James Madison
Kölelik

Madison, köle emeğinden yararlanan bir ortamda büyüdü ve kurumu Güney ekonomisinin gerekli bir parçası olarak gördü, ancak büyük bir köleleştirilmiş nüfusa bağlı bir toplumun istikrarsızlığından rahatsız oldu. Philadelphia Konvansiyonunda, Madison köle ithalatının derhal sona erdirilmesini istedi, ancak nihai belge Kongre'nin 1808 yılına kadar uluslararası köle ticaretine müdahale etmesini yasakladı. Ayrıca, Amerika Birleşik Devletleri Temsilciler Meclisinde paylaştırmanın her eyaletin özgür nüfusu ve köle nüfusunun toplamı tarafından tahsis edilmesini önerdi. Madison, 1819-1821 Missouri krizi sırasında köleliğin Batı'ya yayılmasını destekledi. Madison, eski kölelerin Güney toplumuna başarılı bir şekilde entegre olamayacağına inanıyordu ve 1780'lerin sonlarında, Afrikalı-Amerikalıların Afrika'da koloniler kurması fikriyle ilgilenmeye başladı. Madison, eski köleler için Liberya yerleşimini kuran Amerikan Kolonizasyon Derneği'nin başkanıydı.
Madison, kendisini ev içi kölelik kurumundan ayıramadı. Madison, Cumhuriyetçi bir hükûmet biçimini savunmasına rağmen, köleliğin Güney'in gelişmesine neden olduğuna inanıyordu. Madison, köleliğe entelektüel olarak karşı çıkarken kölelerin insan malı olduğuna inanıyordu. Siyahlar için sömürgeleştirme planının yanı sıra Madison, köleliğin batı genişlemesiyle doğal olarak yayılacağına inanıyordu. Madison'ın siyasi görüşleri, John C. Calhoun'un ayrılığın hükümsüz kılınması ile Daniel Webster'ın milliyetçiliğinin pekiştirilmesi arasında bir yere indi. Madison'ın Edward Coles, Nicolas P. Trist ve William Cabel Rives gibi Virginian "mirasçıları", Madison'ın 1840'lara ve 1850'lere kadar köleliğe ilişkin ılımlı görüşlerini desteklediler, ancak kampanyaları bölgeselcilik, ekonomik ve köleliğin kaldırılması güçleri nedeniyle başarısız oldu. Madison, Cumhuriyet hükûmetine olan savunuculuğu ile köle sistemine ömür boyu bağlılığını hiçbir zaman uzlaştıramadı.
1790'da Madison bir gözetmene kölelere "gerekli itaat ve işleriyle tutarlı olan tüm insanlık ve nezaketle" davranmasını emretti. Ziyaretçiler, kölelerin iyi bir şekilde barındırıldığını ve beslendiğini belirttiler. Madison'ın genç kölelerinden biri olan Paul Jennings'e göre, Madison asla öfkesini kaybetmedi ya da kölelerini kınamayı tercih ederek kırbaçlamadı. Bir köle olan Billey, Amerikan Devrimi sırasında Philadelphia'dayken Madison'dan kaçmaya çalıştı, ancak yakalandı. Onu serbest bırakmak ya da Virginia'ya iade etmek yerine Madison, Pennsylvania'da kabul edilen kademeli bir özgürleşme yasası uyarınca Philadelphia'da Billey'i sattı. Billey kısa sürede özgürlüğünü kazandı ve Philadelphia'da bir tüccar için çalıştı. Ancak Billey, New Orleans'a yaptığı bir yolculukta boğuldu. Madison siyahların aşağı olduğu görüşünü hiçbir zaman dışardan ifade etmedi; ırk sorunu üzerine açık fikirlilik ifade etme eğilimindeydi.
1801'de, Madison'ın Montpelier'deki köle nüfusu 100'ün biraz üzerindeydi. 1820'ler ve 1830'lar boyunca, Madison, borçların neden olduğu toprak ve köle satmak zorunda kaldı. 1836'da, Madison öldüğünde, Madison 36 köleye sahipti. Madison'ın muhafazakarlığı, mali durumu nedeniyle galip gelirken, kölelerinden hiçbirini yaşamı boyunca veya iradesi ile özgürleştiremedi. Madison'ın ölümü üzerine, kalan kölelerini karısı Dolley'e bıraktı ve ondan sadece onların rızasıyla kölelerini satmasını istedi. Ancak Dolley, kölelerinin çoğunu rızası olmadan sattı. Kalan köleler, Dolley'in ölümünden sonra, öldükten sonra onları serbest bırakan oğlu Payne Todd'a verildi. Ancak Todd'un borçları vardı ve muhtemelen sadece birkaç köle serbest bırakıldı.