stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Hitit mitolojisi
Tapınaklar ve dinin idaresi

Kral ve yönetimi dinin imparatorluk topraklarındaki idaresi ve konumundan sorumluydular ve bu tapınakların bakımı, liturjinin uygun şekilde yerine getirilmesi gibi çeşitli görevleri içermekteydi. Başkentte fırtına tanrısı ve güneş tanrıçasına tapınılan büyük tapınakların yanı sıra imparatorluk topraklarında birçok farklı yerde irili ufaklı birçok farklı tanrı ve tanrıça için tapınaklar bulunmaktaydı. Tapınaklarda yer alan put veya putların yapıldığı malzemeler, kalitesi (veya kaliteleri), sunulan adakların özellikleri, tapınakla ilgilenen hizmetlilerin sayısı ve nitelikleri gibi hususlar devletin sorumluluğu altındaydı.
Bir anlamda tapınakta, tapınağın adandığı tanrı (veya tanrıça) doyurulur ve bakılırdı. Tanrıların ihtiyacı olduğuna inanılan şeyler o dönemlerin Hitit soylularının ihtiyaçlarına benzerdi.
Tapınakların bakımının yanı sıra belirli dönemlerde farklı tanrılara şölenler düzenlenirdi. Bu şölen ve kutlamaların çoğunluğu tarımsal takvime göre gitmekteydi: örneğin sonbahar sezonunda gerçekleştirilen, depoların hasat edilen ürünlerle dolmasını kutlayan ve bu odak etrafında gelişen şölenler gibi. Ayrıca özellikle Yazılıkaya'daki ana galeriler Hattuşa'nın fırtına tanrısı için büyük bir yeni yıl kutlamasının da gerçekleştirildiği fikrini doğurmuştur. Hitit festivallerine, genellikle, kralın katılması şarttı. Bu, festivallerin zaman çizelgesini sık sık etkilemiştir.
Çoğunlukla festivallerde yiyecek türünde adaklar sunulur; çeşitli atletik müsabakalar, at veya koşu yarışları, müzik dinletileri gibi eğlenceler tertiplenirdi. Bununla birlikte, festivallerin sergilediği eğlence kültürü hakkında çok detaylı bilgilerin olduğu söylenemez; örneğin Hitit müziği hakkında çok az bilgi bulunmaktadır.
Yazılıkaya'da ahiretteki (yeraltı dünyası) 12 tanrıyı betimleyen rölyef.
Hititlerin göktanrı sembolü
Panteonun başı olan Fırtına Tanrısı Teşup/tarhunt ile Ejderha Illuyanka
MÖ 13. yüzyıldan kalma, Hitit uygarlığına ait bir oturan tanrı figürüdür.
Hattuşa'daki büyük tapınak ve depoları.
Anneliese Michel

| Anneliese Michel |
| --- | --- |

Doğum: Anna Elisabeth Michel 9 Eylül 1952(1952-09-09) Leiblfing, Bavyera, Batı Almanya
Ölüm: 7 Ocak 1976 (23 yaşında) Klingenberg am Main, Bavyera, Batı Almanya
Ölüm sebebi: Malnütrisyon Dehidrasyon
Defin yeri: Klingenberg am Main, Bavyera
Milliyet: Alman

