Yedinci Gün Adventist Kilisesi'nde Sebt
Tarih > İlk Kilise

R. J. Bauckham'a göre, elçilerden sonraki dönem kilisesinde Sebt'e ilişkin çeşitli uygulamalar vardı. İlk yüzyıllarda Mesih'in dirilişi şerefine bayram günü yapılan haftanın ilk günü dinî ibadetler ve dinlence günü olarak ilgi görüyordu, ancak yedinci gün Sebt'i halen “neredeyse tüm kiliseler” tarafından yerine getirilmekteydi.
İlk dönem Hristiyanlarının hem ruhsal yedinci gün Sebt'ini hem de Rabb'in Günü toplantısını tuttukları İgnatius'un Magnezyalılara yaklaşık 110 tarihli mektubunda belgelenmiştir. Sahte İgnatius olarak adlandırılan eklemeler, haftalık ruhsal yedinci gün Sebt'i uygulamasını Rabb'in Günü toplantısıyla birleştirerek bu noktayı açıklamıştır. Sahte İgnatius 140 yılı kadar erken bir tarihte yazılmışsa, ileri sürülenler 2. yüzyılda Sebt ve Rabb'in Günü uygulamalarına dair önemli kanıtlar olarak kabul edilmelidir. Klasik kaynaklara göre, Yahudi olmayan Hristiyanlar arasında Sebt'in yaygın olarak tutulması da 3. ve 4. yüzyıllarda geçerli olan uygulamaydı.
7 Mart 321 tarihinde Roma imparatoru Konstantin bir ferman çıkararak Pazar'ı işlerden dinlenme günü olarak belirledi:
Kutsal güneş gününde tüm yargıçlar, kentlerde oturanlar ve sanatkârlar dinlenecektir. Ancak köylerde oturanlar tarlaların işlenmesiyle serbestçe ilgilenebilirler, zira sürülü toprağa tohum ekmek ya da çukurlara asma dikmek için daha uygun bir gün olmaması sıklıkla görülmektedir. Öyle ki, göksel takdirle sağlanan yarar, kısa bir süre yüzünden yok olup gitmesin.
Ellen G. White, ekümenik konseylerde çoğunlukla Sebt'in gitgide bastırıldığını, Pazar'ın ise aynı şekilde yüceltildiğini; ayrıca piskoposların sonunda Konstantin'i Hristiyanlığın paganlar tarafından görünürde kabul edilmesini kolaylaştırmak için ibadet günlerini kaynaştırmaya teşvik ettiklerini belirtiyor. Fakat “pek çok Allah’tan korkan Hristiyan, kademeli olarak Pazar’ı bir dereceye kadar kutsal görmeye yönlendirilmelerine rağmen, [yedinci gün] Sebt’i[ni] hâlâ... tutmaya devam ediyordu.” Bauckham ayrıca bazı kilise yetkililerinin bunu Yahudileşme eğilimi olarak görüp karşı çıkmaya devam ettiklerini belirtiyor.
4. yüzyılda Sokrates Skolastikus (Kilise Tarihi, V. Kitap) şunları belirtti:
Çünkü neredeyse dünyadaki bütün kiliseler her hafta Sebt gününde kutsal sırları kutluyorlar, ancak İskenderiye ve Roma’daki Hristiyanlar, eski bir geleneğe dayanarak, bunu terk etmişlerdir. İskenderiye çevresindeki Mısırlılar ve Tebais sakinleri dinî toplantılarını Sebt günü düzenliyor, ancak Hristiyanlar arasında yaygın olan şekliyle sırlara katılmıyorlar: zira her türden yiyecek yiyip doyduktan sonra, akşam vakti sunularını vererek sırlardan pay alıyorlar.
5. yüzyılda Sozomen (Kilise Tarihi, VII. Kitap) Sokrates Skolastikus'a atıfta bulunarak, açıklamasına şunları ekledi:
Toplantılar tüm kiliselerde aynı zamanda ve aynı şekilde yapılmıyor. Konstantinopolis halkı, neredeyse her yerde, hem Sebt günü hem de haftanın birinci günü toplanıyor, bu gelenek Roma’da ve İskenderiye’de hiçbir zaman uygulanmamıştır. Mısır’da bazı kentlerde ve köylerde, diğer yerlerde yerleşmiş olan uygulamanın aksine, halk Sebt günü akşamları toplanarak, daha önce akşam yemeği yemiş oldukları halde sırlardan pay almaktadır.
Böylece ilk dönem kilise tarihçileri, Sokrates ve Sozomen'in ikisi de, Roma ve İskenderiye'deki Hristiyanlar haricinde, yedinci günü Hristiyan istirahat ve toplu ibadet günü olarak belirtmektedir.