stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
İslam ve Protestanlık
Erken dini uyum (15. – 17. yüzyıllar) > Karşılıklı hoşgörü

Osmanlı Padişahı, kendi hakimiyetindeki Hristiyan ve Yahudi inançlarına hoşgörülü davranmasıyla tanınırken aynı tarihlerde İspanya Kralı Protestan inancına hoşgörü göstermemiştir. Huguenotlar, bazı Anglikanlar, Quaker'lar, Anabaptistler ve hatta Cizvitler veya Kapusenler gibi çeşitli dindar mülteciler İstanbul'a ve kendilerine ikamet ve ibadet hakkı verilen Osmanlı İmparatorluğu'na sığınmayı başardılar. Osmanlı İmparatorluğu’na Cizvitler ilk 1583’te geldiler ve 1586'lı yıllarda III.Murad'a Hristiyan olma çağrısında bulunmuşlardır. Bunun üzerine Kapüsen rahipler tutuklanıp sınırdışı edilmişlerdir. Osmanlılar Transilvanya ve Macaristan'da ve aynı zamanda Fransa'da Kalvinistleri desteklediler. Çağdaş Fransız düşünür Jean Bodin şöyle yazdı:
III.Murad, atalarından aldığı dine dünyadaki herhangi bir prens kadar büyük bir bağlılıkla saygı gösterir ve uygular, ancak başkalarının garip dinlerinden nefret etmez; ama tam tersine, herkesin vicdanına göre yaşamasına izin verir: evet ve dahası, Pera'daki sarayına yakın, dört farklı dine yani. Yahudilerinki, Hıristiyanlarınki, Yunanlılar ve Müslümanlarınki.
Osmanlı İmparatorluğu, güneydoğuda Hristiyan Avrupa ile bir sınır paylaştı ve Kalvinist, Lutheran ve Üniteryen azınlıklarla temas kurdu. Bu harita, Protestanlığın 16. ve 17. yüzyıllarda modern sınırların üzerine bindirilmiş yayılmasını gösteriyor.
Gediz Ulu Camii

| Genel bilgiler |
| --- | --- |
Mezhep: Sünni İslam
Konum: Gediz, Kütahya, Türkiye
Koordinatlar: 39°02′29″K 29°24′47″D﻿ / ﻿39.04139°K 29.41306°D﻿ / 39.04139; 29.41306
Tamamlanma: 1553

Harita

Gediz Ulu Camii (banisinin adına ithafen Gazanfer Ağa Camii olarak da bilinir), Türkiye'nin Kütahya ilinin Gediz ilçesinde yer alan bir camidir. 1553 yılında Darüssaade Ağası Gazanfer Ağa tarafından yaptırılmıştır.
Cami, 1970 Gediz depreminde tamamen yıkılmış ve 1990 yılında Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından aslına uygun olarak yeniden inşa edilmiştir.
İskender (Timurlu hanedanı)

| Timur Şehzadesi İskender |
| --- | --- |
Doğum: 25 Nisan 1384 Uzkend, Fergana Vadisi, Timur İmparatorluğu
Ölüm: 1415
Evlilik: Biki Sultan (Miranşah'ın kızı)   Can Malik   Şiraz Malik Mughul
Çocuk(lar): Pir Ali   Sultan Ali   Mehdi   Şehzade   İsimsiz erkek çocuk
Ebeveyn(ler): I. Ömer Şeyh Mirza   Malikat Ağa
Aile: Timurlu Hanedanı

İskender Mirza (1384-1415) Timurlu hanedanının bir üyesidir ve Orta Asya fatihi Timur'un torunudur. İskender, Timur'un ölümünün ardından tahta çıkmaya çalışan şehzadeler arasındaydı. Önde gelen bir hükümdardı ve kültür ile öğrenime olan güçlü ilgisiyle dikkat çekiyordu. Amcası Şahruh tarafından yenilgiye uğratıldı ve daha sonra bir isyan girişimi sırasında idam edildi.
İskender, 25 Nisan 1384'te doğdu ve I. Ömer Şeyh Mirza'nın eşi Moğol prensesi Malikat Ağa'dan olan ikinci oğluydu. Babası Timur'un dört oğlundan en büyüğüydü ve annesi Doğu Çağatay Han'ı Hızır Hoca'nın kızıydı.
Erken yaşamı

