stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
2024–25 Primera Federación
Gruplar > 2.Grup (Güney) > Managerial changes

| Team | Outgoing manager | Manner of departure | Date of vacancy | Position in table | Incoming manager | Date of appointment |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Algeciras |  Lolo Escobar | End of contract | 27 May 2024 | Pre-season |  Fran Justo | 28 June 2024 |
| Alcorcón |  Mehdi Nafti | End of contract | 3 June 2024 | Pre-season |  Pablo Álvarez | 24 June 2024 |
| Atlético Madrid B |  Luis Tevenet | Appointed first team assistant | 4 June 2024 | Pre-season |  Fernando Torres | 11 June 2024 |
| Mérida |  David Rocha | Return to sporting director role | 12 June 2024 | Pre-season |  Sergi Guilló | 12 June 2024 |
| Atlético Sanluqueño |  Abel Segovia | End of contract | 14 June 2024 | Pre-season |  Aitor Martínez | 20 June 2024 |
| Murcia |  Pablo Alfaro | End of contract | 24 June 2024 | Pre-season |  Fran Fernández | 24 June 2024 |
| Ibiza |  Onésimo Sánchez | End of contract | 27 June 2024 | Pre-season |  José Luis Martí | 27 June 2024 |
| Intercity |  Alejandro Sandroni | Sacked | 24 September 2024 | 14th |  Dani Fernández | 24 September 2024 |
| Atlético Sanluqueño |  Aitor Martínez | Sacked | 29 September 2024 | 19th |  Mario Fuentes | 30 September 2024 |
Lig Tablosu

| Sıra | Takım | O | G | B | M | AG | YG | GF | P | Eleme |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Antequera | 20 | 9 | 10 | 1 | 28 | 17 | +11 | 37 |  |
| 2 | Murcia | 20 | 9 | 6 | 5 | 24 | 17 | +7 | 33 |  |
| 3 | Betis Deportivo | 20 | 8 | 6 | 6 | 28 | 27 | +1 | 30 |  |
| 4 | Ceuta | 20 | 7 | 9 | 4 | 21 | 20 | +1 | 30 |  |
| 5 | Mérida | 20 | 7 | 8 | 5 | 27 | 28 | -1 | 29 |  |
| 6 | Hércules | 20 | 8 | 4 | 8 | 25 | 23 | +2 | 28 |  |
| 7 | Atlético Madrid B | 19 | 6 | 9 | 4 | 20 | 17 | +3 | 27 |  |
| 8 | Villarreal B | 20 | 5 | 11 | 4 | 25 | 20 | +5 | 26 |  |
| 9 | Yeclano | 20 | 6 | 8 | 6 | 19 | 14 | +5 | 26 |  |
| 10 | Ibiza | 20 | 7 | 5 | 8 | 15 | 17 | -2 | 26 |  |
| 11 | Real Madrid Castilla | 20 | 6 | 7 | 7 | 32 | 23 | +9 | 25 |  |
| 12 | Algeciras | 19 | 5 | 10 | 4 | 23 | 22 | +1 | 25 |  |
| 13 | Alcoyano | 20 | 6 | 7 | 7 | 18 | 25 | -7 | 25 |  |
| 14 | Alcorcón | 20 | 6 | 6 | 8 | 30 | 32 | -2 | 24 |  |
| 15 | Marbella | 20 | 6 | 6 | 8 | 28 | 31 | -3 | 24 |  |
| 16 | Atlético Sanluqueño | 20 | 5 | 9 | 6 | 20 | 26 | -6 | 24 |  |
| 17 | Fuenlabrada | 20 | 5 | 8 | 7 | 17 | 19 | -2 | 23 |  |
| 18 | Sevilla Atlético | 20 | 5 | 7 | 8 | 23 | 29 | -6 | 22 |  |
| 19 | Recreativo | 19 | 4 | 8 | 7 | 19 | 25 | -6 | 20 |  |
| 20 | Intercity | 19 | 3 | 6 | 10 | 20 | 30 | -10 | 15 |  |
19 Ocak 2025 tarihine kadar oynanan maçlara göre güncellenmiştir. 
Sıralama kuralları: 1) points; 2) head-to-head points; 3) head-to-head goal difference; 4) goal difference; 5) number of goals scored
Lig Tablosu > Results

