Konotop Muharebesi (1659)
Sonrası ve önemi

Trubetskoy'un birlikleri Putivl'e vardığında, savaşın haberi Moskova'ya da ulaştı. 19. yüzyılın önde gelen bir Rus tarihçisi olan Sergey Solovyov bunu şu şekilde tanımladı:
Moskova'nın süvarileri 54 ve 55 yıllarında oluşturulması sonrası bir günde yok oldu. Sadece 5000 esir alındı. Talihsiz olanlar açık bir alana yönlendirildi ve kuzular gibi katledildi. Kırım Hanı ile Zaporozhian Kazaklarının hetmanı arasındaki anlaşma buydu! Moskova çarı bir daha asla bu kadar güçlü bir orduya hakim olamadı. Yas kıyafetlerinde Alexei Mihayloviç halka göründü ve terör Moskova'yı ele geçirdi. Darbe beklenmedik olduğu için zordu ve bu kadar görkemli başarıları izledi! Sadece son zamanlarda Dolgoruki Moskova'ya yakalanan Litvanyalı bir hetman getirdi. Ancak son zamanlarda herkes Khovansky'nin başarılarından bahsediyordu ama "dindar ve zarif bir adam" olan Trubetskoy böylesine büyük bir orduyu mahvetti! Pek çok kasabanın ele geçirilmesinden ve Litvanya'nın başkentinin ele geçirilmesinden sonra kraliyet şimdi kendi güvenliği için titredi. Ağustos ayında Çar'ın kararnamesiyle tüm mertebeden insanlar Moskova çevresinde tahkimatlar inşa etmek için çağrıldılar. Çoğu zaman çar ve boyarlar inşaat sırasında ortaya çıktılar. Uzak bölgelerden insanlar, yetersiz eşyaları olan aileleri Moskova'yı doldurdu. Sonra da Çar'ın Volga ve Yaroslavl'ın ötesine gittiğine dair bir söylenti yayıldı.
Bununla birlikte Solovyev'in duygusal bakış açısına göre savaşta kaybedilenlerin en az 259'unun subay ve Moskova rütbeli askerler olduğu iddiası modern tarihçiler tarafından sorgulanmaktadır. Rus ordusu, Solovyov'dan ve Polonya kökenli tarihçilerin inandığından çok daha küçüktü. Büyükelçiler Şansölyeliği'nin 17. yüzyıl arşiv belgelerinde ortaya çıkan toplam Rus zayiatı 4.769 askerdi. Bunlar; L'vov'un ve Pozharskii'nin Sosnovka'ya gönderilen 2.830 ve Trubetskoy'un Gambenburg'a yapılan saldırılar sırasında 1.896'sı kaybıydı. Bazı Polonyalı ve Ukraynalı anlatı kaynağında, Rus ordusunun toplam gücünün 100.000–150.000 kişi olduğu tahmin edilirken, kayıplarının 30.000–50.000 olduğu iddia edilmektedir. Grigory Romodanovsky, Andrey Buturlin, Artamon Matveyev, ve Venedikt Zmeyev gibi önde gelen Rus komutanlarının savaşta öldüğünü açıkladı. Bu iddialar, daha önce sözü edilen Sergey Solovyov gibi 19. yüzyıl bilim adamları tarafından eleştirmeden kabul edildi ve hala Ukraynalı tarihçiler arasında popüler bilgilerdir. Örneğin, A. Bulvinsky yayınında, Konotop Savaşı'nda her iki tarafın da 40.000 adam kaybettiği sonucuna vardı. Bu iddialar Batılı ve Rus tarihçiler tarafından fazlasıyla abartılı olarak eleştirilmiş, eleştiri Polonyalı uzman Piotr Kroll tarafından desteklenmiştir.  "Rus Devlet Eski Eserler Arşivi'nden kullanılan belgelerin sayfalarındaki işaretlere bakılırsa, [Bulvinsky] Konotop savaşıyla ilgili birçok Rus belgesini biliyordu. Ancak bunlardan sadece birini, 28 Haziran 1659 savaşıyla ilgisi olmayan birini kullanmaya karar verdi". Konotop'ta 150.000 kişilik bir orduya sahip olmak için, Rusya'nın tüm askerî güçlerini tek bir yere göndermesi gerekiyordu, çünkü Rus silahlı kuvvetlerinin toplam gücü 1651'deki yıllık tahmine göre geride hiçbir asker kalmamasını gerektiriyordu. Dönemin Rus ordusu 39.408 asilzade ve boyar oğulları, 44.486 streltsy