Kazakistan coğrafyası
Çevre sorunları

Ana madde: Kazakistan'da çevre sorunları
Kazakistan'ın çevresi insan faaliyetlerinden büyük zarar gördü. Kazakistan'daki suyun çoğu endüstriyel atıklar, pestisit ve gübre artıkları ve bazı yerlerde radyoaktif elementlerle kirlenmektedir. En göze çarpan hasar, 1970'lerde Superior Gölü dışındaki Kuzey Amerika'daki Büyük Göller'den daha büyük olan Aral Denizi'nde olmuştur. Tek önemli kollar olan Seyhun ve Ceyhun (komşu Özbekistan'dan Aral'a ulaşan) üzerindeki sulama ve diğer talepler hızla arttığında deniz hızla küçülmeye başladı. Sovyet döneminde Kazakistan, Tacikistan ve Kırgızistan'dan su alırken, karşılığında Özbekistan, Türkmenistan ve Kazakistan da bu iki ülkeye petrol ve gaz sağladı. Ancak, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra bu sistem çöktü ve bu sistemi değiştirmek için herhangi bir plan yapılmadı. Uluslararası Kriz Grubu'nun yaptığı araştırmaya göre, Orta Asya'nın karşılıklı kaynak paylaşımına ihtiyaç duymasına rağmen bu sorunu çözmek için çok az siyasi irade var. 1993 yılına gelindiğinde Aral Denizi, üç bağlantısız bölüme ayrılma sürecinde hacminin tahmini yüzde 60'ını kaybetti. Tuzluluk oranının artması ve habitatın azalması, Aral Denizi'ndeki balıkların ölmesine yol açtı, dolayısıyla bir zamanlar aktif olan balıkçılık endüstrisini yok etti ve uzaklaşan kıyı şeridi, eski Aralk limanını su kenarından yetmiş kilometreden fazla uzakta bıraktı. Bu büyük su kütlesinin tükenmesi, bölgedeki sıcaklık değişimlerini artırdı ve bu da tarımı etkiledi. Bununla birlikte, rüzgarın Himalaya Dağları ve Büyük Okyanus kadar uzağa taşıdığı bilinen tuz ve böcek ilacı yüklü topraktan çok daha büyük bir tarımsal etki geldi. Bu yoğun tuzlu toprağın yakın tarlalarda birikmesi onları etkili bir şekilde sterilize eder. Kanıtlar, tuzların, böcek ilaçlarının ve kimyasal gübre kalıntılarının da eski Aral Denizi çevresindeki insan yaşamını olumsuz etkilediğini göstermektedir; Bölgedeki bebek ölümleri, 1991'deki yüzde 2.7'lik ulusal oranla karşılaştırıldığında yüzde 10'a yaklaşmaktadır.
Aksine, Hazar Denizi'nin su seviyesi, bilim adamlarının tam olarak açıklayamadığı nedenlerle 1978'den beri istikrarlı bir şekilde yükseliyor. Denizin kuzey ucunda, Atırau Eyaletinde 10.000 km2'den fazla arazi sular altında kaldı. Uzmanlar, mevcut artış oranları devam ederse, kıyı kenti Atırau, diğer yerleşim yerleri ve Kazakistan'ın Hazar petrol sahalarının birçoğunun yakında sular altında kalabileceğini tahmin ediyor.
Rüzgar erozyonu, geniş ölçekli kurak arazide buğday tarımının başlatılması nedeniyle cumhuriyetin kuzey ve orta kesimlerini de etkiledi. 1950'lerde ve 1960'larda, Kruşçev'in Bakir Topraklar Projesi'nin bir parçası olarak Kazakistan'ın geniş arazilerinin sürülmesiyle çok fazla toprak kaybedildi. 1990'ların ortalarında, cumhuriyetin otlak arazisinin tahmini yüzde 60'ı çölleşmenin çeşitli aşamalarındaydı.
Endüstriyel kirlilik, eskiyen fabrikaların havaya ve yeraltı sularına büyük miktarlarda filtrelenmemiş kirletici pompaladığı Kazakistan'ın imalat şehirlerinde daha büyük bir endişe kaynağıdır. Eski başkent Almatı, kısmen özel otomobil sahipliğindeki bağımsızlık sonrası patlama nedeniyle özellikle tehdit altında.
Kazakistan'a yönelik en büyük çevresel tehdit, özellikle Sovyetler Birliği'nin 116'sı yer üstünde olmak üzere yaklaşık 500 nükleer silahı test ettiği kuzeydoğudaki Semey (Semipalatinsk) bölgesinde radyasyondan geliyor. Genellikle, bu tür testler yerel halkı tahliye etmeden ve hatta yerel halkı uyarmadan gerçekleştirildi. Nükleer testler 1990 yılında durdurulmasına rağmen, bölgede radyasyon zehirlenmesi, doğum kusurları, şiddetli anemi ve löseminin çok yaygın olduğu düşünülüyor.[kaynak belirtilmeli]
Bazı göze çarpan istisnalar dışında, sözde hizmet Kazakistan'ın ekolojik sorunlarına verilen birincil resmi yanıt olmuştur. Şubat 1989'da, Sovyet nükleer testine muhalefet ve Kazakistan'daki olumsuz etkileri, cumhuriyetin en büyük ve en etkili taban hareketlerinden biri olan Nevada-Semipalatinsk'in Kazak şair ve halk figürü Olcas Süleymenov tarafından kurulmuş olmasına yol açtı. Hareketin varlığının ilk haftasında Nevada-Semipalatinsk, Kazakistan'daki nükleer testlerin sona ermesini talep eden Mihail Gorbaçov'a bir dilekçe ile Kazakistanlılardan tüm etnik gruplardan iki milyondan fazla imza topladı. Bir yıllık gösteri ve protestoların ardından, test yasağı 1990'da yürürlüğe girdi. 1996 yılında yürürlükte kalmasına rağmen, 1995 yılında en az bir patlamamış cihazın hala Semey yakınlarında olduğu bildiriliyordu.
Nevada-Semipalatinsk, başlıca ekolojik hedefine ulaşıldığında, daha genel bir siyasi harekete dönüşmek için çeşitli girişimlerde bulundu; geniş bir ekolojik veya "yeşil" gündem izlememiştir. Çok küçük bir yeşil parti olan Tabigat, 1994 parlamentosundaki siyasi muhalefetle ortak davada bulundu.
Kazakistan hükûmeti, ayrı bir radyoekoloji idaresi ile bir Ekoloji ve Biyo-Kaynaklar Bakanlığı kurdu, ancak bakanlığın programları yetersiz finanse ediliyor ve düşük öncelik veriyor. 1994 yılında bütçelenen fonların yalnızca yüzde 23'ü aslında çevresel programlara tahsis edildi. Birçok resmi toplantı ve konferans düzenleniyor (300'den fazlası sadece Aral Denizi sorununa ayrıldı), ancak çok az pratik program faaliyete geçti. 1994 yılında Dünya Bankası, Uluslararası Para Fonu (IMF) ve Amerika Birleşik Devletleri Çevre Koruma Ajansı, ülkenin ekolojik sorunların üstesinden gelmesine yardımcı olmak için Kazakistan'a 62 milyon dolar vermeyi kabul etti.