stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
John Franklin
Hayatı

Henüz 15 yaşındayken sonradan kendisi gibi keşifleriyle ünlenecek olan kuzeni Matthew Andrews ile Avustralya'ya bir keşif gezisine çıktı. 1818 yılında Spitzberg Adaları'nı geçerek kuzey yolculuğuna çıkan iki gemiden birinin kaptanı olarak ilk kutup seferini yaptı. Döndükten sonra 1818 - 1821 yılları arasında Kanada'da kanolarla yapılan bir keşif gezisinin rehberliğini üstlendi. Bu ekip, Hudson Körfezi'nden yola çıkarak, Büyük Esir Gölü'ne, oradan da Coppermine ırmağı üzerinden Kuzey Kutup bölgesine ulaştı. Franklin, bu yolculuğa devam ederek, yine kanoyla Kanada kıyıları boyunca 880 kilometre daha yol aldı.
Üç yıl sonra 1844'te yine Kanada'da başka bir geziye rehberlik yaptı. Toplamda 1932 kilometrelik kıyı şeridinin araştırmasını tamamlayarak ülkesine geri döndüğünde "sir" unvanını aldı. John Franklin, 14 yaşındayken bağlandığı Kraliyet Deniz Kuvvetleri'nden ölünceye kadar ayrılmadı. 1801 yılında Kopenhag, 1805'te Trafalgar, 1814'te New Orleans savaşlarına katıldı. 1836 yılında kendisine verilen Van Diemen's Land (bugünkü adıyla Tazmanya) genel valiliği görevini yürüttü. 1844 yılında İngiltere'ye dönerek 1845 yılında Kraliyet Deniz Kuvvetleri adına yapılan bir keşif gezisine çıktı.
1845 yılında başlayan bu gezinin amacı; Atlas Okyanusu'ndan Büyük Okyanus'a bir geçit bulmaya çalışmaktı. Ancak bu Sir Ftanklin'in son yolculuğu oldu; 1859 yılında Kral William Adası'na giden bir araştırma ekibi; görgü tanığı Eskimoların anlattıkları ve buldukları tayfa iskeletlerinin yanındaki 25 Nisan 1848 tarihli seyir defteri notlarına göre; John Franklin komutasındaki gemilerin 1846 Eylül ayından 1847 Nisan'ına kadar Victoria Boğazı'nda buzulların arasında sıkışıp kaldığını, Franklin'in 1847 Haziranında öldüğü öğrenildi. Geminin sağ kalan tayfaları parçalanan gemileri bırakarak buzda yürüyüp Kanada'ya ulaşmaya çalışırlarken açlık ve hastalık nedeniyle hepsi ölmüştü.
Kuzeybatı Geçidi'ni batıdan geçerek bulmaya çalışan keşif ekiplerinin ulaştığı yere Franklin'in varması için yalnızca birkaç kilometre kalmış olduğundan, çoğunlukla Kuzeybatı Geçidi'ni onun keşfettiği varsayılır.
John Franklin; dünyada en çok yer keşfeden insan olarak kabul edilmektedir.
Keşifleri

The Discovery of Slowness, Sten Nadolny, Novel, 1983.
The Rifles (novel), William T. Vollmann, Novel, 1994.
The Terror (novel), Dan Simmons, Horror novel, 2007.
The Broken Lands, Robert Edric, Novel, 1992
The Ice Child, Elizabeth McGregor, Dutton, May 3, 2001
Journeys and Adventures of Captain Hatteras, Jules Vernes, Novel (in French), 1864.
Death to Spies

| Death to Spies |
| --- | --- |

Yayımcılar: 1C Company, Atari
Yapımcı: Haggard Games
Seri: Death to Spies 
Platform: PC
Çıkış:  16 Ekim 2007
Tür: Üçüncü Şahıs Nişancı
Mod: Tek oyunculu oyun 
Death to Spies, 16 Ekim 2007'de 1C Company ve Haggard Games tarafından II. Dünya Savaşındaki Sovyet-Alman gerginliği göze alınarak Üçüncü Şahıs Nişancı (TPS) olarak piyasaya sürülmüştür. Alman karşıtı bir oyun olduğu oyunun ilk bölümünden belli olmaktadır.
Oyun özellikleri

