stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Türkiye Halk Dansları Yarışması

Vak-sa halk dansları yarışması, Türkiye'de yapılan halk oyunları yarışması.
Bu yarışmaya halk oyunları dernekleri veya halk oyunları ile ilgilenen kurumlar katılabilmektedir.
Hacı Ömer Sabancı Vakfı (Sabancı Vakfı), 1994 yılından başlayarak Kültür ve Turizm Bakanlığı ile işbirliği içinde Türkiye Halk Dansları Yarışması'na destek vermektedir.
Her yıl Mayıs ayında geleneksel olarak düzenlenen Türkiye Halk Dansları Yarışmasında dereceye giren ilk on gruba ödüller verilmektedir. Kültür Bakanlığı/Vak-sa Halk Dansları Yarışmasının amacı Türkiye'nin sahip olduğu kültürel ve folklorik değerleri yaşatma ve yayma çabasında olan halk oyunları topluluklarını desteklemek, çalışmalarına yön vermek ve yurt dışında Türkiye'yi temsil edecek, genel tanıtımımıza büyük katkıları olacak toplulukları tespit etmektir.
Yarışmalar bölge elemeleri ve Türkiye finali şeklinde yapılmaktadır. Bölge elemeleri Her yıl önceden tespit edilen bir tarihte İzmir, İstanbul, Ankara ve Adana'da yapılmaktadır.
Mayıs 2009'de 17.cisi yapılmıştır.
Şahar Peer

| Shahar Pe'er0 |
| --- | --- |

Kişisel bilgi
Vatandaşlık:  İsrail
Doğum yeri: Kudüs, İsrail
Doğum tarihi: 1 Mayıs 1987 (37 yaşında)
Yaşadığı yer: Modi'in-Maccabim-Re'ut, İsrail
Boy: 1,71 m (5 ft 7+1⁄2 in)
Profesyonellik: 2004
Oyun stili: Sağ el (çift el backhand)
Toplam ödül: 4,477,759 $
Tekler
Kariyer rekoru: 412–276
Toplam kupa: 6 WTA, 4 ITF
En yüksek sıralama: No. 11 (31 Ocak 2011)
Güncel sıralama: No. 83 (12 Ağustos 2013)
 Olimpiyatlar: 2T (2008)
Grand Slam tekler
 Avustralya Açık: ÇF (2007)
 Fransa Açık: 4T (2006, 2007, 2010)
 Wimbledon: 4T (2008)
 Amerika Açık: ÇF (2007)
Çiftler
Kariyer rekoru: 189–175
Toplam kupa: 3 WTA, 3 ITF
En yüksek sıralama: No. 14 (12 Mayıs 2008)
Güncel sıralama: No. 124 (24 Haziran 2013)
 Olimpiyatlar: 1T (2008)
Grand Slam çiftler
 Avustralya Açık: F (2008)
 Fransa Açık: ÇF (2008)
 Wimbledon: ÇF (2005, 2008)
 Amerika Açık: 3T (2007, 2010)
Son güncelleme: 6 Eylül 2013
Sharar Peer, İsrailli tenisçi.
Peer, 2005 yılında İstanbul Cup'ta çeyrek final oynayan isimlerden biri. Bu sezon Prag'ta oynanan ITF turnuvasında şampiyonluğa uzanan genç isim bayanlarda klasmanda 32. sırada bulunuyor. Peer, kariyerinde oynadığı 167 maçtan 120 galibiyet aldı.
Ayrıca 2006 yılında İstanbul Cup'ta Anastasia Myskina'yı 2 - 1 yenerek şampiyon olmuştur.
Badajoz Emirliği

1031'de İber Yarımadası'ndaki tayfalar
Badajoz Emirliği (Arapça: طائفة بطليوس), günümüzde Portekiz ve İspanya'nın parçası olan bölgelerde hüküm sürmüş ve 875 yılında Galisyalı Moro İbn Mervan tarafından kurulmuş İslamî Tavaif-i Mülûk. Devlet, günümüzde İspanya'nın Ekstremadura Özerk Bölgesi'nde bulunan Badajoz şehrini merkez almıştır.
Tarihçe

