stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Arnavutluk Krallığı (Orta Çağ)
Tarih > Angevin karşı saldırısı

Butrint'teki Bizans varlığı Epir Despotu I. Nikiforos Komnenos Doukas'ı alarma geçirdi. Anjou'lu Charles ve o zamanlar Achaea prensi olan vasalı Villehardouin'li II. William ile temasa geçti. I. Nikiforos, Achaia'daki bazı araziler karşılığında Anjoulu Charles'a bağlılık yemini edeceğime söz verdi. 1278'de I. Nikiforos'un birlikleri Butrint şehrini ele geçirdi. Mart 1279'da I. Nikiforos kendisini Anjoulu Charles'ın tebaası ilan etti ve Sopot ve Butrint kalelerini ona teslim etti. Bir rehin olarak Nikiforos, kendi oğlunu rehin olarak tutulmak üzere Avlonya'nın Angevin kale muhafızına teslim etti. Bu vesileyle büyükelçiler değiştirildi, ancak Charles formalitelerin bitmesini beklemedi; bunun yerine Korfu'daki Kaptanı ve Genel Vekili'ne sadece Butrint'i değil, bir zamanlar Manfred'e ait olan ve şimdi Epirus Despotluğu'nun yönetimi altında olan her şeyi ele geçirmesini emretti.
Aynı zamanda Charles, önce Selanik'i, sonra da Konstantinopolis'i işaret eden yeni taarruzun temelinde bölgede bir ittifaklar ağı oluşturmaya başladı. Sırbistan ve Bulgaristan krallarıyla ittifaka girdi.  Ayrıca yerel Arnavut soylularının desteğini de almaya çalıştı. Diğer Arnavut soylularının sürekli talepleri üzerine, Bizans güçleriyle işbirliği yapmakla suçlanmadan önce tutuklanan bir dizi Arnavut soyluyu Napoli hapishanelerinden kurtardı. Bunlar arasında Gjin Muzaka, Dhimitër Zogu ve Guljem Blinishti de vardı. Gjin Muzaka, Charles'ın planları için özellikle önemliydi çünkü Muzaka ailesinin toprakları Berat şehri civarındaydı. Serbest bırakıldılar, ancak oğullarını rehin olarak Napoli'ye göndermeleri emredildi.
Ağustos 1279'da Anjoulu Charles, Hugo de Sully'yi Arnavutluk, Dıraç, Avlonya, Sopot, Butrint ve Korfu'nun Kaptanı ve Genel Vekili olarak atamıştır. Sonraki aylarda Angevin'in büyük bir karşı saldırısı hazırlanmıştır. Spinarizza'yı Bizans kuvvetlerinden ele geçirip burayı karargah haline getiren de Sully'ye, aralarında Sarazen okçuları ve kuşatma mühendislerinin de bulunduğu çok sayıda malzeme ve adam gönderilmiştir. Seferin ilk hedefi, 1274'ten beri Bizans kontrolünde olan Berat şehrinin yeniden ele geçirilmesiydi. Ancak Charles'ın hazırlıkları, Charles'ın Bizans İmparatorluğu'na saldırmasını yasaklayan Papa III. Nicolaus tarafından kısıtlandı. Ancak Papa III. Nicolaus Ağustos 1280'de ölmüş ve altı aydan fazla bir süre Papa'nın koltuğu boş kalmıştır. Bu Charles'a yoluna devam etme fırsatı vermiştir. 1280 sonbaharında Hugo de Sully'ye yola devam etmesi emrini verildi. Aralık 1280'de Angevin güçleri Berat'ın çevresini ele geçirdi ve kalesini kuşattılar.
Tarih > Bizans karşı saldırısı

