stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Çakıllıpınar, Akçadağ
Demografi

Mahallenin nüfusu 111 kişi olup % 58'i erkek, %42'si kadındır. Nüfus yoğunluğu km2 başına 10,091 kişidir.
| g t Akçadağ mahalleleri |
| --- | --- |
 Aksaray  Aksüt  Aktepe  Aliçeri  Altınlı  Ancar  Aşağıörükçü  Aydınlar  Bağköy  Bahri  Başpınar  Bayramuşağı  Bekiruşağı  Bölüklü  Büyükçimiş  Büyükköy  Çakıllıpınar  Çatalbahçe  Çevirme  Çobanuşağı  Darıca  Dedeköy  Demirciler  Develi  Doğanlar  Doğantepe  Doğu  Durulova  Dutlu  Dümüklü  Eğin  Esenbey  Esenli  Fatih  Gölpınar  Güneşli  Gürkaynak  Hançerli  Hartut  Harunuşağı  Ilıcak  İkinciler  Kadıibrahim  Kahyalı  Karamağara  Karapınar  Kasımuşağı  Kayadibi  Keklikpınarı  Keller  Kepez  Kolköy  Kotangölü  Kozluca  Kömekavak  Kurtuşağı  Küçükkürne  Kültür  Levent  Mezra  Mihmanlı  Muratlı  Ortaköy  Ören  Resuluşağı  Sahilköy  Sakalıuzun  Sarıhacı  Şeyhler  Taşevler  Taşolar  Tataruşağı  Yağmurlu  Yalınbudak  Yalınkaya  Yaylımlı  Yukarıörükçü
Alagöz, Ardahan

| Alagöz |
| --- | --- |
Köy

Köy yerleşimine ait fotoğraf
 Ardahan'ın konumu
AlagözAlagöz'ün Ardahan'daki konumu
Ülke:  Türkiye
İl: Ardahan
İlçe: Merkez
Coğrafi bölge: Doğu Anadolu Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Rakım: 2115 m
Nüfus (2022)
 • Toplam: 255
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0478
İl plaka kodu: 75
Posta kodu: 75110
Alagöz, Ardahan ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe

Bu yerleşimin bilinen en eski adı Alagöz'dür. Nitekim 1854 tarihli Kiepert haritasında "Alagöz", 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Ala Göz (آلا كوز) olarak geçer. Bununla birlikte Gürcü araştırmacı ve gazeteci Konstantine Martvileli'nin verdiği bilgiye göre Birinci Dünya Savaşı yıllarında köyde kilise kalıntıları bulunuyordu. Bu kalıntılar eskiden bu yerleşimde Hristiyan bir nüfusun yaşadığını göstermesi açısından önemlidir.
Alagöz, Orta Çağ'da Gürcistan'ı oluşturan bölgelerden biri olan Artani'de yer alır. Nitekim bu bölgeyi Osmanlılar 16. yüzyılın ortalarında Gürcülerden ele geçirmiştir. Köyün kuzeyinde megalit yapı kalıntıları, kuzeydoğusundaki Ziyaret Tepe'de arkeolojik sit alanı yörenin eski bir yerleşim alanı olduğunu göstermektedir. Ortadan kalkmış olan "Karabağ" köyü ile bu köyün kilisesi olan Karabağ Kilisesi Alagöz köyünün sınırları içindedir.
1595 tarihli ve Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı Osmanlı mufassal defterinde, Ardahan-i Büzürg livasının Güney nahiyesinde, Parakani, Tsminda Elia, Ardana, Yaylacık, Gürcibeg gibi Alagöz'ün komşu köylerinin yer almasına karşın, Alagöz'ün adı geçmemektedir. Alagöz adı 1694-1732 dönemini kapsayan Osmanlı cebe defterinde de yer almamıştır. Nitekim "Alagöz" adı kaynaklarda ilk kez 1854 yılında geçer.
Alagöz, Doksanüç Harbi'nin ardından imzalanan Berlin Antlaşması'yla Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakıldı. Rus yönetiminde Alagöz köyü Ardahan sancağını Ardahan kazasının sınırları içinde yer alıyordu. 1886 yılında yapılan nüfus tespitinde Alagöz köyünde sadece 15 kişi yaşıyor ve nüfusun tamamı Karapaklardan oluşuyordu. Konstantine Martvileli de Birinci Dünya Savaşı yıllarında köyde Karapapakların yaşadığını yazmıştır. Başka bir kaynağa göre ise, 1892 yılında, Kars bölgesinin bazı yerlerinde olduğu gibi Alagöz köyüne de Rus idaresi tarafından Baltık Almanları yerleştirilmiştir.
Birinci Dünya Savaşı'nın sonlarında Rusların ardından Alagöz köyü fiilen Ermenistan Demokratik Cumhuriyeti sınırıları içinde kaldı. 16 Mart 1921'de imzalanan Moskova Antlaşması'yla Alagöz köyünü de kapsayan Ardahan bölgesi Türkiye'ye bırakıldı.
Alagöz köyü, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Ala Göz (آلا كوز) biçiminde kaydedilmiştir. Bu tarihte Kars vilayetinin Ardahan kazasının merkez nahiyesine bağlıydı. 1940 genel nüfus sayımımda Alagöz aynı idari konuma sahipti ve köyde bu sırada 390 kişi yaşıyordu. 1965 genel nüfus sayımında Alagöz köyünün nüfusu 879 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde 312 kişi okuma yazma biliyordu.
Alagöz kötünün 1,5 km kuzey doğusunda bulanan 2495 rakımlı ziyaret tepesinde 2015 yılında yapılan arkeolojik yüzey araştırmasında  Tunç çağı dönemine ait planlı mimari yapı özelliğinde kuru duvar tekniğinde inşa edilmiş yüksek yayla yerleşimi tespit edilmiştir. Ayrıca köyün 600 metre kuzeyinde, bir tepenin üzerinde megalit yapı kalıntısıbulunmaktadır. Günümüze daha çok taş yığını halinde ulaşmış olsa da bazı kısımlarda duvarlar fark edilmektedir.
Coğrafya

Köy, Ardahan il merkezine 10 km uzaklıktadır.
Yüksek bir tepenin güney yamacına kurulmuş olan köy, bölgeye hakim konumu ile çevreyi tepeden seyretmektedir. Güneşin ilk ışıkları bu köyün üzerine düşer. Bu nedenle yaklaşık 2200 rakım yüksekte olmasına karşın rüzgarlar yumuşak eser. Geniş meralara ve yaylaklara sahip olması nedeniyle hayvancılığa oldukça elverişlidir. Doğusunda Kocaköy, Güney doğusunda KüçükSütlüce, Güneyinde Büyüksütlüce, güneybatısında Meşedibi köyleri yeralmaktadır.
Ulaşım

Köye ulaşım; Ardahan İlinden  ve Göle ilçesimden direk bağlantılı olatrak kara yolu ile yapılmaktadır.
Nüfus

| Yıllara göre köy nüfus verileri |
| --- | --- |
2022: 255
2021: 261
2020: 272
2019: 269
2018: 273
2017: 280
2016: 291
2015: 287
2014: 294
2013: 306
2012: 306
2011: 306
2010: 309
2009: 315
2008: 335
2007: 333
2000: 391
1990: 610
1985: 847
Türkiye'de yayımlanmış tarih dergileri

