stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Ara yüzey polimerizasyonu
Uygulamaları > Kargo taşıyıcı Mikro ve Nanokapsüller

Önceki kapsül sentezi yöntemleriyle karşılaştırıldığında, arayüzey polimerizasyonu, çok çeşitli özelliklere ve işlevselliklere sahip kapsüllerle sonuçlanan, kolayca modifiye edilebilen bir sentezleme yöntemidir. Sentezlendikten sonra kapsüller, kuantum noktaları ve diğer nanopartikülleri taşıyabilir. Polimer kapsüllerinin kimyasal ve topolojik özelliklerinin daha da ince ayarlanması, ilaç verme sistemleri oluşturmak için etkili bir yol olabilir.
Beş yaygın tipte arayüzey polimerizasyonu (soldan sağa): sıvı-katı, sıvı-sıvı ve sıvı-içinde-sıvı emülsiyonu. Her biri bir veya iki monomer kullanan sıvı-sıvı ve sıvı-içinde-sıvı emülsiyonu için iki örnek vardır.
II. Gotarzes

| II>  Gotarzes Partça: 𐭂𐭅𐭕𐭓𐭆 |
| --- | --- |
Kralların kralı
Bir tetradrahminin ön yüzünde II. Gotarzes'in portresi, 49 yılı basımı
Part Kralı
Hüküm süresi: 40 - 51
Önce gelen: I. Vardanes
Sonra gelen: II. Vonones

Ölüm: 51
Hanedan: Arşaklılar
Babası: Gev (biyolojik) II. Erdevân (evlatlık)
Dini: Zerdüştçülük
II. Gotarzes (Partça: 𐭂𐭅𐭕𐭓𐭆 Gōtarz), 40'tan 51'e kadar Part İmparatorluğu'nun kralıdır. II. Erdevân'ın evlatlık oğludur. 40 yılında babası ölünce tahta kardeşi I. Vardanes geçecekti. Ancak taht II. Gotarzes tarafından ele geçirilmiştir. II. Gotarzes sonunda Partların çoğunun kontrolünü ele geçirmeyi başarmış ve Vardanes'i Baktriya'ya kaçmaya zorlamıştır. Vardanes'in y. 46 ölümüyle, II. Gotarzes Part İmparatorluğunu yönetmiştir. II. Gotarzes'in yerine amcası II. Vonones geçmiştir.
Kökeni

II. Gotarzes'in Part Kralı olmadan önceki yaşamının erken dönemleri hakkında çok az şey biliniyor. II. Gotarzes, II. Erdevân'ın oğlu olmasına rağmen biyolojik oğlu mu yoksa evlatlık mı olduğu bilinmiyor. Josephus, II. Gotarzes'i I. Vologases'in kardeşi olarak adlandırır. Tacitus ise II. Gotarzes'i II. Erdevân'ın oğlu olarak açıkça tanımlamaz. Ancak kendisinden, kardeşi Erdevân ve ailesinin öldürülmesinden sorumlu olan Partlı bir gaspçı olarak söz eder.
Onun geçmişi hakkında Roma kaynakları belirsizdir; ancak hayatta kalan diğer kanıtlar II. Gotarzes'in kökenleri hakkında çok daha fazlasını ortaya koyuyor. Rawlinson tarafından İran Kürdistanı'ndaki bir ana yol üzerinde Serpol Zehab'ta keşfedilen bir kaya kabartması üzerindeki yazıt , onu Gev'in oğlu Gotarzes olarak tanıtıyor. Bu yazıttan II. Gotarzes'in, bölgede satraplık yapan Gev adında Hyrkanialı bir soylunun oğlu olduğu tahmin edilmektedir. Daha sonra babasının Erdevân'a olan borcundan dolayı sürgünü sırasında II. Erdevân tarafından evlat edinildi. II. Gotarzes daha sonra tahta geçtiğinde, kendisinden II. Erdevân'ın oğlu olarak bahsetti ve bu efsaneyi taşıyan bir paranın da kanıtladığı gibi kralların kralı Arsakes, Artabanos'un oğlu Gotarzes olarak anılır.
Krallık

