stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Sol komünizm
1920'lerde Alman komünist solu

Almanya'da marksist geleneğin derinliği, devrimci dalganın yükseldiği anda özellikle parlamento sorununa ve sendikalar sorununa dair en ileri siyasi görüşlerin ortaya çıkışını sağlamış olan proleter kitlelerin gerçek hareketinden gelen devasa teşvikle birleşti. Fakat sol komünizm kendi başına ilkin Alman Komünist Partisi (KPD) ve Enternasyonal'de oportünizmin ilk işaretlerine karşı ortaya çıktı ve 1920'de KPD'deki sol muhalefet ilkesiz bir manevrayla atılınca başını çeken KAPD (Almanya Komünist İşçi Partisi) oldu. Komünist Enternasyonal liderliği tarafından “çocuksu” ve “anarko-sendikalist” olmakla suçlanmasına rağmen KAPD'ın eski parlamenter ve sendikal taktiği reddi, bu taktikleri tamamen eskimiş ve anlamsız kılan ve fabrika komiteleri ve işçi konseyleri gibi yeni sınıfsal örgüt biçimleri gerektirmenin yanı sıra Bolşevik geleneğiyle doğrudan bağlı olduğu üzere sosyal demokrasinin eski “kitle partisi” anlayışının açıkça reddedilmesini ve programatik olarak net bir çekirdekten oluşan parti anlayışını benimsemesini zorunlu kılan kapitalizmin çöküş dönemine dair tamamen marksist bir analizden kaynaklıydı. Eski sosyal demokratik taktiklere dönüşe karşı KAPD'ın bu kazanımları uzlaşmaz bir biçimde savunması, onu devrimci hareketin liderleri Antonie Pannekoek ve Herman Gorter'in çalışmaları aracılığıyla başta Almanya ve Almanya'yla yakın bağlantılı olan Hollanda olmak üzere çeşitli ülkelerde ifade bulan enternasyonal bir eğilimin merkezi kıldı.
Bu 1920'lerin başlarında Almanya'daki sol komünizmin önemli zayıflıklarla boğuşmak zorunda kalmadığı anlamına gelmez. Kapitalizmin düşüşünü uzun soluklu bir süreç yerine nihai bir “ölüm krizi” olarak görme eğilimi, devrimci dalganın gerilemesini görmeyi zorlaştırdı ve volüntarizm tehlikesine kapı açtı; buna bağlı olarak örgütsel sorunlardaki zayıflıklar Komünist Enternasyonal'den olgunlaşmamış, prematüre bir biçimde kopulmasını ve de 1922'de başarısızca yeni bir Enternasyonal oluşturmaya çalışılmasını doğurdu. Zırhındaki bu çatlaklar, onun 1920'lerde başlayacak karşı-devrim akımına karşı durmasını engelledi ve bunun yanında bir parçalanma sürecine girdi. Bu süreç çoğu zaman belirli bir siyasi örgütlenmenin gerekliliğini reddeden “konseycilik” ideolojisiyle teorize edildi.
1920'lerde İtalyan komünist solu

Öte yandan İtalya'da ise İtalya Komünist Partisi’nde başta çoğunluğa sahip olan komünist sol, özellikle örgütsel sorunda çok netti ve bu netlik onun yalnızca yozlaşan enternasyonalda oportünizme karşı cesurca bir kavga vermelerini değil ayrıca devrimci hareketin enkazından sağ çıkmasını sağlayan ve karşı devrim gecesinde marksist teoriyi geliştiren bir komünist fraksiyon oluşturmasına olanak verdi. Fakat 1920’lerde burjuva parlamentolarına katılmama burjuva parlamentolarına katılmama yanlısı argümanları, komünist öncü kolunu “kitlesel etki” izlenimi yaratmak için büyük merkezci partilerle birleştirmeye karşı çıkışları ve Birleşik Cephe ile “işçi hükümeti” sloganlarına karşı görüşleri de marksist yöntemin derinlikle bir anlayışına dayanmaktaydı.
Aynı şey İtalyan sol komünistlerinin yeni faşizm olgusuna dair analizi ve bunun sonuç olarak “demokratik” burjuvazinin partileriyle bir herhangi bir anti-faşist cephe oluşturmayı reddetmesinde de geçerliydi. Parti kurucusu Amadeo Bordiga’nın ismi artık değişemez bir biçimde İtalyan komünist solunun tarihinin bu aşamasıyla özdeşleşmiştir, fakat bu militanın katkılarının devasa önemine rağmen Bolşevizm Lenin’e ne kadar indirgenebilir ise, İtalyan solu da Bordiga’ya ancak o kadar indirgenebilir; ikisi de proleter siyasi hareketin organik ürünleridir.
Rus komünist solu

