stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Alevilik

Arap Alevileri ile karıştırılmamalıdır.
Başlığın diğer anlamları için Alevilik (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| Alevilik |
| --- | --- |

Mukaddes metin: Kur'an, Nehcü'l-Belâga, Makalat, Buyruklar
Dil: Türkçe, Azerice ve Kürtçe
Lider: Dede
Kurucu: Hacı Bektaş-ı Veli
İbadethane: Hacı Bektaş-ı Veli Türbesi
Alevilik, Hacı Bektaş-ı Veli'nin mistik İslam öğretilerini takip eden ve Şamanizm'den bazı gelenekleri de içine alan senkretik bir İslami gelenektir. Sünni İslam ve Usûlî On İki İmamcı Şii İslam'dan farklı olarak, Alevilikte bağlayıcı dini dogmalar bulunmaz ve öğretiler, tasavvuf tarikatlarında olduğu gibi bir manevi lider (Dede) tarafından aktarılır. Aleviler, İslam'ın altı inanç esasını kabul ederler ancak bu esasların yorumlanmasında farklılık gösterebilirler. Osmanlı'dan başlayarak, daha sonra Türkiye Cumhuriyeti ve akademik çevreler tarafından ortodoks Sünni çoğunlukla karşılaştırılarak heterodoks olarak tanımlanmış ve önemli kurumsal damgalamalarla karşı karşıya kalmışlardır.
Alevi-Bektaşi terimi, günümüzde Türkiye'deki dini söylemde, Alevilik ve Bektaşilik adıyla bilinen iki grubu kapsayan bir üst terim olarak yaygın ve sık kullanılan bir ifadedir. Aleviler ağırlıklı olarak Türkiye'de bulunur ve Türkiye nüfusunun Alevi oranına dair tahminler %4 ile %15 arasında değişmektedir.
Alevilerin dinî itikadı

Ana madde: Alevilik'te inanç
Alevilerin dinî itikadı > Temel inanç

Alevilik, Hak-Muhammed-Ali üçlemesiyle Ehl-i beyt ve On İki İmamları önemseyen Câferiyye Şiiliği ile ortak noktalara sahip olan bir yoldur. Alevilikte varlık birliği önemli yer tutmaktadır.
Ana maddeler: Dört Kapı Kırk Makam, Hacı Bektaş-ı Veli ve Bektaşîlik
Dört Kapı Kırk Makam şeklindeki kâmil insan olma ilkelerini Hacı Bektaş-ı Velî’nin tespit ettiğine inanılır. Hacı Bektaş, "Kul Tanrı’ya kırk makâmda erer, ulaşır, dost olur" demiştir.[kaynak belirtilmeli] Aleviler kendi içlerinde bir çeşit hiyerarşi oluşturmuştur. Örneğin yol'a gönül vermiş olana tâlip denir. Kişi, yolun kurallarını yerine getirip bilgi düzeyini arttırdıkça yükselir. Alevilikte yol denen deyimin temelini Dört Kapı Kırk Makam anlayışı oluşturmaktadır.
Dört Kapı ve Mertebeleri şunlardır:
Şeriat (Bel Kapısı / Mü’minlik Mertebesi)
Tarikat Kapısı (Yol Kapısı / Zâhidlik Mertebesi)
Marifet Kapısı (İl Kapısı / Âriflik Mertebesi)
Hakikat Kapısı (Gök Aman – Yer Ana / Mûhiplik Mertebesi)
Her kapının on makâmı vardır.
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  Şeriat Kapısı'nın makamları: İman etmek,  İlim öğrenmek,  İbadet etmek,  Haramdan uzaklaşmak,  Ailesine faydalı olmak,  Çevreye zarar vermemek,  Peygamberin emirlerine uymak,  Şefkâtli olmak,  Fiziki ve mânevi yönden temiz olmak,  Kötü işlerden sakınmak. |  Tarikat Kapısı'nın makamları: Tövbe etmek,  Mürşidin öğütlerine uymak,  Temiz giyinmek,  İyilik yolunda savaşmak,  Hizmet etmeyi sevmek,  Haksızlıktan korkmak,  Ümitsizliğe düşmemek,  İbret almak,  Nimet dağıtmak,  Özünü fakir görmek |  Marifet Kapısı'nın makamları: Edepli olmak,  Bencillik, öç alma isteği ve garezden uzak olmak,  Dayanma,  Sabır ve yetinme,  Utanma,  Cömertlik,  İlim,  Hoşgörü,  Özünü bilmek,  Anlayışlık |  Hakikat Kapısı'nın makamları: Alçakgönüllü olmak,  Kimsenin ayıbını görmemek,  Yapabileceğin hiçbir iyiliği esirgememek,  Tanrı'ın her yarattığını sevmek,  Tüm insanları bir görmek,  Birliğe yönelmek ve yöneltmek,  Gerçeği gizlememek,  Anlamı bilmek,  Tanrısal sırrı öğrenmek,  Tanrısal varlığa ulaşmak. |
Ayrıca bakınız: İmâmet, Vahdet-i Vücud, Dört Kapı Kırk Makam, Sûfilik ve Batıni
Alevilerin dinî itikadı > Dinî törenler ve günler

