stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Nuno
Başarıları > Teknik direktör olarak

Taça de Portugal ikinciliği: 2013-14
Taça da Liga ikinciliği: 2013-14
EFL Championship: 2017-18
La Liga Ayın Teknik Direktörü: Eylül 2014, Aralık 2014, Şubat 2015
EFL Championship Ayın Teknik Direktörü: Kasım 2017
Premier League Ayın Teknik Direktörü: Eylül 2018, Haziran 2020, Ekim 2020, Ekim 2024, Aralık 2024
İshak Ağa Çeşmesi

Başlığın diğer anlamları için İshak Ağa Çeşmesi (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| --- | --- |
Çeşmenin ön cephesinden bir görünüm (Ağustos 2023)

Diğer ad(lar): On çeşmeler ·  Onçeşmeler ·  Beykoz Çeşmesi ·  Behruz Ağa Çeşmesi ·  I. Mahmud Çeşmesi
Genel bilgiler
Durum: İşlevsel
Tür: Meydan çeşmesi
Mimari tarz: Klasik Osmanlı ·  Barok
Konum: Beykoz, İstanbul
Koordinatlar: 41°08′04″K 29°05′33″D﻿ / ﻿41.13444°K 29.09250°D﻿ / 41.13444; 29.09250
Yaptıran: Behruz Ağa
Tamamlanma: 16. yüzyıl
Yenileme: Temmuz 1746-1746/1747 ·  1948-1950 ·  Aralık 1986 ·  2005-2006 ·  2016-2017
Yenileyen: İshak Ağa (1746-1746/1747) ·  Sular İdaresi (1948-1950) ·  Beykoz Belediyesi (1986) ·  İSKİ (2005-2006) ·  İSKİ (2016-2017)
Mülkiyet: Vakıflar Genel Müdürlüğü
Teknik ayrıntılar
Yapı sistemi: Kâgir ·  betonarme (çatı ve kemerler)
Malzeme: Taş ·  mermer ·  tuğla
Boyut: 6 × 6 (haznesiyle birlikte boyu 8)
Yükseklik: 4 m
Kitâbesini yazan: Edirneli Emin Efendi
Su kaynağı: Şahinkaya
İshak Ağa Çeşmesi, Onçeşmeler, On Çeşmeler, Beykoz Çeşmesi, Behruz Ağa Çeşmesi ya da I. Mahmud Çeşmesi, İstanbul'un Beykoz ilçesindeki bir çeşmedir. I. Süleyman'ın has odabaşı olarak görev yapan Behruz Ağa (ö. 1562/1563) tarafından, daha önceleri bir Bizans çeşmesinin bulunduğu alana yaptırıldı. Zamanla harap hâle gelen ve suyu akmayan çeşme, Temmuz 1746'da başlayan ve 1746 ya da 1747 yılında tamamlanan çalışmalar sonucunda İstanbul Gümrük Emini İshak Ağa tarafından yenilendi. İnşa edildiği dönemde bir mesire alanında yer alırken bölgede yapılaşmanın artmasıyla şehir dokusu içinde kaldı. 1948 öncesinde üç; 1948-1950, 1986, 2005-2006 ve 2016-2017 yıllarında ise birer kez onarımdan geçti. Yapılan değişikliklerle kemerleri, üst örtüsü ve yan cephelerinde değişiklikler meydana gelirken kalemişi süslemeler eklendi. 1972'den beri korunması gereken tarihî eser statüsünde olan çeşme, Vakıflar Genel Müdürlüğü mülkiyetinde olup günümüzde işlevseldir.
İshak Ağa Çeşmesi, Merkez Mahallesi'nde konumlanan bir meydan çeşmesi niteliğindedir. Kesme taştan inşa edilen kare planlı yapının zemini, ön yüz kaplaması ve sütunları mermerdendir. Arka kısmında, taş ve tuğladan oluşturulan duvarlarla çevrili haznesi yer alır. Üç cephesi ile iç kısmında yer alan sütunlar, birbirlerine çift merkezli teğet kemerlerle bağlanır. Sütun başlarının üzerinde bulunan kemerler ile yapıyı örten kırma çatı betonarmedir. Yapının tavan ve kemerlerin içe bakan kısımlarında kalemişi süslemeler yer alır. Ön yüzünde bulunan on bronz lüleden kesintisiz olarak su akar. Diğerlerinden daha büyük boyuttaki ortadaki iki lüle, dilimli bir kaş kemere sahip sağır bir niş şeklindeki aynataşı içindedir. Aynataşının üzerinde, 1746 ya da 1747'deki onarıma dair tek satırlık bir kitâbesi bulunur. Mermer bir tekneye akan suyun taşan kısmı, döşemeye oyulmuş kanaldan geçerek denize akar. Yapı, klasik Osmanlı mimarisi ile Barok mimari öğeleri taşır.
Kültürel etkileri

