stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
İspanyol Sahrası
İspanyol dönemi

Berlin Konferansı'nda (1884-1885), Avrupalı güçler Afrika'da etki veya koruma bölgeleri oluşturmak için kurallar koyuyorlardı ve İspanya, 26 Aralık 1884'te Cape Blanc'tan Cape Bojador'a kadar "Afrika kıyılarının koruyucusu " ilan etti. 14 Ocak 1885'te diğer güçlere yazılı olarak resmî olarak bilgi verdi Ticaret karakolları ve askerî mevcudiyet kurmaya başladı. Temmuz 1885'te Kral XII. Alfonso, Emilio Bonelli'yi komiser olarak Vadi'z-Zeheb'e atamıştır. 6 Nisan 1887'de bölge, askerî amaçlarla Kanarya Adaları Komutanlığı'na dâhil edildi. 1886 yazında İspanyol Ticarî Coğrafya Derneği'nin (İspanyolca: Sociedad Española de Geografía Comercial sponsorluğunda ), Julio Cervera Baviera, Felipe Rizzo (1823–1908) ve Francisco Quiroga (1853–1894), Vadi'z-Zeheb olarak adlandırılan bölgeyi geçerek topografik ve astronomik gözlemler yaptı. O zamanlar coğrafyacılar bölgenin haritasını çıkarmamıştı ve özellikleri yaygın olarak bilinmiyordu. Yürüyüşleri, Sahra'nın o bölgesindeki ilk bilimsel keşif gezisi olarak kabul ediliyor.
1884'te bölgeye girerken, İspanyol kuvvetlerine hemen birçok vahada ve kıyı köyünde yaşayan yerli Sahravi kabilelerinin, Sahra Berberilerinin sert direnişiyle karşı karşıya kaldılar. Yerli halk ağırlıklı olarak balıkçılık ve devecilik işlerinde çalışıyordu ve bir Bedevi Arapça lehçesi olan Hassaniya dilini konuşuyorlardı. 1904'te güçlü Smara merkezli marabout Şeyh Ma al-'Aynayn liderliğindeki bir isyan, 1910'da komşu Cezayir'i yöneten Fransa tarafından bastırıldı. Bunu, Ma al-Aynayn'ın oğulları, torunları ve diğer siyasi liderleri altında bir ayaklanma dalgası izledi.
1886'da İspanya, Adrar Emirliği'nin koloninin topraklarını İspanya'ya devrettiği İdjil Antlaşması]]'nı imzaladı. Bu anlaşmanın yasal bir değeri yoktu, çünkü Emir'in bölge üzerinde hiçbir iddiası yoktu, İspanyollar, Emir'in kendisine zarar vermeden hemen vazgeçebileceği bir iddia "icat etti".
Fas, İspanyolların 1884'te hak iddia ettiği sırada bölgenin Fas kraliyet egemenliği altında olduğunu iddia ediyor. Ülke, iddialarını desteklemek için İspanya ile Portekiz arasında, her iki ülkenin de Fas'ın otoritesinin Cabo Bojador'un ötesine geçtiğini kabul ettiği iki on altıncı yüzyıl antlaşması olan Alcáçovas Antlaşması ve Cintra Antlaşması'nı öne sürmektedir. Şerif saltanatı ile İspanya arasında 1 Mart 1767 veya Mart 1895 tarihli Anglo-Fas Anlaşması gibi yetkiyi daha güneye genişleten diğer anlaşmalar da gündeme geldi. Bununla birlikte, Uluslararası Adalet Divanı, 1975 tarihli Batı Sahra hakkındaki İstişari görüşünde, bu anlaşmaların yalnızca bu bölge ile Fas Krallığı arasındaki bağlılık bağlarını (bay'ah ) kanıtladığını ve bölge üzerinde egemenliğe uzanan yasal bağlar olmadığını tespit etti.
Bölgenin sınırları, 20. yüzyılın başlarında İspanya ile Fransa arasındaki anlaşmalara kadar net bir şekilde tanımlanmamıştı. İspanyol Sahra, 1924'te İspanya'nın Río de Oro ve Sakiyetü'l-Hamra topraklarından oluşturuldu. İspanyol Fası olarak bilinen bölgelerin bir parçası değildi ve ayrı olarak idare ediliyordu.
Modern tarih

