stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Hanefilik

Hanif ile karıştırılmamalıdır.
| --- | --- |
Hanefi mezhebi (açık yeşil)
Kurucu
Ebu Hanife
Önemli nüfusa sahip bölgeler
 Türkî ülke ve bölgeler  •  Türkiye  •  Kazakistan  •  Özbekistan  •  Türkmenistan  •  Kırgızistan  •  Kuzey Kıbrıs  •  Doğu Türkistan: 
 Pakistan: 
 Afganistan: 
 Tacikistan: 
 Bangladeş: 
 Suriye: 
 Irak: 
 Ürdün: 
Balkanlar: 
Dinler
İslam
Kutsal kitaplar
Kur'an-ı Kerim
Hanefîlik ya da Hanefî mezhebi (Arapça: اَلْحَنَفِيَْة veya اَلْمَذْهَبُ الْحَنَفِيُ), İslâm dininin Ehl-i Sünnet (fıkıh) mezheplerinden biri. Hanefilerin itikatta (inançta) mezhepleri ise Mâtürîdîliktir. İsmini asıl adı Nûman bin Sâbit olan kurucusu Ebû Hanîfe'den (699-767) alır. Başta Türkiye, Türkmenistan, Özbekistan, Kazakistan ve Kırgızistan gibi Türkî ülkeler olmak üzere Balkanlar, Tacikistan, Afganistan, Suriye, Ürdün, Bangladeş ve Pakistan'da yaygındır. Dört Sünnî mezhebin nüfus açısından en genişidir. Takipçileri, Ehl-i Sünnet nüfusun yarısından fazlasını oluşturmaktadır. Hanefîlik, günümüzde en çok bağlısı bulunan fıkıh mezhebidir. Mezhebin görüşleri el-İhtiyâr adlı eserde bir araya toplanmıştır.
Ebû Hanife

Başlığın ana sayfası: Ebû Hanife
Mezhep ismini aldığı Hanefi mezhebinin kurucusu olan Ebû Hanife 699 yılında Kûfe’de dünyaya gelmiştir. Babası kumaş tüccarı olan Ebu Hanife bir taraftan baba mesleğini yaparken diğer yandan Kufe’de birçok alimden ders alarak yetişmiştir. 18 yıl fıkıh dersi gördüğü Hammad b. Ebî Süleyman onun en önemli hocasıdır. Hocası Hammad’ın vefatından sonra Kufe’de ders kürsüsüne oturmuştur. 30 yıl kadar ders halkasına katılan öğrenci sayısının 4000’i aştığı kabul edilmektedir. Emevîler ve Abbâsîler devrini yaşayan Ebu Hanife kendisine teklif edilen devlet görevlerini kabul etmemiştir. Kûfe’de derslerini sürdüren Ebu Hanife, halife Mansûr tarafından aralarındaki anlaşmazlık üzerine hapse atılmıştır. Hapiste öldüğüne dair bilgiler nakledilmekle birlikte, sürgün hayatı yaşadığı Kufe’deki evinde 767 yılında ölmüştür. Birçok kitabında kendisinin sahabeden kimselerle görüştüğü ve tabiinden olduğu anlatılmaktadır. Ebu Hanife künyesiyle ilgili olarak kaynaklarda daha çok, “Hanife”nin o zaman Irak'ta bir çeşit divit olduğu ve Ebu Hanife'nin yanında çoğu zaman divit taşıdığından dolayı bu künyeyle anıldığı zikredilir. Hanîfenin boyun eğen ve dini Allah'a özgüleyen anlamında “hanif” kelimesinin müennesi olduğu veya Ebu Hanîfenin Hanîfe isminde bir kızı olduğu rivayetleri de kaynaklarda geçmektedir. Ebu Hanîfe'nin kaynaklarda Hammad isimli oğlu haricinde kız veya erkek başka bir çocuğunun varlığından söz edilmemektedir.
Gelişimi