Ayrıca bakınız: Berat Kuşatması (1280-1281)
Bizans İmparatoru, Papa'nın Latin düşmanlarını durdurmasını umuyordu. Kiliselerin birliğinin ana destekçisi olan Papa X. Gregorius'un 1276'daki ölümünden sonra da halefleri aynı çizgiyi sürdürmüş ve bu da Charles'ın hareketlerini kısıtlamıştır. Ancak Şubat 1281'de Anjoulu Charles, Katolik Kilisesi'nin başına bir Fransız papa olan IV. Martinus'u atayarak diplomatik bir zafer elde etmiştir. Bizans İmparatoru VIII. Mihail, yeni Papa tarafından aforoz edilmiş ve Charles'ın ona karşı yaptığı sefer, yeni bir haçlı seferi olarak kutsanmıştır.
VIII. Mihail için durum çok karmaşıktı; ancak kuşatma altındaki garnizona yardım gönderdi. Türk paralı askerlerinin de yer aldığı Bizans ordusu, 1281 yılının Mart ayında Berat yakınlarına geldi. Şiddetli çatışmalardan kaçınmaları ve pusu ve baskınlara odaklanmaları emri verilmişti. Önce komutanları Hugo de Sully'yi pusuda yakalayarak Angevin güçlerini yenmeyi başardılar. Bu, ordusunda paniğe neden oldu ve onları savaş alanından uzaklaştırdı. Angevin ordusu kuvvetlerinin büyük bir kısmını kaybetti ve yalnızca küçük bir kısmı Angevin'in elindeki Kanina kalesine sığınabildi. Bizans ordusu bölgeye doğru ilerlemeye devam etti. Avlonya, Kanina ve Dıraç'ın Angevin üslerini kuşattılar ama ele geçiremediler. Akçahisar bölgesindeki Arnavut soylular Bizans İmparatoru ile ittifak kurdular ve İmparator onlara şehirleri ve piskoposlukları için bir ayrıcalıklar belgesi verdi.
Tarih > Charles'ın hazırlıkları ve Sicilya Vesperleri > Orvieto Antlaşması

Hugo de Sully'nin seferinin başarısızlığı, Anjoulu Charles'ı Bizans İmparatorluğu'nun karadan işgalinin mümkün olmadığını görüp Bizans'a karşı bir deniz seferi düşünmesine neden oldu. Venedik ile ittifak yaptı ve Temmuz 1281'de Orvieto Antlaşması ile işbirliğini resmîleştirdi. Belirtilen amacı, Latin imparatoru Courtenay Philip'in lehine VIII. Mihail'in tahttan indirilmesi ve Kiliseler Birliği'nin zorla kurulması ve Rum Ortodoks Kilisesi'nin Papa'nın yetkisi altına alınmasıydı. Ancak asıl motivasyonu Angevin hakimiyeti altında Latin İmparatorluğu'nu yeniden kurmak ve Konstantinopolis'te Venedik'in ticari ayrıcalıklarını yeniden tesis etmekti.
Antlaşma şartlarına göre, Philip ve Charles 8.000 asker ve süvari ile bunları Konstantinopolis'e nakletmeye yetecek kadar gemi tedarik edeceklerdi. Venedik Doge'si Philip Giovanni Dandolo ve Charles'ın kendisi veya Charles'ın oğlu Salerno Prensi Charles, keşif gezisine bizzat eşlik edeceklerdi. Pratikte Charles birliklerin neredeyse tamamını tedarik ederken, Philip'in kendine ait kaynakları çok az veya hiç yoktu. Venedikliler, en geç Nisan 1283'te Brindisi'den yola çıkacak olan işgal filosuna refakatçi olarak kırk kadırga tedarik edeceklerdi. Philip'in yeniden tahta geçmesinden sonra Viterbo Antlaşması'ndaki tavizleri ve Latin İmparatorluğu'nun kuruluşunda Venedik'e tanınan imtiyazları onaylayacaktı; bunlar arasında Doge'nin "Latin İmparatorluğu'nun dörtte biri ve sekizde biri"nin hakimi olarak tanınması da vardı.
1283'teki ana seferden önce bir ön birlikler örgütlemek amacıyla ikinci bir belge de hazırlandı. Charles ve Philip, yaklaşık 300 adam ve atla birlikte on beş gemi ve on nakliye aracı tedarik edeceklerdi. Venedikliler yılın yedi ayı boyunca on beş savaş gemisi sağlayacaklardı. Bu güçler, VIII. Mihail'e ve Latin İmparatorluğu'nun "diğer işgalcilerine" (muhtemelen Cenevizliler) karşı savaş yapacak ve 1 Mayıs 1282'de Korfu'da buluşarak ertesi yılki işgalin yolunu açacaklardı.
İki anlaşma, 3 Temmuz 1281'de Charles ve Philip tarafından imzalandı ve 2 Ağustos 1281'de Venedik Doge'si tarafından onaylandı.
Tarih > Charles'ın hazırlıkları ve Sicilya Vesperleri > Sicilya Vesperleri