| İç saha ╲ Dış saha | ADA | ALY | ALG | ANT | ATM | ASL | BET | CEU | FUE | HER | IBI | INT | MAR | MER | MUR | RMC | REC | SEV | VIL | YEC |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Alcorcón | — |  | 1-1 | 1-2 | 2-3 |  | 1-2 |  | 2-1 | 4-1 | 1-2 |  |  | 2-2 |  | 2-1 |  | 2-2 |  |  |
| Alcoyano | 2-1 | — | 1-1 | 1-1 | 0-0 | 0-2 |  | 1-1 |  |  | 1-0 |  | 2-1 |  | 0-3 |  |  | 1-1 | 0-2 |  |
| Algeciras |  |  | — | 1-1 |  |  |  | 2-0 | 2-1 | 2-3 |  |  | 1-3 |  | 1-1 |  |  | 1-1 | 1-1 | 1-0 |
| Antequera |  |  |  | — |  |  |  | 2-2 |  |  | 2-0 | 1-1 | 3-1 | 1-1 | 2-1 |  | 1-1 |  | 2-0 |  |
| Atlético Madrid B |  |  | 1-1 | 0-1 | — | 0-1 |  | 1-1 |  |  |  |  | 3-2 | 1-0 |  | 1-1 | 0-0 | 0-1 |  | 0-0 |
| Atlético Sanluqueño | 1-2 |  | 2-2 |  |  | — | 0-2 |  | 2-1 | 1-1 | 0-0 |  |  | 0-3 |  | 2-2 | 1-1 |  |  | 1-0 |
| Betis Deportivo |  | 4-0 | 1-1 | 1-2 | 0-2 |  | — | 0-0 |  |  |  | 0-3 |  |  |  | 1-3 | 3-1 | 1-0 |  |  |
| Ceuta | 0-2 |  |  |  |  | 2-2 |  | — | 1-0 |  | 3-1 | 0-2 |  |  | 4-2 | 2-1 | 1-0 | 1-0 | 1-1 |  |
| Fuenlabrada | 0-0 | 0-2 |  | 0-0 | 0-1 |  | 2-1 |  | — | 2-1 | 1-0 |  |  |  | 0-0 | 2-2 |  |  | 0-0 |  |
| Hércules |  | 1-0 |  | 1-0 |  |  | 5-1 | 2-0 |  | — |  | 1-1 | 2-1 |  | 2-0 |  |  | 1-0 | 0-2 |  |
| Ibiza |  | 1-0 | 0-1 |  | 1-1 |  | 1-2 |  |  | 1-1 | — |  | 2-0 |  | 1-2 |  | 0-0 |  | 1-1 |  |
| Intercity | 0-2 | 0-2 | 0-1 |  | 1-1 | 1-2 |  |  | 1-3 |  | 0-1 | — |  |  |  |  |  | 4-2 | 2-2 | 1-1 |
| Marbella | 3-3 |  |  |  |  | 0-0 | 2-2 | 0-1 | 1-1 |  |  | 2-1 | — | 1-0 |  | 1-0 |  | 4-1 |  | 0-3 |
| Mérida |  | 2-2 | 1-0 |  |  |  | 1-1 | 1-1 | 2-1 | 2-1 | 1-0 | 2-1 | 4-2 | — |  |  | 3-3 |  | 1-1 |  |
| Murcia | 3-1 |  |  |  | 1-1 | 0-0 | 0-1 |  |  | 1-0 |  | 1-1 | 0-0 | 2-0 | — | 3-1 |  |  |  | 0-1 |
| Real Madrid Castilla |  | 2-0 | 1-1 | 1-2 |  |  | 1-1 |  |  | 1-0 | 0-1 | 5-0 |  | 6-0 |  | — | 2-1 |  |  | 1-1 |
| Recreativo | 1-0 | 1-1 | 3-2 |  |  |  |  |  | 1-1 | 2-1 |  | 1-0 | 1-3 |  | 0-1 |  | — | 2-2 |  |  |
| Sevilla Atlético |  |  |  | 2-2 |  | 5-2 |  | 0-0 | 0-0 |  |  |  |  | 1-0 | 1-2 | 1-0 |  | — | 2-1 | 1-4 |
| Villarreal B | 4-0 |  |  | 1-1 | 3-2 | 1-1 | 2-2 |  |  |  |  |  | 1-1 |  | 0-1 | 1-1 | 1-0 |  | — | 0-1 |
| Yeclano | 1-1 | 1-2 |  | 1-1 |  | 2-0 |  | 0-0 | 0-1 | 0-0 | 0-1 |  |  | 1-1 |  |  | 2-0 |  |  | — |
19 Ocak 2025 tarihine kadar oynanan maçlara göre güncellenmiştir. Kaynak: 
Açıklama: Mavi = İç saha takımı galibiyeti; Sarı = Beraberlik; Kırmızı = Deplasman takımı galibiyeti
Nur Tatar

