stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Anarşizm
Akımlar > Anarşizm (Önadsız)

Ana madde: Anarşizm (önadsız)
Tarihçi George Richard Esenwein'in cümleleriyle anarşizm (önadsız): anarşizmin sıfatsız formudur, yani komünist, kollektivist, mutualist veya bireyci gibi belirleyici sıfatların olmadığı bir düşünce akımı. Diğerleri için .. [Anarşizm (önadsız)] sadece, farklı anarşist ekollerin bir arada varolmasına tolerans gösteren bir tutumu ifade eder.  Bu düşünce farklı anarşist ekoller arasında ortak noktaları vurgular ve bunları anti otoriter inançlar çevresinde birleştirmeyi amaçlar. İfade Küba doğumlu Fernando Tarrido del Mármol tarafından 1889 Kasım ayında, farklı anarşist hareketler arasında şiddetli tartışmaların yaşandığı bir dönemde, uzlaşmaya çağrısı sırasında kullanılmıştır.
Voltairine de Cleyre (başlangıçta kendini bireyci anarşist olarak ifade etmiş sonra ise çağdaş herhangi bir ekolle kendini tanımlamamakla birlikte anarşizmin kollektivist eğilimlerine yaklaşmış) anarşizm (önadsız) akımın bir temsilcisidir. Cleyre'e göre sosyalizm ve komünizm her ikisi de belirli bir düzeyde ortak eylemi ve yönetim organını gerektirir ki bu anarşizm idealiyle tam anamıyla tutarlı olmayan yeni yönetimsel düzenlemeleri doğurur. ayrıca Cleyre Mülkiyete dayanan bireycilik ve mutualizm benim özgürlük anlayışıma uyuşmayan bir özel polisin gelişimini içerir. sözleriyle diğer akımlarla arasındaki ayrışma noktalarını vurgular, ancak sözlerini bu hareketleri anarşist olmayan hareketler olarak tanımlamaya kadar götürmemiştir.
Ekolün diğer bir temsilcisi Errico Maletesta, anarşistlerin hipotezler üzerine çatışmaya girişmek gibi bir lüksünün olmadığını söyleyerek anarşizmi (önadsız) bütünleştirici bir hareket olarak savunmuştur. Ekolün çağdaş temsilcisi olarak Fred Woodworth kabul edilir.
Toplumsal hareket > Birinci Enternasyonal

Şiddetli reaksiyoner dönemin takip edeceği 1848 devrimleri sosyalist hareket açısından önemli bir aşamaydı. Devrimci hareketin ikinci en önemli aşaması yaklaşık yirmi yıl sonra 1864'te Uluslararası Emekçiler Birliği'nin kurulması ile başladı. İçinde Fransız Proudhon taraftarları, Blanquistler, İngiliz sendikalistler sosyalist ve sosyal demokratların bulunduğu Uluslararası Emekçiler Birliği -diğer ismiyle Birinci Enternasyonal- farklı devrimci hareketleri ve dünya işçilerini bir araya getirmek üzere sınırları aşan uluslararası sosyalist bir örgüt olarak kuruldu. İşçi hareketi ile olan doğrudan bağı nedeniyle zamanla önemli bir güç hâline geldi. Karl Marx örgütte önde gelen ve Genel Kurul üyelerinden biriydi. Sol siyasetten geniş yelpazede birçok oluşumu içinde barındıran birlik bu özelliğinden dolayı çeşitli görüş ayrılıklarına da sahne olmaktaydı. Proudhon taraftarları, mutualistler, Marx'ın devlet sosyalizmi düşüncesine karşı çıkıyorlar, küçük mülkiyet hakkını savunuyorlardı. Aynı şekilde Enternasyonal'in anti otoriter seksiyonunun yanında 1868 yılında örgüte katılan Bakunin'de, devletin devrimci alaşağı edilmesini ve mülkiyetin kolektifleştirilmesini savunuyordu.
Başlangıçta kollektivistler ile marksistler birlikte Enternasyonal'i daha devrimci sosyalist bir eğilime çekmek için çalışmış olsalar da sonraları örgüt, Marx ve Bakunin ile diğer önemli figürler çevresinde kamplara ayrıldı. Bakunin, Marx'ın düşüncelerini otoriter buluyor eğer Marksist bir parti iktidara gelirse, parti liderlerinin, karşısında savaştıkları yönetici sınıfın yerini alacağı öngörüsünü ileri sürüyordu. 1872 yılında bu çatışma iki grup arasında doruk noktasına ulaştı ve Lahey Kongresinde ayrılık kesinleşti. Marx'ın girişimleriyle Bakunin ve James Guillaume, Enternasyonal'den ihraç edildi ve yönetim merkezi New York'a taşındı. Buna karşılık Enternasyonal'in anti-otoriter grubu devrimci anarşist bir program kabul ederek St Imier Kongresi'nde anarşist enternasyonali kurdu.
Birinci Enternasyonal'in anti otoriter kesimi “ayrıcalıkları ve devlet otoritesini” özgür emek örgütleri ile alaşağı etmek " isteyen anarko sendikalislerin öncüleri oldular.
Toplumsal hareket > Anarşizm ve Örgütlü Emek

