stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Psikolojik şiddet
Yaygınlık

Psikolojik şiddetin yaygınlığının tüm dünyada çok yüksek olduğunu gösteren araştırma bulguları vardır. Araştırmaların çoğu kadınların uğradığı psikolojik şiddet üzerinedir. Dünya Sağlık Örgütü tarafından 10 farklı ülkede (Bangladeş, Japonya, Brezilya, Etiyopya, Peru, Soma, Tanzanya, Sırbistan, Tayland, Namibya) yapılan çalışma, kadınların %20-%75'inin yaşamlarının bir bölümünde psikolojik şiddet maruz kaldıklarını ortaya koymuştur (2005).
2015-2016 yılı arasında gerçekleştirilen bir araştırmaya göre İtalya'da kadınların %38'i, İspanya'da ise %33'ü 15 yaşından itibaren eşinden herhangi bir şekilde psikolojik şiddet görmektedir.Türkiye İstatistik Kurumu'nun Kadına Yönelik Aile içi Şiddet 2014 yılı araştırması verilerine göre Türkiye genelinde yaşamlarının herhangi bir döneminde psikolojik şiddete maruz kalan kadınların oranı %44'tür.
Eşcinsel ilişki içinde olan bireyler arasında yapılan çalışmalar ile heteroseksüel erkeklerin uğradığı şiddet üzerine araştırmalar, psikolojik şiddetin hem kadın hem erkeklerin maruz kaldığı bir şiddet türü olduğunu ancak cinsiyete göre maruz kalınan psikolojik şiddetin türünün (tehdit, aşağılanma, yok sayılma gibi) değişebileceğini göstermiştir.
Psikolojik şiddet örnekleri

Psikolojik şiddet, aile içinde bir kişinin dışarıya yalnız çıkmasına izin vermemekten belirli tipte bir yemeğin yapılmasına izin vermemek gibi masum görünen davranışlara kadar çok çeşitli davranışlarla ortaya çıkabilir. Mutfakta bulaşık bırakılmadan yatılması aksi halde partnerin sinirlenmesi, kadına sürekli kocasının kendisi olmaksızın başarılı olamayacağının söylenmesi, ayrılık durumunda sudan çıkmış balık gibi olunacağının söylenmesi, duygularından dolayı suçlamak aile içinde görülen psikolojik şiddet şekillerinden bazılarıdır.
İşyerinde psikolojik şiddet, mağdurun iletişimine karşı eylemleri (örn: görmezden gelme, sıklıkla sözünü kesme), itibarına karşı eylemler (örn: gülünç duruma düşürme, arkasından konuşma), mesleki konumuna karşı eylemler (aşağılayıcı işler verme, kapasitesinin çok üstünde veya çok altında işler verme gibi) içerebilir.
Sonuçlar

Sürekli psikolojik şiddete maruz kalmak bir insanı, korku içinde yaşamaya ve delireceği endişesine sürükleyebilir. Depresif duygu durumu, ölüm isteği ve intihar düşüncelerini, endişe bozuklukları, madde ve alkol bağımlılığı yaratabilir, utanç ve suçluluk duygularını ortaya çıkabilir.
Psikolojik şiddete maruz kalan kişinin sosyal ilişkileri, aile ilişkileri ve cinsel yaşamı bozulur. Sürekli yorgunluk, uykusuzluk, aşırı yeme veya hiç yememe şeklinde beslenme sorunları sıklıkla görülür.
Duygusal şiddete uğrayan insanlar, bu davranışları öğrenip, benimsedikleri ve başkalarına da uyguladıkları. aynı davranışı gösteren insanları arkadaş, eş olarak seçmeleri görülür.
Ahmed er-Rifâi

