stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Mehmed Ali Paşa'nın Mısır iktidarı olması
Askerlerin isyanı ve Kahire'nin işgali

Mart 1803'te İngilizler İskenderiye'yi tahliye ederek Mısır'da bir iktidar boşluğu bıraktı. Muhammed Bey el-Alfi (diğer adıyla Alfi Bey) (1751–1807) Memlüklerin gücünü yeniden tesis etmeye yardımcı olmak için İngilizlere lobi yapmak üzere eşlik etmişti. İktidara geri dönme girişimlerinde Memlükler El-Minye'yi aldılar ve Kuzey ve Güney Mısır arasındaki iletişimi kestiler. Yaklaşık altı hafta sonra, Mısır'ın Osmanlı valisi Koca Hüsrev Mehmed Paşa, komutası altındaki birliklerin tamamının maaşını ödeyemeyince, Düzenli Türk askerleri borcunu ödeyebilmek için Arnavut başı bozuklarını dağıtmaya çalıştı.
Arnavutlar dağılmayı reddettiler ve bunun yerine, taleplerinin karşılanması için Hüsrev Paşa'ya boşuna başvuran defterdar'ın evini kuşattılar. Bunun yerine paşa, Üzbakeya'da bulunan defterdarın evini ele geçiren isyancı askerlere sarayının içinde ve yakınında bulunan bataryalardan topçu bombardımanı başlattı. Bu tür olaylara alışkın olan Kahireliler, hemen dükkanlarını kapatıp silahlandılar. Şehirdeki kargaşa gün boyu devam etti ve ertesi sabah Hüsrev Paşa'nın gönderdiği birlikler kargaşayı bastıramadı.
Arnavut komutan Tahir Paşa daha sonra kaleye geri döndü, bir mazgal aracılığıyla içeri girdi ve oradan paşa güçlerine, araya giren evlerin çatılarına karşı bir karşı bombardıman başlattı. Kısa bir süre sonra Tahir silahlarıyla Üzbakeya'ya indi ve ardından valinin sarayını sıkı bir şekilde kuşattı. Ertesi gün Koca Hüsrev Mehmed Paşa, kadınları, hizmetkarları ve düzenli birlikleriyle birlikte Nil kıyısındaki Dimyat'a kaçtı.
Tahir daha sonra hükûmetin kontrolünü devraldı, ancak 23 gün içinde kendi kuvvetlerinin tamamını ödeyememesi nedeniyle sorunlarla karşılaştı. Bu sefer karşılıksız giden Türk askerleri oldu ve onlar da ona isyan edip suikast düzenlediler. İsyan sırasında valinin sarayı yakıldı ve yağmalandı. Daha sonra Arnavutlar ve Türkler arasında umutsuz, uzun süreli ve kafa karıştırıcı bir çatışma ortaya çıktı; bölünmüş Memlükler iki grup arasında gidip geldi veya iktidarı kendileri yeniden kazanmaya çalıştı.
Mehmed Ali Paşa'nın kontrolü alması ve Ahmed Paşa'nın esir alınması

Tahir'in yerine alay komutanlarından Mehmed Ali Paşa getirildi. Osmanlılar nezdindeki konumundan korkarak Memluk liderleri İbrahim Bey ve Osman el-Bardisi Bey ile ittifak yaptı.
Hüsrev Paşa'nın Dimyat'ta tahkim etmesiyle, Kahire civarındaki Türk birlikleri, Medine'nin (ve daha önce Dimyat'ın) Osmanlı belediye başkanı Müftizade Ahmed Paşa'yı yeni valileri olarak kabul etti. Ancak Mehmed Ali, Kahire'yi kendisine teslim etmeyi reddetti. Güçlerini yeni tehdide karşı koyacak şekilde yeniden düzenlerken, Memlükleri selefi Tahir tarafından davet edilen Gize'den da çıkardı.
Müftizade Ahmed Paşa, Fransızların kaleye dönüştürdüğü el-Zülhir camisine yerleşti, ancak sonunda Kahire Kalesi'nde Mehmed Ali ve Arnavut birlikleri tarafından kuşatıldı ve teslim olmaya zorlandı. Esirlerden Tahir Paşa suikastına karışan Türk askerleri idam edildi.
Hüsrev'in esir alınması ve Dimyat'ın işgali

