stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Hipparkos

Bu madde Yunan astronom ve matematikçi hakkındadır.diğer kullanımlar için Hipparkos (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| Hipparkhos |
| --- | --- |

Doğum: y. MÖ 190 Nicaea, Bitinya Krallığı
Ölüm: y. MÖ  120 (70 yaş civarında) Rodos, Roma Cumhuriyeti
Meslek: Astronom Matematikçi Coğrafyacı

İznikli Hipparkhos veya Nikaialı Hipparkhos (Yunanca: Ἵππαρχος, Hipparkhos; y. MÖ 190 – y. 120) bir Yunan astronom, coğrafyacı ve matematikçiydi.
Anadolu'daki Nikea (bugünkü İznik) kentinde doğdu. Yaşamının büyük bölümünü Rodos'ta geçiren ve orada ölen Hipparkhos, daha çok yıldızlara ilişkin gözlemleriyle tanındı. Çıplak gözle görülebilen yıldızları parlaklıklarına göre sınıflandırdı. Ayın ve Güneş'in uzaklıklarını bulmaya yönelik çalışmalar da yapan Hipparkhos, matematiğin bir dalı olan trigonometriyi bulmasının yanında yeryüzündeki her noktanın yerini enlem-boylam dereceleriyle belirtme yöntemini ilk uygulayan kişi oldu.
Trigonometrinin kurucusu olarak kabul edilir, ancak en çok ekinoksların devinimini tesadüfen keşfetmesiyle ünlüdür. Hipparkhos Nikaea, Bitinya'da doğdu ve muhtemelen Yunanistan'ın Rodos adasında öldü. MÖ 162 ile 127 yılları arasında çalışan bir astronom olduğu bilinmektedir.
Hipparkhos, antik çağın en büyük astronomik gözlemcisi ve bazıları tarafından antik çağın en büyük genel astronomu olarak kabul edilir. Güneş ve Ay'ın hareketi için nicel ve doğru modelleri hayatta kalan ilk kişiydi. Bunun için kesinlikle Babilliler ve Atinalı Meton (MÖ beşinci yüzyıl), Timokharis, Aristillos, Samoslu Aristarkhos ve Eratosthenes tarafından yüzyıllar boyunca biriken gözlemlerden ve belki de matematiksel tekniklerden yararlandı.
Trigonometri geliştirdi ve trigonometrik tablolar oluşturdu ve küresel trigonometrinin çeşitli problemlerini çözdü. Güneş ve ay teorileri ile trigonometrisiyle, güneş tutulmalarını tahmin etmek için güvenilir bir yöntem geliştiren ilk kişi olabilir.
Diğer tanınmış başarıları arasında, Dünya'nın hareketinin keşfi ve ölçümü, batı dünyasının ilk kapsamlı yıldız kataloğunun derlenmesi ve muhtemelen usturlabın icadı ve ayrıca yıldız kataloglarının çoğunun yaratılması sırasında kullandığı çemberli kürenin (ekinoksları ve gün dönümü tarihlerini gösteren bir astronomik alet) icadı yer alıyor. Bazen Hipparkhos "astronominin babası" olarak anılır, ona ilk olarak Jean-Baptiste Joseph Delambre tarafından verilen bir unvandır.
Ay ve güneş teorisi > Ayın Hareketi