18. yüzyıl sonlarında çeşmenin çevresi, bir mesire alanı hâline geldi. Çeşmenin çevresinde toplanan halk, burayı bir dinlenme ve eğlenme alanı olarak kullanıyordu. Çeşmenin çevresi, bu dönemlerde Beykoz'daki hayatın merkezi hâlindeydi. Çeşme çevresinde yapılanma artınca şehir dokusu içinde kalarak bu niteliğini kaybetti. Beykoz'un simgelerinden biri olan İshak Ağa Çeşmesi, bundan ötürü Beykoz Çeşmesi olarak da adlandırılır.
Hikmet Onat, 1962 tarihli Beykoz-İshak Ağa Çeşmesi adlı yağlıboya tablosunda yapıyı İzlenimci bir yaklaşımla, etrafındaki yapı ve ağaçlarla tasvir eder. Ahmet Yakupoğlu'nun çeşmeyi tasvir ettiği iki yağlıboya tablosu vardır. İbrahim Çallı ile Nazmi Ziya Güran'ın da çeşmeyi tasvir eden birer yağlıboya tablosu bulunur. Hoca Ali Rıza ise bir karakalem çalışmasında çeşmenin aynataşı ile birkaç lülesini tasvir etmiştir.
Fuat Şükrü Dilbilen'in 1931 tarihli Turan ve Türkler adlı şiir kitabındaki "Beykoz'da İshakağa Çeşmesi" adlı şiirinde, milliyetçi bir yaklaşımla, çeşme suyunun kaynağını Turan'dan gelen bir akarsuya dayandırır:
"Turanelinden taşmış bir ırmak,

Gayretle bulmuş Beykoz'da İshak!...

On tunç oluktan akmakta nurlar

Aşkıyle coşmuş yaz kış şarıldar!"
Faruk Nafiz Çamlıbel'in 1936'da yayımlanan Akarsu adlı şiir kitabında "İshakağa Çeşmesi" adlı bir şiiri bulunur. Kerem ile Aslı telmihine yer verdiği romantik şiirinde Çamlıbel, İshak Ağa Çeşmesini herhangi bir çeşme olarak kullanır:
"Nasıl her gün yayarsa davarını bir çoban,

Sürükler düşüncemi sükûnden tevekküle

Sekiz mermer direğe dayanmış bir şadırvan,

Bilek kalınlığında su akıtan on lüle"

[...]

On lüleden fışkırıp mermeri oyan sular

Asırlarca Keremin Aslı ile dertleşmesi...

Mermer bir kalb önünde su kesilmiş duygular,

Bir gönül destanıdır İshakağa çeşmesi!"
Edward Raczyński'nin 1824 tarihli Malerische Reise adlı eserinde yer alan çeşmenin gravürü
Çeşmeden bir görünüm (Ağustos 2023)
Çeşmeden bir görünüm (Ağustos 2023)
Çeşmenin aynataşı ile kitâbesi (Ağustos 2023)
Hoca Ali Rıza'nın çeşmeyi tasvir ettiği karakalem çalışması
Akran denetimi

