stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Sinemaskop

Başlığın diğer anlamları için CinemaScope sayfasına bakınız.
Filmde yanlardan sıkıştırılmış görüntü (altta) ekrana dağıtılarak-yayılarak yansıtılıyor ve geniş ekran görüntü elde ediliyordu (üstte). Yine standart 35mm film şeridi kullanılıyordu.
CinemaScope tekniğinde kullanılan anamorfik mercek sistemi. En arkada yer alan merceğin oval şekli dikkat çekicidir.
Sinemaskop, 1953 - 1967 yılları arasında kullanılmış olan bir geniş perde sinema formatıdır. Kelime, İngilizcede CinemaScope olarak geçer.
1953 yılına kadar sinemada bir standart haline gelmiş geleneksel çerçeve oranı olan 1.33:1 aşılmış ve Sinemaskop teknolojisi ile filmleri beyaz perdeye 2.66:1 gibi geniş bir çerçeve oranı ile yansıtmak mümkün olmuştur. 1950'li yıllarda henüz renklenmediği halde hızla yaygınlaşan televizyona kaptırılmış olan seyircinin sinema salonlarına geri döndürülebilmesi için geniş perde gibi yeni ve göz alıcı teknolojilere gereksinim doğmuştu. Sinemaskop Hollywood'un televizyona karşı açtığı savaşta ilk kullandığı silahlardan biriydi. Her ne kadar kısa bir süre sonra Sinemaskop sistemi de yerini daha gelişmiş başka sistemlere bırakacak olsa da, bu teknolojinin oluşturduğu temeller bugün bile hala geçerliliğini korumaktadır.
Teknolojinin temeli standart 35 mm film formatında değişiklik getirmiyordu, sadece çekimde ve projeksiyonda kullanılan özel anamorfik mercekler sayesinde görüntü yanlardan sıkıştırılmış bir şekilde negatife aktarılıyor, gösterim sırasında ise yine benzer anamorfik mercekler aracılığı ile sıkıştırılmış görüntü açılarak/yayılarak geniş ekrana yansıtılıyordu.
CinemaScope film karesinin diğer bazı anamorfik olmayan (düz sistem) geniş format teknikleri ile kıyaslanması.
Tarihçe

Henri Chrétien adında bir Fransız astronomi profesörünün 1920'lerin sonunda geliştirdiği ve Anamorphoscope adı ile patentini aldığı teknolojinin haklarını 20th Century Fox şirketi satın alarak onu daha da geliştirdi. Zaten Fox şirketi de o yıllarda Fox Grandeur (1929-1931) adında başka bir geniş perde sistemi üzerinde deneysel çalışmalar yapıyordu ama sistem henüz kullanıma verilmekten çok uzaktı. Fox, Prof. Chrétien'in icadını satın alır almaz henüz başladıkları The Robe (1953) filminin çekimlerini durdurarak baştan CinemaScope tekniği ile çekmeye başladılar. Richard Burton, Jean Simmons ve Victor Mature'un başrollerini paylaştıkları bu tarihi film CinemaScope çekilerek gösterime verilmiş ilk film olma unvanını kazandı. Gerçi bu teknikle ilk çekilen film Milyoner Avcıları (How To Marry A Millionaire) idi ama diğeri piyasaya daha önce çıkmıştı.
Fox şirketi CinemaScope lisansını başta Walt Disney olmak üzere Columbia, Warner Bros., Universal, MGM gibi birçok büyük film stüdyosuna verdi. Walt Disney'in Jules Verne uyarlaması Denizler Altında 20.000 Fersah (1954) filmi bu teknikle çektikleri göz alıcı ilk yapımlardan biridir.
Başlarda tekniğin başarısından tam da emin olamayan film şirketleri, ne olur ne olmaz diyerek filmi eş zamanlı olarak bir de normal merceklerle çekiyorlardı. Fox şirketi ise sadece A - Filmlerinde Sinemaskop ticari adını kullanmayı yeğliyordu, siyah beyaz B -Film'lerini "RegalScope" adını verdikleri başka bir marka ile lisanslıyordu.
Sinemaskop tekniği ile çekilen en son film ise 1967 tarihli, Doris Day ve Richard Harris'in başrollerini oynadıkları Frank Tashlin filmi Caprice olmuştur.
Rakipleri