Rusya’daki devrimin yalıtılmışlığı, söylediğimiz gibi işçi sınıfı ile sürekli bürokratikleşen devlet aygıtının gün geçtikçe uzaklaşmasına neden oldu, ki bu uzaklaşmanın en trajik ifadesi Kronştad işçi ve denizcilerinin ayaklanmasının, proletaryanın devletle hep biraz daha bütünleşen Bolşevik partisi tarafından bastırılması oldu.
Tam da proleter bir parti olduğu için, Bolşevizm kendi yozlaşmasına karşı çok sayıda içsel tepki doğurdu. 1917’de partinin sol kanadının en önde gelen sözcüsü olan Lenin’in kendisi de özellikle hayatının sonlarına doğru partinin bürokratizme düşüşüne dair bir hayli yerinde eleştiriler yaparken, Troçki de aynı zamanda parti içinde proleter demokrasi normlarını yeniden yürürlüğe sokmaya çalışan sol muhalefet temel temsilcisi olarak sol muhalefetle birlikte Stalin taraftarlarına ve “tek ülkede sosyalizm” teorisine karşı kavga başlattı. Troçkistler bu durumu Bolşevizmin proletaryanın öncü kolu olma niteliğini devletle birleşerek büyük ölçüde terk ettiği şeklinde açıklamaktadır.
Daha 1919'da, Valerian Ossisinski, Vladimir Smirnov ve Timotei Sapranov’un başını çektiği demokratik merkeziyetçilik grubu Sovyetlerin “solmakta olduğu” ve her geçen gün Paris Komünü’nün ilkelerinden daha fazla uzaklaşıldığına dair uyarılar yapmaya başlamışlardı. Benzer eleştiriler 1921’de Alexandra Kollontai ve Alexander Shliapnikov’un başını çektiği İşçi Muhalefeti grubu tarafından da yapıldı, fakat 20’lerde İtalyan Solu’nda benzer bir yaklaşım geliştiren demokratik merkeziyetçilik grubu kadar güçlü ve uzun soluklu çıkmadılar. 1923’te Gabriel Myasnikov’un başını çektiği İşçi Grubu bir manifesto yayınlayarak o yıl gerçekleşen işçi grevlerinde önemli bir rol oynadı ve müdahalelerde bulundu. İşçi Grubu’nun görüşleri KAPD’ınkilere yakındı.
Bütün bu gruplar yalnızca Bolşevik partisi içerisinden çıkmadılar; parti içerisinde devrimin asıl ilkelerine dönüş için savaşmaya devam ettiler. Fakat burjuva karşı-devriminin kuvvetleri parti içerisinde alan kazandıkça, asıl mesele çeşitli muhalefetlerin bu karşı-devrimin gerçek doğasını görmeleri ve onun örgütlü ifadelerine karşı duyulan herhangi bir duygusal sadaketten kurtulunmasıydı.
Bununla birlikte Troçkist muhalefetin en iyi unsurlarını büyük bir kesimi, sözde “uzlaştırılamazlar”, kendileri 20'lerin sonralı ve 20'ların başlarında komünist solun görüşlerine kaydılar. Fakat 30'ların sonunda Stalin ve taraftarları neredeyse tamamen bu grupları ortadan kaldırmıştır.
Lenin, 1920 yılında yayınlanan "Sol" Komünizm, Bir Çocukluk Hastalığı adlı eserinde sol komünizm düşüncesini kıyasıya eleştirmektedir. Yapıtında bu düşüncelerini "Komünistlerin tüm görevi, icat edilmiş, çocukça "radikal" şiarlarla kendini geri kalmışlardan tecrit etmek değil, onları inandırmak, onlar arasında çalışmaktır." şeklinde özetleyerek açıklar.
1930'lar ve sonrasında Alman komünist solu

