stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Rothschild ailesi
Erken zamanlar

Ailenin Avrupa'da tanınmaya başlaması döviz ticaretiyle uğraşan ve Hesse Prensi ile ticaret yapan 1710 doğumlu Amschel Moses Rothschild'in oğlu olan Mayer Amschel Rothschild'in Frankfurt'ta 1744 yılında doğumuyla başladı. Frankfurt'un Judengasse denilen Yahudi gettosunda doğan Mayer, bir finans kurumu kurdu ve iş yapmaları için 5 oğlunu farklı Avrupa şehirlerine yollayarak nüfuzunu genişletti.
Rothschildlerin yarattığı bu yeni tarz uluslararası iş yeri yerel saldırılara karşı dayanıklı idi. 1819'da antisemitik şiddet Almanya'nın birçok yerinde patlak verdi. Hep-Hep isyanları sırasında Frankfurt'taki Rothschild bankasına da saldırı oldu, fakat farklı merkezlere dağıtılmış hâldeki Rothschild servetine zarar gelmedi. Mayer Rothschild'in bankalarının gelecekteki başarısı için bir diğer önemli stratejisi; işin kontrolünü aile ellerinde tutması, bu sayede de başarılı işleri ve servetlerinin boyutunu gizli tutabilmesiydi. 1906 civarında, Yahudi Ansiklopedisi şöyle yazıyordu: "Rothschildlerin başlattığı farklı finans merkezlerine aynı ailenin şube açtığı bu teknik kısa zamanda Bischoffsheim, Pereire, Seligman, Lazard gibi aileler ve diğer Yahudi finansörler tarafından takip edildi ve bu finansörler finansa yatkınlıkları ve sağlamlıklarıyla sadece Yahudi çevrelerinde değil, bütün bankacılık sektöründe adlarını duyurdular. Bu sayede Yahudi finansörler 19. yüzyılın ortası ve son çeyreğinde uluslararası finansta gittikçe büyük pay sahibi olmaya başladılar. Bütün bu grubun arkasından gittiği isim ise Rothschildler idi..." Ayrıca şöyle devam ediyor: "Daha yakın zamanlarda, Yahudi olmayan finansörler de aynı kozmopolit metodu benimsedi ve Yahudi kontrolü eskiye göre kısmen daha azaldı."
Mayer Amschel Rothschild'in oğulları ve gittikleri şehirler şöyleydi:
Amschel Mayer Rothschild (1773-1855): Frankfurt, çocuksuz öldü, miras Salomon ve Calmann'ın çocuklarına kaldı.
Salomon Mayer Rothschild (1774-1855): Viyana
Nathan Mayer Rothschild (1777-1836): Londra
Calmann Mayer Rothschild (1788-1855): Napoli
Jakob Mayer Rothschild (1792-1868): Paris
Rothschildlerin arması, sıkılmış bir yumruk ve Mayer Rothschild'in beş oğlunu simgeleyen beş oktan oluşuyor. Bu aynı zamanda İncil'in Psalm: 127 bölümüne de bir göndermedir: "Bir savaşçının elindeki oklar gibi". Ailenin sloganı ise, armanın altında Latince yer alıyor: Concordia, Integritas, Industria (Uyum, Dürüstlük, Girişimcilik)
Kraliyet ve aristokrasi arasında yaygın olan, daha sonra da DuPont Ailesi gibi iş çevrelerince de kopyalanan bir teknik olan ilk ve ikinci dereceden kuzenler arasında evlilikleri dikkatle ayarlayarak, Mayer Rothschild, servetin ailede kalmasını sağladı. Fakat daha sonraları 19. yüzyılın sonuna doğru neredeyse bütün Rothschildler aile dışından, genellikle de aristokrasi ve diğer finansal hanedanlar içinden evlilik yaptılar.
Kültürel referanslar

