stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Walther Bothe

| Walther Wilhelm Georg Bothe |
| --- | --- |
1950'lerde Walther Bothe
Doğum: 8 Ocak 1891(1891-01-08) Oranienburg, Alman İmparatorluğu
Ölüm: 8 Şubat 1957 (66 yaşında) Heidelberg, Batı Almanya
Defin yeri: Mittensheim Mezarlığı
Milliyet: Alman
Mezun olduğu okul(lar): Berlin Üniversitesi
Tanınma nedeni: Coincidence circuit
Ödüller: Nobel Fizik Ödülü (1954)    Max Planck Madalyası (1953)

Kariyeri
Dalları: Fizik, matematik, kimya
Çalıştığı kurumlar: Berlin Üniversitesi Giessen Üniversitesi Heidelberg Üniversitesi Max Planck Enstitüsü
Doktoradanışmanı: Max Planck
 
İmza

Walther Wilhelm Georg Bothe (Almanca telaffuz: [ˈvaltɐ ˈboːtə]; d. 8 Ocak 1891 - ö. 8 Şubat 1957), 1954'te Max Born ile Nobel Fizik Ödülü'nü paylaşan bir Alman nükleer fizikçiydi.
1913'te Reich Fiziksel ve Teknik Enstitüsü'nde (PTR) yeni oluşturulan Radyoaktivite Laboratuvarı'na katıldı, sonraki birkaç yıl laboratuvarın yöneticisi olarak görev aldı ve 1930'a kadar burada kaldı. 1914'ten itibaren Birinci Dünya Savaşı sırasında orduda görev yaptı ve 1920'de Almanya'ya dönen Rus savaş esirlerinden biriydi. Laboratuvara döndükten sonra, nükleer reaksiyonlar, radyasyonun Compton etkisi, kozmik ışınlar ve dalga-parçacık ikiliği çalışmalarına rastlantısal yöntemleri geliştirdi ve uyguladı. 1954'te bu çalışmalarıyla Nobel Fizik Ödülü'nü alacaktı.
1930'da tam profesör ve Giessen Üniversitesi fizik bölümünün yöneticisi oldu. 1932'de Heidelberg Üniversitesi Fiziki ve Radyoloji Enstitüsü'nün müdürü oldu. deutsche Physik hareketinin unsurları arasında yer aldığından bu pozisyondan sürüldü. Almanya'dan göç etmesini engellemek için Heidelberg'deki Kaiser Wilhelm Tıbbi Araştırma Enstitüsü'nün (KWImF) Fizik Enstitüsü'nün direktörlüğüne atandı. Orada, Almanya'da ilk operasyonel siklotronu kurdu. Ayrıca, Ordu Mühimmat Dairesi gözetiminde 1939'da başlatılan Uranverein (Uranyum Kulübü) olarak da bilinen Alman nükleer enerji projesinde müdür oldu.
1946'da KWImf'deki Fizik Enstitüsü müdürlüğüne ek olarak, Heidelberg Üniversitesi'nde profesör olarak görevine iade edildi. 1956'dan 1957'ye kadar Almanya'daki Nükleer Fizik Çalışma Grubu'nun bir üyesiydi.
Bothe'nin ölümünden sonraki yıl, KWImF'deki Fizik Enstitüsü, Max Planck Topluluğu altında yeni bir enstitü statüsüne yükseltildi ve daha sonra Max Planck Nükleer Fizik Enstitüsü oldu. Ana binasına daha sonra Bothe laboratuvarı adı verildi.
Eğitimi

Bothe, Friedrich Bothe ve Charlotte Hartung'un çocukları olarak doğdu. 1908'den 1912'ye kadar Bothe, Friedrich-Wilhelms-Universität (bugünkü Humboldt-Universität zu Berlin)'de okudu. 1913'te Max Planck'ın öğretim asistanıydı. Doktorasını 1914'te Planck'ın danışmanlığında aldı.
Kariyeri > İlk yıllar