Ana maddeler: Alevilik'te dini ayinler ve Alevilik'te kutsal günler
Aleviler, Muhammed'in son peygamber olduğuna, Ali bin Ebu Talib'in ise veliliğine (ya da imamlığına) inanırlar. Aleviler, ibadetlerini cemevinde yaparlar. Günlük ibadetleri Sabah, Akşam ve Gece Gülbeng'idir. Kadir Gecesi'yle bağlantılı olarak üç gün ve Muharrem ayında ise on iki gün oruç tutarlar. Muharrem'den sonra da üç gün Hızır Orucu tutarlar. Muharrem orucundan evvel üç gün Masum-u Paklar orucunu tutarlar.[kaynak belirtilmeli]
Nüfus dağılımı

Ana madde: Alevi nüfusu
Alevilerin çoğu, azınlık oldukları ve Sünnilerin çoğunlukta olduğu Türkiye'de yaşamaktadır. Alevi nüfusunun büyüklüğü tartışmalı olmakla birlikte, çoğu tahmine göre 5 ila 10 milyon arasında, yani Türkiye nüfusunun yaklaşık %10'u kadardır. Türkiye'deki Alevilerin oranına dair tahminler ise %4 ile %15 arasında değişmektedir. Ayrıca, Balkanlar, Kafkasya, Kıbrıs, Yunanistan, İran ve Almanya ile Fransa gibi diaspora nüfusları da bulunmaktadır. 2021 Birleşik Krallık nüfus sayımında Aleviliğin İngiltere ve Galler'deki en büyük sekizinci inanç olduğu ortaya çıkmıştır.
Alevi nüfusunun etnik yapısına ilişkin farklı tahminler bulunmaktadır. Tarihi kasaba ve şehirler göz önüne alındığında, Aleviler arasında en büyük etnik grubun muhtemelen Türkler olduğu düşünülmektedir. 2008 yılında Markus Dressler, Alevi nüfusunun yaklaşık üçte birinin Kürtlerden oluştuğunu ifade etmiştir.
Nüfus dağılımı > Nüfus Tahminleri

Alevi nüfusuna ilişkin tahminler farklılık göstermektedir ve aşağıdaki gibi sıralanabilir:
Yaklaşık 20 milyon: 2021'de hükümete yakın Daily Sabah gazetesine göre.
12.521.000: CHP milletvekili Sabahat Akkiraz'ın tahminine göre.
Yaklaşık 15 milyon: Krisztina Kehl-Bodrogi tahmini.
Türkiye nüfusunun %4'ü: 2021 KONDA Araştırma verilerine göre.
Türkiye nüfusunun %15'i (yaklaşık 10,6 milyon): Shankland (2006) tahmini.
20 ila 25 milyon: Minority Rights Group'un tahmini.
Batı Trakya, Yunanistan: Yaklaşık 3.000 kişilik yerli bir Alevi topluluğu bulunmaktadır.
Çin'in batısındaki Äynu halkı: Alevik bu topluluğun baskın inancıdır ve çoğunlukla Taklamakan Çölü çevresinde yaşarlar. 30-50 bin Äynu olduğu tahmin edilmektedir.
İngiltere ve Galler: 25.672 Alevi yaşamaktadır.
Almanya: 600.000 ila 700.000 Alevi bulunmaktadır.
Fransa: 100.000 ila 200.000 arasında Alevi yaşamaktadır.
Dünyada Alevi hakları

