stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Tarihî İsa
Eleştirel-tarihsel araştırma > Tarihî İsa arayışı > Özgünlüğün ölümü

1900'lerin sonlarından bu yana, özgünlük kriterlerinin kullanışlılığı konusunda endişeler artar. Le Donne'a göre, bu tür kriterlerin kullanımı bir tür "pozitivist tarih görüşü"dür. Chris Keith'e göre, tarihsel bir İsa "nihayetinde elde edilemez, ancak ilk Hristiyanların yorumlarına dayanarak ve ilk Hristiyanların İsa'yı nasıl ve neden farklı şekillerde görmeye geldiklerine dair daha geniş bir muhasebe sürecinin parçası olarak varsayılabilir. Keith'e göre, "bu iki model metodolojik ve epistemolojik olarak uyumsuzdur", ilk modelin yöntemlerini ve amacını sorgular.
Yöntemler

Ana madde: Koini Grekçesi
Yöntemler > Metinsel, kaynak ve biçim eleştirisi

1778'de başlayan ilk arayış neredeyse tamamen Kitâb-ı Mukaddes'in eleştirisine dayanıyordu. Orijinal olarak, 1919'da biçim eleştirisi ve 1948'de redaksiyon eleştirisi ile desteklenen metinsel ve kaynak eleştirisi biçimini aldı. Biçim eleştirisi, sözlü dönemde İncil'deki malzemenin tarihini, kendi içinde yazılmadan önce izleme girişimi olarak başladı. mevcut biçimidir ve metin eleştirisinin bittiği yerden başlamak olarak görülebilir. Biçim eleştirisi, İncil yazarlarını yazar değil, editör olarak görür. Redaksiyon eleştirisi, kaynak eleştirisinin ve biçim eleştirisinin çocuğu olarak görülebilir. İncil yazarlarını yazarlar ve ilk teologlar olarak görür ve redaktör(ler)in kendi bakış açılarını ifade etmek için anlatıyı nasıl şekillendirdiğini anlamaya çalışır.
Yöntemler > Özgünlük kriterleri

Biçim eleştirisi İncillerin tarihsel güvenilirliğini sorguladığında, bilim insanları başka kriterler aramaya başladılar. Kaynak eleştirisi gibi diğer çalışma alanlarından alındığında, "özgünlük kriterleri" yavaş yavaş ortaya çıktı ve İsa'nın yaşamı araştırması ile ilişkili ayrı bir metodoloji dalı haline geldi. Kriterler, bazı olay veya kişilerin tarihsel olma olasılığının az veya çok olup olmadığını belirlemek için kullanılan çeşitli kurallardır. Bu kriterler, özel olarak olmasa da, öncelikle İsa'nın sözlerini ve eylemlerini değerlendirmek için kullanılır.
İncillerin tarihsel güvenilirliğine ilişkin biçim eleştirisi tarafından yirminci yüzyılın ortalarında üretilen şüphecilik göz önüne alındığında, tarihî İsa araştırmalarındaki yük, İsa'nın gerçek bir yaşamını tanımlamaya çalışmaktan, özgünlüğünü kanıtlamaya çalışmak olarak değişti. Bu çerçevede geliştirilen ölçütler, bu nedenle, özgünlük için değil, yalnızca özgünlük için argümanlar sağlayan araçlardır. 1901'de, özgünlük kriterlerinin uygulanması bir farklılıkla başladı. Genellikle önceden belirlenmiş bir hedefle eşit olmayan bir şekilde uygulandı. Yirminci yüzyılın başlarında, F.C. Burkitt ve B.H. Streeter, birden fazla tasdik için temel oluşturdu. İkinci Görev, utanç kriterini getirdi. 1950'lere gelindiğinde, tutarlılık da dahil edildi. 1987 yılına gelindiğinde, D. Polkow, "tarihsel akla yatkınlık" kriteri de dahil olmak üzere, bilim insanları tarafından tarihsel gerçekliği test etmek için kullanılan 25 ayrı kriteri listeledi.
İsa hakkında uzlaşılmış bilgi

