Metin eleştirisi
Dini belgelere uygulama > Kuran

Kuran'ın metinsel eleştirisi, başlangıç aşamasında bir çalışma alanıdır, çünkü Müslümanlar tarihsel olarak Kuran'a daha yüksek eleştirinin uygulanmasını onaylamazlar. Bazı ülkelerde metin eleştirisi irtidat olarak görülebilir.
Müslümanlar orijinal metni, MS 610'dan 632'deki ölümüne kadar Muhammed'e vahyedilen son vahiy olarak kabul ederler. İslami gelenekte Kuran, Muhammed'in arkadaşları tarafından ezberlenir ve yazılırdı.
Bir Kur'anın noktada sözlü olarak aktarıldığına inanılıyor. Anlamı etkileyen farklılıklar dikkat çekti ve Osman  Kuran'ı bu farklılıklardan kurtarmak için MS 650 civarında bir standardizasyon süreci başlattı. Osman'ın standardizasyonu metinsel değişkenleri ortadan kaldırmadı.
1970'lerde, Sana'a Ulu Camii'nde 14.000 Kuran parçası bulundu. Yaklaşık 12.000 parça Kurana ait, diğer 2.000 parça muhtelif. Kuran'ın şimdiye kadar bilinen en eski nüshasıdır: yedinci ila sekizinci yüzyılın sonlarına aittir.
Alman bilim adamı Gerd R. Puin, yıllardır bu parçaları araştırdı. Araştırma ekibi, sekizinci yüzyılın başlarına tarihlendirdiği el yazmalarının 35.000 mikrofilm fotoğrafını çekti. Puin alışılmadık dize sıralamalarına, küçük metinsel varyasyonlara ve nadir imla tarzlarına dikkat çekti. Ayrıca bazı parşömenlerin yeniden kullanılmış olan parşömenler olduğunu öne sürdü. Puin, bunun sabit bir metnin aksine gelişen bir metni ima ettiğine inanıyordu.
1999 Atlantic Monthly'deki bir makalede Gerd Puin'in şu sözleri aktarılıyor:
Benim fikrim, Kuran'ın, Muhammed zamanında bile tamamı anlaşılmamış bir tür metin kokteyli olduğudur. Hatta birçoğu İslam'ın kendisinden yüz yaş daha yaşlı bile olabilir. İslami gelenekler içinde bile, önemli bir Hristiyan alt tabakası da dahil olmak üzere, çok sayıda çelişkili bilgi vardır; İstenirse onlardan bütün bir İslam karşı-tarihi türetilebilir.

Kuran kendisinin "apaçık" olduğunu iddia eder, ancak ona bakarsanız, her beş cümleden birinin bir anlam ifade etmediğini fark edeceksiniz. Pek çok Müslüman -ve Oryantalist- size aksini söyleyecektir elbette, ama gerçek şu ki Kuran metninin beşte biri anlaşılmazdır. Çeviriyle ilgili geleneksel kaygıya neden olan da budur. Kuran anlaşılır değilse -Arapça olarak bile anlaşılamıyorsa- tercüme edilemez. İnsanlar bundan korkar. Ve Kuran defalarca açık olduğunu iddia ettiği halde -Arapça konuşanların bile size söyleyeceği gibi- açık bir şekilde olmadığı için bir çelişki vardır. Başka bir şeyler dönüyor olmalı.
Kanadalı İslam alimi Andrew Rippin de benzer şeyler söyler:
Yemen elyazmalarının etkisi hâlâ hissedilmektedir. Değişken okumaları ve ayet sıraları hepsi çok önemlidir. Bunda herkes hemfikir. Bu el yazmaları, Kuran metninin erken tarihinin birçok kişinin düşündüğünden çok daha açık bir soru olduğunu söylüyor: Metin daha az kararlıydı ve bu nedenle her zaman iddia edilenden daha az otoriteye sahipti.
Bu sebeplerden dolayı, özellike Revizyonist İslam araştırmaları ekolü ile bağlantılı alimler Kuran'ın derlenmesine ilişkin geleneksel açıklamanın bir kenara bırakılmasını ve Kuran'a yeni bir bakış açısına ihtiyaç duyulduğunu öne sürdüler.
Puin şunları söyledi:
Pek çok Müslüman, Kuran'ın iki kapağı arasındaki her şeyin yalnızca Allah'ın değiştirilmemiş sözü olduğu inancına sahiptir. İncil'in bir tarihi olduğunu ve gökten inmediğini gösteren metinsel çalışmalardan alıntı yapmayı seviyorlar, ancak şimdiye kadar Kuran bu tartışmanın dışında kaldı. Bu duvarı aşmanın tek yolu Kuran'ın da bir tarihi olduğunu ispatlamaktan geçiyor. Sana'a parçaları bunu yapmamıza yardımcı olacak.
2015 yılında, Kuran ayetlerinden 62'sini içeren ve yaklaşık MS 568 ile 645 arasına tarihlenen, bilinen en eski Kuran parçalarından bazıları Birmingham Üniversitesi'nde tespit edildi. Profesör David Thomas şu yorumu yaptı:
Bu kısımlar, bugün okunan Kuran'ın şekline çok yakındır, bu da metnin çok az değişikliğe uğradığı veya hiç değişmediği ve inanıldığı vahiy dönemine çok yakın bir tarihe tarihlenebileceği görüşünü destekler niteliktedir.
(Muhammed öncesini veren radyokarbon testleri için) David Thomas, radyokarbon testinin, Kuran'ın yazıldığı değil, parşömenin elde edildiği hayvanın ölüm tarihini bulduğuna dikkat çekti. Boş parşömen genellikle üretildikten sonra yıllarca saklandıktan sonra kullanılmış olabilirdi.
Osman metin türünün tüm erken dönem el yazmalarında ortak olan kendine özgü imla üzerine bir çalışma yayınlayan Marijn van Putten, Birmingham fragmanında bulunan kendine has bir dizi (Mingana 1572a + Arabe 328c) nedeniyle şu ifadeyi kullanıyor; "açıkça Osman metin türünün soyundan geliyor" ve erken radyokarbon tarihlemesine rağmen Osman öncesi bir kopya olması "imkansız".