İngiliz Gazetesi Daily Telegraph şöyle diyor: "Bu uluslararası bankacı ailesinin ismi servet, güç ve gizlilikle eş anlamlı... Rothschild ismi para ve güçle başka hiçbir soyismin yanına yaklaşamadığı kadar bütünleşmiştir."
Rothschild ailesinin hikâyesi birkaç film, kitap ve müzikale konu oldu:
1934 yapımı Hollywood filmi Rothschild Bankası, Mayer Amschel Rothschild'in hayatı canlandırıldı. Bu filmden alıntılar bir Nazi propaganda filmi olan Der ewige Jude (Sonsuz Yahudi)'e dâhil edildi.
Bir diğer Alman filmi olan Die Rothschilds (Aktien auf Waterloo) da 1940 yılında çekildi.
Ailenin 1818'e kadar olan hikâyesini anlatan The Rothschilds isimli bir Broadway müzikali 1971 yılında Tony ödülü'ne aday gösterildi.
Nathaniel Mayer ("Natty") Rothschild, 1. Rothschild Baronu; Iain Pears'ın tarihsel-gizem romanı Stone's Fall'da bir yan karakterdir.
Rothschild ismi Aldous Huxley tarafından, kitabı Cesur Yeni Dünya'da, diğer birçok tarihsel olarak servet sahibi, bilimsel yeniliklere öncü olmuş vs. insanlar arasında bahsedilmektedir. Morgana Rothschild karakteri ise hikâyede küçük bir rol sahibidir.
Dostoyevski'nin kısa romanı Delikanlı'nın (The Adolescent) ana karakterinin hayali "bir Rothschild kadar zengin olmak"tır.
Olağanüstü servetle eşanlamlı Rothschild ismi, Damdaki Kemancı müzikalindeki "Ah Bir Zengin Olsam (If I Were a Rich Man)" şarkısına da esin kaynağı olmuştur. Yidiş dilinde "Ven ikh bin Rothchild (Ah bir Rothschild olsam)" şeklinde yazılır.
Komplo teorileri

200 seneyi aşkın bir zamandır, Rothschild ailesi sıklıkla komplo teorilerinin hedefinde olmuştur. Bu teoriler farklı biçimler almaktadır; örneğin ailenin Illuminati üyesi olduğunu öne sürmek, bütün dünyanın servetini ve finansal kurumlarını kontrol ettiği iddiasında olmak ya da devletler arası savaşı teşvik ettiğini savunmak gibi. Bu ve benzer görüşleri tartışan tarihçi Niall Ferguson şöyle yazmıştır: "Görmüş olduğumuz gibi, savaşlar borçlu bir devleti, yenilgisi ve toprak kaybı sonucu faiz ödemelerini karşılayamaz duruma getirme riski taşıdığından var olan bono fiyatlarını da kötü etkilemektedir. 19. yüzyılın ortalarına doğru, Rothschildler ticaretle uğraşmaktan fon yönetimine doğru kaymış, dikkatlice geniş devlet bonosu portföyleriyle ilgilenmekteydiler. Artık paralarını kazanmış olduklarından, olası bir savaştan kazanacakları, kaybedeceklerinden daha az hâle geldi. Rothschildler finansal ağırlıklarını Birleşik Krallık'ın arkasına koyarak Napolyon Savaşlarının kaderini belirlemişlerdi. Şimdi ise kenarda oturmayı tercih ediyorlar.
Rothschildler hakkında bir başka komplo teorisi de vardır. Bu teoriye göre Rothschild ailesinin asıl amacı dünyadaki insan nüfusunu azaltmaktır. Yani çıkardıkları savaşlar ve virüslerle nüfusu dengede tutmaya çalışmaktadırlar. Bu teori sebebiyle birçok insan Rothschild ailesine sıcak bakmamaktadır. Örneğin, Svalbard'da bulunan küresel tohum deposunun yapılış amacı bu aileyle ilişkilendirilmektedir. Çünkü bu depo, olası felaketlerden sonra geriye kalacak insanlar için yapılmıştır. Bu, akla hemen hangi insanlar geriye kalacak sorusunu da getirmektedir. Sonuç olarak bunlar birer komplo teorisidir ve doğrulukları tartışmalıdır.
Mayer Amschel Rothschild'in soyu