Nur Tatar Askari (d. 16 Ağustos 1992, Van), Türk millî tekvandocudur. İstanbul Büyükşehir Belediyesi Spor Kulübü sporcusudur. Van'da Vali Haydar Bey Lisesinden mezun olan sporcu, lise yıllarında katıldığı turnuvada Türkiye 1.'si oldu. İlk madalyasını 15 yaşındayken kazandı. 2 defa Avrupa Küçükler Şampiyonu oldu ve Avrupa'da A Sınıfı turnuvalarında altın madalyalara uzandı. Rusya, Sankt-Peterburg'da yapılan 2010 Avrupa Tekvando Şampiyonası'nda gümüş madalya ve Birleşik Krallık, Manchester'da yapılan 2012 Avrupa Tekvando Şampiyonası'nda altın madalya kazanmıştır.
Ankara'da Ankara İller Bankası'na transfer olmadan önce TSE Spor Kulübünün sporcu olan Tatar, Cüneyt Gülçek tarafından çalıştırılmaktadır.
2012 Yaz Olimpiyatları'nda Türkiye'yi temsil eden takımda yer alan sporcu Andrea St Bernard, Paige Mcpherson, Carmen Marton'u eleyerek, Kyung Seon Hwang ile finalde yarışma hakkı kazandı. Finalde rakibine yenilerek gümüş madalyanın sahibi oldu.
2014 Avrupa Tekvando Şampiyonası yarı finalinde Rus sporcu Anastasia Baryshnikova'ya 5-4 yenilerek bronz madalyanın sahibi oldu.
Tatar, 2014 yılının Ağustos ayında Türkiye Millî Olimpiyat Komitesi tarafından yapılan açıklamada 2016 Rio Olimpiyatları yolunda desteklenecek, madalya vadeden "16 altın sporcu" arasında yer almıştı. Sporcu Rio'da bronz madalya kazanarak, ikinci Olimpiyatından da madalyayla ayrıldı.
Katıldığı turnuvalar

| Turnuva | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Almanya Açık |  |  |  | 1 |
| Trelleborg Açık |  |  |  | 3 |
| Hollanda Açık |  |  | 1 |  |
| İspanya Açık |  | 3 |  |  |
| Belçika Açık | 1 |  |  |  |
Bogomilizm

