stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Osmanlı mimarisi
Klasik dönem (1501-1703) > Sivil mimari

Safranbolu'daki geleneksel Osmanlı evleri
Ohri, Kuzey Makedonya
Cumalıkızık
Filibe, Bulgaristan
19. yüzyılda inşa edilmiş Beypazarı Taş Mektep Klasik Dönem sivil mimari özellikleri taşır.
Klasik dönem (1501-1703) > Mimar Sinan dönemi

Çıraklığımı İstanbul'daki Şehzade Camii'nde yaptım. Kalfalığımı da Süleymaniye Camii'nde tamamladım. Fakat bütün gücümü bu Sultan Selim Han Camii'nde sarf edip ustalığımı ayân ve beyân ettim.
Modernleşme ve Osmanlı mimarisine etkileri

İshak Paşa Sarayı
Lâle Devri (1703-1757)

Ana madde: Lale Devri mimarisi
Bu dönemin başlamasıyla, Osmanlı İmparatorluğu'ndaki üst sınıf açık ve genel alanları sıklıkla kullanmaya başladı. Geleneksel ve içe dönük toplum değişmeye başladı. Çeşmeler ve Aynalıkavak Kasrı gibi sahil kıyısındaki residanslar yaygınlaştı. Bir su kanalı (diğer adı Cetvel-i Sim) piknik alanı, Kâğıthane dinlenme alanı olarak tesis edildi. Lâle devrinin Patrona Halil isyanı ile son bulmasına rağmen, batılılaşma davranışının bir modeli oldu. 1720-1890 yılları arasında Osmanlı mimarisi klasik dönem prensiplerinden saptı. I. Mahmut'un saltanatının sürdüğü dönemde (1730-1754) Barok stili camilerin inşaasına başlandı.
III. Ahmet Çeşmesi
Enderûn
Topkapı Sarayı'nda bulunan Kubbealtı'nın içerisi, 1718
Tombul Camii
Barok dönemi (1757-1808)

Ana madde: Osmanlı Barok mimari
Bu dönemin yapıları içinde dairesel, dalgalı ve kıvrımlı hatlar ağır basmaktadır. Barok mimarisinde ışık ve iç hacim önemli olduğu gibi burada da etkilidir. Bunun büyük örnekleri Nuruosmaniye Camii, Ayazma Camii, Zeynep Sultan Camii, Laleli Camii, Fatih Türbesi, Laleli Çukurçeşme Hanı, Birgi Çakırağa Konağı, Aynalıkavak Kasrı ve Selimiye Kışlası'dır. Mehmed Tahir Ağa zamanın en önemli mimarıdır.
Nuruosmaniye Camii
Laleli Camii
Ampir üslup dönemi (1808-1876)

Nusretiye Camii, Ortaköy Camii, Sultan Mahmut Türbesi, Mevlevi Dervişleri'nin Galata Locası, Dolmabahçe Sarayı, Beylerbeyi Sarayı, Sadullah Paşa Yalısı, Kuleli Kışlası batılılaşma uygulamalarıyla paralel bir şekilde yürüyen en önemli örneklerdir. Balyan Ailesi döneme damgasını vurmuştur.
Kuleli Askeri Lisesi
Selimiye Kışlası
Dolmabahçe Sarayı
Çırağan Sarayı
Ortaköy Camii
Tanzimat dönemi (1876-1922)

Pertevniyal Valide Sultan Camii, Şeyh Zafir Binalar Grubu, Haydarpaşa Eczacılık Okulu, Düyun-u Umumiye Binası, Büyük Postane, Laleli Harikzedegan Apartmanları eklektisizm stilinin hâkim olduğu dönemin en önemli yapılarındandır. Raimondo D'Aronco, Alexandre Vallaury zamanın önde gelen mimarlarıdır.
Karaağaç Tren İstasyonu
Sultanahmet Cezaevi
Pertevniyal Valide Sultan Camii
Askerî mimari

