stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Elekçi Deresi

Elekçi Deresi, Canik Dağları'ndan doğar, Karadeniz'e dökülen akarsu. Tamamı Ordu ili topraklarında yer alır.
Kumru ilçesi kuzeyindeki yaylalardan doğar, Kumru'un ortasından geçer, GB-KD istikametinde akar, Fatsa şehir merkezinden Karadeniz'e ulaşır. Çatılı, Akkancık, Boyacılı, Karacalar, Kırkkızlar, Soğukpınar ve Pınaralan dereleri Elekçi Deresi ile birleşir.
278,5 km² genişliğinde bir alanın sularını toplar. Yıllık ortalama akımı 5,46 m³/sn, taşıdığı yıllık toplam su miktarı 172 milyon m³'tür. Maksimum debi Mart ayı, minimum Temmuz, Ağustos aylarıdır.
Akarsu havzasında Kumru ilçe merkezi, İslamdağ, Gürcü, Karaosmanoğlu, Kaleönü, Derbent, Ayazlı, Deliibrahim, Karaağaç mahalleleri bulunur.
Elekçi Deresi üzerinde 4 MW kurulu güce sahip, yıllık ortalama 9,51 GWh elektrik üreten hidroelektrik santrali bulunur.
Şili kültürü

Şili kültürü gelişme sürecinde bölgesel farklılıklar gösterir. Kuzey Şili, İnka İmparatorluğu için önemli bir kültür merkezi iken, Orta ve Güney Şili bölgelerinde de yerel Mapuçe ve diğer Araukanyalı kültürler gelişmiştir. Şili kültürüne sömürgeci ve erken Cumhuriyetçi dönemlerde İspanyollar hükmetmeye başlamıştır. Diğer Avrupalı kültürlerin etkisi, başta Fransız ve İngiliz olmak üzere, 19. yüzyılda ortaya çıkmış ve günümüze kadar gelmiştir.
Şili müziği

Ulusal dansa cueca ismi verilir ve 1824 yılında ilk olarak ortaya çıkmıştır. Dans edilmeyen geleneksel şarkı biçimine de tonada denir. İspanyol sömürgecilerden etkilenerek doğan bu müzik, cueca müziğinden orta seviyedeki melodik kısmı ve daha göze çarpan melodisiyle ayrılır. 1960'ların ortasında yerel müzikal biçimler Parra ailesinin öncülüğüyle Nueva Canción Şili ismiyle yeniden canlandırıldı. Bu müzik türü politik aktivizmle oldukça ilgilenmiş ve genel olarak sosyalist Salvador Allende ve Unidad Popular hükûmetini desteklemiştir. Violeta Parra, Víctor Jara, Los Jaivas, Inti-Illimani, Illapu ve Quilapayún bu müziğin önde gelen isimleridir. 1970'lerdeki askeri rejimle birlikte, mevcut cuntaya karşı kamusal açıklamalar baskı altına alınmış, protesto şarkılarının ağırlıklı bölümünü oluşturduğu bu muzik türü ancak gizli biçimde icra edilebilmiştir. 1990`da anti komünist askeri diktatörlüğün son bulması ve demokrasinin dönüşüyle La Ley, Los Tres ve Los Prisioneros gibi yeni gruplar da ortaya çıkmaya başlamıştır. Şili müzik kültürü Brezilya`nınkine benzetilse de, kendine özgü birçok yönüyle ondan ayrılır.
Şili edebiyatı

