Sanayi sonrası toplum
Eleştiriler

Post-endüstriyelizm, eğer varsa, toplumda yarattığı gerçek temel değişimin boyutu nedeniyle eleştirilmiştir. Alan Banks ve Jim Foster tarafından savunulan ılımlı bir görüş, savunucuları tarafından, post-endüstriyel toplum temsilcilerinin, yeni toplumsal düzende eski eğitimli ve profesyonel elitlere göre daha az alakalı olduğunu ve meydana gelen değişikliklerin küçük ama büyük ölçüde süslenmiş olduğunu savundu. Daha eleştirel görüşler, tüm süreci, meta üretim sisteminin gerçek mallara karşı çıktığı ve toplumsal olmaktan çok özel olarak tanımlandığı kapitalizmin en yüksek gelişimi olarak görür. Bu görüş, "modern [yani post-endüstriyel] bir toplumun ayırt edici özelliği, onun bir teknokrasi olmasıdır" ifadesiyle tamamlanmaktadır. Bu toplumlar daha sonra, "yönetici sınıfın ideolojisini ... esas olarak idari" yansıtan zorlayıcı güçten ziyade manipülatif güçle toplumsal bilinci yıkma yetenekleriyle dikkate değer hale geldi.
Sanayi toplumundan sanayi sonrası topluma geçişte hiçbir şeyin değişmediği fikriyle uyumlu olarak, geçmişteki gelişme aşamalarının sorunları vurgulanır. Bu Neo-Malthusçu görüş, esas olarak, tümü tarihin, sanayi tarihinin kalıntıları olan, kaynak kıtlığı, aşırı nüfus ve çevresel bozulma sorunlarıyla post-endüstriyel toplumun devam eden mücadelesine odaklanır. Bu durum, ekonomik büyümeyi "yapay ihtiyaçların yaratılması ve karşılanması" yoluyla veya Christopher Lasch'ın alaycı bir şekilde ifade ettiği gibi, "sübvansiyonlu israf" yoluyla desteklemeye çalışan "liberalizm" tarafından daha da kötüleşiyor.
Post-endüstriyel bağlamda kentsel gelişim de tartışılmaktadır. Post-endüstriyel toplumun yeni yöneticilerinin giderek daha fazla çevre bilincine sahip olduğu fikrine karşı bu eleştiri, kentsel büyümenin, öncelikle kalkınma modellerinden kaynaklanan çevresel bozulmaya yol açtığını savunuyor. Kentlerin "çevrede daha da düşük yoğunluklarla püskürtme" ve "ofis parkları, alışveriş merkezleri, şeritler, apartman kompleksleri, 'iş ve toplum geçidi' kampüsü' davranışıyla karakterize edilen kentsel genişleme ana konu olarak seçildi. " Mobil sermaye, hizmet ekonomisi, post-Fordist tek kullanımlık tüketimcilik ve bankacılık kuralsızlaştırması " post-endüstriyel kültüründen kaynaklanan kentsel yayılma, post-endüstriyelizmin çevresel ve sosyal açıdan gerici olmasına neden oldu. Birincisi, çevresel bozulma, şehirler düşük yoğunluklu yerleşim taleplerini karşılarken tecavüzden kaynaklanır; Nüfusun daha geniş dağılımı çevreyi daha fazla tüketirken, sürekli büyüyen şehir içinde seyahati kolaylaştırmak için daha fazla enerji tüketimi gerektirerek daha fazla kirliliğe neden oluyor. Bu süreç, kaçınılmaz olarak çevresel bozulmaya yol açan aşırı nüfus ve kaynak kıtlığına ilişkin neo-Malthusçu kaygıları çağrıştırıyor. İkincisi, "post-endüstrializmin ... hareketlilik ve şekillendirilebilirlik doktrini", toplumsal aidiyetin "post-Fordist tek kullanımlık tüketici" tutumu tarafından değiştirilebilir, harcanabilir ve değiştirilebilir olarak kabul edilen şeyler kategorisine girdiği topluluklar arasında bir kopukluğu teşvik eder.
Post-endüstriyelizm bir kavram olarak oldukça Batı odaklıdır. Teorik ve etkili bir şekilde, bu yalnızca, savunucularının yalnızca sanayileşmeyi ve ardından sanayileşme sonrasını tamamlayabileceklerini iddia ettikleri Küresel Batı'da mümkündür. Herman Kahn, post-endüstriyel toplumların "ekonomik büyümesinin, genişleyen üretiminin ve artan verimliliğinin" ve bunun sonucunda ortaya çıkan "maddi bolluğun ve ... yüksek yaşam kalitesinin "Batı toplumlarındaki hemen hemen tüm insanlara" ve yalnızca "Doğu toplumlarındaki bazı insanlara" yayılacağını iyimser bir şekilde tahmin etti. Bu tahmin, başka yerlerde, post-endüstriyel toplumun yalnızca kapitalizmi sürdürdüğü iddiasıyla yankılanıyor.
Tüm modern toplumların teknokrasi olduğu şeklindeki önemli iddiayı hatırlatan T. Roszak, “tüm toplumlar teknokrasiler doğrultusunda ilerliyor” diyerek analizi sonlandırıyor. Buradan, en önde gelen "tatlı teknokrasiler" Batı'da bulunurken, diğerleri azalan sırayla sırayla derecelendirilir: "kaba teknokrasiler", " teratoid teknokrasiler" ve son olarak "komik opera teknokrasileri." Bu vizyon, büyük ölçüde, toplumların geçmesi gereken bir geçişi ve dahası bir geçiş yolunu, yani Batı toplumlarının tamamlaması gereken bir geçiş yolunu varsayar. Demografik geçiş modeli gibi, bu tahmin Doğulu veya başka bir alternatif dönüşümsel kalkınma modeli önermez.