stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Ehl-i Hak
Tarihi > Yâresânî Kürt Alevîleri ve tarihi etkilenişi > "Yâresânî Âyin-î Cemi" ve "Cemhâne" adı verilen ibâdethâneleri

Ehl-i Hakk'taki temel ibâdetlerden birisi, "Cemhâne" adı verilen ibâdethânelerde yapılan Âyin-î Cem'dir. Anadolu Alevîliği'ndeki Cem ile aynı adı taşıyan ve liturjik benzerlikler de barındıran bu ibâdet şeklinde, inananlar bir araya gelerek belirli dualarları okurlar. Bazı "Ehl-i Hakk" geleneklerine göre ise, yılda en azından 17 kere "Ehl-i Hakk Cemi" yapılması gerekmektedir. Ayrıca Ehl-i Hakk Âyin-î Cemi'ni müteakip, bir hayvan kurban edilmesi ve bu kurban etinin yenilmesi de ibâdetin önemli bir ritüel kısmını oluşturmaktadır.
Ayrıca bakınız: Safevi Hanedanı, Alevîlik, Caferilik, Bektaşîlik, Anadolu Alevîliği, Cemevi ve Hacı Bektaş Velî
Tarihi > Coğrafî nüfus dağılımı

İran'da başta İran Kürtleri olmak üzere, Fars ve Türkmen inanç mensupları da bulunmaktadır. Coğrafik olarak en çok Kermanşah (Kirmaşah), Güney Taberistan (İran), Batı Hemedan, Kuzeybatı Horasan ve Kuzey İlam bölgelerinde yaşamaktadırlar. Bunun dışında ise, İran’ın başka yörelerinde dağınık olarak yaşayan "Ehl-i Hakk" toplulukları da mevcuttur. Kürdistan Bölgesi’nde de seyrek olarak var olan "Ehl-i Hakk" toplulukları, bu yörelerde "Kakaî" adıyla anılır.
Yâresânîlik tarîkatının tanınmış mensupları

Ali'den beri var olan ve Kürt Gorani geleneğine göre kurulan Ehl-i Hakk Tarîkatı'nın On Dokuzuncu yüzyıl başlarında liderliğini üstlenen kişi "Hacı Ni'metullâh" idi. Daha sonra ise onun oğlu olan ve 1966 yılında kitapları Osmanlı Türkçesi'ne çevrilen ve Kürt dinî musikisine kazandırdığı pek çok besteleriyle meşhur olan "Nur Ali Şâh Elâhî" (Doğumu: 1895 - Ölümü: 1974) başa geçti. İran'da Humeyni devriminden sonra Ni'metullâh'ın torunlarından biri olan "Muhammad Mokrî" (Doğumu: 1921 - Ölümü: 2007) Humeyni tarafından Sovyetler Birliği Büyükelçiliği görevine atandı. Seyyid Ahmed el-Berzencî "Ehl-i Hakk Tarîkatı" mensubu idi. Bugün Musul, Erbil ve İran'da Ehl-i Hakk'ın çok güçlü temsilcileri vardır. Elitist bir tarîkat olan Ehl-i Hakk'ın üyeleri havassa dayanır, yani seçkin şahsiyetlerden oluşmaktadır. Kız çocuklarına dinî bilgilerin yanı sıra gündelik hayatta ayakta durabilmeleri için gerekli olan pozitif bilimleri de öğretme hususunda özen göstermeleriyle tanınmaktadır. Örneğin, Ni'metullâh'ın kızı Melekcan Nemâti tanınmıştır. İran'da ortadoğu bölgesinde etkinliği olan bu tarîkatın temelleri İslâm-Bâtınîliği üzerine inşa edilmiştir.
135 Hertha

