Valensiya Krallığı
Modern Çağ, Almanlar ve Çürüme

1479 yılında Fernando Aragon Kralı olarak tahta çıktı. Daha önce Kastilya Kraliçesi I. Isabel ile yaptığı evlilikten ise modern İspanya Krallığı doğmuştur. Valensiya, İspanya'nın geri kalanıyla yavaş bir entegrasyon sürecine başlamıştır. Fernando ve Isabel'in torunu V. Karl tahta çıktığında, taçlar bir şahsi birlik içinde kalıcı olarak birleşti. Habsburg İspanyası kralları (23 Ocak 1516 - 1 Kasım 1700) krallığı oluşturan bölgelerin ve şehirlerin ayrıcalıklarını ve özgürlüklerini korudular ve krallığın hukuki yapısı ve gerçekliği bozulmadan kaldı. Resmen bağımsız olan Krallığı yönetmek üzere Valensiya Valisi unvanıyla yeni bir makam oluşturuldu.
Bu arada yükselen İspanyol İmparatorluğu, İber Yarımadası Krallığı statüsünü geride bırakmış ve Büyük güç olarak ortaya çıktı. İmparatorluk, İber Yarımadası topraklarından daha ziyade, Amerika'nın İspanya tarafından sömürgeleştirilmesi ve Avrupa'daki topraklarına odaklandı.
16. yüzyılda Valensiya, Avrupa'nın önde gelen ticaret merkezi olma statüsünü, hızla gelişen Kuzey ve Orta Avrupa şehirlerine kaptırmıştır. İspanya içinde Atlantik ticareti Endülüs'ün Cádiz gibi şehirlerini kayırıyordu. Bu durum büyük ölçüde Akdeniz ticaretinden elde edilen kârın azalmasından kaynaklanıyordu. İspanya İmparatorluğu, Doğu Akdeniz'in büyük bölümünü kontrol eden Osmanlı İmparatorluğu ile sık sık çatışma içindeydi. Barbaros gibi Osmanlı korsanları ticaret gemilerine saldırırken, birbirlerinin belirli limanlara ulaşmasını da engelliyorlardı. Tunus, Trablus, Cezayir, Selâ ve Fas limanlarından faaliyet gösteren Turgut Reis gibi Berberi korsanları, Batı Akdeniz'deki gemilere saldırdılar; bu saldırılar, kıyı şeridindeki Hristiyan limanlarına yıkıcı baskınlar düzenlemeyi de içeriyordu. Ticaretteki bu gerileme, 1492'de Yahudilerin kovulmasıyla ekonomik olarak zaten etkilenen Valensiya'nın ekonomisini büyük ölçüde engellemiştir.
1519 yılında genç Kral V. Karl, Almanlara (kelimenin tam anlamıyla "kardeşlikler") Müslüman akıncılarına karşı savaşmak için silahlanma izni vermiştir. Almanlar, başlangıçta hükûmetin izniyle korsanlara karşı savaşan sivil milisler olarak da görev yapan zanaatkar loncalarıydı. Ancak Almanların aynı zamanda aristokrasiyle çatışan, halkın egemen olduğu loncaları kayıran bir ekonomik gündemi de vardı. Yeni atanan Valensiya Valisi Diego Hurtado de Mendoza'nın 1520'de Almanları destekleyen seçilmiş yetkilileri göreve getirmeyi reddetmesinin ardından Kardeşler İsyanı (Revolta de les Germanies) isimli tam teşekküllü bir isyan patlak vermiş, 1522'ye kadar devam etmiştir; aynı dönemde gerçekleşen Kastilya'daki Comuneros İsyanı ile birçok ortak özellik taşıyordu. Aristokrasinin ekonomik hoşnutsuzluğunun yanı sıra, isyanda güçlü bir Müslüman karşıtı yön de vardı; batıl inançlı halk, şehri vuran veba salgınından Müslümanları sorumlu tutuyordu. Müdeccenler (Müslümanlar) aristokrasinin müttefikleri olarak görülüyordu, çünkü soyluların büyük çiftliklerinde çalışıyor ve Valensiyalıların ücretlerini düşürerek onları kıt işler için rakip haline getiriyorlardı. İsyan sırasında agarmanatlar çok sayıda Müslümanı öldürüp, geri kalanını da zorla vaftiz ettiler. Almanlar bastırıldıktan sonra bile bu vaftizlerin geçerli olduğuna karar verildi ve bu durum Moriskoların (Müslüman "dönenler") yeni bir isyanına yol açmıştır.
Soylular ve onların yüksek burjuvazideki müttefikleri ile halk ve küçük burjuvazi arasındaki çatışmalardan sonra tükenmiş güçler nedeniyle, kral iktidar boşluğunu kullanarak kendi iktidar payını genişletmeyi ve yerel otoritelerin iktidar payını kademeli olarak azaltmayı başarmıştır. Bu, Avrupa'daki tartışmalı mülkleri genişletmek veya birleştirmek için yaptığı para taleplerinin, tıpkı İspanya Krallığı'nın diğer bölgelerinde olduğu gibi, Valensiya Krallığı için giderek daha sık, daha zorunlu ve tersine daha az karşılıklı olduğu anlamına geliyordu.
Moriskoların 1609'da sınır dışı edilmesi, Valensiya Krallığı ekonomisine vurulan son darbe oldu; çoğunluğu soylulara hizmet eden köylülerden oluşan on binlerce insan göç etmeye zorlandı; bu süreçte köyler tamamen terk edildi ve kırsal kesim ana iş gücünü kaybetti. Yaklaşık 125.000 kişinin bu toprakları terk ettiği tahmin edilmektedir. Tehcir kararı Valensiya halkı arasında, özellikle de halkın daha popüler kesimleri arasında genel olarak memnuniyetle karşılanmıştır. Sürgün, soylular için ucuz işgücünün kaybı anlamına geliyordu ve bunun sonucunda büyük bir sosyoekonomik istikrarsızlık yaşandı. Soylular ve üst sınıf burjuvazi, giderek kendine güvenen genel halktan tehdit hissettiler ve ayrıcalıklarının korunması için krala başvurdular. Monarşiye bir taviz olarak, Krallığın Taç önündeki özerkliğinin ayırt edici özelliklerinden biri olan iktidar üzerindeki denetim ve denge rollerinden kademeli olarak vazgeçmek zorunda kaldılar. Feodal Avrupa'nın diğer bölgelerinde de benzer süreçler yaşanırken, hızlı sosyoekonomik değişimin yarattığı güç boşluğu, giderek daha da cesaretlenen bir monarşi tarafından kolayca doldurulmuştur.
Valensiya Krallığı hukuki ve siyasi bir varlık olarak nihayet 1707'de İspanya Veraset Savaşı sonucunda sona ermiştir. Yerel halk çoğunlukla yasal Status quoyu koruması gereken Arşidük Karl'ın tarafını tuttu ve ona asker ve kaynak sağladı. Valensiya Krallığı sınırlarına yakın Almansa Muharebesi'nde uğradığı kesin yenilgi, Aragon Tacı'ndaki diğer özerk parlamentolarla birlikte, Nueva Planta kararları'nın geçirilmesi ve Bourbon Hanedanı'ndan gelen yeni İspanya Kralı V. Felipe'nin merkezi bir İspanya yaratması ile Valensiya Krallığı da hukuki ve siyasi olarak sonlanması anlamına geliyordu.