Münzevi
Hristiyanlık'ta Münzevilik > Issız Bir Yerde Yaşayan Münzeviler > Hristiyan Münzeviliğin Tarihi

Hristiyan Münzeviliği 3. yy’da Mısır’da yaşayan kadın ve erkekler arasında başladı. Tertullianus ve Origenes’i okumak neden böyle bir fenomenin Hristiyanlık içinde ortaya çıktığını anlamamıza yardımcı olacaktır. Hem Tertulianus hem de Origenes, çöle çekilmenin manevi faydaları olduğunu ve peygamberlerin ve dini önderlerin Mesih’e ya da Tanrı’ya yaklaşmak için kullandıkları fikirlerini geliştirmişlerdir. Çöle gitmek, Mesih veya Tanrı ile buluşmak anlamına geliyordu.
Münzeviliği önce ortadoğunun tamamına yayıldı. Mısır'da, Antakya yakınındaki dağlarda ve Filistin'de çok sayıda münzevi ortaya çıktı. Roma İmparatorluğu’nun batısında ise, Athanasyus’un Antonius’un hayatı hakkındaki eseri Latinceye çevrildikten sonra birçok kişiyi etkilemekle birlikte bazı örnek alanlarında ortaya çıkmasına yol açtı. 4. yy’ın ikinci yarısında münzevilik hayat biçimi İtalya’nın tamamına, yarımadanın çevresindeki adalara ve hatta Roma’nın çevresindeki tepelere kadar yayıldı. Fransa’da da münzeviler hızlıca arttı. Tourslu Martin (316-397), ünlü bir Fransız aziz en ünlü örneklerindendir. 371’de episkopos olduktan sonra, kendisini Galya’da münzevi hayatına adamıştır. 5. ve 8. yüzyıllar arasında İrlanda, İskoçya ve İspanya’da da münzeviler sayıca artmıştır.
Her ne kadar münzevilik hayat tarzı Hristiyanlık içerisinde büyük bir prestije sahip olsa da, manastır hayatının (Cenobit hayatın) yaygınlaşmasıya münzevilerin sayısı zamanla azalmıştır. Batı Kilisesi'nde münzevilik hayat doğu kilisesinde olduğunda çok daha fazla eleştiri almıştır. Augustinus’un merkezi değeri olan kardeşler arası paydaşlık öğretisi, Yuhanna Cassian’ın manastır hayatını tercihi ve Benedikten rahiplerin batıdaki artan baskınlığı ile manastır hayatı standart, münzevilik hayatı ise istisna haline gelmiştir. Doğuda eremitizm daha güçlü bir biçimde devam etmiş ve hatta manastır hayatına ve gruplarına litürjik ayine odaklı olmalarından ötürü bir tepki olmuştur. Münzevilik o dönemde sessiz ve derin düşünme, kişisel dualara odaklanmak isteyen kişiler tarafından tercih edilmekteydi. Athos Dağı münzevilerin, birlikte yaşayan manastır gruplarının yanında ayrı bir biçimde yaşadıkları bir yer haline gelmiştir. Aynı durum bugün Ukrayna ve Rusya’da da görülebilmektedir.
11. ve 12. yüzyıllarda Batı Hristiyanlığı yalnız yaşama doğru artan yeni bir eğilime şahit olmuştur. Şartrö’nin temeli bu yarı-münzevi manastır düzeninin bir manifestosu olmuştur. Model şu şekildedir; erkekler ya da kadınlar tek bir yerde birlikte ve bağımsız inzivalarda, sessizlik içerisinde yaşarlar ve bireysel yalnızlık ağır basmaktadır.
Tarikatlerin kurucuları, 13. yy’da Assisili Francesco ya da 16. yy’da Avila’lı Teresa gibi, dini hayatlarını bir topluluk içerisinde yaşamadan önce münzevilik hayata karşı büyük bir çekim hissetmişlerdir. 20. yy’da Charles de Foucauld (1858-1916), John C. Hawes (1876-1956) ya da Thomas Merton (1915-1968) gibi isimler ile münzevilik hayat yeniden canlanmıştır.
Münzevilik bugünün Hristiyanlığında da gerçek bir adanma olarak kabul görse de, kiliseler herhangi bir tür tam izolasyonu kabul etmemektedirler. Herhangi bir tür insan etkileşiminden kaçınarak yapılan sıkı bir izolasyon ve insanlığın geri kalanıyla dayanışmayı hor görme, bir tür münferit egoizmi gizleyebilmektedir. Bir münzevi olmak isteyen birisi, Katolik Kilisesince bir münzevi olarak tanınması için, bir manastır ile ya da bölge episkoposu ile irtibatta kalmalıdır.