Üçüncü şahıs kamerasından gizli faaliyetler
Tarihsel istihbarat operasyonlara dayanarak değişik türde görevler
Görevi bitirme yolunu seçme özgürlüğü
Gerçek yaşama ait ev içi ve ev dışı yerler
Sızma, saklanma, cesetleri taşıma, kıyafet değiştirme, tahrip etme, bıçak fırlatma, kilit kırma, tuzak kurma ve birçok değişik gösetleme şekilleri
II. Dünya Savaşı'na ait silah ve araçlar
Death to Spies'ın öncelikle grafiklerindeki gelişmişlik göze çarpıyor.
Oyuncu karakteri bir tuveletin içindeyken
Alfred Thayer Mahan

| Alfred Thayer Mahan |
| --- | --- |

Doğum: 27 Eylül 1840
Ölüm: 1 Aralık 1914 (74 yaşında)
Evlilik: Ellen Lyle Evans (1872–1914)
Ebeveyn(ler): Dennis Hart Mahan
İmza

Alfred Thayer Mahan (27 Eylül 1840 – 1 Aralık 1914), Amerikalı tarihçi. Babası Dennis Hart Mahan, ABD Askeri Akademisi’nde (United States Military Academy) görevli bir profesördür.
Hayatı

Alfred Thayer Mahan, 2 yıl Columbia Üniversitesi’ne devam etmiş, ancak daha sonra, ailesinin onaylamamasına rağmen, Deniz Harp Okulu’na (United States Naval Academy) geçmiştir. 1859 yılında Deniz Harp Okulu’ndan ikincilikle mezun olmuştur. 1861-1865 yılları arasında süren Amerikan İç Savaşı’nda çeşitli görevler almıştır. Her ne kadar düşünceleriyle Amerika’ya yön vermiş, tarihe iz bırakmış bir asker olsa da, başarılı bir komutan olmadığı ve yönettiği gemilerin çeşitli savaşlarda ciddi yaralar aldığı bilinmektedir.
1886–1889 yılları arasında, 1885 yılında kurulan Amerikan Deniz Savaşları Koleji’nin 2. başkanı olmuştur. 1892 – 1893 yılları arasında aynı görevi tekrar icra etmiştir. Bu görev sırasında, 1887 yılında, Theodore Roosevelt ile tanışmış ve arkadaşlık yapmıştır. Bu süreçte ders notlarını düzenleyerek, 1890 yılında, “The Influence of Sea Power upon History, 1660-1783” isimli kitabını ve 1892 yılında “The Influence of Sea Power upon the French Revolution and Empire, 1793-1812” isimli kitabını yayımlamıştır.
Mahan, akademik çalışmalarına emekli olduktan sonra da devam etmiştir. Harvard, Yale, Kolombiya, Dartmouth ve McGill okullarından fahri dereceler almıştır. 1906 yılında, Kongre'nin İç Savaşa katılan tüm albayları, tuğgeneral/tuğamiral yapma kararı sonucu tuğamiral olmuştur.
Fikirleri > Teorinin Ülkelerdeki Etkileri > Amerika Birleşik Devletleri

Alfred Thayer Mayan, Amerika Birleşik Devletleri'nin yirminci yüzyıldaki deniz stratejisinin öncüsüdür. Ortaya attığı fikir ve stratejiler sadece ABD değil İngiltere, Almanya ve Japonya tarafından da kullanılmıştır. Mahan'ın deniz gücüne ve deniz gücünü geliştirmenin önemine değindiği yazıları, ABD'nin 1. Dünya Savaşı ve 2. Dünya Savaşı'nda galip gelmesinde hatta günümüzde süper güç olmasında etkilidir. Mahan'ın eserleri Avrupa'nın sömürgecilikteki son dönemleri ve ABD'nin küresel liderliğe yükseliş döneminde yazılmıştır. Düşünceleri bir dönem ABD başkanlığı yapmış Theodore Roosevelt'i oldukça etkilemiştir. Bununla birlikte Amerika Birleşik Devletleri, donanma gücündeki en önemli atılımı Başkan Roosevelt döneminde yapmıştır.
Fikirleri > Teorinin Ülkelerdeki Etkileri > Birleşik Krallık

