stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Manyetik Uyarım Tedavisi
Seansın süresi

Seansın süresi, hastanın bireysel ihtiyacına göre belirlenir. 5-30 dakika süre ile belirlenen sıklıkta, belirlenen frekans ve şiddette ritmik uygulama yapılır.
Yan etkisi

1985 yılından beri yapılan çalışmalarda hafif baş ağrısı dışında bir yan etkisine rastlanılmamıştır. Avrupa ve Kanada da resmen onaylanmış ve klinik uygulamaya girmiştir. (Tubitak Bilim Teknik, Eylül 2002)
Hastalıklardaki etkisi

Şu anda öncelikle önerilen tedavi alanları; Tedaviye Dirençli Depresyon, Şizofreni ve Obsesif Kompulsif Bozukluk ve Şizofreni ruhsal bozukluklarıdır. Gebelikte, emziren annelerde ve kalp hastalarında kullanılabilmesi, ilaç tedavisine bir üstünlüğü olarak dikkat çekmektedir. (Arch. Gec - Psychiatry. 1999; 56:300-311)
Nörolojide kullanımı

Konuşma Bozuklukları, Epilepsi, Parkinson, Bunam, Migren ve bazı felçlerde kullanılmaktadır.
Çocuklarda kullanımı

Otizm ve hiperaktivite'de kullanım ile ilgili bilimsel çalışmalar sürmektedir.
Uygulanışı

Beynin işlevsel olarak fonksiyonel MRI veya Kantitatif EEG ile görüntülenmesinden sonra uygun görülen alanın belirlenmesi ve o bölgeye uygulanması önerilir. Depresyonda genelde sol ön alın bölgesine bobin yerleştirilir. Ritmik uyarılar verilir. 10-30 dakikalık seanslar halinde 10 seanstan az olmamak üzere uygulanır. Saçların temiz olması dışında bir ön hazırlığa gerek yoktur.
Türkân Örs Baştuğ

| Türkân Örs Baştuğ |
| --- | --- |

Doğum: 1900 Üsküdar, İstanbul
Ölüm: 27 Eylül 1975 (74-75 yaşlarında) İstanbul
Defin yeri: Zincirlikuyu Mezarlığı
Milliyet: Türk
Meslek: Öğretmen, siyasetçi

Türkan Örs Baştuğ (1900, Üsküdar, İstanbul – 27 Eylül 1975, İstanbul), Türk öğretmen ve siyasetçidir.
V. dönem ve VI. dönem TBMM Antalya milletvekilidir. Kadınların Türkiye genel seçimlerinde seçme ve seçilme hakkını elde ettiği 1935 genel seçimlerinde siyasete girerek Türkiye'nin ilk kadın milletvekilleri arasında yer almıştır.
Yaşamı

1900'de Üsküdar'da doğdu. Babası Mehmet Sabri Bey, annesi Abide Hanım´dır. İlk ve ortaöğrenimini Bezmialem Lisesi'nde gördükten sonra  Darülfunun Felsefe şubesinde yükseköğrenim gördü.
On yıl kadar Feyziati (Boğaziçi) Lisesi'nde öğretmenlik ve idarecilik yaptı. Bu dönemde genellikle okulda yatılı kaldı ve öğrencileriyle  sürekli birlikte oldu. Feyziati Lisesi'nde ictimaiyat, ruhiyat, mantık, metafizik dersleri veren Türkan Hanım, 1927'de Kız Muallim Mektebi'nde üç ay, 1930'da da İstanbul Kız Lisesi’nde üç ay felsefe derslerine vekaleten girdi.
Kadınların Türkiye genel seçimlerinde seçme ve seçilme hakkıını elde ettiği 1935 genel seçimlerinde CHP tarafından Antalya milletvekili adayı gösterildi ve 590 seçmenin oyu ile V. dönem Türkiye Büyük Millet Meclisi'ne girdi. 1 Mart 1935'te yemin ederek görevine başladı; 7 Mart 1935'te mazbatasını aldı. 27 Aralık 1938'de görev süresi biten Baştuğ, bir sonraki dönem 3 Nisan 1939'da yeniden milletvekili seçildi.
Milletvekili seçildiği sırada Soyadı Kanunu çıkınca cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Atatürk "Başbuğ benim. Senin soyadın Baştuğ olsun" diyerek kendisine "Baştuğ" soyadını verdi. 1937'de Bekir İzzet Örs ile evlenince "Örs" soyadını aldı. Evliliği 1946´da sona ermiş ve yeniden Baştuğ soyadını almıştır.
Türkan Hanım, TBMM'deki görevi 15 Aralık 1943'te sona erdikten sonra Ankara Atatürk Lisesi felsefe öğretmenliğine atandı. 5 Ekim 1963´te emekli oluncaya kadar öğretmenlik yaptı. 27 Eylül 1975´te İstanbul'da öldü.
Şapsığya