Babasının 1393'te Fars valisi olarak atanması üzerine İskender ve ailesi doğum yeri olan Uzkend'den Şiraz'daki Ömer Şeyh'in yanına nakledildi. Kısa süre sonra hem babası hem de ağabeyi Pir Muhammed, Timur ordusuna yeniden katılmak üzere çağrıldı ve genç İskender, Ömer Şeyh'in yerine geçici vali olarak bırakıldı. Ertesi yıl Şeyh'in ölümü üzerine bu görev Pir Muhammed'e verilirken İskender ve diğer aile üyeleri Ömer Şeyh'in Keş'te defnedilen cenazesine eşlik ettiler.
1397'de kuzeni Biki Sultan'la (Miranşah'ın eşi Hanzade'den olan kızı) evlenmesinin ardından İskender ve emirler Fergana'ya tayin edildi. Buradan 1399/1400 kışında komşu Moğolistan'a izinsiz bir akın düzenledi. Bu akın başarılı olsa da İskender'e, büyük kuzeni veliaht Muhammed Sultan'ın düşmanlığını kazandırdı. Bunun nedeni, İskender'in Muhammed Sultan'ın planladığı sefere ara vermek zorunda kalarak onun birliklerinden yararlanmasıydı.
İki prens arasındaki bu kin ertesi yıl düpedüz düşmanlığa dönüştü. Dedeleri Timur seferdeyken onun vekili olarak görev yapan Muhammed Sultan, İskender ve beraberindekileri yakalatıp Semerkant'ta yargılattı. Bunun sonucunda İskender'in atabeği Bonyân Tîmûr ve yirmi altı arkadaşı idam edildi, şehzadenin kendisi de bir yıl hapsedildi. Timur'un dönüşünde bu gelişmelere verdiği tepkiye dair anlatılanlar çelişkilidir. Birine göre Timur, İskender'i desteklemiş ve anlaşmazlıktan Muhammed Sultan'ı sorumlu tutarak idam edilen soylulara tazminat ödenmesini emretmiştir. Bir diğeri ise Timur'un Muhammed'in tarafını tuttuğunu ve İskender'i bir kez daha yargılattıktan sonra ceza olarak ayaklarını kırbaçlattığını söyler. İskender daha sonra dedesine Anadolu ve Kafkasya'daki seferlerinde eşlik etmiş, ardından Hemeden ve Lor-i Küçek'in yönetimi kendisine verilmiştir.
Timur'un 1405'te ölümü üzerine bölgedeki düzen bozulmaya başladı. İskender, artık Fars hükümdarı olan Pir Muhammed'e sığındı, Pir Muhammed de onu Yezd valisi olarak atadı ancak İskender'in Kirman'a bir saldırı başlatması kardeşini telaşlandırınca ikilinin arası açıldı. Daha sonra topraklarına el koyan Pir Muhammed tarafından yakalandı. İskender kısa süre sonra kaçtı ve diğer kardeşi Rüstem ile ittifak kurarak Pir Muhammed'in başkenti Şiraz'a başarısız bir kuşatma başlattı. Pir Muhammed de Rüstem'in başkenti İsfahan'ı ele geçirerek iki şehzadeyi bölgeden sürmüştür. İskender bu olaydan sonra bir süre dolaşmış, sonunda yakalanarak Herat'taki Şahruh'un sarayına götürülmüştür. Kardeşlerin hem amcası hem de üvey babası olan Şahruh, İskender'i, Pir Muhammed'e genç şehzadenin affedilmesini talep eden bir mektupla Şiraz'a gönderdi.
Yükseliş ve hükümdarlık

