Eugène François Vidocq
Yaşamı

Eugène François Vidocq, 23/24 Temmuz 1775 gecesi, Fransa'nın kuzeyindeki Arras'ta, Rue du Miroir-de-Venise'de, şu anda Rue Eugène-François Vidocq olarak bilinen yerde doğdu.[5] Henriette Françoise Vidocq'un (kızlık soyadı Dion, 1744–1824) ve kocası fırıncı Nicolas Joseph François Vidocq'un (1744–1799) üçüncü çocuğuydu.
Çocukluk ve gençlik (1775–1795)
Çocukluğu hakkında çok az şey biliniyor; çoğu, hayalet yazar tarafından yazılmış otobiyografisine ve Fransız arşivlerindeki birkaç belgeye dayanıyor. Babası iyi eğitimliydi ve o zamanlar çok zengindi, çünkü kendisi de bir tahıl tüccarıydı. Vidocq'un altı kardeşi vardı: iki büyük erkek kardeşi (biri o doğmadan önce ölmüştü), iki küçük erkek kardeşi ve iki küçük kız kardeşi.
Vidocq'un gençlik yılları çalkantılıydı. Korkusuz, gürültücü ve kurnaz, çok yetenekli ama aynı zamanda çok tembel biri olarak tanımlanıyor. Arras'ın silahhanelerinde (dövüş salonlarında) çok zaman geçirdi ve zorlu bir eskrimci olarak ün kazandı ve le Vautrin ("yaban domuzu") lakabını aldı. Çalarak kendine bir miktar rahatlık sağladı.
Vidocq on üç yaşındayken, ailesinin gümüş tabaklarını çaldı ve bunlardan elde ettiği geliri bir gün içinde harcadı. Hırsızlıktan üç gün sonra tutuklandı ve yerel hapishane Baudets'e  götürüldü. Sadece on gün sonra, babasının ona bir ders vermek için tutuklanmasını ayarladığını öğrendi. Toplam on dört gün sonra hapisten çıktı ama bu bile onu evcilleştirmedi.
On dört yaşına geldiğinde, ailesinin fırınının kasa kutusundan büyük miktarda para çalmıştı ve Amerika'ya gitmeye çalıştığı Ostend'e gitti; ancak bir gece dolandırıldı ve kendini aniden parasız buldu. Hayatta kalmak için bir grup gezgin eğlenceci için çalıştı. Düzenli dayak yemesine rağmen, ahırda çalışan çocuktan çiğ et yiyen bir Karayip yamyamı rolüne terfi edecek kadar çok çalıştı. Sonunda onlardan uzaklaşmak için kuklacılarla yaşamaya başladı. Ancak, işverenin genç karısıyla flört ettiği için onlardan kovuldu. Daha sonra bir süre seyyar satıcının asistanı olarak çalıştı, ancak Arras'a yaklaşır yaklaşmaz, af dileyerek ailesinin yanına döndü. Annesi tarafından açık kollarla karşılandı.
10 Mart 1791'de, uzman bir eskrimci olarak ününün doğrulandığı Bourbon Alayı'na katıldı. Vidocq'a göre, altı ay içinde on beş kişiyi düelloya davet etti ve ikisini öldürdü. Örnek bir asker olmamasına ve zorluklara yol açmasına rağmen, hapishanede sadece toplamda on dört gün geçirdi. Bu iki hafta boyunca Vidocq, bir mahkûm arkadaşının başarılı bir şekilde kaçmasına yardım etti.
Horace Vernet'in Valmy Muharebesi, 1826
Fransa 20 Nisan 1792'de Avusturya'ya savaş ilan ettiğinde, Vidocq Eylül 1792'deki Valmy Muharebesi de dahil olmak üzere Birinci Koalisyon savaşlarına katıldı. 1 Kasım 1792'de grenadier onbaşılığına terfi etti, ancak terfi töreni sırasında bir astsubayı düelloya davet etti. Bu başçavuş düelloyu reddetti. Bu yüzden Vidocq ona vurdu. Üst düzey bir subaya vurmak ölüm cezasına yol açabilirdi. Bu yüzden firar etti ve geçmişini gizleyerek 11. Chasseurs'a katıldı. 6 Kasım 1792'de General Dumouriez komutasında Jemappes Muharebesi'nde savaştı.
