stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Çamlıyazı, Atakum

| Çamlıyazı |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Samsun
Koordinatlar: 41°19′08″N 36°09′04″E﻿ / ﻿41.319°K 36.151°D﻿ / 41.319; 36.151
Ülke:  Türkiye
İl: Samsun
İlçe: Atakum
Coğrafi bölge: Karadeniz Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2000): 431
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0362
İl plaka kodu: 55
Posta kodu: 55000
Resmî site 
Çamlıyazı, Samsun ilinin Atakum ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe

Kırım Savaşı'ndan sonra Rusya, Kırım ve Kafkasya'da yaşayan Müslüman topluluklarını baskı, şiddet ve propaganda yoluyla Hıristiyanlaştırıp Ruslaştırmaya çalışmıştır. 1861 yılında Kafkasya'yı ziyaret eden Rus Çarı II. Aleksandr, işgalden vazgeçmesi için başvuran bir heyete: “Ya gösterilecek yerlere ya da Türkiye’ye göç edersiniz.” cevabını verdi. 1864'te ise Müslüman toplulukların bir ay içinde Kafkasya'yı terk etmelerini istedi. Terk etmeyenlere savaş esiri muamelesi yapacağını ilân etti. Rusların, Kırım ve Kafkaslardaki Müslüman topluluklara yaptıkları baskıların neticesinde halk, Osmanlı topraklarına göç etmek zorunda kaldı.
Kırım Savaşı sonrasında uzun ve yorucu yolculuk sonucunda yüz binlerce Kırım ve Kafkasyalı Osmanlı topraklarına ulaşabildi. Doğrudan Samsun'a ulaşan göçmenlerin yanında önce Trabzon'a gelip, sonradan daimi iskân bölgelerine gönderilmek üzere Samsun'a sevk edilen göçmenlere de rastlanmaktaydı.
Ruslar, Kırım ve Kafkasya'da ekonomik yönden zarara uğramamak için Canik gibi Karadeniz'e çevre sancak ve eyaletlerde yaşayan Rum ve Ermenileri Kafkasya'ya göçe teşvik etti. Çamlıyazı (Mevrek) mahallesi ve civarında yaşayan Rum ve Ermeniler de buna istinaden Kafkasya'ya geri dönmüşlerdir.
Bu göç sonucunda Kırım ve Kafkasya'da yaşayan Müslüman ailelerden bazıları Çamlıyazı (Mevrek) mahallesi ve civarına yerleşerek yaşamlarını günümüze kadar sürdürmüşlerdir. Mahallede yaşayanların soy isimleri çoğunlukla "MIRIK"tır. MIRIK kelimesinin her ne kadar olumlu bir anlamı bulunmasa da mahallenin çok eski yaşlı insanları kendilerinin Kırım'dan geldiklerini ve MIRIK'ın tersten okunuşunun KIRIM olduğunu beyan etmişlerdir. Mevrek mahallesinin adı, sahip olduğu çamlıktan dolayı, Kâzım Taşkıran tarafından Çamlıyazı Mahallesi olarak değiştirilmiştir.
Samsun'un merkez mahallesi olduğu için Samsun'dan pek farklı yapısı yoktur.
Coğrafya

Samsun merkezine 18 km. uzaklıktadır.Alanlıya yakındır.
Nüfus

Köy, göç vermekte değil, göç almaktadır.
| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- |
2007: 
2000: 431    
1997: -
Borçalı

Borçalı (Rusça: Борчалы, Борчало, Борчалу, Борчали; Azerice: Borçalı, Gürcüce: ბორჩალო), Gürcistan'ın Kvemo Kartli bölgesinde yer alan tarihsel bir yerin adıdır.
Borçalı bölgesinin esas kısmı bugün Rustavi merkezli Kvemo Kartli bölgesine, kalan toprakları da Kaheti bölgesine bağlıdır.[kaynak belirtilmeli]
Tarih