1409'a gelindiğinde İskender, Pir Muhammed'le barışmış, kardeşine alt bir pozisyonda hizmet etmeyi ve Kirman'a karşı bir seferde ona eşlik etmeyi kabul etmişti ancak bu sırada Pir Muhammed bir darbe girişiminde öldürüldü. İskender aynı akıbete uğramamak için üzerinde sadece gömleği, bir şapkası ve tek bir çizmesi olduğu halde at sırtında Şiraz'a kaçtı. Şehrin soyluları onu hükümdar ilan etti ve o da Pir Muhammed'in katillerini idam ettirdi. İskender ajanlarını Yezd'e gönderdi ve birkaç ay süren kuşatmanın ardından şehri ele geçirdi. İsfahan'ı ele geçirmesi daha uzun sürdü çünkü şehrin kontrolü için Rüstem de dahil olmak üzere dönüşümlü olarak hükümdarlarla mücadele etti. Ancak 1411/12'de şehir teslim oldu. İskender, şehri yeni başkenti yaptı ve ertesi yıl sultan unvanını aldı. Aynı zamanda Kum ve Save şehirleri üzerindeki hakimiyetini genişletti ki bu seleflerinin başaramadığı bir başarıydı.
İskender, gerçek bir saltanat gücü elde etmeden önce bile geniş entelektüel ve kültürel ilgi alanlarına sahip bir kişi olduğunu gösterdi. Şiraz'ı 1409'da ilk kez ele geçirdiğinde ilahiyatçı Seyyid Şerîf Cürcânî ve şair Şah Ni‘metullāh-ı Velî gibi önde gelen dini şahsiyetleri sarayına topladı. Daha sonra, astronomi gibi diğer birçok konuda da seçkin kişileri davet etti. Aynı zamanda İskender, kitap üretimine yönelik kapsamlı bir himaye başlattı ve bunun sonucunda kitap albümleri, tarihi ve bilimsel yazı antolojileri ve Farsça, Türkçe ve Arapça şiirler oluşturuldu. Yönetimi sırasında büyük bir inşaat hareketi de başlatıldı.
Bu süre boyunca İskender, Şahruh'un sözde hükümdarlığı altında olsa da esasen bağımsız bir hükümdar olarak hareket etti. 1413/14'te gelindiğinde İskender'in hırsları onu Şahruh ile doğrudan çatışmaya sürükledi. Yeğeninin ülkesinden gelen raporlardan rahatsız olan Şahruh, İsender'in otoritesini tanıması için bir bahane olarak onu Karakoyunlulara karşı ortak bir sefere davet etmek üzere bir elçi gönderdi. Elçi bunun yerine şehzadenin kendi adına sikke bastırdığı haberini getirerek geri döndü. Bu sırada İskender, amcasına karşı mücadelede kendisini desteklemeleri için yerel yöneticileri bir araya getirmeye başladı. Buna karşılık Şahruh, İskender'in kardeşleri Rüstem ve Baykara'yı da yanına alarak İskender'e karşı bir sefer düzenledi. 21 Temmuz 1414'te İskender İsfahan'da yenildi ve esir alındı, şehir kısa bir kuşatmadan sonra Şahruh'a teslim oldu. Şehzadenin toprakları aralarında Hemeden ve Luristan'ı alan Baykara ve İsfahan'ı kendisine iade edilen Rüstem'in de bulunduğu çeşitli Timurlular arasında paylaştırıldı. Rüstem'e daha sonra kör ettirdiği İskender'in velayeti de verildi.
Ölümü

Şahruh'un emriyle İskender daha sonra Baykara'nın himayesine verildi. 1415'te İskender kendisini esir alan kişiyi amcasına karşı isyan başlatmaya ikna etti ancak bu isyan eylemi İskender için çok fazla oldu ve Gendoman yakınlarında Kaşkay göçebeleri tarafından yakalanıp Rüstem'e teslim edildi, Rüstem de onu o yılın Kasım ayında idam ettirdi.
Bibliyografya