y. 40, hüküm süren Part kralı II. Erdevân (h. 12-40) krallığını oğlu I. Vardanes'e emanet ederek öldü. Ancak taht II. Erdevân'ın evlatlık oğlu II. Gotarzes tarafından ele geçirildi. Gotarzes kısa bir süre sonra kardeşlerinden biri olan Erdevân'ı karısı ve çocuğuyla birlikte idam ettirdi. Kısa bir süre sonra bu idama karşı bir kargaşa çıktı ve iki günde 375 mil yol kat ettikten sonra Gotarzes'i gafil avlayıp mağlup eden Vardanes'e bir itiraz gönderildi. Vardanes, komşu Part eyaletlerinin valileri tarafından alkışlandı ve hızla Part diyarının çoğunun kontrolünü ele geçirdi. 35 yılından bu yana isyan halinde olan Mezopotamya kenti Seleukia, kısa sürede şehri kuşatan Vardanes'i kabul etmedi. Ancak Seleukia'nın uzun süren kuşatması, Gotarzes'in çatışmada üstünlük sağlamasıyla sonuçlandı ve ona yeni bir kuvvet oluşturma ve Orta Asya'daki Baktriya'ya kaçan Vardanes'i geri püskürtme olanağı verdi.
Aynı zamanda Ermenistan, Vardanes'in kardeşi Arşak kralı Orodes'in Roma imparatoru Claudius (h. 41-54), onun yerine Pharnavazid prensi Mithridates'i atadı. Eşzamanlı olarak, Vardanes ve Gotarzes savaşta çatışmadan hemen önce, Gotarzes'in önde gelen bir grup tarafından kendilerine karşı bir komplo planlandığını Vardanes'e bildirmesinin ardından bir anlaşmaya vardılar. Anlaşma, Gotarzes Hyrkania'ya çekilirken Vardanes'in tacını elinde tutması yönündeydi.
Son zamanlardaki diğer zaferlerinden cesaret alan Vardanes, Ermenistan'ı istila etmeye ve yeniden ele geçirmeye hazırlandı, ancak Suriye'nin Romalı valisi Gaius Vibius Marsus'un savaş tehditleri ve anlaşmayı fesheden Gotarzes ile yeniden yaşanan çatışma nedeniyle sonuçta planlarından vazgeçti. Vardanes, Medya -Hyrcania sınırında bulunan Erindes nehrinde Gotarzes'i yendi. Daha sonra geri kalan Part eyaletlerini fethetmeye devam ederek Aria'ya kadar ulaştı. y. 46 statülerinin tehlikeye girebileceğinden korkan Part soylularından oluşan bir grubun kışkırtmasıyla avlanırken suikasta kurban gitti.
Kısa bir süre sonra II. Gotarzes öldü (Tacitus'a göre bir hastalıktan öldü, ancak Josephus onun öldürüldüğünü belirtmişti). Son parası 51 Haziran tarihlidir. II. Gotarzes'in yerine kısa süreliğine amcası II. Vonones ve daha sonra da amcasının oğlu I. Vologases geçti.
Kurguda

Gotarzes adında atlı bir Part kralının, muhtemelen II. Gotarzes'in refakatçisi veya satrapıyla birlikte kabartması. Bu kabartma Serpol Zehab'taki Anubanini kaya kabartmasının altında yer almaktadır.
II. Gotarzes, Robert Graves'in Ben, Claudius romanında olumsuz bir şekilde tasvir edilmiştir. Gotarzes zalim bir tiran olarak sunulmuştur. Claudius'un Gortazes'e yönelttiği en ağır hakaret, Gortazes'in Caligula tarafından idolleştirilmesi ve çılgın Roma İmparatoru'nun yakın danışmanı olmasıdır.
Konuyla ilgili yayınlar