Anna Elisabeth "Anneliese" Michel (d. 21 Eylül 1952 - ö. 1 Temmuz 1976), ölümünden önce üzerinde 67 kere Katolik şeytan çıkarma ayini uygulanmış bir Alman kadındır. Kendisinin genel olarak etkili olmayan bir psikiyatrik tedavi geçmişi vardı.
Michel, 16 yaşındayken bir nöbet geçirdi ve kendisine temporal lob epilepsisine bağlı psikoz teşhisi kondu. Kısa bir zaman sonra, kendisine depresyon teşhisi kondu ve bir psikiyatri hastanesinde tedavi altına alındı. 20 yaşından itibaren, çeşitli dinî objelere karşı tahammülsüzleşmeye ve sesler duymaya başladı. Durumu ilaç tedavisine rağmen kötüye gitti ve intihara meyilli hâle geldi. Ayrıca başka semptomlar göstermeye başladı. Bunlar için de ilaç tedavisi aldı. 5 yıl boyunca ilaç tedavisi gördü fakat iyileşmedi. Bunun üzerine Michel ve ailesi, kendisinin içine şeytan girdiğine iknâ oldu. Sonuç olarak, ailesi Katolik Kilisesi'ne bir şeytan çıkarma ayini düzenlenmesi için başvurdu. İlk başta reddedilse de, iki rahip 1975 yılında yerel piskopostan izin aldı. Rahipler, Michel'in üzerinde şeytan çıkarma ayini uygulamaya başladı ve aile doktorlara danışmayı bıraktı. Michel yemek yemeyi bıraktı ve 67 şeytan çıkarma seansından sonra malnütrisyon ve dehidratasyondan dolayı hayatını kaybetti. Michel'in ailesi ve iki rahip, dikkatsizlik nedeniyle ölüme sebebiyet vermeden suçlanarak 6 ay hapse mahkûm edildi (sonradan bu ceza 3 yıllık şartlı tahliyeye çevrildi), aynı zamanda para cezasına çarptırıldı.
2005 filmi Şeytan Çarpması ve ödüllü 2006 filmi Requiem'in yanı sıra 2011 filmi Anneliese: The Exorcist Tapes'in de aralarında bulunduğu birkaç film Michel'in hikâyesine dayanmaktadır.
İlk yılları

Anna Elisabeth Michel, 21 Eylül 1952'de Batı Almanya'nın Bavyera eyaletinde doğdu. Michel ve üç kız kardeşi, ebeveynleri Anna ve Josef tarafından yetiştirildiler. Michel dindar biriydi ve haftanın iki günü kilise ayinine gidiyordu. 16 yaşındayken şiddetli bir nöbet geçirdi ve kendisine temporal lob epilepsisi tanısı kondu. 1973 yılında Würzburg Üniversitesi'ne girdi. Sınıf arkadaşları sonradan onu içine kapanık ve dindar birisi olarak tanımlayacaktı.
Psikiyatrik Tedavi

Haziran 1970'te Michel, kaldığı psikiyatri hastanesinde üçüncü bir nöbet geçirdi. Nöbet geçirmesini engellemek amacıyla kendisine ilaçlar yazıldı. Bu ilaçlara Dilantin de dahildi ve bu ilaç hiçbir hafifletici etki göstermemişti. Michel günün çeşitli zamanlarında "şeytan yüzleri" gördüğünü anlatmaya başladı. Aynı ay, kendisine şizofreni de dahil olmak üzere çeşitli psikozların tedavisinde kullanılan Aolept adında başka bir ilaç yazıldı. 1973'te depresyondaydı ve dua ederken halüsinasyon görmeye başladı. Aynı zamanda Michel, kendisine "lanetli" olduğunu ve "cehennemde yanacağını" söyleyen sesler duymaktan yakınıyordu. Michel'in psikiyatri hastanesindeki tedavisi onun sağlığını düzeltmedi ve depresyonu daha da kötüleşti. Uzun süreli tedavi de işe yaramadı. Michel, haç gibi hristiyanlar için kutsal olan objelere karşı tahammülsüzleşmişti.
Michel, hristiyanlar için düzenli olarak hac yolculuğu organize eden bir aile arkadaşıyla San Damiano'ya gider. Refakatçisi, Michel'in içine şeytan girdiği sonucuna varır. Çünkü Michel, bir haçın yanından geçemiyor ve hristiyanların kutsal su kaynağından su içmeyi reddediyordu.
Michel ve ailesi, birkaç rahibe danıştılar ve şeytan çıkarma talebinde bulundular. Rahipler bunu reddettiler, tıbbi tedavinin devam etmesini önerdiler ve şeytan çıkarma ayinleri için piskopostan izin alınması gerektiğini aileye bildirdiler. Katolik Kilisesi'nde kişi belirlenmiş kriterleri tam olarak karşıladığında, şeytan çıkarma için resmî onay verilir. Dinî objelere ve doğaüstü güçlere karşı yoğun hoşnutsuzluk ilk belirtilerden biridir. Michel fiziksel olarak daha kötü bir hâle geldi. Saldırgan davranışlar sergiledi, kendine zarar verdi, kendi idrarını içti ve böcek yedi. Kasım 1973'te, Michel, Tegretol tedavisi görmeye başladı. Tegretol, nöbet geçirmeyi engelleyici ve duygudurum dengeleyici bir ilaçtır. Kendisine dinî ayin sürecinde antipsikotik ilaçlar yazıldı ve ölümünden bir süre önce onları sık sık aldı. Bu nöroleptik ilaçları almasına rağmen, Michel'in semptomları daha kötü bir hâle geldi.
Şeytan Çıkarma