Barthold, Vasilii Vladimirovitch (1963), Four Studies on the History of Central Asia, 2, Leiden: E.J. Brill
Brend, Barbara (2013), Perspectives on Persian Painting: Illustrations to Amir Khusrau's Khamsah, Routledge, s. 44, ISBN 978-1-136-85411-8
Ferrier, Ronald W. (1989), The Arts of Persia, Yale University Press, ISBN 978-0-300-03987-0
Glassen, E. (15 Aralık 1989), "BĀYQARĀ B. ʿOMAR ŠAYḴ", Encyclopaedia Iranica, Encyclopaedia Iranica Foundation, erişim tarihi: 25 Temmuz 2019
Manz, Beatrice Forbes (2007), Power, Politics and Religion in Timurid Iran, Cambridge University Press, ISBN 978-1-139-46284-6
Soucek, Priscilla (15 Aralık 1998), "ESKANDAR SOLṬĀN", Encyclopaedia Iranica, Encyclopaedia Iranica Foundation, erişim tarihi: 7 Aralık 2019
Woods, John E. (1990), The Timurid dynasty, Indiana University, Research Institute for Inner Asian Studies
"İskender denizkızlarının yıkanışını izliyor". İskender'in hükümdarlığı sırasında resmedilen İskender Antolojisi'nden bir sayfa. Şiraz'da MS 1410 yılında boyanmıştır. Gülbenkyan Müzesi
Simav Ulu Camii

| Genel bilgiler |
| --- | --- |
Mezhep: Sünni İslam
Konum: Simav, Kütahya, Türkiye
Koordinatlar: 39°05′08″K 28°58′37″D﻿ / ﻿39.08556°K 28.97694°D﻿ / 39.08556; 28.97694
Tamamlanma: 1425
Teknik ayrıntılar
Malzeme: Kesme taş
Minare sayısı: 1

Harita

Simav Ulu Camii, Türkiye'nin Kütahya ilinin Simav ilçesinde yer alan bir camidir. Simav'daki camiler içinde en eski tarihli olanıdır. Tarihçilere göre 1425 yılında tamamlanmıştır. Mimar Sinan'ın kalfası Süleyman Çavuş tarafından 1551 yılında onarılmıştır.
Güzelbahçe

| Güzelbahçe |
| --- | --- |
İlçe
Yalı Mahallesi'nin havadan görünümü
 Güzelbahçe'nin İzmir'deki konumu
GüzelbahçeTürkiye haritasında gösterGüzelbahçeGüzelbahçe (Avrupa)Avrupa haritasında göster
Ülke: Türkiye
Coğrafi bölge: Ege Bölgesi
İl: İzmir
İlçe oluşu: 29 Aralık 1993
Alt idari birimler:  12 mahalle Atatürk Çamlı Çelebi Kahramandere Küçükkaya Maltepe Mustafa Kemal Paşa Payamlı Siteler Yaka Yalı Yelki 
İdare
 • Tür: Belediye başkanı-meclis
 • Organ:  Belediye meclisi 12 CHP 2 AK PARTİ 1 İYİ Parti 
 • Kaymakam: Bülent Bayraktar
 • Belediye başkanı: Mustafa Günay (CHP)
Yüzölçümü
 • Toplam: 77 km²
Yüzölçümü sırası: 24.
Rakım: 50 m
En yüksek nokta: 740 m (2.420 ft)
En alçak nokta: 0 m (0 ft)
Nüfus (2022): 37.753
 • Sıra: 26.
 • Yoğunluk: 487,9/km²
 • Yoğunluk sırası: 11.
Zaman dilimi: UTC+03.00 (UDAS)
Posta kodu: 35310
İGE (2017):  0,534 yüksek · 10.
İklim: Csa
Resmî siteler guzelbahce.bel.tr guzelbahce.gov.tr
Güzelbahçe, Türkiye'nin İzmir ilinin bir ilçesidir. İlçenin doğusunda Narlıdere ve Karabağlar, batısında ve güneybatısında Urla, güneyinde Seferihisar ilçeleri, kuzeyinde ise İzmir Körfezi bulunmaktadır. 29 Aralık 1993'te eski Narlıbahçe ilçesinden ayrılarak ilçe olmuştur. On iki mahallesi bulunan ilçenin yüz ölçümü 77 km2'dir. 2022 itibarıyla nüfusu 37.753 kişidir. İlçe ekonomisinin temelini balıkçılık ve tarım oluşturur.
Tarihçe