Nisan 1793'te Vidocq bir firari olarak teşhis edildi. Başarısız bir askeri darbeden sonra kaçan bir generali düşman kampına kadar takip etti. Birkaç hafta sonra Vidocq Fransız kampına geri döndü. Bir avcı-kaptan arkadaşı onun için araya girdi, bu yüzden avcılara yeniden katılmasına izin verildi. Sonunda ordudan istifa etti çünkü artık hoş karşılanmıyordu.
Arras'a döndüğünde on sekiz yaşındaydı. Kısa sürede bir çapkın olarak ünlendi. Baştan çıkarmaları genellikle düellolarla sonuçlandığı için 9 Ocak 1794'ten 21 Ocak 1795'e kadar Baudets'te hapsedildi.[alıntı gerekiyor]
Vidocq, henüz on dokuz yaşındayken 8 Ağustos 1794'te, bir hamilelik korkusunun ardından Anne Marie Louise Chevalier ile evlendi. Çocukları olmadı ve evlilik en başından itibaren mutlu değildi. Vidocq, karısının onu emir subayı Pierre Laurent Vallain ile aldattığını öğrendiğinde tekrar orduya gitti. 1805'te boşanana kadar karısını bir daha görmedi.
Gezgin olarak yaşadığı yıllar ve hapis yılları (1795-1800)
Vidocq orduda uzun süre kalmadı. 1794 sonbaharında zamanının çoğunu o zamanlar her türden dolandırıcının saklandığı yer olan Brüksel'de geçirdi. Orada küçük dolandırıcılarla geçindi. Bir gün polis tarafından yakalandı ve bir firari olarak geçerli belgeleri yoktu. Kimliği sorulduğunda kendisini Lille'den Monsieur Rousseau olarak tanıttı ve polis ifadesini doğrulamaya çalışırken kaçtı.
1795'te hala Rousseau takma adıyla armée roulante'ye ("uçan ordu") katıldı. Bu ordu gerçekte ne bir görevi ne de alayı olan "subaylardan" oluşuyordu. Akıncılardı, rotalar, rütbeler ve üniformalar oluşturuyorlardı ama savaş alanlarından uzak duruyorlardı. Vidocq, avcıların teğmeni olarak başladı ancak kısa süre sonra kendini hussa olarak terfi ettirdi.
Mart 1795'te Vidocq, tüm parasını kadınları eğlendirerek harcadığı Paris'e taşındı. Kuzeye geri döndü ve daha sonra aşık olduğu bir kadın olan Francine Longuet için terk ettiği bir Bohemyalı çingeneler grubuna katıldı. Francine onu gerçek bir asker için terk ettiğinde ikisini de dövdü. Asker onu dava etti ve Eylül 1795'te Vidocq, Lille'deki Tour Saint-Pierre hapishanesinde üç ay hapis cezasına çarptırıldı.
Vidocq yirmi yaşındaydı ve hapishane hayatına hızla uyum sağladı. Aralarında hırsızlıktan altı yıl hapis cezasına çarptırılmış Sebastien Boitel'in de bulunduğu bir grup adamla arkadaş oldu. Sonra Boitel aniden serbest bırakıldı, ancak ertesi gün yerel müfettiş affın sahte olduğunu fark etti. Vidocq, iki mahkûm arkadaşının, Grouard ve Herbaux'nun, ortak odanın çok gürültülü olması nedeniyle bilinmeyen nitelikte bir şey yazmak için hücresini kullanmak istediğini iddia etti (bir asker olarak Vidocq'un kendine ait bir hücresi vardı). Ancak her iki mahkûm da uydurmada Vidocq'un yardım ettiğini ve tüm bunların kendi fikri olduğunu iddia etti. Bu nedenle Vidocq üç ay sonra serbest bırakılmadı.
Sonraki haftalarda Vidocq, Francine'in yardımıyla birkaç kez kaçtı ancak her seferinde kısa süre sonra tekrar yakalandı. Kaçışlarından birinin ardından Francine onu başka bir kadınla yakaladı. Birkaç gün ortadan kayboldu ve sonunda polis tarafından tekrar yakalandığında, Francine'in birden fazla bıçak yarasıyla bulunduğu söylendi. Şimdi, sadece sahtecilikle değil, aynı zamanda cinayete teşebbüsle de suçlanıyordu. Francine daha sonra yaraların kendi kendine açıldığını iddia etti ve suçlama düşürüldü. Vidocq'un Francine ile teması, kaçışlara yardım ettiği gerekçesiyle suçlu bulunup altı ay hapis cezasına çarptırıldığında sona erdi.