1913'te Bothe, Physikalisch-Technische Reichsanstalt'a (PTR, Reich Fizik ve Teknik Enstitüsü; bugün, Physikalisch-Technische Bundesanstalt) katıldı ve 1930'a kadar burada kaldı. Hans Geiger, 1912'de oradaki yeni Radyoaktivite Laboratuvarı'nın direktörlüğüne atanmıştı. PTR'de, Bothe 1913'ten 1920'ye kadar Geiger'in asistanı, 1920'den 1927'ye kadar Geiger'in kadrosunun bilimsel bir üyesiydi ve 1927'den 1930'a kadar Geiger'in yerine Radyoaktivite Laboratuvarı'nın direktörü olarak görev yaptı.
Mayıs 1914'te Bothe, Alman süvarilerinde hizmet için gönüllü oldu. Ruslar tarafından esir alındı ve beş yıl Rusya'da hapsedildi. Oradayken Rus dilini öğrendi ve doktora çalışmalarıyla ilgili teorik fizik problemleri üzerinde çalıştı. 1920'de bir Rus gelinle Almanya'ya döndü.
Rusya'dan dönüşünde, Bothe PTR'deki Hans Geiger yönetimindeki Radyoaktivite Laboratuvarı'ndaki işine devam etti. 1924'te Bothe rastlantı yöntemini yayınladı. Daha sonra ve sonraki yıllarda, bu yöntemi ışığın nükleer reaksiyonları, Compton etkisi ve dalga-parçacık ikiliği üzerine deneysel çalışmasına uyguladı. Bothe'nin rastlantı yöntemi ve uygulamaları, kendisine 1954'te Nobel Fizik Ödülü kazandırdı.
1925'te, henüz PTR'deyken Bothe, Berlin Üniversitesi'nde bir Privatdozent oldu, bu da habilitasyon'unu tamamladığı anlamına geliyor ve 1929'da orada bir ausserordentlicher Professor oldu.
1927'de Bothe, alfa parçacıkları ile bombardıman yoluyla hafif elementlerin dönüşümünün çalışmasına başladı. 1928'de H. Fränz ve Heinz Pose ile ortak bir araştırmayla, Bothe ve Fränz, nükleer etkileşimlerin reaksiyon ürünlerini nükleer enerji seviyeleriyle ilişkilendirdiler.
1929'da, Bothe'nin PTR'deki laboratuvarında misafir olan Werner Kolhörster ve Bruno Rossi ile işbirliği içinde kozmik ışınlar üzerinde çalışmaya başladı. Kozmik radyasyon çalışması, Bothe'nin hayatının geri kalanını meşgul edecekti.
1930'da ordentlicher Professor ve Justus Liebig-Universität Gießen fizik bölümünün yöneticisi oldu. O yıl, Herbert Becker ile birlikte çalışan Bothe, berilyum, bor ve lityum'u polonyumdan gelen alfa parçacıklarıyla bombaladı ve bir nüfuz edici radyasyonun yeni bir şeklini gözlemledi. 1932'de James Chadwick bu radyasyonu nötron olarak tanımladı.
Kariyeri > Heidelberg