| Ahmed er-Rifâi أحمد الرفاعي |
| --- | --- |

Doğum: 1118 Batâih
Ölüm: 1182 Bağdat

Rifâ’îyye Tarîkatı Zikiri.
Ahmed er-Rifâi (1118 - 1182), 12. yüzyılda yaşamış din bilgini ve Rufâilik tarikatının kurucusudur.
1118'de Irak'ta Bağdat ile Basra arasında yer alan Ümmü Abide köyünde dünyaya gelmiştir. Yedi yaşında iken babası vefat edince tahsil ve terbiyesini dayısı ve mürşidi Şeyh Mansur Batahi üstlenmiştir. Şeriat ve Tarîkat ilimlerini tahsilden sonra icazet alan Seyyid Ahmet er-Rufai, babası Seyid Ali'nin Hasen köyündeki dergahında irşâda başlamıştır. Dayısı ve mürşidi Mansur Bahati'nin vefat etmesi ile Ümmü Abidedeki dergahta posta oturmuştur. Kendi ismiyle anılan Rufailik (Rifâ’îyye) Tarîkatını kurmuştur.
Eserleri

el-Hikemü'r Rufaiyye
en-Nizamü'l-Has li-Ehli'l-İhtisas
Hadis-i Erbain Şerhi
el-Burhanü'l-Müeyyed
el-Mecalisü's-Seniyye
el-Eş'ar
el-Ahzab ve'l-Evrad
Mecalis-i Ahmediyye
Kitabü'l Hikem
Ahzabu'r Rufaiyye
es-Sıratu'l-Müstakim
er-Rivaye
et-Tarik İlallah
el-Akaidü'r-Rufaiyye
Şerhü Tenbih
Tefsirü Sureti'l Kadir
Rahiku'l Kevser
Bahçe fi'l Fıkh
Silsile

İmam Hüseyin;
İmam Zeynel Abidin;
İmam Muhammed el-Bakır;
İmam Cafer es-Sadık;
İmam Musa el-Kâzım;
Imam İbrahim el-Mürteza;
es-Seyyid ikinci Musa;
es-Seyyid Ahmed;
es-Seyyid Hüseyin;
es-Seyyid el-Hasen;
es-Seyyid Muhammed eb-ul-Kaasım;
es-Seyyid el-Mehdi;
es-Seyyid eb-ul Mekarim el-Hasen;
es-Seyyid Ali;
es-Seyyid Ahmed;
es-Seyyid Hazım;
es-Seyyid Sabit;
es-Seyyid Yahya;
es-Seyyid Ebul-Hasen Aliyy-ür-Rıfai;
es-Seyyid Ahmed er-Rıfai.
Joseph Smith, Jr.

| Joseph Smith |
| --- | --- |

Mesih'in Kilisesi'nin İlk Başkanı
Görev süresi 6 Nisan 1830 - 27 Temmuz 1844
Yerine gelen: Tartışmalı
Kişisel bilgiler
Doğum: Joseph Smith, Jr. 23 Aralık 1805(1805-12-23) Vermont, Amerika Birleşik Devletleri
Ölüm: 27 Temmuz 1844 (38 yaşında) Illinois, Amerika Birleşik Devletleri
Dini: Mormonluk
İmzası: 
Joseph Smith, Jr. (23 Aralık 1805 - 27 Haziran 1844), Amerikalı bir dini lider ve Mormonluk ile Son Zaman Azizleri hareketinin kurucusudur. 24 yaşında Mormon Kitabı'nı yayımlayan Smith, ölümünden on dört yıl sonra on binlerce takipçi kazandı. Kurduğu inanç, günümüzde milyonlarca kişi tarafından dünya çapında takip edilmektedir ve bu inanca mensup birkaç kilise vardır. Bu kiliselerden en büyüğü İsa Mesih'in Son Zaman Azizleri Kilisesi'dir.
Smith'in, İsa Mesih'in Son Zaman Azizler Kilisesi üyeleri tarafından Tanrı ve İsa'yı görüp onlarla konuştuğu kabul edilmektedir. Tanrı'nın ona yeni bir kilise kurması gerektiğini söylediğini vaaz etmiştir.
Peygamberliğin ve kutsal yazıların verilişi

