stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
İnternetin tarihi
2004–Günümüz: Web 2.0, Küresel Yaygınlık ve Sosyal Medya Dönemi > Web 2.0

"Web 2.0" terimi, kullanıcıların içerik üretimine, kullanıcılar arası etkileşime, kullanım kolaylığına ve sitelerin birbirleriyle entegre çalışabilmesine vurgu yapan web sitelerini tanımlar. Bu kavram ilk kez 1999 yılında elektronik bilgi tasarım danışmanı Darcy DiNucci tarafından "Fragmented Future" adlı makalesinde ortaya atıldı. DiNucci, Web'in geleceğini şu şekilde öngörüyordu:
"Şu an tanıdığımız, esasen statik ekranlarla tarayıcı pencerelerine yüklenen Web, geleceğin sadece bir embriyosu. Web 2.0'ın ilk belirtileri belirmeye başladı ve bu embriyonun nasıl gelişeceğini yavaş yavaş görmeye başlıyoruz. Web, ekranlarda metin ve grafik yığınları olarak değil, etkileşimin gerçekleştiği bir taşıma mekanizması olarak anlaşılacak. Bilgisayar ekranınızda, televizyonunuzda, arabanızın göstergesinde, cep telefonunuzda, el oyun cihazlarınızda hatta belki mikrodalga fırınınızda bile görünecek."
Terim, 2002-2004 yılları arasında tekrar popülerlik kazandı ve 2004'te Tim O'Reilly ve Dale Dougherty’nin ilk Web 2.0 Konferansı’nda yaptıkları sunumlarla öne çıktı. John Battelle ve Tim O'Reilly, açılış konuşmalarında Web 2.0’ı "Web bir Platform" olarak tanımladılar ve yazılım uygulamalarının masaüstünden ziyade web üzerinde inşa edildiğini vurguladılar. Bu geçişin benzersiz yönü, kullanıcıların kendi içeriklerini oluşturarak işletmelere değer katmalarıydı. Kullanıcıların fikirler, metinler, videolar veya görseller gibi içerikler üreterek katkı sağlamalarının bir iş modeli olarak değerlendirilebileceğini savundular.

Web 2.0 herhangi bir teknik güncellemeden ziyade, web sayfalarının oluşturulma ve kullanılma biçimindeki değişiklikleri ifade eder. Bu yaklaşım, kullanıcıların içerik üreticisi olarak birbirleriyle sosyal medya diyalogları içinde etkileşimde bulunmalarını sağlar. Web 2.0, kullanıcıların içerikleri pasif bir şekilde izlemekle sınırlı olduğu Web 1.0'dan farklı olarak, sosyal ağlar, bloglar, wikiler, folksonomi, video paylaşım siteleri, barındırma hizmetleri, web uygulamaları ve mashup'lar gibi etkileşimli ve katılımcı platformlar sunar. Terry Flew, "New Media" adlı kitabının üçüncü baskısında Web 1.0 ile Web 2.0 arasındaki farkı şu sözlerle açıklamıştır:
"[Kişisel web sitelerinden bloglara ve blog site toplanmasına, yayınlamadan katılıma, büyük yatırımlarla oluşturulan web içeriğinden sürekli ve etkileşimli bir sürece, içerik yönetim sistemlerinden etiketlemeye (folksonomi) dayalı bağlantılara geçiş.]"
Bu dönemde, topluluk odaklı faaliyetleriyle öne çıkan birçok platform geniş kitlelere ulaştı; YouTube, Twitter, Facebook, Reddit ve Wikipedia bu platformlara örnektir. Web 2.0, kullanıcıların içerik yaratıcıları olarak aktif rol oynadığı bir dijital ekosistem yarattı.
2004–Günümüz: Web 2.0, Küresel Yaygınlık ve Sosyal Medya Dönemi > Telefon Ağlarının VoIP’e Geçişi

