Psikoterapinin tarihi

Modern, bilimsel psikoloji genellikle 1879'da Wilhelm Wundt tarafından ilk psikolojik kliniğin açılışına dayansa da, zihinsel sıkıntıyı değerlendirmek ve tedavi etmek için yöntemler yaratma girişimleri çok daha önce vardı. Kaydedilen en eski yaklaşımlar, dini, büyüsel ve/veya tıbbi bakış açılarının bir kombinasyonuydu. Bu tür psikolojik düşünürlerin ilk örnekleri arasında Patanjali, Padmasambhava, Rhazes, Avicenna ve Rumi bulunmaktadır (bkz. İslami psikoloji ve Doğu felsefesi ve klinik psikoloji).
Psikolojik sıkıntı için 18. yüzyıldaki birçok tedavi, frenoloji gibi sözde bilimsel fikirlere dayanıyordu.
Kuramsal temelli psikoterapi muhtemelen ilk kez Orta Doğu'da 9. yüzyılda, bir zamanlar Bağdat bimaristanının başhekimi olan İranlı hekim ve psikolojik düşünür Rhazes tarafından geliştirildi. Bununla birlikte, Batı'da, ciddi zihinsel bozukluklar, 18. yüzyılda ahlaki tedavi yaklaşımlarının ortaya çıkmasına kadar genellikle ceza ve hapsetme gerektiren şeytani veya tıbbi durumlar olarak tedavi edildi. Bu, "deliyi" rehabilite etmek için akıl yürütme, ahlaki teşvik ve grup etkinlikleri dahil olmak üzere psikososyal müdahaleye odaklanmayı beraberinde getirdi.
19. yüzyılda, saygın anatomist Franz Joseph Gall tarafından geliştirilen frenoloji kullanılarak, kelimenin tam anlamıyla kişinin başı incelenebiliyordu. Diğer popüler tedaviler arasında fizyonomi ve Franz Anton Mesmer tarafından geliştirilen ve mıknatıs kullanarak psikolojik sıkıntıyı gidermek için tasarlanan mesmerizm yer alıyordu. Spiritüalizm ve Phineas Quimby'nin modern "olumlu görselleştirme" kavramına çok benzeyen "zihinsel şifa" tekniği de popülerdi. 1832'de psikoterapi kurguda ilk kez John Neal'ın "Perili Adam" adlı kısa öyküsüyle ortaya çıktı.
Alan iltica hareketi ve ahlaki terapi kullanımı içinde gelişmekte olan psikiyatri ve nöroloji alanları tarafından ele alınıyordu. 19. yüzyılın sonlarına kadar, Sigmund Freud'un Viyana'da " konuşma tedavisini " ilk kez geliştirdiği sıralarda, psikolojinin bilimsel olarak ilk klinik uygulaması Pennsylvania Üniversitesi'nde çocuklara öğrenme konusunda yardımcı olmak için başladı.
Klinik psikologlar başlangıçta psikolojik değerlendirmeye odaklansalar da, bir zamanlar psikiyatristlerin tek alanı olan psikoterapi uygulaması, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra mesleğe entegre oldu. Psikoterapi, Sigmund Freud tarafından geliştirilen "konuşma tedavisi" olan psikanaliz uygulamasıyla başladı. Kısa bir süre sonra, Alfred Adler ve Carl Jung gibi teorisyenler, psikolojik işleyiş ve değişim hakkında yeni kavramlar sunmaya başladılar. Bunlar ve diğer birçok teorisyen, Freud'un bilinçdışını bilinçli hale getirme temel ilkesine dayanan çeşitli terapileri içeren, şimdi psikodinamik terapi olarak adlandırılan genel yönelimin geliştirilmesine yardımcı oldu.
1920'lerde davranışçılık baskın paradigma haline geldi ve 1950'lere kadar öyle kaldı. Davranışçılık, edimsel koşullanma, klasik koşullanma ve sosyal öğrenme kuramlarına dayalı teknikleri kullandı. Başlıca katkıda bulunanlar arasında Joseph Wolpe, Hans Eysenck ve B.F. Skinner vardı. Davranışçılık içsel zihinsel aktiviteyi reddettiği veya görmezden geldiği için, bu dönem psikoterapi alanındaki ilerlemenin genel olarak yavaşlamasını temsil eder.