Amsterdam Uluslararası Anarşist Kongresi
1907 yılında, Amsterdam Uluslararası Anarşist Kongresi 14 ülkeden temsilcilerin katılımıyla gerçekleşti. Hareketin önemli isimleri arasında; Errico Malatesta, Pierre Manatte, Luigi Fabbri, Benoil Broutchoux, Emma Goldman, Rudolf Rocker, Christiaan Cornelissen bulunuyordu. Çeşitli konuların ele alındığı kongre'de özellikle anarşist hareketin örgütlülüğü, kitlelerin eğitimi, genel grev ve anti militarizm konuları üzerinde duruldu. Tartışmanın merkezinde ise anarşizmle sendikalizm arasındaki ilişki bulunuyordu. Maletesta ve Monatte özellikle bu konuda birbirlerine karşı savlar öne sürdü. Monatte sendikalizmin devrimci bir tutum olduğunu ve toplumsal devrimin koşullarını yaratacağını savurken, Malatesta sendikalizmin kendi başına yeterli olmadığını düşünüyordu.  Malatesta'ya göre sendikalar reformistti ve hatta bazen muhafazakâr olabiliyorlardı. Örnek olarak ABD sendikalarını gösteren Malatesta, vasıflı işçilerce oluşturulmuş bu sendikaların kimi zaman, vasıfsız işçilere karşı ayrıcalıklarını koruma yönünde eylemlere giriştiğini söylüyordu.
Genel İş Konfederasyonu ve CNT
Confédération Générale du Travail (Genel İş Konfederasyonu) Fransa'da 1895'te kurulan, ilk büyük anarko sendikalist harekettir, 1881 yılında İspanyol İşçi Federasyonu onu takip etti. Anarşist sendika federasyonları, her zaman İspanya'da özel bir yere sahip olmuştur, bunlardan en önemlisi Ulusal Emek Konfederasyonu(CNT) 1910 yılında kurulmuştu ve 1940'lardan önce İspanyol işçi sınıfı siyasetinde en büyük güçtü ve İspanya İç Savaşında önemli bir role sahipti. Bu örgüt daha sonra, 1922'de kurulan anarko sendikalist federasyon olan Avrupa ve Latin Amerika'dan 2 milyon işçiyi temsil den Uluslararası Emekçiler Birliğine katıldı. Genel Emek Konfederasyonu CGT ve CNT ile günümüzde, örgütlü en büyük anarşist hareket İspanya'da bulunuyor. CGT'nin üye sayısının, 2003 yılı için 100.000 civarında olduğu tahmin ediliyor.
Diğer etkin anarko sendikalist hareketler, ABD'de İşçi Dayanışma Birliği ve Birleşik Krallık'ta Dayanışma Federasyonu'dur. Devrimci sanayi sendikası, Dünya Endüstri İşçileri 2.000 aktif üyesinin olduğunu açıklamıştır. Ayrıca Birinci Enternasyonal'in varisi anarko sendikalist Uluslararası Emekçiler Birliği hâlen işçi mücadelesi alanındaki etkinliklerine devam etmektedir.
Toplumsal hareket > Rus Devrimi