ABD Millî Sağlık Ensititüsü'nde (National Institutes of Health) bir denetmen araştırma fonu başvurusunu değerlendirmekte.
Akran denetimi ya da hakem denetimi, bir yazarın akademik çalışmasını aynı alanda uzman olan kişilerin incelemesine sunma sürecidir. Akran denetimi olabilmesi için belli bir alanda ki bu çoğu zaman dar bir alandır, tarafsız denetim yapabilecek bir uzmanlar topluluğunun varlığı gerekir. Eğer konu yeterince dar bir sahaya ait değilse veya sahalar arası (interdisipliner) ise, denetimin tarafsızlığını sağlamak zor olabilir. Ayrıca bir fikrin önemi (olumlu veya olumsuz yönleriyle) her zaman takdir edilemeyebilir. Akademik kalite için vazgeçilmez sayılsa da, akran denetimi, etkisiz ve yavaş olabilmesi nedeniyle eleştirilmiştir.
Akran denetimi genelde bir dergide yayınlanmak üzere sunulmuş bir makale veya belli bir araştırmanın projesi için yapılmış bir fon başvurusunda kullanılır. Bu süreç, yazarları kendi disiplinlerinde kabul görmüş standartlara uymaya teşvik eder, böylece konuyla ilgisiz bulgular, desteksiz iddialar, kabul edilemeyecek çıkarımlar ve kişisel görüşlerin yayımlanmasının önüne geçilir. Akran denetimi ile düşünce hırsızlığı, aşırı derecede türetme çalışma (derivative work) ve bilinen yöntemlerin barız uygulamaları yakalanmaya çalışılır. Genelde akran denetiminden geçmemiş yayınlar uzmanlar ve profesyoneller tarafından şüpheyle karşılanır.
Bu maddede "akran denetimi" İngilizce "peer review" terimine karşılık olarak kullanılmıştır. "Akran", yaş, meslek, toplumsal durum gibi bir kıstas bakımdan birbirine eşit olan kişilerin her biridir, buradaki bağlamda, uzmanlık derecesi olarak çalışmayı yapan kişiye denk kişi demektir. Denetlemek, bir işin doğru ve usulüne uygun olarak yapılıp yapılmadığını incelemektir. Akran denetimi kullanan dergilere hakemli dergi de denir. "Hakem"in kastedilen anlamı, bir anlaşmazlığı çözüp son kararı veren kişi değil, "belirli bir konudan iyi anlayan kimse"dir. Çünkü burada söz konusu olan işlev görüş belirtmektir, yayımlama kararı dergi editörüne aittir.
Nedenleri