| --- | --- |
Işık eğrisi gözlemiyle Herthanın temel 3 boyutlu modeli
Keşif
Keşfeden: C. H. F. Peters
Keşif yeri: Litchfield Gözlemevi
Keşif tarihi: 18 Şubat 1874
Adlandırmalar
MPC belirtmesi: (135) Hertha
Telaffuz: /ˈhɜːrθə/
Adın kaynağı: Nerthus (Norse mythology)
Alternatif adlandırma: A874 DA
Küçük gezegen kategorisi: Asteroit kuşağı · (iç) Nysa (Hertha)
Yörünge özellikleri
Dönem 23 Mart 2018 (JG 2.458.200,5)
Belirsizlik parametresi 0
Gözlem yayı: 133,34 yıl (48.701 gün)
Günöte: 2,9320 AU
Günberi: 1,9239 AU
Yarı büyük eksen: 2,4279 AU
Dış merkezlik: 0,2076
Yörünge periyodu: 3,78 yıl (1.382 gün)
Ortalama ayrıklık: 233,89°
Ortalama devinim: 0° 15d 37.8s / gün
Eğiklik: 2,3052°
Çıkış düğümü boylamı: 343,65°
Perihelyon açısı: 340,16°
Fiziksel özellikler
Tayf tipi: M
Mutlak parlaklık (H): 8,23
Ortalama çap: 76,12 ± 3,29 km 79,24±2,0 km
Kütle: (1,21 ± 0,16) × 1018 kg
Ortalama yoğunluk: 5,23 ± 0,96 g/cm3
Sinodal dönme süresi: 8,40061 sa
Geometrik albedo: 0,1436
  Wikimedia Commons'ta ilgili ortam
  
Hertha (küçük gezegen tanımı: 135 Hertha), asteroit kuşağının iç bölgesinden gelen, yaklaşık 77 kilometre (48 mi) çapında bir asteroittir. 18 Şubat 1874'te Alman-Amerikalı astronom Christian Peters tarafından Clinton, New York yakınlarındaki Litchfield Gözlemevi'nde keşfedildi. Nerthus olarak da bilinen Töton ve İskandinav doğurganlık tanrıçası Hertha'nın adını aldı. Nysa asteroit ailesi arasında yörüngede döner, ancak metalik bir M-tipi asteroit olarak sınıflandırılması, bu aile için daha yaygın olan F-tipi asteroit özellikleri ile uyuşmuyor ki bu da onun bir müdahaleci olabileceğini düşündürüyor. Spektroskopik analiz, Hertha'nın muhtemelen mevcut M tipinden önerilen W tipine yeniden sınıflandırılması gerektiğini belirten hidratlı silikatların olası varlığını gösteriyor.
Hertha'dan gelen ışık eğrisi verileri düzleştirilmiş bir cismi gösterir ve radar gözlemleri Hertha'nın metalik olmadığını gösterir. 2000 ile 2015 yılları arasında bu asteroit tarafından beş yıldızın örtülmesi olayı gözlemlenmiştir.
Keşif

Hertha, C. H. F. Peters tarafından 18 Şubat 1874'te Clinton, New York'ta keşfedildi. Diğer gözlemler 1883'te W. T. Sampson tarafından gerçekleştirildi ve Tuğamiral R. W. Shufeldt 29 Haziran 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. tarafından onun adına Astronomische Nachrichten'e iletildi.
Fiziki özellikleri