Tanıştıkları rahip Ernst Alt, Michel'i gördüğünde onun bir epileptik gibi görünmediğini ve onu nöbet geçirirken görmediğini açıkladı. Alt onun içine şeytan girdiğine inandı ve yerel piskoposa şeytan çıkarma ayini için izin vermesini ısrarla tavsiye etti. Eylül 1975'te piskopos Josef Stangl, rahip Arnold Renz'in şeytan çıkarma ayini yapmasına izin verdi. Renz ilk seansı 24 Eylül'de gerçekleştirdi. Michel yemek yemeyi reddediyordu. Bu noktada, onun isteği üzerine ebeveynleri doktorlara danışmayı bıraktılar ve yalnızca şeytan çıkarma ayinlerine güvendiler. Haftada bir veya iki kez olmak üzere, dört saate kadar süren 67 şeytan çıkarma ayini düzenlendi. Bu ayinler 1975-1976 yılları arasında düzenlendi ve yaklaşık 10 ay sürdü.
Ölümü

1 Temmuz 1976'da Michel, evinde hayatını kaybetti. Otopsi raporu, Michel'in ölüm nedenini şeytan çıkarma ayinleri gerçekleştirilirken neredeyse bir yıl boyunca yarı aç bir durumda olmasından kaynaklı yetersiz beslenme ve dehidratasyon olarak belirledi. Öldüğünde 30 kiloydu. Sürekli diz çöktüğü için dizlerinde kırıklıklar vardı. Yardım olmadan hareket edemediği ve zatürreye yakalandığı rapor edildi.
Dava

Soruşturmadan sonra devlet savcısı, Michel'in ölümüne ölümünden bir hafta önce bile engel olunabileceğini savundu.
1976'da devlet, Michel'in ebeveynlerini ve rahip Ernst Alt ile Arnold Renz'i ihmalkâr cinayetten suçlu buldu. Dava sırasında Michel'in vücudu mezardan çıkarıldı. Aileyi Erich Schmidt-Leichner savundu. Bu avukata Kilise sponsor olmuştu. Devlet ilgili tarafların hapse atılmaması önerdi. Bunun yerine rahiplere para cezası verilmesi önerildi. Savcılık, Alman ceza kanununda bir kriter olan "yeterince acı çekmeleri" sebebiyle ailenin hapis cezasından muaf tutulması gerektiği sonucuna vardı.
Dava > Duruşma

