stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Hilâfet
Hilâfetin kurulması ve zaman içindeki yolculuğu > Memlûk himayesi dönemi

Hilâfet; Bağdat'ın düşmesinden (13. yüzyıl) Osmanlıların Mısır'ı ele geçirmesine (16. yüzyıl) kadar Mısır'da Memlûk himayesinde yaşadı. Bu dönemde halife, hiçbir siyasi yetkiye sahip değildir. Dinî törenlerde protokolde bulunmasının yanında hiçbir etkisi olmamıştır.
Hilâfetin kurulması ve zaman içindeki yolculuğu > Osmanlı himayesi dönemi > Osmanlılara paralel halifelikler

Bornu Halifeliği (1472-1893)
Yogyakarta Halifeliği (1755-2015)
Sokoto Halifeliği (1804-1903)
Takruri Krallığı (1848-1893)
Hilâfetin kurulması ve zaman içindeki yolculuğu > Türkiye Büyük Millet Meclisi/Türkiye Cumhuriyeti denetimindeki dönem

1 Kasım 1922'de saltanatın kaldırılması ile, Osmanlı hükümdarının elinden egemenlik hakları, devlet başkanlığı alındı. Siyasi güç tamamen Türkiye Büyük Millet Meclisindeydi. Tarihte Arap dini ve Arap siyasetiyle kaynaşan ve bir arada yürüyen hilâfetin 7. yüzyıldan beri devam ettirilmek istenen İslam Devleti'nin devlet başkanlığı makamı olması ve ilerleyen yüzyıllarda Türkler dâhil Arap olmayan Müslüman halklar arasında da kutsal ve dokunulamaz bir şey olarak görülmesi nedeniyle, "Müslümanların lideri" veya "İslam'ın lideri" olarak algılanan bu makam, sadece "dinî başkanlık" olarak yeniden tanımlandı ve saltanatla beraber kaldırılamadı. Hükûmet, TBMM'nin seçtiği Halife Abdülmecid Efendi'den, sadece "Müslümanların Halifesi" (Halife-i Müslimin) unvanını kullanmasını, gösterişli hareketlerde bulunmamasını istedi.
Saltanatın kaldırılmasından cumhuriyetin ilanına kadar geçen sürede bir devlet başkanlığı sorunu yaşandı. Başkanlığını Mustafa Kemal Paşa'nın yürüttüğü Meclis tarafından yönetilen Türkiye'de Ankara'daki siyasi erk tam yetkiliydi, ancak ne mutlak veya anayasal bir monarşi olduğu gibi ne de bir cumhuriyet vardı. Ülkenin resmî olarak devlet başkanı yoktu. Bazı politikacılar "hilâfet aynı hükûmettir, hilâfetin hukuk ve görevini iptal etmek hiç kimsenin, hiçbir meclisin elinde değildir" diyerek İstanbul'daki Halife'yi devlet başkanı yapmak istedi, ancak Ankara'daki hükûmet siyasi gücünü hiçbir şekilde başka bir makamla paylaşmadı. 29 Ekim 1923'te cumhuriyetin ilanıyla Mustafa Kemal Paşa Cumhurbaşkanı (Reis-i Cumhur) seçildi ve devlet başkanlığı sorunu sona erdi. Abdülmecid, halife seçildikten sonra kendisine verilen talimata aykırı olarak, Müslümanların Halifesi unvanından başka sıfat ve unvanlar taşıyarak Cumhuriyet hükûmetinin talimatı dışına çıktı. Bu durum halifelik makamı hakkında bir an önce önlem alınmasını gerektiriyordu. Fakat Mustafa Kemal Paşa'yı halifelik makamını kaldırmak için zorlayan önemli bir sebep, Türkiye'de gerçekleştirmeyi planladığı laik ve sekülarist karakterdeki reformları halife mevcut oldukça yapamayacağıydı.
Hilâfetin kurulması ve zaman içindeki yolculuğu > Türkiye Büyük Millet Meclisi/Türkiye Cumhuriyeti denetimindeki dönem > Hilâfetin kaldırılması