İncil anlatılarında bahsedilen İsa'nın hayatının ayrıntıları ve öğretilerinin anlamı konusunda alimler arasında yaygın bir anlaşmazlık vardır. Alimler, İsa'nın İncil anlatımlarında açıklanan belirli bölümlerin tarihselliği konusunda farklılık gösterirler. Modern alimler İsa'nın vaftizini ve çarmıha gerilişini tarihsel gerçekler olarak kabul eder.
İsa hakkında uzlaşılmış bilgi > Vaftiz

Daha fazla bilgi: İsa'nın vaftizi
Vaftizci Yahya'nın İsa ile aynı zaman dilimi içinde varlığı ve sonunda Hirodes Antipa tarafından idam edilmesi, 1. yüzyıl tarihçisi Josephus tarafından onaylanmıştır ve modern alimlerin büyük çoğunluğu, Josephus'un Vaftizci Yahya'nın faaliyetlerine ilişkin açıklamalarını gerçek olarak görmektedir. İsa'nın Vaftizi'nin Yahya tarafından tarihi olması lehine olan argümanlardan biri, utanç kriteridir, yani erken Hristiyan Kilisesi'nin asla icat etmek istemeyeceği bir hikâyedir. Vaftizin tarihselliği lehine kullanılan bir başka argüman, genellikle birden çok tasdik kriteri olarak adlandırılan birden fazla hesabın buna atıfta bulunmasıdır. Teknik olarak, birden çok tasdik özgünlüğü garanti etmez, yalnızca eskiliği belirler. Bununla birlikte, çoğu alim için, utanç kriteri ile birlikte, tarihsel bir olay olarak, İsa'nın Yahya tarafından vaftizine inanılırlık kazandırmaktadır.
İsa hakkında uzlaşılmış bilgi > Çarmıha germe

Daha fazla bilgi: İsa'nın çarmıha gerilişi
John P. Meier, İsa'nın çarmıha gerilmesini tarihi bir gerçek olarak görmekte ve utanç kriterine dayanarak Hristiyanların liderlerinin acılı ölümünü icat etmeyeceklerini belirtmektedir. Meier, bir dizi başka kriterin -çoklu tasdik kriteri (yani, birden fazla kaynak tarafından teyit), tutarlılık kriteri (yani, diğer tarihsel unsurlara uyması) ve reddetme kriteri (yani, eski kaynaklar tarafından tartışılmaz)- İsa'nın çarmıha gerilmesinin tarihi bir olay olarak kabul edilmesine yardımcı olduğunu bildirmiştir. Eddy ve Boyd, Josephus ve Tacitus'taki sözlere atıfta bulunarak, İsa'nın çarmıha gerilmesi olayının Hristiyanlık dini dışında da doğrulandığının artık kesin olarak tespit edildiğini belirtiyorlar.
Bart Ehrman, John Dominic Crossan ve James Dunn'ın yaptığı gibi, tarihî İsa'nın üçüncü arayışındaki çoğu bilgin, çarmıha gerilmeyi tartışılmaz buluyor. Bilim adamları çarmıha gerilmenin tarihselliği konusunda hemfikir olsalar da, bunun nedeni ve bağlamı konusunda farklılık gösterirler, ör. hem E. P. Sanders hem de Paula Fredriksen, çarmıha gerilmenin tarihselliğini desteklemekte, ancak İsa'nın kendi çarmıha gerilmesini önceden bildirmediğini ve çarmıha gerilmeyle ilgili öngörüsünün bir Hristiyan hikâyesi olduğunu iddia etmektedir. Géza Vermes de çarmıha gerilmeyi tarihi bir olay olarak görüyor, ancak bunun İsa'nın Roma otoritesine meydan okumasından kaynaklandığına inanıyor. Öte yandan Maurice Casey ve John P. Meier, İsa'nın kendi ölümünü önceden bildirdiğini ve bunun aslında takipçilerinin O'nun Dirilişi'ne olan inancını güçlendirdiğini belirtmektedirler.
İsa hakkında uzlaşılmış bilgi > Diğer olası tarihsel unsurlar

