stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
1989 Tiananmen Meydanı protestoları
Adlandırma

Olaylara adını veren yer, başlangıç noktası niteliğindeki Pekin'deki Tiananmen Meydanı'dır. Bazı tarihçiler ise yaşananlar için “Pekin Katliamı” tabirini kullanmaktadır.
Çincede olaylar, daha çok “4 Haziran Hareketi” ya da “4 Haziran Vakası” olarak anılmaktadır. İlk ifade, aynı yerde daha önce meydana gelen diğer iki büyük protesto hareketi düşünüldüğünde bilimsel adlandırma ile tutarlılık gösterir: 1919 yılındaki 4 Mayıs Hareketi ve 1976'daki 5 Nisan Hareketi. Kimi yerlerde 4 Haziran Hareketi denilince, Pekin'e ilave olarak bütün ülkede düzenlenen gösteriler kastedilir.
Arka plan

1978'den itibaren Deng Xiaoping, Mao tarafından kurulan sistemi esnetecek tarzda, siyasi liberalleşmeyi ve pazar ekonomisine tedrici geçişi öngören bir dizi ekonomik ve siyasi reform gerçekleştirdi. Bu ekonomik ve siyasi reformlar, 1989 yılı geldiğinde iki grubu hükûmetle karşı karşıya getirdi.
Birinci grupta, reformların yeterince ileri götürülmediğini ve Çin'de siyasal sistemin reformdan geçmesi gerektiğini, ekonomik reformların yalnızca çiftçilerle fabrika işçilerini etkilediği için entelektüellerin gelirlerinin reformlardan yarar gören bu kesimlere göre daha geriden geldiğini düşünen öğrenciler ve aydınlar bulunuyordu. Ayrıca Çin Komünist Partisi'nin elinde tuttuğu siyasal ve toplumsal yetkiler hakkında endişe duyuyorlardı. Ve bu grup, Mihail Gorbaçov tarafından glasnost adlı siyasal liberalizasyon sürecine şahit olmuştu. İkinci grupta ise, toplumsal ve siyasal reformların fazla ileri gittiğini düşünen kent sanayi işçileri bulunuyordu. Ekonomi üzerindeki kontrolün gevşetilmesi kendi yaşamlarını tehdit eden enflasyona ve işsizliğe neden olmaya başlamıştı.
1989 Tiananmen Meydanı protestoları büyük ölçüde Çin Komünist Partisi eski genel sekreteri Hu Yaobang'ın ölümüyle ateşlendi. Hu Yaobang'ın Genel Sekreterlikten “istifası” 16 Ocak 1987'de halka duyurulmuştu. 1987 öğrenci protestoları sonrasında Hu'nun “hızlı reformlar ve Maoist aşırılıkları küçümseme” yönündeki açık yürekli çağrıları, onu Deng'in ve diğerlerinin gözünde uygun bir günahkeçisi haline getirmişti (Spence 1999, 685). Merkez Komite tarafından yayınlamaya zorlandığı istifası aynı zamanda “küçük düşürücü öz eleştiri” idi. Hu'nun 15 Nisan 1989'da kalp krizi yüzünden ani ölümü, öğrencilere, sadece merhum Genel Sekreter'in yasını tutmak için değil, ayrıca “itibarının iadesi” isteklerini dillendirmek ve 1986 – 1987 yıllarının önemli meselelerine ve hatta 1978 – 1979 protestolarına bir kez daha dikkat çekmek için bir araya gelmeleri yönünde mükemmel bir fırsat sundu (Spence 1999, 697).
Olayların başlangıcı

