Bradley etkisi
1983'ten 1992'ye

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |

1980'li yıllarda seçimlere katılan siyahi adaylar Harold Washington (solda), Jesse Jackson (ortada) ve David Dinkins'ın (sağda) seçim günü aldıkları oy seçim anketlerinde aldıklarından çok daha azdı.
Bradley etkisinin olası örnekleri olarak gösterilen diğer seçimler 1983 Chicago Belediye Başkanlığı seçimi, 1988 Demokratik Parti ön seçimi ve 1989 New York Belediye Başkanlığı seçimidir.
1983 yılındaki Chicago çekişmesi siyahi aday Harold Washington'la beyaz rakibi Bernard Epton'ı karşı karşıya getirdi. Washington-Epton rekabeti kampanya süresi boyunca ırkçı söylemlerin ağırlık kazanmasına yol açmıştır. Seçimden iki hafta önce düzenlenen iki anket, Washington'ı 14 puan farkla önde göstermekteydi. Seçimden üç gün önce düzenlenen bir diğer anket de bu sonucu doğruladı. Ne var ki Washington, seçimi ancak dört puan farkla kazanabildi.
1988 yılında Wisconsin'de yapılan Demokratik Parti ön seçimlerinde siyahi aday Jesse Jackson yarışı önde götüren beyaz aday Michael Dukakis'e ciddi ölçüde güçlük çıkarıyordu (Jackson'ın beyaz seçmenlerin üçte birinin oyunu alacağı öngörülmekteydi). Ne var ki, Jackson bu oy potansiyelini seçimlere taşıyamadı ve beyazların ezici çoğunluğu oluşturduğu bu eyalette Dukakis rahat bir zafer elde etti.
1989 yılı New York Belediye Başkanlığı seçimlerinden bir hafta önce yapılan bir seçim anketi siyahi aday David Dinkins'i beyaz rakibi Rudy Giuliani'nin 18 puan önünde göstermekteydi. Seçimden dört gün önce yapılan başka bir ankette ise fark 14 puana gerilemiş görünüyordu. Seçim gününde ise Dinkins yalnızca iki puan farkla kazanabilmiştir.
Benzer seçmen davranışı Afro-Amerikan Demokrat L. Douglas Wilder ile Kafkasyalı Cumhuriyetçi Marshall Coleman'ı karşı karşıya getiren 1989 Virginia Valilik seçiminde de gözlenmiştir. Seçim öncesi anketler Wilder'ı en az 9 puan farkla önde gösterirlerken seçim sonuçları Wilder'ın yarım puan farkla kazandığını söylüyordu. Aradaki bu fark, Marshall Coleman'a oy verdikleri halde kararsız olduklarını söyleyen beyaz seçmenlere bağlanmıştır.
"Bradley etkisi" 1989 Virginia Valilik seçiminden sonra "Wilder etkisi" olarak da anılmaya başlanmıştır. İki terim de halihazırda kullanılmaktadır. Zaman zaman "Dinkins etkisi" terimine de rastlanmaktadır.
Aşağıdaki olaylar da zaman zaman Bradley etkisine bağlanmışlardır.
1987 yılında eski belediye başkanı beyaz Frank Rizzo ile siyahi Wilson Goode'u karşı karşıya getiren Philadelphia Belediye Başkanlığı seçimi. Goode seçim öncesi anketlerde açık ara önde olmasına karşın seçimi birkaç puan farkla kazandı.
Siyahi aday Harvey Gantt ve beyaz rakibi Jesse Helms'un 1990 Kuzey Karolina senato seçimi yarışı. Gantt seçimi altı puan farkla kaybetti ancak seçim öncesinde yapılan üç anketten ikisi onu dört ila altı puan önde göstermekteydi.
1991 yılı Houston Belediye Başkanlığı seçimlerinde Texas temsilcisi Sylvester Turner ile Bob Lanier'ın karşı karşıya gelmesi (Bir Afro-Amerikan olan Turner, Houston'ın ilk siyahi belediye başkanı olmaya gün sayarken hakkında sosyal güvenlik sistemiyle ilgili bir yolsuzluk iddiası çıkması üzerine güç yitirmiştir. Böylece, Houston'ın ilk siyahi belediye başkanı Lee Brown olmuştur. Turner 2003 yılında yeniden aday olmuş ancak seçimi Bill White kazanmıştır).
Siyahi aday Carol Moseley Braun ile beyaz Richard Williamson arasında yaşanan 1992 Illinois senato seçimi yarışı. Braun seçimi 10 puan farkla kazandı ancak anketler kendisini en az 20 puan önde göstermekteydi. Bunun ardından ön seçimlere katılan Braun, anketlerde farklı kaybedeceği yönündeki izlenime karşın beyaz bir adaya karşı kazanmayı bildi.
1990'ların başlarında Eski Ku Klux Klan önderi ile Nazi destekçisi David Duke arasında geçen seçim yarışı. Birçok seçmen Duke'u destekleyeceğini farklı nedenlerle söylememeyi yeğledi ancak seçim günü ona oy verdi. O günlerdeki söylence "Duke'un radarın altından uçtuğu"ydu.