Şililer kendi ülkelerine Şairler Yurdu (País de Poetas) der. İki Nobel Ödüllü yazar yetiştiren bu ülke, 1945'te Gabriela Mistral ve 1971'de Pablo Neruda, ayrıca tanınan birçok şaire sahiptir: Pedro Prado, Vicente Huidobro, Pablo de Rokha, Juvencio Valle, Rosamel del Valle, Gonzalo Rojas, Jorge Teillier, Enrique Lihn, Nicanor Parra, Carlos Pezoa Véliz. Son yıllarda da Juan Luis Martinez ve Sergio Badilla Castillo öne çıkmaktadır. Ayrıca Pablo Neruda, Türk şair Nâzım Hikmet`in ölümünden sonra yazdığı "Nazım`a Bir Güz Çelengi" isimli şiirinde Nazım Hikmet`e "kardeşim benim, adanmış asker, dünyada nasıl da yalnızım sensiz" diyerek ölümünden dolayı duyduğu üzüntüyü dile getirmiştir.
Yurtdışında fazla tanınmasa da 20. yüzyıldaki en önemli roman ve kısa öykü yazarı Manuel Rojas olarak görülür. Isabel Allende ise bütün dünyada tanınan bir diğer önemli romancıdır. Jorge Edwards, José Donoso, Miguel Serrano ve Roberto Bolaño diğer kayda değer romancılar arasında sayılabilir.
Şili edebiyatı > Şili mitolojisi

En önemlileri şöyle sıralanabilir:
Chilota mitolojisi
Mapuçe mitolojisi
Rapa Nui mitolojisi
Şili edebiyatı > Şili çizgi romanları

Condorito
Barrabases
Kültüre politikanın etkisi

Kötü Pinochet yıllarını yaşayan çoğu Şilili o dönemi yorumlamaya çalışmaktadır. Akademisyenler, gazeteciler ve sanatçılar, Pinochet dönemini yeniden düşünmeye fakat bir yandan da hızlı bir şekilde geride bırakmaya çalışmaktadır. Bir gözlemci şöyle yazar: "Anı, kendi katliamını yaşamış Şili gibi bir ülkede, her zaman tatsızdır ve bugünlerde kesinlikle popüler değildir." 1996 yılından alınmış bir sanatçı değerlendirmesi de bu fikirle uyuşur: "Pinochet rejiminin bitiminden yedi yıl sonra, Şilili sanatçılar politikadan kaçma eğilimi gösteriyor. Birçoğu kendi deneyimlerine köşeli kavramlarla veya dışavurumcu tepkilerle yaklaşmayı tercih ediyor." 2004 yılında Şilili sanat tarihçisi ve kuratör Beatriz Huidobro Hott da Şili sanatını "görece apolitik bir manzara" olarak tanımlamıştır.
Şili mutfağı

Şili mutfağını, Mapuçe gibi Şili yurdunda yaşamış toplulukların hazırladığı geleneksel yerel yemeklerle 16. yüzyıl gelmeye başlayan İspanyolların mutfağının karışımı oluşturur. Daha sonra İtalyan ve Alman göçleri de çeşitli biçimde bu mutfağı etkilemiş, zenginlik kazandırmıştır. 20. yüzyılda Fransız mutfağı da Şili mutfağı üzerinde oldukça etkili olmuş, Criollo isimli bir tür yemek tarzı ortaya çıkmıştır. Şarap ve Pisco ile yemekler zenginleştirilir ya da sunulur. Aynı zamanda kuzeyinden güneyine kadar yerellikten kaynaklanan yemek tarifleri oldukça çeşitlidir.
Anticuchos *Arrollado de Huaso *Asado *Bistec a lo Pobre *Cazuela *Charquicán *Chilenitos *Churrasco *Cola de Mono *Curanto *Empanada *Ensalada a la Chilena *Humita *Manjar Blanco *Marraqueta *Mote con huesillo *Pan de Huevo *Pan de Pascua *Palta Reina *Pastel de Choclo *Pebre *Porotos Granados *Sopaipilla
Şili'de spor

