stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Gustave Courbet

| Gustave Courbet |
| --- | --- |
Nadar tarafından çekilen fotoğrafı
Genel bilgiler
Doğum adı: Jean Désiré Gustave Courbet
Doğum: 10 Haziran 1819(1819-06-10) Ornans, Fransa
Ölüm: 31 Aralık 1877 (58 yaşında) La Tour-de-Peilz, İsviçre
Uyruk: Fransız
Alanı: Resim, Heykel
Sanat eğitimi: Antoine-Jean Gros tarafından verildi.
Katıldığı akımlar: Gerçekçilik
Ünlü yapıtları: Ornans'ta Cenaze, 1849 - 1850  L'Origine du monde (1866)


Jean Désiré Gustave Courbet (10 Haziran 1819 - 31 Aralık 1877), Fransız ressam. On dokuzuncu yüzyılda Fransa'yı gerçekçilik akımıyla tanıştırdı. Courbet hayat görüşünü şöyle açıkladı:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Elli yaşındayım ve her zaman özgür yaşamak istedim. Hayatımı özgürlük içinde tamamlamama izin verin. Ölürken hakkımda "Hiçbir okula, kiliseye, enstitüye, akademiye ait değildi. Özgürlük rejimi haricinde hiçbir rejime ait olmadı." denmesine izin verin. | ” |
—Courbet 
Gustave Courbet, 19. yüzyılın en güçlü ve karmaşık sanatçılarından biri olarak kabul edilen, binin üzerinde eserden oluşan önemli bir resim koleksiyonunun yaratıcısıdır. 1848-1849 yıllarından itibaren tabloları akademizmin, idealizmin ve romantizmin aşırılıklarının kriterlerine karşı çıkar. Türler arasındaki hiyerarşiyi ihlal ederek çağdaşları arasında skandala yol açar, ancak bazı özel koleksiyonerlerin ilgisini çeker ve sanatın sınırlarını zorlar.
Charles Baudelaire ve Jules-Antoine Castagnary gibi bazı eleştirmenlerin desteğini alan Courbet’nin eserleri, yalnızca gerçekçi resim akımıyla sınırlı kalmaz; 19. yüzyılın sonundaki modernist akımların çoğunu içinde barındırır.
Bireyci bir yapıya sahip olan Courbet, kendi kendini yetiştirdiğini ve kökenine bağlı olduğunu savunur. Doğanın güçlerine ve kadınlara olan sevgisiyle tanınır. Dindarlık, kötü niyet ve köylüler ile manuel işçilere duyulan küçümsemeye karşı mücadeleler vermiştir. Hayatının son döneminde ise tamamen doğa manzaralarına yönelmiştir. Yaşadığı dönemde bir ressamın bu denli hakaretlere maruz kalması oldukça nadirdir.
1871 Paris Komünü'nün bir aktörü olarak, Vendôme Sütunu'nun yıkılmasından sorumlu tutulmuş ve sütunu kendi masraflarıyla yeniden inşa etmekle cezalandırılmıştır. İsviçre’ye sürgüne gönderilen Courbet, ailesi ve Parisli arkadaşlarıyla mektuplaşmaya devam etmiş, eserlerini sergileyip satmayı sürdürmüştür. Hastalığı nedeniyle, genel af ilanından üç yıl önce, 58 yaşında hayatını kaybetmiştir.
1970'lerden itibaren özellikle Anglo-Sakson eleştirmenler tarafından yeniden değerlendirilen Courbet’nin eserleri, ilk gerçek biyografi çalışmalarını bu dönemde kazanmıştır. Özel yazılarının incelenmesiyle ortaya çıkan berrak, ince ve duyarlı kişiliği, onun güçlü ve ödünsüz sanatını moderniteyle sık sık şaşırtıcı bir bağ kurarak günümüze taşımaktadır.
Doubs, Ornans'daki Gustave Courbet Bölgesel Müzesi, sanatçının eserlerine adanmıştır.
Gerçekçilik