Almanya’da komünist solun gruplarının parçalanması, Hitler rejimi altında bile bir miktar gizli devrimci faaliyet sürdürülmüş olsa da, Nazi terörü tarafından büyük ölçüde tamamlandı. 1930’larda, Alman solunun devrimci görüşleri büyük ölçüde Hollanda’da, Enternasyonal Komünistler Grubu (Gruppe Internationaler Kommunisten - GIK), ama ayrıca ABD’de Paul Mattick’in başını çektiği grup tarafından savunuldu. Hollanda solu da küresel katliamın yolunu açan yerel emperyalist savaşlar karşısında enternasyonalizme sadık kalarak “demokrasiyi savunmak” laflarına direndi.
Aynı zamanda sendika sorununa, kapitalist kokuşma çağından işçi örgütlerinin yeni biçimlerine, ayrıca kapitalist krizin maddi kökenlerine ve devlet kapitalizmine doğru eğilime dair anlayışını da geliştirdi. Ayrıca sınıf mücadelesi içerisinde, özellikle işsizlerin hareketine dair önemli bir etkinliği de müdafa etmeyi başardı. Fakat Rus devriminin yenilgisi Hollanda solu'nu ciddi bir biçimde sarsmıştı ve bu da Hollanda solunun aratarak siyasi örgütün, dolayısıyla kendisinin rolünün konseyci yadsımasına götürdü. Bununla birlikte Bolşevizmin tamamen reddi ve Rus devriminin baştan beri burjuva kabul edilip bir kenara bırakılması geldi. Bu kuramsallaştırmalar, eğilimin gelecekte ortadan kayboluşunun tohumlarıydı. Hollanda'da sol komünizm Nazi işgalinden sonra devam edip ilk başta KAPD'ın parti-yanlısı görüşlerine de dönen Spartaküs Komünistler Birliği (Kommunistenbond Spartacus) tarafından devam ettirilse de, Hollanda'solunun örgütsel sorunda anarşizme verdiği tavizler sonraki yıllarda herhangi bir örgütlük devamlılığı sürekli zorlaştırdı. Şu anda bu eğilimin tamamen ortadan kalkmak üzeredir.
II. Dünya Savaşı sonrasında İtalyan sol komünizmi

İtalyan solu bir çeşit örgütsel devamlılık sağlamayı başardı, fakat karşı-devrimin verdiği zararlar bir bedel kesecekti. Tam savaştan önce, İtalyan sol komünist fraksiyonu dünya savaşının aciliyetini yadsıyan “savaş ekonomisi teorisi” ile bulanacaktı, fakat çalışmalar, özellikle Fransız sol komünist fraksiyonunun ortaya çıkmasıyla devam etti. Savaşın sonunda İtalya'da ciddi proleter mücadelelerin ortaya çıkması fraksiyonun saflarında kafa karışıklığına yol açtı ve militanların çoğu İtalya'ya dönerek 20'lerin sonlarından beri siyasi faaliyet yürütmeyen Bordiga'yla birlikte, savaşa karşı çıkmasına rağmen açık olmayan bir programatik temelde bulunan ve dönemi yükselen devrimci kavga dönemi olarak gören hatalı bir analize sahip İtalya Enternasyonalist Komünist Partisi’ni kurdular.
1952'de İtalya Enternasyonalist Komünist Partisi içerisinde, “Bordigist” eğilim ile faşist dönemde İtalya’da faal bir militan olarak kalan Onarato Damen’in başını çektiği eğilim ayrıştılar. “Bordigist” eğilim dönemin gerici doğasına dair anlayışında çok daha netti, fakat marksizmi savunurken sağlam durmak kaygısı yönündeki çabaları dogmatizme kaymaları gibi bir sonuç doğurdu. “Marksizmin sabitliğine” dair (yeni!) teorileri onları Fraksiyon'un 1930'larda attığu adımları görmezden gelmeye ve pek çok hususta Komünist Enternasyonal'in “ortodoksluğuna” gerilemelerine yol açtı. Bugün kendilerine “Enternasyonal Komünist Partisi” adını veren çeşitli Bordigist gruplar bu eğilimden gelmektedirler.
Damen eğilimi ise partinin rolü, sendikalar, ulusal kurtuluş devlet kapitalizmi sorunlarına dair çok daha net olmasına rağmen hiçbir zaman İtalya Enternasyonalist Komünist Partisi'nin kuruluşundaki hataların köklerine hiçbir zaman inmedi. 1950 ve 1960'larda bu gruplar siyasi olarak durgunlaştı, özellikle Bordigist eğilim kendisini bir sekterlik duvarının arkasında “korunmaya” aldı. Burjuvazi marksizmin bütün örgütlü ifadelerini ortadan kaldırmaya, bugünün devrimci örgütleri ile işçi hareketinin büyük geleneklerin arasındaki hayati bağlantıyı kırmaya hiçbir zaman olmadığı kadar yaklaşmıştı.
Fransız Komünist Solu

