Hollanda Altın Çağı resmi
Sonraki ün

17. yüzyıl Hollanda resminin muazzam başarısı, sonraki nesillerin çalışmalarını etkisiz hale getirdi ve 18. yüzyıl Hollandalı ressamı - ve tartışmasız, Van Gogh'dan önceki 19. yüzyıl ressamı - Hollanda dışında iyi bilinmemektedir. Zaten dönemin sonunda sanatçılar, alıcıların yaşayan sanatçılardan çok ölülerle ilgilendiğinden şikayet ediyorlardı.
Sadece üretilen muazzam miktarlardan ötürü Hollanda Altın Çağı resmi, 18. yüzyılda Hollandalı Altın Çağı sanatçılarını tanımlamak için bulunmuş bir terim olan Eski Usta resim koleksiyonlarının her zaman önemli bir bölümünü oluşturdu. Eski kraliyet koleksiyonlarında sadece Wouwerman resimlerini alan Dresden'de 60'tan fazla ve Hermitage'de 50'den fazla resim vardır. Ancak dönemin itibarı birçok değişiklik ve vurgu kayması göstermiştir. Neredeyse değişmeyen bir faktör, özellikle Romantik dönemden beri Rembrandt'a duyulan hayranlık oldu. Diğer sanatçılar, kritik servet ve piyasa fiyatında büyük değişiklikler gösterdiler; dönemin sonunda bazı aktif Leiden fijnschilderleri'nin büyük itibarı vardı ancak 19. yüzyılın ortalarından bu yana çeşitli türlerdeki realist eserler çok daha fazla takdir edildi.
Vermeer, 19. yüzyılda neredeyse tamamen belirsizlikten kurtarıldı ve bu sırada birçok eseri başkalarına yeniden atfedildi. Bununla birlikte, eserlerinin çoğunun zaten büyük koleksiyonlarda yer alması genellikle diğer sanatçılara atfedilmesi, kolektif yapıtları bilinmese bile bireysel resimlerin kalitesinin fark edildiğini gösterir. Diğer sanatçılar, az bilinen ressamlar kitlesinden kurtarılmaya devam ettiler: 1950'lerde Adriaen Coorte'nin ve yüzyılın başlarında peyzajcılar Jacobus Mancaden ve Frans Post. gibi.
Tür resimleri uzun zamandır popülerdi ancak pek saygı görmedi. 1780'de Horace Walpole, "kahkahaları, en çirkin ahlaksızlıkla kendini başka yöne çevirmeye davet ettiklerini" onaylamadı. 18. yüzyıl akademik sanatının İngiliz lideri Sir Joshua Reynolds, Hollanda sanatı hakkında birkaç açıklayıcı yorum yaptı. Vermeer'in Sütçü'nün kalitesinden (bu makalenin başında resmedilmiştir) ve Hals'ın portrelerinin canlılığından etkilendi, onları düzgün bir şekilde bitirmek için "sabrından" yoksun olduğuna pişman oldu ve Steen'in İtalya'da doğmadığı ve Yüksek Rönesans tarafından oluşturuldu, böylece yeteneği daha iyi değerlendirilebilirdi. Reynold'un zamanına gelindiğinde, tür resminin ahlaki yönü artık Hollanda'da bile anlaşılmıyordu; meşhur örnek, o zamanlar Gerard ter Borch tarafından bilindiği şekliyle Baba Admonition'ıdır . Bu, Goethe ve diğerleri tarafından kızını azarlayan bir baba tasvirinin inceliğinden ötürü övgüyle karşılandı. Aslında çoğu (ama hepsi değil) modern bilim insanına göre, bu bir genelevde bir öneri sahnesidir - iki versiyon vardır (Berlin ve Amsterdam) ve ikisinde de adamın elindeki bir "masal- anlatma parasının" kaldırılıp üzerinin boyanıp boyanmadığı belirsizdir.
18. yüzyılın ikinci yarısında, Hollanda resminin gerçekçiliği İngiltere'de bir "Whig tadı" idi ve Fransa'da Aydınlanma rasyonalizmi ve siyasi reform özlemleriyle ilişkilendirildi. 19. yüzyılda, gerçekçiliğe neredeyse evrensel bir saygı ve türler hiyerarşisindeki son düşüşle birlikte, çağdaş ressamlar, tür ressamlarından hem gerçekçiliklerini hem de anlatı amacıyla nesneleri kullanmalarını ödünç almaya ve benzer konuları kendileri resmetmeye başladılar. Hollandalıların öncülük ettiği tüm türlerle çok daha büyük tuvallerde (hala hayatlar hariç) ortaya çıktı.
Manzara resminde, 18. yüzyılda İtalyan sanatçılar en etkili ve en çok saygı duyulan sanatçılardı, ancak John Constable onları yapaylık için kınayan, tonal ve klasik sanatçıları tercih eden Romantikler arasındaydı. Aslında her iki grup da 19. yüzyılda etkili ve popüler kaldı.