1874'teki keşfinden sonra, ' müteakip gözlemler Hertha'nın yörüngesini belirledi. Gök bilimciler daha sonra fiziksel özelliklerini araştırmaya başladılar. 1904 gibi erken bir tarihte, G. W. Hill, Hertha'nın parlaklığının parlaklığının yarım büyüklükte ve kısa bir periyotta değiştiğini gösteren gözlemlerini bildirdi.
Ekim 1992'de Dotto ve arkadaşları Hertha'nın dönme periyodunu, yaklaşık şeklini ve dönme ekseninin koordinatlarını araştırmak ' 6 geceye yayılmış 20 saatlik gözlem gerçekleştirdi. Daha önce  Harris ve diğerleri tarafından ölçüldüğü gibi 8,398 ± 0,001 saatlik bir dönüş periyodunu doğrulayabildiler. Aynı çalışmada Dotto ve arkadaşları asteroidin şeklini ve dönme eksenini ölçtü. Eksen oranları şu şekilde bulundu: a/b = 1,34 ± 0,03 ve b/c = 1,22 ± 0,05. Dönme ekseni için iki olası değer belirlendi, ancak hangisinin doğru olduğunu belirlemek için farklı ekliptik boylamlarda daha fazla ölçüm yapılması gerekmektedir.
Ağustos 2003'te Torppa ve arkadaşları Hertha da dahil olmak üzere bir dizi asteroitin şekli ve dönme özellikleri hakkındaki sonuçlarını yayınladı. Hertha'nın 1978'den 2002'ye uzanan 42 ışık eğrisinden elde edilen veriler kullanılarak, daha rafine bir eksen oranları seti elde edildi ve tersine çevirme yoluyla ayrıntılı bir şekil modeli elde edildi. Eksenlerin oranları için yeni değerler şunlardır: a/b = 1,1 ve b/c = 1,5. Kutup yönü ölçümleri de elde edildi, ancak Dotto ve arkadaşları gibi. (β=+58°, λ=96°) ve (β=+53°, λ=274°) olmak üzere iki olası çözümü arasında ayrım yapamadılar.
2017'de Hanuš ve arkadaşları doğru çözümün β= 53±3 °, λ= 277±3 ° olduğunu onayladı. Ayrıca ışık eğrisi ve yıldız örtülme verilerine dayalı olarak ilk dışbükey olmayan şekil modelini hesapladılar.
Fiziki özellikleri > Spektral sınıflandırma

Hertha, spektral özelliklerine dayalı olarak uzun süredir M-tipi bir asteroid olarak sınıflandırılmış olsa da, 1996'da Mauna Kea Gözlemevinde Rivkin ve arkadaşları tarafından yürütülen gözlemlerde IRTF'yi kullanmaları, yeniden sınıflandırma olasılığını artırdı. 3 μm'da gözlemlenen spektrumda bir düşüşün varlığı, yüzeyin hidratlı olduğunu gösteriyor, bu da Hertha'nın W tipi ("ıslak M tipi") bir asteroit olarak yeniden sınıflandırılması gerektiğini düşündürüyor. Salisbury ve Walter tarafından yürütülen çalışmaya dayanan Rivkin çalışması, asteroitin su içeriğinin kütle olarak yüzde 0,14 ila 0,27 arasında olduğunu tahmin ediyor. Öte yandan bu tahmin, laboratuvar ölçümlerine dayanmaktadır ve uzaydaki asteroitler için geçerli olmayabilir.
Rivkin ve diğerleri tarafından yapılan daha yeni bir çalışma, spektral absorpsiyonun asteroitin dönme fazına bağımlılığını inceledi ve 2002'de yayınlandı. Çalışma aynı zamanda hidratlı silikatlarla da ilişkili olan 0.7 μm bandına baktı ve asteroit döndükçe yansıtmanın değiştiğini buldu. Bu da yüzeyin kuru alanlarla karışan bazı hidratlı alanlar ile heterojen olduğunu düşündürüyor.
Asteroit ailesi

Hertha, Herta ailesi olarak da bilinen Nysa ailesinin (405) çekirdek üyelerinden biridir. Nysa-Polana kompleksi, yaklaşık 20.000 üyesiyle ana kuşağın en büyük asteroit grubudur.
Daha fazla okuma

Hardersen, Paul S.; Gaffey, Michael J.; Abell, Paul A (Mayıs 2005). "Near-IR spectral evidence for the presence of iron-poor orthopyroxenes on the surfaces of six M-type asteroids". Icarus. 175 (1): 141-158. doi:10.1016/j.icarus.2004.10.017.
Hardersen, Paul S.; Gaffey, Michael J.; Abell, Paul A (Eylül 2006). "Near-infrared Reflectance Spectra Of 135 Hertha, 224 Oceana, 516 Amherstia, And 872 Holda". Bulletin of the American Astronomical Society. 38: 626.
121 Hermione

