıncın artması ile kendini gösterir.
Salkımsı nörosistiserkoz terimi ise beynin subaraknoid boşluğunda bulunan kistler için kullanılır. Bu kistler ara sıra büyük yuvarlak kitleler hâline gelerek çevrelerindeki yapılara baskı uygulayabilir.
Omuriliği de kapsayan nörosistiserkoz ise genellikle sırt ağrısı ve radikülopati ile kendini gösterir.
Belirtileri ve semptomları > Gözler

Bazı vakalarda gözyuvarında, gözyuvarı kaslarında ve konjonktivanın altında (subkonjonktiva) sistiserk bulunabilir. Bulunduğu yere bağlı olarak gözün konumu, retinal ödem, kanama ile değişebilen görme zorluklarına, görüş azalmasına ve hatta görüş kaybına da neden olabilir.
Belirtileri ve semptomları > Deri

Deri altı kistleri sert, hareketli nodüller şeklindedir ve genellikle gövde ile el ve ayaklarda görülür. Deri altı nodülleri bazen ağrılı olabilir.
Nedeni

İnsan sistiserkozunun nedeni ağız-dışkı yolu ile geçen domuz tenyasının (Taenia solium) yumurta formudur. Yumurtalara kirli su ya da sebzelerin ağız yoluyla alınmasıyla birlikte vücuda girer. Bağırsaklara yerleşen yumurtalar larva hâline gelir. Kana karışan larvalar dokuları istila eder ve sistiserk larva denen hâle dönüşürler. Sistiserk larva gelişimini yaklaşık iki ayda tamamlar. Yarı saydam, yanardöner beyaz renkli, uzun oval şeklindedirler ve 0,6 ila 1,8 cm uzunluğa ulaşabilirler.
Teşhisi

Dışkı örneklerinde tenya yumurtaları ya da proglotid adı verilen tenya halkalarının bulunmasından oluşan geleneksel yöntem yalnızca tenyazisi teşhis etmeye yarar. Sistiserkoz olan hastaların yalnızca çok küçük bir azınlığı vücutlarında tenya bulundurur dolayısıyla da dışkı yolu ile teşhis etkisiz olur. Oftalmik sistiserkoz ise oftalmoskop yardımıyla gözde parazitin görülmesiyle teşhis edilebilir.
İnsan sistiserkoz vakalarında teşhis hassas bir konudur ve enfekte olmuş dokunun biyopsisini ya da sofistike teşhis cihazlarını gerektirir. Dışkıda bulunan Taenia solium yumurtaları ve proglotidleri, ELISA ya da poliakrilamid jel elektroforezi yalnızca tenyazisi teşhis eder ve sistiserkozu teşhis etmeye yeterli gelmez. Beyin lezyonlarını gösteren X-ray ve bilgisayarlı tomografi gibi radyolojik testler ve manyetik rezonans görüntüleme (MR) hastalığı tespit etmek için kullanılabilir. Röntgen yardımı ile deri altında ve kaslarda kalsifiye olmuş larvalar tanımlanabilir. Bilgisyarlı tomografi ve MR ise beyindeki lezyonları bulmaya yardımcı olur.
Teşhisi > Seroloji

Sistiserke karşı olan antikorların serumda bulunup bulunmadığı EITB, beyin omurilik sıvısında bulunup bulunmadığı da ELISA testi ile görülebilir. Lens culinaris'ten elde edilen lentil-lektin aglütinin kullanılan bağışıklık testi oldukça hassas ve spesifiktir. Ancak intrakraniyal lezyonları ve kalsifikasyonları olan kişiler seronegatif çıkabilir. CDC'nin bağışıklık testinde sistiserke özgü antikorlar, Taenia solium'un larval kistlerindeki yapısal glikoprotein antijenlere tepki göstebilir. Ancak bu yöntem asıl olarak bir araştırma yöntemidir ve klinik uygulamalarda yaygın olarak kullanılamamakta ve sınırlı araştırma olanakları olan yerlerde de ulaşılması mümkün olamamaktadır.
Teşhisi > Nörosistiserkoz

