Marburg Tartışması
Tartışma

Herkes Marburg'a vardıktan ve nezaket kuralları ve ön konular tartışıldıktan sonra, görüşme resmen 1 Ekim 1529 Cumartesi günü başladı. Hessen'li Philip oradaydı ve Marburg Kalesi'ndeki bir oturma odasındaki masada Luther ve Melanchthon bir tarafta, Zwingli ve Oecolampadius ise diğer tarafta oturuyordu. Konuşmada çok sayıda başka kişi de vardı. Zwingli'ye göre 24; Brenz'e göre 50-60 kişi. Düşmanlığı bir kenara bırakmayı kabul ederek, Hristiyan tartışmasına yakışır bir şekilde ilerlediler.
“Luther'in Marburg'a bir müzakereci olarak değil, bir itirafçı olarak gittiğini belirtmek önemlidir; özel bir görüşün itirafçısı olarak değil, Tanrı'nın Sözü'nün itirafçısı olarak.” Bu en başından beri belliydi. Luther önce konuştu ve giriş sözleri arasında şu sözler vardı:
“O halde bir tartışmaya katılmaya hazırım. İnancımı değiştirmek istiyormuşum gibi değil, tam tersine sağlamlaştırmak için. Yine de inancımın temelini sunmak ve diğerlerinin nerede yanıldığını göstermek istiyorum.”
Üzerinde mutabık kalınan 14 madde aşağıdaki gibidir:
Her iki taraf da oybirliğiyle tek, doğru, doğal bir Tanrı'nın, tüm canlıların Yaratıcısı olduğuna inanıyor ve bunu savunuyoruz. [Dahası], bu Tanrı'nın, İznik Konseyi'nde kararlaştırıldığı ve İznik İnanç Bildirgesi'nde tüm dünyadaki Hristiyan Kilisesi tarafından söylendiği ve okunduğu gibi, Baba, Oğul ve Kutsal Ruh olmak üzere Üçlü Birlik'in üç kişiliğinde varlık ve doğa bakımından bir olduğu.
Ne Baba'nın ne de Kutsal Ruh'un, daha ziyade Tanrı Baba'nın Oğlu'nun Kutsal Ruh aracılığıyla insan olduğuna inanıyoruz [ve] erkek tohumu olmadan ve tertemiz Bakire Meryem'den doğmuştur. O, beden ve ruh olarak mükemmeldi ve diğer insanlar gibi ama tamamen günahtan arınmıştı.
Aynı Tanrı Oğlu ve Meryem, beden olarak bir olan İsa Mesih, bizim için çarmıha gerildi, öldü ve gömüldü, ölümden dirildi, göğe yükseldi, tüm yaratılışın Rabbi olan Tanrı'nın [Baba'nın] sağında oturuyor ve dirileri ve ölüleri yargılamak için [tekrar gelecek].
Adem'den asli günahla doğduğumuza ve onu miras aldığımıza inanıyoruz. Bu o kadar korkunç ki, İsa Mesih onun hayatına ve ölümüne yardım etmek için gelmeseydi tüm insanlık lanetlenmiş olurdu. O olmasaydı, sonsuza dek kaybolmuş ve Tanrı'nın krallığından ve kurtuluşundan dışlanmış olurduk.
Tanrı'nın Oğlu İsa Mesih'e inanırsak, bu günahtan ve diğer tüm günahlardan ve sonsuz ölümden kurtulduğumuza inanırız. Bu inanç olmadan hiçbir [iyi] iş, sosyal statü veya dini düzen vb. bizi günahlarımızdan kurtaramaz.
Böyle bir iman, işler veya liyakatle kazanamayacağımız veya kendi isteğimizle yaratamayacağımız ilahi bir armağandır. Aksine, İncil'i veya Mesih'in sözlerini duyduğumuzda, Kutsal Ruh'un istediği her yerden gelir ve Kutsal Ruh tarafından yaratılır.
Böyle bir inanç Tanrı önünde haklı çıkarılmamızdır, bu temelde Tanrı bizi işler veya liyakat olmaksızın kurtulmuş, dindar ve kutsal olarak sayar. Böylece günahtan ve ölümden kurtarılırız, merhamet bahşedilir ve inandığımız Oğlu uğruna kutsal kılınırız. Böylece, Oğul'un kurtuluşuna, hayatına ve her şeye katılmamıza ve bunların tadını çıkarmamıza izin verilir.