Endülüs Emevî Devleti'nın parçalanmasının ardından pek çok küçük Moro emirliği kurulmuştur. Bunlardan biri olan Badajoz Emirliği, 1012-13 yıllarında Slav asıllı olabileceği düşünülen II. Hakem'in kölesi Sâbûr es-Saklebî'nın Kurtuba ve çevre bölgelerde ayaklanma çıkartması ile kurulmuştur. Sâbûr'un ölümünden sonra Berber kökenli Miknâse kabilesine mensup olan ve İbnü'l-Eftas lakabına sahip Abdullah bin Muhammed bin Mesleme Badajoz'u kontrol etmeye başladı.
İbnü'l-Eftas'ın ölümünün ardından yönetime oğlu Ebû Bekir Muhammed el-Muzaffer geçti. Eftasî Hanedanı kontrolünü güçlendiren Ebû Bekir Muhammed'in ölümünün ardından Badajoz'un hakimiyeti hakkında oğulları Yahyâ ve Ömer arasında anlaşmazlık çıktı. Bu, Yahyâ'nın 1084'te öldürülmesi ile sonuçlandı ve Mütevekkil lakaplı Ömer yönetimin başına geçti. Murâbıtlar'ın şehri işgal etmesi esnasında Leon ve Kastilya Kralı VI. Alfonso'dan yardım isteyen Mütevekkil, Badajoz halkının tepkisi ile karşılaştı ve şehir halk tarafından Murâbıtlar'a teslim edildi.
1094 yılında Murâbıt kumandanı Sîr bin Ebû Bekir, Mütevekkil ile ailesini öldürdü ve bu olay Eftasî hâkimiyetinin sonu oldu. Daha sonra bölge, Endülüs'ü ele geçiren Muvahhidler'in kontrolüne girdi. 1228'de Portekiz Kralı VII. Alfonso'nun şehri kuşatıp ele geçirmesiyle bölgedeki Moro kontrolü son buldu.
Emirler listesi

Ebu Muhammed Abdullah bin Muhammed el Sapur el-Katip: 1013-1022 (Slav kökenlidir).
Abdullah ibn Muhammed ibn Maslamah ibn el-Aftas: 1022-1027 (Aftasid hanedanlığı) (I. El-Mansur).
Sevilla hakimiyeti dönemi: 1027-1034.
Abdullah ibn Muhammed ibn Maslamah ibn al-Aftas: 1034-1045 (Aftasid hanedanlığı) (I. El-Mansur (ikinci kez)).
Ebu Bekir Muhammed ibn Abdullah el-Muzaffer: 1045-1067 (Aftasid hanedanlığı).
Yahya ibn Muhammed el-Mansur: 1067-1073/1079 (Aftasid hanedanlığı) (II. El-Mansur).
Umar ibn Muhammed al-Mütevekkil: 1073/1079-1094 (Aftasid hanedanlığı).
Murabıtlar hakimiyeti: 1094-1144.
Aben Hacham: 1144-1145.
Batı Endülüs Emirliği hakimiyeti: 1145-1146.
Sidrey 1146-1151.
Muhavidler hakimiyeti: 1151-1169.
Portekiz hakimiyeti: 1169-1170.
Muhavidler hakimiyeti: 1170-1227.
Leon-Kastilya Kralığı kontrolü: 1227 - (Batı parçası hariç)
Derek Draper

| Derek Draper |
| --- | --- |

Doğum: Derek William Draper 15 Ağustos 1967(1967-08-15) Chorley, İngiltere
Ölüm: 03 Ocak 2024 (56 yaşında) Londra, İngiltere
Ölüm sebebi: Covid-19 kaynaklı kalp krizi
Eğitim: Manchester Üniversitesi
Meslek: Gazeteci siyasi danışman psikoterapist
Siyasi parti: İşçi Partisi
Evlilik: Kate Garraway (e. 2005)
Çocuk(lar): 2

Derek William Draper (15 Ağustos 1967 – 5 Ocak 2024), İngiliz gazeteci, siyasi danışman ve psikoterapist.
Hayatı