Kendi tanıklığına göre, 21 Eylül 1823 gecesi Tanrı'ya dua ederken melek Moroni tarafından ziyaret edilerek Mormon inanışına göre Sevindirici Haber'in tamamını içeren Altın Levhalar ve bu levhaların tercüme edilmesi için Urim ve Tumim'in nerede bulunduğu kendisine bildirilmiştir. Eşi Emma Smith ile beraber Mormon Kitabı'nın yazılmasını sağlamıştır. Mormonlara göre Apostasi dönemini bitirmiş bir peygamberdir.
Sezai Karakoç

| Sezai Karakoç |
| --- | --- |

Doğum: Ahmet Sezai 22 Ocak 1933(1933-01-22) Ergani, Diyarbakır, Türkiye
Ölüm: 16 Kasım 2021 (88 yaşında) İstanbul, Türkiye
Defin yeri: Şehzade Camii Haziresi
Meslek: Şair düşünür siyasetçi yazar
Dil: Fransızca  • Türkçe
Eğitim: Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi
Dönem: Cumhuriyet Dönemi
Edebî akım: İkinci Yeni
Önemli eser: Monna Rosa
Önemli ödülleri: Türkiye Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülleri T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü
 Etkiledikleri Cahit Zarifoğlu Rasim Özdenören Alâeddin Özdenören Mehmet Akif İnan Erdem Bayazıt   İsmet Özel 
  Etkilendikleri Mevlana Mehmet Akif Ersoy Necip Fazıl Kısakürek 

Ahmet Sezai Karakoç (22 Ocak 1933, Diyarbakır - 16 Kasım 2021, İstanbul), Türk şair, yazar, düşünür ve siyasetçi.
Hayatı

Babası Yasin Bey olup I. Dünya Savaşı'nda Kafkasya Cephesi'nde çarpışırken Ruslara esir düşmüştür. Babası orta halli bir tüccardı. Dedesi Hüseyin Bey de Plevne Savaşı'na katılmış, Gazi Osman Paşa'nın teşekkürünü kazanmıştır. Annesinin ismi ise Emine idi ve ev hanımıydı. Ahmet Sezai Karakoç İlkokul eğitimini 1938-1944 yılları arasında Ergani'de tamamladı. 1944 yılında sınavlara girip Maraş Ortaokulu'nda parasız yatılı olarak okumaya hak kazandı. 1947-1950 yılları arasında lise eğitimini yine parasız yatılı olarak Gaziantep Lisesi'nde tamamladı. Lise eğitimi boyunca Felsefe dersine ilgi duydu ve Felsefe okumaya karar verdi. Üniversite eğitimi için İstanbul'a geldi. Babası onun ilahiyat fakültesinden mezun olmasını istiyordu. İmkanları dahilinde eğitimine devam edebileceği yatılı tek bölüm Siyasal Bilgiler Fakültesi idi. Üniversite sınavlarına hazırlanırken kazanamama ihtimalini de göz önüne alarak her ihtimale karşı Felsefe bölümüne kayıt yaptırdı.
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesini kazanarak başladığı yüksek öğrenimini 1955'te fakültenin Maliye Bölümünden mezuniyetle tamamladı. Altan Öymen'le aynı dönemdendi. Mecburi hizmet sebebiyle Maliye Bakanlığında Hazine Genel Müdürlüğü Dış Tediyeler Muvazenesi bölümüne atandı.
Daha sonra Maliye Müfettişliği sınavına girdi ve sınavı kazandı. 11 Ocak 1956'da müfettiş yardımcılığı görevine başladı. 1959 yılında İstanbul'da gelirler kontrolörü oldu. Bir ara Ankara'ya çağrılıp Yeğenbey Vergi Dairesi'nde görevlendirildiyse de kısa bir müddet sonra yine İstanbul'daki görevine döndü. Görevi icabı Anadolu'yu çok gezdi ve birçok il ve ilçeyi inceleme, tanıma fırsatı buldu. 1960-1961 yıllarında yedek subay olarak yaptığı askerlik görevinden sonra İstanbul'daki görevine kaldığı yerden devam etti. 1965'ten 1973'e kadar birçok kez istifa etti. 1973'ten bu yana da hiçbir resmî görev almadı.
Şairin nüfus kaydında doğum günü 22 Ocak olarak görülmekle beraber kendi gerçek doğum gününün Mayıs ayı içerisinde olduğunu belirtmektedir.
İstanbul'da Diriliş Yayınları ve "Diriliş" dergisini kurdu. 1990 yılında "güller açan gül ağacı" amblemiyle Diriliş Partisini kurdu. Yedi yıl partinin genel başkanlığını yürüttü. Ancak bu parti 19 Mart 1997'de üst üste iki genel seçime girmediği için kapatıldı. 2006 yılında Kültür ve Turizm Bakanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü ile ödüllendirildi. Bakanlığa, ödülün para kısmının kültür sanat işlerine harcanmasını, diğer kısmınınsa posta ile bildirdiği adrese yollanmasını rica ettiği bir mektup yolladı. 2007 yılında Yüce Diriliş Partisini kurdu ve partinin genel başkanlık görevini yürütmüştür. 2007 yılının Nisan ayından ölümüne kadar her cumartesi akşamları, Yüce Diriliş Partisi İstanbul İl Başkanlığında değerlendirme konuşmaları yapmıştır. Bu konuşmalar partinin internet sitesinden canlı olarak yayınlanmıştır. Karakoç, 2011 yılında Cumhurbaşkanlığı Edebiyat Ödülü'ne layık görüldü fakat kendine verilen plaket ve para ödülünü reddederek bu ödülü almaya gitmedi.
Ölümü

