stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Informbiro dönemi
Yugoslavya politikaları üzerindeki etki > 1948'in ortalarına kadar ekonomik gelişme

1948'den önce Yugoslav ekonomisi, işlenmiş mallar ve makineler karşılığında SSCB'ye devlet kontrollü tarım ürünleri ve hammadde ticaretine dayanıyordu. Stalin ile çatışma ilerledikçe, Yugoslavya'da genel makine kıtlığı ve yerel işgücü kıtlığı (özellikle kalifiye uzmanlar) yaşanıyordu. Çatışmanın devam edeceği anlaşıldığı için Yugoslavya kendi kendine yeterli olmaya ve askeri yeteneklerini geliştirmeye karar verdi, bu da altyapı ve personel için daha fazla bütçe harcamasına ve araştırma ve geliştirme kurumlarının kurulmasına yol açtı. Makine eksikliğini gidermek için fabrikalarda üçüncü vardiyalar başlatıldı. Yetkililer, hapis tehdidi altında, başka bir işte çalışmayanları ve aktif olarak tarım işi yapmayan köylüleri, ihracat için kömür veya cevher çıkaran madenlerde veya şantiyelerde çalışmak üzere seferber etti. Ordu için yiyecek ve yakıt stoklandı ve bu da pazar kıtlığına yol açtı.
Yugoslavya politikaları üzerindeki etki > Yardım için Amerika Birleşik Devletleri'ne dönüyoruz

Haziran 1948'de Yugoslavya, ABD ile Yugoslav makamlarının ABD'de tutulan altın rezervlerine erişmesine izin veren bir anlaşmaya vardı. Aynı zamanda Yugoslavya, Batı ile ticaret yapmak istediğini açıkladı. Yugoslavya, Amerika Birleşik Devletleri'nden ilk olarak 1948 yazında yardım istedi. Aralık ayında Tito, artan ticaret karşılığında Batı'ya stratejik hammaddelerin gönderileceğini duyurdu.
Şubat 1949'da ABD, Tito'ya ekonomik yardım sağlamaya karar verdi ve karşılığında ABD, Yugoslavya'daki iç durum konumunu tehlikeye atmadan Tito'dan DSE'ye verdiği desteği kesmesini talep edecekti. Nihayetinde Dışişleri Bakanı Dean Acheson, rejiminin doğası ne olursa olsun Tito'nun ABD'nin çıkarına olduğunu düşünüyordu. Ekim 1949'da Yugoslavya, Amerika Birleşik Devletleri'nin desteğini aldı ve Sovyetlerin muhalefetine rağmen Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nde bir sandalye kazanma teklifi aldı.
Yugoslavya politikaları üzerindeki etki > SSCB ile anlaşmazlığın ardından ekonomi