Ceza
Uzun bir gecikmeden sonra, belge sahteciliği davası başladı. 27 Aralık 1796'da Vidocq ve ikinci sanık César Herbaux suçlu bulundu ve sekiz yıl ağır işçiliğe mahkûm edildi.
Douai hapishanesinde her türe karşı kötü muameleye maruz kalmamla bitkin düşmüş, cezamın ardından iki katına çıkan uyanıklık yüzünden işkence görmüş bir halde, beni orada birkaç ay tutacak bir itirazda bulunmamaya dikkat ettim. Kararımı doğrulayan şey, tutukluların derhal Bicêtre'ye gönderileceği ve orada tek zincir halinde Brest'teki Bagne'ye gönderileceği bilgisiydi. Yolda kaçmaya güvendiğimi söylememe gerek yok.
— Eugène François Vidocq, Vidocq'un Anıları, s. 54
Le Malheureux Cloquemin Sous les Verroux, 1830, Bicêtre'den Bagne'ye tipik bir zincir naklini gösterir.
Vidocq, Bicêtre hapishanesinde, Brest'teki Bagne'ye nakil için birkaç ay bekleyecekti ve kadırgalarda çalışacaktı. Bir mahkûm arkadaşı ona daha sonra kendisi için faydalı olacak olan savate dövüş sanatını öğretti. 3 Ekim 1797'deki bir kaçış girişimi başarısız oldu ve sekiz gün boyunca bir zindana yerleştirilmesini hızlandırdı.
Sonunda, 21 Kasım'da Brest'e gönderildi. 28 Şubat 1798'de bir denizci kılığında kaçtı. Sadece birkaç gün sonra, evrak eksikliği nedeniyle yakalandı, ancak polis onu kaçak bir mahkûm olarak tanımadı. Auguste Duval olduğunu iddia etti ve yetkililer bu iddiayı kontrol ederken bir hapishane hastanesine kaldırıldı. Orada bir rahibenin cüppesini çaldı ve kılık değiştirerek kaçtı. Cholet'te sığır çobanı olarak bir iş buldu ve bu görevi sırasında Paris, Arras, Brüksel, Ancer ve son olarak Hollandalılar tarafından şanghay'a götürüldüğü Rotterdam'dan geçti. Kısa bir korsanlık kariyerinden sonra tekrar tutuklandı ve Vidocq olarak teşhis edildiği Douai'ye götürüldü. 29 Ağustos 1799'da Toulon'daki Bagne'ye transfer edildi. Başarısız bir kaçış girişiminin ardından, 6 Mart 1800'de bir fahişenin yardımıyla tekrar kaçtı.
Dönüş (1800–1811)
Vidocq 1800'de Arras'a döndü. Babası 1799'da ölmüştü. Bu yüzden tanınmadan ve tekrar kaçmak zorunda kalmadan önce neredeyse yarım yıl annesinin evinde saklandı. Avusturyalı kimliğini aldı ve bir süre dul bir kadınla ilişki yaşadı, 1802'de onunla birlikte Rouen'e taşındı. Vidocq bir işadamı olarak ün kazandı ve sonunda annesinin kendisiyle ve dul kadınla yaşamasına izin verecek kadar kendini güvende hissetti; ancak sonunda geçmişi onu yakaladı. Tutuklandı ve Louvres'a götürüldü. Orada gıyaben ölüm cezasına çarptırıldığını öğrendi. Yerel başsavcı Ransom'ın yardımıyla temyiz başvurusunda bulundu ve sonraki beş ayı yeniden yargılanmayı bekleyerek hapiste geçirdi. Bu süre zarfında Louise Chevalier boşanmalarını bildirmek için onunla iletişime geçti. Cezasıyla ilgili bir karar çıkmayacağı anlaşılınca tekrar kaçmaya karar verdi. 28 Kasım 1805'te bir an gözetimsizken, bitişikteki Scarpe nehrine bir pencereden atladı. Sonraki dört yıl boyunca tekrar kaçan bir adamdı.