Daha fazla bilgi: Ay teorisi ve Ayın hareketi
Hipparkhos ayrıca Ay'ın hareketini inceledi ve nihai kökenleri ne olursa olsun, Keldani astronomlarının ondan önce sahip olduklarına inanılan hareketinin iki periyodu için doğru değerleri farz etti. Ortalama sinodik ay için geleneksel değer (Babil Sistemi B'den) 29 gündür; 31,50,8,20 (seksagesimal) = 29.5305941 ... gün. 29 gün + 12 saat +793/1080 saat olarak ifade edilen bu değer, İbrani takviminde daha sonra kullanılmıştır. Keldaniler de 251 sinodik ay ≈ 269 anomalistik ay olduğunu biliyorlardı. Hipparkhos, bu dönemin katlarını 17 faktörüyle kullandı, çünkü bu aralık aynı zamanda bir tutulma periyodudur ve aynı zamanda tam bir yıl sayısına yakındır (4267 ay: 4573 anormalistik periyot: 4630.53 düğüm periyotu: 4611.98 ay yörüngesi: 344.996 yıl: 344.982 güneş yörüngesi: 126,007.003 gün: 126,351.985 dönüş). Döngü hakkında bu kadar istisnai ve faydalı olan şey, 345 yıllık aralıklı tutulma çiftlerinin tümünün 126,007 günden biraz daha uzun aralıklarla, yalnızca yaklaşık ±1⁄2 saatlik dar bir aralıkta meydana gelmesiydi, bu da (4267'ye bölündükten sonra) bir sinodik ay tahmininin 10 milyon büyüklük mertebesine göre bir parça doğruluğun garanti edilmesini sağlıyordu. 345 yıllık periyodiklik, eskilerin ortalama bir ayı tasavvur edebilmelerinin ve o kadar doğru bir şekilde nicelleştirebilmelerinin nedenidir ki, bugün bile, bir saniyenin çok küçük bir kısmı kadar doğrudur.
Hipparkhos, kendi zamanındaki tutulmaları karşılaştırarak hesaplamalarını doğrulayabilirdi (muhtemelen [Toomer 1980]'e göre MÖ 27 Ocak 141 ve MÖ. 26 Kasım 139), 345 yıl önceki Babil kayıtlarındaki tutulmalarla birlikte (Almagest IV.2; [A.Jones, 2001]). Zaten el-Biruni (Kanun VII.2. II) ve Copernicus (de Revolutionibus IV.4), 4.267 aylık dönemin, Batlamyus'un Hipparkhos'a atfettiği tutulma süresi değerinden yaklaşık beş dakika daha uzun olduğunu kaydetti. Ancak Babillilerin zamanlama yöntemleri sekiz dakikadan az olmayan bir hataya sahipti. Modern bilim insanları, Hipparkhos'un tutulma süresini en yakın saate yuvarladığı ve kendi gözlemlerinden gelişmiş bir değer elde etmeye çalışmak yerine geleneksel değerlerin geçerliliğini doğrulamak için kullandığı konusunda hemfikirdir. Modern efemeridlerden ve günün uzunluğundaki değişimi hesaba katarak (bkz. ΔT), sinodik ayın varsayılan uzunluğundaki hatanın MÖ dördüncü yüzyılda 0,2 saniyeden az ve Hipparkhos zamanında 0,1 saniyeden az olduğu tahmin edilmektedir.
Ay ve güneş teorisi > Ay'ın yörüngesi