Fransız sol komünist fraksiyonunun çoğunluğu İtalyan sol komünistlerinin Enternasyonalist Komünist Partisi'ni kurmasına karşıydı ve karşı devrimin zafer döneminin hala sürdüğünü ve dolayısıyla fraksiyonun görevlerinin tamamlanmadığını daha önce gördüler. Bunun üzerine Fransa Komünist Solu (Gauche Communiste de France - GCF) adını alan Fransız sol komünist fraksiyonu Bilan'ın ruhunda çalışmalarını sürdürerek, sınıfın anlık mücadelelerine müdahale etme sorumluluğunu yadsımadan, kaynaklarını siyasi ve teorik netleşmeye yoğunlaştırarak özellikle devlet kapitalizmi, geçiş dönemi, sendikalar ve parti konuklarında önemli katkılar yaptı. Böylesi sağlam bir marksist yöntemi müdahale etmek İtalyan solu'nun tipik özelliklerindendi, fakat Fransa Komünist Solu, Alman-Hollanda sol komünistlerinin en iyi katkılarından bazılarını da programatik cephanesinin bir parçası haline getirmeyi başardı. Öte yandan 1952'de, hatalı olarak üçüncü dünya savaşının gelmek üzere olduğu yanılgısına varan GCF, fiili olarak ortadan kalktı.
1968 sonrası sol komünizm

1960'ların sonlarında, proletarya Fransa'daki Mayıs 68 genel grevi ve bunun sonucu olarak işçilerin mücadelesinin bütün dünyada patlak vermesiyle tarih sahnesine yeniden çıktı. Bu yenilenme, komünist görüşleri netleştirmeye çalışan siyasi unsurlardan oluşan yeni bir kuşağı doğurdu ve var olan devrimci gruplara temiz hava, yeniden hayat üflerken, nihayetinde sol komünist mirası yenilemek isteyen yeni örgütler üretti. Bu yeni siyasi çevre, ilk başta Bolşevizmin “otoriter” imgesine karşı konseyci ideolojiden derinden etkilenmiş olsa da, olgunlaştıkça örgüt-karşıtı önyargıları geride bırakmayı başardı ve kendisini bütün marksist geleneğin devamlılığının bir parçası olarak görmeye başladı.
Bugünün devrimci çevre içerisinde mevcut olan gruplarının çoğunlukla, örgütsel meselede ve devrimci bir geleneği müdafa etmeye güçlü bir vurgu yapan İtalyan sol komünizminden gelmeleri şaşırtıcı değildir. Hem Bordigist gruplar, hem de Damen eğiliminin daha sonra oluşturduğu Uluslararası Devrimci Parti Bürosu’nun İtalya Enternasyonalist Komünist Partisi’nin mirasçısıdır, Enternasyonal Komünist Akım ise büyük ölçüde Fransa Komünist Solu’ndan gelmektedir.
Gırgıriyede Şenlik Var