Aziz Naum ve Bogomiller
Bosna'da Bogomil mezar taşı
Bogomilizm, Orta Çağ'da Bulgaristan'da ortaya çıkıp Avrupa'nın doğu ve batısında pek çok ülkede insan kitlelerini etkilemiş bir dinî akımdır.
Bulgar Çarı I. Petro zamanında ortaya çıkan mezhep, Hristiyanlığın temel anlayışına aykırı bir harekettir. Kurucusu Bogomil (Slavca Tanrı'nın sevdiği) adlı bir köy papazıdır. Bogomilizm adının hareketin kurucusunun adından mı, yoksa kendilerini “Tanrı’nın sevdiği” veya “Tanrı’yı seven” olarak ifade eden inanç sahiplerinin kendilerini bu şekilde tanımlamasıyla mı ortaya çıktığı netlik kazanmamıştır. Ortaya çıktığı ve yayılma alanı bulduğu değişik yerlerde bu akımı benimseyenler, muhalifleri tarafından Albigenler, Poturlar, Babunlar gibi farklı isimlerle anılmışlardır.
Bogomilizm akımının mensupları kendilerini Hristiyan diye nitelemelerine rağmen birçok konuda yaygın Hristiyan anlayışından farklı inanca sahiptiler. Mesela teslise inanmıyor, İsa'nın Tanrı'nın Oğlu yerine peygamber olduğunu düşünüyor, kilise  hiyerarşisini ve dolayısıyla Papalık otoritesini tanımıyor ve haç gibi dinî sembolleri kabul etmiyorlardı. Bogomiller bu özelliklerinden dolayı Orta Çağ boyunca Papalığın büyük tepkisiyle karşılaştılar, Engizisyon mahkemelerinde idama mahkûm edildiler. Birçoğu işkenceye uğradı ve sürgün edildi.
Bütün olumsuzluklara rağmen hızla yayılan ve Bulgaristan sınırları dışına taşan Bogomilizmin kalesi 13. yüzyıl boyunca Bosna-Hersek'ti. Bogomilcilik, Balkanlar'daki 15. yüzyıldaki Osmanlı fetihlerine kadar etkinliğini sürdürdü. Bogomilciler, Osmanlı fethi sonrasında kitleler hâlinde İslâm dinine geçmişlerdir.
Bogomilizm’in Pavlusçu kökeni

Ana madde: Pavlusçuluk
9. yüzyılın ortalarında, ilk kez Doğu Anadolu dolaylarında, Pers kültüründen etkilenen gruplar arasında görülen ve büyük ihtimalle bu görüşün ilk müdafilerinden olan Samsatlı Pavlos'un adı verilen Pavlikanizm veya diğer adıyla Pavlusçuluk, Pers inanışında öteden beri var olan düalizm ve neo-maniheist inanışların Hristiyanlık içine nüfuz etmesi sonucunda ortaya çıkmıştır. 870 dolaylarında Bizans İmparatorluğu tarafından heretik ilan edildikleri için baskı gören ve bundan kurtulmak isteyen Pavlusçular, zaman zaman Abbasi halifeleriyle işbirliği yapıyordu. Bunun sonucunda da Doğu Anadolu'dan toplu bir şekilde göç ettirilerek iskan için başta Bulgaristan olmak üzere çeşitli Balkan bölgelerine gönderildiler. Orada da faaliyetlerine devam ettiler ve aynı görüş doğrultusunda Bogomolizm'in oluşmasında etkili oldular.
Bogomilizm’in Bulgaristan'da ortaya çıkışı

