stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Üçüncü veba salgını

1897'de Karaçi'de bir doktor tarafından tedavi edilen veba hastası.
1910-1911'de Mançurya vebası kurbanlarının resmi
Üçüncü veba salgını, Çing hanedanlığının Xianfeng İmparatorunun beşinci yılında 1855'te Çin'in Yunnan kentinde başlayan büyük bir bubonik veba salgınıydı. Bubonik (hıyarcıklı) vebanın bu bölümü, tüm yerleşik kıtalara yayıldı ve nihayetinde Hindistan ve Çin'de (ve belki de dünya çapında 15 milyon) 12 milyondan fazla ölüme yol açtı. Ölümlerin en az 10 milyonu yalnızca Hindistan'da meydana geldi. Bu salgın tarihin en ölümcül salgınlarından biri olarak kayıtlara geçti. Dünya Sağlık Örgütü tarafından pandemi dünya çapındaki kayıpların yılda 200'e düştüğü 1960 yılına kadar aktif olarak kabul edildi. Veba ölümleri o zamandan beri her yıl daha düşük bir seviyede devam etmektedir.
Üçüncü veba salgını ismi bu pandeminin Avrupa toplumunu etkileyen üçüncü büyük hıyarcıklı veba salgını olduğunu ifade eder.Justinian Vebası ile başlayan Birinci veba salgını ile 541 ve 542 yıllarında Bizans ve çevreleyen alanlar ciddi oranda etkilenmiş, pandemi 8. yüzyılın ortalarına kadar art arda dalgalar halinde devam etmiştir. İkincisi, 1346'dan 1353'e kadar genişleyen bir dizi enfeksiyon dalgasında Avrupa nüfusunun en az üçte birini öldüren Kara Ölüm ile başlamış, bu salgın 19. yüzyıla kadar düzenli olarak tekrarlamıştır.
Çalışmalar, 19. yüzyılın sonları/20. yüzyılın başlarındaki bu pandemi dalgalarının iki farklı kaynaktan gelmiş olabileceğini gösteriyor. İlki öncelikle hıyarcıklıydı ve okyanus ticareti yoluyla enfekte kişilerin, farelerin ve pire barındıran kargoların taşınması yoluyla dünya çapında taşındı. İkincisi, daha öldürücü tür, esas olarak güçlü bir kişiden kişiye bulaşma gösteren karakter olarak pnömonik vebaydı. Bu tür büyük ölçüde Asya, özellikle Mançurya ve Moğolistan ile sınırlıydı.
Kökenler

Hıyarcıklı veba, Orta Asya'daki enfekte yer kemirgenlerinin popülasyonlarında endemiktir ve yüzyıllardır o bölgedeki göçmen ve yerleşik insan popülasyonları arasında bilinen bir ölüm nedeniydi. Siyasi çatışmalar ve küresel ticaret nedeniyle yeni insanların akını hastalığın dünyaya yayılmasına neden oldu.
Batı Yunnan'da veba için doğal bir rezervuar veya nidus bulunur ve halen devam eden bir sağlık riskidir. Üçüncü veba salgını, 19. yüzyılın ikinci yarısında, başta bakır olmak üzere minerallere olan talebi kullanmak için Han Çinlilerinin hızlı bir akınından sonra bu bölgede ortaya çıktı. 1850'de nüfus patlayarak 7 milyondan fazla kişiye ulaştı. Bölge genelinde artan ulaşım, insanları sarı göğüslü sıçan (Rattus flavipectus) ve insanlar arasındaki birincil vektör olan veba bulaşmış pire ile teması artırdı. İnsanlar pireleri ve fareleri, küçük salgınların bazen salgın boyutlara ulaştığı büyüyen kentsel alanlara getirdi. 1850'lerin başında Han Çinlileri ve Hui Müslüman madenciler arasındaki anlaşmazlıkların, Panthay İsyanı olarak bilinen ve asker hareketleri ve mülteci göçleri nedeniyle daha fazla yer değiştirmeye yol açan şiddetli bir ayaklanmaya yol açmasından sonra veba daha da yayıldı. Veba salgını insanların Taiping İsyanı'na katılmasına yardımcı oldu. Veba, Guangxi ve Guangdong eyaletlerinde, Hainan Adası'nda ve ardından Kanton ve Hong Kong da dahil olmak üzere İnci Nehri deltasında ortaya çıkmaya başladı. William McNeil ve diğerleri vebanın Müslüman isyancılara karşı savaşlardan dönen birlikler tarafından iç bölgelerden kıyı bölgelerine getirildiğine inanmasına rağmen, Benedict, yaklaşık 1840'tan sonra başlayan büyüyen ve kazançlı afyon ticaretini sorumlu tutmaktadır.
Kanton şehrinde Mart 1894'te başlayan hastalık birkaç hafta içinde 80.000 kişiyi öldürdü. Yakındaki Hong Kong şehri ile günlük su trafiği vebayı hızla yaydı. 100.000 ölümün ardından iki ay içinde ölüm oranları salgın oranlarının altına düştü ancak hastalık Hong Kong'da 1929'a kadar endemik olmaya devam etti.
Küresel yayılım

Küresel nakliye ağı hastalığın birkaç on yıl içinde yaygın bir şekilde yayılmasını sağladı. Kaydedilen salgınlar şu şekildeydi:
Beihai, Qing Çin  1882.
Guangzhou, Qing Çin 1894.
Britanya Hong Kong 1894.
Tayvan, Japon İmparatorluğu 1896
Bombay, Hindistan, 1896–1898.
Calcutta, Hindistan, 1898.
Madagascar, 1898.
Kobe, 1898.
Mısır, 1899.
Manchuria, Çin  1899.
Paraguay, 1899.
Porto, Portekiz, 1899.
Güney Afrika, 1899–1902.
Hawaii, 1899.
Glasgow, Birleşik Krallık, 1900.
San Francisco, ABD, 1900.
Manila, 1900.
Avustralya, 1900–1905.
Rus İmparatorluğu/Sovyetler, 1900–1927.
Fujian, Çin  1901.
Tayland, 1904.
Burma, 1905.
Tunus, 1907.
Trinidad, Venezuela, Peru ve Ecuador, 1908.
Bolivya ve Brezilya, 1908.
Freston, Suffolk, Birleşik Krallık, 1910
Küba ve Puerto Rico, 1912.
Büyük Britanya, Fransa ve Avrupa'nın diğer bölgelerinin yanı sıra, bölgelerin her biri 1960'lara kadar veba salgınları ve can kayıpları yaşamaya devam etti. Pandemi ile ilişkili son önemli veba salgını 1945'te Peru ve Arjantin'de meydana geldi.
Küresel yayılım > 1894 Hong Kong vebası

1894 Hong Kong vebası, 19. yüzyılın sonlarından 20. yüzyılın başlarına kadar üçüncü küresel salgının büyük bir parçasıydı. Mayıs 1894'te keşfedilen ilk vaka Kanton'dan yeni dönmüş bir hastane memuruydu. En fazla hasar, Hong Kong'un en yoğun nüfuslu bölgesi olan ve Çin tarzı binalarla karakterize Sheung Wan'daki dağlık bölge oldu. Mayıs'tan Ekim 1894'e kadar veba 6.000'den fazla insanı öldürdü ve nüfusun üçte birinin göç etmesine neden oldu. 1926'da başlayarak her 30 yılda, veba hemen hemen her yıl Hong Kong'da meydana geldi ve 20.000'den fazla insanı öldürdü. Salgın deniz trafiği yoluyla 1894'ten sonra ülkenin geri kalanına ve nihayetinde tüm dünyaya yayıldı.
Vebanın hızla yayılmasının birkaç nedeni vardı. İlk olarak, ilk günlerde Sheung Wan bir Çin yerleşimiydi. Dağlardaki evlerde drenaj kanalları, tuvaletler veya akan su yoktu. Evler küçüktü ve zeminler döşeli değildi. İkincisi, 1894'teki Ching Ming Festivali sırasında, Hong Kong'da yaşayan birçok Çinli, Kanton'daki salgının patlak vermesi ve Hong Kong'a bakterilerin girmesiyle aynı zamana denk gelen aile mezarlarına ziyaret için kırsala döndü. Üçüncüsü, 1894'ün ilk dört ayında yağışlar azaldı ve toprak kurudu ve vebanın yayılmasını hızlandırdı.
Başlıca önleyici tedbirler; veba hastaneleri kurmak ve veba hastalarını tedavi etmek ve izole etmek için tıbbi personel görevlendirmek, evden eve arama operasyonları yürütmek, veba hastalarını keşfetmek ve nakletmek ve enfekte olmuş evleri ve alanları temizlemek ve dezenfekte etmek, belirlenmiş mezarlıklar kurmak, veba ölülerini nakletmek ve gömmekle sorumlu bir kişi atamak olarak sıralanabilir.
Hastalık araştırması

"Üçüncü Pandemi" sırasında Asya'da çalışan araştırmacılar veba vektörlerini ve veba basilini tanımladılar. 1894 yılında, İsviçre doğumlu Fransız bakteriyolog Alexandre Yersin, Hong Kong'da sorumlu bakteriyi (Yersinia pestis, ismini Yersin'den almıştır) izole etti ve ortak bulaşma şeklini belirledi. Keşifleri zamanla böcek öldürücüler, antibiyotik kullanımı ve nihayetinde veba aşıları da dahil olmak üzere modern tedavi yöntemlerine yol açtı. 1898'de Fransız araştırmacı Paul-Louis Simond, pirelerin bir vektör olarak rolünü gösterdi.[kaynak belirtilmeli]
Hastalığa genellikle enfekte bir konakçıdan, genellikle siyah bir sıçandan pire ısırması yoluyla bulaşan bir bakteri neden olur. Bakteriler, enfekte sıçanların kanından sıçan piresine (Xenopsylla cheopis) aktarılır. Basil, pire midesinde çoğalarak onu bloke eder. Pire daha sonra bir memeliyi ısırdığında, tüketilen kan basil ile birlikte ısırılan hayvanın kan dolaşımına geri verilir. İnsanlardaki herhangi bir ciddi veba salgını, kemirgen popülasyonunda bir salgından önce gelir. Salgın sırasında normal kemirgen konaklarını kaybetmiş enfekte pireler başka kan kaynakları ararlar.
Hindistan'daki İngiliz sömürge hükûmeti, tıbbi araştırmacı Waldemar Haffkine'e bir veba aşısı geliştirmesi için baskı yaptı. Sınırlı bir personelle üç aylık sürekli çalışmanın ardından insan deneyleri için bir form hazırdı. 10 Ocak 1897'de Haffkine bunu kendi üzerinde test etti. İlk testin yetkililere bildirilmesinden sonra Byculla hapishanesindeki gönüllüler bir kontrol testinde kullanıldı. Aşılanan tüm mahkûmlar salgından kurtuldu, kontrol grubundan yedi mahkûm öldü. Yüzyılın başında yalnızca Hindistan'daki aşıların sayısı dört milyona ulaştı. Haffkine, Bombay'daki Veba Laboratuvarı'nın (şimdiki adıyla Haffkine Enstitüsü ) Direktörü olarak atandı.
Yeni Uluslararası Sağlık Toplulukları tarafından uygulanan tıbbi prosedürler

1900'lerin başında, mikrop teorisi konusundaki artan bilgi birikimine ve büyük hastalıkların önlenmesi etrafında bilimsel toplulukların hızla büyümesine rağmen, uluslararası toplulukların bir veba salgınıyla nasıl başa çıkılacağına dair standart protokoller oluşturmaktan başka yapabileceği çok az şey vardı. 1897 ve 1903'te yeni hıyarcıklı veba salgınlarının tehdidiyle başa çıkmaya yardımcı olmak için Uluslararası Sağlık Konferansları olarak bilinen iki kongre düzenlendi; ilki Venedik'te ve ikincisi Paris'te yapıldı. Bu sözleşmelerden Paris'teki Office International D'hygiene Publique (OIHP) tarafından denetlenen ve Milletler Cemiyeti sağlık organizasyonunun en önemli öncüllerinden biri olacak olan uluslararası bir hastalık sözleşmesi oluşturuldu. Bu sözleşmelerden 1900'lerin başlarında hıyarcıklı veba ile mücadelede kullanılan standart Protokoller geliştirildi. Bu protokoller genellikle eski modaydı ve İzolasyon, Yakma ve Aşılama olarak özetlendi. İzolasyon birçok modern hastalık salgınının standart bir protokolüdür, ancak yakma kullanımı hıyarcıklı veba ile başa çıkmak için en benzersiz şekilde kullanılan bir hastalık kontrol protokolüydü. Yakma enfekte kişilerin yaşadığı yerlerden hastalığın türlerini ortadan kaldırmanın en etkili yolu olduğuna inanıldığından veba ile başa çıkmak için sıklıkla kullanıldı. Bu işlem toplulukları harap eden birçok kontrol dışı yangının çıkmasına yol açtığı için sorunlu bir teknikti En dikkate değer olanı Çin Mahallesi topluluğunu harap eden Honolulu'daki büyük yangındı. Aşılama ise, birçoğunun icat edildiği ve hatta bazılarının Hindistan'da kullanımlarında son derece etkili olduğu kanıtlanan veba aşılarının kullanımıydı ve %50'nin üzerinde bir etkinliğe sahip olduğu gösterildi.
Üçüncü Veba Pandemisinin Sosyal Etkileri

Pek çok tarihsel kanıt, Üçüncü Veba Salgını'nın dünya çapında büyük sosyal sorunları ve ırksal eşitsizlikleri ortaya çıkaran veya yaratan birçok vakaya neden olduğunu göstermektedir. Veba sırasında enfekte olan limanların çoğu o zamanlar İngilizlerin kolonileriydi ve bu kolonilerde hastalığı önlemek için kullanılan eylemlerin çoğundan İngiliz İmparatorluğu'nun sorumlu olduğu anlamına geliyordu. Bu nedenle İngilizler genellikle Hindistan, Güney Afrika ve Hong Kong gibi ülke ve illerde batılı hijyen ve tıbbi uygulamaları ve radikal karantina önlemlerini uygulamaya başladı. Batının dayattığı bu sıhhi önlemlerin çoğu bu bölgelerde yeniydi ve yerlilerin İngiliz hükûmetinden korkmasına ve endişe duymasına neden oldu. Hindistan'da başlangıçta İngiliz hükûmetleri tarafından sert karantinalar uygulandı ve bu da Hindistan'ın karantina önlemlerine tepki göstermesine neden oldu. Güney Afrika'da, Cape Colony'de veba patlak verdiğinde İngiliz hükûmeti büyük bir Güney Afrikalı yerli grubunu bir gecekondu mahallesinden şehrin eteklerindeki bölgelere taşımak için radikal bir karar aldı. Afrikalılar, Afrika doğumlu Güney Afrikalıları ırksal nedenlerle şehrin diğer bölgelerine ayıracaklarını düşündü. Hong Kong'da İngilizler veba kurbanlarını teknelerle suya indirmek ve veba kurbanlarını buzla soğutmak gibi pek çok tuhaf tıbbi uygulamayı zorunlu kıldı bu da Hong Kong'un birçok Çinli sakinini korkuttu ve Çin anakarasına geri göç etmelerine yol açtı. Vebanın neden olduğu bir diğer önemli sosyal sorun Honolulu'daki Çin Mahallesi'nin yok olmasına ve 7.000'den fazla Çinli ve Japon sakinin evsiz kalmasına neden olan büyük Honolulu yangınıdır. Amerika'da veba San Francisco'ya ulaştığında, şehrin sağlık kurulunun yalnızca bir veba vakası keşfettikten sonra tüm Chinatown bölgesini sıkı bir karantinaya alma politikası büyük bir sosyal çatışmaya yol açtı. Tıp uzmanlarını Chinatown'un sağlıksız olduğuna ve bu nedenle zaten vebayla dolu olduğuna inandıkları ırksal bir önyargı oluştu.
1899 Porto veba salgını sırasında Ricardo Jorge tarafından izole edilen Y. pestis
Ayaz Geceler

Bu madde bir albüm hakkındadır.Aynı adlı film için Ayaz Geceler (film) sayfasına bakınız.
Ayaz Geceler, 20 Ekim 1988 tarihinde Burhan Çaçan'ın Çaçan Plak firmasından çıkardığı, 7. stüdyo albümdür. Albümde toplam 13 şarkı bulunmaktadır. Ayaz Geceler, Nene, Boşu Boşuna parçaları yoğun ilgi görmüştür.
Şarkı listesi

| # | Şarkı | Söz | Müzik | Derleyen | Süre |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Nene | Mustafa Serdar | İsmail Derker |  | 3:16 |
| 2 | Ayaz Geceler | Kenan Erel | Kenan Erel |  | 4:28 |
| 3 | Ben Sana Kurban | Mustafa Serdar | Mustafa Serdar |  | 4:30 |
| 4 | Tak Takıştır | Kenan Erel | Kenan Erel |  | 3:28 |
| 5 | Yar Senin İçin |  |  | Sakip Çekiç | 3:59 |
| 6 | Boşu Boşuna | Cengiz Arslan | Özer Şenay |  | 3:54 |
| 7 | Turnalar | Kasım Birlik | Kasım Birlik |  | 3:54 |
| 8 | Adatepe |  |  | Mehmet Özbek | 2:40 |
| 9 | Çay Akar Gider | Kenan Erel | Kenan Erel |  | 3:09 |
| 10 | Hangi Bağın Bağbanısan | Anonim | Anonim |  | 6:51 |
| 11 | Atem Tutam Ben Seni | Anonim | Anonim |  | 5:26 |
| 12 | Can Mer Can | Burhan Çaçan | Burhan Çaçan |  | 5:26 |
| 13 | Çalkala | Kenan Erel | Kenan Erel |  | 5:26 |
Künye

Yapım: Çaçan Plak
Prodüktör: Burhan Çaçan
Müzik Yönetmeni: İsmail Derker
Müzik Danışmanı: Ali Osman Erbaşı
Stüdyo: Pan
Tonmaisterler: İhsan Apça · Fazıl Atuk
Dialar: Erol Atar
Grup: Duygu Müzik Merkezi
Böbrek

| böbrek |
| --- | --- |


Latince isim: ren
Sistem: Boşaltım sistemi, Endokrin sistem
Tanımlayıcılar
JSTOR: kidneys
Microsoft Academic: 2909393688, 2910120401 2780091579, 2909393688, 2910120401
MeSH: D007668
TA: 3358
FMA: 7203
İnsanlarda böbrekler, memeli böbreklerinin genellikle dış lobülasyon belirtileri göstermeyen, çok loblu, çok papiller şekilli, iki adet kırmızımsı kahverengi fasulye biçimli kan filtreleyen organlardır. Bunlar retroperitoneal boşlukta solda ve sağdadır ve yetişkin insanlarda yaklaşık 12 santimetre (4+1⁄2 inç) uzunluğundadır. Kanı eşleşmiş renal arterlerden alırlar; kan eşleşmiş renal venlere çıkar. Her böbrek, atılan idrarı mesaneye taşıyan bir tüp olan üretere bağlıdır.
Aort damarı ve böbrekler
Böbrek, çeşitli vücut sıvılarının hacminin, sıvı ozmolalitesinin, asit-baz dengesinin, çeşitli elektrolit konsantrasyonlarının ve toksinlerin uzaklaştırılmasının kontrolüne katılır. Filtrasyon glomerulusta gerçekleşir: böbreklere giren kan hacminin beşte biri filtrelenir. Yeniden emilen maddelere örnek olarak çözünmeyen su, sodyum, bikarbonat, glikoz ve amino asitler verilebilir. Salgılanan maddelere örnek olarak hidrojen, amonyum, potasyum ve ürik asit verilebilir. Nefron, böbreğin yapısal ve işlevsel birimidir. Her yetişkin insan böbreği yaklaşık 1 milyon nefron içerirken, bir fare böbreği yalnızca yaklaşık 12.500 nefron içerir. Böbrekler ayrıca nefronlardan bağımsız işlevler de gerçekleştirir. Örneğin, D vitamininin bir öncüsünü aktif formu olan kalsitriole dönüştürürler; ve eritropoetin ve renin hormonlarını sentezlerler.
Kronik böbrek hastalığı (KBH), dünya çapında önde gelen bir halk sağlığı sorunu olarak kabul edilmiştir. KBH'nin küresel tahmini yaygınlığı %13,4'tür ve böbrek yetmezliği olan ve renal replasman tedavisine ihtiyaç duyan hastaların sayısının 5 ila 7 milyon arasında olduğu tahmin edilmektedir. Böbrek hastalığının tedavisinde kullanılan prosedürler arasında idrarın kimyasal ve mikroskobik muayenesi (idrar tahlili), serum kreatinin kullanılarak tahmini glomerüler filtrasyon oranının (eGFR) hesaplanmasıyla böbrek fonksiyonunun ölçülmesi; ve anormal anatomiyi değerlendirmek için böbrek biyopsisi ve bilgisayarlı tomografi yer alır. Diyaliz ve böbrek nakli böbrek yetmezliğini tedavi etmek için kullanılır; bunlardan biri (veya her ikisi sırayla) böbrek fonksiyonu %15'in altına düştüğünde hemen hemen her zaman kullanılır. Nefrektomi sıklıkla renal hücreli karsinomu tedavi etmek için kullanılır.
Böbrekleri ve böbreklere etki eden hastalıkları inceleyen tıbbi dal nefrolojidir. Nefroloji, adını Yunanca "böbrek" anlamına gelen nephros sözcüğünden alır. Böbrek(ler) ile ilgili anlamında kullanılan renal sözcüğü ise Latince renalis sözcüğünden gelir. Böbreklerin içindeki süzme birimlerine nefron denir. Her böbrekte yaklaşık 1 milyon nefron bulunur.
Anatomi

İnsanlarda, böbrekler karın bölgesinin arka bölümünde, bir başka deyişle karınzarı arkası (retroperitonal) bölgesinde yer alırlar. İki tane bulunan (çoğu insanda tek böbrek bulunabilmektedir ve bu insanlar bunun ayrımına varmadan sağlıklı bir yaşam sürdürebilirler) böbreklerden sağda olanı diyaframın hemen altında ve karaciğerin arkasında (posterior), solda olanı ise diyaframın altında ve dalağın arkasında yer almaktadır. Böbreklerin ikisinin de üstünde böbrek üstü bezleri yer almaktadır. Böbreklerin konumları bakımından bakışımsız olmalarının nedeni karın boşluğunda büyük bir yer kaplayan karaciğerin, sağda bulunan böbreğin soldakine göre 1-2 santimetre daha aşağı bir konumda (inferior) bulunmasına neden olmasıdır.
Karınzarı arkasında bulunan böbreklerin boyutları 9 ila 13 cm arasında değişmekte ve sol böbrek sağdakinden az da olsa biraz daha büyüktür. Yaklaşık 12. göğüs omuru ile 3. bel omurlarının (T12-L3) düzeyleri arasında yer almaktadırlar. Böbreklerin üst bölgeleri 11. ve 12. kaburgalarca korunmaktadır. Böbrek üstü bezleriyle birlikte böbrekler, yağ dokuyla çevrelenip (buna pararenal yağ denilmektedir), bu yapı da böbrek zarı (renal fasiya olarak da bilinir) ile bütünüyle sarılmış durumdadır. Yukarıda da belirtildiği gibi, böbreklerden biri ya da ikisi doğuştan bulunmayabilirler ve bu duruma böbrek oluşmaması ya da renal agenez denilmektedir.
Böbrekler, süzülmemiş kanı karın bölgesi aorttan ayrılan sol ve sağ böbrek atardamarları yoluyla almaktadırlar. Böbrekten dönen süzülmüş kan ise sağ ve sol böbrek toplardamarları yoluyla alt ana toplar damara döner. Böbreğe giden kan, kalbin pompaladığı toplam kanın (kardiyak debi) üçte birine ulaşabilir.
Doku bilimi (histoloji)

İlgili madde: Nefron
Doku bilimi (histoloji) > Genel

Böbrekten ayrılan idrar borusu (üreter) takip edilerek böbreğin içine ilerledikçe huni biçiminde bir boşluk olarak genişler; buna havuzcuk (pelvis) denilmektedir. Havuzcuktan da  küçülerek ayrılan bölgelere büyük çanak (majör kaliks), bunlardan ayrılan daha da küçük bölgelere küçük çanak (minör kaliks) denmektedir. İnsan böbreğinde yaklaşık 12 adet küçük çanak bulunmaktadır. Böbrek, kesildiğinde, kabuk (korteks) ve öz (medulla) bölgelerinden oluştuğu görülür. Öz bölgede uçları papilla olarak bilinen piramitler bulunmakta ve bunların her biri bir çanağa bağlıdır. Kabuk bölgesi dokusu her iki ardışık piramitler arasına sokulur ve bunlara Bertin sütunları denilmektedir.
Doku bilimi (histoloji) > Damarlar

Böbrekler damarlarca çok iyi bir biçimde beslenmekte ve vücut ağırlığının yalnızca %0.5'lik bir bölümünü oluştursa da, kardiyak debinin %25'ini alırlar ve bu daha da artabilir. Kabuk bölgesi organın en çok damarlarının bulunduğu bölgedir, bu bölge böbreğe gelen kanın %90'ını toplar. Böbreğe gelen atardamar ön ve arka olmak üzere iki dala ayrılır. Bu dallardan, loplar arası damarlar ayrılıp loplar arasında ilerleyerek yayımsı damarlara ayrılır. Bu damarlar da kabuk ve öz bölgeler arasına yayılarak lopçuklar arası damarlara ayrılırlar. Lopçuklar arası damarlardan getirici damarlar ayrılıp yumakçık (glomerülus) yapısına girer.
Damarlar, yumakçık içinde daha da küçük dallara ayrılıp, 20 ila 40 arasında değişen kılcal damar kıvrımlarına dönüşürler. Bu kılcal damarlar yumakçık içindeki tampon bölge (mesenjium) ile çevrelenmiştir. Kılcal damarlar birleşerek yumakçıktan götürücü damarlar olarak ayrılırlar. Genel olarak, kabuk bölgesinin yüzeyine yakın olan nefronlardan ayrılan götürücü damarlar borucukları çevreleyerek peritubüler damar ağını oluştururlar. Öte yandan kabuk bölgesinin daha derinlerinde yer alan yumakçıklardan ayrılan damarlar vasa recta (dik damar anlamına gelmektedir) denen, öz bölgenin derinliklerine inen damarları oluştururlar. Bu damarlar öz bölgenin derinliklerine indikten sonra toplardamar olarak yukarı çıkarlar.
Böbrek damar atar ve toplar damar üzerinde ilgi çekici ve çoğu organlardan değişik olup, kendine özgü olan birkaç özelliği bulunmaktadır. Genellikle bir organa gelen atardamar küçük dallara ayrıla ayrıla atar damarcıkları (arteriyol) oluşturur. Bunlar da kılcal damarlara ayrılıp (dokuyla alyuvarlar arasında oksijen alışverişinin gerçekleştiği ve kansıvısıyla dokular arasında besin öğelerinin ve dokulardaki atıkların alış-verişlerinin gerçekleştiği damar bölgesidir), kılcal damarlar da toplar damarcıkları, bunlar da birleşerek toplar damarları oluşturur. Böbrekte ise temiz kanı taşıyan getirici damarlar yumakçık içine girdikten sonra kılcal damarlara ayrılır ve bunlar yumakçıktan ayrıldıktan sonra yine atar damarcık niteliğinde olan götürücü damarlara dönüşür. Özetle, böbrekte öbür organlarda bulunan temel atar damarcık-kılcal damar-toplar damarcık düzeni bulunmaz; yumakçık içinde bulunan kılcal damarlar iki atar damarcık arasında bulunmaktadır.
Doku bilimi (histoloji) > Borucuklar (Tubulus)

Borucukları çevreleyen epitel gözelerin yapıları ve buna bağlı işlevleri böbreğin katmanlarına göre değişiklik gösterir. Yakınsal borucuk gözeleri uzun mikrovilüsleri, çok sayıda mitokondrileriyle geri emilimde önemli rol oynar. Yakınsal borucuk gözeleri süzülmüş sodyumun ve suyun üçte ikisinin, ayrıca glikozun, potasyumun, fosfatın, amino asitlerin ve proteinlerin geri emiliminde büyük önem taşır. Aynı zamanda bu gözeler ağıların da geri emilimini yapar ve ağılar bu gözelere zarar verebilir.
Yumakçık-bitişiği aygıtı (jukstaglomerüler aygıt) yumakçığın içine sokulmuş durumda olup, getirici damarla da bitişiktir. Bu aygıtın içinde yumakçık-bitişiği gözeler yer almaktadır. Bu gözeler düz kas niteliğinde olup, getirici damarların duvarlarında bulunur ve renin bileşiğini içerir. Ayrıca uç borucukların yumakçığa yakın olan bölgesine maküla densa denir ve bu bölge yumakçık-bitişiği aygıtıyla da iç içedir. Süzüntüdeki sodyum derişimini algılayan maküla densa, yumakçık-bitişiği aygıtına geri besleme yaparak buradaki gözelerin kasılıp ya da gevşemesini sağlar. Böylece, böbrekler kendilerine gelen kandaki (başta sodyumun olmak üzere) elektrolitlerin derişimlerine göre yumakçığa gelen kan miktarını ayarlayıp, süzmeyi de buna koşut bir biçimde etkiler. Bu yolla, böbrekler, kandaki olağan değerlerinin üstünde ya da altında olan elektrolitlerin atılımlarını etkileyerek derişimlerini ayarlayabilir.
İşlevleri

Ana madde: Böbrek fizyolojisi
Böbreklerin işlevleri beş çatı altında toplanabilir:
Metobolizma atık ürünleri olan üre, kreatinin, ürik asit, ilaç ve toksinlerin vücuttan atılmasını sağlamak
Vücut sıvı elektrolit dengesini düzenlemek
Vücudun asit baz dengesini düzenlemek
Kan basıncını ayarlamak
Alyuvar yapımını uyarmak
Böbreğin işlevlerinin daha iyi anlaşılması için böbrek fizyolojisinin iyi bilinmesi gerekir.
İşlevleri > Atık ürünlerin atılması

Böbrekler yapım-yıkım sonucunda oluşan çeşitli atık ürünleri özellikle protein yapımı ve protein yıkımı sonucunda oluşan üreyi ve nükleik asitlerin yapım-yıkımı sonucunda oluşan ürik asidi ve suyu vücuttan dışarı atar. Böbreklerin çalışmaması veya işlevini yapamaması durumunda bu atıklar atılamayacağı için sorun teşkil eder.