Osmanlı devleti az sayıda müstahkem kentin ancak pek çok sayıda küçük kalelerin bulunduğu dağlık bir bölgede ortaya çıktı. Bölgedeki bu savunma yapılarının çoğu akritai adı verilen Bizans sınır savaşçılarının elinde bulunmaktaydı. Merkezi Bizans hükûmetinin desteği azalınca bu savaşçılar taraf değiştirerek Osmanlı uç beyi oldular ve böylece kaleler de Türklerin eline düştü. Bu sebeple Osmanlı beylerinin kale inşa etmesi için pek bir motivasyonu yoktu. Osmanlı'nın gelişerek bir tehlike durumuna gelmesi sonucunda Bizans İmparatorluğu ve Balkanlar'daki Hristiyan devletler savunmalarını güçlendirdiler. Daha sonra Osmanlılar Balkanlar yayılınca bu tahkimatları da bünyelerine kattılar.
1395 yılında I. Beyazıd, Bizans başkenti Konstantinopolis'e saldırı hazırlığı olarak Anadolu Hisarı'nı inşa etti. Osmanlılar İslami askeri mimari geleneğinden etkilendiler ve burç denilen büyük kule çeşidini kullanmaya başladılar. Bu tür büyük kuleler II. Mehmed'in İstanbul Boğazı'nın Avrupa kıyısına inşa ettiği Rumeli Hisarı'nın temelini oluşturdu. Kaleye kalın duvarlar ve topların yerleştirilebileceği platformlar eklendi. II. Mehmed Çanakkale Boğazını da 1452 inşa edilen yılında Kale-i Sultaniye ve Kilitbahir Kalesi'yle tahkim etti.
16. yüzyılda Osmanlılar Macaristan hudutlarını güçlendirmek için ağaç ve topraktan inşa edilen palanka denilen ufak kaleler inşa ettiler. Bu yapıların avantajı düşük maliyetle hızlıca inşa edilmeleriydi. Bu yüzyılda Orta Avrupa, Balkanlar ve Kuzey Afrika'da hakimiyetini sağlamış olduğu için Osmanlıların heybetli ve kapsamlı savunma yapılarına ihtiyacı yoktu. 17 ve 18. yüzyılda Osmanlılar savunma durumuna geçmişti ve bu dönemde başka bir askerî inşa programı ortaya çıktı. Ancak Osmanlılar dönemin Avrupa askeri mimarisinin karmaşık, matematiksel ve pahalı kalelerine ilgi göstermediler.
Mimari örgütlenmeler

Osmanlı İmparatorluğu döneminde kurulmuş ilk mimarlık örgütlenmesi Hassa Mimarlar Ocağı idi. Hassa Mimarlar Ocağı'nın temel görevleri arasında Osmanlı İmparatorluğu'na ait yeni yapıları tasarlamak, keşif çalışmalarını yapmak ve inşaatları gerçekleştirmek vardı. Ayrıca inşa edilmiş eski yapıların bakımından ve onarımından da sorumluydular. İstanbul'un dışında ise Hassa Mimarlar Ocağı'na bağlı olan eyalet mimarları bu görevi yerine getirirlerdi. Hassa Mimarlar Ocağı'ndaki eğitim ve öğretim usta-çırak ilişkisine dayanılarak gerçekleşirdi. Bu kurumda yetişen mimarlar inşaatların uygulamalarında da yer alırlardı. Tecrübesine göre bir inşaatta bir baş mimar, yardımcı mimarlar, ustalar, kalfalar ve diğer uzmanlar bir ekip halinde çalışırlardı.
Osmanlı İmparatorluğu'nda ilk modern mimarlık örgütlenmesi 1908 yılında Mimar Kemalettin Bey'in öncülüğünde kurulan Osmanlı Mühendis ve Mimar Cemiyeti'ydi. 1908 yılında ilan edilen II. Meşrutiyet ve kabul edilen anayasanin dernek kurma özgürlüğü getirmesinin etkisiyle kurulan Osmanlı Mühendis ve Mimar Cemiyeti, I. Dünya Savaşı ve hemen ardından başlayan Türk Kurtuluş Savaşı süreçlerinde kesintilerle de olsa varlığını sürdürdü. Ayrıca 1909 ile 1910 yılları arasında 12 sayı yayımlanan bir dergi de çıkartıldı.
II. Meşrutiyet sürecinde kabul edilen anayasanın dernek kurma özgürlüğü getirmesi ile kurulan başka bir mimarlık örgütlenmesi de Güzel Sanatlar Birliği idi. 1909 yılında Sanayi-i Nefise Mektebi mezunları tarafından kurulan bu örgütlenme Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasından sonra, 9 Mart 1927 tarihinden itibaren Güzel Sanatlar Birliği ismiyle yeniden örgütlendi, 1934 yılında ise Türk Mimarlar Cemiyeti'nin İstanbul şubesi oldu.
Yapı türleri