1932'de Bothe, Heidelberg Üniversitesi'ndeki Physikalische und Radiologie Institut (Fizik ve Radyoloji Enstitüsü) Direktörü olarak Philipp Lenard'ın yerini almıştı. O zaman Rudolf Fleischmann Bothe'nin öğretim asistanı oldu. Adolf Hitler 30 Ocak 1933'te Almanya Şansölyesi olduğunda, Deutsche Physik kavramı coşkuyla daha fazla rağbet gördü; Yahudi karşıtıydı ve teorik fiziğe, özellikle de kuantum mekaniği dahil olmak üzere modern fiziğe ve hem atom hem de nükleer fiziğe karşıydı. Üniversite ortamında uygulandığı gibi, en önde gelen iki destekçisi Nobel Fizik Ödülü Sahipleri Philipp Lenard ve Johannes Stark olmasına rağmen, siyasi faktörler tarihsel olarak uygulanan bilimsel yetenek kavramına göre öncelikliydi. Deutsche Physik taraftarları önde gelen teorik fizikçilere karşı acımasız saldırılar başlattı. Lenard, Heidelberg Üniversitesi'nden emekli olmasına rağmen, orada hala önemli bir etkiye sahipti. 1934'te Lenard, Bothe'yi Heidelberg Üniversitesi'ndeki Fizik ve Radyoloji Enstitüsü müdürlüğünden azletmeyi başardı, bunun üzerine Bothe, Institut für Physik'in (Fizik Enstitüsü) Direktörü oldu. Kaiser-Wilhelm Institut für medizinische Forschung (KWImF, Kaiser Wilhelm Tıbbi Araştırma Enstitüsü; bugün, Max Planck Tıbbi Araştırma Enstitüsü), Heidelberg'de, yakın zamanda ölen Karl W. Hauser'in yerine geçti. Ludolf von Krehl, KWImF Direktörü ve Max Planck, Kaiser-Wilhelm Society Başkanı (KWG, Kaiser Wilhelm Society, bugün Max Planck Topluluğu), direktörlüğü Bothe'a göç etme olasılığını engellemek için teklif etmişti. Bothe, 1957'deki ölümüne kadar KWImF'deki Fizik Enstitüsü müdürlüğünü yaptı. KWImF'deyken, Bothe, 1946'ya kadar Heidelberg Üniversitesi'nde fahri profesörlük yaptı. Fleischmann Bothe ile birlikte gitti ve 1941'e kadar onunla orada çalıştı. Her ikisi de kadrosuna Wolfgang Gentner (1936-1945), doktorasını Nobel Ödüllü James Franck ile yapmış ve Robert Pohl ile Georg Joos tarafından şiddetle tavsiye edilen Heinz Maier-Leibnitz (1936 – ?) ve Arnold Flammersfeld (1939-1941) dahil bilim insanlarını işe aldı. Ayrıca kadrosunda Peter Jensen ve Erwin Fünfer de vardı.
1938'de Bothe ve Gentner, nükleer foto-etkinin enerji bağımlılığını yayınladı. Bu, nükleer absorpsiyon spektrumlarının birikimli ve sürekli olduğuna dair ilk açık kanıttı ve dipolar dev nükleer rezonans olarak bilinen bir etkiydi. Bu teorik olarak on yıl sonra fizikçiler J. Hans D. Jensen, Helmut Steinwedel, Peter Jensen, Michael Goldhaber ve Edward Teller tarafından açıklandı.
Ayrıca 1938'de Maier-Leibniz bir Wilson bulut odası inşa etti. Bulut odasından alınan görüntüler Bothe, Gentner ve Maier-Leibniz tarafından 1940 yılında saçılan parçacıkların tanımlanması için standart bir referans haline gelen Tipik Bulut Odası Görüntüleri Atlası (Atlas of Typical Cloud Chamber Images)'nı yayınlamak için kullanıldı.
Kariyeri > İlk Alman siklotronu