| --- | --- |
Gırgıriyede Şenlik Var filminin afişi
Yönetmen: Kartal Tibet
Yapımcı: Türker İnanoğlu
Senarist: Sadık Şendil
Oyuncular: Adile Naşit Münir Özkul Perran Kutman Ayşen Gruda Gülşen Bubikoğlu Müjdat Gezen Şener Şen  Şemsi İnkaya Nevzat Açıkgöz Yavuz Şeker Bilge Zobu
Müzik: Hurşit Yenigün
Görüntü yönetmeni: Çetin Gürtop
Sanat yönetmeni: Sohban Koloğlu
Kurgu: Mevlüt Koçak
Stüdyo: Erler Film
Cinsi: Sinema filmi
Türü: Komedi
Renk: Renkli
Yapım yılı: 1981
Süre: 89 dakika
Ülke:  Türkiye
Dil: Türkçe
Önceki film: Gırgıriye
Devam filmi: Gırgıriyede Cümbüş Var
Gırgıriyede Şenlik Var, Kartal Tibet'in yönettiği 1981 yapımı Türk filmidir. Senaryosunu Sadık Şendil'in yazdığı filmin yapımcılığını Türker İnanoğlu üstlenmiştir. Filmde Sulukule'de yaşayan iki ailenin başından geçen komik olaylar anlatılmaktadır.
Zülfikar (kitap)

| --- | --- |

Yazar: Said Nursi
Yayımcı: Envar Neşriyat   Hayrat Neşriyat   Sözler Neşriyat   Yeni Asya Neşriyat   İhlas Nur Neşriyat   Tenvir Neşriyat   Zehra Yayıncılık   RNK Neşriyat
Zülfikar (Osmanlı Türkçesi: ذوالفقار), Said Nursi'nin Risale-i Nur adlı külliyatında bulunan eserlerden biridir. Risale-i Nur'un çeşitli yerlerinde Zülfikar-ı Mucizat, Zülfikar Mecmuası, Zülfikar-ı Mucizât-ı Kur'âniye Mecmuası gibi isimlerle anılır.
Kur'an'ın pek çok açıdan mucize oluşunun ele alındığı eser Said Nursi tarafından özellikle hâfızlar ve hocalara önemle tavsiye edilmektedir.
Bediüzzaman Said Nursî bu eserini 1951 yılında Papa'ya göndermiş ve Vatikan'dan 22 Şubat 1951 tarihli teşekkür yazısı gelmiştir. Bunun dışında Almanya gibi Avrupa ülkelerinin yanı sıra çok sayıda İslâm ülkesine gönderilmiş ve çeşitli dillere çevrilmiştir.
Selma Irmak

| Selma Irmak |
| --- | --- |

Türkiye Büyük Millet Meclisi 24., 25. ve 26. Dönem Milletvekili
Görev süresi 28 Haziran 2011 - 19 Nisan 2018
Seçim bölgesi: 2011 - Şırnak Haziran 2015 - Hakkari Kasım 2015 - Hakkari
Kişisel bilgiler
Doğum: 8 Mart 1971 (53 yaşında) Kızıltepe, Mardin, Türkiye
Partisi: Barış ve Demokrasi Partisi Halkların Demokratik Partisi
Bitirdiği okul: Lise
Mesleği: Siyasetçi
Selma Irmak, (d. 8 Mart 1971, Kızıltepe, Mardin), Türkiye Büyük Millet Meclisi 24. dönem Barış ve Demokrasi Partisi Şırnak, 25. ve 26. dönem HDP Hakkâri milletvekilidir.
Hayatı

Lise mezunudur. Konya'da Selçuk Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi ana okulu öğretmenliği öğrencisi iken üniversitede örgütlenme yapmak suçuyla tutuklanarak cezaevine kondu. 1990'lı yıllarda PKK üyesi olduğu iddiasıyla 10 yıla yakın bir zaman cezaevinde kaldı. 18 Nisan 2009'da terör örgütü üyesi olduğu iddiasıyla gözaltına alınarak tutuklandı ve Diyarbakır E Tipi Cezaevi'ne konuldu. 4 Ocak 2014'te tahliye edildi.
11 Aralık 2009'da Anayasa Mahkemesi kararı ile kapatılan Demokratik Toplum Partisi'nin eski genel başkan yardımcısı ve parti meclisi üyesi oldu. 2014 -2016 yılları arasında Demokratik Toplum Kongresi eş başkanlığı görevini yürüttü.
Terör soruşturmaları kapsamında 4 Kasım 2016 günü gözaltına alınan Irmak, Hakkâri adliyesinde savcılıktaki işlemlerinin tamamlanmasından sonra sevk edildiği sulh ceza hakimliğince tutuklandı. Diyarbakır 5'inci Ağır Ceza Mahkemesi'ne nakledilen davada "silahlı terör örgütü üyesi olmak" ve "terör örgütü propagandası yapmak" suçlarından 10 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Türkiye Büyük Millet Meclisi genel kurulunda hakkında mahkeme tarafından verilmiş kesin cezaya ilişkin tezkere okunduktan sonra HDP'li Selma Irmak'ın milletvekilliği düşürüldü.
Sopot (anlam ayrımı)