Türkiye'de tarih dergisi yayıncılığı ilk kez 1910 yılında Tarih-i Osmani Encumeni Mecmuası'yla başlamış ve günümüze kadar kimisi uzun, kimisi kısa ömürlü olan onlarca tarih dergisi yayımlanmıştır. Bunların yayın hayatları arasına bazen uzun boşluklar girmiştir. Tarih dergiciliği 1950'li yıllarda bir altın çağ yaşamış ve bu dönem içerisinde onlarcası bir arada çıkmaya başlamıştır. 1965'te aylık yayımlanmaya başlayan ve Şevket Rado ve Yılmaz Öztuna'nın birlikte çıkardıkları Hayat Tarih Mecmuası ise uzun yayın hayatı, yüksek tirajı, hem de popüler tarih konularına yaklaşımıyla hâlâ bir rekoru elinde tutmaktadır.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| Türkiye'nin ilk süreli tarih dergisi olan "Tarih-i Osmani Encümeni Mecmuası" 1910-1931 yılları arasında yayımlanmıştır | Türk Tarih Kurumunun 1937'den beri yayımladığı "Belleten" dergisinin 1938 Nisan ayına ait 5/6. sayısının ön kapak fotoğrafı. Belleten Türkiye'nin en uzun ömürlü tarih dergisidir | Maarif Vekâletinin yayımladığı dergi Haziran 1941'den Mart 1961'e kadar 18 sayı çıktı |
Liste

Türkiye'de yayımlanmış tarih dergilerinin bir listesi aşağıdadır:
Gazete eki olan dergiler

| Yıl | Dergi | Yayımcı/çıkartan | Notlar |
| --- | --- | --- | --- |
| 1969-1970 | Günü Gününe İstiklâl Harbi Gazetesi | Ömer Sami Coşar (Yeni İstanbul Yayınları) | Yeni İstanbul gazetesinin eki olarak yayımlandı. Günlük gazete görünümünde tabloid formda bir dergidir. Birer yapraklık (2 sayfa) toplam 121 sayı çıkmıştır. Kurtuluş savaşı sırasında gerçekleşmiş önemli olayları o gün olmuş gibi gazete haberi formatında okuyucuya aktarmaktadır. Sonradan kitap haline getirilerek de piyasaya verilmiştir. 15 Mayıs 1919 tarihinde çıkmış gibi basılan ilk sayı İzmir'in işgali ile başlar, 121. sayı 30 Eylül 1919'daki olaylarla sona erer. 1980'de Milliyet yayınları bunları yeniden yayımladı. |
| 1980-1981 | İstiklâl Savaşı Gazetesi | Ömer Sami Coşar | "Kalk uyan yoksa ardı hicrandır" alt başlığıyla Milliyet gazetesinin günlük eki olarak çıkıyordu. İlk sayısı "1981 Atatürk Yılı" vesilesiyle 31 Aralık 1980'de verilen gazete konularını 15 Mayıs 1919'da başlatır. 1. Cildin 28. Nisan 1981'de çıkan 36. fasikülle sona erdiği bildirildi. Ancak yayımlanması plânlanan 2. Cilt çıkmadı. Yukarıdaki yayının yeniden basımıdır. Boyutları biraz daha küçültülmüş, farklı fotoğraflar kullanılmış ve gazete formatı 1980'lerin gazete formatlarına benzetilmiştir. |
| 2002-2007 | Hürriyet Tarih | Murat Bardakçı | Hürriyet gazetesinin haftalık eki olarak yayımlandı. İlk sayı 6 Kasım 2002, son sayı da 3 Ocak 2007 tarihinde çıkmıştır. Toplam 217 sayı çıktı. Fasiküller 24'er sayfa tabloid boy, gazete kağıdına basılmıştır. |
| 2010-2011 | Habertürk Tarih | Murat Bardakçı | Habertürk gazetesinin haftalık eki olarak pazar günleri çıkıyordu. İlk sayısı 30 Mayıs 2010 tarihinde yayımlandı. İçerik ve format olarak yukarıdaki dergiye çok benziyor. Bu dergi de 22 Mayıs 2011 tarihli 52. sayısı ile yayınına son vermiştir. |
Dergi eki olanlar

| Yıl | Dergi adı ve alt başlık | Hazırlayan | Notlar |
| --- | --- | --- | --- |
| 1956 | Tarih Gazetesi ("Gazete Şeklinde Dünya Tarihi") | İngilizceden çeviridir. Türk tarihine ait olaylar Yılmaz Öztuna tarafından eklenmiştir | Hayat mecmuası'nın haftalık eki olarak yayımlandı. Günlük gazete görünümünde bir dergidir. Toplam 52 sayı çıkmıştır. Fasikülleri dörder sayfa tabloid boy, gazete kağıdına basılan derginin yayın hakkının "Prentice-Hall International" şirketinde olduğu belirtilmiştir. ABD'de "News of the World" adıyla yayımlanmıştır. İlk sayı MÖ 3000 öncesi olaylarla başlıyor, son sayı 1956'daki olaylarla ona eriyor. Bu da yukarıdaki "İstiklâl Savaşı Gazetesi" örneğinde olduğu gibi tarihte gerçekleşmiş önemli olayları o gün olmuş gibi gazete haberi formatında okuyucuya aktarmaktadır. Sonradan kitap haline getirilerek de piyasaya verilmiştir. |
Kaybedecek Bir Şey Yok

| --- | --- |
Nothing to Lose
Filmin sinema afişi
Yönetmen: Steve Oedekerk
Yapımcı: Martin Bregman
Senarist: Steve Oedekerk
Oyuncular: Martin Lawrence   Tim Robbins   John C. McGinley   Giancarlo Esposito   Michael McKean   and Kelly Preston
Müzik: Robert Folk
Görüntü yönetmeni: Donald E. Thorin
Kurgu: Malcolm Campbell
Dağıtıcı: Touchstone Pictures
Cinsi: Sinema filmi
Türü: Aksiyon, macera, komedi
Renk: Renkli
Yapım yılı: 1997,  ABD
Çıkış tarih(ler)i: 18 Temmuz 1997, ABD 17 Ekim 1997, Türkiye
Süre: 98 dakika
Dil: İngilizce
Hasılat: $44,480,039
Diğer adları: Kaybedecek Bir Şey Yok (Türkiye) Rien à perdre (Fransa) Niente da perdere (İtalya) Nada que perder (İspanya) Nix zu verlieren (Almanya)
Kaybedecek Bir Şey Yok, başrollerinde Tim Robbins ve Martin Lawrence'ın oynadığı 1997 yapımı komedi filmi.
Steve Oedekerk tarafından yönetilmiştir. Robbins and Lawrence'dan başka John C. McGinley, Giancarlo Esposito, Kelly Preston, Michael McKean'da filmde rol almışlardır.
Film Temmuz 1997'de gösterime girmiştir.
Kaliforniya ve New Jersey'de çekilmiştir. Kaliforniya'da başlıca çekim yeri Los Angeles ve Monrovia'dır. New Jersey'deki başlıca çekim yeri de Bloomfield'dır.
Sokak çocukları

Afgan sokak çocuğu şehir merkezinde kameraya gülümserken. Kabil, Afganistan (Haziran 2003).
Sokak çocukları, şehrin sokaklarında yaşayan ve temel olarak aile bakımı ve korunmasından mahrum olan çocukları tanımlamak için kullanılan bir terimdir. Bu çocukların çoğu 5 ila 17 yaş arasındadırlar, popülasyonlarıysa bölgelere göre farklılık gösterir.
Sokak çocukları terkedilmiş binalarda, karton kutularda, parklarda ya da kendi sokaklarında barınırlar. Onları tanımlamak için çok sayıda şey yazılmış olmasına karşın, temel zorluk onları tanımlamak için kesin bir kategorinin bulunmamasıdır. Daha ziyade sürekli olarak vakitlerinin tamamını sokaklarda geçirip, yetişkinlerle aynı evde uyuyan ve hiçbir erişkinin gözetimi ve denetiminde olmayan çocuklar olarak tanımlanırlar.
Genel kabul görmüş tanımlaması, özellikle UNICEF tarafından, sokak çocuklarını iki ana kategoriye ayırır:
Sokak çocukları dilencilikten işportacılığa kadar çeşitli aktiviteleri kendilerine meslek edinmişlerdir. Çoğu gün sonunda evlerine giderler ve kazandıklarıyla ailelerine katkıda bulunurlar. Okula gidebilirler ve bir aileye ait olma duygusuna sahiptirler. Ailelerinin ekonomik kırılganlıklarından dolayı, bu çocuklar sonunda sokaklarda kalıcı bir yaşamı tercih edebilirler.
Sokak çocukları gerçekten sokakta yaşarlar (ya da normal aile ortamının dışında) Aile bağları olabilir ama zayıftır ve sadece rastlantı olarak devam eder.
Özellikle gelişmekte olan ülkelerin büyük şehirlerinde yaşayan sokak çocukları istismar, ihmal, sömürü hatta bazı durumlarda polis veya yerel işletmeler tarafından tutulan temizlik timleri tarafından cinayete maruz kalabilmektedirler.
Latin Amerika'da, çocuklarını besleyemeyen fakir aileler tarafından çocukları terk etme yaygın bir sebepken Afrika'da ise artan yaygın sebep AIDS'dir.
Tanımlamalar > İsimler

Türkçede yaygın olarak kullanılan sokak çocukları terimi İngilizce street children, Fransızca les enfants des rues, İspanyolca niños de la Calle, Portekizce meninos da rua, Macarca utcagyerekek, Rumence copiii străzii ve Almanca Straßenkinder gibi benzeşlerine sahiptir. İngilizcede Street kids teriminin pejoratif olduğu düşünülse de yaygın olarak tanımlamak için de kullanılır. Diğer dillerde sokaklarda yaşayan ya da çalışan çocuklar için pek çok isim kullanıldığı bilinmektedir. Bunlardan bazıları:
Fransızca'da gamín (çocuk) ve  Kolombiya'da "chinches" (tahtakurusu), Rio de Janeiro'da "pivetes" (küçük suçlular/marjinaller), Peru'da "pájaro frutero" (meyve kuşu) ve "pirañitas" (küçük piranhalar), Bolivya'da "polillas" (güveler), Honduras'ta "resistoleros" (tutkal koklayanlar; resistol büyük bir markadır), Napoli'de "scugnizzi"? (spinning tops), Rusya'da "беспризорники" (evsizler), Filipinlerde "Batang Lansangan" ya da "Pulubi", Vietnam'da "Bụi Đời" (hayatın tozu), Ruanda'da "saligoman" (kirli çocuklar), Kamerun'da "moustiques" (sivrisinekler) ve Kongo'da  "balados" (avareler) olarak isimlendirilebilmektedirler.
Sokak Arabı terimi ilk olarak 19. yüzyılın ortalarında, OED'ye göre ise ilk kez 1848 yılında ortaya çıktı. Horatio Alger'ın kitabı book Tattered Tom  ya da Bir Sokak Arabının Hikayesi (1871) en erken örneklerinden biridir; Neew York sokaklarında yaşayan evsiz bir kızın hikâyesi anlatılır. Charles Dickens 1855'te bu terimin erken kullanımlarından biri türetti ama "yırtık pırtık, perişan, eğitilmemiş bir Arap sokak çocuğu çirkindir" diyerek aşağılama hissiyle bahsediyordu. 1890'da gazeteci Jacob Riis, makalesinde New York'taki sokak çocuklarını "Sokak Arabı" olarak tanımladı.
Victoria Devri'nde sokak çocukları ile Arap ilişkisi büyük bir olasılıkla Arap gezginlerin göçebe geleneğini yansıtır. Avrupalı olmayanların daha az uygarlaşmış kültürlerden gelen çocuklar olduğu gibi, dönem boyunca Avrupalı ve Amerikalı gezginlerin pek çok Arap ülkesinde sokak çocuğu görmesi ve günah keçisi bulmak için yabancı düşmanlığı eğilimi gibi sosyal problemler 19. yüzyıl kavramıdır.
Sayılar, dağılım ve cinsiyetler > Sayılar

Tahminler farklılık gösterse de çok sık atıf yapılan hesaplamalardan biri sokaklarda bağımsız yaşayan çocukların sayısının dünya çapında 100 ila 150 milyon arasında değiştiğidir.
Sivil toplum kuruluşlarıyla ilişkili, Birleşik Krallık tabanlı, Sokak Çocukları Konsorsiyumu raporuna göre:
Sokak çocuklarının sayısının hesaplanması zorluklarla doludur. 1989'da UNICEF dünya çapında kentlerde büyüyen çocuk sayısının 100 milyon civarında olduğunu tahmin etti. 14 yıl sonra UNICEF son tahminlere göre bu çocukların sayısının 100 milyon kadar olduğunu belirtti. Ve daha geçenlerde: "sokak çocuklarının sayısını tam olarak ölçmek mümkün değil ancak rakam neredeyse kesinlikle dünya çapında yüz milyonu geçmektedir. Büyük olasıkla sayılarda artış vardır.(UNICEF, 2005: 40-41) 100 milyon rakamı hala yaygın olarak gösterilmektedir ama aslında hiçbir kaynağı yoktur. (bknz. Ennew ve Milne, 1989; Hecht, 1998; Green, 1998) Benzer şekilde, sokak çocuklarının sayısının tüm dünyada mı büyüdüğü yoksa toplumlar içinde sokak çocularının farkındalığı mı büyüdü konusu tartışmalıdır.
Sayılar, dağılım ve cinsiyetler > Dağılım

Sokak çocukları dünya şehirlerinin büyük çoğunluğunda bulunmaktadırlar. Aşağıdaki liste sokak çocuklarının global ölçüde nüfuslarını gösterir.
Hindistan: 11 milyon
Mısır 1,5 milyon
Pakistan 1,5 million
ABD 750,000 - 1 million
Kenya 250,000 - 300,000
Filipinler 250,000
Kongo 250,000
Fas 30,000
Brezilya 25,000
Almanya 20,000
Honduras 20 000
Jamaika 6,500
Uruguay 3000
İsviçre 1,000
Sayılar, dağılım ve cinsiyetler > Cinsiyet

Ülkeden ülkeye farklılık göstermesine rağmen, sokak çocuklarının %50'sinden fazlası erkektir.
Tarihi

Çocukların sokakta kendilerine ev yapmaları ya da geçimlerini sağlamaları yeni ve modern bir fenomen değildir. And Now My Soul Is Hardened: Abandoned Children in Soviet Russia, 1918 - 1930 isimli kitabının tanıtım bölümünde Alan M. Ball terk edilmiş çocukların tarihini şöyle tanımlar:
Lord Ashley 1848'de  Londra'da ve çevresinde 30.000'den fazla "çıplak, pis, kanunsuz ve ıssız dolaşan çocuk" olarak tanımlar.
Rusya'da, 1922'ye kadar, I. Dünya Savaşı ve Rus İç Savaşı'nın tahribatının yaklaşık on yıllık bir sonucu olarak en az 7 milyon evsiz çocuk vardı. Terk edilmiş çocuklar çeteler oluşturarak kendi özel dillerini yaratıp, küçük hırsızlık ve fuhuş işleri yapıyorlardı.
Popüler kültürde Kipling'in ”Kim” isimli karakteri sömürge Hindistan'da ve Victor Hugo'nun Sefiller isimli romanında Gavroche birer sokak çocuğudur. Charles Dickens'ın kitabı "Oliver Twist"te Fagin'in ekibi yankesici çocuklar vardır. Sherlock Holmes'ün "Baker Street Irregulars" kitabı ise de Londra'da sokak çocuklarının var olduğunu kanıtlar.
Nedenleri