Duruşma 30 Mart 1978'de yerel mahkemede başladı ve yoğun ilgi gördü. Süreçten önce, doktorlar Michel'in şeytanın etkisinde olmadığını, yaşadıklarının katı bir dinî yetiştirilme tarzı ve epilepsisinden kaynaklanan psikolojik bir etki olduğunu ifade ettiler. Fakat rahip Alt tarafından tıbbi yardım amaçlı çağrılan doktor Richard Roth'un, Michel'e "şeytana karşı bir enjeksiyon yok, Anneliese" dediği iddia edildi. Schmidt-Leichner, şeytan çıkarmanın yasal olduğunu ve Alman anayasasının, vatandaşları dinî inanışlarının sınırsız bir biçimde uygulamaya geçirilmesi konusunda koruduğunu söyledi. Savunma sırasında, şeytan çıkarma ayinleri düzenlenirken kaydedilen ses kayıtları da oynatıldı ve ses kayıtlarındaki seslerin "tartışan şeytanlar"ın sesleri olduğu, bunun Michel'in ele geçirildiğinin bir belirtisi olduğu öne sürüldü. Her iki rahip de şeytanların kendilerini Lucifer, Kabil, Yahuda İşkaryot, Belial, Lejyon ve Neron olarak tanımladıklarını söyledi. Ayrıca yapılan şeytan çıkarma ayinleri sayesinde Michel'in, ölümünden kısa bir süre önce kurtulduğunu söylediler.
Piskopos şeytan çıkarmaya onay verdiğinde, Michel'in endişe verici sağlık durumundan haberdar olmadığını söyledi ve şahitlik yapmadı. Sanıklar ihmal sonucu kasıtsız adam öldürmekten suçlu bulundular ve 6 ay hapis cezasına çarptırıldılar (sonradan bu ceza 3 yıllık şartlı tahliyeye çevrildi). Tahmin edilenden çok daha hafif bir cezaydı fakat rahiplerin sadece para cezasına çarptırılmalarını, ebeveynlerin suçlu bulunmalarını fakat cezaya çarptırılmamalarını isteyen savcılık tarafından talep edilenden daha fazlaydı. Böylesine eski moda bir şeytan çıkarma ayinini onaylayan Kilise, halkın ve medyanın dikkatini çekti.
Sonraki Gelişmeler

Duruşmadan sonra Michel'in ebeveynleri, yetkililerden kızlarının kalıntılarının mezardan çıkarılması için izin istediler. Ebeveynlerin yetkililere sunduğu resmî neden ise kızlarının alelacele ucuz bir tabuta gömülmesiydi. Cenazeden neredeyse iki yıl sonra, 25 Şubat 1978'de, Michel'in kalıntıları teneke kaplı yeni bir meşe tabuta koyuldu.
6 Haziran 2013'te, Anneliese Michel'in yaşadığı evde bir yangın çıktı ve yerel polis bunun bir kundaklama vakası olduğunu söyledi.
Piskopos Josef Stangl (Mayıs 1959)
Michel'in mezartaşı.
İbrahimî dinlerdeki peygamberler tablosu
Dipnotlar

↑  "Arşivlenmiş kopya". 20 Aralık 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Ocak 2020.
↑  In Judaism and Islam the classification of some people as prophets includes those who are not explicitly called so in the Hebrew Bible or Quran. Judaism also uses religious texts other than the Hebrew Bible to define prophets. Moreover, Orthodox rabbis use different criteria for classifying someone as a prophet, e.g. Enoch is not considered a prophet in Judaism. The New Testament may call someone a prophet even though they are not so classified in the Hebrew Bible; for example, Abel, Daniel, and Enoch are described in the New Testament as prophets.
↑  Noegel & Wheeler 2010, pp. 365-6.
↑  Hermes Trismegistus and Apollonius of Tyana in the Writings of Bahá'u'lláh 19 Ekim 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. by Keven Brown, Published in Revisioning the Sacred: New Perspectives on a Bahá'í Theology, Studies in the Babi and Baha'i Religions vol. 8, pages 153-187, Kalimat Press, 1997, 0-933770-96-0
↑  Arşivlenmiş kopya. ISBN 0-87743-160-4. 16 Eylül 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Ocak 2020.
↑  "Arşivlenmiş kopya". 2 Mayıs 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Ocak 2020.
↑  Noegel & Wheeler 2010, p. 116. "Muslim exegesis on Q 9:30 explains that Ezra was one of the Israelite prophets coming between Solomon and John the Baptist."
↑  "Arşivlenmiş kopya". 3 Ağustos 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Ocak 2020.
↑  "Buddhism and the Baha'i Faith". 7 Ağustos 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Ocak 2020.
↑  Noegel & Wheeler 2010, p. 75. "Daniel is not mentioned by name in the Quran, nor are any passages identified by Muslim exegetes as relating to him, but there are accounts of his prophethood in later Muslim literature."
↑  "Arşivlenmiş kopya". 6 Ocak 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Ocak 2020.
1 2  The Báb, Forerunner of Bahá'u'lláh 20 Ocak 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. statement of Bahá'í International Community
↑  "Arşivlenmiş kopya". 29 Haziran 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Ocak 2020.
Vatanım Sensin karakterleri listesi

