stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Philip Johnson
Önde gelen tasarımları

1949 - Cam Ev, New Canaan, Connecticut
1950 - John de Menil Evi, Houston
1950 - Rockefeller Misafir Evi
1956 - Seagram Binası (Mies van der Rohe ile birlikte), New York
1959 - Four Seasons Restaurantı, New York
1960 - St. Anselm's Abbey Genişleme Projesi, Washington
1960 - Munson-Williams-Proctor Sanat Müzesi, Utica, New York
1964 - Lincoln Center (Richard Foster ile birlikte), New York City
1961 - Amon Carter Müzesi, Fort Worth, Teksas (genişleme projesi 2001)
1964 - New York Eyaleti Pavyonu, 1964 Dünya Fuarı için
1967 - Kreeger Müzesi (Richard Foster ile birlikte), Washington
1970 - JFK Anıtı, Dallas, Teksas
1972 - IDS Binası, Minneapolis, Minnesota
1972 - Güney Teksas Sanat Müzesi, Corpus Christi, Teksas
1973 - Boston Halk Kütüphanesi, Boston
1974 - Fort Worth Water Bahçeleri
1976 - Thanksgiving Meydanı, Dallas, Teksas
1980 - Kristal Katedral, Garden Grove, Kaliforniya
1980 - Tata Tiyatro Salonu, Mumbai, Hindistan
1982 - Metro-Dade Kültür Merkezi, Miami, Florida
1983 - Transco Kulesi, Houston, Teksas
1983 - Cleveland Spor Salonu, Cleveland, Ohio
1983 - Wells Fargo Merkez İdare Binası, Denver, Colorado
1984 - AT&T Binası, New York City
1984 - PPG Binası, Pittsburgh, Pensilvanya
1985 - Gerald D. Hines Mimarlık Fakültesi, Houston Üniversitesi, Teksas
1992 - St Thomas Üniversitesi, St Thomas Kilisesi
1994 - Ziyaretçi Pavyonu, New Canaan, Connecticut
1996 - Case Western Reserve Üniversitesi, Cleveland, Ohio
1997 - Philip-Johnson-Haus, Berlin, Almanya
2000 - First Union Plaza, Boca Raton, Florida
Dipnotlar

↑  "Philip Johnson'ın Mimariye Yaptığı Büyük Katkılar Nelerdi?, Arkitera, 5 Şubat 2005". 6 Ekim 2010 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Ocak 2010.
↑  Philip Johnson 98 Yaşında Vefat Etti, Arkitera, Emine Merdim Yılmaz, 28 Ocak 2005
↑  Philip Johnson ve Amerika, Yapi.com.tr[ölü/kırık bağlantı]
| g t Pritzker Mimarlık Ödülü'nü kazananların listesi |
| --- | --- |
 Philip Johnson (1979)  Luis Barragán (1980)  James Stirling (1981)  Kevin Roche (1982)  Ieoh Ming Pei (1983)  Richard Meier (1984)  Hans Hollein (1985)  Gottfried Böhm (1986)  Kenzō Tange (1987)  Gordon Bunshaft / Oscar Niemeyer (1988)  Frank Gehry (1989)  Aldo Rossi (1990)  Robert Venturi (1991)  Álvaro Siza Vieira (1992)  Fumihiko Maki (1993)  Christian de Portzamparc (1994)  Tadao Andō (1995)  Rafael Moneo (1996)  Sverre Fehn (1997)  Renzo Piano (1998)  Norman Foster (1999)  Rem Koolhaas (2000)  Herzog & de Meuron (2001)  Glenn Murcutt (2002)  Jørn Utzon (2003)  Zaha Hadid (2004)  Thom Mayne (2005)  Paulo Mendes da Rocha (2006)  Richard Rogers (2007)  Jean Nouvel (2008)  Peter Zumthor (2009)  SANAA (2010)  Eduardo Souto de Moura (2011)  Wang Shu (2012)  Toyo Ito (2013)  Shigeru Ban (2014)  Frei Otto (2015)  Alejandro Aravena (2016)  Rafael Aranda, Carme Pigem ve Ramón Vilalta / RCR Arquitectes (2017)  B. V. Doshi (2018)  Arata Isozaki (2019)  Yvonne Farrell ve Shelley McNamara (2020)  Anne Lacaton ve Jean-Philippe Vassal (2021)  Diébédo Francis Kéré (2022)  David Chipperfield (2023) 
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BIBSYS: 90350166  BNE: XX891670  BNF: cb12177292s (data)  CANTIC: a11985501  CiNii: DA00623207  GND: 118712810  ISNI: 0000 0001 0931 2885  KulturNav: 7c659c7d-e1f5-4c31-9228-f42ed8318575  LCCN: n79071165  LNB: 000223694  NDL: 00444797  NKC: xx0030845  NLA: 35215105  NLI: 987007590134805171  NLK: KAC2018J4081  NSK: 000028998  NTA: 068796358  RERO: 02-A003428007  RKD: 233136  SNAC: w6dj5h79  SUDOC: 105705829  Trove: 868624  ULAN: 500014481  VIAF: 108419418   WorldCat (LCCN): n79-071165 
Puerta de Europa, Madrid
Cam Ev Modeli, MoMa
Philip Johnson
AT&T Binası, New York
Kristal Katedral, Garden Grove, Kaliforniya
Lincoln Center, New York
Amanvermez Avni

