stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
II. Catherine (Latin imparatoriçesi)
Hayatı > Ahaya

1333'te Catherine'in oğlu Robert, amcası Gravinalı Johan ile yaptığı bir anlaşma sonucu Ahaya Prensliği'ni aldı. Ancak on üç yaşındaki çocuk tek başına hüküm sürmek için çok genç kabul edildi ve annesi II. Catherine, naip oldu. Önceleri vekiller aracılığıyla yönetimi sağlayan Catherine, 1338 yazında bir filo ile ve tüm maiyetiyle birlikte Ahaya'ya giderek yönetimde aktif bir rol üstlendi. Ayrıca II. Nikeforos Orsini'nin, Bizans imparatoru III. Andronikos Palaiologos'a karşı hak iddia etme girişimini destekledi.
Hayatı > Son yılları

Catherine'in Ahaya'daki naipliği, Robert'ın 1341'de erişkin olmasıyla sona erdi. Ekim 1346'da Napoli'de öldü ve oğlu Robert, II. Robert adıyla Latin imparatoru oldu.
Ayrılık Çeşmesi

| --- | --- |
Ayrılık Çeşmesi (Temmuz 2019)

Diğer ad(lar): Ahmed Ağa Çeşmesi
Genel bilgiler
Mimari tarz: Klasik Osmanlı mimarisi
Konum: Kadıköy, İstanbul, Türkiye
Koordinatlar: 40°59′54″K 29°01′48″D﻿ / ﻿40.99833°K 29.03000°D﻿ / 40.99833; 29.03000
Yaptıran: Gazanfer Ağa
Tamamlanma: 17. yüzyıl
2018'de tamamlanan onarımda 3 yalak ortaya çıkarıldı.
Ayrılık Çeşmesi (Ahmed Ağa Çeşmesi ve Söğütlü Çeşme olarak da biinir),  İstanbul'un Kadıköy ilçesi Rasimpaşa mahallesi sınırları içinde kalan tarihî bir meydan çeşmesidir.
Geçmişte surre alaylarının, doğu yönüne sefere çıkan Osmanlı ordusunun ve kervanların uğurlandığı Haydarpaşa çayırının kıyısında idi. Küfeki taşından yapılmıştır.
Konumu

Büyük Karacaahmet Mezarlığı'nın İbrâhim Ağa Camii civarındaki ucundadır.
Geçmişi

Çeşmenin inşa ediliği tarihine ilişkin kesin bir bilgi olmamakla birlikte 17. yüzyılın başında Kapı Ağası Gazanfer Ağa tarafından bir namazgâh ile birlikte yaptırıldığı sanılmaktadır.  Sade bir yapı olan çeşme, İstanbul'un sosyal yaşamında önemli bir rol oynamıştır.
Osmanlı ordusunun doğu yönünde sefere çıkarken toplanma ve uğurlanma yeri olan Haydarpaşa Çayırınının kıyısında bulunmakta idi. Ordu, ilk defa 1638'de IV. Murat'ın Bağdat Seferi sırasında Haydarpaşa Çayırı'nda devlet erkânı ve İstanbul halkı tarafından uğurlanmış ve buradan başlayan yol Bağdat Caddesi adını almıştı. Ayrılık Çeşmesi, ordunun sefere uğurlandığı Bağdat Caddesi'nin başlangıcı idi. Anadolu vilayetlerine tayin edilen paşaların görkemli uğurlama törenleri, hac ziyareti için Topkapı Sarayı'ndan yola çıkan surre alayları da buradan uğurlanırdı.
Şehirden ayrılan kafileler son olarak buradan uğurlandığı ve uğurlayıcılar buradan ayrıldığı için çeşmeye, Ayrılık Çeşmesi denmiştir. Ayrılık Çeşmesi, adını alt başında bulunduğu ve içinde pek çok tarihî şahsiyetin mezarının yer aldığı Ayrılık Çeşmesi Mezarlığı'na vermiştir. Mezarlık da adını Ayrılıkçeşme Sokağı'na ve içinde bulunduğu semte vermiştir. Marmaray projesi ve M4 hattı dâhilinde inşa edilen tren ve metro istasyonları da Ayrılık Çeşmesi olarak adlandırılıştır.
Çeşme, en son 1930'larda kullanıldı, 1940'larda toprağa gömüldü.   1980'li yıllarda yol seviyesi indiridi, böylece çeşme açığa çıkarıldı.
Onarımlar