Mayer Amschel Rothschild'in vasiyetine göre aile üyelerinden büyük bir itiraz olmadığı sürece yaşça en büyük erkek evlat Baron Rothschild olarak ailenin lideri olacaktır. Miras paylaşımı yapılmayacak ve aile serveti gizli tutulacaktır. Aile servetinin dışarı çıkmaması için kuzenler arası evlilik yapılacaktır. Ailenin şu anki baronu Jacob Rothschild, 4. Baron Rothschild'dir. Kendisinden sonra ise oğlu Nathaniel Philip Victor James Rothschild 5. Baron Rothschild olacaktır.
Mayer Amschel Rothschild'in soyu > Baron Rothschildler

Nathan Mayer Rothschild, 1st Baron Rothschild (1840-1915)
Lionel Walter Rothschild, 2nd Baron Rothschild (1868-1937)
Nathaniel Mayer Victor Rothschild, 3rd Baron Rothschild (1910-1990)
Nathaniel Charles Jacob Rothschild, 4. Baron Rothschild (1936-2024)
Nathaniel Philip Victor James Rothschild (d. 1971), 4. Baron Rothschild'in oğludur. Babasından sonra 5. Baron olacağı düşünülmektedir.
Mayer Amschel Rothschild'in soyu > Aileye evlenerek dâhil olanların bazıları

Maurice Ephrussi (1849-1916), Ephrussi bankacılık hanedanı mensubu
Ben Goldsmith (d. 1980), finansçı James Goldsmith'in oğlu
Anita Patience Guinness (d. 1957), Guinness ailesine mensup, Amschel Mayor James Rothschild ile evlenmiştir
Cora Guggenheim (1873-1956), Guggenheim ailesine mensup, Louis F. Rothschild (1869-1957) ile evlenmiştir
Abraham Oppenheim (1804-1878), Oppenheim ailesine mensup, Charlotte Beyfus (1811-1887) ile evlenmiştir
Elisabeth de Rothschild (1902-1945) (doğum adıyla Pelletier de Chambure), Holokost'ta ölen tek Rotschild ailesi mensubu
Antoine Agénor Armand (1879-1962), Napoli Rothschild soyundan, Prenses Élisabeth de Caraman-Chimay'in kızı Kontes Élaine Greffulhe ile evlenmiştir
Kont François de Nicolay (1919-1963), Nicolay Hanesi'ne mensup, Marie-Hélène Naila Stephanie Josina van Zuylen van Nyevelt ile evlenmiştir
Aline Caroline de Rothschild (1865-1909), Sassoon ailesine mensup olan, Kensington Gore'un 2. Baroneti Sir Edward Sassoon (1856-1912) ile evlenmiştir
Antoine Alfred Agénor, 11. Gramont Dükü (1851-1921), 1878'de Marguerite de Rothschild ile evlenmiştir
Dorothy de Rothschild (1895-1988), öldüğünde Britanya'daki en büyük vesayet altındaki mülkü bırakmıştır
George Herbert, 5. Carnarvon Dükü, Alfred de Rothschild'in gayrimeşru kızı Almina Victoria Maria Alexandra Wombwell ile evlenmiştir
Pauline de Rothschild (1908-1976), moda tasarımcısı ve Elizabeth dönemi şiirinin tercümanı
Lady Irma Pauahi Wodehouse (1897), Wodehouse ailesine mensuptur[kaynak belirtilmeli]
Prens Louis Philippe Berthier (1836-1911)
Jeanne de Rothschild (1908-2003), aktris
Prenses Sophie de Ligne (d. 1957) Ligne hanedanına mensup, Rothschild grubunun yöneticisi ve Salomon James de Rothschild'in torunu Philippe de Nicolay (d. 1955) ile evlenmiştir
Liliane de Rothschild (1916-2003) sanat koleksiyoncusu
Prenses Olimpia Anna Aldobrandini, Borghese Hanesi'ne mensup, David Rene de Rothschild ile evlenmiştir
Richard Francis Roger Yarde-Buller (1910-1991), Churston Ferrers ve Lupton'dan 4. Baron Churston, Olga Alice Muriel Rothschild ile evlenmiştir
Serena Dunn Rothschild (1935-2019), ilk Baronet Sir James Hamet Dunn'ın torunu
Lynn Forester de Rothschild (d. 1954), iş insanı
Carola Warburg Rothschild (1894-1987), hayırsever, Warburg ailesine mensuptur
Edward Maurice Stonor (1885-1930), 4. Camoys Baronu[kaynak belirtilmeli] Francis Stonor'un oğlu
Lady Pamela Wellesley Grant (d. 1912), Wellington Dükü'nün büyük büyük torunu, Mayer Amschel de Rothschild'in torununun torunu Teğmen Charles Robert Archibald Grant ile evlenmiştir
Barones Rozsika Edle von Wertheimstein
Kont Etienne van Zuylen van Nijevelt, Van Zuylen van Nijevelt Hanesi'ne mensup, Barones Hélène de Rothschild (1863-1947) ile evlenmiştir
Baron Sigismund von Springer (1873-1927), 703 Noëmi asteroitine adı verilen Barones Valentine Noémi von Rothschild (1886-1969) ile evlenmiştir
1943'te Baron Elie Robert de Rothschild (1917–2007), aktris Helena Bonham Carter'ın büyük halası Lady Liliane Elisabeth Victoire Fould-Springer ile evlenmiştir
Konuyla ilgili yayınlar

