Limbik rezonans
Terimin sonraki kullanımı

2000 yılında Sevginin Genel Teorisi'nin ilk yayımlanmasından bu yana, limbik rezonans terimi sonraki yazarlar ve araştırmacılar arasında popülerlik kazanmıştır. Terim, empati ve ilişkililiğin önemiyle ilgili psikoloji literatüründe devam eden söyleme daha yüksek bir belirlilik getirir. "Bir Psikoloji El Kitabı"nda (2003)  anne ve çocuk kavramını ilişkisel organizma ya da ikili olarak tanımlayan Winnicott 1965'ten açık bir yol izlenir   ve sosyal ve duygusal tepkilerin karşılıklı ilişkisi ile nörolojik gelişim ve limbik sistemin strese verdiği tepkiyi düzenlemedeki rolünü  araştırmaya devam eder
Limbik rezonansa, empati veya empati eksikliğinin merkeziliğini bir dizi bireysel ve sosyal patolojide belirleyen Empathy in Mental Illness (2007) kitabında olduğu gibi "empatik rezonans" da denir. Yazarlar Farrow ve Woodruff, "Empati belki memeli gelişiminin, limbik düzenlemenin ve sosyal organizasyonun kalbidir" diyerek Maclean'ın 1985'teki çalışmasına atıfta bulunur.  ve ayrıca duygusal yüz ifadelerinin gözlemlenmesi ve taklit edilmesi sırasında beyin aktivitesinin haritasını çıkarmak için fMRI'yi kullanan Carr ve ekibinin (2003) araştırmasında “duygusal içeriği şekillendiren bir eylem temsili mekanizması aracılığıyla başkakişilere ait duyguları anlıyoruz ve empatik rezonansımızın vücutlarımızın eylemlerindeki deneyimlerine ve belirli bedensel hareketlerle ilişkili duygulara dayandığı sonucuna varıyoruz.” denir.  Alıntı yapılan diğer araştırmalar, ayna nöronlar (bu tür bir taklit aktivitesi sırasında etkileşime giren) ile limbik sistem arasındaki bağlantıyı inceler, örneğin Chartrand & Bargh, 1999: “Ayna nöron alanları, bu karşılıklı bağımlılığı, bu yakınlığı, sosyal etkileşimlerden kaynaklanan ve empatik rezonans oluşturma yeteneğiyle sıkı bir şekilde bağlantılı olan bu kolektif eylemlilik duygusunu izliyor gibi görünüyor.”  der.
Limbik rezonans ve limbik düzenleme, Sigal Barsade ve Yale School of Management'taki meslektaşlarının çalışmalarında olduğu gibi "duygusal durum bulaşması" veya "duygusal bulaşma" olarak da adlandırılır. The Wise Heart'ta, Budist öğretmen Jack Kornfield , A General Theory of Love kitabının yazarları Lewis, Amini ve Lannon, tarafından sunulan "limbik rezonans"ın orijinal tanımının müzikal metaforunu tekrarlar ve Batı psikolojisinin bu bulgularını Budizm'in ilkeleriyle ilişkilendirir: “Başka bir insanla tanıştığımızda ve onların şerefini onurlandırdığımızda, çevremizdekilere yardım ederiz. Onların kalpleri, tıpkı yakınlarda çalınan bir kemanın sesleriyle birlikte tellerinin titreşmesi gibi bizimkiyle tınlar. Batı psikolojisinde, bu "duygu  bulaşması" veya limbik rezonans fenomenini belgelenmiştir.  Panik ya da nefret dolu bir insan bir odaya girerse bunu hemen hissederiz ve çok dikkatli olmazsak o kişinin olumsuz durumu bizimkini etkilemeye başlar. Neşe ifade eden bir insan bir odaya girdiğinde biz bu durumu da hissedebiliriz.”
Mart 2010'da Kevin Slavin, Sevginin Genel Teorisi'nden alıntılıyarak, Sosyal televizyonun dinamiklerini ele alırken limbik rezonansa atıfta bulundu. Slavin, kahkaha efektinin, seyirciye - evde tek başına - etraflarındaki diğerlerinin güldüğü hissini vermek için geliştirildiğini ve bu limbik rezonansın, bu gülen seyirciye olan ihtiyacı açıkladığını öne sürüyor.