Olbrycht, Marek Jan (2012). "The Political-Military Strategy of Artabanos/Ardawān II in AD 34–371". Anabasis. Studia Classica et Orientalia. ss. 215-237.
Olbrycht, Marek Jan (2014). "The Genealogy of Artabanos II (AD 8/9–39/40), King of Parthia". Miscellanea Anthropologica et Sociologica. ss. 92-97. doi:10.5604/20842937.1134333.
Olbrycht, Marek Jan (2015). "Arsacid Iran and the nomads of Central Asia – Ways of cultural transfer". Bonn Contributions to Asian Archaeology. ss. 333-390.
Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları bulunmaktadır.
| g t Part hükümdarları |
| --- | --- |
 I. Arsakes (247–217 MÖ)  II. Arsakes (217–191 MÖ)  Priapatius (191–170 MÖ)  I. Fraates (170–165/64 MÖ)  I. Mithridatis (165/4–132 MÖ)  II. Fraates (132–127 MÖ)  I. Erdevân (127–124 MÖ)  II. Mithridatis (124–91 MÖ)  I. Gotarzes (91–87/80 MÖ)  III. Mithridatis§ (87–80 MÖ)  I. Orodes (80–75 MÖ)  Sinatrukes (75–69 MÖ)  III. Fraates (69–57 MÖ)  IV. Mithridatis (57–54 MÖ)  II. Orodes (57–38 MÖ)  I. Pakorus (39 MÖ)  IV. Fraates (37–2 MÖ)  II. Tiridatis§ (32 MÖ)  Musa (2 BC–4 AD)  V. Fraates (2 BC–4 AD)  III. Orodes (4–6 AD)  I. Vonones (6–12 AD)  II. Erdevân (12–35 AD)  III. Tiridatis (35–36 AD)  II. Erdevân (36–38/41 AD)  I. Vardanes (40–46 AD)  II. Gotarzes (40–51 AD)  Meherdates§ (49–51 AD)  II. Vonones (51 AD)  I. Vologases (51–78 AD)  II. Vardanes§ (55–58 AD)  II. Pakorus (78–110 AD)  II. Vologases§ (78–80 AD)  III. Erdevân§ (79–81 AD)  I. Osroes§ (109–129 AD)  III. Vologases (110–147 AD)  Partamaspates§ (116–117 AD)  II. Sinatrukes§ (116 AD)  V. Mithridatis§ (129–140 AD)  IV. Vologases (147–191 AD)  II. Osroes§ (191 AD)  V. Vologases (191–208 AD)  VI. Vologases (208–228 AD)  IV. Erdevân (213–224 AD) 
§ gaspçı ya da taht iddiacısı
Behistun'daki II. Gotarzes'in hasarlı atlı rölyefi.
Falanks

Yunan Hoplitelerinin falanks düzeninin modern çizgileri ile tasavvuru
Falanks (Grekçe φάλαγξ, ἡ ), genellikle mızrak ve benzeri silahlar kullanan askerlerin birbirinden ayrılmadan art arda saflar halinde savaşmasını esas kabul eden bir savaş düzenidir. İlk uygulamaları Arkaik Yunanistan'da Hoplites adı verilen ağır piyadelerin savaş düzeni olarak ortaya çıkmıştır. Falanks düzeninden önce savaşlar, düzensiz gruplar arasında bire bir çatışmalar şeklinde yürütülmektedir. Falanks düzeni, kütlesel bir vuruş gücüyle son derece etkili bir savaş düzeni olarak ortaya çıkmıştır.
Kökeni