Sinemaskoptan önce de piyasada Cinerama ve 3-D gibi yüksek tanımlamalı başka sinema sistemleri de mevcuttu. Cinerama, sinemaskoptan fazlaca etkilenmedi, zira günümüzün IMAX sistemleri gibi sadece bazı özel salonlarda gösterilebilen kaliteye dayalı kendi janrında bir sistemdi. Oysa üç boyutlu sistem 3-D bundan oldukça fazla etkilendi, çünkü Fox şirketinin sinemaskop ile artık özel gözlüklere gereksinim kalmayacağıyla ilgili reklamları çok etkili olmuştu. Üstelik sinemaskop sistemi sinema salonlarına fazladan büyük bir maliyet getirmiyordu, mevcut projeksiyon cihazlarının önüne anamorfik merceği yerleştirmek yeterli oluyordu.
Sinemaskopun geniş perde görüntü sunan rakipleri iki gruba ayrılabilir. Bunlardan ilki tıpkı sinemaskop gibi anamorfik sistemler, diğeri ise düz sistemlerdi.
Rakipleri > Anamorfik rakipleri

ArriScope (Almanya)
Cinepanoramic (Fransa)
Cinescope (İtalya)
Hammerscope (İngiltere)
Naturama (ABD)
Panavision (ABD)
Todd-AO 35 (ABD) 1955
Vistarama (ABD)
WarnerScope (ABD)
Rakipleri > Düz sistem rakipleri

Cinerama (1952)
Nisan 1953'te kısaca "Geniş Ekran" ("wide-screen") adı verilen teknik geldi. Bu teknik anamorfik değil düz film tekniğiydi, görüntü sıkıştılmıyor, film alttan ve üsten maskelenerek çerçeve oranı geniş ekran yapılıyordu.
Techniscope
VistaVision (1954) Paramount Pictures
Superscope (1954)
Teknik sorunlar

Başlangıçta karşılaşılan en önemli sorun yanlardan sıkıştırılmış görüntü ekrana genişletilerek verilirken ortaya çıkan grenlenme (kumlanma) ve yoğunluktaki düşüşe bağlı olarak parlaklıkta meydana gelen azalmaydı. Bu sorunu aşmak için önceleri daha büyük formatlı film kullanılması gündeme geldi. Carousel ve Kral ve Ben (The King and I) gibi filmler 35 yerine 55mm eninde negatiflere çekildiler ancak maliyet çok yükselmişti (Bu sisteme de Sinemaskop 55 adı verilmişti). Daha sonra çok düşük grenli yüksek kaliteli film şeritlerinin ve yüksek duruluktaki merceklerin üretilmesiyle bu sorun aşılabildi.
Sinemaskop merceklerinin bir kusuru da özellikle yakın çekimlerde ortaya çıkan "fıçılaşma tarzında bozunum" ya da bükülme oluşturmalarıydı (barrel distortion). Yakın çekimlerde veya telefoto ile yakınlaştırılmış çekimlerde oyuncuların suratları deforme oluyordu. Bu kusurdan kaçınmak için yönetmenler filmleri çoğunlukla geniş açılı panoramik çekimlerle doldurmayı yeğliyorlardı. Benzer nedenlerden dolayı bu teknik çizgi filmler için de çok uygun sayılmıyordu. Bununla birlikte Walt Disney Lady and the Tramp (1955) gibi bazı animasyon filmlerini sinemaskopla çekti.
Türkiye'de sinemaskop