Vaftiz ve çarmıha gerilmenin iki tarihsel unsuruna ek olarak, alimler İsa'nın yaşamının çeşitli yönlerine değişen kesinlik seviyeleri atfetmektedir, ancak bu öğeler üzerinde alimler arasında evrensel bir anlaşma yoktur.
İsa havarilerini çağırdı: John P. Meier, havarilerin çağrılmasını İsa hakkında mevcut bilgilerin doğal bir sonucu olarak görüyor. N. T. Wright, on iki havari olduğunu kabul eder, ancak isim listesinin kesin olarak belirlenemeyeceğini savunur. John Dominic Crossan, İsa'nın havarileri çağırmadığını ve "herkese açık" eşitlikçi bir yaklaşıma sahip olduğunu, hiyerarşiyi dayatmadığını ve herkese eşit şartlarda vaaz verdiğini belirterek buna katılmaz.
Tarihî İsa'nın Portreleri

Tarihî İsa'nın üçüncü arayışında yer alan bilginler, İsa için çeşitli portreler ve profiller inşa ettiler. Bununla birlikte, portreler veya onları oluştururken kullanılan yöntemler konusunda çok az bilimsel anlaşma vardır. Tarihî İsa arayışında inşa edilen İsa portreleri, çoğu zaman birbirinden ve İncil anlatımlarında tasvir edilen görüntüden farklılık göstermiştir. Bu portreler arasında kıyamet peygamberi, karizmatik şifacı, kinik filozof, Yahudi Mesih ve sosyal değişimin peygamberi olarak İsa'nın portresi yer almaktadır, ancak tek bir portre veya onu inşa etmek için gereken yöntemler üzerinde çok az bilimsel anlaşma vardır. Bununla birlikte, çeşitli portreler arasında örtüşen nitelikler vardır ve bazı nitelikler üzerinde farklılaşan bilim insanları, diğerleri üzerinde hemfikir olabilir.
"Üçüncü arayışı" temsil eden çağdaş bilim, İsa'yı sıkı bir şekilde Yahudi geleneğine yerleştirir. İsa, kurtuluşa, sonsuz yaşama ve Tanrı'nın Krallığına giden yol olduğunu öğreten Yahudi bir vaizdi. "Üçüncü arayış"taki tarihsel ayrıntıları ayırt etmek için kullanılan birincil ölçüt, İsa'nın Yahudi bağlamına ve Hristiyanlık üzerindeki etkisine göre akla yatkınlıktır. "Üçüncü arayışın" çağdaş bilim insanları arasında E. P. Sanders, Géza Vermes, Gerd Theissen, Christoph Burchard ve John Dominic Crossan bulunmaktadır. Schweitzerci görüşün aksine, Burton Mack gibi bazı Kuzey Amerikalı bilim insanları, kıyamet vaizinden çok Kinik bir bilge olan eskatolojik olmayan bir İsa'yı savunurlar.
Tarihî İsa'nın Portreleri > Genel görüşler

Bilginler arasında neyin İsa için uygun bir portre oluşturduğuna ilişkin önemli farklılıklara rağmen, bir dizi bilgin tarafından desteklenen ana görüşler, belirli farklı, birincil temalar temelinde bir arada gruplandırılabilir. Bu portreler genellikle örtüşen öğeler içerir ve her portrenin takipçileri arasında da farklılıklar vardır. Aşağıdaki alt bölümler, birçok ana akım bilim insanı tarafından desteklenen ana portreleri sunmaktadır.
Tarihî İsa'nın Portreleri > Genel görüşler > Kıyamet peygamberi