Falanks düzeni ile ilgili bilinen en eski tasvirlere Sümer dikilitaşlarında rastlanmaktadır. Bu örneklerde askerler mızrak, miğfer ve vücutlarının büyük bölümünü kaplayan kalkanlar ile tasvir edilmişlerdir. Antik Mısır ordularının da geçmişte benzer taktikler kullandıkları bilinmektedir. Yunan orduları tarafından kullanılışı ile ilgili tarihçilerin mutabık kaldıkları bir nokta olmamasına karşın; benzer savunma ve kale savunma ilkeleri tarih boyunca büyük uygarlıkların orduları tarafından bilinmektedir.
Bunlardan sonra bazı yazar ve tarihçiler Yunanlarda falanks düzeninin ortaya çıkış tarihi olarak MÖ 8. yüzyılı ve yer olarak da Sparta'yı göstermelerine rağmen, Falanks düzeni MÖ 7. yüzyıl de Argos'ta Apsis savunmasının geliştirilmiş ve gözden geçirilmiş haliydi.
Uygulama

Falanks düzeninde hoplitler, omuz omuza dizilmiş saflar oluştururlar ve arkaya doğru en az dört sıra halinde düzen alırlar. Bu tertiplenişte hoplitler, kalkanlarını birbirlerine kilitlerler, bu sırada en öndeki askerler mızraklarının öne doğru tutarlar. İkinci sıradaki askerler de birinci sıradakilerin üzerinde mızraklarını öne doğru uzatırlar
Her asker, sağ eliyle kavrayıp kaburgaları ve dirseği arasına sıkıştırdığı kargıyla düşman sıralarına koşarak ilerler ve düşman sıralarındaki kalkan boşluklarına saplamaya çalışırdı. Bu şekilde ileri uzanmış mızraklar, bir elin parmaklarını andırdığından, bu savaş düzenine falanks denilegelmiştir. Falanks, Latince bir tıp terimidir ve parmak kemikleri anlamındadır.
Kalkan, vücudun sol yanını örttüğü için her asker, sağ yanını güvene alabilmek için sağındaki askere iyice sokulmak zorunda kalıyordu. Bu yüzden falanks sıraları ileri hareketleri anında hafifçe sağa kayardı.
Bu tarz bir taarruz, düşman hatlarının dağıtılmasına yöneliktir. Düşman hatlarının düzeni bozulduğunda, yakın çatışmada kullanılması olanaksız olan mızraklar bırakılarak kılıçlarla savaşa devam edilirdi.
Falanks düzeni Makedonlarca da kullanılmış olup Büyük İskender'in Pers İmparatoru III. Darius'la yaptığı Gavgamela Savaşı'nda da etkisini büyük ölçüde göstermiştir. Makedonların falanks düzeni biraz farklı idi: İskender bölükleri 16'ya 16 kare şeklinde sıralandırarak oluşturmuştu. Yanlarında saritsa adında 5 veya 5,5 metre uzunluğunda mızraklar ve kopis adı verilen kamaya benzeyen bir kılıç taşırlardı.
Silahlar > Doru

Doru Helen dünyasında kullanılan bir tür mızraktır. Çok çeşitli boylarda bulunmasına rağmen, genelde 5 - 5,5 metre uzunluğundaydı. Tek el ile tutulur, diğer elde ise kalkan olurdu. Mızrakların uçları yaprak şeklindeydi, bunun yanında bu silahı kullanan askerler; yakın çarpışmalarda avantaj sağlaması için yanlarında ikinci bir silah bulundururdu. Askerlerin, mızraklarını omuzlarının altında ya da üstünde tuttukları her iki durumda avantajları ve dezavantajları mevcuttu. Mızrakları omuz altında tuttukları takdirde vuruşları daha etkisiz olurdu ama duruşları ve hareketleri daha kontrollü olurdu. Savaş meydanında içinde bulundukları duruma göre mızrak tutuşlarını ayarlarlardı.
Silahlar > Sarissa