Cami: Osmanlı Devleti birçok türde yapı inşa etmiştir. Bunlardan en önemlileri camilerdir. Cami, bir şehirde merkez teşkil ediyor ve pek çeşitli binalar etrafını çevirerek bir kültür sitesi halini alıyordu. Camilerden padişah adına yapılan ve nispeten büyük olanları Selâtin Camii ismiyle anılıyordu. Camilerde çini, mermer, tahta veya sıva üzerine nakış gibi süslemeler bulunur.
İmaret: Yoksul halka ücretsiz yiyecek dağıtan aşevleridir.
Kalenderhane: Yabancıların ve seyyahların ücretsiz kalıp beslendikleri yerdir.
Kervansaray: Yol üzerinde yolcuların konakladıkları ve hayvanların barındığı binalardır.
Tabhane: Fakirlerin barındığı hayratlardır. Buraların yiyeceği imaretlerden karşılanır.
Darüşşifa (Hastahane): Hastaların tedavi edildiği ve tıp mezunlarının pratik yaptığı hastane tipi yerlerdir.
Ribat: Kale görünüşlü savunma binalarıdır.
Külliye: Ana yapısı cami olan ve çeşitli ihtiyaçları karşılayan bina topluluğudur. Genellikle bir cami etrafında kurulmuş medrese, kütüphane, imarethane ve şifahane (hastane) ve hamam gibi yapılardan oluşur.
Hanukâh: Dervişlere dini eğitim verilen yerdir.
Hisar: Kale türüdür.
Hünkâr kasrı: Selatin camilere eklenmiş sultan ikametgâhıdır.
Hünkâr mahfili: Selatin camilerde sultana ayrılan namazgahtır.
Muvakkithane: Cami astronomunun evidir.
Sebil: Çeşme, Selsebil: şelaleli (kademeli) çeşmedir.
Selamlık: Kabul yeridir.
Vakfiye: Kâr amacı gütmeyen, yardım kuruluşudur.
Tekke
Han
Medrese
Saray
Türbe
Yalı
Zaviye
Osmanlı evleri
Konu ile ilgili yayınlardan seçmeler

Doğan Kuban (1965). Anadolu Türk Mimarisinin Kaynak ve Sorunları. İstanbul Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakûltesi.
Godfrey Goodwin (1971). A history of Ottoman architecture. Johns Hopkins Press.
Ekrem Hakkı Ayverdi, İ. Aydın Yüksel (1976). İlk iki yüz elli senenin Osmanlı mimârisi. İstanbul Fetih Cemiyeti.
Oktay Aslanapa (1986). Osmanlı Devri Mimarisi. İnkılâp Kitabevi.
Ekrem Hakkı Ayverdi (1989). Osmanlı Mimarisinde Çelebi ve 2. Sultan Murad Devri. ISBN 978-9757618058.
Ekrem Hakkı Ayverdi (1989). Osmanlı Mimarisinde Fatih Devri. Kubbealtı Yayınları. ISBN 9789757618065.
Neslihan Sönmez (1997). Osmanlı Dönemi Yapı ve Malzeme Terimleri Sözlüğü. Yapı-Endüstri Merkezi Yayınları. ISBN 975743847-2.
Doğan Kuban (2007). Osmanlı mimarisi. Yapı-Endüstri Merkezi Yayınları. ISBN 9758599895.
Sokollu Mehmed Paşa Köprüsü, Bosna-Hersek
Fatih Sultan Mehmet tarafından inşa edilen Rumeli Hisarı.
Osmanlı Macaristan'ında kullanılan palanka tipi kale örnekleri.
Æ

Başlığın diğer anlamları için AE sayfasına bakınız.
| --- | --- |
Latin alfabesi Ææ harfi
Æ: æ
Æ: æ
Æ (æ)  Kuzey Avrupa alfabelerinde Norveççe, Danca, Faroece ve İzlandacada kullanılır. A-E arası bir ses verir. Daha sonra bu harf Kiril alfabesine çevrilmiştir. Slavik bir harf değildir ve Kafkasya bölgelerinde kullanılır. Ayrıca İngilizcede a sesini verir. Osetçede kullanılır. Latin alfabesinden çevrilmiştir.
Arapça A ve E Sesleri