Birleşik Krallık'ta, yani halk adıyla İngiltere'de, geçmişte imparatorluk döneminde Mahan'ın fikirleriyle yola çıkılıp büyük projelere imza atılmıştır. Birinci ve İkinci Dünya Savaşları'nda Birleşik Krallık'ın Almanya'ya üstün gelmesinin büyük sebeplerinden biri de hiç şüphesiz donanma gücüdür. Bu dönemlerde Birleşik Krallık donanması Mahan'ın fikirlerinden yola çıkılarak oluşturulmuştur. Ancak günümüzde Mahan'ın fikirleriyle ilgili bir çalışma İngiltere'de bulunmamaktadır.
Fikirleri > Teorinin Ülkelerdeki Etkileri > Almanya

Alman İmparatorluğu ve Naziler döneminde donanma gücüne büyük önem verilmiş ve donanmayı geliştirmek için Mahan'ın teorisi ve fikirlerinden esinlenilmiştir. Almanlar dünya harplerinde başarısız olmasına rağmen donanma güçleriyle ön plana çıkmışlardır. Günümüzde dahi Almanya, Mahan'ın fikirlerinden yola çıkarak projeler yapmaktadır.
Fikirleri > Teorinin Ülkelerdeki Etkileri > Japonya

Japon İmparatorluğu, bir ada ülkesi olmasından dolayı donanma gücüne oldukça önem vermiş ve dış politikasını da bu anlayışın üstüne kurmuştur. Özellikle İkinci Dünya Savaşı'nda donanması sayesinde büyük zaferlere ulaşan Japonlar, deniz gücü yatırımlarını Mahan'ın fikirlerinden etkilenerek yapmışlardır. Günümüzde dahi Japonya, Mahan'ın fikirlerinden yola çıkarak projeler yapmaktadır.
Fikirleri > Teorinin Ülkelerdeki Etkileri > Türkiye

Kuzeyinde Karadeniz, batısında Ege Denizi ve güneyinde Akdeniz olmasına; denizcilik açısından zengin bir potansiyele sahip olmasına rağmen Türkiye'de Mahan'ın fikirlerinden yola çıkılarak yapılmış bir çalışmaya rastlanmamıştır.
Etkileri ve anısı

1902 yılında Mahan, “Orta Doğu” tanımını icat etmiş ve “The Persian Gulf and International Relations” makalesinde bu tanımı kullanmıştır.
Mahan'a atfen, birçok gemiye USS Mahan ismi verilmiştir.
Öğretilerinden hareketle geliştirilen Kantai Kessen doktrini II. Dünya Savaşı sırasında Japon İmparatorluk Deniz Kuvvetleri tarafından kullanılmıştır.
Gilberto Agustoni

| Gilberto Agustoni |
| --- | --- |
Prefect Emeritus of the Apostolic Signatura

Makam: Santi Urbano e Lorenzo a Prima Porta
Atanma: 26 Kasım 1994
Dönem bitişi: 5 Ekim 1998
Önce gelen: Achille Silvestrini
Sonra gelen: Zenon Grocholewski
Diğer görevler: Santi Urbano e Lorenzo a Prima Porta Kardinal-rahip
Papazlığa atanma: 20 Nisan 1946
Takdis: 6 Ocak 1987 II. Ioannes Paulus tarafından
Kardinal yapan: 26 Kasım 1994 II. Yuhanna Pavlus tarafından
Rütbe: Kardinal-Diyakoz (1994-2005) Kardinal-rahip(2005-2017)
Doğum adı: Gilberto Agustoni
Doğum: 26 Temmuz 1922(1922-07-26) Schaffhausen, İsviçre
Ölüm: 13 Ocak 2017 (94 yaşında) Roma, İtalya
Milliyet: İsviçreli
Mezhep: Katolik
Önceki görev: Titular Bishop of Caprulae (1986–1994) Secretary of the Congregation for the Clergy (1986–1992) Pro-Prefect of the Apostolic Signatura (1992–1994) Santi Urbano e Lorenzo a Prima Porta Kardinal-rahip (1994–2005)
Slogan: christus spes gloriae
Arma: 
Gilberto Agustoni (d. 26 Temmuz 1922 - ö. 13 Ocak 2017), İsviçreli üst düzey din adamıdır. Kendisi 1994 ile 1998 arasında bir süre valilik yapmış ve Kilise tarafından piskoposluk derecesine yükseltilmiştir. Roma Katolik Kilisesi tarafından kardinal olarak görevlendirilmiştir.
Schaffhausen'de 26 Temmuz 1922'de doğan papaz ve kardinal Agustoni, 13 Ocak 2017'de 94 yaşında öldü.
Biyoloji ve cinsel yönelim