Sopot şu anlamlara gelebilir:
Makedonya

Sopot, Makedonya'nın kuzeyinde, Kumanova yakınlarında yer alan bir köydür.
Sırbistan

Sopot, Sırbistan'da, Belgrad'ın güneyinde bir kasabadır.
Polonya

Sopot, Polonya'nın kuzeyinde, Baltık Denizi kıyısında kalan bir deniz kıyısı kasabasıdır.
Yenişehir, Diyarbakır

Başlığın diğer anlamları için Yenişehir sayfasına bakınız.
| Yenişehir |
| --- | --- |
İlçe
Anıt Park'tan görünüm
 Diyarbakır
 İlçe sınırları haritası
Ülke: Türkiye
İl: Diyarbakır
Coğrafi bölge: Güneydoğu Anadolu Bölgesi
İdare
 • Kaymakam: Yunus Ataman
 • Belediye başkanı: Safiye Akdağ (DEM Parti)
Rakım: 670 m
Nüfus (2018)
 • Toplam: 206.793
 • Kır: -
 • Şehir: -
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
Posta kodu: 21100
İl alan kodu: 0412
İl plaka kodu: 21
Resmî site http://www.diyarbakir-yenisehir.gov.tr/
Yenişehir, Diyarbakır ilinin merkezdeki dört ilçesinden biridir. Diyarbakır'ın yerlilerinin en çok yaşadığı ilçelerden biridir. Ofis, Vilayet gibi şehrin yoğun semtleri Yenişehir sınırlarına girdiğinden ötürü ilçe, oldukça işlektir. Türkiye İstatistik Kurumu'nun (TÜİK) 2020 yılındaki Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi sonuçlarına göre ilçe nüfusu 214.831 kişidir.
Diyarbakır Yenişehir Belediyesi

| Diyarbakır Yenişehir Belediyesi |
| --- | --- |
Belediye
İdare
 • Tür: Belediye Başkanı
Rakım: 675 m
Alan kodu: +90 412
Resmî site Diyarbakır Yenişehir Belediyesi
Yenişehir Belediyesi, Diyarbakır'ın merkezinde bulunan 4 ilçeden biridir.
Diyarbakır Yenişehir Belediyesi > Genel bilgiler

Yenişehir İlçesi, Türkiye'nin Güneydoğu Anadolu Bölgesinde yer alan Diyarbakır İli'nin, Türkiye İstatistik Kurumunun (TÜİK) 2020 yılındaki Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi sonuçlarına göre 214.831 kişilik nüfusa sahip, dört yeni merkez ilçesinden biridir.
Diyarbakır Yenişehir Belediyesi > Coğrafi konumu

Yenişehir İlçesi'nin güneyinde Sur, batısında Bağlar, kuzeybatısında Kayapınar, Ergani ve Eğil İlçeleri ile sınırları çizilmiştir.
Diyarbakır Yenişehir Belediyesi > Kuruluşu

22 Mart 2008 tarih ve 26824 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 5747 Sayılı Kanunla bağımsız bir ilçe hâline gelmiştir. 31 Mart 2019 seçimlerinden itibaren ilçeye bağlı olan mahalle sayısı 42'ye yükselmiştir.
Diyarbakır Yenişehir Belediyesi > Hizmet binası