1956'da bağımsızlığını kazandıktan sonra Fas, sömürge öncesi tarihî topraklarının bir parçası olarak İspanyol Sahra üzerinde hak iddia etti. 1957'de Fas Kurtuluş Ordusu, İfni Savaşı sırasında İspanyol Sahra'nın kuzeyindeki küçük Ifni bölgesini neredeyse işgal etti. İspanyollar, yakınlardaki Kanarya Adaları'ndan bir paraşütçü alayı gönderdi ve saldırıları püskürttü. Fransızların yardımıyla İspanya kısa süre sonra Operaciones Teide-Ecoubillon (İspanyolca adı) / Opérations Ecouvillon (Fransızca adı) aracılığıyla bölgede kontrolü yeniden sağladı.
İspanya direnişi siyasi olarak bastırmaya çalıştı. İspanyol Sahra'nın önceden göçebe olan bazı sakinlerini belirli bölgelere yerleşmeye zorladı ve şehirleşme oranı arttı. 1958'de İspanya, denizaşırı İspanyol Sahra eyaletini oluşturmak için Sakiyetü'l-Hamra ve Vadi'z-Zeheb topraklarını birleştirirken, aynı yıl Juby Burnu Şeridi eyaletini (Villa Bens dâhil) Fas'a bıraktı.
1960'larda Fas, İspanyol Sahra'da hak iddia etmeye devam etti. Birleşmiş Milletler'in bölgeyi dekolonize edilecek bölgeler listesine eklemesi konusunda anlaşma sağladı. 1969'da İspanya, İfni'yi Fas'a bıraktı, ancak İspanyol Sahra'yı elinde tutmaya devam etti.
1967'de, Fas hükûmeti tarafından gizlice örgütlenen bir protesto hareketi olan Harakat Tahrir, İspanyol yönetimine meydan okudu. İspanya 1970 Zemla İntifadasını bastırdı.
1973'te, militan Sahravi milliyetçiliğinin yeniden canlanmasıyla Polisario Cephesi kuruldu. Cephenin gerilla ordusu hızla büyüdü ve İspanya, 1975'in başlarında bölgenin çoğu üzerindeki etkin kontrolünü kaybetti. Siyasi bir rakip olan Partido de Unión Nacional Saharaui'yi (PUNS) bulma çabası çok az başarılı oldu. İspanya, geleneksel Sahravi kabile liderlerine gevşek bir şekilde dayanan bir siyasi kurum olan Djema'a'yı kurarak kabile liderlerini kendi bünyesine katmaya devam etti. Djema'a üyeleri yetkililer tarafından özel olarak seçildi, ancak Madrid'in kararlarını onaylamaları karşılığında ayrıcalıklar verildi.[kaynak belirtilmeli]
1975 kışında, uzun süredir diktatörü Generalissimo Francisco Franco'nun ölümünden hemen önce İspanya, Fas'tan ve daha az ölçüde Moritanya'dan gelen yoğun bir bölgesel talep kampanyasıyla karşı karşıya kaldı. Bunlar, Fas hükûmeti tarafından koordine edilen 350.000 kişilik kitlesel bir gösterinin, Uluslararası Adalet Divanı'nın Batı Sahra hakkındaki Danışma Kararını atlayarak Batı Sahra topraklarına birkaç kilometre ilerlediği Marcha Verde ("Yeşil Yürüyüş") ile doruğa ulaştı. üç hafta önce yayınlandı. İspanya, Fas ve Moritanya ile Madrid Anlaşmalarını müzakere ettikten sonra güçlerini ve vatandaşlarını bölgeden geri çekti.
Fas ve Moritanya bölgenin kontrolünü ele geçirdi. Moritanya daha sonra Polisario Cephesi'ne karşı başarısız bir savaş verdikten sonra iddiasından vazgeçti. Bölgeyi ilhak etme sürecinde Fas, Polisario Cephesi ile savaşmaya başladı ve on altı yıl sonra, BM 1991'de ateşkes müzakereleri yaptı. Bugün, bölgenin egemenliği Fas ile Sahra halkı arasında tartışmalı olmaya devam ediyor ve kimin oy kullanacağı konusundaki anlaşmazlık nedeniyle referandum bugüne kadar mümkün olmadı.
Mevcut durum