Karmaşık bir çalışma yapmış olan yazar veya araştırmacılar, bu çalışmayı ister tek başına ister grup olarak oluşturmuş olsunlar, çalışmadaki her kusur veya hatayı yakalayamayabilirler. Bunun nedeni mutlaka çalışmayı yapanlarla ilgili olmak zorunda değildir; çalışmanın daha iyileşebilmesi için bazen özel uzmanlığı olan veya sadece taze bir bakış açısına sahip bir kişi gerekebilir. Dolayısıyla çalışmayı bir başkasına göstermek onun bir zayıflığının ortaya çıkarılma ve onun iyileştirilme olasılığını artırır. Hem araştırma fonu elde edilmesi hem de akademik bir dergide yayım için konunun yenilikçi ve özlü olması normalde aranan şartlardandır.
Ayrıca, bir akademik makalenin yayımlanması veya yayımlanmadan önce değiştirilmesi konusunda alınacak kararlar, makalenin sunulmuş olduğu derginin editörüne kalmıştır. Benzer olarak, bir araştırma proje önerisinin desteklenmesi kararı, finansmanı yapacak kuruluşun yetkilisine kalmıştır. Bu kişiler çoğu zaman kararlarını verirken bir veya daha çok denetmenin görüşlerine başvururlar. Bunun başlıca üç nedeni vardır:
İş yükü. Çoğu derginin editör veya değerlendirmeci grubu, o dergiye sunulan pek çok makaleye yeterli zaman ayıramaz.
Fikir farklılığı. Eğer derginin editör veya değerlendirmecileri sunulan tüm malzemeyi kendileri değerlendirseler, onay gören yazılar sadece onların görüşlerini yansıtır.
Sınırlı uzmanlık. Bir editör veya değerlendirmeci bir derginin (veya finansman kuruluşunun) kapsamına giren her konuda uzman olması beklenemez
Bu yüzden yeni makalelerin veya fon taleplerinin yorum için dış denetmenlere yollanması normaldir.
Denetmenler tipik olarak anonim ve bağımsızdır, eleştirilerinde açık olabilmeleri sağlamak ve yayımlama ve fon verme kararlarında kayırma sokmamak için. Anonimlik tek taraflı veya çift taraflı olabilir. Çift taraflı anonimlikte hem denetmenin kimliği çalışmanın yazarlarından gizli tutulur, hem de denetmene gönderilen metinden yazarların isimleri ve onları kimlikleri hakkında fikir verecek bilgiler çıkarılır. Sadece tek taraflı anonimlik durumunda bilimsel değerlendirmenin daha taraflı olabileceğine dair görüşler vardır.
Denetmenler makalede söz konusu olan sahanın uzmanları arasında seçildikleri için, literatürde güvenilir bir araştırma ve bilgi birikiminin oluşmasında akran denetimi süreci çok önemli bir rol oynar. Yayımlanmış makaleleri okuyan araştırmacılar ancak belli bir sahada uzman olabilir; bu okurlar yayımlanmış buluşlarla ilgili veya onlara dayalı yeni araştırmalar planlarken, kullandıkları kaynakların güvenilir ve inanılır olması konusunda kısmen de olsa akran denetimine güvenirler. Bu yüzden, bazen bir makaledeki bulguların tahrif edildiği ortaya çıktığı zamanlar büyük skandal olur çünkü pek çok başka araştırmacı, hatta o sahanın tamamı, özgün yayının doğruluğuna güvenmiş olabilir.
Eleştiriler

Akran denetim süreci hakkındaki en yaygın eleştirilerden biri onun yavaş olmasıdır. Bazı sahalarda bir dergiye sunulan bir makalenin basılmasına kadar aylar, hatta yıllar geçebilir. Uygulamada, astronomi gibi bazı alanlarda, yayımlar akran denetimli makaleler şeklinde değil, elektronik arşivlere (arXiv.org gibi) sunulan önbaskılar (preprint) şeklinde olmaktadır. Ancak bu önbaskılar genelde eşdenetimli dergilere de sunulur ve çoğu zaman, elektronik arşive sunuldukları zaman akran denetiminden geçmiş ve yayımlanmaları kabul edilmiştir.
Akran denetiminden geçmiş olmak bilimsel topluluk tarafından geçerliliğin bir tasdiklenmesi olarak görülse de, bu süreç sorunsuz değildir. Journal of the American Medical Association (Amerikan Tıp Derneği Dergisi)'nin yardımcı editörü Drummond Rennie, Akran Denetimi ve Biyomedikal Yayınlar Uluslararası Kongresi'nin 1986'den beri organizatörüdür. Rennie, her türlü makalenin eninde sonunda yayınlanabildiğini ifade etmek için, "bir makalenin basılmamasına neden olacak kadar bölük pörçük bir çalışma; sıradan bir hipotez; taraflı veya bencil bir yazım; çarpık bir tasarım; berbat edilmiş bir yöntem; hatalı, anlaşılması güç ve tutarsız bir sonuç; kendine yontulmuş bir analiz; geçersiz veya üstünkörü bir çıkarım; rahatsız edici gramer ve söz dizimi yoktur" demiştir.
Britanya tıp dergisi The Lancet'in editörü Richard Horton ise şöyle demiştir: "Akran denetiminin, yeni bir buluşun kabul edilirliğini -doğruluğunu değil- belirlemeye yarayan kaba bir araçtan öte bir şey olduğunu zannetmek tabii ki bir hata oldu. Hem editörler hem bilimciler akran denetiminin merkezi önemi üzerinde ısrar ediyorlar. Halka sunduğumuz imaja göre, akran denetimi yarı-kutsal bir süreç olarak çalışmakta ve bilimin, objektif doğruluğun kaynağı haline gelmesine yardımcı olmaktadır. Ama aslında biliyoruz ki, akran denetim sistemi taralı, adaletsiz, sorumsuz, noksan, kolayca şike yapılabilir, çoğu zaman aşılayıcı, bazen aptalca ve sıkça yanlış olabilmektedir."
Eleştiriler > Taraflılık ve örtbas etme iddiaları