Yönetmen ve kameraman İlhan Arakon (1916 - 2006) 1953 yılında ilk renkli Türk belgesel filmini ve ilk konulu Türk filminin çekimlerinin yanı sıra ilk sinemaskop film çekimini de gerçekleştirdi.
Ne çekimler sırasında ne de sinemalarda gösterilirken filme büyük bir maliyet bindirmemesine rağmen Türk sinemacılar sinemaskop tekniğine pek sıcak bakmadılar. 1970'lerde çevrilen birkaç film dışında Türk sinemasında bu teknikle çevrilmiş pek fazla film yoktur. Son yıllarda çevrilen filmlerden Organize İşler'de de Türk sinemasında ilk kez 1:2,35 sinemaskop gösterim formatı uygulandığı bildirilmiştir.
Filmlerinde sinemaskop kullanan Nuri Bilge Ceylan, 12 Nisan 2012'de 31. İstanbul Film Festivali kapsamında İKSV Salon'da verdiği sinema dersinde kendisine sorulan “Neden sinemaskop çekiyorsunuz?” sorusunu şöyle cevaplamıştır: “35 mm. çektiğim yıllarda sinemaskop çok pahalıydı. Ama dijitalle birlikte kolaylaştı, ucuzladı. Dijitalde tam olmuyor belki ama perspektifi farklı çünkü ona yakın bir etki oluyor. Seviyorum sinemaskopu. Sinemaya daha uygun buluyorum, portrelerde bile...”
1950'lerin bir başka geniş perde sistemi olan "Todd-AO"'nun kamerası. Kameranın yanında ünlü görüntü yönetmeni Robert Surtees görülüyor.
İnsan yamyamlığı

Brezilya'da yamyamlık. Hans Staden'ın 1557 yılındaki tutsaklığı sırasındaki anlatılarını resmetmek için Theodor de Bry tarafından yapılmış gravür.
İnsan yamyamlığı (Antropofaji), insanın, kendi türünden varlıkların (insan) etini veya iç organlarını yeme eylemi ya da alışkanlığıdır. Yamyamlık eylemini gerçekleştiren kişi yamyam olarak adlandırılır. Yamyamlık ifadesi türlerden birinin aynı türün bir diğer üyesinin tüm parçalarını ya da bir kısmını seksüel yamyamlığa ek olarak yemek amacıyla tüketmesi olarak zoolojiyi de kapsar.
Yamyamlık kelimesinin türediği Küçük Antiller'deki Karayip halkının 17. yy.’a ait efsanelerinin kayıtları bu halkın yamyamlar olarak uzun süreli bir ün kazanmasını sağlamıştır. Gerçek yamyamlığın bu kültürde yaygınlığı ve bu efsanelerin gerçekliği üzerine tartışmalar mevcuttur. Yamyamlık geçmişte dünyanın birçok kısmındaki insanlar arasında yaygın bir durum olup 19. yy.’daki bazı izole Güney Pasifik kültürlerinde ve bugünkü tropik Afrika’nın bazı kısımlarında devam etmektedir. Yamyamlık Yeni Gine ve Solomon Adaları’nın bazı kısımlarında uygulanmış ve Melanesia’nın bazı kısımlarında et marketleri varlıklarını sürdürmüşlerdir. Fiji bir zamanlar Yamyam adaları olarak bilinmiş ve Fiji’den Amazon havzasına, Kongo’ya ve Yeni Zelanda’nın Maorilerine kadar yamyamlık dünyanın her tarafında iyi belgelenmiştir. Neandertallerin yamyamlığı uyguladıklarına inanılmıştır ve Neandertaller anatomik olarak modern insanlar tarafından yenmiş olabilirler. Yamyamlık özellikle Liberya ve Kongo gibi ülkelerdeki birkaç savaşta uygulanıp şiddetle kınanmıştır. 2012 yılı itibarıyla Papua Yeni Gine’de kültik sebeplerle ve çeşitli Melanesya kabilelerinin ritüelleri ve savaşta hala uygulanmaktadır. Yamyamlığın kültürel görecelik sınırlarının sınanması olduğu söylenmiş ve Antropologlar için “kabul edilebilir insan davranış sınırlarının ötesinin ne olup olmadığını tanımlamak” açısından tartışma konusu olmuştur.
Yamyamlık modern zamanlarda dahil, kıtlık çeken insanlar arasında son çare olarak sık sık uygulanmıştır. Donner Party'nin (1846-47) kötü bir şekilde sonuçlanan Westward keşfi ve daha yakın zamana ait bir olay olan 1972 yılındaki Uruguay rugby takımını Şili'deki bir turnuvaya taşıyan uçağın And Dağları'na çarpıp düşmesi sonucu kurtulanların ölenlerin cesetlerini yemesi yamyamlığa birkaç örnekten biridir. Ayrıca Jeffrey Dahmer ve Albert Fish gibi diğer insanların etini yemeye takıntılı akıl hastası insanlar tarafından da yamyamlık uygulanmıştır. Yamyamlığın resmi olarak bir akıl hastalığı olduğunun kabul edilmesi konusunda bir karşı çıkma vardır.
Etimoloji