Amanvermez Avni, Ebüssüreyya Sami tarafından yaratılan ve maceraları Osmanlı İmparatorluğu'nun son dönemlerinde geçen kurgusal polis kahramanı.
Ünlü hafiye

Ebüssüreyya Sami tarafından anlatıldığına göre II. Abdülhamid döneminden sonra 40'lı yaşlarda öldüğünden 1870'li yıllarda doğduğu sanılmaktadır. İlk macerası 1913 yılında basılmıştır. Avni karakteri, aynı dönemde Avrupa'da gündemde olan özellikle Sherlock Holmes karakterinden etkilenmiştir. Karşılaştığı olayları yüksek gözlem gücüyle inceler ve birbirinden farklı ve bağımsız gibi görünen verileri birleştirerek bütünleştirir. Yardımcısı ve aynı zamanda öğrencisi olan Arif, neredeyse Dr. John Watson karakteri gibidir. Watson'dan farklı olarak ustası gibi polislik mesleğindedir ve yine ustası gibi kılıktan kılığa girebilen genç bir hafiye adayıdır.
Dönemsel etkiler

Osmanlı İmparatorluğu'nun son dönemlerinde, özel olarak II. Abdülhamid iktidarı yıllarında yaşayan Avni'nin maceraları bu dönemin toplumsal, sosyal ve kültürel hayatını yansıtır. Kozmopolit İstanbul'daki çeşitli uluslardan (Rum, Ermeni, Hırvat vb) ve çeşitli sınıflardan (devlette görevlileri, beyzadeler, kumarbazlar, hırsızlar, fırıncılar vb) kişiler öykülerde yer alır.
Öykülerdeki kurgular

Olayları incelerken bazen yanlış izin peşinden koşan, görgü tanıklarıyla görüşmede geç kalan veya hasımları tarafından kolayca alt edilebilen Avni, özellikle Batılı hafiye karakterlerinin aksine daha gerçekçi olarak değerlendirilmektedir. Üstüne gittiği olaylarda dikkat çekmeden halkın arasına karışabilmesi, kimlik değiştirmek için kullandığı çeşitli farklı karakterlerin hakkını verebilmesi sadece masa başında değil hayatın içinde olduğunu göstermektedir. Yardımcısı Arif ise her zaman ustasının sözünden giden, bazen dalkavukluğa varan derecede ona bağlı ve maceralar sırasında haddini bilerek kendi fikirlerini kendine saklayan bir karaktere sahiptir.
Özel yaşamı

