stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Muhafazakârlık
Türler > Sosyal muhafazakârlık

Ana madde: Sosyal muhafazakârlık
Sosyal muhafazakârlık, kültürel muhafazakârlıktan farklıdır, ancak bazı örtüşmeler vardır. Sosyal muhafazakârlar, toplumun görev, geleneksel değerler ve kurumlar aracılığıyla desteklenmesi gereken kırılgan ilişkiler ağı üzerine inşa edildiğine inanabilirler. Sosyal muhafazakârlar, hükûmetin geleneksel değerleri veya davranışları teşvik etme veya zorlama rolü olduğuna inanır. Sosyal muhafazakârlar, genellikle radikal politikaları veya toplumsal mühendislik olarak gördükleri şeylere karşı çıkarak, geleneksel ahlak ve toplumsal normları korumayı amaçlarlar. Sosyal değişim genellikle şüpheli olarak kabul edilir.
Bugün sosyal muhafazakarlar genellikle kürtaj tartışmasında anti-kürtaj tutumunu desteklemekte ve insan embriyonik kök hücre araştırmalarına karşı çıkmaktadır (özellikle kamu fonlarıyla desteklenenler); hem eugenik hem de insan geliştirme (transhümanizm) karşıtıdırken biyokoruma konusunu desteklemektedir. Geleneksel evlilik tanımını bir erkek ve bir kadın olarak destekler; çekirdek aileyi toplumun temel birimi olarak görür; aynı cinsiyetli ilişkilerdeki çiftlere sivil evlilik ve çocuk evlat edinmesinin genişletilmesine karşı çıkar; kamusal ahlakı ve geleneksel aile değerlerini teşvik eder; özellikle militan ateizme ve sekülerizme karşı çıkar; Uyuşturucuların, fuhuşun ve ötenaziye karşı yasağı destekler; pornografinin ve kendilerine göre müstehcen veya edebe aykırı olan şeylerin sansürlenmesini desteklemektedirler.
Türler > Dini muhafazakârlık

Ayrıca bakınız: Köktendincilik, Hristiyan demokrasi, İslamcılık ve Hindutva
Dini muhafazakarlık, özellikle belirli dinlerin öğretilerini siyasete uygular: bazen sadece bu öğretilerin değerini ilan ederek, diğer zamanlarda ise bu öğretilerin yasalara etki etmesini sağlayarak.
Çoğu demokraside, siyasi muhafazakarlık geleneksel aile yapılarını ve toplumsal değerleri korumayı amaçlar. Dini muhafazakarlar genellikle kürtajı, LGBT davranışlarını (veya belirli durumlarda kimlikleri), uyuşturucu kullanımını ve evlilik dışı cinsel faaliyetleri karşı çıkar. Bazı durumlarda, muhafazakar değerler dini inançlara dayanır ve muhafazakarlar dini, kamusal hayatta daha etkin bir rol oynamayı hedefler.
Türler > Ataerkil muhafazakârlık

