stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Turgut Uyar
Edebî kariyeri

Turgut Uyar'ın şiire olan ilgisi kendi ifadesine göre çocukluk yıllarında başlamıştır. İlk şiir denemesini de ilkokul yıllarında yapmıştır:
"Güzeldir sevgilim her dakka her an / Güzeldir sözleri kaşı gözleri / Geçtiği her karış sönük topraktan / O anda fışkırır neşe özleri"
Ortaokul ve lise yıllarında ise "günde üç beş şiir, haftada on beş, günde bir roman yazmıştır." Roman yazarken sıkılan Uyar, Alain-Fournier'in Fransız edebiyatının klasiklerinden sayılan Adsız Ülke'siyle Fyodor Dostoyevski romanlarını okumasıyla roman yazmayı bırakmıştır. Şiirde ise lise son sınıfta Ömer Hayyam, Nedim, Yahya Kemal Beyatlı, Tevfik Fikret, Ahmet Haşim gibi şairleri taklit etmiştir. 1946'da ise dönemin güncel şairlerini okumuştur ve bu durumu "Sonra günümüzün şairlerini okudum da sevindim. Oh dünya varmış dedim." sözleriyle dile getirmiştir. 1947'de "Yâd" adlı şiiri Yedigün'de yayımlanmıştır. 1948'de Kaynak dergisinin başlatmış olduğu bir şiir yarışmasında "Arz-ı Hal" adlı şiiriyle katılmış ve yarışmada ikinci olmuştur. 1950'de Kaynak Yayınları tarafından Arz-ı Hal ve Akşam Üzeri Türküsü adıyla ilk kitabı yayımlanmıştır. İkinci kitabı olan ve Nurullah Ataç'ın önsözünü yazdığı Türkiyem ise 1952'de piyasaya sürülmüştür.
1959'da Dünyanın En Güzel Arabistanı adlı şiir kitabı yayımlanmıştır. Bu kitaptaki şiirleri 1955-1958 yılları arasında Yenilik, Pazar Postası, Yeditepe, Seçilmiş Hikayeler Dergisi, Şairler Yaprağı gibi dergilerde yayımlanan şiirlerden oluşmaktadır. Kitap, Uyar'ın dil, tema, imge, anlatım biçimi, biçim/öz ilişkisi açısından büyük bir değişimi yansıttığı ilk İkinci Yeni kitabıdır. 1962'de Tütünler Islak'ı; 1968'de Her Pazartesi'yi; 1970'te Divan'ı; 1974'te Toplandılar'ı; 1982'de Kayayı Delen İncir'i yayımlamıştır. 1981 yılında Toplu Şiirler adıyla o güne kadar yayımladığı eserleri ilk kez; 1984'te Büyük Saat adıyla ikinci kez toplu olarak basılmıştır.
Eserleri

| --- | --- |
 Şiir 1950: Arz-ı Hal  1952: Türkiyem  1959: Dünyanın En Güzel Arabistanı  1962: Tütünler Islak  1968: Her Pazartesi  1970: Divan  1974: Toplandılar  1982: Kayayı Delen İncir :  Toplu şiirleri 1981: Toplu Şiirler  1984: Büyük Saat ISBN 978-975-08-0337-X İnceleme Bir Şiirden (1984)  Korkulu Ustalık (2009) ISBN 978-975-08-1577-5
Ödülleri

1948: Kaynak Dergisi, Arz-ı Hal ile ikincilik
1963: Yeditepe Şiir Armağanı, Tütünler Islak ile
1975: Türk Dil Kurumu Çeviri Ödülü, Lucretius'tan Evrenin Yapısı çevirisi ile (Tomris Uyar'la birlikte)
1981: Behçet Necatigil Şiir Ödülü, Kayayı Delen İncir ile
1984: Sedat Simavi Vakfı Edebiyat Ödülü, Büyük Saat ile
Turgut Uyar'ın Aşiyan Mezarlığı'nda yer alan kabri
Albert Camus

| Albert Camus |
| --- | --- |
1957'de Camus
Tam adı: Albert Camus
Doğumu: 7 Kasım 1913 Mondovi, Fransız Cezayiri
Ölümü: 4 Ocak 1960 (46 yaşında) Villeblevin, Fransa Trafik kazası
Milliyeti: Fransız
Evlilikler: Francine Faure (e. 1940–1960), Simone Hie (e. 1934–1940)
Alma mater: Cezayir Üniversitesi
Ödüller: Nobel edebiyat ödülü (1957)
Çağı: 20. yüzyıl felsefesi
Bölgesi: Batı felsefesi
Okulu: Varoluşçuluk, Absürdizm
Önemli eserler: Yabancı, Sisifos Söyleni, Düşüş, Veba
 Etkilendikleri Søren Kierkegaard, Dostoyevski, Franz Kafka, Herman Melville, Jean-Paul Sartre 
İmzası: 
Albert Camus (Fransızca telaffuz: [albɛʁ kamy]; d. 7 Kasım 1913 - ö. 4 Ocak 1960), Fransız Yazar ve Filozof
Albert Camus, Varoluşçuluk akımının önemli temsilcilerinden ve Absürdizm akımının öncüsüdür. Başta Sisifos Söyleni ve Düşüş (roman) olmak üzere Felsefe alanında önemli makaleler ve romanlar telif etmiştir. 1957'de Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazanarak, Rudyard Kipling'den sonra bu ödülü kazanan en genç yazar olmuştur. Ödülü aldıktan 3 yıl sonra bir trafik kazasında öldü.
Hayatı > Çocukluğu ve gençliği

20. yüzyılın en güçlü Fransız yazarlarından biri olan Albert Camus, 1913'te Cezayir'in (Fransız Cezayiri: O dönemde bir Fransız sömürgesi) Mondovi kasabasında doğdu. Yoksul bir aileden gelen Camus'nün babası Alsaslı, annesi ise İspanyol'du. I. Dünya Savaşı sırasında, 1914'te babasını kaybetti. Annesi evlerde hizmetçilik yaparak oğlunu okutmaya çalıştı. Ancak Camus, daha bağımsız bir hayat sürebilmek için evinden ayrıldı. 1923'te liseye, ardından da Cezayir Üniversitesi'ne kabul edildi. Üniversite eğitimi sırasında sağlığı bozuldu ve 1930'da vereme yakalandı. Hastalığı yüzünden üniversite takımının kaleciliğini bırakmak zorunda kaldı. Bundan sonra çeşitli işlerde çalışmaya başlayan Camus, felsefe eğitimini ancak 1936'da tamamlayabildi.
1934'te Fransız Komünist Partisi'ne katıldı. Bu hareketinin kaynağı, Marksist-Leninist öğretisine (doktrinine) desteğinden ziyade, İspanya'da daha sonra iç savaşla sonuçlanacak politik duruma duyduğu kaygıydı. Ancak üç yıl sonra, Troçkist suçlamasıyla partiden atıldı. Camus, 1934'te Simone Hie'yle evlendi. Simone, bir morfin bağımlısıydı ve Camus'yle evlilikleri, Simone'nun sadakatsizliğine bağlı olarak son buldu. 1935'te "İşçinin Tiyatrosu"nu (Théâtre du Travail) kurdu. Fakat bu tiyatro 1939'da kapandı. Aynı yıl, verem hastası olduğundan Fransa ordusuna kabul edilmedi.
1940'ta piyanist ve matematikçi Francine Faure ile evlendi ve 5 Eylül 1945'te Catherine ve Jean adlarında ikiz çocukları oldu. Aynı yıl Paris-Soir dergisi için çalışmaya başladı. II. Dünya Savaşı'nın henüz "Tuhaf Savaş" olarak adlandırılan ilk zamanlarında bir pasifist olarak kaldı. Ancak bu tutumu Paris'in Alman ordusu tarafından işgali ve 1941'de, komünist gazeteci Gabriel Péri'nin gözleri önünde idam edilmesiyle değişti ve onun da başkaldırmasına neden oldu. Paris-Soir ekibiyle Bordeaux'ya gitti ve aynı yıl ilk kitapları olan "Yabancı" ve "Sisifos Söyleni"ni tamamladı. Camus, Bordeaux'yu 1942'de terk edip Cezayir'in Oran şehrine gitti ve ardından Paris'e döndü.
Hayatı > Edebiyat kariyeri

Camus II. Dünya Savaşı sırasında Nazi Almanyası'na karşı oluşmuş Fransız Direnişi'ne katıldı ve bu direnişin bir parçası olarak "Combat" adında bir gazete yayımlamaya başladı. 1943'te gazetenin editörü oldu; fakat 1947'de "Combat" ticari bir gazete olunca buradan ayrıldı. Jean-Paul Sartre ile tanışması burada gerçekleşmiştir.
Savaştan sonra, Sartre ve Beauvoir gibi kişilerin buluştuğu Boulevard Saint-Germain'deki Café de Flore'u ziyaret etmeye başladı. Bu yıllarda, aynı zamanda Amerika'yı turlayarak Fransız varoluşçuluğu hakkında dersler verdi. Politik olarak sol görüşlere yatkın olmasına rağmen komünizme karşı çıkması, ona komünist partilerde arkadaş kazandırmadığı gibi Sartre'dan da uzaklaştırdı.
Camus, 1949'da vereminin tekrarlaması yüzünden iki yıl inzivaya çekildi ve "Başkaldıran İnsan"ı yayımladı. Bu kitap, Fransa'daki birçok sol görüşe sahip arkadaşı ve özellikle de Sartre tarafından hoş karşılanmadı ve Sartre'la bütünüyle yollarını ayırdı. Kitabının tatsız yorumlarla karşılanması Camus'yü kitap yazmaktan tiyatro oyunları çevirmeye itti.
Camus, 1950'lerde kendini insan haklarına adadı. 1952'de Birleşmiş Milletler, Francisco Franco diktatörlüğündeki İspanya'yı üye olarak kabul edince UNESCO'daki çalışmalarını durdurdu ve kurumdan ayrıldı. Ayaklanmalarda insanlık dışı bir sertlik kullanan Sovyet metotlarını eleştirdi. Pasifistliğini koruyan Camus, idam cezasına karşı savaşını sürdürdü.
Cezayir Bağımsızlık Savaşı 1954'te başladığında, Camus kendini ahlakî bir ikilem içinde buldu. Bunun nedeni, Cezayir doğumlu Fransızları tasvir ederken kullandığı sıfat olan "siyah ayak"tı. Ancak, sonunda, savaşta Fransa hükümetini savunuyordu. Kuzey Afrika'da başlayan isyanın, aslında Mısır önderliğindeki yeni-Arap emperyalizminin ve batıya saldıran Sovyetler Birliği'nin işleri olduğunu düşünüyordu. Cezayir'in özerk, hatta bir federasyon olmasını savunuyor; fakat bütünüyle bağımsızlığını desteklemiyordu. Öte yandan, Araplar'la "siyah ayak"ların beraber yaşayabileceğini düşünüyordu. Bu kriz sırasında ölüm cezasına çarptırılan Cezayirlilerin kurtulması için gizlice çalıştı.
Camus, 1955 ve 1956 yıllarında Fransız "L'Express" dergisinde yazdı. Bunların ardından 1957 yılında Camus Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazandı. Nobel Ödülü'nü aldıktan sonra büsbütün genişleyen ünü, onu XX. yüzyıl dünya edebiyatının başköşesine yerleştirdi. Genel yaklaşım bu ödülün bir önceki yıl yayımlanan "Düşüş" için değil, idam cezasına karşı yazdığı "Réflexions Sur la Guillotine" makalesi için verildiğidir. Stockholm Üniversitesi'nde yaptığı bir konuşma esnasında Cezayir konusundaki hareketsizliğini savundu. Fakat daha sonra Cezayir'de yaşayan annesinin başına ne geleceği konusunda meraklandığını bildirdi. Çelişkili sayılan bu durum Fransız sol entelektüelleri tarafından tepkiyle karşılandı.
Hayatı > Ölümü

Camus, 4 Ocak 1960'ta, Sens yakınlarındaki küçük Villeblevin kasabasında "Le Grand Fossard" isimli bir yerde geçirdiği trafik kazası sonucu öldü. Daha sonra mantosunun cebinde bir tren bileti bulunmuştur. Büyük bir olasılıkla, Camus gideceği yere trenle gitmeyi planlamıştı; fakat arkadaşıyla birlikte arabayla dönmeyi tercih etti. İronik biçimde, Camus daha önce en absürt ölüm şeklinin ne olduğu sorulduğunda, araba kazasında ölmeyi bunlardan biri olarak nitelendirmişti. Kazanın gerçekleştiği Facel Vega marka otomobilin sürücüsü ve yayımcı dostu da Camus'yle birlikte öldü. Çek şair Jan Zábrana günlüklerinde "güvendiği birisinden Camus'un KGB tarafından öldürüldüğünü duyduğu" söylemiştir. Camus'un biyografisini yazan Olivier Todd iddiaya dair daha sonraki araştırmalarında Sovyet arşivlerinde iddiayı destekleyen bilgi bulamamıştır. Camus Lourmarin Mezarlığı, Lourmarin, Vaucluse, Provence-Alpes-Côte d'Azur'de gömülmüştür.
Camus'nün ölümünden sonra telif hakları Camus'nün çocukları olan, Catherine ve Jean Camus'ye devredildi. Ölümünden sonra 1970'te "Mutlu Ölüm", 1995'te de öldüğünde hala bitmemiş olan "İlk Adam" yayımlandı.
Camus'ye göre "absürd"

Camus'nün felsefeye en büyük katkısı, insanların ne berraklık ne de anlam sunan dünyada bunları aramalarının sonucu olarak oluşan "absürt" fikridir. Filozof bu felsefesini "Sisifos Soyleni"de açıklayıp "Yabancı" ve "Veba" gibi romanlarında da işlemiştir.
Genelde varoluşçulukla birlikte ele alınan "Absürdizm" (Saçma, uyumsuzluk felsefesi) ile birçok yazar ilgilenmiş ve bu felsefi düşünce akımını kendine göre yorumlamıştır, Camus "saçma"nın kurucusu değildir fakat bu düşünce akımında önemli bir yer tutar.
Camus, makalelerinde okuyanı dualizmle tanıştırır. Mutluluk ve keder, yaşam ve ölüm, karanlık ve aydınlık.. Hayatın çeşitli biçimlerde geçtiğini ve insanın ölümlü olduğu gerçeği de budur. Sisifos Söyleni'de bu dualizm bir çelişki halini alır: Bir yanda yaşayarak hayatlarımıza değer vermekte öte yandan eninde sonunda yok olacağımız gerçeğini de bilmekteyiz. Bu çelişkiyle yaşamak "Absürt"ün ta kendisidir. Eğer hayatımızın anlamsız ve boşuna olduğunu biliyorsak, kendimizi öldürmeli miyiz? Bu trajik kısır döngü nasıl aşılabilir? Camus saçma kavramını burada kurar: yaşamın beyhudeliğinin bilincinde olan insan. Fakat Camus intihardan yana değildir, yaşamın anlamsızlığının yok edilemeyeceğinin bilincindedir fakat bununla savaşmaktan kaçınmaz.
Varoluşçuluk ve absürdizm hakkındaki görüşleri

Bazı eleştirmenler Camus'yü kategorize etmeye çalışarak onun bir varoluşçu ya da absürdist olduğunu söyler. Eleştirmenlerin mi ya da Camus'nün kendi ifadesinin mi doğru olup olmadığı tartışılmakla birlikte, Camus etiketlenmeyi sevmediğini belirterek varoluşçu olduğu tanımına karşı çıkar:
"Hayır, ben bir varoluşçu değilim. Sartre ile isimlerimizin yan yana anılmasına hep şaştık. Sartre ve ben kitaplarımızı birbirimizle gerçekten tanışmadan önce yayımladık. Birbirimizi tanıdığımızda ise ne kadar farklı olduğumuzu anladık. Sartre bir varoluşçudur, benim yayımladığım tek fikir kitabı Sisifos Söyleni'dir ve sözde varoluşçu filozoflara karşı doğrultulmuştur. Camus felsefesini en iyi anlatan sözlerinden biri de; 'hayat hiçbir şey değildir, itina ile yaşayınız.'dir. Hayatın bir anlam aramaya çalışmayacak kadar kısa olduğunu, nihayetinde bir anlamı olmadığı, anlamı olsa bile olmasının hiçbir şey değiştirmeyeceğidir. Bu yüzden insanın yapabileceği en iyi şey hayatını yaşamak olacaktır. Camus hayatın anlamsız olduğunu söylemiştir, fakat anlamsız bir şeyi anlamlı yaşamanın da bir sakıncası yoktur. Bu yüzden Camus'un felsefesi pesimist veya aşırı melankolik değildir.
Bir absürdist olup olmadığı hakkında da şunları söyler:
Camus ve futbol

Camus'yle birlikte anılan ve sık sık gönderme yapılan konulardan biri de kaleciliğidir. Bir süre Cezayir Üniversitesi genç takım kaleciliği yapmıştır ve maç raporlarına göre tutkuyla oynayan cesur bir kalecidir. Bir seferinde arkadaşı Charles Poncet "tiyatroyu mu yoksa futbolu mu" tercih edeceğini sorduğunda, "Tereddütsüz futbol" cevabını vermiştir. Tüberküloza yakalanınca futbolu bırakmak zorunda kalmıştır. 1950'li yıllarda bir spor dergisine futbol hakkında bir yazı yazması rica edilince şöyle demiştir:
Ahlak ve insanın yükümlülükleri hakkında güvenebileceğim ne biliyorsam onu futbola borçluyum.
Camus, dini ve politik insanların aklımızı karışık ahlaki sistemlerle karıştırmaya çalıştığını böylece aslında basit olan şeylerin olduğundan daha komplike göründüğünü söyler. İnsanlar, politikacılar ve filozofların alanı yerine futbolun basit ahlakına bakmakla daha iyi edebilir.
Uyarlamalar > Filmler

İtalyan yönetmen Luchino Visconti Yabancı'yı 1967'de sinemaya uyarladı, başrolünde Marcello Mastroianni oynuyordu.
Luis Puenzo ve Felix Monti Veba'yı 1991'de piyasaya çıkardı. Filmin başrolünde William Hurt oynuyordu.
Zeki Demirkubuz 2001'de Yabancı'yı Yazgı ismiyle sinemaya uyarladı. Kitapla çeşitli farklılıklar olsa da Musa karakteri Meursault'u çağrıştırmaktadır.
Uyarlamalar > Şarkılar

The Cure grubu 1978'de Yabancı'ya dayanan Killing an Arab isimli bir parça çıkardı. Meursault'un sahilde bir Arap'ı öldürmesini konu alan bu şarkıyı son yıllarda grup "Kissing an Arab" ve "Killing Another" biçiminde seslendirmektedir.
Streetlight Manifesto ve Bandits Of The Acoustic gruplarının parçası Here's to Life'ta Camus'den bahsedilmektedir.
Post Punk grubu The Fall ismini "Düşüş"ten almaktadır.
Ünlü eserleri > Romanları

Yabancı (L'Étranger) (1942)
Veba (La Peste) (1947)
Düşüş (La Chute) (1956)
Mutlu Ölüm (La Mort heureuse) (ölümünden sonra, 1970)
İlk Adam (Le premier homme) (ölümünden sonra, 1995)
Ünlü eserleri > Hikâyeleri

Sürgün ve Krallık (L'exil et le royaume) (1957)
Ünlü eserleri > Oyunlar

Asturya'da İsyan (1935 yılında yazıldı)
Caligula (1938'de yazıldı, 1945'te oynandı]
Yanlışlık (1943'te yazıldı)
Sıkıyönetim (1948"de yazıldı (İlk kez, 27 Ekim 1948'de, "Madeleine Renaud-Jean-Louis BarraultTopluluğu" tarafından, Simonne Volterra'nın yönettiği Marigny Tiyatrosu'nda oynanmıştır.)
Adiller (1949 yılında yazıldı)
Ünlü eserleri > Denemeler

Sisifos Söyleni (Le Mythe de Sisyphe) (1942)
Denemeler
Tersi ve Yüzü (L'envers et l'endroit) (1937)
Başkaldıran İnsan (L'Homme révolté) (1951)
Düğün ve Bir Alman Dosta Mektuplar (Lettre a un ami allemand) (1945)
Ölüm Cezası Üstüne Düşünceler (Reflexions sur la guillotine)
Yazışmalar (1944–1959) Albert Camus ve María Casares'in kızı Catherine Camus'un önsözüyle yazışmaları (2017)
Fransız yazar ve filozof Albert Camus adına abide, hayatını kaybettiği küçük Fransız kasabası Villeblevin
Albert Camus, mezartaşı
Natig Gasımov

| Natig Gasımov |
| --- | --- |
Doğum: 02 Ocak 1971(1971-01-02) Küçük Garamurad, Gadabey ilçesi, Azerbaycan SSR, SSCB
Ölüm: Mart 1992 Pirler, Hocalı, Azerbaycan
Branşı:  Azerbaycan Silahlı Kuvvetleri   Kara Kuvvetleri
Rütbesi: Asker
Çatışma/savaşları: Birinci Dağlık Karabağ Savaşı
Ödülleri:  Azerbaycan'ın Millî Kahramanı

Natig Gasımov (2 Ocak 1971, Kiçik Garamurad, Gedebey, Azerbaycan- Mart 1992, Pirler köyü, Hocalı) - Birinci Dağlık Karabağ Savaşı dövüşçüsü, kayıp, Azerbaycan'ın Millî Kahramanı (2024).
Hayatı

Gasımov Natig Selim oğlu, 2 Ocak 1971 tarihinde Gedebey bölgesinin Kiçik Garamurad köyünde doğmuştur. 1975 yılında ailesiyle birlikte Mingeçevir şehrine taşındılar. Natiq, burada sekiz yıllık okulu bitirdikten sonra kaynakçı uzmanlığı üzerine meslek okulunda eğitim aldı. Rusya'nın Krasnoyarsk bölgesinde İçişleri Birliklerinde görev yaptıktan sonra 1991 yılında Azerbaycan'a geri döndü ve aynı yıl gönüllü olarak cepheye gitti. O, savaş bölgesinden evlerine döndükten kısa bir süre sonra Ermeniler, kendi memleketlerinde Azerbaycanlılara yönelik "Hocalı" soykırımını gerçekleştirdiler. Bu vahşete dayanamayan Natig Gasımov yeniden savaş alanına gider.
1992 yılının mart ayında "Karabağ Şahinleri" taburundan 31 Azerbaycanlıdan oluşan bir grup, Ağdam'ın Xramort köyü yakınlarında ermenilerin işgal ettiği önemli bir tepeyi kurtarır. Savaşta şehit düşenler ve geri dönenler de var. O yükseklikte Azerbaycan'ın Hristiyan mirasına ait olan eski Alban kilisesinde, grup başkanı ile altı kişi kalıyor. Onlara herhangi bir yardım gönderilmiyor. Bütün arkadaşlarını kaybeden Natig, beş gün boyunca ermenilerle tek başına savaştı ve mevzisinden ayrılmadı. Sonunda ermeniler, eğer teslim olmazsa Hocalı'da esir aldıkları yirmi kişiyi öldüreceklerini duyurdular. Yakalanan ve Hocalı'da okul müdürü olarak çalışan Cefer Ceferov bu haberi Natig'e iletir.
Natig’e neden görevinden ayrılmadığını sordum bayrağı ve görevi bırakamam dedi. Yardım bekledim ama gelmedi.
Ermenilerin talebini Natig’e ilettim. Elinde iki kurşunu kaldığını ve sonuna kadar savaşacağını söyledi. Onu vurmamı istedi, en azından kendi kurşunumuzla öleyim. Bir an düşündü: Diyelim ki seni vurdum, yirmi mahkûmun benim için vurulmasına nasıl razı olabilirim? Bunu söyledikten sonra havaya bir kurşun sıktı, ermenilere bağırdı ve onları yanına çağırdı. Ermeniler önce tereddüt etseler de beni görmeye koştular Natig’i aradılar. Birkaç gündür burada tek başına savaştığına inanamadılar. Natig elinde üç renkli bayrağımızla ermeni silahlı kuvvetleri arasında ilerlerken orada bulunan yabancı gazeteciler söz konusu o ünlü fotoğrafı çektiler.
Güvenilir kaynaklardan elde edilen bilgilere göre, Azerbaycan askerinin kahramanlığı ve yiğitliği düşman askerleri arasında paniğe ve psikolojik gerilime neden olduğundan Karabağ'daki ayrılıkçı, terörist ermeni saha komutanı Vitaliy Balasanyan'ın savaş kanunlarını ihlal ederek Natig Gasimov'u ermeni askerlerinin gözü önünde defalarca ağır ve korkunç işkenceler yaparak öldürdü.
25 Haziran 2024 tarihinde ölümünden sonra Azerbaycan Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı İlham Aliyev'in kararıyla "Azerbaycan'ın Milli Kahramanı" unvanı verildi. İlham Aliyev'in imzaladığı emirde Natig Salim oğlu Gasimova, Azerbaycan Cumhuriyeti'nin toprak bütünlüğünün korunmasında yaptığı özel hizmetler ve muharebe görevlerini yerine getirirken gösterdiği kişisel cesaret nedeniyle "Azerbaycan'ın Ulusal Kahramanı" unvanına layık görüldü.
Sonraki yaşamı

2019 yılında Türkiye'de Azerbaycanlılar tarafından Ermeni lobisine karşı bilgi savaşı yürütmek amacıyla kurulan "ASASmedya," Natig Gasımov'un sağ olduğu ve Ermenistan'daki bir kimya fabrikinde çalıştırıldığı hakkında bilgi yayımladı. Ayrıca, Natig Gasımov hakkında bilgi veren kişiye 1000 dolar, onu Rusya, İran, Gürcistan ve Türkiye'den teslim edecek kişiye ise 10.000 dolar ödül verileceği vaadi edildi.
Esir ve kayıp düşmüş, rehine alınmış vatandaşlarla ilgili Devlet Komisyonu'nun verilerine göre, Ermeniler tarafından esir ve rehine alınma olayı inkâr edilen kişiler listesinde Natig Gasımov'un da adı vardır. Devlet Komisyonu'nun defalarca yaptığı başvurulara rağmen, Ermeni tarafı Natig'in sonraki akıbetini Azerbaycan'dan ve uluslararası örgütlerden gizlemektedir.
İngiltere'nin "Broken Pot Media" şirketi tarafından "Oğul" adlı belgesel filmi çekilmiştir. Filmde Birinci Karabağ Savaşı'na katılan "general" Vitali Balasanyan'ın da röportajı yer alıyor. O, esirin tanıdık geldiğini, fakat Natig Gasımov'u hatırlayamadığını söyledi:
Bu ad gerçekten de aklımda değil. Ancak bizim esirimiz olarak kayıtlara geçmiş birinin sonradan kaybolması mümkün değil. Bende böyle bir bilgi yok.
Vitali Balasanyan, belgeselin yönetmenine verdiği röportajda Natig Gasımov'u tanımadığını belirtse de emekli olan Yarbay Romik Mxitaryan, Natig'i sorgulayan genç ermeni subayın Vitali Balasanyan olduğunu söyledi. Natiq Qasımov, ermeni subaylar tarafından sorgulanırken İtalyan savaş fotoğrafçısı Enrico Sarsini de oradaydı. Filmde fotoğrafçının röportajı da yer alıyor. Filmin yapımcısı, yüksek devlet ödülleri almış "general" Vitali Balasanyan'ın Natig'in sorgulanmasına bizzat katıldığını belirtiyor. 1992 yılında Balasanyan, Esgeran'ın işgaline nezaret ediyordu.
Savaşlardaki Katılımı

Kardeşi Nofel Gasımov'un televizyon kanallarının birine verdiği röpörtajda kardeşi hakkında şunları söylemiştir:
1991 yılında Sovyet Ordusunda hizmetini bitirip geldikten kısa müddet sonra kiçik kâğıt parçası yazıp kimseye bir şey söylemeden evden gitti. Uzun süre haber alamadık. Sonra Hocalı Soykırımını duyup tekrar Mingeçevir'den, evinden çıktı gitti. Milli Kahraman Allahverdi Bağırov bize 1992 yılında Nisan ayında onun yakılarak öldürüldüğünü söyledi.
Ağdam'da Yakub Rzayev'in (lakabı Katır Memmet) liderliğindeki "Karabağ Şahinleri" grubunda Ermenilere karşı savaşmış, 1992 yılının başlarında evlerine dönmüştür.
1992 yılında Hocalı'nın Pirler köyü yakınlarında yedi Azerbaycan askeri, alban kilisesinin bulunduğu yükseklik için savaşmıştır. Savaşta altı arkadaşı şehit olan Natig, son derece stratejik bir konumda bulunan alban kilisesinde mücadeleyi sürdürmüştür. Tek başına beş gün gece gündüz savaşarak düşmanları bu mevziye yaklaştırmamıştır.
Hocalı göçmeni, dil-edebiyat öğretmeni Ceferov Cefer'in söyledikleri:
Bizi, yani 22 Hocalı'yı tutup Askeran'a getirdiler. Birkaç gün orada kaldıktan sonra, bir sabah bizi sıraya dizdiler. Ermeni subayı bana yaklaşıp dedi ki, seni Grigoryan kilisesine götüreceğim, kilisenin içinde savaşçılar var. Onlar bize direniyorlar. Sen kilisenin içine gir ve onlara teslim olmalarını söyle. Eğer teslim olmazlarsa seni ve 22 esiri öldüreceğiz. Teslim olurlarsa sizi serbest bırakacağız. Beni Grigoryan kilisesine götürdüler. Kiliseden uzakta arabayı durdurup indirdiler ve kiliseye girmemi emrettiler. Ben kiliseye girerken ses geldi. Hemen Azerbaycanlı olduğumu söyledim ve eğer teslim olmazsa 22 Hocalı'nın öldürüleceğini söyledim. Beş gündür aç susuz tek başına savaştığını belirtti. Onun rengi solmuştu. Ermenilerin düşüncesini ona ilettim. Bir an düşündü. Sonra Azerbaycan bayrağını kilisenin üzerinden indirdi. İki mermisi kalmıştı, onları havaya attı ve kiliseden çıktı. Hocalıların vurulmasına razı olmadı. Azerbaycan bayrağını göğsüne sıkıp Ermenilere doğru yürüdü.
Hakkında çekilmiş filmler > Natig Gasımov

Film, Azerbaycan Cumhuriyeti Kültür Bakanlığı'nın desteğiyle çekilmiştir. Filmin yönetmeni ve senaristi Elçin Musaoğlu, görüntü yönetmeni Rauf Qurbaneliyev, icra yapımcısı Emil İbrahimov, yapımcısı Müşfiq Hetemov'dur. Belgesel film Cefer Cabbarlı adına "Azerbaycanfilm" stüdyosunda çekilmiştir.
Hakkında çekilmiş filmler > Oğul

Film, 1992 yılında Dağlık Karabağ çatışması sırasında kaybolan askeri esir Natig Gasımov'un aranmasından bahsediyor. Filmin görüntü yönetmeni Simon Stanford'dur. 2021 yılında çekilen 46 dakikalık filmde gerçeğin yeniden canlandırılması için Azerbaycanlı oyuncuların performansından da yararlanılmıştır. Filmin prömiyeri 28 Şubat'ta Nizami Sinema Merkezi'nde gerçekleşmiştir. Prömiyere yapım ekibiyle birlikte Natig Gasımov'un ailesi de katılmıştır. "Qafqazinfo"nun verilerine göre, filmi İngiltere'nin Broken Pot Media şirketi çekmiş, yönetmeni ve senarist Karan Singh ise üç yıl boyunca Ermenistan, Azerbaycan, İtalya, İngiltere ve Rusya'da tanıklarla konuşmuştur.
Laringospazm

Laringospazm anatomisi
Laringospazm, gırtlakta kontrolsüz/istemsiz kas kasılmasıdır. Ses tellerindeki veya soluk borusundaki su, mukus, kan ve benzeri maddeler bunu tetikleyebilir. Bu stridor ve retraksiyon yaratır. Bu olay genellikle en fazla 1 dakika sürer ve bu süre içinde nefes alış zorlaşır. Uykuda bile, bazı insanlar bu spazmlardan acı çekerler. Kulak-burun-boğaz uygulamalarında genellikle sessiz reflü hastalığı olan kişilerde laringospazm görülmüştür. Ciddi ameliyatlardan sonra komplikasyon olarak nadir görülen laringospazm ortaya çıkabilir.