Yenişehir Belediyesi Yenişehir İlçesi'nin Fabrika Mahallesi'nde 2016 yılında hizmete açılmıştır. Yenişehir Belediyesi binası, 2018 yılında 2018 16. Ulusal Mimarlık Ödülleri'nde 'Yapı Dalı Ödülü'ne' layık görülmüştür. Üç katlı kare planlı yapının tasarımında temel prensip, belediye binasının halkın evi olarak kullanımının sağlanmasıdır. Yenişehir Belediyesi binasında; Kültür ve Sosyal İşler Müdürlüğü; Kadın ve Aile Hizmetleri Müdürlüğü; Basın Yayın ve Halkla İlişkiler Müdürlüğü; Fen İşleri Müdürlüğü, Park ve Bahçe Müdürlüğü; Mali Hizmetler Müdürlüğü, Zabıta Müdürlüğü, Kırsal Hizmetler Müdürlüğü, İnsan Kaynakları ve Eğitim Müdürlüğü; Yazı İşleri Müdürlüğü, İşletme ve İştirakler Müdürlüğü; Destek Hizmetleri Müdürlüğü, Bilgi İşlem Müdürlüğü, Temizlik İşleri Müdürlüğü; Makine İkmal Bakım ve Onarım Müdürlüğü, Çevre Koruma Kontrol Müdürlüğü; Muhtarlıklar Müdürlüğü, İmar ve Şehircilik Müdürlüğü; Yapı Kontrol Müdürlüğü, Ruhsat ve Denetim Müdürlüğü hizmet vermektedir.
Nüfus

| Yıl | Toplam | Şehir | Kır |
| --- | --- | --- | --- |
| 2008 | 186.901 | 178.972 | 7.929 |
| 2009 | 198.397 | 190.416 | 7.981 |
| 2010 | 197.739 | 189.676 | 8.063 |
| 2011 | 202.703 | 194.481 | 8.222 |
| 2012 | 204.191 | 195.791 | 8.400 |
| 2013 | 204.930 | 204.930 | veri yok |
| 2014 | 206.534 | 206.534 | veri yok |
| 2015 | 206.844 | 206.844 | veri yok |
| 2016 | 203.544 | 203.544 | veri yok |
| 2017 | 204.284 | 204.284 | veri yok |
| 2018 | 206.793 | 206.793 | veri yok |
| 2019 | 210.927 | 210.927 | veri yok |
| 2020 | 214.831 | 214.831 | veri yok |
Not: Büyükşehir yasası nedeniyle köyler mahalle statüsüne geçtiğinden 2013'ten itibaren kır nüfusu tabloda yer almamıştır.
Tebrizcik, Aziziye

| Tebrizcik |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Erzurum'un Türkiye'deki konumu
TebrizcikTebrizcik'in Erzurum 'daki konumu
Koordinatlar: 39°55′33″N 41°00′10″E﻿ / ﻿39.9258°K 41.0028°D﻿ / 39.9258; 41.0028
Ülke:  Türkiye
İl: Erzurum
İlçe: Aziziye
Coğrafi bölge: Doğu Anadolu Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Rakım: 2044 m
Nüfus (2021): 267
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0442
İl plaka kodu: 25
Posta kodu: 25702
Tebrizcik, Erzurum ilinin Aziziye ilçesine bağlı bir kırsal mahalledir.
Tarihçe

Mahallenin eski adı 1522 ve 1916  yılı kayıtlarında bugünkü adının yanı sıra Tevrizcük olarak da geçmektedir.
Daha önceleri Erzurum ili Merkez ilçesine bağlı olan köy, 1990 yılında, yeni kurulan Erzurum ili Ilıca İlçesi'ne bağlanmıştır. 2008 yılında bağlı olduğu Ilıca İlçesi'nin adı Aziziye olarak değiştirilmiştir. 1993 yılında Büyükşehir olan Erzurum'da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de Aziziye Belediyesi'nin bir mahallesi olmuştur.
Coğrafya