Doğu Bloku'nun Yugoslavya ile ticaretine yönelik Sovyet liderliğindeki abluka kademeli olarak yürürlüğe girdi ve 1949'da kadar yaptırımların hepsi yürürlüğe sokuldu. İlk yaptırım; Arnavutluk, Macaristan ve Romanya'dan petrolün durdurulmasıydı, ancak Yugoslavya, Trieste Serbest Bölgesi'ndeki Müttefik yetkililerden yaptığı petrol alımları sayesinde yaptırımları aştı. Amerika Birleşik Devletleri ile ticaret, 1948'de Yugoslavya'nın çeşitli mineraller ve cevherler karşılığında bir çelik haddehanesi, on beş petrol sondaj aleti, bir lastik üretim tesisi kurmak için gerekli endüstriyel altyapı için gerekli malzemeler, beş mobil tamir atölyesi ve birkaç bin traktör lastiği satın almasıyla başladı. Yıl sonuna kadar birçok Batı Avrupa ülkesiyle ticaret anlaşmaları imzaladı.
Amerika Birleşik Devletleri İhracat-İthalat Bankası (Exim Bank), ilk kredisini Ağustos 1949'un sonlarında, Sovyet ablukası tam olarak yürürlüğe girdiğinde onayladı. Şubat ayında alınan "Tito'yu ayakta tutma" kararını yansıtıyordu. Amerika Birleşik Devletleri Eylül ayına kadar Yugoslavya'yı tam destek vermeye başladı. Kısa süre sonra, Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası, Yugoslavya'nın bunları İngiltere, Fransa, İtalya ve Belçika'ya olan savaş öncesi borçlarını ödemek için kullanmasını gerektirmesine rağmen, kredileri de onayladı. Amerika Birleşik Devletleri, Belçika'ya nakit yerine ayni ödemeyi kabul etmesi için baskı yaptı.
Yıl sonunda tahıl, gübre ve tarım makineleri stokları çok azaldı. Aynı zamanda, ihracat geliri %36 azaldı ve karnenin uzatılmasını gerektirdi. Sonuç olarak, Ekim 1950'de yiyecek satın almak için 20 milyon dolarlık bir Exim Bank kredisi kullanıldı ve Amerika Birleşik Devletleri, Kasım ayında yardım olarak neredeyse iki katı kadar yiyecek gönderdi. Aralık ayı sonlarında Başkan Harry S. Truman, 50 milyon dolar değerinde yiyecek sağlayan 1950 Yugoslav Acil Yardım Yasasını imzaladı. Bu yardım, Yugoslavya'nın 1948, 1949 ve 1950'deki zayıf hasatların üstesinden gelmesine yardımcı oldu, ancak 1952'den önce neredeyse hiç ekonomik büyüme olmayacaktı.
1950'de Yugoslav yetkililer, üretim hedeflerini korurken ve fabrikaların işçi konseyleri aracılığıyla malları, mevcut nakit ve emeği dengelemesini zorunlu kılarken, zorunlu istihdam sözleşmelerinin getirilmesi ve işgücü kotalarının düşürülmesi yoluyla sürdürülemez işgücü uygulamalarıyla mücadele etmeye ve üretim verimliliğini artırmaya çalıştı. Sistem daha sonra "özyönetim" olarak bilinecekti. Artan verimliliğe yönelik baskı, daha az üretken olduğu düşünülen işçilerin (kadınlar, yaşlılar ve hatta aslında hiçbir şey üretmeyen bakım ekipleri dahil) işten çıkarılmasına yol açarak işsizlikte keskin bir artışa neden oldu.
Ademi merkeziyetçilik ve anayasal reform

Sovyet ve Kominform propagandası, kapitalizmin restorasyonu ve az gelişmiş ulusların ulusal baskısı iddiasıyla Yugoslavya'nın çeşitli bölgelerindeki ekonomik gelişmedeki eşitsizliklere dikkat çekse de, katı merkezileşme ile ademi merkeziyetçilik arasındaki çatışma, siyasi ilke ile ekonomik öncelikler arasındaki bir çatışma olarak göründü. 1949'da Ranković'in liderliğinde bir grup, oblastları federal cumhuriyetlerin gücünü azaltmak için tasarlanmış orta düzey idari organlar olarak tanıtmak için bir teklif verdi, ancak bu, Sloven itirazlarının ardından KPJ merkez komitesi tarafından reddedildi. 1952'de Başbakan Yardımcısı Edvard Kardelj, 1950-51 ekonomik reformlarının gerçekliğini yansıtacak anayasal değişiklikler taslağı hazırladı ve bir yıldan fazla uzayacak bir tartışmaya yol açtı. 1953 Yugoslav anayasa değişiklikleri, bütçe de dahil olmak üzere tüm ekonomik konuları tartışan ve oylayan, kamuya ait ekonomik operatörlerin temsilcilerinden oluşan ek bir yasama organı kurdu. Ayrıca, bunu dengelemek için her bir federal birimin mecliste eşit temsilini sağlarken, sıkı bir şekilde uygulandığı takdirde Slovenya ve Hırvatistan'a çoğunluk vererek, her bir kurucu cumhuriyetin ekonomik gücünü yansıtmaya çalıştı.
Nihayetinde, KPJ ademi merkeziyetçiliği kabul etti ve hakim ruhu yansıtmak için 1952'de Zagreb'de düzenlenen altıncı kongresinde kendisini Yugoslavya Komünistler Birliği (Savez komunista Jugoslavije, SKJ) olarak yeniden adlandırdı. 13 Ocak 1953'te kabul edilen anayasal değişiklikler, Komünist yönetimdeki Yugoslavya'nın sosyal gelişimini yansıtan beş anayasal reform serisinin yalnızca ikinci adımıydı, ancak 1953'te tanıtılan ilkeler, sosyalist Yugoslavya'nın 1974'te kabul edilen nihai anayasasına kadar korundu.
Dış ilişkiler ve savunma işbirliği > Sovyet tehdidi ve askeri yardım