Paris'te bir süre geçirdi ve hayatının aşağı doğru bir sarmal başlattığı adam olan César Herbaux'nun idamına tanık oldu. Bu olay Vidocq'ta yeniden değerlendirme sürecini tetikledi. Annesi ve anılarında Annette adını verdiği bir kadınla birlikte, sonraki yıllarda birkaç kez taşındı; ancak geçmişinden insanlar onu tekrar tekrar tanıdı. Tekrar meşru bir tüccar olmaya çalıştı, ancak eski karısı onu Paris'te buldu ve para için şantaj yaptı ve birkaç eski mahkûm onu ​​çalıntı malları kendileri için satmaya zorladı.
Paris'teki La Force hapishanesi
1 Temmuz 1809'da, 34. doğum gününden sadece birkaç gün önce, Vidocq tekrar tutuklandı. Toplumun dışında yaşamayı bırakmaya karar verdi ve polise muhbir olarak hizmetlerini sundu. Teklifi kabul edildi ve 20 Temmuz'da Bicêtre'de hapsedildi ve burada casus olarak çalışmaya başladı. 28 Ekim'de La Force Hapishanesi'nde çalışmalarına devam etti. Mahkûmlarını yokladı ve sahte kimlikler ve çözülememiş suçlar hakkındaki bilgilerini Annette aracılığıyla Paris polis şefi Jean Henry'ye iletti.
Kamu otoritesinin ajanları ile benim aramda herhangi bir işbirliği olduğunu varsaymaktan herkes çok uzak olduğundan, sürekli bir casus olabileceğime inanıyorum. Hatta kapıcılar ve bekçiler bile bana emanet edilen görevimden habersizdi. Hırsızlar tarafından tapılır, en kararlı haydutlar tarafından saygı görürdüm (çünkü bu katı yürekli alçakların bile saygı dedikleri bir duyguları vardır), bana olan bağlılıklarına her zaman güvenebilirdim.
— Eugène François Vidocq, Vidocq Anıları, s. 190
21 ay casusluk yaptıktan sonra, Vidocq Henry'nin tavsiyesi üzerine hapisten çıktı. Diğer mahkûmlar arasında şüphe uyandırmamak için, tahliye (25 Mart 1811'de gerçekleşti) bir kaçış gibi görünecek şekilde ayarlandı. Yine de, Vidocq gerçekten özgür değildi, çünkü artık Henry'ye mecburdu. Bu nedenle, Paris polisi için gizli ajan olarak çalışmaya devam etti. Güven kazanmak için bağlantılarını ve suç dünyasındaki itibarını kullandı. Kaçan bir mahkûm gibi gizlendi ve planlanmış ve işlenmiş suçlar hakkında bilgi edinmek için suç mahalline daldı. Hatta aniden ortaklarına karşı dönüp onları tutuklamak için ağır suçlara bile katıldı. Suçlular sonunda ondan şüphelenmeye başladığında, çalışmalarına devam etmek ve şüpheleri uzaklaştırmak için kılık değiştirdi ve başka kimlikler aldı.
Sûreté (1811–1832)
1811'in sonunda Vidocq, gayri resmi olarak sivil giyimli bir birim olan Brigade de Sûreté'yi ("Güvenlik Tugayı") örgütledi. Polis departmanı bu sivil ajanların değerini fark etti ve Ekim 1812'de deney resmen Polis Müdürlüğü'ne bağlı bir güvenlik polisi birimine dönüştürüldü. Vidocq, tugayın lideri olarak atandı. 17 Aralık 1813'te İmparator Napolyon, tugayı bir devlet güvenlik polisi gücü haline getiren bir kararname imzaladı. O günden itibaren tugay Sûreté Nationale olarak adlandırıldı.
Sûreté'nin başlangıçta sekiz, sonra on iki ve 1823'te yirmi çalışanı vardı. Bir yıl sonra tekrar genişleyerek 28 gizli ajana ulaştı. Ayrıca, Sûreté için gizlice çalışan sekiz kişi vardı ancak maaş yerine kumar salonları için lisans alıyorlardı. Vidocq'un astlarının büyük bir kısmı kendisi gibi eski suçlulardı. Hatta hapishanelerden yeni çıkmış olanları bile işe aldı; örneğin, daha sonra Sûreté'de Vidocq'un halefi olacak olan Coco Lacour. Vidocq bu dönemdeki çalışmalarını şöyle anlatıyor:
Bu kadar küçük bir birlikle, bazıları kamu hapishanelerinden, diğerleri hücre hapsinden serbest bırakılmış, affedilmiş bin iki yüzden fazla mahkûmu gözetmek zorundaydım: her yıl, valilikten ve adli makamlardan dört ila beş yüz arasında arama emri çıkarmak; bilgi edinmek, aramalar yapmak ve her türden ayrıntıyı elde etmek; kış mevsiminde sürekli ve zorlu olan gece turları yapmak; polis memurlarına aramalarında veya arama emirlerinin yürütülmesinde yardımcı olmak; her yerdeki çeşitli buluşma noktalarını keşfetmek; tiyatrolara, bulvarlara, bariyerlere ve hırsızların ve yankesicilerin mesken tuttuğu diğer tüm kamusal alanlara gitmek.