Courbet, gerçekçilik akımının yaratıcısı ve terimi literatüre kazandıran ressam olarak ün kazandı. Bir sanatçı olarak doğa manzaraları, deniz manzaraları ve mecazi kompozisyonlarla ilgilendi. Ayrıca, sosyal konuları işledi, fakirlerin zorlu çalışma şartlarına dikkat çekti. Eserleri ne romantizm ne de neoklasizm akımının içinde yer aldı. Courbet, gerçekçi bir ressamın görevinin sosyal aykırılıkları ve dengesizlikleri ortadan kaldırarak doğruyu açığa çıkarmak olduğuna inandı.
Courbet için gerçekçilik sadece çizgilerde ve biçimde mükemmelliği yakalamak değildi. Ayrıca, doğadaki düzensizlikleri anlatan ressamların kendiliğinden gelişen ve kaba boyamalarını da içeriyordu. Hayatın sertliğini betimledi ve bunu yaparken çağdaş fikirler geliştirdi.
Çalışmaları Honoré Daumier ve Jean-François Millet ile birlikte değerlendirildi ve Realizm (Gerçekçilik) olarak isimlendirildi.
Ornans'ta dünyaya gelen ressamın ailesi çiftçiydi ve oğullarının hukuk okumasını istiyordu. 1839 yılında Paris'e giden Courbet orada Steuben ve Hesse'nin stüdyosunda çalışmaya başladı. Stüdyodan bir süre sonra ayrılarak İspanyol, Flaman, Fransız ressamları inceleyip, eserlerinin kopyalarını çizerek kendi tarzını oluşturdu.
İlk çalışmasında bir Cariye'yi betimledi. Fakat daha sonra gerçek hayatın etkileri üzerinde çalışmaya başladı. 1847 yılında, Hollanda'yı ziyaret etti. Rembrandt, Hals ve diğer Hollandalı ustaların eserlerinden etkilenerek ressamların çevrelerindeki hayatı anlatmaları gerektiğine inandı.
Erken dönem çalışmaları arasında, kendi köpeğinin portresi ve Pipolu Adam ilgi çekti. Bu iki eseri de Paris Salonu sergilemeyi reddetti. Fakat, genç eleştirmenler hakkında pek çok yazı yazdılar ve 1849 yılında Courbet bilinen bir ressam haline geldi. Bu dönemde Ornans'taki Akşam Yemeğinden Sonra (Paris Salonu bu resmi ödüllendirdi) ve Loire Vadisi gibi eser üretti.
Ornans'ta Cenaze

Ressamın en önemli çalışmalarından biri de Ornans'ta Cenaze'dir. Bu resim, sanatçının Eylül 1848'de şahit olduğu bir olayı anlatır. Büyük amcasının cenazesini betimlediği bu eser gerçekçilik akımının en önemli parçalarından biri kabul edilir. Courbet, cenazeye katılan insanları tabloyu yaparken model olarak kullandı. Daha önceleri, tarihi olayları anlatmak için modeller, aktörler gibi kullanılıyordu. Burada ise Courbet "Cenazeye katılmış olan tüm kasaba halkını çizmeyi" tercih etti. Sonuç, Ornans'ta yaşamın ve yaşayanların gerçekçi bir temsili oldu. Eser hem eleştirmenlerin hem de kamuoyunun ilgisini çekti. 3,1x6,6 metrekarelik dev bir tabloydu. Sanat tarihçisi Sarah Faunce'a "Paris'te Defin kendini tarih resminin büyük geleneklerinin içinde buldu. Tıpkı kirli bir çizmeyle kibar bir partiye gidilmiş gibiydi ve gelenekselciler elbette ki resmi çok rahatsız edici buldular." dedi. Ayrıca, resim o dönem eserlerinden beklenen duygusal anlatımdan uzaktı. Ressamın karakterleri tiyatrosal hiçbir tepki vermemişler aksine yüzlerindeki ifade karikatürizeydi. Eleştirmenler, ressamı çirkinliği övmekle suçladılar. Fakat, romantizmin popülaritesini kaybettiği günlerde halkın bu yeni gerçekçi yaklaşım hoşuna gitti. Courbet, resmin önemini fark edip "Ornans'ta Cenaze, gerçekte romantizmin defni oldu." dedi.
1850 Salonu, 'Ornans'ta Cenaze ile birlikte 1945'te saldırıya uğrayan Taş Kırıcılar ve beş eserini daha sergiye kabul etti. Bu eserleri çoğunlukla yerel hayat ve arkadaşları ile ilgiliydi.
Ressam gerçekçilik ile ilgili fikirlerini anarşizm ile birleştirdi ve belirli bir dinleyici kitlesi kazandıktan sonra demokratik ve sosyalist konuşmalar yapmaya başladı.
1850 yılında bir arkadaşına şöyle yazdı:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | ...medenileşen toplumumuzda acımasız bir hayat yaşamam gerekli oldu. Devlete karşı bile özgür olmalıyım. Sempatimi kazanmış insanlara kendimi açık bir şekilde göstermeliyim. | „ |