Yugoslavlar, başlangıçta bunun bir Sovyet işgali için bahane olacağına inanarak askeri yardım istemekten kaçınmış olsalar da, SSCB'nin Tito-Stalin bölünmesine yanıt olarak herhangi bir askeri müdahale planlayıp planlamadığı belli değildi. 1956'da Amerika Birleşik Devletleri'ne sığınan Macar Tümgeneral Béla Király, bu tür planların olduğunu iddia etti, ancak 2000'li yıllarda yapılan araştırmalar iddialarının yanlış olduğunu gösterdi. Herhangi bir Sovyet planından bağımsız olarak, Yugoslavlar bir işgalin muhtemel olduğuna ve buna göre planlandığına inanıyorlardı. Stalin'in 1948'de Çekoslovakya başkanı Klement Gottwald'a yazdığı bir mesajdan, amacının Yugoslavya'nın izolasyonu ve gerilemesi olduğu anlaşılıyor.
17 Kasım 1949'da Birleşik Devletler politikasının Yugoslavya'ya "topyekün destek" yönünde değişmesinin ardından, Ulusal Güvenlik Konseyi Yugoslavya'nın işgallere karşı savunmasına yardım etme sözü verdi. 1951'de Yugoslav yetkililer, bir Sovyet saldırısının kaçınılmaz olduğuna ikna oldular ve Yugoslavya, Karşılıklı Savunma Yardım Programı'na (MDAP) katıldı. Yugoslavya'nın MDAP'ye katılmasından kısa bir süre önce, Yugoslav ordusu 1951'de Banaluka yakınlarında bir tatbikat düzenledi ve bu tatbikatta Birleşik Devletler Ordusu Genelkurmay Başkanı General J. Lawton Collins de dahil olmak üzere ABD'li gözlemciler ağırlandı. Kasım ayında ABD, MDAP kapsamında yardım sağladı ve İngiliz ve Fransızları Yugoslavya'ya silah satmaya başarıyla ikna etti. Amerika Birleşik Devletleri büyük miktarda askeri donanım sağladı. Yugoslav Hava Kuvvetleri, 1951'de özellikle ekipman açısından yetersizdi, ancak iki yıl içinde 25 Lockheed T-33A ve 167 Republic F-84 Thunderjet aldı. Savunma işbirliği açısından, Avusturya'daki Birleşik Devletler Kuvvetleri, Slovenya üzerinden Macaristan'dan Avusturya'ya Sovyet ilerlemelerine karşı ortak bir Amerikan-Yugoslav savunma planı önerdi, ancak bu tür planlar asla onaylanmadı. 1950'lerin ortalarına gelindiğinde ABD'nin sağladığı askeri yardım yarım milyar doları buluyordu.
Dış ilişkiler ve savunma işbirliği > Yunanistan ve Türkiye ile İttifak