Batı Sahra, Birleşmiş Milletler (BM) tarafından dekolonize edilmemiş bir bölge olarak listelenmiştir ve bu nedenle Birleşmiş Milletlerin kendi kendini yönetmeyen bölgeler listesine dâhil edilmiştir. Uluslararası hukuka göre Batı Sahra, Fas'ın yasal bir parçası değildir ve uluslararası askerî işgal yasalarına tabidir.
Faslı yerleşimciler şu anda bölge sakinlerinin üçte ikisinden fazlasını oluşturmaktadır. Uluslararası hukuka göre, Fas'ın kendi sivillerini işgal altındaki topraklara göndermesi, Dördüncü Cenevre Sözleşmesi'nin 49. Maddesini doğrudan ihlâl etmektedir.
BM barış çabaları, Sahravi halkı arasında bağımsızlık için bir referandum düzenlemeye yönelikti, ancak bu henüz gerçekleşmedi. Afrika Birliği (AU) ve 80'den fazla hükûmet, Polisario Cephesi tarafından desteklenen sürgündeki bir hükûmetle, bölgeyi Sahra Arap Demokratik Cumhuriyeti'nin (SADR) egemen (işgal edilmiş olsa da) devleti olarak görüyor.
Fas ve İspanyol Sahra'daki İspanyol ve Fransız himayeleri, 1935.
Villa Cisneros Kalesi ve Uçak Kabini, yıl 1930 veya 1931
1972'de Layun'daki İspanyol kışlası
1970 ve 1974 yılları arasında İspanyol Sahra'da Sahravi ailesi.
1924 yılında basılmış posta pulu
Altın Portakal Uluslararası En İyi Müzik Ödülü

Bu madde  hakkındadır. için Altın Portakal Film Festivali Ödülleri sayfasına bakınız.
Altın Portakal Uluslararası En İyi Müzik Ödülü, 2015 yılından itibaren Uluslararası Antalya Film Festivali'nin "uluslararası en iyi müzik" dalında verilen ödülü.
| Yıl | Film | Ödülü alan | Notlar |
| --- | --- | --- | --- |
| 2015 | Kuşatılmış (Enklava) | Goran Radovanović |  |
| 2016 | 48 Kavşağı (Junction 48 ) | Tamer Nafaar  • Itamaar Ziegler |  |
Alstroemeria pseudospathulata

Alstroemeria pseudospathulata, Alstroemeria cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Alstroemeria poetica

Alstroemeria poetica, Alstroemeria cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Altın Portakal Uluslararası En İyi Senaryo Ödülü

Bu madde  hakkındadır. için Altın Portakal Film Festivali Ödülleri sayfasına bakınız.
Altın Portakal Uluslararası En İyi Senaryo Ödülü, 2015 yılından itibaren Uluslararası Antalya Film Festivali'nin uluslararası en iyi senaryo dalında verilen ödülü.
| Yıl | Yönetmen | Film | Notlar |
| --- | --- | --- | --- |
| 2015 | Alexandra-Therese Keining | Pojkarna |  |
| 2016 | Marina Seresesky | Açık Kapı |  |
Alstroemeria psittacina

Alstroemeria psittacina, Alstroemeria cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Amphisopidae

Amphisopidae, Isopoda takımına bağlı bir hayvan familyasıdır.
Alstroemeria philippii

Alstroemeria philippii, Alstroemeria cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Alaçalı, Karkamış

| Alaçalı |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Gaziantep ilinin Türkiye'deki konumu
AlaçalıAlaçalı'nın Gaziantep'teki konumu
Koordinatlar: 36°49′52″N 37°46′19″E﻿ / ﻿36.831°K 37.772°D﻿ / 36.831; 37.772
Ülke:  Türkiye
İl: Gaziantep
İlçe: Karkamış
Coğrafi bölge: Güneydoğu Anadolu Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2019): 292
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 342
İl plaka kodu: 27
Posta kodu: 27880
Alaçalı, Gaziantep ilinin Karkamış ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe

Alaçalı; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- | --- |
| 2019 | 292 |  |
| 2018 | 333 |  |
| 2017 | 272 |  |
| 2016 | 289 |  |
| 2015 | 291 |  |
| 2014 | 344 |  |
| 2013 | 365 |  |
| 2012 | 314 |  |
| 2011 | 327 |  |
| 2010 | 317 |  |
| 2009 | 341 |  |
| 2008 | 360 |  |
| 2007 | 308 |  |
Şaşıfelek Çıkmazı

| Şaşıfelek Çıkmazı |
| --- | --- |

Format: Televizyon dizisi
Yazar: Mahinur Ergun
Yönetmen: Mahinur Ergun  (1996-1998)  Çağan Irmak (2001)
Başrol: Derya Alabora Zuhal Gencer Fikret Kuşkan Füsun Demirel Dilaver Uyanık Suzan Aksoy Mahperi Mertoğlu Aysun Metiner Hakan Tanfer
Ülke:  Türkiye
Dili: Türkçe
Sezon sayısı: 4
Bölüm sayısı: 63
Yapım
Yapımcı: Sinan Yaka
Yayın bilgileri
Kanal: TRT 1 (1996-1998), (2001)
Görüntü formatı: 4:3
Ses formatı: Stereo
Durumu: Sona erdi


Şaşıfelek Çıkmazı, 1996-1998 yılları arasında ve daha sonra çekilen devam bölümleri ile 2001 yılında TRT 1'de yayımlanmış olan Türk televizyon dizisidir. Toplam 4 sezondan oluşan dizi, 63. bölümü ile sona erdi.
İlk yayımlandığı dönem seyirciden yeterince ilgi görememiş olan dizi, TRT kanallarındaki tekrar yayınlarıyla, geniş bir hayran kitlesi tarafından seyredildi ve benimsendi. Özellikle güçlü kadın karakterleri ve doğal yazılmış diyalogları ile, bugüne kadar yayımlanmış Türk televizyon dizileri içerisinde, kendisine özgü bir yer edindi. Gördüğü ilgi nedeniyle, 2001 yılında yeni bölümleri çekildi.
Bu yeni bölümlerde bir oyuncu değişikliği dışında, önceki kadro korundu ve pek çok yeni karakter eklendi. Yeni bölümlerin yönetmenliğini, daha önceki bölümlerde yönetmen yardımcısı olarak çalışmış olan Çağan Irmak üstlendi. Yönetmen, 46. bölüm'de kısa bir rol olan doktor rolünü de oynadı. Bu bölümler, yine 2001 yılında TRT 1'de yayımlandı.
Dizinin tekrar bölümleri, 2007 yılında Kanaltürk tarafından tekrar yayımlandı.[kaynak belirtilmeli]
Son olarak, 2012 yılında TRT 1'de tekrar bölümleri yayımlandı.[kaynak belirtilmeli]
Oyuncu kadrosu ve karakterler

Derya Alabora - Aysel
Zuhal Gencer Erkaya - İnci
Fikret Kuşkan - Cesur
Ülkü Ülker - Ayşe
Füsun Demirel - Saadet
Mehmet Esen - Mehmet
Ayhan Kavas - Ali Rıza
Betül Arım - Aliye
Selçuk Yöntem - Hilmi
Ali Erkazan - Kazım
Selma Tarcan - Ayşe
Dilaver Uyanık - Kemal
Tamer Karadağlı - Timur
Veysel Diker - Murat (2001)
Ruhi Sarı - Cesur (3 bölüm)
Erkan Atbin - Can
Feridun Koç - Feru
Mahperi Mertoğlu - Seda
Eylem Yıldız - Ay
Aysun Metiner - Ceyda
Suzan Aksoy - Nuran
Hakan Tanfer - Murat (1996-1998)
Mehmet Gürhan - Nedim
Can Başak - Şafak
Esin Eden - Nermin
Feriha Eyüboğlu - Münevver
Semah Tuğsel - Serap
Tanju Tuncel - Ruhat Teyze
Nilüfer Açıkalın - Leyla
Hasibe Eren - Nurşim
Sinan Albayrak - Rafet
Nurettin Şen - Alim
Bengi Heval Öz - Nükte
İsrafil Köse -
Cem Davran - Hasan
Ali Kemal İskender - Kumandan
Ertürk Uras - Berk
Handan Gölünç - Sinem
Gürhan Elmalıoğlu - İsmet
Güneş Berberoğlu - Banu (konuk oyuncu)
Serdar Akar (konuk oyuncu)
Başak Daşman
Şebnem Gürsoy Talay - Merve
Mehmet Süleyman
Banu Çiçek
Yeşim Büber
Lale Mansur - Aysel (30,31,32,33,34,35,36 ve 37. bölüm)
Erdoğan Kapısız - Mafya babası
Hayri Güler - Dede
Meltem Helvacıoğlu - Çiğdem
Zeki Demirkubuz - Selim
Çağan Irmak - Doktor (46. Bölüm)
Yayın takvimi