Sanatçının Stüdyosu isimli tablosunu 1855 yılında yaptı. Bu tablo kendi hayatının bir betimlemesiydi. İçlerinde Charles Baudelaire'in de olduğu arkadaş çevresi ile birlikte kendini çizdi.
Şöhret

1860'ların sonuna döre, Courbet bir grup erotik eser çizdi. Bunların arasında Koltuktaki Çıplak Kadın (Femme nue couchée) da vardı. 1866 yılında çizdiği Dünyanın Kökeni isimli resimde kadın cinsel organını betimledi. Le Sommeil (Uyku) tablosunda ise iki kadını yatakta çizdi. Halka sergilenmesi yasaklanan bu eserler onun ününü daha da artırdı.
14 Nisan 1870'te Courbet, özgür ve sansürsüz sanat için bir bildiri yayınladı. Bu bildiriye imza atanlar arasında André Gill, Honoré Daumier, Jean-Baptiste Camille Corot, Eugène Pottier, Jules Dalou ve Édouard Manet vardı.
III. Napolyon'un vermek istediği şeref nişanını reddetmesi ile rejim karşıtları arasında popüler oldu. 1871 yılındaki devrim sırasında Paris'teki müzelerin korunması görevi ressama verildi ve ressam kalabalığın müzeleri yağmalamasına engel oldu. Resmi emir çıkartılarak Vendôme Column bölgesinin yıkmaya çalışanlara ayak diremesi sonucunda Versailles'da bir mahkeme tarafından altı ay hapis ve 500 frank para cezasına çarptırıldı.
1873'te yeni seçilen başkan Mac-Mahon, Vendôme Column'un bir daha inşa edilmesini istedi ve Courbet masrafları ödemekle cezalandırıldı. Ressam İsviçre'ye sığındı. 4 Mayıs 1877'de tahmini masraf açıklandı: 323.091 frank ve 68 sent. Courbet gelecek 33 sene boyunca her yıl 10.000 fran ödemeye mahkûm edildi.
Courbet, 58 yaşındayken İsviçre'de La Tour-de-Peilz'de ağır alkol sebebiyle geçirdiği karaciğer rahatsızlığı sonucunda 31 Aralık 1877'de öldü.
Sergileri

1882 yılında École des Beaux-Arts'ta çalışmalarından oluşan bir sergi açıldı.
2007 ve 2008 yıllarında Grand Palais (Paris), Fabre Müzesi (Montpellier) ve Metropolitan Sanat Müzesi'nde (New York) önemli sergileri açıldı.
Etkileri

Courbet tarzı gerçekçilik arkasından gelen pek çok ressamı etkiledi. Bunların arasında Alman ressamlar Wilhelm Leibl, James McNeill Whistler ve Paul Cézanne de yer alır. Ayrıca, Edward Hopper'ın "Paris'teki Köprü" (1906) ve "Şehre Yaklaşırken" (1946) çalışmalarında ressamın "Loue'nun Kaynağı" ve "Dünyanın Kökeni" resimlerine Freudyen bir yankılanma vardır. Hopper'ın 1920 yılında çizdiği "Les Deux Pigeons" isimli çalışması da Courbet ruhunu taşır. Bu eserde aşıklar bir taraçada birbirlerine sarılırken altlarında bir nehir ormana doğru özgürce akmaktadır.
Öğrencileri