Şapsığya (Adigece: Шапсыгъэ; Rusça: Шапсугия), tarihî Çerkesya'nın vilayetlerinden birisiydi. Şapsığ Çerkesleri bu bölgede yaşıyordu. Bu bölge Çerkesya'nın 3 demokratik bölgesinden birisiydi, monarşi yoktu ve liderler seçimle başa geliyordu.
Tarih > Erken tarih

1427-1453 arasında Kral İnal Çerkesya'yı yönetti. Ölümünün ardından topraklarını bölüştürdü. İnal'ın ölümünden sonra bir süre Şapsığ bölgesi Zihya kontrolünde kaldı. Ardından Ağuçips ittifakına katıldılar ve daha sonra bağımsız oldular.
Tarih > Yakın tarih > Çerkes devrimi

Ana madde: Çerkes Devrimi
1803'te Şapsığ köylüler isyan ederek soyluları alt ettiler ve soyluluk kavramını ortadan kaldırdılar. Bunun ardından Şapsığya soyluluktan ziyade liyakat ile yönetilen bir bölge oldu.
Tarih > Yakın tarih > Rus-Çerkes Savaşı > Çerkes Meclisi

Ana madde: Çerkes Meclisi
Çerkes entelektüelleri ve askerî liderleri arasındaki bir toplantıda yeni bir meclis kurulması gerektiği kararı alınması sonucu 13 Haziran 1861 tarihinde Çerkes Meclisi kuruldu. Meclisin merkezi olarak günümüzde Soçi olarak bilinen Şaçe bölgesi seçildi. Meclis başkanı ve Çerkesya başkanı olarak Gerandıqo Berzeg seçildi. Tüm Çerkesya'nın ortak hükûmeti bu meclis idi. Şapsığların temsilcisi olarak İslam Thauşe seçilmişti.
Tarih > Yakın tarih > Rus-Çerkes Savaşı > Sürgün

Ana madde: Çerkes Soykırımı
"Çerkesleri Çerkesya'dan uzaklaştırma" fikri resmi olarak 10 Mayıs 1862 tarihinde çar tarafından onaylandı. Rus askeri Ivan Drozdov'un anılarına göre, Rus ordusu çoğunlukla Çerkeslerin yaşadığı bölgeleri ayrım gözetmeksizin yok etmeyi tercih etti. Eylül 1862'de bir Çerkes köyüne saldırdıktan ve bazı sakinlerinin ormana kaçtığını gördükten sonra General Yevdokimov ormanı altı saat boyunca bombaladı, ardından hayatta kalan kimsenin kalmadığından emin olmak için ormanı ateşe verdi.
1861'den 1864'e kadar sürgünleri gerçekleştirme sorumluluğu Yevdokimov'a verildi. Yevdokimov'un birlikleri, Çerkes köylerini yok ettikten sonra, kalan Çerkesleri kıyıya kaçmaya zorladı. Kıyıya sürülen Çerkesler burada Osmanlı İmparatorluğu'na gönderilmeyi beklediler. Şapsığların büyük kısmı bu süreçte sürgün edildi.
Tarih > Yakın tarih > Sovyet ve Rus dönemi