Wilhelm Reich, 1930'larda vücut psikoterapisini geliştirmeye başladı.[kaynak belirtilmeli]
1950'lerden başlayarak, davranışçılığa yanıt olarak iki ana yönelim ortaya çıktı- bilişselcilik ve varoluşçu-hümanist terapi. Hümanist hareket, büyük ölçüde Rollo May ve Viktor Frankl (daha az bilinen bir figür olan Eugene Heimler) gibi yazarların Varoluşçu teorilerinden ve Carl Rogers'ın Kişi merkezli psikoterapisinden gelişmiştir. Bu yönelimlerin tümü, bilinçdışına daha az, destekleyici, gerçek ve empatik bir terapötik ilişkinin geliştirilmesi yoluyla pozitif, bütüncül değişimi teşvik etmeye daha çok odaklandı.
1950'lerde Albert Ellis bilişsel davranışçı terapinin ilk biçimi olan Akılcı Duygusal Davranış Terapisini (REBT) geliştirdi ve birkaç yıl sonra Aaron T. Beck bilişsel terapiyi geliştirdi. Bunların her ikisi de, psikodinamik terapilerin içgörüye dayalı yaklaşımının veya hümanist terapilerin daha yeni ilişkisel yaklaşımının aksine, bir kişinin inançlarını değiştirmeyi amaçlayan terapiyi içeriyordu. Bilişsel ve davranışsal yaklaşımlar 1970'lerde birleştirilerek Bilişsel davranışçı terapi (BDT) ortaya çıktı. Semptomları gidermeye, işbirlikçi deneyciliğe ve temel inançları değiştirmeye yönelik olan bu yaklaşım, çok sayıda bozukluk için birincil tedavi olarak geniş çapta kabul görmüştür.
1970'lerden bu yana, alan içinde başka önemli bakış açıları geliştirildi ve benimsendi. Belki de en büyük ikisi Sistem Terapisi ve Transpersonal psikoloji olmuştur. Sistem terapisi aile ve grup dinamiklerine odaklanırken, Transpersonal psikoloji insan deneyiminin manevi yönüne odaklanır. Son otuz yılda geliştirilen diğer önemli yönelimler arasında Feminist terapi, Somatik Psikoloji, Dışavurumcu terapi ve uygulamalı Pozitif psikoloji bulunmaktadır. Japonya'da klinik psikoloji, daha bütünleştirici, sosyal yönelimli bir danışmanlık metodolojisine doğru gelişti. Hindistan'daki uygulama, hem geleneksel metafizik hem de ayurvedik sistemlerden ve Batı metodolojilerinden esinlenilerek gelişmiştir.
1993'ten bu yana, Amerikan Psikoloji Derneği 12. Bölüm Görev Gücü, belirli bozukluklar için ampirik olarak desteklenen psikolojik tedavilerin bir listesini oluşturmuş ve gözden geçirmiştir. 12. Bölüm standartları, araştırma kalitesi için rastgele seçim ve doğrulanmış psikolojik değerlendirmelerin kullanımı gibi 7 "temel" kritere dayanmaktadır. Genel olarak, psikolojik bozukluklar için bilişsel davranışçı tedaviler, diğer psikoterapötik yaklaşımlardan daha fazla destek almıştır. Kanıta dayalı uygulamaların üstünlüğü hakkında klinik bilimciler ve uygulayıcılar arasında hararetli tartışmalar devam etmektedir ve bazıları, başlıca terapilerin çoğunun yaklaşık olarak eşit etkililiğe sahip olduğunu ve terapist, hasta ve terapötik ittifakın etkili olduğunu gösteren korelasyonel veriler sunmuştur. Birçok Ph.D. Klinik psikolojideki eğitim programları, psikoterapiye güçlü bir ampirik yaklaşım benimsemiştir ve bu yaklaşım, bilişsel davranışçı müdahalelere daha fazla vurgu yapılmasına yol açmıştır, diğer eğitim programları ve psikologlar artık eklektik bir yönelim benimsemektedir. Bu bütünleştirici hareket, tüm uygulama okullarının en etkili yönlerini birleştirmeye çalışır.