Telefon sistemleri, 2003 yılından bu yana yavaş yavaş Voice over IP (VoIP) teknolojisine geçiş yapmaya başladı. İlk deneyler, sesin dijital paketlere dönüştürülüp internet üzerinden iletilebileceğini kanıtladı. Bu süreçte, ses sinyalleri dijital veri paketleri olarak gönderiliyor, ardından bu paketler bir araya getirilip analog sese dönüştürülerek karşı tarafta tekrar işitilebilir hale getiriliyor. Bu dönüşüm, internet tabanlı telefon hizmetlerini yaygınlaştırdı ve geleneksel telefon ağlarına kıyasla daha esnek ve maliyet etkin bir çözüm sundu.
2004–Günümüz: Web 2.0, Küresel Yaygınlık ve Sosyal Medya Dönemi > Mobil Devrim

Web 2.0 ile aynı dönemde başlayan ancak kısa sürede hız kazanan mobil devrim, internetin kullanım şeklini büyük ölçüde değiştirdi. Akıllı telefonlar, insanların sürekli yanlarında taşıdıkları, iletişim kurdukları, fotoğraf ve video çekip anında paylaştıkları, alışveriş yaptıkları ve bilgi aradıkları cihazlar haline geldi. Bu cihazlar, bilgisayarların masa başında sabit bir şekilde kullanılmasından, hareket halindeyken kullanılan sosyal araçlara dönüşümünü sağladı.
Mobil devrimle birlikte konum tabanlı hizmetler, sensör verisi kullanan uygulamalar ve kitle kaynak kullanımı (genellikle ama her zaman konum tabanlı olmasa da) yaygınlaştı. Paylaşımların konum etiketiyle yapılması ve birçok web sitesinin konum bilgisi kullanarak kişiye özel hizmet sunması, bu değişimin önemli parçalarıydı. Ayrıca, mobil cihazlar için özel olarak tasarlanmış "m.website.com" gibi mobil odaklı siteler yaygın hale geldi.
Bu aşamada internet gelişimini destekleyen unsurlar arasında netbook ve ultrabook cihazlar, geniş kapsamlı 4G ve Wi-Fi ağları, masaüstü bilgisayarların güç seviyesine yakın performans sunabilen ancak düşük enerji tüketen mobil işlemciler yer aldı. Bu dönemde "App" (uygulama) ve "App Store" (uygulama mağazası) terimleri de hayatımıza girdi.
Mobil devrim, insanlara her an neredeyse sınırsız bilgiye erişme imkanı sundu. Akıllı telefonlardan internet erişiminin yaygınlaşması, medya tüketim alışkanlıklarını değiştirdi. Medya tüketim istatistiklerine göre, 18-34 yaş arası bireyler arasında medya tüketiminin yarısından fazlası akıllı telefonlar aracılığıyla gerçekleşti.
2004–Günümüz: Web 2.0, Küresel Yaygınlık ve Sosyal Medya Dönemi > Dış Uzay Ağı

Dünya Yörüngesinde İnternet Bağlantısı: İlk internet bağlantısı, 22 Ocak 2010'da astronot T.J. Creamer'ın Uluslararası Uzay İstasyonu'ndan (ISS) doğrudan Twitter hesabına gönderdiği güncellemeyle sağlandı.  Bu, internetin uzaya genişlemesinin ilk adımı olarak kabul edildi. (ISS'deki astronotlar daha önce e-posta ve Twitter kullanmışlardı, ancak bu mesajlar NASA'nın veri bağlantısı aracılığıyla yerden gönderiliyordu.) NASA, Crew Support LAN adı verilen kişisel web erişimi için uzay istasyonunun yüksek hızlı Ku band mikrodalga bağlantısını kullanıyor. Astronotlar, yerden bir masaüstü bilgisayarı kontrol edebiliyor, VoIP donanımıyla aileleri ve arkadaşlarıyla iletişim kurabiliyor.
Dünya Dışı Araçlarla İletişim: Dünya yörüngesinin ötesindeki uzay araçlarıyla iletişim, genellikle NASA'nın Deep Space Network (Derin Uzay Ağı) üzerinden nokta-nokta bağlantılarla sağlanıyordu ve bu bağlantılar manuel olarak planlanmak zorundaydı. 1990'ların sonlarında NASA ve Google, bu süreci otomatik hale getirmek için Gecikme Toleranslı Ağ (DTN) protokolünü geliştirmeye başladı. DTN, uzay araçlarının Ay veya gezegenlerin arkasında kaldığında ya da uzaydaki hava olayları nedeniyle bağlantının kesildiğinde veri paketlerini tekrar göndermeyi sağlar. Bu, standart TCP/IP protokolünün aksine, veri kaybını azaltır. NASA, Kasım 2008'de ilk "derin uzay internet" saha testini gerçekleştirdi.
Disruption-Tolerant Networking (DTN) Testleri: Mart 2009'dan itibaren ISS ile Dünya arasında DTN tabanlı iletişim testleri yapıldı ve Mart 2014'e kadar devam etmesi planlandı. Bu teknoloji, gelecekte çok sayıda uzay aracının bir arada görev yaptığı, uzay araçları arası güvenilir iletişimin Dünya bağlantısından öncelikli olduğu misyonlarda kullanılabilir.
Google'dan Vint Cerf'in Şubat 2011'deki açıklamasına göre, Bundle protokolleri NASA'nın EPOXI görevi kapsamında Güneş yörüngesindeki bir uzay aracına yüklendi ve yaklaşık 80 ışık saniyesi uzaklıktan Dünya ile iletişim kurmak için başarıyla test edildi. Bu teknoloji, gelecekteki uzay görevlerinde çok araçlı ağların gelişimini sağlayacak.
2004–Günümüz: Web 2.0, Küresel Yaygınlık ve Sosyal Medya Dönemi > Starlink