Arapçada A ve E için farklı harfler yoktur. Aslında bu sesler arasında fark da bulunmaz. Bu nedenle her iki ses aslında Æ harfi ile karşılanır. Kalın sessiz harflere bitişik sesli harfler A'ya kayarken, ince sessiz harflere bitişik sesli harfler E'ye doğru kayar. Ancak bu da kesin bir kural değildir. Ayrıca bu seslerin uzun biçimleri de kullanılır (Â, Ê).
Appianus

| Appianos |
| --- | --- |
Appianos'un Roma Tarihi adlı eserinin Pier Candido Decembrio tarafından yapılan Latince çevirisinden bir sayfa, tarihçinin hayali portresiyle birlikte
Doğum: Appianus Alexandrinus y. 95 İskenderiye, Roma Mısırı
Ölüm: y. 165 (70 yaşlarında) Roma
Meslek: Tarihçi, hukukçu
Dönem: Yüksek Roma İmparatorluğu
Tanınma nedeni: Roman History

Appianos veya İskenderiyeli Appianos (Grekçe: Ἀππιανὸς Ἀλεξανδρεύς; Yunanca: Appianòs Aleksandreús; Latince: Appianus Alexandrinus, d. y. 95, İskenderiye – ö. y. 165), Yunan tarihçi.
Doğduğu tarihte Mısır, Roma kontrolünde olduğu için aynı zamanda Roma vatandaşıdır. İmparator Trajan, Hadrianus ve Antoninus Pius zamanında yıldızı parlamıştır. Mısır'daki yüksek makamların dolmasından dolayı 120 yılında Roma'ya gitmiştir. Roma'da avukatlık okumuştur ve imparatorların davalarına bakmıştır. Ardından 147 yılında, arkadaşı Markus Kornelius Fronto'nun önermesi üzerine, tahminen Mısır'a üst düzey yönetici olarak atanmıştır. 165'ten önce, yirmi dört kitaptan oluşan Roma Tarihi eserini Yunanca yazmıştır. Roma Tarihi adlı eserinde tarihi olaylar parça parça yazılmıştır. Eser, antik çağlardan Roma İmparatorluğu'na kadar geçen sürede ortaya çıkan pek çok devlet ve millet hakkında bize bilgi verir. Eser çok iyi bir şekilde korunmuştur. Anlatımı oldukça ağır olsa da bize çok değerli bilgiler verir (özellikle de Roma'da yaşanan iç savaşlar hakkında).
Sabinler

Sabinler (Latince: Sabini, İtalyanca: Sabini, hepsi egzonim); Antik İtalya Yarımadası'nın Merkez Apenin Dağları'nda - ayrıca Roma'nın kuruluşundan önce Anio'nun kuzeyindeki Latium'da da - yaşamış bir İtalik halktı.
Sabinler, Roma'nın kuruluşundan hemen sonra iki nüfusa ayrıldı. Ayrım, Roma efsanesinde anlatılmaktadır fakat - her nasıl çıkmışsa - efsanevi bir olay değil. Roma'ya yakın olan nüfus kendini yeni şehre taşıdı ve mevcut vatandaşlarla birleşti, böylelikle Sabinlerden gelen ama aynı zamanda Latinleştirilen yeni bir mirası başlattı. İkinci nüfus bir dağ kabile devleti olarak kaldı ve sonunda diğer tüm İtalik kabilelerle birlikte bağımsızlığı için Roma'ya karşı savaştı. Daha sonrasında Roma Cumhuriyeti'ne asimile oldu.
Etimoloji