Mehmed Ali, Kahire kalesinin kontrolünü Memluk müttefiklerine verdi. Kısa bir süre sonra, Dimyat'ta iyi tahkim edilmiş bir mevkide önemli sayıda Türk'ün de katıldığı Hüsrev Paşa'ya karşı yürüdüler. Hüsrev Arnavutlar tarafından mağlup edilerek esir alındı ve Kahire'ye getirildi. Başı bozuklar Dimyat'ı yağmaladılar ama Hüsrev'e saygıyla davranıldı.
Alfi Bey'in dönüşü ve kaçışı

Trabluslu Ali Paşa'nın ölümü yalnızca geçici bir huzur yarattı. 12 Şubat 1804'te Memlük lideri Muhammed Bey el-Alfi, Birleşik Krallık'tan döndü ve Memlükleri ikiye ayırdı; biri El-Alfi'nin, diğeri El-Bardisi'nin etrafında toplandı; ikincisi o zamana kadar aralarında bir üstünlük kazandı. Memlükler. El-Alfi'nin dönüş haberi üzerine kalenin ve sarayın topları üçer kez ateşlendi, ancak aynı zamanda Kahire'ye gelmeden önce ona karşı çıkma hazırlıkları da başlatıldı.
El-Alfi'nin akrabalarından Hüseyin Bey, el-Bardisi'nin elçileri tarafından suikasta uğradığında, El-Alfi'nin partizanları Kahire'nin karşısında toplandılar ve Gize yakınlarında tutuldular. Muhammed Ali Paşa bunu düzeni sağlamak için bir bahane olarak değerlendirdi ve yağmalanması için birliklerine verilen Gize'yi ele geçirdi.
Bu olaylardan habersiz olan el-Alfi, Reşid'e bindi ve Kahire'ye doğru yola çıktı. Manfif kasabasının güneyinde bir Arnavut grubuyla karşılaşınca, pusuya düşürüldü ve güçlükle kaçtı. Al-Alfi daha sonra Nil'in doğu koluna doğru ilerledi ancak bölge tehlikeli hale geldiğinden çöle kaçtı. Orada birkaç yakın kaçış yaşadı ve sonunda Ras al-Wgdi'deki Bedevi Araplardan oluşan bir kabilenin arasına saklandı.
Memlüklerin yenilgisi > İskenderiye Seferi

17 Mart 1807'de General Alexander Mackenzie-Fraser komutasındaki 5.000'e yakın askerden oluşan bir İngiliz filosu İskenderiye açıklarına çıktı ve 1807 İskenderiye Seferini başlattı. Mehmed Ali'ye karşı hoşnutsuz olan İskenderiye halkı şehrin kapılarını açtı. İngilizlere açılan kapılar. Keşif gezisinin başarısı için işbirliğine güvendiği el-Alfi'nin ölümünü ilk kez burada duydular.
İngilizler, el-Alfi'nin halefine ve diğer Memlük beylerine hemen elçiler göndererek onları İskenderiye'ye davet etti. İngiliz sakini Binbaşı Missett, İskenderiye'ye malzeme sağlamak için Reşid ve Rahmaniya'yı almanın önemini vurgulayan General Fraser, amiral Sir John Thomas Duckworth'un da onayıyla 31. alayı ve Chasseurs Britanniques'i ayırdı. Tümgeneral Wauchope ve Tuğgeneral Meade komutasındaki bazı saha topçuları. Bu birlikler Rosetta'ya muhalefetle karşılaşmadan girdiler; ancak dar sokaklara dağılır dağılmaz yerel garnizon, evlerin kafesli pencerelerinden ve çatılarından üzerlerine ölümcül ateş açtı. İngilizler, 185 ölü ve 281 yaralıyla Aboukir ve İskenderiye'ye çekildi; General Wauchope ve üç subay ilki, General Meade ve on dokuz subay da ikincileri arasındaydı. Öldürülenlerin başları, Kahire'de Üzbakeya'yı geçen yolun her iki yanındaki kazıklara sabitlendi.
Bu arada Muhammed Ali, Yukarı Mısır'da Memlük beylerine karşı bir sefer düzenliyordu ve onları Asyut yakınlarında mağlup ettikten sonra İngilizlerin geldiğini duydu. Hayatta kalan Memluk beylerinin İngilizlere katılmasından endişe ederek, özellikle de zaten kendi konumunun çok kuzeyinde olduklarından, derhal rakiplerine haberciler göndererek, işgalcileri kovmak için kendisine katılmaları halinde tüm taleplerini yerine getireceğine söz verdi. Önerisi kabul edildiğinde, her iki ordu da nehrin karşıt taraflarında kuzeye, Kahire'ye doğru yürüdü.
Reşid'in mülkiyeti vazgeçilmez kabul edildiğinden, Tuğgeneral Sir William Stewart ve Tuğgeneral John Oswald 2.500 adamla birlikte oraya gönderildi. Kasaba on üç gün boyunca etkisiz bir şekilde bombalandı; ve 20 Nisan'da Al Hamed'deki ileri muhafızlardan, kuşatma altındaki kasabayı kurtarmak için yola çıkan büyük takviye kuvvetlerinin haberi geldi. General Stewart geri çekilmek zorunda kaldı ve Al Hamed'de komuta eden Yarbay Macleod'a geri çekilme emriyle bir ejderha gönderildi. Ancak haberci, o sırada Hamad'da kuşatılmış olan İngiliz ileri muhafızlarının etrafındaki kordonu geçemedi ve mesaj iletilmedi.
Hamad'da 31. Tümen'den iki bölük, 78'inci Tümen'den biri, 35'inci Tümen'den biri ve De Rolls Alayı'ndan oluşan ileri muhafız, bir süvari grubuyla birlikte 733 adam toplayarak kuşatıldı ve cesur bir direnişin ardından Tüm cephanelerini tüketen hayatta kalanlar savaş esiri oldu. General Stewart, gücünün geri kalanıyla İskenderiye'yi geri almayı başardı ve yaklaşık 900 adamını kaybetti. Artık Kahire'de yüzlerce İngiliz kafası kazığa geçirilmiş durumdaydı ve mahkûmlar, vatandaşlarının parçalanmış kalıntıları arasında yürütülüyordu.
Memlüklerin yenilgisi > Tepki

Çok geçmeden Memluk beylerinin saflarında bölünmeler ortaya çıktı; bir taraf İngilizlerle işbirliği yapmak isterken diğer taraf Mehmed Ali Paşa ile işbirliğini sürdürmeye çalıştı. Anlaşmazlıklar davalarına zarar verdi; ve General Fraser, onların yardımından umudunu keserek 14 Eylül'de İskenderiye'yi tahliye etti. Bu tarihten 1811 baharına kadar Memlük beyleri zaman zaman bazı taleplerini gevşettiler; Paşa ise daha önce alıkonulanların bir kısmını onlara verdi. Feyyum eyaleti ile Gize ve Beni Süveyf eyaletlerinin bir kısmı Şahin Bey'e devredildi; Saidlerin büyük bir kısmı ise toprak vergisi ödemek şartıyla diğer Memluk beylerine verildi. Birçoğu Kahire'ye yerleşti ama barış sağlanamadı. Bu dönemde Memlük kuvvetleri birkaç kez Muhammed Ali Paşa'nın kuvvetleriyle sonuçsuz savaşlarda çatıştı.
1811 yılının başlarında, gerginliklerin yatıştığı bir dönemde, Arabistan'da Vehhabilere karşı yapılacak sefer hazırlıkları tamamlandıktan sonra, o dönemde Kahire'de bulunan tüm Memlük beyleri, Mehmed Ali'nin en sevdiği oğlu Tusun'a yatırım yapılması için Kahire kalesinde düzenlenen törene davet edildi. peletli ve ordu komutanlığıyla. 1 Mart 1811'de Şahin Bey ve diğer beyler maiyetleriyle birlikte kaleyi onardılar ve Paşa tarafından nezaketle karşılandılar. Kahve içtikten sonra alay oluşturdular ve Muhammed Ali'nin birliklerinin önünde ve arkasında, kalenin büyük kapısına giden dik ve dar yoldan yavaşça aşağı indiler.
Memluklar kalenin kapısına varır varmaz kapı aniden önlerinde kapandı. Kapı kapanmadan önce ayrılanlardan sonuncusu Salih Kush komutasındaki Arnavutlardı. Şefleri artık bu birliklere, Paşa'nın kale içindeki tüm Memlükleri katletme emrini bildirdi. Memlüklerin hapsedildiği yolu çevreleyen yakındaki evlerin duvarlarına ve çatılarına tırmanmaya devam ettiler ve bazıları, yolun kısmen kesildiği kayanın tepelerine yerleştiler. Daha sonra kurbanlarına ateş açtılar; ve daha yüksek yer avantajına sahip olan, alayın arka ucundaki birlikler hemen onu takip etti. İhanete uğrayan şeflerin çoğu açılış yaylım ateşi sırasında öldürüldü; Bazıları atlarından iniyor ve dış cüppelerini atıyor, boş yere arıyor, elinde kılıçla geri dönüyor ve başka bir kapıdan kaçıyor. Ancak kalenin zirvesine ulaşan az sayıda kişi geri kalanlarla aynı kaderi yaşadı, çünkü onlara hiçbir pay verilmedi.
Dört yüz yetmiş Memlük kaleye girdi; ve bunlardan çok azı kaçtı. Ancak folklorda Memluk beylerinden birinin atıyla surlardan atlayarak kaçmayı başardığı ve atın düşerek ölmesine rağmen yara almadan indiği rivayet edilir. Diğerleri onun yoldaşlarına katılmasının engellendiğini ve ihaneti kapıda beklerken keşfettiğini söylüyor. Kaçarak Suriye'ye doğru yola çıktı.
Memlüklerin Kahire kalesinde katledilmesi, Memlüklerin Mısır'ın her yerinde ayrım gözetmeksizin katledilmesinin sinyaliydi; bu yöndeki emirler her valiye iletilmişti. Kahire'de Memlük beylerinin evleri askerlere verildi. Sonraki iki gün boyunca Muhammed Ali Paşa ve oğlu Tusun sokaklarda dolaşarak zulmü durdurmaya çalıştı; ancak 500 ev yağmalanıncaya kadar düzen sağlanamadı. Beylerin başları İstanbul'a gönderildi.
Son kalanlar

Memlukların bir kısmı Nubiya'ya kaçtı ve Mısır'a uzun zamandır alışık olmadığı huzur yeniden sağlandı.
Katliamı takip eden yıl, talihsiz sürgünler, Nubia'nın müstahkem kasabası Ibrim'de Mehmed Ali'nin en büyük oğlu İbrahim Paşa tarafından saldırıya uğradı. Burada erzak eksikliği onları burayı boşaltmaya zorladı. Teslim olanlardan birkaçının kafası kesildi ve geri kalanlar daha güneye giderek saygıdeğer İbrahim Bey'in 1816'da seksen yaşındayken öldüğü Yeni Dongola (doğru adı Dunkulah) kasabasını inşa etti. Sayıları azaldıkça hayatta kalan Memlükler, yüzlerce siyah insanı eğiterek kalan güçlerini korumaya çalıştı. Ancak, 1820'de Nubia ve Sennar'ı zapt etmek için bir orduyla gönderilen Muhammed Ali'nin diğer oğlu İsmail'in yaklaşmasıyla her şey kısa sürede boşa çıkacaktı. Bu noktada geri kalan Memlüklerin bir kısmı teslim oldu, Mısır'a döndü ve Kahire'ye yerleşti; yaklaşık 100 kişiden oluşan geri kalanı ise dağınık gruplar halinde Sennar'a komşu ülkelere kaçtı.
Kahire'deki Memlük Katli
Halep'te son kalan Memlük askerlerinden birisi
Zülkassa Muharebesi

| g t Halid bin Velid'in   seferleri |
| --- | --- |
Muhammed Peygamber dönemi Hudeybiye  Mute  Uzza putunun imhası  Beni Cazime  Taif  Huneyn  Mekke  Beni Cazime  Tebük  Dumet-ül Cendel  2. Dumet-ül Cendel  Necran Ridde Savaşları Buzaha   Gamra  Yemame  Zafar  Daumat-ul-Jandal  Naqra Pers İmparatorluğu'nun fethi Zincirler  River  Walaja  Ullais  Hîre  Enbâr  Ein-ul-tamr  Muzayyah  Saniyy  Zumail  Firaz Roma Suriye'nin fethi Firaz  Karyeteyn  Al-Uqab Pass  Mercirahit  Busra  Ecnadeyn  Yaqusa  Şakhab  Şam  Fahl  Maraj-al-Debaj  Emesa  Yermük  Kudüs  Hazir  Halep Ermenistan ve Anadolu seferleri Demirköprü  Ermenistan  Maraş (Germanicia)
Zülkassa Muharebesi, 25 Temmuz 632'de Medine'nin 36 km. doğusunda, Halife Ebu Bekir komutasındaki Raşidun Halifeliği güçleri ile Hibal ibn Huveylid komutasındaki mürted Arap kabileleri arasında cereyan eden ve Ridde Savaşları'nın bir parçası olan muharebedir.
Öncesi

İslam Peygamberi Muhammed'in 8 Haziran 632'de ölümünden sonra, yeni ortaya çıkan devletin başına Ebu Bekir halife unvanıyla getirildi. Ancak, çoğunlukla 631'den itibaren Muhammed'e biat eden ve Müslüman olan Arap kabileleri onun ölümünden sonra İslam'ı terk ettiler, zekat memurlarını (âmil) yurtlarından kovdular ve Mekke, Medine halkı ile Taif'in Beni Sakif sakinleri hariç olmak üzere Arabistan'ın tüm kabilelerini etkileyen yaygın bir irtidadı tetiklediler. Bazı kabileler ise halifeye sadık olanlarla isyan edenler arasında ikiye bölündü.
Kendini peygamber ilan eden iki kişi, Tulayha bin Hüveylid ve Müseylime ile sahte peygamber Seca bint Haris bu irtidadı körükledi. Müseylime zaten uzun zamandır bir sahtekâr olarak biliniyordu, Tulayha bin Hüveylid ise Muhammed'in hastalığı sırasında kendini peygamber ilan etmeye başladı.
Medine'ye yönelik asıl tehdit Tulayha bin Huveylid ve onu izleyen Orta, Batı ve Kuzey Arabistan kabilelerinden geliyordu.
İrtidat olaylarının gelişimi

Peygamber Muhammed'in ölümünden sonra yerine devlet başkanı (halife) olarak Ebu Bekir'in geçmesi, zaten İslam'a samimiyetle inanmayan Arap kabileleri arasında bir otorite zayıflığı olarak görüldü. Bu kabileler Medine'ye gelerek halifeye namazı terk etmeyeceklerini fakat zekat da vermeyeceklerini bildirdiler. Halife Ebu Bekir ise bunu asla kabul etmeyeceğini söyledi ve onlara itaat için bir günlük süre verdi. Ertesi sabah, bir günlük süre sona ermeden elçiler gizlice Medine'den ayrıldılar ve Halife Ebu Bekir'in taleplerini reddettiklerini bildirdiler. Ayrılmalarından kısa bir süre sonra, Ebu Bekir kendi elçilerini tüm mürted kabilelere göndererek onları İslam'a sadık kalmaya ve zekatlarini ödemeye devam etmeye çağırdı, ancak bu istenen etkiyi yaratmadı.
Medine'ye gelen bu isyancı elçiler, şehirden ayrılmadan önce buradaki asker sayısının azlığını  fark ettiler. Zira askerî kuvvetlerin büyük kısmı Bizans sınırına yapılan Usame bin Zeyd seferinde bulunmaktaydı ve şehri az sayıda adam savunmaktaydı. Mürtedlerin elçileri Medine'den döndüklerinde, Halife Ebu Bekir ile yaptıkları konuşmayı ve Medine'nin görünürdeki savunmasızlığını kabilelerine  bildirdiler. Ancak Usame bin Zeyd'in sefer kuvvetleri henüz Medine'ye dönmemiş olmasına rağmen, şehir mürtedlerin düşündüğü kadar savunmasız değildi. Özellikle Haşim kabilesinden ölen akrabalarının yasını tutmak için geride kalan birçok erkek Medine'de bulunuyordu.
Bu arada Samira'da bulunan Tuleyha ibn Huveylid, kardeşi Hibal ibn Huveylid liderliğindeki bir birlik ile mürtedleri takviye etti.
Elçilerin halifeyle yaptığı görüşmeden sonra, mürtedler Medine'yi henüz savunmasızken yok etme isteğine kapıldılar. Daha sonra şehre yürümeye karar verdiler. Mürtedlerin bir üs kurduğu Zülkassa'dan gelen kuvvetlerin bir kısmı Medine'ye yaklaştı ve 632 Temmuz'unun üçüncü haftasında şehre saldırmak için kamp kurdu.
Muharebe

Halife Ebu Bekir bu hareketten haberdar oldu ve hemen Medine'nin savunmasını örgütlemeye başladı. Halife kalan adamlardan bir savaş gücü topladı. Oluşturulan bu birliğin saha komutanları ise Ali bin Ebu Talib, Zübeyr bin Avvam, Talha bin Ubeydullah ve Abdullah bin Mesud'tu.
Üç gün boyunca hiçbir gelişme olmadı. Savaşa nereden başlayacaklarını bilemeyen mürtedler hiçbir şey yapmadılar.
Ebu Bekir daha sonra emri üzerine Müslümanların Medine'den ayrılıp mürtedlerin ileri kampına hızlı bir saldırı başlatmalarına karar verdi. Bu başarılı saldırı üzerine mürtedler Zühasa'ya geri çekildi.
Bu başarıdan haberdar olan Ebu Bekir birliklere yerlerinde kalmalarını ve yeni talimatları beklemelerini emretti.
Coşkun

Vikisözlük'te veya  ile ilgili tanım bulabilirsiniz.
Coşkun kelimesi hem isim hem de soyisim olarak kullanımakta. Erkek çocuklara verilen bir isimdir.
Coşkun ile başlayanlar

Coşkun Can Aktan (d. 1963), Türk akademisyen
Coşkun Aral (d. 1956), Türk fotoğrafçı
Coşkun Birdal (d. 1973), Türk futbolcu
Coşkun Büktel (d. 1950), Türk tiyatro oyun yazarı, eleştirmeni, şair ve romancı
Coşkun Can Aktan (d.1963), Türk akademisyen
Birtanem Coşkun Candaner (d. 1975), Türk seslendirme sanatçısı ve sinema oyuncusu
Coşkun Çakır (d. 1966), Türk İktisat tarihçisi, akademisyen ve siyasetçi
Coşkun Demir (d. 1948), Türk pop müzik sanatçısı
Coşkun Demirbakan (d. 1954), Türk teknik direktör
Coşkun Diniyev (d. 1995), Azeri futbolcu
Coşkun Ehlidil (d. 1938), Türk eski futbolcu
Coşkun Ertepınar (1914-2005), Türk şair ve eğitimci
Coşkun Göğen (d. 1946), Türk sinema oyuncusu
Coşkun Hekimoğlu (d. 1963), Türk belediye başkanı
Coşkun Irmak (d. 1961), Türk yazar ve senarist
Coşkun Karagözoğlu (1931-2019), Türk siyasetçi
Coşkun Kırca (1927-2005), Türk diplomat ve siyasetçi
Coşkun Özarı (1931-2011), Türk futbolcu ve teknik direktör
Coşkun Plak, İstanbul merkezli plak şirketi
Coşkun Sabah (d. 1952), Süryani asıllı Türk şarkıcı ve besteci
Coşkun Sapmaz (1941-2018), Türk eski futbolcu
Coşkun Süer (d. 1943), Türk eski futbolcu ve teknik direktör
Salih Coşkun Şarman (d. 1948), Türk bürokrat
Coşkun Taş (d. 1935), eski Türk millî futbolcu
Coşkun Yıldırım (d.1964), Türk şiyasetçi ve iş insanı
Coşkun Yılmaz (d. 1983), Türk futbolcu
Coşkun ile bitenler

Ahmet Hakan Coşkun (d.1967), Türk gazeteci ve sunucu
Alev Coşkun (d. 1935), Türk siyasetçi
Ali Coşkun (siyasetçi) (d. 1939), Türk siyasetçi ve elektrik mühendis
Ali Celalettin Coşkun (1916-1976), Türk siyasetçi
Aylin Coşkun (d. 1976), Türk şarkıcı ve manken
Bahattin Coşkun (1920-1982), Türk spor yöneticisi
Barış Coşkun (d. 1984), Türk buz hokeyi defans oyuncusu
Bekir Coşkun (1945-2020), Türk gazeteci ve yazar
Burhan Coşkun (d. 1981), Türk futbolcu
Canan Coşkun (d.1987), Türk gazeteci
Cengiz Coşkun (d. 1982), Türk manken ve oyuncu
Cevdet Coşkun (d. 1970), Türk bilim insanı
Emre Can Coşkun (d. 1994), Türk futbolcu
Ercan Coşkun (d. 1995), Türk futbolcu
Gülnaz Büşranur Coşkun (d.1999), Türk okçu
Gürkan Coşkun (1941-2022), Türk ressam ve şair
Hakan Coşkun (d. 1967), Türk siyasetçi
İbrahim Coşkun (d. 1995), Türk futbolcu
İbrahim Ferdi Coşkun (d. 1987), Türk futbolcu
Kadir Ramazan Coşkun (d. 1957), Türk siyasetçi
Metin Coşkun (d. 1948), Türk tiyatro oyuncusu, yönetmen ve seslendirme sanatçısı
Musa Kazım Coşkun (1919-2007), Türk siyasetçi
Mustafa İlker Coşkun (d. 1979), Türk hakem
Olgay Coşkun (d. 1984), Türk futbolcu
Osman Coşkun (futbolcu) (d. 1972), Türk eski futbolcu
Osman Coşkun (Kayserili) (1892-1958), Türk siyaset adamı
Osman Coşkun (Yozgatlı) (d. 1962), Türk siyaset adamı
Ömer Faruk Coşkun (d. 1970), Türk bürokrat
Sadık Coşkun (d. 1981), Türk millî karateci
Salih Coşkun (1895-1976), Türk asker
Serdem Coşkun (d. 1976), Türk radyocu ve sunucu
Servet Coşkun (d. 1990), Türk güreşçi
Sezgin Coşkun (d. 1984), Türk futbolcu
Su Burcu Yazgı Coşkun (d. 2005), Türk oyuncu
Şenol Coşkun (1988-2006), Türk sinema ve dizi oyuncusu
Şevin Coşkun (d. 1980), Türk iş insanı ve siyasetçi
Temel Coşkun (d. 1956), Türk siyasetçi ve öğretmen
Turgay Coşkun (d. 1983), Türk halk müziği sanatçısı
Yaman Coşkun (d. 1961), Türk oyuncu ve iş insanı
Yavuz Coşkun (d. 1955), Türk tıp profesörü
Yusuf Coşkun (d. 1965), Türk siyasetçi
Zeki Coşkun (d. 1960), Türk gazeteci ve yazar
Zeki Kayahan Coşkun (d. 1978), Türk radyocu
Ayşe Sıdıka Erke Etnografya Müzesi

| Ayşe Sıdıka Erke Etnografya Müzesi |
| --- | --- |

Konum: Edremit, Balıkesir, Türkiye
Koordinatlar: 39°35′30″K 27°01′12″D﻿ / ﻿39.59167°K 27.02000°D﻿ / 39.59167; 27.02000
Tür: Etnografya müzesi
Müdür: Cumhur Dokur
Ayşe Sıdıka Erke Etnografya Müzesi, Balıkesir'in Edremit ilçesinde bulunan bir müzedir. Balıkesir Kuvay-ı Milliye Müzesi Müdürlüğü'ne bağlıdır. Edremit Belediyesi tarafından kurulmuştur. Müzede Kuvâ-yı Milliye odası, geleneksel Türk ev adaları,el yapımı eserler, eski silahlar sergilenmektedir.Müzede antik çağlara dayanan herhangi bir eser bulunmamakla beraber var olan eserler de sayı bakımından oldukça azdır azdır.
Zemin kattaki Kuvâ-yi Milliye odası, bir idari oda ve hanay tabir edilen 120 m2'lik geniş salon kültürel amaçlı kullanılmak üzere düzenlenmiştir. Üst katta baş oda ve sofa bulunmaktadır. Odalarda 18. yüzyıl ve 19. yüzyıl döneminin Edremit ev yaşamına ilişkin geleneksel el sanatları ile bezenmiş ev eşyası giysi ve günlük yaşamını yansıtan eşya sergilenmektedir.
Mýrdalshreppur

| Mýrdalshreppur |
| --- | --- |
Belediye
Mýrdalshreppur belediyesi
  Arma 
MýrdalshreppurMýrdalshreppur'un İzlanda'daki konumu
Koordinatlar: 63°25′9.84″K 19°0′34.92″B﻿ / ﻿63.4194000°K 19.0097000°B﻿ / 63.4194000; -19.0097000
Ülke:  İzlanda
Bölge: Güney
Yüzölçümü
 • Toplam: 755 km²
Nüfus (2021)
 • Toplam: 489
 • Yoğunluk: 0,65/km²
Zaman dilimi: UTC±00:00 (BAS)
ISO 3166 kodu: IS-MYR
Resmî site vik.is
Mýrdalshreppur, İzlanda'nın belediyelerinden biridir. Belediye, Güney Bölgesi'nde yer almaktadır. Yüzölçümü 755 km² olan belediyenin nüfusu 2021 yılı itibarıyla 489'dur.
Francesca da Rimini

Francesca ve Paolo sevişirken eşi tarafından yakalanır.
Francesca da Rimini (Riminili Francesca). (d. 1255 – ö. 1285). Revenna'lı Guido da Polenta'nın güzel kızıdır. Dante ile aynı zamanlarda yaşamışlardır ve Dante kendisini bir karakter olarak İlahi Komedya'da resmetmiştir.
Evliliği ve skandal

Ravenna beyi Guido Minore da Polenta'nın kızı olan Francesca, 1276'da Rimini beyi Gianciotto Malatesta'yla evlenir. Bu, kahramanlığıyla tanınmış çirkin, yakışıksız bir adamdı. Kardeşi Paolo Malatesta ise tersine çok güzel bir delikanlıydı. İki genç birbirlerine delice tutulurlar. Bir gün iki sevgiliyi sevişirken suçüstü yakalayan Gianciotto, ikisini birden öldürür.
İlgili Eserler > Edebiyat

Dante Alighieri İlahi Komedya / Cehennem (Canto V)
Leigh Hunt, Rimini'nin Hikâyesi (1816)