1952'de Yunanistan ve Türkiye Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü'ne (NATO) katılırken, ABD büyükelçisi Yugoslavya'nın Ankara'daki Türkiye büyükelçisine başvurdu ve Yugoslavya'nın Yunanistan ve Türkiye ile askeri bağlarını güçlendirmesini önerdi. Yugoslavya ittifak konusunda ilk başta temkinli yaklaşım sergilemesine rağmen, fikir 1952 boyunca çeşitli düzeylerde tartışıldı ve üç ülke de işbirliğine ilgi gösterdi.
Şubat 1953'te Yugoslav, Yunan ve Türk dışişleri bakanları Ankara'da, daha sonra Ankara Anlaşması olarak da bilinen Dostluk ve İşbirliği Antlaşması'nı imzaladılar ve savunma konularında işbirliğine yönelik bir anlaşmayı resmîleştirdiler. Üçlü tarafından Ağustos 1954'te Bled'de Ankara Anlaşması'na dayanan bir askeri ittifak anlaşması imzalandı, ancak bu anlaşma Yugoslavya'yı NATO'ya bağlamadı. Bunun yerine, Yugoslavya'nın bağımsız bir politika sürdürmesine izin verdi.
SSCB ile yakınlaşma

Mart 1953'te Stalin'in ölümü, Yugoslavya üzerindeki Sovyet baskısının azalmasıyla sonuçlandı. Buna karşılık, aylar içinde Tito, o noktada Milovan Đilas tarafından en çok sesli olarak savunulan daha fazla SKJ reformunu durdurmak için harekete geçti. 1954'ün başlarında SKJ'den atılması, yeni Sovyet liderliği tarafından olumlu bir gelişme olarak görüldü. Karşılıklı ilişkilerin normalleşmesinin bir işareti olarak, SSCB ve Yugoslavya, 1953'ün sonunda büyükelçi alışverişinde bulundular ve ekonomik ilişkileri yeniden kurdular.
1 Temmuz 1954'te, Bled anlaşmasının imzalanması yakınken, bir Sovyet büyükelçisi Nikita Kruşçev'in mesajını Tito'ya iletti ve SSCB ile Yugoslavya arasındaki ilişkileri yeniden tesis etmek için acil bir istek olduğunu belirtti. Kruşçev ve Nikolay Bulganin, Yugoslavya'yı ziyaret ederek, Sovyet-Yugoslav ilişkilerinin bozulmasından duydukları üzüntüyü dile getirdiler ve onları yeni temeller üzerinde yeniden inşa etme sözü verdiler. Yugoslav sosyalizmini siyasi sistemin meşru bir varyantı olarak tanıyan Belgrad deklarasyonu'nu imzaladılar ve Kominform 1956'da feshedildi. Amerika Birleşik Devletleri ziyareti Yugoslavya ile savunma işbirliğine bir gerileme olarak gördü, ancak geri adım atanın Sovyetler olduğunu kaydetti. Bu bağlamda, Yugoslavya Soğuk Savaş boyunca ABD politikası açısından değerini korudu. Yine de, Yugoslavya'nın Doğu Bloku ile işbirliği arttıkça ABD yardımı azaldı.
Sahadaki yeni durumun ışığında, Amerika Birleşik Devletleri Kongresi, maliyetleri düşürmek için Yugoslavya'ya yardımı tamamen ortadan kaldırmaya çalıştı, ancak Başkan Dwight Eisenhower, Yugoslavya'nın bağımsızlığını koruyamayacağı veya sürdürmek istemeyeceği ve tamamen SSCB'ye dönmeye zorlanabileceği korkusuyla bu fikre karşı çıktı. ABD Dışişleri Bakanı John Foster Dulles, Kasım 1955'te Brijuni Adaları'nda Tito ile bir araya geldi ve Eisenhower'a Yugoslavya'nın Doğu Bloku'ndan uzak duracağını teyit edebildi. Yugoslavya'nın bağımsızlığı yardım yoluyla daha da desteklendi, böylece SSCB'nin Güneydoğu Avrupa'da stratejik bir konumu ekarte edilerek Doğu Bloku'nun sağlamlaşması engellendi. Bu, Eisenhower'ın Yugoslavya'yı "Soğuk Savaş'taki en büyük zaferlerimizden biri" ilan etmesine yol açtı.
Kazmabudug