Henri Fantin-Latour
Hector Hanoteau
Olaf Isaachsen
Normandiya. (1872/1875). Washington D.C.: Ulusal Sanat Galerisi.
Kontes Karoly'nin Portresi (1865)
Gustave Courbet. Ornans'ta Cenaze. 1849-1850. Yağlıboya. 315 x 660 cm. Orsay Müzesi, Paris.
Jo'nun Portresi
Koltuktaki Çıplak Kadın (1862)
Uyku (1866)
Alexander Zverev

| Alexander Zverev0 |
| --- | --- |

Kişisel bilgi
Vatandaşlık:  Almanya
Doğum yeri: Hamburg, Almanya
Doğum tarihi: 20 Nisan 1997 (27 yaşında)
Yaşadığı yer: Monte Carlo, Monako
Boy: 1,98 m (6 ft 6 in)
Profesyonellik: 2013
Oyun stili: Sağ el, Çift el backhand
Toplam ödül: 51,715,361 $
Tekler
Kariyer rekoru: 471–199
Toplam kupa: 23
En yüksek sıralama: No. 2 (13 Haziran 2022)
Güncel sıralama: No. 2 (4 Kasım 2024)
ATP Finalleri: Ş (2018)
 Olimpiyatlar:  (2020)
Grand Slam tekler
 Avustralya Açık: F (2025)
 Fransa Açık: F (2024)
 Wimbledon: 4T (2017, 2021)
 Amerika Açık: F (2020)
Çiftler
Kariyer rekoru: 69–80
Toplam kupa: 2
En yüksek sıralama: No. 68 (18 Mart 2019)
Güncel sıralama: No. 89 (6 Ocak 2025)
 Olimpiyatlar: ÇF (2020)
Grand Slam çiftler
 Fransa Açık: 1T (2016)
Millî takım turnuvaları
Davis Kupası: ÇF (2018)
Hopman Kupası: F (2018), 2019)
Son güncelleme: 27 Ocak 2025 (2025-01-27)
| Madalyalar>  Almanya adına.Erkekler tenis.Olimpiyat Oyunları |
| --- | --- | --- |
| Altın | 2020 Tokyo | Tekler |
Alexander "Sascha" Zverev (d. 20 Nisan 1997, Hamburg, Almanya), Alman profesyonel tenis oyuncusudur.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 1171721226  VIAF: 3163154329458726970002
İstanbul Erkekler Voleybol Ligi

| --- | --- |
Kuruluş: 1921
Lağvediliş: 1970
Ülke:  Türkiye
Konfederasyon: CEV
En başarılı takım: Galatasaray (16 kez)
Resmî site: tvf.org.tr
İstanbul Erkekler Voleybol Ligi 1921-1970 arası Türkiye Erkekler Voleybol Şampiyonası kurulana dek düzenlenen spor organizasyonu.
1895 yılında ABD'de ilk kez oynanan ve 1919 yılından itibaren Avrupa'ya yayılan voleybol, Türkiye'ye de aynı yıl YMCA teşkilatı tarafından sokuldu. 1920-1924 yılları arasında Erkek Muallim Mektebi'nden çıkan beden eğitimi öğretmenleri de bu sporu kısa sürede okullara yaydılar. Kabataş, Vefa, Pertevniyal, Galatasaray, İstiklal, Haydarpaşa, İstanbul liselerinde yoğunlaşan çalışmalar, önce okullararası turnuvalara yol açtı.
Bu sporda, daha sonra İstanbul Teknik Üniversitesi olacak ve esasen orduya topçu subayı yetiştirmek için 1773 yılında III. Mustafa tarafından Mühendishane-i Berrî-i Hümâyûn adıyla kurulmuş olan Mühendis Mektebi öğrencileri ile Kabataş Sultanîsi talebeleri ilk parlayanlardan oldular. İstanbul Teknik Üniversitesi, o zamanki adıyla Yüksek Mühendis Mektebi, 1924-1944 yılları arasında voleybolun beşiğiydi.
Doğumyeri olan ABD'de bile ilk lig maçlarının 1928'de oynanmaya başlanan voleybolda Türkiye'deki ilk ligler 1921'de başlarken, ilk  şampiyonları da bu takımlar teşkil etti. Mühendis Mektebi ilk dört yıl şampiyonluğunun ardından 1925 yılında da lige Üsküdar İdman Ocağı Kulübü adına katılarak şampiyon olduktan sonra 1926 yılında şampiyonluğu Beşiktaş adına müsabakalara katılan Kabataş Lisesi'ne kaptırdı.
1927'de Mühendis Mektebi'nin en iyi voleybolcuları olan 3. sınıftan Aziz Torun (Kaptan), Bedi Süheyl Enüstün, Fikret Germen, İsmail Hakkı (Ahbap), Yusuf ve Fahri, kurdukları (Ateş) takımı ile, İstanbul Ligi'ne Fenerbahçe adına girmeye karar verdiler. Okulu spor konseyi, Fenerbahçe yönetim kurulundan üç temsilci ve okul müdürü, üst üste yapılan iki toplantıdan sonra, sarı-lacivertli kulübün top, forma ve diğer gerekli malzeme ve zaruri harcamaları karşılaması koşulu ile bu takımın 1927 ligine Fenerbahçe adıyla katılmasını resmen kabul etmişlerdir. 1927 yılı İstanbul Ligi, lige yeni katılan Fenerbahçe'yle bir önceki sezon şampiyonluğu eline geçirmiş olan Beşiktaş'ın mücadelesine sahne oldu ve 6 Mayıs 1927'de Beyoğlu Amerikan Kulübü salonunda oynanan final maçında siyah beyazlılar ilk seti 15-10 kazanıp, bir sonraki sette de 14-3 öne geçmelerine rağmen önce seti 16-14, sonra final setini de 15-10 kaybederek bir yıl taşıdıkları şampiyonluk unvanını Fenerbahçe'ye devrettiler.
1928'de Galatasaray'ın da mücadeleye katılmasıyla üç büyükler bu spordaki yerini tam anlamıyla alırken, daha sonra Feneryılmaz, Vefa, Beyoğluspor, Darüşşafaka ve İtfaiye de takımları şampiyon kadrolar kurarak bu sporun İstanbul ve Türkiye'de gelişmesini sağlayan kulüpler oldular.
Şampiyonlar