Çeşme üzerindeki kitabelerden  çeşmenin 1741 yılında Kapı Ağası Ahmet Ağa ve 1921-1922 yıllarında 5. Mehmet'in torunu Dürriye Sultan tarafından olmak üzere iki kez tamir ettirildiği öğrenilmektedir.
1980 yılında toprağa gömülü halde iken yol kotu seviyesine çıkarıldı. Bölgedeki metro çalışmaları sırasında yeniden kapsamlı bir tamir gördü. Kadıköy Belediyesi 2010 yılında çeşmenin rölöve, restitüsyon ve restorasyon projelerini hazırlayıp çevresinde arkeolojik kazı yaptı.  Marmaray çalışmaları sonucunda etrafında yapılan köprü, merdiven gibi tesislerin alt kotunda kalan ve yalakları tekrar kapanan çeşmenin  yanındaki namazgâhın taş duvar kalıntıları ile  toprak altında kalan üç yalak, kazılar ile ile gün ışığına çıkarıldı. Restorasyon, 2018'de tamamlandı.
Klitoral sertleşme

Kiltoral sertleşme   veya klitoral ereksiyon, klitorisin genişlediği ve sağlamlaştığı fizyolojik bir olgudur.
Klitoral sertleşme, psikolojik, sinirsel, vasküler ve endokrin faktörlerin karmaşık bir etkileşiminin sonucudur ve genellikle, özel olarak olmasa da, cinsel uyarılma ile ilişkilidir.
Fizyoloji

Klitoris, kadındaki penisin homologudur.
Dış kısımda görünen kısım, birkaç milimetreden bir santimetreye kadar değişir ve dış dudaklar içine gizlenmiştir.
Prix de Rome

Palazzo Mancini, Roma, 1725'ten beri Académie'nin koltuğu. Giovanni Battista Piranesi, 1752 tarafından gravür.
Villa Medici bugün göründüğü gibi.
Prix de Rome [pʁi də ʁɔm] veya Grand Prix de Rome, sanat öğrencileri için, öncelikle ressam ve heykeltıraşlara 1663'te Fransız Louis XIV döneminde yapılan yarışma ve sonucunda sağlanan burstur. Yarışmayı kazananlara, üç ila beş yıl arasında Roma'da kalmalarını sağlayan devlet bursu sağlanırdı. Yarışma, 1720'de mimari öğrencilerini, 1803'te müzik ve 1804'te gravür öğrencilerine sağlanacak şekilde genişletilmiştir. Bu prestijli olanak 1968'de Kültür Bakanı André Malraux tarafından kaldırıldı.
Tarihçe