Ana madde: Hilâfetin kaldırılması
3 Mart 1924 tarihli, "Hilâfetin İlgasına ve Hanedan-ı Osmaniye'nin Türkiye Cumhuriyeti Memalik-i Hariciyesine Çıkarılmasına Dair Kanun"la hilâfet kaldırıldı. Böylece, yeni Türkiye önemli bir adım daha attı. Hilâfetin kaldırıldığı 3 Mart 1924 günü, bir diğer kanunla da Şer'iyye ve Evkaf Vekâleti (Bakanlığı) kaldırıldı. Şer'iyye ve Evkaf Vekâleti'nin kaldırılması sonucu, bu vekâlet tarafından yönetilen okullar ve medreseler de kaldırıldı. Ayrıca aynı gün, Erkân-ı Harbiye-i Umûmiye Vekâleti de kaldırıldı. Böylece ordu-siyaset çatışmasının da önüne geçilmiş oldu. Tevhîd-i Tedrîsât Kanunu da o gün kabul edilmişti.
Hilâfetin kurulması ve zaman içindeki yolculuğu > Türkiye'nin halifelik makamını kaldırmasından sonra ilan edilen halifelikler

Şerifî Halifeliği (1924-1931)
Anadolu Federe İslam Devleti: Türk medyasında Kara Ses, Alman medyasında Kalif von Köln (Köln Halifesi) ve Chomeini von Köln (Köln Humeynisi) denilmiş Cemalettin Kaplan'ın Köln'de bir spor salonunda ilan ettiği halifelik (1994-2001)
Irak ve Şam İslam Devleti, resmî adıyla İslam Devleti (2014-2019)
Hilâfetin kurulması ve zaman içindeki yolculuğu > Siyasi olmayan halifelikler

Tasavvuf halifelikleri
Ahmediye Halifeliği (1908-günümüz)
Dipnotlar

1 2  Finkel, Caroline (2005). Osman's Dream: The Story of the Ottoman Empire, 1300-1923. New York: Basic Books. p. 111. 978-0-465-02396-7.
1 2  Karpat, Kemal H. (2001). The Politicization of Islam: Reconstructing Identity, State, Faith, and Community in the Late Ottoman State. Oxford University Press. p. 235. 978-0-19-513618-0.
1 2  Yegar, Moshe (1 January 2002). Between Integration and Secession: The Muslim Communities of the Southern Philippines, Southern Thailand, and Western Burma/Myanmar. Lexington Books. p. 397. 978-0-7391-0356-2.
1 2  Mustafa Aksakal (2011). "'Holy War Made in Germany'? Ottoman Origins of the 1914 Jihad". War in History. 18 (2): 184-199. doi:10.1177/0968344510393596. ISSN 0968-3445. 13 Eylül 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Haziran 2022.
↑  Lewis (19 Kasım 2001). "The Revolt of Islam". The New Yorker. 4 Eylül 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 28 Ağustos 2014.
↑  Hatred's Kingdom: How Saudi Arabia Supports the New Global Terrorism. First. Regnery Publishing. 2003. s. 24.
1 2  Kadi, Wadad; Shahin, Aram A. (2013). "Caliph, caliphate". The Princeton Encyclopedia of Islamic Political Thought: 81-86.
↑  "Arşivlenmiş kopya" (PDF). 11 Temmuz 2012 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Ocak 2015.
↑  "Islamic arts". Encyclopædia Britannica. 27 Mayıs 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Haziran 2022.
↑  Dictionary of Battles and Sieges: F-O 21 Nisan 2017 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. edited by Tony Jacques
↑  Lambton, Ann; Lewis, Bernard (1995). The Cambridge History of Islam: The Indian sub-continent, South-East Asia, Africa and the Muslim west. 2. Cambridge University Press. s. 320. ISBN 9780521223102. 1 Eylül 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Mart 2015.
↑  "caliph – Islamic title". Encyclopædia Britannica. 3 Mayıs 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Ağustos 2019.
1 2  M. Naeem Qureshi (1999). Pan-Islam in British Indian Politics: A Study of the Khilafat Movement, 1918–1924. BRILL. ss. 18-19. ISBN 90-04-11371-1.
↑  Nafi, Beşir (2016). "The Abolition of the caliphate: causes and consequences". The Different aspects of Islamic culture, v. 6, pt. I: Islam in the World today, Retrospective of the evolution of Islam and the Muslim world. UNESCO. s. 183.
↑  İdris Yücel, Fransız Belgelerinde Son Halife Abdülmecid ve Türkiye'de Hilafetin Kaldırılması, Atatürk Yolu Dergisi, Sayı 61, Güz 2017. 4 Şubat 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
↑  Sazonov, Vladimir; Espak, Peeter; Mölder, Holger; Saumets, Andres (2020). Cultural Crossroads in the Middle East: The Historical, Cultural and Political Legacy of Intercultural Dialogue and Conflict from the Ancient Near East to the Present Day. University of Tartu Press. ISBN 978-9949-03-520-5.
↑  Bar, Shmuel (Ocak 2016). "The implications of the Caliphate". Comparative Strategy. 35 (1): 1-14. doi:10.1080/01495933.2016.1133994. ISSN 0149-5933.
622-750 yılları arasında İslam Devleti
Abdülmecid Efendi, Osmanlı Hanedanı'ndan olan son halifedir.
Çamlıca, Durağan