Vidocq, örneğin ajanlarını işin türüne göre doğru kılık değiştirme konusunda kişisel olarak eğitti. Kendisi de suçluları avlamaya devam etti. Anıları, dilenci veya yaşlı bir aldatılmış koca gibi davranarak dolandırıcıları nasıl alt ettiğine dair hikayelerle doludur. Bir noktada, kendi ölümünü bile sahtekarlıkla gerçekleştirdi.
1814'te, Fransız Restorasyonu'nun başlangıcında, Vidocq ve Sûreté, Paris'teki durumu kontrol altına almaya çalıştı. Ayrıca, aristokrat olduklarını iddia ederek devrim sonrası durumu istismar etmeye çalışanları da tutukladı. 1817'de, 15 suikastçı ve 38 kaçakçı da dahil olmak üzere 811 tutuklamaya katıldı. 1820'ye gelindiğinde, faaliyetleri Paris'teki suçu önemli ölçüde azaltmıştı. Yıllık geliri 5.000 franktı, ancak ücret karşılığında özel dedektif olarak da çalışıyordu. O dönemdeki söylentiler, Vidocq'un suçluları ayarladığını, hırsızlık ve soygunlar düzenlediğini ve ajanlarının suçluları toplamak için beklediğini iddia ediyordu. Vidocq'un bazı teknikleri şüpheli olsa da, bunun hiçbir gerçekliği yok gibi görünüyor.
Bir polis otoritesinin şefi olarak pozisyonuna rağmen, Vidocq aranan bir suçlu olarak kaldı. Sahtecilik mahkûmiyeti hiçbir zaman tam olarak düşürülmemişti. Bu nedenle, şikayetler ve ihbarların yanı sıra, üstleri Douai hapishane müdüründen defalarca talepler aldılar, ancak bunları görmezden geldiler. Sonunda, Paris polisinin valisi olan Kont Jules Anglès, Vidocq'un bir dilekçesine yanıt verdi ve resmi bir af talep etti ve bunu 26 Mart 1817'de Kral Louis XVIII'den aldı.
Vidocq, Kasım 1820'de tekrar evlendi, bu sefer kökeni bilinmeyen yoksul Jeanne-Victoire Guérin ile evlendi, bu da o zamanlar spekülasyonlara yol açtı. Vidocq'un annesi ve yeğeni 27 yaşındaki Fleuride Albertine Maniez'in (22 Mart 1793 doğumlu) de yaşadığı 111 Rue de l'Hirondelle adresindeki evde yaşamaya geldi. Vidocq, 1822'de yazar Honoré de Balzac ile arkadaş oldu ve Balzac onu kitaplarındaki birkaç figür için model olarak kullanmaya başladı. Vidocq'un evlilikleri boyunca hasta olan karısı, Haziran 1824'te bir hastanede öldü. Altı hafta sonra, 30 Temmuz 1824'te Vidocq'un annesi 80 yaşında öldü. Saygın bir şekilde gömüldü ve cenaze töreni Notre Dame Katedrali'nde yapıldı.