Prix de Rome başlangıçta, Louis XIV döneminde Fransa'da 1663'te ressamlar ve heykeltıraşlar için oluşturulmuştu. Çok zor bir eleme yarışmasını tamamlayarak yeteneklerini kanıtlamış olan gelecek vadeden sanatçılara verilen yıllık bir burstu. Académie Royale de Peinture et de Sculpture (Kraliyet Resim ve Heykel Akademisi) tarafından düzenlenen ödül öğrencilere açıktı. Ödül kazananlar, 1666’dan itibaren Fransa Kralı himayesinde Roma’daki Palazzo Mancini’de üç ila beş yıl kalabildi. 1720 yılında, Académie Royale d'Architecture mimarlık dalında bir ödül vermeye başladı. Altı ressam, dört heykeltıraş ve iki mimar, 1666'dan Jean-Baptiste Colbert tarafından kurulan Roma'daki Fransız Akademisi'ne gönderilecekti.
140 yıl sonra beş kategoriye genişleyen yarışma, 1663 yılında iki kategori olarak başlamıştı: resim ve heykel. Mimarlık kategorisi 1720 yılında eklendi. 1803'te müzik eklendi ve 1804'ten sonra da gravür için bir burs eklendi. Birinciliği kazanan "Büyük Ödülü" (agréé) alırken ikincilere de "İkincilik Ödülleri" verilirdi.
1803 yılında Napolyon Bonapart, Fransız Devrimi tarafından tehlikeye giren bu kurumu korumak amacıyla Roma'daki Fransız Akademisini, Villa Medici'ye taşıdı. Önceleri, villa ve bahçeleri kötü durumdaydı ve Prix de Rome'nın kazananlarını barındırmak için yenilenmeleri gerekiyordu. Bonapart böylece, genç Fransız sanatçıların, antik ve Rönesans'ın başyapıtlarını görme ve kopyalama fırsatını sağlamayı umuyordu.
Jacques-Louis David, ödülü üç yıl üst üste kazanamaması üzerine intihara yeltenmiştir. Édouard Manet, Edgar Degas, Ernest Chausson ve Maurice Ravel, Prix de Rome'a katıldılar ancak kazanamadılar. Ravel, ödülü kazanmayı beş kez denedi ve 1905'teki son başarısız girişim o kadar tartışmalıydı ki, Paris Konservatuvarı'nın yönetimini yeniden yapılanmasına yol açtı.
II. Dünya Savaşı sırasında (1939-45) ödül kazananlar Nice'teki Villa Paradiso'da ağırlandılar. Prix de Rome, 1968 yılında çıkan öğrenci olaylarının ardından o dönemin Fransa Kültür Bakanı André Malraux tarafından kaldırıldı. O zamandan beri çeşitli yarışmalar düzenlenmeye devam etti ve Kültür Bakanlıkları akademileri, Institut de France ile birleştirdi. Seçilenler, Villa Medici'deki Roma Fransız Akademisi'ndeki 18 aylık (bazen 2 yıllık) bir süre çalışma fırsatı elde etmekte.
Prix de Rome’nın en parlak zamanı on sekizinci yüzyılın sonları ve on dokuzuncu yüzyılın başlarındaydı. Daha sonra Prix Abd-el-Tif ve Villa Abd-el-Tif gibi Cezayir'de bir benzeri, 1907-1961 yılında arasında ve 1920–1939 arasında Ecole des Beaux-Arts de l'Indochine'in açtığı Prix d'Indochine ile Hanoi'de sağlanan de bir diğer burs ve 1929’dan günümüze dek süren Madrid’deki Casa de Velázquez’de benzeri yarışmalar ve burs programları oluşmuştu.
Prix de Rome (Hollanda)

Genç sanatçıları ve mimarları ödüllendirmek için Hollanda Krallığı'nda Lodewijk Napoleon tarafından bir Prix de Rome kuruldu. 1807-1810 yılları arasında ödül kazananları Paris'e ve daha sonra da çalışmaları için Roma'ya gönderildi. 1817'de Hollanda bağımsızlığını kazandıktan sonra, Kral Willem I ödülü yeniden başlattı; ancak Amsterdam ve Anvers’in yeni “Kraliyet Akademileri” jürilerini organize etmeleri 1823’e kadar sürdü. 1851'de askıya alındı, 1870'te Hollandalı William III tarafından tekrar başlatıldı. O zamandan beri, kazananlar Amsterdam'daki Rijksakademie tarafından mimarlık ve görsel sanatlar ana başlıkları altında birinciler seçildi.
Prix de Rome (Belçika)

Belçika Prix de Rome (Prijs van Rome), orijinal Fransız Prix de Rome örneğini izleyerek 1832'de oluşturulan genç sanatçılar için bir yarışmadır. Anvers Kraliyet Güzel Sanatlar Akademisi, burs programını ulusal hükûmetin devraldığı 1920 yılına kadar düzenledi. Birincilik ödülüne bazen Grand Prix de Rome denirdi. Mimari, resim, heykel ve müzik için farklı kategoriler vardı.
Casa Milà

| --- | --- |


Diğer ad(lar): La Pedrera
Genel bilgiler
Adres: 92, Passeig de Gràcia
Şehir: Barselona
Ülke: İspanya
Koordinatlar: 41°23′43″K 2°09′42″D﻿ / ﻿41.39528°K 2.16167°D﻿ / 41.39528; 2.16167
Sahip: Catalunya-La Pedrera Vakfı
Tasarım ve inşaat
Mimar(lar): Antoni Gaudí

