Grozni
Tarihi > Sovyet bölgesel başkenti

Ekim Devrimi'nden bir gün sonra, 8 Kasım 1917'de N. Anisimov başkanlığındaki Bolşevikler Grozni'yi ele geçirdi. Rus İç Savaşı tırmanırken, Proletarya 12. Kızıl Ordu'yu kurdu ve garnizon, 11 Ağustos-12 Kasım 1918 tarihleri arasında Terek Kazaklarının sayısız saldırılarına maruz kaldı. Ancak Denikin ordularının gelişiyle Bolşevikler geri çekilmek zorunda kaldı ve Grozni 4 Şubat 1919'da Beyaz Ordu tarafından ele geçirildi. Gizli operasyonlar gerçekleştirildi, ancak 1920'de Kızıl Ordu'nun Kafkasya cephesine gelmesi ile birlikte şehir 17 Mart'tan sonra Rus SFSR ile kalıcı olarak gerçekleşecek bir birleşime tanık oldu. 20 Ocak 1921'de kurulan Sovyet Dağ Cumhuriyeti'nin bir parçası ve Çeçen Ulusal Okruğu'nun başkenti haline geldi.
30 Kasım 1922'de Dağ Cumhuriyeti dağıldı ve Ulusal okrug, idari merkezi Grozni olan Çeçen Özerk Bölgesi (Çeçen ÖC) haline dönüştü. O sıralarda nüfusun çoğunluğunu hala Ruslar oluşturuyordu, ancak Kazak kökenliydi. Kazaklar Sovyet milleti için potansiyel bir tehdit olarak görüldüğünden, Moskova aktif olarak[kaynak belirtilmeli] Çeçenlerin dağlardan şehre göçünü teşvik etti. 1934'te Çeçen-İnguş Özerk Oblastı kuruldu ve oblast 1936'da Çeçen-İnguş ÖSSC haline dönüştürüldü.
Grozni ve Maykop, sahip oldukları petrol kaynakları nedeniyle 1942 yazında Alman Fall Blau operasyonunun ana stratejik hedefleriydi (bkz. Kafkasya Savaşı). Grozni'yi ele geçirememeleri Almanya için büyük bir yenilgiydi çünkü Grozni Stalingrad Muharebesi'ni zaferle sonuçlandırma açısından önemli faktördü, çünkü Grozni Astrahan'dan gelen Volga Nehri'nden taşınan petrol kaynaklarını kesmek için bir üs görevi görebilirdi. Grozni'ye öncelik vermemek, hatta kritik Panzer kuvvetlerini kuzeydeki Leningrad Kuşatması'na devretmek bile, Adolf Hitler'in Wehrmacht'ın operasyonel seviye kontrolünü, Hitler'in ekspres emirlerine karşı petrol arzı üzerinde iki büyük şehre defalarca öncelik veren generallerinden alması açısından önemli bir faktördü. Bununla birlikte, Sovyet doktrini, Ukrayna'nın gıdasına ve Kafkasya petrolüne öncelik vermekte asla başarısız olmadı, bu da Almanya'nın 1943'te sınır dışı edilmesinin/geri çekilmesinin ardından sert eylemlerle sonuçlandı.
1944'te, tüm Çeçen ve İnguş nüfusu, Sovyet yönetimine isyan ettikten sonra sınır dışı edildi. Seyahat imkanı kısıtlı olan çok sayıda insan yerinde "tasfiye edildi", ve göç süreci ve Sibirya'da kalış birçok ölümle sonuçlandı. Dahili NKVD verilerine göre, yalnızca 1944-1948'de toplam 144.704 insan öldü (ölüm oranı tüm grup açısından %23.5'tir). Alexander Nekrich, John Dunlop ve Moshe Gammer gibi yazarlar, dönemin nüfus sayımı verilerine dayanarak, yalnızca Çeçen nüfusu içinde yaklaşık 170.000–200.000 kişinin öldüğünü tahmin etmektedir, bu nedenle, sınır dışı edilen toplam Çeçen nüfusunun üçte birinden fazlası, bu 4 yıl boyunca neredeyse yarıya kadar öldü (bu dört yıl boyunca diğer gruplar için oranlar yaklaşık %20'dir). Kütüphaneler ve mezarlıklar da dahil olmak üzere şehirdeki tüm izler NKVD birlikleri tarafından yok edildi. Bu süreç, Avrupa Parlamentosu tarafından 2004 yılında bir soykırım eylemi olarak kabul edildi.
Grozni, Rus SFSC'sine bağlı Grozni Oblastı'nın idari merkezi oldu ve o zamanlar şehri oluşturan nüfusun tamamı Ruslardan oluşmaktaydı. 1957'de Çeçen-İnguş ÖSSC yeniden inşa edildi ve Çeçenlerin geri dönmesine izin verildi. On üç yıldır Nah'a girişleri engellenen Çeçenlerin Grozni'ye dönüşü, geri dönene kadar bir Rus şehri olan bu şehrin sosyal, ekonomik ve politik sistemlerinde büyük aksamalara neden olacaktı. Bu, iki grup arasında kendi kendini besleyen bir etnik çatışma döngüsüne neden oldu ve her iki grup da diğerinin şehirdeki varlığının yasa dışı olduğuna inanıyordu. Rus olmayanların Grozni'ye göçü bir süre daha devam ederken, etnik Rus nüfusu da 1958'de etnik topluluklar arası çatışmanın kısa bir süre sonra patlak vermesinden sonra SSCB'nin diğer bölgelerine, özellikle Baltık ülkelerine göç etti.
Sosyolog Georgy Derluguyan'a göre, Çeçen-İnguş Cumhuriyeti'nin ekonomisi iki alana bölünmüştü - bu, Fransız yerleşimcilerin yönettiği Cezayir'e çok benziyordu. Ruslar daha yüksek maaşlı tüm işlerde çalışabiliyorken Rus olmayanlar tüm hükûmet pozisyonlarından sistematik olarak dışlanmıştı. Ruslar (ve Ukraynalılar ile Ermeniler de) eğitim, sağlık, petrol, makine ve sosyal hizmetlerde çalıştı. Rus olmayanlar (benzer şekilde Ukraynalılar ve Ermeniler hariç diğer vatandaşlar) tarımda, inşaatta, çok sayıda istenmeyen işlerde ve sözde "kayıt dışı sektörde" (yani, hukuk sektöründeki kitlesel ayrımcılık nedeniyle yasa dışı işlerde) çalıştı.
Aynı zamanda şehirde büyük bir gelişme meydana geldi. Diğer birçok Sovyet şehri gibi, Stalinist mimari tarz bu dönemde yaygındı, şehirdeki apartmanların yanı sıra Bakanlar Kurulu ve Grozni'de Grozni Üniversitesi binaları gibi büyük idari binalar inşa edildi. Daha sonraki projeler arasında birçok Sovyet şehrinde öne çıkan yüksek apartman blokları ve bir şehir havaalanı vardı. 1989 yılında şehrin nüfusu yaklaşık 400.000 kişiydi.[kaynak belirtilmeli]