Ana madde: Ayın düzensizliği
Ay'ın hareketinin tekdüze olmadığı, hızının değiştiği, uzun zamandır biliniyordu. Buna anomali denir ve kendi periyotu, anomalistik ay ile tekrar eder. Keldaniler bunu aritmetik olarak dikkate almışlar ve Ay'ın uzun bir zaman dilimindeki tarihe göre günlük hareketini veren bir tablo kullanmışlardır. Ancak Yunanlar gökyüzünün geometrik modellerinde düşünmeyi tercih ettiler. MÖ üçüncü yüzyılın sonunda Pergalı Apollonius, ay ve gezegen hareketi için iki model önermişti:
İlkinde, Ay bir çember boyunca düzgün bir şekilde hareket edecekti, ancak Dünya eksantrik, yani çemberin merkezinden biraz uzakta olacaktı. Böylece Ay'ın görünen açısal hızı (ve mesafesi) değişecektir.
Ay, Dünya etrafındaki ana dairesel yörünge üzerinde, deferent olarak adlandırılan (bkz. deferent ve epicycle), tekdüze bir şekilde (boylamda bir ortalama hareketle) hareket edecek olan bir episikl adı verilen ikincil bir dairesel yörüngede (anomalide bir ortalama hareketle) düzgün bir şekilde hareket eder. Apollonius, bu iki modelin aslında matematiksel olarak eşdeğer olduğunu gösterdi. Ancak bunların hepsi teoriydi ve uygulamaya konmamıştı. Hipparkhos, bu yörüngelerin göreceli oranlarını ve gerçek boyutlarını belirlemeye çalıştığı bilinen ilk astronomdur.
Hipparkhos, Ay'ın anomalisinin belirli evrelerinde Ay'ın üç konumundan parametreleri bulmak için geometrik bir yöntem geliştirdi. Aslında bunu eksantrik ve epicycle modeli için ayrı ayrı yaptı. Batlamyus, Almagest IV.11'de ayrıntıları açıklar. Hipparkhos, gereksinimleri karşılamak için dikkatlice seçtiği iki küme üçer adet ay tutulması gözlemi kullandı. Babil tutulma listesinden bu tutulmalara oturttuğu eksantrik model: MÖ 22/23 Aralık 383, MÖ 18/19 Haziran 382 ve MÖ 12/13 Aralık 382. Episikl modeline, İskenderiye'de MÖ 22 Eylül 201, MÖ 19 Mart 200 ve MÖ 11 Eylül 200'de yaptığı ay tutulması gözlemlerini yerleştirdi.
Eksantrik model için Hipparkhos, eksantrik yarıçapı ile eksantrik arasındaki oran için eksantrik merkezi ile ekliptik merkezi arasındaki mesafede bulundu. (yani, Dünya'daki gözlemci): 3144 :327+2⁄3 ;
ve episikl modeli için, deferentin yarıçapı ile episikl arasındaki oran:3122+1⁄2 :247+1⁄2 'dir.
Bir grup tarihçiye göre, biraz tuhaf sayılar, kiriş tablosunda kullandığı hantal birimden kaynaklanmaktadır; bu durum, yeniden yapılandırmanın bu dört sayı ile anlaşamamasını, kısmen Hipparkhos'un bazı özensiz yuvarlama ve hesaplama hataları nedeniyle açıklamaktadır. Batlamyus yuvarlama hataları yaparken Hipparkhos'u eleştirmiştir. Daha basit bir alternatif yeniden yapılandırma, dört sayının tümü ile uyumludur. Nedeni her neyse, Hipparkhos tutarsız sonuçlar buldu; daha sonra çok küçük olan (60:4;45 seksagesimal) episikl modelinin (3122+1⁄2 :247+1⁄2) oranını kullandı. Batlamyus 60 : 5+1⁄4. oranını belirledi. (Bu geometri tarafından üretilebilen maksimum açısal sapma, 5+1⁄4 bölü 60 veya yaklaşık olarak 5° 1' olan yaydır, bu nedenle bazen Hipparkhos modelinde Ay'ın merkez denkleminin eşdeğeri olarak alıntılanan bir rakamdır.)
Ay ve güneş teorisi > Güneşin yörüngesi

Hipparkhos'tan önce, gök bilimciler mevsimlerin uzunluklarının eşit olmadığını biliyorlardı. Hipparkhosekinoks ve gün dönümü gözlemleri yaptı ve Batlamyus'a göre (Almagest III.4) ilkbaharın (ilkbahar ekinoksundan yaz gün dönümüne kadar) 94+1⁄2 gün ve yazın (yaz gün dönümünden sonbahar ekinoksuna kadar) sürdüğünü belirledi.92+1⁄2 gün. Bu, Güneş'in Dünya'nın etrafında bir daire içinde düzgün bir hızla hareket ettiği öncülüyle tutarsızdır. Hipparkhos'un çözümü, Dünya'yı Güneş'in hareketinin merkezine değil, merkezden biraz uzağa yerleştirmekti. Bu model, Güneş'in görünen hareketini oldukça iyi tanımladı. Bugün Dünya da dahil olmak üzere gezegenlerin Güneş etrafında yaklaşık elipsler halinde hareket ettikleri biliniyor, ancak Johannes Kepler 1609'da ilk iki gezegensel hareket yasasını yayınlayana kadar bu keşfedilmedi. Batlamyus tarafından Hipparkhos'a atfedilen eksantriklik değeri, ofsetin 1⁄24 (biraz fazla büyük) ve apojenin yönü ilkbahar ekinoksundan 65,5° boylamda olacaktır. Hipparkhos, farklı değerlere yol açacak başka gözlem kümeleri de kullanmış olabilir. İki tutulma üçlüsünün güneş boylamlarından biri, ilkbahar ve yaz için başlangıçta 95+3⁄4 ve 91+1⁄4 gün olarak yanlış uzunlukları benimsemesiyle tutarlıdır. Güneş pozisyonlarının diğer üçlüsü 94+1⁄4 ve 92+1⁄2 gün ile tutarlıdır, sonuçlarda iyileşme (94+1⁄2 ve 92+1⁄2 gün) birkaç bilim insanının halen yazarlığını sorguladığı Batlamyus tarafından Hipparkhos'a atfedilir. Batlamyus üç yüzyıl sonra hiçbir değişiklik yapmadı ve zaten dahil olan sonbahar ve kış mevsimlerinin uzunluklarını ifade etti (örneğin A. Aaboe tarafından gösterildiği gibi).
Ay ve güneş teorisi > Tutulmalar