Anarşistler Bolşeviklerle aynı saflarda Şubat ve Ekim devrimlerine katıldılar. Başlangıçta anarşistler Bolşevik hareketi destekliyordu. Fakat bir süre sonra Bolşevikler, anarşistleri ve diğer sol muhalifleri karşısına almayı yeğledi, bu karşı karşıya geliş, 1921 Kronstadt ayaklanmasına neden oldu. Bu baskı ortamında Anarşistler, kimi zaman hapsedildiler ya da yeraltına çekildiler bir kısmı ise muzaffer Bolşeviklere katıldı.
Ukrayna'da ise anarşistler iç savaşta, önce Beyazlara ve sonra Bolşeviklere karşı, birkaç ay bölgede anarşist toplum kurma girişimlerinde bulunan Nestor Makhno'nun lideri olduğu İsyancı Ukrayna Ordusu'a katılarak savaştılar. Anarşistlere uygulanan baskı karşısında, Emma Goldman ve Alexander Berkman Bolşevik siyasetini, Kronstadt ayaklanmasının bastırılmasını şiddetle eleştirdi, ardından bu eleştiriler nedeniyle Rusya'dan ihraç edildiler. Goldman ve Berkman'a göre Rus devrimi deneyimi, Bakunin'in Marksist stratejinin  sonuçları hakkındaki tahminlerini fazlasıyla doğrulamıştır.
Bolşeviklerin Ekim zaferi ve sonucunda ortaya çıkan Rusya İç Savaşı, uluslararası alanda anarşist hareketi ciddi şekilde olumsuz etkiledi. Birçok işçi ve aktivist Bolşevik başarıyı örnek olarak gördü; komünist partiler, anarşizm ve diğer sosyalist hareketlerden kopan kitlelerle büyüdü. Fransa ve ABD'de örneğin bir kısım CGT ve IWW sendikalisti örgütlerini bırakarak Komünist Enternasyonal’e katıldı.
Bu kriz ortamında Paris'te sürgünde bulunan, aralarında Nestor Makhno’nun da bulunduğu Rusya anarşistleri grubu “Dielo Turda”, Bolşevizme cevap olacak yeni örgütlerin geliştirilmesi gerektiği sonucuna vardı. Bu tespit ile yayınladıkları Anarşistlerin Genel Birliği'nin Örgütsel Platformu (taslak)  adlı 1926 tarihli manifestoları bazı komünist anarşistler tarafından desteklendi ancak başka birçokları tarafından kabul görmedi. Günümüzde bu mirasa dayanan Platformist gruplar arasında, Irlanda'nın “İşçi Dayanışma” hareketi ve “Kuzey Amerika Anarşist Komünistleri Kuzey Doğu Federasyonu” bulunmaktadır.
Toplumsal hareket > Faşizmle Mücadele