| Çamlıca |
| --- | --- |
Köy

 Sinop'un Türkiye'deki konumu
ÇamlıcaÇamlıca'ın Sinop'taki konumu
Ülke:  Türkiye
İl: Sinop
İlçe: Durağan
Coğrafi bölge: Karadeniz Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Rakım: 1276 m
Nüfus (2022)
 • Toplam: 94
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0368
İl plaka kodu: 57
Posta kodu: 57702
Çamlıca, Sinop ilinin Durağan ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe

Köyün adı, 1487 ve 1925 yılı kayıtlarında Kösedik olarak geçmektedir.
Coğrafya

Köy, Sinop il merkezine 170 km, Durağan ilçe merkezine 45 km uzaklıktadır. Köy sınırları içinde bir Roma Dönemi nekropolü bulunur.
Nüfus

| Yıllara göre köy nüfus verileri |
| --- | --- |
2022: 94
2021: 96
2020: 102
2019: 110
2018: 113
2017: 122
2016: 122
2015: 149
2014: 149
2013: 170
2012: 166
2011: 172
2010: 159
2009: 180
2008: 182
2007: 217
2000: 264
Dereli, Durağan

| Dereli |
| --- | --- |
Köy

 Sinop'un Türkiye'deki konumu
DereliDereli'nin Sinop'taki konumu
Ülke:  Türkiye
İl: Sinop
İlçe: Durağan
Coğrafi bölge: Karadeniz Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Rakım: 589 m
Nüfus (2022)
 • Toplam: 104
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0368
İl plaka kodu: 57
Posta kodu: 57702
Dereli, Sinop ilinin Durağan ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe

Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır.
Coğrafya

Köy, Sinop il merkezine 138 km, Durağan ilçe merkezine 13 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre köy nüfus verileri |
| --- | --- |
2022: 104
2021: 108
2020: 109
2019: 113
2018: 119
2017: 108
2016: 87
2015: 110
2014: 113
2013: 120
2012: 122
2011: 109
2010: 113
2009: 130
2008: 151
2007: 161
2000: 363
1990: 495
1985: 561
Karagüney, Durağan

| Karagüney |
| --- | --- |
Köy

 Sinop'un Türkiye'deki konumu
KaragüneyKaragüney'in Sinop'taki konumu
Ülke:  Türkiye
İl: Sinop
İlçe: Durağan
Coğrafi bölge: Karadeniz Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Rakım: 1042 m
Nüfus (2022)
 • Toplam: 126
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0368
İl plaka kodu: 57
Posta kodu: 57702
Karagüney, Sinop ilinin Durağan ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe

Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır.
Coğrafya

Köy, Sinop il merkezine 168 km, Durağan ilçe merkezine 43 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre köy nüfus verileri |
| --- | --- |
2022: 126
2021: 128
2020: 147
2019: 147
2018: 138
2017: 131
2016: 134
2015: 138
2014: 169
2013: 201
2012: 214
2011: 239
2010: 237
2009: 219
2008: 225
2007: 228
2000: 234
Akış pili

