Baasçılık
Tartışmalar > Faşizm iddiaları

"Baas'ın zaferi Suriye ve Irak'a 'güvenlik ve istikrar' (el-emn ve'l-istikrar) olarak adlandırılan onlarca yıllık bir tiranlık armağan etti. Her iki ülke de ideolojik mutlakiyetçiliğe, yirminci yüzyıl sonu Arap dünyasının standart cumhuriyetçi ve monarşik otoriterliğinden farklı bir kötücüllüğe sahip klan temelli otokrasilere katlandı. Baasçı ortamda aile şirketleri kurmak için hızla güçlü adamlar ortaya çıktı... Ancak partiye bağlılık, parti aygıtının ve ideolojisinin toplumu düzene sokmak için titizlikle kullanılmasıyla birlikte gitti."— Prof. William Harris, Otago Üniversitesi
Cyprian Blamires, "Baasçılık, Eflak ve diğer Baas liderleri belirli faşist fikirleri ve uygulamaları eleştirmesine rağmen faşizmin Orta Doğu'daki bir çeşidi olabilir" iddiasında bulunur. Ona göre, Baas hareketi Avrupa faşist hareketleriyle radikal, liberal olmayan milliyetçilik ile Marksist olmayan sosyalizmi sentezleme girişimi, romantik, mitopoetik ve elitist bir devrimci vizyon, yaratma arzusu gibi birçok özelliği paylaştı. 'Yeni bir insan' ve geçmiş büyüklüğü geri getirme, 'sağ kanat' ve 'sol kanat' hiziplere bölünmüş merkezi bir otoriter parti ve benzeri bunlara örnektir. Birkaç yakın arkadaşı daha sonra Eflak'ın bazı faşist ve Nazi teorisyenlerinden doğrudan ilham aldığını kabul etti. Eflak'ın faşist kimliğine karşı bir argüman, onun Suriye-Lübnan Komünist Partisinin aktif bir üyesi olması, Fransa'da kaldığı süre boyunca Fransız Komünist Partisinin faaliyetlerine katılması ve Karl Marx'ın bazı fikirlerinden etkilenmesidir.
Zeki el-Arsuzi tarafından kurulan Arap Baas Partisinin kurucularından Sami el-Cundi'ye göre, partinin amblemi kaplandı çünkü "gençlerin hayal gücünü nazizm ve faşizm gibi heyecanlandıracaktı ancak Arap'ın doğası gereği pagan sembollerinden - gamalı haç gibi - uzak olduğu gerçeği dikkate alınmalıydı". Arsuzi'nin Baas Partisi "tek liderin" erdemlerine inanıyordu ve Arsuzi'nin kendisi bizzat Arapların ırksal üstünlüğüne inanıyordu. Parti üyeleri On Dokuzuncu Yüzyılın Temelleri gibi birçok Nazi literatürü okudular, Mein Kampf'ın Arapçaya tercümesini planlayan ilk gruplardan biriydiler ve ayrıca Yirminci Yüzyılın Efsanesi'nin bir nüshasını da aktif olarak aradılar - Moshe Ma'oz'a göre, tek nüshası Şam'daydı ve Eflak'a aitti. Arsuzi Mihver Devletleri'ni desteklemedi ve İtalya'nın partiden partiye ilişkiler konusundaki ilerlemelerini reddetti, ama aynı zamanda Houston Stewart Chamberlain'in ırksal teorilerinden de etkilendi. Arsuzi, tarihsel olarak İslam'ın ve Muhammed'in Arapların asaletini ve saflığını pekiştirdiğini ve her ikisinin de İslam'ın diğer halklar tarafından benimsenmesi nedeniyle yozlaştığını iddia etti. Arsuzi, 1932'den 1939'a kadar Suriye'de var olan paramiliter "Demir Gömlekliler" ile kanıtlandığı üzere faşizm ve nazizmden güçlü bir şekilde etkilenen bir siyasi parti olan Milliyetçi Eylem Birliği ile ilişkiliydi.
Barzan İbrahim et-Tikriti ile röportaj yapan bir İngiliz gazeteciye göre, Irak istihbarat servislerinin başı Saddam Hüseyin, Irak'ın nasıl yönetileceği konusunda Josef Stalin ve Adolf Hitler'den ilham almış ve bir keresinde Barzan'dan eserlerinin kopyalarını temin etmesini istemişti. Bu isteğinin sebebi ırkçı veya antisemitik amaçlar için değil, "ulusal hedeflere ulaşmak için tüm toplumun devlet tarafından başarılı bir şekilde örgütlenmesinin bir örneği" olmaktı. Gazeteci Jonathan Teperman 2015 yılında Suriye Devlet Başkanı Beşşar Esad ile bir röportaj yapmış ve onu, Suriye topraklarının çoğunu kaybetmesine rağmen gerçekçi olmayan hedefleri savunduğu ve işlediği suçlar konusunda acımasız davrandığı için "Ruslar Berlin'in bir saat dışındayken sığınağında olan Hitler" kadar hayalperest olarak tanımlamıştı.
Simon Wiesenthal Center, Adolf Eichman'ın sağ kolu ve Nihai Çözüm'ün önemli bir katılımcısı olan Nazi savaş suçlusu Alois Brunner'in 2010 yılında Suriye'de Beşşar Esad'ın sığınması altında öldüğünü bildirdi. Brunner, "Dr. Georg Fischer" takma adıyla 30 yılı aşkın bir süre boyunca Suriyeli yöneticiler Beşşar Esad ve babası Hafız'a işkence teknikleri konusunda eğitmenlik yaparak, ülke içindeki muhalefetle mücadele ederek ve Suriye'nin Yahudi cemaatini tasfiye ederek yardımcı oldu. Esad rejimi Brunner'i barındırdığı suçlamalarını bugüne kadar düzenli olarak reddederken, nerede olduğunun araştırılmasına da uzun süre izin vermedi.
Beşşar Esad'ın Baas rejimi, çoğunlukla Suriye İç Savaşı'nın neden olduğu Avrupa mülteci krizi sırasında kendisinden haberdar olan Batılı neo-Nazi ve aşırı sağcılardan destek aldı. Esad'ın Suriye şehirlerini bombalaması, Müslümanları Batı'nın medeniyet düşmanı olarak gösteren aşırı sağın İslamofobik propagandasında övgüyle karşılandı. Bazı Batılı aşırı sağcı gruplar da Beşşar Esad'ı küreselleşmeye ve siyonizme karşı otoriter, antisemitik bir siper olarak görmektedir. Neo-Nazilerin 2017'de Charlottesville'de düzenlediği Unite the Right mitinginde Esad yanlısı sloganlar atılmıştı. Yunan Strasserist grup Black Lily'den Neo-Nazi militanlar Suriye Arap Ordusu ile birlikte savaşmak üzere Suriye İç Savaşı'na katıldılar.