Sezai Karakoç'un Şehzade Camii haziresindeki mezarı.
16 Kasım 2021'de yaşlılığa bağlı geçirdiği kalp krizi sebebiyle İstanbul'daki evinde öldü. 17 Kasım günü Şehzadebaşı Camisi'nde kılınan ikindi namazını müteakip aynı caminin haziresine defnedildi.
Şiir hayatı-anlayışı

Karakoç, şiirle ilgili görüşlerini yazmaya başladığı dönemlerden itibaren şiir anlayışını da yazmıştır. Bu konudaki düşüncelerini "Edebiyat Yazıları" adını verdiği 3 kitapta toplayan Karakoç'un Türk şiirinde son derece özgün bir yeri vardır. Onun şiiri metafizik bir şiirdir. Türk şiiri geleneksel yapısı itibarıyla aslında metafizik bir şiirdir. Ancak bu özellik Tanzimat'tan sonra değişir. Sadece Abdülhak Hamit'te metafizik bir ürperti söz konusu olur. Onunla tekrar başlayan bu anlayış Cumhuriyet'in ilk yıllarında Necip Fazıl Kısakürek'te ve Ahmet Kutsi Tecer'de kendini gösterir. Bunlardan başka Yahya Kemal ve Asaf Halet Çelebi'de de metafizik anlayış görülür. Fakat bu metafizik unsurlar adı geçen hiçbir şairin şiir anlayışını açıklamaz, anlatmaz.
YTÜ Öğretim Görevlisi Yrd. Doç. Dr. Ali Yıldız'ın tespitiyle Türk şiirini metafizik bir esasa oturtan şair Sezai Karakoç'tur. Karakoç bunu modern şiirin diliyle yapmıştır. O, Batı edebiyatını da iyi incelemiş bir şairdir. Modern sanattaki soyutlamanın İslam anlayışına uygun olduğu düşüncesindedir ve şiirlerini bu yönde geliştirmiştir.
"Edebiyat Yazıları I" kitabındaki ilk yazı metafizik ile ilgilidir. Bu, hangi kavramlara önem verdiğini göstermesi bakımından önemlidir.
Karakoç geleneksel şiire de yaklaşır ancak dili farklıdır. O, modern şiirin diliyle şiirlerini yazmıştır. Poetikasını anlattığı ikinci yazı soyutlama ile ilgilidir. Nitekim modern sanat genel anlamda soyutlamaya dayanır. Ona göre şair, şiiri soyutlamada bırakırsa eksik bırakmış olur, tamamlanması için şairin tekrar somutlaştırması yani soyutlaştırdığı şeyi tekrar yeni bir bağlama oturtması gerekir. Bunu da Diriliş kavramına bağlar.
Dostu Cemal Süreya, ona, yarattığı mistik şiir tarzından ötürü "Sezo" diyordu ve onu, "Mehmet Akif ve Necip Fazıl karışımı şair" olarak tanımlıyordu.
Sezai Karakoç, şairin genel çizgilerini, "pergünt üçgeni" dediği üç ilkeyle anlatır. Peer Gynt, Norveçli yazar Henrik İbsen’in en ünlü oyunlarından biridir. Karakoç, Pergünt’ün, hayatında bu ilkeleri yaşadığını belirtir ve bu ilkeleri şiire tatbik eder:
Şair, kendi kendi olmalı: "Şairin kendi kendi olabilmesinin biricik yolu, değişmek, başkalaşmaktır."
Şair, kendine yetmeli: "Eserinin tohumunu ve geliştirecek iklimini, şairin kendi varlığından alması anlamına gelir yeterlilik ilkesi. Yâni fildişi kuleyi biz dışına çeviriyoruz; evren şaire bir fildişi kule olmalı; şafakta kaybettiği güvercinleri, şair, bir ikindide bulabilmeli."
Şair, kendinden memnun olmalı: "Eserin şairini sevinçle titretmesi demek bu. Şair, eserini sevmeli. Onu okşamalı, ama yaramazlıklarına da göz yummamalı. Beğenmediği davranışlarını gücendirmeden ona anlatmalı onu kendini düzeltmeye kandırmalı ve bunu da inandırmalı. Ona 'Beni andırıyor, ah, beni o' demeli." Memnunluk ilkesinin temeli, sevinçtir. Yaşama sevinci değil “yaşatma sevinci”dir.
Eserleri