Ana madde: Sicilya Vesperleri
30 Mart 1282 Pazartesi günü Paskalya'da, Sicilya'da yerel halk, Sicilya Vesperleri olarak anılacak bir ayaklanma ile Fransız kuvvetlerine saldırmaya başladı. Katliam adada haftalarca devam etti ve Charles'ın Bizans'a karşı yeni seferinde kullanmayı planladığı Messina limanında toplanan Angevin filosunu da yok ettiler. Charles ayaklanmayı bastırmaya çalıştı, ancak 30 Ağustos 1282'de Aragonlu III. Peter Sicilya'ya çıktı ve Charles'ın Bizans'a saldırma şansının kalmadığı açıktı. Eylül 1282'de Angevin ailesi Sicilya'yı sonsuza kadar kaybetti. Oğlu Napolili II. Charles, Napoli Körfezi Muharebesi'nde Aragon ordusu tarafından yakalandı ve babası Anjoulu Charles 7 Ocak 1285'te öldüğünde hâlâ tutukluydu. Charles, ölümü üzerine tüm topraklarını, o zamanlar Katalanların elinde olan oğluna bıraktı. Nihayet serbest bırakıldığı 1289 yılına kadar esir olarak tutuldu.
Tarih > Restorasyon > Dıraç'ın kaybı

Angevin direnişi Kaninë, Dıraç ve Avlonya'da birkaç yıl devam etti. Ancak Dıraç 1288'de Bizans'ın eline geçti ve aynı yıl Bizans İmparatoru II. Andronikos, selefinin Akçahisar bölgesindeki Arnavutlara tanıdığı ayrıcalıkları yeniledi. Kanina kalesi muhtemelen 1294'te Bizanslıların eline geçen son kaleydi; Korfu ve Butrint ise en azından 1296'da Sırp kralı II. Stefan Uroş Milutin Dıraç'ın mülkiyetini ele geçirdi. 1299 yılında II. Andronikos, kızı Simonis'i Milutin ile evlendirdi ve fethettiği topraklar çeyiz hediyesi olarak kabul edildi.
Tarih > Restorasyon > Dıraç'ın yeniden ele geçirilmesi

Arnavut toprakları kaybedilmiş olsa da, Arnavutluk Krallığı fikri ve hakları Angevinler için Anjoulu Charles'ın ölümünden sonra da uzun süre devam etmiştir. Krallık, babasının 1285'teki ölümünden sonra II. Charles'a miras kalmıştır. Ağustos 1294'te II. Charles, Arnavutluk üzerindeki haklarını Taranto Prensi oğlu I. Philip'e devretmiştir. Kasım 1294'te I. Philip, Epirot Despot I. Nikiforos'un kızıyla evlenmiş ve iki devlet arasındaki eski ittifak yenilenmiştir. Eski Angevin topraklarını geri alma planları, 1299'da Tarantolu Philip'in Falconaria Savaşı'nda Sicilya Kralı III. Frederick'in esiri olmasıyla bir süreliğine duraksamıştır. Ancak 1302'de serbest bırakıldıktan sonra Arnavut krallığı üzerindeki haklarını talep etmiş ve onu geri almak için hazırlıklara başlamıştır. Koruyucu olarak Ortodoks Sırplar ve Rumlar yerine Katolik bir İtalyan gücünü tercih eden yerel Arnavut Katoliklerin ve Papa XI. Benedictus'un desteğini kazanmıştır. 1304 yazında Sırplar, Eylül ayında kendilerini Angevin yönetimine teslim eden vatandaşlar ve yerel soylular tarafından Dıraç şehrinden kovulmuştur. Philip ve babası II. Charles, Anjoulu Charles'ın Dıraç vatandaşlarına ve soylularına söz verdiği eski ayrıcalıkları yenilemiştir. 1305 yılında Dıraç vatandaşlarına ve II. Charles'ın yerel soylularına harç ve vergilerden daha kapsamlı muafiyetler tanınmıştır.
Tarantolu Philip yönetimindeki Arnavutluk Krallığı'nın toprakları kabaca modern Dıraç Bölgesi ile sınırlı kalmıştır. Anjou hanedanı ile Aragonlular arasındaki gerilimi çözmek amacıyla, II. Frederick tarafından yönetilen Trinacria Krallığı karşılığında Arnavutluk Krallığı ve Angevin egemenliği altındaki Ahaya'daki topraklar teklif edilmiştir. Bu müzakereler birkaç yıl sürmüş ancak 1316'da iptal edilmiştir.
Tarih > Durazzo Dükalığı