Sabinler; doğrudan antik Umbri'den türemiştir. Yaygın Safineis (Antik Yunanca σαφινείς (saphineís)) etnonimi, safinim ve safina yer adları (Samnium ve Sabinum terimlerinin kökeninde) ile Samnitler ve Sabeller gibi aynı etnik gruba ait oldukları tasdiklenmiştir. Hint-Avrupa kökü *saβeno veya *sabh, Safen kelimesine dönüşmüş, sonrasında da Safin olmuştur. Safinim, Sabinus, Sabellus ve Samnis kelimelerinden bir Hint-Avrupa kökü çıkarılabilmektedir: *sabh- (Latin-Falisk'te sab-, Osko-Umbriya'da saf- olmuştur: Sabini ve *Safineis.)
Tarih öncesi bir noktada; ortak bir dil konuşan bir nüfus, hem Samnium hem de Umbria'ya kadar yayıldı. Salmon, bunun Ortak İtalik olduğunu varsayıyor ve MÖ 600 tarihini - ardından dilin lehçelere ayrılmaya başladığı tarihi - ileri sürüyor. Bu tarih, mutlaka herhangi bir tarihe veya arkeolojik kanıta karşılık gelmek zorunda değildir, ön(proto)-tarihsel İtalya'nın etnolojisi hakkında sentetik bir görüş geliştirmek, tamamlanmamış ve halen devam eden bir görevdir.
Dilbilimci Julius Pokorny, etimolojiyi biraz daha geriye götürüyor. -a-'nın, İlirya'daki bazı tarih öncesi yerlerde -o-'dan dönüştüğünü varsayarak isimleri, *se- (kendi, İngilizce self'in kökeni) dönüşlülük zamirinin sahiplik sıfatı olan *s(e)we-'nin genişletilmiş bir e-derecesi olan *swe-bho-'nun bir o-derecesi uzantısı olan *swo-bho-'dan türetiyor. Sonuç, bir Hint-Avrupa kabile isimleri dizisidir (Hint-Avrupa endonimleri değilseler): Cermen Sueviler ve Semnonlar, Suoines (İsveçliler); Kelt Senonlar; Slav Sırplar ve Sorblar; İtalik Sabeller, Sabinler vs., ek olarak çokça akrabablık terimi.
Dil

| Sabince |
| --- | --- |
Quirinal Tepesi'ndeki tapınağından Semo Sancus'un heykeli
Ana dili olanlar: Sabinum
Bölge: Merkez İtalya
Ölü dil: Sadece sözvarlığından izler var, çoğunlukla Marcus Terentius Varro'dan, MÖ 1. yüzyıl
Dil ailesi: Hint-Avrupa  İtalikOsko-Umbriya (Sabel)Sabince
Yazı sistemi: Latinleştirilmiş kelimeler dışında yazı kullanılmadı
Dil kodları
ISO 639-3: sbv
Dilbilimci listesi: sbv
Glottolog: sabi1245
Sabinlerin yerini gösteren bir harita. Güneyde Latium'la olan sınır, Aniene Nehri'ydi fakat Sabinlerin Gabii'nin yakınına, Regillus Gölü'ne kadar genişlemiş olması da olası.
Sabince ile ilgili çok az kayıt bulunmaktadır, eski yorumcular tarafından yapılan bazı açıklamalar (gloslar) ve bir veya iki yazıt kesin olmamakla birlikte Sabince olarak tanımlanmıştır. Ayrıca Sabin ülkesindeki Latince yazıtlarda kullanılan özel isimler de bulunmakta fakat bunlar Latince biçimlerinde verilmiştir. Robert Seymour Conway, İtalik Lehçeleri kitabında Sabince olduğu kesin veya muhtemel olan yaklaşık 100 kelime vermiştir. Bunlara ek olarak Sabinceden türemiş yer isimlerine de değinir, bazen de Sabince biçimi yeniden oluşturmayı dener. Tüm kanıtlara dayanarak Linguist List, Sabinceyi geçici olarak; Hint-Avrupa dil ailesinin İtalik kolunun Umbriya grubunda sınıflandırmaktadır.
Tarihi coğrafya

Latince konuşanlar; modern Lazio, Umbria ve Abruzzo arasında kalan Sabinlerin orijinal bölgesine Sabinum dediler. Bugün bu isim, İtalyanca Sabina biçiminde varlığını sürdürmektedir. Sabina; modern Lazio (veya Latium) bölgesi içinde, Roma'nın kuzeydoğusunda, Rieti civarında yer alan bir alt bölgedir.
Tarih > Kökeni ve erken tarihi