1924 yılında Sovyet yönetimi Şapsığ Ulusal Bölgesi’ni kurdu. Tuapse Bölge'nin ilk yönetim merkeziydi.24 Mayıs 1945'te Şapsığ Ulusal Bölgesi Lazarevsk rayonuna dönüştürüldü. 1990 yılında Şapsığlar, Şapsığ Ulusal Bölgesi'nin kuruluşunu yeniden ilan ettiler, ancak bu bölge iki yıl sonra Rusya yönetimi tarafından lağvedildi.
Din

Çerkesler Bizans ve Gürcü etkisi ile MS 3. ve 5. yüzyıllar arasında Hristiyan olmuştu. Şapsığ bölgesi de bu inancı devam ettiriyordu. Ancak Hristiyanlık Çerkesler arasında tam olarak oturmamıştı, yerel pagan din ile karışıp yarı-pagan yarı-Hristiyan bir din haline gelmişti. Meryem Ana hem Tanrı'nın annesi hem de Arılar Tanrıçasıydı. İsa ise Çerkes baş tanrısı Thaşho ile bir olmuştu. Rus-Çerkes Savaşı'nın başlaması ile Hristiyanlık Çerkesler arasında Rus dini olarak görülmeye başlandı kalan Hristiyanlar yavaş yavaş dinlerinden döndü. Bunun sonucunda Hristiyanlık halk arasında ağır tepki görmeye başladı.
1730'larda Şapsığ Çerkesleri İslam'a geçti. Şapsığların Müslüman olmasından rahatsız olan Natuhaylar Şapsığları hain ilan ettiler ve bu sefer bu iki boy arasında savaş çıktı. Yine de eninde sonunda Natuhaylar da Müslüman oldu ve hatta bayraklarına Muhammed'in ismini yazdılar. 1779'da Çerkesya'ya gelen Ferah Ali Paşa'nın teşviki ile Çerkesya'da 85 yeni cami inşa edildi.
Gezgin Tasavvufçular ve Rusya'dan gelen istila tehdidi, Çerkesya'nın İslamlaşma sürecini hızlandırdı. Osmanlı İmparatorluğu'nda yetişen Çerkes alimler de İslam'ın yayılmasında büyük rol oynadı. 1820'lerde Çerkesya'yı ziyaret eden Taitbout de Marigny, Çerkeslerin çoğunlukla Müslüman olduğunu ancak Haç sembolüne de saygı duyduklarını belirtir. 1826'da İslam tüm Çerkesya'nın resmî dini ilan edildi.
Çerkes şövalyesi
Avusturya Komünist Partisi

| Avusturya Komünist Partisi Kommunistische Partei Österreichs |
| --- | --- |

Kısaltma: KPÖ
Genel başkan: Günther Hopfgartner
Genel sekreter: Florian Birngruber
Kuruluş tarihi: 3 Kasım 1918
Önceli: Alman-Avusturya Komünist Partisi
Merkez: Drechslergasse 42 A-1140 Viyana
İdeoloji: Komünizm
Siyasi pozisyon: Aşırı sol
İnternet sitesi
www.kpoe.at
Avusturya
Avusturya Komünist Partisi (Almanca: Kommunistische Partei Österreichs), Avusturya'da komünist bir siyasi partidir.
Tarihçe > Partinin kuruluşu