Türkiye Cumhuriyeti, cemevlerine ibadethane statüsü verilmesine, Alevi dedelerinin devlet memuru olabilmesine ve Alevilere özel kamu fonu aktarılmasına olanak sağlamamaktadır. Devlet, Aleviliğin "ne tam olarak bir din ne de İslam’ın bir dalı olarak" görülemeyeceği, "Sufi tarikatı olarak" ele alınması gerektiğini, Diyanet'in İslam'ın "Sufi yorumuna" hizmet vermediğini ve cemevlerinin cami, mescid, kilise ve sinagogların aksine ibadethane (mabed) kategorisine girmediğini savunmaktadır. Cemevleri aldıkları bağışlar ile ayakta durmaktadır. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM), 2016 yılında karara bağladığı davada Türkiye'de devletin Alevileri resmen tanımaması ve hukuksal statü sağlamamasıyla Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin din ve vicdan özgürlükleriyle ilgili 9'uncu maddesinin ihlal ettiği sonucuna vardı ve Alevilerin hiçbir kamusal hizmetten faydalanamamalarını dinî ayrımcılık olarak tanımladı. Bugüne kadar AİHM'in kimliklerde din hanesi, cemevlerinin ibadet yeri statüsü, vicdani ret hakkının tanınması ve zorunlu din kültürü ahlak bilgisi derslerine ilişkin kararlarının hiçbiri Türk devleti tarafından uygulanmadı.
ABD Dışişleri Bakanlığı'nın açıkladığı Uluslararası Din Özgürlüğü Komisyonu'nun 2015 yılı raporunda cemevlerinin ibadethane olarak kabul edilmemesi, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin kararına rağmen Alevi öğrencilerin zorunlu din derslerinden muaf olma hakkının reddedilmesi ve Alevilere yönelik diğer ayrımcı uygulamalara yer verildi.
İsviçre'nin Basel kantonunda Alevi derneklerinin başvurusu üzerine yerel parlamento 2012 yılında Aleviliği ayrı bir inanç olarak kabul etti. Cem evleri günümüzde hala ibadethane statüsünde yer almasa da son yıllarda yapılan düzenlemeler ile T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı bünyesinde, elektrik, su, fatura bedelleri, bakım onarım vb. ihtiyaç kalemleri gibi daha birçok başlıkta devlet desteği almaktadırlar.
Alevilik ve Şiilikte önemli bir yere sahip olan Ali’nin Zülfikar isimli kılıcın üzerinde Ali Velîyyullah iç kısımda La feta illa Ali La seyfe İlla Zülfikar(Ali gibi yiğit yok Zülfikar gibi kılıç yok.) yazan temsilî bir resmi.
10 Muharrem: Aşure Günü - Hüseyin bin Ali’in katledilmesi. (Kerbela Olayı)
Türkiye'deki Aleviler - Koyu kırmızı renkli bölgeler Hatay-Adana-Mersin yörelerindeki Arap Aleviliği’ne ait olan yerleşim birimlerini göstermektedir.
Doraemon: Nobita'nın Sanat Dünyası Hikayeleri

| --- | --- |
Yönetmen: Yukiyo Teramoto
Senarist: Satoshi İto
Oyuncular:  Wasabi Mizuta  Megumi Ohara  Yumi Kakazu  Subaru Kimura  Tomokazu Seki 
Stüdyo: Shin-Ei Animation
Dağıtıcı: Toho
Çıkış tarih(ler)i: 7 Mart 2025 (2025-03-07)
Ülke: Japonya
Dil: Japonca
Doraemon: Nobita'nın Sanat Dünyası Hikayeleri (Japonca: ドラえもん のび太の絵世界物語, romanize: Doraemon: Nobita no Esekai Monogatari ) , 2025 yapımı bir Japon animasyonlu fantastik bilimkurgu macera filmidir. Fujiko F. Fujio'nun yarattığı Doraemon serisinden uyarlanan 44. Doraemon uzun metrajlı filmidir. 7 Mart 2025'te Toho tarafından Japonya'da sinemalarda gösterime girmiştir. Bu film, Doraemon film serisinin 45. yıl dönümünü kutluyor.
Konusu