Ebu Hanife Abdullah b. Mes’ûd'dan kendisine kadar gelen zamandaki Irak rey ekolüne bağlı âlimlerin mirasını bir içtihat meclisi niteliğindeki ders halkalarında geliştirip sistematik hale getirerek İslam âleminde bağlısı en fazla olacak fıkıh mezhebinin ilk temellerini atmıştır. Hanefi mezhebinde Ebu Hanife'nin ders halkalarında yetişen Ebû Yûsuf, Muhammed b. Hasan Şeybânî ve Züfer b. Hüzeyl gibi âlimlerin son derece önemli yeri vardır. Zira bu ilk nesil mezhep âlimleri kendisinden çok fazla kitabın naklolunmadığı Ebu Hanife'nin görüşlerini tedvin ederek, mezhebin görüşlerinin yazılmasında ve sistematik hale getirilmesinde büyük rol oynamışlardır. İlk nesil alimlerinin ve bunu takip eden bir iki asırlık zamandaki Tahâvî, Kerhî, Cessâs, Kudûrî ve Debûsî gibi âlimlerin önemli katkılarıyla mezhep tam olarak oluşmuş ve İslam aleminin değişik yerlerinde görüşleri hızlı bir şekilde yayılmıştır. Ebu Yusuf'un Abbasiler devrinde kadı'l-Kudat'lık makamında bulunması mezhebin resmi bir nitelik kazanmasına neden olmuş, aynı şekilde İslam tarihindeki en uzun ömürlü devletlerden Osmanlı Devleti’nin de resmi mezhebinin Hanefi mezhebi olması mezhebin yayılmasına hizmet etmiştir.
Hanefi mezhebi meselelerin çözümünde nasların yanında reye de yer vermesi, böylece naslar ile rey arasında makul denge kurmaya çalışması, istihsan metoduna sıklıkla başvurması gibi özellikleriyle diğer mezheplerden ayrılmaktadır. Hanefî mezhebinde diğer mezheplerden farklı olarak mezhep kitaplarında, farazî fıkıh meselelerine de yer verilerek teorik fıkhın ve fıkıh biliminin metodolojisi olan fıkıh usulünün gelişmesine büyük katkı sağlanmıştır.
Etimoloji

Mezhebin ismi kurucusunun künyesi olan Ebû Hanîfe'den gelir. Hanife sözcüğü hanîf kökünden gelir. Hanif sözcüğü İslâm öncesinde Allah'ın birliğine inanan ve İbrâhîm'in dininden olanları tanımlamakta kullanılır.
Fakat Ebû Hanîfe'nin bu künyeyi nasıl aldığı konusunda çeşitli tartışmalar mevcuttur. En çok kabul görmüş açıklama, hanif sözcüğünün kullanımlarından olan "İslâm'a kuvvetle bağlı olan kişi" anlamında, Ebû Hanîfe'nin İslâm'a fazlasıyla bağlı olduğunu belirtmek için verildiği yönündedir. Kesin olan şey, mezhebin ismini kurucusundan aldığıdır.
Ebu Hanife'nin asıl adı Numan'dır. Babasının adı ise Sabit'tir. Hicretin 80. yılında doğmuş, 150. yılında Bağdat'ta ölmüştür. En büyük imam anlamında İmam-ı Azam da denilen Ebu Hanife'nin talebeleri, onun rivayet ettiği görüşleri toplayarak sistemleştirmişler, Onun görüşlerinden yeni yeni eserler telif etmişlerdir. Böylece İmam-ı Azam'ın görüşleri bir mezhep halini almıştır. Hanefi mezhebi; daha çok Türkiye, Suriye, Irak, Pakistan, Türkmenistan, Özbekistan, Tacikistan, Kırgızistan, Kazakistan, Afganistan; Çin'in Sincan Uygur Eyaleti'nde, Kafkaslar ve Balkanlar'da yaygınlık kazanmıştır.
Hüküm çıkarma

Hanefi mezhebinde bir konuda hüküm çıkarmak için önce "kitap"a (yani İslam'ın kutsal kitabı Kur'an'a) başvurulur. Kitapta bir delil bulunamazsa hadislere bakılır. Hadisler'de yoksa sahâbenin birinin görüşü temel alınır. Sahabe sözünde de bir cevap bulunamazsa en son kıyasa başvurulur.
Seyid Cafer Pişevari