| Sezon | Yayın günü ve saati | Sezon başlangıcı | Sezon finali | Çekilen bölüm sayısı | Bölüm aralığı | Yayın yılı | TV kanalı |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. sezon | - | 1996 | 1996 | 13 | 1-13 | 1996 | TRT 1 |
| 2. sezon | - | 1997 | 1997 | 13 | 14-26 | 1997 | TRT 1 |
| 3. sezon | - | 1998 | 1998 (1.Final) | 11 | 27-37 | 1998 | TRT 1 |
| 4. sezon | - | 2001 | 2001 (2.Final) | 26 | 38-63 | 2001 | TRT 1 |
Teknik ekip

Yönetmen - Mahinur Ergun (1996-1998), Çağan Irmak (2001)
Senaryo yazarı - Mahinur Ergun
Yapımcı - Sinan Yaka
Müzik - Can Atilla
Jenerik müzik - Can Hakgüder
Görüntü yönetmeni - Ercan Yılmaz, Hayri Çölaşan, Sabri Savcı
Yapım sorumlusu - Nevin Ayaz Saydam
Yardımcı yönetmen - Feridun Koç
Yönetmen yardımcısı - Özlem Öğüt, Çiğdem Sezgin
Prodüksiyon amiri - Ahmet Derebaşı
Sanat yönetmeni - Murat Güney
Işık - Serdar Oğuz
Kostüm - Nergis Çalışkan
Alexandre Cabanel

| Alexandre Cabanel |
| --- | --- |
Otoportresi (1852)
Genel bilgiler
Doğum: 28 Eylül 1823(1823-09-28) Montpellier, Fransa
Ölüm: 23 Ocak 1889 (65 yaşında)
Uyruk: Fransız
Alanı: Resim
Sanat eğitimi: François-Édouard Picot
Katıldığı akımlar: Akademik sanat
Ünlü yapıtları: Venüs'ün Doğuşu

Ödüller
Prix de Rome

Alexandre Cabanel (28 Eylül 1823 - 23 Ocak 1889), Fransız ressam.
Cabanel, Montpellier'de dünyaya geldi. Tarihi, klasik ve dini konularda akademik stilde tablolar yaptı. Ayrıca, portre ressamı olarak ünlendi. Diccionario Enciclopedico Salvat'a göre L'art pompier'in en önemli temsilcisi ve III. Napolyon'un favori ressamıydı.
On yedi yaşındayken Paris'teki Güzel Sanatlar Okulu'na girdi. François-Édouard Picot ile çalışan ressam Paris Salonu'na ilk kez 1844 yılında kabul edildi. Prix de Rome'u ise 1845 yılında 22 yaşındayken kazandı. 1863 yılında enstitüye üye olarak seçildi ve aynı sene Güzel Sanatlar Okulu'nda profesör olarak çalışmaya başladı.
1865, 1867 ve 1878 yıllarında Paris Salonu'nda Büyük Onur Madalyası'na layık görüldü. Paris Salonu ile yakın ilişkisini her zaman sürdürdü. Çoğunlukla jürisine seçildiği sergide öğrencilerinin yüzlerce tablosu sergilendi. 1863 yılında, William-Adolphe Bouguereau ile birlikte izlenimciliğin öncüsü olan ressam Édouard Manet ve diğerlerinin tablolarını Salon'a kabul etmemesi Reddedilenler Salonu'nun kurulmasına sebep oldu.
Başarılı bir akademik ressam olan Cabanel'in 1863 yılında çizdiği Venüs'ün Doğuşu isimli tablo on dokuzuncu yüzyıl akademik resminin en bilinen örneklerinden biridir. Yapıldığı dönemde eser, III. Napolyon tarafından satın alındı. Ayrıca, 1875 yılında John Wolf isimli bir banker için yapılmış daha küçük bir kopyası da bulunmaktadır. Bu kopya şu anda New York'taki Metropolitan Museum of Art'ta sergilenmektedir.
Öğrencileri