Pliny (Naturalis Historia II. X) bize Hipparkhos'un ay tutulmalarının beş ay arayla ve güneş tutulmalarının yedi ay (her zamanki altı ay yerine) olabileceğini gösterdiğini söyler; ve Güneş ancak farklı uluslar tarafından görüldüğü gibi otuz günde iki kez gizlenebilir. Batlamyus bunu bir yüzyıl sonra Almagest VI.6'da uzun uzadıya tartıştı. Güneş veya Ay tutulmasının mümkün olduğu durumlarda Güneş ve Ay'ın geometrisi ve konumlarının sınırları Almagest VI.5'te açıklanmıştır. Hipparkhos görünüşe göre benzer hesaplamalar yaptı. İki güneş tutulmasının bir ay arayla meydana gelebileceği sonucu önemlidir, çünkü bu gözlemlere dayandırılamaz: Plinius'nin belirttiği gibi biri kuzeyde, diğeri güney yarım kürede görülebilir ve ikincisine Yunanlar erişemezdi.
Bir güneş tutulmasının tahmini, yani tam olarak ne zaman ve nerede görüleceği, sağlam bir ay teorisi ve ay paralaksının uygun şekilde ele alınmasını gerektirir. Hipparkhos bunu yapabilen ilk kişi olmalıdır. Titiz bir inceleme küresel trigonometriyi gerektirir, bu nedenle Hipparkhos'un sonuçlarının eksik olduğundan emin olanlar, onun düzlemsel yaklaşımlarla yetinmiş olabileceğini tahmin etmelidir. Bu konuları, Suda’da bahsedilen bir eser olan Perí tēs katá plátos mēniaías tēs selēnēs kinēseōs ("On the monthly motion of the Moon in latitude", "Ay'ın Enlemdeki Aylık Hareketi Üzerine")'de tartışmış olabilir.
Pliny ayrıca "tam olarak tutulmaya neden olan gölgenin gün doğumundan itibaren dünyanın altında olması gerekmesine rağmen, geçmişte bir keresinde Ay batıda tutuldu ve her iki ışık da dünyanın üzerinde görülmesi nedeniyle keşfettiğini" belirtmektedir. (çeviri H. Rackham (1938), Loeb Classical Library 330 s. 207). Toomer (1980), bunun, Rodos'tan görüldüğü gibi temiz bir deniz ufku üzerinde, Güneş güneydoğuda doğduktan hemen sonra kuzeybatıda Ay'ın tutulduğu MÖ 26 Kasım 139'daki büyük tam ay tutulmasına atıfta bulunması gerektiğini savundu. Bu, Hipparkhos'un geleneksel Babil dönemlerini doğrulamak için kullandığı 345 yıllık aralığın ikinci tutulması olacaktır: bu, Hipparkhos'un ay teorisinin gelişimine geç bir tarih koyar. Hipparkhos'un Ay'ın Güneş'le tam karşıtlık içinde olmamasına rağmen tutulduğunu görmek için hangi "kesin nedeni" bulduğunu bilmiyoruz. Paralaks ışık saçan cisimlerin yüksekliğini düşürür; kırılma onları yükseltir ve yüksek bir bakış açısından ufuk alçalır.
Astronomik aletler ve astrometri