Avusturya Komünist Partisi'nin Alman-Avusturya Komünist Partisi adı altında kuruluşu 3 Kasım 1918'de Sovyet Ekim Devrimi’nden sonra gerçekleşti. Kuruluş konferansı Viyana Favoriten’de yapıldı.
Komünist partinin ilk dönemi farklı ve kısmen birbiriyle çatışma halinde bulunan gruplardan oluşuyordu: Elfriede Friedländer çevresindeki grup, Franz Koritschoner çevresindeki sol sosyal-demokratlar, I. Dünya Savaşı sırasında Avusturya Sosyaldemokrat Partisi'nden (SPÖ) uzaklaştırılan gençlik derneği üyeleri ve daha sonraları aralarında Karl Tomann ve Johann Koplenig’in de bulunduğu Sovyetler Birliği’nden geri dönen eski savaş tutukluları.
Partinin ilk eylemi 12 Kasım’da cumhuriyetin ilanı nedeniyle yapılan kitlesel gösteri sırasında yapıldı. Parlamentonun önüne üzerinde “yaşasın sosyalist cumhuriyet!” yazılı bir pankart asan komünistler, ayrıca parlamentonun girişinde asılı bulunan kırmızı-beyaz-kırmızı çizgili Avusturya bayrağını indirerek, bayrağın ortasındaki beyaz şeridi çıkarttılar ve kırmızı şeritlerin uçlarını birbirine bağladılar. Böylece kendilerine göre yeni cumhuriyetin bayrağının hangi renkte olması gerektiğini gösterdiler.
Avusturya'da konseylerin (sovyetlerin) oluşması Almanya'nın ve Rusya'nın aksine sadece büyük kentlerle sınırlı kaldı. Ayrıca kurulan Kızıl Muhafızlar kısa süre sonra sosyal-demokrat güvenlik birlikleri içinde eridiler. 12 Kasım 1918'de komünistler tarafından gerçekleştirilen darbe girişimi birkaç saat içinde bastırıldı.
Tarihçe > Birinci Cumhuriyet

Birinci Cumhuriyet döneminde KPÖ sosyal-demokrasiden kopan Josef Frey çevresinde örgütlenen geniş Yeni Sol grubunun 1921'deki katılımına karşın fraksiyon kavgaları nedeniyle etkisiz kaldı. Ulusal parlamentoya giremedi. Ancak Aşağı Avusturya, Yukarı Avusturya, Salzburg ve Steiermark’ta yerel parlamentolara katılabildi. Bununla birlikte KPÖ işsizler hareketinde ve yaklaşan faşizme karşı önemli bir rol oynadı.
1933 yılında KPÖ Engelbert Dollfuß’un yönetimindeki Avusturya Faşizmi tarafından yasaklandı ve çalışmalarını yasadışı olarak sürdürmeye başladı. Zaten parti 1920’lerden beri yeraltı çalışmasına hazırlanıyordu. Sosyal-demokrat partinin de yasaklanmasıyla birçok eski SPÖ taraftarı yeraltında KPÖ ile birlikte çalışmaya başladılar.
KPÖ 12 Şubat 1934’te Sosyal demokratlara yakın Republikanischer Schutzbund’un (Cumhuriyetçi Savunma Birliği) faşizme karşı başlattığı işçi ayaklanmasına aktif bir şekilde katıldı. Ancak ayaklanma başarısız oldu. 1920’li yıllardan itibaren dünya komünist hareketinde hakim olan sosyal-demokrasinin sosyal faşizm olduğu yolundaki tespitlerden vazgeçen KPÖ, Komintern’in 1935’teki 7. kongresindeki temel ilkeleri benimsedi ve kapılarını hayal kırıklığına uğramış sosyal-demokratlara açtı. Şubat ayaklanmasının bastırılmasından sonra kısa süre içinde KPÖ’nün üye sayısı 4.000’den 16.000’e yükseldi.
1930’lu yılların sonlarında KPÖ’nün önemli isimlerinden Alfred Klahr tarafından Alman ulusundan bağımsız bir Avusturya ulusu bulunduğuna dair ilk teorik yaklaşım ortaya atıldı. O zamana kadar birçok sosyal-demokrat için de Alman ulusuna dahil olmak normal kabul ediliyordu. Bu yüzden 1938 yılında Avusturya’nın Hitler Almanya’sı tarafından ilhak edilmesine karşı KPÖ tarihi “Avusturya Halkına!” başlıklı çağrıyla karşı koydu ve birçok siyasi partinin aksine bağımsız bir Avusturya'yı savundu.
Tarihçe > Nazizme Karşı Direniş

Nazizm döneminde KPÖ Avusturya direnişinde önemli bir rol oynadı. Komünistler kısmen Hristiyan demokratlar, Katolikler ve Köylüler gibi eski politik rakipleriyle birlikte mücadele verdiler. Direniş sırasında 2.000'den fazla komünist öldü.
Tarihçe > İkinci Cumhuriyet

Avusturya Cumhuriyeti'nin yeniden kuruluşundan sonra KPÖ Sovyet işgal yönetiminin de desteğiyle ulusal bir öneme kavuştu. Karl Renner’in kurduğu ilk hükümette 10 sosyalist ve 9 Hristiyan sosyal bakanın yanında, 7 tane de komünist bakan görev yaptı. Johann Koplenig yardımcı şansölye, Franz Honner içişleri bakanı ve Ernst Fischer de eğitim bakanı oldu. Ülkenin yeniden kuruluş yıllarında KPÖ “kapitalist yeniden kuruluşa” karşı çıktı ve Marshall Planı’nı reddetti.
25 Kasım 1945’te yapılan ilk serbest genel seçimde sadece 174.257 oy (% 5,42) alan KPÖ sadece 4 üyeyle parlamentoda temsil hakkı kazandı.
Bununla birlikte kimi sanayi ve maden bölgelerinde (Grünbach ve Hüttenberg gibi) KPÖ % 30’dan daha yüksek oy aldı. Karintiya’nın Sloven bölgesinde de yüksek oylara ulaştı. Slovenlerin çoğunlukta olduğu Zell bölgesinde parti % 54,8 oy aldı. Ancak bu pozisyonunu Tito Yugoslavya’sının Sovyetler Birliği ile ilişkilerini kesmesinden sonra sürdüremedi.
Buna karşın Leopold Figl’ın kurduğu hükümet KPÖ’ye bir bakanlık önerdi. Karl Altmann enerji bakanı oldu. Soğuk Savaş’ın başlaması ve Marshall Planı görüşmeleri sonucu 1947’de Altmann bakanlıktan istifa etti ve KPÖ muhalefet partisi haline geldi. 1949 yılındaki genel seçimlerde sosyal-demokratlardan ayrılan Erwin Scharf’ın Sosyalist İşçi Partisi (SAP) ile seçim ittifakı yapan KPÖ 213.066 oy alarak oyların % 5,08’ini elde etti ve 5 sandalye kazandı. Scharf böylece yeniden parlamentoya girdi. 1953 Şubat seçimlerinde de parti Halk Muhalefeti (VO) adıyla 228.159 oy (% 5,28) elde etti ve parlamentoda 4 sandalye kazandı.
Tarihçe > İkinci Cumhuriyet > 1950 Ekim Grevi

26 Eylül-6 Ekim 1950 tarihinde ücret artışlarının iki katı fiyat artışı öngören bir tasarıya karşı büyük bir grev hareketi başladı. Amerikan işgal bölgesinde başlayan grev daha sonra Sovyet işgal bölgesinde ağırlık kazandı. 4 Ekim’de girişilen genel grev başarısız oldu. Sosyalist partiye yakın duran sendika konfederasyonu ÖGB greve karşı çıktı. İnşaat ve Ağaç İşleri Sendikası’nın başkanı Franz Olah’ın örgütlediği grupların uyguladığı terör üzerinde grev sona erdi. KPÖ bu grevde yönetici rol oynadı. İktidarda bulunan Hristiyan demokrat ÖVP ve sosyal demokrat SPÖ koalisyonunun temsilcileri grevi “halk demokrasisi kurmak yolunda bir darbe girişimi” olarak adlandırdılar. Komünistler bu suçlamaları reddettiler. Aslında komünistlerin ulaşmak istedikleri, burjuva-demokratik sistemi bu grev yoluyla istikrarsızlaştırarak yeniden politik önem kazanmaktı. İktidarı hedefleyip hedeflemedikleri günümüzde halen tartışmalıdır. Sendikanın şiddeti kadar Prag darbesinin hemen sonrasındaki greve karşı hükûmetin antikomünist propagandasının da grevin yenilgisinde etkisi oldu. Amerikalılarla çatışma yaşamak istemeyen Sovyet işgal bölgesi yönetimi de grevcilerin beklentilerinin aksine, greve karşı mesafeli durdular.
Tarihçe > İkinci Cumhuriyet > Bağımsızlık Kavgası

Moskova'daki gizli dosyaların kısa süre önce yayınlanmasından sonra KPÖ ile Moskova'daki politbüro arasında yakın ilişki olduğu ortaya çıktı. Partinin lideri Johann Koplenig'in Stalin'le düzenli ilişkisi vardı. Sovyetler'in Avusturya ile ilgili planları ve ayrıca Sovyetler'in böyle bir planı olmamasına karşın, Almanya gibi Avusturya'nın da bölünmesi planı parti içinde tartışıldı, ancak parti tarafından bu proje reddedildi. Böyle bir bölünme Avusturya'nın bir kısmının NATO üyesi olması, Batı Almanya ve İtalya ile bağlantı kurması demekti. Bununla birlikte tarafsız bir Avusturya İsviçre'yle birlikte İtalya ve Avusturya arasında bağımsız bir hat çizecekti.
Böylece KPÖ Sovyetler tarafından bağımsızlığın koşulu olarak öne sürülen tarafsızlık politikasından yana tavır aldı. 15 Mayıs 1955'te imzalanan ve bağımsız Avusturya Cumhuriyeti'nin yeniden kuruluşunu sağlayan devlet sözleşmesi ve 26 Ekim 1955'te parlamentoda bugünkü FPÖ'nün öncüsü olan VdU'ya karşı ÖVP, SPÖ ve KPÖ tarafından sağlanan tarafsızlık kararı mücadelesinde KPÖ aktif bir rol oynadı. Soğuk Savaş'ın doruğuna varmasından sonra KPÖ tarafsızlık politikası yüzünden diğer partiler tarafından vatana ihanetle suçlandı.
Tarihçe > İkinci Cumhuriyet > Zayıflama ve Kriz

Savaş sonrası hızlı ekonomik kalkınma boyunca ve 1955'te işgal döneminin sona ererek İkinci Cumhuriyet'in ilanından sonra KPÖ etkisini yitirmeye başladı. Bu dönemde KPÖ de dünya komünist hareketinin genelinde olduğu gibi Stalin yönelimli bir Marksizm-Leninizm anlayışını savunuyordu. Ancak SBKP’nin 20. Kongresi'nde Kruşçev'in başlattığı Stalin karşıtı yönelim KPÖ'de de karşılık buldu. Parti Stalinizm'den uzaklaştı. Ancak stalinizmin ve buna bağlı sorunların derinlemesine analizine ancak reel sosyalizmin yıkılmasından sonra, 1990'lı yıllardan sonra başlandı.
Daha 1956'da Macaristan’daki ayaklanmanın öncesinde partinin izlediği çizgi KPÖ’yü gerek yerel seçimlerde (Salzburg 1954) gerekse Viyana’daki oy artışına karşın diğer eyaletlerdeki ağır kayıpların yaşandığı 1956 Mayıs genel seçimlerinde başarısızlığa götürdü. Seçimlerin sonunda SAP ve KPÖ birleşti.
Bu dönemde Macaristan’daki ayaklanmayla da bağlantılı olarak partiden kopuşlar başladı. Parti kimi önemli isimlerini kaybetti. Mayıs 1959 seçimlerinde de KPÖ 142.578 oyla (% 3,27) parlamentonun dışında kaldı.
1965 yılında yapılan 19. Kongre’de Franz Muhri partinin yeni başkanı seçildi ve parti Avrupa Komünizmi’ne yöneldi. Gerek bu yönelim, gerekse de partinin 1966 genel seçimlerinde SPÖ yararına seçimlerde aday göstermemesi parti içinde önemli tartışmalara neden oldu. Bu tartışmalar SSCB’nin 1968’de Çekoslovakya’ya askeri müdahalesiyle daha da şiddetlendi. KPÖ önceleri Çekoslovakya müdahalesini eleştirirken, 1971’de görüşlerini değiştirerek Sovyet çizgisini savunmaya başladı. Bu çizgiyi eleştiren eski eğitim bakanı Ernst Fischer partiden uzaklaştırıldı ve ancak 1998’de itibarı iade edildi. Ancak parti içi tartışmaların tek kaynağı Sovyet politikasına yönelik tutum değildi. Avusturya’daki ekonomik ilişkilere ve politikalara yönelik tahmin ve strateji sorunları ile sosyal-demokrasiyle ilişkiler sorunu da bu tartışmalarda önemli bir yer tutuyordu.
Hızla üye kaybeden partinin üye sayısı savaşın hemen sonrasında 150.000 iken 1965’te 36.400’e, 1974’te 20.000’e ve günümüzde de 2.500’e indi.
Tarihçe > İkinci Cumhuriyet > Reel sosyalizmin yıkılışından sonra

1990 Ocak ayında partiyi yenilemek ve hataları ortaya koymak adına Walter Silbermayr ve Susanne Sohn partinin başına geçirildi. Bu ikilinin 1990 genel seçimlerinde sol bir seçim ittifakı kurma çabası başarısız oldu. Parti üyelerinin üçte birini kaybetti. Seçimlerin sonrasında Silbermayr ve Sohn çevresinde bulunan merkez komite üyeleri partinin dağıtılmasını ve partinin “çoğulcu bir sol” harekete dönüşmesini savundular. Ancak bu çizgileri parti içinde karşılık bulmayınca Mart 1991'de görevlerinden çekildiler.
Bu dönemde Avrupa Ekonomik Topluluğu ve Avrupa Birliği karşıtı politika yapan parti, 1990'ların başlarında Avusturya'nın Avrupa Birliği'ne katılımını sıklıkla Hitler Almanyası'nın Avusturya'yı ilhak etmesiyle karşılaştırdılar. Bununla birlikte KPÖ bugün Avrupa Birliği Anayasası'na karşı bir çizgi izlese de, birlikten çıkmayı öncelikli bir hedef olarak görmemekte, uzun vadeli bir seçenek olarak kabul etmektedir. Ayrıca globalleşme karşıtı hareketin bir parçası ve feminist bir parti olarak KPÖ 2004 Avrupa Birliği seçimlerinde LINKE listesiyle birlikte Avrupa Sol Partisi'nin bir parçası olarak aday çıkartmıştır.
Tarihçe > İkinci Cumhuriyet > Novum Kararı ve mali kriz

Doğu Almanya'nin yıkılışından sonra Sosyalist Birlik Partisi'ne (SED) ama aynı zamanda da KPÖ'ye ait olan Novum ihracat şirketinin mal varlığı dava konusu oldu. Bu şirketten elde edilen gelirler KPÖ'nün başlıca mali kaynağıydı. Alman mahkemesinin şirketin mal varlığının SED'e ait olduğuna dair verdiği karar sonucu KPÖ şirketteki malvarlığının tümümü yitirdi.
Böylece partide bir mali kriz baş gösterdi. Parti ücretli çalışan tüm elemanlarını işten çıkarttı ve haftalık yayın organı Volksstimme'yi kapattı. Partinin faaliyetlerine devam etmesi komünistlerin gönüllü faaliyetine bağlı hale geldi. Ayrıca 2003 yılına kadar her yıl geleneksel olarak Viyana Prater'de düzenlenen Volksstimme Festivali de 2004 yılında düzenlenemedi.
Mali sorunlarına çözüm arayışı içindeki Walter Baier yönetimindeki parti yönetimi partiye ait olan, ancak 1990 yılında anarşist gruplarca işgal edilerek bir kültür merkezi haline getirilmiş olan partinin eski merkez binası olan Ernst Kirchweger Haus (EKH) binasını 600.000 Euro'ya sattı. Binayı satın alanlar çok kısa bir süre sonra binayı 1,7 Milyon Euro'ya Viyana Belediyesi'ne devretti. Partinin sol bir kültür merkezinin bulunduğu binayı, binayı kullananlarla görüşmeden ve hatta parti içinde de konuyu tartışmadan satması ülke içinde ve dışındaki sol çevrelerde yoğun bir eleştiriye neden oldu. KPÖ özellikle binanın satılmaması için bütün olasılıkları denememekle eleştirildi. Ayrıca parti yönetimi, binanın satıldığı kişilerin 1970'li yıllarda Neonazi grubu Aktion Neue Rechte üyesi olduklarını bildikleri halde satışı gerçekleştirmekle suçlandı. Parti yönetimi binayı satın alanların Neonazi olduklarını bilmediklerini duyurdu.
Bu gelişmeler üzerine EKH yanlıları, Ocak 2005'te parti çalışanlarının arabalarına, evlerine ve parti merkez binasına yönelik şiddet eylemlerinde bulundular.
Tarihçe > İkinci Cumhuriyet > Parti içi çatışma

1994 yılından itibaren parti içinde partinin başında bulunan Walter Baier çevresiyle ile esas olarak nVs (neue Volksstimme) dergisi çevresinde birleşen muhalefet grubu arasında bir çatışma ortaya çıktı. Muhalefet Baier ekibini revizyonizm ve marksizme ihanetle suçlarken, Baier ekibi de muhalefeti stalinist eğilimler taşımakla suçladı.
2000 yılı yazında parti yönetiminden 12 üye yaklaşan parti kongresi için kurulan siyasi platforma karşı tavır aldılar. Onlara göre platform partinin çoğulcu sol adına nesnel olarak dağılmasına eğilimliydi ve Avusturya ve Avrupa'nın ekonomik ve politik ilişkilerini yeterince tahlil edemiyorlardı. Bu 12 üye merkez yönetimin siyasi platformuna karşıt tezler içeren bir bildiri sundular. Kongre platform kararı vermedi ve geniş bir program tartışması açılmasına karar verdi. Ancak bu tartışma parti içi çatışmalar nedeniyle yapılamadı.
Nisan 2001'de merkez yönetimin internette açılan tartışma forumunu kendilerine yönelik yoğun saldırılar yüzünden kapatması üzerine çatışma keskinleşti.
2002 Ocak ayında Attersee-Çevresi'nin partinin yeniden yapılandırılmasına yönelik bir konsepti yayınlandı. Bu konsept çeşitli parti çalışanlarının görevden alınmasını ve görece Ortodoks-marksist bir çizgiyi savunuyordu. Bunun üzerine partinin ücretli aygıtına dayanan parti yönetimi, parti basını üzerinden “fraksiyonculuk” suçlamasını ön plana çıkarttı.
2002 Mayıs ayında bir grup parti üyesi yayınladıkları açık mektupla Walter Baier'ın istifasını istediler. Gelişmeler üzerine merkez yönetim 32. Parti Kongresi'nin 2002 yılı sonunda yapılmasına karar verdiyse de, genel seçimlerin öne alınması sonucu kongre 2003 başına ertelendi. Kongrede birinde içerikle ilgili, diğerinde kişisel soruların ele alındığı iki oturum düzenledi.
İlk oturumda 27 Nisan 2003'te uzlaşma olarak Manfred Groß’un “KPÖ neyi savunuyor?” başlıklı metni üzerinde anlaşma sağlandı. 1997 yılında açıklanan kadın programının geçersiz ilan edilmesi önerisi çoğunluk tarafından reddedildi. Yine kongre katılımcıları stalinizmin reddedilmesini kabul etti. Partinin Avrupa Birliği'ne yönelik eleştirel tutumu güçlendirilirken sadece Birlik'ten çıkılmasına yönelik talepte bulunmak indirgemeci bulunarak reddedildi.
İkinci oturumda Walter Baier'ın karşısında KPÖ Tirol eyalet başkanı Manfred Eber ve kadın eşbaşkan Heidemarie Ambrosch'un yerine KPÖ Tirol çalışanı Petra Stöckl aday oldu. Baier 204'e karşı 183 oyla Eber'i geri bırakırken, Stöckl 197'ye karşı 188 oyla Ambrosch'a karşı üstünlük sağladı. Böylece partinin iki eşbaşkanı karşıt gruplardan seçilmiş oldu.
Şiddetlenen çatışma sonucu merkez yönetimde bulunan 4 Baier karşıtı görevlerinden ayrıldılar. Buna karşın kadın toplantısının önerisi üzerine Margit Kain istifa eden Stöckl'ın yerine eşbaşkan olarak atandı.