Tipik bir akış pili, iki elektrot arasında tutulan bir zardan pompalanan iki sıvı tankından oluşur.
Akış pili veya redoks akış pili, bir zarın iki tarafında sistemden pompalanan sıvılarda çözünmüş iki kimyasal bileşen tarafından kimyasal enerjinin sağlandığı bir tür elektrokimyasal hücredir. Hücre içindeki iyon transferi (dış bir devreden elektrik akışı ile birlikte), her iki sıvı da kendi ilgili alanlarında dolaşırken zar üzerinden gerçekleşir. Hücre voltajı kimyasal olarak Nernst denklemi ile belirlenir ve pratik uygulamalarda 1,0 ila 2,43 volt arasında değişir. Enerji kapasitesi elektrolit hacminin, güç elektrotların yüzey alanının bir fonksiyonudur.
İnorganik akış pilleri ve organik akış pilleri dahil olmak üzere çeşitli akış pilleri gösterilmiştir. Her bir kategori altında, akış pili tasarımı ayrıca tam akışlı piller, yarı akışlı piller ve membransız piller olarak sınıflandırılabilir. Konvansiyonel pillerle temel fark, enerjinin geleneksel pillerde elektrot malzemesi, akışlı pillerde ise elektrolitte depolanmasıdır. Akış Pilleri için Patent Sınıflandırmaları, 2021 itibarıyla tam olarak geliştirilmemiştir. Ortak Patent Sınıflandırması, RFB'leri rejeneratif yakıt pilinin bir alt sınıfı olarak değerlendirmektedir (H01M8/18), ancak yakıt pillerini akış pillerinin bir alt sınıfı olarak değerlendirmek daha uygundur.
Akış pilinde, yakıt hücresinde olduğu gibi (burada yeni şarjlı negolit (indirgeyici veya yakıt) ve şarjlı pozolit (oksidan) sisteme eklenir); veya şarj edilebilir bir pil gibi (bir elektrik güç kaynağının indirgeyici ve oksidanın yenilenmesini sağlamasıyla) kullanılabilir. Akış pillerinin, katı elektroaktif malzemelere sahip geleneksel şarj edilebilir pillere göre, güç ve enerjinin  bağımsız ölçeklenmesi, uzun döngü ve takvim ömrü, potansiyel olarak daha düşük toplam sahip olma maliyeti gibi belirli teknik avantajları olsa da, tüm akış pilleri düşük döngü enerji verimliliğinden (%50-80) muzdariptir. Bu düşük enerji verimliliği, dahili geçişin etkisini azaltmak (her hücrenin içindeki zar/ayırıcı yoluyla) ve güç maliyetini (yığınların boyutu) azaltmak için akış pillerini yüksek (>= 100 mA/cm2) akım yoğunluklarında çalıştırma ihtiyacından kaynaklanır. Ayrıca çoğu akış pili (Zn-Cl2, Zn-Br2 ve H2-LiBrO3 istisnadır), lityum iyon pillere kıyasla daha düşük özgül enerjiye sahiptir. Fazla ağırlık, çoğunlukla redoks aktif türlerini sıvı fazda tutmak için bir çözücü (genellikle su) kullanma ihtiyacından kaynaklanır.
Tarih