Avni'nin özel yaşamına dair bilgiler sınırlıdır. Yardımcısı Arif ile beraber kaldıkları ev kundaklandıktan sonra taşınmak zorunda kaldıkları sırada evlerinde fazla bir eşya olmadığını bilmekteyiz. Ayrıca evlerindeki en değerli eşya önceki dava dosyalarının muhafaza edildiği dolaplarıdır. Avni, evinde kimi kimyasal deneyler yapabilecek kadar kimya bilgisine ve donanımına sahiptir. Ayrıca adli makamları haklılığına inandırmak için bir köpek yavrusunu öldürebilecek kadar kaygısız ve işine yoğunlaşmıştır. İşi gereği İstanbul'daki tüm yeraltı alemlerini bilmekte ve her türlü kanundışı olayın geçtiği dönemsel yerlere vakıftır. Mesleğinde hızla yükselmiş ve zor davalarda doğrudan devletin en üst mercileri tarafından aranan bir polistir.
Bazı maceraları > Yanmış Adam

İlk olarak 1913 yılında basılmıştır.
İstanbul'da Kumkapı sahillerine bir ceset vurur ve çevrede bulunanlar tarafından polise haber verilir. Kimliği belirlenemeyecek derecede yanmış bir ceset bulunması üzerine olay ile ilgili olarak Amanvermez Avni ve yardımcısı Arif görevlendirilir. Avni ve Arif cesedin üzerinde buldukları çuval ipliklerinden hareketle olası katilleri bulabilmek için fırıncı kılığında büyükçe bir fırında işe girerler. Ancak fırında çalışırken kaza sonucu odun kütüklerinin altında kalırlar ve ölme tehlikesi atlatırlar. Olaydan kurtulan kahramanlarımız bir kaza mı geçirdiklerini yoksa planlı bir şekilde suikast tehlikesi mi atlattıklarını anlayamadan ipucu bulamazlar. Ancak birkaç gün sonra gelen bir genç günlerdir Büyükada'daki akrabasından haber alamadığını söyleyerek yeni ipuçları sağlayacaktır.
Bazı maceraları > Kamelya’nın Ölümü

İlk olarak 1913 yılında basılmıştır.
Gece hayatının önde gelen ve gözde isimlerinden Kamelya; annesi, hizmetçisi ve köpeğiyle beraber konağında ölü bulunur. Çok sayıda aşığı olan ve lüks bir hayat yaşamakta olan Kamelya'nın evinde işlenen cinayetlerle ilgili olarak Amanvermez Avni görevlendirilir. Olay yerine gelen Avni, bir arbededen sonra öldürülmüş olduğu anlaşılan Kamelya'nın avucunda sımsıkı şekilde bir kâğıt parçası tuttuğunu ve onu katiline vermeden öldüğünü görür. Cesedin elinden aldığı kâğıt parçası eski ve yıpranmış bir fotoğraftır. Avni ve yardımcısı Arif fotoğraftaki kişiyi aramaya başlarlar.
Bazı maceraları > Kanatlı Araba

İlk olarak 1913 yılında basılmıştır.
İstanbul'da yine bir kış ayında bir dram yaşanır. Gecenin ayazında son süratle gitmekte olan bir kupa arabası o saatlerde sadece çok az kişinin dikkatini çeker. Arabacı çılgına dönmüş gibi koşan atları güçlükle kontrolüne alabiliyor, yine kontrolü kaybediyordu. Sahil boyunca bu şekilde ilerleyen kupa arabası nihayet keskin bir dönemeci alamayarak içindekilerle beraber boğazın soğuk sularında kaybolur. Olayı görenler polise haber verseler de o gece arama çalışmaları fayda etmez. Ertesi sabah dalgıçlar arabacının cesedini çıkardıklarında polis bu kişinin arabacı esnafından olmadığını belirler. Olay yerine ulaşan Amanvermez ve yardımcısı Arif, arabacı kıyafeti içindeki ünlü karmanyolacı Koço'nun cesediyle karşılaşınca yeni bir maceraya başladıklarının farkındadırlar.
Bazı maceraları > Kara Katil