Başlangıçta protestolar küçük çaplıydı ve Hu Yaobang için yas tutma ve partinin onunla ilgili resmi görüşünü gözden geçirme talebi biçimindeydi. Polisle öğrencilerin karşı karşıya geldiği haberleri yayıldıktan sonra gösteriler ivme kazandı. Öğrencilere göre Çin medyası, onların etkinliklerinin özünü çarpıtıyordu ve bu durum gösterilere katılımı arttırıyordu. Hu'nun cenazesinde büyük bir öğrenci kalabalığı Tiananmen Meydanı'nda toplandı ve Hu'nun siyasal rakibi sayılan Başbakan Li Peng ile görüşmek istedi. Ne var ki bu isteklerini gerçekleştiremediler. Bununla birlikte öğrenciler Pekin'deki üniversitelerde boykot çağrısında bulundular. 26 Nisan'da Halkın Günlüğünde yayınlanan bir yazıda ve hemen altında Deng tarafından verilen bir demeçte öğrenciler iç kargaşalık çıkarmakla suçlandılar. Bu ifade öğrencileri öfkelendirdi ve 29 Nisan'da yaklaşık 50,000 öğrenci Pekin sokaklarında bir araya geldi ve yetkililerin yaptığı bastırma uyarısını göz ardı etti ve hükûmetin demeci geri almasını talep etti.
Pekin'de üniversite öğrencilerinin büyük bir bölümü, arkalarına öğretmenlerinin ve aydınların da desteğini alarak gösterilere katıldı. Öğrenciler Komünist Parti'nin denetimi altındaki resmi öğrenci örgütlerini reddedip kendi özerk örgütlerini kurdu. Öğrenciler kendilerini Çin yurtseverleri ve 1919'un “bilim ve demokrasi” için 4 Mayıs Hareketi'nin mirasçıları olarak görüyordu. Protestolar ayrıca, Dörtlü Çetenin alt edilmesiyle sonuçlanan 1976'nın Tiananmen Meydanı Protestoları'nın hatıralarını da canlandırmıştı. Öğrenciler tarafından demokrasinin savunucusu olarak görülen Hu'nun anısına eylemler olarak başlayan gösteriler aşama aşama, siyasal çürümeye karşı protestolardan basın özgürlüğü taleplerine ve Komünist Partisi'nin ve Çin'in “de facto” lideri Deng Xiaoping'in iktidarına bir son verilmesine ya da reforme edilmesine kadar vardı. Diğer şehirlerdeki öğrencilerle ve işçilerle iletişim ve bağ kurmakta kısmen başarılı olan girişimlerde bulunuldu.
Her ne kadar ilk gösteriler, Deng reformlarının yeterince ileri gitmediğine ve Çin'in siyasal sisteminin reformdan geçmesi gerektiğine inanan öğrencilerden ve aydınlardan gelse de, kısa zamanda reformların fazla ileri gittiğine inanan kentli işçileri de içine aldı. Bu durumun nedeni protestoların öncülerinin yozlaşma üzerine yoğunlaşmalarıydı ki bu iki grubu birleştirdi.
Katılımcıları esas itibarıyla öğrencilerden ve aydınlardan oluşan 1987'deki gösterilerden farklı olarak, 1989 gösterileri artan enflasyonun ve yozlaşmanın tetiklediği kentli işçilerden yoğun destek gördü. Pekin'de onları çok sayıda insan destekledi. Anakaradaki Urumçi, Şangay ve Çongkin gibi şehirlerde ve daha sonra da Hong Kong, Tayvan ve Kuzey Amerika ve Avrupa'daki Çin topluluklarında da benzer rakamlara ulaşıldı.
Protestolar tırmanıyor > Protestolar ülke çapına yayılıyor

Hareketin başlangıcında, Çinli haber kuruluşları, özgür ve gerçek haberler yapmakta nadir görülen bir fırsata sahipti. Haber kuruluşlarının çoğu, merkezi ve yerel hükûmetin denetim eksikliğine bağlı olarak, istediklerini yayınlamakta ve yazmakta serbesttiler. Haberler ülkede hızla yayıldı. Çinli haber kuruluşlarının yayını üzerine, İç Moğolistan şehirleri de dahil, 400'ün üzerinde şehirde öğrenciler ve işçiler gösteriler düzenledi. Meydandaki protestolara katılmak için insanlar Pekin'e hareket ediyordu.
Protestolar tırmanıyor > Protestolar ülke çapına yayılıyor > Şangay