Çinko-brom akış pili (Zn-Br2), John Doyle'un 29 Eylül 1879'da başvurusu yapılan US224404 patentiyle en eski akış pili kimyasıdır. Zn-Br2 piller nispeten yüksek özgül enerjiye sahipti ve 1970'lerde elektrikli otomobiller için güç kaynağı olarak gösterildiler.
Estonyalı bir kimyager Walther Kangro, 1950'lerde tam olarak çözünmüş geçiş metali iyonlarına dayanan akış pillerini gösteren ilk kişiydi: Ti–Fe ve Cr–Fe. NASA, Japonya ve başka yerlerdeki bazı guruplar ilk Ti-Fe RFB deneylerinden sonra geliştirme için Cr–Fe kimyasını seçtiler. RFB döngüsü sırasında zamanla değişen konsantrasyonun etkisini azaltmak için, karışık  (negolit ve posolitte hem krom hem de demir türleri içeren) solüsyonlar kullanıldı. Cr-Fe kimyasının dezavantajları arasında şunlar yer alır: hidrat izomerizmi (yani elektrokimyasal olarak aktif Cr3+ kloro-kompleksleri ile inaktif hekza-aqua kompleksi arasındaki denge ki bu şelatlayıcı amino-ligandlar eklenerek hafifletilebilir) ve negode üzerinde hidrojen oluşumu (H2 aşırı voltajını artırmak için Pb tuzları ve krom elektrot reaksiyonunu katalize etmek için Au tuzları eklenerek hafifletilir).
1980'lerin sonlarında, Avustralya New South Wales Üniversitesi'nden Sum, Rychcik ve Skyllas-Kazacos, tüm vanadyum RFB kimyasının grafit-sulu asit arayüzünün elektrokimyasal voltaj penceresinde dört oksidasyon durumunun varlığı ve dolayısıyla Cr-Fe RFB'lerde zararlı olan karıştırma seyreltmesinin ortadan kaldırılması gibi avantajlarını gösterdi. UNSW, VRFB'lerle ilgili birkaç patent başvurusunda bulundu ve bu teknoloji Japon, Tayland ve Kanada şirketlerine lisanslandı.
Dalian, (Çin) o zamanlar türünün en büyüğü olan 400 MWh, 100 MW vanadyum akışlı bataryayı çalıştırmaya 2022'de başladı.
Tasarım

Akış pili, içinde bir veya daha fazla çözünmüş elektroaktif element içeren bir elektrolitin, kimyasal enerjiyi elektriğe tersinir şekilde doğrudan dönüştüren bir elektrokimyasal hücre içinden aktığı, şarj edilebilir bir yakıt hücresidir. Elektroaktif elementler, "bir elektrot reaksiyonunda yer alabilen veya elektrot üzerinde adsorbe edilebilen solüsyondaki elementlerdir."  Ek elektrolit harici olarak, genellikle tanklarda depolanır ve genellikle reaktörün hücre (veya hücreleri) içinden pompalanır, ancak yerçekimi besleme sistemleri de bilinmektedir. Akış pilleri, elektrolit sıvısı değiştirilerek veya kullanılmış malzeme yeniden şarj edilmek üzere geri kazanılarak "şarj edilebilir". Birçok akış pili, düşük maliyeti ve yeterli elektriksel iletkenliği nedeniyle karbon keçe elektrotları kullanır, ancak bu elektrotlar, birçok redoks çiftine yönelik düşük içsel aktiviteleri nedeniyle güç yoğunluğunu bir şekilde sınırlar.
Başka bir deyişle, bir akış pili, iyonik çözeltinin (elektrolit) hücrenin dışında (elektrotların etrafındaki hücre yerine) depolanması ve elektrik üretmek için hücreye beslenebilmesi özelliğine sahip bir elektrokimyasal hücredir. Üretilebilecek toplam elektrik miktarı, tanklardaki elektrolit hacmine bağlıdır.
Akış pilleri, elektrokimya mühendisliği tarafından belirlenen tasarım ilkelerine tabidir.
Redox (ve daha az ölçüde hibrit) akış pilleri aşağıdaki avantajlara sahiptir:
Bir maliyet/ağırlık/vb. sağlayan bağımsız enerji (tanklar) ve güç (yığın) ölçeklendirmesi. her uygulama için optimizasyona izin verir.
Uzun döngü ve takvim ömürleri (çünkü lityum iyon ve ilgili pillerin bozulmasına neden olan katıdan katıya faz geçişleri yoktur)
Hızlı yanıt süreleri
"Eşitleme" şarjına gerek yoktur (tüm hücrelerin eşit şarj olmasını sağlamak için bir pilin aşırı şarj edilmesi)
Zararlı emisyon yok
Durduğu yerde kendiliğinden boşalma çok az veya hiç yok
Elektroaktif malzemelerin tam geri dönüşümü
Bazı tipler aynı zamanda kolay şarj durumu tespiti, düşük bakım ve aşırı şarj/aşırı deşarj toleransı sunar.
Yanıcı elektrolitler içermedikleri ve elektrolitler güç yığınından uzakta depolanabildikleri için genellikle güvenlidirler.
Akış pillerinin pillere kıyasla üç ana dezavantajı vardır
Düşük enerji yoğunluğu (yararlı miktarda enerji depolama için büyük elektrolit depolarına ihtiyacınız vardır)
Düşük şarj ve deşarj oranları (diğer endüstriyel elektrot işlemlerine kıyasla). Bu, elektrotların ve membran ayırıcıların büyük olması gerektiği anlamına gelir, bu da maliyeti artırır.
Akış pilleri daha düşük enerji verimliliğine sahiptir; çünkü geçişin (dahili kendi kendine boşalma) etkilerini en aza indirmek ve güç maliyetini azaltmak için daha yüksek akım yoğunluklarında çalışırlar.
Akış pilleri tipik olarak yakıt hücrelerinden daha yüksek, ancak lityum-iyon pillerden daha düşük enerji verimliliğine sahiptir.
Geleneksel akış pilleri