Vatanım Sensin adlı Türk yapımı bir tarih-kurgu televizyon dizisinde yer alan tüm hayalî karakterler.
Oyuncu kadrosu ve karakterler > Konuk karakterler

| Oyuncu | Karakter | Bölüm |
| --- | --- | --- |
| Selma Ergeç | Halide Edip | 10-11 |
| Demet Evgar | Kara Fatma | 25-26 |
| Hüseyin Avni Danyal | Mebus Rıza Bey | 25-26 |
| Tolga Tekin | Mehmet Âkif | 48-49 |
| Serkan Altunorak | Mösyö Dule | 51 |
| Ahmet Mümtaz Taylan | Kazım Paşa | 59 |
Buckland St Mary

| Buckland St Mary |
| --- | --- |
Kent

Buckland St MaryBuckland St Mary'in Birleşik Krallık'taki konumu
Ülke:  Birleşik Krallık
Ülke:  İngiltere
Kontluk: Somerset
Zaman dilimi: UTC±00.00 (BAS)
 • Yaz (YSU): UTC+01.00 (BAYS)
Buckland St Mary, İngiltere'nin Somerset kontluğunda bulunan bir civil parish.
Yahyâ-yı Şirvânî

| Seyyid Yahya Baküvi |
| --- | --- |
Yahyâ-yı Şirvânî'nin türbesi
Tam adı: Seyyid Yahya ibn el-Seyyid Beha ad-Din al-Shirwani al-Shamakhi al-Baküvi
Doğumu: 1410 Şamahı
Ölümü: 1462 Bakü 
İlgi alanları: Halvetilik
Yahyâ-yı Şirvânî 15. yüzyılda yaşamış Azerbaycanlı sufi, Halvetiyye tarikatının ikinci kurucusudur. Azerbaycan Türkleri'nden olan Seyid Yəhya Bakuvi Azerbaycan'ın tanınmış filozof alim ve şairlerindən biri, Halvetiyye Tarikâtı'nın İkinci kurucusudur. Baküvi aynı zamanda bir Halvetilik virdi olan Virdu-Sattar'ın da yazarıdır. 2013 yılında UNESCO Genel Konferansı'nın 36. oturumunda Seyid Yahya Bakuvin'in 550. yıldönümünün dünya çapında kutlanması kararı alındı.
Biyografi