| --- | --- |
121 Hermione ve uydusu
Keşif
Keşfeden: James Craig Watson
Keşif tarihi: 12 Mayıs 1872
Adlandırmalar
MPC belirtmesi: (121) Hermione
Telaffuz: /hɜːrˈmaɪ.əniː/
Adın kaynağı: Hermione (Yunan mitolojisi)
Alternatif adlandırma: A872 JA; 1970 VE
Küçük gezegen kategorisi: ana kuşak · Kibele
Sıfatlar: Hermionean /hɜːrmaɪ.əˈniːən/
Yörünge özellikleri
Dönem 23 Mart 2018 (JD 2.458.200,5)
Belirsizlik parametresi 0
Gözlem yayı: 145,96 yıl (53.312 gün)
Günöte: 3,9067 AU
Günberi: 2,9889 AU
Yarı büyük eksen: 3,4478 AU
Dış merkezlik: 0,1331
Yörünge periyodu: 6,40 yıl (2.338 gün)
Ortalama ayrıklık: 157,08°
Ortalama devinim: 0° 9d 14.4s / gün
Eğiklik: 7,5975°
Çıkış düğümü boylamı: 73,127°
Perihelyon açısı: 298,18°
Bilinen doğal uydusu: S/2002 (121) 1
Fiziksel özellikler
Tayf tipi: C
Mutlak parlaklık (H): 7,31
Boyutlar: 268×186×183 km 254±4 × 125±9 km
Ortalama yarıçap: 95 km
Kütle: 5,38 ± 0,3 ×1018 kg 5,4 ± 0,3×1018 kg
Ortalama yoğunluk: 1,13 ± 0,3 g/cm3 1,8 ± 0,2 g/cm3
Ekvatoral yerçekimi: 0,022 m/s2
Ekvatoral kurtulma hızı: 0,075 km/s
Yıldız dönme süresi: 0,2313 gün (5,551 sa)
Eksen eğikliği: 73°
Kutup ekliptik enlemi: +10 ± 2°
Kutup ekliptik boylamı: 1,5 ± 2°
Geometrik albedo: 0,0482 ± 0,002
  Wikimedia Commons'ta ilgili ortam
  
Hermione (küçük gezegen tanımı: 121 Hermione), 1872 yılında keşfedilen çok büyük bir ikili asteroittir. Uzak dış asteroit kuşağındaki Kibele grubunda yörüngededir. Karanlık C spektral tipinde bir asteroit olarak, muhtemelen karbonlu malzemelerden oluşmaktadır. 2002 yılında Hermione'nin yörüngesinde küçük bir uydu bulunmuştur.
Asteroitin keşfi

Hermione, J. C. Watson tarafından 12 Mayıs 1872 tarihindeki Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Ann Arbor, Michigan'da keşfedilmiş ve adını Yunan mitolojisinde Menelaos ve Helen'in kızı olan Hermione'den almaktadır.
Fiziksel özellikler