İlk olarak 1913 yılında basılmıştır.
Üst düzey devlet görevlisi olan ve İstanbul'un seçkinlerden Sabir Bey, izlemeye gittiği bir operadan sonra locasında ölü bulunur. Opera yurtdışından gelen ve aralarında anarşistlerin bulunduğu sanılan bir grup sanatçı tarafından sergilenmektedir. O dönemlerde özellikle ABD Başkanı William McKinley dahil olmak üzere çok sayıda devlet adamının anarşistlerce öldürülmesi II. Abdülhamid'i de bazı önlemler almaya itmiştir. Bu kapsamda görev yapan emniyet kuvvetleri arasında yer alan Amanvermez Avni  ve yardımcısı Arif de cinayetin işlendiği sırada operadadırlar. Cinayeti öğrendikten sonra cinayetin işlendiği locaya giden Avni, herkesin dikkatinden kaçan bir iğneyi yerde bulur.
Bazı maceraları > Körebe

İlk olarak 1913 yılında basılmıştır.
Esrarengiz bir davet mektubu alan Amanvermez Avni kendisinden yardım isteyen bir kişinin evine çağrılır. Daveti kabul eden Avni oldukça yaşlı bir ebenin evine gider. Ebenin başına gelenler karşısında derin bir olayla karşılaştığını anlayan Avni kendisini yine karmaşık ilişkilerin içinde bulacaktır.
Yeniden basılan maceraları

Ebüssüreyya Sami, Osmanlı’nın Sherlock Holmes’ü Amanvermez Avni’nin Maceraları 1. Cilt, Hazırlayan Erol Üyepazarcı, Merkez Kitapçılık, 2006, İstanbul ISBN 975-9174-15-4
Türklerin Sherlock Holmes'i Amanvermez Avni'nin Maceraları, Hazırlayan Yaşar GÜÇLÜ, Beyan Yayınları Nisan 2021, İstanbul, ISBN 978-625-7188-48-7
Türklerin Sherlock Holmes'i Amanvermez Avni, Yanmış Adam, (Osmanlıca Aslıyla Birlikte), Hazırlayan Yaşar GÜÇLÜ, Beyan Yayınları Eylül 2020, İstanbul, ISBN 978-975-473-989-3
Türklerin Sherlock Holmes'i Amanvermez Avni, Kamelya'nın Ölümü, (Osmanlıca Aslıyla Birlikte), Hazırlayan Yaşar GÜÇLÜ, Beyan Yayınları Eylül 2020, İstanbul, ISBN 978-975-473-990-9
Türklerin Sherlock Holmes'i Amanvermez Avni, Kanatlı Araba, (Osmanlıca Aslıyla Birlikte), Hazırlayan Yaşar GÜÇLÜ, Beyan Yayınları Eylül 2020, İstanbul, ISBN 978-975-473-991-6
Türklerin Sherlock Holmes'i Amanvermez Avni, Kara Katil, (Osmanlıca Aslıyla Birlikte), Hazırlayan Yaşar GÜÇLÜ, Beyan Yayınları Eylül 2020, İstanbul, ISBN 978-975-473-992-3
Türklerin Sherlock Holmes'i Amanvermez Avni, Kör Ebe, (Osmanlıca Aslıyla Birlikte), Hazırlayan Yaşar GÜÇLÜ, Beyan Yayınları Eylül 2020, İstanbul, ISBN 978-975-473-993-0
Türklerin Sherlock Holmes'i Amanvermez Avni, Mavi Göz, (Osmanlıca Aslıyla Birlikte), Hazırlayan Yaşar GÜÇLÜ, Beyan Yayınları Eylül 2020, İstanbul, ISBN 978-975-473-994-7
Türklerin Sherlock Holmes'i Amanvermez Avni, Sessiz Tabanca, (Osmanlıca Aslıyla Birlikte), Hazırlayan Yaşar GÜÇLÜ, Beyan Yayınları Eylül 2020, İstanbul, ISBN 978-625-7188-00-5
Türklerin Sherlock Holmes'i Amanvermez Avni, Boyacı, (Osmanlıca Aslıyla Birlikte), Hazırlayan Yaşar GÜÇLÜ, Beyan Yayınları Eylül 2020, İstanbul, ISBN 978-625-7188-05-0
Türklerin Sherlock Holmes'i Amanvermez Avni, Ölü, (Osmanlıca Aslıyla Birlikte), Hazırlayan Yaşar GÜÇLÜ, Beyan Yayınları Eylül 2020, İstanbul, ISBN 978-625-7188-03-6
Türklerin Sherlock Holmes'i Amanvermez Avni, İskeletler Arasında, (Osmanlıca Aslıyla Birlikte), Hazırlayan Yaşar GÜÇLÜ, Beyan Yayınları Eylül 2020, İstanbul, ISBN 978-625-7188-04-3
Demirkapı Köyü Camii

