stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Topyekûn savaş
20. yüzyıl > II. Dünya Savaşı > Birleşik Krallık

"...1914'ten çok bariz bir fark daha var. Savaşan devletlerin tüm halkı savaşın içinde; sadece erkekleri değil, kadınları ve çocukları da. Her yerde cepheler görülebilir. Şehirlerde, sokaklarda siperler kazıldı. Bütün köyler takhim edildi. Bütün yollar kapatıldı. Ön cepheler fabrikaları kullanıyor. Tüm işçiler farklı silahlarla; ama aynı yürekle birer asker."
Winston Churchill radyoda, 18 Haziran 1940 ve Avam Kamarası'nda, 20 Ağustos 1940
II. Dünya Savaşı'nın başlamasından önce, Birleşik Krallık I. Dünya Savaşı'ndaki tecrübelerine dayanarak her an yeni düşmanlarla savaşmak zorunda kalabileceğini biliyordu. Bu yüzden ülke ekonomisinin savaşa seferber edilmesine izin verecek bir yasa çıkarmaya koyuldu.
Sadece tüketiciler için değil imalatçılar için de yiyeceklere ve diğer ürünlere tüketim sınırlaması konuldu. Böylece savaşa katkısız üretim yapan fabrikalarda savaş için gerekli olan şeylerin üretimi sağlandı.
Erkekler asker olarak yetiştirilirken kadınlar sivillere yardım etmek için, diğer gençler de kömür madenlerinde çalışmaları için eğitildiler.
Bombalamalarda büyük zayiatlar bekleniyordu, bu yüzden Londra ve diğer şehirlerde yaşayan çocuklar zorunlu olarak kırsal kesimlere dağıtıldılar. Uzun vadede, bu İngiltere'deki savaşın en büyük sosyal sonucudur. Çünkü bu sayede farklı sınıflardan yetişkinler ve çocuklar bir araya gelmiştir. Bu sadece orta ve yukarı sınıflarla gecekondularda ve sürekli çalışmak zorunda olan işçi ailelerin çocuklarını karıştırmakla kalmamış; aynı zamanda bu çocukların hayvanları ve kırsal yaşamı tanımasını sağlamıştır. Çocukların çoğu bu sayede ilk defa kırsal yaşamı görme fırsatı buldu.
Askerî taktikleri belirlemek için istatistiksel analizlerin kullanımıyla (sonradan yöneylem araştırması adını almıştır) önceden denenen her şey terk edildi. Bu çok güçlü bir yöntemdi fakat alışılagelmişe zıt taktikler belirtmeye başladığı zaman savaşı kısmen insanların dışına çıkardı. Ünlü fizikçi Patrick Blackett'in konvoyların en uygun boyutu ve hızı konusundaki çalışmaları ve İngiliz hava kuvvetlerinin Kammhuber Hattı'ndaki Alman hava savunmasını alt etmek için geliştirdiği bombalama taktikleri, istatistiklerin doğrudan etkilediği çalışmalara örnek olarak gösterilebilir.
20. yüzyıl > II. Dünya Savaşı > Almanya

Ayrıca bakınız: Sportpalast konuşması
"Soruyorum size: Topyekûn bir savaş mı istiyorsunuz? Eğer gerekirse, bugün hayal edebileceklerimizden daha büyük ve daha radikal bir savaş istiyor musunuz?"
Nazi Propaganda Bakanı Joseph Goebbels, 18 Şubat 1943, Sportpalast konuşması
Nazi Almanyası savaşa Blitzkrieg (Yıldırım Savaşı) konsepti altında başlamıştı. Joseph Goebbels'in 18 Şubat 1943'teki Sportpalast konuşmasına kadar da böyle devam etti. Örneğin, kadınlar silah altına alınmıyor veya fabrikalarda çalıştırılmıyordu. Nazi partisine göre kadınların yerleri evleriydi ve muhalifler üretimde kadınlara önemli yerler verseler bile bu görüşlerini değiştirmediler.
Kısa savaş doktrinine bağlılık Almanlar için sürekli bir dezavantajdı; ne planlar ne de düşünce yapısı uzun süreli bir savaşa uymuyordu ve çok geç olana kadar da böyle kaldı. 1942'nin başında göreve gelen Alman silahlanma bakanı Albert Speer savaşa yönelik tüm üretimi millileştirdi. Onun zamanında silah üretiminde üç kez artış oldu ama 1944'ün sonuna kadar zirveye ulaşmadı. Sürekli büyüyen düşman bombalama güçlerinin verdiği zarara rağmen bunu başarmak, o yıllarda endüstrileşmenin seviyesini gösteriyordu. Çünkü Alman ekonomisi savaşın büyük bir bölümünde seferberlik altındaydı ve hava saldırıları karşısında sağlam kaldı. Savaşın ilk yıllarında sivil tüketim ve endüstride envanterler yüksekti. Bu, ekonominin bombalamalar karşısında rahatlamasını sağladı. Fabrika ve makineler çok fazlaydı ve tamamı kullanılmıyordu, bu sayede yıkılan fabrikaların yerlerini doldurmak zor olmadı. Antikomintern Paktı'na katılan komşu ülkelerden gelen yabancı işçiler, Wehrmacht'a (silahlı kuvvetler) katılan Alman işçilerin yerini doldurmak ve işçi sayısını artırmak için kullanıldı.
20. yüzyıl > II. Dünya Savaşı > Sovyetler Birliği