Asteroit, ilki Aralık 2003'te Keck teleskobuyla çekilen uyarlanabilir optik görüntülerle kanıtlandığı gibi iki loblu bir şekle sahiptir. Görüntülerle aynı fikirde olan birkaç önerilen şekil modelinden "kardan adam" benzeri bir şeklin Hermione'nin uydusunun gözlemlenen devinim hızına en iyi uyduğu bulunmuştur. Bu "kardan adam" modelinde, asteroitin şekli, yarıçapları 80 ve 60 km olan ve merkezleri 115 km'lik bir mesafeyle ayrılan kısmen örtüşen iki küre ile tahmin edilebilmektedir.
Uydunun yörüngesinin gözlemlenmesi, Hermione'nin kütlesinin doğru bir şekilde belirlenmesini mümkün hâle getirmiştir. En uygun "kardan adam" modeli için, yoğunluğun 1,8 ± 0,2 g/ cm3 olduğu, %20 mertebesinde bir gözeneklilik sağladığı ve muhtemelen ana bileşenlerin asteroit yerine parçalanmış katı cisimler olduğunu gösterdiği bulunmuştur.
Hermione tarafından yapılan örtülmeler şimdiye kadar üç kez başarılı bir şekilde gözlemlenmiş ve sonuncusu Şubat 2004'te gerçekleştirilmiştir.
| Keşif |
| --- | --- |
Keşfeden: W. J. Merline, P. M. Tamblyn, C. Dumas, L. M. Close, C. R. Chapman, F. Menard, W. M. Owen, and D. C. Slater
Keşif tarihi: 2002-09-28
Adlandırmalar
Alternatif adlandırma: LaFayette
Küçük gezegen kategorisi: ana kuşak · Kibele
Yörünge özellikleri
Yarı büyük eksen: 768 ± 11 km
Dış merkezlik: 0,001 ± 0,001
Yörünge periyodu: 2,582 ± 0,002 d
Eğiklik: 3 ± 2° (Hermione kutbuna göre)
Doğal uydusu: 121 Hermione
Fiziksel özellikler
Mutlak parlaklık (H): 13,0
Boyutlar: 12 ± 4 km
Kütle: ~1,6×1015 kg
  Wikimedia Commons'ta ilgili ortam
Ay

2002 yılında Keck II teleskopuyla Hermione'nin bir uydusu keşfedilmiştir. Yaklaşık 8 mil (13 km) çapındadır. Uydu geçici olarak S/2002 (121) 1 olarak adlandırılmıştır. Henüz resmî olarak adlandırılmasa da, bir grup astronom tarafından "LaFayette", Marquis de Lafayette tarafından isyancılara yardım etmek için Amerika'ya ulaşmak için gizlice kullanılan firkateynle ilgili olarak bu ad önerilmiştir.
Hermione'nin ışık eğrisi tabanlı 3B modeli
Christine Boisson

| Christine Boisson |
| --- | --- |
Doğum: 8 Nisan 1956(1956-04-08) Salon-de-Provence, Bouches-du-Rhône, Fransa
Ölüm: 21 Ekim 2024 (68 yaşında) Nice, Fransa
Eğitim: Ulusal Dramatik Sanatlar Akademisi (CNSAD)
Meslek: Oyuncu
Etkin yıllar: 1973–2016

Christine Boisson (8 Nisan 1956 – 21 Ekim 2024), Fransız aktris.
Hayatı

Boisson, 8 Nisan 1956'da Salon-de-Provence, Bouches-du-Rhône, Fransa'da doğdu. Ulusal Dramatik Sanatlar Akademisi'nden (CNSAD) mezun oldu. 1973'te başladığı oyunculuk kariyerini 2016 yılına kadar sürdürdü. En çok Marie-Ange rolünde olduğu 1974 yapımı Emmanuelle adlı filmle akıllarda kaldı. Aynı zamanda Chrsitine rolünde Born for Hell (1976) ve Ida rolünde Identification of a Woman (1982) adlı yapımlarda görüldü.
Boisson, 21 Ekim 2024'te Nice, Fransa'da akciğer kanseri nedeniyle 68 yaşında öldü.
Filmografi > Sinema

1975: Flic Story
1975: Thomas
1976: Naked Massacre
1977: Adom ou Le sang d'Abel
1980: Exterior Night
1981: Seuls
1981: Du blues dans la tête
1982: Identification of a Woman
1982: Die Flügel der Nacht
1984: Liberté, la nuit
1984: Barbarous Street
1984: Paris vu par... 20 ans après
1986: L'aube
1986: The Passage
1986: The Way Out
1987: Jenatsch
1987: Sorceress
1987: Once We Were Dreamers
1988: La maison de Jeanne
1989: Sandra
1989: Radio Raven
1991: Suffocating Heat
1992: Les amies de ma femme
1993: Les marmottes
1993: A New Life
1994: Ernesto Che Guevara, the Bolivian Diary
1994: Something Fishy
1998: Électre, le droit à la folie pour tous, ou la Vengeance en question. Leçon de théâtre n°11 d'Antoine Vitez, 1976-1998.
2000: En face
2000: Manipularea
2000: The Mechanics of Women
2000: To the Extreme
2002: The Truth About Charlie
2004: Sindromul Timisoara
2009: State Affairs
Filmografi > TV dizileri