| Seyid Cafer Pişevari |
| --- | --- |

Seyid Cafer Pişevari'nin porte fotoğrafı
1. [[Azerbaycan Millî Hükûmeti Başkanı]]
Görev süresi 2 Kasım 1945 - 15 Kasım 1946
Yerine geldiği: Makam oluşturuldu
Yerine gelen: Makam kaldırıldı
Kişisel bilgiler
Doğum: 26 Ağustos 1892 Zeyva, Halhal, İran
Ölüm: 11 Haziran 1947 (54 yaşında) Bakü, Azerbaycan SSC, SSCB
Partisi: Azerbaycan Demokrat Fırkası
Seyid Cafer Pişeveri, (Azerice: Seyid Cəfər Pişəvəri, d. 26 Ağustos 1892, Zeyva, Halhal, İran - ö. 11 Haziran 1947, Bakü, Azerbaycan SSC, SSCB), İranlı Azeri. İran'ın ilk Marksistlerinden, yenilikçi, gazeteci, yazar ve Azerbaycan Demokrat Fırkası'nin başkanı olarak 1945-46 arasında Tebriz başkentli Marksist Azerbaycan Millî Hükûmeti'ni kurdu.
Pişəvari 1892'de Halhal eyaletinin Zeyva kentinde yoksul bir ailenin çocuğu olarak doğdu ve ilk öğrenimini orada tamamladı. 1905'te Bakü'ye gitti. Bülbüle kentinde öğrenimine devam etti, aynı zamanda sanatla da uğraştı. 1903'ten 1917'ye kadar Kırdalan bucağında öğretmenlik yaptı. Yaptığı araştırmalardan sonra siyasete girmeye karar verdi. Bakü'de yayımlanan Açık Söz gazetesinde yazıları çıktı. İran halklarının ağır durumu onu düşündürdü. 1918'de Azərbaycan Cüzilayənfəki-Azərbaycan gazetesinde çalışmaya başladı, İran halklarının durumunu düzeltecek makaleler yayınlayarak çözümler aradı.
1924'te Kaçar Hanedanlığı İran'da sona erince Rıza Han bir İran ulusu yaratmaya koyuldu. Bu yıllarda cezaevine attığı 50 kişilik sosyalist aydınların içinde Seyid Cafer Peşaveri de vardı. Türkiye'deki solcu Mehmet Ali Aybar gibi ülkeye özgü sosyalizmi savunuyordu. Tebriz merkezli Azerbaycan Millî Hükûmeti'ni kurdu. Aynı dönemde Tebriz'de Azerbaycan Üniversitesi'nin kuruluşunu da gerçekleştirmiştir.
uluslararası baskılar sonucu (Rıza Şah'ın genelkurmay danışmanı Çöl Ayısı lakaplı General Schvarzkoff'un babasıydı) Azerbaycan Millî Hükûmeti dağıldı. Seyyid Cafer Pişeveri ise Moskova'da şoförünün sağ kaldığı tartışmalı bir trafik kazasına kurban gitti.
Likeion

Lykeion (Grekçe: Λύκειον, Lykeion; Latince: Lyceum) Atina'nın kuzeydoğusunda, Lykavitos Tepesi ile İlissos Deresi arasında, bugün Yunanistan parlamentosunun bulunduğu bina ile Enthnikos Kipos'un (Milli Bahçe) tam arkasında yer alan bir Apollon tapınağıydı. Sağlı sollu ağaçlar dikilmiş ara yolları ile antikitenin popüler gezinti yeriydi. Daha sonraki tarihlerde, Aristoteles derslerini burada vermeye başladı ve bu yüzden kurduğu felsefe ekolü Peripatetik (Yürüyüş Yapanlar) adıyla tanındı.
Kutsal orman anlamına gelen Lykeion aynı zaman da Tanrı Apollon'un sıfatlarından biridir ve "kurtlardan koruyan" manasına gelir. Lykeion; Bilinen ilk lise olarak kabul edildiği gibi bugünkü lise kelimesinin kökenidir. Türkçe lise kelimesi Fransızca lycée kelimesinden gelir, lycée kelimesi ise Latince Lyceum'dan gelir.
Yöneticiler