En eski adı Kilizman olan Güzelbahçe 1936'da Kızılbahçe adını alarak Urla'ya bağlı bucak merkezi olmuş, 1954'te belediyeye kavuşmuş, 6 Temmuz 1957'de bugünkü adını almış ve Urla'dan ayrılarak Merkez ilçeye bağlı bucak merkezi olmuştur. 12 Eylül 1980 ihtilali sonrasında belediyenin lağvedilerek İzmir Belediyesi'ne mahalle olarak bağlanması Güzelbahçe'nin gelişimini durdurmuştur. 26 Mart 1984 tarihinde oluşan 3030 sayılı yasa sonucu İzmir Büyükşehir Belediyesi kurulmuş, Güzelbahçe büyükşehire bağlı Merkez ilçe belediyesine dahil edilmiştir. 1988 yılında Merkez ilçe belediyesi Konak Belediyesi olarak değişime uğramıştır. 1988-1992 yılları arasında Güzelbahçe Konak ilçe belediyesine bağlı olarak kalmış; 3 Haziran 1992 tarih ve 3806 sayılı yasayla Narlıdere ile birleştirilerek Narlıbahçe adını almıştır. Daha sonra 27 Aralık 1993 gün ve 3949 sayılı yasa ile Narlıbahçe ilçesinin bölünmesiyle ilçe hüviyetini kazanmıştır. Mayıs 1994'te Kavacık'ın Konak ilçesine, Ekim 2001'de Çamtepe'nin Seferihisar ilçesine bağlanmasıyla Güzelbahçe'nin bugünkü sınırları oluştu.
29 Mart 2009 yerel seçimleri sonucunda ilçeye bağlı olan Yelki Beldesi kapatılmış; Yelki Mahallesi ve Mustafa Kemal Paşa Mahallesi olarak ilçe merkezine dahil edilmiştir. Cumhuriyet Halk Partisi adayı Mustafa İnce Güzelbahçe'nin yeni belediye başkanı olmuştur. 2014 yerel seçimlerinden sonra ilçeye bağlı Çamlı, Payamlı ve Küçükkaya köyleri mahalleye dönüştürüldü.
Coğrafya

Güzelbahçe'nin yüzölçümü 77 km2'dir. İlçe merkezinin deniz seviyesinden yüksekliği 50 m'dir. İlçedeki iklim tipi Akdeniz iklimidir. İlçenin doğusunda Narlıdere ve Karabağlar, batısında ve güneybatısında Urla, güneyinde Seferihisar ilçeleri, kuzeyinde İzmir Körfezi bulunmaktadır. Sahil bandı Limanreis, Narlıdere ile Çamlıçay, Urla arasında kalan bölümdür. İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Ahmet Piriştina'nın döneminde ilçede kıyı düzenlemesi yapılmış, plaj ve yürüyüş alanı düzenlenmiştir. İlçe sahilinde biri Mavi Bayraklı sekiz adet plaj mevcuttur. İnkaya Mağarası ilçede yer almaktadır. Ayrıca ilçede üç tabiat anıtı bulunmaktadır. Çamlı Mahallesi sınırları içerisinde yer alan Çamlı Deresi'ne bir içme suyu barajı inşa edilecektir.
Nüfus

Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi'nin 2021 verisine göre 37.572 kişilik nüfusuyla Güzelbahçe, İzmir'in otuz ilçesi arasında yirmi altıncı sıradadır. İlçenin en fazla nüfusa sahip olan mahallesi 6.249 kişiyle Yalı olup ardından 5.682 kişi ile Yelki ve 5.589 kişi ile Kahramandere gelmektedir. En az nüfusa sahip olan mahallesi ise 265 kişilik nüfusu ile Küçükkaya'dır. İlçenin net nüfus artışı 845 kişi seviyesindedir. Yıllık nüfus artış hızı %2,3 ile İzmir ortalamasının üzerindedir. Nüfus yoğunluğu km2 başına 487,9 kişidir. İlçe nüfusunun 19.091'ini kadınlar, 18.481'ini erkekler oluşturmaktadır.
| Yıl | Toplam | Şehir | Kır |
| --- | --- | --- | --- |
| 2000 | 18.190 | 14.924 | 3.266 |
| 2007 | 19.255 | 15.651 | 3.604 |
| 2008 | 22.138 | 20.978 | 1.160 |
| 2009 | 24.296 | 22.990 | 1.306 |
| 2010 | 24.462 | 23.048 | 1.414 |
| 2011 | 25.335 | 23.838 | 1.497 |
| 2012 | 28.469 | 26.900 | 1.569 |
| 2013 | 27.389 | 27.389 | veri yok |
| 2014 | 28.470 | 28.470 | veri yok |
| 2015 | 29.774 | 29.774 | veri yok |
| 2016 | 29.835 | 29.835 | veri yok |
| 2017 | 31.429 | 31.429 | veri yok |
| 2018 | 32.592 | 32.592 | veri yok |
| 2019 | 33.725 | 33.725 | veri yok |
| 2020 | 36.727 | 36.727 | veri yok |
| 2021 | 37.572 | 37.572 | veri yok |
| 2022 | 37.753 | 37.753 | veri yok |
Not: Büyükşehir yasası nedeniyle köyler mahalle statüsüne geçtiğinden 2013'ten itibaren kır nüfusu tabloda yer almamıştır.
Ekonomi

İlçede bir balık pazarı bulunmaktadır. Siteler ve Yalı mahallelerinde balık lokantaları mevcuttur. Çamlı, Yaka ve Yelki mahallelerinde haftada bir gün üretici pazarları, Yalı Mahallesi'nde ise yaz aylarında her akşam gece pazarı kurulmaktadır. 2015 itibarıyla ₺2.847 ortalama hane halkı gelirine sahip olan Güzelbahçe, İzmir'in ortalama hane halkı geliri en yüksek ilçesidir. 2017 yılı İnsani Gelişme Endeksi verisine göre Güzelbahçe, elde ettiği ve yüksek kategorisinde değerlendirilen 0,534 puanla İzmir'in ilçeleri arasında onuncu sırada yer aldı.
Kültür

İlçede 2013'ten beri her yıl Payamlı Bardacık Festivali, 2014'ten beri de Geleneksel Türk El Sanatları Festivali düzenlenmektedir.
Spor

İlçede ralli yarışları yapılıp paraşütle atlama gibi spor etkinlikleri düzenlenmektedir. İlçede bir go-kart pistinin yapımı planlanmaktadır.
Yönetim

On beş sandalyeli ilçe belediye meclisi, 2024 itibarıyla on dört CHP ve bir İYİ Partili üyeden oluşmaktadır.
Yönetim > Belediye başkanları

| Belediye başkanları, partileri ve aldıkları oy oranları |
| --- | --- | --- | --- |
| Yıllar | Belediye Başkanı | Parti | Oy oranı (%) |
| 2024 | Mustafa Günay | Cumhuriyet Halk Partisi | 49,83 |
| 2019 | Özdem Mustafa İnce | Cumhuriyet Halk Partisi | 70,14 |
| 2014 | Özdem Mustafa İnce | Cumhuriyet Halk Partisi | 51,87 |
| 2009 | Özdem Mustafa İnce | Cumhuriyet Halk Partisi | 55,43 |
| 2004 | Ertan Avkıran | Cumhuriyet Halk Partisi | 52,00 |
| 1999 | Ertan Avkıran | Cumhuriyet Halk Partisi | 29,05 |
| 1994 | Hülya Yarbuz | Anavatan Partisi | 29,90 |
Eğitim

60. Yıl Anadolu Lisesi, MEV Koleji Özel Güzelbahçe Okulları, Yamanlar Koleji, Deniz Koleji, Özel Güzelbahçe Piri Reis Okulları, Yöm-Özel BirYer Okulları, Cengiz Topel Lisesi ilçede bulunmaktadır. Kapatılmadan önce Türkiye'deki dört askerî liseden biri olan Maltepe Askerî Lisesi de Güzelbahçe'de bulunmaktaydı.
Altyapı