Yazarlar ve okuyucuların arasına editör ve denetmenlerin girmesi, bu aracı şahısların kamuoyunun bilgilenmesini kontrol gücüne sahip olma olasılığını gündeme getirir. Bazı bilim sosyologları, akran denetimi yüzünden yayımlanabilme yeteneğinin elit tabakaların ve kıskanç kişilerin kontrolüne maruz kaldığını öne sürmüşlerdir. Akran denetim süreci popüler görüşlere muhalefeti bastırabilir. Denetmenler kendi görüşlerine ters düşen sonuçları karşı daha eleştirici, kendileriyle uyumlu olanlara da hoşgörülü olmak eğilimlidir. Yüksek prestijli dergiler veya yayınevleri elit bilimcilere, yeterince itibar kazanmamış bilimcilere kıyasla daha sık denetmenlik görevi verirler. Thomas Kuhn'un bilimsel devrimlerle ilgili gözlemlerine uygun olarak, elit bilimcilerin görüşleriyle uyumlu olan fikirlerin birinci sınıf dergilerde basılabilme olasılığı daha yüksektir, yerleşmiş inançlara karşı çıkan veya devrimci fikirlere kıyasla.
Buna karşın, yeni bilgilerin yayımının tamamen elit bilimciler tarafından kontrolü kolay değildir, çünkü bir makalenin yayımlanabileceği pek çok bilimsel dergi vardır. Ayrıca, akran denetimindeki karar verme sürecinde her denetmenin diğer denetmenlerle görüşmeden ayrı ayrı görüşlerini belirtmesi, bu problemlerin önüne geçmeyi amaçlar:
Başarısızlıklar

Akran denetiminden geçmiş bir makalede bariz temel hatalar kalmışsa ve bunlar makalenin ana çıkarımlarını çökmesine neden oluyorsa akran denetimi başarısızlığa uğramış demektir. Çoğu dergide başarısız akran denetimi olması halinde yapılması belirlenmiş bir prosedür yoktur, sorunu belirten okuyucu mektuplarını yayımlamak dışında.
Bilimsel dergilerde akran denetimi yapılırken makalenin namuslu olarak yazıldığı varsayılır ve bu süreç bilimsel sahtekarlığı bulma amacını taşımaz. Denetmenlerin genelde makalenin yazılmasında kullanılan veriye tam erişimleri yoktur ve makalede verilen bilgilerden bazılarının doğruluğu güvene dayalıdır. Deneysel çalışmalarda bir denetmenin yazarların çalışmasını yeniden üretmesi genelde pratik değildir.
Dinamik ve açık akran denetimi

Geleneksel anonim akran denetiminin sorumluluk içermediği, denetmenlerin suistimaline yol açabileceği, taraflı ve tutarsız olabileceği öne sürülmüştür. Bu eleştiriler yüzünden çeşitli derecede "açık" olan başka akran denetim sistemleri önerilmiştir.
1990'larda başlamak üzere, birkaç bilimsel dergi (2006 senesinde geniş okuyucu kitleli Nature dergisi dahil olmak üzere) hibrit akran denetim süreçleri denemeye başladılar. Bunlarda açık akran denetimi ile geleneksel sistemin paralel çalışmasına izin verilmiştir. İlk sonuçlar net olmamış ama açık akran denetiminde denetmen olmaya davet edilenlerin reddetme olasılığının daha yüksek olduğu bulunmuştur.
2000'lerde tamamen açık akran denetimine dayalı dergiler yayıma başladılar. Akran denetiminin yayım tarihinden sonrasına uzaması olan Açık Akran Yorumu (Open Peer Commentary) yayımlanmış makaleler hakkında uzman yorumları talep edilir ve yazarların bunlara cevap vermesi teşvik edilir. Yani, akran denetimi makalenin yayımlanmasından sonra başlar ve herkesçe yapılabilir.
Dinamik ve açık akran denetimi > Resmî devlet raporlarında akran denetimi