Aristo, MÖ 343-MÖ 322
Theophrastos, MÖ 322-MÖ 287 (Rodoslu Eudemos, Messinalı Dikaiarchos, Pontuslu Herakleides, Tarantolu Aristoksenos, Phaleronlu Demetrius
Straton (Lampsakoslu, MÖ 287-MÖ 269 (Samoslu Aristarchos)
Lykon (Truvalı), MÖ 269-MÖ 226
Ariston (Kealı), MÖ 226 (İskenderiyeli Sotion)
Kritolaos, MÖ 156
Diodoros (Tirli, MÖ 110 (Rodoslu Hieronymus), Phormion??)
Erymneus, MÖ 110
Rodoslu Andronikos, MÖ 70
Pergamonlu Kratippos, MÖ 45 (Napolili Staseas)
Velia

| UNESCO Dünya Mirası |
| --- | --- |

Konum:  İtalya
Kriter: Kültürel: iii, iv
Referans: 842
Tescil: 1998 (22. oturum)
Bölge: Avrupa ve Kuzey Amerika
Velia, Tiren Denizi kıyısında yer alan antik bir Magna Graecia kentidir. Phokaia'dan gelen Yunanlar tarafından MÖ 538-535 yıllarında Hyele (Eski Yunanca: Ὑέλη) adı ile kurulmuştur. Adı daha sonra Elegona, sonra Elea'ya (Eski Yunanca: Ἐλέα) dönmüştür ve Roma döneminde günümüzdeki Latin ve İtalyan adıyla tanınmıştır. 1998 yılında Dünya Mirası olarak ilan edilmiştir.
Yol (film)
Oyuncular

Tarık Akan (sol), filmde en çok görünen ve hikâyesi "ana hikâye" olan "Seyit Ali" karakterini, Halil Ergün (sağ) ise Diyarbakırlı "Mehmet Salih"i oynadı.
Tarık Akan – Seyit Ali (ses. Erdal Özyağcılar)
Halil Ergün – Mehmet Salih
Şerif Sezer – Zînê (ses. Gülen Karaman)
Necmettin Çobanoğlu – Ömer
Meral Orhonsay – Emine
Hikmet Çelik – Mevlüt
Tuncay Akça – Yusuf
Sevda Aktolga – Meral
Semra Uçar – Gülbahar
Hale Akınlı – Seyran
Turgut Savaş – Zafer
Hikmet Taşdemir – Şevket
Engin Çelik – Mirza
Osman Bardakçı – Berber Elim
Enver Güney – Cindê
Erdoğan Seren – Abdullah
Güven Şengil – Süleyman
Hasan Yıldız – Gardiyan
Yapım > Gelişim

Filmin adı, yaratıcısı Yılmaz Güney'in kafasında ilk şekillendiği vakit Yol değil, Bayram'dı. Bu ismin nedeni ise, İmralı Yarı Açık Cezaevi'nde yatan kader mahkûmlarının "bayram" nedeniyle bir haftalık izinlerini kullanmak için dışarıya çıkacak olmalarıdır. Mahkûmlar bayram gelip çattığında, sıkıyönetim nedeniyle askıya alınan izinleri tekrar verilir ve onlar da valizlerini toplayıp heyecanlı bir şekilde dışarının yolunu tutarlar. Daha filmin ilk sahnelerinde "içeri" ve "dışarı" ayrımları, kavramsal olarak çok net bir şekilde seyircinin zihninde kalın çizgilerle belirginleştirilir. Burada Yılmaz Güney bunu bilerek ve isteyerek perdeye yansıtır; çünkü genel toplumsal yargı, cezaevinin "içeri" ve onun dışında kalan dünyanın ise "dışarı" olduğuna inanmaktadır ya da inandırılmaktadır. Yılmaz Güney bu algıyı çok iyi bildiğinden bu ikilemi sert bir şekilde gözler önüne sermiştir.
Burada çarpıcı olan diğer bir nokta, filmin sonradan isminin değiştirilmesi sonucu gözlerden kaçan "bayram" meselesidir. Müslüman dünyasında –Türk toplumu da buna dâhildir– bayram, geleneksel olarak mutluluk, dargınlıkların giderilmesi, barış ve benzeri temaların birbirine eklemlenmesi sonucu ortaya çıkan dinî temalı bir güne işaret eder. Fakat Yılmaz Güney burada ortaya çıkan tezatı zekice gözler önüne sermek için filmin ismine yüklediği anlamı derinleştirir. İçeridekiler bayram nedeniyle dışarıya çıkmışlardır, fakat dışarıda bayramdan çok toplumun bayramsızlığı hâkimdir. Yani kavramlar birbirine girmiş gibi bir toplumsal durum söz konusudur dışarıda. Sanki içerisi ve dışarısı yer değiştirmiştir. Zaten Yılmaz Güney filmin ilk fikrinin böyle oluştuğunu, daha sonra yaptığı konuşmalarda dile getirmiştir. Bayram ya da Yol, içeridekilerle ilgili olmaktan öte dışarının içeriye dönüşmesi ile ilgili bir filmdir.
Yapım > Senaryo yazımı