Draper, 15 Ağustos 1967'de Chorley, İngiltere'de doğdu. Manchester Üniversitesi'nde eğitim gördü. Siyasi danışman olarak 1998'de "Lobbygate" ve 2009'da LabourList web sitesinin editörü iken adı iki siyasi skandala karıştı. Aynı zamanda psikoterapist olarak çalıştı.
Ayrıca Blair's 100 Days ve Life Support adlı iki kitabı kaleme aldı.
Koronavirüs salgınından sonra bunun uzun süreli etkilerinden alışılmadık derecede şiddetli şekilde etkilendi Mart 2020'de Covid-19 nedeniyle hastaneye kaldırıldı. Bir yıl boyunca hastanede kaldı. Eve döndükten altı ay sonra bile hastalığın yan etkileri üzerinde kalmaya devam etti.
Kate Garraway ile evli iki çocuğu bulunan  Draper, 5 Ocak 2024'te Londra, İngiltere'de Covid-19 kaynaklı kalp krizi nedeniyle 56 yaşında ölmüştür.
Şebinkarahisar Atatürk Evi Müzesi

| Şebinkarahisar Atatürk Evi Müzesi |
| --- | --- |
Atatürk’ün Şebinkarahisar'da bir gece kaldığı ev
Açılış: 11 Ekim 1982 (42 yıl önce) (1982-10-11)
Konum: Şebinkarahisar, Giresun, Türkiye
Tür: Atatürk evi ve Etnografya Müzesi
Koleksiyon(lar): Atatürk'ün kaldığı esnada kullandığı bazı eşyalar ve yöresel etnoğrafik bazı eserler
Koleksiyon boyutu: 500 kitaplık bir Atatürk Kütüphanesi
Şebinkarahisar Belediyesi bünyesindeki diğer müzeler
Şebinkarahisar Atatürk Evi Müzesi, Mustafa Kemal Atatürk’ün 11 Ekim 1924’te Şebinkarahisar’ı ziyareti esnasında bir gece kaldığı geleneksel Şebinkarahisar evlerindendir. Yapım tarihi kesin bilinmemekle beraber 19. yüzyılın sonunda veya 20. yüzyılın hemen başında yapıldığı tahmin edilmektedir. Evin gerçek sahibi Tüfekçizade Mustafa Ertem’dir.
Yapı

İlçenin merkezinde bulunan ev ahşaptan yapılma olup iki kattan oluşan sade bir binadır. Binanın bulunduğu kısım ve bahçesi yoldan yüksekçe bir platform üzerinde yer almaktadır. Evin iki yana eğimli çatısının altında köşk odası vardır, evin önü çıkmalı üçgen alınlıklıdır ve mahalli yapı malzemesi kullanılmıştır. 10 basamaklı taş merdivenin bulunduğu ana giriş kısmından iki kanatlı ahşap bir kapı ile içeri girilmektedir. İkinci katın üzerinde yarım kat halindeki ön cepheden görünmeyen çatı katı mevcuttur. Bu çatı katına da ikinci kattan dönerli ahşap bir merdivenle çıkılmaktadır.
Yığma yapım sistemiyle inşa edilen yapıda malzeme olarak moloz ve kesme taş kullanılmıştır. Yapının üst örtüsü kırma çatıdır. Çatı malzemesi olarak sac malzeme kullanılmıştır. Bodrum kat hariç diğer katlar sıva üzeri beyaz boyalıdır. Bodrum kat moloz ve kesme taştan oluşmaktadır. Bodrum kat pencereleri kare formlu ve taş sövelidir. Diğer katlarda bulunan pencereler ise dikdörtgen formlu ve ahşap çerçevelidir.
Tarihi

1932 senesinde evin içerisinde yapılan çeşitli çalışmalar sonucu ev o tarihlerdeki aslına uygun şekilde düzenlenip, döşenmiştir. Maliye Bakanlığı tarafından istimlâk edilen ev, Karayolları Genel Müdürlüğü tarafından “100. yıl Kutlama” programı dahilinde tahsis edilen 3 Milyon TL harcama yapılarak tamiri ve yenilenmesiyle 11 Ekim 1982 tarihinde Atatürk’ün Şebinkarahisar’a gelişinin 58. yıldönümünde “Atatürk Evi ve Müzesi” olarak ziyarete açılmıştır.
Maliye ve Gümrük Bakanlığı Milli Emlak Genel Müdürlüğünün 02 Mayıs 1986 gün ve 3121-749/16781 sayılı yazısıyla mülkiyeti Hazineye ait olan bu yapının Kültür ve Turizm Bakanlığında olan tahsisi kaldırılarak, Şebinkarahisar Belediyesi'ne tahsis edilmiştir.
Tarihi > Müze