ABD federal devletinin çoğu düzenleyici kurumu bazı bilimsel bilgileri kamuya sunmadan evvel bunları akran denetimi uygulamak zorundadırlar. Bu zorunlulukların ayrıntıları Beyaz Saray'a bağlı Yönetim ve Bütçe Ofisi (Office of Management and Budget, "OMB") tarafından, bir Akran Denetleme Bülteni içinde yayımlanmıştır. Söz konusu bilimsel bilgiler, kamu politikası veya özel sektör kararlarına etki edecek nitelikte olmalıdır. Dergilerdeki akran denetiminden farklı olarak, şeffaflık ilkesi gereği, bazı çok önemli bilimsel değerlendirmeler durumunda, denetmenlerin kimliklerinin ifşa edilmesi gerekmektedir. Bu uygulama, özellikle çevre kirliliği, ilaç reklamları, halk sağlığı gibi siyasi boyutlu konularda yapılan araştırmaların geçerliliğini kontrol etmek için kullanılır.
Tarih

Kayıtlara geçen ilk akran denetimi 1665'te Kraliyet Derneği'nde (Royal Society), Philosophical Transactions of the Royal Society dergisinin kurucusu editörü Henry Oldenburg tarafından uygulanmıştır. Bir dinbilimci olan Oldenburg dergiye sunulan her makalenin kalitesini değerlendiremeyeceğine karar vermiş, bu yüzden bu sorumluluğu bazen uygun uzmanlığa sahip başka bilginlere havale ederdi.
Akran denetiminin günümüzde tanımlandığı biçimiyle ilk uygulaması 1731'de Edinburg Kraliyet Derneği tarafından yayımlanan Medical Essays and Observations olmuştur. Bu dergiye sunulan her makale, dernek üyelerinin seçkin bir grubu tarafından incelenir ve bunların editöre tavsiyesi, makalenin yayımlanabilirliğinde etkili olurdu. Günümüzdeki akran denetim sistemi bu 18. yüzyıl sürecinden evrimleşmiştir. 1752'de bu değerlendirme yöntemi Kraliyet Derneği tarafından da benimsendi. Bu gelişmenin bir sonucu, makalelerinin denetim kurulundan reddedilme olasılığını azaltmak isteyen yazarların, makaleyi resmen dergiye sunmadan önce, çalışmalarının taslaklarını bilimsel dernek toplantılarında sunarak dinleyicilerden görüş almak oldu.
Akran denetimine benzer bir uygulamanın ilk örneği, Suriyeli Ishak bin Ali al-Rahvi'nin (854–931) yazdığı "Hekimin Ahlâkı" adlı eserde görülmektedir. Bu ve bunu izleyen Arap tıp kitapçıklarında, bir hekimin her ziyaretinde hastanın durumuyla ilgili notlarının iki kopya halinde tutması gerektiği yazar. Hasta iyileştiği veya öldüğü zaman hekimin notları başka hekimlerden oluşan yerel bir tıbbî şurâda incelenirdi, gerekli tıbbî bakım standartlarına uyulduğunu kontrol etmek için. Denetimlerinin sonucu olumsuz çıkarsa hekim kötü tedavi görmüş hasta tarafından dava edilebilirdi.
Akran denetimi bilimsel yöntemin bir mihenk taşı olması sadece 20. yy'ın ortalarından beridir, bunun tek istisnası tıp sahası olmuştur. Bundan evvel akran denetiminin diğer sahalarda uygulanması gevşekti. Örneğin Albert Einstein'in Annalen der Physik'in 1905 sayısındaki devrim yaratıcı "Annus Mirabilis" yazıları, derginin baş editörü Max Planck (kuantum teorisinin babası) ve yardımcı editörü Wilhelm Wien dışında kimse tarafından akran denetimine tabi tutulmamıştı. Bu ikisi bariz şekilde Einstein'ın akranı olsalar da (ikisi de fizikte Nobel ödülleri kazandılar), günümüzdeki çoğu bilimsel dergide olduğu gibi resmi bir denetmen paneli oluşturulmamıştı. Kendini kanıtlamış yazar ve editörlere yayım yapmakta daha çok esneklik tanınıyordu o yıllarda. "O yıllarda kanıt yükümlülüğü yeni fikirlerin muhaliflerinindi, savunucularının değil"
İzmit Saat Kulesi

| --- | --- |
İzmit Saat Kulesi (Ekim 2020)

