Birinci Bud Dajo Muharebesi
Muharebe

2 Mart 1906'da Wood, 6. Piyade Alayı'ndan (eyalet başkenti Zamboanga'da konuşlanmış) Albay J.W Duncan'a Bud Dajo'ya karşı bir düzenlenecek sefere liderlik etmesini  emretti. Duncan ile K ve M bölüklerini Wright adlı taşıma gemisiyle Jolo'ya götürdüler. Vali Scott, Bud Dajo Morolarından silahlarını teslim edip dağılmaları veya en azından kadınlarını ve çocuklarını vadiye göndermelerini istemek için dağa üç tane kendisine dost datuyu gönderdi. Onlar bu istekleri reddettiler ve Scott, Albay Duncan'a saldırıya başlamasını emretti.
Saldırı gücü, 272 askerden ibaret 6. Piyade bölüğü'nden, 211 [yaya durumda] askerden oluşan 4. Süvari alayından, 68 askerden ibaret 28. Topçu Bataryasından, Yüzbaşı John R. White komutasında 51 polisten ibaret Filipin Polis Teşkilatı'ndan oluşuyordu. Bu kuvvetlere ilave olarak 19. Piyade bölüğünden 110 asker ve Pampanga savaş gemisinden 6 denizci de bu gemi ile birlikte muharebeye katıldı."  Muharebe, 5 Mart'ta 28.Topçu Bataryasından dağ toplarının kratere 40 mermi şarapnel atmasıyla başladı. 6 Mart'ta Wood ve Bliss geldiler ancak Duncan'ı doğrudan komutada bıraktılar. Sulu Bölgesi'nin vali vekili Yüzbaşı Reeves, kraterin sakinleriyle pazarlık yapmak için son bir girişimde bulundu. Başarısız oldu ve Amerikalılar üç kol halinde toplandılar ve dağ yolunda ilerlediler. Bu kollar Binbaşı Omar Bundy, Yüzbaşı Rivers ve Yüzbaşı Lawton'ın komutası altındaydı. Askerler yolu temizlemek için palalar kullanarak %60'lık bir eğimli dağ yolunu çıkarken, yürümesi zordu.
7 Mart saat 07:00'de Binbaşı Bundy'nin müfrezesi zirvenin 500 fit (150 fit) m)  altında yolu kapatan bir barikatla karşılaştı. Keskin nişancılar Moroları vurdu ve barikat, tüfek bombalarıyla bombalandı. Barikata daha sonra süngü hücumuyla saldırıldı. Morolardan bazıları güçlü bir savunma yaptılar, ardından silahlı Morolar kris (Moroların geleneksel dalgalı kenarlı kılıcı) ve mızrakla hücum etti. Bu çatışmada yaklaşık 200 Moro öldü ve Binbaşı Bundy'nin müfrezesi ağır kayıplar verdi. Yüzbaşı Rivers'ın müfrezesi de bir barikatla karşılaştı ve birkaç saatlik çatışmanın ardından burayı ele geçirdi ve bu sırada Rivers bir mızrakla ağır şekilde yaralandı. Yüzbaşı Lawton'ın müfrezesi kötü bir yolda ilerledi, o kadar dikti ki Amerikalılar elleri ve dizleri üzerinde ilerledi. Kayalar fırlatan ve ara sıra bağırarak göğüs göğüse saldırmak için koşan Morolar tarafından taciz edildiler. Lawton nihayet krater kenarındaki savunma siperlerini ani saldırı ile ele geçirdi.
Moro savunucuları kratere çekildi ve çatışma akşama kadar devam etti. Gece boyunca Amerikalılar, palanga sistemi ile dağ toplarını kraterin kenarına çıkardılar. Gün doğarken, Amerikan silahları (hem dağ topları hem de Pampanga gemisinin topları) Moroların kraterdeki tahkimatlarına ateşe başladı.Amerikan kuvvetleri daha sonra "Makineli Tüfekleri... kendileri ile kotta arasındaki dağın tepesinden tarayabilecekleri bir konuma" yerleştirerek kraterdeki tüm Moroları tarayarak öldürdü. Bir kısım gözlemciler, krisler ve mızraklarla donanmış Moroların teslim olmayı reddettiğini ve mevzilerini koruduğunu iddia etmektedir. Savunmacılardan bazıları Amerikalılara koştu ancak öldürüldüler. Amerikalılar, hayatta kalan yaralı,sağ Moroları sabit süngülerini de saplayarak öldürdüler. Morolar tüm bu yapılanlara iddialara göre kara barut ve deniz kabuklarından yapılmış kalis, barung, doğaçlama el bombalarıyla karşılık vermeye çalıştılar. Savaşla ilgili çeşitli anlatımlar arasındaki tutarsızlıklara rağmen (birinde Bud Dajo'nun tüm sakinleri vurulurken diğerinde savunmacılar göğüs göğüse çarpışarak direnmişlerdir), tüm anlatımlar Morolardan çok azının hayatta kaldığı konusunda hemfikirdir.
Bud Dajo'daki tahmini 800 ila 1.000 Moro'dan sadece 6'sı hayatta kaldı. Cesetler beş fit (1,5 metre) derinliğinde yığıldı ve cesetlerin çoğunun üzerine birçok kez ateş edildi, süngülendi. Hurley'e göre Amerikan kayıpları 21 kişi ölü, 75 kişi yaralıdır. Lane ise ABD ordusunun kayıplarını 18 ölü, 52 yaralı olarak belirtmektedir. Hagedorn, basitçe "aktif olarak savaşan birliklerin dörtte birinin öldürüldüğünü veya yaralandığını" söylüyor. Herhangi bir tahmine göre Bud Dajo, Moro İsyanı'nın en kanlı mücadelesiydi.