İtalyan kültürü
Sanat > Tiyatro

İtalyan tiyatrosunun izi, Yunan geleneğinden büyük ölçüde etkilenen Roma'ya kadar uzanabilir ve diğer birçok edebi türde olduğu gibi, Romalı oyun yazarları da Yunancadan uyarlama ve tercüme yapma eğilimindeydi. Örneğin, Seneca'nın Phaedra'sı Euripides'inkine dayanıyordu ve Plautus'un komedilerinin çoğu Menandros'un eserlerinin doğrudan çevirileriydi. İtalya'daki bölgesel yaşam, turizm endüstrisine ve onları canlı tutmaya yardımcı olan televizyona hitap etse bile, çeşitli gelenekler ve çok çeşitli festivaller tarafından simgelenir. Dini festivallerin çoğu, Madonna'ya veya farklı azizlere adanmış Roma Katolikleri'dir. 6 Ocak'taki Epifani Bayramı, bu kutlamaların bazılarında mevcut olan pagan unsurların yanı sıra dini çeşitliliği örneklemektedir. Geleneksel olarak, Befana adlı bir cadı bu gün çocuklara hediyeler getirir. Ancak, her ikisi de Palermo yakınlarındaki Mezzojuso (en) ve Piana degli Albanesi (en) köylerinde, Epifani sırasıyla Bizans ve Arnavut ayinlerine göre kutlanır. En dikkate değer Karnaval kutlamaları, 1992'de ilk kez büyük sponsorlar tarafından finanse edildikleri Viareggio ve Venedik'te yapılır.
Erken kilisenin muhalefeti, MS 4. yüzyılda başlayan Roma tiyatrosunun gerilemesinin nedenlerinden biriydi. İlk Hristiyanlar, tiyatro ve pagan dinleri arasında bir bağlantı gördüler ve kilise babaları, sahnede tasvir edilen kötü karakterlerin ahlaksızlığı öğrettiğini savundu. Batı Roma İmparatorluğu'nun çöküşünden sonra büyük tiyatro gösterileri ortadan kalktı. İtalya'nın güçlü tarım geleneği, hasat, yemek, ülke ve denizcilik uğraşlarını kutlayan çok sayıda festivale yol açar. Bu festivaller, yapıldıkları bölgenin geleneksel etkinliklerini yansıtmaktadır. Örneğin, Spello'daki (Perugia yakınlarında) zeytin ve bruschetta festivali, zeytin hasadının sonunu gösterir, Termoli'deki balık festivali, limandaki balıkçılık geleneğini yansıtır ve Canelli'deki (Asti yakınlarında) fındık festivali, bunun önemine tanıklık eder. bu yerel mahsulün. Senale'de (Bolzano yakınlarında) koyunların Giorgio buzulları boyunca geleneksel göçü kutlanırken, Aci Trezza limanında (Katanya yakınlarında) balıkçılar her Haziran ayında gülünç bir kılıç balığı avı düzenlerler. Siena'daki tarihi at yarışı Corsa del Palio, Floransa'nın 16. yüzyıl kostümü içindeki "futbol maçı" ve Venedik tekne yarışları gibi bazı festivaller doğaları gereği daha sportiftir; diğerleri ise Lily Festivali gibi tarihi olayları anmaktadır. Nola (Napoli yakınlarında), Nola'lı St. Paulinus'un Afrika'da uzun bir tutukluluktan sonra 394'te dönüşünü ve Napoli'deki Piedigrotta festivalini hatırlatarak, 1744'te Velletri savaşını anıyor. 1895'te kurulan Venedik Bienali, her yıl toplanıyor. geçen yıl görsel ve sahne sanatlarını kutlamak için.