Tarantolu Philip'in 1332'de ölümü üzerine Angevin ailesi içinde onun toprakları üzerinde çeşitli iddialar ortaya çıktı. Durazzo Dükalığı (Dıraç) ve Arnavutluk Krallığı'nın hakları birlikte 5.000 kilo altın ile John of Gravina'ya verildi. 1336'daki ölümünden sonra Arnavutluk'taki hakimiyeti oğlu Durazzo Dükü Charles'a geçti.
Bu dönemde güçlerini ve etki alanlarını sağlamlaştırmaya başlayan farklı Arnavut soylu aileleri vardır. Bunlardan biri, etki alanları Arnavutluk'un merkezinde bulunan Thopia ailesiydi. Sırplar onlara doğru sert bir baskı uyguluyordu ve Arnavut soyluları Angevinler ile doğal bir müttefik oldular. Arnavut liderlerle ittifak, özellikle 1320'ler ve 1330'larda Arnavutluk Krallığı'nın güvenliği açısından çok daha büyük önem arz etmiştir. Bu liderler arasında en öne çıkanlar, Mat ve Shkumbin nehirleri arasındaki bölgede hüküm süren Thopia ve Shkumbin ve Avlonya nehirleri arasındaki bölgede hüküm süren Muzaka ailesidir. Bu aileler, Angevinleri kendi topraklarının koruyucusu olarak gördüler ve ittifaklar yaptılar. 1336-1337 yılları arasında Charles, Orta Arnavutluk'taki Sırp güçlerine karşı çeşitli başarılar elde etmiştir.
Tarih > Durazzo Dükalığı > Son onyıllar

Sırp Krallığı'nın Arnavutluk Krallığı üzerindeki baskısı özellikle Stefan Duşan'ın önderliğinde artmıştır. Krallığın başkenti Dıraç şehrinin akıbeti bilinmemekle birlikte, 1346 yılına gelindiğinde tüm Arnavutluk'un Duşan'ın yönetimi altında olduğu söylenir. 1348'de Arnavutluk Krallığı üzerindeki haklarını da miras alan kuzeni Taranto Prensi II. Philip, Durazzo Dükü Charles'ın başını kesti. Bu arada Arnavutluk'ta Duşan'ın ölümünden sonra imparatorluğu dağılmaya başlamış ve Arnavutluk'un merkezinde Karl Thopia yönetimindeki Thopia ailesi Arnavutluk Krallığı'nın haklarını talep ediyordu. Aslında Stefan Uroš I, Anjou'lu Helen ile evliydi ve Karl Thopia, Arnavutluk Kontu olarak tanınıyordu. Karl Thopia, Dıraç'ı 1368'de vatandaşlarının oybirliğiyle Angevinlerden aldı. 1376'da Arnavutluk Krallığı'nın haklarını ikinci eşinden alan Durazzo Dükü Évreux'lu Louis şehre saldırarak şehri ele geçirdi, ancak 1383'te Thopia bir kez daha şehrin kontrolünü ele geçirdi.
1385'te Dıraç şehri II. Balşa tarafından ele geçirilmiştir. Thopia, Osmanlı'dan yardım istemiş ve Balša'nın güçleri Savra Muharebesi'nde yenilgiye uğratılmıştır. Thopia aynı yıl Dıraç şehrini yeniden ele geçirmiş ve 1388'deki ölümüne kadar burayı elinde tutmuştur. Daha sonra Dıraç şehri, Dıraç Lordu oğlu Gjergj'e miras kalmıştır. 1392'de Gjergj, Dıraç şehrini ve topraklarını Venedik Cumhuriyeti'ne teslim etmiştir.
Devlet