1820'lerdeki olaylar polis teşkilatını etkiledi. Şubat 1820'de Duc de Berry'nin suikastından sonra, Polis Prefect Anglès istifa etmek zorunda kaldı ve yerine astları arasında dindarlığa büyük önem veren Cizvit Guy Delavau geçti. 1824'te, Louis XVIII öldü. Halefi, baskıcı saltanatı sırasında polis ajanlarının düzenli olarak orijinal faaliyetlerinden çekildiği aşırı gerici Charles X oldu. [açıklama gerekiyor] Sonunda, Vidocq'un hemen üstü olan polis şefi Henry emekli oldu ve yerine kısa süre sonra hırslı ama aynı zamanda çok resmi olan Marc Duplessis tarafından devralınan Parisot geçti. Vidocq ile Duplessis arasındaki antipati büyüktü. Duplessis, Vidocq'un ajanlarının kötü şöhretli genelevlerde ve barlarda zaman geçirmesi gibi önemsiz konulardan defalarca şikayet etti. Vidocq'un, bunu bağlantılar kurmak ve bilgi toplamak için yapmak zorunda oldukları yönündeki açıklaması göz ardı edildi. Vidocq kısa süre içinde iki resmi uyarı aldığında artık bıkmıştı. 20 Haziran 1827'de 52 yaşındaki istifasını sundu:
Depuis dix-huit ans, je sers la polisin ayrıcalığı. Hiçbir zaman öncekilerden bir sitem almadım. Hiçbir şey düşünmüyoruz ve erdemden kaçınmıyoruz. İkinci bölümde aday gösterilmek yerine, temsilcilere davacı olduğunuzda adresimin onurunu kazandığımı göreceksiniz. Bürodaki içeriğin sahibi ne mi? Olmayan. Sayın beyefendi, benim benzer şeyleri dile getirmem ve benim de kabul etmemem için, görevimi iyi bir şekilde yerine getirmenizi rica ediyorum. [Çeviri:] On sekiz yıl boyunca polise büyük bir başarıyla hizmet ettim. Seleflerinizden hiçbir eleştiri almadım. Bu nedenle, hiçbir zaman hak etmediğimi düşünüyorum. İkinci Bölüm'e atanmanızdan bu yana, ajanlarım hakkında şikayette bulunarak bana hitap etme onurunu bana gösterdiğiniz ikinci sefer bu. Görev dışında geçirdikleri sürede onların efendisi miyim? Hayır. Sizi, efendim, gelecekte bana benzer şikayetler gönderme zahmetinden ve bunları alma zahmetinden kurtarmak için, istifamı kabul etmeniz için sizden ricada bulunma onuruna sahibim.
Daha sonra anılarını bir gölge yazarın yardımıyla yazdı.
İstifa ettikten sonra zengin bir adam olan Vidocq, girişimci oldu. 28 Ocak 1830'da kuzeni Fleuride Maniez ile evlendiği Paris'in doğusundaki küçük bir kasaba olan Saint-Mandé'de bir kağıt fabrikası kurdu. Çoğunlukla serbest bırakılmış hükümlüleri (hem erkek hem de kadın) çalıştırıyordu. Bu, toplumda çirkin bir skandala yol açtı ve anlaşmazlıklara yol açtı. Ayrıca, makineler paraya mal oluyordu, yarı kalifiye işçilerin yiyecek ve giyeceğe ihtiyacı vardı ve müşteriler, görünüşte daha ucuz bir iş gücüne sahip olduğu gerekçesiyle piyasa fiyatlarını ödemeyi reddediyordu. Şirket uzun ömürlü olmadı; Vidocq 1831'de iflas etti. Paris'ten uzakta olduğu kısa sürede hem Delavau hem de Duplessis görevlerinden istifa etmek zorunda kaldılar ve 1830 Temmuz Devrimi, Charles X'i tahttan çekilmeye zorladı. Vidocq, Fontainebleau'daki bir hırsızlığı çözmeye yardımcı olan ve sekiz kişinin tutuklanmasına yol açan birkaç yararlı ipucu verdiğinde, yeni polis müdürü Henri Gisquet onu tekrar Sûreté şefi olarak atadı.[7][8]
Vidocq ve örgütüne yönelik eleştiriler arttı. Temmuz Monarşisi toplumda güvensizliklere yol açtı ve 1832'de bir kolera salgını yaşandı. Kurbanlarından biri General Jean Maximilien Lamarque'dı. 5 Haziran 1832'deki cenaze töreni sırasında bir isyan çıktı ve "Yurttaş Kral" Louis-Philippe I'in tahtı tehlikedeydi. İddiaya göre Vidocq'un grubu isyancılara büyük bir şiddetle saldırdı. Polisin tamamı onun yöntemlerini onaylamadı ve rekabetler gelişti. Vidocq'un, vazgeçilmezliğini göstermek için yeniden göreve getirilmesine yol açan hırsızlığı başlattığı söylentisi ortaya çıktı. Ajanlarından biri bu olay nedeniyle iki yıl hapis cezasına çarptırıldı ancak Vidocq'un olaya karıştığı kanıtlanamadı. Giderek daha fazla sayıda savunucu, Vidocq ve ajanlarının görgü tanığı olarak güvenilir olmadığını, zira çoğunun sabıka geçmişi olduğunu iddia etti. Vidocq'un konumu savunulamazdı ve 15 Kasım 1832'de karısının hasta olduğu bahanesini kullanarak bir kez daha istifa etti.