Sabinler; MÖ 10. yüzyılda Sabinum'a yerleştiler ve Reate, Trebula Mutusca ve Cures Sabini şehirlerini kurdular. Halikarnaslı Dionysius; Sabinlerden, Amiternum'dan başlayan sürpriz bir saldırıyla Aborigenlerin başkenti Lista'yı çaldıklarını iddia ederek bahseder. Antik tarihçiler, Sabinlerin tam kökenini tartıştılar. Strabon'a göre Sabinler, Umbriyalılarla uzun bir savaşın ardından eski İtalik ayini Ver Sacrum'a uyarak Opici topraklarına göç etti. Daha sonrasında Opici'yi topraklarından attılar ve bölgede kamplar kurdular. Trizinalı Zenodotos; Sabinlerin, Pelasgların onları Reate topraklarından kovmalarının ardından isimlerini değiştiren Umbriyalılar olduklarını iddia etti. Marcus Porcius Cato; Sabinlerin, Sabus'tan - bazen Jupiter Fidius da denen, bölgedeki bir tanrı olan Sancus'un oğlundan - isimlendirilen bir halk olduğunu ileri sürdü. Dionysius'un çalışmalarının başka bir kısmında, Lykurgos'un kanunlarını çok ağır buldukları için Sparta'dan kaçan Lakedemonyalılardan bahsedilir. İtalya'da, Spartalı Foronia kolonisini (Pomentine Ovalarının yakınında) kurdular ve koloniden bazıları Sabinlerin arasına yerleşti. Açıklamaya göre, Sabinlerin savaşçılık ve tutumluluk alışkanlıklarının Sparta'dan geldiği biliniyordu. Plutarkhos da Numa Pompilius'un Hayatı'nda "kendilerini Lakedemonyalıların bir kolonisi ilan eden Sabinler" diye belirtir. Plutarkhos ayrıca; koşu yarışında Olimpiyat galibi olan Spartalı Pisagor'un, Numa'ya şehir yönetiminin düzenlenmesinde yardımcı olduğunu ve onun Numa'ya ve halkına birçok Sparta geleneğini tanıttığını yazar.
Roma'da > Sabin Kadınlarının Efsanesi

Efsaneye göre Romalılar, yeni inşa edilen Roma'yı doldurmak için Sabin kadınlarını kaçırdı. Ortaya çıkan savaş, kadınların kendilerini ve çocuklarını babalarının ve kocalarının ordularının arasına atmasıyla son buldu. Sabin Kadınlarının Tecavüzü, sanatta yaygın bir motif haline geldi; savaşı bitiren kadınlar, daha az yaygın ama yine de yeniden ortaya çıkan bir motif.
Livius'a göre, çatışmadan sonra Sabin ve Roma devletleri birleşti ve Sabin kralı Titus Tatius, Romulus ile beraber Tatius'un beş yıl sonraki ölümüne kadar Roma'yı ortaklaşa yönetti. Roma'da üç yeni Equites centuria'sı tanıtıldı, birinin adı Sabin kralından isimlendirilen Tatienses'ti.
Hikâyenin bir varyantı, sözde epigrafik Sefer haYashar'da anlatılır (bkz. Jasher 17:1-15).
Roma'da > Gelenekler

Gelenek; erken Roma Krallığı nüfusunun, Sabinler ve diğerlerinin bir birliğinin sonucu olduğunu öne sürer. Roma Cumhuriyeti genslerinden bazıları Sabin kökeninden gurur duyuyorlardı, Sabinus'u bir cognomen veya agnomen olarak gören Claudius gensi gibi. Bazı spesifik Sabin tanrıları ve kültleri Roma'da biliniyordu: Semo Sancus ve Quirinus. Şehrin en az bir bölgesi - Quirinale, bu tanrıların tapınaklarının buunduğu yer - bir zamanlar bir Sabin merkeziydi. Varro ve Cicero'nun alamet, rüya yoluyla kehanet (divinasyon) ve Minerva ve Mars'a tapınmanın Sabinlerden geldiğine dair abartılı iddiaları, her ne kadar Roma'nın ikinci kralı ve bir Sabin olan Numa Pompilius tarafından benimsenmiş olsa da hem Etrüsklerin hem de İtalik ve Latinlerin genel geleneklerinden olmasından dolayı tartışmaya açıktır.
Roma'da > Din