Kutsal Ruh'un, doğru bir şekilde konuşmak gerekirse, vaazları veya Mesih'in Sözü'nü veya İncil'ini duymadan kimseye böyle bir inanç veya bu armağanı vermediğine [inanıyoruz]. Aksine, bu tür sözlü duyurular aracılığıyla ve onlarla birlikte çalışır ve istediği yerde ve kişide inanç yaratır.
Kutsal vaftizin, Tanrı'nın böyle bir iman için bir aracı olan ve O'nun emrettiği bir kutsallık olduğuna [inanıyoruz]: "Çıkın ve vaftiz edin" [Matta 28:15] ve Tanrı'nın bununla birlikte şunu vadettiğine: "İnanan [ . . . ]" [Markos 16:16]. Dolayısıyla bu, Hristiyanlar arasında yalnızca basit bir işaret veya sembol değil, aynı zamanda inancımızı destekleyen ve [ebedi] hayata yeniden doğduğumuz ilahi bir sembol ve iştir.
Kutsal Ruh tarafından gerçekleştirilen imanın, bizi kurtarıp kutsal kılarak, bizim aracılığımızla iyi işler gerçekleştirdiğine inanıyoruz; bunlar kardeş sevgisi, Tanrı'ya dua ve her türlü zulme katlanma yeteneği vb.'dir.
Bir papaz veya [manevi] kardeşle günahları itiraf etmek veya onlara danışmak zorlanmadan ve ücretsiz olmalı, ancak sıkıntı çeken, [manevi] saldırı altında olan veya günah yükü altında ezilen veya vicdanı yoldan çıkmış olanlar için çok faydalıdır, her şeyden önce gerçek bağışlama olan İncil'in sunduğu bağışlanma ve teselli nedeniyle.
Nerede olurlarsa olsunlar tüm laik otoriteler, yasalar, mahkemeler ve tüzükler, birçok papist (papacı, olumsuz anlamda katolik) ve Anabaptistin öğrettiği ve savunduğu gibi, doğru ve uygun bir konumdadır ve yasaklanmamıştır. Aksine, bir Hristiyan, eğer yönetici sınıfa çağrılmışsa veya doğmuşsa, tıpkı baba ve anne, koca ve karı vb. sınıfında olduğu gibi, Mesih'e olan iman aracılığıyla kurtulabilir.
İnsan düzenimizde ruhsal ve dinsel işlerde gelenek dediğimiz şeyler, Tanrı Kelamı'na açıkça aykırı olmadıkları sürece, takip edilebilir veya terk edilebilir; böylece ilişki içinde olduğumuz kişiler her türlü gereksiz sıkıntıdan korunabilir ve zayıflar ve ortak barış sevgi yoluyla sağlanabilir.
Bebek vaftizinin doğru olduğuna ve vaftiz edilen çocukların bu sayede Tanrı'nın merhametine mazhar olduklarına ve Hristiyan alemine kabul edildiklerine inanıyoruz.
Her ne kadar iki önemli reformcu, Luther ve Zwingli, on dört teolojik noktada bir fikir birliği bulmuş olsalar da Efkaristiya ile ilgili on beşinci noktada bir fikir birliği sağlayamadılar. Yazar ve Kilise Tarihi profesörü olan Timothy George, uyumsuz görüşleri şöyle özetledi: "Bu konuda, bir anlaşmaya varamadan ayrıldılar. Hem Luther, hem de Zwingli, Akşam Yemeği'ndeki ekmeğin bir işaret olduğu konusunda hemfikirdi. Ancak Luther'e göre, ekmeğin simgelediği şey, yani Mesih'in bedeni, işaret "içinde, onunla birlikte ve altında" mevcuttu. Ancak Zwingli'ye göre, işaret ve simgelenen şey bir mesafeyle ayrılmıştı - gök ile yer arasındaki genişlik."