Nörosistiserkozun teşhisi asıl olarak klinik temellidir ve baş gösteren semptomların uygunluğu ile tıbbi görüntülemelerin eşleşmesine bağlıdır.
Teşhisi > Nörosistiserkoz > Görüntüleme

Bilgisayarlı tomografi ile manyetik rezonans görüntüleme (MR) teşhis için en yararlı yöntemlerdir. Bilgisyarlı tomografi hem kalsifiye olmuş hem de olmamış kistleri gösterdiği gibi aktif ya da inaktif kistlerin ayırt edilmesine de olanak verir. Kist lezyonları hem halkasal hem de fokal büyüme gösterwbilir. Özellikle beynin boşluklarında ve subaraknoid alanda olan bazı kist lezyonları, kist sıvısının beyin omurilik sıvısı ile radyopasiteye sahip olmasından ötürü bilgisayarlı tomografide görülemeyebilir. Dolayısıyla parenkim dışındaki kistlerin teşhisi genellikle hidrosefali ya da baziler meninkslerin büyümesi gibi belirtilere dayanır. Böyle durumlarda intraventriküler kontrast ile bilgisayarlı tomografi ya da manyetik rezonans görüntüleme kullanılabilir. Intraventriküler kistlerin teşhisinde MR daha hassas bir yöntemdir.
Teşhisi > Nörosistiserkoz > Beyin omurilik sıvısı

Beyin omurilik sıvısında görülen bulgular pleositoz, yüksek protein düzeyleri ile düşük glükoz düzeylerini içerir ancak bu bulgular her zaman mevcut olmayabilir.
Önlenmesi

Dünya Sağlık Örgütü sistiserkozu "önlenmesi için araçları hazır hastalık" olarak değerlendirmektedir. International Task Force for Disease Eradication (HAstalıkların Yok Edilmesi için Uluslararası Çalışma Grubu) 1992 yılında sistiserkozun potansiyel olarak tamamen ortadan kaldırılabileceğini bildirmiştir. İnsanlar ve domuzlar dışında başka bir hayvan doğal konağı olmadığı için bu mümkündür. Domuzların Taenia solium enfeksiyonunun tek kaynağı kesin doğal konak olan insanlardır. Teorik olarak bu parazitin yaşam döngüsünün bozulması farklı etaplara müdahale stratejilerinin uygulanmasıyla kolay yapılabilir gözükmektedir.
Örneğin,
Enfekte olmuş bireylerin topluca ilaçla tedavisi, sıhhî şartların geliştirilmesi ve parazit yumurtalarının insan dışkısından diğer insanlara ve domuzlara bulaşma döngüsünün kırılması için tüm ana yöntemlerin insanlara öğretilmesi.
Domuz etinin iyi pişirilmesi, dondurulması ve etlerin incelenmesi parazitin yaşam döngüsünün kırılması için etkili yöntemlerdir.
Domuzların tedavi edilmesi ve aşılanması bir başka etkili müdahale yöntemidir.
Domuzları kapalı ağıllarda tutarak insan dışkısı ile temaslarının önüne geçilmesi.
Önlenmesi > Domuzlar

Sistiserkozu ortadan kaldırma stratejileri arasında domuzların paraziti bulaştırma kaynağında izlenmesi ve insanların kitlesel olarak ilaçla tedavisi yer almaktadır. Gerçekte ise yalnızca insan populasyonunun tedavi edilmesiyle T. solium parazitini kontrol altına almak mümkün görünmemektedir çünkü enfekte olan domuzlar bu parazitin yaşam döngüsünü sürdürmesine neden olacaktır. Hastalığın ortadan kaldırılması için önerilen strateji hem insan hem de domuz populasyonlarının aynı anda tedavi edilmesidir. Domuzların oxfendazol ile tedavisinin etkili olduğunun görülmesi ve tedavi sonrası en az üç ay boyunca yeniden enfekte olmaktan korundukları için bu mümkün görünmektedir.
Önlenmesi > Kısıtlar