Yamyam kelimesinin, Orta Afrika'da yaşayan bir kabilenin adından Türkçeye geçtiği tahmin edilmektedir. Çoğu dilde kullanılan Caniba kelimesi kökeni ise Kristof Kolomb'un, 1492 yılında Amerika kıtasına ayak bastığında ilk karşılaştığı yerlilerin adını seyir defterine Caniba olarak kaydetmesinden gelir.
Modern dönemler

İnsanlık tarihi kadar eski olan yamyamlığa hemen hemen bütün kıtalarda rastlanmıştır. Eski yamyamlık öykülerinin birçoğu abartılı veya yanlış olsa bile Batı ve Orta Afrika'nın bazı bölgelerinde, Melanezya'da (özellikle Fiji), Yeni Gine'de, Avustralya'da, Yeni Zelanda Maorilerinde, Polinezya'daki bazı adalarda, Sumatra kabilelerinde ve Kuzey ve Güney Amerika'nın çeşitli kabilelerinde yakın çağa kadar yamyamlığın sürdüğü söylenebilir.
Bazı kültürlerde insan eti yiyecek olarak görülür, bazen hayvan etiyle bir tutulurdu. Bir çarpışmada zafer kazanan Maoriler çoğunlukla öldürdükleri insanların etlerini şölenle yerlerdi. Bazı kaynaklara göre Sumatra'da yaşayan Bataklar, Hollanda'nın denetimine girinceye değin pazarda insan eti satarlardı.
Başka kültürlerde ise belli özellikler kazanmak ya da büyü yapmak amacıyla bedenin bazı bölümlerinin ya da organların yendiği törenler düzenlenirdi. Afrika'da dinsel törenlerde insan öldürmek ya da yamyamlık çoğunlukla büyücülükle bağlantılıydı. Kafa avcıları, öldürdükleri düşmanların kafalarını ya da başka bölümlerini yiyerek onların yaşam güçlerini ve öteki niteliklerini kazanacaklarına ve öç duygusunu yatıştıracaklarına inanırlardı.
Bazı kültürlerde ölünün bedeni törenle akrabaları tarafından yenirdi. İç Yamyamlık denen bu uygulama bazı Avustralya Yerli kabilelerinde ölüye saygı anlamı taşırdı. Başka kültürlerde ise yamyamlık gizli dinsel topluluklara özgü gösteri oyunlarının bir parçası olarak görülürdü. Örneğin ABD'nin kuzeybatı kıyısı ile Kanada'nın güneybatı kesiminde yaşayan Kuvakiyutl Yerlilerinde, içine yamyam ruhu giren bir rahip adayı bir ölünün etini ya da canlı birinin kolunun bir parçasını yiyerek normal ruh durumuna dönerdi.
Örnekler