Hipparkhos ve onun öncülleri, astronomik hesaplamalar ve gözlemler için gnomon, usturlap ve çemberli küre gibi çeşitli araçlar kullandılar.
Hipparkhos, uzun süre çıplak gözle yapılan gözlemler için kullanılan birkaç astronomik aletin icadı veya geliştirilmesiyle tanınır. Ptolemais'li Synesius'a (4. yüzyıl) göre ilk astrolabion’u yaptı: bu bir çemberli küre olabilirdi (ancak Batlamyus, Almagest V.1'de inşa ettiğini söylüyor); veya usturlab denilen düzlemsel aletin öncülü (İskenderiyeli Theon tarafından da bahsedilmiştir). Bir usturlab ile Hipparkhos, sabit yıldızları gözlemleyerek coğrafi enlem ve zamanı ölçebilen ilk kişiydi. Daha önce bu, bir cücenin gölgesi ölçülerek, yılın en uzun gününün uzunluğu kaydedilerek veya scaphe olarak bilinen portatif aletle gündüz vakti yapılırdı.
Batlamyus, Güneş ve Ay'ın görünen çapını ölçmek için Dioptra adı verilen Hipparkhos'unkine benzer bir alet kullandığını söyler (Almagest V.14). İskenderiyeli Pappus bunu (o bölümün Almagest hakkındaki yorumunda) Proclus'un (Hypotyposis IV) yaptığı gibi tanımladı. Ölçekli 4 metrelik bir çubuktu, bir ucunda bir nişan deliği ve Güneş veya Ay diskini tam olarak gizlemek için çubuk boyunca hareket ettirilebilen bir kamaydı.
Hipparkhos ayrıca bir ekvator halkası ile yapılabilecek güneş ekinokslarını da gözlemledi: Güneş ekvatordayken (yani ekliptik üzerindeki ekvatorsal noktalarından birinde) gölgesi kendi üzerine düşer, ancak Güneş ekvatorun güneyinde veya kuzeyinde olduğunda gölge halkanın karşı tarafının üstüne veya altına düşer. Batlamyus (Almagest III.1'de (H195)) İskenderiye'deki bir ekvator halkasının Hipparkhos tarafından yapılan bir tanımını aktarır; biraz daha ileride İskenderiye'de kendi zamanında bulunan bu tür iki enstrümanı anlatır.
Hipparkhos, küresel açılarla ilgili bilgisini, Dünya yüzeyindeki konumları belirtme sorununa uyguladı. Ondan önce, Messana'lı Dicaearchus tarafından bir ızgara (grid) sistemi kullanılıyordu, ancak Hipparkhos, Dünya üzerindeki yerlerin enlem ve boylamlarının belirlenmesine matematiksel kesinliği uygulayan ilk kişiydi. Hipparkhos, Cyrene'li coğrafyacı Eratosthenes'in (MÖ 3. yüzyıl) eseri üzerine üç kitapta bir eleştiri yazdı, Pròs tèn Eratosthénous geographían ("Against the Geography of Eratosthenes", "Eratosthenes Coğrafyasına Karşı") olarak adlandırılır. Bunu, kendi Geographia'sında Hipparkhos'u eleştiren Amaseialı Strabon'dan biliyoruz. Görünüşe göre Hipparkhos, Eratosthenes'in bahsettiği yer ve mesafelerde birçok ayrıntılı düzeltme yaptı. Görünüşe göre yöntemlerde pek fazla iyileştirme getirmedi, ancak ay tutulmalarında farklı şehirlerin coğrafi boylamlarını belirlemek için bir araç önerdi (Strabo Geographia 1 Ocak 2012). Ay tutulması dünyanın yarısında aynı anda görülebilir ve yerler arasındaki boylam farkı, tutulmanın gözlemlendiği yerel saat farkından hesaplanabilir. Yaklaşımı, doğru bir şekilde gerçekleştirilirse doğru sonuçlar verirdi, ancak kendi döneminde zaman işleyişinin doğruluğunun sınırlamaları bu yöntemi kullanışsız hale getirdi.
Yıldız kataloğu > Yıldız büyüklüğü