Haziran 2018'den itibaren ilçeye doğalgaz verilmeye başladı.
Altyapı > Sağlık

Hastane bulunmayan ilçede Eylül 2018'den beri Urla Devlet Hastanesi'nin semt polikliniği hizmet vermektedir.
Altyapı > Ulaşım

İzmir-Çeşme Otoyolu ilçeden geçmektedir. İlçeye ulaşım ESHOT otobüsleri ve Güzelbahçe Vapur İskelesi'ne sefer düzenleyen İZDENİZ vapurları tarafından sağlanmaktadır. İlçede üç Bisim istasyonu bulunmaktadır. İzmir Metrosunun M1 hattının Güzelbahçe'ye kadar uzatılması planlanmaktadır.
Kardeş şehirler

Ayrıca bakınız: Türkiye'deki şehirlerin kardeş şehirleri listesi
Güzelbahçe'nin iki tane kardeş şehri bulunmaktadır.
Flörsheim am Main, Almanya (2011'den beri)
Girne, Kuzey Kıbrıs
Ayşe Mayda Spor Tesisleri
60. Yıl Anadolu Lisesi
Güzelbahçe Vapur İskelesi
Tavşanlı Ulu Camii

| Genel bilgiler |
| --- | --- |
Mezhep: Sünni İslam
Konum: Tavşanlı, Kütahya, Türkiye
Koordinatlar: 39°32′44″K 29°29′31″D﻿ / ﻿39.54556°K 29.49194°D﻿ / 39.54556; 29.49194
Tamamlanma: 1883

Harita

Tavşanlı Ulu Camii, Türkiye'nin Kütahya ilinin Tavşanlı ilçesinde yer alan bir camidir. Caminin ilk inşa tarihi kesin olarak bilinmemekle birlikte Germiyanoğulları Beyliği dönemi eseri olduğu ve Arslan Bey tarafından yaptırıldığı tahmin edilmektedir. Günümüzdeki cami, zamanla tahrip olan bu caminin temelleri üzerine II. Abdülhamid döneminde 19. yüzyılda inşa edilmiştir. İç kısımda yer alan bir hat yazısının altında H. 1300 (M. 1883) tarihi görülmektedir. Bu tarih, yeni binanın inşa tarihi olmalıdır.
Pierre-Auguste Renoir tabloları listesi

Bu liste empresyonist ressam Pierre Auguste Renoir'ın resimlerinin (tamamlanmış) listesidir. Renoir, müzayedede 78,1 milyon Amerikan dolarına (1990'da) satılan yaklaşık 4000 tablo yaptı. Renoir resimlerinin en büyük koleksiyonu Philadelphia, Pennsylvania, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Barnes Vakfı'ndadır .
1860-1869

| Resim | Başlık | Yıl | Boyutlar | Müze |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | Renoir'in Annesinin Portesi | 1860 | 45 cm x 36 cm | Özel Koleksiyon |
|  | Bayan Romaine Lacaux | 1864 | 81,3 cm x 65 cm | Cleveland Museum of Art, Cleveland, Ohio, ABD |
|  | Alfred Sisley'in portresi | 1864 | 81 cm x 65 cm | Foundation E.G. Bührle, Zürih, Almanya |
|  | William Sisley'in portresi | 1864 | 81.5 cm x 65.5 cm | Musée d'Orsay, Paris, Fransa |
|  | Dikişçi Lise | 1866 | 55,88 cm x 45,72 cm | Dallas Museum of Art, Teksas, ABD |
|  | Anthony Ana'nın Hanı | 1866 | 194 cm x 131 cm | Nationalmuseum, Stockholm, İsveç |
|  | Bayan Joseph Le Coeur'in | 1866 | 116 cm x 89,5 cm | Musée d'Orsay, Paris, Fransa |
|  | Şemsiyeli Lise | 1867 | 184 cm x 115 cm | Museum Folkwang, Essen, Almanya |
|  | Frédéric Bazille Şövalesinin Başında | 1867 | 105 cm x 73,5 cm | Musée Fabre, Montpellier, Fransa |
|  | Diana | 1866 | 197 cm x 132 cm | National Gallery of Art, Washington DC, ABD |
|  | Bouologne Ormanı'nda Buz Patencileri | 1868 | 72 cm x 90 cm | Özel Koleksiyon |
|  | Yaz (Çingene) | 1868 | 83 cm x 59 cm | Alte Nationalgalerie, Berlin, Almanya |
|  | Les Fiancés | 1868 | 105 cm x 75 cm | Wallraf–Richartz Müzesi, Köln, Almanya |
|  | Seine Nehri Üzerindeki Mavnalar | 1869 | 47 cm x 64 cm | Musée d'Orsay, Paris |
|  | La Grenouillère | 1869 | 66 cm x 81 cm | Nationalmuseum, Stokholm, İsveç |
|  | Tulum | 1869 | 65,1 cm x 92 cm | Oskar Reinhart Koleksiyonu, Winterthur, İsviçre |
|  | Nymphe dans le ruisseau | 1869-70 | 66,5 cm x 124 cm | National Gallery, Londra |
1890-1899