864 yılında Hristiyanlık, I. Bulgar Devleti’nin resmî dinî olmuş, ancak Bulgaristan’da eski pagan inancı ve daha önceden mevcut diğer inançlar varlığını uzun süre korumuştur. Çoğu putperest olan ve gerek soyut Tanrı inancını, gerekse üzerinde Hristiyan teologların da uzlaşamadığı karmaşık teslis doktrinini benimsemeyen Bulgar halkı, çok tanrılı inançlarını tamamen terk etmedi. Sürdürülen eski inançların ve  Bulgaristan dışında mevcut olup bu devirde ülkeye akın eden birtakım inançların yanı sıra daha önce var olmayan birtakım yeni inanç ve gruplar da ortaya çıkmıştır. Sonradan Bogomilizm olarak adlandırılacak hareket de bu dönemde ortaya çıkan dinî gruplardan biridir.
Çar Petro  devrinde savaşlar, fakirlik ve sürekli göç sebebiyle hayat şartları ağırlaşan köylülerin  feodal yönetime duydukları tepki sonucu Bulgaristan’da Bogomil adlı köy papazı önderliğinde yeni bir dinî hareket doğdu. Bogomiller, resmî Hristiyan kilisesinin görüşlerini kabul etmiyor, Ortodoks ruhban sınıfına karşı çıkıyorlardı. Lüks hayatı, özel mülkiyet edinmeyi ve içki içmeyi reddetmekteydiler. Dünyayı kötülüğün sembolü olan şeytanın yarattığına inanıyor; Tevrat’ı ve Meryem’in kutsallığını kabul etmiyor, kilise ayinlerini protesto ediyorlardı. İkonalara ve haça saygı göstermedikleri gibi Ortodoks ve Katolik kiliselerini  “şeytanın mabetleri” olarak isimlendiriyorlardı.
Devrin İstanbul Patriği tarafından “Maniheizm ile Paulusçuluğun karışımı” olarak tarif edilen akım, köylüler arasında hızla yayıldı. Bu akımı benimseyenler ağır zulme uğruyorlardı. Pek çokları yurtlarından sürgün edildi, mal-mülklerine el konuldu; önderlerinin dilleri kesildi; ateşli taraftarları ise kitaplarıyla birlikte diri diri ateşe atıldı. Bu baskıların doğal sonucu olarak Bogomiller, Bosna, Hersek ve Dalmaçya'ya göç ettiler.
Çar Petro'nun ölümünden üç sene sonra 971'de Bulgar Devleti bağımsızlığını kaybetmiş, Bulgaristan, Bizans İmparatorluğu'nun bir eyaleti hâline gelmişti. Bizans'ın Bulgaristan'ı fethi ile birlikte Bogomilizm hareketi  Bizans topraklarında, özellikle de başkent Konstantinopolis’te yayılma imkânı buldu.
Bizans yönetimi altında hayat şartları daha da ağırlaşan Bulgar halkı, kısa süre sonra dış düşmana karşı Çar Samuil önderliğinde birleşip Bogomillerin de katıldığı ayaklanma sonucu yeniden bağımsızlıklarını elde edip sınırlarını genişletmişlerdir. Samuil’in oğlu Gavril Radomir ile eşinin Bogomilizm taraftarı oldukları ve bu sebeple şayet Çar Samuil'in hanedanlığı devam etmiş olması hâlinde belki de Bulgaristan’ın resmî dininin Bogomilizm olmuş olacağı düşünülmektedir.  Ne var ki Bulgaristan 1018’de yeniden Bizans hakimiyetine girdi ve Bulgar Kilisesi varlığını sürdürdü. Bogomilizm ise Bulgaristan’daki bütün olumsuzluklara rağmen hızla yayılmaya devam edip Bulgaristan sınırları dışına taştı. İkinci Bizans fethi ile Bizans topraklarının, özellikle de başkent İstanbul’un kapıları Bogomillere tekrar açıldı.
Bogomilizm’in Bulgaristan dışına yayılması