Ana madde: Ataerkillik
Ataerkil muhafazakarlık, toplumların organik olarak var olduğuna ve geliştiğine inanan ve bu toplumun üyelerinin birbirlerine karşı sorumlulukları olduğunu yansıtan bir muhafazakarlık akımıdır. Bu akımın özellikle ayrıcalıklı ve zengin olanların daha yoksul kesimlere karşı paternalistik sorumluluğuna vurgu yapılır. Organisizm, hiyerarşi ve görev gibi prensiplerle uyumlu olduğu için, geleneksel muhafazakarlığın bir uzantısı olarak görülebilir. Paternalist muhafazakarlar, ilke olarak ne bireyi ne de devleti desteklerler, ancak hangisinin daha pratik olduğuna bağlı olarak ikisini desteklemeye veya bir denge önermeye hazırdırlar. Paternalistik muhafazakarlar tarihsel olarak daha aristokratik bir bakış açısını (gelenekselist muhafazakarlığa göre daha monarşist olan) tercih etmişlerdir ve ideolojik olarak Eski Tory'lere bağlantılıdırlar.[kaynak belirtilmeli]
Günümüzde, taraftarları yoksullukla başa çıkmak için sosyal güvenlik ağının önemini vurgulamakta, tüketici ve üretici çıkarlarını korumak amacıyla sınırlı bir servet yeniden dağılımını ve piyasaların hükûmet tarafından düzenlenmesini desteklemektedir. Paternalistik muhafazakarlık, Birleşik Krallık'ta Başbakan Benjamin Disraeli'nin "Tek Ulus" Toryizmi altında ilk kez ayrı bir ideoloji olarak ortaya çıktı. Birleşik Krallık'ta çeşitli tek milletçi muhafazakâr başbakanlar bulunmaktadır. Bu başbakanlar arasında Disraeli, Stanley Baldwin, Neville Chamberlain, Winston Churchill ve Harold Macmillan gibi başbakanlar yer almaktadır.
Almanya'da, 19. yüzyılda Şansölye Otto von Bismarck işçilere karşı devlet tarafından zorunlu sigorta politikalarını benimsemiştir; bu sigortalar hastalık, kaza, iş gücü kaybı ve yaşlılık durumlarına karşı koruma sağlamaktadır. Şansölye Leo von Caprivi ise "Yeni Yol" adını verdiği bir muhafazakar ajandayı desteklemiştir.
Türler > İlerici muhafazakârlık

Amerika Birleşik Devletleri'nde, ilerlemeci muhafazakarlık politik geleneğiyle en çok özdeşleştirilen kişi Theodore Roosevelt'tir. Roosevelt, "her zaman sağduyulu bir ilerlemeciliğin ve sağduyulu bir muhafazakarlığın el ele gittiğine inandığını" belirtmiştir. Başkan William Howard Taft'ın Cumhuriyetçi yönetimi ilerlemeci muhafazakar bir nitelik taşımaktaydı ve kendisini "ilerlemeci muhafazakarlık inancına sahip" olarak tanımlamıştır. Başkan Dwight D. Eisenhower, kendisini "ilerici muhafazakarlık" yanlısı olarak ilan etti.
Kanada'da çeşitli muhafazakar hükûmetler, Kırmızı Tory geleneğinin bir parçası olmuştur ve Kanada'nın eski ana muhafazakar partisi 1942-2003 yılları arasında İlerici Muhafazakar Parti olarak adlandırılmıştır. Kanada'da, Başbakanlar Arthur Meighen, R. B. Bennett, John Diefenbaker, Joe Clark, Brian Mulroney ve Kim Campbell, Kırmızı Tory federal hükûmetlerin başında bulunmuşlardır.
Türler > Otoriter muhafazakârlık