Bu film, resimlerde tasvir edilen muhteşem ortaçağ Avrupası dünyasında geçiyor . Doraemon ve arkadaşları, Claire ve arkadaşları Milo ve Chai'nin de katılımıyla "resim dünyasına" atılıyor ve büyük bir maceraya atılıyorlar!
Seslendirme

| Karakter | Japon seslendirme sanatçısı |
| --- | --- |
Doraemon: Wasabi Mizuta
Nobita: Megumi Ohara
Shizuka: Yumi Kakazu
Gian: Subaru Kimura
Suneo: Tomokazu Seki
Claire : Misaki Watada
Milo : Atsumi Tanezaki
Chai : Misaki Kuno
Pal : Kouji Suzuka
Kraliçe Arturia: Miki Fujimoto
Kral Arturia: Mikio Date
Eleştirmen: Takeshi Tomizawa
Kadro

Orijinal: Fujiko F. Fujio
Yönetmen: Yukiyo Teramoto
Senaryo: Kimishi Ito
Müzik: Takayuki Hattori
Yapım şirketleri: Shin-Ei Animation , TV Asahi ve ADK
Film müziği

Şarkının adı "Sketch" olup, Aimyon tarafından yazılıp seslendirilmiştir. Aimyon, Doraemon'un şu anki seslendirme sanatçısı Wasabi Mizuta ile arkadaştır ve kayıt stüdyosuna sürpriz bir ziyarette bulunmuştur.
Surp Nişan Manastırı

| --- | --- |
Sivas Surp Nişan Manastırının yıkılmadan önceki hali

Temel bilgiler
Konum: Sivas, Türkiye
Koordinatlar: 39°50′27″K 36°56′33″D﻿ / ﻿39.84083°K 36.94250°D﻿ / 39.84083; 36.94250
İnanç: Ermeni Apostolik
Durum: Tahrip edilmiş. | Kullanım Dışı.
Mimari
Tamamlanma: 10. yüzyıl
Sivastia Aziz Nişan Manastırı (Ermenice: Սուրբ Նշան վանք Սեբաստիո Surp Nşan vank' Sepasdia), 11. yüzyılda kurulmuş ve Sivas (eski Sivastiya)'da yer almış olan tarihî Ermeni manastırıdır. Manastır zamanında Sivas bölgesinin Ermenileri için en önemli ibadethanelerden biri olarak kullanılmış fakat 1915 Ermeni kırımı'ndan sonra boş kalmış ve 1980'li yıllarda yok edilmiştir.
Surp Nişan Manastırı M.S. 1000'li yıllarda  Kral Senekerim'in oğlu Adom-Aşod tarafından inşa edilmiştir. Günümüzde manastırdan ve kiliselerden geriye  hiçbir şey kalmamıştır. Ermeni kırımı'ndan önce manastır kütüphanesinde 238 tarihî el yazması bulunmaktaydı.1 915 senesinde manastıra saldırılmış fakat kütüphanesi sağlam kalmıştır. Tehcirde, (Osmanlı Devleti dönemindeki zorunlu göç olayı.) 1918 senesinde eski el yazmaları Kudüs Ermeni Patrikhanesi'ne ve Erivan'daki Matenadaran enstitüsüne götürülerek kurtarılmıştır. Manastır devlet tarafından korunma altına alınmamış ve kilisesi 1939 yılında askeri depo olarak kullanılmıştır. 1978 senesinde yapıya yıkma kararı verilmiş, buna karşı Patrik Şınorhk Kalustyan şikâyette bulunmuş ancak başarıya ulaşamamıştır. 1980'li yıllarda Surp Nişan Manastırı komple yok edilmiş ve arazisine bir askeri üs kurulmuştur.
Eğitimci, yayımcı ve Mıhitaristler tarikâtının kurucusu olan Mıhitar Abba burada 1685'li yıllarda eğitim görmüştür.
Kayseri Surp Krikor Lusavoriç Ermeni Kilisesi

Başlığın diğer anlamları için Surp Krikor Lusavoriç Kilisesi sayfasına bakınız.
| --- | --- |