"Borçalı" terimi, Kartli ve Kaheti krallıklarına karşı yürüttüğü başarılı seferlerin ardından Şah Abbas (1571-1629) tarafından Debed vadisi boyunca iskân edilen ve Gürcü topraklarında birkaç Kızılbaş hanlığının oluşmasına yol açan Türkmen boylarından gelmektedir.
18. yüzyılda Safevilerin yerini alıp Afşar Hanedanını kuran Nadir Şah'ın öldürülmesinden sonra Afşarlar hanlıklara bölünmüştür. Bu sırada Gence Beylerbeyliği'nin yerine Gence Hanlığı kurulmuştur. Borçalı'da da Gence Hanlığı'na bağımlı Borçalı Sultanlığı[kaynak belirtilmeli] kurulmuştur. Borçalı Sultanlığı, sık sık Kartli Krallığı'na baş kaldırmış ve İran'ın bölgeye seferleri yapmasına yol açıyordu. 1750'li yıllarda Kartli kralı II. Teimuraz, Borçalı Sultanlığı'nı kendi yönetimine bağlamıştır. Kartli ve Kaheti krallıklarını birleştirerek Gürcistan'ın doğusunu bütünleştiren II. Erekle (1746-1798), 1765'te hanlığa son vermiştir.
1801'de Rus İmparatorluğu'nun Kartli-Kakheti Krallığı'nı ilhak ettikten sonra 1840'ta Borçalı bölgesi Gürcü Guberniyasına (Грузинская губерния) bağlanmıştır. 1880'de de Tiflis Guberniyası (Тифлисская губерния) içinde Borçalı Uyezdi (Борчалинский уезд) kurulmuştur. Borçalı Uyezdi sınırları içinde yönetim merkezi Büyük Şulaveri[kaynak belirtilmeli]'nin yanı sıra bugünkü Tsalka, Manglisi, Tetritskaro, Dmanisi (Başkeçid), Bolnisi (Garatepe) ve Marneuli (Sarvan) ilçelerini, ayrıca Azerbaycan ve Ermenistan sınırları içindeki bazı toprakları kapsıyordu.[kaynak belirtilmeli]
Sovyetler Birliği döneminde Gürcistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin bir bölgesi olmuştur. Borçalı Uyezd'da Türkler, Almanlar, Urumlar, Ruslar ve Gürcüler yaşıyordu. Gürcistan bağımsız olunca yine Gürcistan sınırları içinde kalmıştır.
Not

↑  "Халаддин Ибрагимли. Азербайджанцы Грузии. 2006". 4 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Ekim 2012.
↑  Ketevan Nadiradze (2012). Caucasus in georgian sources: Foreign States, Tribes, Historical Figures. Encyclopedical Dictionary. Tiflis: Favorite. s. 382. ISBN 978-9941-0-3946-1.
Şerif Sezer

| Şerif Sezer |
| --- | --- |
Doğum: 12 Aralık 1946 (78 yaşında) Mudanya, Bursa, Türkiye
Meslek: Oyuncu
Etkin yıllar: 1965-günümüz
Evlilik: Azmi Arna (e. 1971)
Çocuk(lar): Deniz Arna
Ödüller: Tüm Liste

Şerif Sezer (d. 12 Aralık 1946, Bursa), Türk sinema ve dizi oyuncusudur.
Devlet Tiyatroları oyuncusu olarak tiyatro yapan Şerif Sezer, Sinan Çetin'in yönettiği 1980 yapımı Bir Günün Hikâyesi adlı filmle sinema oyunculuğuna başladı. Sinemada genellikle Doğulu ve köylü kadınları canlandırdı. Yılmaz Güney ve Şerif Gören'in yönettiği Yol (1981) ve Erden Kıral'ın yönettiği Hakkâri’de Bir Mevsim (1982), rol aldığı önemli filmlerdendir. 2002 yılında Asmalı Konak dizisinde Ali Hamzaoğlu'nun kız kardeşi "Kader" rolü ile geniş kitlelerce tanınmıştır.
Filmografisi > Filmler