İronik olarak, Batı Avrupa'nın her yerinde kaydedilen en eski drama, Kilise'nin Litürjik dramasıydı. Aslında, Orta Çağ döneminde Kilise, belirli İncil pasajlarını canlandırmaya başladı. Bu dramatizasyonlar, sahnelenen Noel ve Paskalya hikâyelerine dönüştü. Fransa, Almanya ve İngiltere'deki bölgeler Litürjik dramanın en fazla etkinliğini gösterdi. Böylece Katolik Kilisesi, müjdenin yayılmasında drama ve tiyatroyu kullanmak için daha uyumlu bir çaba gösterdi. İtalya, ivmesini Klasik Yunan ve Roma dünyasının yeniden değerlendirilmesinden alan Rönesans'ın sanatsal ve entelektüel gelişmelerinde ön saflarda yer aldı. İtalya'daki sanatçılar ve bilim adamları, antik çağın maddi kalıntılarıyla çevrili olduklarından, böyle bir canlanmada önderlik etmek için özellikle iyi bir konumdaydılar. Hem sanatta hem de mimaride daha önceki Romanesk ve Gotik formların yerini, 16. yüzyılın Barok tarzlarına doğru bir gelişmeyle yükselen Rönesans aldı. Yüzyıllar boyunca İtalyan sanatının büyük isimleri, diğerleri arasında Giotto, Donatello, Filippo Brunelleschi, Michelangelo, Leonardo da Vinci, Titian, Bernini ve Tiepolo'yu içeren uzun bir liste oluşturuyor. Geniş bir renk ve ışık sıcaklığı ile karakterize edilen İtalyan resmi, yüzlerce yıldır Avrupa'da üstünlüğünü korumuştur. Bununla birlikte, sürekli olarak yabancı güçlere boyun eğme, sonunda İtalya'nın taşralılığa dönüşen sanatsal katkısını zayıflattı. Avrupa sanatıyla bağlar 1910'da şair Filippo Marinetti ve ressamlar Umberto Boccioni ve Giacomo Balla tarafından yönetilen Fütüristlerin çalışmalarıyla yenilendi. Fütürizm, daha geleneksel tuvaller üretmeye başladığı 1920'lere kadar Sürrealistleri etkileyen Giorgio de Chirico'nun Metafizik resimlerini izledi. Giorgio Morandi'nin incelikli, sessiz resimleri, 1964'teki ölümünden bu yana ona giderek artan bir itibar kazandırdı. Arjantin doğumlu Lucio Fontana'nın çalışmaları, modern sanatçının biçim arayışını örnekliyor; örneğin, bir bıçakla kesilen boş bir tuvalle ifade ediliyor. İtalyan heykel geleneğine yapılan modern eklemeler arasında Giacomo Manzù, Gio Pomodoro, Marino Marini, Luciano Minguzzi, Alberto Viani, Harry Bertoia, Mirko Basaldella ve Emilio Greco'nun eserleri yer alıyor.
16. yüzyıl boyunca ve 18. yüzyıla kadar Commedia dell'arte, bugün hala oynanmasına rağmen, bir doğaçlama tiyatro biçimiydi. Seyahat eden oyunculardan oluşan ekipler, bir açık hava sahnesi kuracak ve hokkabazlık, akrobasi ve daha tipik olarak canovaccio adı verilen kaba bir hikâyeye sahip yerleşik karakterlerin bir repertuarına dayanan mizahi oyunlar şeklinde eğlence sağlayacaktır. İtalya, yüksek modada dünya lideri, Milano merkezli bir endüstri, Versace, Gucci, Krizia, Ferragamo, Valentino, Dolce & Gabbana, Brunello Cucinelli, Prada ve Armani'nin evlerinde çalışmaya gelen modeller, tasarımcılar ve fotoğrafçılar için bir cennettir. Modigliani ve Alessi gibi İtalyan tasarım evleri de oldukça etkili olmuştur.
Hiçbir yerli oyun yazarı, 20. yüzyılın başlarından itibaren Luigi Pirandello'nunkilere rakip olabilecek eserler üretmemiş olsa da, İtalyan tiyatrosu olağanüstü çağdaş Avrupa eserlerinin üretilmesinde ve önemli canlanmaların sahnelenmesinde aktif olmuştur. 20. yüzyılın sonlarında Dario Fo, son derece doğaçlama tarzıyla uluslararası beğeni topladı. Çeşmelerle süslenmiş meydanların çevresinde yer alan eski İtalyan kasabalarının geleneksel görüntüsü, Klasik antik çağdan kalma kalıntıların modern inşaat harikalarının yanında durabileceği bir ülkede geçerliliğini koruyor. 1926'daki Rasyonalist mimarlık hareketi, 20. yüzyılın seçkin İtalyan mimar-mühendislerinden biri olan Torino sergi kompleksinin ve Paris'teki UNESCO genel merkezinin mimarı Pier Luigi Nervi'yi üretti. Marcello Piacentini, Roma'daki Esposizione Universale di Roma (EUR) bölgesi gibi faşist dönemin heybetli mimarisinin çoğundan sorumluydu. Yenilikçi mimari, Milano'daki Marchiondi Spagliardi Enstitüsü'nde Vittoriano Viganò tarafından temsil edilmektedir. Diğer önemli mimarlar arasında uluslararası müzeleriyle tanınan Renzo Piano; eleştirel yazıları yapıtlarına rakip olan Aldo Rossi; ve kamu binalarını eğrisel formlardan yaratan Paolo Portoghesi.