1920 ve 1930'lu yıllarda, Avrupa'da faşizmin yükselişi, anarşizmle devlet arasındaki çatışmanın dönüşüme uğramasına neden oldu ve bu sorun anarşistlerin gündeminde öncelik kazandı. İtalya, anarşistler ile faşistler arasındaki ilk çatışmalara tanık oldu. Bu yüzden anarşistlerin ağırlıkta olduğu anti faşist örgüt Arditi del Popolo faşizmle mücadelede önemli rol oynadı. Bu grup, aralarında, Ağustos 1922'de Parma'dan Blackshirt'lerin geri püskürtülmesininde yer aldığı sayısız başarıya imza attı.
Fransa'da 1934 Şubat ayaklanmalarında aşırı sağ lig isyana kalkıştığı sırada anarşistler "Birleşik Cephe" stratejisi yürüttüler.  Fransa'daki durumun aksine İspanya'da CNT ve diğer anarşistler, halk cephesine katılmadılar. Bu tavır halk cephesinin seçimleri kaybetmesinde etkili oldu. Fakat 1936'da CNT ve anarşistler, strateji değişikliğine giderek bir sonraki seçimde halk cephesine destek verdiler. Yönetici sınıfın buna cevabı bir darbeyle oldu ve İspanya İç savaşı (1936-1939) patlak verdi. İç savaşta, anarşist gelenekten köylü ve işçilerin desteklediği silahlı milisler, ordunun isyanı ile gelişen süreçte, Barselona ve İspanya'nın bazı bölgelerini denetim altına aldılar. Fakat 1939'daki kesin faşist zaferle anarşist hareket İspanya'da yenilgiye uğradı. Aslında, bundan daha önce anarşistler stalinistlerle giriştikleri şiddetli mücadele nedeniyle zemin kaybetmişlerdi. George Orwell ve yabancı gözlemcilere göre, Stalinist ordular hem kolektifleri ezdiler hem de marksistler ile anarşistleri baskı altında tuttular. Bu sırada CNT liderleri ve anarşistler arasında fikir ayrılıkları oldukça yaygındı ve hatta aralarından bazıları cumhuriyetçi hükûmete katılmıştı..
1970'lerin sonlarından günümüze, bazı anarşist gruplar yükselen neo-faşizme karşı mücadelenin bir parçası oldular, Almanya ve Birleşik Krallık'ta bazı anarşistler, militan anti-faşist gruplarla ve marksistlerle birlikte savaştılar. Anarşistler, faşizmle mücadelede devletin müdahalesine bel bağlamak yerine doğrudan eyleme ve güce dayalı mücadeleyi savundu. Buna paralel olarak 06.12.2008'de Yunanistan'ın başkenti Atina'da, Aleksis Grigoropoulos'un polis kurşunu ile öldürülmesi sonucunda başlayan anarşist toplumsal eylem ve çatışma süreci 6 gün içerisinde Yunanistan'da Kostas Karamanlis başkanlığındaki Yeni Demokrasi Partisi hükûmetini istifaya davet eden bir genel grev halini almıştır.
Anarşizm birçok farklı tutum, eğilim ve düşünce okulunu barındıran bir felsefedir. Değerler, ideoloji ve taktikler, hala üzerinde anlaşma sağlanmamış ortak sorunlardır. Medeniyet, teknoloji ve demokratik süreçler keskin biçimde bazı anarşist eğilimlerce eleştirilirken başka anarşistler tarafından alkışlanabilmektedir. Anarşizmin, kapitalizm, milliyetçilik ve din ile olan ilişkisi yaygın olarak tartışılmaktadır. Marksizm, komünizm, anarko kapitalizm gibi ideolojilerle karmaşık ilişki biçimlerine sahip olan anaşizm; hümanizm, kutsal otorite, bireysel çıkar veya çeşitli alternatif etik doktrinler ışığında şekillenmiştir. Irk cinsiyet ve çevre konusunda ise anarşist tutum 18. yüzyıl felsefesinden bu yana önemli değişiklikler göstermiştir.
Eleştiriler > Marksizm