Şili'de ata spor rodeodur. Millî bayramlarda, tören ve eğlencelerde, at binme, Rodeo yarışları yapılır.
Şili`de en çok takip edilen spor futboldur. Her maddi düzeyden insanın oynadığı bu oyun, hem gençler hem yaşlılar tarafından takip edilir. 1962 Dünya Kupası finaline ev sahipliği yapan Şili Ulusal Stadı Santiago`da bulunur. Şili, And Dağları ve Büyük Okyanus arasında kalan uygun coğrafik konumuyla kayak için elverişlidir. Güney Amerika`daki en elverişli yer olmasıyla birlikte dünyadaki sayılı bölgelerden biridir, bu yüzden çeşitli etkinlikler ve yarışmalar düzenlenir. Kuzey bölgeden Orta bölgeye kadar olan uygun sahillere ve rüzgara sahip kısım da sörf için cazip bir merkez oluşturur. Neredeyse yıl boyunca yapılabilme imkânı olduğu için bu spor dalı da gerçekleştirilir ve takip edilir.
Ayrıca Sili ve Arjantin arasında yıllardır süre gelen bir futbol rekabeti vardır. Her yıl Arjantin'in kazandığı Şili-Arjantin maçini 2008 yılının ekim ayında Şili kazanmis, bu haber günlerce mansetlere taşınmıştır.
Şilili huaso şarkı söylüyor
Şilili komünist şair, Pablo Neruda
Paila marina.
Melet Irmağı

| Melet Irmağı |
| --- | --- |
 
Konum
Ülke(ler): Türkiye, Sivas, Ordu
Genel bilgiler

Ağız: Karadeniz
Ağız rakımı: 0 m
Uzunluk: 160 km
Havza alanı: 2015 km²
Debi: 29 m³/sn
Melet Irmağı, Ordu şehir merkezinin doğusundan Karadeniz'e dökülen ırmak. Sivas ili, Koyulhisar ilçesi, Ortakent köyü sınırlarından doğar. Koyulhisar'dan sonra Mesudiye, Kabadüz, Ulubey ve Ordu merkezden geçerek Karadeniz'e ulaşır. 160 km uzunluğu ile Ordu'nun en büyük ve en uzun nehridir.
Melet Irmağı, Doğu Karadeniz ile Orta Karadeniz Bölümlerinin sınırını oluşturur. Karadeniz'e ulaştığı noktada üzerine Ordu merkezinin yerleştiği küçük deltayı oluşturur. Deltanın D-B genişliği 56 km, K-G uzunluğu 74 km kadardır. Doğu Karadeniz akarsular, denize bakan yamaçlardan doğar, kısa bir mesafe sonra denize dökülür. Melet Çayı bunun tersine sahil dağlarının arkasından doğar.
Üzerinde 122 m yüksekliğe sahip Topçam Barajı kurulmuştur.
Irmağın Karadeniz'e döküldüğü bölge ıslah edilerek Ordu Büyükşehir Belediyesi tarafından turizm alanı haline getirilmeye çalışılmaktadır.
Sini Çayı

Sini Çayı Mersin ilindeki düzensiz rejimli akarsulardan biridir.
Akarsuyun kaynağı Toros Dağları üzerinde Gülnar ilçesi Yarmasu köyü dolaylarındadır.  Adı yukarı çığırda  Kazıklıdere, orta çığırda Gökdere ve aşağı çığırda ise Sini Çayıdır. Dereköy ve Kızılca köylerinde gelen kollarla büyüyen çay Bozyazı ilçe merkezinde ve 36°05′56″K 32°58′24″D﻿ / ﻿36.09889°K 32.97333°D﻿ / 36.09889; 32.97333 koordinatlarında Akdeniz’e dökülür. Çay üzerinde Karamanastır denilen yerde bir çağlayan ve sulama amaçlı göletler ve bir de düşük güçlü türbin (0.42 MW) yer alır. Devlet Su İşleri zaman zaman taşkınlara sebep olan bu derenin ıslahı edilmesi ve tarım arazilerinin sulanması amacıyla Bozyazı ilçe merkezinin 20 kilometre kuzeyine bir baraj yaptırma kararı almıştır. İşin ihale sözleşmesi 5 Nisan 2018 tarihinde imzalanmıştır.
Derin ven trombozu
Belirtiler ve semptomlar