Yol (1982)
Hakkâri'de Bir Mevsim (1982)
Her Şeye Rağmen (1987)
Av Zamanı (1988)
Hamam (1997)
O da Beni Seviyor (2001)
Mustafa Hakkında Her Şey (2003)
Babam ve Oğlum (2005)
Deli Deli Olma (2009)
Güneşi Gördüm (2009)
Devrimden Sonra (2011)
Yangın Var (2011)
Toprağa Uzanan Eller (2013)
Kuzu (2014)
Memleket (2015)
İstanbul Kırmızısı (2016)
Çocuklar Sana Emanet (2018)
Kızım Gibi Kokuyorsun (2019)
Başkan (2024)
Filmografisi > Diziler

Asmalı Konak (2002-03)
Çemberimde Gül Oya (2004)
Beyaz Gelincik (2005-2007)
Kabuslar Evi (2006)
Yersiz Yurtsuz (2007)
Sınıf (2008)
Kül ve Ateş (2009)
Ateşe Yürümek (2010)
Lale Devri (2010)
Hanımeli Sokağı (2010)
Anneler ve Kızları (2011)
Karagül (2013-2016)
Benim Adım Melek (2019-2021)
Yüzleşme (2019)
Yalı Çapkını (2022-günümüz)
Tiyatro oyunları

1965: Köşe Başı : Ahmet Kutsi Tecer - Ankara Devlet Tiyatrosu
1966: Aya Bir Yolcu : Aydın Arıt - Ankara Devlet Tiyatrosu
1966: Papatya Falı : Jean Anoulh - Ankara Devlet Tiyatrosu
1967: Ayak Bağı : Georges Feydeau - Ankara Devlet Tiyatrosu
1967: Evlere Şenlik : Hüseyin Rahmi Gürpınar - Ankara Devlet Tiyatrosu
1968: Çınar Dede ile Ihlamur Nine : Semih Sergen - Ankara Devlet Tiyatrosu
1979: Kadife Çiçekleri : Paul Zindel - İstanbul Devlet Tiyatrosu
1980: Bir Yaz Dönümü Gecesi Rüyası : William Shakespeare - İstanbul Devlet Tiyatrosu
1982: Glgameş : Orhan Asena - İstanbul Devlet Tiyatrosu
1982: Hayaletler Sonatı : August Strındberg - İstanbul Devlet Tiyatrosu
1983: Limon : Memet Baydur - İstanbul Devlet Tiyatrosu
1989: Kıral Üşümesi : Sabahattin Kudret Aksal - İstanbul Devlet Tiyatrosu
1991: Ölüm Tuzağı : Ira Levin - İstanbul Devlet Tiyatrosu
1996: Babaannem Yüz Yaşında : Roberto Cossa - İstanbul Devlet Tiyatrosu
2001: Caligula : Albert Camus - İstanbul Devlet Tiyatrosu
2010: Tilt (oyun) : Ebru N. Celkan -  Volt Tiyatrosu
2011: Cam Yapraklar : Philip Ridley -  Yan Etki
Ödüller

1988: 1. Ankara Film Festivali - 
En İyi Kadın Oyuncu - Her Şeye Rağmen
1997: 11. Altın Koza Film Festivali - En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu - Hamam
1998: 10. Ankara Uluslararası Film Festivali - En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu - Hamam
2004: 37. Sinema Yazarları Derneği Ödülleri - En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu - Mustafa Hakkında Herşey
2005: 10. Sadri Alışık Tiyatro ve Sinema Oyuncu Ödülleri - En Başarılı Yardımcı Kadın Oyuncu - Mustafa Hakkında Herşey
2005: 38. Sinema Yazarları Derneği Ödülleri - En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu - Babam ve Oğlum
2006: 25. Uluslararası İstanbul Film Festivali - En İyi Kadın Oyuncu - Babam ve Oğlum
2021: 28. Adana Altın Koza Film Festivali - Yaşam Boyu Onur Ödülü
İsak Altabev