Marksistler ve anarşistler en son ünlü Lahey Kongresi'nde bir araya gelmişler ve o tarihten sonra devamlı mücadele içerisinde olmuşlardır. Bu kongrede Marx ve Bakunin karşılıklı tartışmıştır. Bakunin'in Marx'ın fikirlerini otoriter olarak değerlendirmesiyle başlayan gruplar arasındaki tartışmanın sonunda anarşistler dışlanmış ve kongreden kovulmuşlardır. Bu anarşist ve sosyalist grupların birlikte yer aldığı son kongre olmuştur.
Marksist yazarlar genelde anarşist düşüncenin bir küçük burjuva ideolojisi olduğu tezini öne sürmektedirler.
Engels, kaleme aldığı ünlü Otorite Üzerine adlı makalesinde, her türlü otoriteyi reddeden Bakunincilerin görüşlerini sert bir dille eleştirmiş ve proleter devrimin, devlet karşısındaki tutumuna dair anarşistlerle olan temel ayrılıklarını konu almıştır. Buna göre; devleti yaratmış olan toplumsal ilişkileri kaldırmadan "devleti kaldırmak"tan sözeden anarşist düşünce bilim dışı, karşı devrimci ve hatta ihanet içerisindedir. Engels bu durumu şöyle tarif etmiştir;
:"Anti-otoriterciler, otoriter siyasal devletin, bir çırpıda, hatta onu yaratmış bulunan toplumsal koşullar yokolmazdan önce, ortadan kaldırılmasını istiyorlar. Bunlar, toplumsal devrimin ilk işinin otoritenin ortadan kaldırılması olmasını istiyorlar. Bu baylar hiçbir devrim görmüşler midir? Devrim, elbette ki, en otoriter olan şeydir; bu, nüfusun bir bölümünün kendi iradesini, nüfusun öteki bölümüne tüfeklerle, süngülerle ve toplarla —akla gelebilecek bütün otoriter araçlarla— dayattığı bir eylemdir; ve eğer muzaffer olan taraf yok yere yenik düşmek istemiyorsa, bu egemenliğini, silahlarının gericiler üzerinde yarattığı terör ile sürdürmelidir. Paris Komünü, silahlı halkın otoritesini burjuvaziye karşı kullanmamış olsaydı, bir gün olsun dayanabilir miydi? Tersine, Paris Komününü bundan yeterince serbest bir biçimde yararlanmamış olmakla suçlamamız gerekmiyor mu? O halde, şu iki şeyden birisi: anti-otoriterciler ya neden sözettiklerini bilmiyorlar, ki bu durumda kafa karışıklığından başka bir şey yaratmış olmuyorlar; ya da bunu biliyorlar, ki bu durumda da proletaryanın hareketine ihanet ediyorlar. Her iki durumda da gericiliğe hizmet etmiş oluyorlar."
Marksist düşünür ve aynı zamanda SSCB'nin kurucusu olan Lenin de anarşist tezleri reddederek "Alelade bir burjuva parlamenter devletin değil, ama sürekli ordusu olmayan, halk düşmanı bir polisi bulunmayan halkın üzerinde yer alan bürokrasisi olmayan bir devletin gereğini savunuyorum." demek suretiyle devlet otoritesinin proleter bir devrim için olmazsa olmaz olduğunu belirtmiştir.
Kore Anarşizm Federasyonu
Pierre-Joseph Proudhon'un Gustave Courbet tarafından 1865 yılında yapılmış portresi.
Anarko-pasifizmin önde gelen figürlerinden, çevreci ve önemli bir bireyci olan Henry David Thoreau.
Nestor Mahno (Нестор Махно).Ukraynalı anarko-komünist devrimci.
Stratejik taksimat

Stratejik taksimat, (İngilizce: gerrymandering) seçim bölgelerinin belirlenmesi aşamasında seçim bölgesi sınırlarının belirli bir parti yahut grubun faydasına olacak şekilde çizilmesinin sağlanması işlemidir.
Stratejik taksimat örneği. Soldaki dağılıma göre dört bölgede de kırmızı ve mavi parti aynı oranda seçmene sahip (8-8). Oysa, sınırlar sağdaki gibi belirlenirse maviler üç bölgede çoğunluğu elde ederken, kırmızılar sadece bir bölgede çoğunluğa sahip olabilmektedir.
Gerçek hayattan bir stratejik taksimat örneği; Demokrat Parti tarafından çizilmiş Illinois'un 4. seçim bölgesi
II. Konrad (Kutsal Roma imparatoru)

| II>  Konrad |
| --- | --- |

Kutsal Roma İmparatoru
Hüküm süresi: 26 Mart 1027 - 4 Haziran 1039
Taç giymesi: 26 Mart 1027 Eski Aziz Petrus Bazilikası, Roma
Önce gelen: II. Heinrich
Sonra gelen: III. Heinrich
Burgonya Kralı
Hüküm süresi: 6 Eylül 1032 - 4 Haziran 1039
Önce gelen: III. Rudolf
Sonra gelen: III. Heinrich