Rothschildler: Milletlerin Finansal Hakimleri; Reeves, John; 1887, A.C. McClurg, ISBN 0-87968-193-4
Rothschild Bankasının Yükselişi3 Kasım 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.; Egon Caesar Corti; 1928, Cosmopolitan Book Corp., ISBN 0-89499-058-6
Rothschildler: Bir Hanedanın Portresi14 Kasım 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.; Morton, Frederic; 1961, Fawcett, ISBN 1-56836-220-X
Rothschild: Bir Servet ve Güç Hikayesi; Derek A. Wilson; 1988, Deutsch, ISBN 0-233-98870-X
Kurucu: İlk Rothschild'in Bir Portresi ve Zamanları10 Eylül 2010 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.; Elon, Amos; 1996, Viking, ISBN 0-670-86857-4
Rothschild Bankası: Paranın Kahinleri 1798–18484 Haziran 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.; Ferguson, Niall; 1999, Penguin, ISBN 0-14-024084-5
Rothschild Bankası: Dünyanın Bankacısı, 1849–19982 Ekim 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.; Ferguson, Niall; 2000, Penguin, ISBN 0-14-028662-4
Rothschild Kanı: Anlaşmalı Aileler; Valynseele, J., & Mars, H.; 2004, L'Intermédiaire des Chercheurs et Curieux, ISBN 2-908003-22-8
Konuyla ilgili yayınlar > Belgesel

Paranın Yükselişi: Finansal Bir Dünya Tarihi – Channel Four'un bu 4 bölümlük belgeselinin ikincisinde Niall Ferguson'ın sunumuyla Rothschild aile işinin erken tarihi anlatılıyor.
Rothschildlerin Frankfurt Yahudi gettosundaki evi
Antisemitist karikatür, C.Leandre, Fransa, 1898
Baron David René de Rothschild; De Beers'in eski, N.M. Rothschild & Sons'in şu anki Fransız yöneticisi.
Lord Ferdinand von Rothschild (1839–1898)
Lionel De Rothschild (1808–1879)
Rothschild Soy Ağacı (İngilizce)
Guaraní Savaşı