1972 yılında Uruguay rugby takımını Şili'deki bir turnuvaya taşıyan uçak, And Dağları'na çarpıp düştü. 3800 metre yükseklikte mahsur kalan 40 kişiden 16 tanesi, aylarca soğuğa ve açlığa karşı mücadeleyi kendi ölü arkadaşlarının etini yiyerek verdiler.
1979'da bir askerî darbeyle koltuğunu kaybeden Orta Afrika Cumhuriyeti devlet başkanı Jean-Bédel Bokassa, çıkarıldığı mahkemede çok sayıda siyasi cinayetin yanı sıra yamyamlıkla da suçlandı. Diktatörün özel malikanesindeki buzdolabında insan eti parçalarına rastlanmıştı.
Milwaukee canavarı olarak tanımlanan Amerikalı Jeffrey Dahmer, çoğu zenci çocuk olmak üzere 17 genci öldürmüş ve etlerini buzdolabında saklayarak yemişti. Mahkeme tarafından 957 yıl ağır hapis cezasına çarptırılan Dahmer, daha sonra kapatıldığı hapishanede 28 Kasım 1994'te bir başka mahkûm olan Christopher Scarver tarafından halter demiri ile öldürüldü
Seksen Yıl Savaşı

Seksen Yıl Savaşı veya diğer adıyla Hollanda İsyanı (1568 - 1648), Hollanda'da bulunan on yedi ilin İspanyol İmparatorluğu'na (Habsburg) karşı başlattığı ayaklanmadır.
Nedenleri

14. Ve 15. Yüzyıllar arasında Alçak ülkeler evlilik ve miras yoluyla Burgonya Düklüğü'nün  kontrolüne geçti. Burgonya Dükalığı, 1477 yılında yaptıkları savaşta dükleri  I.Charles(Cesur)'ı kaybettiler. Charles'ın erkek çocuğu yoktu ve bu durumda Charles'ın kızı Burgonya'lı Mary Habsburgları Alçak ülkelere davet etti. 1555 yılının Ekim ayında, İmparator V. Charles(Şarlken) İspanya Krallığı'nı ve Alçak Ülkeler'i oğlu II.Felipe'ye bıraktı. II.Felipe'nin katolik olmayan İspanya topraklarına uyguladığı politikalar babasına nazaran çok daha katı ve şiddetliydi. Hollanda'da Protestanları kafirlikle suçlayıp uygulanan en ağır cezaları uyguluyordu. Hollandalı soylular bu mezalimin durdurulması için Felipe'ye bir dilekçe gönderdi lakin Felipe bunu kabul etmedi. Meydana gelen birkaç küçük isyan sonrası Felipe Sıkıntılar Konseyi kurdu ve 9000 Hollandalı'yı tutuklayıp 1000'ini idam ettirdi. Bu insanların içinde Hollanda'nın yüksek zümrelerinden kişiler de bulunuyordu. Diğerleri gibi Williem van Oranje'da idam edilmemek için yurtdışına kaçtı. Bu olaylardan sonra diğer küçük isyancı grupları da isyana başladı. Ancak Kral, kısa süre sonra Hollanda'ya çok daha yüksek vergiler uygulayarak isyana katılmayan Hollandalıları bile sinirlendirip isyana katılmaları için zemin hazırladı.
Utrecht Birliği

Ayaklanmalar 1568 - 1648 yılları arasında devam etti. Seksen Yıl Savaşı adıyla anılan bu ayaklanmalar sırasında 1579 yılında 7 Protestan ağırlıklı Hollandalı eyaleti bir araya gelerek Utrecht Birliği'ni kurdular. Bu eyaletlerin arasındaki Oranje Prensliğinin Prensi olan I. Willem Hollandalı asilerin başına geçti. Günümüzdeki Hollanda kraliyet ailesi olan Oranje-Nassau Hanedanı böylece I. Willem tarafından kurulmuş oldu. Utrecht Birliği zamanla Birleşik Hollanda Cumhuriyeti'ne (Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden) dönüştü. Bu cumhuriyet ilerideki yıllarda günümüzdeki Hollanda'nın çekirdeğini oluşturacaktı.
İspanya kralı II. Felipe ayaklanmaları bastırmak için 1585 yılında Hollanda'ya büyük bir ordu yolladı. İspanyollar Anvers'i ele geçirerek 10,000 kişiyi katlettiler. İspanyolların güneyde ele geçirdiği kentlerdeki Protestanlar kuzeye kaçtılar. Hollandalılar İspanyolların elindeki bazı kentleri tekrar geri aldılar ama Flaman Bölgesi'ndeki Katoliklerin çoğunlukta olduğu topraklar İspanya'nın elinde kaldı. Bu topraklar zamanla Belçika haline geldi. Kuzeydeki bölge ise Hollanda'yı oluşturdu. Böylece aynı dili konuşan Belçikalı Flamanlarla Hollandalıların kaderleri ayrılmış oldu.
Fransızların Bağımsızlık Savaşına Katılımı

İspanyolları geri çekilmeye teşvik etme ve güçlü bir müttefik bulma umuduyla, Williem van Orange, Fransa kralının küçük kardeşi Anjou Dükü'nü Hollanda'nın anayasal hükümdarı olmaya davet etti. Anjou Dükü bu teklifi kabul etti ancak ülke üzerinde çok az etkisi oldu, sadece Brabant'tan tam destek gördü. Hollanda Cumhuriyeti 26 Temmuz 1581'de resmi olarak İspanyollardan ayrıldı. Bu, iki taraf arasında gerçek bir savaşa ek olarak bir propaganda savaşını teşvik etmek dışında, işleri değiştirmek için çok büyük bir etki yaratmadı. 1584 yılı Hollandalılar için tam bir felaketti. İspanyol general Parma Dükü tüm Belçika'yı ve güney Hollanda'nın çoğunu ele geçirdi. İşler o kadar kötüye gitti ki Orange, Hollanda Kontu unvanını kabul etmeyi ve her şeyi bitirmeyi düşündü. Sonra suikaste uğradı ve bu düşünce trenine ve hayatına son verdi. Liderlerinden birini kaybetmek Hollanda birliklerine büyük bir darbe vurdu. Eyaletler Genel Sekreteri, Fransa'ya bir büyükelçilik göndermeye karar verdi ve Fransız kralı Henri'ye Hollanda Kralı olmak isteyip istemediğini sordu. Ancak o zamanlar Fransa'da işler kendi içinde iyi gitmiyordu. Böylece Henri, İspanyol kralına karşı gelmenin pek akıllıca olmayacağına karar verdi.
İngilizlerin Bağımsızlık Savaşına Katılımı

Fransa'dan aradığı desteği bulamayan isyancılar daha sonra yardım için İngiliz kraliçesi I. Elizabeth'e başvurdular. Kraliçe, gelişmekte olan Hollanda Cumhuriyeti'ni İngiltere'nin bir parçası yapmayı kabul etti ve oraya en sevdiği saraylılardan biri olan Sir Robert Dudley'nin gözetimi altında binlerce asker gönderdi. Dudley, koruyucu olması gereken Hollandalılarla sık sık çatışmaya girdi, ancak gücü bazı yönlerden sınırlıydı.1587'nin ilk aylarında, birkaç Hollanda limanına İspanyollar tarafından rüşvet verildi ve iltica etmeye ikna edildi. Bu, Hollandalıların Dudley'e eskisinden daha az inanmasına neden oldu onları başarısızlığa uğratmış gibi görünüyordu. Aynı yıl içinde cesareti kırılan Dudley, İngiltere'ye döndü. Bu İngiliz müdahalesi Hollanda'daki son karışık monarşi denemesi olacaktı.
Seksen Yıl Savaşlarında Amsterdam

Güney eyaletlerinin kaybedilmesinin olumlu yönü şuydu: Bu bölgedeki Protestanların çoğu, İspanyollar onları geri aldıktan sonra kuzeye kaçtı. Bu durum Amsterdam için bulunmaz bir nimetti. Vasıflı işçiler Amsterdam sokaklarında sıra sıra dizilmişlerdi ve ticaret daha önceden görülmemiş bir biçimde artmıştı. Sonunda Amsterdam, Kuzey Avrupa'nın ana limanı olarak bu görevi Antwerp'ten devraldı.
On İki Yıllık Ateşkes