Doğum: y. 989/990 Speyer, Kutsal Roma İmparatorluğu
Ölüm: 4 Haziran 1039 (48 veya 49 yaşında) Utrecht, Kutsal Roma İmparatorluğu
Defin: Speyer Katedrali
Eş(ler)i: Svabyalı Gisela
Çocuk(lar)ı: III. Heinrich Matilda
Hanedan: Salian
Babası: Speyerli Henry
Annesi: Metzli Adelaide
Dini: Katolik
II. Konrad (y. 990–4 Haziran 1039) Frankonya'da orta seviyede bir asilzade olan Kont Heinrich Speyer ve onun eşi Adelaide (Alsace)'nin oğullarıdır. Speyer ve Worm Kontu unvanlarını reşit olmadığı zamanda Heinrich'in yirmi yaşında ölümüyle miras olarak alır. Olgunlaştığında Worms ve Speyer'deki gücünün üzerinde tanınan bir kişi haline geldi. Sakson silsilesi yavaş yavaş öldüğünde ve Alman hükümdarlığı için seçilmiş prens boş olduğunda 1024 yılında saygıdeğer bir şekilde otuzdört yaşında Almanya Kralı olarak seçildi ve 26 Mart 1027 yılında Kutsal Roma İmparatoru olarak taç giydirildi.
İlk yılları

Hükümdarlığı süresinde, Alman hükümdarların yaşayabilir bir kurum olduğunu kanıtladı. Monarşinin hayatta kalabilmesi artık bağımsızlık ve toprak yüceliği arasındaki sözleşmeye dayanmıyordu.
II. Konrad'ın babası Speyer Kontu Heinrich Luigrad'ın erkek torunu, Büyük imparator I. Otto (Kutsal Roma İmparatoru)'nun kızı Salian Dükü Kırmızı Konrad (Loraine) ile evlenmişti.
O devirde soyaçekime rağmen insanların genç ve daha genç öldüğü zamanda, yetim Konrad soyluluk standartlarına göre Worms piskoposu tarafından zayıf bir şekilde yetiştiriliyordu.
Bilinç yoksunluğu dışında basiretli olarak kabul ediliyordu. 1016 yılında bir dul düşeş olan Gisela (Svabya) ile evlendi. Her iki tarafta Şarlman'dan miras iddi ediyordu.
Katı kilise kanunları bu evliliği sakıncalı buluyor ve II. Heinrich bunu Konrad'ı geçici süreyle sürgüne göndermek için kullanıyordu.
Heinrich'in 1024 tarihinde ölümüyle, Konrad aday olarak göründü ve büyük çoğunluk ile seçilerek 8 Eylül 1024 tarihinde Mainz'da taç giydirildi. Açık bir şekilde görüleceği üzere Sakson imparatorluk sülalesi son buluyordu.
İtalyan piskoposu 1025 yılı Haziran ayında Konstanz'da Konrad'ın egemenliğini tanıyordu. Ehil olmayan prensler ise William (Aquitinei)'nin olmasını istiyordu. Buna rağmen 1026 yılının başlarında Konrad Milano'ya gitti ve Milano Başpiskoposu Ariberto, Konrad'ı İtalya Kralı olarak taçlandırdı. Kasabadaki bazı muhalifleri yendikten sonra Konrad, Roma'ya ulaştı ve Papa XIX. Ioannes ona 1027 yılı Paskalya yortusunda imparatorluk tacını giydirdi.
Son yıllar

1039 yılında Konrad hastalanır ve Utrecht şehrinde Gut hastalığından ölür. Onun kalbi ve iç organları Utrecht'teki "Aziz Martin Katedrali" ne gömülür. Vücudu ise Köln, Mainz ve Worms yoluyla Speyer'e taşınır. Vücudu, temeli Konrad tarafından atılan ve hâlen inşa halinde olan Speyer Katedrali'ne gömülür. 1900 yılında yapılan büyük bir kazıda sandukası orijinal istirahat yeri olan sunak önünden yer altı türbesine yerleştirilir. Burası bugün hâlâ görülebilir.
II. Konrad'ın betimlemeleri