Arnavutluk krallığı, Napoli Krallığı'ndan farklı bir varlıktı. Krallık askeri odaklı bir siyasi yapı niteliğine sahipti. Dıraç'ta bulunan kendi yapısı ve hükûmet organları vardı. Bu hükûmet organının başında, genel vali statüsündeki kaptan bulunuyordu. Bu kişiler genellikle capitaneus et vicarius generalis unvanını taşıyordu ve aynı zamanda ordunun da başıydılar; yerel kuvvetler ise marescallus in partibus Albaniae unvanına sahip kişiler tarafından komuta ediliyordu.
Kraliyet kaynakları, özellikle de tuz üretimi ve ticaretinden elde edilen gelir, Arnavutluk thesaurius'una ödeniyordu. Dıraç limanı ve deniz ticareti, krallık için çok büyük önem arz ediyordu. Liman Prothontius'un komutası altındaydı ve Arnavut filosunun kendi kaptanı vardı. Diğer devlet daireleri genel valinin yetkisi altında oluşturulmuş ve faaliyet göstermiştir.
Krallığın topraklarının yıpranmasıyla birlikte, başkomutan olarak atanan kişiler güçlerini kaybetmeye başladı ve kralın temsilcilerinden çok Dıraç valilerine benzemeye başladılar.
Yerel Arnavut lordlarının rolü, krallığın kaderi açısından giderek daha önemli hale geldi ve Angevinler, özellikle krallığın ikinci aşamasında onları askeri yapılarına entegre ettiler. Tarantolu Philip 1304'te geri döndüğünde, Arnavut soylu Gulielm Blinishti, marascallum regnie Albaniae unvanıyla Arnavutluk Krallığı'ndaki Angevin ordusunun başına atandı. Onun yerine 1318'de I. Andrea Muzaka geçti. 1304'ten itibaren Angevinler tarafından yerel Arnavut lordlarına diğer Batılı soyluluk unvanları verilmeye başlandı.
Angevinler merkezi bir devlet aygıtı kurmaya çalışsalar da Arnavut şehirlerine büyük özerklik bıraktılar. Aslında 1272'de Dıraç topluluğunun eski ayrıcalıklarını tanıyan kişi Anjoulu Charles'un kendisiydi.
Toplum > Şehirler

13. yüzyılda Arnavutluk'taki pek çok şehir, öncelikle askeri kaleler olmaktan şehir merkezlerine doğru geçiş yapmıştır. Surların içindeki gelişmeyi kontrol altına alamayan birçok şehir, surların dışına doğru genişlemiştir. Surların dışında proastion ve suburbium adı verilen mahalleler oluşmaya başladı ve önemli ekonomik merkezler haline geldiler. Bu mahallelerde ticaret yapılıyor, dükkânlar ve atölyeler burada yoğunlaşıyordu. Sonunda bu mahallelerin çoğu da onları korumak için duvarlarla çevrildi. Su teminini güvence altına almak amacıyla, su toplamak için açık ve güvenli alanlardaki sarnıçlar kullanılmıştır. Bazı benzersiz durumlarda, yakındaki nehirlerden de su getirilmiştir.
14. yüzyılın ilk yarısında şehirlerin nüfusu büyük ölçüde arttı. Dıraç'ın 25.000 nüfusu olduğu tahmin edilmektedir. Kent, kırsal kesimden yaşayanların ilgisini çeken bir merkez haline gelmiştir.  Dıraç'ın çevre köylerden gelen çok sayıda sakininin olduğu bilinmektedir. Kente göç eden çiftçiler çoğunlukla sabit bir ücret ödemeye ya da bu ödemeyi bir komünde çalışarak telafi etmeye zorlanıyorlardı. Çiftçilerin yanı sıra, çevre bölgelerden ya kalıcı olarak göç eden ya da ekonomik çıkarlarını gözetmek için zamanlarının büyük bir kısmını şehirlerde geçiren soylular da gelmiştir. Birçoğunun şehirde mülkleri, mağazaları ve evleri vardı. Soyluların kentsel alanlara hareketi normal hale geldi ve sonunda kentle bütünleşerek vatandaş oldular ve sıklıkla hükûmet görevlerinde bulundular.
Toplum > Mimari