Guaraní Savaşı (İspanyolca: Guerra Guaranítica; Portekizce: Guerra Guaranítica), 1754-1756 yılları arasında İspanya ve Portekiz ile Guaraní kabileleri arasında Misiones Orientales bölgesinde meydana gelen bir savaştır. Bu, Güney Amerika'daki İspanyol ve Portekiz sömürge toprakları arasında bir sınır çizgisi belirleyen 1750 Madrid Antlaşması'nın bir sonucuydu.
İki ulus arasında çizilen sınır, Uruguay Nehri'ydi ve Portekiz nehrin doğusundaki topraklara sahipti. Uruguay Nehri'nin doğusundaki Misiones Orientales olarak bilinen yedi Cizvit misyonu sökülecek ve nehrin İspanyol batı tarafına taşınacaktı. Yedi misyonun adı San Miguel, Santo Ángel, San Lorenzo Martir, San Nicolás, San Juan Bautista, San Luis Gonzaga ve San Francisco de Borja idi. Bu misyonlar, bir Cizvit nüfus sayımına göre 26.362 sakiniyle Güney Amerika'nın en kalabalık misyonları arasındaydı ve çevre bölgelerde çok daha fazlası vardı.
1754'te Cizvitler misyonların kontrolünü teslim ettiler, ancak Sepé Tiaraju liderliğindeki Guaraní kabileleri yer değiştirme emrine uymayı reddetti. İspanyol ordusunun 1754'te Guaraníleri misyonlardan zorla çıkarma çabaları başarısız oldu. 10 Şubat 1756'da, 3.000 İspanyol ve Portekiz askerinden oluşan birleşik bir kuvvet, Caiboaté savaşında Guaranílerle savaştı. Bu savaşta 1.511 Guaraní ölürken, Avrupalılar sadece 4 can kaybı yaşadı. Savaşın ardından, ortak İspanyol-Portekiz ordusu yedi misyonu işgal etti.
Sonunda, İspanya ve Portekiz, El Pardo Antlaşması'nda (1761) 1750 antlaşmasını iptal etti ve İspanya yedi misyon ve çevresindeki topraklar üzerindeki kontrolü yeniden kazandı.
Araukanya'nın İşgali

Araukanya'nın İşgali (İspanyolca: Ocupación de la Araucanía), 1861-1883 yılları arasında, esas olarak yerli halkların yaşadığı Araukanya üzerinde hakimiyet kurma amacıyla Şili tarafından düzenlenen askerî harekâtlardı. İşgal, Arjantin'in Çöl Fethi ve Şili'nin İspanya'ya ile Peru ve Bolivya'ya (1879-1883) karşı yürüttüğü savaşlarla aynı zamana denk geldi.
Mapuçeler, sömürge döneminde Araukanya olarak bilinen bölgenin fiili olarak bağımsız kalmasıyla İspanyol fethine karşı bir direniş geçmişine sahipti. Şili'nin İspanya'ya karşı verdiği Bağımsızlık Savaşı'nın ardından, yeni kurulan cumhuriyet ile Araukanya'daki Mapuçeler arasındaki ilişkiler çoğunlukla dostça kaldı. Ancak ekonomik ve jeopolitik nedenler ve Mapuçelere karşı giderek artan olumsuz tutumlar, Şili yetkililerinin gerekirse zorla da olsa Araukanya'yı ilhak etme kararına varmasına neden oldu. Mapuçe şeflikleri farklı şekillerde yanıt verdi, bazıları merkez hükûmetle aynı çizgideydi, önemli bir kısmı Arribanos'un liderliğini izleyerek Şilili yerleşimcilerin ve askerlerin bölgeye ilerlemesine şiddetle karşı çıktı, bazıları ise tarafsızlığı tercih etti. İlk on yıl boyunca (1861-1871), Mapuçeler Şili'nin mevzilerini ilerletmesini engelleyemediler ancak zaman zaman büyük savaşlardan kaçınırken küçük müfrezeleri ayrıntılı olarak yenmeyi başardılar. Sonraki on yılda düşmanlıklar asgari düzeydeydi, bu dönem çoğunlukla barışçıl geçti ancak Mapuçeler, Mart 1881'de kuzeyden Cautín Nehri'ne kadar nüfuz eden ve bölgenin çoğunu Şili yönetimi altına alan veya en azından işgal eden büyük bir Şili ordusuna askeri olarak karşı koyamadıklarında sona erdi. Kasım 1881'de Mapuçeler, bölge genelindeki Şili yerleşimlerine karşı koordineli saldırılar başlatarak bölgelerinin kontrolünü yeniden ele geçirmek için son bir çaba gösterdiler. Bu saldırıların çoğu püskürtüldükten ve Mapuçe güçleri birkaç gün içinde yenildikten sonra Şili, sonraki yıllarda fetihlerini pekiştirmeye devam etti.
Çatışma, binlerce Mapuçenin savaş ve hastalık, özellikle çiçek hastalığı nedeniyle ölümüne yol açtı. Birçok Mapuçe, Şili ordusunun yaygın yağmalanması, haydutlar ve tarım yapamama gibi zorluklarla karşı karşıya kaldı. Mapuçe ekonomisinin bozulması, topraklarının azalması ve birçoğunun nesillerdir devam eden yoksulluğa sürüklenmesiyle daha da kötüleşti.
Atlantic Records