Biyoloji ve cinsel yönelim, biyolojinin insan cinsel yöneliminin gelişimindeki rolünü inceleyen araştırma konusudur. Cinsel yönelimin kökeni olarak kesin bir şekilde tek bir ana sebep veya kaynak bulunamamıştır. Çeşitli araştırmaların sonuçları farklı hatta çelişen noktalara işaret etmektedir. Bilim insanları cinsel yönelimin genetik, hormonal ve çevresel faktörlerin bir kombinasyonu olduğu üstüne hipotez kurmuştur.  Cinsel yönelimin nedenlerini açıklama konusunda biyolojik teoriler daha çok benimsenmiştir ve biyolojik faktörler, genetik faktörlerle erken rahim ortamının kompleks etkileşimini içerebilir. Heteroseksüel, eşcinsel, biseksüel veya aseksüel yönelimin gelişimiyle bağlantılı olabilen bu faktörler genleri, doğum öncesi hormonları ve beyin yapısını kapsamaktadır.
Deneysel araştırmalar > İkiz çalışmaları

Cinsel yönelimin belirlenmesinde genetik ve çevrenin önemini kıyaslamak amacıyla birkaç ikiz çalışması yapılmıştır. 1991'de yapılan bir araştırmada Bailey ve Pillard, tek yumurta erkek ikizlerinde %52 oranında, çift yumurta erkek ikizlerinde ise %22 oranında eşcinsellik bakımından uyum bulmuştur. 2000'de Bailey, Dunne ve Martin 4,901 avustralyalı ikiz üzerinde yaptığı araştırmada  benzer sonuçlar bulmuştur. Tek yumurta erkek ikizlerinde %20 oranında uyum bulurlarken tek yumurta kız ikizlerinde yüzde %24 oranında uyum bulmuşlardır. Hershberger (2001) araştırmasında ikizler üstünde yapılmış 8 araştırmanın sonuçlarını birbiriyle karşılaştırmıştır. 8 araştırmanın 6'sında tek yumurta ikizlerinde, çift yumurta ikizlerine göre daha yüksek oranda uyum olduğu görünmüştür. Bu bulgular genetik faktörlerin cinsel yönelim üstündeki etkisinin önemli olduğunu destekler.
Bearman ve Brückner (2002) önceki araştırmaları az sayıda denek içermesi ve deneklerin popülasyonu temsil etmemesinden dolayı eleştirmiştir. Bearman ve Brückner, 289 tek yumurta ikizi ve 495 çift yumurta ikizi üstünde yaptığı araştırmada tek yumurta erkek ikizlerinde sadece %7.7, tek yumurta kız ikizlerinde ise sadece %5.3 oranında eşcinsellik bakımından uyum bulmuştur. Bulgular neticesinde sosyal çevreden bağımsız bir genetik etkiden söz edilemeyeceği öne sürülmüştür.
2010'da İsveç'te 7,600'den fazla ikiz üstünde yapılan bir araştırmada eşcinsel davranış hem genetik faktörlerle hem de kişiye özgü çevresel faktörlerle (örneğin doğum öncesi ortam, hastalık ve travma, akran grupları ve cinsel deneyimler) açıklanabileceğini bulmuştur. Araştırma aynı zamanda ailesel çevre, toplumun tutumu gibi paylaşılmış çevresel faktörlerinde zayıf ama yine de kayda değer derecede etki ettiğini bulmuştur. Kadınların cinsel yöneliminde genetik faktörlerin az derecede etki ettiği, erkeklerin cinsel yöneliminde ise paylaşılmış çevresel faktörlerin hiç etki etmediği görünmüştür. Biyometrik modelin bulgularına göre erkeklerin cinsel yöneliminde genetik faktörler %34-39, paylaşılmış çevresel faktörler %0, kişiye özgü çevresel faktörler %61-66 oranında etki etmektedir. Kadınların cinsel yöneliminde ise genetik faktörler %18-19, paylaşılmış çevresel faktörler %16-17, kişiye özgü çevresel faktörler %64-66 oranında etki etmektedir.
Deneysel araştırmalar > İkiz çalışmaları > Eleştiriler