Cabanel'in öğrencileri arasında yer alan isimler şunlardır:
Rodolfo Amoedo
Jean-Joseph Benjamin-Constant
Albert Besnard
Vlaho Bukovac
Charles Bulteau
Gaston Bussière
Louis Capdevielle
Eugène Carrière
Fernand Cormon
Pierre Auguste Cot
Édouard Debat-Ponsan
Émile Friant
François Guiguet
Jules Bastien Lepage
François Flameng
Charles Fouqueray
Henri Gervex
Charles Lucien Léandre
Henri Le Sidaner
Aristide Maillol
Édouard-Antoine Marsal
João Marques de Oliveira
Henri Regnault
Louis Royer
Jean-Jacques Scherrer
António Silva Porto
Joseph-Noël Sylvestre
Solomon Joseph Solomon
Paul Tavernier
François Thévenot
Étienne Terrus
Adolphe Willette
Galeri

Düşmüş Melek (1847)
Francesca da Rimini ve Paolo Malatesta'nın Ölümü (1870)
Uyum (1877)
Jephthah'ın Kızı (1879)
Ofelya (1883)
Albaydé (1884)
Kleopatra (1887)
Ekho (1887)
Alexandre Cabanel, ca.1865
Venüs'ün Doğuşu (1863)
Alice More

| Alice, Lady More |
| --- | --- |
Hans Holbein'in yaptığı portresi
Doğum: 1474 İngiltere
Ölüm: 1546 or 1551 İngiltere
Evlilik: John Middleton Thomas More
Çocuk(lar): 3; only 1 survived infancy (Alice)

Alice, Leydi More (evlenmeden önce soyadı Harpur ; 1474 - 1546 veya 1551) - Dame Alice Moore olarak da bilinir - İngiltere'nin Lord Şansölyesi olarak görev yapan Sir Thomas More'un ikinci karısıydı. Tudor tarihi ve edebiyatında önemli bir şahsiyettir.
Hayatı

Elizabeth (evlenmeden önceki soyadı Adern) ve Sir Richard Harpur'un kızıydı. Elizabeth ise, Sir Peter Adern ve eşi Catherine'in kızıydı.
İlk kocası, bir oğlu ve iki kızı olan bir tüccar olan John Middleton'du, bunlardan sadece biri, kızının adı da Alice (1501-1563), bebeklik döneminde hayatta kaldı ve yetişkinliğe ulaştı. John Middleton, 1509'da öldü ve onu genç bir dul bıraktı. 1511'de Thomas More ile evlendikten sonra kızı Alice'i kendi çocuğu gibi büyüttü. Birlikte çocukları olmadı.
Tarihçiler, Sir Thomas More'un, ilk karısı Jane'in 1511'de ölümünden sonra dört çocuğu için bir üvey anneye sahip olabilmesi için Alice ile evlendiği sonucuna varmışlardır. Üvey kızlarından biri Margaret More'du . Alice ayrıca, ilk kocası tüm mülkünü ona bıraktığı ve ailesinin mülkü olduğu için zengin olarak kabul edildi. Tarihçiler ayrıca Thomas More'un Alice ve ailesini evlenmeden çok önce tanıdığına inanıyor, bu yüzden çift tereddüt etmeden Jane'in ölümünden birkaç hafta sonra evlendi. Alice, Sir Thomas'tan yedi yaş büyüktü. Aile Londra'da ve daha sonra Chelsea'de inşa edilen malikanede yaşadı. Hayvanlara, özellikle köpeklerine olan sevgisi ve evcil maymunu ile tanınırdı.
1511'den 1535'te, Üstünlük Yemini'ni etmeyi reddettiği için vatana ihanetten mahkûm edildikten sonra idam edilene kadar Sir Thomas ile evli kaldı. İdam edilmeden önce, Londra Kulesi'nde kilitliyken, işleriyle ilgilenmekle Alice görevliydi. Hayatının son yıllarında, ailenin mallarına el konulması nedeniyle fakirdi. Kraliyet, kocasının gecikmeli olarak onun için kurduğu mal varlığını geçersiz kıldı, İngiltere Kralı VIII. Henry ona daha küçük bir aylık bağlanmasına izin verdi. Ölüm tarihi en çok Nisan 1551 olarak anılır, ancak bazı kaynaklar 1546'yı belirtir. Kızı Alice birkaç çocuk doğurdu ve ona birçok torun verdi.
Kocası, 1935'te Papa Pius XI tarafından İngiltere Kilisesi'ni Roma'dan ayıran bölünmenin şehidi olarak aziz ilan edildi.
Popüler kültürde