Katolikliğin yayılması, özellikle Merkez ve Kuzey Arnavutluk'ta yeni bir Gotik üslupla dini yapıların mimarisini etkilemiştir. Bu bölgeler Katolik kilisesine bağlıydı ve dolayısıyla daha büyük Batı bağlantılarına sahiptiler. Dıraç ve çevresinde hem Katolik hem de Ortodoks kiliseleri faaliyet gösteriyordu ve bu nedenle hem Batı hem de Bizans mimari tarzları takip ediliyordu.  Batı mimarisi, Batılı yöneticilerin mülk sahibi olduğu bölgelerde de bulunabilir. Bu biçimde inşa edilen kiliseler Yukarı ve Orta Arnavutluk'ta inşa edilmiş ve dairesel veya dikdörtgen apsisli Doğu-Batı uzunlamasına eksenine vurgu ile karakterize edilmiştir. Bu dönemin en dikkate değer mimari anıtları arasında İşkodra yakınlarındaki Shirgj köyü yakınlarındaki Shirgj Kilisesi, Vau i Dejës'deki Aziz Meryem Kilisesi ve Rubik Kilisesi bulunmaktadır. İlk iki kilise 13. yüzyılda, ikincisi ise 12. yüzyılda inşa edilmiştir. Bu dönemde inşa edilen kiliselerin çoğu duvar resimleriyle süslenmiştir.
Toplum > Modern tarih yazımında

Regnum Albaniae, Faşist İtalya'nın tarih yazımında İtalya'nın Arnavutluk üzerindeki iddialarını desteklemek için kullanılmıştır. Ayrıca modern Arnavut tarih yazımı, bu krallığı bir Orta Çağ Arnavut ulus devleti olarak efsaneleştirmiştir. Aslında I. Charles d'Anjou hiçbir zaman kendisinin "Rex Albaniae" olduğunu iddia etmedi ve "Regnum Albaniae" terimi 1277'den sonra Angevin arşivlerinden kaybolmuştur. Bu krallığın sınırları yeterince tanımlanmamıştır.
Hükümdarların listesi

Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları bulunmaktadır.
Hükümdarların listesi > Arnavutluk Kralları

I. Charles 1272–1285
II. Charles 1285–1294
II. Charles, 1294'te Arnavutluk'taki haklarını oğlu Philip'e devretti. Philip, Arnavutluk Krallığı'nın Lordu olarak hüküm sürdü.
Hükümdarların listesi > Arnavutluk Krallığı Lordları

Philip 1294–1331
Robert 1331–1332
Philip 26 Aralık 1331'de öldü ve yerine oğlu Robert geçti. Robert'ın amcası John, ona Achaea Prensliği'ne saygı göstermek istemedi, bu yüzden Robert, Achaea'yı John'dan 5.000 ons altın ve küçülen Arnavutluk Krallığı'nın hakları karşılığında aldı. John, Durazzo Dükü'nün tarzını benimsedi.
Hükümdarların listesi > Durazzo Dükleri

John 1332–1336
Charles 1336–1348
Joanna 1348–1368
Louis 1366–1368 ve 1376, karısının sağında
1368'de Durazzo, Venedik tarafından Arnavutluk Prensi olarak tanınan Karl Thopia'nın eline geçti.
Hükümdarların listesi > Arnavutluk Krallığı'nın Kaptan ve Genel Vekilleri