Starlink, SpaceX tarafından geliştirilen bir uydu internet hizmeti projesidir. Proje, internet erişimini uzak veya kırsal bölgelerde, altyapı eksikliği olan yerlerde ve dünya genelinde daha geniş bir kullanıcı kitlesine ulaştırmayı hedefler. Dünya genelinde internet erişimini artırmayı amaçlayan birçok projeden biridir. Özellikle yüksek nüfuslu ve altyapı eksikliği olan bölgelerde internet erişimini iyileştirme potansiyeli taşır.
İnternetin Merkezi Olmayan Yapısı ve Yönetimi

İnternet, gönüllü olarak birbirine bağlı ve özerk ağlardan oluşan, küresel bir ağ olarak, merkezi bir yönetim organı olmaksızın çalışır.
Her bir ağ, Internet Engineering Task Force (IETF) tarafından geliştirilen teknik standartlardan istediği teknolojileri ve protokolleri kullanmakta serbesttir. Ancak, birçok ağın başarılı bir şekilde birlikte çalışabilmesi için bazı parametrelerin ağ genelinde ortak olması gerekir. Bu tür parametreleri yönetmek için, Internet Assigned Numbers Authority (IANA), çeşitli teknik tanımlayıcıların tahsis edilmesi ve atanmasını denetler. Ayrıca, Internet Corporation for Assigned Names and Numbers (ICANN), İnternetin iki ana isim alanı olan Internet Protokol (IP) adres alanı ve Alan Adı Sistemi (DNS) için gözetim ve koordinasyon sağlar.
İnternetin Merkezi Olmayan Yapısı ve Yönetimi > Internet Engineering Task Force (IETF)

