Bitlis
Tarihçe

Yerleşimin kuruluşu kesin olarak bilinmemektedir. Bitlis şehrinde yerleşimin Bitlis Kalesi'nin inşasıyla birlikte başladığı değerlendirilmektedir. Kalenin, Büyük İskender'in komutanı Badlis tarafından MÖ 312 tarihinde inşa ettirildiği ve adına ithafen yerleşime adının verildiği rivayet edilmektedir. Evliya Çelebi'de kale adını "İskenderi Bedlis" olarak tanımlamış ve bu adın İskender ve Bedlis adında komutanından geldiğini ifade etmiştir. İskender'in ölümünde sonra Selefkiler'in hakimiyetinde kalmıştır. Sasani-Roma mücadelesinde sınır hattındaki konumuyla sık sık el değiştirmiş, Roma hakimiyetindeyken 395 yılında yaşanan bölünmeyle Doğu Roma hakimiyetinde kalmıştır. 641 yılında İyaz bin Ganm komutasındaki Râşidîn Halifeliği kuvvetlerince ele geçirilmiştir. Bundan sonraki süreçte Bizans-Arap çekişmesine sahne olan yerleşim Muhammed bin Mervân komutasındaki Emevi kuvvetlerince ele geçirilmiştir. Emeviler'in devamında Abbâsîler ve Abbasiler'in zayıflaması müteakibinde Hamdânîler ve sonrasında Mervânîler'in hakimiyetine girmiştir. 11. yüzyıl ortalarından itibaren Selçuklu akınlarına uğrayan yerleşim 1085 yılı Mayıs ayında Fahrüddevlet Şah tarafından Selçuklu hakimiyetine katılmıştır. Selçuklu idaresine girilmesiyle Dilmaçoğlu Mehmed Bey'e ikta olarak verilmiş ve Dilmaçoğulları Beyliğinin merkezi olmuştur. Dilmaçoğulları'ın zayıflamasıyla Ahlatşahlar, Artuklular ve yeniden Ahlatşahlar egemenliğinden sonra Bitliş şehri 1207 yılında Eyyûbîler'in hakimiyetine geçmiştir. 1229 yılında Harezmşah hükümdarı Celâleddin Harezmşah Doğu Anadolu'da ilerlemeye başlamış ancak 1230 yılında Yassıçemen Muharebesinden galip çıkan Anadolu Selçukluları Bitlis'i ele geçirmiştir. 1231 yılında Moğollar şehri ele geçirerek kalesini yıkmış ancak ertesi yıl Anadolu Selçuklular'ı yeniden şehri ele geçirerek kaleyi de tamir etmiştir. 14. yüzyılda Şerefoğulları ailesinin idaresindeki şehir Karakoyunlular, 1467 yılında da Akkoyunlular'ın hakimiyetine girmiştir. Akkoyunlular'dan sonra Safevi hakimiyetine giren yerleşim 1514 yılındaki Çaldıran Muharebesi'nden sonra Bitlis emiri Osmanlılar'a tabi olmuştur.
Osmanlı idaresine girmesiyle Diyarbakır Eyaleti'nin Bitlis sancağının merkezi olan şehir hükümet sisteminde Şerefhanoğullarına bırakılmıştır. Ancak Bitlis hakiminin Safeviler'e tabi olması sonrasında Irakeyn Seferi esnasında Ulama Paşa tarafından Osmanlı topraklarına katılmıştır. 1535 tarihinden sonra hükümet statüsü kaldırılarak normal sancak statüsünde ele alınmış ve sonrasında da Van Eyaletine bağlanmıştır. 16. yüzyıl sonlarına doğru Şerefhanoğulları ailesinin tekrar Osmanlı hakimiyetini tanımasıyla Bitlis şehri hükümet (ocaklık) statüsünde Şerefhanoğulları ailesinden beyler tarafından yönetilmeye başlamıştır. Bitlis'te ilk tahrir 1540 yılında yapılmış olup buna göre şehir 16'sı Gayrimüslim ve 10'u Müslüman olmak üzere toplam 26 mahalleden oluşmaktadır. Buna göre bu tarihte şehirde tahmini olarak 5.620'sı Gayrimüslim ve 1.410'u Müslüman olmak üzere toplam 7.030 kişi yaşamaktadır. Evliya Çelebi, Seyahatnamesi'nde Bitlis'in hükümet statüsünde olduğunu ve bu dönemde Bitlis hakimi olan Abdal bin Ziyaed-din ile görüştüğünü belirtirken Bitlis şehrinde kale içinde 300 ev, aşağı kalede çarşı, bedesten ve pazara ilave birkaç yüz ev olduğunu kale dışında da 5000 evin varlığından bahsedilmiştir. Evliya Çelebi'nin kayıtlarına göre Bitlis'te 2.100 dükkân, 17 Müslüman ve 11 Gayrimüslim mahallesi bulunmaktadır. Evliya, gayrimüslimleri "Arabi ve Yakubi Ermeni" olarak tanımlarken şehirde yaşayan gayrimüslimlerinin tamamının Ermeniler'den oluştuğunu belirtmiştir. Burada Yakubi ifadesi kafa karışıklığına sebep olmakta olup bunların az sayıda Süryani ailelerden olduğu da değerlendirilmektedir. Evliya Çelebi'nin Seyahatnamesinin bazı bölümlerinde 17 Müslüman mahallesi geçerken bazı bölümlerinde ise Hüsrev Paşa, Şam, Zindan, Çorum, Çinedar, Kızılmescid, Şeyh Hasan, Çeyrek, Kücür, Gökmeydan, Kömüs, Taklaban, Takşut, Arab Köprüsü, Avul Meydanı, Karadere, Avih, Değirmen ve Han Bağı olmak üzere 19 Müslüman mahallesinin adı yazılmıştır. Şehirde 1 meydan (Çevgan Meydanı), 2 çarşı (Hüsrev Paşa ve Debbağhane), 3 cami (Saraçhane, Şerefeddin, Şeref Han), 13 mescit, 8 han, 7 hamam, 4 ziyaret yeri, 3 saray ve 1 mektep bulunmaktadır.