12 Eylül 1980'de Türkiye'de gerçekleşen askerî darbe, Güney'in kariyerini kötü yönde etkiledi. Darbeden sonra Güney'in eserleri yeni askerî cunta tarafından yasaklandı, bazılarının kopyaları yakıldı, bazıları da yok edildi. Bu sıralarda Güney, Bayram adını verdiği filminin senaryosunu hapishanede tamamladı. Bu ilk senaryoda Güney, 11 mahkûmun izne ayrılmasını aynı anda konu almaktaydı. Ancak böyle bir senaryo, "uzun süreli ve pahalı bir film" demekti. Güney Film, bu pahalı yapımın finansmanını tek başına sağlayamadı. Bunun üzerine İsviçre merkezli yapım şirketi Cactus Film, filme maddi anlamda destek verdi ve Yılmaz Güney de senaryoyu sadeleştirip ana karakter sayısını 6'ya düşürdü.
Yapım > Çekimler

Güney, filmin çekimi için ilk önce yönetmen Erden Kıral'ı işe aldı. Kıral'ın çekip kendisine gönderdiği görüntüleri beğenmeyen Güney, Kıral ile yollarını ayırdı ve eski asistanı Şerif Gören'e bu sorumluluğu verdi. Güney, büyük önem verdiği bu filmin çekimlerinde bulunamayacağı için senaryoyu normal bir film senaryosuna göre oldukça detaylı hazırlamıştı. Söylediğine göre, yazdığı senaryoda oyuncuların jest ve mimikleri ve kameranın açısı ayrıntıyla anlatılmıştı.
Şerif Gören, 1981'in başlarında –Ocak veya Şubat ayında– filmin çekimlerine başladı ve çekimler yaklaşık dört ay sürdü. Gören, Güney'in hapishaneden gönderdiği talimatlara ve yönlendirmelere harfiyen uydu. Güney, Şerif Gören'in çektiği görüntülerin çoğunu hapishanedeki bazı arkadaşlarıyla birlikte izleme ve değerlendirme imkânına sahip oldu. Çekimlerin büyük bir kısmı hükûmetten ve güvenlik görevlilerinden gizli bir şekilde gerçekleştirildi. Filmin hikâyesindeki karakter çokluğundan ötürü çekimler birçok şehirde yapıldı. Cunda Adası'nda başlayan çekimler; Büyükada, Konya, Adana, Gaziantep, Diyarbakır, Şanlıurfa, Siirt ve Bingöl'de devam etti. Yılmaz Güney, filmin çekimleri tamamlandıktan sonra görüntüleri yurt dışına, İsviçre'ye gönderdi.
Yapım > Müzikler

Filmin müziklerini Zülfü Livaneli yaptı, ancak o dönem Türkiye'deki siyasi atmosfer nedeniyle ve 1980 darbesi sonrasındaki Türkiye mahkemelerinin olası yaptırımlarından kaçınmak için "Sebastian Argol" takma adını kullandı. Livaneli, festivalden önce filmi Fransa'da Yılmaz Güney'le izledikten sonra oturup müzikleri yazdı ve Stockholm'de stüdyoya girip kaydetti. Çeşitli Kürt ağıtlarının da eklendiği müzikler, ABD ve Avrupa'da "Sebastian Argol" adıyla piyasaya sürüldü.
Livaneli'nin anlattığına göre, ressam arkadaşı Abidin Dino, o dönemde "sakıncalı" olan Yol nedeniyle Türk vatandaşlığından çıkarılmaması için takma isim kullanmasını önermişti. O günden sonra dünyanın dört bir yanından Livaneli'ye akan telif parası, Argol'un hesabında toplanmaya başlamıştı.
Filmde, Kürt müzisyen Nizamettin Ariç'in "Ahmedo Roni" adlı Kürtçe aşk şarkısı da yer almaktadır. Nizamettin Ariç, 1979'da söylediği bu şarkısından dolayı komünizm propagandası ve bölücülük suçlarından yargılanmaya başlamış, TRT'de sanatçı olarak çalışırken işine son verilmiş ve iş yapamaz duruma düşürülmüştü. 12 Eylül Darbesi'nden sonra da Almanya'ya yerleşmişti.
Tartışmalar