Müze'de Atatürk'ün ve yaverinin kaldığı odadaki yataklar, çalışma masası, koltuk ve sandalyeler, kanepeler, piyano o günkü hali ile ve diğer tarihi nitelikleri olan bazı eşyalarla yöresel etnografik çeşitli eserler sergilenmektedir. Ayrıca Müze içerisinde 500 kitaplık bir Atatürk Kütüphanesi ve resimlerle Atatürk Köşesi de yer almaktadır.
Teknik ve uzman elemanı olmayan müzenin, haftanın belirli günleri belediyece görevlendirilmiş memurlarca açık tutulmaya çalışılmaktadır.
ATV (taşıt)

Bir genç, ATV ile.
ATV (İngilizce: all-terrain vehicle). ATV motorlar, tüm arazi ve hava koşullarında çalışmak üzere tasarlanmış, 3 ve 6 tekerlekli modelleri de olmasına rağmen daha çok 4 tekerlekli olarak üretilen, tek ya da çift kişilik kapasitelere sahip, benzinli içten yanmalı motorlar ile çalışan araçlardır. İlk olarak zorlu arazi koşullarında ulaşım kolaylığı sağlaması amacı ile üretilmiş olan ATV'ler ilerleyen süreçte keyifli doğa gezileri ve şehir içi ulaşım için de kullanılan bir araç haline gelmiştir.
Türkiye'de hem bireysel hem de ticari amaçlı ATV kullanımı yaygındır. Bireysel kullanıcılar genellikle eğlence ya da açık alan faaliyetlerinde yardımcı olması için ATV'leri kullanırken; ticari kullanıcılar daha çok ATV araçlarının arazideki güçlü hareket kabiliyetinden faydalanarak personel ve yük taşımacılığında verim almaya çalışmaktadır. Ayrıca son yıllarda hızla artan sayıları ile ATV safari düzenleyen firmalar şehrin stresinden bunalan macera severleri doğa ile baş başa bir gün geçirecekleri gezilere çıkartmakta ve bu aktivitelerde ATV araçlardan faydalanmaktadırlar.
Tarihçe

İlk olarak 1960'lı yıllarda üretimine başlanan ATV'ler ilerleyen süreçte özellikle Suzuki, Yamaha, Honda ve Kawasaki gibi motor üreticilerinin yoğun AR-GE çalışmaları ile günümüzdeki halini aldı. İlk olarak 3 ve 6 tekerlekli olarak üretilen araçlar, 1982 yılında Suzuki'nin QuadRunner LT125 modelini piyasaya sürmesi ile şekil değiştirdi ve günümüzde en yüksek talebi gören 4 tekerlekli modeller sahneye çıktı. Suzuki'nin gördüğü ilgiye kayıtsız kalamayan diğer üreticiler de ürün gamlarına hızlıca 4 tekerlekli modelleri ekledi. Bu çalışmalar ile beraber motor güçlerindeki ve güç dağıtım elemanlarındaki değişiklikler ile fren ve lastik yapılarındaki yenilikler ATV'lerin performanslarında çok etkili oldu. ATV'lerin yeteneklerinin artması ile birlikte kullanım alanlarında da değişiklikler oluşmaya başladı. İlk etapta sadece arazideki basit işlerde yardımcı olmak üzere tasarlanan ATV'ler ilerleyen süreçte eğlence, inşaat ve tarım gibi sivil görevlere ek olarak personel ve teçhizat nakliyesi gibi askeri görevler almaya da başladı.
Sportif ATV müsabakaları ilk olarak 1980 yılında Amerika'da başladı. İlk yıllarda farklı organizasyonların altında faaliyet gösteren sporcular 2006 yılında CMR'ın kurulması ile değişik kategorilerde düzenlenmeye başlanan müsabakalarda mücadele etmeye başladılar. Avrupa'da ise müsabakalar uzun bir süre ülkelerin motosiklet federasyonları tarafından düzenlendi. Son yıllarda FIM çatısı altında ortak organizasyonlar düzenlenmeye başlandıysa da henüz ortak bir yarışma serisi organize edilemedi.
ATV ile Türk kullanıcıların buluşması ise çok eski değildir. Önceki yıllarda kullanılan münferit araçları saymazsak ATV'lerin Türkiye macerası 2000'li yıllarda başlamıştır. İlk olarak bireysel kullanım ve turistlere yönelik doğa turları için ithal edilmeye başlanan ATV'ler ilerleyen süreçte artan model sayısı ve buna bağlı olarak kullanım alanlarının çeşitlenmesi sayesinde geniş bir kitle tarafından kullanılmaya başlandı. Ayrıca farklı üreticilerin sundukları geniş fiyat yelpazesi sayesinde kullanıcılar ATV edinme konusundaki ekonomik zorlukların üstesinden geldi. Son yıllarda devlet tarafından yapılmaya çalışılan düzenlemeler ile ATV araçların ithalatı, teknik özellikleri ve kullanım şartları hakkında çeşitli geliştirmeler yapıldı. Bu yönetmeliklerdeki amaç genel olarak kullanıcılar için güvenli ve keyifli bir sürüş ortamı doğurmaktır.
Yugoslavya Krallığı

