Neoklasik iktisat
Kökeni > Marjinal devrim

Ekonomi teorisinde klasik iktisattan neoklasik iktisada doğru yaşanan değişim "marjinal devrim" olarak adlandırılsa da, sürecin bu terimin önerdiğinden daha yavaş olduğu ileri sürülmüştür. Sıklıkla William Stanley Jevons'ın Politik Ekonomi Teorisi (1871), Carl Menger'in İktisadın Prensipleri (1871) ve Léon Walras'ın Saf Ekonominin Unsurları (1874-1877) adlı eserleriyle tarihlendirilir. Ekonomi tarihçileri ve ekonomistler tartışmışlardır:
Bu devrim için faydacılığın mı yoksa marjinalizmin mi daha önemli olduğu ("marjinal fayda" ifadesindeki ismin mi yoksa sıfatın mı daha önemli olduğu)
Düşüncede devrim niteliğinde bir değişim mi yoksa seleflerine göre kademeli bir gelişim ve vurgu değişimi mi söz konusu?
Bu ekonomistleri bir arada gruplandırmak, benzerliklerinden daha önemli olan farklılıkları gizliyor olabilir.
Özellikle, Jevons kendi ekonomisini Jeremy Bentham'ın faydacılığının bir uygulaması ve gelişimi olarak görmüş ve hiçbir zaman tam olarak gelişmiş bir genel denge teorisine sahip olmamıştır. Menger bu hedonik anlayışı benimsememiş, azalan marjinal faydayı olası kullanımların öznel önceliklendirilmesi açısından açıklamış ve dengesizliği ve ayrıklığı vurgulamıştır; ayrıca Menger'in ekonomide matematik kullanımına itirazı varken diğer ikisi teorilerini 19. yüzyıl mekaniğinden esinlenerek oluşturmuştur. Jevons, Bentham'ın ya da Mill'in hedonik anlayışını temel alırken, Walras bireysel ruhu açıklamaktan çok piyasaların etkileşimiyle ilgilenmiştir.
Alfred Marshall'ın ders kitabı Ekonominin İlkeleri (1890), bir nesil sonra İngiltere'de hakim ders kitabı oldu. Marshall'ın etkisi başka yerlere de yayıldı; İtalyanlar Maffeo Pantaleoni'ye "İtalya'nın Mareşali" diyerek iltifat ediyorlardı. Marshall, klasik iktisadın fiyatları üretim maliyetiyle açıklamaya çalıştığını düşünüyordu. Daha önceki marjinalistlerin fayda ve talebi aşırı vurgulayarak bu dengesizliği düzeltmede çok ileri gittiklerini ileri sürmüştür. Marshall'a göre "Bir kağıt parçasını kesen makasın üst bıçağı mı yoksa alt bıçağı mı olduğu konusunda, değerin fayda mı yoksa üretim maliyeti tarafından mı belirlendiği konusunda tartışmak kadar makul bir şey yoktur".
Marshall fiyatı arz ve talep eğrilerinin kesişimi ile açıklamıştır. Farklı piyasa "dönemlerinin" ortaya konması Marshall'ın önemli bir yeniliğiydi:
Pazar dönemi. Piyasada satılmak üzere üretilen mallar, örneğin bir balık pazarında, veri olarak alınır. Fiyatlar piyasaları temizlemek için hızla ayarlanır.
Kısa dönem. Endüstriyel kapasite verili olarak alınır. Çıktı seviyesi, istihdam seviyesi, hammadde girdileri ve fiyatlar, karların maksimize edildiği marjinal maliyet ve marjinal geliri eşitlemek için dalgalanır. Kısa dönem dengesinde sabit faktörler için ekonomik rantlar mevcuttur ve kar oranı sektörler arasında eşitlenmemiştir.
Uzun dönem. Fabrikalar ve makineler gibi sermaye malları stoku verili olarak alınmaz. Kâr maksimizasyonu dengeleri hem endüstriyel kapasiteyi hem de bu kapasitenin hangi seviyede işletileceğini belirler.
Çok uzun dönem. Teknoloji, nüfus eğilimleri, alışkanlıklar ve gelenekler verili olarak alınmaz, çok uzun dönemli modellerde değişmesine izin verilir.
Marshall arz ve talebi istikrarlı fonksiyonlar olarak ele almış ve fiyatların arz ve talep açıklamalarını tüm dönemlere yaymıştır. Arzın daha uzun vadede daha kolay değişebileceğini ve dolayısıyla çok uzun vadede fiyatın daha önemli bir belirleyicisi haline geleceğini savunmuştur.