Alice, Robert Bolt'un A Man for All Seasons adlı tiyatro oyununda önemli bir rol oynuyor. Oyun Broadway'de iki kez sahnelendi. İlk önce Carol Goodner ve ardından Maryann Plunkett tarafından oynandı.
Oyun 1966 yılında, Alice'in Dame Wendy Hiller tarafından canlandırıldığı bir filme dönüştürüldü. Hiller, performansıyla En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Akademi Ödülü'ne aday gösterildi. Film ayrıca Yılın En İyi Filmi Akademi Ödülü'nü kazandı.
Oyun daha sonra 1988'de televizyon için çekildi ve başrolde Vanessa Redgrave Alice rolündeydi. Redgrave, performansıyla Altın Küre ödülüne aday gösterildi.
Showtime dizisi The Tudors'da, More 2007-2008 yılları arasında Catherine Byrne tarafından canlandırıldı.
Ayrıca 2015 BBC dizisi Wolf Hall'da yer aldı ve Monica Dolan tarafından oynandı.
Almaqah

Tanrı Almaqah'a hitaben yazılmış, beş eski Yemen tanrısından, iki hükümdardan ve iki validen bahseden Sabae yazıtı, MÖ 7. yüzyıl
Almaqah veya Almuqh (Antik Güney Arabistan dili: ''ʾlmqh(w)'', rekonstre edilmiş hali ''Almaqāh(ū)'' ya da ''Ilmuqāh'', DMG ''ʾAlmaqāh(ū)'' /''ʾIlmuqāh'', Arapça; المقه }) günümüz Yemen'inde hüküm sürmüş olan Saba Krallığı'nın etkisi altında kalan bölgelerde tapıldığı bilinen ay tanrısının ismi. Daha sonra Etiyopya ve Eritre'de Aksum krallığı haline gelen Damot krallığında da ona tapınıldı.
Özellikler

Almaqah bir ay tanrısı olarak kabul edilir, ancak Garbini ve Pirenne onunla ilişkilendirilen boğa başı ve asma motifinin güneş ve diyonizyak niteliklere sahip olabileceğini göstermiştir. Dolayısıyla o, güneş tanrıçası Şamaş'ın erkek karşılığı olan Ra'nın rahibiydi. Şamaş  / Ishtar / İsis Saba'da da saygı görürdü, ancak Mısır kraliyet hanedanının vesayet tanrıçası olarak.
Saba'nın yönetici hanedanı kendilerini onun tohumu olarak görüyordu. Almaqah, anıtlarda kavisli, orak benzeri bir silahı çevreleyen bir şimşek kümesiyle temsil edilir. Boğalar onun için kutsaldı.
Tapınaklar

Hem Barran hem de Awwam tapınağı Almaqah'a adanmıştır.
Vukro yakınlarındaki Meqaber Gaewa Tapınağı, Almaqah'a adanmıştır ve Yeha'daki Büyük Tapınağın minyatür bir modelini temsil eden bir sunak içerir.
Meqaber Gaʿewa da Almaqah Tapınağı'ndaki sunak
Amphistichus

Amphistichus, Embiotocidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Amphispira

Amphispira, Desmodoridae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
İçgözlem

