Konfederasyon Dönemi
Yeni bir anayasanın oluşturulması > Reform çabaları

1783'te savaşın sona ermesi, eyaletlerin merkezi bir hükûmete yetki verme olasılığını geçici olarak sona erdirdi, ancak Kongre'nin içindeki ve dışındaki birçok kişi daha güçlü bir ulusal hükûmeti desteklemeye devam etti. Askerler ve eski askerler, daha güçlü bir ulusal hükûmet çağrısında bulunan güçlü bir blok oluşturdular ve bunun savaş zamanı liderliğinin daha iyi olmasını sağlayacağına inandılar. Onlara, düzen ve sağlam ekonomik politikalar sağlamak için güçlü bir ulusal hükûmet isteyen tüccarlar ve ulusal hükûmetin Batı'daki Amerikan topraklarını en iyi şekilde koruyabileceğine inanan birçok yayılmacı katıldı. Ek olarak, John Jay, Henry Knox ve diğerleri, Kongre gibi büyük, yasama organından daha kararlı bir şekilde yönetebilecek bağımsız bir yürütme çağrısında bulundular. Özellikle genç Amerikalılar arasında artan milliyetçilik duygularına rağmen, milliyetçilerin Kongre'ye daha fazla yetki verme çabaları, eyaletlerin sürekli üstünlüğünü tercih edenler tarafından yenilgiye uğratıldı. Çoğu Amerikalı, Devrim Savaşı'nı güçlü bir hükûmete karşı bir mücadele olarak gördü ve çok az eyalet lideri kendi devletinin egemenliğinden vazgeçmeye istekliydi. 1786'da, Güney Carolina'dan Charles Cotesworth Pinckney, anayasa değişikliklerini değerlendirmek için büyük bir kongre komitesinin kurulmasına öncülük etti. Komite yedi değişiklik önerdi ve önerileri merkezi hükûmete ticareti ve Kongre'ye yeterli fon sağlayamayan ince eyaletleri düzenleme yetkisi verecekti. Kongre bu önerilere göre hareket edemedi ve reformcular Kongre dışında harekete geçmeye başladı. Kongre, hemen Devlet ve Maliye bakanlıklarını kurarak bunların başına Thomas Jefferson ile Alexander Hamilton'u getirdi. Kongre aynı günlerde, bir başkanı ve beş üyesi olan Yüksek Mahkeme'nin yanı sıra, üç gezici bölge mahkemesi ve 13 yerel mahkeme kurarak federal yargı organını da oluşturdu. Bir savaş bakanı ve bir adalet bakanı da atandı. Washington genellikle her konuda görüşüne güvendiği kişilerle danışmada bulunduktan sonra karar vermeyi yeğlediği için, Kongre tarafından yaratılacak bakanlıklardan oluşan bir Amerikan Başkanlık Kabinesi kuruldu.
Amerika Birleşik Devletleri Anayasası, 1789'da yürürlüğe girdiğinden beri Amerika Birleşik Devletleri'nin en yüksek yasası olarak hizmet vermiştir. Belge, 1787 [[Anayasa Konvansiyonu (Amerika Birleşik Devletleri)|Philadelphia Konvansiyonu'nda]] yazılmıştır ve 1787 ve 1788'de düzenlenen bir dizi devlet sözleşmesiyle onaylanmıştır. 1789'dan beri Anayasa yirmi yedi kez değiştirilmiştir; özellikle önemli değişiklikler arasında Amerika Birleşik Devletleri Haklar Bildirisi'ndeki on değişiklik ve üç Yeniden Yapılanma Değişiklikleri bulunmaktadır. * Amerika Birleşik Devletleri Anayasası, Amerikan hükûmetinin temel belgesi ve ülkenin yüce yasasıdır. 200 yıldır hükûmet kurumlarının evrimine yön vermiş ve siyasal istikrar, bireysel özgürlük, ekonomik gelişme ve toplumsal gelişmenin temelini oluşturmuştur.