Başlığın diğer anlamları için Yugoslavya (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
Yugoslavya Krallığı, Güneydoğu ve Orta Avrupa'da 1918'den 1941'e kadar var olan bir devletti. 1918'den 1929'a kadar resmî olarak Sırplar, Hırvatlar ve Slovenler Krallığı olarak adlandırıldı, ancak kökenleri nedeniyle Yugoslavya terimi (Güney Slavlarının ülkesi) günlük konuşma dilindeki adıydı. Devletin resmi adı 3 Ekim 1929'da Kral I. Aleksandar tarafından Yugoslavya Krallığı olarak değiştirilmiştir.
İlk krallık, 1918'de geçici Sloven, Hırvat ve Sırp Devleti ile Banat, Bačka ve Baranja'nın eski bağımsız Sırbistan Krallığı ile birleşmesiyle kuruldu. Aynı yıl Karadağ Krallığı da Sırbistan ile birleştiğini ilan ederken, Kosova ve Vardar Makedonyası bölgeleri birleşmeden önce Sırbistan'ın bir parçası olmuştu.
Devlet, daha önce 1903'ten itibaren I. Petar yönetimindeki Sırbistan Krallığı'nı yöneten Sırp Karađorđević hanedanı tarafından yönetiliyordu. Petar, 1921'deki ölümüne kadar Yugoslavya'nın ilk kralı oldu. Yerine babasının naibi olan oğlu I. Aleksandar geçti. ''Birleştirici Aleksandar'' olarak biliniyordu ve 1929'da krallığın adını "Yugoslavya" olarak değiştirdi. 1934'te Fransa'yı ziyareti sırasında İç Makedon Devrimci Örgütü üyesi Vlado Chernozemski tarafından Marsilya'da suikaste uğradı. Tahta 11 yaşındaki oğlu II. Peter geçti. Kral Aleksandar'ın kuzeni Paul, II. Peter'in reşit olduğu 1941 yılına kadar Prens naibi olarak hüküm sürdü. Aynı yıl, ülke Mihver güçleri tarafından işgal edilmeden önce kraliyet ailesi Londra'ya sürgüne gitti.
Nisan 1941'de ülke Mihver güçleri tarafından işgal edildi ve bölündü. Birleşik Krallık ve daha sonra tüm Müttefikler tarafından tanınan sürgündeki bir kraliyet hükûmeti Londra'da kuruldu. 1944'te İngiltere Başbakanı Winston Churchill'in baskısından sonra Kral, Demokratik Federal Yugoslavya hükûmetini meşru hükûmet olarak tanıdı. Bu, 2 Kasım'da Ivan Šubašić (Krallık adına) ve Josip Broz Tito (Yugoslav Partizanlar adına) tarafından Vis Antlaşması'nın imzalanmasının ardından kuruldu.
Tarih > Oluşumu