| Kazmabudug |
| --- | --- |
Köy

Kazmabudug, Azerbaycan'ın Kuba Rayonu'ndaki bir köydür.
| g t Kuba Rayonu köyleri |
| --- | --- | --- |
| Rayon | Kuba |  |
| Köyler |  Adur  Afurca  Ağbil  Alekseyevka  Alıc  Alpan  Amsar  Amsarqışlaq  Aşağı Atuc  Aşağı Tüləkəran  Aşağı Xuç  Ashagy Kharasha  Atuc  Aydınkənd  Bad  Bağbanlı  Bağçalı  Barlı  Bərğov  Birinci Nügədi  Buduq  Cadarı  Cağacıq  Çartəpə  Çarxaçu  Çayqışlaq  Cek  Çiçi  Cimi  Cındar  Dağlı  Dağüstü  Dalaqo  Dalıqaya  Davudoba  Dəhnə  Dəlləkli  Dərk  Digah  Əlibəyqışlaq  Əlik  Əliməmmədoba  Ərməki  Ərməkiqışlaq  Əski İqrığ  Əspərəsti  Fətəli xan  Fırıq  Gədik  Gədikqışlaq  Gənclər  Gəray  Gömürdəhnə  Güləzi  Gültəpə  Güneyməhlə  Gürdəh  Hacıağalar  Hacıhüseynli  Hacıqaib  Haput  İbrahimhapıt  İdrisqışlaq  İkinci Nügədi  İqrığ  İsnov  İsnovqışlaq  İspik  Karakyz  Kardash  Kazmabudug  Kələbaq  Kələnov  Khinalug  Küçeyi  Kunxırt  Küpçal  Küpçalqışlaq  Kürkün  Küsnət  Küsnətqazma  Leyti-Kazma  Mahmudqışlaq  Mehdiqışlaq  Məçkə-Xacə  Mirzəməmmədkənd  Mirzəqasım  Mirzəqışlaq  Möhüc  Muçu  Nohurdüzü  Novonikolayevka  Nöydün  Nütəh  Ördüc  Orta Xuç  Paşaoba  Pirvahid  Puçuq  Püstəqasım  Qacar Zeyid  Qalayxudat  Qamqam  Qarabulaq  Qaraçay  Qarovulüstü  Qarxun  Qasımqışlaq  Qayadalı  Qəçrəş  Qələdüz  Qənidərə  Qımıl  Qımılqazma  Qımılqışlaq  Qırızdəhnə  Qırmızı Qəsəbə  Qonaqkənd  Qorxmazoba  Qrız  Raziyələr  Rəngdar  Ruçuq  Rük  Rustov  Səbətlər  Serteng  Sırt Çiçi  Sofikənd  Söhüb  Şuduq  Sukhtakala  Susay  Susayqışlaq  Talabı  Talabıqışlaq  Talış  Tekeshykhy  Təngəaltı  Timiryazev  Toxmar  Tülər  Uçgün  Utuq  Uzunmeşə  Vəlvələ  Vladimirovka  Xaltan  Xanagahyolu  Xanəgah  Xaruşa  Xaşı  Xaspolad  Xırt  Xucbala  Yalavanc  Yekdar  Yenikənd  Yerfi  Yergüc  Yuxarı Digah  Yuxarı Tüləkəran  Zərdabi  Zərqava  Zeyid  Zıxır  Zizik  |  |
Orta, Adapazarı

| Orta |
| --- | --- |
Mahalle
 Sakarya
Ülke:  Türkiye
İl: Sakarya
İlçe: Adapazarı
Coğrafi bölge: Marmara Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2023): 3.850
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0264
İl plaka kodu: 54
Posta kodu: 54100
Orta, Sakarya ilinin Adapazarı ilçesinin bağlı bir mahalledir.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- |
2019: 4.305
2013: 4.428  
2007: 3.920
Joëlle Ursull

| Joëlle Ursull |
| --- | --- |
Doğum: Joëlle Ursull 9 Kasım 1960 (63 yaşında) Guadeloupe, Fransa
Tarzlar: Zouk
Meslekler: Şarkıcı
İlişkili hareketler: Zouk Machine