| --- | --- |

Tür: Çeşitli
Kuruluş: Ekim 1947
Kurucu: Ahmet Ertegün  Herb Abramson
Genel merkezi: Amerika Birleşik Devletleri
Sahibi: Warner Music Group
Web sitesi: www.atlanticrecords.com
Atlantic Recording Corporation (kısaca Atlantic Records), Ahmet Ertegün ve Herb Abramson tarafından Ekim 1947'de kurulan bir Amerikan plak şirketidir. İlk kayıtlarının Ocak 1948'de piyasaya sürülmesiyle başlayarak, yirmi yıl süre boyunca, Aretha Franklin, Ray Charles, Wilson Pickett, Sam ve Dave, Ruth Brown ve Otis Redding gibi sanatçıların caz, R&B ve soul müzikleri üzerine uzmanlaşan en önemli Amerikan plak şirketlerinden biri olarak ün kazandı. Konumu, Stax ile yaptığı dağıtım anlaşmasıyla büyük ölçüde iyileştirildi. 1967 yılında, Atlantic Warner Bros.-Seven Arts'ın tamamen sahip olduğu bir yan kuruluş haline geldi ve Crosby, Stills, Nash & Young, Led Zeppelin ve Yes gibi sanatçıların rock ve pop müziklerini yayımlayarak genişledi.
2004 yılında, Atlantic ve kardeş şirketi Elektra, Atlantic Records Group'a birleştirildi. Craig Kallman, Atlantic'in mevcut başkanıdır. Ahmet Ertegun, 14 Aralık 2006'da 83 yaşında ölene kadar kurucu başkan olarak görev yaptı.
Tarihçe > Prodüktör ve mühendis: Tom Dowd