| Resim | Başlık | Yıl | Boyutlar | Müze |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | Kırdaki | 1890 | 81 cm × 60 cm | Metropolitan Sanat Müzesi, New York, ABD |
|  | Piyano Başında Kızlar | 1892 | 116 cm × 90 cm | Musée d'Orsay, Paris, Fransa |
|  | Kroket Oynayan Kız | 1892 |  | Fondation Valentim, Sao Paulo, Brezilya |
|  | Victorine de Bellio'nun Portresi | 1892 | 55 cm × 46 cm | Musée Marmottan Monet, Paris, Fransa |
|  | Yengeç İle Oynayan Yüzücüler | 1895 | 75,5 cm × 85,5 cm | Cleveland Sanat Müzesi, Cleveland, Ohio, ABD |
|  | Gabrielle Renard ve Küçük Çocuğu | 1895–1896 | 65 cm × 54 cm | Musée de l'Orangerie, Paris, Fransa |
|  | Gitar Çalan Kadın | 1897 | 81 cm × 65 cm | Lyon Güzel Sanatlar Müzesi, Lyon,Fransa |
|  | Yvonne ve Christine Lerolle Piyanoda | 1897 | 73 cm × 92 cm | Musée de l'Orangerie, Paris, Fransa |
1900–1909

| Resim | Başlık | Yıl | Boyutlar | Müze |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | Essoyes'deki Renoirs Evi | 1906 | 33 × 41 santimetre (13 in × 16 in) | Özel koleksiyon |
|  | Uzanan Çıplak Kadın  (Femme nue couchée)) | 1906 | 67 × 160 santimetre (26 in × 63 in) | Musée de l'orangerie, Paris, Fransa |
|  | Gezinti | 1906 | 1.645 × 1.294 santimetre (648 in × 509 in) | Barnes Vakfı, Philadelphia |
|  | Açık Bluzlu Gabrielle    (Gabrielle avec la chemise ouverte) | y. 1907 | 65 × 53 santimetre (26 in × 21 in) | Tahran Çağdaş Sanat Müzesi, Tahran, İran |
|  | Makyaj: Kendini Boyayan Kadın   (La Toilette: femme se peignant) | 1907 | 55 × 465 santimetre (22 in × 183 in) | Musée d'orsay, Paris, Fransa |
|  | Ambroise Vollard | 1908 | 816 × 652 santimetre (321 in × 257 in) | Courtauld Gallery, Londra, İngiltere |
|  | Natürmort, Mavi Perdenin Önünde Güller    (French: Naturemorte, roses devant le rideau bleu) | 1908 | 48 × 545 santimetre (19 in × 215 in) | Özel koleksiyon |
|  | Palyaço Kostümlü Claude Renoir    (Claude Renoir en palyaço) | 1909 | 120 × 77 santimetre (47 in × 30 in) | Musée de l'orangerie, Paris, Fransa |