Bu görevlilere Capitaneus et vicaris generalis in regno Albaniae adı verildi.
Gazo Chinard (1272)
Anselme de Chaus (May 1273)
Narjot de Toucy (1274)
Guillaume Bernard (23 September 1275)
Jean Vaubecourt (15 September 1277)
Jean Scotto (May 1279)
Hugues de Sully le Rousseau (1281)
Guillaume Bernard (1283)
Guy of Charpigny (1294)
Ponzard de Tournay (1294)
Simon de Mercey (1296)
Guillaume de Grosseteste (1298)
Geoffroy de Port (1299)
Rinieri da Montefuscolo (1301)
Hükümdarların listesi > Arnavutluk Krallığı Marşalları

Bu marşallara Marescallus in regni Albaniae adı verildi.
Guillaume Bernard
Philip d'Artulla (Ervilla)
Geoffroy de Polisy
Jacques de Campagnol
Andrea I Muzaka (1279)
Gulielm Blinishti (1304)
1265 yılında Güneydoğu Avrupa'yı gösteren harita.
Kraliyet Sarayı'ndaki Napolili I. Charles'ın heykeli. Charles Epir Despotluğu'nun bir kısmını fethettikten sonra Regnum Albaniae'yı kurdu.
13. yüzyıldan kalma Bizans kilisesi Kutsal Teslis'in bulunduğu Berat kalesinin girişi.
Papa III. Nicolaus
Bizans İmparatoru II. Andronikos'un 1282 yılında Berat Kuşatması'nda Angevinler'e karşı kazandığı zaferden sonra yaptırdığı Ardenica Manastırı
Napolili II. Charles
Sicilya Vesperleri (1846), Francesco Hayez
Durazzo Dükalığı, Karl Thopia tarafından yakalanmadan önce. Dıraç şehri ele geçirilmeden önce bile onun prensliği tarafından karayla çevriliydi. Kendisini Angevin soyundan ilan eden Karl Thopia, 1368'de Dıraç'ın ele geçirilmesiyle Arnavutluk Prensliğini kurdu.
Karl Thopia
Denizli'de 1946 Türkiye yerel seçimleri

26 Mayıs 1946 Yerel Seçimleri'nde Denizli Belediyesi ile 6 ilçenin ve 12 beldenin belediye başkanlarının belirlenmesi için belediye meclis üyelerinin seçimi yapılmıştır. Denizli il genelindeki 50.059 seçmenin 25.197'si seçimlere katılmış ve seçime katılım oranı %50,3 olarak gerçekleşmiştir. Denizli merkez ilçedeki seçmenler %61,8'lik bir katılım oranı göstermiştir.
Denizli il merkezinde seçimi kazanan CHP üyeleri, Hüsnü Örnek'i belediye başkanlığına getirmiştir.
Danilo Lim

| Danilo Lim |
| --- | --- |

Metropolitan Manila Kalkınma İdaresi Başkanı (2017-2021)
Gümrük Bürosu İstihbarat Komiser Yardımcısı (2011-2013)
Kişisel bilgiler
Doğum: Danilo Delapuz Lim 2 Haziran 1955(1955-06-02) Solano, Nueva Vizcaya, Filipinler
Ölüm: 6 Ocak 2021 (65 yaşında) Manila, Filipinler
Ölüm nedeni: COVID-19
Milliyeti: Filipinli
Mesleği: Asker ve siyasetçi
Danilo Lim Filipinler Ordusu'nda.
Danilo Delapuz Lim (d. 2 Haziran 1955, Solano, Nueva Vizcaya, Filipinler -ö. 6 Ocak 2021, Manila, Filipinler), Filipinli tuğgeneral rütbesindeki asker ve siyasetçi.
Yaşamı