Bogomilizm, ortaya çıktığı andan itibaren biri  Bulgaristan’da  diğeri Makedonya eyaletinin Dragovica köyünde olmak üzere iki kilise olarak kuruldu. Çıkışından kısa bir zaman sonra birçok tarafa yayıldı. Birinci yayılma, İstanbul’a ve oradan Anadolu’ya doğru idi. Bogomilci Basil'in Bizans'ın başkentinde halkı kitleler halinde Bogomilci yaptığı ve bu sebeple yaklaşık 1110 yılında yakıldığı, Anna Komnini'nin Alexiad isimli eserinde kayıtlıdır.
İkinci yayılma Yunanistan’a, oradan İtalya’ya, Fransa’ya ve ayrıca İtalya üzerinden Dalmaçya’ya, oradan Hersek ve Hersek’ten de Bosna’ya doğru olmuştur. Üçüncü yayılma ise Sırbistan ve Karadağ üzerinden Bosna yönüne gerçekleşti.
Bulgaristan ve Dragovica kiliselerinin yanı sıra Filibe ve İstanbul’da Bogomil kiliseleri kurulmuştur.
1180 senesinde Sırp Stefan Nemanja, krallığındaki Bogomilcilik hareketini denetlemeye başlamıştır. Tarikatın etkinliğinin Bulgaristan'da bastırılması ise 1211 senesindeki konseyin Bogomilciliği "sapkın bir inanç" ilan etmesiyle hız kazanmıştır.
On üçüncü yüzyıl boyunca Bosna-Hersek'i kalesi olarak kullanan Bogomilizm, bu bölgelerde genelde milliyetçilik ile bağdaştırıldı. Bogomilcilik, Balkanlar'da 15. yüzyıldaki Osmanlı fetihlerine kadar etkinliğini sürdürdü ve Osmanlı fethi sonrasında Bogomilciler, İslâm dinine geçtiler. Gerek Katolik ve Ortodoks kiliselerin ve Bogomillere karşı şiddet dolu davranışları, gerekse Bogomil anlayışındaki birçok kuralın İslâm dinininkilerle benzerlik arz etmesi Bosna'da yaşayan ahalinin İslâm dinini kabul etmelerine büyük ölçüde katkı sağlamıştır.
İnanç esasları

Tarikatın inanç sistemi hakkındaki tek kaynak Euthymius Zigabenus'un eseridir. Zigabenus'a göre Bogomil tarikatı insan ruhunun Tanrı tarafından, insan vücudunun ise Tanrı'nın daha yaşlı oğlu olan ve Havva'yı günaha düşürdüğünde yaratma gücünü kaybeden İblis tarafından yaratıldığına inanmışlardı. Ruhun bedeni kelepçelerden kurtulup Tanrı ile birleşmesini hayatını hedefi olarak kabul ettiler. Tek başına inzivaya çekilip tek başına Tanrı'ya eğilme ve yalvarmayı ibadetin asıl ve en yüksek derecesi olarak gördüler. Âdem ile Havva'nın günahının kuşaktan kuşağa geçtiği inancını kabul etmediklerinden kilise ayinlerine katılmayı reddettiler. Haçın ve kutsal nesnelerin ibadette kullanılmasına da karşı çıktılar.
Bogomiller, çilecilik yanlısıydılar. Evliliğe karşı çıktılar ve her türlü hayvanî gıdanın yenmesini yasakladılar. Kurulu kilise düzeninden ayrı bir hiyerarşi kurdular.
Bogomilizmin yayılışı
Sadi Diren

| Sadi Diren |
| --- | --- |
Doğum adı: Sadi Rifat
Doğum: 20 Ağustos 1927(1927-08-20) İstanbul, Türkiye
Ölüm: 2 Şubat 2018 (90 yaşında) İstanbul
Uyruk: Türk
Evlilik(ler)i: Belma Diren
Alanı: Seramik sanatçısı, sanat eğitimcisi
Sanat eğitimi: Devlet Güzel Sanatlar Akademisi

Ödüller
1986 Sedat Simavi Görsel Sanatlar Ödülü 1991: Devlet Sanatçısı

Sadi Rifat Diren (20 Ağustos 1927, İstanbul - 2 Şubat 2018, İstanbul), Türk Seramik sanatçısı, sanat eğitimcisi.
Hayatı