Anayasa, zayıf bir merkezi hükûmetle devletlerin gevşek bir ittifakını sağlayan daha eski bir anayasa olan Konfederasyon Maddeleri'nde reform yapma çabalarından doğdu. Mayıs 1787'den Eylül 1787'ye kadar on üç eyaletten on iki delege Philadelphia'da toplandı ve burada yeni bir anayasa yazdılar. Kongrede iki alternatif plan geliştirildi. "Federalistler" olarak adlandırılacak olan milliyetçi çoğunluk, eyaletler arasında nüfusa göre orantılı temsile dayalı hükûmet olan Virginia Planı'nı ortaya koydu. Daha sonra "Anti-Federalistler", her eyalete eşit temsil sağlamaya dayanan tamamen federal bir öneri olan [[New Jersey Planı]]'nı savundular. Connecticut Uzlaşması, her iki planın birlikte çalışmasına izin verdi. Orijinal belgede kölelik ve bir Haklar Bildirgesi ile ilgili olarak geliştirilen diğer tartışmalar. * Hükûmetin sağladığı yaygın hizmetlere yönelik ödemelerin yapılabilmesi için gittikçe artan vergi yükü, Amerikalıların “büyük hükûmet” karşısındaki genel hoşnutsuzluğu
Taslak Anayasa, Eylül 1787'de Konfederasyon Kongresi'ne sunuldu. Eyaletler onaylamayı tartışırken yayınlananFederalist Yazılar (İngilizce: Federalist papers), Anayasa için arka plan ve gerekçe sağladı. Bazı eyaletler, ancak Haklar Bildirgesi olacak değişikliklerin yeni hükûmet tarafından derhal kabul edilmesi durumunda Anayasa'yı onaylamayı kabul etti. Eylül 1788'de Konfederasyon Kongresi, on bir devletin yeni Anayasayı onayladığını onayladı ve seçimlerin yapılmasını emretti. Yeni hükûmet 4 Mart 1789'da başladı, New York'ta toplandı ve Konfederasyon Maddeleri tarafından yetkilendirilen hükûmet kendini feshetti. Amerikan Anayasası dünyada yürürlükte bulunan en eski yazılı anayasadır ve dünya çevresinde pek çok diğer anayasa için de model oluşturmuştur. Anayasa, kalıcılığını sadeliğine ve esnekliğine borçludur. Başlangıçta, Atlantik kıyısındaki 13 çok farklı eyalette yaşayan dört milyon insanın yönetimi için tasarlanmış anayasa, yalnız 27 değişiklikten gemiştir.
1791'de eyaletler, çeşitli sivil özgürlükler için koruma sağlayan Haklar Bildirgesi'ni onayladı. Haklar Bildirgesi başlangıçta yalnızca federal hükûmete uygulandı, ancak bir birleşme sürecinin ardından, Haklar Bildirgesi'nin çoğu koruması artık eyalet hükûmetleri için de geçerli. Anayasada yapılan diğer değişiklikler, federal ilişkileri, seçim prosedürlerini, görev şartlarını, seçmenleri genişletmeyi, federal hükûmeti finanse etmeyi, alkol tüketimini ve kongre ödemelerini ele aldı. 1865 ve 1870 yılları arasında devletler, köleliği ortadan kaldıran, yasaların eşit korunmasını garanti eden ve seçmen haklarının kısıtlanmasına ilişkin yasaklar uygulayan Yeniden Yapılanma Değişikliklerini onayladı. Anayasanın anlamı, federal mahkemelerde yargı denetimiyle yorumlanır. Orijinal parşömen kopyaları Ulusal Arşiv Binası'nda sergilenmektedir. * 1787'de bir taslak belge 1781'de başlayan altı yıllık yoğun tartışmalardan sonra gerçekleşti. Günümüzde Amerika Birleşik Devletleri'nin doğu kıyısını oluşturan bölgedeki 13 İngiliz kolonisi 1776'da İngiltere'den bağımsızlıklarını ilan ettiler. Bundan bir yıl önce, Büyük Britanya ile koloniler arasında, acılarla dolu altı yıl sürecek, bir savaş başladı. Savaş bir yandan sürerken – artık kendilerine Amerika Birleşik Devletleri adını veren – koloniler, onları bir ulus olarak biribirine bağlayan bir anlaşma kaleme aldılar. “Konfederasyon ve Sürekli Birlik Maddeleri” denilen anlaşma 1777'de bir eyaletler Kongresi'nce kabul edildi ve Temmuz 1778'de resmen imzalandı.
Birkaç günde bir, Madison's Journal'da mutlu bir şekilde not edilen yeni delegeler geldi. Ancak Konvansiyon ilerledikçe, bireysel delegelerin gelip gitmesi, delegasyon bileşiminin değişmesiyle bir devletin oyu değişebileceği anlamına geliyordu.
Ancak önlerindeki çalışma, katılım olmasa bile sürekliydi. Sözleşme kendisini bir "Bütün Komitesi" haline getirdi ve günlerce böyle kalabilirdi. Gayri resmiydi, oylar kolayca alınıp tekrar alınabiliyordu, pozisyonlar önyargısız değişebiliyordu ve daha da önemlisi, resmi bir nisap çağrısına gerek yoktu. Milliyetçiler kararlıydı. Madison'ın dediği gibi, durum umutsuzluk için fazla ciddiydi. Bildirgeyi imzalayanlar olarak daha sonra Independence Hall olarak adlandırılan aynı Devlet Evi'ni kullandılar.
Sözleşmeye rapor veren delegeler, itimatnamelerini Güney Karolina Sekreteri William Jackson'a sundular. New York, "Birliğin korunması" için tüm olası "değişiklikleri ve hükümleri" sürdürmelerini açıkça emretti. New Hampshire, "Kongre'nin yetkilerini genişletmek için zamanında önlemler" çağrısında bulundu. Virginia, "federal sistemin revizyonunu tüm kusurlarına kadar genişletmenin gerekliliğini" vurguladı.
Öte yandan, Delaware, Konfederasyon Maddelerindeki eyalet başına bir oy hükmünün herhangi bir şekilde değiştirilmesini kategorik olarak yasakladı.