1937'nin sonunda, Bothe ve Gentner'ın bir Van de Graaff jeneratörü inşa etme ve araştırma için kullanmakta elde ettiği hızlı başarı, onları bir siklotron inşa etmeyi düşünmeye yöneltmişti. Kasım ayına kadar, Kaiser-Wilhelm Gesellschaft (KWG, Kaiser Wilhelm Society; bugün, Max Planck Society) Başkanına bir rapor zaten gönderilmişti ve Bothe Helmholtz-Gesellschaft (Helmholtz Derneği; bugün, Helmholtz Alman Araştırma Merkezleri Derneği), Badischen Kultusministerium (Baden Kültür Bakanlığı), I.G. Farben, KWG ve diğer çeşitli araştırma odaklı ajanslardan fon sağlamaya başladı. İlk umutla Eylül 1938'de Siemensden bir mıknatıs sipariş etti, ancak daha fazla finansman bulmak daha sonra sıkıntılı hale geldi. Bu zamanlarda, Gentner, 1 MeV'nin hemen altında enerji üretmek için yükseltilmiş olan Van de Graaff jeneratörünün yardımıyla nükleer foto-etki üzerine araştırmalarına devam etti. Gentner, 7Li (p, gama) ve 11B (p, gama) reaksiyonları ve 80Br nükleer izomeri ile ilgili araştırmaları tamamlandığında, tüm çabasını planlanan siklotronun inşasına adadı.
1938'in sonunda ve 1939'a kadar siklotronun yapımını kolaylaştırmak için, "Helmholtz-Gesellschaft"tan bir burs yardımıyla Gentner, Kaliforniya Üniversitesi Radyasyon Laboratuvarına(bugünkü, Lawrence Berkeley Ulusal Laboratuvarı) Berkeley, California'ya gönderildi. Ziyaretin sonucunda Gentner, Emilio G. Segrè ve Donald Cooksey ile işbirliğine dayalı bir ilişki kurdu.
1940 yazında Fransa ve Almanya arasındaki ateşkesten sonra, Bothe ve Gentner, Paris'te inşa edilen Frédéric Joliot-Curie siklotronunu denetleme emri aldı. İnşa edilmiş olmasına rağmen henüz faaliyete geçmemişti. Eylül 1940'ta Gentner, siklotronu faaliyete geçirmek için bir grup oluşturma emri aldı. Frankfurt Üniversitesi'nden Hermann Dänzer bu çabaya destek verdi. Paris'teyken, Gentner hem Frédéric Joliot-Curie'yi hem de tutuklanıp gözaltına alınan Paul Langevin'i serbest bıraktırmayı başardı. 1941/1942 kışının sonunda, siklotron 7 MeV'lik bir döteron ışınıyla faaliyete geçti.
Uranyum ve toryum ışınla radyasyona tutuldu ve yan ürünler, Berlin'deki "Kaiser-Wilhelm Institut für Chemie" (KWIC, Kaiser Wilhelm Kimya Enstitüsü, bugün, Max Planck Kimya Enstitüsü)'ne  Otto Hahn'a gönderildi. 1942'nin ortalarında, Gentner'ın Paris'teki halefi, Bonn'dan Wolfgang Riezler idi.
1941'de Bothe, siklotronun inşasını tamamlamak için gerekli tüm finansmanı elde etmişti. Mıknatıs 1943 Mart'ında teslim edildi ve ilk döteron ışını Aralık ayında gönderildi. Siklotron için açılış töreni 2 Haziran 1944'te yapıldı. Yapım aşamasında olan başka siklotronlar varken, Bothe's Almanya'daki ilk işlevsel siklotrondu.
Kariyeri > İkinci Dünya Savaşı Sonrası

1946'dan 1957'ye kadar KWImF'deki görevine ek olarak Bothe, Heidelberg Üniversitesi'nde ordentlicher Professor idi.
Dünya Savaşı'nın sonunda, Müttefikler siklotronu Heidelberg'de ele geçirdiler. 1949'da kontrolü Bothe'ye iade edildi.
1956 ve 1957 yıllarında Bothe, Deutschen Atomkommission (DAtK, Alman Atom Enerjisi Komisyonu)'nun Fachkommission II "Forschung und Nachwuchs" ("Araştırma ve Büyüme" Komisyonu II)'nin Arbeitskreis Kernphysik (Nükleer Fizik Çalışma Grubu)'nun bir üyesiydi. Nükleer Fizik Çalışma Grubunun hem 1956 hem de 1957'deki diğer üyeleri şunlardı: Werner Heisenberg (başkan), Hans Kopfermann (başkan yardımcısı), Fritz Bopp, Wolfgang Gentner, Otto Haxel, Willibald Jentschke, Heinz Maier-Leibnitz, Josef Mattauch, Wolfgang Riezler, Wilhelm Walcher ve Carl Friedrich von Weizsäcker. Wolfgang Paul de 1957'de grubun bir üyesiydi.
1957'nin sonunda, Gentner, Kaiser-Wilhelm Gesellschaft (Kaiser Wilhelm Enstitüsü)'nün halefi olan Max-Planck Gesellschaft (MPG, Max Planck Topluluğu)'nun Başkanı Otto Hahn ve MPG Senatosu ile onların himayesinde yeni bir enstitü kurmak amacıyla görüşmelerde bulunuyordu. Esasen, Heidelberg'deki Max-Planck Institut für medizinische Forschung ("Max-Planck Tıbbi Araştırma Enstitüsü)'ndeki Walther Bothe'nin Institut für Physik ("Fizik Enstitüsü"), MPG'nin tam teşekküllü bir enstitüsü olmak üzere ayrılacaktı. Devam etme kararı Mayıs 1958'de alındı. Gentner, 1 Ekim'de Max-Planck Institut für Kernphysik (MPIK, Max Planck Nükleer Fizik Enstitüsü) direktörlüğüne getirildi ve aynı zamanda Heidelberg Üniversitesi'nde ordentlicher Professor pozisyonunu aldı. Bothe, o yılın Şubat ayında öldüğü için MPIK'in nihai kuruluşunu görecek kadar yaşamamıştı.
Bothe, Uranverein ile yaptığı çalışmalarda mazeret sunmayan bir Alman vatanseverdi. Ancak Bothe'nin Almanya'daki Nasyonal Sosyalist politikalara karşı sabırsızlığı, onun Gestapo tarafından şüphe ile karşılanmasına ve soruşturma altına alınmasına neden oldu.
Kişisel yaşamı