2007 yılında Casa Milà
1911 yılında Casa Milà
Casa Milà, Katalonya'nın idarî merkezi Barselona şehrinin Eixample semtinde Passeig de Gràcia caddesinde bulunan ve 1906 - 1910 yılları arasında Antoni Gaudí tarafından tasarlanıp inşa edilen bina. La Pedrera ("Taş ocağı") lakabıyla da bilinmektedir.
Indiano (Amerika'daki sömürgelerde para kazandıktan sonra memleketine geri dönüp yerleşen zenginler)'lardan José Guardiola'nın dulu Roser Segimon i Artells ile evlenen Pere Milà için inşa edildi. Roser hanımın ikinci kocası ve para ve zenginlik hırsıyla bilinan Pere Milà ile, Barselonalılar tarafından "Guardiola'nın dulu" ile mi yoksa "Dulu'nun guardiola (kumbarası)" ile mi ilgileniyor? diye espri yapılarak alay ediliyordu.
Gaudi, sanatsal fantezilerini doruk noktaya ulaştırdığı bu yapının inşaatını 1906-1912 yılları arasında tamamlamıştır. Yapı, daire ve ofislerden oluşan bir rezidans olarak tasarlamıştır ve Barselona'daki Modernist yapılar içinde daire daire satılmak üzere projelenen ilk örnektir. Binanın inşaat süresinin uzamasının sebebi özellikle belediyenin yapı kanunlarına uyumlu olmaması sebebi ile sık sık engellenmesi ve ceza kesilmesidir. Bu sebepten dolayı Gaudi baştaki orijinal projeyi bire bir yerine getirememiştir.
Sanatçı ön cephede dalgalı deniz ve deniz yosunları duygusu yaratmak istemiştir. Dökme demir balkon demirleri dalga efektinin daha güçlü biçimde algılanmasına yardımcı olur.
1984 yılında UNESCO Dünya Mirası listesi listesine Güell Parkı ve Güell Köşkü ile birlikte Parc Güell, Palais Güell, Casa Mila à Barcelone adıyla kaydedildi. 2005 yılında Sagrada Familia, Casa Batlló da Miras listesine dahil edildikten sonra Les œuvres d’Antoni Gaudí ile kayıtlıdır.
Not

↑  Crippa, Maria Antonietta (2007). Gaudí. Taschen, Köln. ISBN 978-3-8228-2519-8, p. 71.
↑  "Arşivlenmiş kopya". 15 Ocak 2010 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Ocak 2010.
Galeri

Casa Milà 'nın teras altındaki Katener kemeri
Orijinal bir balkon
Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları bulunmaktadır.
| g t  Barselona'daki görülecek yerler |
| --- | --- |
Anıtlar:  Dona i Ocell  Anella Olímpica  Arc de Triomf  Estació de França  Barcelona Katedrali  Barselona Dünya Ticaret Merkezi  Barselona Kraliyet Tersanesi  Barselona Pavilyonu  Bellesguard  Camp de Les Corts  Camp Nou  Casa Amatller  Casa Batlló  Casa Bonaventura Ferrer  Casa Calvet  Casa de les Punxes  Casa Lleó Morera  Casa Martí  Casa Milà  Casa Vicens  Castell dels Tres Dragons  Coliseum  Diagonal Zero Zero  Els Quatre Gats  Expiatori del Sagrat Cor Kilisesi  Fabra Rasathanesi  Font de Canaletes  Forum Binası  Fossar de les Moreres  Habitat Sky  Hotel Arts  Jonqueres Manastırı  Palau de la Música Catalana  Katalonya Kütüphanesi  Kolomb Anıtı  L'Auditori  La Boqueria  Gran Teatre del Liceu  Estadi Olímpic Lluís Companys  Mercat del Born  Mini Estadi  Montjuïc Fıskiyesi  Montjuïc Şatosu  Palau Blaugrana  Palau de la Generalitat de Catalunya  Palau del Parlament de Catalunya  Palau Güell  Palau Nacional  Palau Reial de Pedralbes  Palau Reial Major  Palau Robert  Palau Sant Jordi  Pedralbes Manastırı  Poble Espanyol  Port Vell  Sagrada Família  Sant Pau Hastanesi  Santa Creu Hastanesi  Santa Maria del Mar  Santa Maria del Pi  Sarriá Stadyumu  Teatre Grec  Teatre Lliure  Teatre Nacional de Catalunya  Teatre Principal  Torre Glòries  Torre de Collserola  Torre de Comunicacions de Montjuïc  Torres Venecianes  Virreina Sarayı 
Müzeler:  Barselona Çağdaş Sanat Müzesi  Barselona Şehir Müzesi  CaixaForum Barcelona  Can Framis Müzesi  Centre d'Art Santa Mònica  Centre de Cultura Contemporània de Barcelona  CosmoCaixa Barcelona  Davis Müzesi  Fundació Antoni Tàpies  Gabinet de les Arts Gràfiques  Gaudi Ev Müzesi  Jardí Botànic de Barcelona  Joan Miró Vakıf Müzesi  Katalonya Arkeoloji Müzesi  Museu Barbier-Mueller d'Art Precolombí  Museu de la Música  Museu de la Xocolata  Museu de les Arts Decoratives  Museu Frederic Marès  Museu Nacional d'Art de Catalunya  Museu Picasso  Museu Tèxtil i d'Indumentària  Parfüm Müzesi  Vil·la Joana 
Parklar   Meydanlar   Bulvarlar:  Avinguda Diagonal  Gran Via de les Corts Catalanes  Plaça d'Espanya  Barceloneta  La Rambla  Montjuïc  Mossèn Costa i Llobera Gardens  Parc de la Ciutadella  Parc del Laberint d'Horta  Parc Joan Miró  Park Güell  Passeig de Gràcia  Plaça de Catalunya  Plaça de Francesc Macià  Plaça del Rei  Plaça Reial  Plaça Sant Jaume  Rambla de Catalunya  Sant Sebastià  Somorrostro 
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 4272426-0  kulturenvanteri.com: 323573  LCCN: sh85099212  NLI: 987007282116005171  VIAF: 233804842
Edirnespor

Kulübün eski logosu.
Edirnespor, Edirne merkezli 3. Lig'de mücadele eden takımdır. 9 Mayıs 1966 yılında kurulan kulübün renkleri sarı-kırmızıdır.
Tarihi > Kuruluş

Önceden amatör olarak mücadele etmekte olan Edirnespor, Meriçspor ve Suspor ile birleşerek 9 Mayıs 1966'da profesyonel olarak kuruldu.İlk başkanı Rahmi Akıncı'ydı. Takım, doğrudan Türkiye 2. Ligi'ne dahil olan 11 takımdan biri oldu.
Tarihi > İlk yılları

İlk profesyonel maçını ise Spor Toto Kupası'nda Bursaspor'la yaptı, ancak 1-0 mağlup oldu. İlk sezonunda Trakya'yı temsil eden takım Kırmızı Grup'ta yer aldı. İlk lig maçında Antalyaspor ile 1-1 berabere kaldılar. Ligde beşinci olarak sezonu kapatıp iyi bir başlangıç yaptı.
11 Şubat 1968'de Edirnespor, Beşiktaş'ı hazırlık maçında kendi evinde ağırladı. Recep Adanır yönetimindeki Beşiktaş, maçı Sanlı Sarıalioğlu'nun attığı golle 1-0 kazandı. 23 Nisan 1968'de ise Galatasaray ile hazırlık maçı yapan Edirnespor, rakibini 2-0 yendi.
Takım 1968-69 sezonunda sorunlar yaşadı. Teknik direktörleri Erdem, sezon ortasında istifa etti. Yerine eski MKE Ankaragücü oyuncularından Ali Etüd getirildi. Erdem, sezon sonuna doğru takıma dönse de Edirnespor, çekişmeli geçen alt sıra mücadelesinde 3. Lig'e düşen ekip oldu.
Tarihi > 3. Lig dönemi

1969'da Edirnespor'un uzun sürecek 3. lig dönemi başladı. Atilla Bilgin yönetimindeki takım, sezonu ancak orta sıralarda tamamlayabildi. 1970-71 sezonunda Edirnespor, Türkiye Kupası'nda Beşiktaş ile eşleşti. Beşiktaş ilk maçı 1-0, ikinci maçı 3-1 kazanarak ikinci tura yükseldi.
Dönem içinde İstanbul takımlarından transferler ile güçlendirilmeye çalışılan takım 1977-78 sezonunda Kırmızı Grup birincisi olarak yıllardan sonra tekrar 2. Lige çıktı. Edirnespor, en yakın rakibi İzmirspor'un sadece 1 puan önünde, Beyaz grup birincisi Sebat Gençlikspor ile şampiyon olan takım oldu. Şampiyonluğun önemli isimlerinden olan forvetleri Arda Denizeri'yi Beşiktaş transfer etti. Sözleşme gereği hazırlık maçı yapan takımlardan Edirnespor, Beşiktaş'ı 1-0 mağlup etti.
Tarihi > 1980'ler

Edirnespor 1978-79 sezonu ile birlikte 2. Lig'de oynamaya devam etti. 1979'de bu sefer İbrahim Sokullu'yu Galatasaray'a kazandırdılar. 1981'de ise kaleci Nurettin Yıldız, Fenerbahçe'ye transfer oldu.
1988-89 sezonunda takım tarihinde ilk kez sponsor alarak adını "Trakya Birlik Edirnespor" yaptı. Ancak 1989-90 sezonunda takım tekrar 3. lige düştü. 3. ligde "Edirnespor" adına geri döndüler.
Tarihi > Parlak dönemler

1993-94 sezonunda Hakan Keleş ve Selim Özer'li kadrosuyla kendi grubunun birincisi olarak tekrar 2. Lige yükseldi. Tarihinin en iyi sezonunu 1994-1995 sezonunda yaşayan Edirnespor, 2. Lig 1. Grupta İstanbulspor'la beraber ligi ilk iki sırada tamamlayarak Yükselme Grubuna çıktı, böylece 1995 yılı Edirnespor'un Süper Lig'e en çok yaklaştığı sezon olmuştur. Ancak play-off'larda grup sonuncusu oldular. 1999'a kadar İstanbul takımlarıyla beraber 2. Ligde başarıyla mücadele ettiler.
Tarihi > Düşüş dönemi

1998-99 sezonunda mali ve teknik sorunlardan dolayı Edirnespor, 3. Lig'e düştü. Dört yıl bu ligde oynadı. 1999-2000 sezonunda Doğan Seyfi Atlı 21 golle 3. ligin gol kralı oldu. 2000-01 yılına Edirnespor iyi bir başlangıç yaptı. Ligde ikinciliğe kadar yükselen takımın başkanı Nejat Öztaş, teknik adam Basri Uzunca'yı kovdu. Kovmasının nedeni olarak da Edirnespor'un borçları ve şampiyonluk sonucu 2. Ligde oynamanın getireceği ekonomik yükü gösterdi. Edirnespor da 16. hafta ikinciliğe kadar çıktığı grupta sezonu 15. olarak kapattı. 2002-03 sezonunda ise tarihinde ilk kez Amatör Lig'e düştü.
Edirnespor 2003-2015 arasında Edirne Süper Amatör Liginde mücadele etmiştir. 2007-08 sezonunda Edirne Süper amatör şampiyonu olarak katıldığı 3. Lig'e terfi maçlarında Kocaeli Suadiyespor'a ekonomik nedenlerle elendi. İlk maçta paralarını alamayan futbolcuların kulübü terk etmesiyle maça altyapı futbolcularıyla çıkan Edirnespor, kalesinde 5 gol görerek elendi. 2014-15 sezonunda Edirne Süper Amatör Liginde şampiyon olup Bölgesel Amatör Lig'e yükselmiş ve 2019-20 sezonuna kadar burada mücadele etmiştir.
2022 yılı Eylül ayında yapılan olağanüstü gerçekleşen kongrede Nabi Kırmızı kulübün yeni başkanı oldu.
Takım kadrosu

Not: Uyruk bilgisi futbolcuların FIFA uygunluk kurallarınca oynayabileceği millî takımı gösterir. FIFA kuralları haricinde başkaca uyruğa da sahip olabilirler.
Başarıları

3. Seviye Lig
3. Futbol Lig Şampiyonluğu (2): 1977-78, 1993-94
Lig mücadeleleri

1. Lig: 20 Sezon
1966-1969, 1978-1990, 1994-1999
2. Lig: 15 Sezon
1969-1978, 1990-1994, 1999-2001
3. Lig: 6 Sezon
2001-2003, 2020-
Bölgesel Amatör Lig: 5 Sezon
2015-2020
Amatör Lig: 12 Sezon
2003-2015
Geçmiş Sezonlardaki Performansı

| Sezon | Lig | Poz>  | Maç | G | B | M | AG | YG | P | Kupa | En Golcü | Teknik Direktör |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2012/13 | Edirne SAL | 7. | 20 | 8 | 2 | 10 | 35 | 48 | 26 | - | - | - |
| 2013/14 | Edirne SAL | 5. | 18 | 7 | 4 | 7 | 29 | 30 | 25 | - | - | - |
| 2014/15 | Edirne SAL | 1. | 22 | 19 | 2 | 1 | 63 | 11 | 59 | - | - | - |
| 2015/16 | BAL | 7. | 24 | 9 | 9 | 6 | 22 | 22 | 36 | Ön Eleme | Emirhan Özkan (3) | Algun Erdem / Hüseyin Aydoğan |
| 2016/17 | BAL | 4. | 24 | 12 | 7 | 5 | 49 | 20 | 43 | 1. Eleme | Birol Öztürk (9) | Kaya Tevfik Sayılı / Aydın Kahraman |
| 2017/18 | BAL | 5. | 24 | 12 | 4 | 8 | 40 | 30 | 40 | 4. Tur | Yunus Namdar (9) | Uğur Kiremitçi / Fikret Durak / Orhan Tetik |
| 2018/19 | BAL | 2. | 26 | 17 | 3 | 6 | 41 | 21 | 54 | 1. Tur | Uğur Kapısız (11) | Adnan Toros |
| 2019/20 | BAL | 2. | 22 | 12 | 5 | 5 | 39 | 25 | 41 | 3. Tur | Serdal Öz (8) | Adnan Toros |
| 2020/21 | 3. Lig | 6. | 30 | 12 | 9 | 9 | 34 | 31 | 45 | 1. Tur | Alperen Kuyubaşı (12) | Ahmet Yavuz / Murat Bayraktaroğlu / Cahit Erçevik |
| 2021/22 | 3. Lig |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
Edirnespor Başkanları

Rahmi Akıncı
Ali Ayağ
Hamdi Sedefçi
Mustafa Altunhan
Nejat Öztaş
Erdem Güyümgüler
Savaş Üner
Eskişehir

Bu madde şehir hakkındadır.İl için Eskişehir (il) sayfasına bakınız.Başlığın diğer anlamları için Eskişehir (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
Koordinatlar: 39°46′N, 30°31′E
| Eskişehir |
| --- | --- |
Şehir
Üstten aşağı doğru sırayla: Sazova Bilim Kültür ve Sanat Parkı'ndaki Masal Şatosu, Aslan heykeli, Eskişehir tramvayı, Porsuk Çayı ve Porsuk Köprüsü
Slogan: Şehir Eskişehir'dir!
 Eskişehir'in Türkiye'deki konumu
Ülke: Türkiye
İl: Eskişehir
İdare
 • Büyükşehir Belediye Başkanı: Ayşe Ünlüce (CHP)
Rakım: 788 m
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TRS)
Posta kodu: 26xxx
Alan kodu: 222
Plaka kodu: 26
İklim: Dsb, Bsk
Resmî site Eskişehir Büyükşehir Belediyesi
Eskişehir, Türkiye'nin Eskişehir ilinin merkezi olan şehirdir. 1993 yılında çıkarılan kanunla Büyükşehir Belediyesi olmuştur. Ortasından Porsuk Çayı geçen şehir, Avrupa tarzındadır. Ayrıca içerisinde Osmangazi Üniversitesi, Eskişehir Teknik Üniversitesi ve Anadolu Üniversitesinin bulunması nedeniyle bir öğrenci kenti görünümündedir.
Met helvası, nuga helvası, haşhaşlı çörek, Kalabak suyu, çibörek ve lületaşı ile meşhurdur. Ayrıca balaban kebabı da Eskişehir mutfağında önemli bir yer almaktadır. İşlenebilir lületaşı, Türkiye'de yalnızca Eskişehir'de çıkarıldığı için Eskişehir taşı olarak bilinir. Türkiye'de Eskişehir ve Sivrihisar dolaylarında yetişen bir çoban köpeği olan akbaş da şehre ait önemli değerlerdendir. Sanat kurumları ve tesisleri ile kültür ve sanatta gelişmiş bir şehirdir. Anadolu Üniversitesi ve büyükşehir belediyesi bünyesinde iki adet senfoni orkestrası bulunmaktadır. Ayrıca her yıl düzenlenen Uluslararası Eskişehir Festivali ile şehirde müzik, tiyatro, resim ve sinema dallarında sergiler ve gösteriler yapılmaktadır.
Eskişehir günümüze kadar değişik uygarlıklar altında varlığını sürdürmüştür. Üzerinde kurulan medeniyetlerden bazıları Frigya, Bizans, Anadolu Selçukluları ve Osmanlı İmparatorluğu'dur.
Eskişehir 2013 yılında Türk Dünyası Kültür Başkenti ve UNESCO Somut Olmayan Kültürel Miras Başkentliği unvanlarını taşımaktadır.
Türk Hava Yolları'nın Airbus A330-200 tipi uçağı, TC-JNG, de 'Eskişehir' adını taşımaktadır. Eskişehir, İç Anadolu Bölgesi'nin kuzeybatısında yer almaktadır. İl merkezinin kuzeyinde Mihalgazi ve Sarıcakaya, doğusunda Alpu ve Ankara, güneyinde Mahmudiye, Seyitgazi ve Afyon, batısında ise İnönü ve Kütahya sınırları ile çevrilidir.
Vikigezgin'de  ile ilgili gezi rehberi bulunmaktadır.
Kökeni

Şehir, Antik ve Orta Çağlarda Yunanca Dorylaion, Latince Dorylaeum ismi ile tanınan bir kenttir. Yıkık ve terkedilmiş olan Dorylaion - Şarhöyük'ün yakınında, harabenin güneyinde kalan bölgede yeni bir yerleşim yeri oluşmuştur. W.M Ramsay'ın bildirdiğine göre, büyük olasılıkla Dorylaion harabelerine Eskişehir adı verilmiş ve bu ad o zamandan günümüze ulaşmıştır.
Tarihi > İlkçağ'dan 11. yüzyıla kadar

MÖ 14. yüzyılda Hititler Eskişehir merkezli büyük bir devlet kurmuşlardır. Eskişehir'in önemi ve yeri dolayısıyla Hititler döneminde Eti‘lik (Beylik) olduğu görülmektedir. MÖ 12. yüzyılda Anadolu'ya giren Frigler Anadolu'ya yayılmış ve Dorylaion adı ile bölgeye yerleşmiştir. Friglerden sonra bölgeye Lidyalılar daha sonra da Persler hakimiyeti altına almıştır. MÖ 4. yüzyılda Makedon kral İskender'in eline geçen Eskişehir, İskender'in ölüm tarihi olan MÖ 323 yılına kadar İskender'in İmparatorluğu altında kalmıştır. MÖ 2. yüzyılda Roma İmparatorluğu kontrolüne geçen bölge, Roma'nın ikiye ayrılmasına kadar Roma İmparatorluğu’nun ayrıldıktan sonra da Bizans'ın hakimiyetinde kalmıştır.
Tarihi > Selçuklular dönemi.

Yeniden Bizans egemenliğine giren Dorylaion 1074'te Selçukluların eline geçti. Şehir Anadolu Selçukluları zamanında, Selçuklular ile Haçlılar arasında yapılan savaşlara sahne olmuştur. Bu zamanda şehrin adı '"Sultanönü"' olarak anılmaktadır. Şehir içinde Selçuklu Hanedanına ait pek çok eser vardır.
Arap coğrafyacı İbn Said (علي بن موسى المغربي بن سعيد, 'Ali ibn Musa ibn Sa'id al-Maghribi); Antalya - Marki (Fethiye) Körfezi arasındaki Cibâlu't Türkmân (Türkmen Dağları) adı verilen dağlık bölgede 200.000, Kastamonu yöresinde 100.000, Sultan Önü - Kütahya - Emirdağ - Karahisar-ı Sahip - Sivrihisar yörelerinde 200.000 ve Ankara'nın kuzeyindeki Karabuli denilen dağlık bölgede 30.000 çadırlık Türkmen kitlelerinin yığıldığını kaydetmektedir.