1990: Nouvelles de Marcel Aymé
2016: Selo na million
Filmografi > TV filmleri

1984: La digue
1987: La part de l'autre
1992: Oh pardon! Tu dormais...
1994: Coeur à prendre
1994: La rage au coeur
1995: Bonjour tristesse
1995: La femme dangereuse
1996: L'ex
1997: L'enfant des Appalaches
1997: Le jugement de Salomon
1997: La rumeur
1998: In fondo al cuore
1998: Bébé volé
2002: Jean Moulin
2004: Mon vrai père
2005: La vie à mains nues
Filmografi > Video filmler

2003: The Truth About 'The Truth About Charlie'
Night Nurse Massacre
Kuvvet

| --- | --- |
Kuvvet

Kuvvetler, bir nesneye uygulanan itme veya çekme olarak tanımlanabilir. Bu kuvvetler, yerçekimi, manyetizma veya bir kütlenin ivmelenmesine neden olabilecek herhangi bir fenomen kaynaklı olabilir.
Yaygın sembol(ler)::  {\vec {F}}, F, F
temel SI birimlerinden türetimi:: kg·m·s−2
SI nicelik boyutu:: wikidata
SI birimi:: newton (N)
Diğer niceliklerden türetimi:: F = ma
Kuvvetler sıklıkla itme ya da çekme olarak tanımlanır. Kütleçekim, manyetizma veya kütlenin ivmelenmesine sebep olan herhangi bir şey kuvvetin nedeni olabilir.
Fizik disiplininde, kuvvet bir cismin hızını değiştirmeye zorlayabilen, yani ivmelenmeye sebebiyet verebilen - hızında veya yönünde bir değişiklik oluşturabilen - bir etki olarak tanımlanır, bu etki diğer kuvvetlerle dengelenmediği müddetçe geçerlidir. Itme ya da çekme gibi günlük kullanımda yer alan eylemler, kuvvet konsepti ile matematiksel bir netliğe ulaşır. Kuvvetin hem büyüklüğü hem de yönü önemli olduğundan, kuvvet bir vektör olarak ifade edilir. Kuvvet için SI birimi, newton (N)'dur ve genellikle F simgesi ile gösterilir.
Klasik mekanikte, kuvvet merkezî bir öneme sahiptir. Kuvvet, sabit bir kütleye sahip bir cisme etki eden kuvvetin, cismin kütlesi ile bu cismin maruz kaldığı ivmenin çarpımına eşit olduğunu ifade eden Newton'un hareket yasaları dahilinde ele alınır. Klasik mekanikte yaygın olarak rastlanan kuvvet çeşitleri elastiklik, sürtünme kuvveti, temas ya da "normal" kuvvetler ve kütleçekim kuvvetleridir. Kuvvetin dönüsel karşılığı olan tork, bir cismin dönüş hızındaki değişimleri meydana getirir. Genişlemiş bir cismin her bir parçası genellikle yanındaki parçalara kuvvet uygular; bu kuvvetlerin cisim içindeki dağılımı içsel mekanik gerilimi oluşturur. Denge halinde, bu gerilimler cismin herhangi bir ivmelenme göstermemesi için kuvvetlerin birbirini dengelemesiyle sonuçlanır. Bunlar dengede olmadığında, katı materyallerde deformasyona veya sıvılarda akışa yol açabilirler.
Modern fizik alanında, görelilik ve kuantum mekaniği dahil olmak üzere, hareket yasaları, kuvvetin temel kaynağı olarak temel etkileşimlere dayanarak yeniden düzenlenmiştir. Ancak, klasik mekaniğin sunduğu kuvvet anlayışı, pratik amaçlar için faydalıdır.
Kavram gelişimi