İçgözlem veya içebakış, psikolojide bir uyarıcı karşısında kişinin deneyimlediği algı, duyum, düşünce ve duygularındaki gözlem ve çıkarımlarını ifade etmesini içeren bir metottur. Bu metot: "Bir deneyimi onu yaşayan kişiden başkası gözlemleyemez." varsayımına dayanmaktadır. Yani gözleyen ve gözlenen aynı kişidir.
İçgözlem psikoloji bilimiyle ortaya çıkmış bir metot değildir. Metodun geçmişi Sokrates'e dek uzanmaktadır. Wundt, içgözlem  metodunu 19.yüzyılda deneysel olarak sistematize eden ve psikoloji biliminin yöntemi olarak gösteren ilk kişidir. İçgözlemin psikolojide kullanılması 19.yüzyıldaki fizik ve fizyoloji alanlarındaki gelişmelerden kaynaklanmıştır. İlk çalışmalar fizikte ışık ve ses, fizyolojide ise duyu organlarının incelenmesinde kullanılmıştır. Psikoloji biliminde, yapısalcı ve hümanist dünya görüşünü benimseyen kişiler içgözlem yöntemini kabul ederken Bihevyorizm, yani davranışçı ekolü benimseyenler ise içgözlem yönteminin bilimsel olmadığını öne sürerek bu anlayışı reddetmişlerdir.
İçgözleme farklı yaklaşımlar > Wilhelm Wundt ve içgözlem

Psikolojide içgözlem Wilhelm Wundt ile anılır. Bu yöntem ile psikolojinin temel konusu olarak gördüğü bilinçli yaşantıları incelemeyi hedeflemiştir. Wundt içgözlem  metodu  hakkında kesin adımlar bildirmiştir. Bunlar, gözleyen kişinin gözleme başladığı anın bilincinde olması; gözlemcinin içsel süreçlerine dikkatini odaklaması ve farkında olması; gözleyen kişinin gözlemi aynen tekrarlamasının mümkün olması; deneysel prosedürün farklı manipülasyonlara uyarlanarak tekrarlanabilmesidir. Gözlemciler içgözlem yapabilmek için bir eğitimden geçmeliydi. Bu eğitim yaklaşık on bin içgözlem yöntemi uygulamasının sonunda tamamlanırdı. Öyle ki burada amaç gözlemcinin mekanik hızlı ve dikkatli bir şekilde tarafsız sonuca ulaştırmasıydı.
İçgözlemi çeşitli fiziksel uyarıcıların büyüklükleri yoğunlukları ve süreklilikleri hakkındaki bilinçli kararları gözlemlemek üzere Leipzig ‘te kullanmıştır. Böylece soyut psikoloji kavramını nesnelleştirip bilim haline getirmeyi hedeflemiştir. Bu yöntem daha sonra Wundt’un öğrencileri olan E. B. Titchener ve Oswald Külpe tarafından uyarlanarak kullanılmıştır.
İçgözleme farklı yaklaşımlar > Carl Stumpf ve içgözlem

Carl Stumpf psikolojinin öncelikli verilerinin olaylar ve fenomenler olduğunu öne sürer. Deneyimlerin parçalanmasının deneyimleri suni ve soyut hale getirdiğini söyleyen Stumpf, bir içgözlem  metodu olarak fenomenoloji kavramını ortaya koymuştur. Fenomenoloji tarafsız deneyimlerin, yani bir deneyimin ortaya çıktığı anın, incelenmesini içermektedir.
İçgözleme farklı yaklaşımlar > Oswald Külpe ve içgözlem

Külpe Wundt'un içgözlem  metodu üzerinde değişiklikler yaparak sistematik deneysel içgözlem adını verdiği bir metot geliştirdi. Bu yöntem iç gözlemden farklı olarak geçmişe dönük raporlamayı içerir. Yani kişinin bir görevi yerine getirdikten sonra anılama yapmasını içeriyordu. Ayrıca içgözlemden bir diğer farkı deneklerden oldukça detaylı ve niteliksel raporlamaların alınmasıydı. Külpe’in geliştirdiği metot tüm deneyimin periyotlara bölünmek yolunması, benzer görevlerin pek çok defa tekrarlanması sebebiyle sistematiktir. Bu gelişme sayesinde içgözlemsel anlatımların düzeltilebileceği, yeni bilgilerle güçlenebileceği ve daha ayrıntılı olarak anlatılabileceği düşünülmüştür