| İsak Altabev> Türkiye Büyük Millet Meclisi 11. Dönem Milletvekili |
| --- | --- |
Görev süresi 1 Kasım 1957 - 25 Mayıs 1960
Seçim bölgesi: 1957 – İstanbul
Kişisel bilgiler
Doğum: 1900 İstanbul, Osmanlı Devleti
Ölüm: 6 Mart 1962 (62 yaşında) İstanbul
Defin yeri: Ulus Sefarad Mezarlığı, İstanbul
Milliyeti: Türkiye Yahudisi
Partisi: Demokrat Parti
Bitirdiği okul: Berlin Üniversitesi
İshak Altabev (d. 1900 - ö. 6 Mart 1962), Yahudi kökenli Türk siyasetçidir.
Berlin Üniversitesi'nden mezun olmuştur. Dentsche Orient Bank Berlin Merkezi ve İstanbul Şubesi Memurluğu, İstanbul G. ve A. Baker Firması İthalat Şubesi Müdürlüğü, Koç Ticaret A.Ş.ortaklığı ve İdare Meclisi Üyeliği, Tüccarlık, Sanayicilik, Fakirleri Koruma Cemiyeti ve Haham Başılık Hayır Komisyonu Başkanlığı yapmıştır. TBMM XI. Dönem İstanbul Milletvekilidir. Evlidir.
27 Mayıs Darbesi'ni takiben kurulan Yassıada Yargılamaları'nda, diğer Demokrat Parti Milletvekilleriyle beraber 4 yıl 2 ay hapse mahkûm edilerek Kayseri'de hapsedildi. Cezaevinde iken geçirdiği bir beyin kanaması üzerine şartlı tahliye edilerek ameliyat edilmek üzere Fransız Hastanesi'ne yatırılan Altabev, tüm gayretlere rağmen kurtarılamadı ve 6 Mart 1962 günü yaşamını yitirdi. İsak Altabev, 7 Mart 1962 günü Neve Şalom Sinagogu'ndaki cenaze töreninden sonra Ulus Sefarad Mezarlığı'nda defnedildi.
İsmail

Başlığın diğer anlamları için İsmail (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
Arap Çölü'nün kuzeyinde, suya ihtiyacı olan küçük İsmail ve annesi Hacer (François-Joseph Navez)
İsmail (Arapça: إِسْمَاعِيْل, romanize: ʾIsmāʿīl) veya Yişmael, Tanah ve Kur'an'da bahsedilen İbrani din büyüğü. Yahudilikte, Hristiyanlıkta ve İslamda, İbrahim'in ilk oğlu olarak geçer. Özellikle İslam'da önemi oldukça yüksektir.
Etimoloji

İsmail ismi, İbranice kökenlidir (יִשְׁמָעֵאל, Yismael). Yisma "duymak" veya "işitmek", El ise "Tanrı" veya "Yaratan" anlamındadır; yani "Tanrı duydu", "Tanrı duyacak" demektir. İbrahim'in, oğluna bu ismi koymasının sebebi, Torah'ya göre; Tanrı'ya uzun süre çocuğunun olması için dua etmesi ve sonunda Tanrı'nın, İbrahim'i duyup çocuk sahibi yapmasıdır.
Yahudilikte ve İslam'da

Tora ve Kur'an'a göre, babası İbrahim, annesi ise Hacer'dir. İslam inancında Zebihatullah, yani "Allah'ın kurbanı" denir ve yine İslam inancına göre Muhammed'in atasıdır. İbrahim 86 yaşında iken, cariyesi Hacer'den oğlu İsmail doğdu. Daha sonra İbrahim 100, Sare 90 yaşında iken, Yahveh'in mucizesi ile İshak doğdu.Tekvin
İslam kaynaklarına göre, İbrahim'in büyük oğlu İsmail'in soyu, bugünkü Arap milletini oluşturmuştur. İbrahim Tora'ya göre Hacer ve İsmail'i bugünkü Ürdün sınırına (Paran) yollamıştır. İsmail ve soyu orada büyüdü. Ürdün, Arabistan ve güney Edom'u ele geçirdi. İslami inanışa göre Hacer ile İsmail bugünkü Mekke'nin bulunduğu yere gelirler ve Zemzem Kuyusunu bulurlar. Daha sonra da İbrahim gelerek birlikte Kabe'yi inşa ederler. Ayrıca İbrahim'in gördüğü bir rüya üzerine İsmail'i kurban sunduğuna, sonra da Allah'ın İsmail'i kurtarmak için gökten bir koç indirdiğine inanılır.
"Ey Rabbim! Bana salihlerden olacak bir çocuk bağışla. Biz de ona uysal bir oğul müjdeledik. ''Çocuk kendisiyle birlikte koşup yürüyecek yaşa gelince İbrahim ona, “Yavrum, ben rüyamda seni boğazladığımı gördüm. Düşün bakalım, ne dersin?” dedi. O da, "Babacığım, emrolunduğun şeyi yap. İnşaallah beni sabredenlerden bulacaksın" dedi. Nihayet her ikisi de boyun eğip, İbrahim de onu yüzüstü yere yatırınca ona, şöyle seslendik: "Ey İbrahim! Gördüğün rüyayı yerine getirdin. Şüphesiz biz iyilik yapanları böyle mükafatlandırırız." "Şüphesiz bu apaçık bir imtihandır." Biz, (İbrahim'e) büyük bir kurbanlık vererek O'nu kurtardık. Sonradan gelenler arasında ona güzel bir ad bıraktık. İbrahim'e selam olsun''Saffat Suresi
''İbrahim'in, İsmail'le birlikte, Beytullah'ın ana duvarlarını yükselterek şöyle yakardıkları zamanı da an: "Rabb'imiz, bizden gelen niyazları kabul buyur; sen, evet sen, Semî'sin, her şeyi çok iyi duyarsın; Alîm'sin, her şeyi çok iyi bilirsin."Bakara Suresi
''Kur'ân'da İsmail'i de an; çünkü o, vaadine sadık bir kuldu ve gönderilmiş bir peygamberdi. Ailesine ve çevresine namaz kılmayı ve zekat vermeyi emrederdi ve Rabbinin katında hoşnutluğa ermişti.''Meryem Suresi
"Rabbimiz, gerçekten ben, çocuklarımdan bir kısmını beyt-i haram yanında ekini olmayan bir vadiye yerleştirdim; rabbimiz, dosdoğru namazı kılsınlar diye (öyle yaptım), böylelikle sen, insanların bir kısmının kalplerini onlara ilgi duyar kıl ve onları birtakım ürünlerden rızıklandır. Umulur ki şükrederler."İbrahim Suresi
On iki oğul ve bir kızı olan İsmail'in çocukları:
Nebaioth (Nabit)
Kedar (Kaydar)
Adbeel (İzil/İdbil)
Mibsam (Mesma/Rama)
Mishma(Mişa)
Dumah (Duma)
Massa (Mâs/Mâş)
Hadad (Ezer/Ezür)
Tema (Tamya)
Jetur (Katura)
Naphish (Kafes)
Kedemah (Kaydman)
Mahalath ya da Bashemath (Basma) - Yakup peygamberin ikizi Esav ile evlendi.
Tarihsellik

İtalyan arkeolog Paolo Matthiae ve onun ekibi tarafından 1974-75 yılları arasında antik kent Tell Mardikh kazıları sırasında keşfedilen ve M.Ö. 2500 ve şehrin yıkıldığı M.Ö. 2250 yılları arasına tarihlenen Ebla tabletlerinde İsmail'in adı geçmektedir.
Soyağaçları

Nuh'un oğlu Sam'dan İbrahim'e
İbrahim'in, eşleri Hacer (İsmail dahil) ve Ketura'dan doğan nesli
Weimar Cumhuriyeti
Ad ve simgeler

Weimar Cumhuriyeti, anayasasını kabul eden Meclis 6 Şubat 1919'dan 11 Ağustos 1919'a kadar Weimar'da toplandığı için bu şekilde adlandırılmıştır, ancak bu isim ancak 1933'ten sonra yaygınlaşmıştır.
Weimar Cumhuriyeti, 1919 ile 1933 yılları arasında Alman devletine verilen isimdi. "Deutsches Reich" (Alman İmparatorluğu) terimi resmi olarak muhafaza edildi, ancak bu dönemde neredeyse hiç kullanılmadı. Katolik Merkez Partisi olarak da bilinen Alman Merkez Partisi "Deutscher Volksstaat" (Alman Halk Devleti) terimini tercih ederken, Almanya Sosyal Demokrat Partisi "Deutsche Republik" (Alman Cumhuriyeti) terimini tercih etti. "Republik von Weimar" (Weimar Cumhuriyeti) terimi ilk kez 1929 yılında Adolf Hitler tarafından yapılan bir konuşma sırasında dile getirilmiş ve terimin yaygınlaşması 1930'ları bulmuştur. Tarihçi Richard J. Evans, "Deutsches Reich" teriminin Orta Avrupa'daki tüm Almanca konuşanları kapsayan güçlü bir Alman devleti imajını çağrıştırdığını ve bunun da Nazi sloganı olan "tek Halk, tek İmparatorluk, tek Lider" ile örtüştüğünü belirtmektedir.
Ad ve simgeler > Bayrak ve arma

Eski siyah-kırmızı-altın üç renk Weimar Anayasası'nda ulusal bayrak olarak adlandırılmıştır. Nazi Partisi'nin iktidarı ele geçirmesinin ardından 1935 yılında kaldırılmıştır. Arma başlangıçta 1849 tarihli Paulskirche Anayasası tarafından getirilen ve Kasım 1911'de ilan edilen "Reichsadler "e dayanıyordu. 1928 yılında Karl-Tobias Schwab tarafından yapılan yeni bir tasarım ulusal arma olarak kabul edilmiş, 1935 yılında Nazi "Reichsadler"i ile değiştirilene kadar bu arma kullanılmış ve 1950 yılında Federal Almanya Cumhuriyeti tarafından yeniden kabul edilmiştir.
Tarih

I. Dünya Savaşı 28 Temmuz 1914 ile 11 Kasım 1918 tarihleri arasında gerçekleşti ve bu süre zarfında 70 milyondan fazla askeri personel seferber edildi; savaş 20 milyon askeri ve sivil ölümle sona erdi- milyonlarcasını oluşturan 1918 İspanyol gribi pandemisinden kaynaklanan ölümler hariç- bu da onu tarihteki en büyük ve en ölümcül savaşlardan biri haline getirdi.
Avrupa'da ve dünya çapında birçok cephede dört yıl süren savaşın ardından, Ağustos 1918'de son Müttefik taarruzu başladı ve Almanya ile Merkezi Güçler'in konumu kötüleşerek barış talep etmelerine yol açtı. İlk teklifler Müttefik Devletler tarafından reddedildi ve Almanya'nın durumu daha da umutsuz hale geldi. Yaklaşan askeri yenilginin farkındalığı 1918-1919 Alman Devrimi, 9 Kasım 1918'de cumhuriyetin ilanı, Kayzer II. Wilhelm'in tahttan çekilmesi ve Almanya'nın teslim olması, İmparatorluk Almanyası'nın sonunu ve Weimar Cumhuriyeti'nin başlangıcını işaret eder.
Tarih > Kasım Devrimi (1918–1919)

Ekim 1918'de Alman İmparatorluğu, seçilmiş parlamentonun yetkilerini arttıran bir anayasa reformu geçirdi. Aynı ayın 29'unda Kiel'de, 1917 Rus Devrimi'ndeki Sovyetler model alınarak İşçi ve Asker Konseyleri kurmaya başlayan denizciler arasında bir isyan patlak verdi. Devrim hızla Almanya geneline yayıldı ve katılımcılar çeşitli şehirlerde can kaybı olmadan askeri ve sivil güçlerin kontrolünü ele geçirdi.
O dönemde, esas olarak işçileri temsil eden sosyalist hareket iki büyük sol partiye bölünmüştü: acil barış görüşmeleri çağrısında bulunan ve Sovyet tarzı bir komuta ekonomisini savunan Almanya Bağımsız Sosyal Demokrat Partisi (USPD) ve savaş çabalarını destekleyen ve parlamenter sistemi tercih eden Almanya Sosyal Demokrat Partisi (SPD), aynı zamanda "Çoğunluk" Almanya Sosyal Demokrat Partisi (MSPD) olarak da bilinir. İsyan, konseylerin Sovyet tarzı istekleri nedeniyle yerleşik ve orta sınıflar arasında büyük korkuya neden oldu. Merkezci ve muhafazakar vatandaşlar için ülke komünist bir devrimin eşiğinde gibi görünüyordu.
Philipp Scheidemann Reichstag binasından Alman Cumhuriyeti'ni ilan ederken
7 Kasım'a gelindiğinde devrim Münih'e ulaşmış ve Bavyera Kralı Ludwig III'ün kaçmasıyla sonuçlanmıştı. MSPD tabandaki desteğinden faydalanarak hareketin ön saflarında yer aldı ve Kayzer II. Wilhelm'in tahttan çekilmesini talep etti. Wilhelm reddedince, Baden Prensi Max bunu yaptığını açıkladı ve Hohenzollern Hanedanı'nın başka bir üyesi altında bir naiplik kurmaya çalıştı. MSPD'de kendi kendini atayan bir askeri uzman olan Gustav Noske, daha fazla huzursuzluğu önlemek için Kiel'e gönderildi ve Kiel kışlasındaki isyancı denizcileri ve destekçilerini kontrol etme görevini üstlendi. Devrimci mücadele konusunda deneyimsiz olan denizciler ve askerler onu deneyimli bir politikacı olarak karşıladı ve bir uzlaşma için pazarlık yapmasına izin vererek üniformalı devrimcilerin ilk öfkesini yatıştırdı.
9 Kasım'da MSPD üyesi Philipp Scheidemann Berlin'deki Reichstag binasında, monarşi mi yoksa cumhuriyet mi sorusunun ulusal bir meclis tarafından yanıtlanması gerektiğine inanan MSPD lideri Friedrich Ebert'in öfkesine rağmen "Alman Cumhuriyeti "ni ilan etti. İki saat sonra, komünist Spartakusbund'un (Spartaküs Birliği) eş lideri Karl Liebknecht tarafından Berliner Stadtschloss'ta "Özgür Sosyalist Cumhuriyet" ilan edildi. İmparatorluk Şansölyesi Baden Prensi Max yetkilerini gönülsüzce kabul eden Friedrich Ebert'e devretti. Ebert ve Hugo Haase liderliğinde üç MSPD ve üç USPD üyesinden oluşan "Halk Temsilcileri Konseyi" adında bir koalisyon hükûmeti kuruldu. Geçici bir bakanlar kurulu olarak hareket etmeye çalıştı, ancak iktidar sorunu cevapsız kaldı.
11 Kasım'da Compiègne'de Alman temsilciler tarafından bir ateşkes imzalandı ve Müttefikler ile Almanya arasındaki askeri operasyonlar fiilen sona erdi. Bu, Müttefikler tarafından herhangi bir taviz verilmeksizin Almanya'nın teslim olması anlamına geliyordu; deniz ablukası tam barış şartları kabul edilene kadar devam edecekti. Kasım 1918'den Ocak 1919'a kadar Alman siyaseti, farklı grupların kontrol ve güç için mücadele ettiği bir akış halindeydi.
Tarih > Kriz yılları (1919–1923) > Siyasi kargaşa: siyasi cinayetler ve iktidarı ele geçirme girişimleri

Weimar Cumhuriyeti hem soldan hem de sağdan muhalefetle karşılaştı. Almanya Komünist Partisi gibi gruplar tarafından temsil edilen radikal sol, iktidardaki Sosyal Demokratları komünist bir devrimi engelleyerek işçi hareketinin ideallerine ihanet etmekle suçladı ve Cumhuriyeti yıkmaya çalıştı. Öte yandan, çeşitli sağcı gruplar Alman İmparatorluğu gibi otoriter bir monarşiyi tercih ederek her türlü demokratik sisteme karşı çıktı. Bazı sağcılar, özellikle de eski subaylar, Almanya'nın Birinci Dünya Savaşı'ndaki yenilgisinden Sosyalistleri ve Yahudileri sorumlu tutuyordu.
Sonraki yıllarda merkezi hükûmet, Reichswehr'in desteğiyle Almanya'nın şehirlerinde patlak veren şiddet olaylarına sert bir şekilde müdahale etti. Sol, Sosyal Demokratları devrim ideallerine ihanet etmekle suçlarken, ordu ve hükûmet tarafından finanse edilen Freikorps grevci işçilere karşı şiddet eylemlerinde bulundu.
Weimar Cumhuriyeti'ne karşı ilk büyük meydan okuma 1919'da bir grup komünist ve anarşistin Münih'te Bavyera hükûmetini ele geçirmesi ve Bavyera Sovyet Cumhuriyeti'nin kurulduğunu ilan etmesiyle geldi. Ayaklanma, solcu güçleri bastırmak için para alan eski askerlerden oluşan bir grup olan Freikorps tarafından acımasızca bastırıldı.
1920'de Kapp Darbesi sırasında 12.000 Freikorps askeri Berlin'i işgal etti ve sağcı bir gazeteci olan Wolfgang Kapp'ı şansölye olarak atadı. Ulusal hükûmet, Kapp hükûmetinin sadece dört gün sonra çökmesine yol açan bir genel grev çağrısında bulundu.
Mart 1921'de Ruhr bölgesinde bir işçi ayaklanması başladı ve 50.000 kişi bir "Kızıl Ordu" oluşturarak eyaletin kontrolünü ele geçirdi. Düzenli ordu ve Freikorps isyanı bastırdı. SPD liderleri, sosyalist bir rejimin kurulmasından yana olan USPD destekçileri tarafından yönetilen isyanı desteklemedi.
Ağustos 1921'de Maliye Bakanı Matthias Erzberger ve Dışişleri Bakanı Walther Rathenau Konsolosluk Örgütü üyeleri tarafından öldürüldü. Bir Yahudi olan Rathenau, Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti ile 1922 Rapallo Antlaşması yoluyla Almanya'nın izolasyonunu kırma çabaları nedeniyle de hedef alınmıştı. Buna karşılık hükûmet bir "Cumhuriyeti Savunma Yasası" çıkardı ve kurbanlar için halka açık büyük cenaze törenleri düzenledi. Ancak sağcı devlet suçluları faaliyetlerine devam etti ve imparatorluk muhafazakârlığından etkilenen yargıçlar tarafından verilen hafif cezalar Cumhuriyeti daha da zayıflattı.
Tarih > Altın Dönem (1924-1929)

Gustav Stresemann 1923'te 100 gün boyunca Reichskanzler ve 1923'ten 1929'a kadar Goldene Zwanziger ("Altın Yirmiler") olarak bilinen Weimar Cumhuriyeti'nin göreceli istikrar döneminde dışişleri bakanı olarak görev yaptı. Bu süre zarfında ekonomi büyüdü ve sivil huzursuzluk azaldı. Stresemann, 1923'te Rentenmark'ın piyasaya sürülmesiyle Alman para birimini istikrara kavuşturmak için çalıştı ve bu da Weimar Cumhuriyeti ekonomisine olan uluslararası güveni daha da artırdı.
Almanya'nın tazminat yükümlülüklerini yerine getirmesine yardımcı olmak için 1924'te Dawes Planı oluşturuldu ve Amerikan bankalarının Alman bankalarına Alman varlıklarını teminat göstererek borç vermesini içeriyordu. Almanya ayrıca Rapallo Antlaşması aracılığıyla Sovyetler Birliği ile diplomatik ilişkiler kurdu ve Fransa, Belçika, İngiltere ve İtalya ile Locarno Antlaşması imzaladı. Bu, Almanya'nın uluslararası konumunu iyileştirdi ve 1926'da Milletler Cemiyeti'ne kabul edilmesine yol açtı.
Bu dönemde ticaret arttı ve işsizlik azaldı, ancak Stresemann'ın reformları Weimar Cumhuriyeti'nin altında yatan zayıflıkları tam olarak ele almadı. Siyasi durum, sık sık hükûmet değişiklikleri nedeniyle istikrarsızdı ve Amerikan finansına artan bağımlılık kısa ömürlü oldu. Büyük Buhran özellikle Almanya'yı derinden etkiledi.
1920'ler aynı zamanda Almanya'da Weimar kültürü olarak bilinen, edebiyat, sinema, tiyatro ve müzikte yaratıcılığın arttığı kültürel bir rönesansa sahne oldu. Özellikle Berlin'deki kültürel ortam, kapitalist aşırılıkların reddi ve devrimci değişim çağrısı ile damgasını vurdu.