Internet Engineering Task Force (IETF), internetin teknik gelişimine yön veren birkaç bağımsız grubun en büyük ve en görünür olanıdır. Bu gruplar arasında Internet Architecture Board (IAB), Internet Engineering Steering Group (IESG) ve Internet Research Task Force (IRTF) bulunur.
IETF, internet teknolojilerinin gelişimi ve evrimine katkıda bulunan uluslararası gönüllülerden oluşan, esnek bir şekilde organize olmuş bağımsız bir gruptur. Yeni internet standartlarının geliştirilmesinde ana sorumluluğu üstlenen yapı olarak bilinir. IETF'in çalışmaları çoğunlukla Çalışma Grupları etrafında organize edilir. Bu çalışma gruplarının standartlaştırma çabaları, internet topluluğu tarafından genellikle kabul edilse de, IETF'in internet üzerinde herhangi bir kontrol veya denetleme yetkisi yoktur.
IETF, 1986 yılının Ocak ayında ABD hükümeti tarafından fonlanan araştırmacıların katıldığı üç aylık toplantılardan doğdu. Ekim 1986'daki dördüncü toplantıya hükümet dışı temsilciler de davet edildi. Şubat 1987'deki beşinci toplantıda Çalışma Grupları konsepti tanıtıldı. Temmuz 1987'de yapılan yedinci toplantı, 100'den fazla katılımcıyla gerçekleştirilen ilk toplantı oldu. 1992'de, profesyonel üyelik topluluğu olan Internet Society (ISOC) kuruldu ve IETF, bağımsız uluslararası bir standartlar organı olarak ISOC altında faaliyet göstermeye başladı. ABD dışında gerçekleştirilen ilk IETF toplantısı, Temmuz 1993'te Hollanda'nın Amsterdam şehrinde yapıldı. Günümüzde, IETF yılda üç kez toplanmakta olup, katılımcı sayısı 2.000 kişiye kadar çıkabilmektedir. Genellikle IETF toplantılarının üçte biri Avrupa veya Asya'da yapılmaktadır. ABD'de yapılan toplantılarda bile katılımcıların yaklaşık %50'si ABD dışından gelmektedir.
IETF, bir tüzel kişilik değildir; bir yönetim kurulu, üyeleri veya aidat sistemi yoktur. IETF'e üye olmanın en yakın karşılığı, bir IETF veya Çalışma Grubu'nun e-posta listesine kayıtlı olmaktır. IETF gönüllüleri, dünyanın dört bir yanından ve internet topluluğunun farklı alanlarından gelirler. IETF, Internet Engineering Steering Group (IESG) ve Internet Architecture Board (IAB) denetiminde ve bu kuruluşlarla yakın bir işbirliği içinde çalışır. IAB'nin genel denetiminde yer alan Internet Research Task Force (IRTF) ve Internet Research Steering Group (IRSG) ise, daha uzun vadeli araştırma konularına odaklanır.
İnternetin Merkezi Olmayan Yapısı ve Yönetimi > RFC’ler

RFC'ler (Request for Comments), IAB (Internet Architecture Board), IESG (Internet Engineering Steering Group), IETF (Internet Engineering Task Force) ve IRTF (Internet Research Task Force) gibi internet standartları üzerinde çalışan kurumların ana dokümantasyon kaynağıdır. Başlangıçta, “yorum talepleri” olarak planlanan ilk RFC, RFC 1 "Host Software" (Ana Bilgisayar Yazılımı) adıyla Steve Crocker tarafından 1969 yılında UCLA'da yazıldı. Bu teknik bildirimler, ARPANET’in geliştirilmesine yönelik çeşitli unsurları belgeliyordu ve ilk RFC Editörü olan Jon Postel tarafından düzenlendi.
RFC’ler, önerilen standartlardan, taslak ve tam standartlara, en iyi uygulamalardan, deneysel protokollere, tarihsel bilgilerden diğer bilgilendirici konulara kadar geniş bir yelpazede bilgi içerir. RFC’ler bireyler veya bireylerden oluşan gayri resmi gruplar tarafından yazılabilse de, çoğu resmi bir Çalışma Grubu’nun ürünüdür. Taslaklar, IESG’ye bireyler veya Çalışma Grubu Başkanı tarafından sunulur. IAB tarafından atanan, IANA’dan bağımsız bir RFC Editörü, IESG ile birlikte çalışarak taslakları alır, düzenler, formatlar ve yayımlar. Bir RFC yayımlandıktan sonra asla revize edilmez. Eğer içeriğindeki standart değişirse veya bilgi güncelliğini yitirirse, güncellenmiş standart veya bilgi yeni bir RFC olarak yeniden yayımlanır ve orijinal RFC “kullanım dışı” bırakılır.
İnternetin Merkezi Olmayan Yapısı ve Yönetimi > Internet Society (ISOC)