Ana maddeler: Leningrad Kuşatması ve Luga tahkimatı
Sovyetler Birliği'nin (SSCB) ekonomi sisteminin, ekonomiyi ve toplumu savaşa yönlendirebilecek bir yapısı vardı. Almanlar 1941'de SSCB'ye girince, fabrikaların ve işçilerin Urallar'ın doğusuna taşınmasına karar verildi. Sadece savaşa katkıda bulanabilecek fabrikalar doğuya taşındı.
II. Dünya Savaşı'nın Avrupa sahnesinin Doğu Cephesinde 22 Haziran 1942'den 9 Mayıs 1945'e kadar sürekli savaş vardı. Bu cephe asker, ekipman ve zayiat miktarı olarak tarihteki en büyük savaşlardan biri olarak kabul edilir.[kaynak belirtilmeli] Kilometrelerce uzunluktaki cephelerde milyonlarca Wehrmacht ve Kızıl Ordu mensubu asker savaştı. Doğu Cephesi'nde insan hakları her iki tarafca ihlal edilmiş ve çeşitli savaş suçları işlenmiştir. Savaşın son yıllarında Kızıl Ordu mensubu askerlerin ele geçirdikleri kadınlara tecavüz ettiği ve ateşkesleri ihlal ederek saldırılar düzenlediği belirtilmiştir. Nazilerin Esir kamplarında ölen 8.7 milyon askerle birlikte, toplam 27 milyon Sovyet vatandaşının savaşta öldüğü ifade edilmektedir. Nazilerin Sovyet savaş esirlerine karşı işledikleri suçlar kapsamında milyonlarca kişi kasıtlı olarak öldürüldü. Milyonlarca sivil açlıktan, katliamlardan veya başka sebeplerden hayatını kaybetti.
Leningrad Kuşatması'nda, yeni üretilen T-34 tankları fabrikadan çıktığı gibi, boyanmadan cepheye sürüldü. Bu SSCB'nin Büyük Vatanseverlik Savaşı'na bağlılığını ve hükûmetin topyekûn savaş politikasını nasıl uyguladığını göstermektedir.
Rus halkının daha iyi çalışmasını sağlamak için, komünist hükûmeti insanların anavatanlarına olan sevgisini artırmaya çalıştı hatta Rus Ortodoks Kilisesi'nin yeniden açılmasına izin verdi.
20. yüzyıl > II. Dünya Savaşı > Kayıtsız Şartsız Teslim Oluş

"Dresden mühimmat üretimin ve hükümetin merkezi, batıdan doğuya geçiş noktasıydı. Ama şimdi hiçbiri değil."
Hava Mareşali Arthur Harris, 29 Mart 1945
Birleşik Devletler II. Dünya Savaşı'na girdikten sonra, Franklin D. Roosevelt Casablanca Konferansı'nda Müttefik Devletler'in hedefinin Mihver Devletleri Almanya, İtalya ve Japonya'nın kayıtsız şartsız teslim olmasını sağlamak olduğunu belirtti. Mihver Devletleri bu açıklamadan önce savaşı kaybettiklerini kabul etselerdi, şartlı bir ateşkesi görüşebilirlerdi.
Mihver Devletleri teslim olduktan sonra, 1929'daki Cenevre Konvensiyonu'nun 63. ve 64. makalelerinde belirtildiği gibi, Nürnberg Uluslararası Askerî Ceza Mahkemesi'nde yargılandılar. Bu tip davalar genellikle yenilen devletlerin ülkelerinde, onların yasal sistemlerine göre yapılırdı. Bundan kaçınmak için, Müttefikler savaşın baş suçlularının savaştan sonra ele geçirildiğini, yani onların savaş tutsağı olmadığını, bu yüzden Cenevre Konvensiyonu'nun onları kapsamadığını öne sürdüler. Daha sonra Mihver rejimlerinin yıkılması, 1907'deki Hague Konvensiyonu'nun askerî işlerle ilgili hükümlerinin uygulanmasını engelledi.
20. yüzyıl > Soğuk Savaş Dönemi