Kayıt mühendisi ve yapımcı Tom Dowd, Atlantic'in başarısında hayati bir rol oynadı. Başlangıçta serbest olarak Atlantic için çalışıyordu, ancak birkaç yıl içinde şirketin tam zamanlı mühendisi olarak işe alındı. Atlantic ve Stax için yaptığı kayıtlar, pop müziğini etkiledi. Dowd, meslektaşı olan George Martin ve Phil Spector'ın toplamından daha fazla hit kaydetti.
Atlantic, bağımsız plak şirketleri arasında stereo kayıtlar yaparak öncüllerinden biriydi: Dowd, aynı anda çalışan bir mono kaydedici ile birlikte taşınabilir bir stereo kaydedici kullandı. 1953 yılında (Billboard'a göre) Atlantic, deneme amaçlı binaural kaydedici adı verilen deneysel bir stereo sistemle kaydedilen ticari LP'leri (uzunçalar) piyasaya süren ilk plak şirketiydi. Bu sistemde, kayıtlar iki mikrofon kullanılarak insan kulakları arasındaki yaklaşık mesafede yerleştirildi ve sol ve sağ kanallar iki ayrı, paralel oluk olarak kaydedildi. Bunları çalmak için, çift iğne ile donatılmış özel bir ton koluna sahip bir pikap gerekiyordu. İki stereo kanalı tek bir olukun her iki yanına kesen tek uçlu mikroyu kullanarak kaydetme sistemi endüstri standardı haline gelene kadar yaklaşık 1958 yılına kadar sürecek bir süreçti. 1950'lerin sonuna doğru, stereo LP'ler ve pikaplar piyasaya sürülmeye başlandı. Atlantic'in erken dönem stereo kayıtları arasında Clyde McPhatter'ın "Lover's Question", Chuck Willis'in "What Am I Living For", LaVern Baker'ın "I Cried a Tear", Bobby Darin'in "Splish Splash", Coasters'ın "Yakety Yak" ve Ray Charles'ın "What'd I Say" yer almaktaydı. Bunlar çoğunlukla 1950'lerin büyük bir kısmı için 45'lik mono single'lardı ancak Dowd, "paralel" stereo kayıtlarını gelecekteki yayınlar için stokladı.
Atlantic, New York stüdyosu, Ampex şirketi tarafından geliştirilen çoklu kayıt makinelerini kuran ilk stüdyo olmuştur. Bobby Darin'in "Splish, Splash" şarkısı 8 parçalı bir kayıt cihazında kaydedilen ilk şarkıdır. İngiliz stüdyolarında çok parçalı kayıt cihazlarının yaygınlaşması ancak 1960'ların ortalarına kadar gerçekleşmiş ve EMI'nin Abbey Road Stüdyoları bile 8 parça tesislerini 1968'e kadar kurmamıştır.
Atlantic, LP piyasasına erken giriş yaptı: İlk albümü This Is My Beloved (Mart 1949) idi ve Walter Benton'ın şiirlerinin John Dall tarafından anlatıldığı ve Vernon Duke tarafından müzikleri yapılan bir albümdü. 1951'de Atlantic, plakları 45 devirlik tekli formatında basan ilk bağımsız plak şirketlerinden biriydi. 1956'ya gelindiğinde, 45'lik tekli satışlarındaki 78'leri geçti. O yılın Nisan ayında, Miriam (Abramson) Bienstock, Atlantic'in single'larının %75'inin 45'likler olarak satıldığını Billboard'a bildirdi. Önceki yıl, 78'likler, 45'liklerden iki kat daha fazla satılmıştı.
Tarihçe > Jerry Wexler