Internet Society (ISOC), 1992 yılında kurulan uluslararası bir kar amacı gütmeyen kuruluştur. Amacı, internetin tüm dünyadaki insanların yararına olacak şekilde açık bir biçimde gelişimini, evrimini ve kullanımını sağlamaktır. Amerika Birleşik Devletleri'nde Washington, DC yakınlarında ve İsviçre'nin Cenevre kentinde ofisleri bulunan ISOC, 80'den fazla kurumsal ve 50.000'den fazla bireysel üyeye sahiptir. Üyeler, coğrafi konuma veya ortak ilgi alanlarına göre bir araya gelerek “şube” olarak adlandırılan gruplar oluşturur. Dünya çapında 90'dan fazla ISOC şubesi bulunmaktadır.
ISOC, internetin standartlarını belirleyen kuruluşlar için mali ve organizasyonel destek sağlar ve bu kuruluşların çalışmalarını teşvik eder. Bu kuruluşlar arasında Internet Engineering Task Force (IETF), Internet Architecture Board (IAB), Internet Engineering Steering Group (IESG) ve Internet Research Task Force (IRTF) yer alır. ISOC, ayrıca internetin açık, şeffaf süreçlere ve uzlaşmaya dayalı karar alma modelinin anlaşılması ve takdir edilmesi için çalışmalar yürütür.
İnternetin Merkezi Olmayan Yapısı ve Yönetimi > Internet Society (ISOC) ve 21. Yüzyılda İnternetin Küresel Yönetişimi

1990'lardan itibaren internetin yönetimi ve organizasyonu, hükümetler, ticaret, sivil toplum ve bireyler için küresel anlamda önem kazandı. İnternetin bazı teknik yönlerini kontrol eden kuruluşlar, eski ARPANET'in denetim işlevini devralmış ve internetin günlük teknik işleyişinde karar alıcı konumuna gelmişlerdi. İnternetin belirli alanlarında yönetici olarak kabul edilseler de, bu kuruluşların yetkileri sınırlıydı ve giderek artan uluslararası denetim ve itirazlara tabiydi. Bu itirazlar, 2000 yılında ICANN'in (Internet Corporation for Assigned Names and Numbers) önce Güney Kaliforniya Üniversitesi ile olan bağlarını koparmasına, ardından 2009 yılında ABD hükümetiyle olan uzun süreli anlaşmalarını sonlandırarak özerklik kazanmasına yol açtı. Ancak, ABD Ticaret Bakanlığı ile bazı sözleşmesel yükümlülükleri devam etti. Son olarak, 1 Ekim 2016'da ICANN, ABD Ticaret Bakanlığı'na bağlı Ulusal Telekomünikasyon ve Bilgi İdaresi (NTIA) ile olan sözleşmesini sona erdirdi ve internetin denetimi küresel internet topluluğuna devredildi.
Internet Engineering Task Force (IETF), Internet Society’nin finansal ve organizasyonel desteğiyle internetin geçici standartlar organı olarak hizmet vermeye ve Request for Comments (RFC) yayınlamaya devam ediyor.
Kasım 2005’te Tunus’ta düzenlenen Bilgi Toplumu Üzerine Dünya Zirvesi (WSIS), Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri tarafından bir İnternet Yönetişim Forumu (IGF) oluşturulması çağrısında bulundu. IGF, hükümetleri, özel sektörü, sivil toplumu ve teknik-akademik toplulukları temsil eden paydaşlar arasında internetin geleceği hakkında süregelen, bağlayıcı olmayan bir diyalog başlattı. İlk IGF toplantısı Ekim/Kasım 2006'da yapıldı ve sonrasında her yıl düzenli olarak devam etti. WSIS’ten bu yana, “internet yönetişimi” terimi, dar teknik meselelerin ötesine geçerek internetle ilgili çok daha geniş politika konularını kapsar hale geldi.
İnternetin mucidi olan Tim Berners-Lee, webin geleceğine dair tehditlerden endişe duymaya başladı ve Kasım 2009'da Washington DC'deki IGF'de World Wide Web Foundation’ı (WWWF) kurarak, webin insanlık için güvenli ve güçlendirici bir araç olması gerektiğini savunan bir kampanya başlattı. Kasım 2019’da Berlin’de düzenlenen IGF’de, Berners-Lee ve WWWF, “Web İçin Sözleşme” kampanyasını başlattı. Bu girişim, hükümetleri, şirketleri ve vatandaşları, webin kötüye kullanılmasını önlemek adına dokuz ilkeye uymaya teşvik ediyor. Berners-Lee'nin uyarısı ise oldukça netti: “Eğer şimdi harekete geçmez ve birlikte hareket etmezsek, webin kötü niyetli kişilerce istismar edilmesini, bölünme ve zayıflatma amaçları için kullanılmasını önleyemez, insanlık için sunduğu potansiyeli boşa harcarız.”
İnternetin Evrimiː Yönetim ve Standartları Belirleyen Kuruluşların Tarihsel Gelişimi