Birinci Dünya Savaşı sırasında savaş esiri olarak Rusya'da hapsedilmesi sonucunda 1920'de evlendiği Barbara Below ile tanıştı. İki çocukları oldu. Barbara, eşinden birkaç yıl önce öldü.
Bothe başarılı bir ressam ve müzisyendi; piyano çaldı.
Onurlandırılması

Bothe bir dizi ödüle layık görüldü:
Göttingen Bilimler Akademisi Üyesi
Heidelberg Bilimler Akademisi Üyesi
Sakson Bilimler Akademisi Sorumlu Üyesi, Leipzig
Federal Hizmetler Nişanı Büyük Haçı
1952 - Bilim ve Sanat için Liyakat Nişanı Şövalyesi
1953 – Alman Fizik Derneği Max Planck Madalyası
1954 – Nobel Fizik Ödülü "rastlantı yöntemi ve onunla ilişkili yaptığı keşifler için". Bothe ödülün yarısını aldı; diğer yardısı ise Max Born'a verildi.
19178 Walterbothe, onun adını taşıyan asteroid.
Çalışmaları > Dahili raporlar

Aşağıdaki raporlar, Alman Uranverein’ın dahili bir yayını olan Kernphysikalische Forschungsberichte (Research Reports in Nuclear Physics)'de yayınlandı. Raporlar, "Çok Gizli" olarak sınıflandırıldı, çok sınırlı dağıtımları vardı ve yazarların kopyalarını tutmalarına izin verilmedi. Raporlara Müttefik Operation Alsos emrinde el konuldu ve değerlendirilmek üzere Birleşik Devletler Atom Enerjisi Komisyonu'na gönderildi. 1971'de raporların gizliliği kaldırıldı ve Almanya'ya iade edildi. Raporlar Karlsruhe Nükleer Araştırma Merkezi ve Amerikan Fizik Enstitüsü'nde mevcuttur.
Walther Bothe Die Diffusionsläge für thermische Neutronen in Kohle G12 (7 Haziran 1940)
Walther Bothe Die Abmessungen endlicher Uranmaschinen G-13 (28 Haziran 1940)
Walther Bothe Die Abmessungen von Maschinen mit rücksteuendem Mantel G-14 (17 Temmuz 1941)
Walther Bothe & Wolfgang Gentner Die Energie der Spaltungsneutronen aus Uran G-17 (9 Mayıs 1940)
Walther Bothe Einige Eigenschaften des U und der Bremsstoffe. Zusammenfassender Bericht über die Arbeiten G-66 (28 Mart 1941)
Walther Bothe & Arnold Flammersfeld Die Wirkungsquerschnitte von 38 für thermische Neutronen aus Diffusionsmessungen G-67 (20 Ocak 1941)
Walther Bothe & Arnold Flammersfeld Resonanzeinfang an einer Uranoberfläche G-68 (8 Mart 1940)
Walther Bothe & Arnold Flammersfeld Messungen an einem Gemisch von 38-Oxyd und –Wasser; der Vermehrungsfakto K unde der Resonanzeinfang w. G-69 (26 Mayıs 1941)
Walther Bothe & Arnold Flammersfeld Die Neutronenvermehrung bei schnellen und langsamen Neutronen in 38 und die Diffusionslänge in 38 Metall und Wasser G-70 (11 Temmuz 1941)
Walther Bothe & Peter Jensen Die Absorption thermischer Neutronen in Elektrographit G-71 (20 Ocak 1941)
Walther Bothe & Peter Jensen Resonanzeinfang an einer Uranoberfläche G-72 (12 Mayıs 1941)
Walther Bothe & Arnold Flammersfeld Versuche mit einer Schichtenanordnung von Wasser und Präp 38 G-74 (28 Nisan 1941)
Walther Bothe & Erwin Fünfer Absorption thermischer Neutronen und die Vermehrung schneller Neutronen in Beryllium G-81 (10 Ekim 1941)
Walther Bothe Maschinen mit Ausnutzung der Spaltung durch schnelle Neutronen G-128 (7 Aralık 1941)
Walther Bothe Über Stahlenschutzwäne G-204 (29 Haziran 1943)
Walther Bothe Die Forschungsmittel der Kernphysik G-205 (5 Mayıs 1943)
Walther Bothe & Erwin Fünfer Schichtenversuche mit Variation der U- und D2O-Dicken G-206 (6 Aralık 1943)
Fritz Bopp, Walther Bothe, Erich Fischer, Erwin Fünfer, Werner Heisenberg, O. Ritter, & Karl Wirtz Bericht über einen Versuch mit 1.5 to D2O und U und 40 cm Kohlerückstreumantel (B7) G-300 (3 Ocak 1945)
Çalışmaları > Seçilmiş literatür