Semptomlar klasik olarak bir bacağı etkiler ve tipik olarak saatler veya günler içinde gelişir, ancak aniden veya birkaç hafta içinde de gelişebilir. DVT'nin %4-10'u kollarda görülmekle birlikte öncelikle bacaklar etkilenmektedir. Belirti ve semptomlar oldukça değişken olmakla birlikte, tipik semptomlar ağrı, şişme ve kızarıklıktır. Ancak bu belirtiler yürüyemeyen kişilerin alt uzuvlarında ortaya çıkmayabilir. Yürüyebilen kişilerde ise DVT kişinin yürüme kabiliyetini azaltabilir. Ağrı zonklama olarak tanımlanabilir ve ağırlık taşıma ile daha da kötüleşerek kişiyi etkilenmemiş bacakla daha fazla ağırlık taşımaya sevk edebilir.
Ek belirti ve semptomlar arasında hassasiyet, çukur ödemi, yüzey damarlarında genişleme, sıcaklık, renk değişikliği, "çekme hissi" ve hatta ateşle birlikte siyanoz (mavi veya morumsu renk değişikliği) yer alır. DVT herhangi bir belirtiye yol açmadan da var olabilir. Belirti ve semptomlar DVT olasılığını belirlemede yardımcı olur, ancak tanı için tek başlarına kullanılmazlar.
Bazen DVT, bilateral DVT'de olduğu gibi her iki kolda veya her iki bacakta semptomlara neden olabilir. Nadiren, inferior vena kavadaki bir pıhtı her iki bacağın şişmesine neden olabilir. Yüzeysel tromboflebit olarak da bilinen yüzeysel ven trombozu, cilde yakın bir damarda kan pıhtısı (trombüs) oluşmasıdır. DVT ile birlikte ortaya çıkabilir ve "ele gelen bir kordon" olarak hissedilebilir. Göçmen tromboflebiti (Trousseau sendromu) pankreas kanseri olanlarda görülen bir bulgudur ve DVT ile ilişkilidir.
Belirtiler ve semptomlar > Potansiyel komplikasyonlar

Pulmoner emboli (PE), derin bir toplardamardan (DVT) gelen bir kan pıhtısının bir toplardamardan ayrılması (embolize olması), kalbin sağ tarafından geçmesi ve oksijenlenmek üzere akciğerlere oksijeni alınmış kan sağlayan pulmoner arterde bir emboli olarak yerleşmesiyle oluşur. PE vakalarının dörtte birinin ani ölümle sonuçlandığı düşünülmektedir. Ölümcül olmadığında, PE ani başlayan nefes darlığı veya göğüs ağrısı, kan öksürme (hemoptizi) ve bayılma (senkop) gibi semptomlara neden olabilir. Göğüs ağrısı plöritik (derin nefes almakla kötüleşen) olabilir ve embolinin akciğerlerde nereye yerleştiğine bağlı olarak değişebilir. PE'si olanların tahmini %30-50'sinde kompresyon ultrasonu ile saptanabilir DVT vardır.
Önemli tıkanıklığa ve renk değişikliğine (siyanoz dahil) neden olan nadir ve büyük bir DVT, phlegmasia cerulea dolens'tir. Hayatı tehdit eder, uzuvları tehdit eder ve venöz kangren riski taşır. Phlegmasia cerulea dolens kolda ortaya çıkabilir ancak daha yaygın olarak bacağı etkiler. Akut kompartman sendromu ortamında tespit edilirse uzvu korumak için acil bir fasyotomi yapılması gerekir. Superior vena kava sendromu kol DVT'sinin nadir bir komplikasyonudur.
DVT'nin bir kalp defekti varlığında inmeye neden olabileceği düşünülmektedir. Buna paradoksal emboli denir çünkü pıhtı kalbin içindeyken anormal bir şekilde pulmoner devreden sistemik devreye geçer. Patent foramen ovale defektinin pıhtıların interatriyal septumdan geçerek sağ atriyumdan sol atriyuma gitmesine izin verdiği düşünülmektedir.
Pulmoner arterlerdeki (beyaz) PE'yi (gri) gösteren kırmızı okların bulunduğu bir BT görüntüsü
Sol bacakta flegmasia cerulea dolens vakası
Patent foramen ovale tasviri
Şüpheli vakaların çoğunda, değerlendirme sonrasında DVT ekarte edilir. Selülit, ağrı, şişlik ve kızarıklık üçlüsüyle DVT'nin sık görülen bir taklididir. DVT ile ilgili semptomlar daha çok selülit, rüptüre Baker kisti, hematom, lenfödem ve kronik venöz yetmezlik gibi diğer nedenlere bağlıdır. Diğer ayırıcı tanılar arasında tümörler, venöz veya arteriyel anevrizmalar, bağ dokusu bozuklukları, yüzeysel ven trombozu, kas ven trombozu ve varisler yer alır.
Sınıflandırma

DVT ve PE, kardiyovasküler hastalık venöz tromboembolizmin (VTE) iki belirtisidir. VTE sadece DVT, PE ile birlikte DVT veya sadece PE olarak ortaya çıkabilir. VTE'nin yaklaşık üçte ikisi sadece DVT olarak ortaya çıkarken, üçte biri DVT ile birlikte veya DVT olmadan PE olarak ortaya çıkar. VTE, yüzeysel ven trombozu ile birlikte yaygın venöz tromboz türleridir.
DVT, pıhtıların gelişmekte olduğu veya yeni geliştiği durumlarda akut olarak sınıflandırılırken, kronik DVT 28 günden daha uzun süre devam eder. Bu iki DVT türü arasındaki farklar ultrason ile görülebilir. İlk VTE'den sonraki bir VTE atağı tekrarlayan olarak sınıflandırılır. Bilateral DVT her iki uzuvdaki pıhtıları ifade ederken, unilateral sadece tek bir uzvun etkilendiği anlamına gelir.
Dizin üstündeki bir bacakta görülen DVT, proksimal DVT (proksimal) olarak adlandırılır. Dizin altındaki bir bacakta görülen DVT, distal DVT (distal) olarak adlandırılır, baldırı etkilediğinde baldır DVT'si olarak da adlandırılır ve proksimal DVT'ye kıyasla sınırlı klinik öneme sahiptir. Baldır DVT'si DVT'lerin yaklaşık yarısını oluşturur. İliofemoral DVT, ya iliyak ya da ortak femoral veni içerecek şekilde tanımlanır; başka yerlerde, en azından pelvisin üst kısmına yakın olan ortak iliak veni içerecek şekilde tanımlanmıştır.
DVT, provoke edilmiş ve provoke edilmemiş kategoriler olarak sınıflandırılabilir. Örneğin, kanser veya ameliyatla ilişkili olarak ortaya çıkan DVT provoke edilmiş olarak sınıflandırılabilir. Bununla birlikte, 2019 yılında Avrupa Kardiyoloji Derneği, tekrarlayan VTE için daha kişiselleştirilmiş risk değerlendirmelerini teşvik etmek amacıyla bu ikiliğin terk edilmesi çağrısında bulunmuştur. Bu kategoriler arasındaki ayrım her zaman net değildir.
Tedavi > Kanser için tetkikler

Sebepsiz bir VTE, bilinmeyen bir kanserin varlığına işaret edebilir, çünkü sebepsiz vakaların %10'unda altta yatan bir durumdur. Kapsamlı bir klinik değerlendirme gereklidir ve fizik muayene, tıbbi geçmişin gözden geçirilmesi ve o yaştaki kişilerde yapılan evrensel kanser taramasını içermelidir. "Tam kan sayımı, böbrek ve karaciğer fonksiyonları, PT ve APTT dahil olmak üzere temel kan testi sonuçlarının gözden geçirilmesi" gibi önceki görüntülemelerin gözden geçirilmesi de faydalı görülmektedir. Asemptomatik bireylerde tümör belirteçlerinin veya karın ve pelvis BT'sinin alınması önerilen bir uygulama değildir. NICE, ilgili belirti veya semptomları olmayanlarda daha fazla araştırmanın gereksiz olduğunu belirtmektedir.
Tedavi > Tıp alanı

DVT öyküsü olan hastalar birinci basamak, genel dahiliye, hematoloji, kardiyoloji, vasküler cerrahi veya vasküler tıp tarafından yönetilebilir. Akut DVT olduğundan şüphelenilen hastalar genellikle değerlendirme için acil servise sevk edilir. Girişimsel radyoloji tipik olarak IVC filtrelerini yerleştiren ve geri alan uzmanlık alanıdır ve vasküler cerrahi bazı ciddi DVT'ler için kateter yönlendirmeli tromboz yapabilir.
Korunma

Genel popülasyonda kan pıhtılarının önlenmesi için, uzun süre otururken bacak egzersizleri yapılması veya oturma pozisyonundan ara verip dolaşılması, aktif bir yaşam tarzına sahip olunması ve sağlıklı bir vücut ağırlığının korunması önerilmektedir. Yürümek bacak damarlarındaki kan akışını artırır. Çoğu risk faktörünün aksine aşırı vücut ağırlığı değiştirilebilir ve aşırı kilolu veya obez bir kişinin kilo vermesine yardımcı olan müdahaleler veya yaşam tarzı değişiklikleri DVT riskini azaltır. Hem sigaradan hem de Batı tarzı beslenmeden kaçınmanın riski azalttığı düşünülmektedir. Statinler birincil önleme (ilk VTE'nin önlenmesi) için araştırılmış ve rosuvastatin kullanılan JUPITER çalışması etkinliğe dair bazı geçici kanıtlar sağlamıştır. Statinler arasında rosuvastatin, VTE riskini azaltma potansiyeline sahip tek statin gibi görünmektedir. Eğer öyleyse riski yaklaşık %15 oranında azalttığı görülmektedir. Bununla birlikte, bir ilk VTE'yi önlemek için tedavi edilmesi gereken sayı yaklaşık 2000'dir ve bu da uygulanabilirliğini sınırlamaktadır.
Korunma > Hastane (cerrahi olmayan) hastaları

Hastanede yatan akut hastaların parenteral antikoagülan almaları önerilmektedir, ancak potansiyel net fayda belirsizdir. Hastanede yatan kritik hastaların bu ilaçlardan vazgeçmek yerine fraksiyone olmayan heparin veya düşük molekül ağırlıklı heparin almaları önerilir.
Korunma > Cerrahi sonrası

Büyük ortopedik ameliyatların (total kalça protezi, total diz protezi veya kalça kırığı ameliyatı) VTE'ye yol açma riski yüksektir. Bu ameliyatlardan sonra profilaksi kullanılmazsa semptomatik VTE'nin 35 gün içinde gelişme olasılığı yaklaşık %4'tür. Majör ortopedik cerrahiyi takiben, kan sulandırıcı veya aspirin tipik olarak aralıklı pnömatik kompresyon ile eşleştirilir; bu, dereceli varis çoraplarına göre tercih edilen mekanik profilaksidir.
Ortopedik olmayan cerrahi sonrası kişilerde VTE'nin önlenmesine yönelik seçenekler arasında VTE riski, majör kanama riski ve kişinin tercihlerine bağlı olarak erken yürüyüş, mekanik profilaksi ve kan sulandırıcı ilaçlar (düşük molekül ağırlıklı heparin ve düşük doz fraksiyonsuz heparin) yer almaktadır. Düşük riskli ameliyatlardan sonra, erken ve sık yürüyüş en iyi önleyici tedbirdir.
Korunma > Gebelik

Gebelikte VTE riski, ölümcül doğum sonrası kanamaya karşı koruyan daha hiperkoagülabil bir durum nedeniyle yaklaşık dört ila beş kat artmaktadır. Gebelikle ilişkili VTE için önleyici tedbirler 2018 yılında Amerikan Hematoloji Derneği tarafından önerilmiştir. Yaygın bir K vitamini antagonisti olan varfarin doğum kusurlarına neden olabilir ve hamilelik sırasında önleme amacıyla kullanılmaz.
Korunma > Seyyahlar

Seyahat etmek "sıkça bahsedilen ancak nispeten nadir görülen" bir VTE nedenidir. Risk altındaki uzun mesafe yolcuları için öneriler arasında baldır egzersizleri, sık yürüyüş ve yürümeyi kolaylaştırmak için uçaklarda koridorda oturma yer almaktadır. Dereceli kompresyon çorapları havayolu yolcularındaki asemptomatik DVT seviyelerini keskin bir şekilde azaltmıştır, ancak semptomatik DVT, PE veya mortalite üzerindeki etkisi bilinmemektedir, çünkü çalışılan bireylerin hiçbirinde bu sonuçlar gelişmemiştir. Bununla birlikte, VTE için risk faktörleri olmayan uzun mesafeli (>4 saat) yolcular için dereceli kompresyon çorapları önerilmemektedir. Benzer şekilde, uzun mesafeli seyahat eden genel nüfusa ne aspirin ne de antikoagülanlar önerilmektedir. Önemli VTE risk faktörlerine sahip olup uzun mesafeli seyahate çıkanların VTE'yi önlemek için dereceli varis çorabı veya LMWH kullanmaları önerilmektedir. Bu iki yöntemin de uygulanabilir olmadığı durumlarda aspirin önerilmektedir.
Prognoz

DVT çoğunlukla huzurevleri, hastaneler ve aktif kanser bağlamında ortaya çıkan bir ileri yaş hastalığıdır. Yaklaşık %6'lık bir 30 günlük ölüm oranıyla ilişkilidir ve bu ölümlerin çoğunun nedeni PE'dir. Proksimal DVT sıklıkla PE ile ilişkilendirilirken, distal DVT nadiren de olsa PE ile ilişkilendirilir. Proksimal DVT'si olanların yaklaşık %56'sında PE de vardır, ancak sadece DVT varlığı nedeniyle göğüs BT'sine gerek yoktur. Proksimal DVT tedavi edilmezse, takip eden 3 ay içinde insanların yaklaşık yarısı semptomatik PE yaşayacaktır.
Proksimal DVT'nin sık görülen bir diğer komplikasyonu ve en sık görülen kronik komplikasyonu, bireylerin kronik venöz semptomlara sahip olduğu post-trombotik sendromdur. Semptomlar arasında ağrı, kaşıntı, şişme, parestezi, ağırlık hissi ve ciddi vakalarda bacak ülserleri yer alabilir. Proksimal DVT'den sonra, insanların tahmini olarak %20-50'sinde sendrom gelişir ve %5-10'unda ciddi semptomlar görülür. Post-trombotik sendrom, proksimal DVT'ye kıyasla daha az olmakla birlikte distal DVT'nin de bir komplikasyonu olabilir.
İlk VTE'yi takip eden 10 yıl içinde, insanların yaklaşık %30'unda VTE nüks edecektir. Daha önce DVT geçirenlerde VTE nüksünün DVT olarak tekrarlama olasılığı PE'ye göre daha yüksektir. Kanser ve provoke edilmemiş DVT nüks için güçlü risk faktörleridir. PE'li veya PE'siz ilk proksimal provoke edilmemiş DVT'den sonra, insanların %16-17'si antikoagülan tedavilerini tamamladıktan sonraki 2 yıl içinde tekrarlayan VTE'ye sahip olacaktır. VTE rekürrensi distal DVT'de proksimal DVT'ye göre daha az yaygındır. Üst ekstremite DVT'sinde yıllık VTE nüksü yaklaşık %2-4'tür. Ameliyattan sonra, provoke edilmiş proksimal DVT veya PE'nin yıllık nüks oranı sadece %0,7'dir.
Epidemiyoloji

Yüksek gelirli ülkelerde yılda 1000 yetişkinden yaklaşık 1,5'i ilk kez VTE geçirmektedir. Bu durum yaş ilerledikçe çok daha yaygın hale gelmektedir. VTE çocuklarda nadiren görülür, ancak görüldüğünde de ağırlıklı olarak hastanede yatan çocukları etkiler. Kuzey Amerika ve Hollanda'daki çocuklarda VTE oranları yılda 10.000 çocukta 0,07 ila 0,49 arasında değişmektedir. Bu arada, 85 yaş ve üzerindekilerin neredeyse %1'i her yıl VTE geçirmektedir. Tüm VTE'lerin yaklaşık %60'ı 70 yaş ve üzeri kişilerde meydana gelmektedir. İnsidans erkeklerde kadınlara göre yaklaşık %18 daha yüksektir, ancak VTE'nin kadınlarda daha yaygın olduğu yaşlar da vardır. VTE, zamanın yaklaşık %60'ında hastaneye yatış veya huzurevinde kalma, zamanın yaklaşık %20'sinde aktif kanser ve zamanın yaklaşık %9'unda santral venöz kateter veya transvenöz kalp pili ile ilişkili olarak ortaya çıkar.
Gebelik sırasında ve doğumdan sonra, 1000 doğumun yaklaşık 1,2'sinde akut VTE meydana gelir. Nispeten nadir görülmesine rağmen, maternal morbidite ve mortalitenin önde gelen nedenlerinden biridir. Önleyici tedavi uygulanan ameliyatlardan sonra, total veya kısmi diz replasmanından sonra 1000 kişiden yaklaşık 10'unda ve total veya kısmi kalça replasmanından sonra 1000 kişiden yaklaşık 5'inde VTE gelişmektedir. Her yıl yaklaşık 400.000 Amerikalıda ilk VTE gelişmekte ve 100.000 veya daha fazla ölüm PE'ye atfedilebilmektedir. Asyalı, Asyalı-Amerikalı, Amerikan yerlisi ve Hispanik bireyler Beyazlar veya Siyahlara göre daha düşük VTE riskine sahiptir. Asya'daki popülasyonlarda VTE oranları Batı ülkelerinde görülenin %15 ila 20'si kadardır ve zaman içinde insidansta artış görülmektedir. Kuzey Amerika ve Avrupa popülasyonlarında, insanların yaklaşık %4-8'inde trombofili, en yaygın olarak faktör V leiden ve protrombin G20210A bulunmaktadır. Çin, Japonya ve Tayland'daki popülasyonlarda protein S, protein C ve antitrombin eksiklikleri baskındır. 0 olmayan kan grubu genel nüfusun yaklaşık %50'sinde mevcuttur ve etnik kökene göre değişir ve VTE'li kişilerin yaklaşık %70'inde mevcuttur.
DVT vakaların yaklaşık %4-10'unda üst ekstremitelerde görülür ve yılda 10.000 kişide 0,4-1,0 oranında görülür. Üst ekstremite DVT'lerinin azınlığı, efor trombozu olarak da adlandırılan Paget-Schroetter sendromuna bağlıdır ve yılda 100.000 kişiden 1-2'sinde, genellikle 30 yaş civarındaki atletik erkeklerde veya önemli miktarda baş üstü el işi yapanlarda görülür.