İnternetle ilgili kuruluşları tarihsel olarak sıralandığında, kurumların gelişimlerini ve internetin evrimindeki rolleri daha iyi anlaşılabilir.
İnternetin Evrimiː Yönetim ve Standartları Belirleyen Kuruluşların Tarihsel Gelişimi > 1. ARPANET (1969)

ABD Savunma Bakanlığı tarafından kurulan ilk paket anahtarlamalı ağ olan ARPANET, internetin doğrudan öncüsü olarak kabul edilir.
ARPANET, farklı bilgisayarların birbirleriyle iletişim kurmasına imkan tanıyan ve günümüzdeki internetin temelini oluşturan bağlantı modelini geliştirdi.
İnternetin Evrimiː Yönetim ve Standartları Belirleyen Kuruluşların Tarihsel Gelişimi > 2. Internet Assigned Numbers Authority (IANA) (1970'ler)

ARPANET'teki sayısal tanımlayıcıları ve protokol numaralarını yönetmek amacıyla IANA fonksiyonları oluşturuldu.
IANA'nın yönetimini Kaliforniya Üniversitesi Bilgi Bilimleri Enstitüsü'nden (ISI) Jonathan Postel yürüttü.
IANA, IP adresleri, otonom sistem numaraları ve diğer internet tanımlayıcılarını yönetmekle görevlidir.
İnternetin Evrimiː Yönetim ve Standartları Belirleyen Kuruluşların Tarihsel Gelişimi > 3. Internet Engineering Task Force (IETF) (1986)

IETF, ABD hükümeti tarafından finanse edilen araştırmacılarla üç aylık toplantılar olarak başladı.
İnternet standartlarının geliştirilmesinden sorumlu gönüllü bir teknik grup olarak evrildi ve daha sonra ISOC altında bir standart kuruluşu olarak görev aldı.
İnternetin Evrimiː Yönetim ve Standartları Belirleyen Kuruluşların Tarihsel Gelişimi > 4. Internet Architecture Board (IAB) (1989)

İnternetin genel yapısını, protokol mimarisini ve teknik standartların yönelimlerini belirlemek için kurulan IAB, IETF'in çalışmalarını denetler.
IAB, internet mimarisi ve genel teknik yönetişimden sorumlu üst düzey bir kurul olarak faaliyet gösterir.
İnternetin Evrimiː Yönetim ve Standartları Belirleyen Kuruluşların Tarihsel Gelişimi > 5. RIPE Network Coordination Centre (RIPE NCC) (1992)

IP adreslerinin dağıtımı ve bölgesel internet kayıtlarının yönetilmesi için Avrupa merkezli olarak kurulan ilk Bölgesel İnternet Kayıt Merkezi (RIR).
RIPE NCC, Avrupa, Orta Doğu ve Asya'nın bazı bölgelerinde IP adres tahsisini yürütür.
İnternetin Evrimiː Yönetim ve Standartları Belirleyen Kuruluşların Tarihsel Gelişimi > 6. Internet Society (ISOC) (1992)

IETF, IAB ve diğer internet standartları belirleme kuruluşlarına mali ve organizasyonel destek sağlamak amacıyla kurulan uluslararası bir kar amacı gütmeyen kuruluş.
İnternetin açık, erişilebilir ve tüm dünyada faydalı olmasını teşvik eder.
İnternetin Evrimiː Yönetim ve Standartları Belirleyen Kuruluşların Tarihsel Gelişimi > 7. Asia Pacific Network Information Centre (APNIC) (1993)

Asya-Pasifik bölgesinde internet numara kayıtlarını yönetmek için RIPE NCC modeline göre kurulan ikinci bölgesel internet kayıt merkezi.
Tokyo'da pilot proje olarak başlatıldı, daha sonra bağımsız bir RIR olarak yapılandı.
İnternetin Evrimiː Yönetim ve Standartları Belirleyen Kuruluşların Tarihsel Gelişimi > 8. American Registry for Internet Numbers (ARIN) (1997)

