Sosyokültürel evrim
Stadyum teorisi > Modern teoriler üzerinde eleştiri ve etki

20. yüzyılın başları, sistematik bir eleştirel inceleme ve tek hatlı sosyokültürel evrim teorilerinin kapsamlı genellemelerinin reddedildiği bir dönemi başlattı. Ruth Benedict ve Margaret Mead gibi öğrencileriyle birlikte Franz Boas (1858-1942) gibi kültürel antropologlar, antropolojinin klasik sosyal evrimciliği reddetmesinin liderleri olarak kabul edilir.
Bununla birlikte, Boas okulu, Herbert Spencer'ın etkisi dışında ortaya çıkan evrim teorilerindeki bazı karmaşıklıkları görmezden gelir. Darwin'in "Türlerin Kökeni Üzerine" adlı eseri, Spencer'ın aşamalar yoluyla kaçınılmaz insan gelişimini vurgulayan teorilerinden oldukça farklı olarak, hayvanların kökenleri ve gelişimi hakkında mekanik bir açıklama yaptı. Sonuç olarak, birçok bilim adamı, kültürlerin nasıl geliştiğine dair, derin kültürel analojilere dayanarak, Herbert Spencer'ın geleneğindeki teorilerden daha sofistike anlayışlar geliştirdi. Walter Bagehot (1872), seçme ve kalıtımı insan siyasi kurumlarının gelişimine uyguladı. Samuel Aleksander (1892), toplumdaki ahlaki ilkelerin doğal seçimini tartışır. William James (1880), öğrenme ve bilimsel gelişmede fikirlerin 'doğal seçilimini' düşündü; aslında, 'bir yanda sosyal evrim gerçekleri ile diğer yanda Charles Darwin tarafından açıklanan zoolojik evrim arasında dikkate değer bir paralellik' tespit etti. Charles Sanders Pierce (1898), mevcut doğa yasalarının zaman içinde evrimleştikleri için var olduğumuzu bile öne sürdü. Darwin'in kendisi, İnsanın Türeyişi'nin 5. Bölümünde, insan ahlaki duygularının grup seçimine tabi olduğunu öne sürmüştür: "Yurtseverlik, sadakat, itaat, cesaret ve sempati ruhuna yüksek derecede sahip olan birçok üyeden oluşan bir kabile. Her zaman birbirlerine yardım etmeye ve kendilerini ortak yarar için feda etmeye hazır olanlar, diğer kabilelerin çoğuna karşı galip gelecek ve bu doğal seleksiyonu sağlayacaktır." Taklit mekanizması aracılığıyla da, kültürler ve bireyler doğal seçilime tabi tutulabilirler.
Bu teoriler, Darwin'in grup seçimi dışında, sosyal sorulara uygulanan evrimi içeriyor olsa da, yukarıda gözden geçirilen teoriler, Darwin'in mekanizmasının rekabete yönelik belirsiz bir çekiciliğin ötesinde kültürlere nasıl genişlediği ve kültürlere uygulandığı konusunda kesin bir anlayış geliştirmedi. Ritchie'nin Darwinism and Politics (1889) adlı eseri bu eğilimi kırar ve "dil ve sosyal kurumlar, deneyimi ırkın sürekliliğinden oldukça bağımsız olarak aktarmayı mümkün kılar" diyerek bu eğilimi bozar. Bu nedenle Ritchie, kültürel evrimi, türlerin evriminden bağımsız olarak ve farklı ölçeklerde işleyebilecek bir süreç olarak gördü ve ona kesin temeller verdi: Kendi sözleriyle, fikirlere, kültürlere ve kurumlara "pencere genişletiyordu".
Thorstein Veblen, aşağı yukarı aynı zamanlarda, benzer bir kavrayışa ulaştı: insanlar kendi sosyal çevrelerine evrimleşirken, sosyal çevreleri de evrilir. Veblen'in insani ilerleme mekanizması, insan niyetliliğinin evrimiydi: Veblen, insanları "bir alışkanlık yaratığı" olarak etiketledi ve alışkanlıkların, onu etkileyenlerden "zihinsel olarak sindirildiğini" düşündü. Kısacası, Hodgson ve Knudsen'in işaret ettiği gibi, Veblen şöyle düşünüyor: "Değişen kurumlar, sırayla, en uygun mizaca sahip bireylerin daha fazla seçilmesini ve bireysel mizacın ve alışkanlıkların değişen çevreye yeni kurumların daha fazla adaptasyonunu sağlar." Böylece, Veblen, evrimin birden çok düzeyde işlediği Ritchie'nin teorilerinin, her bir düzeyin diğeriyle nasıl etkileşime girdiğine dair karmaşık bir değerlendirmeye uzanan bir versiyonunu temsil ediyordu.