| --- | --- |

Genel bilgiler
Mimari tarz: Osmanlı mimarisi
Konum: Rize, Türkiye
Koordinatlar: 40°45′57″K 40°35′09″D﻿ / ﻿40.76583°K 40.58583°D﻿ / 40.76583; 40.58583
Başlama: -
Tamamlanma: 1695
Teknik ayrıntılar
Minare sayısı: 1

Demirkapı Köyü Camii, Rize ilinin İkizdere ilçesinden bulunan bir camidir. Camideki kitabede, caminin 1695 yılında yapıldığı yazmaktadır. Kesme taştan yapılmış olan cami, iki katlı ve kare planlıdır. Sacla kaplanmış kırma çıtaya sahiptir. Caminin bitişiğinde eski bir mezarlık yer almaktadır.
Taksim Dayanışma Bileşenleri Platformu

Taksim Dayanışma Bileşenleri Platformu veya Taksim Dayanışması başta Taksim Yayalaştırma Projesi olmak üzere Taksim bölgesinin yeniden şekillendirilmesinde halkın da söz sahibi olmasını amaçlayan ve bölgenin mahalle derneklerinin, sendikaların, meslek odalarının ve bazı siyasi partilerin bir araya gelmesiyle gerçekleşen bir oluşum.
16 Eylül 2011 tarihinde İstanbul Büyükşehir Belediyesi oy birliği ile Taksim Yayalaştırma Projesi'ni kabul etmesinin ve bu planın 4 Ocak 2012 tarihinde Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Yüksek Kurulu tarafından da onaylanmasının ardından Taksim Dayanışması birçok etkinlik, protesto ve yürüyüş etkinlikler düzenlendi.
Bu konuda ilk protestolardan birisi 6 Haziran 2012 tarihinde gerçekleşti. Gezi Parkı'nda toplanan Taksim Dayanışması grubu üyeleri bir basın açıklaması yaparak dağıldılar. Kasım 2012 tarihinde başta Taksim Dayanışması grubu üyeleri olmak üzere birçok kişi ve kuruluş Gezi Parkı'nın betonlaşmasına karşı Taksim'de nöbet tutacaklarını açıkladı.
2 Mart 2013 tarihinde Taksim Dayanışması grubu üyeleri parkın yıkımına karşı Taksim Metro İstasyonu çıkışında imza kampanyası düzenlemeye başladı.
Taksim Dayanışması grubu üyeleri 2013 Taksim Gezi Parkı protestolarının özellikle ilk günlerinde oldukça etkin rol aldılar. Olayların başlamasının nedeni olan 27 Mayıs 2013 gecesi Gezi Parkı'ndaki çadırlarda kalmak ve nöbet tutma eylemi bu grubun da bulunduğu dernekler ve siviller tarafından gerçekleşti.
Kumbaracı50

Logosu
Kumbaracı50, İstanbul'un Beyoğlu ilçesinde 2009'dan beri tiyatro ve çeşitli sanat disiplinlerinin etkinliklerini ağırlayan sahne.
Altıdan Sonra Tiyatro tarafından 2 Kasım 2009'da açıldı. Tünel semtindeki ünlü Kumbaracı Yokuşu'nda bulunan mekân, adını Kumbaracı Yokuşu'ndan ve içinde bulunduğu apartmanın numarasından alır.
Sergilenecek oyun veya performansa göre şekillendirilebilen, hareketli platform sistemine sahiptir. Oynanan oyunun sahneleme alanına göre 40 ile 100 arasında seyirci kapasitesine sahiptir. Kuruluşundan itibaren 10 yılda çeşitli toplulukların sahnelediği 300'den fazla oyun ve performansa ev sahipliği yapmıştır.
Sofia Coppola

| Sofia Coppola |
| --- | --- |
Coppola, 2023
Doğum: Sofia Carmina Coppola 14 Mayıs 1971 (53 yaşında) New York, Amerika Birleşik Devletleri
Meslek: Yönetmen, senarist, oyuncu, yapımcı
Etkin yıllar: 1971-günümüz
Evlilik: Spike Jonze (1999-2003)   Thomas Mars (2011)
Çocuk(lar): 2

Sofia Carmina Coppola (d. 14 Mayıs 1971; New York), Akademi Ödüllü Amerikalı yönetmen, oyuncu ve yapımcı. Jane Campion, Lina Wertmüller ve Kathryn Bigelow ile birlikte En İyi Yönetmen Akademi Ödülü'ne aday gösterilmiş dört kadından biridir.
İlk yönetmenlik deneyimi olan The Virgin Suicides 1999 filmiyle ünlendi. Büyükbabası Carmine Coppola besteci, babası: Francis Ford Coppola Oscar ödüllü bir yönetmen, kardeşi Roman Coppola bir oyuncu, kuzeni Nicolas Cage Oscar sahibi bir oyuncudur.
1991 yılında Razzie olarak bilinen ve yılın en kötülerine verilen Altın Ahududu Ödüllerinde En Kötü Yardımcı oyuncu ödülünü kazanmıştır. 1999-2003 yılları arasında yönetmen Spike Jonze ile evli kalmıştır.
Filmografi > Yönetmen olarak

| Yıl | Film |
| --- | --- |
1996: Bed, Bath and Beyond
1998: Lick the Star
1999: The Virgin Suicides
2003: Lost in Translation
2006: Marie Antoinette
2010: Somewhere
2013: The Bling Ring
2017: The Beguiled
2023: Priscilla
Filmografi > Oyuncu olarak

| Yıl | Film | Rol | Not |
| --- | --- | --- | --- |
| 1972 | The Godfather | Michael Francis Rizzi | ismi geçmiyor |
| 1974 | The Godfather: Part II | Çocuk | ismi geçmiyor |
| 1983 | The Outsiders | Küçük kız |  |
| 1983 | Rumble Fish | Donna |  |
| 1984 | Frankenweenie | Anne Chambers |  |
| 1984 | The Cotton Club | Sokaktakı Kız |  |
| 1986 | Peggy Sue Got Married | Nancy Kelcher |  |
| 1987 | Anna | Noodle |  |
| 1990 | The Godfather: Part III | Mary Corleone |  |
| 1992 | Inside Monkey Zetterland | Cindy |  |
| 1999 | Star Wars Episode I: The Phantom Menace | Saché |  |
| 2001 | CQ |  |  |
Thom Mayne

| Thom Mayne |
| --- | --- |
Toronto Üniversitesi, Yüksek Lisans Bölümü, Toronto, Ontario, Kanada
Genel bilgiler
Doğum: 19 Ocak 1944 (81 yaşında) Connecticut, ABD
Alanı: Mimar

Ödüller
Pritzker Mimarlık Ödülü

Thom Mayne (d. 19 Ocak 1944, Waterbury, Connecticut, ABD) Los Angeles'ta yaşayan Amerikalı bir mimardır.
Hayatı