Lim, 2 Haziran 1955'te Filipinler'de Nueva Vizcaya ilinin, Solano kasabasında beş erkek kardeşin en küçüğü olarak doğdu. Babası He Yia Lim, kökleri Çin'in Xiamen kentine kadar uzanan bir Çinli pirinç tüccarıydı, annesi Catalina Delapuz ise Filipinler'in Bohol ilindendi. Babasını henüz iki yaşındayken kaybetti.
İlkokulu ve liseyi Solano'da başarılı bir şekilde tamamladı. Filipinler Üniversitesi'ndeki ilk yılında, Filipin Askeri Akademisi giriş sınavlarına girdi ve birinci oldu. Harbiyeli olarak üstün performansı nedeniyle dünyanın önde gelen askeri akademilerinden West Point'teki Birleşik Devletler Askeri Akademisi'ne (USMA) giriş sınavında birinci oldu. Mezun olduktan sonra ülkeye döndü ve Silahlı Kuvvetler'de çeşitli kademelerde görev yaptı.
Lim, 1980'lerde iktidarı ele geçirmeye yönelik çeşitli girişimleriyle tanınan Filipinler Silahlı Kuvvetleri (AFP) subaylarından oluşan bir grup olan "Silahlı Kuvvetleri Islah Hareketi"ne (RAM) katıldı. 1986'da bu subaylardan bazıları, Ferdinand Marcos'a karşı başarısız bir darbe başlattı. Halkın büyük çoğunluğu Marcos'un RAM isyancılarını yok etmesini engellemeye çalıştı. Bu olay, Ferdinand Marcos'un diktatörlüğünü sona erdiren ve onu sürgüne zorlayan, Lim'in de katıldığı ve desteklediği Halkın Gücü Devrimi'ne neden oldu. 1989'da Corazon Aquino yönetimine karşı yapılan başarısız darbesi girişiminde Lim de rol aldı.
2006-2010 yılları arasında Quezon City'deki Camp Crame'de isyan ve darbe teşebbüsü nedeniyle hapisteydi. Hapiste 4 yıl kaldıktan sonra Lim'e 31 Mayıs 2010'da Filipinler Silahlı Kuvvetleri tarafından geçici salıverilme uygulandı.
2011-2013 yılları arasında Gümrük Bürosu İstihbarat Komiser Yardımcısı ve 2017'den 2021'deki ölümüne kadar Metropolitan Manila Kalkınma İdaresi Başkanı olarak görev yaptı.
Ölümü

Lim'in 29 Aralık 2020'de yapılan COVID-19 testi pozitif çıktı ve Manila, Filipinler'de 6 Ocak 2021'de enfeksiyon nedeniyle 65 yaşında öldü.
Dener Assunção Braz

| Kişisel bilgileri |
| --- | --- | --- | --- |
Tam adı:  Dener Assunção Braz
Doğum tarihi:  28 Haziran 1991(1991-06-28)
Doğum yeri:  Bagé, Brezilya
Ölüm tarihi:  28 Kasım 2016 (25 yaşında)
Ölüm yeri:  La Unión, Kolombiya
Boyu:  1,75 m (5 ft 9 in)
Mevkii:  Sol bek
Altyapı kariyeri
2009–2011:  Grêmio
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 2010–2014 |  Grêmio |  0 |  (0) |
| 2012 |  → Veranópolis (kiralık) |  0 |  (0) |
| 2012 |  → Vitória (kiralık) |  2 |  (0) |
| 2012–2013 |  → Caxias (kiralık) |  18 |  (0) |
| 2014 |  Ituano |  0 |  (0) |
| 2014–2016 |  Coritiba |  12 |  (1) |
| 2015 |  → Chapecoense (kiralık) |  35 |  (0) |
| 2016 |  Chapecoense |  29 |  (3) |
| Toplam |   |  96 |  (4) |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. 
Dener (28 Haziran 1991 - 28 Kasım 2016), defans pozisyonunda görev yapan Brezilyalı futbolcudur. 2010 yılında profesyonel kariyerine başlayan Dener, 2016'da transfer olduğu Chapecoense takımıyla 2016 Copa Sudamericana final maçına giderken gerçekleşen uçak kazasında ölmüştür.
Başarılar

Campeonato Paulista: 2014
Campeonato Catarinense: 2016