Ayrıca bakınız: Kıyametçilik ve Eskatoloji
E. P. Sanders ve Maurice Casey'nin eserleri, İsa'yı Yahudi eskatolojik geleneği bağlamına yerleştirir. Bart Ehrman, Albert Schweitzer'in, İsa'nın kendi nesli sırasında bir kıyamet beklediğine dair asırlık görüşüne katılıyor ve görüşlerinin bir kısmını, en eski incil kaynaklarının (Markos önceliğini varsaydığı) ve Birinci Mektup'un Selanikliler için, muhtemelen MS 52'nin sonunda yazılmış olan 4. ve 5. bölümler, İsa'yı, kıyamet mesajlarının kademeli olarak yumuşatıldığını iddia ederek, 1. yüzyılın sonuna doğru üretilen diğer Hristiyan kaynaklarına göre çok daha apokaliptik olarak sunar. Dale Allison, İsa'yı Ahir Zaman için belirli zaman çizelgelerini savunan biri olarak değil, sürgün sonrası Yahudi öğretilerinden türetilen kendi "kıyamet eskatolojisi" doktrinini vaaz eden biri olarak görür; İsa'nın kıyamet öğretilerini bir çilecilik biçimi olarak tanımlar.
Tarihî İsa'nın Portreleri > Genel görüşler > Karizmatik şifacı

Karizmatik şifacı portresi, profili Hanina ben Dosa ve Honi the Circle Drawer gibi Yahudi figürlerinin Talmudik temsillerine dayanan ve İsa'yı bir Hasid olarak sunan Géza Vermes'in görüşüne göre İsa'yı dindar ve kutsal bir adam olarak konumlandırır. Marcus Borg, İsa'yı karizmatik bir "ruhun adamı", "Tanrı'nın Ruhu" için bir kanal görevi gören bir mistik veya vizyon sahibi olarak görmektedir. Borg bunu, eylemleri genellikle iyileştirmeyi içeren, iyi tanımlanmış bir dini kişilik tipi olarak görür.  Borg, İsa'yı yeni bir dine başlama niyetinde olmayan eskatolojik olmayan bir figür olarak görüyor, ancak mesajı onu "kutsallık politikasına" dayanarak zamanının Yahudi güçleriyle çelişiyordu. Hem Sanders hem de Casey, İsa'nın kıyamet peygamberine ek olarak karizmatik bir şifacı olduğu konusunda hemfikirdir.
Tarihî İsa'nın Portreleri > Genel görüşler > Kinik filozof

Ayrıca bakınız: Kinizm
Kinik filozof profilinde İsa, zamanının toplumunun mevcut hiyerarşik yapısını ortadan kaldırmak için kinik ve radikal bir değişim mesajı vaaz eden, gezgin bir bilge ve kinik filozof olarak sunulur. John Dominic Crossan'ın görüşüne göre, İsa dini nedenlerden dolayı değil, sosyal öğretilerinin Yahudi makamlarının elindeki iktidara meydan okuması nedeniyle çarmıha gerilmiştir. Burton Mack ayrıca, İsa'nın, kendi zamanınındaki öğretilerden çok farklı olan, müritlerini şoke eden ve düşünmeye zorlayan bir kinik olduğunu belirtip ölümünü ise Yahudi otoritesine meydan okumasından dolayı değil, tesadüfi olarak görür.
Tarihî İsa'nın Portreleri > Genel görüşler > Yahudi Mesih

N. T. Wright'ın Yahudi Mesih portresi, İsa'yı Yahudi bağlamında "sürgün ve dönüş" içine yerleştirir; bu, onun 1. yüzyıldaki umut kavramına ilişkin görüşünü geliştirmek için kullandığı bir kavramdır. Wright, İsa'nın Mesih olduğuna inanır ve İsa'nın dirilişinin fiziksel ve tarihsel bir olay olduğunu savunur. Wright'ın İsa portresi, geleneksel Hristiyan görüşlerine diğer birçok akademisyenden daha yakındır ve Hristiyan geleneğinden ayrıldığında dahi görüşleri hala onlara yakındır. Wright gibi, Markus Bockmuehl ve Peter Stuhlmacher de, İsa'nın Yahudilerin ruhsal sürgününün sonunu duyurmaya geldiği ve Tanrı'nın halkının inancı aracılığıyla bu dünyayı iyileştireceği yeni bir mesih çağını başlattığı görüşünü destekliyorlar.
Tarihî İsa'nın Portreleri > Genel görüşler > Toplumsal değişimin peygamberi