1927de İstanbul'da doğan Sadi Diren, 1946 Saint-Michel Fransız Lisesi'nden mezun oldu. İlk yıl Ankara Hukuk, ikinci yıl İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde olmak üzere eğitimine 2 yıl hukuk alanında devam etti. Üniversiteyi yarıda bırakarak askerlik görevini yaptı. 1952 yılında Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Seramik Bölümünü bitirdi. İlk sergisini 1953 yılında İstanbul'da Maya Sanat galerisinde açtı. 1956 yılında yeni evlendiği eşi (Belma Diren) ile beraber davetli olarak Almanya'ya Offenbach Tatbiki Güzel Sanatlar Yüksek Okulu'na eğitim vermeye gitti. Ama göreve dair gerekli düzenleme yapılamayınca Höhr-Grenzhausen'da bir seramik fabrikasında çalışmaya başladı. 1964 Türkiye'ye geri döndü, Eczacıbaşı Seramik Fabrikaları'nda süs ve mutfak eşyaları kısmına müdür ve sanatçı olarak çalışmaya başladı. İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'ne aynı yıl öğretim üyesi olarak katıldı. 1970 yılında profesör oldu. Bu okulda Gül Erali gibi isimlerin öğretmeniydi. 1982 yılında ise Mimar Sinan Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi dekanı oldu, 1988 ve 1991 yıllarında tekrar dekan seçildi. 1994'te emekli oldu. 22 Ağustos 1991 Tarih ve 20968 Sayılı Resmi Gazetede Yayımlanan Yönetmelik Çerçevesinde Devlet Sanatçısı unvanı aldı.
Seramik hacim olarak heykel, yüzey olarak resim ve tekniği olan bir bilim. Sır tekniğinden tut, fırınlamasına kadar tekniği olan... Teknik olmadan seramik olmaz. Heykel ve resmin birleştiği, tekniğin çok kuvvetli olmasının gerektiği bir uğraş. Sanatla zanaatın birleştiği bir kol. Birçok seramik sanatçısıyım diye geçinen insanlar, “Renk tutmadı, bozuldu, ben bunu böyle hissettim” deyip yutturmaya çalışırlar. Öyle şey olmaz.
Sanatı

Sanatçı, sanat tarihçi Emre Zeytinoğlu Diren'in hayatını şöyle özetler:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Onun yaşam öyküsüne göz attığımızda, sanatçılığın ve zanaatkârlığın, endüstrinin ve eğitimciliğin, yöneticiliğin ve sürekli öğrenciliğin, kariyerlerin ve kariyerleri hiçe sayışların, hedeflerin ve geri dönüşlerin, umutların ve umutsuzlukların, olanaksızlıkların ve mucizelerin vb. iç içe geçtiğine tanık oluruz. | ” |
1955'te Almanya'ya giden sanatçı, orada kaldığı dokuz yıl boyunca sadece sanat seramiğinin değil, endüstri seramiğini de sorgulama, çözme ve çeşitli şekillerde kullanma olanağı buldu. Yurt dışındaki süreçte, ‘biçimlerde sadelik, yüzeylerde süslemenin ön planda uygulandığı’ yapıtlarını, 1960-1963 arası ise seramikte ‘ilk duvar resimleri’ dönemi olarak adlandırılabilir. Özgün, çeşitli sır tekniklerine ait buluşları, onun bu dönemlerinin yapıtlarında görülür. Sanatının temelinde eski ve köklü Anadolu kültürü bulunur. Sırlı, sırsız seramikte, figürde, bronz heykellerinde hep Anadolu'yu görmek mümkündür:
Geleneksel Türk seramiğine çok bağlıyım. Bütün Anadolu bu iş için baştan aşağı köprüdür. Çeşitli medeniyetlerin geçtiği bir köprü. O bakımdan zaten bir başlangıç noktası vardır. Herhangi bir şey, bir konu, orada konunun her türlüsü var. İdoller, mitler, semboller; her şey var. Bu, ben onları yaparaktan yol tuttum demek değil tabii. Onlardan esinlendim ve güncele taşıdım. Yaptığım seramiklerde politika çok önemli bir yol tutuyor. O motifleri, o idol ve mitleri seramiğimde kullandım. Taklit olarak değil, bir figür ve simge olarak kullandım. Yıllarca böyle devam etti. Bu bir yol oldu. Birçok insan benden esinlendi.
Yarısı yurt dışında olmak üzere birçok sergi düzenleyen Sadi Diren'in kimi yapıtları, Düsseldorf Hetjent Museum, Avrupa Parlamento Binası ve Türkiye'de de Devlet Resim ve Heykel Müzesi'ne, İstanbul Cumhurbaşkanlığı Köşkü'ne alındı.
Sanatçı İş Sanat Kibele Galerisi'ndeki toplu sergisi ile 2009 Sedat Simavi Görsel Sanatlar Ödülü'nü aldı.
2 Şubat 2018'de İstanbul'da 90 yaşında hayatını kaybetti.
Kişisel sergiler