Temel bilgiler
Konum: Melikgazi, Kayseri, Türkiye
Koordinatlar: 38°43′03″K 35°29′23″D﻿ / ﻿38.71750°K 35.48972°D﻿ / 38.71750; 35.48972
İnanç: Ermeni Apostolik
Durum: Etkin
Mimari
Tamamlanma: 1859 (166 yıl önce) (1859)
Surp Krikor Lusavoriç Ermeni Kilisesi (Ermenice: Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցի Surb Grigor Lusavorich Ekeghetsi), Türkiye'nin Kayseri kentinde bulunan ve ilk kez 12. yüzyılda inşa edilen bir Ermeni Apostolik Kilisesi.
Adına ilk kez 1191 tarihinde rastlanan kilise 1859 yılında yeniden yapılmıştır. 1885 yılında onarımdan geçen kilisenin yanına 1865'te kurulmuş olan Gümüşyan Mektebi şu anda harabedir. 1996 yılında tekrar onarımdan geçen kilise günümüzde ibadete açıktır ve Kayseri'deki ibadete açık olan tek ve son kilisesidir.
György Klapka

| General György Klapka |
| --- | --- |

Savaş Bakanı (Artúr Görgei'nin yardımcısı)
Görev süresi 7 Mayıs 1849 - 21 Mayıs 1849
Yerine geldiği: Lázár Mészáros
Yerine gelen: Lajos Aulich
Kişisel bilgiler
Doğum: György Klapka 6 Nisan 1820(1820-04-06) Temeşvar, Macaristan Krallığı, Avusturya İmparatorluğu (günümüzde Temeşvar, Romanya)
Ölüm: 17 Mayıs 1892 (72 yaşında) Budapeşte, Avusturya-Macaristan
Milliyeti: Macar
Evlilik(ler): Inez Martha d'Arbouin
Çocuk(lar): György  Ernő  Márta
Ödülleri: 2. Sınıf Macar Askeri Madalyası
İmzası: 
Askerî hizmeti
Çatışma/savaşları: Tarcal Muharebesi Bodrogkeresztúr Muharebesi Tokaj Muharebesi Hidasnémeti Muharebesi Pétervásár Muharebesi Kápolna Muharebesi Egerfarmos Muharebesi Tápióbicske Muharebesi Isaszeg Muharebesi Nagysalló Muharebesi Birinci Komárom Muharebesi Budin Kuşatması Zsigárd Muharebesi Alsónyárasd Muharebesi İkinci Komárom Muharebesi Üçüncü Komárom Muharebesi Dördüncü Komárom Muharebesi Hetény Muharebesi
György (Móric) Klapka (Almanca: Georg Klapka; 7 Nisan 1820 - 17 Mayıs 1892), Macar general ve siyasetçi. 1848-1849 Macar Bağımsızlık Savaşı sırasında en önemli Macar generallerinden biri, Macaristan Parlamentosu üyesi ve Savaş Bakanı yardımcısıdır.
Çalışmaları

Şu eserleri yazmıştır:
Memoiren von Georg Klapka (Nisan-Ekim 1849.). Bir Anhange, die Verfassers Porträt des Ungarn ve Komorn'daki Plane des Kriegsschauplatzes'den ilham alan tarihi bir etkinlik. Leipzig, 1850 (Almanca) (tam metin)
Ungarn und Siebenbürgen'deki Der Nationalkrieg, den Jahren 1848 ve 1849'da. Mit einer Karte von Ungarn. Leipzig, 1851 (Almanca) (tam metin)
Der Krieg im Orient, den Jahren 1853 ve 1854 bis Endre Juli 1855. Asya ve Krim'de Feldzüge an der Donau'nun tarihi bir değerlendirmesi, Kriegsereignisse'in en büyük değişimlerinden biri.  </link>[ ölü bağlantı ] Cenevre, 1855. (Almanca) (tam metin)
Doğu Sorunu. Humphry William Freeland tarafından önsöz ve eklerle birlikte Almancadan çevrilmiştir. Londra. (1877)
Emlékeimből Függelékül: gróf Teleki László Levelei. En iyi, 1886. arkzk. Bud. Szemle XLV. 1886 (Macarca) (tam metin)
Burada yalnızca Klapka'nın yazdığı dildeki orijinal baskılardan bahsediliyordu. Bu kitaplar çok hızlı bir şekilde İngilizce, Fransızca, Almanca ve Macarcaya çevrildi.
Bunların yanı sıra Paris'ten La Presse, Brüksel'den Independence ve Pesti Napló, Századunk, Honvédmenház Könyve, Pesti Hirlap, Nemzet, Budapeştei Szemle, Ország-Világ gibi pek çok Macar ve yabancı gazete ve dergilerde makaleler yazmıştır.
Mirası

