Erken modern İskoçya’da cadı mahkemeleri
Mahkemelerin özellikleri

İskoçya nüfusunun, İngiltere nüfusunun muhtemelen çeyreği kadar olmasına karşın büyücülük davalarının sayısı İngiltere'deki sayıların üç katıydı. Bu sayının bu süreç boyunca 4,000 ila 6,000 arasında olduğu tahmin edilmektedir. Bu değer, Avrupa genelindeki ortalamanın yaklaşık dört katıdır. Büyüye ilişkin temel inançların Kuzey İskoçya’da oldukça yaygın olduğunu gösteren kanıtlara rağmen bu mahkemelerin açık ara çoğunluğu, Kilise egemenliğinin daha baskın olduğu Güney İskoçya’da gerçekleşti. Orkney’de büyücülük davaları ana karadaki davalardan farklıydı. Buradaki çoğu mahkeme 1650’den önce gerçekleşti. Gerçekleşen büyük mahkeme dizileri arasında 1590-91 yılları arasındaki mahkemeler ile İskoçya genelinde Mart ayından Ekim ayına kadar sürmüş olan 1597’deki Büyük Cadı Avı bulunmaktaydı. En az 400 kişi satanizmin değişik biçimlerinden yargılanarak mahkemeye çıkarıldı. Bu mahkemelerin sonunda idama çarptırılanların sayısı bilinmemekle birlikte yaklaşık 200 olduğu tahmin edilmektedir. Bunların sonrasında gerçekleşen büyük mahkemelerin arasında ise 1628-31 ve 1649-50 mahkemeleri vardı. Cadı avlarının yüksek olasılıkla en şiddetlisi, dört farklı ülkeden adı belirlenmiş yaklaşık 664 cadının yargılandığı 1661-62 mahkemeleriydi.
Suçlananların çoğu, diğer bir deyişle yaklaşık %75’i kadındı, ancak cadı veya warlock olmakla suçlanıp idam edilen erkekler de vardı. Günümüz tahminleri 1,500’den fazla kişinin idam edildiğini göstermektedir. Bunların çoğu yaşça büyük kadınlar olmakla birlikte, aralarında cadılıkla suçlanan birisi ile bağlantıları olduğu için yargılanan genç kadınlar ve erkekler de mevcuttu. Bu kişiler de genelde suçlananların çocukları veya eşleriydi. Geleneksel şifacılar kitle olarak hedeflenmemiş olsalar da suçlanan bazı erkeklerin arasında güçlerini kötüye kullandıkları düşünülen geleneksel şifacılar da vardı. Çoğu gezgin veya dilenci değil, kendi toplumlarının birer üyesiydi. Çoğunun yıllar içinde adı büyücülükle nam salmaya başlamış, özellikle de lanet okumalarının üzerine, “kurban”larından biri bir talihsizlikle yüzleştiğinde, mahkemeye çıkarılmışlardı. Bu sürecin oluşmasında, bazı kadınların sosyal güç elde etmek için lanetlerden faydalanmalarının katkısı olmuş olabilir.
Büyücülük davalarının hemen hemen tümü, 1563 Yasası’nın hükümleri uyarınca laik mahkemelerde gerçekleşti. 1649 yılında dini radikalciler olan Covenanter rejimi mevcut yasayı tasdik eden ve artık ölümle cezalandırılacak olan “Şeytan ile yardımcı ruhlar”a danışanları içine alacak şekilde kapsamı genişletildi. Cadılıkla suçlananların yargılanabileceği üç temel mahkeme türü vardı. İlki, Edinburgh’da bulunan, çoğu yerel bölgeden geliyor olsa da İskoçya’nın her bir yanından dava alan Yüksek İstinaf Mahkemesi’ydi. İkincisi ise merkez mahkemelerden gelen yargıçlar tarafından yürütülen ve ülkenin çeşitli ilçelerinde gerçekleştirilmiş olan gezici mahkemelerdi. Son olarak da cadıların bizzat suçlu bulundukları bölgelerde yargılanmaları için kurulmuş, Danışma Meclisi veya Parlamento’nun komisyonları ile yürütülen, yerel toprak sahipleri ve soylu erkeklerin görevlendirildiği yerel mahkemeler vardı. Sonuçlarına bakıldığında, yerel mahkemelerin idam oranlarının profesyonel avukatlar tarafından yürütülen mahkemelerin oranlarından çok daha yüksek olduğu görülebilmektedir. Yerel mahkemeler yargılananların yüzde 90’ını, İstinaf Mahkemesi ise yüzde 55’ini idama çarptırırken gezici mahkemeler yalnızca yüzde 16’sını idamla cezalandırmıştı. 1597’de geriye kalan komisyonların feshedilmesinden sonra büyücülüğe karşı savaş ileri gelen din adamlarının yürüttüğü kilise oturumlarıyla sürdürülmeye başlandı. Merkezi mahkemeler yalnızca Danışma Meclisi tarafından görevlendirildiklerinde dava açmaktaydı, ancak meclisin İstinaf Mahkemesi’nin hükümleri üzerinde tam kontrolü yoktu.
İskoçya’daki cadı mahkemeleri, şüphelinin derisine iğneler ve şişler batırılması anlamına gelen “batırmalar” ile ünlüydü. Bunun sebebi, cadıların acı hissetmelerini engelleyen Şeytan'ın işareti’ni taşıdıklarına inanılmasıydı. Profesyonel batırıcılar arasında John Kincaid ve John Dick yer almaktaydı. Bu iki adamın eylemleri sonucu 1661-62 yıllarındaki cadı avı salgını baş göstermiş ve bunların sahtekar olduklarının ortaya çıkarılması ve hapse mahkûm edilmeleri mahkemelerin sonunun gelmesine yardımcı olmuştu. Büyük ilgi gören bazı davalarda yasal işkence uygulanmıştı. Bunlar arasında 1590 yılında kralı öldürme planları yapmakla suçlanan John Fine da vardı. John Fine’ın ayakları çizme olarak bilinen bir bacak mengenesiyle ezilmişti. Ancak bu tür olaylar nispeten nadirdi. Suçlu hükmü verilmesi için en iyi delil sayılan itiraflar genelde şüpheliyi uykusuz bırakmak suretiyle cadıyı “uyandırarak” elde edilmekteydi. Yaklaşık üç günün ardından şüpheliler halüsinasyonlar görmeye başlamakta ve bunlar cadı mahkemeleri için egzotik detaylar sağlamaktaydı. İskoçya’da suçlu bulunan cadılar genelde önce kazıkta boğulup ardından yakılmıştı; ancak canlı canlı yakılanlar da olmuştu.