Araştırmaya katılımda her ikisi de eşcinsel olan ikizlerin muhtemelen daha çok gönüllü olması yüzünden ikiz çalışmaları birçok eleştiri almıştır. Buna rağmen birçok tek yumurta ikizinin cinsel yönelimlerinde farklılıklar görülmesi yüzünden cinsel yönelimin tamamen genetik olamayacağı sonucuna ulaşmak mümkündür.
Başka bir konu ise son yapılan bir araştırmada tek yumurta ikizlerinde bile eşcinsellik bakımından uyumsuzluğu açıklayan bir mekanizma olabileceğidir. Gringas ve Chen (2001) tek yumurta ikizlerinde farklılıklara yol açan ve en çok kroniste ve amniotik olmakla ilgili birkaç mekanizma tanımlamıştır. Çift yumurta ikizleri farklı hormonal ortama sahiptir ve ayrı plasentalardan kan alırlar. Tek yumurta ikizleri aynı hormonal ortamı paylaşırlar ama “ikizden ikize transfüzyon sendromu” (kanın bir bebekten diğerine, yavaş ancak sürekli akışı) yaşayabilirler. Bir ikizin daha az diğerinin daha çok testosteron hormonuna maruz kalması beyinlerinin farklı seviyelerde maskülenleşmesine yol açabilir.
Deneysel araştırmalar > Epigenetik çalışmalar > X kromozomu inaktivasyonu

Bir araştırma annenin genetik yapısıyla oğullarının eşcinselliği arasında bir bağlantı bulmuştur. Kadınlar iki X kromozomuna sahiptir ve biri inaktive edilir. Bocklandt ve meslektaşları, eşcinsel oğullara sahip annelerin X kromozomu inaktivasyonlarının, eşcinsel erkek çocuğa sahip olmayan annelere göre önemli derecede daha yüksek oranda asimetri gösterdiğini bulmuştur. Eşcinsel bir erkek çocuğa sahip olmayan annelerin %4'ü X kromozomu inaktivasyonlarında asimetri gösterirken bu oran bir eşcinsel erkek çocuğa sahip annelerde %13, iki ya da daha fazla eşcinsel erkek çocuğa sahip annelerde %23'tür.
Deneysel araştırmalar > Epigenetik çalışmalar > Epi-işaretleyiciler

Ana makale: Eşcinsellikle ilgili epigenetik teoriler
Gebelik ve doğum sonrası boyunca epi-işaretleyicilerin genlerin ifade edilmesi üstündeki kontrolü geçici olarak değişmektedir. Epi-işaretleyiciler histon proteinlerinin ve DNA histonlarına bağlanan metil ve asetil gruplarının modifikasyonudur. Proteinlerin fonksiyonunu değiştirir, genlerin ifade edilmesini etkiler. Epi-işaretleyiciler fetüsün normal bir cinsel gelişme yaşamasına yardım etmek için tasarlanmıştır ama mitoz bölünme sırasında çocuğa geçebilir.  Bu epi-işaretleyiciler babadan kıza ya da anneden oğula geçtiğinde erkeklerdeki bazı özelliklerin feminenleşmesi ve kadınlardaki bazı özelliklerin maksülenleşmesi gibi ters etkilere neden olabilir. Feminenleşme ve maskülenleşmenin tersine dönmesi cinsel yönelimin de tersine dönmesine neden olabilir.
Deneysel araştırmalar > Doğum sırası