Toplumsal değişimin peygamberi portresi, İsa'yı öncelikle zamanının geleneksel toplumsal yapılarına meydan okuyan biri olarak işler.
Gerd Theissen, İsa'nın toplumsal değişimi tetikleyen faaliyetlerinde üç ana unsur görür: Celile ve Yahudiye'de yolculuk ederken onu takip eden çekirdek mürit grubu ve yerel destekçileri olan insanın onu insanoğlu olarak konumlandırılması. Richard A. Horsley daha da ileri bir argümanla ve İsa'yı bir taban hareketi başlatan daha radikal bir reformcu olarak sunar. David Kaylor'un fikirleri Horsely'nin fikirlerine yakındır, ancak daha dini bir odağa sahiptir ve İsa'nın eylemlerini ahit teolojisine ve adalet arzusuna dayandırmaktadır. Elisabeth Fiorenza, İsa'yı, kadın takipçilerin kabulü gibi eylemleri zamanının bazı kadınlarının özgürleşmesiyle sonuçlanan bir sosyal reformcu olarak gören feminist bir bakış açısı sundu. Samuel George Frederick Brandon'a göre İsa, zamanının mevcut sosyo-politik yapılarına meydan okuyan siyasi bir devrimciydi.
Tarihî İsa'nın Portreleri > Genel görüşler > Haham

Haham portresi, İsa'nın sadece Yahudilik içindeki belirli fikirleri reforme etmeye çalışan bir haham olduğu fikrini benimser ve öne sürer. Bu fikir, çeşitli liberal Yahudilerin İsa'nın Yahudi doğasını vurgulamaya çalıştığı ve onu bir tür Proto-Reform Yahudisi olarak gördüğü on dokuzuncu yüzyılın sonlarına kadar izler. Bunlardan belki de en belirgin olanı, The Doctrine of Jesus'ta adı geçen Haham Emil G. Hirsch'ti:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Talmud'un hahamlarından alıntı yapıyoruz; O zaman Beytullah'ın hahamını da alıntılayalım mı? Orada yanan kişi, eğer herhangi birinin içinde yandıysa, Yahudiliğin ruhu ve ışığı sinagog tarafından geri alınmayacak mı? | ” |
Bruce Chilton, Haham Jesus: An Intimate Biography adlı kitabında, İsa'yı Vaftizci Yahya'nın dindar bir öğrencisi olarak resmetmiştir.
Jaroslav Pelikan, Yüzyıllar Boyunca Resimli İsa'da şunları yazarak
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Immanuel'in yanı sıra, "Tanrı bizimle" - İşaya'nın kehanetinde (7:14) çocuğa verilen ve Matta (1:23) tarafından İsa'ya uygulanan İbranice başlık, ancak bu bölümün epigrafını oluşturan Ortaçağ antiphon Veni, Veni, Immanuel gibi kesme işaretleri dışında ona hitap etmek için kullanılmaz- dört Aramice kelime İsa için başlık olarak görünür:  Haham, ya da öğretmen; Amin, ya da peygamber; Messias, İsa ve Mar ya da Lord.  Bu kelimelerin en tarafsız ve en az tartışmalı olanı muhtemelen ilgili Rabbouni ile birlikte Haham'dır. İki bölüm dışında, İnciller Aramice kelimeyi sadece İsa'ya uygular; ve "öğretmen" veya "usta" (Yunanca didaskalos) başlığının o Aramice ismin çevirisi olarak tasarlandığı sonucuna varırsak, İsa'nın bilindiğini ve hitap ettiğini Haham olarak söylemek güvenli görünmektedir. | ” |
İsa'nın çağdaşları tarafından bir haham olarak görüldüğü sonucuna varmıştır.
Tarihî İsa'nın Portreleri > Yaygın olmayan görünümler