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  Yıl |  Şampiyon |  İkinci |  Üçüncü |
| 1921 | Mühendis Mektebi  | Kabataş Lisesi | Vefa Lisesi |

| 1922 | Mühendis Mektebi  | Kabataş Lisesi | ? |

| 1923 | Mühendis Mektebi  | Kabataş Lisesi | ? |

| 1924 | Mühendis Mektebi  | Kabataş Lisesi (Beşiktaş) | ? |

| 1925 | Üsküdar İdman Ocağı | Kabataş Lisesi (Beşiktaş) | ? |

| 1926 | Beşiktaş | Üsküdar İdman Ocağı | ? |

| 1927 | Fenerbahçe  | Beşiktaş | Vefa |

| 1928 | Fenerbahçe | Beşiktaş |  |

| 1929 | Fenerbahçe | Beşiktaş |  |

| 1930 | Fenerbahçe | Beşiktaş |  |


1931:  Yarıda kaldı.
| 1932 | Galatasaray | Beşiktaş | Fenerbahçe |

| 1933 | Fenerbahçe | Galatasaray | Beşiktaş |

| 1934 | Fenerbahçe | Feneryılmaz |  |

| 1935 | Galatasaray | Fenerbahçe | Feneryılmaz |
| 1936 | Feneryılmaz  | Galatasaray | ? |

| 1937 | Feneryılmaz  | Hilalspor | ? |
| 1938 | Hilalspor | Feneryılmaz | İstanbulspor |

1939:  Yapılamadı

1940:  Yapılamadı
| 1941 | Fenerbahçe | Galatasaray |  |

| 1942 | Beyoğluspor | Galatasaray |  |
| 1943 | Beyoğluspor | Galatasaray |  |

| 1944 | Galatasaray | Beyoğluspor | Fenerbahçe |
| 1945 | Galatasaray | Beyoğluspor | Fenerbahçe |

| 1946 | Beyoğluspor | Fenerbahçe | Galatasaray |
| 1947 | Vefa | ? | ? |
| 1948 | Vefa | Galatasaray | ? |
| 1949 | Beyoğluspor | Galatasaray | ? |
| 1950 | Beyoğluspor | Galatasaray | Fenerbahçe (?) |
| 1951 | Beyoğluspor | Galatasaray | ? |
| 1952 | Beyoğluspor | Galatasaray | Altınordu |
| 1953 | Galatasaray | Beyoğluspor | ? |