Aquileia basilikası (kuzey İtalya) doğu ucundaki kubbesinde imparator II. Konrad ve onun eşi Gisela (Swabia) ve Patrik Poppone (Aquileia)'yı gösteren yaklaşık 1031 yılın tarihli fresk vardır.
II. Konrad (Kutsal Roma İmparatoru) Almanya, Speyer Katedrali'ndeki yeraltı mezarı.
Steffi Ventura

| Steffi Ventura |
| --- | --- |
Doğum: 3 Ocak 1891 Viyana, Avusturya-Macaristan
Ölüm: 6 Aralık 1940 (49 yaşında) Manhattan, ABD
Vatandaşlık: Cisleytanya (1891-1911) Osmanlı İmparatorluğu (1911-1923 Türkiye Cumhuriyeti (1923-)
Tanınma nedeni: ressam
Evlilik: Vitalis Ventura (e. 1911)
Çocuk(lar): René (1912), Hans "Jean" (1914), Ginette (1915), Rita (1919), Elinor "Elly" (1922)

Stefanie Ventura veya Steffi Waldner ya da Stefanie Waldner (d. 3 Ocak 1891, Viyana - ö. 6 Aralık 1940, Manhattan), ressam.
Hayatı

Avusturya-Macaristan İmparatorluğu dönemi topraklarından Slovakya'da Nové Zámky şehrinde Armin Waldner ile Marie Nowak'ın kızı olarak 1891'de doğdu. 1911'de Sefarad kökenli mücevher tüccarı Vitalis Ventura ile evlendi ve böylece Osmanlı İmparatorluğu vatandaşı oldu. Çocuklarının doğum tarihlerine bakıldığında, ailenin Birinci Dünya Savaşı sırasında İsviçre'de yaşadığı anlaşılmaktadır.
Resim yapmaya nispeten geç yaşta başlamıştır. Yeteneğini, çocuklarının çizim dersleri sırasında keşfettiği söylenir. Felix Albrecht Harta tarafından ressam olarak eğitildi.
1920'lerin sonundan itibaren çeşitli Viyana sergilerine katıldı ve 1928'de Paris sergisinde "Mädchen vor Wolkenkratzern" portresi Salon du printemps'te sergilendi.
Çağdaş eleştirmenler, "onun hiç de kadınsı olarak algılanmayan çekici portrelerini, çıplak tablolarını […] ve virtüöz tekniğini" övdüler, ancak öte yandan, "Sergideki her şey [...] yeterince olgunlaşmamış - ressamın yeteneğinin geç geliştiği hissediliyor" diyerek eleştirdiler. Tabloları 1934'te Würthle galerisinde sergilendi. 1931 yılının Advent zamanında tek perdelik oyunu "Noel (Christmas)" bir grup çocuğun katılımıyla sahnelendi. 1932'den itibaren Wiener Kunstwanderer dergisini yayınladı.
Ocak 1939'da üç kızıyla birlikte önce Fransa'ya Nice kentine, Mayıs 1939 ise Le Havre üzerinden New York'a göç etti. 1940 yılında New York, Manhattan'da öldü.
Hayatı > Ailesi

4 Ekim 1911'de Viyana'da Sefarad kökenli bir Osmanlı İmparatorluğu vatandaşı olan mücevher tüccarı Vitalis Ventura (28 Eylül 1870, İstanbul; † 17 Kasım 1933, Viyana) ile evlendi. En az beş çocukları oldu:
René (14 Eylül 1912, Viyana; † ?)
Hans "Jean" (10 Nisan 1914, Viyana; 2005)
Ginette (24 Aralık 1915, Cenevre; † 3 Nisan 1974, Los Angeles)
Rita, (31 Ağustos 1919, Lozan - 6 Mart 2006, Los Angeles)
Elinor "Elly", (8 Nisan 1922, Viyana - 1 Şubat 1999)
Çalışmaları