Le bureau des renseignements (1833–1848)
1833'te Vidocq, bir dedektiflik bürosu ve özel bir polis gücünün karışımı olan bir şirket olan Le bureau des renseignements'ı ("Bilgi Ofisi") kurdu. Bilinen ilk dedektiflik bürosu olarak kabul edilir.[8] Bir kez daha, ağırlıklı olarak eski hükümlüleri işe aldı.
Başlangıçta on bir dedektif, iki katip ve bir sekreterden oluşan ekibi, iş insanları ve özel vatandaşlar adına Faiseurs'a (dolandırıcılar, sahtekârlar ve iflas sanatçıları) karşı mücadele etti ve ara sıra yasadışı yollar kullandı. Vidocq, 1837'den itibaren faaliyetleri ve Savaş Bakanlığı gibi çeşitli devlet kurumlarıyla olan şüpheli ilişkileri nedeniyle resmi polisle sürekli kavga etti. 28 Kasım 1837'de polis bir arama ve el koyma gerçekleştirdi ve 3.500'den fazla dosya ve belgeye el koydu. Birkaç gün sonra Vidocq tutuklandı ve Noel ile Yeni Yılı hapiste geçirdi. Üç suçla suçlandı: Aldatma yoluyla para edinme, memurları rüşvet verme ve kamu görevi yapma iddiası. [açıklama gerekiyor] Şubat 1838'de çok sayıda tanık ifade verdikten sonra, yargıç üç suçlamayı da reddetti. Vidocq tekrar serbest kaldı.
Vidocq giderek edebiyatın ve kamuoyu tartışmalarının konusu oldu. Balzac, Vidocq'tan esinlenerek yaratılmış karakterlerin yer aldığı birkaç roman ve oyun yazdı.
Ajans gelişti, ancak Vidocq düşman edinmeye devam etti, bunlardan bazıları güçlüydü. 17 Ağustos 1842'de, Polis Müdürü Gabriel Delessert adına, 75 polis memuru ofis binasına baskın düzenledi ve onu ve ajanlarından birini tutukladı. Bu sefer, dava açık görünüyordu. Yolsuzluk soruşturmasında, yasadışı bir tutuklama yapmış ve tutuklanan dolandırıcıdan zimmete geçirilen para için bir senet talep etmişti. Sonraki birkaç ay boyunca, 67 yaşındaki Vidocq Conciergerie'de gözaltında tutuldu. 3 Mayıs 1843'te, ilk duruşmalar nihayet Delessert'in yakın bir arkadaşı olan yargıç Michel Barbou önünde gerçekleşti. Duruşma sırasında Vidocq, aralarında ailelerinin isteği üzerine manastırlara zorla teslim ettiği iddia edilen birkaç kadının kaçırılmasının da bulunduğu birçok başka dava hakkında tanıklık etmek zorunda kaldı. Ayrıca, bir tefeci olarak faaliyetleri ve bundan elde edebileceği olası faydalar incelendi. Sonunda, beş yıl hapis cezasına ve 3.000 frank para cezasına çarptırıldı. Vidocq hemen itiraz etti ve Kont Gabriel de Berny ve başsavcı Franck-Carré gibi siyasi arkadaşlarının müdahalesiyle, bu sefer mahkeme kraliyetinin baş yargıcıyla birlikte hızla yeni bir duruşma aldı. [açıklama gerekiyor] 22 Temmuz 1843'teki duruşma birkaç dakika sürdü ve Conciergerie'de on bir ay geçirdikten sonra Vidocq bir kez daha serbest kaldı.
Ancak zarar verilmişti. Dava çok pahalıydı ve itibarı zedelenmişti. Ajanstaki işler zarar gördü. Dahası, Delessert eski bir suçlu olduğu için onu şehirden attırmaya çalıştı. Girişim başarısız olsa da, Vidocq ajansını satmayı giderek daha fazla düşündü, ancak nitelikli ve itibarlı bir alıcı bulamadı.