Diğer ad(lar): Kocaeli Saat Kulesi
Genel bilgiler
Tür: Saat kulesi
Mimari tarz: Birinci Ulusal Mimarlık Akımı ·  Neoklasik ve İslami ayrıntılar
Konum: İzmit, Türkiye
Koordinatlar: 40°45′46″K 29°55′11″D﻿ / ﻿40.76278°K 29.91972°D﻿ / 40.76278; 29.91972
Başlama: 1 Eylül 1900
Tamamlanma: Eylül 1902
Yükseklik: 16,4 m
Teknik ayrıntılar
Zemin alanı: 3,65 × 3,65 m
Tasarım ve inşaat
Mimar(lar): Vedat Tek (proje) Mihran Azaryan (uygulama)

İzmit Saat Kulesi ya da diğer adıyla Kocaeli Saat Kulesi, Kocaeli'nin merkezi İzmit'te yer alan bir saat kulesidir. Hem ilin hem de şehrin sembolleri arasındadır.
34. Osmanlı Padişahı II. Abdülhamid'in tahta çıkışının 25. yıl dönümünü anma amacıyla, İzmit Mutasarrıflığının girişimi sonrasında İzmit Belediyesi tarafından yapımına başlandı. Mimar Vedat (Tek) tarafından oluşturulan projenin uygulaması, Mihran Azaryan tarafından yapıldı. 1 Eylül 1900'de temeli atılan kulenin ertesi yıl aynı gün tamamlanması hedeflense de süreç gecikti ve Eylül 1902'de, tamamıyla tamamlanamayan kulenin açılışı gerçekleştirildi.
Birinci Ulusal Mimarlık Akımı'na uygun bir şekilde Neoklasik Osmanlı mimarisi tarzında bir yapı olan İzmit Saat Kulesi'nde Neoklasik ve İslam mimarisi ayrıntıları kullanılmıştır. Kule, tek katlı kaide kısmı ile üç katlı gövde kısmı olmak üzere iki kare prizmadan oluşur. Kaide kısmının üç cephesinde birer mermer sebil yer alır. İkinci katında bir seyir balkonu bulunan yapının gövdesinde pencereler vardır. Her katında farklı süslemelerin olduğu kulenin dördüncü katının dört cephesinde birer saat bulunur. Yapının çatısı piramidal koni şeklindedir.
Tarihi