Varro'nun Sabin tanrıları listesi
Angitia
Diana
Feronia
Fortuna
Fons
Fides
Flora
Herentas (Venüs'ün dengi)
Lares (koruyucu tanrılar)
Larunda
Lucina
Luna
Mamers
Mefitis
Minerva
Novensides (gök gürültüsü tanrıları konseyi)
Ops
Pales
Quirinus
Sabus
Salus
Sancus
Saturn
Sol
Soranus
Strenia
Summanus
Terminus
Vacuna
Vediovis
Vortumnus
Vitula [it]
Vulcan
Bu tanrıların çoğu Etrüsk diniyle paylaşılıyordu ve ayrıca Samnit ve Antik Roma dinine de uyarlanmıştı. Kendisi de Sabin kökenli olan Romalı yazar Varro, Romalılar tarafından benimsenen Sabin tanrılarının bir listesini verir. Başka bir yerde Varro, Lavinium'da kutsal bir korusu olan Sol Indiges'in Sabin olduğunu iddia eder ve aynı zamanda onu Apollo ile denkleştirir. Listelenenlerden şöyle yazıyor: "Mülkiyet çizgisinde büyüyen ağaçlar her iki alana da süründüğü için birçok ismin kökleri, her iki dilde de var. Örneğin Satürn'ün ve Diana'nın da burada başka bir kökene sahip olduğu söylenebilir."
Varro, eserleri boyunca Sabinlerin kökenlerine dair çeşitli iddialarda bulunuyor; bunlardan bazıları diğerlerinden daha makul durmakta ancak listesi göründüğü gibi değerlendirilmemelidir. Roma'nın erken kültürel oluşumunda Sabinlerin önemi, örneğin Romulus'un adamlarının Sabin kadınlarını kaçırmasıyla (en) ve Roma'nın ikinci kralı olan ve Roma'nın dini ve hukuki kurumlarının birçoğunun kendisine atfedildiği Numa Pompilius'un Sabin kökeniyle kanıtlanmaktadır. Fakat Varro, bu tanrıların sunaklarının çoğunun Roma'da Kral Tatius tarafından bir yemin (votum) sonucu kurulduğunu söylüyor.
Devlet

Antik Roma genişlemesi sırasında Sabinler ile bir dizi çatışma yaşandı. Manius Curius Dentatus MÖ 290'da Sabinleri fethetti. Aynı yıl Sabinlere oy hakkı olmadan vatandaşlık verildi. MÖ 268'de Sabinlere oy hakkı da verildi.
Tanınmış Sabinler > Sabin kökenli gensler

*
Aemilia gens
–
Patrici
Aurelia gens
Calpurnia gens
Calvisia gens
Claudia gens – Patrici
Curtia gens – Patrici
Flavia gens
Ligaria (gens)
Marcia gens – Patrici
Minatia (gens)
Oppia gens – Patrici
Opsia gens
Ostoria gens
Pantuleia (gens)
Petronia gens
Pinaria gens
Pompilia gens
Pomponia gens
Poppaea gens
Quirinia gens
Rania gens
Rubellia gens
Sabinia gens
Safinia gens
Sallustia gens
Saturia gens
Sertoria gens
Sicinia gens
Tarpeia gens – Patrici
Tineia gens
Titia gens
Valeria gens – Patrici
Tanınmış Sabinler > Sabin kökenli Romalılar

Titus Tatius, efsanevi Sabin kralı
Numa Pompilius, efsanevi Roma kralı
Ancus Marcius, efsanevi Roma Kralı
Quintus Sertorius, cumhuriyetçi general
Attius Clausus, Romalı Claudia gensinin kurucusu
Gaius Sallustius Crispus, Romalı yazar
Marcus Terentius Varro, Romalı bilgin
Vespasianus, Roma imparatoru ve Flavius hanedanının kurucusu
Galeri

MÖ 7. yy - MÖ 6. yy mezar eşyaları
Bronz ve kehribar mücevher, y. MÖ 800-700
Mücevher, y. MÖ 800-700
Takılar, y. MÖ 800-700
Takılar, y. MÖ 800-700
Bronz takılar, y. MÖ 800-700
Diğer kaynaklar > Eski