1954:  Yapılamadı
| 1955 | Galatasaray | Darüşşafaka | Beyoğluspor |
| 1956 | Galatasaray | Beyoğluspor | Darüşşafaka |
| 1957 | Galatasaray | Darüşşafaka | Bakırköyspor |
| 1958 | Darüşşafaka | Galatasaray | Kadıköyspor |
| 1959 | Galatasaray | Darüşşafaka | Bakırköyspor |
| 1960 | Galatasaray | Darüşşafaka | Beykoz |
| 1961 | Galatasaray | Beykoz | Darüşşafaka |
| 1962 | Galatasaray | Darüşşafaka | Fenerbahçe |
| 1963 | Galatasaray | Fenerbahçe | Rasimpaşa |
| 1964 | Galatasaray | Fenerbahçe | Rasimpaşa |
| 1965 | Galatasaray | Fenerbahçe | Rasimpaşa |
| 1966 | Galatasaray | Fenerbahçe | İTÜ |
| 1967 | Fenerbahçe | Galatasaray | Rasimpaşa |
| 1968 | Fenerbahçe | Galatasaray | İTÜ |
| 1969 | Fenerbahçe | Galatasaray | İETT |
| 1970 | İtfaiye | Galatasaray | İETT |
Takım Başarıları

| Takım | Şampiyonluk |
| --- | --- |
Galatasaray: 16
Fenerbahçe: 10
Beyoğluspor: 7
Mühendis Mektebi : 4
Feneryılmaz: 2
Vefa: 2
Üsküdar İdman Ocağı: 1
Beşiktaş: 1
Darüşşafaka: 1
İtfaiye: 1
Hilalspor: 1
Rick Perry

| Rick Perry |
| --- | --- |

Teksas valisi
Görev süresi 21 Aralık 2000 - 20 Ocak 2015
Yardımcı: Bill Ratliff (2000–03)  David Dewhurst (2003–15)
Yerine geldiği: George W. Bush
Yerine gelen: Greg Abbott
Teksas vali yardımcısı
Görev süresi 19 Ocak 1999 - 21 Aralık 2000
Vali: George W. Bush
Yerine geldiği: Bob Bullock
Yerine gelen: Bill Ratliff
Kişisel bilgiler
Doğum: 4 Mart 1950 (74 yaşında) Paint Creek, Teksas, ABD
Partisi: Demokratik Parti (1989 öncesi) Cumhuriyetçi Parti (1989–günümüz)
Evlilik(ler): Anita Thigpen (1982–günümüz)
Çocuk(lar): 2
Bitirdiği okul: Teksas A&M Üniversitesi
İmzası: 
Resmî site: rickperry.org
Askerî hizmeti
Bağlılığı: Amerika Birleşik Devletleri
Branşı: ABD Hava Kuvvetleri
Hizmet yılları: 1972–1977
Rütbesi: Yüzbaşı
James Richard "Rick" Perry (d. 4 Mart 1950) 2000-2015 yılları arasında Teksas eyalet valiliği görevini yürüten siyasetçi. Bu görevinden önce Teksas valisi George W. Bush'un yardımcılığını yaptı. 15 yıllık valilik hizmetiyle Teksas tarihinin en uzun süre valilik yapan kişi unvanına sahiptir. Valilik döneminde 2002, 2006 ve 2010'da olmak üzere üç kez valilik seçimlerini kazanmıştır.
Daha sonra Enerji Bakanlığı görevini üstlenmiştir.
Perry, 13 Ağustos 2011'de 2012 ABD başkanlık seçimleri için Cumhuriyetçi Parti'den adaylığını açıklamış, ancak 19 Ocak 2012'de ilk olarak diğer Cumhuriyetçi adaylardan Newt Gingrich lehine daha sonra ise Mitt Romney lehine adaylıktan çekilmiştir.
Hayatı