Joëlle Ursull (d. 9 Kasım 1960), Guadeloupe asıllı Fransız şarkıcı.
Ursull, 1990 Eurovision Şarkı Yarışması'nda Fransa'yı "White and Black Blues" adlı şarkıyla temsil etmiş, yarışmada 132 puanla ikinci olmuştur.
Diskografi > Albümler

Zouk Machine (1986)
Miyel (1988)
Black French (1990)
As in a Film (1993)
Black & White Blues (2000) Derleme
Diskografi > Tekliler

"Sové Lanmou" (1986)
"Zouk Machine" (1987)
"Miyel" (1989)
"White and Black Blues" (1990) Fransa'da #2
"Amazon" (1990) Fransa'da #26
"Position Feeling" (1991) Fransa'da #50
"Syiel Tambou" (1993)
"Babydoo" (2003)
Diskografi > Katılımları

"Tallulah (Escale Tropicale)" Eddy The Viny ile (1985)
"Serre Moi" Duo with Kova Rea (1992) Fransa'da #43
"Merci Maman Merci Papa" Jacques D'Arbaud ile (1999)
"Bondié" Duo with Pat '(1999)
"À chacun son vécu" Djamatik ile (1999)
"Tibwen Chalè" Unis-Sons Together against AIDS (2004)
"Baby fait moi kiffé" Arsenik ile (2005)
"Love" With Daddy Yod (2006)
"Ou Bel" Album Proposal (2007)
"My Lady" Duo with Diggy Star (2008)
Johannes Brahms

| Johannes Brahms |
| --- | --- |

Doğum: 7 Mayıs 1833 Hamburg
Ölüm: 3 Nisan 1897 (63 yaşında) Viyana
Meslek: Müzisyen, besteci, piyanist ve orkestra şefi
İmza

Johannes Brahms (7 Mayıs 1833, Hamburg - 3 Nisan 1897, Viyana) Alman piyanist, orkestra şefi ve 19. yüzyılın ikinci yarısının en önemli Romantik dönem bestecilerindendir. Hamburg'da Lutheran bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi ve profesyonel yaşamının çoğunu Viyana'da geçirdi. Bazen Johann Sebastian Bach ve Ludwig van Beethoven ile müziğin "Üç B"sinden biri olarak gruplandırılır, bu yorum aslında on dokuzuncu yüzyıl orkestra şefi Hans von Bülow tarafından yapılmıştır.
Brahms, senfoni orkestrası, oda toplulukları, piyano, org, ses ve koro için besteler yapmıştır. Bir virtüöz piyanist olarak kendi eserlerinin birçoğunun prömiyerini kendi yaptı. Piyanist Clara Schumann ve kemancı Joseph Joachim (üç yakın arkadaştı) dahil zamanının önde gelen sanatçılarıyla çalıştı. Eserlerinin çoğu, modern konser repertuvarının parçaları oldu.
Brahms, çağdaşları ve sonraki yazarlar tarafından hem gelenekçi hem de yenilikçi olarak kabul edildi. Müziğinin kökleri, klasik müzik ustalarının yapılarına ve kompozisyon tekniklerine dayanır. Bu yapıların içine derinden romantik motifler gömülüdür. Bazı çağdaşları onun müziğini fazlasıyla akademik bulsa da katkısı ve işçiliği Arnold Schoenberg ve Edward Elgar gibi çeşitli isimler tarafından takdir edildi. Brahms'ın eserlerinin gayretli, yüksek düzeyde oluşturulmuş doğası bir nesil boyunca besteciler için başlangıç noktası ve bir ilham kaynağıydı.
Yeni Yollar