IP adresi tahsis sürecini bölgesel bir modele taşıma sürecinin parçası olarak ABD ve Kanada'da IP adresi yönetiminden sorumlu bölgesel internet kayıt merkezi olarak kuruldu.
ABD Ulusal Bilim Vakfı'nın yönlendirmesiyle, kullanıcıların doğrudan yönetimde söz sahibi olması amacıyla kuruldu.
İnternetin Evrimiː Yönetim ve Standartları Belirleyen Kuruluşların Tarihsel Gelişimi > 9. Internet Corporation for Assigned Names and Numbers (ICANN) (1998)

İnternetin iki temel isim alanını (IP adresleri ve DNS isimleri) koordine etmek amacıyla ABD Ticaret Bakanlığı ile sözleşmeli olarak Kaliforniya'da kuruldu.
ICANN, IANA işlevlerini devraldı ve DNS yönetimi ve IP adres koordinasyonu gibi teknik yönetişim görevlerini üstlendi.
İnternetin Evrimiː Yönetim ve Standartları Belirleyen Kuruluşların Tarihsel Gelişimi > 10. Internet Governance Forum (IGF) (2006)

2005'teki Bilgi Toplumu Üzerine Dünya Zirvesi (WSIS) sonrası, internet yönetişimi üzerine bağlayıcı olmayan bir diyalog başlatmak amacıyla Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri tarafından oluşturuldu.
IGF, hükümetler, özel sektör, sivil toplum ve teknik topluluklar arasında internetin geleceği hakkında yıllık olarak süregelen bir tartışma platformu sağlar.
İnternetin Siyasallaşması

İnternetin, etkili bir kitle iletişim aracı olarak hızla büyümesi, onun siyasallaşmasına da yol açtı. Bu süreçte, bir zamanlar farklı yöntemlerle gerçekleşen toplumsal ve politik söylemler ile etkinlikler internet ortamına taşındı. Bu değişim, çeşitli siyasi faaliyetlerin dijital ortama adapte edilmesine neden oldu. Öne çıkan bazı örnekler şunlardır:
Fikir ve Görüşlerin Yayılması: Siyasi fikirlerin, görüşlerin ve ideolojilerin internet üzerinden hızla yayılması mümkün hale geldi. Sosyal medya ve bloglar, bu tür içeriklerin kolayca geniş kitlelere ulaşmasını sağladı.
Destekçi Toplama ve Halkın Bir Araya Gelmesi: Fikirleri, ürünleri veya davaları desteklemek üzere takipçi toplama ve insanların belirli bir amaç etrafında bir araya gelmesi, internetin sunduğu araçlarla çok daha kolaylaştı. Bu, toplumsal hareketlerin internet aracılığıyla hızla örgütlenmesini sağladı.
Hassas Bilgi Paylaşımı ve İfşaat: Gizli veya hassas bilgilerin yayılması ve paylaşımı internet sayesinde hız kazandı. Ancak, bazı ülkeler, bu tür bilgilerin yayılmasını sansürleyerek kontrol altına almaya çalışıyor.
Suç Faaliyetleri ve Terörizm: İnternet, suç ve terör faaliyetleri için bir araç haline geldi. Aynı zamanda, yasa uygulayıcılar interneti gözetim ve soruşturma amacıyla kullanmaya başladı. Ancak, internetin kitlesel gözetim aracı olarak kullanılabilmesi, mahremiyet ve güvenlik tartışmalarını da beraberinde getirdi.
Siyasi Amaçlı Sahte Haberler: İnternet üzerinden yayılan sahte haberler, halkı etkileme amacı taşıyabilir ve siyasi gündemleri şekillendirebilir. Bu durum, özellikle sosyal medya üzerinden yayılan yanlış bilgilere karşı toplumsal bir hassasiyet oluşmasına yol açtı.
İnternetin siyasileşmesi, bilgi paylaşımı, sosyal örgütlenme ve politik eylemlerin dijital ortama taşınmasıyla birlikte daha da hız kazandı. Bu süreç, internetin toplumsal etkisini artırırken, yeni güvenlik, gizlilik ve ifade özgürlüğü tartışmalarını da beraberinde getirdi.