Antik dönemdeki filozoflar, hareketsiz ve hareket halindeki cisimler ile basit makinelerin analizinde kuvvet konseptini temel almışlar, fakat Aristo ve Arşimet gibi düşünürler, kuvvetin doğru anlaşılması noktasında hatalar yapmışlardır. Bu durum, kısmen, sürtünme kuvvetinin zaman zaman açık olmayan niteliğinin ve doğal hareketin içeriğine dair yetersiz görüşlerin eksik kavranmasından kaynaklanmaktadır. Temel yanılgılardan biri, sabit bir hızla hareketin devam etmesi için kuvvetin zorunlu olduğu inancıdır. Hareket ve kuvvet üzerine önceki yanlış kavrayışlar, Galileo Galilei ve Isaac Newton tarafından zamanla düzeltilmiştir. Matematiksel derinliği ile Newton, iki yüz yıl boyunca daha da geliştirilmeyecek olan hareket yasalarını ortaya koymuştur.
19. yüzyılın başlarında, Einstein ışık hızına yaklaşan hızlara sahip nesneler üzerindeki kuvvetlerin davranışını doğru bir şekilde tahmin eden ve yerçekimi ile eylemsizlik kuvvetleri hakkında bilgiler sunan bir görelilik kuramı ortaya koymuştur. Kuantum mekaniğine ilişkin çağdaş anlayışlar ve ışık hızına yakın hızlara parçacıkları ivmelendirebilen teknolojik gelişmeler ışığında, parçacık fiziği alanı, atomlardan daha küçük parçacıklar arasındaki kuvvetleri açıklamak amacıyla bir Standart Model tasarlamıştır. Standart Model, kuvvetlerin yayılımı ve emilimi süreçlerinde temel bir rol oynayan ayar bozonları adı verilen değişim parçacıklarının varlığını öngörmektedir. Bilinen yalnızca dört ana etkileşim vardır: Güç sıralamasına göre azalan şekilde bunlar; güçlü, elektromanyetik, zayıf ve kütleçekimsel kuvvetlerdir. 1970'ler ve 1980'lerde gerçekleştirilen Yüksek enerji parçacık fiziği gözlemleri, zayıf ve elektromanyetik kuvvetlerin, daha temel bir elektrozayıf etkileşimin tezahürleri olduğunu onaylamıştır.
Newton öncesi kavramlar