Ayrıca bakınız: Adriyatik Sorunu
I. Dünya Savaşı'nın önemli bir cephesi de Güney Slavlarının siyasi birlik yönünde attığı adımlar oldu. Daha savaşın başlarında Sırp, Hırvat ve Sloven kökenli politikacı ve aydınların bu amaçla Londra'da kurduğu Yugoslav Komitesi, yeni ve birleşik bir devleti savunan çevrelerin sözcüsü durumuna geldi. Yugoslav Komitesi ile sürgündeki Sırp hükûmeti temsilcilerinin Temmuz 1917'de imzaladığı Korfu Bildirisi'yle bu program ilk kez somut bir biçim kazandı. Bildiri temelde farklı ulusal ve dinsel toplulukların eşit haklarla yer alacağı, demokratik ilkelere dayalı bir anayasal monarşi kurulmasını öngörüyordu. Bu gelişme Habsburg (Avusturya) yönetimi altında olan Hırvatlar ve Slovenler arasında bağımsızlık mücadelesini de güçlendirdi. Aynı yıl örgütlenen Yugoslav Ulusal Konseyi açıkça Güney Slavları birliğini savunmaya başladı. Yugoslav Komitesi'nin önemli bir başarısı da savaşa girmek için İtilaf Devletleri'nden Slovenya ve Dalmaçya'nın bir bölümünü topraklarına katma sözü almış olan İtalya ile belirli bir uzlaşma sağlaması oldu.
Habsburg monarşisinin çöküşe doğru gitmesi Güney Slav milliyetçiliğine yeni bir hız kazandırdı. Bir dizi ayaklanmaya sahne olan Hırvatistan, Sabor'un Ekim 1918'de aldığı kararla Macaristan'a bağımlılığa resmen son verdi. Bu sırada Dalmaçya'daki İtalya ilerlemesi sürdüğünden, Güney Slav halkları düzenli orduya dayanan Sırbistan'ın çevresinde kenetlendi. Kasım 1918'de Cenevre'de bir araya gelen Yugoslav Komitesi, Yugoslav Ulusal Konseyi ve Sırp partilerinin temsilcileri Karayorgiyeviç hanedanı altında birleşmeyi öngören bir plan hazırladı. Öte yandan Karadağ'da toplanan bir ulusal meclis de Sırbistan'a katılma kararı aldı.
Sırp naip prensi Aleksandar 1 Aralık 1918'de babası Petar'ın yönetiminde “Sırp, Hırvat ve Sloven Krallığı”'nın kurulduğunu açıkladı. İtalya'ya bazı toprakları bırakarak ve öteki komşularla bir dizi antlaşma imzalayarak sınırlarını çizen yeni krallığı, içeride savaşın yol açtığı büyük yıkımı giderme ve yönetim yapısını biçimlendirme gibi daha ağır sorunlar bekliyordu.
Tarih > Siyasi istikrarsızlık

Ortak ve köklü kurumlardan yoksun olan yeni devletin birbirinden kopuk çok sayıda etnik ve dinsel topluluğu barındırması nedeniyle, Kasım 1920'de kurucu meclis için yapılan seçimlerde karmaşık ve çok renkli bir bileşim ortaya çıktı. Mecliste çoğu etnik temellere dayanan 15 dolayında partinin temsilcileri yer aldı. Yeni anayasanın hazırlanmasında temel görüş ayrılığını üniter ya da federal bir devlet yapısının benimsenmesi oluşturdu. Federal devlet ilkesinin reddedilmesinden sonra Hırvatistan Köylü Partisi'ne bağlı temsilciler meclisten çekildi. Bir bakana yönelik suikastın ardından da meclisteki komünistlerin üyeliğine son verildi. Böylece Sırp radikal ve demokratik partilerinin Müslüman temsilcilerle oluşturduğu ittifak, son derece merkezi bir sistem getiren anayasayı meclisten kolaylıkla geçirdi. Yeni anayasa Sırp ulusal gününe rastlayan 28 Haziran 1921'de yürürlüğe girdi.
İzleyen dönemde Radikal Parti'den Nikola Pašić'in başbakanlığı altında kurulan çeşitli hükûmetler, Sırplar arasındaki siyasi çekişmelerin yanı sıra Hırvat ve Sloven ayrılıkçılığıyla da baş edemedi. Pašić'in 1925'te Hırvat lideri Stjepan Radić'le sağladığı iş birliği sonucunda oluşturulan koalisyon hükûmeti de başarısızlığa uğradı. Baskı, ayrımcılık ve yolsuzluklar nedeniyle tırmanan siyasi gerginlik, Karadağlı bir milletvekilinin Haziran 1928'de iki Hırvat milletvekilini öldürmesi ve Radić'i ağır biçimde yaralamasıyla doruğa ulaştı. Hırvat milletvekilleri parlamentodan çekilerek Zagreb'de ayrı bir meclis topladı. Sloven önderi Anton Korošec'in başbakanlığı üstlendikten sonra parlamentoya işlerlik kazandırmak için gösterdiği çabalar da sonuçsuz kaldı.
Tarih > 6 Ocak Diktatörlüğü