Seyyid Yahya 1403 yılında Azerbaycan'ın Şamahı şehrinde doğdu. Doğduğu sırada Şirvanşahlar devletinin başkenti olan Şamahı şehri, bu bölgede önemli bir ilim, siyaset ve kültür merkeziydi. Seyyed Yahya'nın doğum tarihi hakkında kaynaklarda herhangi bir bilgi yoktur. Ancak 14. yüzyılın sonlarında doğduğuna dair bilgiler vardır. Bunlardan biri Nazmi'nin kırk yılı aşkın bir süre Bakü'de yaşadığını anlatmasıdır. Bu akıl yürütme doğru kabul edilirse Seyyid Yahyan'ın 1466'da vefat etmesi dikkate alındığında Bakü'ye 1426'dan önce geldiği söylenebilir. Pir Muhammed Erzincani, Bakü'ye giderken Erzincan'a gelen ve kendisini karşılayan Çalabi Halife'ye: "O artık çok yaşlı, yakında ölecek" söylediyine bakılırsa S. Yahyan'ın uzun bir ömür yaşadığı anlaşılıyor. Bu bilgiler ışığında 14. yüzyılın sonlarında doğduğu söylenmektedir.
Şeyhin tam adı Seyyid Cemaleddin Yahya ibn el-Seyyid Bahaeddin el-Şamahi el-Baküvi'dir. Şamahı'da doğmasına rağmen, güç merkezi olan Şirvan'a aitti. O dönemde Şirvan bölgesindeki ulema ve şeyhlere Şirvani denilmesi yaygındı. Şirvani unvanına ek olarak, hayatının en uzun ve en önemli dönemini Bakü'de geçirmesi, oradaki liderlik faaliyetleriyle dünyada tanınması ve ünlenmesi nedeniyle kendisine Baküvi unvanı verildi ve burada öldü. Azerbaycan kaynaklarında kendisinden daha çok Yahya Bakuvi olarak bahsedilir. Doğduğu Şamahı şehrinin adından alınan Eş-Şamakhi'ye unvanına eserlerinde nadiren rastlanır. Seyyid Yahya ile ilgili kaynaklarda sevgi ve saygıyı ifade eden pek çok güzel sıfatlar ifade edilmektedir:
Soyluların soylusu, şeyhlerin şeyhi, seyyidlerin ileri geleni
Şeyh, arifi-billah
Halvetilik mezhebinin çeşmesi
Kudvetüs-sani, hakikat mashrabında imamur-rabbani, qutbul-arifin, celalul-millati vel-haqqi vad-din
Qutbu-vaktihi ve faridi-asrihi
Gudvai-sani, Govs, Safiya ulemasının büyüklerinden biri.
Halvetilik mezhebinin piri-sanisi
Piri-sani, en çok S. Yahya için kullanılan ve genellikle ona atfedilen bir terimdir. Pir, tasavvufta mezhebin kurucusu, mezhebin sahibi anlamında kullanılır. Bu anlamda Ömer Halveti halvetiliyin lideridir. Piri-san ikinci hoca demektir. Bir mezhep kurulduktan sonra, mezhebe yeni bir yön veren ve yeni bir hayat veren kişiye mutasavvıf denir. Örneğin, İsmail Rumi, Kadiriye tarikatının piri-sani'sidir (piri, Abdülkâdir Geylani'dir), S. Yahya, Halvetilik tarikatının piri-sani'sidir.
Seyyid Yahya sağlıklı Seyyidlerden biri olarak kabul edilir. Babası yedinci İmam Musa Kazım'ın soyundandır. Şiirlerinde Seyyid mahlasını kullanmış, eserlerinin sonuna Seyyid olduğunu belirtmek için ismini Yahya el-Hüseyni olarak yazmıştır. Dedesi Nagib hanedanındandı. Babası Bahaeddin, Şirvanşahlar devletinin soylularındandı.
Biyografi > Çocukluk ve gençlik yılları

Seyyed Yahya'nın çocukluğu Şamahı'da ailesinin yanında geçmiştir. Çocukluğu hakkında elimizde sadece kaynak kitaplarda geçen bilgiler bulunmaktadır. Bu kaynaklardan zengin ve nüfuzlu bir ailede dünyaya geldiği anlaşılmaktadır. Ailesinin Seyyidi olması, çevresinde dikkate alınmasını ve sevilmesini sağlamıştır. Tüm bunların yanı sıra küçük yaşlardan itibaren ahlakı ve eğitimi ile insanları olumlu yönde etkilemiştir.
S. Yahya'nın çok iyi bir eğitim aldığına şüphe yok. Eserlerinin çoğunu Arapça ve Farsça yazmış olması, ana dili Azerbaycan Türkçesinin yanı sıra bu iki dile de hakim olduğunu göstermektedir. Eserleri, İslam dini ile ilgili pek çok bilim dalına derinden aşina olduğu izlenimini uyandırmaktadır. Şamahı'dan ne zaman ayrıldığına dair bir bilgi olmamakla birlikte eğitimini memleketinde tamamladığı sanılmaktadır.
Şafaul-esrar adlı eserinde hocalarının kimler olduğu hakkında bilgi vermiştir. Burada zikredilen isimlerden "hocam" dediği Şeyh Şemseddin Akhisketi'den fıkıh, Mevlana Hafızuddin el-Gardari'den Arapça, "öğretmenim ve belgem" dediği Mevlana Taceddin'den hadis ve fıkıh ve Kutubuddin es-Sarabi'den akaid ve kelam tahsili yaptığı bilinmektedir.
Biyografi > Ölümü