25 Ekim 1853 yılında Robert Schumann tarafından Leipzig'te kurulan 'Müzik için Yeni Dergi' nin (Neuen Zeitschrift für Musik) Yeni Yollar başlığı altında ilk yazısını Schumann yazmış ve Brahms için şunları belirtmiştir:
' (...) ve o geldi işte, bu seçkin ve kahraman nöbeti tutabilecek yeni bir kan. Hamburg'lu Johannes Brahms, oranın karanlık sessizliğinde yaratılmış ama sanatın bu zor uzlaşısında kendisine fazlasıyla ve coşkuyla ilgilenmiş bir öğretmenden biçimlenmiş, kısa bir süre önce saygıdeğer yakınım olan bir usta tarafından bana sözü edilen Brahms. Bütün bu belirtileri üzerinde taşıyan o: O seçkin birisi. (...) '
Schumann, Müzik Yayınevi Breitkopf & Härtel'in de Brahms'ı kabul etmesini dileyerek, yayınevinin Brahms'ın birkaç çalışmasını yayınlamasını istedi. Onun kişisel olarak bu konuya yüklenmesi yirmi yaşındaki Brahms'ı Almanya'da sanki bir gecede ünlü birisi yapmıştı. Müzikle ilgilenen bir sürü kişi ondan bir şeyler dinlemek, yapıtlarını görmek, bu yeteneği daha çok tanımak istiyordu. Bu durum Brahms'ı ürkütmüştü. Schumann'a yazdığı mektuplarında korkularını dile getirmiş, kamu ölçütlerine göre yetersiz kalabileceğini belirtmişti. Kendini aşırı eleştirerek bunalıma girip birkaç çalışmasını yakıp yok etmişti.
Brahms'ın Müziği

Brahms'ın yapıtları bütün Avrupa müzik geleneğini kapsar. Yalnızca Beethoven'la kalmayıp Johann Sebastian Bach, Georg Friedrich Händel ve Giovanni Pierluigi da Palestrina'nın da Brahms müziğinde etkisi vardır. Müzik tarihsel çalışmaların sonucunda Brahms müziğini üç döneme ayırabiliriz: Birinci dönem „Ein Deutsches Requiem“ e kadar olan kısımdır. İkincisi; ikinci piyano konçertosuna kadar olan kısımdır. Üçüncüsü ise 3. Senfoni ile başlar. İlk dönem için romantik temel üzerine oturmuş denilebilir. İkinci dönem güçlü bir klasik vurgusudur. Üçüncü dönem için ise romantik ve klasik temelin kendi içinde erimesi diyebiliriz.
Yapıtları > Orkestra yapıtları

Piyano Konçertosu Nr. 1 re minör op. 15 (1859)
Serenad Nr. 1 re majör op. 11 (1860)
Serenad Nr. 2 La Majör op. 16 (1860)
Haydn'ın bir konusu üzerine çeşitlemeler op. 56a (1874)
21 Macar Dansları (Piyano için, iki- ve dört el için, Nr. 1, 3 ve 10, 1874 ve 1876 Brahms tarafından orkestraya uyarlandı)
Senfoni Nr. 1 do minör op. 68 (1876)
Senfoni Nr. 2 re majör op. 73 (1877)
Keman konçertosu re majör op. 77 (1879)
Akademik Kutlama Uvertürü do minör op. 80 (1880)
Trajik Uvertür re minör op. 81 (1880)
Piyano Konçertosu Nr. 2 si bemol majör op. 83 (1882)
Senfoni Nr. 3 fa majör op. 90 (1884)
Senfoni Nr. 4 mi minör op. 98 (1886)
İkili konçerto keman ve viyolonsel için la minör op. 102 (1888)
Viyolonsel sonatları e minor no 1, no 2 no 3
Yapıtları > Piyano müziği > İki el için