Tahta 1921'de çıkmış olan I. Aleksandar, bu gelişmeler üzerine Ocak 1929'da parlamentoyu dağıtarak anayasayı yürürlükten kaldırdı ve kişisel bir diktatörlük kurdu. Bir süre sonra da ülkenin adını Yugoslavya olarak değiştirdi ve yerel yönetim yapısını yeniden düzenledi. Etnik, dinsel ve bölgesel partileri kapatarak, geniş çaplı baskılara girişti. Eylül 1931'de yürürlüğe giren yeni anayasayla görünüşte temsilî hükûmet sistemine dönüldüyse de Yugoslav Ulusal Partisi'nin (sonradan Yugoslav Ulusal Birliği) egemen olduğu güdümlü bir yönetim sürdürüldü. Hırvat önderi Vladimir Maček'in öncülük ettiği Birleşik Muhalefet adlı blok, seçimlere katılmakla birlikte etkili olamadı. Bu arada İtalya'ya ve Macaristan'a kaçan birçok Hırvat ayrılıkçı Ustaşa adlı örgütü oluşturarak terör eylemlerine girişti.
Tarih > Krallığın çöküşü

I. Aleksandar'ın Ekim 1934'te Fransa'da bir Ustaşa militanınca öldürülmesinden sonra tahta küçük yaştaki oğlu II. Petar geçti. Naip olarak yönetimi üstlenen Petar'ın amcası Prens Pavle, 1935 seçimlerinin ardından başbakanlığa, bir uzlaşma ortamı yaratması beklenen Milan Stojadinović'i getirdi. Yumuşama yönünde bazı adımlar atmakla beraber etkisiz hükûmetiyle şiddet olaylarının önünü alamayan Stojadinović, Aralık 1938'deki seçim zaferinin ardından faşizan eğilimlere destek vermesine tepki gösteren bakanlarının istifası üzerine başbakanlıktan çekildi. Yerine geçen Dragiša Cvetković, daha önce naip Pavle'nin isteği doğrultusunda Macek'le gizlice yürüttüğü görüşmeleri sonuçlandırarak Ağustos 1939'da bir uzlaşmaya vardı. Hırvatistan'a yarı özerk bir statü verilmesinin ardından yeni bir koalisyon hükûmeti kuruldu ve anti demokratik seçim yasasını değiştirme hazırlıklarına başlandı. Ancak Avrupa'daki savaş havasına bağlı olarak belirlenen dış tehdidin yol açtığı siyasi bunalım, anayasal sorunları çözme ümidini boşa çıkardı.
Komşu ülkelerle toprak anlaşmazlıklarından kaynaklanan dış tehditlere karşı önceleri Fransa'ya dayanmaya çalışan Yugoslavya, aynı zamanda Küçük Antant (1920-1921) ve Balkan Antantı (1934) gibi bölgesel ittifaklarla konumunu güçlendirme çabasına girişti. Ama içerideki baskıcı rejimin etkisiyle Fransız desteğinin zayıflaması, ülkeyi giderek Alman yayılmasına açık bir duruma getirdi. Nazi Almanyası ile kurulan sıkı ekonomik bağlar çok geçmeden Üçlü Pakt'a (Almanya, İtalya ve Japonya) katılma yönünde yoğun bir baskıyı getirdi.
Tarih > II. Dünya Savaşı