Rick Perry 4 Mart 1950 tarihinde Batı Teksas'ta doğdu. 1972 yılında Teksas A&M Üniversitesi'nden mezun oldu. 1984 yılında Demokratik Parti'den Teksas Eyalet Temsilciler Meclisine seçildi. 1989 yılında Demokratik Parti'den Cumhuriyetçi Parti'ye geçti. 1990 yılında katıldığı seçimlerde Teksas Tarım Komisyonu Başkanlığına geldi. 1998 yılındaki seçimlerde de o sırada Teksas valisi olan George W. Bush'un yanında Vali Yardımcılığına seçildi. 2000 yılında George W. Bush'un ABD başkanı seçilmesi üzerine Rick Perry otomatik olarak Teksas valiliğine yükseldi. Valilik döneminde 2002, 2006 ve 2010'da olmak üzere üç kez valilik seçimlerini kazandı. Daha önce bu başarıyı Allan Shivers, Price Daniel ve John Connally elde etmişti.
Rick Perry, 13 Ağustos 2011 tarihinde Cumhuriyetçi Parti'den 2012 ABD başkanlık seçimleri'ne resmen adaylığını koydu. Adaylığını koyduktan kısa bir süre sonra kamuoyu yoklamalarında üst sıralara yükseldi. Cumhuriyetçi Parti'nin Ocak 2012'de Iowa ve New Hampshire eyaletlerinde yaptığı ön seçimlerde beklediği desteği alamayan Perry, önce Newt Gingrich lehine daha sonra ise Mitt Romney lehine adaylıktan çekildi.
20 Ocak 2015'te valilik görevi sona eren Perry, görevde kaldığı 14 yıl 30 günlük süre ile Iowa valisi Terry Branstad'dan sonra en uzun süre görevde kalan ABD valisidir.
2017'de Başkan seçilen Donald Trump tarafından Enerji Bakanlığı'na aday gösterildi. 2 Mart 2017'de senato tarafından göreve seçildi. 1 Aralık 2019 tarihinde bakanlıktan istifa etti.
Yunus Emre Oratoryosu

Yunus Emre Oratoryosu Op. 26, Ahmet Adnan Saygun tarafından bestelenen ve Yunus Emre şiirlerine dayanan ilk Türkçe oratoryo.
Saygun'un 1943 yılında tamamladığı ve ilk kez 1946 yılında Ankara'da sahnelenmiş olan eser, bir Türk besteci tarafından bestelenmiş ilk oratoryodur. Yunus Emre'nin yaşam, ölüm, Tanrı, alın yazısı ve sorunları karşısında çeşitli bocalama ve çabalarını; ve sonuçta 'dost'a ulaşmasını konu alır. Eserdeki şiirlerin tümü Yunus Emre'ye aittir; besteci tarafından seçilip sıraya konulmuştur. 20. yüzyılda Türkiye'de yetişmiş en önemli edebiyat tarihçilerinden ve (şarkiyat) doğubilimcilerinden olan Abdülbâki Gölpınarlı'nın, 15 Ekim 1946 tarihli Yığın dergiside (s. 6-7) belirttiğine göre; oratoryodaki 13 şiirden 8'inin sözleri gerçek Yunus Emre'ye ait değildir, yalnızca No.1, 6, 11, 12 (yalnız ilk dizesi 'Aşkın Aldı Benden beni, Bana Seni Gerek Seni') ve 13. bölümler gerçek Yunus Emre'ye aittir. Diğer şiirler ise yakın tarihlerde yaşamış farklı Yunus Emre'lere ait olduğu fakat yanlışlıkla bilinen Yunus Emre'ye atfedildiği ya da bambaşka kimselere ait olduğu belirtilmiştir.
Bestelenişi

Adnan Saygun'un oratoryonun bestelenişi süreci hakkında kendi sözleriyle şu şekilde açıklamıştır;
''İlk defa 1933 senesinde Yunus Emre’nin bazı şiirlerini bestelemeğe çalıştım. Fakat yaptıklarımı beğenmedim. 1939 yılında bir deneme daha yaptım, yine beğenmedim. Nihayet 1942 Haziran’ında CHP adına bir yurt gezisine çıkmıştım. Trende Yunus Divanı’nı okurken bende bir oratoryo yapmak fikri uyandı. Bu amaçla seçtiğim bazı şiirlerin müzik eskizlerini yaptım. Ağustos sonlarına doğru Ankara’ya döndüğüm zaman, yolda hazırladığım bu eskizleri orkestrasyon şekline soktum. Fakat beğenmeyip yırttım. Bir türlü o havayı, Yunus Emre’nin yarattığı o sihirli havayı bulamıyordum. Fakat ümidim kırılmamıştı. Aynı senenin Eylül’ünde tekrar çalışmaya koyuldum. Dört buçuk aylık sıkı bir çalışma sonunda 1943 yılının Ocak ayında eseri bitirdim.''
Çalgılama