Şangay'daki üniversite öğrencileri de Hu Yaobang'ı anmak ve kimi hükûmet politikalarını protesto etmek için sokaklara döküldü. Çoğu kez bu gösteriler üniversitelerin Çin Komünist Partisi komitelerinden destek gördü. Dönemin Şehir Parti Sekreteri Jiang Zemin, gösterici öğrencilere kolunda beyaz bant olduğu halde seslendi ve 1949 öncesinde ajitatörlük yapmış bir öğrenci olarak onları anladığını ifade etti. Diğer taraftan da vakit kaybetmeden sokakları kontrol altına almalarını için polisi gönderdi ve öğrencileri destekleyen Komünist Parti liderlerini tasfiye etmek üzere harekete geçti.
Şangay'ın “Dünya Ekonomisi” gazetesi, bir yazı işleri toplantısında, 19 Nisan'da Hu hakkında bir anma bölümü yayınlamayı kararlaştırdı. 20 Nisan'da Şangay şehir hükûmetinin durumdan haberi oldu ve Jiang haberdar edildi. Jiang, anma bölümünün sansürlenmesi emrini verdi, ne var ki gazete çoktan basılmış ve dağıtılmıştı. 26 Nisan'da “Halkın Günlüğü”, öğrenci gösterilerini kınayan sayısını çıkardı. Jiang bunu bir işaret olarak kabul etti ve “Dünya Ekonomisi” gazetesinin yazı işleri müdürünü görevinden aldı. 1989 protestolarının ardından iktidara doğru hızla yükselişi, bu iki meseledeki iş bitirici tavrına bağlanmaktadır.
Protestolar tırmanıyor > Protestolar ülke çapına yayılıyor > Hong Kong

Hong Kong'da yerel halktan pek çok kişi gösterilere katıldı. 27 Mayıs 1989'da “Çin'e Adanan Demokrasi Şarkıları” adlı etkinlikte yaklaşık 300,000 kişi Victoria Park'ta bir araya geldi. Tayvanlı ve Hong Konglu pek çok ünlü, şarkılar söyledi ve Pekin'deki öğrencilere desteklerini gösterdi.
Gösterilerin bastırılması

Hükûmetin 20 Mayıs'ta sıkıyönetim ilan etmesine karşın, protestocu kalabalık ordunun Pekin'e girişini engelledi ve akabinde ordu geri çekilme emri aldı. Bu sırada gösteriler devam ediyordu. Açlık grevi üçüncü haftasını dolduruyordu ve hükûmet ölümler başlamadan meseleyi çözme kararına vardı. Komünist parti liderleri arasındaki tartışmanın ardından, krizin çözümü için askerî güç kullanılması emredildi ve öğrencilere verdiği destek üzerine Zhao Ziyang siyasi liderlikten el çektirildi. Ve Komünist Partisi, olaylar daha fazla tırmanmadan duruma el koymaya karar verdi.
Şehrin kontrolünü el almaları için Halk Kurtuluşu Ordusu'nun 27. ve 28. ordularından askerler ve tanklar gönderildi. 27. ordunun başında Yang Shangkun'a bağlı bir kumandan bulunuyordu.
Pek çok Pekinli, birliklerin şehre girişine aktif olarak karşı durdu. Protestocular halk otobüslerini ateşe verip, ordunun ilerleyişini durdurmak için barikat malzemesi olarak kullandı. Öğrenciler araçlarla barikatlar oluştururken, ordu da göz yaşartıcı gaz, tüfek ve tank kullanarak sokakları temizlemeye çalışıyordu. Meydana bağlanan sokaklarda çatışmalar bu şekilde devam etti. Askerlerle kalabalık arasındaki tarafsız bölgede kalan pek çok yaralı, çekçek sürücüleri tarafından hastanelere taşındı. Meydana düzenlenen saldırının ardından, canlı televizyon yayınında, barikatların etrafında ya da bulvarlarda toplanmış, hükûmetin tavrını protesto etmek için siyah kolluk takan insanlar görülüyordu. Bu sırada HKO, öğrencilerin peşine düşerek ve üniversite bölgesini tecrit ederek şehrin çevresinde sistematik olarak kontrol noktaları kuruyordu.
Meydanda ise, barışcıl bir şekilde geri çekilmek isteyenlerle meydanda kalmak isteyenler arasında bir tartışma yaşanıyordu. Meydan üzerindeki saldırı, farklı yönlerden yaklaşan zırhlı kariyerlerle ve süngü takmış birliklerle 3 Haziran günü saat 22:30'da başladı. Bu kariyerler ileriye ve yanlara doğru ateş açarak ve bu sırada muhtemelen kendi askerlerini de vurarak yol boyunca ilerlediler. BBC muhabiri Kate Adie meydanda “rastgele ateş” açıldığından söz etti. Otobüslere sığınmaya çalışan öğrenciler, askerler tarafından dışarı çıkarılıp kalın sopalarla dövüldü. Meydanı terk etmeye çalışan öğrenciler bile askerler tarafından durdurulup dövüldü. Kariyerlere karşı zayıf ve güçsüz barikatların oluşturulmaya çalışıldığı meydanda, protestonun öncülerinin, yaklaşan askerlere karşı (molotofkokteyli gibi) silahları kullanmamaları için öğrencilere “yalvardıkları” söyleniyordu. Bu sırada, “Neden bizi öldürüyorsunuz?” diye bağırarak, pek çok öğrenci vuruldu. Ertesi sabah 5:40'ta Meydan boşaltılmıştı.
Günümüz > ABD - AB silah ambargosu

Amerika Birleşik Devletleri bu olaylar üzerine Çin Halk Cumhuriyetine silahlarını halka karşı kullandığı için ambargo koymuştur
Popüler kültür

Generals isimli oyunda meydan bombalanmıştır.
1953'te Hu Yaobang, Zhu De ve Liao Chengzhi İkinci Ulusal Gençlik Ligi Kongresi'ne katıldı.
19 Mayıs 1989, Zhao Ziyang konuşurken. Arkasında (siyahlı, sağdan ikinci) eski başbakan Wen Jiabao
Tiananmen kapısından Meydanın görünüşü, 2004
İsrail-Filistin çatışması

İsrail-Filistin çatışması, Filistin ile İsrail Silahlı Kuvvetleri arasında Filistin topraklarında devam eden silahlı çatışmadır. Başta 1897 Birinci Siyonist Kongresi ve 1917 Balfour Deklarasyonu olmak üzere, Filistin'deki bir Yahudi vatanına ilişkin iddiaların kamuoyuna duyurulması, bölgede erken gerilim yarattı. O zamanlar, Yahudi göçü önemli ölçüde artmasına rağmen, bölgedeki Yahudi nüfusu çok azdı. İngiliz hükûmetine "Filistin'de Yahudi halkı için ulusal bir yuva kurulması" için bağlayıcı bir yükümlülük içeren Filistin Mandası'nın kurulması ardından gerilim, Yahudiler ve Araplar arasında çatışmaya dönüştü. Erken çatışmayı çözme girişimleri, 1947 Birleşmiş Milletler Filistin Bölme Planı ve daha geniş Arap-İsrail çatışmasının başlangıcı olan 1947-1949 Filistin savaşıyla sonuçlandı. İsrail-Filistin süregelen durumu, 1967 Altı Gün Savaşı'nda İsrail'in Filistin topraklarını işgal etmesiyle başladı.
Uzun vadeli bir barış sürecine rağmen, İsrailliler ve Filistinliler nihai bir barış anlaşmasına varamadılar. 1993-95 Oslo Anlaşmalarıyla iki devletli çözüme doğru ilerleme sağlandı, ancak bugün Filistinliler, Gazze Şeridi'nde ve Batı Şeria'daki 165 mıntıkada İsrail askeri işgaline maruz kalmaya devam ediyor. Dünya çapında tarihi, kültürel ve dini ilgi alanları açısından zengin bir bölgede yaşanan çatışmanın şiddeti, tarihi haklar, güvenlik sorunları ve insan haklarıyla ilgili çok sayıda uluslararası konferansa konu olmuş ve genel olarak turizmi engelleyen bir etken olmuştur. İsrail'in 1948'de kurulmasından sonra bağımsız bir Filistin devletinin kurulmasını içeren iki devletli bir çözüme aracılık etmek için birçok girişimde bulunuldu. 2007'de, bir dizi ankete göre, hem İsraillilerin hem de Filistinlilerin çoğunluğu, anlaşmazlığı çözmek için iki devletli çözümü başka bir çözüme tercih etti.
Tarihi > 1948 Arap-İsrail Savaşı

Ana madde: 1948 Arap-İsrail Savaşı
14 Mayıs 1948'de İsrail Devleti'nin Kuruluş Bildirgesi'nin ardından Arap Birliği, Filistinli Araplar adına müdahale etmeye karar vererek kuvvetlerini eski İngiliz Filistini'ne soktu ve 1948 Arap-İsrail Savaşı'nın ana safhasını başlattı. Yaklaşık 15.000 kişinin öldüğü savaş, 1949'da ateşkes anlaşmasıyla sonuçlandı. İsrail eski manda topraklarının çoğunu elinde tuttu; Ürdün, Batı Şeria'yı işgal etti ve daha sonra ilhak etti, Mısır ise 22 Eylül 1948'de Arap Birliği tarafından Tüm Filistin Hükûmeti'nin ilan edildiği Gazze Şeridi'ni ele geçirdi.
Tarihi > 1956 Arap-İsrail Savaşı

Ana madde: Süveyş Krizi
1950'ler boyunca Ürdün ve Mısır, Filistinli Fedai militanlarının İsrail'e yönelik sınır ötesi saldırılarını desteklerken, İsrail de ev sahibi ülkelerde kendi misilleme operasyonlarını yürüttü. 1956 Süveyş Krizi, İsrail'in Gazze Şeridi'ni kısa süreli işgali ve Tüm Filistin Hükûmeti'nin sürgüne gönderilmesiyle sonuçlandı ve daha sonra İsrail'in geri çekilmesiyle yeniden kuruldu. Tüm Filistin Hükûmeti, 1959 yılında Mısır tarafından tamamen terk edildi ve Filistin ulusal hareketinin aleyhine olacak şekilde resmen Birleşik Arap Cumhuriyeti ile birleştirildi. Gazze Şeridi daha sonra Mısırlı askeri yöneticinin otoritesi altına girerek fiili bir askeri işgal haline geldi. Ancak 1964 yılında Yaser Arafat tarafından yeni bir örgüt, Filistin Kurtuluş Örgütü (FKÖ) kuruldu. Örgüt kısa sürede Arap Birliği hükûmetlerinin çoğunun desteğini kazandı ve Arap Birliği'nde bir sandalye elde etti.
Tarihi > 1967 Arap-İsrail Savaşı

Ana madde: 1967 Arap-İsrail Savaşı
1967'deki Altı Gün Savaşı, İsrail'in Batı Şeria'nın askeri kontrolünü Ürdün'den ve Gazze Şeridi'nin askeri kontrolünü Mısır'dan alması nedeniyle Filistin milliyetçiliği üzerinde önemli bir etki yarattı. Sonuç olarak, FKÖ sahada herhangi bir kontrol sağlayamadı ve yüz binlerce Filistinlinin yaşadığı Ürdün'de karargâhını kurdu ve Karameh Muharebesi'ni de içeren Yıpratma Savaşı sırasında Ürdün ordusunu destekledi. Ancak Ürdün'deki Filistin üssü, 1970'teki Ürdün-Filistin iç savaşıyla birlikte çöktü. FKÖ'nün Ürdünlüler tarafından yenilgiye uğratılması, Filistinli militanların çoğunun Güney Lübnan'a taşınmasına neden oldu ve burada kısa sürede geniş alanları ele geçirerek "El Fetih Ülkesi" olarak adlandırılan bölgeyi oluşturdular.
Tarihi > 1973 Arap-İsrail Savaşı

Ana madde: 1973 Arap İsrail Savaşı
6 Ekim 1973'te, çoğunluğu Mısır ve Suriye'den oluşan Arap güçlerinden oluşan bir koalisyon, Yahudilerin kutsal günü olan Yom Kippur'da İsrail'e sürpriz bir saldırı başlattı. Mısır ve Suriye, 1973 öncesinde üzerinde anlaşmaya varılan ateşkes hatlarını ihlal etti. Mısır özellikle Süveyş Kanalı'nı çevreleyen bölgenin çoğunu yeniden işgal etmeye çalışırken, Suriye ile cephe hattı esas olarak kuzeyde Golan Tepeleri'nde bulunuyordu. Savaş, İsrail'in zaferiyle sonuçlandı ve her iki taraf da büyük kayıplar verdi.
Tarihi > 1982 Lübnan Savaşı

Ana madde: 1982 Lübnan Savaşı
Güney Lübnan'daki Filistin isyanı, 1970'lerin başında zirveye ulaştı, çünkü Lübnan İsrail'in kuzeyine saldırılar düzenlemek ve dünya çapında uçak kaçırma kampanyaları başlatmak için bir üs olarak kullanıldı ve bu da İsrail'in misillemesini çekti. Lübnan İç Savaşı sırasında Filistinli militanlar İsrail'e karşı saldırılar düzenlemeye devam ederken Lübnan içindeki muhaliflerle de mücadele ettiler. 1978'de Sahil Yolu katliamı, İsrail'in Litani Operasyonu olarak bilinen geniş çaplı işgaline yol açtı. Ancak İsrail güçleri kısa sürede Lübnan'dan çekildi ve İsrail'e yönelik saldırılar yeniden başladı. 1982 yılında Filistinliler tarafından diplomatlarından birine düzenlenen suikast girişiminin ardından İsrail hükûmeti Lübnan İç Savaşı'nda taraf tutmaya karar verdi ve 1982 Lübnan Savaşı başladı. İsrail için ilk sonuçlar başarılıydı. Filistinli militanların çoğu birkaç hafta içinde yenilgiye uğratıldı, Beyrut ele geçirildi ve Yaser Arafat'ın kararıyla FKÖ karargahı, Haziran ayında Tunus'a tahliye edildi.
Tarihi > Birinci İntifada

Ana madde: Birinci İntifada
İlk Filistin ayaklanması, 1987 yılında artan saldırılara ve bitmek bilmeyen işgale bir yanıt olarak başladı. 1990'ların başında, 1982 Mısır-İsrail barış antlaşmasının başarısı ışığında çatışmayı çözmeye yönelik uluslararası çabalar başladı. Nihayetinde İsrail-Filistin barış süreci, 1993 Oslo Anlaşmaları ile sonuçlandı ve FKÖ, Tunus'tan taşınarak Batı Şeria ve Gazze Şeridi'nde Filistin Ulusal Yönetimi'ni kurdu. Barış süreci aynı zamanda Filistin toplumunun Hamas ve Filistin İslami Cihat gibi radikal İslami unsurları arasında önemli bir muhalefetle karşılaştı ve bunlar derhal İsraillileri hedef alan bir saldırı harekâtı başlattı. Yüzlerce can kaybının ve hükûmet karşıtı radikal propaganda dalgasının ardından İsrail Başbakanı Rabin, barış girişimine karşı çıkan aşırı sağcı bir İsrailli tarafından öldürüldü. Bu olay barış sürecine ciddi bir darbe vurdu ve 1996'da yeni seçilen İsrail hükûmeti geri adım attı.
Tarihi > İkinci İntifada

Ana madde: İkinci İntifada
Birkaç yıl süren başarısız müzakerelerin ardından çatışma, Eylül 2000'de İkinci İntifada olarak yeniden patlak verdi. Filistin Ulusal Güvenlik Kuvvetleri ile İsrail Savunma Kuvvetleri arasında açık bir çatışmaya dönüşen şiddet olayları 2004/2005 yılına kadar sürdü ve yaklaşık 130 kişinin ölümüne yol açtı. 2005 yılında İsrail Başbakanı Şaron, İsrailli yerleşimcilerin ve askerlerin Gazze'den çıkarılması emrini verdi. İsrail ve Yüksek Mahkemesi, Gazze'de "yaşananlar üzerinde etkili bir kontrolü olmadığını" söyleyerek işgale resmen son verdiğini ilan etti. Ancak Birleşmiş Milletler, İnsan Hakları İzleme Örgütü ve diğer birçok uluslararası kuruluş ve STK, İsrail'in Gazze Şeridi'nin hava sahasını, karasularını kontrol etmesi ve Gazze'ye hava veya deniz yoluyla giren veya çıkan insanların veya malların hareketini kontrol etmesi nedeniyle İsrail'i Gazze Şeridi'nin işgalci gücü olarak görmeye devam etmektedir.
Tarihi > Hamas-Fetih bölünmesi

Ana madde: Gazze Muharebesi (2007)
2006 yılında Hamas, Filistin parlamento seçimlerinde %44'lük çoğunluk kazandı. İsrail, Hamas'ın daha önceki İsrail-Filistin anlaşmalarını kabul etmemesi, şiddetten vazgeçmemesi ve İsrail'in var olma hakkını tanımaması halinde ekonomik yaptırımlara başlayacağını söyledi ve Hamas tüm bunları reddetti. El Fetih ve Hamas arasındaki Filistin iç siyasi mücadelesinin Gazze Muharebesi'ne (2007) dönüşmesinin ardından Hamas, bölgenin kontrolünü tamamen ele geçirdi. 2007'de İsrail, Gazze Şeridi'ne deniz ablukası uyguladı ve Mısır'la işbirliği yaparak Mısır sınırına kara ablukası uygulanmasına izin verdi.
İsrail ve Hamas arasındaki gerilim, İsrail'in Gazze'ye yönelik Dökme Kurşun operasyonunu başlattığı ve binlerce sivilin ölümüne ve milyarlarca dolarlık zarara yol açtığı 2008 yılının sonlarına kadar tırmandı. Şubat 2009'da taraflar arasında uluslararası arabuluculukla bir ateşkes imzalandı, ancak işgal ve küçük ve düzensiz şiddet patlamaları devam etti.
2011 yılında Filistin Yönetimi'nin tam egemen bir devlet olarak BM üyeliği kazanma girişimi başarısız oldu. Hamas kontrolündeki Gazze'de İsrail'e yönelik tek tük roket saldırıları ve İsrail'in hava saldırıları devam etmektedir. Kasım 2012'de Filistin'in BM'deki temsilciliği üye olmayan gözlemci devlet statüsüne yükseltildi ve görev unvanı "Filistin (FKÖ tarafından temsil edilen)" yerine "Filistin Devleti" olarak değiştirildi. 2014 yılında İsrail ve Gazze arasında 70'in üzerinde İsrailli ve 2000'in üzerinde Filistinlinin hayatını kaybettiği İsrail-Gazze çatışması daha meydana geldi.
Tarihi > İsrail'de aşırı sağ hükümeti

Kasım 2022'de, Binyamin Netanyahu liderliğindeki ve aşırı sağcı politikacıları içermesiyle dikkat çeken bir koalisyon hükûmeti olan 37. İsrail Hükûmetinin seçilmesiyle birlikte, Ocak 2023 Cenin saldırısı, Haziran 2023 Cenin saldırısı gibi olaylarla çatışmadaki şiddet arttı, Temmuz 2023 Cenin saldırısı, 2023 Neve Yaakov çatışması, 2023 Mescid-i Aksa çatışmaları, Mayıs 2023 Gazze-İsrail çatışmaları ve 2023 Hamas-İsrail savaşının yanı sıra Filistinlilerin siyasi şiddeti 2023 yılında 2005'ten bu yana en yüksek ölü sayısına ulaşılmasına neden oldu.
Barış süreci > Oslo Anlaşmaları (1993, 1995)

1993 yılında İzak Rabin liderliğindeki İsrailli yetkililer ve Yaser Arafat liderliğindeki Filistin Kurtuluş Örgütü'nden Filistinli liderler, Oslo barış süreci olarak bilinen süreç aracılığıyla barışçıl bir çözüm bulmaya çalıştılar. Bu süreçte önemli bir dönüm noktası Arafat'ın İsrail'in var olma hakkını tanıdığını bildiren mektubuydu. 1993 yılında Oslo Anlaşmaları gelecekteki İsrail-Filistin ilişkileri için bir çerçeve olarak tamamlandı. Oslo anlaşmasının özü, İsrail'in barış karşılığında Filistin topraklarının kontrolünü kademeli olarak Filistinlilere devretmesiydi. Oslo süreci hassas bir süreçti ve inişli çıkışlı bir şekilde ilerledi. Kasım 1995'te İzak Rabin'in öldürülmesiyle bir dönüm noktası yaşayan süreç, Arafat ve Ehud Barak'ın Temmuz 2000'de Camp David'de anlaşmaya varamamasıyla çözüldü. ABD Başkanı Bill Clinton'ın Arap-İsrail İşlerinden sorumlu özel yardımcısı Robert Malley, Barak'ın Arafat'a resmi bir yazılı teklifte bulunmadığını, ancak ABD'nin İsrail tarafınca dikkate alınan ancak Arafat tarafından yanıtsız bırakılan barış konseptleri sunduğunu doğrulamıştır: "Filistinlilerin temel başarısızlığı, Camp David zirvesinin başından itibaren ne Amerikan fikirlerine evet diyebilmeleri ne de kendilerine ait mantıklı ve spesifik bir karşı öneri sunabilmeleridir". Sonuç olarak, değerlendirilen önerilere ilişkin farklı açıklamalar bulunmaktadır.
Şu anda doğrudan müzakere yapan iki parti, Benjamin Netanyahu liderliğindeki İsrail hükûmeti ve Mahmud Abbas başkanlığındaki Filistin Kurtuluş Örgütü (FKÖ). Resmi müzakerelere Amerika Birleşik Devletleri, Rusya, Avrupa Birliğive Birleşmiş Milletlerden oluşan özel bir elçi tarafından temsil edilen Orta Doğu Dörtlüsü olarak bilinen uluslararası bir birlik aracılık eder. Arap Birliği, alternatif bir barış planı öneren bir diğer önemli aktör. Arap Birliği'nin kurucu üyesi Mısır, tarihsel olarak kilit bir katılımcı olmuştur. 1988'de Batı Şeria'daki iddiasından vazgeçen ve Kudüs'teki Müslüman kutsal türbelerinde özel bir role sahip olan Ürdün de önemli bir katılımcı oldu.