Diğer portreler bireysel akademisyenler tarafından sunulmuştur:
Ben Witherington "Bilgelik Bilgeliği" görüşünü destekler ve İsa'nın kendisini Tanrı'nın Bilgeliğinin vücut bulmuş hali veya vücut bulmuş hali olarak gören bir bilgelik öğretmeni olarak en iyi anlaşıldığını belirtir.
John P. Meier'in İsa'yı Marjinal Yahudi olarak tasviri, İsa'nın, önce marangozluk mesleğini terk eden ve hiçbir desteği olmayan bir vaiz olarak, sonra öğretilere karşı çıkarak, kendisini çeşitli şekillerde bilinçli olarak marjinalleştirdiği görüşü üzerine inşa edilmiştir.
Robert Eisenman İsa'nın, Adil James'in Ölü Deniz Parşömenlerinde bahsedilen Doğruluğun Öğretmeni olduğunu ve İncillerdeki İsa imajının, Havari Pavlus tarafından Roma yanlısı propaganda olarak inşa edildiğini öne sürdü.
Hyam Maccoby, İsa'nın bir Ferisi olduğunu, İncil'lerdeki Ferisilere atfedilen pozisyonların onlar hakkında bildiklerimizden çok farklı olduğunu ve aslında görüşlerinin İsa'ya atfedilenlere çok benzediğini öne sürdü. Harvey Falk, İsa'yı proto-Ferisi veya Essene olarak görür.
Morton Smith, İsa'yı daha sonraki Yahudi kaynaklarında İsa'nın sunumuna dayanan bir sihirbaz olarak görür.
Leo Tolstoy, İsa'yı Hristiyan anarşizmini savunan biri olarak gördü (Tolstoy aslında "Hristiyan anarşizmi" terimini hiç kullanmamış olsa da; 1894'te yayımlanmasının ardından kitabının incelemeleri terimi ortaya çıkardı)
Mesih efsanesi teorisi

Ana madde: Mesih efsanesi teorisi
Mesih efsanesi teorisi, Nasıralı İsa'nın hiç var olmadığını veya var olmuşsa bile Hristiyanlığın kurulmasıyla ve incillerde anlatılanlarla hiçbir bağlantısı olmadığını öne sürer. 21. yüzyılda bu konuda çok sayıda kitap ve belgesel yayınlandı. İsa'nın gerçek bir kişi olabileceğini, ancak onun hakkında İncil'deki açıklamaların neredeyse tamamen kurgu olduğunu yazmıştır.
Birçok savunucu, ilk olarak 19. yüzyılda geliştirilen üç katlı bir argüman kullanır: Yeni Ahit'in tarihsel bir değeri olmadığı, İsa Mesih'e birinci yüzyıldan itibaren Hristiyan olmayan referansların olmadığı ve Hristiyanlığın pagan ve/veya mitsel kökleri olduğu.
Fenikeliler

Fenikeliler (Yunanca: Φοίνῑκες Phoínīkes), Antik Çağ'da yaşamış Sami dillerine mensup bir dil konuşan Akdenizli kavimdir. Bereketli Hilal'in Akdeniz'e bakan kıyılarında gelişen bu uygarlık, talassokrasik bir yapıda şekillenmiştir. Fenikeliler, Doğu Akdeniz'den tüm Akdeniz kıyılarına hatta Atlas Okyanusuna yayılarak en bilineni Kartaca olan çeşitli şehir devletleri kurmuştur.
Bir deniz kavmi olarak öncelikle ticaretle uğraşmışlar; gittikleri yerlere zeytin, zeytinyağı, incir, ceviz, badem, nar, erik, hurma, kayısı, kavun, balkabağı, şarap gibi gıda ürünleri; bakır, demir, gümüş, altın gibi madenler; Sedir ağacından kereste; fildişi ve camdan sanatsal nesneler; yün, keten, pamuk ve ipek gibi kumaşlar götürmüşlerdir. Mısırlılardan öğrendikleri cam işleme sanatını ilerleterek, Sayda, Sur ve Sarepta gibi şehirlerde saydam camlar üretmişlerdir. Asıl şöhretlerini ise farklı farklı renklendirdikleri kumaşlar sayesinde edinmişlerdir. MÖ 1570'te bir tür kabuklu deniz canlısı olan Murex sayesinde mor renkli kumaşlar elde etmeyi başarmışlar ve sonraki zamanlarda Antik Yunanlar tarafından getirdikleri bu renk kumaşa atfen mor rengin vatanı (Yunanca: Phoiníkē) insanları yani Fenikeliler olarak anılmaya başlamışlardır. Antik Çağ'ın şairi Homeros, Troya'lı Paris'in Helen'e kendisiyle birlikte kaçması için Fenike kumaşı hediye ettiğini söylemiştir.
Fenikelilerin en bilinen buluşu alfabedir. Fenike alfabesi, günümüz tüm modern alfabelerinin temelini oluşturmaktadır Alfabeleri, önce Anadolu ve Antik Yunan uygarlıklarında; sonra Kenan bölgesinde ve Antik Roma'da yaygın olarak kullanılmaya başlamıştır.
Tarihçe