Ana madde: Aşırı sağ
Otoriter muhafazakarlık veya reaksiyoner muhafazakarlık, siyasi bir terim olarak kullanılan ve genellikle muhafazakarlık ideolojisinin otoriter veya geriye dönük bir varyasyonunu ifade eden bir kavramdır. Otoriter muhafazakarlık veya reaksiyoner muhafazakarlık, ulusal muhafazakarlık etrafında ideolojisini merkezine alan otokratik rejimleri ifade eder. Bu rejimlerde etnik milliyetçilik yerine ulusal muhafazakarlık ön plandadır, ancak bazı durumlarda antisemitizm gibi ırksal unsurlar da bulunabilir. Otoriter muhafazakar hareketler, din, gelenek ve kültüre sıkı bir bağlılık gösterirken aynı zamanda diğer aşırı sağ ulusalcı hareketlere benzer şekilde yoğun bir milliyetçilik ifade eder. Otoriter muhafazakar liderlerin örnekleri arasında António de Oliveira Salazar ve Engelbert Dollfuss bulunur. Otoriter muhafazakar hareketler, faşizmle aynı dönemde belirgindi ve bazen çatıştı. Her iki ideoloji de milliyetçilik gibi temel değerleri paylaştı ve komünizm ve materyalizm gibi ortak düşmanları vardı, ancak otoriter muhafazakarlığın gelenekselci doğasıyla faşizmin devrimci, yeniden doğuşçu ve popülist doğası arasında bir kontrast vardı - bu nedenle otoriter muhafazakar rejimlerin yükselen faşist ve Nazi hareketlerini bastırmak yaygındı. İki ideoloji arasındaki düşmanlık, Engelbert Dollfuss'un ultra-Katolik siyasetçinin Avusturya Nazileri tarafından suikastla öldürülmesiyle belirlenen güç mücadelesinde vurgulanmaktadır. Sosyolog Seymour Martin Lipset, 1920-1960 döneminde sağcı aşırılıkçı politikaların sınıf temelini incelemiştir:
Sağcı veya sağcı aşırılıkçı hareketler, tarihin farklı dönemlerinde ortaya çıkmıştır. Bunlar, Macaristan'daki Horthyistler, Avusturya'daki Dollfuss'un Hristiyan Sosyal Partisi, Hitler öncesi Almanya'daki Der Stahlhelm ve diğer milliyetçiler, Salazar'ın Portekiz'i, pre-1966 Gaullist hareketler ve çağdaş Fransa ve İtalya'daki monarşistler gibi çeşitli örnekler verilebilir. Sağcı aşırılıkçılar muhafazakardır, devrimci değillerdir. Kültürel ve ekonomik olanları korumak veya restore etmek için siyasi kurumları değiştirmeyi amaçlarlar, merkez ve sol aşırılıkçılar ise kültürel ve sosyal devrim için siyasi araçları kullanmayı amaçlarlar. Sağcı aşırılıkçının ideali totaliter bir hükümdar değil, bir kral veya bir gelenekselci olan kişidir. İspanya, Avusturya, Macaristan, Almanya ve İtalya gibi ülkelerdeki birçok hareket açıkça monarşisttir... Bu hareketlerin destekçileri, merkezcilerin destekçilerinden daha zengin ve daha dindar olma eğilimindedirler, bu da potansiyel kitle desteği açısından daha önemlidir.
Tarihçe > Muhafazakar partilerin ve hareketlerin tarihi

Muhafazakar siyasi partiler, ülkeden ülkeye farklılık gösteren hedeflere sahiptir. Hem muhafazakar hem de liberal partiler genellikle mülkiyetin özel sahipliğini, komünist, sosyalist ve yeşil partilerin aksine, toplumsal sahiplik veya mülk sahiplerinin sosyal sorumluluğunu gerektiren yasalara karşı desteklemektedir. Muhafazakarlar ve liberal partiler arasındaki fark genellikle sosyal konularda ortaya çıkar. Muhafazakarlar, bazı toplumsal normlara uymayan davranışları reddeder. Modern muhafazakar partiler genellikle liberal veya işçi partilerine karşıtlıklarıyla kendilerini tanımlarlar. "Muhafazakar" teriminin Amerika Birleşik Devletleri'ndeki kullanımı, o ülkeye özgüdür.
İtalya'da, liberal ve radikal gruplar tarafından birleştirilen (Risorgimento) liberal partiler, sağ partilerin yerini almıştır. Hollanda'da ise muhafazakarlar, 1980 yılında yeni bir Hristiyan demokrat partiyle birleşmiştir. Avusturya, Almanya, Portekiz ve İspanya'da ise muhafazakarlık faşizme veya aşırı sağa dönüşmüş ve bu akımlarla bütünleşmiştir. Japonya'da ise 1940 yılında tüm partiler tek bir faşist parti altında birleştirilmiştir. Savaşın ardından Japon muhafazakarları kısa bir süre siyasete geri dönmüş olsa da, büyük ölçüde kamudan uzaklaştırılmışlardır.
Latin Amerika ülkelerinde uzun süredir muhafazakar elitler egemenlik kurmuştur. Genellikle bunlar, parti siyaseti yerine sivil kurumlar, kilise ve silahlı kuvvetlerin kontrolünü ve desteğini sağlayarak gerçekleştirilmiştir. Kilise genellikle vergiden muaf tutulmuş ve çalışanları sivil yargılama kapsamı dışında tutulmuştur. Ulusal muhafazakar partilerin zayıf veya var olmadığı durumlarda, muhafazakarlar tercih ettikleri hükûmet biçimi olarak askeri diktatörlüğe daha çok dayanmışlardır. Ancak elitlerin halk desteğini muhafazakar partiler için harekete geçirebildiği bazı ülkelerde daha uzun süreli siyasi istikrar sağlanmıştır. Şili, Kolombiya ve Venezuela, güçlü muhafazakar partilerin geliştiği ülkelerin örnekleridir. Arjantin, Brezilya, El Salvador ve Peru ise bunun gerçekleşmediği ülkelerin örnekleridir. Venezuela'nın Muhafazakar Partisi, 1858-1863 Federal Savaşları'nın ardından ortadan kaybolmuştur. Şili'nin muhafazakar partisi olan Ulusal Parti, 1973 askeri darbenin ardından dağılmış ve sonraki demokrasi döneminde yeniden siyasi bir güç olarak ortaya çıkmamıştır. Louis Hartz, Quebec ve Latin Amerika'daki muhafazakarlığı feodal toplumların yerleşimleri olarak açıklamıştır. Amerikalı muhafazakar yazar Russell Kirk, muhafazakarlığın Amerika'ya getirildiğini ve Amerikan Devrimi'ni bir "muhafazakar devrim" olarak yorumlamıştır.
Tarihçe > Ülkelerine göre