İnsan ve domuzların aynı anda tedavi edilmesiyle bile hastalığın toptan yok edilmesi ulaşılması zor bir hedeftir. Peru'da 12 köyde yapılan bir araştırmada insanların %75'i ile domuzların %90'ı praziquantel ve oxfendazol ile tedavi edilmiştir. Araştırma sonucu müdahale yapılan alanda hastalık ile karşılaşma ve hastalığın tekrarlama oranlarının düştüğünü gösterse de T. solium paraziti tamamen yok edilememiştir. Bunun muhtemel nedeni tedavinin tüm populasyona uygulanamamış olması ve yeniden enfeksiyondur. Her ne kadar T. solium  insan ve domuz populasyonunun kitlesel tedavisi ile yok edilebilse de bu sürdürülebilir olmamaktadır. Öte yandan paraziti taşıyan hem insanlar hem de domuzlar hastalığı endemik bölgelerden endemik olmayan bölgelere yaymakta ve periyodik olarak sistiserkoz salgınları ya da yeni bölgelerde yeni salgınlarla karşılaşılmaktadır.
Önlenmesi > Aşılar

Domuzların, parazitin yaşam döngüsünün bir parçası olması nedeniyle aşılanmaları sistiserkozun ortadan kaldırılması için bir başka mümkün müdahale yöntemidir. Tenya parazitlerine karşı aşılama için yapılan araştırmalar sonucu bulunan çık sayıda bağışıklık hücre tipinin sistiserkusu yok edebildiği görülmüştür. Çok sayıda aşı adayı Taenia solium, T. crassiceps, T. saginata ve T. ovis gibi farklı tenyaların antijenlerinden elde edilmiştir ve onkosferler ile sistiserki hedeflerler. 1983 yılında Molinari ve arkadaşları domuz sistiserkozuna karşı, doğal yollardan enfekte olmuş hayvanlardaki sistiserkus cellulosae'den elde edilmiş antijenlerin kullanılıldığı ilk aşı adayını bildirmişlerdir. Son zamanlarda ise genetik mühendisliği ile elde edilmiş 45W-4B antijenlerinden yapılan aşılar deneysel ortamlarda domuzlar üzerinde başarı ile test edilmiştir. Bu tür aşı T. solium parazitinin hem Çin hem de Meksika tipine karşı sistiserkoz için koruma olabilir. Ancak bu aşı endemik saha şartlarında test edilmemiştir ve gerçek saha şartları deneysel koşullardan çok büyük farklılıklar gösterebildiği için enfeksiyona yakalanma şansı ve bağışıklık reaksiyonunda büyük farklılıklar olabilir.
Her ne kadar başarılı aşılar bulunmuş olsa da üretimi ve kırsal bölgede serbest olarak dolaşan domuzlara uygulanması hâlâ büyük bir engel olarak durmaktadır. Domuzların aşılanması için işgücü ve aşı maliyetleri bu yöntemin pahalı ve gerçekçi olmadığını göstermektedir. Sürülerindeki her domuzun tek tek aşılanması için geçecek olan sürenin çok uzun olması da sürü sahiplerinin aşılamaya sıcak bakmamasına neden olmaktadır. Bu durumda ağız yoluyla alınacak bir aşının geliştirilmesinin daha etkili olacağı önerilmiştir.
Önlenmesi > Aşılar > S3PVAC aşısı