Çocukların yaşamlarını sokaklarda sürdürmelerinin çeşitli nedenleri olabilir: Başka seçenekleri olmayabilir. Yetim, terk edilmiş veya aileleri tarafından reddedilmiş olabilirler. İkinci olarak, ailelerinin ihtiyaç duydukları temel gereksinimleri karşılayamaması, kötü muamele veya ihmal yüzünden sokakta yaşamayı seçebilirler. Pek çok çocuk sokaklarda çalışmaktadır çünkü ailelerinin kazançlarına ihtiyaçları vardır. Toplumun temel parçası olan ailenin, fakirlik çekmesi veya parçalanmasının temel nedenleri ekonomik, politik, sosyal ve çevresel olabildiği gibi bunların herhangi bir kombinasyonu da olabilir.
WHO'nun 1993'teki raporunda fenomenin nedenlerinin listesi aşağıdaki gibi sunulmuştur:
Ailenin parçalanması
Silahlı çatışmalar
Ekonomik problemler
Doğal ve yapay felaketler
Kıtlık
Fiziksel ve cinsel istismar
Yetişkinlerce istismar
Göç yoluyla yerinden etme
Kentleşme ve aşırı kalabalık
Kültürel sebepler
Mirastan ya da evlatlıktan çıkarma
HIV/AIDS çocukların yetim kalmasına neden olan başka bir neden olarak bu listeye eklenebilir.
Ülkelere göre > Rusya

Rusya'da, sokak çocukları genellikle, sert kışlarda yeraltı borularında ve kablo hatlarında kendilerine ev bulurlar. Bu yerler evlerin sağladığı sığınak ve daha önemlisi sıcak su ve kalorifer borularının geçtiği boşluklardır
Rusya'da bir milyon sokak çocuğu bulunmaktadır ve dört suçtan birine reşit olmayan gençler karışır. Resmi olarak denetimsiz yaşayan çocukların sayısı 700.000 olmasına karşın gerçek hesaplamalarda 2 ila 4 milyon olduğuna inanılmaktadır.
Ülkelere göre > Hindistan

Dünya'nın yedinci en büyük ve ikinci en kalabalık ülkesi olan Hindistan, 18 milyon olarak tahmin edilen sayısıyla dünyanın en fazla sokak çocuğu barındıran ülkesi olarak bilinmektedir. Ekonomik büyümedeki hızlanmayla, Hindistan gelişmekte olan ülkelerin en hızlı büyüyenlerinden biri haline gelmiştir. Bu durum zengin ve fakir arasında büyük bir fark yaratmıştır ve nüfusun %22'si yoksulluk sınırının altında yaşamaktadır. İşsizlik nedeniyle köyden kente göçün artması, şehir hayatının çekiciliği ve siyasi irade eksikliği nedeniyle Hindistan şu anda dünyada en fazla çocuk işçiye sahip ülkedir.
Hindistan hükümetinin çocuk işçiliğini yasa dışı ilan etmesi gibi bazı düzeltici tedbirleri olmasına rağmen, sokak çocukları yetersiz beslenme, açlık, sağlık sorunları, madde bağımlılığı, hırsızlık, cinsel istismar, polis ve demiryolu otoritelerince taciz ve bunların yanı sıra fiziksel ve cinsel istismar gibi birçok olaya maruz kalmaktadırlar.
Ülkelere göre > Vietnam

Street Educators' Club'ın verilerine göre, Vietnam'daki sokak çocuklarının sayısı 2003 yılında 21,000'den 2007 yılında 8,000'e düştü. Bu sayılar Hanoi'de 1507'den 113'e ve Ho Chi Minh Kenti'nde 8,507'den 794'ye geriledi. Aynı zamanda göçmen çocukların sayısı da artmaktadır. Ancak bu sayı sokak çocuklarının değişen tanımı nedeniyle doğrulanamamaktadır. Bazı uzmanlar Vietnam'da sokak çocukları için birkaç farklı kategoriden söz eder: "evlerinden kaçan  ya da evleri olmayan çocuklar, sokakta uyuyan çocuklar, ailesi ya da gözetmeni ile beraber sokakta uyuyan çocuklar, diğer arkadaşlarıyla oda kiralayan göçmen çocuklar.
Yaklaşık 400 insani yardım kuruluşu ve uluslararası sivil toplum örgütü, özellikle zor koşullarda yaşayan yaklaşık 15.000 çocuk için yardım sağlanmaktadır.
Ülkelere göre > Bükreş, Romanya