Birçok ülkede siyasi muhafazakarlık gelişmiş olsa da, çoğu ülkede muhafazakar partiler bulunmamaktadır. Varoluş nedenleri ortadan kalktığında birçok muhafazakar parti de ortadan kaybolmuştur. Aşağıda günümüzde varlığını sürdüren tarihi muhafazakar akımlar listelenmektedir.
Tarihçe > Ülkelerine göre > Fransa

Fransa'da muhafazakarlık, Fransız Devrimi'nin laikliğini reddetme, Katolik Kilisesi'nin rolünü destekleme ve monarşinin geri getirilmesi üzerine odaklanmıştır. Monarşist hareket 1870'lerde zaferin eşiğindeyken, önerilen kral Henri, Chambord Kontu, üç renkli bayrağı asmaktan kaçındığı için çökmüştür. Dini gerilimler 1890-1910 döneminde artmış, ancak Birinci Dünya Savaşı'nda birlik ruhunun etkisiyle ılımlı bir hâl almıştır. 1940-1944 dönemindeki Vichy rejimi, aşırı muhafazakarlıkla karakterize edilmiş olup, antisemitizm, bireyciliğe karşıtlık, aile hayatının vurgulanması ve ekonominin ulusal yönlendirilmesi gibi unsurları bünyesinde barındırmıştır.
İkinci Dünya Savaşı'nın ardından Fransa'da, muhafazakarlar Gaullist grupları destekledi ve milliyetçilik, gelenek, düzen ve Fransa'nın yeniden inşası üzerinde vurgu yaptı. Gaullistler, sosyal konularda farklı görüşlere sahipti. Muhafazakar grupların sayısı, istikrarsızlıkları ve yerel konularla özdeşleşme eğilimleri basit bir kategorizasyonu reddeder. İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana muhafazakarlık, Fransa'da önemli bir siyasi güç olmuştur. Olağandışı bir şekilde, savaş sonrası Fransız muhafazakarlığı, bir liderin kişiliği etrafında şekillenmiş olan Charles de Gaulle'e dayanmış ve geleneksel Fransız muhafazakarlığından ziyade Bonapartizm geleneğine dayanmıştır. Gaullizm, Fransa'da Cumhuriyetçiler (eski adıyla Halk Hareketi Birliği) çatısı altında devam etmektedir ve daha önce Nicolas Sarkozy tarafından yönetilmiştir, Fransa'da bir muhafazakar figür (bkz. Solculuk). "Muhafazakar" kelimesi, Fransa'da birçok insan için bir hakaret terimidir.
Tarihçe > Ülkelerine göre > İtalya