Bu anlaşmazlığın altında yatan şey, onların Mesih teolojisiydi. Luther, Mesih'in bedeninin her yerde mevcut olduğuna (her yerde bulunduğuna) ve dolayısıyla ekmek ve şarapta mevcut olduğuna inanıyordu. Bu, Tanrı'nın niteliklerinin Mesih'in insan doğasına nüfuz etmesi sayesinde mümkündü. Luther, Mesih'in kişiliğinin birliğini vurguladı. Doğaların ayrımını vurgulayan Zwingli, Mesih'in tanrısallığında her yerde mevcut olmasına rağmen, Mesih'in insan bedeninin yalnızca bir yerde, yani Baba'nın sağında mevcut olabileceğine inanıyordu. Christianity Today dergisinin baş editörü, Lutherci ve Reformcu Akşam Yemeği görüşünü sonsuza dek bölecek olan iki görüşü dikkatlice ayrıntılı olarak açıkladı:
Luther, Mesih'in bedeninin kaba, maddi bir şekilde değil, insan anlayışının ötesinde gizemli bir şekilde yendiğini iddia etti. Yine de, Zwingli, kelimeler gerçek anlamlarıyla ele alınırsa, bedenin en kaba maddi şekilde yenmesi gerektiğini söyledi. "Çünkü taşıdıkları anlam şudur: Bu ekmek, sizin için verilen bedenimdir. Yaralara, darbelere ve ölüme tabi, kaba maddi bir biçimde bizim için verildi. Bu nedenle, akşam yemeğinin malzemesi olmalıdır." Gerçekten de, metnin gerçek anlamını daha da ileri götürmek gerekirse, Mesih'in bedeni tekrar kırıldığında, bu kez cemaatçilerin dişleri tarafından, tekrar acı çekmek zorunda kalacağı sonucu çıkar. Daha da saçma olanı, Mesih'in bedeninin yutulması, sindirilmesi, hatta bağırsaklardan atılması gerekecekti! Bu tür düşünceler Zwingli için iğrençti. Bir yandan yamyamlığı, diğer yandan da pagan gizem dinlerini çağrıştırıyordu. Ancak Zwingli için asıl mesele Luther'in görüşlerinin mantıksızlığı veya yorumsal yanılgısı değildi. Luther'in "kurtuluşun başlıca noktasını Mesih'in bedenini fiziksel olarak yemek" olarak koymasıydı, çünkü bunu günahların bağışlanmasıyla ilişkilendiriyordu. Zwingli'yi imgelere, azizlerin yakarışına ve vaftizle yeniden doğuşa karşı çıkmaya bu kadar güçlü bir şekilde iten aynı neden, Akşam Yemeği mücadelesinde de mevcuttu: putperestlik korkusu. Kurtuluş yalnızca Mesih aracılığıyla, yalnızca imanla, iman ve ekmekle değil. İmanın nesnesi görülmeyen şeydi (İbr 11:1) ve bu nedenle, yine mecazi, gerçek olmayan bir anlamda yenemezdi. Zwingli, "Credere est edere" dedi: "İnanmak yemektir." O halde Akşam Yemeği'nde Mesih'in bedenini yemek ve kanını içmek, sadece Mesih'in bedeninin ve kanının zihinde mevcut olması anlamına geliyordu.
Görüşmenin sonuna doğru, bir anlaşmaya varılamayacağı açıkça belli olduğunda, Philipp, Luther'den her iki tarafın da üzerinde anlaştığı doktrinlerin bir listesini hazırlamasını istedi. Schwabach Maddeleri'ne dayanan Marburg Maddeleri'nde 15 madde vardı ve görüşmedeki herkes ilk 14 madde üzerinde anlaşabilirdi. Marburg Maddeleri'nin 15. maddesi şöyledir:
15. Sevgili Rabbimiz İsa Mesih'in Son Akşam Yemeği ile ilgili olarak, her iki türün de Mesih'in kendisi tarafından yapıldığı gibi uygulanması gerektiğine ve sunaktaki sakramentin İsa Mesih'in gerçek bedeni ve kanının bir sakramenti olduğuna ve bu bedenin ve kanın ruhsal tadını çıkarmanın her Hristiyan için uygun ve gerekli olduğuna inanıyor ve savunuyoruz. Dahası, sakramentin uygulanması, Söz gibi Yüce Tanrı tarafından verilmiş ve düzenlenmiştir, böylece zayıf vicdanımız Kutsal Ruh aracılığıyla imana yönlendirilebilir. Ve şu anda Mesih'in gerçek bedeni ve kanının ekmek ve şarapta [komünyonda] maddi olarak mevcut olup olmadığı konusunda anlaşamamış olsak da, her taraf, vicdanlarının izin verdiği ölçüde diğerine karşı Hristiyan sevgisi göstermeli ve her ikisi de Yüce Tanrı'dan ısrarla rehberlik istemelidir, böylece Ruhu aracılığıyla bizi doğru bir anlayışa getirebilir.
Anlaşma sağlanamaması her iki tarafta da güçlü duygulara yol açtı. "İki taraf ayrıldığında, Zwingli gözyaşları içinde haykırdı, 'Yeryüzünde [Lutheran] Wittenberger'lardan daha çok birlikte olmak isteyeceğim başka kimse yok.'" Farklılıklar nedeniyle, Luther başlangıçta Zwingli ve takipçilerini Hristiyan olarak kabul etmeyi reddetti, ancak konuşmanın ardından iki Reformcu yazılarında nispeten daha fazla karşılıklı saygı gösterdi.