Mahalle, Erzurum il merkezine 23 km, Aziziye ilçe merkezine 9 km uzaklıktadır. Mahalle, Aziziye'nin batısında olup, Aziziye-Kandilli köy yolu ve Karasu Nehri kenarındadır.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- |
2021: 305
2020: 304
2019: 319
2018: 312
2017: 288
2016: 312
2015: 316
2014: 334
2013: 410
2012: 368
2011: 396
2010: 398
2009: 411
2008: 398
2007: 378
2000: 345
1990: 374
1985: 415
1965: 524
Çanakkale 1915

| --- | --- |
Çanakkale 1915 film afişi
Yönetmen: Yeşim Sezgin
Yapımcı: Murat Akdilek Serkan Balbal
Senarist: Turgut Özakman
Uyarlama: Diriliş - Çanakkale 1915 –Turgut Özakman
Oyuncular: Şevket Çoruh Barış Çakmak  Serkan Ercan Rıza Akın Bülent Alkış Celil Nalçakan Ufuk Bayraktar Emre Özcan Ali Oğuz Şenol Koray Kadirağa Mert Karabulut Özgür Akdemir
Müzik: Can Atilla
Görüntü yönetmeni: Aras Demiray Muharrem Dokur
Sanat yönetmeni: Esra Çetinkanat
Kurgu: Arzu Akbaş Bakkalbaşıoğlu
Stüdyo: EPICS FX Stüdyoları
Dağıtıcı: Tiglon (Türkiye)
Cinsi: Sinema filmi
Türü: Epik, tarihî
Renk: Renkli
Yapım yılı: Temmuz 2012
Çıkış tarih(ler)i: 18 Ekim 2012 (2012-10-18)
Ülke:  Türkiye
Dil: Türkçe
Bütçe: 6 Milyon dolar
Hasılat: 7.607.755 TL
Çanakkale 1915 Fida Film ve Örümcek Yapım ortaklığında çekilen, Yönetmenliğini Yeşim Sezgin'in yaptığı, senaryosunu Turgut Özakman'ın yazdığı Çanakkale Savaşı'nı anlatan 2012 yılı yapımı Türk savaş filmidir.
Filmin Çekim Mekanları > Özel İzin Alarak Çekim Yapılan Yerler

Mecidiye Tabyası
Mecidiye Tabyası bonetindeki (tabyaları oluşturan odalar) ziyarete kapalı özel bölümler
Nusrat Mayın Gemisi
Çimenlik Kalesi
Çimenlik Kalesi Sığınağı
Nara Kalesi'ndeki hastane sığınak ve bonetler
Bigalı Köyü
Bigalı – Bigalı Atatürk Evi Müzesi (Savaş zamanında Atatürk'ün karargâh olarak kullandığı mekan)
Çanakkale Anıtı
Slav dilleri

| Slav dilleri |
| --- | --- |
Coğrafi dağılım: Güneydoğu, Orta ve Doğu Avrupa
Sınıflandırma: Hint-AvrupaBaltık-SlavSlav dilleri
Alt bölümler:  Doğu Slav  Güney Slav  Batı Slav 
ISO 639-2 / 5: sla
  Doğu slav dilleri   Güney slav dilleri   Batı slav dilleri
Slav dilleri, Slavların konuştuğu dillerin oluşturduğu dil ailesi. Hint-Avrupa dil ailesinin Baltık-Slav dilleri koluna mensup olan bu dil grubu diğer Hint-Avrupa dilleri ile akraba olmasına rağmen aralarında pek çok farklılık bulunmaktadır.
Slav dillerinin günümüzdeki ağız, lehçe ve şiveleri kendi gruplarında birbirleriyle yakınlık gösterirler. Yani, Güney Slav Dilleri grubundaki Slav dilleri (Slovence, Hırvatça, Sırpça, Makedonca gibi) birbirlerine anlaşılırlık olarak yakın durumdadırlar. Temelde farklar, sözlerin telaffuzunda, (dolayısıyla) imlâsında, bazı çekim unsurlarında ve söz dağarcıklarındadır. Ayrıca, bu diller arasında yabancı dillerin etkisi hususunda değişik durumlar söz konusudur. Günümüzde bütün Slav dillerini toplam yaklaşık 315 milyon kişi konuşmaktadır.
Alt gruplar

İki savaş arası dönemden beri akademisyenler, Slav dillerini coğrafi ve soybilimsel ilkelere ve alfabelerin dilbilim ötesi özelliklerini kullanarak, Doğu, Batı ve Güney grupları ile bunların alt gruplarına ayırmışlardır: