Magyarizasyon
Modern arka plan

Macaristan Krallığı, Budin'in Avusturyalılar tarafından ele geçirilmesinin ardından Habsburg Hanedanı'nın Avusturya İmparatorluğu'nun ayrılmaz bir parçası haline gelmesine rağmen, Latince 1784'e kadar ve ardından 1790 ile 1844 arasında idari dil olarak kaldı. Aydınlanmış mutlakiyetçi idealleri benimseyen yöneticiler, imparatorluğun resmi dili olarak Latince'nin Almanca ile değiştirilmesi için baskı yaptı. Daha küçük Macar soylularının çoğu, Joseph'in dil reformunu Alman kültürel hegemonyası olarak algıladılar ve Macarca kullanma hakları konusunda ısrar ederek tepki gösterdiler. Bu, Macar dili ve kültüründe ulusal bir uyanışı ateşledi, ancak Macarca konuşan daha küçük hanedanlar ile yarıdan azı etnik Macar olan Almanca ve Frankofon kodamanları arasında siyasi gerilimlere neden oldu.
Bir sosyal politika olarak Macarlaştırma, Macarcanın eğitim bağlamında Latince ve Almancanın yerini almaya başladığı 1830'larda ciddi bir şekilde başladı. Macarlaştırmanın bu aşaması dinsel ve etnik unsurlardan yoksun olsa da (yalnızca birkaç on yıl sonra, Çarlık Ruslaştırması sırasında olacağı gibi, tek sorun dil kullanımıydı), yine de Macar yönetici sınıfı içinde gerilimlere neden oldu. Radikal liberal devrimci Lajos Kossuth, 1840'ların başlarında Pesti Hírlap gazetesinde "Acele edelim, Hırvatları, Rumenleri ve Saksonları Macarlaştırmak için acele edelim, aksi takdirde yok olacağız." Kossuth, 1842'de Macarcanın kamusal yaşamda münhasır dil olması gerektiğini vurguladı ve "bir ülkede yüz farklı dilde konuşmak imkansız. Tek bir dil olmalı ve Macaristan'da bu Macarca olmalı."
Avusturya ile uzlaşmayı destekleyen ılımlı milliyetçiler ise daha az hevesliydi. Örneğin Zsigmond Kemény, Macar liderliğindeki çok uluslu bir devlet modelini savundu ve Kossuth'un asimilasyon emellerini onaylamadı. István Széchenyi aynı zamanda etnik azınlıklara karşı daha uzlaşmacıydı ve Kossuth'u "bir milliyeti diğerine karşı kışkırtmakla" eleştirdi ve Széchenyi, Macar kültürünün sözde "ahlaki ve entelektüel üstünlüğü" temelinde Macarlaştırmayı teşvik ediyordu. Kossuth'un radikal programı, Széchenyi'ninkinden daha fazla halk desteği kazandı. Milliyetçiler bu nedenle, başlangıçta 1848 Kossuth liderliğindeki Devrim döneminde "Tek ülke - tek dil - tek ulus" politikasını desteklediler. Slovak milliyetçi yazar ve aktivist Janko Kráľ gibi bazı azınlık milliyetçileri bu olayda hapsedildi ve hatta ölüm cezasına çarptırıldı.
Devrim ilerledikçe, Avusturyalılar üstünlüğü ele geçirdi. Bu, milliyetçi geçici hükûmetin, silahlı kuvvetlerinin %40'ını oluşturan Macaristan'ın etnik azınlıklarıyla müzakere girişiminde bulunmasına yol açtı. 28 Temmuz 1849'da devrimci parlamento, Avrupa'da ilklerden biri olan azınlık hakları yasasını çıkardı. Ancak bu, savaşın gidişatını değiştirmek için yeterli değildi. Artúr Görgey komutasındaki milliyetçi ordu, Habsburg'ların I. Nikolay'ın Rusya'sının desteğini kazanmasının ardından Ağustos 1849'da teslim oldu.
Macar ulusal uyanışı, hem Alman hem de Macar kültürel hegemonyası tarafından tehdit edildiğini hisseden Macaristan ve Transilvanya'daki Slovak, Rumen, Sırp ve Hırvat azınlıklar arasında benzer ulusal canlanmaları tetikleme kalıcı etkisine sahipti. Bu canlanmalar, 19. ve 20. yüzyıllarda milliyetçi hareketlere dönüşecek ve 1918'de Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun çöküşüne katkıda bulunacaktı.