Hipparkhos'un yıldızların görünen büyüklüklerini en parlak 1'den en sönük 6'ya kadar sayısal bir ölçekte sıraladığı tahmin ediliyor. Bununla birlikte, bu sistem, MS 150 civarında onu yoğun bir şekilde kullanan Batlamyus'dan önce gelir. Bu sistem, büyüklükleri (kadirleri) logaritmik bir ölçeğe yerleştiren ve kadir 1 yıldızını kadir 6 yıldızdan 100 kat daha parlak yapan N. R. Pogson tarafından 1856'da daha kesin hale getirildi ve genişletildi, böylece her kadir bir sonraki en sönük büyüklükten 5√100 veya 2,512 kat daha parlak oldu.
Ekinoksların devinimi (MÖ 146-127)

Ayrıca bakınız: Devinme
Hipparkhos genellikle MÖ 127'de ekinoksların deviniminin kaşifi olarak tanınır. Presesyon (devinme) üzerine iki kitabı, On the Displacement of the Solsticial and Equinoctial Points (Gündönümü ve Gündönümü Noktalarının Yer Değiştirmesi) ve On the Length of the Year (Yılın Uzunluğu Üzerine), her ikisi de Claudius Batlamyus'un Almagest’inde bahsedilmiştir. Batlamyus'a göre Hipparkhos, Spica ve Regulus'un ve diğer parlak yıldızların boylamını ölçtü. Ölçümlerini selefleri Timokharis ve Aristillos'tan gelen verilerle karşılaştırarak, Spica'nın sonbahar ekinoksuna göre 2° hareket ettiği sonucuna vardı. Ayrıca tropik yılın (Güneş'in bir ekinoksa dönmesi için geçen süre) ve yıldız yılı (Güneş'in sabit bir yıldıza dönmesi için geçen süre) uzunluklarını karşılaştırdı ve küçük bir tutarsızlık buldu. Hipparkhos, ekinoksların zodyak boyunca hareket ettiği ("devinme", "precessing") ve devinim oranının bir yüzyılda 1°'den az olmadığı sonucuna vardı.
Coğrafya

Hipparkhos'un üç kitaptaki Against the Geography of Eratosthenes (Eratosthenes Coğrafyasına Karşı) incelemesi korunmamıştır. Bu konudaki bilgimizin çoğu, Hipparkhos'un Eratosthenes'i kapsamlı ve çoğu zaman haksız bir şekilde, esas olarak coğrafi bölgelerin konumlarını belirlemedeki iç çelişkiler ve yanlışlıklar için eleştirdiği Strabon'dan geliyor. Hipparkhos, bir coğrafi haritanın yalnızca enlem ve boylamların astronomik ölçümlerine ve bilinmeyen mesafeleri bulmak için üçgenlemeye dayanması gerektiğinde ısrar ediyor. Coğrafi teori ve yöntemlerde Hipparkhos üç ana yenilik getirdi.
Yer seviyesi ızgarasını ilk kullanan, yıldız gözlemlerinden coğrafi enlemi belirleyen ve sadece Güneş'in yüksekliğinden değil, kendisinden çok önce bilinen bir yöntem olan ve coğrafi boylamın ay tutulmalarının uzak yerlerde eş zamanlı gözlemler yoluyla belirlenebileceğini öne süren ilk kişiydi. Çalışmasının pratik bölümünde, "iklim tablosu" olarak adlandırılan Hipparkhos, onlarca bölge için enlemleri listeledi. Özellikle, Eratosthenes'in Atina, Sicilya enlemleri ve Hindistan'ın güney ucu için değerlerini iyileştirdi. İklim enlemlerini hesaplarken (enlemler en uzun gün dönümü gününün uzunluğuyla bağıntılıdır), Hipparkhos, ekliptiğin eğimi için beklenmedik bir şekilde doğru bir değer kullandı, 23°40' (MÖ 2. yüzyılın ikinci yarısındaki gerçek değer yaklaşık olarak 23°43' idi), oysa diğer tüm antik yazarlar sadece kabaca yuvarlatılmış bir değer olan 24°'yi biliyorlardı ve Batlamyus bile 23°51' gibi daha az doğru bir değer kullandı.
Hipparkhos, Helenistik Dönemde genel olarak kabul edilen Atlantik ve Hint Okyanusları ile Hazar Denizi'nin tek bir okyanusun parçaları olduğu görüşüne karşı çıktı. Aynı zamanda oikoumene'nin, yani karanın yerleşim bölgesinin sınırlarını ekvatora ve Kuzey Kutup Dairesi'ne kadar genişletir. Hipparkhos'un fikirleri Batlamyus'un Coğrafyası'nda yansımasını buldu. Özünde, Batlamyus'un çalışması, Hipparkhos'un coğrafyanın ne olması gerektiğine dair vizyonunu gerçekleştirmeye yönelik genişletilmiş bir girişimdir.
Modern spekülasyon

Hipparkhos, 2005 yılında uluslararası haberlerde yer aldı, yine (1898'de olduğu gibi) Hipparkhos'un göksel küresi hakkındaki verilerin veya onun yıldız kataloğundaki verilerin, takımyıldızlarını betimleyen hayatta kalan tek büyük antik gök küresinde (Farnese Atlas tarafından taşınan ve orta düzeyde doğrulukla takımyıldızlarını gösteren) korunmuş olabileceği ortaya çıktı. Daha iddialı 2005 raporunda çeşitli yanlış adımlar yer alır, bu nedenle alandaki hiçbir uzman, geniş çapta duyurulan spekülasyonları kabul etmiyor.
Lucio Russo, Plutarkhos'ın On the Face in the Moon adlı çalışmasında Newtoncu olduğunu düşündüğümüz bazı fiziksel teorileri rapor ettiğini ve bunların aslen Hipparkhos'tan gelmiş olabileceğini söyledi; Newton'un onlardan etkilenmiş olabileceğini söylemeye devam etti. Bir kitap incelemesine göre, bu iddiaların her ikisi de diğer bilim adamları tarafından reddedildi.
Plutarkhos'un Table Talk'undaki bir satır, Hipparkhos'u on basit önermeden oluşturulabilecek 103.049 bileşik önerme saydığını belirtir. 103.049, on sembolden oluşan herhangi bir dizideki iki veya daha fazla ögenin ardışık alt dizilerinin etrafına bir veya daha fazla parantez çifti eklemenin yollarını sayan onuncu Schröder-Hiparkus sayısıdır. Bu, Hipparkhos'un modern matematikte bağımsız olarak gelişen bir matematik alanı olan sayısal kombinatorik hakkında bilgi sahibi olduğuna dair spekülasyonlara yol açtı.
Mirası

Raphael'in 1509-1511 tarihli The School of Athens adlı tablosunda Batlamyus'un karşısında tasvir edilebilir, ancak bu figür genellikle Zerdüşt olarak tanımlanır.
ESA'nın Hipparcos Uzay Astrometri Misyonu'nun resmi adı Yüksek Hassasiyetli Paralaks Toplama Uydusu idi; Hipparkhos'un adını hatırlatan ve anan bir backronym HiPParCoS yapmaktadır.
Ay krateri Hipparkhos ve asteroit 4000 Hipparkhos onun adını almıştır.
2004 yılında Uluslararası Uzay Onur Listesi'ne girdi.
Astronomi tarihçisi, matematik astronomu ve Paris Gözlemevi müdürü Jean-Baptiste Joseph Delambre, 18. yüzyılda (1821) astronomi tarihinde, Hipparkhos'u Johannes Kepler ve James Bradley ile birlikte tüm zamanların en büyük astronomları olarak kabul etti. Los Angeles, California, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Griffith Gözlemevi'ndeki Gökbilimciler Anıtı, tüm zamanların en büyük altı gök bilimcisinden biri ve Antik Çağ'dan tek olan Hipparkhos'un bir kabartmasına sahiptir.Johannes Kepler, Tycho Brahe'nin yöntemlerine ve gözlemlerinin doğruluğuna büyük saygı duyuyordu ve onu astronomi biliminin restorasyonu için temel sağlayacak yeni Hipparkhos olarak görüyordu.
Sürümler ve çeviriler

Berger H. Die geographischen Fragmente des Hipparch. Leipzig: B. G. Teubner, 1869.
Dicks D.R. The Geographical Fragments of Hipparchus. Edited with an Introduction and Commentary. London: Athlon Press, 1960. Pp. xi + 215.
Manitius K. (1894), In Arati et Eudoxi Phaenomena commentariorum libri tres (PDF), Leipzig: B. G. Teubner, s. 376, 17 Haziran 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF), erişim tarihi: 5 Ağustos 2021 .
IV. Pandulf (Benevento prensi)

IV. Pandulf (y. 1020/1030lar – 7 Şubat 1074) büyükbabası III. Pandulf hala hüküm sürerken, babası VI. Landulf ile birlikte Ağustos 1056'dan itibaren Benevento'nun eş prensiydi ve babasının ölümünden önce muharebede kendisi ölmüştür.
Muhtemelen 1059'da, büyük Pandulf tahttan feragat ederek San Sofia manastırına çekildi ve Landulf ile genç Pandulf'u tek prensler olarak bıraktı. Pandulf muhtemelen 1 Ekim 1071'de Monte Cassino Manastırı'nın yeniden kutsanma töreninde hazır bulunmuştur. Babasının Papa VII. Gregorius'a sadakat yemini ettiği 12 Ağustos 1073 tarihli tüzükte adı geçmez. Ancak bu noktadan sonra Pandulf bir daha kroniklerde görünmüyor ve Pandulf prens olarak ana sorumlulukları üstlenmiş gibi görünüyor. Pandulf, Normanlara karşı savaştı. 7 Şubat 1074'te Montesarchio Muharebesi'nde öldürülmüştür.
Mick Avory

| Mick Avory |
| --- | --- |
1967'de Avory
Genel bilgiler
Doğum: Michael Charles Avory 15 Şubat 1944 (81 yaşında) Barnet, Londra, İngiltere
Tarzlar: Rock, Pop, Hard rock
Meslekler: Baterist
Çalgılar: Bateri, Perküsyon
Etkin yıllar: 1962-günümüz
Müzik şirketi: RCA, Arista
İlişkili hareketler: The Kinks
Eş: Marliesa Mladek (e. 2018)
Çocukları: 1

Michael Charles Avory (d. 15 Şubat 1944, Londra), İngiliz baterist. 1964-1984 yılları arası İngiliz rock grubu The Kinks'in bateristliğini yapmıştır. The Kinks'in kurulmasından kısa bir süre sonra gruba katıldı. 1984'te gitarist Dave Davies ile yaşadığı yaratıcılık ve uyuşmazlık problemleri nedeniyle gruptan ayrıldı. Avory, Davies kardeşler dışında, grubun en uzun süre görev yapan üyesidir. Aynı zamanda, Davies kardeşler dışında grubun en üretken üyesi olup, grubun stüdyo albümlerinin neredeyse tamamında  albümünde yer almıştır.
Diskografi > The Kinks

Kinks (1964)
Kinda Kinks (1965)
The Kink Kontroversy (1965)
Face to Face (1966)
Something Else by the Kinks (1967)
The Kinks Are the Village Green Preservation Society (1968)
Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire) (1969)
Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One (1970)
Muswell Hillbillies (1971)
Everybody's in Show-Biz (1972)
Soap Opera (1975)
Schoolboys in Disgrace (1975)
Sleepwalker (1977)
Misfits (1978)
Low Budget (1979)
Give the People What They Want (1981)
State of Confusion (1983)
Word of Mouth (1984)
Bibliyografi

Doug Hinman, All Day and All of the Night: Day by Day Concerts, Recordings and Broadcasts, 1964-1997, Backbeat Books, 2004, 9780879307653
James Karnbach; Carol Benson (1997). It's Only Rock 'n' Roll: The Ultimate Guide to the Rolling Stones. New York: Facts On File Inc. s. 57. ISBN 0-8160-3035-9.