Paris Yolculuğu
Konusu

Zaman II. Dünya Savaşı'nın ilk yıllarıdır, yer ise Nazi Almanyası'nın işgali altındaki Fransa'nın başkenti Paris'tir. Savaş şartlarının getirdiği kıtlık ve yoksulluk tüm Parislilerin iliklerine kadar işlemiştir. Günün belli saatlerinde kentte elektrikler kesilmekte, karartma yapılmakta, işgalcilerin uyguladığı sıkıyönetim de halkı canından bezdirmektedir. Ama hepsinden daha fazla da yiyecek kıtlığı insanların belini bükmektedir. Her olağanüstü dönemde olduğu gibi burada da arz talep kuralları devreye girmiş ve bir karaborsa piyasası oluşmuştur. Bu piyasada kömürden sabuna, gaz yağından gıda maddelerine kadar her şey el altından fahiş fiyatlarla satılmaktadır. Bu karaborsacılardan biri de Jambier (Louis de Funès) adında bir bakkaldır ve stokladığı gıda maddelerini hem tezgâh altından dükkânında satmakta hem de kuryeleri aracılığıyla zengin müşterilerine pazarlamaktadır.
İşsiz bir taksi şoförü olan Marcel Martin (Bourvil) de karısı Mariette'e (Jeannette Batti) bakabilmek için çaresizce karaborsa işine girmiştir. Ortağıyla birlikte Jambier'nin kuryeliğini yaparak mallarını karaborsaya sürmektedir. Bir gece Jambier'nin ağzına kadar erzak dolu mahzeninde bağırta bağırta kesilen yüz kiloluk bir domuz parçalara ayrılarak müşterilere dağıtılmaya hazırlanırken bir aksilik olur ve Marcel'in ortağı Létambot'nun tutuklandığı haberi gelir. Dört bavula sığdırılan etleri Marcel'in tek başına taşıması olanaksızdır (Filmin ABD'deki gösterim adı da "Dört Bavul Dolusu"dur). Tam da bu sırada kafeye giren karizmatik görünümlü bir adamın umursamaz davranışlarının Létambot'yu tutuklayan sivil polislerle örtüştüğünü fark ederler ve ona karşı temkinli yaklaşmaya başlarlar. Adının Grandgil (Jean Gabin) olduğunu öğrendikleri bu adama karısının birazcık nazik davranması, Marcel'i kıskançlık krizine sokar ve karısıyla kavga etmeye başlarlar. Sinirlenerek tokatladığı Mariette kafeyi terkedince Grandgil'e yanaşan Marcel önce ona yemek ve içki ısmarlar, sonra da kuşkuları tam dağılmamış da olsa çaresizce ona iş ortaklığı teklif eder.
Grandgil aslında tanınmış ve başarılı bir ressamdır ama mesleğini sorduğunda Marcel onun boyacı olduğunu sanır (Fransızcada her ikisi de Peintre). Ellerinde kıymetli domuz etleriyle dolu dört bavul olduğu halde dondurucu derecede soğuk bir gecede Paris sokaklarına çıkan iki uyumsuz adam, malı teslim edecekleri müşteriye ulaşmak için tüm şehrin sokaklarını yayan dolaşacaklar, Alman devriyelerinden ve Fransız polisinden köşe bucak kaçacaklar, etin kokusunu alarak peşlerine düşen sokak köpekleriyle dalaşacaklar, türlü çeşitli karakterle karşılaşacaklar, zaman zaman da birbirleriyle uğraşacaklardır.
Bir ara uğradıkları Grandgil'in evindeki ihtişamı gören Marcel ancak o zaman onun ünlü bir ressam olduğunu öğrenir ve Grandgil'in o zamana kadarki rahat, kendine güvenli, boşvermiş ve alaycı davranışlarına bir anlam verebilir. Grandgil, eğlenceli bulduğu bu riskli işi sadece meraktan ve macera olsun diye kabul etmiştir (Amerikalı film eleştirmeni Pauline Kael'e göre kudretli bir adam olan Grandgil adeta şehvetle bağlı olduğu hayattan o kadar fazla haz alıyordu ki, onunla oyun oynamaktan çekinmiyordu). Oysa Marcel sadece hayatta kalabilmek için karaborsa işine girmiştir.
Etleri teslim edecekleri dükkâna geldiklerinde hallerinden kuşkulanan kasap onlara kapıyı açmaz. Gürültü yapmaya başlayan ikili o sırada mahalleden geçmekte olan motorize bir Alman devriyesi tarafından tutuklanarak komuta merkezine getirilir. Alman komutan Grandgil'in adını duyar duymaz ona çok saygılı ve nazik davranmaya başlar. Almanya'da da tanınan ve sevilen bir ressam olan Grandgil'in bir taş baskı tablosu da komutanın kuzeninin Köln'deki galerisinde asılıdır. Grandgil Marcel'e de kefil olur. Komutan her ikisini de serbest bırakmaya hazırlanırken kentte bir Nazi Albayının öldürüldüğü haberi gelir, ortalık karışır. O gece onlarla birlikte tutuklanarak merkeze getirilmiş bir grup Parisliyle birlikte askeri bir kamyona bindirilerek toplama kampına doğru gönderilirlerken sanat aşığı komutan yeniden bir ayrıcalık yapar ve bu kez sadece Grandgil'i kamyondan indirterek onu yeniden kurtarmış olur. İki adam bir daha birbirinden haber alamaz.
Yıllar geçmiş, savaş sona ermiştir. Filmin sonunda bir taksiyle Paris garına gelen Grandgil, bavullarını trene taşıyan hamalın Marcel olduğunu tam tren hareket ederken anlar. Marcel de onu tanımıştır. Peronda hızlanan trenle birlikte koşan Marcel'e "halâ bavulları taşıyor musun" diye sorar, o da "evet, ama artık başka insanlarınkini" diye cevap verir. Marcel yeni işinde de halâ o eski ağırbaşlı centilmen tavırlarını korumaktadır.