Luise Auguste Wilhelmine Amalie
Prusya konsort kraliçeliği (1797-1810)

16 Kasım 1797'de, babasının ölümü üzerine eşi III. Friedrich Wilhelm adıyla Prusya tahtına çıktı. Luise, büyükannesine yazdığı bir mektupta, "Artık kraliçeyim ve beni en çok sevindiren şey, hayır işlerinde artık hesap yapmak zorunda kalmayacak olmamdır." diye belirtti. Çift, Paretz'deki sade yaşamlarını terk etmek zorunda kaldı ve kraliyet sarayının katı kurallarına uymaya başladı. Yeni kral, doğu eyaletlerini kapsayan bir geziye çıktı. Bu gezinin iki amacı vardı: Kral, yeni tebaasıyla tanışmak istiyordu ve Prusya'da alışılmışın dışında olmasına rağmen, Kraliçe Luise'i de halka tanıtmayı amaçlıyordu. Luise, gittiği her yerde büyük coşkuyla karşılandı. Prusya tarihinde ilk kez bir kraliçe, yalnızca eş rolüyle sınırlı kalmayıp halkın gözünde bağımsız bir figür haline geldi. Luise'in bu gezideki varlığı, geleneksel kraliçe rolünden bir sapmaydı. Ancak onun gücü ve kalıcı etkisi, ayrı bir saray veya politika oluşturmasından değil, tam tersine, sahip olduğu zekâ ve yetenekleri tamamen eşinin hizmetine sunmasından kaynaklanıyordu. Aynı zamanda bir moda ikonu haline geldi; örneğin, hastalanmamak için boynuna eşarp takarak bir moda akımı başlattı.
Kocasının tahta çıkışından sonra Luise, üst düzey devlet adamlarıyla güçlü bağlar kurdu ve devlet yönetiminde etkili bir figür haline geldi; tüm kesimlerden büyük saygı ve sevgi gördü. Kraliçe, saraydaki siyasi gelişmelerden haberdar olmaya özen gösterdi ve yeni kral, tahta geçtiği ilk günden itibaren devlet meselelerinde ona danıştı. III. Frederick William, temkinli ve ihtiyatlı biriydi; savaştan nefret ediyordu ve 1798'de "Savaştan tiksiniyorum... Dünyada insanlığın mutluluğuna en uygun sistemin barış ve huzurun korunması olduğuna inanıyorum." demişti. Babasının dış politikasını sürdüren kral, devrimci Fransız Cumhuriyeti ile başlayan ve daha sonra Napolyon Savaşları'na (1803–1815) dönüşen çatışmaların ilk yıllarında tarafsız kalmayı tercih etti; II. Koalisyon Savaşı'nda (1798–1802) bir taraf seçmesi yönündeki baskılara direndi. Luise de bu görüşü destekliyordu ve Prusya'nın Avusturya, Britanya ve Rusya gibi koalisyon güçlerinin yanında savaşa girmesi durumunda, askeri destek açısından Rusya'ya bağımlı hale geleceğini öngörüyordu. Prusya, büyük güçler içinde en zayıfı olduğundan, böyle bir ittifaktan kazançlı çıkamayacağını düşünüyordu. Ancak Fransız saldırganlığı kralın savaşa girmeyi düşünmesine neden oldu. Fakat karar verme konusundaki kararsızlığı nedeniyle bir taraf seçmekte zorlandı. Luise ve bakanlarının farklı görüşlerini dinledi ve sonunda 1805'te Austerlitz Muharebesi'nden zaferle çıkan Napolyon ile ittifak yapmaya mecbur kaldı.
Bürokrasinin önemli isimlerinden Baron vom Stein, ülkenin geçmişteki tarafsızlık politikasından nefret ediyor ve yönetimin liyakate dayalı bir bakanlık sistemine dönüştürülmesi gerektiğini savunuyordu. Kral için sert bir dille kaleme aldığı bir raporda, bakanlar arasında daha net görev dağılımlarının yapılması gibi yönetim reformları önerdi. Ancak bu rapor, Frederick William'a ulaşmadı; çünkü Stein, belgeyi önce General Ernst von Rüchel’e verdi ve o da 1806 baharında kraliçeye iletti. Luise, içeriğine katılmasına rağmen metni "fazla sert ve duygusal" bularak kralın görmesini engelledi.