Pátzcuaro
Tarihçe

Pátzcuaro'nun kuruluşuyla ilgili mevcut tarihi bilgilerin tek kaynağı 1539-1541'de Viceroy Antonio de Mendoza döneminde yazılan Relación de Michoacán'da bahsedilenlerdir. Páracume ve Vápeani adındaki iki şefin bölgeye geldiklerini ve daha sonra kabilelerine Chichimecas ile Tarimichundiro adını verdiklerini belirtmektedir. Burada dört büyük kayayı birbirine yaklaştırarak "ipucu" adı verilen tapınaklarını inşa etmeye başlamışlardır. Bu olay için bir tarih verilmez fakat her iki şefin ölümü 1360'ta gerçekleştiğinden, yaygın olarak kabul edilmiş olan tarih 1324 yılıdır.
Bu süre zarfında, sürekli birbirleriyle savaşan Pátzcuaro Gölü çevresinde üç yerli grup yaşamaktadır. Bir gruba "Coringuaro", diğer gruba "Isleños" ve üçüncü gruba Pátzcuaro'daki Chichimecas adı verilmiştir. Tarascan krallığı, bölgenin ilk şefi olan Tariácuri ile komşularını fethederek "caltzontzin" veya imparator unvanını almıştır. Pátzcuaro, Tarascos'un ilk başkenti olmuştur. Yeni krallık Ihuatzio, Tzintzuntzan ve Pátzcuaro adlı üç prensliğe bölündükten sonra  güç Tzintzuntzan prensliğine geçerek yeni başkent olmuş ve Pátzcuaro'yu tören merkezi ve soylular için bir inziva yeri olarak bırakmıştır.
İspanyollar Michoacán'a vardıklarında, çoğu yerli Pátzcuaro'ya sığınmıştı. Kaleler, hala "Barrio Fuerte" (Fort Mahallesi) olarak adlandırılan bir mahallede inşa edilmiştir. Tarascanlar ve İspanyollar arasında çatışmalar devam ederken  İmparator II. Tanganxoan ile Cristóbal de Olid arasında bir toplantı düzenlenmiştir. Atından inen Olid, hükümdarı kucaklamış ve sonrasında onu kalabalığın önünde diz çökmeye zorlamıştır. Daha sonra buraya "El Humilladero" (Aşağılama Yeri) olarak adlandırılan bir şapel inşa edilmiştir. 1526'da Nuño de Guzmán, Tarascanları sert bir şekilde cezalandırmak için yeni İspanyol hükûmetinin başına gelmiştir. Bu durum, son Tarascan imparatoru Tanganxoan II'nin işkence ve ölümüyle sonuçlanmıştır. Bundan sonra, Pátzcuaro sakinlerinin çoğu, bölgeyi terk ederek dağlara kaçmıştır. Vasco de Quiroga, görevi devralmak için Pátzcuaro'ya geldikten sonra Nuño de Guzmán'ı sınır dışı etmiş ve mallarına el koymuştur. Nuño sonunda Yeni İspanya'daki suçlarından dolayı tutsak olarak İspanya'ya geri gönderilmiştir.
1538'de İspanyollar, ilk piskopos olarak Vasco de Quiroga ile Michoacán Piskoposluğunu kurarak Pátzcuaro'da yerleşimlerini kurmuşlardır. Pátzcuaro, yeni İspanyol eyaletinin başkenti yapıldıktan sonra 1540'larda Piskopos Vasco de Quiroga'nın Kızılderililerin çoğunu geri dönmeye ikna etmesi ve bir dizi İspanyol ailesini getirmesiyle bölgenin demografik yapısını değiştirmiştir. Bu demografik değişiklikten dolayı Vasco de Quiroga, modern Pátzcuaro'nun kurucusu olarak kabul edilmektedir. Şehri, 1553'te kraliyet kararnamesiyle onaylanan Michoacán Şehri olarak yeniden adlandırmış ve şu anki armasını kullanmaya başlamıştır. Katedral, tanrıça Cueráppari'ye adanmış tapınağın üzerine inşa edilmiştir. Vasco de Quiroga, burada beş nefli ve oldukça iddialı bir katedral inşa etmek istemiş fakat bu İspanyol kraliyeti tarafından kabul edilemez ilan edildiği için neflerden sadece biri inşa edilmiştir. Bu nef günümüze kadar ulaşmıştır. Pátzcuaro, Vasco de Quiroga'nın ölümünden yaklaşık on yıl sonrasına kadar İspanyol eyaletinin en büyük şehri olarak kalmıştır. Viceregal yetkilileri daha sonra başkenti 1575'te yeni kurulan Valladolid (bugünkü Morelia) olarak değiştirmeye karar vermişlerdir. Kilise yetkilileri piskoposluğu ve Vasco de Quiroga tarafından kurulan San Nicolás Koleji'ni de Valladolid'e taşımıştır.
Pátzcuaro, Franciscan ve Augustinerinnen keşişlerin egemen olduğu yaşamla Pátzcuaro Gölü bölgesinin ekonomik ve manevi merkezi olarak kalmıştır. 18. yüzyılın ortalarında, şehrin nüfusu yaklaşık 3.300 kişiydi. Meksika Bağımsızlık Savaşı sırasında, Pátzcuaro birkaç kez saldırıya uğramış, Gertrudis Bocanegra 10 Ekim 1817'de Pátzcuaro'nun ana meydanında kralcı güçler tarafından isyancı faaliyetlere katıldığı için kurşuna dizilerek vurulmuştur. Bağımsızlıktan sonra kasaba Michoacán'ın Batı Departmanı'nın 12. bölgesinin başkenti statüsünde devam etmiştir. 1831'de eyalet yeniden düzenlenmiş ve Pátzcuaro adını taşıyan kasabanın merkezi olmuştur. 1867'deki Reform Savaşı sırasında Pátzcuaro, ikinci Meksika imparatorluğunu sürdürmek isteyen Muhafazakarların yanında yer almıştır. Kent kanlı bir mücadeleden sonra liberal liderler olarak adlandırılan Cumhuriyetçi General Régules tarafından saldırıya uğramış ve ele geçirilmiştir.
Porfirio Díaz döneminde, Meksika Devrimi'nden hemen önce, Pátzcuaro bölgesi büyük toprak sahipleri, çiftlikler ve bazı yabancı şirketler tarafından ağır bir şekilde yönetilmesi sonucunda halk isyancılara sempati duymaya başlamıştır. Kasaba, Michoacán başkentini almak için stratejik bir nokta durumuna gelmiştir. Birçok çatışma sonucunda kasaba isyancıların elinde kalmaya devam etse de 1913'te Victoriano Huerta hükûmeti tarafından isyancıların elinden alınmıştır.
Michoacán'dan gelen Lázaro Cárdenas'ın (1934–40) başkanlığı sırasında Pátzcuaro, kültür turizmi için ulusal bir destinasyon haline gelmiş, endüstriyi desteklemek için altyapı inşası, kamu anıtları ve arkeolojik kazılar yapılarak ve sömürge ve yerli görünümünün korunması sağlanmıştır.