Sonat Nr. 1 do majör op. 1 (1853)
Sonat Nr. 2 fa diyez minör op. 2 (1854)
Scherzo mi bemol minör op. 4 (1854)
Sonat Nr. 3 fa minör op. 5 (1854)
Schumann' in Bir Konusu Üzerine Çeşitlemeler op. 9 (1854)
Gavotte WoO posth. 3 (1854-55)
2 Gigue WoO posth. 4 (1855)
2 Saraband WoO posth. 5 (1854-55)
Dört Balad op. 10 (1856)
Bir Konu Üzerine Çeşitlemeler op. 21/1 (1861)
Bir Macar Türküsü Üzerine Çeşitlemeler op. 21/2 (1861)
Händel' in Bir Konusu Üzerine Çeşitlemeler op. 24 (1862)
Paganini' nin Bir Konusu Üzerine Çeşitlemeler (İki sıra) op. 35 (1866)
16 Vals (genişletilmiş metni de var) op. 39 (1865)
10 Macar Dansları WoO 1 (1872 Dört El için olan Uyarlaması 1869, altta)
Sekiz Piyano Parçası op. 76 (1879)
İki Rapsodi op. 79 (1880)
Yedi Fantezi op. 116 (1892)
Üç Intermezzo op. 117 (1892)
Altı Piyano Parçası op. 118 (1893)
Dört Piyano Parcası op. 119 (1893)
Ossip Gabrilowitsch Intermezzo'yu çalıyor Nr. 3 C-Dur op. 119 Welte-Mignon için 4. Temmuz 1905'te. * 1602 kB ?/i
51 Piyano Alıştırması (1893)
Yapıtları > Piyano müziği > Dört el için

Souvenir de la Russie, WoO
21 Macar Dansları (1869 ve 1880)
Schumann'in bir konusu üzerine çeşitlemeler mi bemol majör, op. 23 (1863)
16 Vals, op. 39
18 Aşk Türküsü (Vals), op. 52 a
15 Yeni Aşk Türküsü (Vals), op. 65 a
Yapıtları > Piyano müziği > İki piyano için

Sonat fa minör, op. 34 (Fa minör Piyanolu Beşil'inden, op. 34)
Joseph Haydn'in bir konusu üzerine op. 56b (op. 56a Orkestra için uyarlama)
Yapıtları > Oda müziği, piyanolu

Piyanolu Üçül la major (1853 sıraları)
Piyanolu Üçül Nr. 1 si majör op. 8 (1854, yeni uyarlama 1891)
Piyanolu Beşil Nr. 1 si minör op. 25 (1863)
Piyanolu Beşil Nr. 2 şa majör op. 26 (1863)
Piyanolu Beşil fa minör op. 34 (1865)
Sonat, Piyano ve viyolonsel için Nr. 1 mi minör op. 38 (1865)
Üçül, Korno keman ve Piyano için mi bemol majör op. 40 (1865)
Piyanolu Beşil Nr. 3 do minör op. 60 (1875)
Sonat, Piyano ve keman için Nr. 1 sol minör op. 78 (1880)
Piyanolu Üçül Nr. 2 do majör op. 87 (1880)
Sonat, Piyano ve Viyolonsel için Nr. 2 fa majör op. 99 (1886)
Sonat, Piyano ve keman için Nr. 2 la majör op. 100 (1886)
Piyanolu üçül Nr. 3 do minör op. 101 (1887)
Sonat, piyano ve keman için Nr. 3 re minör op. 108 (1889)
Klarinetli Üçül la minör op. 114 (1891)
2 Sonat, Klarinet ve Piyano için fa minör, mi bemol minör op. 120 (1894)
Scherzo do minör, keman ve piyano için WoO 2
Yapıtları > Oda müziği, piyanosuz

Yaylı Altıl Nr. 1 si bemol majör op. 18 (1862)
Yaylı Altıl Nr. 2 Sol majör op. 36 (1866)
Yaylı Dördül Nr. 1 do minör op. 51/1 (1873)
Yaylı Dördül Nr. 2 la minör op. 51/2 (1873)
Yaylı Dördül Nr. 3 si bemol majör op. 67 (1876)
Yaylı Dördül Nr. 1 fa majör op. 88 (1882)
Yaylı Dördül Nr. 2 sol majör op. 111 (1891)
Klarinetli Beşil si minör op. 115 (1891)
Yapıtları > Org yapıtları

Fug la bemol minör WoO 8
Prelüd ve Füg la minör WoO 9
Prelüd ve Füg sol minör WoO 10
Koral Dinleti ve Füg „O Traurigkeit, o Herzeleid“ üzerine WoO 7
11 Koral Dinleti op. posth. 122