Ana makale: Doğum sırası ve erkeklerin cinsel yönelimi
Blanchard ve Klassen (1997), her büyük erkek kardeşin bir erkeğin eşcinsel olma ihtimalini bir önceki erkek kardeşinkinin yaklaşık yüzde 33'ü kadar arttırdığını rapor etmiştir. Bu oran, cinsel yönelimle ilgili yapılmış araştırmalarda tanımlanmış en güvenilir epidemiyolojik değişkenlerden biridir. Bu bulgular sonucunda erkek fetüslerin, her erkek çocuk doğurdukça güçlenen annesel bağışıklık sistemini tetiklediği öne sürülmüştür. Bu anne immün hipotezi, erkek fetüsteki hücrelerin hamilelik ya da doğum sırasında annenin dolaşımına girmesiyle başlar. Erkek fetüsler, omurgalıların seksüel olarak farklılaşmasında rol oynadığı neredeyse kesin olarak bilinen HY antijenlerini üretir. Bu Y bağlantılı proteinler annenin bağışıklık sistemi tarafından tanınmaz çünkü annenin cinsiyeti dişidir. Bu tanınmamazlık yüzünden anne plazental duvardan fetal bölüme kadar ulaşan antikorlar üretir. Bu anti-erkek antikorlar gelişen fetal beynin kan/beyin duvarını aşar ve beynin cinsel yönelimle bağlantılı, cinsiyete göre dimorfik yapılarını değiştirir. HY antijenlerinin beynin maskülenleşmesindeki kabiliyetini azaltan HY antikorları, erkek bebeğin büyüdüğünde kadınlardan çok erkeklere ilgi duyma ihtimalini arttırır. Ama bu teori, bu semptomların eşcinselliğin yaygınlığına kıyasla nadir görülmesinden dolayı eleştirilmiştir.
Deneysel araştırmalar > Kadınların doğurganlığı

2004'te İtalyan araştırmacılar, 98 eşcinsel erkek ve 100 heteroseksüel erkeğin akrabalarını incelemiştir. Eşcinsel erkeklerin kadın akrabaları, heteroseksüel erkeklerinkine göre daha çok çocuk sahip olmaya eğilimli olduğu bulunmuştur. Ayrıca eşcinsel erkeklerin anne tarafındaki kadın akrabaları, baba tarafındaki kadın akrabalarına göre de daha çok çocuk sahip olmaya eğilimli olduğu gözlenmiştir. Araştırmacılar X kromozomundaki nesilden nesile geçen bir genetik materyalin, kız çocuklarda doğurganlığa, erkek çocuklarda ise eşcinselliğe neden olduğu sonucuna varmıştır.
Deneysel araştırmalar > Feromon çalışması

Erkek terindeki testosterondan elde edilen androstadienin (AND) ve hamile kadınların idrarında bulunan östrojene benzeyen estratetraenolinin (EST) insanlardaki feromon olduğu düşünülmektedir. AND ve EST'in kişinin cinsel yönelimine bağlı olarak ön hipotalamustaki nöral devreleri aktivite ettiği gözlenmiştir. Ön hipotalamus üreme fonksiyonların sürecinde rol oynamaktadır ve son kanıtlar ön hipotalamsun cinsel davranış ve cinsel tercihte rol oynayan hormonal ve duyumsal ipuçlarını birleştirmede yardım ettiğini öne sürmektedir.
Son fonksiyonel nörolojik görüntüleme deneylerinde AND'ın heteroseksüel erkeklerin beyninin olfactory bölgesini (koklama duyusuna ait bölge), eşcinsel erkek ve heteroseksüel kadınlarınsa hipotalamus bölgesini aktivite ettiği bulunmuştur. EST'inse eşcinsel erkek ve heteroseksüel kadınların olfactory bölgesini, heteroseksüel erkeklerinse hipotalamus bölgesini aktivite ettiği bulunmuştur. Eşcinsel kadınların beyinlerinin verdiği tepkilerinse heteroseksüel kadınlardan farklı olup heteroseksüel erkeklerinkine bir parça benzediği ama bu benzerliğin heteroseksüel kadınlar ve eşcinsel erkekler arasındaki benzerlik kadar güçlü olmadığı gözlenmiştir.
Beyin yapısıyla ilgili araştırmalar

Beynin birkaç bölümünün seksüel olarak dimorfik olduğu, kadın ve erkeklerde farklı olduğu rapor edilmiştir. Beyin yapısındaki bu farklılıkların cinsel yönelimle de bağlantılı olduğu rapor edilmiştir. 1990'da Dick Swaab ve Hofman, heteroseksüel ve eşcinsel erkeklerde suprakiazmatik çekirdeğin büyüklüğünün farklı olduğunu rapor etmiştir. 1992'de ise Allen ve Gorski ön komissurun büyüklüğünün cinsel yönelimle bağlantılı olduğunu bulmuştur.
Beyin yapısıyla ilgili araştırmalar > Ön hipotalamustaki seksüel dimorfik çekirdek

