Kardeşler Savaşı
Arka Plan > İç savaş ve Hizbullah yükselişi

Sadr, başlangıçta Lübnan İç Savaşı'nın erken aşamalarında şiddetsizlikten yanaydı, ancak Bekaa Vadisi'ndeki bir eğitim kampında bir patlama meydana geldiği, Temmuz 1975'te Mahrumlar Hareketi'nin askeri kanadı olarak "Emel"in (Arapça "Lübnan Direniş Tugayları" kısaltması) varlığını kabul etti. Emel, giderek zayıflayan merkezi komuta ile birlikte hızla büyüdü. Buna, Filistin Kurtuluş Örgütü'nün (FKÖ) güneydeki Şii topraklarındaki artan askeri varlığı ve işkence gibi yöntemleri kullanması da ek olarak iki taraf arasındaki gerginliği artırdı. İlk başta, özellikle güneyde yaşayan Şiiler, Emel'in başlangıçta müttefiki olduğu FKÖ'yü genel olarak destekliyordu ancak Filistin Kurtuluş Örgütü ile Emel arasındaki ilişkiler, Emel'in 1976'da Lübnan Ulusal Hareketi-FKÖ koalisyonuna karşı Suriye müdahalesini destekleme kararıyla koptu. Sadr ayrıca, 1976'nın ilerleyen zamanlarında Beyrut'un el-Nebea bölgesini kuşatan Maruni Falanjist güçleriyle bir anlaşma yaparak, aralarında Muhammed Hüseyin Fadlallah'ın da bulunduğu 100.000 Şii'nin mahalleden Cebel Amel ve Bekaa'ya taşınmasına izin verdiğinde Şii topluluğunun içinden de eleştiri aldı. İsrail, 1978'de Güney Lübnan'daki Emel'e karşı Litani Harekatı'nı başlattığında, çapraz ateşe tutulduğu için Şii topluluğuna orantısız bir zarar verildi. Sadr, çatışmayı kışkırttığı için bizzat Emel'i eleştirdi ve Emel'in destekçileri, topluluklarının içinde bulunduğu kötü durumdan Filistinlileri sorumlu tutmaya yöneldi. Emel ile ülkede faaliyet gösteren çeşitli Filistinli gruplar arasındaki şiddetli çatışmalar 1978 ile 1982'deki İsrail işgali arasında daha sık hale geldi. Sonunda Filistin Kurtuluş Örgütü'nü Lübnan'dan çıkarmayı başaran İsrail operasyonu, Filistinli düşmanlarını yok etmeyi amaçladığı için güneydeki Şii toplumunun bir kısmı tarafından memnuniyetle karşılandı.
Musa el-Sadr'ın 1978'de Litani operasyonunun ardından Libya'ya yaptığı bir gezi sırasında çözülemeyen kayboluşu, Şiiler arasında bir nüfuz mücadelesine yol açtı ve Emel'in liderliğini ılımlı ve aşırılıkçı çizgiler arasında böldü. 1979'daki İran Devrimi, daha sonra Hizbullah aracılığıyla Amal'ın iç bölünmeleri pahasına toplumu eğitmeyi başaran Lübnan Şiileri üzerinde eşit derecede önemli bir etki yarattı. Hizbullah, Tahran'ın din alimleri ve askeri yetkililerden oluşan 1.500 kişilik bir Devrim Muhafızları (IRGC) heyetini konuşlandırmasına izin veren bir Suriye-İran anlaşmasından kaynaklandı. Suriye hükûmetinin, 1982 IDF işgalinin ardından güneydeki Şiiler arasında İsrail nüfuzunun olasılığından duyduğu endişe, Suriye'nin İran'ın Lübnan'daki din adamlarının yerleşmesi ihtimaline karşı tedirginliğine rağmen, IRGC heyetinin ülkede serbestçe faaliyet göstermesine izin verme kararını motive etti. Amal'ın önde gelen üyelerinden biri olan Hüseyin el-Musavi, Haziran 1982'de İslami Amal'ı kurmak için hareketten ayrıldı. İki ay sonra, İran'ın devrimci lideri Ayetullah Humeyni, Tahran'da Fadlallah ve daha sonra Hizbullah'ın ilk genel sekreteri olacak Subhi el-Tufayli de dahil olmak üzere birkaç önde gelen Lübnanlı Şii figürle bir araya geldi. Bu konferans sırasında Humeyni, misafirlerini Güney Lübnan'da İsrail'e karşı bir direniş hareketi oluşturmaya teşvik etti. Bu arada, Bekaa Vadisi'nde konuşlanmış olan IRGC heyeti, saflarında birkaç Lübnanlı din adamını toplamayı başaran bir işe alım kampanyasının ardından Hizbullah'ın liderliğinin çekirdeğini oluşturmaya yardımcı oldu. Aynı zamanda, bu hareketin askeri kanadı, İran'ın kapsamlı fonlaması ve eğitimi sonucunda hızla büyüdü. Hizbullah'ın kurucu grupları arasında, Fadlallah'ın kurulmasına yardım ettiği Müslüman Öğrenci Birliği ve Irak İslam Dava Partisi'nin Lübnan şubesi ve Hüseyin el-Musavi'nin İslam Emel'i de vardı.