Ayrıca bakınız: Aristoteles fiziği ve İtme teorisi
Antik dönemden itibaren, kuvvet kavramı, basit makinelerin her birinin işleyişi için temel bir unsur olarak tanınmıştır. Basit bir makine tarafından sağlanan mekanik avantaj, daha az kuvvet kullanılmasını sağlarken, bu kuvvetin aynı miktar iş için daha büyük bir mesafe boyunca etki etmesine olanak tanımıştır. Kuvvetlerin karakteristiklerinin detaylı incelenmesi, özellikle sıvılar içerisinde bulunan yüzdürme kuvvetinin formülasyonunu yapmasıyla tanınan Arşimet'in eserlerinde zirveye ulaşmıştır.
Aristo, Aristo kozmolojisinde kuvvet kavramına dair felsefi bir muhakeme sunmuştur. Onun perspektifine göre, yer küresi, içerisindeki farklı "doğal konumlar"da istirahat eden dört temel elementten oluşmaktadır. Aristo, öncelikle toprak ve su elementlerinden meydana gelen, Dünya üzerinde hareketsiz durumda bulunan cisimlerin, yer yüzeyinde kendi doğal konumlarında olduklarını ve müdahale edilmezlerse bu durumun devam edeceğini savunmuştur. Cisimlerin kendi "doğal konumlarını" bulma yönündeki doğuştan gelen eğilimi (örn., ağır cisimlerin düşme eğilimi) ile doğal olmayan veya zoraki hareketi; yani, bir kuvvetin devamlı olarak uygulanmasını gerektiren hareketi ayırt etmiştir. Bu kuram, nesnelerin hareket şekillerine dair günlük gözlemlere dayanarak, bir arabanın hareket etmekte kalması için gerekli olan sürekli kuvvet uygulaması gibi, atkı (İng. projectile) örneğinde okların uçuşu gibi davranışları açıklama noktasında kavramsal zorluklarla karşılaşmıştır. Bir okçu, uçuşun başlangıcında oku harekete geçirir ve daha sonra, üzerinde algılanabilir bir etkin nedenin bulunmadığı halde, ok hava boyunca ilerler. Aristo bu problemi teşhis etmiş ve atkının yolu boyunca itilen havanın, atımı hedefine taşıdığını önermiştir. Bu açıklama, hareketin devamını sağlayabilmek için hava gibi kesintisiz bir ortamın varlığını gerektirmektedir.
Aristo fiziği, 6. yüzyıl itibarıyla eleştirilere maruz kalmıştır, ancak bu eksiklikler, Galileo Galilei’nin 17. yüzyılda gerçekleştirdiği çalışmalara değin giderilememiştir. Galileo, Aristoteles'in hareket teorisine meydan okuyan bir deney gerçekleştirmiştir. Bu deneyde, bir eğim boyunca yuvarlanan taş ve top mermilerinin, bu cisimlerin kütlesinden bağımsız olarak yer çekimi ile hızlandığını ve bir kuvvet, örneğin sürtünme, uygulanmadıkça hızlarını muhafaza ettiklerini ortaya koymuştur. Galileo’nun, hareketi sürdürmek yerine değiştirmek için kuvvet gerektiği tezi, Isaac Beeckman, René Descartes ve Pierre Gassendi tarafından ileriye taşınmış ve Newton fiziğinin temel prensiplerinden biri haline gelmiştir.
17. yüzyılın başlarında, Newton'un Principia eserinden önce, "kuvvet" (Latince vis) terimi, bir noktanın ivmelenmesi gibi, çok sayıda fiziksel ve fiziksel olmayan fenomene uygulanagelmiştir. Bir nokta kütlesinin ve onun hızının karesinin çarpımı, Leibniz tarafından "canlı kuvvet" (Latince vis viva) olarak isimlendirilmiştir. Günümüz kuvvet kavramı, Newton'ın tanımladığı "ivmelenme kuvveti" (Latince vis motrix) ile örtüşmektedir.
Newton mekaniği

Ana madde: Newton'un hareket yasaları
Isaac Newton, atalet ve kuvvet gibi kavramlar yardımıyla tüm cisimlerin hareketlerini tanımlamıştır. Newton, 1687 yılında, kendi alanındaki en önemli eseri Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica'ı yayımlar. Bu çalışmasında Newton, günümüz fizik biliminin kuvvetlerin açıklanmasına yön veren üç temel hareket yasasını belirlemiştir. Newton'un yasalarının matematiksel ifadeleri, yeni matematiksel metodolojilerle birlikte zaman içinde gelişim göstermiştir.
Newton mekaniği > Birinci yasa

Newton'un ilk hareket yasasına göre, hareketsizlik halinde bulunan bir cismin doğal eğilimi hareketsizliğe devam etmek, sabit hız ile doğrusal bir trajektorya üzerinde hareket eden bir cismin ise bu sabit hızda ve doğrultuda hareketine devam etme eğilimindedir. Bu sonuç, fizik kanunlarının tüm eylemsiz gözlemciler açısından değişmez olduğunu belirten ilkeye dayanarak, ilk durumdan türetilmiştir; i.e., hareket halinde olduklarını hissetmeyen tüm gözlemciler. Bir cisimle eş zamanlı hareket eden bir gözlemci, bu cismin hareketsizlik halinde olduğunu algılayacaktır. Bu bağlamda, cismin doğal eğilimi, bu gözlemciye göre hareketsizlik durumunu korumaktır, bu da sabit hızla ve doğrusal bir yolda hareket ettiğini gözlemleyen birisinin, cismin bu hareket tarzını sürdüreceğini görmesini sağlar.