Avrupa Konseyi'nin 2000 yılı raporunda yaklaşık olarak Romanya Bükreş'te 1000 sokak çocuğu olduğu belirtilmiştir.
Bazı Romanyalı sokak çocukları, başlıca Batı Avrupa olmak üzere, seks turizminin avı olur ve pek çoğu sınırlı imkânlar nedeniyle tercih ettikleri plastik poşetlerden aurolac teneffüs ederken (Alüminyum bazlı boya, geleneksel odun sobalarını boyamak için kullanır.) görülebilir.
Romanya sokak çocuğu sayısını Avrupa averajının altında bir düşük seviyeye ulaşması için çok ilerleme kaydetmiştir. Sosyo ekonomik koşullardaki iyileşmenin devam etmeseyli bu oranın daha da aşağılara çekileceği tahmin edilmektedir.
Ülkelere göre > Brezilya

Brezilya Federal Hükümeti, 31.992 yetişkinin büyük kentlerde sokakta yaşadığını tahmin etmektedir. Küçükler için ulusal istatistik bulunmamaktadır.
Bir sivil toplum örgütü ile birlikte çeşitli yerel yönetimin hesaplamalarıyla, başkentte 9578 sokak sakininin 18 yaşından küçük olduğu tahmin edilmektedir. Ülke genelinde ise bu sayınının 25.000 olduğu tahmin edilmektedir. Ayrıca çocuklardan daha çok gençlerin sokakta yaşadığı belirtilmiştir.
Brezilya sokaklarında hayatta kalmanın temeli; çöp kutularında ve yığınlarında yiyecek aramak, finansal olarak fayda için ayakkabı boyacılığı, sokak satıcılığı yapmak, hırsızlık, fahişelik, uyuşturucu kaçakçılığı ve sokak sanatçılığı anlamlarını içerir.
Ülkelere göre > Filipinler

"Filipinlerde gençlerin durumu" başlıklı 1998 yılındaki raporda, Filpinler'de yaklaşık 1,5 milyon sokak çocuğu olduğu belirtilmiştir.
Filipinler'de sokak çocuklarının %75'i geceyi ailelerinin yanında ama günün geri kalanında vakitlerini sokaklarda geçirirler. Sokak çocuklarının %25 - %30 kadarı sıklıkla diğer sokak çocuklarıyla birlikte bir tür aile oluştururlar ve bazıları aileleri ve evleriyle bağlantılarını kesintili olarak sürdürebilirler. Burada çocukların % 5 - %10'u tamamen terk edilmiş durumdadır.
Sokak çocukları 10 yaşında gençler olarak sıklıkla Vagrancy Act'a göre, hapsedilirler. Bazen yetişkinlerin olduğu hücrelerde ve ayrıca gardiyanlar tarafından yinelenen fiziksel ve cinsel istismara maruz kalırlar.
Pek çok sokak çocuğu Marcos hükûmeti sırasında seri idam  tehlikesiyle karşı karşıya kalmıştır. İnsan hakları grupları cinayetlerin; sokak çocukları olgusuyla ilgilenmek için yazılı olmayan devlet politikaları olduğunu ve açıkça yerek yetkililer tarafından desteklendiğini, uzun döndemde ölüm mangalarının devlet tarafından kurulduğı şüphelerini güçlendirdiğinii söylemektedirler.
Devlet ve devlet dışı önlemler > Devlet önlemleri

Ergenlik çağına ulaşmadıkları için sokak çocukları yönetimsel konularda herhangi bir fikir belirtemezler. Onlar ne kendi adlarına ne de büyük olasılıkla yabancılaştıkları aileleri vasıtasıyla oy kullanma hakkına sahip değillerdir. Ekonomik bir güçleri de yoktur. Dolayısıyla hükûmetler dikkate almayabilirler.
Sokak çocuklarının hakları, Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşmeyi onaylayan neredeyse tüm dünya devletleri tarafından yok sayılır.