Ovidius, Fasti (Kitap III, 167–258)
Ovidius, Ars Amatoria (Kitap I, 102)
Livius, Ab urbe condita (Kitap I, 9–14)
Cicero, De Republica (Kitap II, 12–14)
Plutarhos, Paralel Yaşamlar (Romulus, 14–20)
Juvenalis, Hicivler (Kitap III, 81–85)
Diğer kaynaklar > Modern

Donaldson, John William (1860). "Chapter IV: The Sabello-Oscan Language". Varronianus: a critical and historical introduction to the ethnography of ancient Italy and the philological study of the Latin language. Londra: John W. Parker and Son.
Salmon, ET (1967). Samnium and the Samnites. Londra: Cambridge University Press.
Pokorny, Julius (2005) [1959]. Indogermanisches etymologisches Woerterbuch. Leiden: Leiden University Indo-European Etymological Dictiopnary (IEED) Project. 27 Eylül 2006 tarihinde kaynağından arşivlendi.
Ek kaynaklar

Brown, Robert. "Livy's Sabine Women and the Ideal of Concordia." Transactions of the American Philological Association 125 (1995): 291-319. DOI:10.2307/284357.
MacLachlan, Bonnie. Women In Ancient Rome: A Sourcebook. London: Bloomsbury Academic, 2013.
| g t İtalik diller |
| --- | --- |
Latin-Falisk dilleri:  Faliskçe  Latince Latin dilleri  Prenestince  Lanuvyanca 
Osko-Umbriya:  Oskan grubu Hernikçe  Marrukince  Oskanca Lukanca  Samnitçe  Pelinyice  Sidikince  Vestince?  Umbriya grubu Ekçe?  Marsice  Umbriyaca  Volskice  Pre-Samnitçe  Sabince  Güney Pikence 
Bilinmeyenler:  Sikulca? (muhtemelen İtalik değil)  Venetçe? (muhtemelen Kelt, geçiş veya bağımsız)  Lusitanca? (muhtemelen Kelt)  Antik Belga dili?  Enotriyaca?  Elimce? 
Yeniden oluşturulmuş: Ön-İtalik
Latince (ve ondan türeyen diller) dışındaki tüm İtalik diller şu anda soyu tükenmiş durumdadır. Latince, halen daha Katolik Kilisesi'nin kutsal dili olarak kullanılmaktadır.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  NKC: xx0115320  NLI: 987007551187605171 
Roma genişlemesinin başlangıcında Orta İtalya'nın dilsel manzarası
Amiternum
Via Salaria'dan Rieti'ye uzanan tarihi Sabina tepeleri
Gerusia

Spartalı Anayasası
Gerousia (γερουσία), altmış yaşın üzerindeki erkeklerden oluşan Spartalı yaşlılar konseyiydi. Halkın bir araya gelmesinin aksine, aristokrat ve oligarşik bir unsurdur. Yarı efsanevi Spartalı kanun koyucu Lykurgos tarafından MÖ yedinci yüzyılda Great Rhetra ("Büyük Seslendirme") adlı eserinde yaratılmıştır. Lykurgos'un biyografi yazarı Plutarkhos'a göre Gerousia'nın yaratılması, Lykurgos tarafından kurulan ilk önemli anayasal yenilikti.
Üyelik

Gerousia, yirmi sekizi altmış yaşın üzerinde (askerlik hizmetinin bitiş yaşıdır) olmak zorunda olan toplam otuz üyeden oluşuyordu ve geri kalan iki üye, yaşlarına bakılmaksızın iki Sparta kralıydı. Bu İki kral Gerousia'ya başkanlık eder. Kralların dışında, Gerousia üyeleri (gerontes olarak bilinir) ömür boyu hizmet eder. Gerontes halkın sesli oyu ile seçilir ve kazanan, hangi adayın o bağırışı aldığını bilmeden hangi bağırışların en yüksek olduğuna karar verecek ayrı bir binada bir grup adam tarafından belirlenirdi (Aristoteles, alkışlanma sürecini çocukça bulurdu). Adayın konuşmasına izin verilmez. Genelde Gerousia'ya en zenginler seçilir. Gerontes olmak Sparta'da herhangi bir Spartalı'nın alabileceği en büyük onurdur. Marsilya, Elis ve Cnidus'taki Girit şehirlerinde yaşam boyu uygulandı.