Şiirler I (Monna Rosa)
Şiirler II (Şahdamar-Körfez-Sesler)
Şiirler III (Hızırla Kırk Saat)
Şiirler IV (Taha'nın Kitabı, Gül Muştusu)
Şiirler V (Zamana Adanmış Sözler)
Şiirler VI (Ayinler/Çeşmeler)
Şiirler VII (Leylâ ile Mecnun)
Şiirler VIII (Ateş Dansı)
Şiirler IX (Alınyazısı Saati)
Gün Doğmadan (Toplu Şiirler)
Batı Şiirlerinden
İslâmın Şiir Anıtlarından
Edebiyat Yazıları I Medeniyetin Rüyası Rüyanın Medeniyeti Şiir
Edebiyat Yazıları II Dişimizin Zarı...
Edebiyat Yazıları III Eğik Ehramlar
Ruhun Dirilişi
Kıyamet Aşısı
Çağ ve İlham I-II-III-IV
İnsanlığın Dirilişi
Diriliş Neslinin Âmentüsü
Yitik Cennet
Makamda
İslâmın Dirilişi
Gündönümü
Diriliş Muştusu
İslâm
İslâm Toplumunun Ekonomik Strüktürü
Düşünceler I-II
Dirilişin Çevresinde
Fizikötesi Açısından Ufuklar ve Daha Ötesi I-II-III
Yapı Taşları ve Kaderimizin Çağrısı I-II
Samanyolunda Ziyafet
Unutuş ve Hatırlayış
Varolma Savaşı
Çağdaş Batı Düşüncesinden
Çıkış Yolu I-II-III
Yunus Emre
Mehmet Âkif
Mevlânâ
Piyesler I
Armağan
Hikâyeler-I Meydan Ortaya Çıktığında
Hikâyeler-II Portreler
Farklar
Sütun
Sûr
Gün Saati
Gür
Tarihin Yol Ağzında
Unutuş ve Hatırlayış
Çıkış Yolu I
Çıkış Yolu II
Çıkış Yolu III
Gün Doğmadan
Ödüller

2011: Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü
Shvetambara

Bir Şvetambara tapınağından görsel
Śvētāmbara ya da Şvetambara, Türkçe olarak Beyaz Giyinenler Caynist öğretiyi Digambara geleneğine göre daha liberal olarak yorumlayan Caynizm mezhebi. Bu mezhebe mensup olanlar toplum içerisinde yaşamanın bir gereği olarak çıplak olmayı reddeder ve yalnızca beyaz giysiler giyerler. Ayrıca Şvetambara'larda kadınlarında rahip olabileceği kabul edilir.
Śvetāmbara ve Digambara gelenekleri, giyim kurallarından, tapınaklarına ve ikonografilerine, Caynrahibelere karşı tutumlarına, efsanelerine ve önemli gördükleri metinlere kadar uzanan tarihi farklılıklara sahiptir. Śvetāmbara Cayn toplulukları şu anda çoğunlukla Gucarat, Racastan ve Maharaştra'nın kıyı bölgelerinde bulunmaktadır. Hindu ve Cayn çalışmaları uzmanı Jeffery D. Long'a göre Hindistan'daki tüm Caynların yaklaşık beşte dördü Śvetāmbara'dır.
Tarih ve silsile

Śvetāmbaras kendilerini Caynizm'in kurucusu olan Mahavira'nın orijinal takipçileri olarak görür ve Digambara mezhebinin MS 82'de Arya Krişnasuri'nin müridi olan Sivabuti adlı bir keşişin isyanı sonucu ortaya çıktığını düşünür. Bu anlatı, Cinabadra tarafından yazılan 5. yüzyıl Śvetāmbara metni Vişeşavaşyaka Başya'da bulunmaktadır. Bu aynı zamanda iki mezhep arasındaki bölünmenin resmi olarak tanındığı en erken metindir.
Śvetāmbaralar, 24. Tirtankara Mahavira ile başlayan baş rahiplerinin (açarya) tarihi soyundan bahseden birkaç pattavali'ye (silsile ağacına) sahiptir. Pattavalilerin en popüleri, Śvetāmbaraların kanonik bir kutsal kitabı olan Kalpa Sūtra'da bahsedilendir. Kalpa Sūtra'da bahsedilen soya göre, Stulabadra, hiç şüphesiz Badrabāhu'nun halefiydi. Śvetāmbaralar ayrıca her ikisinin de beyaz giysili rahipler olduğuna inanırlar. Bu inançlar Digambara mezhebi tarafından tamamen reddedilir.
Śvetāmbara içerisinde yer alan murtipucaka (puta tapıcılık) mezhebi, Jainizm'in tüm mezhepleri ve alt mezhepleri arasında en büyüğüdür ve en fazla takipçi ve rahibe sahip olanıdır. Bu büyük takipçi kitlesini yönetmek için gaççalar (idari alt bölümler) oluşturulmuştur. Bugüne kadar toplamda 84 gaçça ortaya çıkmış ancak bunların çoğu yok olmuştur. Bugün sadece 4 tanesi hayattadır: Tapa Gaçça, Karatara Gaçça, Parşvaçandra Gaçça ve Açal Gaçça. Bunlardan Tapa Gaçça, en fazla rahibi ve takipçisi olan gaççadır.
Murtipucaka mezhebi, Vimalsuri, Hemaçandra, Hiravicaya, Devardigani Kşamaşraman, Yaşovicaya, Anandgan, Siddasena ve Manatunga dahil olmak üzere çeşitli tanınmış rahiplere sahipti.
Shirley Waldemar Baker

| Shirley Waldemar Baker |
| --- | --- |

Tonga Başbakanı
Görev süresi Nisan 1881 - Temmuz 1890
Yerine geldiği: Tēvita ʻUnga
Yerine gelen: Siaosi U. Tukuʻaho
Kişisel bilgiler
Doğum: 1836 Londra, Birleşik Krallık
Ölüm: 16 Kasım  Aralık 1903 (−67 yaşında) Ha’apai, Tonga
Evlilik(ler): Elizabeth Powell
Shirley Waldemar Baker (d. 1836  – ö. 16 Kasım 1903), Britanyalı rahip. Baker, Büyük Okyanus'ta Polinezya ada öbeği içerisinde yer alan Tonga Krallığı'na   Metodist bir misyoner olarak gitmiş, ülkedeki Tonga Özgür Kilisesi'nin kurucu olmuştur. Baker kendisini başbakan yapan I. George Tupou döneminde önemli bir nüfuza sahipti.
Erken dönem hayatı

Baker, Jane (kızlık soyadı Woolmer) ve George Baker'ın çocuğu olarak Londra, İngiltere'de doğdu. 1852 yılında Viktorya dönemindeki altın akını sırasında kaçak yolcu olarak Melbourne'e geldi. Daha sonra altın madenlerinde çiftlik işçisi, madenci ve eczacı yardımcısı olarak çalıştı. 1855 yılında Baker, Castlemaine'deki bir Wesleyan okulunda öğretmen oldu. 1859'da Elizabeth Powell ile evlendi
Tonga dönemi

1860 yılında Baker, Wesleyan rahibi olarak atandı ve misyoner olarak Tonga'ya gitti. Misyonun başına geçti ve 1880 yılında kendisini başbakan yapan Kral I. George Tupou'nun konseylerinde yer aldı. 1879 yılında Sidney'de Wesleyan yetkilileriyle bir anlaşmazlık çıktı ve Baker "Tonga Özgür Kilisesi" adı altında bağımsız bir kuruluş kurdu. Ancak yerlilerin bir kısmı kendi kiliselerine sadıktı ve bu durum çok güçlü bir duygu uyandırdı; bu da 1887'de Baker'ın vurulmasına yönelik bir suikast girişimiyle sonuçlandı. Kendisi bu saldırıdan yara almadan kurtulmuş olsa da oğlu ve kızı yaralandı. Bu suçtan dolayı altı Tongalı idam edildi  ve birçoğu diğer adalara sürüldü. 1888 yılında Rahip George Brown durumu araştırmak ve iki kilise arasındaki anlaşmazlığı gidermek amacıyla Tonga'yı ziyaret etti. Bu konuda başarılı olamayan Brown'un, ele aldığı raporlarda Baker'ın gücünü Hür Kilise'ye bağlı olmayanların aleyhine kullandığını gösterdi. 1890 yılında Sir John Bates Thurston Tonga'yı ziyaret etti ve Baker'ı kısa bir süre önce Auckland'a 'Batı Pasifik'in barışına ve düzenine zarar verdiğini' ileri sürerek sürgün etti. Brown Pasifik'teki tüm İngiliz tebaası üzerinde bir otorite iddia etti.
Tonga dönemi > Suikast girişimleri

1886'nın sonlarında, Siaosi Tukuʻaho liderliğindeki Muʻa'dan bir grup şef, büyük ihtimalle Basil Thomson'ın desteğiyle Baker'ı tutuklayıp Fiji'ye sürgün etme planı yaptı. Bu daha sonra dört haydutun gönüllü olarak Muʻa'da barındırılmasıyla bir suikast planına dönüştü. İlk saldırı girişimi Noel arifesinde, Tupou Koleji'nde Muʻa taraftarı ve personel üyesi olan Lavuso ve başka bir adamın Baker'ı sopayla öldürmek amacıyla evine gitmesiyle gerçekleşti; ancak bir grup okul çocuğunun varlığı dikkatlerini dağıttı. Bir hafta sonra yılbaşı gecesi ikinci bir girişimde bulunuldu; saldırganlar Baker'ın kralın şapelinde yapılacak bir ayine katılmasını beklediler ancak sonunda girişimlerini iptal ettiler.
12 Ocak 1887'de dört haydut ve bir Mu'a şefinin oğlu olan Tōpui, Nuku'alofa'ya vardılar ve Baker'ın evinin yakınındaki Beach Road'da saklandılar. Baker'a pusu kurma fırsatı çıkmadığı için, ertesi akşam Beach Road'a dönmeden önce Lavuso ile birlikte Tupou Koleji'nde kaldılar. Baker, akşam saat 19:30 civarında at arabasıyla akşam gezintisine çıktı ve oğlu Shirley Jr. ile kızı Beatrice'i de yanına aldı. Suikastçılar at arabasına ateş açtılar ve Shirley Jr.'ı omzundan, Beatrice'i ise uyluğundan vurdular, ayrıca atı da yaraladılar. Beatrice ayrıca arabadan düştükten sonra omurga yaralanması geçirdi.
Kral Tupou, bu saldırıyı bir isyan eylemi olarak değerlendirdi ve Tongatapu şeflerini Muʻa komplocularına karşı bir sefer düzenlemek üzere silahlı kuvvetler toplamaya çağırdı. Tupou'nun destekçilerinden oluşan bir grup, Tōpui'nin Holonga köyünü yağmaladı ve Muʻa şefleri sonunda Tōpui'yi hükûmet güçleriyle yüzleşmektense teslim olmaya ikna ettiler. Kanun kaçakları grubu da teslim oldu ve bir düzineden fazla suç ortağı tutuklandı, hapse atıldı ve vatana ihanetle suçlandı.  31 Ocak'ta, Tōpui de dâhil olmak üzere önde gelen komplocuların on tanesi suçlu bulundu ve ölüme mahkûm edildi, kralın tanıklığını yapan diğer dört kişi ise affedildi veya hafif cezalar aldı.
Baker'ın, on idam cezasının müebbet hapse çevrilmesini istediği, ancak Tupou'nun, Baker'ın bilgisi olmadan altı kişinin derhâl idam edilmesini emretmesiyle bu kararın bozulduğu bildirildi. Hükümlüler, 50 askerle birlikte ayaklarına pranga takılarak Malinoa adasına götürüldüler ve kurşuna dizilerek idam edildiler.  Baker daha sonra Tupou'yu, geriye kalan dört adamın idamını ertelemeye ikna etti ve bu dört adam Tonga'dan sürgün edildi. Tupou ayrıca komplocularla bağlantılı kişilere karşı bir dizi cezalandırıcı sefer emri verdi veya onayladı, en az yirmi köy yağmalandı ve bir dizi saldırı gerçekleştirildi.
Sonraki yaşamı

Baker, sınır dışı edilmesinin ardından Amerika Birleşik Devletleri'ni ziyaret etti ve Tonga'ya kendi adına müdahale etmesi için Amerikan hükûmetine lobi yapmaya çalıştı. Ancak, Basil Thomson'ın Tonga'nın malî durumu hakkında Kasım 1890'da yayınladığı bir raporun çabaları sekteye uğradı. Bu raporda Hazine Bakanlığı'nda bir dizi usulsüzlük olduğu ve Baker'ın hükûmet fonlarını yiyecek, alkol ve diğer kişisel harcamaları için kullandığı ortaya çıktı. Baker daha sonra Auckland'a yerleşti ve burada "şehrin seçkin bir yerinde büyük bir eve sahipti" ve bildirildiğine göre "kapsamlı yatırımları" vardı.  Ancak 1890'ların ortalarında ülke çapındaki ekonomik bunalım nedeniyle "karşılaştırmalı yoksulluğa" düştü.
Baker, Şubat 1897'de Tonga'ya döndü ve hükûmet tabibi olarak atanmak istedi. İngiliz yetkililerin araya girmesi sonucu başvurusu reddedildi. Ekim 1897'de bir ziyaret daha yaptı ve Özgür Kilise papazı olarak atanmak için yaptığı başvurular başarısızlıkla sonuçlandı. Ardından Mayıs 1898'de Tonga'ya kesin olarak döndü. Küçük bir ev inşa ettiği Haʻapai'ye yerleşti ve bir okul açan üç evsiz kızıyla birlikte yaşamaya başladı. İlaç dağıtarak aile gelirini destekliyordu.
Ağustos 1898'de Vavaʻu'da düzenlenen bir Hür Kilise konferansında Baker, kiliseden yıllık 100 sterlin artı yüzde on faizle geri ödeme talep etti ancak başarısız oldu. Daha sonra Hür Kilise'deki üyeliğinden istifa etti ve Haʻapai'de Anglikan bağlantılı olduğunu iddia eden Siasi a Vikia'yı ("Kraliçe Victoria'nın Kilisesi") açtı. Kasım 1898'de Tongatapu'ya döndü ve yeni kilisesinin bir şubesini kurdu. Ertesi yıl, Siaosi Tukuʻaho ve ailesi, Özgür Kilise'ye karşı bir protesto olarak kısa bir süreliğine Baker'la ilişki kurdu.  Ancak Baker, Tupou'nun halefi II. George Tupou tarafından, İngiltere Kilisesi ile resmî bir bağının olmadığı keşfedildikten sonra kısa süre sonra kamuoyunda kınandı ve Tongatapu cemaati, Hawaii'nin eski Anglikan piskoposu Alfred Willis lehine onun liderliğini reddetti.
Baker son yıllarını Haʻapai'de geçirdi ve 16 Kasım 1903'te kalp krizinden öldü. Yerel geleneğe göre şeytanın onu 'yakaladığı' anlamı çıkarılan "dilini dışarı çıkarmış bir şekilde" ölü bulundu.  Mezarı ve anıtı hâlâ Haʻapai'deki Lifuka'daki Pangai'de turistik bir cazibe merkezi olarak durmaktadır.