Sentetik yollarla üretilmiş 3 peptitten oluşan aşının (S3Pvac) doğal bulaşma koşullarında etkili olduğu gösterilmiştir. Meksika gibi endemik alanlarda kullanılabilecek en iyi aşı adayının S3PVAC olduğu düşünülmektedir. S3Pvac aşısı üş koruyucu peptitten oluşur: KETc12, KETc1 ve GK1. Bu peptitlerin sekansları T. solium ve diğer tenya parazitlerinin farklı gelişim etaplarında bulunan doğal antijenlere aittir.
Meksika'da kırsal alanda enfeksiyon olmamış domuzların S3Pvac ile aşılanması sonucu sistiserk sayısında %98 azalma ve hastalığın ortaya çıkışında da %50 azalma gözlenlenmiştir. Teşhis yöntemi nekrokopi ile domuzların dillerinin incelenmesidir. Araştırmada kullanılan doğal koşullar, Meksika'da T. solium parazitinin kontrolünde S3Pvac aşısının etkinliğini kanıtlamaktadır. S3Pvac aşısının ticari hakları Meksika Ulusal Özerk Üniversitesindedir ve yüksek miktarda üretim yöntemi de geliştirilmiştir. Aşının Meksika Hayvan Sağlığı Bakanlığı tarafından onaylanması aşaması sürmektedir. Domuzlarının sistiserkoza yakalanması nedeniyle gelir kaybına uğrayan domuz sürüsü sahiplerinin de aşıyı kabulleneceği yönünde görüşler bulunmaktadır. Domuzların sistiserkoza karşı aşılanması, başarılı olduğu takdirde aşılanmış domuzların hastalığa yaklanma şansını ortadan kaldırdığı için hastalığın insanlara geçmesinin de kontrol altına alınacağı düşünülmektedir.
Domuz tenyasının (Taenia solium) yaşam döngüsü.
İnsan beyninde aktif sistiserkoz görüntüsü
Sakuneti

Sakuneti (Gürcüce: საყუნეთი; okunuşu: “saq’uneti”), Gürcistan’ın Samtshe-Cavaheti bölgesinde Ahaltsihe Belediyesi’nde bir köydür. Ahaltsihe Havzası’nda, Kura Nehri’nin sağ tarafında, deniz seviyesinden 900 metre yükseklikte yer alır. Ahaltsihe kentine 22 km uzaklıktadır.
Sakuneti köyü
Sakuneti, Agara, Gurkeli, Zikilia ve Tsinubani köyleriyle birlikte Agara temini oluşturmaktadır.
Tarihçe

Sakuneti, “sınır taşı” anlamına gelen Gürcüce “kuni” (ყუნი) kelimesinden türemiştir ve sınır taşının olduğu yer anlamına gelir. Öte yandan bu yer adı, "şaraba özgü yer" anlamına gelen Gürcüce "Sağvineti"den (საღვინეთი) değişime uğramış da olabilir.
Sakuneti, erken ve geç Orta Çağ'da Gürcü devletleri sınırları içindeydi. Osmanlılar köyü 16. yüzyılın son çeyreğinde Gürcü atabeglerin yönetimindeki Samtshe-Saatabago’dan ele geçirdi. 1595 tarihli Osmanlı mufassal defterine göre Sakuneti, Ahısha livasının Azğur nahiyesine bağlıydı. Osmanlıların Sakunet / Sakunit (ساقونیت) olarak kaydettiği köyde 17 hane yaşıyordu. Vergi vermekle yükümlü hane reislerinin Laşkara, Simon, Vardzel, Ağdgomel, Elisa, Revaza, İvane Gogiça gibi kişilerin çoğu Gürcü adları taşıyordu. Aile resilerinin ispenç vergisi vermesinden Sakuneti’nin bir Hristiyan köyü olduğu anlaşılmaktadır. Köydeki tek Müslüman olan ve Mehmed adını taşıyan hane reisinin babasının adıdın Abdullah olmasından yeni Müslüman olduğu anlaşılmaktadır. Köyde buğday, arpa, mercimek, nohut, keten tarımı, şarapçılık ile arıcılık yapılıyor ve domuz besleniyordu.
Sakuneti, 1828-1829 Osmanlı-Rus Savaşı sırasında Çarlık Rusyası’nın eline geçti ve bu imparatorluğun bir parçası olan Gürcistan’a yeniden katıldı. Gürcü tarihçi Aleksandre Proneli, 20. yüzyılın başlarında Sakuneti'nin Müslüman Gürcü köyü olduğunu, köylülerin akıcı biçimde Gürcüce konuştuğunu ve bir köylüye dayanarak köyün eskiden Sakovelta (საყოველთა) adını taşıdığını yazmış, köyün Müslüman Gürcülerinin Osmanlı ülkesine göçüne tanıklık etmiştir. Köyün Osmanlı ülkesine göç etmemiş olan Müslüman halkı, 1944 yılında Sovyet yönetimi tarafından Orta Asya'ya sürülmüştür.
Sakuneti’de 15-16. yüzyıldan kalma Gürcü kilisesi ile 1927 yılında inşa edilmiş bir cami bulunmaktadır. Aziz Giorgi'ye adanmış olan Sakuneti Kilisesi, tek nefli küçük bir yapıdır. Giriş kapısı güney tarafta yer alır. Kesme taştan inşa edilmiş olan kilisenin duvarları iç kısımda kabaca yontulmuş taşlar kullanılmıştır. Duvar resimlerinin bazı bölümleri günümüze ulaşmıştır.
Sakuneti Camisi, haçtan dönen Adigenli iki Müslüman tarafından hemen kilisenin karşısında inşa edilmiştir. Mihrap eksenine dik gelişen dikdörtgen planlı bir yapıdır. Caminin biri  mihrap önünde iç mekânda, diğeri çatı örtüsünde bulunan Rus soğan tipinde iki kubbesi vardır.  Camiye 2012 yılında kültürel miras anıtı statüsü verilmiştir.
Nüfus

