stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Doğu Grönland İnuitleri

| --- | --- |
[[Dosya:Tasiilaq.jpg Tasiilaq (üstte) Ittoqqortoormiit (altta) |frameless]]
 

Önemli nüfusa sahip bölgeler
Diller
Doğu Grönland İnuitçesi, Batı Grönland İnuitçesi, Danca
Din
Hristiyanlık (Evangelical Lutheran), eskiden Şamanizm
  ↑  "Greenland." 9 Mayıs 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. CIA World Factbook. Retrieved 6 Aug 2012. 
Grönland'in büyük yerleşimleri
Ittoqqortoormiit kilisesi
Doğu Grönland İnuitleri (Grönland İnuitçesi Tunumiit ; Danca østgrønlændere; İngilizce East Greenlanders, Eastern Greenlanders, East Greenland Inuit), Danimarka'ya bağlı özerk Grönland'ın doğusunda Tunu (Kalaallit Nunaata Tunua, Doğu Grönland) bölgesindeki Ittoqqortoormiit ve Tasiilaq yörelerinde yaşayan İnuit kolundan Grönland İnuitlerine bağlı Eskimo halkı.
Dil ve Eğitim

Grönland İnuitçesinin Doğu Grönland İnuitçesi (Tunumiisut) adıyla bilinen lehçesini konuşurlar.
Günümüzde okul eğitimi zorunlu olup kendi lehçelerinde değil resmî Batı Grönland İnuitçesi ile yapılmakta ve Danca da öğretilmektedir.
Sosyal yaşam > Aile

Geleneksel olarak babayerli bilateral küçük geniş aile biçiminde topluluk oluştururlar.
Din > Şamanizm

Şamanizm bütün Eskimo halklarının Hristiyanlık öncesi geleneksel dinidir ve etkileri günümüzde az da olsa görülmektedir.
Din > Hıristiyanlık

Günümüzde diğer Grönland İnuitleri gibi Kuzey İnuitleri de Hristiyan olup Evangelical Lutheran mezhebidendir.
Yerleşimleri

Ittoqqortoormiit (Dan. Scoresbysund)
Tasiilaq (eski yazı: Angmagssalik, Dan. Ammassalik). Ammassalik Adası'da bulunur.
Dipnotlar

↑  "Greenland." 9 Mayıs 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. CIA World Factbook. Retrieved 6 Aug 2012.
Madriu-Perafita-Claror Vadisi

| UNESCO Dünya Mirası |
| --- | --- |
Perafita'da bir sığınak
Konum:  Andorra
Kriter: Kültürel: v
Referans: 1160
Tescil: 2004 (28. oturum)
Uzatma: 2006
Bölge: Avrupa - Kuzey Amerika
Madriu-Perafita-Claror Vadisi (Katalanca: Vall del Madriu-Perafita-Claror), Andorra'nın güneydoğusunda bir buzul vadisidir. Andorra'nın toplam alanının yaklaşık %9'u olan 42.47 km²'lik bir alanı kaplar ve Andorra'da ikinci büyük havzasının bir parçasıdır. İzole edilmiş vadi, nadir bulunan veya nesli tükenmek üzere olan yaban hayatı için bir cennet olarak bilinen ve şehirleşmeden uzak kalan vadi Andorra'nın "manevi kalbi" olarak kabul edilmiştir. Andorra'nın ilk ve 2017 tarihi itibarıyla tek UNESCO Dünya Mirası alanıdır.
Galeri

<
Madison Paige

| Madison Paige |
| --- | --- |
Heavy Rain oyununda Madison
İlk görünüm: Heavy Rain (2010)
Canlandıran:  Judi Beecher (yüz)  Jacqui Ainsley (vücut, ayrıca 3B model) 
Seslendiren:  Judi Beecher (ana oyun)  Barbara Scaff (The Taxidermist) 
Madison Paige, 2010 video oyunu Heavy Rain'de bulunan kurgusal karakter. Heavy Rain oyununda kronik insomnia çeken bir fotoğrafçı ve gazeteci olarak yer almaktadır. Oyunda oynanan dört kahramandan biridir ve çocukları hedef alan ve onları yağmur suyunda boğan bir seri katil olan "Origami Katili"ni araştırmaya başlamaktadır. Belirli noktalarda öldürülebilir ve oyundan çıkarılabilir.
Judi Beecher, ses oyuncusu ve yüz hareket yakalama işlevi görürken, karakter vücudu için hareket yakalama görevini üstlenen Jacqui Ainsley'den modellenmiştir. Ana oyuna ek olarak, karakter aynı zamanda, indirilebilir olarak sunulan The Taxidermist önbölümünün yıldızıdır. Orada ise ses oyunculuğunu Barbara Scaff üstlenmiştir.
Karaktere genel bakış

Madison Paige, 27 yaşındaki bir fotoğrafçı ve bir gazeteci olarak tanımlanmakta ve geliştirici videolarında oyunun en "esrarengiz" Heavy Rain karakterlerinden biri olarak adlandırılmaktadır. Gençliğinden beri uykusuzluk geçirdiği, birkaç kardeşin etrafında büyüdüğü ve motellerin dışında uyumakta zorlandığı söylenmiştir. İnsomnia hastalığının nedeni Irak'ta bir savaş muhabiri olarak yaşadıkları olsa da bu durum, oyunda belirtilmemiştir. Quantic Dream ortak CEO'su Guillaume de Fondaumière, karakterin "güçlü, ama kırılgan" olduğunu, bunun cinsiyetinden değil, karakterinden dolayı bir özellik olduğunu ve onu diğer kadın video oyunu karakterlerine kıyasla "ilginç" olarak gördüğünü anlatmıştır. Manken Jacqui Ainsley, onu "güçlü ama savunmasız, inandığı şeyler için risk almaya istekli" olarak tanımlamış ve oyuncunun karakterini şekillendirme yeteneğini not etmiştir.
Lütf-i Celil

| --- | --- |
 Lütf-i Celil illüstrasyonu
Tarihçe
Osmanlı İmparatorluğu
Adı:  Lütf-i Celil
Sipariş:  1867
İnşa eden:  Forges et Chantiers de la Gironde
Kızağa konuluşu:  1868
Denize indirilişi:  1869
Görevlendirme:  Mart 1870
Akıbet:  11 Mayıs 1877'de Rus topçusu tarafından batırıldı
Genel karakteristik
Sınıf ve tipi:  Lütf-i Celil sınıfı
Deplasman:  2.540 t (2.500 emperyal ton; 2.800 küçük ton)
Uzunluk:  64,4 m (211 ft 3 in) (tam boy)
Genişlik:  13,6 m (44 ft 7 in)
Su çekimi:  4,4 m (14 ft 5 in)
Kurulu güç:  2 lokomotif kazanı  2.000 ihp (1.500 kW)
İtme gücü:  1 yatay bileşik buhar motoru  2 şaft
Hız:  12 knot (22 km/sa; 14 mph)
Kişi kapasitesi:  12 subay  110 denizci
Silah donanımı:  1870: 2 × 229 mm (9 in) Armstrong top  2 × 178 mm (7 in) Armstrong top 1875: 2 × 229 mm (9 in) Armstrong top  2 × 178 mm (7 in) Armstrong top  1 × 120 mm Krupp
Zırh:  Kemer: 140 mm  Taretler: 140 mm
Lütf-i Celil (Osmanlı Türkçesi: ﻟﻄﻒ ﺟﻠﻴﻞ Anlamı: "İlahi Lütuf"), Osmanlı Donanması'nın Lütf-i Celil sınıfının öncü gemisi olan zırhlı savaş gemisiydi. Başlangıçta Osmanlı İmparatorluğu'na bağlı özerk bir devlet olan Mısır Hidivliği tarafından sipariş edilen Lütf-i Celil, Osmanlı hükûmetinin Mısır'ı gemiyi teslim etmeye zorlaması ile Fransa'daki Forges et Chantiers de la Gironde tersanesinde yapım aşamasındayken Osmanlılara devredildi. Lütf-i Celil, 1877'de 93 Harbi sırasında aktif görevde bulundu ve Rus güçlerinin Tuna'yı geçmesini önlemek için operasyonlarda bulundu. 11 Mayıs'ta devriye gezerken bir Rus topçu bataryasıyla çatışmaya girdi. Geminin kazan dairesine isabet eden bir top mermisinin yol açtığı patlamada gemi mürettebatının çoğu ölürken gemi de battı.
Tasarım

Tam boyu 64,4 m, genişliği 13,6 m olan Lütf-i Celil'in su çekimi 4,4 metreydi. Gövdesi demirden yapılmıştı ve burunda bir mahmuz yer alıyordu. Geminin deplasmanı normal yükte 2.540 metrik tondu. Mürettebatı 12 subay ve 110 denizciden oluşuyordu.
Gemi, iki vida pervaneyi çeviren tek bir yatay bileşik buhar motoruna sahipti. Buhar, gemi ortasında bulunan tek bir bacaya bağlı iki adet kömürle çalışan kutu kazan tarafından sağlanıyordu. Motor 2.000 indike beygir (1.500 kW) gücündeydi ve en çok saatte 12 deniz mili (22 km/sa) hıza ulaştırabiliyordu; ancak kötü bakım sebebiyle 1877'de gemi sadece 10 deniz miline (19 km/sa) ulaşabilmekteydi. Lütf-i Celil 300 metrik ton kömür taşıyabiliyordu. Gemide ilave bir barka yelken teçhizatı da yer almaktaydı.
Lütf-i Celil iki adet yivli 229 mm ve iki adet 178 mm Armstrong ağızdan dolma top ile silahlandırılmıştı. Her silah çifti geminin orta hattına monte edilmiş döner bir silah taretinde yer alıyordu. 229 mm toplar ön tarette, 178 mm toplar ise ana direğin arkasındaki arka taretteydi. Geminin zırhlı kemeri dövme demirden yapılmıştı. Ortasında 140 mm kalınlığa ulaşan zırh, baş ve kıça doğru incelerek 120 mm'ye düşüyordu. Ana kemerin üzerinde 76 mm kalınlığında zırhlı borda kaplamaları taret tabanlarını, cephanelikleri ve makine odalarını koruyordu. Taretler 140 mm'lik demir zırhla kaplıydı.
Hizmet geçmişi

Lütf-i Celil Bordeaux'daki Forges et Chantiers de la Gironde tersanesinden 1867 yılında sipariş edildi ve geminin inşasına ertesi yıl başlandı. Gemi, aslen Osmanlı İmparatorluğu'na bağlı bir özerk devlet olan Mısır Hidivliği tarafından sipariş edilmişti; ancak Mısır'ın bağımsız çabalarına karşı bir hamle olarak Padişah Abdülaziz, 5 Haziran 1867'de Mısır'ın yabancı tersanelere sipariş ettiği tüm zırhlıların teslim edilmesini talep etti. Müzakerelerin ardından gemi, 29 Ağustos 1868'de resmen Osmanlı İmparatorluğu'na devredildi. 1869'da denize indirildi ve 1870'te deniz denemeleri tamamlandı. Gemi, Mart 1870'te Osmanlı filosunda hizmete girdi. Lütf-i Celil tamamlanmasının ardından Birleşik Krallık ve Fransa'da inşa edilen diğer zırhlılarla beraber 1866-1869 Girit İsyanı sonrasında adanın stabilize edilmesine yardımcı olmak üzere Girit'e gönderildi. Bu dönemde Hobart Paşa yönetimindeki Osmanlı filosu, tercüme edilen İngiliz talimatnamelerini okumaktan ibaret olan sınırlı eğitimler dışında büyük ölçüde hareketsiz kaldı ve herhangi bir uygulamalı eğitim faaliyetinde bulunmadı. Lütf-i Celil; kardeş gemisi Hıfzu'r-Rahman, Avnillah ve Muin-i Zafer ile birlikte Asya Filosu'nun II. Tümen'ine atandı. 1875 yılında gemiye Krupp tarafından üretilen tek bir 120 mm top eklendi.
Osmanlı filosu, Eylül 1876'da Rusya ile çatışmaya hazırlanmak için seferber olmaya başladı. Bu aşamada Rusya ile gerginlikler birkaç yıldır büyüyordu; 1875'in ortalarında Bosna'da bir ayaklanma başlamıştı, Temmuz 1876'da ise Sırbistan Osmanlı İmparatorluğu'na savaş ilan etmişti. Rus-Türk Savaşı (93 Harbi) 24 Nisan 1877'de Rusya'nın savaş ilanı ile başladı. Savaşın başında, Lütf-i Celil ve Hıfzu'r-Rahman Tuna Tümeni'ne atandı ve Rus kuvvetlerinin nehri geçmesini önlemek ile görevlendirildi. 11 Mayıs'ta gemi Tuna'da İzmail açıklarında seyir halindeyken 152 mm havanlar ve 25 librelik yivli topların yer aldığı bir Rus topçu saldırısına uğradı. Rus toplarının mermilerinden biri gemiye, muhtemelen kazan dairesine, isabet etti ve gemiyi tahrip eden büyük bir patlamaya neden oldu. Nehir monitörü Feth-ül İslam yirmi kişiyi nehirden topladı; ancak mürettebatının çoğu, yaklaşık 160 subay ve denizci patlamada öldü.
Rus topçu ateşi tarafından vurulduktan sonra patlayan Lütf-i Celil'in çizimi
Mainichi Shimbun

| --- | --- |
Gazetenin ilk sayısı (21 Şubat 1872)
Tür: Günlük gazete
Format: Broadsheet
Sahibi: The Mainichi Newspapers Co., Ltd.
Yayımcı: Masato Kitamura
Kuruluş tarihi: 21 Şubat 1872
Dil: Japonca
Genel merkez: Tokyo, Japonya
Tiraj: 3,945,646 (gündüz) 1,610,293 (akşam)
Resmî site: mainichi.co.jp
Gazetenin Tokyo'daki genel merkezi.
Mainichi Shimbun (Japonca: 毎日新聞 "Günlük Haberler"), Japonya'da beş ana ulusal gazeteden biridir. Gazete 21 Şubat 1872 tarihinde kurulmuş olup ülkenin en eski gazetelerinden biridir. Gazetenin genel merkezi Tokyo'nun Chiyoda semtinde yer almaktadır.
Macar İşçi Partisi

| Macar İşçi Partisi Magyar Dolgozók Pártja  |
| --- | --- |

Kısaltma: MDP
Genel başkan: Joška Broz
Genel sekreter: Miroslav Jovanović
Son genel sekreter: János Kádár
Kurucu: Mátyás Rákosi
Kuruluş tarihi: 12 Haziran 1948 (76 yıl önce) (1948-06-12)
Kapanış tarihi: 31 Ekim 1956
Birleşme: Macaristan Komünist Partisi  Macaristan Sosyal Demokrat Partisi
Ardılı: Macar Sosyalist İşçi Partisi
Merkez: Budapeşte
Gazete(ler): Szabad Nép
İdeoloji: Marksizm-Leninizm Komünizm Stalinizm
Siyasi pozisyon: Aşırı sol
Uluslararası üyelik: Kominform
Slogan(lar): Bütün ülkelerin işçileri, birleşin!
Parti bayrağı

Macar İşçi Partisi (Macarca: Magyar Dolgozók Pártja; kısaltmayla MDP), 1948-1956 yılları arasında Macaristan Halk Cumhuriyeti'nde iktidarda bulunan komünist parti.
Tarihçe

Sovyetler Birliği'nin baskısı sonucu Macaristan Komünist Partisi ve Macaristan Sosyal Demokrat Partisi'nin birleşmesiyle kurulmuştur. Kuruluş döneminde bazı sosyal demokratlar ideolojik ayrılıklar nedeniyle partiden ayrılmışlardır. Partinin ilk genel sekreteri Mátyás Rákosi idi ve bu görevi 1956 yılına kadar sürdürdü. Aynı yıl Ernő Gerő bu görevi üç ay sürdürdü. Ardından parti feshedilene kadar bu görevi kısa süreliğine János Kádár sürdürdü.
Macaristan Halk Cumhuriyeti diğer küçük yasal siyasi partilerin 1949'a kadar bağımsız koalisyon partileri olarak devam etmelerine izin verildi, ancak tamamı MDP'nin politikalarına boyun eğdiler. Parti Karşılıklı Ekonomik Yardımlaşma Konseyi'nin kurucusu olarak yer aldı.
1956 Macar Devrimi sırasında, parti Macar Sosyalist İşçi Partisi ismiyle János Kádár ve Imre Nagy liderliğinde yeniden örgütlendi. Yeni Nagy hükûmeti ayaklanmayı olayları karşı-devrimci değil, “büyük, ulusal ve demokratik bir olay” olarak değerlendirdiğini bildirdi ve Devlet Güvenlik Otoritesi'nin durumu çözeceğini açıkladı. Macaristan'ın tarafsızlaşma ve Varşova Paktı'ndan çıkma beyanı, 4 Kasım 1956'da Sovyet müdahalesine neden oldu. 8 Kasım 1956'dan sonra Macar Sosyalist İşçi Partisi, Kádár'ın önderliğinde Sovyetler Birliği Komünist Partisi'ni tam olarak destekledi.
Parti 31 Ekim 1956'de feshedildi ve Macar Sosyalist İşçi Partisi'ne dönüştü.
Liderler

Birinci Sekreter: (genel sekreter 1948-1953);
Mátyás Rákosi: 12 Haziran 1948 - 18 Temmuz 1956
Ernő Gerő: 18 Temmuz 1956 - 25 Ekim 1956
János Kádár: 25 Ekim 1956 - 31 Ekim 1956
Başkan (sadece resmi olarak, 1950 yılında kaldırıldı);
Árpád Szakasits 1948 - 1950
Makhonjwa Dağları

| UNESCO Dünya Mirası |
| --- | --- |

Konum:  Güney Afrika
Kriter: Doğal: viii
Referans: 1575
Tescil: 2018 (42. oturum)
Bölge: Afrika
Koordinatlar: 25°47′06″S 31°03′07″E﻿ / ﻿25.785°G 31.052°D﻿ / -25.785; 31.052
Barberton Greenstone Belt veya Barberton Mountain Land olarak da bilinen Makhonjwa Dağları, %80'lik kısmı Güney Afrika Cumhuriyeti'ndeki Mpumalanga'da, geri kalan kısmı komşu Esvatini'de yer alan, 120 km'ye 60 km'lik bir alanı kaplayan küçük dağ ve tepeler dizisidir. 2018 yılında Dünya Mirası olarak ilan edilmiştir.
Makao Tarihi Merkezi

| UNESCO Dünya Mirası |
| --- | --- |

Konum:  Çin
Kriter: Kültürel: ii, iii, iv, vi
Referans: 1110
Tescil: 2005 (29. oturum)
Bölge: Asya-Pasifik
Makao'nun Tarihi Merkezi, (Çince: 澳門 歷史 城區; Portekizce: Centro Histórico de Macau), aynı zamanda Centro Histórico de Macau olarak da bilinir, eski bir Portekiz kolonisi olan Makao'da yer alan, Çin ve Portekiz kültürlerinin eşsiz asimilasyonu ve eşliğine tanık olan yirmiden fazla bölgenin genel adıdır. Kent meydanları, sokak manzaraları, kiliseler ve tapınaklar gibi anıtlar da dahil olmak üzere şehrin kültürel mirasını temsil etmektedir.
Makao Tarihi Merkezi, 2005 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak ilan edilmiş ve Çin'in 31. Dünya Mirası alanı olmuştur. UNESCO tarafından "Tarihi cadde, konut, dini ve toplumsal Portekiz ve Çin binaları ile Makao'nun Tarihi Merkezi, Doğu ve Batı'nın estetik, kültürel, mimari ve teknolojik etkilerin toplanmasına benzersiz bir tanıklık getiriyor" ve "...Çin ile Batı arasındaki en erken ve en uzun süren karşılaşmalara, uluslararası ticaretin canlılığına dayanan bir tanıklık yapıyor".
M101 Grubu

| M101 Grubu |
| --- | --- |
Fırıldak Gökadası, M101 Grubu'nun en parlak gökadası.
Gözlem verisi (Dönem J2000)
Takımyıldız: Büyük Ayı
Sağ açıklık (α): 14sa 04d 
Dik açıklık (δ): +54° 31′
En parlak üye: Fırıldak Gökadası
Galaksi sayısı: 6-9
Katalog belirtmeleri
NGC 5457 Grubu, LGG 371, NOGG H 758, NOGG P1 766, NOGG P2 781

M101 Grubu Büyük Ayı takımyıldızı yönünde bulunan oldukça gevşek bir gökada grubudur. Grup, adını en parlak üyesi olan (M101) Fırıldak Gökadası'ndan almıştır. Grubun diğer üyelerinin çoğu Fırıldak Gökadası'nın uydusu durumundadır. M101 Grubu, pek çok diğer gökada grupları gibi Başak Süperkümesi içerisindedir.
Üyeler

Aşağıdaki tabloda M101 Grubunun üyeleri özellikleriyle belirtilmiştir. M101 grubu, M51 Grubu ve NGC 5866 Grubu'nun birlikte büyük bir küme oluşturdukları da düşünülmektedir.
| Name | Tipi | S> A. (J2000) | D> A. (J2000) | Kırmızıya kayma (km/s) | Görünen parlaklık |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Fırıldak Gökadası (M101) | SAB(rs)cd | 14sa 03d 12.6s | +54° 20′ 57″ | 241 ± 2 | 8.3 |
| NGC 5204 | SA(s)m | 13sa 29d 36.5s | +58° 25′ 07″ | 201 ± 1 | 11.7 |
| NGC 5474 | SA(s)cd pec | 14sa 05d 01.6s | +53° 39′ 44″ | 273 ± 9 | 11.3 |
| NGC 5477 | SA(s)m | 14sa 05d 33.2s | +54° 27′ 39″ | 304 ± 5 | 14.4 |
| NGC 5585 | SAB(s)d | 14sa 19d 48.2s | +56° 43′ 45″ | 305 ± 3 | 11.2 |
| UGC 8837 | IB(s)m | 13sa 54d 45.8s | +53° 54′ 03″ | 144 ± 3 | 13.8 |
| UGC 9405 | Im | 14sa 35d 24.4s | +57° 15′ 19″ | 222 ± 6 | 17 |

Son zamanlarda yapılan araştırmalarda  UGC 8331, Messier 51, NGC 5195, M101, NGC 5474, NGC 5477, NGC 5585 ve UGC 9405'in kesinlikle bu grubun üyeleri olduğu iddia edilmektedir. Diğer olası üye Düzensiz gökadalar (bazı kaynaklarda sadece bir veya birkaçı yer almaktadır) NGC 5238 ve UGC 8508'dir.
Yakın gruplar

Girdap Gökadası (M51) ve Ayçiçeği Gökadası'nı da içeren M51 Grubu, M101 Grubu'nun güneydoğusunda ve NGC 5866 Grubu kuzeybatısında yer alır.
TCG Dumlupınar (D-6)

| --- | --- |
 USS Blower
Tarihçe
ABD
Adı:  USS Blower (SS-325)
İnşa eden:  Electric Boat Company, Groton, Connecticut
Kızağa konuluşu:  15 Temmuz 1943
Denize indirilişi:  23 Nisan 1944
Görevlendirme:  10 Ağustos 1944
Hizmetten çıkışı:  16 Kasım 1950
Liste dışı:  20 Aralık 1950
Akıbet:  Türkiye'ye transfer, 16 Kasım 1950
Tarihçe
Türkiye
Adı:  TCG Dumlupınar
Satın alınışı:  16 Kasım 1950
Akıbet:  İsveç şilebi Naboland ile çarpışarak battı, 4 Nisan 1953
Genel karakteristik
Sınıf ve tipi:  Balao sınıfı denizaltı dizel-elektrik denizaltı
Deplasman:  1,526 ton (1,550 t) su yüzeyi 2,424 ton (2,463 t) su altı
Uzunluk:  311 ft 9 in (95,02 m)
Genişlik:  27 ft 3 in (8,31 m)
Su çekimi:  16 ft 10 in (5,13 m) maximum
İtme gücü:  Şablon:Fleet-boat-propulsion-late-GM-4-GE
Hız:  20,25 knot (38 km/sa) su yüzeyi 8,75 knot (16 km/sa) su altı
Menzil:  11.000 deniz mili (20.000 km) su yüzeyi 10 knot (19 km/h)
Dayanıklılık:  48 saat 2 knot (3,7 km/sa) su altı 75 gün devriye
Test derinliği:  400 ft (120 m)
Kişi kapasitesi:  10 subay, 70–71 asker
Silah donanımı:  Şablon:Fleet-boat-armament-5-inch
TCG Dumlupınar (D-6), Türk Donanması'na 16 Kasım 1950 - 4 Nisan 1953 tarihleri arasında hizmet etmiştir. 4 Nisan 1953 günü I. İnönü denizaltısı ile Akdenizdeki NATO Blue Sea tatbikatından dönerken 86 kişilik mürettebatı ile deniz kazası sonucu batan Türk denizaltısıdır.
USS Blower

ABD Deniz Kuvvetleri için 1944 yılında Electric Boat Co. Groton Connecticut tarafından üretilen Balao sınıfı denizaltının ilk adı USS Blower (SS-325)’dır. Pearl Harbor’a 16 Aralık 1944 tarihinde gelen denizaltı yapılan tamirat ve bakımların ardından II. Dünya Savaşı sırasındaki ilk devriye görevine 17 Ocak 1945 günü çıkar. Cava Adası ve Güney Çin Denizinde üç ayrı devriye görevini tamamlayarak 28 Temmuz 1945 günü Avustralya’daki Fremantle limanına demirler. Eylül 1945'te Mariana Adaları bölgesinde tatbikatlara katılır. 1946-1949 yılları arasında Pasifik Filosuna bağlı kalır. Ağustos-Eylül 1948 arasında Alaska’daki radar ve sonar tatbikatlarına katılır. 1950 yılında Atlantik Filosuna devredilen denizaltı 3 Mart günü Philadelphia’ya gelerek bakıma girer. 27 Eylül tarihinde Connecticut’a gelen denizaltıda Türk Deniz Kuvvetleri personeli eğitim görür. 16 Kasım 1950 günü ABD envanterinden çıkartılan denizaltı ABD-Türkiye arasındaki Ortak Savunma Destek Yasası kapsamında Türk Deniz Kuvvetlerine devredilir ve TCG Dumlupınar adını alır.
Dumlupınar faciası

1953 yılında, 3 Nisan'ı 4 Nisan'a bağlayan gece su üstünden seyrederken, saat 2.10 sularında Çanakkale Boğazı'ndaki Nara Burnu açıklarında Naboland adlı bir İsveç yük gemisiyle çarpıştı. Naboland, baş torpido dairesinin sancak tarafından Dumlupınar'a çarpmıştı. Çarpışmanın şiddetiyle Dumlupınar'ın güvertesinde bulunan 8 kişi denize düştü. 8 kişiden 2 si pervaneye takılarak, biri boğularak yaşamını yitirdi.
Olay yerine ilk olarak Gümrük Motoru geldi. Sağ kalan 5 kişi, Gümrük Motoru tarafından Çanakkale'ye götürülerek hastaneye yatırıldı. Denizaltı öylesine hızlı batmıştı ki geminin içindeki 81 kişiden yalnızca 22'si kıç torpido dairesine sığınabilmişti. Burada mahsur kalan 22 kişi battı şamandırasını su yüzüne fırlattılar. Güneşin doğmasıyla birlikte civarda dolaşan balıkçı tekneleri tarafından şamandıra görüldü. Gümrük Motoru derhal şamandıranın yanına geldi. Gümrük Motorunun ikinci çarkçısı Selim Yoludüz, şamandıradaki ahizeyi kaldırarak ve "Alo" diyerek cevap bekledi. Denizaltıdan cevap veren Astsubay Selami Özben; elektriğin kesik olduğunu, geminin sancak tarafına 15 derece yatık olduğunu, kıç torpido dairesinde 22 kişi olduklarını bildirdi. Selim Yoludüz, Kurtaran gemisinin geleceğini söyledi. Saat 11.00 sularında Kurtaran olay yerine geldi. 72 saat boyunca çalışmalar durmaksızın sürdü. Fakat boğazdaki şiddetli akıntı nedeniyle çalışmalar sonuçsuz kalıyordu. Artık denizaltıdakiler için umutlar kesilmişti.
Denizaltıda ölen 81 kişi her yılın 4 Nisan günü anılır.
TCG Dumlupınar'da Hayatını Kaybeden Denizciler

| --- | --- |
 Subaylar Komodor Kurmay Albay Hakkı Burak  Makine Kıdemli Yüzbaşı Naşit Öngören  Makine Yüzbaşı Affan Kayalı  Güverte Üsteğmen İsmail Türe  Makine Üsteğmen Fikret Coşkun  Güverte Teğmen Bülent Orkunt  Güverte Teğmen Macit Şengün  Makine Asteğmen Ahmet Er Astsubay Kıdemli Başçavuşlar Astsb. Kd. Bçvş. Ali Tayfun  Astsb. Kd. Bçvş. Emin Akan  Astsb. Kd. Bçvş. Mehmet Denizmen  Astsb. Kd. Bçvş. Ömer Öney  Astsb. Kd. Bçvş. Sait Yıldırım  Astsb. Kd. Bçvş. Şevki Özsekban  Astsb. Kd. Bçvş. Hasan Tahsin Cebeci  Astsb. Kd. Bçvş. Mehmet Fidan Astsubay Başçavuşlar Astsb. Bçvş. Cemal Kaya  Astsb. Bçvş. Cemaleddin Denizkıran  Astsb. Bçvş. Hüseyin Uçan  Astsb. Bçvş. Kemal Acun  Astsb. Bçvş. Naci Özaydın  Astsb. Bçvş. Salahaddin Çetindemir  Astsb. Bçvş. Zeki Gider  Astsb. Bçvş. Sabri Gudeberk  Astsb. Bçvş. Ulvi Erhazar  Astsb. Bçvş. Fevzi Gürsan Astsubay Çavuşlar Astsb. Çvş. Bahri Sertesen  Astsb. Çvş. Hamd Reis  Astsb. Çvş. İbrahim Altıntop  Astsb. Çvş. İhsan Aral  Astsb. Çvş. İhsan Coşkun  Astsb. Çvş. İhsan İçdemir  Astsb. Çvş. Mehmet Ali Yılmaz  Astsb. Çvş. Mustafa Doğan  Astsb. Çvş. Necdet Yaman  Astsb. Çvş. Samim Nebioğlu  Astsb. Çvş. Selami Özben  Astsb. Çvş. Şaban Mutlu  Astsb. Çvş. Tuğrul Çabuk  Astsb. Çvş. Zeki Açıkdağ Mükellef Çavuşlar Çvş. Ramazan Yurdakul (Rizeli)  Çvş. Veysel Saygılı (Karasulu) :  Mükellef Onbaşılar Emin Süzen (Bodrumlu)  Mehmet Kızılışık (Bodrumlu)  Murat Yıldırım (Trabzonlu)  Niyazi Giritli (Milaslı)  İbrahim İşlemeci (İstanbullu)  Züğfer Ceylan (İstanbullu) Erler Ahmet Günal (Lapsekili)  Ahmet Özkaya (İnebolulu)  Ali Aslan (Edremitli)  Ali Kökçü (Bigalı)  Bekir Sarı (Şileli)  Enver Uçar (Çanakkaleli)  Feridan Kırcalı (İzmirli)  Fikri Ulaştırıcı (Tekirdağlı)  Galip Yılmaz (Giresunlu)  Hasan Arslan (Çarşambalı)  Hasan Bozoğlu (Çanakkaleli)  Hasan Kelleci (Göreleli)  Hüdai Çağdan (Çorlulu)  Hüseyin Kayan (Bartınlı)  Hüseyin Sayım (Bigalı)  İbrahim Aksoy (Bursalı)  İsmail Özdemir (Ordulu)  Kadir Demiroğlu (Lapsekili)  Kenan Odacıoğlu (İzmirli)  Mehmet Aydın (Rizeli)  Mehmet Demir (Giresunlu)  Mehmet Demirel (Çanakkaleli)  Murat Suyabatmaz (İnebolulu)  Mustafa Özsoy (Sökeli)  Mustafa Taşçı (Bartınlı)  Necati Kalan (Foçalı)  Nurettin Alabacak (Antalyalı)  Nuri Acar (Marmarisli)  Ömer Yalçın (Bandırmalı)  Ülfeddin Akar (Lapsekili)  Yusuf Demir (Sürmeneli)  Tarık Gediz (Yozgat) 
Denizaltı Filosu Brovesi
Madame Coco

| --- | --- |

Endüstri: Dekorasyon, Ev tekstili
Kuruluş: 2011
Genel merkezi: İstanbul,  Türkiye
Hizmet alanları: Global
Ürün: Dekorasyon,Tekstil
Web sitesi: madamecoco.com
Madame Coco, 2011 yılında kurulan ve ev tekstili ile dekorasyon alanında hizmet veren bir Türk markasıdır. Türkiye dahil 23 ülkede faaliyet gösteren firma, ürünlerini 550'den fazla mağazasında ve madamecoco.com çevrimiçi platformu üzerinden müşterilere sunmaktadır. Ev tekstili, banyo, mutfak, sofra, cam, porselen, pişirme ürünleri, aydınlatma, mobilya, kişisel bakım ve kozmetik gibi geniş bir ürün yelpazesiyle hizmet vermektedir. Madame Coco, yaklaşık 4.500 kişiyi istihdam etmektedir.
Mağazacılık ve E-ticaret

2024 itibarıyla Türkiye’nin 81 ilinde 550’den fazla mağazası bulunan Madame Coco, Hollanda da dahil olmak üzere yurt dışı mağazalarıyla da büyümektedir. Belçika, Sırbistan, Yunanistan ve Kazakistan gibi ülkelerde de satış noktaları bulunmaktadır. Şirket, 2012 yılında Türkiye'de çevrimiçi satışlara başlamış ve 2018’de mobil uygulamasını kullanıma sunmuştur. 2020 yılında ise Yunanistan üzerinden uluslararası e-ticaret faaliyetlerine giriş yaparak Avrupa pazarında genişlemeyi hedeflemiştir.