Film, o dönemde 12 Eylül Darbesi'nin kontrolü altındaki Türkiye'yi olumsuz bir şekilde tasvir ettiği için Türkiye'de yasaklandı ve 1999 yılına kadar ülke sınırlarında gösterilmedi. Daha da tartışmalı olan; o dönem Türkiye'de yasak olan Kürt dilinin, müziğinin ve kültürünün filmde kullanılması ve Kürtlerin Türkiye'de yaşadığı zorlukların anlatılmasıydı. Bu yüzden de, yeri geldiğinde filmi izlediği tespit edilenler cezalandırıldılar. Nitekim 1989 yılında, Samsun'da bir evde video kasetle Yol filmini izleyen beş üniversite öğrencisi gözaltına alındı.
Zaman zaman Yol filminin Altın Palmiye kazanmasında bazı "politik gerekçelerin" rol oynadığı iddia edildi. 1982 Cannes Film Festivali'nin Seçiciler Kurulunun on üyesi arasında yer alan Fransız yönetmen Jean–Jacques Annaud, "yaptıkları oylamalarda Yol'un devamlı on oy alarak tartışmasız bir biçimde ödüllendirildiği" bilgisini aktardı ve filmin kurul üyelerinin ortak beğenisini kazanmasında, sanat ve sinema dışı nedenlerin etkili olmadığını açıkladı. 1982 Cannes Film Festivali'nin kurul üyeleri arasında İtalyan sinemacı Giorgio Strehler [en], Charlie Chaplin'in oyuncu kızı Geraldine Chaplin, Amerikalı sinemacı Sidney Lumet, Hint yönetmen Mrinal Sen ve aynı yıl Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazanan Kolombiyalı yazar Gabriel García Márquez gibi isimler de vardı. Kimileri, 1982'deki jüri heyetinin Cannes tarihinde oluşturulmuş en iyi aydınlar topluluğundan biri olduğunu söylediler. Nitekim Türk gazeteci Mehmet Ali Birand da, o yıllarda kaleme aldığı bir yazısında "Yol'u kazandığı ödülden dolayı karalamanın doğru olmadığını" belirtti.
Filmin 1999'da Türkiye'de gösterime girebilmesi için, Türkiye'de Kürt olmanın zorluklarının anlatıldığı "oldukça politik" bazı sahneler ve yazılar çıkarıldı. Bu durum, film 2017'de Cannes Film Festivali'nin "Klasikler" bölümünde özel olarak gösterildiğinde de gerçekleşti. Eleştirmenler, bunun yönetmen Yılmaz Güney'in isteklerine aykırı olduğunu söyleyip olayı "sansür" olarak adlandırdılar.
Ödül ve adaylıkları