18. ve 19. yüzyıl ortalarına kadar hükümet statüsü olması nedeniyle tahrir ve diğer vergilendirme yapılmaması nedeniyle yerleşim hakkında bilgiye ulaşılamamaktadır. 19. yüzyıldan itibaren şehre gelen seyyah, misyoner, diplomatik temsilci gibi yabancıların yorumlarına dayanarak nüfus hakkında bilgi sahibi olunmaya çalışılmaktadır. 1813-14'te Bitlis'e gelen İngiliz Seyyah John Macdonald Kinneir, Bitlis merkez kazasının (nahiye ve köylerle birlikte) nüfusunun yaklaşık 26.000 kişi olduğu ve bunların Kürt, Türk, Ermeni ve Süryani olduğunu belirtirken Bitlis merkez nüfusunun ise yaklaşık olarak 12.000 kişi olduğu ve nüfusun Müslüman ve Ermeniler tarafından yarı yarıya oluştuğunu belirtmiştir. 1890'da Bitlis'i ziyaret eden İngiliz misyoner İsabella L. Bird şehirdeki Ermeni nüfusunu 2000-5000 kişi arasında olduğunu yazmıştır. Şemseddin Sâmi şehrin nüfusunu 15.000 kişi olarak yazarken 2/3'ünün Müslüman Kürtlerden ve 1/3'ünün Ermenilerden oluştuğunu yazmıştır. Ermeni Patrikliğine göre I. Dünya Savaşı öncesinde Bitlis şehir merkezinde 7.241 Ermeni bulunmaktadır. 1872 yılında Bitlis'te belediye teşkilatı kurulmuş, Belediye Binası da 1899-1900 yıllarında tamamlanmıştır. II. Abdülhamid döneminde Bitlis şehir merkezinde Hersan, Taş, Zeydan ve Kızıl Mescid isminde dört ana mahalle bulunmakta tır. 1880 yılında Zeydan Mahallesinde sadece Müslümanlar yaşarken, Taş Mahallesindeki 1.800 hanenin 1200'ü, Hersan Mahallesi'ndeki 1.100 hanenin 800'ü, Kızıl Mescid Mahallesi'ndeki 1.200 hanenin 750'sinin Müslümanlara ait olduğu belirtilmiştir. Rus General Mayewski'nin raporunda şehir merkezinde yaşayanları Türk ya da Türkleşmiş Kürt olarak tanımlamış olup 1880 yılında şehir merkezinde 3.000'i Kürt, 550'si Türk ve 1.550'si ise Ermeni olmak üzere toplam 5.100 hane bulunmaktadır. Aynı yılda Bitlis merkezde 75 Süryani bulunmaktadır. 29 Mart 1907 tarihinde meydana gelen depremde Bitlis şehir merkezindeki 4.000 evden 300'ü tamamen yıkılmış kalanlarda da hasar olurken 8 kişi ölmüş ve çok sayıda kişi de yaralanmıştır. 1914 yılında 350 Süryani bulunmaktadır.
Osmanlı kayıtlarına göre, 25 Ekim 1895'te Ermeni çetecilerince Cuma namazı esnasında camilere saldırmaları, evleri yakmaları ve işyerlerini yağmalamaları ile başlayan çatışmalarda Müslümanlardan 38 kişi ölmüş ve 137 kişide yaralanırken Ermenilerden 139 kişi ölürken 40 kişi de yaralanmıştır.