Redoks (indirgeme-yükseltgenme) hücresi, redoks-aktif türlerin sıvı veya gaz ortamında bulunduğu tersinir bir hücredir. Katı hal difüzyonu veya interkalasyon yerine heterojen elektron transferi kullandıklarından, geleneksel pillerden ziyade yakıt hücrelerine benzerler. Yakıt hücrelerinin pil olarak kabul edilmemesinin ana nedeni, yakıt hücrelerinin, 1800'lerde yanmayan bir elektrokimyasal işlem yoluyla  yakıt ve havadan doğrudan elektrik üretme aracı olarak ortaya çıkmış olmasıdır. Daha sonra, özellikle 1960'lar ve 1990'larda, şarj edilebilir yakıt hücreleri (örn. H2O2, NASA'nın Helios Prototipindeki birimleştirilmiş rejeneratif yakıt hücreleri gibi) geliştirildi.
Redoks akış pillerine örnek olarak vanadyum akış pili, polisülfit-bromür pil, demir redoks akış pili (IRFB) ve uranyum redoks akış pili verilebilir. Birçok sistem önerilmiş olmasına rağmen, redoks yakıt hücrelerinin ticari yaygınlığı düşüktür.
Vanadyum akış pilleri, en çok pazarlanan akış pilleridir. Her iki elektrotta da vanadyum kullandıkları için çapraz kontaminasyona uğramazlar. Bununla birlikte, vanadyum tuzlarının sınırlı çözünürlüğü pratikte bu avantajı dengeler. Daha da önemlisi, vanadyum redoks çiftlerinin çalışma voltaj aralığı ile karbon/sulu asit arayüzünün voltaj penceresinin neredeyse mükemmel bir eşleşmesidir. Bu, düşük maliyetli karbon elektrotların dayanıklılığını ve H2 ve O2 evrimleri gibi yan reaksiyonların düşük etkisini garanti ederek rekor uzunlukta takvim ve döngü (15.000–20.000 döngü) ömürleri sağlar ve bu da rekor seviyede düşük enerji maliyeti (LCOE, yani sistem maliyetinin kullanılabilir enerjiye, döngü ömrüne ve gidiş-dönüş verimliliğine bölümü) ile sonuçlanır. Akış pillerinin uzun ömürleri, nispeten yüksek ilk maliyetlerinin (vanadyum, karbon keçeler, çift kutuplu plakalar, membranlar nedeniyle) amorti edilmesini sağlar. VRFB'ler için seviyelendirilmiş enerji maliyeti, kWh başına birkaç on sent veya € sent mertebesinde olup, katı hal pillerinden çok daha düşüktür ve ABD ve AT hükûmet kurumları tarafından belirtilen 0,05 $ ve 0,05 € hedeflerinden çok da uzak değildir. Geniş uygulama için başlıca zorluklar şunlardır: VRFB için ham maddeler olan V2O5 in (> 30$/Kg) kıtlığı ve yüksek maliyetleri; hidrojen ve oksijen evrimi dahil olmak üzere parazit reaksiyonları; çevrim sırasında V2O5 çökelmesi.
Geleneksel akışlı pil kimyaları hem düşük özgül enerjiye (bu onları elektrikli araçlar için çok ağır yapar) hem de düşük özgül güce (bu da onları sabit enerji depolaması için çok pahalı yapar) sahiptir. Bununla birlikte, hidrojen-brom akışlı piller için 1,4 W/cm2 lik yüksek bir güç ve yüksek bir özgül enerji (Tank seviyesinde 530 Wh/kg) güç ve enerji yoğunluğu gösterilmiştir.
DARPA SBIR tarafından finanse edilen Influit Energy, 2022'de sulu bir çözelti içinde asılı duran metal oksitten yapılmış, yanıcı olmayan, yüzeyi modifiye edilmiş bir nanoelektroyakıt duyurdu. Malzeme, yüksek konsantrasyonda bile çökelmez ve Lion pillerinden daha yüksek enerji yoğunluğuna sahiptir. Çalışma sıcaklıkları -40 ila 80 °C Lityum, ağır metaller veya nadir toprak elementleri gerektirmezler.
Organik tipler