Walther Bothe & Hans Geiger Ein Weg zur experimentellen Nachprüfung der Theorie von Bohr, Kramers und Slater, Z. Phys. Volume 26, Number 1, 44 (1924)
Walther Bothe Theoretische Betrachtungen über den Photoeffekt, Z. Phys. Volume 26, Number 1, 74-84 (1924)
Walther Bothe & Hans Geiger Experimentelles zur Theorie von Bohr, Kramers und Slater, Die Naturwissenschaften Volume 13, 440-441 (1925)
Walther Bothe & Hans Geiger Über das Wesen des Comptoneffekts: ein experimenteller Beitrag zur Theories der Strahlung, Z. Phys. Volume 32, Number 9, 639-663 (1925)
W. Bothe & W. Gentner Herstellung neuer Isotope durch Kernphotoeffekt, Die Naturwissenschaften Volume 25, Issue 8, 126-126 (1937). Received 9 February 1937. Institutional affiliation: Institut für Physik at the Kaiser-Wilhelm Institut für medizinische Forschung.
Walther Bothe The Coincidence Method, The Nobel Prize in Physics 1954, Nobelprize.org (1954)
Çalışmaları > Kitapları

Walther Bothe Der Physiker und sein Werkzeug (Gruyter, 1944)
Walther Bothe & Siegfried Flügge Kernphysik und kosmische Strahlen. T. 1 (Dieterich, 1948)
Walther Bothe Der Streufehler bei der Ausmessung von Nebelkammerbahnen im Magnetfeld (Springer, 1948)
Walther Bothe & Siegfried Flügge (Edl.) Nuclear Physics and Cosmic Rays FIAT Review of German Science 1939-1945, Volumes 13 & 14 (Klemm, 1948)
Walther Bothe Theorie des Doppellinsen-b-Spektrometers (Springer, 1950)
Walther Bothe Die Streuung von Elektronen in schrägen Folien (Springer, 1952)
Walther Bothe & Siegfried Flügge Kernphysik und kosmische Strahlen. T. 2 (Dieterich, 1953)
Karl H. Bauer & Walther Bothe Vom Atom zum Weltsystem (Kröner, 1954)
Bibliyografya

Beyerchen, Alan D. (1977). Scientists Under Hitler: Politics and the Physics Community in the Third Reich. Yale University Press. ISBN 0-300-01830-4.
Hentschel, Klaus; Hentschel, Ann M., (Ed.) (1996). Physics and National Socialism: An Anthology of Primary Sources. Birkhäuser. ISBN 0-8176-5312-0.
Walker, Mark (1993). German National Socialism and the Quest for Nuclear Power 1939–1949. Cambridge. ISBN 0-521-43804-7.
Walther Bothe
Abdülkerim el-Cili

Abdülkerim el-Cîlî. 15. yüzyılda yaşamış, tasavvufun İbn Arabi okulundan sufi.
Hayatı