Thom Mayne 19 Ocak 1944'te ABD'nın Connecticut eyaletindeki Waterburry şehrinde dünyaya geldi. 1969 yılında Güney Kaliforniya Üniversitesi'nde eğitim gören mimar bu eğitimini tamamladıktan sonra 1978 yılında Harvard Üniversitesi'nde eğitimine devam etti. Thom Mayne bu süre içinde 1972 yılında Güney Kaliforniya Mimarlık Enstitüsü'nün (SCI-ARC) kurulmasına da yardımcı oldu ve kurulduğundan beri bu kurumda konuk öğretim görevlisi olarak ders vermeye devam etmektedir. Ayrıca Kaliforniya Üniversitesi, Los Angeles'da da (UCLA) ders vermektedir.
Mart 2005 tarihinde Thom Mayne, mimarlık alanında en prestijli ödüllerden birisi olan Pritzker Mimarlık Ödülü'nü kazanmıştır.
Morphosis

Thom Mayne başta olmak üzere Livio Santini, James Stafford ve Michael Brickler 1972 yılında Morphosis adlı bir mimarlık firmasını kurdular. 1975 yılında ise başka bir mimar olan  Michael Rotondi de firmaya ortak olarak katıldı. İlk projeleri Kaliforniya eyaletinde yer alan Pasadena şehrindeki bir devlet okulu olan bu firma zaman içinde Thom Mayne'nin öncülüğünde ABD'de federal projelerde aranan bir mimarlık firması oldu.
Önde gelen projeleri

1986: Kate Mantilini, Beverly Hills, Kaliforniya, ABD
1988: 6th Street Müstakil Ev, Santa Monica, Kaliforniya, ABD
1988: Cedar Sinai Kanser Bakım Bölümü, Los Angeles, Kaliforniya, ABD
1990: Crawford Evi, Montecito, Kaliforniya, ABD
1991: Salick Sağlık Yönetim Binası, Los Angeles, Kaliforniya, ABD
1995: Blades Evi, Santa Barbara, Kaliforniya, ABD
1997: Sun Kulesi, Seul, Kore
1999: Diamond Ranch Lisesi, Pomona, Kaliforniya, ABD
2000: Toronto Üniversitesi, Yüksek Lisans Bölümü, Toronto, Ontario, Kanada
2002: Hypo Alpe-Adria Merkezi, Klagenfurt, Avusturya
2004: Caltrans District 7 Genel Merkezi, Los Angeles, Kaliforniya, ABD
2004: Fen Lisesi Binası, Los Angeles, Kaliforniya, ABD
2006: Cincinnati Üniversitesi, Öğrenci Eğitim Merkezi, Cincinnati, Ohio, ABD
2006: Toplu konut projesi, Madrid, İspanya
2006: Wayne L. Morse Mahkeme Salonu, Eugene, Oregon, ABD
2006: San Francisco Federal Yönetim Binası, San Francisco, Kaliforniya, ABD
2009: Kaliforniya Teknik Enstitüsü, Cahill Astronomi ve Astrofizik Merkezi, Pasadena, Kaliforniya, ABD
2009: Ek Akademik Binalar, Cooper Union Bilim ve Sanat Akademisi, New York, New York, ABD
Ödüller

1987: Roma Ödülü, Roma Amerikan Akademisi, Roma, İtalya
1992: Brunner Ödülü (Mimarlık alanında), American Academy of Arts and Letters
2000: Los Angeles Altın Madalyası, Amerikan Mimarlar Enstitüsü
2001: Chrysler Mükemmel Tasarım Ödülü
2005: Pritzker Mimarlık Ödülü
2007: Top Ten Green Project Award, American Institute of Architects Committee on the Environment
2008: Edward MacDowell Madalyası
Resim Galerisi

