Jan Dąbrowski
Polonya Lejyonları

Ayaklanmanın bastırılmasından sonra, Prusya ve Rus ordularında hizmet teklifini kabul etmedi ve Polonya'yı yeniden inşa etmenin yollarını aramak için önce Berlin'e geldi ve burada II. Friedrich Wilhelm tarafından kabul edildi. Daha sonrasında 30 Eylül 1796'da Saksonya'dan Paris'e vardı. Dąbrowski hemen, uzun süredir arkadaş olduğu ve Fransız ordusunun yanında Polonya lejyonlarının örgütlenmesi için Direktuvar ile müzakere eden Józef Wybicki'nin yanına gitti. 10 Ekim'de general, Fransız bakanlardan (Delacroix ve Pétiet) Ren ve İtalya orduları gibi Polonya Lejyonunun oluşturulmasını ve oluşturulan lejyonun ordu kurmay kadrosuna ise Almanya üzerinden yaptığı yolculuk sırasında tanıştığı General Kléber'in atanmasını isteyen bir muhtıra gönderdi.
Kasım ayı ortasında Dąbrowski, Wojczyński, Eliasz Tremon ve oğlu Jan Michał Henryk ile İtalyan Ordusu komutanı General Napolyon Bonapart'ın karargahının bulunduğu Milano'ya gitti. Dąbrowski ile Napolyon arasındaki toplantı 4 Aralık'ta gerçekleşti. Ancak toplantı Dąbrowski için büyük hayal kırıklığıydı. Napolyon, muhtemelen Dąbrowski'yi bir kralcı olarak gören yaveri Sułkowski'nin yönlendirmesiyle, savaş esirleri-Polonyalılardan oluşturulacak lejyonda Polonyalı generallere subay rütbeleri teklif edildi. Kriz, Antoni Amilkar Kosiński'nin Napolyon'un orduda zaten bazı bağlantıları olan ve Napolyon'un çok güvendiği Louis-Alexandre Berthier ile araya girmesi sayesinde önlendi. 9 Ocak 1797'de Dąbrowski, Lombard Cumhuriyeti hükûmeti ve Napolyon ile İtalya'da Polonya Lejyonlarının kurulması konusunda anlaşma imzaladı. Üniformalar ve peçler Lehçe oluşturuldu, komuta dili ve askeri rütbeler de Lehçe idi. Üniformada ayrıca İtalyanca yazıt "Gli uomini liberi sono fratelli" (Özgür insanlar kardeştir) yazısı ve Fransız Devrimi'ne atıfta bulunarak, Cumhuriyet'in ittifakını ve korumasını simgeleyen üç rengi de bulunuyordu. Dąbrowski, gönüllülere Lombard vatandaşlığı ve özgür ve güvenli olduğunda Polonya'ya dönmeyi garanti etti. Bundan etkilenen Józef Wybicki, günümüzde de Polonya'nın millî marşı olan Mazurek Dąbrowskiego'yu yazdı.
Mayıs 1797'de Lejyon saflarına yaklaşık 7.000 kişi katıldı. Katılanlar arasında sürgünde yaşayan Polonyalılarda olsa da çoğunlukla Leh esirler ve Avusturya ordusundan kaçan (6.000) askerlerden oluşuyordu. Her biri 3 taburdan oluşan iki lejyon oluşturuldu. Her tabur, (8 füze, 1 el bombası, 1 tüfek şirketi - 123 asker) dahil olmak üzere 10 birlikten oluşuyordu. Birinci lejyonun komutanı General Józef Wielhorski, ikincisi ise General Franciszek Rymkiewicz'di. Dąbrowski, Lejyonlarda Fransızları örnek alan modern bir komuta sistemi getirdi, fiziksel cezayı kaldırdı, soylu olmayan askerlere terfi imkanı verdi, onlara okuma yazma öğrenmelerini ve Polonya tarihi bilgilerini derinleştirmelerini emretti.
Lejyonlar başlangıçta Napolyon'un yanında Rimini, Verona ve Garda Gölü'nde savaştı. Avusturya ile barıştıktan sonra Cisalpin Cumhuriyeti'nin Yardımcı Kolordusunu oluşturdular. Lejyonerlerin bir kısmı, Fransa'nın papalık yönetimini devirmek amacıyla yolladığı orduya katılarak Roma'ya yürüdüler. Kasım 1798'de Roma Cumhuriyeti'nin savunmasına katıldılar. Karol Kniaziewicz komutasındaki lejyoner birlikleri, Civita Castellana'daki Fransız zaferine katkıda bulundu. Ardından, Napoli Krallığı'na karşı muzaffer Cumhuriyetçi taarruza katıldılar. Daha sonra güney İtalya'da kurulan Napoli Cumhuriyeti'nde Fransız karşıtı bir köylü ayaklanmasını bastırdılar. Son olarak burada Vistula Mızraklı Süvarileri olarak bilinen bir süvari alayı kuruldu.
O sırada Fransızlar, 1799'da Zürih (İsviçre), Castricum (Hollanda) ve 1800'de Marengo (İtalya) ve Hohenlinden (Bavyera) dahil olmak üzere birçok cephede koalisyon güçlerine karşı art arda zaferler kazandı. İngiltere, Fransız karşıtı koalisyondan çekildi ve Avusturya, 1801'de Lunéville'de Fransa ile barış yaptı, ancak savaşın sona ermesi Polonya sorununa olumlu bir çözüm getirmedi. Bu, Lejyonlarda ayrışmaya, şüphelere neden oldu, Fransa'nın politikasına yönelik açık eleştiriler vardı. Askerlerin bir kısmı istifa etti. Napolyon için elverişsiz olmaya başlayan lejyonlar, Afrikalı-Amerikalı kölelerin Fransız karşıtı ayaklanmasını bastırmak için Santo Domingo adasına (şimdi Haiti) gönderildi. Yerliler tarafından öldürülmeden önce lejyonların önemli bir kısmı tropikal hastalıklardan öldü. Bir kısmı ise Haiti Devriminin meşru olduğunu düşünerek ya devrimcilere katıldı ya da Amerika'ya yerleşti. Bu nedenle yalnızca birkaç yüz lejyoner Avrupa'ya dönebildi.
İtalya'da eski lejyonerlerin piyadelerinin yalnızca yarım tugayı kaldı. 1803'te Polonyalı lejyonerler paralı asker olarak Puglia'da İngilizlere karşı savaştı ve 1805'te Napolyon'un ordusunun İtalya'da Castelfranco'da zafer kazanmasına katkıda bulundular. Daha sonra 1806'da Calabria'da (güney İtalya) İngiliz kuvvetlerinin seferiyle savaşlara katıldılar.
Polonya Lejyonlarında toplam yaklaşık 35.000 kişi savaştı ve 35.000 kişiden 20.000'i öldü. 1802'den itibaren Dąbrowski İtalyan hizmetinde kaldı. Orada Masonluğa katıldı ve 29. dereceye kadar yükseldi.
1803'te Dąbrowski, İtalyan süvarilerinin genel müfettişliğine atandı.