Ana madde: Yugoslavya Cephesi
II. Dünya Savaşı'nın hemen başlarında bölgede üstün konuma geçen Mihver Devletleri'ne karşı Yugoslavya'nın izlemeye çalıştığı tarafsızlık politikası ancak Mart 1941'e değin sürebildi. Hükûmetin bu tarihte Alman baskısına boyun eğmesi üzerine, Britanya'nın desteklediği askeri bir darbeyle Pavle'nin naipliğine son verilerek genç kral II. Petar'ın yönetimi eline alması sağlandı. Ama SSCB'ye saldırmadan önce güney kanadını güvence altına almak isteyen Almanya, bir ay sonra büyük bir kuvveti Yugoslavya üzerine sürdü.
6 Nisan 1941'de birkaç koldan birden başlayan Alman saldırısına karşı koyamayarak dağılan Yugoslavya ordusu iki hafta içinde teslim oldu. Atina'ya kaçmak zorunda kalan Kral II. Petar ve bakanları daha sonra Londra'ya geçerek bir sürgün hükûmeti oluşturdu. Bu arada askerî yenilgiyi izleyen düzenlemelerle Yugoslavya birkaç parçaya bölündü. Slovenya'nın büyük bölümü doğrudan Almanya'ya bağlandı. İtalya daha önce hak iddia ettiği Slovenya'nın güneyi ile Dalmaçya'nın önemli bir bölümünü aldı. Karadağ'ı işgal eden İtalyan birlikleri göstermelik bir meclisle bağımsızlık ilan etti.Arnavutların çoğunlukta olduğu Kosova gibi Yugoslavya toprakları gene İtalyan nüfuzu altındaki Arnavutluk'a verildi. Voyvodina'nın büyük bölümü Macarlarca ilhak edilirken, Banat doğrudan Alman yönetimine girdi. Sınırları iyice daralan Sırbistan'da kukla bir rejim başa geçirildi. Sırbistan ve Makedonya'nın geri kalan kesimi Bulgaristan'a bırakıldı. Bosna-Hersek'in bağlandığı Hırvatistan'da ise Ustaşa önderi Ante Pavelić'in yönetiminde faşist bir rejim kuruldu.
Faşist Hırvat rejimi elindeki topraklarda Nazi uygulamalarını bile aşan acımasız bir soykırım harekâtına girişti. Yahudi ve Çingene azınlıklarla birlikte Sırpların büyük bir bölümü ortadan kaldırıldı.[kaynak belirtilmeli] Sırpların önemli bir bölümü de Katolikliği benimsemeye zorlandı. Ustaşa çeteleri Katolik din adamlarıyla birlikte kırsal kesimde terör estirmeye başladı.
Yugoslavya ordusundan artakalan bazı birlikler, bozgundan hemen sonra Albay Draža Mihailović'in önderliğinde Çetnikler olarak bilinen çeteleri kurdular. Karadağ'da kukla hükûmetin ilanıyla birlikte yerel ayaklanmalar başladı. İşgale karşı bir başka direniş odağı da Josip Broz Tito yönetimindeki Yugoslavya Komünist Partisi'nin Temmuz 1941'de başlattığı silahlı ayaklanmayla ortaya çıktı. Partizanlar olarak anılan komünist gerillalar Eylül 1941'de Užice kentini ele geçirdikten sonra Sırbistan ve Bosna'nın bazı yörelerini içine alan bir cumhuriyet oluşturdular. Bütün ülkeyi Büyük Sırbistan çevresinde yeniden birleştirme hedefini güden Çetniklerin izlediği strateji Müttefiklerin bölgede başlatacağı bir harekâtı temel alıyordu. Federal bir cumhuriyet programıyla ortaya çıkan Partizanlar ise direnişi bütün ülkeye yayacak bir stratejiyi öngörüyordu. Bu nedenle Mihver kuvvetlerinin direniş hareketini ezmek için Ekim 1941'de başlattığı saldırı karşısında eşgüdüm sağlanamadığı gibi, Çetnikler ve Partizanlar arasında sert ve kanlı bir çatışma kaçınılmaz hâle geldi.