II. Dünya Savaşı'ndan sonra daha güçlü ve yıkıcı silahlara sahip olmalarına rağmen hiçbir devlet bu derece büyük bir savaşa girmedi. Nükleer silahların kullanımı, II. Dünya Savaşı'nda olduğu gibi ülkelerin tamamen seferber edilmesi ve tüm kaynakların savaş için kullanılması yerine, savaşı birkaç saatte bitirebilir. Bu tip silahlar barış zamanlarında nispeten daha makul savunma bütçeleriyle üretildikleri için her yönden büyük devletlerin işine gelir.
1950'lerin sonunda, batı dünyasıyla Sovyetler Birliği arasındaki ideolojik karşıtlık binlerce nükleer silah üretmelerine neden oldu. Buna sonradan Dehşet Dengesi dendi. Yani iki taraf da nükleer silahlara sahip olduğuna göre, eğer bir taraf saldırırsa diğer taraf da karşılık verecekti. Bu, dünyada yüz milyonlarca insanın ölümüne neden olabilir, ölmeyenler de sakat kalabilirdi.
Soğuk savaş döneminde, Süper güçler birbirleri arasında çıkacak en ufak bir sıcak çatışmanın bile bir nükleer savaşı tetikleyeceğinin farkındaydılar. Bu yüzden birbirleriyle vekil savaş yoluyla savaştılar; yani küçük devletleri destekleyip birbirlerine karşı kışkırttılar. Kore Savaşı, Vietnam Savaşı ve Sovyet-Afgan Savaşı vekil savaşlara örnektir.
20. yüzyıl > Soğuk Savaş sonrası

Soğuk savaş sonrasındaki güvenli ortamda, sanayileşmiş devletler ordularını küçülttüler. Zorunlu askerliğin yerine gönüllülerden oluşan birlikler kuruldu ve büyük ordularla başa çıkabilmeleri için daha ağır bir eğitim altında iyice profesyonelleştirildiler. Ordusunun hacmine çok güvenen Rusya bile şu anda bu sisteme yönelmektedir.
Günümüzde kalkınmış ülkeler topyekûn savaş ihtimalinden uzaklar. Tüm ülkelerin ekonomileri birbirleri ile bağlantılı olduğu için, savaşmak ekonomileri de riske atmak anlamına gelir. Bu yüzden küresel ticaretin büyümesi, küresel istikrarın sağlanmasında önemli bir faktördür. Hatta rakip devletler bile birbirleriyle ticaret yaparlar ve savaşarak kazanacaklarından fazlasını riske ederler. Örneğin, Çin ve ABD Pasifik Asya'daki rakip güçlerdir. Ancak ikisinin de ekonomisi diğerine bağlıdır ve birbirlerinin ekonomik başarılarının devamlılığından çıkar sağlarlar.
MÖ 431'de Atina'yı çevreleyen surlar
Yemen İsyanı'ndan Mudanya Mütarekesine kadar Türk Ordusunun mevcudiyet gösterdiği cepheler
Joseph Goebbels, topyekûn savaş çağrısında bulunuyor, Berlin, Sportpalast, 18 Şubat 1943.
II. Dünya Savaşı sırasında Sovyetler Birliği'nde yayımlanan bir poster
Otoetnografi

Otoetnografi bir nitel araştırma biçimidir. Yazar kendini yansıtmayı  ve yazmayı kullanarak ve anekdotal ve kişisel bir deneyimi keşfetmeye ve bu otobiyografik hikâyeyi daha geniş kültürel, politik ve sosyal anlamlara ve anlayışlara bağlamayı çalışır. Otobiyografi, iletişim çalışmaları, performans çalışmaları, eğitim, İngiliz edebiyatı, antropoloji, sosyal hizmet, sosyoloji, tarih, psikoloji, teoloji ve dini çalışmalar, pazarlama, işletme ve eğitim yönetimi, sanat, eğitim, hemşirelik ve fizyoterapi gibi çeşitli disiplinlerde kullanılan, kendini yansıtan bir yazı biçimidir.
Maréchal'e (2010) göre, "otoetnografi, etnografik alan çalışması ve yazma bağlamında kendi kendini gözlemlemeyi ve refleksif araştırmayı içeren bir araştırma biçimi veya yöntemidir" (s. 43). Tanınmış bir otoetnografici olan Carolyn Ellis (2004), bunu "otobiyografik ve kişisel olanı kültürel, sosyal ve politik olana bağlayan araştırma, yazma, hikaye ve yöntem" olarak tanımlar (s. Xix). Ancak terimin tanımı üzerinde fikir birliğine varmak kolay değildir. Örneğin, 1970'lerde, otoetnografi, araştırmacının üyesi olduğu bir grubun (kültürünün) çalışmalarına atıfta bulunarak, daha dar bir şekilde "içeriden öğrenilen etnografi" olarak tanımlandı (Hayano, 1979). Ancak günümüzde, Ellingson ve Ellis'in (2008) işaret ettiği gibi, "otoetnografinin anlamları ve uygulamaları, kesin tanımı zorlaştıracak şekilde gelişmiştir" (s. 449).
Adams, Jones ve Ellis Autoethnography: Understanding Qualitative Research de şöyle diyor: "Otoetnografi, bir araştırmacının kişisel deneyimini kültürel inançları, uygulamaları ve deneyimleri tanımlamak ve eleştirmek için kullanan bir araştırma yöntemidir. Bir araştırmacının başkalarıyla ilişkilerini kabul eder ve değer verir. . . . 'Ne yapacaklarını, nasıl yaşayacaklarını ve mücadelelerinin anlamını çözme sürecindeki insanları gösterir' "(Adams, 2015). "Sosyal yaşam dağınık, belirsiz ve duygusaldır. Sosyal yaşamı araştırma arzumuz ise, elimizden gelen en iyi şekilde karmaşa ve kaosu, belirsizliği ve duyguyu kabul eden ve barındıran bir araştırma yöntemini benimsemeliyiz "(Adams, 2015).
Tarih

1970'ler: Otoetnografi terimi, bir kültürün mensuplarının kendi kültürleri hakkında içgörü sağladığı çalışmaları tanımlamak için kullanıldı. Walter Goldschmidt, tüm "otoetnografinin" benlik etrafında odaklandığını ve "kişisel yatırımları, yorumları ve analizleri" ortaya çıkardığını öne sürdü". David M. Hayano, Northridge'deki California Eyalet Üniversitesi'nde Antropoloji Doçenti idi. Bir antropolog olarak Hayano, araştırmalarında bir bireyin kendi kimliğinin sahip olduğu rolle ilgileniyordu. Daha geleneksel araştırma yöntemlerinden farklı olarak Hayano, bir araştırmacının "kendi halkının etnografyalarını yönetmesi ve yazması" nın değerli olduğuna inanıyordu."
1980'ler: Akademisyenler, etnografik uygulamalardaki kişisel yönlerle giderek daha fazla ilgilenmeye başladıkça kültür ve hikaye anlatıcılığını daha çok kullanmaya başladılar. 1980'lerin sonunda, bilim adamları "otoetnografi" terimini, içebakış, kişiselleştirilmiş benlikler ve kültürel inançlar, uygulamalar, sistemler ve deneyimlerin karşılıklı etkileşimini araştıran çalışmalar için kullandılar.
1990'lar: Kişisel anlatılara ve "otoetnografi" kullanımının genişlemesine ağırlık verilmeye başlandı. Etnografik Alternatifler ve Niteliksel Araştırma El Kitabı gibi diziler, otoetnografik kullanımın önemini daha iyi açıklamak için yayınlandı.
Epistemolojik ve teorik temeller

Otoetnografi, antropologlar ve sosyologlar tarafından kullanılan bir sosyal araştırma yöntemi olan etnografiden farklıdır; çünkü otoetnografi, ampirik araştırmalardakinin aksine, araştırmacının öznelliğini sınırlamaya çalışmaktan ziyade kucaklar ve ön plana çıkarır. Etnografya, sosyal bilimlerde insani sosyal fenomenleri saha çalışmasına dayalı olarak tanımlayan nitel bir yöntem iken, otoetnografide araştırmacı kişisel öykü ve anlatı yazma sürecinde araştırmanın birincil katılımcısı / konusudur. Ellis (2004), "bir etnografi biçimi olarak" otoetnografinin" kısmen oto veya benlik ve kısmen etno veya kültür" olduğunu yazar (s. 31) ve "her ikisinden farklı, parçalarından daha büyük bir şey" (s. 32). Başka bir deyişle, Ellingson ve Ellis'in (2008) belirttiği gibi, "bir esere otoetnografi mi  yoksa etnografi mi dememiz, her şey kadar yazarların iddialarına da bağlıdır" (s. 449).
Otoetnograflar, sosyal bağlamı anlamanın bir yolu olarak kişisel düşünceleri, duyguları, hikâyeleri ve gözlemleri kucaklayıp bunlar ile topyekün etkileşimlerine ışık tutarak her duygu ve düşüncelerini okuyucuya görünür kılmaktadırlar. Bu, pozitivist epistemolojiye dayanan teori odaklı, hipotez test eden araştırma yöntemlerinin tam tersidir. Bu bağlamda Ellingson ve Ellis (2008), otoetnografiyi, araştırmacı ile araştırılan, nesnellik ve öznellik, süreç ve ürün, benlik ve diğerleri, sanat ve bilim arasındaki köklü ikili karşıtlıkları reddeden bir sosyal inşacı proje olarak görmektedir. kişisel ve politik (s. 450–459). Dr Ian McCormick, görsel teknolojileri (film gibi) katılımcının önderlik ettiği topluluk geliştirmeler ile birleştirmenin birçok faydasını özetlemiştir. 14 Haziran 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Bu nedenle, otoetnografçılar, sosyal araştırma kavramını bilimsel yöntemlerle üretilen nesnel ve tarafsız bir bilgi olarak görmeyi reddetme eğilimindedir. Bu reddedilen anlayışta araştırmacının araştırılandan kendini tamamen ayırmış olduğu varsayılır. Bu bağlamda, otoetnografi, "bu tür araştırma uygulamaları tarafından üretilen ve dışlayıcı bilimsel söylemle süslenmiş kişisel olmayan, tutkusuz, soyut hakikat iddialarının hem araştırmacılar hem de izleyiciler üzerindeki yabancılaştırıcı etkilerine eleştirel bir yanıttır" (Ellingson & Ellis, 2008, s. 450). Antropolog Deborah Reed-Danahay (1997) de otoetnografinin postmodernist bir yapı olduğunu savunur:
Otoetnografi kavramı… hem standart etnografinin gerçekçi gelenekleri ve nesnel gözlemci konumunun sorgulandığı postmodern bir etnografiyi hem de tutarlı, bireysel benlik kavramının benzer şekilde sorgulandığı postmodern bir otobiyografiyi sentezler. . Terimin iki anlamı vardır - ya kendi grubunun etnografisine ya da etnografik ilgiye sahip otobiyografik yazıya atıfta bulunur. Bu nedenle, bir öz- (oto) etnografi veya bir otobiyografik (oto) etnografi "otoetnografi" olarak işaretlenebilir (s. 2).
Otoetnografi yapmak: süreç

Bir yöntem olarak otoetnografi, otobiyografi ve etnografinin özelliklerini birleştirir. Bir yazar, bir otobiyografi hazırlarken geçmiş deneyimleri seçici bir şekilde yazıya döker. Genellikle yazar, bu deneyimleri yalnızca yayınlansın diye yaşamaz; daha ziyade, bu deneyimler geçmiş görüşler kullanılarak bir araya getirilir (Bruner, 1993; Denzin, 1989; Freeman, 2004). Yazarken, yazar ayrıca başkalarıyla görüşebilir ve hatırlamaya yardımcı olmak için fotoğraflar, dergiler ve kayıtlar gibi metinlere danışabilir (Delany, 2004; Didion, 2005; Goodall, 2006; Hermann, 2005).
Türler, alanlar ve yaklaşımlar

Otoetnografi geniş ve belirsiz sınırları olan "geniş bir uygulama dizisini kapsayan" bir kategori olduğu için (Ellingson & Ellis, 2008, s. 449–450), otoetnografiler "yazma ve araştırma süreci (grafi), kültür (ethnos) ve benlik (oto) üzerindeki vurgularında farklılık gösterir" (Reed-Danahay, 1997, s. 2). Ellingson ve Ellis'e (2008) göre, otoetnografçılar son zamanlarda iki tür otoetnografi arasında ayrım yapmaya başladılar; biri analitik otoetnografi, diğeri ise çağrıştırıcı otoetnografidir.
Türler, alanlar ve yaklaşımlar > Otoetnografi türleri

Anderson'ın analitik otoetnografçıları, daha geniş sosyal oluşumların teorik açıklamalarını geliştirmeye odaklanırken, çağrıştırıcı otoetnografçılar, konuşmaları derinlemesine inceleyen ve duygusal tepkileri uyandıran anlatı sunumlarına odaklanır. (s. 445) Analitik otoetnografinin beş temel özelliği vardır ve bunlar şunlardır: tam üye araştırmacı (CMR) statüsü; analitik düşünümsellik; araştırmacının kendisinin anlatısal görünürlüğü; benliğin ötesindeki enformasyonla diyalog; ve analitik bir gündeme bağlılık. Öte yandan, Ellis ve Bochner'ın çağrıştıran otoetnografisi, çatışmaya dayalı dram da dahil olmak üzere anlatı unsurlarının kompozisyonuna odaklanır. Bochner ve Ellis'e göre, okuyucuların kendilerini otoetnografçıda görmelerini sağlamanın amacı şudur: özel sorunları kamusal duruma dönüştürerek onları güçlü, rahatlatıcı, tehlikeli ve kültürel açıdan gerekli hale getirmek. Bu yazarlar, sunulan anlatıların roman veya biyografi gibi olduğunu ve böylece edebiyatı sosyal bilimlerden normalde ayıran sınırları kırdığını vurguladılar. Etnik kimlikle ilgili bir otoetnografi Heewon Chang tarafından geliştirildi. Sarah Stalke Wall ise sağlık mesleklerine dair bir tür otoetnografi geliştirdi. Araştırmacılar yazılı analize imgeleri de dahil eden görsel otoetnografiyi de tartışıyorlar.
Değerlendirme

Otoetnografiye yönelik ana eleştiri - ve genel olarak nitel araştırmaya da denebilir - sosyal araştırmanın nesnelliğini vurgulayan geleneksel sosyal bilim yöntemlerinden gelir. Bu eleştiride, nitel araştırmacılar genellikle "gazeteciler veya sözde bilim insanları" olarak adlandırılırlar ve onların çalışmaları, otoetnografi de dahil olmak üzere, "bilim dışı veya yalnızca keşif amaçlı veya tamamen kişisel ve önyargılarla dolu" olarak adlandırılır. Pek çok niceliksel araştırmacı, anlatı tarafından üretilen materyalleri, "özerk ve bağımsız bir anlatım öznesinin otantikliğe ulaşmasının yolu olarak görür. . . Bu, anlatıyı kullanarak ciddi bir sosyal analiz yapma bağlamında tam bir başarısızlığı temsil ediyor ".
Maréchal'e (2010) göre, antropolojide otoetnografik yöntemlere yönelik ilk eleştiriler "temsil edememe ve nesnellikten yoksun olmaları nedeniyle geçerlilikleri kaybetmeleri" hakkındaydı. Yazar ayrıca, otoetnografinin çağrıştırıcı ve duygusal türleri, "çok kişisel olmanın bir sonucu olarak etnografik alaka eksiklikleri" nedeniyle de eleştirildiğini belirtiyor. Bu eleştiri daha çok analitik etnografçılar tarafından geliyor: "önyargılı, dar bakışlı, kendi içine dönük veya duygusal olarak tutarsız oldukları ve geleneksel etnografik amaçları ve bilimsel katkıları kaçırdıkları için" eleştiriliyorlar.
Anlatı temelli çalışmaları ciddiye almadaki isteksizlik, akademi dünyasının çok ötesine uzanır. 1994'te Arlene Croce, Bill T. Jones'un Still / Here performansını değerlendirmeyi ve hatta bunu izlemeyi reddetti. Bunu reddederken nicelikçi bir duruş sergiledi:
Üzgün veya umutsuz hissettiğim biriyle ilgili değerlendirme yapamıyorum. . Kendilerini sunma biçimlerinden dolayı onlar için üzülmeye zorlanıyorum: ayrımcılığa uğramış siyahlar, istismara uğramış kadınlar veya haklarından mahrum eşcinseller - kısacası, mağduriyet, kurban sanatı yapan sanatçılar.
Croce, Tony E. Adams, Stacy Holman Jones ve Carolyn Ellis'in "bilim ve eleştiri arasındaki hayali sınırlar" olarak bahsettiği şeyi örneklendiriyor: Bu "sınırlar", otoetnografik değerlendirme ve eleştirinin bir deneyimin deneyimi hakkında başka bir kişisel hikâye sunduğu fikrini gizlemeye veya uzaklaştırmaya odaklanır. Veya Craig Gingrich-Philbrook'un yazdığı gibi, "herhangi bir otoetnografi değerlendirmesi ... yaşadığı bir şey hakkında oldukça konumlanmış, ayrıcalıklı, güçlü bir failin başka bir hikayesidir".

Tanınmış bilim filozofu Karl Popper, yanlışlanabilirliğin bilimsel bir teorinin temel ölçütü olduğunu iddia ederken şunları söyledi:
Eğer kendisi tarafından yasaklanmış en az bir boş olmayan homotipik temel ifade sınıfı varsa... bir teori yanlışlanabilir ...
Otoetnografi doğrulanabilecek hiçbir iddiada bulunmadığından, yanlışlanamaz da. Bu kritere göre, otoetnografi sözde-bilim haline gelir.
Değerlendirme > Geleneksel kriterleri yeniden düşünmek

Kitabının "Otoetnografiyi Değerlendirme ve Yayınlama" başlıklı onuncu bölümünde (s. 252 ~ 255), Ellis (2004), diğer yazarların nitel araştırmanın alternatif modlarını değerlendirmelerine dayanarak bir otoetnografik projenin nasıl değerlendirileceğini tartışır. (Niteliksel Sorgulama'daki "Kalitatif ve Etnografik Araştırmanın Alternatif Modlarını Değerlendirme: Nasıl Yargılayabiliriz? Kim Yargılar?" ). Yazar daha sonra Bochner (2000), Clough (2000), Denzin (2000) ve Richardson (2000)'ın bahsettiği "iyi otobiyografi" için çeşitli kriterler sunar ve bu fikirlerin birbiriyle nasıl örtüştüğünü gösterir.
Ellis ilk olarak Laurel Richardson'dan (2000, s. 15-16)'a atıfta bulunur: hem değerlendirici hem de yapıcı geçerlilik tekniklerinin analizini içeren kişisel anlatı makalelerini incelerken kullandığı beş faktörü şöyle tanımlamıştır:
Otoetnografik eserler, okuyucuyu yazarla birlikte olayları "yeniden yaşamaya" davet etmek için dramatik hatırlama, alışılmadık ifadeler ve güçlü metaforlar içerebilir. Bu kılavuzlar, hem araştırmacıları hem de eserleri inceleyenleri yönlendirmek için bir çerçeve sağlayabilir. Dahası, Ellis, Richardson'un kriterleriyle, bir hikâyeyi anlamasını ve hissetmesini sağlayan şeyi açıklayan Bochner'ın bahsettiği kriterlerle örtüştüğünü söylüyor. (Bochner, 2000, s. 264 ~ 266): Somut ayrıntılar (Richardson'un yaşanmış deneyim ifadesine benzer), yapısal olarak karmaşık anlatılar (Richardson'un estetik değeri), yazarın yüzeysel olanın altını kazarak savunmasızlığa ve dürüstlüğe ulaşma girişimi (Richardson'un refleksivitesi), bir etik standart özbilinç (Richardson'ın esaslı katkısı) ve sürükleyici bir hikâye (Richardson'un etkisi) (Ellis, 2004, s. 253 ~ 254).
2015 yılında Adams, Jones ve Ellis, benzer bir Otoetnografiyi Değerlendirme Hedefleri listesi oluşturmak için işbirliği yaptı. Liste, otoetnografik çalışmayı değerlendirmek için tanımlayıcı, öngörücü, pratik ve teorik hedefleri kapsar (2015, s. 102-104).
Bilg birikime katkıda bulunun
Kişisel ve deneyimsel olana değer verin
Hikâyelerin ve hikâye anlatımının gücünü, zanaatını ve sorumluluklarını gösterin
Araştırma pratiği ve temsili için sorumluluk taşıyan bir yaklaşım benimseyin.