1849'da Béni Egressy, Klapka'yı büyük bir komutan ve Macar vatansever olarak onurlandırmak için Klapka Marşı'nı yazmıştır.
Kayıkta Üç Adam ile tanınan yazar Jerome Klapka Jerome, György Klapka'nın büyük bir general ve vatansever olarak tanınmasından etkilenen babası tarafından, György Klapka'nın Büyük Britanya'da vakit geçirdiği sırada adı verilmiştir.
Harran Muharebesi

Başlığın diğer anlamları için Harran (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| g t Selçuklu-Haçlı Savaşı   (1097-1127) |
| --- | --- |
Nikea - Birinci Dorileon - Antakya ·  Maara - Kudüs - Askalon - Malatya - 1101 Haçlı Seferi - Merzifon - Birinci Ramla - İkinci Ramla - Harran - Artah - Üçüncü Ramla - Trablusşam - Norveçli Haçlı Seferi - Şayzar - El-Sannabra - İkinci Dorileon - Sarmin - Ager Sanguinis - Hab - Azez - Merc-i Suffar - Edessa Kuşatması (1146)
| g t Haçlı Muharebeleri (1096–1303) |
| --- | --- |
 Birinci Haçlı Seferi Kserigordos  Kırkgeçit  Nikea  I. Dorileon  I. Antakya  Amik Gölü  Samosata  II. Antakya  Maret en-Numan  Yürüyüş  I. Kudüs  I. Aşkelon Seferler Arası Dönem Arsuf  Malatya  Merzifon  I. Ereğli   II. Ereğli  I. Ramla  II. Ramla  Harran  Artah  III. Ramla  I. Trablus  Sayda  I. Şayzar  El-Sinabra  Sarmin  Ager Sanguinis  Hab  Sur  Yibna  Azez  Ba'rin  II. Şayzar  Urfa 1144  Urfa 1146  Busra İkinci Haçlı Seferi 2. Dorileon  Efes  Büyük Menderes Vadisi  Honaz Dağı  Şam Seferler Arası Dönem Afrin  Ayıntab  II. Aşkelon  Hula Gölü  Bekaa  I. Bilbeis  Harim  Babeyn  II. Bilbeis  I. Dimyat  Montgisard  Marj Ayyun  Yakup Kalesi  Belvoir Kalesi  Afula  Kerek  Ayn Göz  Hıttin  II. Kudüs  Sur Üçüncü Haçlı Seferi Akşehir  Konya  I. Akka  I. Arsuf  Yafa Beşinci Haçlı Seferi III. Kudüs  II. Dimyat Altıncı Haçlı Seferi'nin sonrası IV. Kudüs  Harbiye Yedinci Haçlı Seferi III. Dimyat  Mansûre  Fâriskûr Geç Haçlı Seferleri Kayserya  Hayfa  II. Arsuf  Safed  II. Antakya  Sekizinci Haçlı Seferi  Krak des Chevaliers  Dokuzuncu Haçlı Seferi  II. Humus  II. Trablus  III. Trablus  II. Akka  Arvad 
Harran Muharebesi, 7 Mayıs 1104 tarihinde Selçuklu emirleri ile Haçlı devletleri Antakya Prensliği ve Urfa Kontluğu arasında 12. yüzyılda (şimdi Türkiye'de bulunan) Harran'in hemen güneyinde (şimdi Suriye'de olan) Rakka'da yapılan bir muharebe. Birinci Haçlı seferi sonucunda yeni kurulan iki Haçlı devletine karşı yapılan ilk büyük muharebedir ve Haçlı orduları büyük bir yenilgiye uğratılmıştır. İki önemli Haçlı komutanı da Selçuklu Hanedanına esir düşmüştür.
Anlam ve önemi

Muharebe, Haçlılar için ilk tümüyle kesin yenilgi oldu ve Antakya Prensliği için çok büyük sorunlar ortaya çıkarttı.
Bizans İmparatoru, bu yenilgiden sonra Haçlılara Antakya üzerindeki egemenlik haklarını zorla kabul ettirme avantajını elde etti. Lazkiye ve Kilikya'nın bir kısmını tekrar Bizans'ın eline geçti. Antakya Prensliği tarafından idare edilmekte birçok şehir, kasaba ve köy isyan ettiler ve Halep'te bulunan Müslüman emirliği bu toprakların idaresini eline geçirdi. Kilikya Ermenileri ise ya Bizans idaresine ya da özerk yerel Ermeni idaresi lehine ayaklanmalara katıldılar.
Bu olaylara asker azlığı nedeniyle müdahale edemeyen Boemondo yeni asker toplamak nedeniyle İtalya'ya geri dönmek zorunda kaldı ve yerine yeğeni Tancred'i taht naibi olarak Antakya Prensliği idareciliğine bıraktı. Zamanın tarih yazarı Surlu Vilyam yazdığı tarihte zamanında Harran Muharebesi'nden daha felaketli olan bir savaş görmediğini yazmıştır. Antakya'da durum ertesi yıl biraz iyileşti. Fakat, o yıl Bizans İmparatoru Beomondo'yu Divol Anlaşmasını imzalamaya zorladı. Bu anlaşmayı Antakya'da vekil prens olarak görev yapan Tancred kabul etseydi Antakya Prensliği Bizans İmparatorluğu'nun bir bağımlı hükümdarlığı haline dönüşecekti. Beomondo gitmiş olduğu İtalya'dan Antakya'ya bir daha dönmemiştir. Antakya Prensliği, Halep'teki Artukoğullarından Ilgaz orduları tarafından 1119 yılındaki Balat Muharebesi'nde (veya Ager Sunguinis muharebesi) ordusunun tümüyle imha edilmesi sonucu olarak güçsüz bırakıldı ve bundan 10 yıl sonra Bizans idaresine girdi.
Urfa Kontluğu devleti ise de çok zayıf olarak kaldı ve 1144 yılına kadar sadece Müslümanların arasındaki bölünmelerden dolayı idame ettirilebildi.
Haçlı Şövalyesi
Türk atlı okçusu
Urfa Kontu II. Baudouin
Taşhoron Kilisesi

| --- | --- |


Temel bilgiler
Konum: Malatya, Türkiye
Koordinatlar: 38°21′09″K 38°18′07″D﻿ / ﻿38.35250°K 38.30194°D﻿ / 38.35250; 38.30194
İnanç: Ermeni Apostolik
Mimari
Cephe yönü: Batı
Tamamlanma: 18. yüzyıl
Taşhoron Kilisesi (Taş Kilise/Üç Horan) veya Kutsal Üçlü Kilisesi (Ermenice: Սուրբ Երրորդութիւն Եկեղեցի Surp Yerrortutyun Egeğedzi), Malatya ili Yeşilyurt ilçesi Çavuşoğlu mahallesinde yer alan 18. yüzyılın ikinci yarısında Ermeniler veya Süryaniler tarafından yapılan kilisedir.
1335 m2 bir alanda kurulu ve taştan yapılmadır. 2013 yılı içerisinde restore edilmeye başlanmıştır, 2021de bitirilmiştir. Restorasyonda, tarihi kiliseye 19 tonluk demirden kubbe yapılmıştır.
Bugün ise tarihi Taşhoron kilisesi bir kültür ve sanat merkezine çevirilmiştir.
6 Şubat 2023 Kahramanmaraş depremlerinde hasar almıştır ve tekrar restore aşamasına alınmıştır.
Üsküdar Surp Krikor Lusavoriç Kilisesi

Başlığın diğer anlamları için Surp Krikor Lusavoriç Kilisesi sayfasına bakınız.
| --- | --- |


Temel bilgiler
Konum: Kuzguncuk, Üsküdar, İstanbul, Türkiye
Koordinatlar: 41°02′12″K 29°01′49″D﻿ / ﻿41.03667°K 29.03028°D﻿ / 41.03667; 29.03028
İnanç: Ermeni Apostolik
Durum: Etkin
Mimari
Mimar(lar): Ohannes Amira (Serveryan)
Tamamlanma: 1861
Surp Krikor Lusavoriç Kilisesi, İstanbul'un Üsküdar ilçesi Kuzguncuk semtinde bulunan 11 Mayıs 1835 tarihinde ibadete açılmış ve 1861 yılında yeniden inşa edilmiş olan Ermeni kilisesidir.
Tarihçe