Fenikelilere ait ilk kayıtlar, Kenan toprakları olarak adlandırılan günümüzde Lübnan, İsrail, Suriye, Ürdün, Gazze ve Türkiye'nin güney kıyılarını içine alan bölgede milattan önce üç bin yıllarına kadar gitmektedir. Arvad, Zemar (Simyra), Trablus, Biblos, Beyrut, Sayda, Sur, Akka liman şehirlerini kuran Fenikeliler, milattan önce 2500 yıllarından itibaren Mısırlılarla ticari münasebete başlamışlardır. Bu ülkeye ağaç ve nebati koku maddesi, zeytinyağı ve reçine ihraç ederlerdi. Ancak siyasi bakımdan iyi teşkilatlanamadıklarından kısa zamanda Mısır'ın nüfuzu altına girdiler. İki bin yıllarının başında Hiksosların istilalarına uğradılar. Mısırlılar istilacılara karşı korumak bahanesiyle Fenike topraklarını tamamen askeri işgal altına aldılar.
Uzun süren karışıklıklardan sonra Fenike, MÖ 14. yüzyılın sonunda Mısır'ın işgalinden kurtuldu. MÖ 9. yüzyılda ise, Fenike için Asurlular büyük bir tehdit unsuru oldu. Zaman zaman Fenike üzerine seferler düzenleyen Asurlular bölgeyi kısa aralıklarla hakimiyetleri altına aldılar. Fenike MÖ 6. yüzyılda Perslerin istilasına uğradı. Daha sonra Büyük İskender tarafından zapt edildi.
Fenikelilerin Sur kentinden kovulan bir grup asi Fenikeli MÖ 800 yılında Tunus sahillerinde Kartaca'yı kurdular. Kartaca kendi statüsüne rağmen Fenike kentlerinden olan Sur (Tyros)'a bağlılığını sürdürdü ve ticari kârının %10'unu tanrı Melkart'ın tapınağına bağışladı. Kartaca, Roma'ya karşı Hannibal isimli komutanı ile girdiği savaşı kaybetti ve bu sayede Roma, Akdeniz ticareti ve hakimiyetini ele geçirdi.
Fenikeliler, yaşadıkları dönemde Akdeniz'in her noktasına yayılmış, günümüzde Britanya olarak bilinen adaya kadar ulaşmış, o dönemde dünyadaki ilk büyük ticaret ağını oluşturmuştur. Hem başka dil konuşan insanlarla anlaşmayı, hem de kayıt tutmayı kolaylaştırmak amacıyla o zamana kadar sadece resimlerden oluşan yazı sistemlerini devrimsel bir buluş olan basit formlarda çizilebilen sembollere dönüştürmüşlerdir. Oluşturdukları Fenike alfabesiyle günümüz çağdaş yazı sisteminin temellerini atmışlardır. O dönemde Deniz Kavimleri'nden Fenikeliler ve Mikenler uygarlığın ulaştırma memurlarıydı, uygarlığı taşıma görevini gerçekleştirmişler; Avrupa'da Yunan, Minoan ve Roma uygarlıklarının şekillenmesine yardımcı olmuşlardır. Madenleri arama çabası, kâşif ve madencileri daha uzaklara, hatta Kuzey ve Batı Avrupa'nın bilinmeyen barbar bölgelerine kadar götürmüştür. Burada ticaret her zaman çalışmasını sürdürmüş, izolasyonu zayıflamış, insanların birbirleriyle ilişkilerini değiştirmiş, dünyaya yeni biçimleri kabul etmeye zorlamıştır.
Fenike adı