29 Mayıs, Edmund Randolph (VA), Virginia Planı'nı önerdi. Daha büyük, daha kalabalık devletlerin çıkarlarına ağırlık verildi. Amaç, Konfederasyon Maddelerinde belirtilen "ortak savunma, özgürlük güvenliği ve genel refah" amaçlarına ulaşmaktı. Virginia Planı ulusaldı, yetki halktan geliyordu.
Virginia Planının çoğu kabul edildi. Her eyalet bir cumhuriyettir ve yeni eyaletler kabul edilebilir. Konfederasyon Kongresi yeni sistem başlayana kadar devam etti. Değişiklikler Kongre olmadan mümkündür. Konvansiyon tavsiyeleri, onlardan eyaletlere, Kongre'ye gitti. Eyalet yasama organları, onay sözleşmeleri için seçim kurallarını belirler ve halk, Anayasa hakkında düşünmek ve karar vermek için "açıkça" temsilcileri seçer.
15 Haziran, William Patterson (NJ), Konvansiyon azınlığının [[New Jersey Planı]]'nı önerdi. Daha küçük, daha az nüfuslu eyaletlerin çıkarlarına ağırlık verildi. Amaç, devletleri onları "yok etme veya yok etme" planından korumaktı. New Jersey Planı tamamen federaldi, yetki eyaletlerden geliyordu.
New Jersey Planı alternatif bir teklif olarak yalnızca üç gün hayatta kalsa da, önemli unsurları kabul edildi. Maddeler, Birliğin iyi yönetimi ve korunması için "gözden geçirildi, düzeltildi ve genişletildi". Senato eyaletler tarafından, ilk başta eyalet yasama organları tarafından seçilir. Kongre, doğrudan eyaletlerde toplanan gelirler için kanunları kabul eder ve eyalet mahkemelerinin kararları Yüksek Mahkeme tarafından incelenir. Vergiler için devlet paylaştırması başarısız oldu, ancak'ev', özgür sakinlerin nüfus sayımı ve orijinal olarak diğerlerinin beşte üçü tarafından paylaştırıldı. Devletler Birliğe eklenebilir. Başkanlar federal yargıçları atar. Kongre tarafından yapılan anlaşmalar ülkenin en yüksek yasasıdır. Tüm eyalet yargı organları, eyalet yasalarına rağmen anlaşmaları uygulamakla yükümlüdür. Başkan, herhangi bir eyalette anlaşmaları uygulamak için bir ordu kurabilir. Devletler, başka bir eyalette meydana gelen bir hukuk ihlalini orada olmuş gibi ele alır.* Ancak bu aşamadan sonra, zaman zaman Kurucu Meclis toplantısının kesilmesi ve bir anayasa kaleme alınamadan görüşmelerin sona ermesi tehdidini yaratan büyük görüş ayrılıkları ortaya çıktı. Büyük eyaletler yasama organında orantılı temsil lehinde tutum takındılar: her eyalet nüfusuyla orantılı oy gücüne sahip olmalıydı. Diğerlerinin üstünlük sağlamasından korkan küçük eyaletler tüm eyaletler için eşit temsil üzerinde ısrar ettiler.
Anayasa taslağının hazırlanmasıyla ilgili mevcut bilgiler, esas olarak, Max Farrand'ın Kongre Dergisi ve diğer Federalistler ve Anti-Federalistlerin kaynaklarını içeren "1787 Federal Konvansiyonunun Kayıtları"nda kronolojik olarak yer alan James Madison tarafından bırakılan Journal'dan gelmektedir. * Sorun “Büyük Uzlaşma” ile çözümlendi ve Kongre'nin bir meclisinde her eyalete eşit temsil, diğerinde de orantılı temsil hakkı tanındı. Senato'da her eyaletin iki sandalyesi olacaktı. Temsilciler Meclisi'ndeyse sandalye sayısı nüfusa bağlı kalacaktı.
Bilim adamları, bir devrimdeki azınlığın, "eski vatansever" Anti-Federalistlerin Cincinnati Cemiyeti'nde devrimci ordunun desteğini alan "milliyetçi" Federalistler üzerinde sahip olduğu etkiye sahip olmasının dünya tarihinde olağandışı olduğunu gözlemliyorlar. Her iki fraksiyon da geleceği kesin olan değişikliklere tam olarak katılabilecekleri bir ulus yaratma niyetindeydi, çünkü bu büyük olasılıkla ulusal birliğine izin verecek, gelecek nesiller için özgürlüğü garanti edecek ve karşılıklı uzun vadeli materyallerini teşvik edecekti. Çoğunluğun isteklerini daha iyi yansıttığı düşünüldüğünden, federal bütçe ve gelirlere ilişkin tüm yasama gücü Temsilciler Meclisi'ne verildi. Büyük Uzlaşma büyük ve küçük eyaletler arasındaki ayrılığı sona erdirdi; ama, uzun yaz boyunca pek çok başka uzlaşmalara da varıldı.