2014 yılı verilerine göre köyde 472 kişi yaşıyordu.
| Sayım tarihi | Nüfus | Erkek | Kadın |
| --- | --- | --- | --- |
| 2002 | 593 | 301 | 292 |
| 2014 | 472 | 242 | 230 |
15. yüzyıldan kalma Sakuneti Kilisesi.
1927'de inşa edilen Sakuneti Camisi ve arkada Sakuneti Kilisesi'nin çan kulesi.
Falafel

Falafel (Arapça: فلافل), Orta Doğu mutfağında (özellikle Levanten ve Mısır mutfaklarında) nohut, bakla veya her ikisinin birlikte top veya köfte şekline getirilip derin yağda kızartılmasıyla yapılan yemek. Genellikle pita, somun ekmek veya tabun ekmeği içinde servis edilir. Falafel köftelerinin üzerine salatalar, turşular, acı soslar ve tahinli soslar gezdirilebilir. Falafel köfteleri tek başına atıştırmalık olarak yenebileceği gibi, farklı mezelerle birlikte de servis edilebilir.
Falafel, Orta Doğu'nun her yerinde tüketilen yaygın bir sokak yemeğidir. Falafel, ilk doğduğu yer olan Mısır'da genellikle bakla ile; Levant, Irak, Suriye, Lübnan, Filistin ve Bahreyn'de nohut ile yapılır. Dünya genelinde vejetaryenler arasında popülerdir.
Soluklu, Merkezi

| Soluklu سلوكلو |
| --- | --- |
Köy
SolukluSoluklu'nun İran'daki konumu
Ülke:  İran
Ostan: Merkezi
Şehristan: Komican
Bahş: Milacerd
Dehestan: Milacerd
Nüfus (2006)
 • Toplam: 176
Zaman dilimi: UTC+03.00 (IRST)
 • Yaz (YSU): UTC+04.00 (IRDT)
Soluklu (Farsça: سلوكلو), İran'ın Merkezi ostanına bağlı Komican şehristanına bağlı bir köydür.
Nüfus