S. Yahya Bakü'de öldü. Ölümü için çeşitli tarihler verilmiştir. Nitekim Nafahatus-uns, Şagayig ve Töhfetul-mücahid'in eserlerinde 868 veya 869 olarak iki tarih verilmektedir. Hulvi ve Ahmad Hilmi 869 tarihini, S. Vijdani ve M.A. Ayni ise 862 tarihini belirtmektedir. Ancak çoğu kaynak, S. Yahya'nın Şirvanşah I Halilullah'ın ölümünden 9 ay sonra öldüğünü belirtmektedir.
Şirvanşah devletinin seçkin araştırmacılarından Sara Aşurbeyli, Abdurrahman Celaleddin el-Suyuti ve Muhammed ibn Ahmed ibn İlyas'a dayanarak yazıyor: "Mısırlı tarihçi Abdurrahman Celaleddin el-Suyuti'nin (1445-1505) "Nazm al-ukban fi iyan" adlı eserinde Şirvanşah I Halilullah'ın ölüm tarihi şöyle geçmektedir: "Şirvan hükümdarı Halil ibn Muhammed Derbendi, Şamahı'nın hakimi, hürmetli, sadık, mümini ve adil yöneticilerdendi. O, büyük Müslüman hükümdarların sonuncusudur. Elli yıl kadar Şirvan ve Şamahı'yı yönetti ve 869'da öldü (Miladi 3 Eylül 1464 - 23 Ağustos 1465). Yüz yaşlarındaydı. Yine de kolayca okuyordu ve aklı başındaydı." Şirvanşah'ın bu ölüm tarihi, başka bir Arap yazar olan Muhammed ibn Ahmed ibn İlyas tarafından da doğrulanmıştır. Ayrıca Şirvanşah I Halilullah'ın ölüm tarihini de belirterek, 869 Zilhicce ayında (25.07.1465–23.08.1465) öldüğünü yazıyor. Nümismatik veriler de bu tarihi doğrulamaktadır. Oğlu Şirvanşah I. Faruk Yaşar tarafından basılan ilk madeni paralar 869 (Miladi 1465) yılına dayanmaktadır.
Şirvanşah I Halilullah'ın 1465'te öldüğünü dikkate alan M. Rihtim, şeyhin büyük ihtimalle 870 Ramazan ayında (17.04.1466–17.05.1466) öldüğünü belirtiyor.
Çalabi Halife'nin Bakü'ye yaptığı yolculuğu anlatan Hulvi, Seyyid Yahya'nın cenaze töreni hakkında bilgi veriyor. Çelebi Halife, onu görmek için Erzincan'dan yola çıktı, ancak Bakü'ye vardığında insanların gruplar halinde bir yöne gittiklerini gördü. Merak edip sebebini sorunca, "Seyyid Yahya adında mükemmel bir mürşidimiz oldu, bugün öldü. Biz de ona son görevimizi yapmaya gidiyoruz." - cevabını aldı. Bu habere çok üzüldü ve cemaatle cenaze namazını kıldırdıktan sonra o gece yas tutmak için mezarına gitti.
Hakkında kaynaklar