Şubat 1953'te Herb Abramson, ABD Ordusu'na çağrıldı ve Almanya'ya taşındı. Orada, Ordunun Dişçi Kolu'nda görev yaptı, ancak Atlantic'in başkanlığına tam maaşla devam etti. Ertegun, Billboard muhabiri Jerry Wexler'ı Haziran 1953'te işe aldı. Wexler, "race music" terimini yerine geçecek "rhythm & blues" terimini türetmesiyle tanınır. Wexler, şirketin %13'ünü satın alarak, şirketin başkan yardımcısı olarak atandı. Wexler ve Ertegun, Tom Dowd ortaklığı ile 30 R&B hiti üretti.
Wexler'ın Atlantic başarısı, caz dışındaki, caz, blues ve ritim ve blues'u birleştiren sanatçıları, Ray Charles, Joe Turner ve Aretha Franklin gibi sanatçıların şirketle kontrat imzalaması sonucunda gerçekleşti. Ertegun ve Wexler, siyahi müzisyenler tarafından yapılan birçok R&B şarkının, beyaz sanatçılar tarafından yapılan cover'larla daha büyük başarı elde edildiğini fark ettiler. LaVern Baker'ın "Tweedlee Dee" şarkısı R&B listelerinde 4 numaraya kadar yükseldi, ancak Georgia Gibbs'in cover versiyonu pop listelerinde 2 numaraya kadar yükseldi. Big Joe Turner'ın Nisan 1954'teki "Shake, Rattle and Roll" şarkısı R&B listelerinde 1 numaraya kadar yükseldi, ancak pop listelerinde yalnızca 22 numaraya kadar yükseldi. Bill Haley & His Comets'in versiyonu Decca için yılın en çok satan şarkısı olarak bir milyondan fazla kopya satarak 7 numaraya kadar yükseldi. Temmuz 1954'te Wexler ve Ertegun, "cat music" adını verdikleri bir konuya odaklanan önemli bir makale yazdılar. Aynı ay, The Chords'un "Sh-Boom" şarkısı, Billboard pop listesinde 5 numaraya ulaşarak Atlantic'in ilk büyük crossover(bir türün geniş kitleye yayılması) hiti oldu (ancak daha sonra aynı şarkının The Crew-Cuts'ın versiyonu 1 numaraya yükseldi).
Tarihçe > Elvis Presley tartışması

Atlantic, 1955'te Sun Records'un sahibi Sam Phillips'in, Elvis Presley'in kayıt sözleşmesini müzik şirketleri arasında bir ihalede satması sırasında önemli bir fırsatı kaçırdı. Atlantic, o dönemde ellerinde bulunan tüm parayla 25.000 dolarlık bir teklif verdi. Ancak RCA Records, 45.000 dolarlık bir teklifle Atlantic'i geride bıraktı ve Elvis Presley'in kayıt sözleşmesini satın aldı. 1990 yılında Ertegun, "RCA'nın başkanı o dönemde Variety dergisinde R&B müziği ahlaksız ilan ederek sert eleştirilerde bulunuyordu. Ancak RCA, Elvis Presley'in kaydını satın aldığında birden susmaya başladı" şeklinde konuştu.
Tarihçe > Nesuhi Ertegün

Ahmet'in abisi Nesuhi, Ocak 1955'te işe alındı. Nesuhi birkaç yıldır Los Angeles'ta yaşıyordu ve küçük kardeşiyle arası zaman zaman açıktı. Ancak Ahmet, Nesuhi'nin rakip müzik şirketi Imperial Records'tan ortaklık teklifi aldığını öğrenince, onu ve Wexler'ı ikna ederek Nesuhi'yi Atlantic'e katılmaya ikna etti. Nesuhi, sanatçılar ve repertuvarın (A&R) başına geçti, plak şirketinin caz bölümünü yönetti ve Shorty Rogers, Jimmy Giuffre, Herbie Mann, Les McCann, Charles Mingus ve John Coltrane gibi sanatçıları da dahil eden bir liste oluşturdu. 1958 yılına gelindiğinde, Atlantic Amerika'nın en büyük ikinci bağımsız caz plak şirketi haline geldi.
Nesuhi aynı zamanda LP üretiminden de sorumluydu. Atlantic'in LP'lerinin üretim kalitesini, ambalajını ve orijinalliğini geliştirdiği için takdir ediliyordu. Eskiden katalogda bulunan 10inç albümlerin '100' ve '400' serilerini ile önceki 12inç albümlerini sildi ve Shorty Rogers'ın The Swingin' Mr Rogers albümü ile başlatarak 4,98 dolar fiyatla '1200' serisine başladı. 1956'da, şirketin az sayıdaki R&B albümleri için 3,98 dolarlık fiyatla '8000' popüler seriye başladı ve caz albümleri için 1200 serisini ayırdı. Joel Dorn, Hubert Laws'ın The Laws of Jazz albümünün başarılı üretimi sonrasında Nesuhi'nin asistanı oldu.