Büyük Şef, (1929)
Yeşil Kız, (1929)
Çıplak, (1929)
Hakkında

Julie M. Johnson: The Memory Factory: The Forgotten Women Artists of Vienna 1900. Purdue University Press, S. 396.
Ventura, Steffi. In: Hans Vollmer: Allgemeines Lexikon der bildenden Künstler des XX. Jahrhunderts. Bd. 5. E. A. Seemann, Leipzig 1961, S. 21
Ali Ayağ

| Ali Ayağ |
| --- | --- |
Doğum: 1950 (74-75 yaşında) Türkiye, İstanbul
Milliyet: Türk
Eğitim: Üniversite
Meslek: Yayıncı, editör, iş insanı, siyasetçi, hayırsever

Ali Ayağ (d. 1950, İstanbul, Türkiye), Türk siyasetçidir. 22. Dönem Edirne'den bağımsız milletvekili seçilmiştir.
Marmara Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi İşletme Bölümü'nü bitirdi. İşletmecilik, Editörlük, Divan Yayınları sahibi, Anavatan Partisi Kurucu Üyeliği ve İl Başkanlığı, Kırkpınar Ağalığı, Edirnespor Başkanlığı, Pertevniyal Lisesi Kurucu Mütevelli Üyeliği, Cumhurbaşkanı Balkanlar Özel Danışmanlığı ve XXII.Dönem Edirne Milletvekilliği yaptı. Evli ve üç çocuk babasıdır.
Eğitimi

Pertevniyal Lisesi'nden mezun oldu.
Marmara Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi İşletme mezunu.
Görevleri

Pertevniyal Lisesi'nde Kurucu Mütevelli Üyeliği.
Edirne Spor başkanlığı.
1982-1983 yıllarında Kırkpınar ağalığı
1983 Edirne Anavatan Partisi 1. Sıra Milletvekili Adayı (Senato veto etmiş ve seçilme hakkı elinden alınmıştır )
1989 Edirne Bağımsız Belediye Başkan Adayı (Seçimleri SHP kazanmış, Ali AYAĞ seçimi 2. tamamlamıştır )
Turgut Özal'a Cumhurbaşkanlığı döneminde Balkanlar Danışmanlığı.
1983-1996 yıllarında Anavatan Partisi kurucu İl Başkanlığı.
22.Dönem Edirne Milletvekili.
Siyasi Hayatı

1983 yılında ANAP'ın kurucuları arasında yer alan Ayağ, Senato tarafından veto edildiği için milletvekili olamadı. Daha sonra 1987 yılında İstanbul'dan milletvekili adaylığından istifa etti. 1989 yılında Edirne'den Bağımsız Belediye Başkan adayı oldu, seçimi SHP'nin ardından ikinci tamamladı. 1991 yılında tercihli seçimlerde, 6.sıradan 1. sıraya Edirne halkının tercih oylarıyla yükseldi fakat bu kez Anavatan Partisi Edirne'de yerini Doğru Yol Partisi'ne kaptırdı. 1996 yılında kurucusu olduğu Anavatan Partisi'nden istifa etti ve siyaseti bıraktı. 2002 yılında aldığı teklifi kabul ederek Adalet ve Kalkınma Partisi'nden milletvekili adayı oldu, seçimlerde Adalet ve Kalkınma Partisi'nden XXII. Dönem Edirne Milletvekili olarak TBMM'ye girdi. 2 Haziran 2007 tarihinde AK Parti'deki üyeliğinden istifa eden Ayağ vekilliğini bağımsız olarak tamamladı.
Siyasi Hayatı > Hayırseverliği

Başta Balkanlar olmak üzere, Bulgaristan, Makedonya, Kosova, Arnavutluk, Romanya ve Lübnan'da hayır işlerinde bulunmuştur. Balkanlar'daki birçok Kurban organizasyonu başta olmak üzere, birçok Tarihi Cami Restorasyonlarında öncülük yapmış, camisi olmayan bölgelere cami projeleri ve Balkanlar başta olmak üzere Lübnan'a birçok kitap yardımlarında bulunmuştur. Edirne'nin Süloğlu ilçesinde 12 derslikli, 4 laboratuvarı olan 2500 m² büyüklüğünde tam donanımlı birçok Programlı Meslek Lisesi bağışlamıştır. Okulun ismi Ali Ayağ Çok Programlı Meslek Lisesi'dir.