Azerbaycan tasavvuf ekolü içinde yetişmiş tefekkür âlimlerinden Seyyid Yahya Baküvi ve geliştirdiği ve yeniden tesis ettiği Halvetilik tarîkatı İslam dünyasında büyük etki yaratmış ve 15. yüzyıldan itibaren geniş bir alana yayılmıştır. S. Yahya, zengin üç dilli (Türkçe, Arapça, Farsça) tasavvufi-felsefi ve edebi eserleriyle dünyanın birçok ülkesinin felsefi düşünce tarihini etkilemiştir.
Yazar hakkında en doğru bilgiyi hiç şüphesiz kendi eserlerinden verebiliriz. Ancak Müslüman yazarlar eserlerinde genellikle kendileri hakkında çok az bilgi verirler. Bazen isimlerini bile yazmazlar, bu tevazudandır. S. Yahya eserlerinde kendisinden pek bahsetmez. Ancak yine de hayatı hakkında bazı bilgiler bulmak mümkündür.
Böylece Şifaul-esrar'da hocalarından, Keşful-gulub'da Şirvanşah I Halilullah'tan bahseder. Bazı şiirlerinde hayatı ve çilleri ile ilgili bilgilere de rastlanmaktadır.
S. Yahyan'ın eserleri, onun felsefî ve dinî düşüncesi ile tasavvufu hakkında geniş bilgiler içermektedir. O zamana kadar tasavvuf alanında eserler yazan müellif sayısı fazla değildi. Bilhassa Halvetilik tarikatının sistem ve yöntemleri hakkında kendisinden önce yazılmış bir eser yoktur. 200 yıllık Halvetilik tarikatının usul ve esaslarını ilk kez onun kaleme aldığı söylenebilir. Hatta bu yöntemlerin birçoğu ilk kez S. Yahya tarafından tanımlanmış ve uygulanmıştır.
Yirmiden fazla eseriyle tevhidin tasavvufi-felsefi temellerini atmış ve günümüze kadar devam etmesini sağlamıştır. M. Rıhtim, tecrit tarikatının tüm şubelerinin okuduğu özel dua (vird) ve tarikat içinde yapılması gereken usul ve kuralların (edeb) S. Yahya tarafından yazıp yayıldığını kaydeder. Virdu-Sattar ve Meyari-mezhebi olarak bilinen bu eserler, aslında ona, Halvetiliyin gerçek kurucusu unvanını vermeye yeterlidir.
Lamii Mahmud Çelebi'nin Nafahatçevirisi, Taşköprülüzade'nin "Şagayiki-Numaniyya fi ulemayi-devlati Osmaniyya", Macdi Muhammed Efendi'nin "Hadaikuş-şakayık", Yusuf ibn Yakup'un "Menakibi-şerif ve tarikatnammei-piran and maşaihi aliyayi-khalvtaiya", Muhammed Camaluddin al-Hulvi'nin "Lamazati-hulvi ve Lamazati-ulviyya", Ali Ali'nin "Töhfatul-mücahidin ve Behcatuz", Muhammed Nazmin'in "Hadiyyatul-İhvan", Hasan Krimi'nin "Megalate-aliyeyyi-tarikati-halvatiyyeyi-Cemaliyya", Haririzadeh Muhammed Kemaleddin Efendi'nin "Tibyani-vasail-il-hakaik fi daasi-selasil-it taraiq", Sadık Vicdani "Tomari-turuki-Aliyya", Hüseyin Vassaf'ın "Safineyi-avliyayi-ebrar tefsiri-asmar", Bursalı Muhammed Tahir Efendi'nin "Osmanlı müellifleri", Bağdatlı İsmail Paşa'nın "Hadiyatül-arifin", Rahmi Sarin "İslam tasavvufunda Halvetilik ve Halvetiler" eserleri, S. Y. Bakuvin'in yaşamı ve yaratıcılığının yanı sıra Halvetilik tarihi için de önemli kaynaklardır.
Ahmet Ateş, S. Yahyan'ın İstanbul Üniversitesi Kütüphanesi'ndeki eserleri hakkında bilgi vermiştir. Fuad Köprülü, Abdülbaki Gölpınarlı ve Tahsin Yazıcı da eserlerinde Seyyid Yahya ve Halvetilik hakkında değerli bilgiler aktarmışlardır.