Kutbuddin Abdulkerim b. İbrahim b. Abdulkerim el-Cîlî (Gilanî, Geylanî ve Cilanî olarak da anılır), H. 767 yılında İran’ın Cilan kasabasında, bir başka rivayete göre de Bağdat yakınlarındaki Cîl kasabasında doğdu.
Yaklaşık 20 yaşlarında seyahate başlayan Cîlî, Hindistan’a gitmiş, oradan da Arap Yarımadası'na yönelmiştir. Eserlerinde “Şeyhim” diyerek saygıyla andığı sufi İsmail el-Ceberîtî ile Yemen'in Zebid şehrinde tanışmıştır. Ölüm tarihi ve yeri hakkında birkaç rivayet olmakla birlikte, Zebid şehrinde 826 veya 832 yılında olması güçlü olasılıktır. İslami ilimler yanında harf ilmi, felek ilmi, Yunan ilimleri ve coğrafyayı da iyi bildiğini eserlerinden anlamak mümkündür.
Eserleri

Cîlî'nin eserlerinin önemli bir kısmı günümüze ulaşmamıştır. Günümüze ulaşan eserlerinden bazıları şunlardır:
el-İnsânü'l-Kâmil fi ma'rifeti'l-evahir ve'l-evail (Kısaca İnsan-ı Kâmil olarak da bilinir)
el-Kehfü ve'r-rakim fi şerhi bismillahirrahmanirrahim,
el-Kemâlâtü'l-lâhiyye fi's-sıfâti'l-Muhammediyye,
Şerhu müşkilâti'l-Futûhâti'l-Mekkiyye,
Menâziru'l-lâhiyye,
En-Namusu'l-A'zam ve'l-Kamusu'l-Akdem,
Merâtibu'l-Vücûd
Eserler

Universal Man 'Abd al-Karim Jili Extracts, translated with commentary by Titus Burckhardt. Translated from the French by Angela Culme-Seymour. Beshara Publications (April 1995) ISBN 0 904975 15 0
Volksoper

| --- | --- |


Genel bilgiler
Tür: Halk opera salonu
Şehir: Viyana, Avusturya
Koordinatlar: 48°13′28″K 16°21′01″D﻿ / ﻿48.22444°K 16.35028°D﻿ / 48.22444; 16.35028
Açılış: 1898
Sahip: Bundestheater Holding AG (Federal tiyatro holding şirketi)
Resmî site
http://www.volksoper.at
Viyan'da Volksoper - Halk Opera Binası
Volksoper, Viyana'nın Alsergrund ilçesinde bulunan Volksoper opera yanında müzikal, klasik müzik konserleri ve dans oyunları sergilenmektedir.
Bina ilk olarak 14 Aralık 1898 tarihinde Kaiser-Jubiläums-Stadttheater  adı altında açılmıştır.
Bina tiyatro adı altında açılmış olsa da daha çok opera oyunları sergilenmiştir, 1903'ten beridir de sadece opera yapılmaktadır. Bundan dolayıdır ki 1908 tarihinden itibaren de ön ismi kaldırılarak sadece Volksoper – Halk Opera Binası denmektedir.
Binanın yönetimi 1928 yılında iflasını açıklamış ve daha sonra yönetim değişerek 1929 yılında Neues Wiener Schauspielhaus adı altında belli bir zamana kadar yaşamına devam etmiştir.
En son 1938 yılında Viyana Opera ve Tiyatro Müdürlüğü binayı satın alarak halkın hizmetine sunmuştur.
Volksoper ilk zamanlar Merkez İlçe - Innere Stadt'daki Staatsoper ile beraber çalışmaya başlasa da daha sonra diğer opera binasından bağımsız olarak opera sahnelemiştir.
Volksoper tiyatro binası 1999dan itibaren Avusturya'nin diğer önemli opera binaları  Wiener Staatsoper (Viyana Devlet Operası) ve Burgtheater) ile birlikte Avusturya Federal Devleti'nin sahipliliği altında  Bundestheater Holding AG (Federal tiyatro holding şirketi) tarafından yönetilip ve gözetimlenmektedir.
Volksoper’in müdürleri ve görev yaptığı tarihler

