Dar Geçit Muharebesi
Neticesi ve etkisi

Cüneyd, ordusunun toparlanması için 731 Ekimine kadar yaklaşık dört ay Semerkant'ta kaldı. Bu arada Türkeşler, kuşattıkları Buhara'ya doğru yola çıktılar. Cüneyd yine onlarla muharebede karşılaşmaya karar verdi ve Kasım ayı başlarında Türkeşleri bir takım bozguna uğratmayı ve Mehregan günü girdiği Buhara'da kuşatmayı kaldırmayı başardı. Cüneyd daha sonra Merv'e döndü ve Semerkant'ta 800 kişilik bir askeri garnizon bıraktı. Türgeş kış için kuzeye çekildikten sonra, şehrin Müslüman sakinlerini tahliye etti.
Semerkant kurtarılmış ve Emevî ordusu yok olmaktan kurtulmuş olsa da, tarihçi M. A. Shaban'a göre savaş "tamamen bir Arap zaferi değildi". Khalid Yahya Blankinship'e göre bu, Müslümanların uğradığı yüksek kayıplar nedeniyle "en iyi ihtimalle bir Pirus zaferiydi", gerçekten de kaynaklar hem Cüneyd hem de Halife Hişam'ın bu savaşı alenen bir yıl önce Marj Erdebil Muharebesi'nde Hazarların zaferi ile benzer olduğunu kaydeder. 10. yüzyıl tarihçisi İbn A'Sem El-Kûfî, Müslüman kayıplarının ordunun toplam 43.000 veya 48.000 büyüklüğünün en az 20.000 olarak koyarken, dönemin şairleri bu sayıyı 50.000'e çıkarır. Savaşın ardından Horasan'a gönderilen veya burada toplanan yedek askerlerin sayısına bakılırsa, Blankinship Arap kayıplarını 25.000 ila 30.000 arasında tahmin ediyor ve "muhtemelen on beş binden fazla olmayan Horasanlı askerin hayatta kaldığını" tahmin ediyor. Türkeşler de ağır kayıplar vermiş olsa da -İbn A'Sem 10.000'den fazla ölü olduğu doğrulanamayan bir rakam vermektedir- Dar Geçit Muharebesi'ndeki Arap kayıpları, Emevîlerin Orta Asya'daki konumunun hızla bozulmasına yol açtı. Cüneyd, 734 yılının başlarında ölümüne kadar Horasan valisi olarak kaldı, ancak bu zamana kadar Müslümanlar, Buhara, Kiş ve el-Saghaniyan bölgesi dışında Amuderya'nın kuzeyindeki her şeyin kontrolünü kaybetmişlerdi.
Kayıpları telafi etmek ve tükenmiş Horasan ordusunu desteklemek için Emevîler, Aşağı Mezopotamya'dan 20.000 kadar insanı harekete geçirmeye ve onları Horasan'a göndermeye başvurmak zorunda kaldılar, bu potansiyel olarak çok tehlikeli bir hareket ve çaresizlik işaretiydi. Bu insanlar, Emevi rejimine kötü bir şekilde düşmandılar ve y. 700'den itibaren Suriye birlikleri tarafından askerden arındırıldılar ve  fiilen işgaline maruz kaldılar. Cüneyd, acil durumla başa çıkmak için 15.000 yerli asker toplamak zorunda kaldı.
Azdi sancaktarı Cüneyd'e söylediği sözler ile örneklendiği gibi, muharebe sırasında ve sonrasında yaşanan olaylar, Horasanlıların Emevî rejimine ve onun temsilcilerine karşı hoşnutsuzluğunu artırdı. Taberî ayrıca -muhtemelen sonradan eklenmiş olsa da- başka bir Horasanlı'nın muharebeden önce Cüneyd'e söylediği şu sözleri aktarır: "Horasan'ın bazı askerlerinin Kays'dan lüks düşkünü bir adamın ellerinde telef olacağı söylenirdi. Şimdi senin o olabileceğinden korkuyoruz." Blankinship'e göre, bu metinler ve Cüneyd'in liderliğini küçük düşüren şiirler, Horasanlıların "hilafetin en kötü cephelerinden birinde kibirli generallerin yararına sürekli, ödülsüz seferler yapmak zorunda kalmaktan" duydukları hayal kırıklığının açık bir ifadesidir. Horasanlıların görüşüne göre, özel Suriye ordusuna sahip merkezi hükûmet de şimdiye kadar olmayan benzer zorluklarla karşı karşıya kaldı”. Blankinship şunu gözlemler:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Dar Geçit Günü'nden sonra, Horasanlıların çoğu kabile soyadları Horasan'daki ordunun bir parçası olarak bir daha asla görünmez ve bu da onların yok edildiğini veya adamlarının savaşmaktan vazgeçtiğini düşündürür. Elbette bazı Horasan birlikleri kaldı, ancak bölünmeleri şimdi Suriyeliler ile paralel şekilde. Böylece, özellikle Taberî'nin vurgusundan, Dar Geçit Günü'nün, en azından Horasanlılar açısından, Türkler ile olan savaşta pratikte bir dönüm noktası olduğu anlaşılıyor[...]." | ” |
Horasan'daki müteakip dönem, yerel Horasanlı Araplar arasında çalkantılara, isyanlara ve Emevîlere kızgınlığa neden oldu ve bu, Dar Geçit Muharebesi'nden sonra gönderilen Iraklılara ek olarak 20.000 Suriye askerinin eyalete girmesini gerektirdi. Sadece 739-741'de, lideri Suluk'un öldürülmesinin ardından Türkeş Devleti'nın çökmesinden sonra, Horasan'ın yeni valisi Nasr bin Seyyar, Halifeliğin Maveraünnehir'deki konumunu büyük ölçüde geri getirebildi. Müslüman kontrolünü tekrar Semerkant'a kadar genişletti.
Dar Geçit, Marj Erdebil muharebeleri ve diğer benzer felaketlerdeki başarısızlıkların ardından, Emevî hükûmeti imparatorluğun bükülen sınırlarını güçlendirmek için acil önlemler almak zorunda kaldı. Yenilgiler aynı zamanda yerel sınır ordularının sefere çıkma konusundaki acısını ve isteksizliğini de artırdığından, halifelere çok az seçenek kaldı, ancak güvenilir Suriye ordusunun müfrezelerini tehdit altındaki cephelere gönderdiler. Bu hareket Emevî rejimi için iki kat istikrarsızlığa yol açtı: Suriyelilerin sınır illerine getirilmesi, Suriye ordusunun uzak bölgelere dağıtılması sırasında rejimin gözdeleri tarafından şimdiye kadarki ayrıcalıklı konumlarının tehdit edildiğini gören yerel birlikleri daha da yabancılaştırdı. Yaşadığı kayıplar, hanedanın ana güç tabanını zayıflattı. Bu, 740'lardaki iç savaşlar ve ardından Horasan'da başlayan Abbâsî İhtilâli sırasında Emevî Halifeliğinin sonunu getiren ana faktör olacaktır.
Muharebenin yaşandığı Tahtakaraça Geçidi
En geniş haliyle Emevî Halifeliği (yeşil) y. 740. Horasan ve Maveraünnehir haritanın en kuzey doğusundadır.