Nüfusu 2006 yılı itibarı ile 176'dır.
Toyone

| Toyone 豊根村 |
| --- | --- |
Köy
Toyone köyü
Belediye binası
  Bayrak 
ToyoneToyone'nin Japonya'daki konumu
Koordinatlar: 35°8′47.4″K 137°43′11.4″D﻿ / ﻿35.146500°K 137.719833°D﻿ / 35.146500; 137.719833
Ülke:  Japonya
Bölge: Chūbu
Prefektörlük: Aichi
İlçe: Kitashitara
Yüzölçümü
 • Toplam: 155,88 km²
Nüfus (2019)
 • Toplam: 1.031
 • Yoğunluk: 6,6/km²
Zaman dilimi: UTC+09.00 (JST)
Resmî site www.vill.toyone.aichi.jp
Toyone (Japonca: 豊根村, romanize: Toyone-mura), Japonya'nın Aichi prefektörlüğünde bulunan bir köydür. Köy, prefektörlüğün kuzeydoğusunda yer almaktadır. Yüzölçümü 155,88 km²'dir. Toyone'nin ekonomisi ormancılık ve turizme dayanmaktadır. Shintoyome Barajı, Toyone sınırları içerisinde yer almaktadır.
Nüfus

Köyün nüfusu 1 Ekim 2019 tarihi itibarı ile 1.031'dir.
On Üç Koloni

On Üç Koloni, Britanya İmparatorluğu'na ait olan Kuzey Amerika'nın doğu kıyısında (Atlantik kıyısı) bulunan 13 kolonidir. 1607'de Virginia Eyaleti'nde Jamestown kasabasının kurulmasıyla kuruluşa başlamış, 1733'te Georgia Eyaleti'nin kurulmasıyla kuruluş tamamlanmıştır.
1754'te Albany Kongresi'ni kurup, Büyük Britanya'dan daha fazla hak istediler. Sonra 1774'te Kıtasal Kongre'yi kurdular. 1776 yılına kadar Büyük Britanya'ya bağlı kaldılar. 1776'da bağımsızlıklarını ilan edip, Büyük Britanya'ya karşı savaştılar. Dolayısıyla bu 13 Koloni, ABD'nin kurucu eyaletleridir. Bu Koloniler sırasıyla kuzeyden güneye doğru sırayla: New Hampshire, Massachusetts, Rhode Island Kolonisi, Connecticut, New York, New Jersey, Pensilvanya, Delaware, Maryland, Virjinya, Kuzey Karolina, Güney Karolina ve Georgiadır.
Demografi