Adam Müller-Guttenbrunn (1898-1903)
Rainer Simons (1903-1917)
Raoul Mader (1917-1919)
Felix Weingartner (1919-1924)
August Markowsky ve Fritz Stiedry (1924)
Hugo Gruder-Guntram ve Leo Blech (1925)
Hermann Frischler (1925-1928)
Jakob Feldhammer ve Otto Preminger (1929-1931)
Leo Kraus (1931-1933)
Karl Lustig-Prean ve Jean Ernest (1934-1935)
Alexander Kowalewsky (1935-1938)
Anton Baumann (1938-1941)
Oskar Joelli (1941-1944)
Franz Salmhofer (1955-1963)
Albert Moser (1963-1973)
Karl Dönch (1973-1986)
Eberhard Waechter (1987-1992)
Ioan Holender (1992-1996; aynı zamanda Staatsoper Binası müdürü)
Klaus Bachler (1996-1999)
Dominique Mentha (1999-2003)
Rudolf Berger (2003'ten beri)
Vaka-i Vakvakiye

Seyhun Binzet Koleksiyonunda Vaka-i Vakvakiye'nin çınar ağacına ait bir fotoğraf.
Vaka-i Vakvakiye ya da Çınar Vakası, Osmanlı Devleti'nde 17. yüzyılda IV. Mehmet‘in saltanatı sırasında 4-8 Mart 1656 arasında İstanbul'da çıkan askerî bir ayaklanmadır.
Bu ayaklanma sonunda, isyancılar tarafından ölüme mahkûm edilen kişiler At Meydanı'nda bulunan büyük bir çınar ağacının dallarına asılmış oldukları için bu ayaklanmaya Çınar Vakası denmiştir. Ayrıca, üzerine cesetler asılmış bu ağacın hint mitolojisinde adı geçen ve meyveleri insan olan vakvak ağacına benzetilmesi sebebiyle Vaka-i Vakvakiye olarak da adlandırılmıştır.
Büyük Valide Kösem Sultan ve ocak ağalarının öldürülmesiyle sonuçlanan ayaklanmanın neticesinde iktidar, iç oğlanları ve onlarla iş birliği yapan bazı kişilerin eline geçmiştir. Bunlar daha önceki ayaklanmalardan ders almayarak devlet işlerine karışmak, hazineden gereksiz harcamalar yapmak, yetkilerini kötüye kullanarak kendilerini resmî görevlilerden üstün saymaktaydılar. Bu arada Girit Savaşı'nın sürmesi ve başarı elde edilememesi hükûmet otoritesini sarsmıştı. Paranın değer kaybetmesi iktidarı ellerine geçiren iç ağaları ve yardımcılarına karşı düşmanlığı arttırmıştır. Görevliler her aksayan işin sorumluluğunu bunlara yüklemekteydiler. Bu sebeple İstanbul'da halk ayaklanmaya hazır bulunuyordu. Bu ayaklanmaya önderlik edecek olanlar arasında Kaptan-ı Derya Zurnazen Mustafa Paşa ile Bostancıbaşı Hasan Ağa bulunuyordu. Bu sırada Girit'ten dönen yeniçerilerin aylıklarının ödenmemesi üzerine Ağa Kapısı'na başvurduklarında Kul kethüdası tarafından tahkir edilmeleri ve sadrazam Ermeni Süleyman Paşa'nın ödeneklerinin düşük akçe olarak dağıtılması hoşnutsuzluğu arttırmıştır.
Ayaklanmanın gelişimi ve sonuçları

29 Şubat 1656 günü Hasan Ağa, Şamlı Mehmed Ağa ile Galata voyvodalarından Karakuş Mehmed Ağa, maaşlarını alamayan sipahiler ve maaşlarını aldıklarında hırpalanmış olan yeniçerileri ayaklandırdılar. Olay üzerine toplanan ayak divanında Mihter Hasan Ağa söz alarak, henüz genç yaştaki IV. Mehmed'e kendisine karşı olmadıklarını bildiren bir duadan sonra isteklerini anlatarak idamlarını talep ettikleri kişilerin adları yazılı bir defteri padişaha verdi. Padişah listede olanların canlarının bağışlanmasını istediyse de ayaklananlar direndiler. Bunun üzerine bostancıbaşı istenilen kişileri öldürerek cesetlerini ayaklananlara teslim etti. Bu cesetler At Meydanı'na götürülerek orada bulunan çınar ağacına asıldı.