Simon LeVay, hipotalamustaki INAH1, INAH2, INAH3 ve INAH4 adı verilen 4 nöron grubunu incelemiştir. Beynin bu bölümünü önemlidir çünkü bu bölümün hayvanların cinsel davranışlarının düzenlenmesinde rol oynadığı kanıtlanmış ve INAH2 ve INAH3'ün erkeklerde ve kadınlarda farklılık gösterdiği rapor edilmiştir.
Simon LeVay 41 ölmüş hastanın beynini incelemiştir. Bu denekler 3 gruba ayrılmıştır. İlk grup AIDS yüzünden ölen 19 eşcinsel erkekten, ikinci grup cinsel yönelimleri bilinmeyen ama araştırmacılar tarafından heteroseksüel varsayılan, 6'sı AIDS'ten ölen 16 erkekten, üçüncü grupsa araştırmacılar tarafından heteroseksüel varsayılan, 1'i AIDS'ten ölen 6 kadından oluşmaktaydı.
Heteroseksüel olarak varsayılan HIV pozitif erkeklerin tıbbi kayıtlarında hem damar yoluyla yoluyla uyuşturucu verdiği hem de kan nakli aldığı ortaya çıkmıştı. Heteroseksüel olarak varsayılan 2 erkek eşcinsel birliktelik yaşadığını özellikle inkâr etmişti. Geriye kalan deneklerin kayıtlarında cinsel yönelimleriyle ilgili hiçbir bilgi yoktu. Geriye kalan denekler, popülasyonda heteroseksüel erkeklerin eşcinsel erkeklere göre çoğunlukta olması sebebiyle heteroseksüel varsayıldılar.
LeVay, grupların INAH1, INAH2 ve INAH4'ün büyüklüğünde bir farklılık bulamadı ama heteroseksüel erkeklerdeki INAH3'ün büyüklüğünün, eşcinsel erkekler ve heteroseksüel kadınlardakinin iki katı kadar büyük olduğunu buldu.
William Bayne ve meslektaşları aynı araştırmayı 14 HIV pozitif eşcinsel erkek, heteroseksüel varsayılan 34 erkek (10 HIV pozitif) ve heteroseksüel varsayılan 34 kadın (9 HIV pozitif) üstünde tekrar yaptı. Araştırmacılar INAH3'ün büyüklüğünün heteroseksüel erkek ve kadınlarda önemli derecede farklılık gösterdiğini buldu. Eşcinsel erkeklerinki görünüşte heteroseksüel erkeklerinkinden küçük, heteroseksüel kadınlarınkinden büyüktü. Ama bu farklılık tam olarak istatistiksel bir öneme sahip değildi.
Byne ve meslektaşları aynı zamanda INAH3'ün ağırlığını ve nöronlarının sayılarını da ölçtü. INAH3'ün ağırlığının sonuçları büyüklüğününkilerine benzer çıktı. Heteroseksüel erkeklerdeki INAH3'ün ağırlığı, heteroseksüel kadınlarınkine göre önemli ölçüde daha yüksek çıkarken, eşcinsel erkeklerin sonuçları, heteroseksüel erkek ve kadınların arasında çıktı. Ama farklılık önemli derecede değildi. INAH3'teki nöron sayılarında kadın ve erkekler arasında farklılık bulunurken cinsel yönelimle bağlantılı bir farklılık bulunmadı.
2010'da yapılan bir çalışmada Garcia-Falgueras ve Swaab “rahim için dönemde fetal beyin, testosteronun gelişen sinir hücrelerine direkt etki etmesiyle erkeksel yönde ya da bu hormonal dalgalanmanın yokluğuyla kadınsal yönde gelişir. Böylece cinsiyet kimliğimiz (kadın ya da erkek cinsiyetine ait olduğumuza inanma) ve cinsel yönelimimiz biz henüz rahimdeyken programlanır ya da organize edilir. Doğumdan sonraki sosyal çevrenin cinsiyet kimliğine ya da cinsel yönelime etki ettiğine dair bulgu yoktur.” demiştir.