Fenikelilere bu ismi veren Yunanlar olmuştur ve Fenikeliler ismini ilk olarak Yunan tarihçi Herodotos kullanmıştır. Fenikelilerin kendi dillerinde kendilerine ne ad verildiği tam olarak bilinmemektedir. Kendilerini Kenaniler adıyla zikrettikleri sanılmaktadır. Kenani adı bazı araştırmacılara göre Hurrice olan bir sözcük iken bazı araştırmacılara göre de Samice bir sözcüktür ve kırmızı anlamına gelen Kenanigi'den gelmektedir. Fenikeliler adı da benzer şekilde Yunancada, Sur moruna atfen 'kızıl insanlar' anlamına gelen Phonikes kelimesinden gelmektedir. Kısaca bu etnik topluluğa Helenler Fenikeliler adını verirken Doğu kavimleri Kenaniler adını kullanmıştır.
Ekonomi > Ticaret

Ayrıca bakınız: Fenikeliler ve şarap
Fenikeliler, Akdeniz ve Yakın Doğu'ya yayılmış farklı medeniyetler arasında aracı olarak hizmet etmiş, malların, bilginin, kültürün ve dini geleneklerin değişimini kolaylaştırmıştır. Geniş ve kalıcı ticaret ağlarının, Yunanlar ve özellikle Romalılar tarafından sürdürülecek olan ekonomik ve kültürel olarak bütünleşik bir Akdeniz'in temellerini attığı kabul edilir.
Fenikelilerin Yunanlarla bağları derindi. Doğrulanmış en eski ilişkinin, Girit'teki Minos medeniyetiyle (MÖ 1950-1450) başladığı anlaşılır. Bu uygarlık, Miken uygarlığı ile (MÖ 1600-1100) birlikte klasik Yunanistan'ın atası olarak kabul edilir. Arkeolojik araştırmalar, Minosluların Fenikeliler aracılığıyla Yakın Doğu mallarını, sanatsal stillerini ve geleneklerini diğer kültürlerden kademeli olarak ithal ettiğini öne sürer.
Fenikeliler, sekizinci yüzyıldan başlayarak önemli miktarlarda sedir kütükleri ve şarap sattılar. Mısır ile şarap ticareti, 1997'de İsrail'in Askalon'un 50 kilometre (30 mi) batısındaki açık denizde keşfedilen gemi enkazlarıyla canlı bir şekilde belgelenmiştir. Lübnan'ın Sur ve Sarepta'daki seramik fırınları, şarap taşımak için kullanılan büyük pişmiş toprak kavanozları üretiyordu. Fenikeliler, Mısır'dan Nübye altını satın aldılar.
Başka yerlerden, çoğunlukla Sardunya ve İber Yarımadası'ndan muhtemelen en önemlisi gümüş olmak üzere diğer malzemeleri elde ettiler. Bronz yapmak için kullanılan kalay "güney İspanya'nın Atlantik kıyısı yoluyla Galiçya'dan elde edilmiş olabilir ya da Rhone vadisi ve kıyı Massalia üzerinden kuzey Avrupa'dan (Cornwall veya Bretonya) gelmiş olabilir". Strabon, konumu bilinmeyen ancak İber Yarımadası'nın kuzeybatı kıyılarında olabilecek Cassiterides aracılığıyla Britanya ile oldukça kazançlı kalay ticaretinin olduğunu belirtir.