Kur'an tarihi
Raşid halifeler dönemi > Osman ibn Affan ve resmiyet

Kur'an'ın 1924 Kahire yazımı İslam dünyasında yaygın kabul gören, yani günümüzde bilinen hali  kabaca sureleri Fatiha dışında en uzundan en kısa sureye göre sıralayan ve Halife Osman bin Affan zamanında gerçekleştirildiğine inanılan bir düzenlemedir. Kur'an'ı İslami literatürde geçen şekliyle, Muhammedin hayat hikâyesine göre endeksleyen ve sıralayan çalışmalar da siyer ve hadislerde bahsedilen esbab-ı nüzul olarak ifade edilen rivayetler doğrultusunda gerçekleştirilen çalışmalardır.
Kur'anı resmiyeti okunduğu ve yazıldığı şekliyle Müslüman toplumu için bağlayıcı olan şeklidir. Bu kanonik külliyat, Kuran'daki hiçbir şeyin değiştirilemeyeceği veya değiştirilemeyeceği anlamında kapalı ve sabittir. İslam geleneğine göre, resmîleştirme süreci, Muhammed'in ölümünden yaklaşık yirmi yıl sonra, üçüncü halife Osman ibn Affan'ın (h. 23/644–35/655) yönetimi altında sona ermiştir. Ancak tarih erken dönem Arap tarihçileri tarafından kaydedilmemiştir ve kesin kesin değildir.
Osman'ın halifeliği döneminde, Hilafet önemli ölçüde büyümüş, Irak, Suriye, Mısır ve İran'a yayılarak İslam'ın katına çeşitli kültürlerden farklı derecelerde izolasyona sahip birçok yeni mühtedi katmıştı. Bu mühtediler çeşitli diller konuşuyorlardı ve Arapçayı iyi bilmiyorlardı. Osman, Kuran'ın yazılı metnini belirli bir Arap lehçesinde standartlaştırmanın önemli olduğunu hissetti. Kuran'ı derlemenin bir başka nedeni de, Kuran'ı bütünüyle (huffaz) ezberlemiş olan birçok Müslümanın, özellikle savaşlarda ölüyor olmasıydı.
Buhari tarafından nakledilene göre, Irak ve Suriye'den Müslüman güçler arasında, Ermenistan ve Azerbaycan'a bir sefer sırasında cemaat namazlarında Kuran'ın doğru okunması konusunda çıkan bir anlaşmazlık bunun sebebiydi.
General Huzeyfe bin Yeman'ın bu sorunu halifeye bildirdiğine ve ondan birleşik bir metin oluşturmasını istediğine inanılıyor. Çok sayıda askerin Kuran'ı doğru okuma şekli konusunda anlaşmazlığa düşmesi, Huzeyfe'nin birleşik bir metni teşvik etmesine neden olmuş olabilir. Bu sıradaki karışıklığın bir örneği, Taberistan'da bir sefer sırasında, askerlerden birinin Huzeyfe'ye "Resulullah nasıl namaz kıldı?" diye sorduğunda görülüyor. Huzeyfe ona askerin savaşmadan önce dua ettiğini söyledi.
Osman'ın Hafsa'dan Kur'an levhalarını aldığına ve Zeyd başkanlığındaki 3 kişilik heyete Kureyş lehçesine dayalı olarak sayfaları birkaç cilt halinde kopyalamaları talimatını verdiğine inanılır.
Hikâye şöyledir:
Görev bittiğinde Osman bir nüshayı Medine'de bırakarak diğerlerini Kûfe, Basra, Şam' ve bazı rivayetlere göre Mekke'ye gönderdi ve Kur'an'ın diğer bütün-Orijinal nüsha dahil- varyantlarının imha edilmesini emretti. Bazı bilginlere göre bu imha İbn Mes'ûd ve takipçilerinin reddettiğini iddia ettikleri Kufe dışında her yerde yapıldı. (Kufedekiler imha edilmemişti)
Sean Anthony ve Catherine Bronson, "Zührinin - Halife Osman'ın nüshasının toplanması için Hafsa'ın el yazmasının önemini vurgulayan bilinen en eski bilgindir. Hafsa'nın tomarlarının yok edilmesi açıklamalarına kaynak olan Zühri Hafsa'nın ölümünden sonra, erkek kardeşinin el yazmalarını miras aldığını ve onları Osman veya bazı versiyonlara göre Abdülmelik bin Mervan'ın yok etmesine izin verdiğini bildirdi.
Genel inanca göre Osman metni, bugün bilinen sıraya göre 114 surenin tamamını içeriyordu.
Şii Müslümanların Kuran'ın kökenleri hakkındaki inançları bazı açılardan Sünnilerden farklıdır. Etkili Merci'-i taklit   Abu'l-Kasim Hoyi'ye göre, Osman'ın Kuranı toplaması fiziksel değil, mecazi idi. O, ayetleri ve sureleri bir ciltte toplamamıştı, toplama Müslümanları tek bir resmi nüsha okumasında birleştirmesi anlamındaydı. Hoyi ayrıca, Osman'ın Müslümanları birleştirdiği okumanın, çoğu Müslüman arasında dolaşımda olan okuma olduğunu ve Muhammed'den kesintisiz bir aktarım yoluyla onlara ulaştığını iddia eder.
Bu, en çok tartışılan konulardan biridir.