Eser solistler, karma koro ve orkestra için bestelenmiştir.
Solistler: Soprano, Alto, Tenor ve Bas
Koro: SATB (Soprano, Alto, Tenor ve Bas)
Orkestra:
Tahta Nefesliler: 2 Flüt, 2 Obua, Korangle (ya da İngiliz Kornosu), 2 Klarinet (Si-bemol), 2 Fagot
Bakır Nefesliler: 4 Korno (Fa), 3 Trompet (Do), 3 Trombon, 1 Tuba
Vurmalı çalgılar: Timpani, Zil, Trampet, Büyük davul, Tam-tam, Kudüm
Telli ve Klavyeli çalgılar: Arp, Çelesta, Kilise Orgu (opsiyonel)
Yaylılar: 1. Keman (16), 2. Keman (14), Viyola (12), Viyolonsel (10) ve Kontrabas (8)
Bölümleri

Eser üç temel bölüm ile ikinci ve üçüncü bölümler arasındaki bir ara bölümden oluşur. İlk iki bölüm beşer parça içerir. Birinci bölümde hayatı seven, ölümü düşünen ve hayatın ötesi konusunda hiçbir şey bilmediği için ağlayan Yunus Emre görülür. Yunus Emre ne yaparsa yapsın alın yazısını değiştirmek mümkün değildir ve ona boyun eğmekten başka yapacak bir şey yoktur.
İkinci bölümde Yunus Emre insanın, evrenin ve onların alın yazılarının yaratıcısı olan Tanrı'ya isyan eder. Fakat  Yunus 'Emre'nin asıl benliği, onun hayata bağlı olan gönlünü sarsarak Tanrı'ya sığınmaya davet eder.
Ara bölümde aşkı bulmuş ancak henüz huzura kavuşamamış Yunus Emre gösterilir. İki parçadan oluşan üçüncü bölüm ise aşk içinde huzura kavuş­muş, Dost'a ulaşmış ve son nefesini vermeye hazırlanmış Yunus Emre'nin şiirlerinden dizeler ve kıtalar alınarak oluşturulmuştur.
BÖLÜM I
No. 1 Koral [Koro ve Orkestra] ''Teferrüc eyleyî vardım''
No. 2 Reçitatif [Tenor solo, Timpani ve Yaylılar] ''Yalancı Dünyaya Konup Göçenler''
No. 3 Arya [Alto solo, Obua, Korangle ve Org ya da Yaylılar] ''Ağlamaktır Benim İşim''
No. 4 Arya [Bas solo, Koro ve Orkestra] ''Sen Bunda Garip mi Geldin''
No. 5 Koral [Koro ve Orkestra] ''Benim Adım Dertli Dolap''
BÖLÜM II
No. 6 Aria [Bas solo ve Orkestra] ''Ya İlahi, Ger Sual Etsen Bana''
No. 7 [Solistler, Koro ve Orkestra] ''Yaktın Beni Yandırdın''
No. 8 Arioso [Soprano solo, Koro ve Orkestra] ''Gel Gönül Seninle''
No. 9 Reçitatif [Tenor solo ve Orkestra] ''Bad'ı Sabaya Sorsunlar''
No. 10 Koral [Koro ve Orkestra] ''Ya Rabbi Dilerim''
ARA KISIM
No. 11 Reçitatif [Bas solo ve Yaylılar] ''Gönlüm Düştü Bu Sevdaya''
BÖLÜM III
No. 12 [Solistler, Koro ve Orkestra] ''Aşk Gelecek... / Aşkın Aldı Benden Beni''
No. 13 Koral [Koro ve Orkestra] ''Sensin Kerim, Sensin Rahim''