Sonraki yıllarda, Vidocq hakkında dolaşan söylentileri doğrudan çürütmek için hayatını anlattığı birkaç küçük kitap yayınladı. 1844'te hapishaneler, ıslahevleri ve ölüm cezası hakkında bir makale sundu. 22 Eylül 1847 sabahı, üçüncü eşi Fleuride, 17 yıllık evliliğin ardından öldü. Vidocq bir daha evlenmedi, ancak ölümüne kadar birkaç yakın partneri oldu.
1848'de, Şubat devrimi "Yurttaş Kral" Louis-Philippe'in tahttan indirilmesine neden oldu. İkinci Cumhuriyet ilan edildi ve Alphonse de Lamartine geçiş hükûmetinin başkanı oldu. Vidocq, kralın sarayında karşılanmasından her zaman gurur duymuş ve Louis-Philippe'e erişimiyle övünmüş olsa da, hizmetlerini yeni hükûmete sundu. Görevi, Napolyon I'in yeğeni Louis-Napoléon Bonaparte gibi siyasi muhalifleri gözetlemekti. Bu arada, yeni hükûmet kaosa ve şiddete sürüklendi. 10 Aralık 1848'deki başkanlık seçiminde, Lamartine 8.000'den az oy aldı. Vidocq, 2. Bölge'de aday olarak kendini gösterdi ancak yalnızca bir oy aldı. İkinci Cumhuriyet'in açık kazananı ve dolayısıyla başkanı, Vidocq'un kendisi için çalışma teklifine yanıt vermeyen Louis-Napoléon Bonaparte oldu.
Son yıllar (1849–1857)
1849'da Vidocq, dolandırıcılık suçlamasıyla son kez kısa bir süreliğine hapse girdi. Ancak sonunda dava düştü. Özel hayatına daha fazla çekildi ve arada sırada sadece küçük davalar kabul etti. Hayatının son yıllarında, kırılmış ve asla düzgün bir şekilde iyileşmemiş olan sağ kolunda büyük ağrılar çekti. Akılsızca yatırımlar ayrıca varlıklarının büyük bir kısmına mal oldu ve yaşam standardını düşürmek ve kiralık konutlarda yaşamak zorunda kaldı. Ağustos 1854'te, doktorunun karamsar prognozuna rağmen bir kolera nöbetinden kurtuldu. Ancak Nisan 1857'de durumu artık dayanamayacağı noktaya kadar kötüleşti. Vidocq, 11 Mayıs 1857'de, 81 yaşında, Paris'teki evinde, doktorunun, avukatının ve bir rahibin huzurunda öldü.
Cesedi, cenaze töreninin yapıldığı Saint-Denys du Saint-Sacrement kilisesine getirildi. Vidocq'un nerede gömüldüğü bilinmiyor, ancak yer hakkında bazı söylentiler var. Bunlardan biri, Philip John Stead'in biyografisinde adı geçen, mezarının Saint Mandé'deki mezarlıkta olduğunu iddia ediyor. Üzerinde "Vidocq 18" yazısı bulunan bir mezar taşı var. Ancak şehir yetkililerinden alınan bilgilere göre, bu mezar Vidocq'un son eşi Fleuride-Albertine Maniez'e kayıtlı.
Sonuç olarak, mallarının satışından elde ettiği 2.907,50 frank ve 867,50 franklık bir emekli maaşı vardı. Toplamda on bir kadın, hediyeler yerine iyiliklerine karşılık aldıkları bir belge olan vasiyetinin sahibi olarak öne çıktı. Geriye kalan mal varlıkları, hayatının sonunda yaşadığı evde Anne-Heloïse Lefèvre'e gitti. Vidocq'un bilinen bir çocuğu olmamasına rağmen, ilk karısının oğlu olan Emile-Adolphe Vidocq, onun oğlu olarak tanınmaya çalıştı (bu amaçla soyadını bile değiştirdi), ancak başarısız oldu. Vidocq, babalığını çürüten bir kanıt bırakmıştı: Emile-Adolphe Vidocq'un gebe kaldığı sırada hapisteydi.
Eugène François Vidocq. Marie Gabrielle Coignet tarafından yapılmış portresi