1953 İstanbul, Maya Galerisi
1954 İstanbul, Moderno
1954 Ankara, Helikon Derneği
1954 Kayseri Ortaokulu
1956 Frankfurt, Kunstkabinett
1957 Bad - Godesburg, Türk Basın Ateşeliği
1958 Frankfurt - Stuttgartner Hausbücherel
1959 İstanbul, Olgunlaşma Enstitüsü
1960 Milano, Adriano Totti Sanat Galerisi
1960 Frankfurt, Kunstkabinett
1960 Düsseldorf, Hetjens Müzesi
1961 Münih, Stensel Galerisi
1962 Bielefeld, Die Brücke Sanat Galerisi
1963 Münih, Stenzel Galerisi
1964 İstanbul, Türk Alman Kültür Merkezi
1965 İstanbul, Beyoğlu Şehir Galerisi
1966 Ankara, Fransız Kültür Merkezi
1967 İstanbul, Türk Alman Kültür Merkezi
1968 İstanbul, Taksim Sanat Galerisi
1970 Ankara OR-An Yapı Endüstri Merkezi
1972 İstanbul, Taksim Sanat Galerisi
1973 Ankara, Türk Alman Kültür Merkezi
1973 Adana, Sute Yapı Dekorasyon Merkezi
1974 İzmir Yapı Endüstri Merkezi
1976 Ankara, Türk Alman Kültür Merkezi
1984 İstanbul, Garanti Bankası Sanat Galerisi
1989 İstanbul, Galeri MD
1989 İstanbul, Şekerbank Sanat Galerisi
1995 İstanbul, Aksanat Galerisi
1996 Ankara, Vakko Sanat Galerisi
1999 Antalya, Orkun Ozan Sanat Galerisi
2003 İstanbul, Lütfi Kırdar Uluslararası Kongre ve Sergi Sarayı
2004 İstanbul, Art Home Sanat Galerisi
2009 İstanbul, İş Sanat Kibele Sanat Galerisi
2010 İstanbul, Galeri Işık
2013 İstanbul, Mira Sanat Galerisi
2015 İstanbul, D'Art Galeri
Seramiklerinin bulunduğu müze ve koleksiyonlar

Düsseldorf Hetjens Müzesi
İstanbul Resim ve Heykel Müzesi
Milano Dr. Adriano Totti
Düsseldorf Peter Florack
Köln Dr. Funke Kaiser
Köln Keramik Weber
Seramik kaplama ve panoları

Hörn - Grenzhousen - Dümler - Breiden Fabrika Villası
Biefeld - Nord - West Firması
İstanbul - Tarabya Oteli
İstanbul - Fruko Fabrikası
İstanbul - Atatürk Kültür Merkezi
İstanbul - Manifaturacılar Çarşısı
İstanbul - Pe-Re-Ja Fabrikası
İstanbul - Koç Holding
Ankara - Marmara Oteli
Ankara - Coca Cola Fabrikası
İstanbul - Fitaş Sineması
Ankara - Cep Sineması
Ankara - Şekerbank
İstanbul - Karaköy Eczanesi
İstanbul - The Marmara Oteli
Strasbourg - Avrupa Konseyi Binası (Türkiye'nin armağanı)
İznik - Darka Yüzme Havuzu
Ankara Sermaye Piyasası
Ankara Cumhurbaşkanlığı Köşkü
Ödüller

1991: Türkiye Cumhuriyeti Devlet Sanatçısı unvanı
Sadi Diren'in "İstanbul" isimli eseri
2003 Sedat Simavi Ödülleri

2003 Sedat Simavi Ödülleri, çeşitli dallarda verilen Sedat Simavi Ödülleri'nin yirmi yedincisidir.