Yol, dünyanın en prestijli film festivali olarak görülen Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye'yi kazanan ilk Türkiye yapımı film olarak tarihe geçmiştir. Festivalde iki ek ödül daha alan film, şimdiye dek Cannes'da en çok ödül alan Türk filmidir. Nuri Bilge Ceylan'ın Kış Uykusu filmi 2014'te Altın Palmiye kazanana kadar Yol, 32 yıl boyunca "Türkiye'nin tek Altın Palmiyeli filmi" ünvanını korudu.
Film ayrıca ABD'deki Altın Küre Ödülleri'ne aday gösterilen tek Türk filmidir. Yol, 1983'teki Altın Küre Ödülleri'nde "En İyi Yabancı Film Ödülü" için İsviçre adına yarışmıştır. 55. Akademi Ödülleri'nde de yine İsviçre'nin aday adayı olarak seçilmiştir.
| Yıl | Festival / Kurum | Kategori | Kişi(ler) | Sonuç | Kay>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1982 | 35. Cannes Film Festivali | En İyi Film (Altın Palmiye)  | Yılmaz Güney & Şerif Gören | Kazandı |  |
| 1982 | 35. Cannes Film Festivali | FIPRESCI Ödülü | Yılmaz Güney & Şerif Gören | Kazandı |  |
| 1982 | 35. Cannes Film Festivali | Özel Mansiyon: Ekümenik Jüri Ödülü | Yılmaz Güney & Şerif Gören | Kazandı |  |
| 1982 | 35. Cannes Film Festivali | En İyi Erkek Oyuncu Ödülü | Tarık Akan | Aday gösterildi |  |
| 1983 | César Ödülleri | En İyi Yabancı Film | Yılmaz Güney & Şerif Gören | Aday gösterildi |  |
| 1983 | National Board of Review Ödülleri | En İyi Yabancı Film | Yılmaz Güney & Şerif Gören | Kazandı |  |
| 1983 | 40. Altın Küre Ödülleri | Yabancı Dilde En İyi Film | Yılmaz Güney & Şerif Gören | Aday gösterildi |  |
| 1983 | 55. Akademi Ödülleri | En İyi Uluslararası Film | Yılmaz Güney & Şerif Gören | Aday olamadı |  |
| 1983 | Fransız Sinema Eleştirmenleri Sendikası Ödülleri | En İyi Yabancı Film | Yılmaz Güney & Şerif Gören | Kazandı |  |
| 1984 | Londra Film Eleştirmenleri Ödülleri | Yılın Yabancı Dilde En İyi Filmi | Yılmaz Güney & Şerif Gören | Kazandı |  |
| 1999 | 32. Sinema Yazarları Derneği Ödülleri | Özel Ödül | Yılmaz Güney & Şerif Gören | Kazandı |  |
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |


| Önce gelen: Man of Iron | Altın Palmiye 26 Mayıs 1982  (ödülü Missing filmiyle paylaştı | Sonra gelen: Narayama Türküsü |
Filmin yaratıcısı Yılmaz Güney
Filmin müzikleri Zülfü Livaneli'ye aittir.
Filmde Yusuf karakterinin sahip olduğu muhabbet kuşu, önemli imgesel anlatımlardan birini oluşturmuştur.
Oscar ödüllü yönetmen Alejandro G. Iñárritu, Yol filminden etkilenerek sinemaya yöneldiğini açıkladı.
1961 Formula 1 sezonu

| --- | --- |
 1961 FIA Formula 1 Dünya Şampiyonası sezonu
Önceki: 1960: Sonraki: 1962
Pilotlar • Pistler • Yarışlar
Phil Hill (fotoğraf 1966 yılında çekilmiştir) Ferrari'de yarışırken kariyerinin ilk ve tek şampiyonluğunu kazandı.
1961 Formula 1 sezonu, FIA tarafından düzenlenen Formula 1 şampiyonasının 15. sezonuydu. 12. Dünya Sürücüler Şampiyonasını, 4. F1 Üreticileri Uluslararası Kupasını ve birçok şampiyona dışı yarışa ev sahipliği yaptı. Dünya Şampiyonası, 14 Mayıs ile 8 Ekim 1961 tarihleri arasında sekiz yarışta yapıldı.
Ferrari adına yarışan Phil Hill, takım arkadaşı ve rakibi Wolfgang von Trips'in sezonun sondan bir önceki yarışı olan İtalya Grand Prix'sinde hayatını kaybetmesinin ardından kariyerinin ilk ve tek Sürücüler Şampiyonası'nı kazandı. Hill, Amerika doğumlu ilk ve günümüze kadarki tek şampiyon oldu (1978 şampiyonu Mario Andretti Amerikalı olsa da İtalya'da doğmuştu). Ferrari Formula 1'deki ilk Üreticiler Şampiyonluğu'nu kazandı.
Yeni düzenlemeler yalnızca 1.500 cc maksimum kapasiteli doğal emişli motorlara izin veriyordu ve 1957'den 1960'a kadar kullanılan Formula 2 motor kurallarını kabul ediyordu. İngiliz takımları, değişikliğin sezon başlamadan kısa bir süre önce duyurulması nedeniyle sezonu boykot etmekle tehdit etti ancak herhangi bir boykot yapılmadı. Enzo Ferrari de ilk başta karşı çıksa da ilk ortadan motorlu aracı olan 156 "Sharknose"u tasarlayarak sekiz şampiyonluk yarışından beşini kazandı.
Wolfgang von Trips'in yanı sıra bu sezon iki F1 pilotu daha hayatını kaybetti: Modena Autodrome'daki bir test sırasında İtalyan Giulio Cabianca ve şampiyona dışı Silver City Trophy yarışında Britanyalı Shane Summers yaptıkları kazalar sonucu öldü.
Takımlar ve sürücüler > Takım ve sürücü değişiklikleri