1609'da İspanyollar ve Hollandalılar ateşkes için bir anlaşma imzaladılar. Bu ateşkes Hollandalılar için büyük bir zaferdi, sadece İspanyolları onları bir süre yalnız bırakmaya ikna etmekle kalmadılar, aynı zamanda en büyük düşmanları tarafından meşru bir ülke olarak tanınmayı başardılar. Tahmin edilebileceği üzere, İspanyollar için oldukça utanç  verici bir durumdu. Yine de, savaşın ekonomilerine verdiği zarar, görünüşe göre itibarlarına verilen zarara değmişti. Ateşkes on iki yıl sürecek şekilde imzalanmıştı. Bir süre işler iyi Gitti. Hollandalılar ve İspanyollar uluslararası durumlarda birbirlerinden kaçındılar. Ancak kısa süre sonra, 1619'da ateşkes sona erdiğinde, Hague'deki hükûmet, mevcut krala İspanyolların istediğinden farklı bir halef seçerek Prag'daki bir çatışmaya müdahil olmaya karar verdi.Bunun arkasındaki teori, iki yıl sonra ateşkes sona erdiğinde Prag'da müttefiklere sahip olmanın Hollanda'yı daha güçlü bir konuma getireceğiydi. Ancak Hollandalıların seçtiği kral ve kraliçe tahtı ele geçirmede başarısız oldu.
Maurice ve Petrus’un Yanlışlıkla Seksen Yıl Savaşlarını Başlatması

Bütün olanlara rağmen, bu talihsiz yanlış anlaşılma olmasaydı ateşkes devam edebilirdi. Stadholder(Hollanda'da cumhuriyet döneminde seçimle gelen genel vali) olan Nassau'lu Maurice, Brabant'tan bir müzakereci olan Petrus Peckius'a yalan söyledi ve ona, Hollanda Cumhuriyeti'nin İspanya'nın Hollanda üzerindeki egemenliğini kabul etmeyi kabul etmesi halinde İspanya'nın ateşkesi sürdürmeye istekli olacağı izlenimini verdi. Peckius daha sonra bu öneriyi, zor kazanılmış egemenliklerinden vazgeçme fikrinden tiksinmiş olan Hague'deki hükûmete anlattı. Hague'deki hakarete rağmen savaş hemen başlamadı. Maurice İspanya ile gizli görüşmelerine devam etti ne çok başarılıydı ne de çok başarısız. Ek olarak, İspanyol kralı öldü ve yerine, savaş başlamadan önce tahta oturmak zorunda kalan oğlu IV. Felipe geçti. Ancak savaşın iyi bir nedenden dolayı yeniden başlaması kaçınılmazdı: ateşkes İspanya için mali açıdan yıkıcıydı lakin aksi olarak Hollanda Cumhuriyeti için mali açıdan faydalıydı.
Seksen Yıl Savaşlarının İkinci Kısmı: Ekonomik Savaş

İspanya, Hollanda Cumhuriyeti'ne ikinci bir topyekûn savaş açmak istemedi. Bunun yerine, birkaç stratejik limanı ele geçirmeye ve öyle bırakmaya çalıştılar. Bu deneme başarısız oldu Bergen-op-Zoom'daki kuşatmanın birkaç ay sonra kaldırılması gerekiyordu. Böylelikle İspanyollar ekonomik savaşa geçti. Ancak burada yaptırımlardan bahsetmiyoruz: saldıran gemilerden bahsediyoruz. Hollanda gemileri, diğer ülkelerle ticaret yapmak için deniz eskortlarıyla konvoylar halinde seyretmek zorunda kaldı. Ve bildiğiniz gibi, tarihin bu noktasında Hollandalılar, VOC(Hollanda Doğu Hindistan Şirketi), WIC(Hollanda Batı Hindistan Şirketi) gibi şirketlerle deniz ticaretinin krallarıydı. Hatta açıklamak gerekirse VOC tek başına Apple, Facebook ve Google'ın birleşiminden daha zengindi. Dolayısıyla ana gelir ve güç kaynaklarının kesintiye uğraması büyük bir sorundu. İspanyollar ayrıca Hollanda'nın Almanya'ya olan iç suyolu bağlantılarını kapatabildiler ve bu da mandıra fiyatlarının dramatik bir şekilde düşmesine neden oldu. Ancak bunu yaparken İspanyollar da ticareti kendileri için daha da zorlaştırdı, bu nedenle ticaret savaşından asıl yararlananlar tarafsız kalan Avrupa ülkeleri oldu.
Savaşın Belirsiz Durumu