1945 yılına gelindiğinde Benito Mussolini'nin aşırı sağ İtalyan faşist hareketi itibarını yitirmişti. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, İtalya'da muhafazakâr partiler, merkezde yer alan Hristiyan Demokrasi (DC) partisi tarafından domine ediliyordu. 1948'deki solu ezmeyle elde ettiği ezici zaferiyle, merkez (ilerici ve muhafazakâr fraksiyonları da içeren) iktidardaydı ve Denis Mack Smith'in de dediği gibi, "ılımlı derecede muhafazakâr, din veya mülke dokunmayan her şeye oldukça hoşgörülü, fakat her şeyden önce Katolik ve bazen kiliseye yakın" bir yapıya sahipti. DC partisi 1994 yılında dağılana kadar siyaseti domine etti.
1994 yılında medya patronu ve girişimci Silvio Berlusconi, liberal muhafazakâr parti Forza Italia'yı (FI) kurdu. Berlusconi, 1994, 2001 ve 2008'de üç seçimi kazanarak Başbakan olarak neredeyse on yıl boyunca ülkeyi yönetti. Forza Italia, hükûmetteyken sağcı bölgesel parti Lega Nord ile bir koalisyon oluşturdu. FI'nın yanı sıra, muhafazakâr fikirler şu anda Angelino Alfano liderliğindeki Yeni Merkez-Sağ partisi tarafından temsil edilmektedir. Berlusconi, Forza Italia'nın yeniden doğuşu olan yeni bir parti kurdu ve bu şekilde yeni bir muhafazakâr hareketin temellerini attı. Alfano Dışişleri Bakanı olarak görev yaptı. 2018 seçimlerinden sonra, Lega Nord ve Beş Yıldız Hareketi sağ popülist bir hükûmet oluşturdu, ancak daha sonra başarısız oldu. 2022 İtalyan genel seçimleri sonrasında ise muhafazakâr siyasi güçler, yani Liga, Forza Italia ve FdI, yeniden yürütme gücüne döndü.
Psikoloji > Dürüstlük

Birkaç araştırma tarafından bulunan Büyük Beş Kişilik Modeli, siyasi psikoloji alanında kullanılmaktadır. Bilinçlilik (çalışkanlık ve dikkatli olma niteliği) puanı yüksek olan bireylerin daha yüksek bir olasılıkla sağcı siyasi kimliklere sahip olduğu bulunmuştur. Spektrumun karşı ucunda ise Deneysel Açıklığa yüksek puan verenler arasında sol eğilimli bir ideoloji arasında güçlü bir ilişki tespit edilmiştir.
Kişilik psikolojisi araştırmaları, muhafazakarlığın düzenlilikle pozitif, yeni deneyimlere açıklıkla ise negatif ilişkili olduğunu göstermektedir. 2021 yılında yapılan bir araştırma, düzenliliğin iş performansıyla pozitif ilişkili olduğu için muhafazakar hizmet çalışanlarının, liberal olanlara göre daha yüksek değerlendirmeler, değerlendirmeler ve bahşişler aldığını bulmuştur.
Psikoloji > Otoriterlik

İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, psikologlar sol ve sağ arasındaki ideolojik farklılıkları açıklayan farklı motivasyonlar ve eğilimler üzerine araştırmalar yaptı. Erken dönem çalışmalar muhafazakarlar üzerinde yoğunlaşırken, Theodor W. Adorno'nun F-skala kişilik testine dayanan The Authoritarian Personality (1950) adlı çalışmasıyla başladı. Bu kitap teorik ve metodolojik açıdan yoğun eleştirilere maruz kalmış olsa da, bazı bulguları daha sonraki deneysel araştırmalar tarafından doğrulanmıştır.
Psikolog Bob Altemeyer'e göre, politik olarak muhafazakar olan bireyler genellikle RWA ölçeğinde sağ otoriterlikte yüksek puan alırlar. Bu bulgu Adorno tarafından da tekrarlanmıştır. İsrail'deki İsrailli ve Filistinli öğrenciler üzerinde yapılan bir çalışmada, sağ parti destekçilerinin RWA puanlarının sol parti destekçilerininkinden önemli ölçüde daha yüksek olduğu bulunmuştur. Ancak H. Michael Crowson ve meslektaşlarının 2005 yılında yaptığı bir çalışma, RWA ile diğer muhafazakar pozisyonlar arasında orta düzeyde bir fark olduğunu belirterek, "sonuçlarımız muhafazakarlığın RWA ile eşanlamlı olmadığını gösterdi" demiştir.
Psikoloji > Belirsizlik toleransı-hoşgörüsüzlük

İngiliz psikolog Glenn Wilson, 1973 yılında, muhafazakar inançların temelinde yatan genel bir faktörün "belirsizlikten korku" olduğunu kanıtlayan etkili bir kitap yayımladı. Jost, Glaser, Kruglanski ve Sulloway tarafından 2003 yılında yapılan bir araştırma literatürünün meta-analizi, belirsizlik hoşgörüsüzlüğü ve bilişsel kapanış ihtiyacı gibi birçok faktörün, bireyin politik muhafazakarlığı derecesine ve karar vermedeki tezahürlerine katkıda bulunduğunu bulmuştur. Kathleen Maclay tarafından yapılan bir çalışma, bu özelliklerin "kişisel bağlılık ve kararlı sadakat gibi genel olarak değer verilen özelliklerle ilişkili olabileceğini" belirtmiştir. Araştırma ayrıca, çoğu insanın değişime dirençli olduğunu, liberallerin ise daha hoşgörülü olduğunu göstermektedir.
Psikoloji > Sosyal baskınlık yönelimi

Psikolog Felicia Pratto ve meslektaşları, yüksek bir sosyal baskınlık yöneliminin (SDO) muhafazakar siyasi görüşlerle ve eşitliği teşvik etmek için sosyal mühendislik karşıtlığıyla güçlü bir şekilde ilişkili olduğunu destekleyen kanıtlar bulmuşlardır. Pratto ve meslektaşları ayrıca yüksek SDO puanlarının önyargı ölçüleriyle yüksek düzeyde ilişkili olduğunu bulmuşlardır.
Ancak David J. Schneider, üç faktör arasındaki ilişkilerin daha karmaşık olduğunu savunarak, "SDO kontrolü yapıldığında, önyargı ile politik muhafazakarlık arasındaki korelasyon neredeyse sıfıra indirgenir, bu da muhafazakarlık-önyargı bağlantısının SDO tarafından oluşturulduğunu göstermektedir" şeklinde yazmıştır. Muhafazakar siyasi teorisyen Kenneth Minogue, Pratto'nun çalışmasını eleştirmiştir, şöyle söylemiştir:
Muhafazakâr karakterin, yerleşik kimliklere değer vermek, alışkanlıkları övmek ve önyargıya saygı duymak gibi özellikleri vardır, bunu irasyonel olduğu için değil, bu tür şeylerin insanların atılgan dürtülerini geleneksel sağlamlıklara bağladığı için takdir ederiz ve genellikle bunları kaybetmeye başladığımızda değer vermeye başlarız. Radikalizm genellikle gençlik hareketlerini üretirken, muhafazakârlık, hayatta en çok değer verdiğimiz şeyleri keşfeden olgun bireyler arasında bulunan bir durumdur.
1996 yılında yapılan bir araştırma, ırkçılık ile muhafazakârlık arasındaki ilişkinin daha eğitimli bireyler arasında daha güçlü olduğunu bulmuştur, ancak "siyahilere yönelik olumsuz duygu, herhangi bir eğitim veya entelektüel düzeyde politik muhafazakârlıkla hemen hemen hiç ilişkili değildir" şeklinde bir bulguya da ulaşılmıştır. Ayrıca, ırkçılık ve muhafazakârlık arasındaki ilişkinin tamamen sosyal hakimiyet yönelimi ile karşılıklı ilişkileriyle açıklanabileceği ortaya konmuştur.
Psikoloji > Mutluluk