Porsche, Jo Bonnier ve Dan Gurney ile ilk tam sezonuna giriş yaptı.
BRM, gelecek şampiyon Graham Hill'in yanına Tony Brooks ile anlaştı. Geçmiş senelerde kendi motorlarını üreten takım bu seneki kural değişiklikleri nedeniyle bir Coventry Climax ünitesi satın aldı. Team Lotus ve Cooper ile aynı olan motora rağmen bu takımlarla performans açısından farklı bir sezon geçirdiler.
John Surtees, Lotus fabrika takımından ayrılarak Reg Parnell'e Brooks'un yerine geçti. Lotus, Surtees'in yerine birini almadı ve faaliyetlerini iki araca düşürdü.
1960'ta sadece birer yarışta mücadele eden Aston Martin ve Vanwall bu sezon öncesi faaliyetlerini sonlandırdı.
Maserati fabrika takımını 1958'de geri çekmişti ancak bazı takımlar 1948 üretimi 250F şasilerini kullanmaya devam ediyordu. Bu yıl itibarıyla takım sadece motor tedarikçiliği yapmaya başladı.
Takımlar ve sürücüler > Takım ve sürücü değişiklikleri > Sezon ortası değişiklikleri

Lotus pilotu Innes Ireland, Monako Grand Prix'de geçirdiği kaza nedeniyle yaralandığı için Hollanda Grand Prix'de yerini Trevor Taylor aldı. Taylor, 1962 sezonunun tamamında Ireland'ın yerini alacaktı.
Geçen sene Monako Grand Prix'de ağır bir kaza geçiren BRP pilotu Cliff Allison, bu sefer Belçika Grand Prix antrenmanlarında bir kaza geçirdi. Pist dışına savrulan ve ters dönen aracının içinde Allison'ın dizleri ve leğen kemiği kırıldı. Yerine Lucien Bianchi ve Masten Gregory getirildi. Takım arkadaşları Henry Taylor da Britanya Grand Prix'de geçirdiği kazanın ardından tek koltuklu yarış serilerini bırakarak ralliye geçiş yaptı. Onun yerine de Olivier Gendebien getirildi.
Ferrari pilotu Wolfgang von Trips, İtalya Grand Prix'de Jim Clark ile çarpıştı. Aracı pist dışına savruldu, kendisi araçtan fırladı ve kendisiyle birlikte on beş seyirci hayatını kaybetti. Ferrari, sezon sonuna kadar yarışlardan çekilse de her iki şampiyonada da şampiyonluğu elde etti.
Takvim

| No>  | Grand Prix | Pist | Tarih |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 |  Monako Grand Prix |  Circuit de Monaco, Monte Carlo | 14 Mayıs |
| 2 |  Hollanda Grand Prix |  Circuit Zandvoort, Zandvoort | 22 Mayıs |
| 3 |  Belçika Grand Prix |  Circuit de Spa-Francorchamps, Stavelot | 18 Haziran |
| 4 |  Fransa Grand Prix |  Reims-Gueux, Gueux | 2 Temmuz |
| 5 |  Britanya Grand Prix |  Aintree Motor Racing Circuit, Merseyside | 15 Temmuz |
| 6 |  Almanya Grand Prix |  Nürburgring, Nürburg | 6 Ağustos |
| 7 |  İtalya Grand Prix |  Autodromo Nazionale di Monza, Monza | 10 Eylül |
| 8 |  Birleşik Devletler Grand Prix |  Watkins Glen International, New York | 8 Ekim |