Nassau'lu Maurice öldü, bu da Hollanda Cumhuriyeti'ndeki duruma neredeyse anında iyileştirmeler getirdi. Diğer şeylerin yanı sıra, geleceğini bildikleri ikinci eyleme hazırlanmak için ordularını güçlendirdiler ve büyüttüler. İngiltere de savaşa müttefik olarak girdi. Savaş, yeni Orange Prensi Frederick Henry'nin Hollanda'nın güney eyaletlerine saldırmasıyla yeniden başladı. Ayrıca bazı danışmanlarının isteklerine karşı bir bildiri yayınladı ve Güney Hollanda'daki Katoliklerin Hollanda Cumhuriyeti'ne katılmaları halinde dinlerini uygulamaya devam edebileceklerini söyledi. Bu çok etkili bir hamleydi, birçok güney eyaletinin İspanyol baskı boyunduruğundan gerçekten kurtulmak istediklerine karar vermişlerdi.1632'de İspanyollarla yapılan görüşmeler yararlı bir sonuca varmadı ve Henry ateşkesi 1633'te bozdu. Almanya'ya karşı kazandıkları savaşta kazanılan zaferlerin ardından İspanyollar bir kez daha güney Hollanda'ya akın ettiler. İspanyolların yorulmasıyla birlikte barış umuduyla Henry, Fransa ile bir ittifak düşünmeye karar verdi. Şubat 1635'te Fransa ve Hollanda, aynı yıl içinde güney Hollanda'yı işgal etmek için bir anlaşma imzaladı. Çok etkili olması gereken bir strateji planlandığı gibi çalışmadı: İspanyol kuvvetleri Hollanda saldırısını yenecek kadar güçlüydü, ardından Fransızlar da bozguna uğradılar. Bu saldırı sırasında İspanyollar, Hollanda Cumhuriyeti için çok önemli bir taktik konum olan Schenkenschans'ı kuşattı. İspanyollar burayı ele geçirdikten sonra, Hollandalılar burayı kendileri kuşattı ve sonunda İspanyollardan geri aldı - ki bu onlar için utanç verici bir yenilgiydi. Ancak daha sonra Hollanda Cumhuriyeti'ndeki barış yanlısı parti popülerlik kazandı ve orduya yapılan harcamaları kısmaya karar verdi. Yine de bu, Hollanda Cumhuriyeti için tüm kötü haberler değildi. Gıda maddelerine yönelik artan Alman talebiyle birlikte askeri bütçelere yapılan harcama eksikliği, bir sürü paranın serbest bırakıldığı anlamına geliyordu. Ek olarak arta kalan paranın bir kısmıyla ünlü gül tohumları satın alındı.
Savaşın Durma Noktasına Gelmesi

Askeri harcama eksikliğine rağmen, Hollanda Cumhuriyeti 1630'ların sonunda genel olarak galip geldi. İspanyollar, Hollanda donanmasının dünyanın en güçlü donanması olduğu yanılsamasına kapılmadılar. VOC ve WIC tarafından İspanyollara karşı yürütülen vekalet savaşları da çoğunlukla Cumhuriyet'in lehine sonuçlanmıştı. Yavaş yavaş, İspanyollar artık sürekli bir çatışmanın masrafını karşılayamayacaklarını anladıkça, savaş durma noktasına geldi.
Vestfalya Antlaşması

Ana madde: Vestfalya Antlaşması
Ocak 1646'da, Münster Barışı'nın bir parçası olarak bir barış anlaşması müzakereleri resmen başladı. On İki Yıllık Ateşkesi sağlayan antlaşmanın metnini hemen hemen kopyaladıkları için antlaşmanın taslağı nispeten kolaydı. Haziran 1648'de barış resmîleşti.
Oranje Prensi I. Willem
Vestfalya Barışı