Arthur C. Brooks'ın 2008 tarihli "Gross National Happiness" adlı kitabında, muhafazakârların sosyal liberallere göre yaklaşık olarak iki kat daha mutlu olduğu bulgusunu sunmaktadır. 2008 tarihli bir çalışma, muhafazakârların toplumdaki eşitsizliklere kayıtsız kalmaları ve mevcut durumu meşrulaştırma eğilimleri nedeniyle liberallerden daha mutlu olduklarını öne sürmüştür. Ancak, 2012 tarihli bir çalışma bu sonucu çürütmüş ve muhafazakârların daha yüksek kişisel etki (örneğin, kişisel kontrol, sorumluluk), daha olumlu bir bakış açısı (örneğin, iyimserlik, özsaygı) ve daha üstün ahlaki inançlar (örneğin, daha yüksek dindarlık, daha yüksek ahlaki netlik) ifade ettiklerini göstermiştir.
Yararlı yazılar

Muhafazakârlık Nedir?18 Eylül 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. - Bekir Berat Özipek, Star Gazetesi Yazarı, Liberal Düşünce Topluluğu Üyesi
Gianfranco Fini
2012 March for Life - Paris, Fransa
Miklós Horthy (1868–1957), 1920'den 1944'e kadar Macaristan Krallığı'nın regenti olarak hizmet veren Macar amiral ve devlet adamı.
Edmund Burke (1729–1797)
Joseph de Maistre (1753–1821)
Rishi Sunak, Birleşik Krallık'ın şu anki başbakanı
Margaret Thatcher (1925–2013), Muhafazakar Parti'nin liderliği döneminde Thatcherizm'i uyguladı.
Giorgia Meloni, İtalya'nın mevcut başbakanı
Silvio Berlusconi
1950 Türkiye genel seçimlerinde Demokrat Parti'nin kullandığı ünlü seçim afişi
Turgut Özal
Millî Görüş hareketinin lideri, eski Başbakan Necmettin Erbakan
Recep Tayyip Erdoğan, Türkiye'nin mevcut cumhurbaşkanı
Hayat Kitabı (film)

| --- | --- |
The Book of Life

Yönetmen: Jorge R. Gutiérrez
Yapımcı: Aaron Berger Brad Booker Guillermo del Toro Carina Schulze
Senarist: Jorge R. Gutiérrez Doug Langdale
Seslendiren: Diego Luna Zoe Saldana Channing Tatum Ron Perlman Christina Applegate Ice Cube Kate del Castillo
Müzik: Gustavo Santaolalla
Kurgu: Ahren Shaw
Stüdyo: Reel FX Creative Studios 20th Century Fox Animation
Yapım yılı: 2014
Çıkış tarih(ler)i: 17 Ekim 2014 (2014-10-17)  ABD 5 Haziran 2015 (2015-06-05)  Türkiye
Süre: 95 dakika
Ülke:  ABD
Dil: İngilizce
Hayat Kitabı (İngilizce özgün adıyla: The Book of Life), 2014 yılı yapımı animasyon film. 05 Haziran 2015 tarihinde Türkiye'de vizyona girmiştir.
Konusu

Müze rehberi Mary Beth, cezalı olan bir grup öğrenciyi gizli bir müze turuna çıkarır ve onlara, dünyadaki her hikâyenin yer aldığı Hayat Kitabı'ndaki San Angel adlı Meksika kasabasının hikâyesini anlatır.
Feksofenadin