San Francisco Federal Yönetim Binası, San Francisco, Kaliforniya, ABD
Caltrans District 7 Merkezi, Los Angeles (2004)
| g t Pritzker Mimarlık Ödülü'nü kazananların listesi |
| --- | --- |
 Philip Johnson (1979)  Luis Barragán (1980)  James Stirling (1981)  Kevin Roche (1982)  Ieoh Ming Pei (1983)  Richard Meier (1984)  Hans Hollein (1985)  Gottfried Böhm (1986)  Kenzō Tange (1987)  Gordon Bunshaft / Oscar Niemeyer (1988)  Frank Gehry (1989)  Aldo Rossi (1990)  Robert Venturi (1991)  Álvaro Siza Vieira (1992)  Fumihiko Maki (1993)  Christian de Portzamparc (1994)  Tadao Andō (1995)  Rafael Moneo (1996)  Sverre Fehn (1997)  Renzo Piano (1998)  Norman Foster (1999)  Rem Koolhaas (2000)  Herzog & de Meuron (2001)  Glenn Murcutt (2002)  Jørn Utzon (2003)  Zaha Hadid (2004)  Thom Mayne (2005)  Paulo Mendes da Rocha (2006)  Richard Rogers (2007)  Jean Nouvel (2008)  Peter Zumthor (2009)  SANAA (2010)  Eduardo Souto de Moura (2011)  Wang Shu (2012)  Toyo Ito (2013)  Shigeru Ban (2014)  Frei Otto (2015)  Alejandro Aravena (2016)  Rafael Aranda, Carme Pigem ve Ramón Vilalta / RCR Arquitectes (2017)  B. V. Doshi (2018)  Arata Isozaki (2019)  Yvonne Farrell ve Shelley McNamara (2020)  Anne Lacaton ve Jean-Philippe Vassal (2021)  Diébédo Francis Kéré (2022)  David Chipperfield (2023) 
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BIBSYS: 90731025  BNF: cb145844814 (data)  CiNii: DA07814961  GND: 119147807  ISNI: 0000 0001 1690 3720  LCCN: n92087265  NKC: js20051017040  NLA: 35154204  NLI: 987007451258205171  NTA: 241843278  RKD: 311791  SUDOC: 074430513  ULAN: 500006456  VIAF: 95720179   WorldCat (LCCN): n92-087265
İsmail bin Ca'fer es-Sâdık

İsmail bin Ca‘fer es-Sâdık (719/728 - 755), İmam Cafer-i Sadık'ın en büyük oğlu ve Şiîliğin İsmâilîyye Mezhebi'nin ismini aldığı şâhsiyettir.
Babasından önce öldüğünden fiilen imâm olamamıştır. İsmâilîyye'ye göre İmâmet İsmâ‘îl bin Câfer el-Mûbarek'in oğlu Yedinci imâm olan "Muhammed bin İsmâ‘îl eş-Şâkir" ile devam eder.
İsmâil bin Câ'fer el-Mûbarek’in babasından evvel vefâtı

Ana maddeler: Cafer-i Sâdık, Yediciler, Muhammed bin İsmâ‘îl eş-Şâkir, Mûbârek’îyye ve İmâmet (İsmâilî i'tikadı)
Abbâsîler devrinde (M. 750 – M. 1258) çeşitli Şîʿa fırkaları tarafından yönetime karşı gizli bir muhalefet hareketi tertip edilmekteydi. Bu muhalefet gruplarının arasında Ön-İsmâ‘îlî topluluklarının destekçilerinin en tanınmışlarından olan “Mûbârek’îyye” adı verilen topluluk ta yer almaktaydı. İsmâ‘îlî düşünce sistemine göre, İmâm Câʿfer es-Sadık (M. 702 – 765) ikinci oğlu olan İsmâil bin Câ'fer el-Mûbarek'i (M. 719 ÷ 722 – 762) İmâmet’e veliaht olarak tayin etmişti. Bununla beraber, İsmâ‘îl’in babasından evvel vefat etmesi üzerine, onun ölümünü kabullenen "Ön-İsmâ‘îlî fırkaları" İsmâ‘îl'in en büyük oğlu olan Muhammad bin İsmâ‘îl’i (M. 746 – 809) imâmları olarak tanıdılar. İsmâ‘îl bin Câ’fer el-Mûbarek’in ölümünü kabullenemeyeyen ya da gayba halinde gizlenen Mehdi olduğuna inananlar ise “Yediciler” veya “Yedici İsmâ‘ilîler” olarak tanımlandılar.
Ayrıca bakınız: Karmatîler, Fâtımîler, İsmâilîyye, Mustâlîlik ve Nizarî İsmailîlik
İsmâilî soy ağacı

|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |