Korsun-Şevçenkovski Taarruzu
Cehennem Kapısından kaçış

3. Panzer Kolordusu'nun kuşatılmış birliklere doğru kuzey yönünde giriştiği ileri hareket, Kızıl Ordu birliklerinin kararlı mücadelesi, arazinin yapısı ve akaryakıt sıkıntısı dolayısıyla durmuştu. Alman zırhlı birliklerinin, 239 numaralı tepeyi ele geçirme ve Şanderovka yönünde ilerleme yönündeki birkaç girişimi, Sovyet 5. Muhafız Tank Ordusu'nun karşı taarruzlarıyla önlendi.
8. Ordu'dan General Stemmermann'a gönderilen radyo mesajı,
Jurzintsi - 239 numaralı tepenin, hâlen Sovyet kuvvetleri elinde olduğu mesajda açık bir şekilde belirtilmemişti. General Lieb, girişilecek yarma harekâtını 8. Ordu önderliğinde düzenledi. Stemmerman Grubu ile 3. Panzer Kolordusu arasındaki mesafe sadece 7 km.dir. Fakat bu bölge, Mareşal Konev'in 17 Şubat'ta yapmayı planladığı nihai saldırı için kuvvetlerini topladığı bölgenin ortasındadır.  5. Muhafız Tank Ordusu'na bağlı zırhlı unsurlar, bu ara bölgeye kaydırılmış ve nihai sonuç alıcı taarruz için hazırlanmışlardı. General Stemmermann, 57. ve 88. Piyade Tümenlerinden 6.500 kişilik kombine bir gücü artçı olarak seçti. Bu aşamaya gelindiğinde kuşatma, 5 km. yarıçapa kadar daralmıştı. Dolayısıyla Stemmermann, pek bir manevra alanına sahip değildir. Şu ana kadar özgürlüğe (daha doğrusu hayatta kalmaya) açılan bir kapı olarak görülen Şanderovka, artık cehennemin kapısı olmuştur. Kızıl Ordu, kuşatılan birliklerin üzerine yoğun bir topçu ve roket ateşi yağdırdı. Neredeyse her atış hedefi bulmaktaydı. Sovyet Hava Kuvvetleri'ne bağlı uçaklar da bombalamaya başladı. Luftwaffe avcıları seyrek olarak müdahale edebildiler. Çeşitli birliklerin savaş ceridelerinde karanlık bir tablodan söz edilmektedir, Sovyet topçusunun gece bombardımanı sırasında kullanılan yangın bombaları sonucu  çıkan yangınlar devam etmektedir, imha olmuş ya da terk edilmiş araçlar her yere dağılmış durumdadır ve yaralılar, dağılmış birlikler, çamurlu yollara dökülmüştür. Ukraynalı sivil halk, askerler arasından kaçışmaktaydı. Feld Mareşal von Manstein, 16 Şubat günü, Hitler'den bir karar beklemeksizin, General Stemmermann'a bir radyo mesajıyla yarma harekâtına girişmesi için emir verdi.Verilen emir kısaca şöyleydi:
General Stemmermann ve General Lieb, yürüyemeyecek durumda olan 1.450 yaralıyı, doktorlar ve emir erleri gözetiminde bırakmaya karar verdiler.  Birlikler akşam karanlığında toplanmaya başladı. Üç taarruz kolu halinde harekete geçildi. Viking tümeni sol, güney kolu oluşturdu. Merkez kol, 72. Tümendi. 105. Alay, ilk kademede, öncü birlik olarak yer aldı. Saat 23:00'de 105. Alay'ın iki taburu bir hizada, süngü takılmış olarak ileri harekete başladı. Alman kuvvetleri, taarruz çıkış hareketinden yarım saat sonra ilk, kısa bir süre sonra da ikinci Sovyet savunma hattını aştılar. Taarruz, birkaç alay ve tabur için hızlı gelişme gösterdi ve bu birlikler saat 04:10 dolaylarında Oktyabr'a ulaştılar. Öncü müfreze, 3. Panzer Kolordusu'na bağlı 1. Panzer Tümeni'nin hatlarına ulaştı. Yaralılar ve ağır silahlar getirildi fakat, atların çektiği ikmal kolları, Sovyet topçusunun ateşini yemişti. Öncü müfreze, saat 06:30'da Lisyanka'ya girdi. Kuşatma bölgesinin karşı cephesinde, General Stemmermann ve onun komutasındaki asıl birlikler, sımsıkı kenetlenmişler ve bu şekilde hayatta kalabilme şanslarını arttırmışlardı.
Kolun sol kanadında, bir keşif devriyesi korkunç haberlerde döndü. Sovyet T-34 tankları, 239 numaralı tepeye yerleşmiş bulunuyordu. Tepeyi ele geçirmek için enerjik çabalar harcanmasına karşın başarı sağlanamadı, tepe Sovyet birliklerinin elinde kaldı. Bu durumda Alman birlikleri tepenin çevresinden dolanmak zorunda kaldılar. Birlikler birbiri ardına, araziye hakim tepedeki zapt edilmez tank engeline koştu. Kaçış yönü güneye, Gniloy Tikiç Nehrine doğru döndü. Böylece birliklerin büyük kısmı için sonuç, bir felakete doğru yöneldi. Gün ışıdığında Alman kaçış planı çözülmeye başladı. Çok az zırhlı araç ve diğer ağır silah, kaygan yamaçlara tırmanabildi. Silahlar, "son top mermileri ateşlendikten sonra" imha edilerek terk edildi.
Mareşal Konev, Alman birliklerinin kuşatmayı yarmak çabasında olduklarını öğrendi. Stalin'e vermiş olduğu, "hiçbir Hitlerce ya da faşistin, toplu imhadan kurtulmasına izin verilmeyeceği" yönündeki sözünün boşa çıkacak olmasına engel olmak için harekete geçti. Sovyet istihbaratı her nasılsa 3. Panzer Kolordusu'nun zırhlı gücünü olduğundan çok daha fazla tahmin etmişti. Bu yüzden Mareşal Konev, harekâtı daha fazla ileri götürmekten kaçınmıştır. Bu sırada Sovyet 20. Tank Kolordusu yeni model IS-2 (Joseph Stalin - II) tankları ile donatılmış bir tugayı Korsun savaş alanına getirdi. Mareşal Konev, tüm zırhlı ve topçu unsurlara, Alman birliklerine taarruz etmeleri, küçük gruplar halinde dağıtmalarını, ardından da parça parça imha etmelerini emretti. Kuşatmadaki iki Sovyet tümeni, 206. Piyade ve 5. Muhafız Hava İndirme Tümenleri, Alman taarruz kuvvetleri tarafından dağıtıldı. Piyade desteğinden yoksun kalan tanklar, uzak mesafeden kaçan gruplara ateş açtı. Tanksavar topları olmadığı fark edildi ve T-34 tankları, savunmasız ikmal kolları, karargâh personeli, dağılan birlikler ve sıhhiye personelinin taşıdığı yaralılar arasından saldırıya geçti.
Birbirine karışmış tümenler, gün ortasında eriyen karlarla kabarmış, çalkantılı Gniloy Tikiç Nehrine ulaştılar. Gerçekte 1. Panzer Tümeni nehrin karşı tarafına ulaşmıştı ve istihkamcılar bir köprü inşa ediyorlardı. Ancak panik halindeki Alman erat, peşlerindeki T-34'lerden tek kurtuluşu nehir olarak gördüler. Köprü inşaasının tamamlanmasını bekleyecek durumda değildiler. Kurtarmaya gelen Alman kuvvetlerinin büyük kısmı güneyde ve dolayısıyla uzakta olduğundan, son kalan tanklar, kamyonlar ve yük arabaları buzlu suya sürüldü, ağaçlar sal yapmak için kesildi ve erat karşıya yüzmeye çalıştı. Askeri malzeme, atlar, yorgun askerler, akıntı aşağı sürüklendiler. Bir kısmı çarpmalara ya da hipodermiye yenildi. İnsanlar karşıya, kemerlerden ve koşum kayışlarından yapılan cankurtaran halatlarıyla karşıya geçirildi. Bazıları, yaralıları karşı kıyıya geçirmek için enkazdan bulabildikleri malzemeyle sallar yaptılar. Tüm bu çalışmalar, Sovyet topçusunun ve T-34'lerin ateşi altında oldu. General Lieb, tüm öğleden sonra kıyılarda bir düzen sağlanmasından sonra nehri atıyla geçti. Viking Tümeni komutanı General Herbert Otto Gille, nehrin karşı kıyısına bir insan zinciri kurmaya çalıştı. Birinin eli kayınca zincir koptu ve bazıları akıntıya kapıldı. Birkaç yüz Sovyet savaş esiri, Alman askerlerin işlerini gören bir Rus kadın grubu ve Ukraynalı bazı siviller, Kızıl Ordu'nun cezalandırmasından korkarak buzlu sulara atladılar. Karşıya geçişin sonlarına doğru istihkamcılar birkaç köprü inşa etmişlerdi ve 57. ve 88. Piyade Tümenleri ile artçı müfreze, ayrıca 20 kadar at ve çektikleri arabalarda 600 kadar yaralı, nehri "kuru" biçimde geçti.
Birçoğu, Stemmermann Grubu'na yardım için bölgeye gelen 3. Panzer Kolordusu'nun çabası sayesinde Lisyanka'da Alman hatlarına ulaştı. Stemmermann Grubu'nun kurtarılmasında en büyük pay, Yarbay Franz Bäke komutasındaki Ağır Zırhlı Alay'a aittir. Alay, Tiger ve Panther tanklarıyla donatılmıştı ve köprü yapımı için gerekli malzemeye sahip bir istihkam taburuna sahipti.