34. Osmanlı Padişahı II. Abdülhamid'in tahta çıkışının 25. yıl dönümünü kutlama amacıyla İzmit Mutasarrıfı Musa Kâzım Bey'in girişimiyle, İzmit Belediyesi tarafından, Sultan Abdülaziz Kasrı'nın (günümüzde Av Köşkü Saray Müzesi) yanındaki parkta bir saat kulesi inşa edilme kararı alındı. Yapının projesi Mimar Vedat (Tek) tarafından hazırlansa da, uygulama aşaması Mihran Azaryan tarafından, projede yapılan birtakım değişikliklerle gerçekleştirildi. Saat kulesinin temeli 1 Eylül 1900'de atıldı. Kulede kullanılmak üzere Avrupa'dan getirilen saat, belediyenin vergilerini ödeyememesinden ötürü padişahtan vergi muafiyeti izni alınana kadar gümrükte bekletildi. Bu izin, 3 Nisan 1902 tarihli bir belgeyle bu çıktı. İnşasının tamamlanması için hedeflenen tarih olan 1 Eylül 1901'e yetiştirilemeyen saat kulesi, tam olarak hazır olmamasına karşın Eylül 1902'de açıldı. Açıldığı dönemde saat kulesinin balkon korkulukları takılmamış, çevre düzenlemesi yapılmamıştı.
1929 yılında kuledeki saatler, Mustafa Şem'i Pek tarafından imal edilen saatlerle değiştirildi. 1970'te SEKA Genel Müdürlüğünün girişimiyle kulede yapılan restorasyon çalışması Şubat 1971'de tamamlandı. 1999'daki depremde, saçakların altındaki payandalar kırıldı. 2006 yılında Kocaeli Büyükşehir Belediyesinin açtığı ihale sonrasında Aralık 2006'da başlayan saat kulesindeki restorasyon çalışmaları, Mart 2007'de tamamlandı. Bu çalışmalar sonrasında kule, geceleri aydınlatılmaya başlandı. İzmit Belediyesi tarafından Ekim 2010'da, saat kulesi ile çevresinde yapılacak düzenleme için bir ihale başlatıldı. Kasım 2007'de sit alanı ilan edilen bu alan, yapılan düzenlemeler sonrasında Haziran 2011'de gerçekleştirilen bir törenle Kültür Tepesi adıyla açılarak günümüzdeki görünümüne ulaştı. Aralık 2013'te arızalanmasının ardından Aralık 2014'te onarım için Millî Saraylar Başkanlığının saatçisine gönderilen kulenin saati, onarımının ardından Nisan 2015'te yerine konuldu.
Sembolik değeri ve kültürel etkileri

İzmit Saat Kulesi, hem İzmit'in hem de Kocaeli'nin sembollerinden birisidir. Kocaeli Büyükşehir Belediyesinin logosunda, saat kulesinin bir tasvirine yer verilmiştir. Beyoğlu, İstanbul'da bulunan ve Mayıs 2003'te açılan Miniatürk'te; Mayıs 2004'te Konyaaltı, Antalya'da açılan ve 2018'de Kepez'e taşınan Kepez Açık Hava Müzesi'nde; Safranbolu'da bulunan ve 2012'de açılan Zamanın Tanığı Saat Kuleleri Parkı'nda İzmit Saat Kulesi'nin birer maketi yer alır. Türkiye'deki bazı saat kulelerinin yer aldığı pul serisinin Ekim 2001 tarihli bir pulu ile İzmit Belediyesinin girişimi sonucunda PTT tarafından 2017'de basılan ve şehirdeki bazı mekânların fotoğraflarının yer aldığı pul serisindeki pulların birinde, İzmit Saat Kulesi'nin fotoğrafına yer verilmiştir.
Dünya Çocuk Günü, Dünya Kalp Günü, Dünya Otizm Farkındalık Günü, Kadına Yönelik Şiddete Karşı Uluslararası Mücadele Günü, gibi belirli günlere ya da haftalara dikkat çekme veya onları anma; 2020 Dağlık Karabağ Savaşı'nda Azerbaycan'a verilen desteği gösterme gibi çeşitli farkındalık girişimleri, kutlama ya da anma günlerinde kule, farklı renklerle aydınlatılır.
Kulenin 1900'lerdeki görünümü
İzmit Saat Kulesi ile çevresi (Ekim 2020)
Kulenin ilk üç katının görünümü (Mart 2006)
Miniatürk'te sergilenen İzmit Saat Kulesi maketi (Mayıs 2012)
Ana Fernández García

| Ana Fernández García |
| --- | --- |
Ana Fernández 2015 yılında
Doğum: Ana Carlota del Pilar Fernández García 10 Kasım 1989 (35 yaşında) Madrid, İspanya
Milliyet: İspanyol
Meslek: Oyuncu ve şarkıcı
Etkin yıllar: 1993-günümüz
Boy: 1.75 cm
Ebeveyn(ler): Rosa María García

Ana Carlota El Pilar Fernández García (d. 10 Kasım 1989, Madrid), daha çok Ana Fernández adıyla bilinen, Protected televizyon dizisinde ve Las chicas del cable rolleriyle tanınan İspanyol aktris ve şarkıcıdır.