Organik redoks akışlı piller 2009'da ortaya çıktı. Organik redoks akışlı pillerin birincil çekiciliği, aktif bileşenlerin ayarlanabilir redoks özelliklerinde yatmaktadır. 2021 itibarıyla, organik RFB'nin dayanıklılığı düşüktür (ör. takvim, döngü ömrü veya her ikisi). Bu nedenle ticari ölçekte sadece inorganik RFB gösterilmiştir.
Organik redoks akış pilleri sulu ve susuz olarak sınıflandırılabilir. Elektrolit çözücü olarak  AORFB'ler su kullanırken, NAORFB'ler organik çözücüler kullanır, hibrit olarak da üretilmiş olabilirler. Büyük ölçekli enerji depolamada, daha düşük solvent maliyeti ve daha yüksek iletkenlik, AORFB'lere daha büyük ticari potansiyel sağlamanın yanı sıra güvenlik avantajları sunar. NAORFB'ler bunun yerine çok daha büyük bir voltaj penceresi sağlar ve daha az fiziksel alan kaplar.
Organik tipler > pH nötr AORFB'ler

Tipik olarak destekleyici elektrolit olarak NaCl kullanılarak pH7 koşullarında çalıştırılırlar. Nötr pH koşullarında, organik ve organometalik moleküller, aşındırıcı asit ve alkali koşullarda olduğundan daha kararlıdır. Örneğin, AORFB'lerde yaygın olarak kullanılan bir katolit olan K4[Fe(CN)] pH nötr koşullarda kararlıdır.
AORFB'ler, pH nötr koşullarda anolit olarak metil viologen, katolit olarak 4-hidroksi-2,2,6,6-tetrametilpiperidin-1-oksil, artı NaCL ve düşük maliyetli bir anyon değişim membranı kullandı. Bu MV/TEMPO sistemi muhtemelen AORFB'ler için bildirilen en düşük sermaye maliyeti (180$/kWh) ile en yüksek hücre voltajına (1,25 V) sahiptir. Sulu sıvı elektrolitler, mevcut altyapıyı değiştirmeden mevcut sistemlerin yerini alacak şekilde tasarlanmıştır. 600 milivatlık bir test pili, 20 ila 100 mA/cm2 arasında değişen akım yoğunluklarında yaklaşık yüzde 100 verimlilikle 100 döngü boyunca kararlıydı ve optimum performans 40-50 olarak derecelendirildi. Nötr AORFB'ler, aşındırıcı RFB'lerle karşılaştırılabilir elektrokimyasal performans gösterirken, asit veya alkalin AORFB'lerden daha çevre dostu olabilir. MV/TEMPO AORFB'nin enerji yoğunluğu 8,4' Wh/L dir. Viologen tabanlı akış pilleri, esas olarak Liu'nun Utah Eyalet Üniversitesi'ndeki grubu tarafından geliştirilmiştir. 2019'da grup, 10 Wh/L'lik bir enerji yoğunluğunda 1000 döngü boyunca kararlı olan ultra hafif bir sülfonat –viologen/ ferrosiyanür AORFB'yi rapor etti; bu, şimdiye kadarki en kararlı, enerji yoğun AORFB'dir.