Süper kullanıcı
Unix ve Unix benzeri işletim sistemlerinde

Unix benzeri bilgisayar işletim sistemlerinde ve Linux çekirdeğinde, "root", tüm modlarda (tek veya çok kullanıcılı) tüm haklara ve izinlere (tüm dosya ve programlara) sahip olan kullanıcının gelenekselleşmiş adıdır. Alternatif isimler arasında BeOS'ta baron ve bazı Unix varyantlarında avatar bulunur. BSD'de, genellikle bir "root" hesabına ek olarak bir toor (geriden yazılmış "root") hesabı da bulunur. Adı ne olursa olsun, süper kullanıcının kullanıcı kimliği her zaman 0'dır. Root kullanıcısı, dosyaların sahipliğini değiştirmek ve 1024'ün altındaki ağ bağlantı noktalarına (portlara) bağlanmak gibi sıradan bir kullanıcının yapamayacağı birçok şeyi yapabilir.
Root adı, bir Unix sisteminin kök dizinini (İngilizce root directory) değiştirme iznine sahip tek kullanıcı hesabının root olması nedeniyle ortaya çıkmış olabilir. Bu dizin başlangıçta "root'un" ana dizini olarak kabul ediliyordu. Ancak, UNIX Dosya Sistemi Hiyerarşi Standardı güncel halinde "root'un" ana dizininin /root olmasını öneriyor.  Unix benzeri bir sistemde önyüklenen ilk işlem genellikle init olarak adlandırılır. Bu işlem, "root" ayrıcalıklarıyla çalışır. Ebeveynlerinin ayrıcalıklarını devralan diğer tüm işlemleri doğrudan veya dolaylı olarak doğurur. Yalnızca "root" olarak çalışan bir işlemin kullanıcı kimliğini başka bir kullanıcınınkiyle değiştirmesine izin verilir ve bunu yaptıktan sonra işlem geri alınamaz. Başka bir durum ise login işlemidir. Kullanıcılardan oturum açma bilgilerini isteyen bu programlar [örneğin, su (switch user - kullanıcı değiştir) veya sudo (substitute user do - kullanıcı yerine yap], başarılı kimlik doğrulama sağlanırsa işlemin/programın o hesabın ayrıcalıklarına sahip olarak çalıştırılmasına olanak tanır.
Genellikle root'un normal bir kullanıcı hesabı olarak kullanılmaması önerilir. Bunun nedeni, komutların girilmesindeki basit yazım hatalarının bile sisteme büyük zararlar verebilmesidir (örneğin, sudo rm -rf *). Bu sebepten, çoğu UNIX / Linux tabanlı sistemde "root" yerine bir kullanıcı hesabı kullanılmalıdır ve kullanılmaktadır. Root yetkisi gerektiren işlemler su veya sudo komutu ile kullanılır. "su" komutu kullanıcının "root" şifresini bilmesini gerektirirken, "sudo" yöntemi, kullanıcının "root" olarak çalıştırılacak yetkiye sahip olmasını gerektirir. Bu işlem için /etc/sudoers dosyasındaki kullanıcı gruplarına, wheel, adm, admin veya sudo eklenir.
Çeşitli nedenlerden dolayı, sudo yaklaşımı daha modern görülür ve çok daha sık tercih edilir. Bu komut, örneğin komutu kimin kullandığına ve yetki gerektiren hangi işlemleri gerçekleştirdiğine dair bir denetim izi bırakır.
MacOS ve bazı Linux dağıtımları (ki, önemlisi Ubuntu'dur) gibi bazı işletim sistemleri, oluşturulan ilk kullanıcıya otomatik olarak sudo yoluyla "root" olarak çalıştırma imkanı verir. Ancak bu sistem, yönetimsel işlemler ("root" yetkisi gerektiren) yapmadan önce şifrelerini soracak şekilde yapılandırılmıştır. Bazı durumlarda gerçek root hesabı varsayılan olarak devre dışı olduğundan doğrudan kullanılamaz. Apple iOS ve Android gibi mobil platform odaklı işletim sistemlerinde, süper kullanıcı erişimine tasarım gereği erişilemez. Ancak bu yetkiyi elde etmek için güvenlik sisteminin açıkları kullanılabilir. Plan 9 gibi bazı sistemde ise hiçbir süper kullanıcı yoktur.