askeri, 21.124 Kazak, 8.107 ejderha, 9113 Tatar, 2371 Ukraynalı, 4245 topçu, 2707 yabancı ve Zasechnaya muhafızı dahil olmak üzere toplam 133.210 erkekti. Ayrıca, belgesel kanıtlar Romodanovsky, Buturlin, Matveyev ve Zmeyev'in savaştan sağ çıktıklarını ve uzun yıllar Rus Kraliyetine hizmet etmeye devam ettiklerini açıkça ortaya koymaktadır. Batılı ve Rus bilginler hiçbir kanıt göstermeyen, şüpheli ayrıntılar içeren ve propaganda amaçlı kullanılan anlatı eserlerini kullanmak yerine, genellikle Rus Büyükelçileri Şansölyesi'nin Rus Büyükelçiliği hakkında ayrıntılı bilgi veren 17. yüzyıl arşiv belgelerini tercih ediyor. Bu belgeler, silahlı kuvvetlerin mali kontrolü ve tedariki için kullanıldığı, bir devlet komisyonu tarafından dikkatle kontrol edildiği ve Çar'ın kendisine sunulduğu için en güvenilir ve doğru olarak kabul edilir. Ayrıca verileri tahrif etme girişimleri yasalarca yasaklanmıştır. Bir keresinde Prens Ivan Lobanov-Rostovsky, bu belgelerden birinde kayıplarını önemsiz göstermeye çalıştığında, komisyon tarafından hemen fark edildi ve Çar I. Alexis tarafından olağanüstü bir suç olarak algılandı. 2012 yılında, T. Tairova- Yakovleva tarihçileri belgesel kanıtları bu konuda en güvenilir kaynak olarak görmemeye çağırdı, ancak açıklaması tamamen temelsiz ve saçma olarak eleştirildi.
Savaştan sonra, Harabe çerçevesinde Ukrayna iç savaşı başladı. Hetman Vyhovsky ve müttefikleri ilk kötü haber geldiğinde, rakiplerinin elindeki Ukrayna kasabalarından sadece birkaçını geri ele geçirebilmişti. Ivan Sirko liderliğindeki Zaporozhian Ordusunun Kazakları güneydeki Kırım karakollarına saldırdı ve Giray Han ülkesine kaçmaya zorlandı. Birkaç şehir hemen Vyhovsky'ye isyan etti: Lokhvytsia, Hadyach, Poltava, Romny. Nizhyn vatandaşları Trubetskoy'u törenle karşıladıklarında ve Rus çarına bağlılık yemini ettiklerinde savaşın üstünden 2 ay geçmişti. Aynı ay Kiev, Pereyaslav, Chernihiv'deki Ukrayna vatandaşları ve Kazak alayları da çara bağlılık yemini ettiler.
Böylece Vyhovsky yönetimine karşı artan muhalefetle başa çıkmak zorunda kaldı. Yıl sonunda istifaya ve Polonya'ya kaçmak zorunda kaldı ve daha sonra 1664'te Polonyalılar tarafından idam edildi. Yenilgisi büyük ölçüde Ukrayna nüfusunun tüm katmanları arasında destek alamamasına bağlanıyor. Halbuki o dönemde pek sevilmeyen Polonyalılarla ittifakı ve Moskova veya Varşova'ya her fırsatta ihanet etmeye istekli olan zengin Kazak seçkinleri ile samimiyeti de buna neden olmuş olabilir. İç savaşın büyümesiyle Konotop savaşının galipleri kısa sürede unutuldu.
Orşa Muharebesi gibi Doğu Slavlar arasındaki bir dizi başka savaşla birlikte, Konotop savaşı birkaç istisna dışında Rus İmparatorluk ve Sovyet tarihçiliğinde göz ardı edilen bir konuydu. Bu olaya yönelik bu tutum, Doğu Slavların birliğine, özellikle de " Rus ve Ukrayna halklarının ebedi dostluğuna" ve "Ukraynalıların birlik için doğal arzusuna" ilişkin bazı Rus propaganda tutumlarını ortadan kaldırma ihtimali gerçeğiyle açıklanmaktadır. S. Makhun'a göre (Reitar-askeri üzerine yazıyor), Kazakların - özellikle Konotop'u savunanların tüm becerileri ve cesaretine rağmen hala acı bir zafer olmaya devam ediyor. Kardeş katli savaşlarının ve hain hetmanların kişisel hırslarının hüküm sürdüğü Ukrayna tarihinin gidişatı üzerinde önemli bir etkisi olmayan bir zafer.