Yunan mitolojisi
Batı sanatı ve edebiyatındaki motifler

Hıristiyanlığın yaygınlaşarak benimsenmesi, efsanelerin popülaritesini engellemedi. Rönesans'ta klasik dönemin yeniden keşfiyle, Ovidius'un şiirlerinin şairlerin, oyun yazarlarının, müzisyenlerin ve sanatçıların hayal gücünde büyük bir etkisi oldu.
Rönesans'ın ilk yıllarından itibaren Leonardo da Vinci, Michelangelo ve Rafael gibi sanatçılar daha geleneksel Hristiyan konularının yanı sıra Yunan mitolojisinin Pagan konularını da resmettiler.
Latince ortamı ve Ovidius'un eserleri aracılığıyla Yunan efsaneleri, İtalya'da Petrarch, Boccaccio ve Dante gibi Orta Çağ ve Rönesans şairlerini etkiledi.
Kuzey Avrupa'da, Yunan mitolojisi görsel sanatları hiçbir zaman o kadar etkilemese de edebiyata etkisi çok açıktı.
İngiliz hayal gücü, Chaucer ve John Milton ile başlayan ve Shakespeare'le devam eden ve 20. yüzyılda Robert Bridges'a kadar süren Yunan mitolojisince ateşlendi.
Fransa'da Racine ve Almanya'da Goethe antik efsaneleri yeniden işleyerek Yunan dramasını yeniden canlandırdı.
18. yüzyıl aydınlanmasında Yunan mitolojisine karşı Avrupa çapında bir tepki doğsa da mitoloji tiyatro yazarları için önemli bir esin kaynağı olmaya devam etti. Bunun örnekleri arasında Handel ve Mozart'ın operaları için yazılan librettolar vardır.
18. yüzyılın sonuna doğru Romantizm, Yunan mitolojisi de dahil olmak üzere Yunanca her şeye karşı bir hayranlık dalgası başlattı.
Britanya'da, Yunan trajedilerinin ve Homeros'un yeni çevirileri (Alfred Tennyson, Keats, Byron ve Shelley) gibi çağdaş şairlere ve (Leighton ve Lawrence Alma-Tadema) gibi ressamlara ilham verdi.
Christoph Gluck, Richard Strauss, Jacques Offenbach ve pek çoğu Yunan mitolojisinin konularına besteler yaptı.
Thomas Bulfinch ve Nathaniel Hawthorne gibi 19. yüzyıl Amerikalı yazarlar klasik dönem efsaneleri anlaşılmadan İngiliz ve Amerikan edebiyatının anlaşılamayacağı görüşündeydi.
Daha yakın zamanlarda klasik temalar Fransız tiyatrosunda Jean Anouilh, Jean Cocteau ve Jean Giraudoux, ABD tiyatrosunda Eugene O'Neill ve İngiliz tiyatrosunda T. S. Eliot tarafından yeniden yorumlandı. Nesirde benzer bir yeniden yorumlama James Joyce ve André Gide tarafından gerçekleştirildi.
1868’de, Gustave Moreau tarafından yapılan Prometheus tablosu. Prometheus efsanesi ilk önce Hesiodos tarafından doğrulandı ve daha sonra muhtemelen Aeschylus tarafından Zincire Vurulmuş Prometheus (oyun), Zincirsiz Prometheus (Aiskhylos) ve Prometheus Pyrphoros'dan oluşan trajik oyun üçlemesinin temelini oluşturdu.
Romalı şair Virgil, burada beşinci yüzyıldan kalma el yazması Vergilius Romanusta resmedilmiştir, yazılarının çoğunda Yunan mitolojisinin ayrıntılarını korumuştur.
Amor Vincit Omnia (Aşk Her Şeyi Fetheder), aşk tanrısı Eros'un bir tasviri. Michelangelo Merisi da Caravaggio tarafından, yaklaşık 1601–1602.
Khaos
Gaia, Anselm Feuerbach (1875)
Uranos ve Gaia
Pontos
Nymphalar ve Satry
Dionysos ile satirler. Brygos Ressamı tarafından resmedilmiş bir çanağın içi, Cabinet des Médailles.
MÖ 340 dolaylarında bir Apuliyen kırmızı figürlü kavanoz üzerinde ayrıntılı olarak Demeter ve Metanira (Altes müzesi, Berlin).
İşler ve Günler t.1539
Jacopo Zucchi tarafından Tanrıların Toplantısı
Botticelli'nin Venüs'ün Doğuşu (y. 1485–1486, tuval üzerine yağlı boya, Uffizi, Floransa)-yeni bir pagan Antikçağ görüşü için yeniden canlandırılan bir "Venus Pudica"nın modern izleyiciler için Rönesans ruhunu özetlediği söylenir.
İkarus İçin Ağıt, Herbert James Draper, 1898.