Sömürge nüfusu 17. yüzyılda çeyrek milyona, Amerikan Devrimi'nin arifesinde ise yaklaşık 2,5 milyona yükseldi. Nüfusa kolonilerin idaresi dışındaki yerli kabileleri dahil edilmemektedir. Kolonilerin büyümesinde sağlık faktörü etkili oldu: "Gençler arasındaki ölüm oranının daha düşük olması, nüfusun büyük bir kısmının üreme çağına ulaştığı anlamına geliyordu ve tek başına bu durum, kolonilerin neden bu kadar hızlı büyüdüğünü açıklamaya yardımcı oluyor." Nüfus artışında, sağlık koşullarının iyi olmasının yanı sıra Büyük Göç gibi birçok neden daha vardı.
1776'ya gelindiğinde, beyaz insan nüfusun atalarının yaklaşık %85'i Büyük Britanya (İngiliz, İskoç, İrlandalı veya Gallerli) %9'u Alman, %4'ü ise Hollanda, %2'si Fransa ve diğer Avrupa bölgelerinden geliyordu. Nüfusun %90'ından fazlası çiftçiydi ve kolonilerde bulunan birkaç küçük şehir sömürge ekonomisini büyük Britanya İmparatorluğu'na bağlayan liman niteliğindeydi. Bu nüfus, özellikle yüksek doğum oranları ve düşük ölüm oranları nedeniyle, 18. yüzyılın sonları ve 19. yüzyılın başlarında hızlı bir şekilde büyümeye devam etti. Göç, 1774'ten 1830'a kadar nüfus artışı için nispeten daha küçük bir faktördü.
| Yıl | Nüfus |
| --- | --- |
1610: 350
1620: 2.302
1630: 4.246
1650: 49.368
1660: 75.058
1670: 111.935
1680: 151.507
1690: 210.372
1700: 250.588
1710: 331.711
1720: 466.185
1730: 629.445
1740: 905.563
1750: 1.170.760
1760: 1.593.625
1770: 2.148.076
1775: 2.400.000
Amerika Birleşik Devletleri Tarihsel Nüfus Sayımı Veritabanı'na (USHCDB) göre, 1700, 1755 ve 1775 yıllarında İngiliz Amerikan Kolonilerindeki etnik nüfus dağılımı şöyleydi:
| 1700, 1755 ve 1775 yıllarına ait etnik dağılım verileri |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1700 | yüzdelik | 1755 | yüzdelik | 1775 | yüzdelik |
| İngiliz ve Gallerli | %80.0 | İngiliz ve Gallerli | %52.0 | İngiliz | %48.7 |
| Afroamerikalı | %11.0 | Afroamerikalı | %20.0 | Afroamerikalı | %20.0 |
| Hollandalı | %4.0 | Alman | %7.0 | İskoçyalı - İrlandalı | %7.8 |
| İskoçyalı | %3.0 | İskoçyalı - İrlandalı | %7.0 | Alman | %6.9 |
| Diğer | %2.0 | İrlandalı | %5.0 | İskoçyalı | %6.6 |
|  |  | İskoçyalı | %4.0 | Hollandalı | %2.7 |
|  |  | Hollandalı | %3.0 | Fransız | %1.4 |
|  |  | Diğer | %2.0 | İsveçli | %0.6 |
|  |  |  |  | Diğer | %5.3 |
| Yıl | Nüfus |
| --- | --- |
1620–1700: 21.000
1701–1760: 189.000
1761–1770: 63.000
1771–1780: 15.000
Yönetim > Siyasi politikalar

Yerleşimciler Amerikan kolonilerinde demokratik bir sistem yaratma niyetiyle gelmediler; yine de kolonilerde geniş bir seçmen kitlesi yarattılar. 13 kolonide Avrupa'daki gibi aristokratlar yoktu. İngiltere'de ve New York'un kuzeyindeki Hollanda yerleşimlerinde olduğu gibi, tüm tarım arazilerine sahip olan ve bunları kiralayan zengin üst tabaka yoktu. Bunun yerine, seçimlerle başa gelen erkekler tarafından yönetilen yerel kontrole dayalı siyasi bir sistem vardı. Sömürgeler Britanya'dan ya da başka herhangi bir ülkeden daha geniş bir imkan sunuyordu. Herhangi bir mülk sahibi yasama meclisinin alt meclisi üyelerine oy verebilirdi. Valiler Londra'dan atandı, ancak Connecticut ve Rhode Island'da valileri koloni yönetimi seçti.
Koloniler 1774 yılına kadar kendi içlerinde bağımsızdılar. 1754 yılında, Benjamin Franklin önderliğinde Albany Kongresi'nde birleşmeye çalışsalar da, bunu başaramadılar. Her koloninin yönetim yapısı, İngilizlerin Hakları yasası temel alınarak oluşturulmuştu. Bu yüzden yönetimleri birbirininkine benzemekteydi.
Yönetim > Ekonomik politikalar

On Üç Koloni de Britanya İmparatorluğu gibi, tüm ticaretin devlet içinde yoğunlaştığı ve diğer devletlerle ticaretin yasak olduğu merkantilizm sistemiyle yönetiliyordu. Amaç Britanya'yı (yani Britanya'daki tüccarları ve Britanya hükûmetini) zenginleştirmekti. Politikanın sömürgeciler için iyi olup olmadığı Londra için bir sorun değildi, ancak Amerikalılar merkantilist politikalara karşı giderek daha huzursuz hale geldi.