Feksofenadin yapısı
Feksofenadin, saman nezlesi ve ürtiker gibi alerji semptomlarının tedavisinde kullanılan bir antihistamin farmasötik ilaçtır.
Terapötik olarak feksofenadin, seçici bir periferik H1 blokerdir. Birinci kuşak antihistaminiklere kıyasla kan-beyin bariyerini daha az geçebildiği ve sedasyona neden olduğu için ikinci kuşak antihistaminik olarak sınıflandırılır.
1979 yılında patenti alınmış ve 1996 yılında tıbbi kullanıma girmiştir. Dünya Sağlık Örgütü'nün Temel İlaçlar Listesi'nde yer almaktadır. Feksofenadin, 2011'den beri jenerik formda üretilmektedir.
Steve Jobs (kitap)

| --- | --- |

ISBN: 1-4516-4853-7
Steve Jobs, bizzat Steve Jobs'un isteğiyle kaleme alınan ve kendi adını taşıyan biyografisidir. Kitap, Jobs'un talebiyle, eski bir CNN ve TIME yöneticisi olan, Benjamin Franklin ve Albert Einstein'ın çok satan biyografilerinin yazarı Walter Isaacson tarafından yazılmıştır.
Jobs'la iki yılda yapılan kırktan fazla görüşmeye -ve yüzden fazla aile üyesi, arkadaş, düşman, rakip ve meslektaşla yapılan görüşmelere- dayanan kitap için Isaacson'a Jobs'un yaşamına "benzeri görülmemiş" bir erişim hakkı verilmiştir. Jobs, Isaacson'un görüştüğü kişileri kendisi hakkında dürüstçe konuşmaları için teşvik etmiştir. Jobs kitap yazım sürecinde işbirliği yapmasına rağmen, kitabın kapağı dışında içeriği üzerinde herhangi bir kontrol uygulamak istememiş ve kitabı yayınlanmadan önce okuma hakkından feragat etmiştir.
Kitap 24 Ekim 2011'de Jobs'un ölümünden 19 gün sonra Amerika Birleşik Devletleri'nde Simon & Schuster tarafından yayınlanmıştır.
Aaron Sorkin tarafından yazılan ve Danny Boyle tarafından yönetilen, başrolde Michael Fassbender'ın oynadığı bir film uyarlaması 9 Ekim 2015'te vizyona girmiştir.
Ön kapak

Ön kapak, Steve Jobs'un, 2006 yılında Fortune dergisinin güçlü insanlarla ilgili bir portföy için sipariş ettiği fotoğrafını kullanıyor. Fotoğraf Albert Watson tarafından çekildi.
Fotoğraf çekildiğinde, ekipmanını kurmak için üç saatlik bir süre olması konusunda ısrar ettiğini ve "[her çekimi, Jobs] için mümkün olduğu kadar yıldırım hızında" gerçekleştirmek istediğini söyledi. Jobs geldiğinde Watson'a hemen bakmadı, bunun yerine ekipmana baktı, Watson'ın 4 × 5 kamerasına odaklandı ve "vay canına, film çekiyorsun" dedi.
Jobs Watson'a bir saat süre verdi. Bu süre, çoğu fotoğrafçıya portre seansları için verdiğinden daha uzundu. Watson Jobs'tan, "kamerayla yüzde 95, neredeyse yüzde 100 göz teması kurmasını" ve insanların ona meydan okuduğu durumları ve "önündeki yeni projeyi düşünmesini" istedi.
Kitap kapağındaki başlık yazı tipi Helvetica'dır .
Arka kapak

Arka kapak, Jobs'un Şubat 1984'te Norman Seeff tarafından Woodside, California'daki oturma odasında çekilen başka bir fotoğraf portresini kullanır. TIME dergisi tarafından yayınlanan bir Kapak Arkası makalesinde, Seeff ikisi Jobs'un oturma odasında yerde otururken, Jobs'un odadan çıkıp bir Macintosh 128K (orijinal Macintosh bilgisayar) ile döndüğünü anlatır. Seeff fotoğrafı çekerken, Jobs bilgisayarı kucağında tutarak lotus pozisyonunda "yere düşmüştür".