Patrik Istepanos "Ağavni" zamanlarında saray mimarı olan Ohannes Amira (Serveryan) tarafından yapılmış ve 11 Mayıs 1835 tarihinde ibadete açılmıştır. Kilisenin kitabesinde bulunan bilgilerde 1861 yılında Bedros Ağa (Şalcıyan) tarafından tüm masraflarının karşılanarak yeniden yapıldığı yazılmaktadır.
Kilise Kuzguncuk semtinin merkezinde iskele karşısında bulunmaktadır. Yapı olarak dikdörtgen olarak yapılmış ve haçvari planlı üç bölümü bulunur. Kilisenin giriş bölümü ve narteks olarak adlandırılan bölümü kolonlarla ayrılmıştır. Kolon pabuçları tavana kadar çift sıra tuğla ve moloz taş örülü olup, üstleri kubbe ile örtülmüştür. Kubbe dört büyük ayak üzerinde durmaktadır. İki koro odası bulunur ve bu odalara tonozlu iki koridordan girilir. Kilisenin toplam beş kapısı bulunur ve büyük kapının üzerinde beş satırlık Ermenice bir kitabe yer alır. Ayrıca kilisenin büyük kemerinde Ermenice yazılı bir kitabe bulunmaktadır. Büyük kapı girişinin sol tarafında Aziz Krikor Lusavoriç'in yağlı boya bir tablosu bulunur. Kilisenin ışıklandırması, doğu yönündeki yarım kubbenin üzerinde bulunan aydınlık penceresinden yapılmıştır ve gün ışığını buradan alır. Kilisenin içi 1967 ve 2003-2004 yıllarında onarımdan geçirilmiştir. Kilise İstanbul'un dıştan kubbeli tek Ermeni kilisesidir ve yanında Kuzguncuk Camii (1952) yer almaktadır. Bahçesinde ise 1910 yapımı çeşme bulunur.
Kilisenin doğu yönünde bulunan çatısında kubbeli çan kulesi bulunmaktadır. Koro galerisine kuzeydoğu tarafından 1944 yılında inşa edilmiş merdivenle çıkılır.
Arapgir Katedrali

| --- | --- |
Arapgir katedrali

Eski ad(lar): Սուրբ Աստվածածին վանք
Genel bilgiler
Tür: Günümüzde: harabe, ilk kez katedral olarak inşa edildi.
Konum: Arapgir 
Koordinatlar: 39°02′36″K 38°29′00″D﻿ / ﻿39.04333°K 38.48333°D﻿ / 39.04333; 38.48333
Tamamlanma: 1249
Yıkılma: 1957

Arapgir Ana Kilisesi veya Arabkir Azize Meryamana Katedrali (Ermenice: Սուրբ Աստվածածին վանք veya Արաբկիրի մայր եկեղեցի), 13. yüzyılda Arapgir'de inşa edilen ve Ermeni Kırımı'ndan sonra yıkılan tarihî bir Ermeni Apostolik Kilisesi.
Tarihçe

Tanrının kutsal annesi olarak isimlendirilen Arapgir katedrali 13. yüzyıldaki 1249 senesinde inşa edildi. Doğu Anadolu Bölgesi'nin en büyük kiliselerinden biriydi. 3000 kişi kapasiteliydi. 1915 yılında başlayan Ermeni Soykırımı sırasında saldırılara uğrayıp hasar gördü. Kırımdan sonra tamir edilip okul olarak kullanıldı. 1950 yılında Arapgir belediyesi katedrali yıkmaya karar verdi. 18 Eylül 1957'de katedral dinamit kullanılarak yıkıldı. Daha sonra katedralin bulunduğu arsa Hüseyin isimli bir çiftçiye 28.005 lira karşılığında satıldı. Bugün katedralin olduğu yerde harabeler vardır.
Ermeni soykırımı'ndan önceki hali
Eochaid

| Eochaid |
| --- | --- |
Eochaid yazısı
Strathclyde kralı
Önce gelen: Rhun ab Arthgal
Sonra gelen: Dyfnwal

Hanedan: Alpín
Eochaid ab Rhun, 9. yüzyıl Strathclyde kralıydı. Strathclyde kralı Rhun ab Arthgal'in oğluydu ve uzun bir Britanya kralları soyundan geliyordu. Eochaid'in annesinin Pikt kralı I. Cináed'in kızı olduğu kaydedilmiştir. Kraliyet Alpín Hanedanı'ndan gelen bu anne soyu, Cináed'in oğlu Áed'in 878'deki ölümünden sonra Eochaid'in Pikt diyarında hüküm sürdüğünün kaydını gayet iyi açıklayabilir.