Sarissa, Makedonların Yunanlar tarafından bilinen bütün dünyayı işgal ettikleri zamanlarda, Makedon Ordusu tarafından kullanılan bir tür mızraktır. Günümüzde, uzunluğu tam olarak bilinmese de Doru adlı mızrağın iki katı olduğu tahmin edilmektedir. Muazzam uzunluğu ve bunun sonucu olan ağırlığı, denge sağlamayı imkânsızlaştıracağından, bu silah iki elde tutularak kullanılırdı. Bu yüzden bu mızrağı kullanan birlikler aspis zırhı yerine ondan daha küçük ve zayıf olan pelte adlı zırhı kullanırlardır. Mızraklarının uzunluğu sayesinden güçlü bir savunma hattı oluştururlar ve düşmanın belli bir mesafeden daha yakına yaklaşmasına izin vermezlerdi. Bu da zırhlarının daha küçük ve zayıf olmasından doğan dezavantajı kapatırdı. Zaten Sarissaları kullanan askerlerin, silahın uzunluğu ve ağırlığı nedeniyle hareket etmesi zorlaşıyordu, bunun yanında bir de ağır bir zırh kullanılamazdı. Sarissa birlikleri savaş alanlarında sarsılmaz bir ün bıraktılar ve özellikle Makedon Ordusu'na çok şeyler kattılar.
Stratejileri

Falanks birliklerini en etkili şekilde kullanabilmek için generaller çeşitli denemeler yapmışlar. Sıradan dizilişlerle ve çarpışmalarla yetinmeyen generaller, duruma göre en uygun adaptasyonu sağlamak için çeşitli yollara başvurmuşlar. Bunların en meşhurları Maraton Savaşı'nda Yunanların falankslarını seyreltmeleri ve cephe uzunluğu artırmalarıydı. Bu sayede Pers okçularının saldırılarından en az zararlar kurtulmuş ve Perslerin sayıca çok üstün olan Darius birlikleri tarafında arkadan kuşatılma tehlikesini bertaraf edebilmişlerdi. Bu uygulanan taktik kanatlardan kuşatma idi ve sonuç olarak Yunanlara ezici bir galibiyet kazandırdı.
Leuctra Savaşı'nda, General Epaminondas uyguladığı falanks taktiği ile başarıya ulaşmıştı. Bu taktik, orta ve sağ aksamları biraz azaltıp en zayıf aksam olan sol cenahı güçlendirmeyi amaçlıyordu. Oblique (eğimli) Falanks olarak da bilinen bu taktik sayesinde, güçlendirilmiş sol kanat ile, Spartalılar mağlup edilmiştir. Sparta'nın Agema adlı seçkin birlikleri her zaman sağ tarafta konuşlanırlardı, Epaminondas'ın taktiği sayesinde Kral birlikleri ve Sparta ordusu büyük bir bozgun ile mağlup edildi ve Sparta'nın yenilmezlik efsanesine son verildi.
Makedonya Falanksı Yunan savaş taktiklerinin çok önemli bir çeşididir. Epaminondas ve İphikrates reformları ile yenilenen falanks birlikleri sarissa adı verilen normalinden daha uzun mızraklar kullanmaya başladılar.
Zayıf yanları

Falanks sistemi karşısındaki düşman daha hafif zırhlı, kolay manevra yapabilir durumda olduğunda sorunla karşılaşıyordu. Sparta ile Atina arasında yapılan Lechaeum Muharebesi sırasında Sparta falankslarına karşı Atinalıların mızrakçıları ve okçularının saldırısı falanksın bozulmasına sebep olmuştur. Falankslar cephe saldırılarına karşı çok iyi savunma sağlasa da yanlardan ve geriden savunmasızlardı. Kendisi gibi falanks düzeninde savaşmayan düşmanlar eğer hızlı hareket edebilirse falanks bu manevralara cevap veremeden bozguna uğratabilirdi. Falanks sisteminin iyi bir koordinasyona sahip olması vazgeçilmezdir. Ayrıca zorlu saha koşulları nedeniyle falanks yapısı halinde ilerlemeye izin vermeyen yerlerde savunmasızdır. Falanksta en önemli olan en ön sıradaki askerlerin başarısı olduğu için ölen ya da yaralanan askerin yerine yenisinin derhal gelmesi ve aynı başarıyı sergilemesi önemlidir. Ayrıca düşmanın savunmasını kırdıktan sonra ardından takip edecek destek birlikleri bulunmayan falankslar kazandıkları başarıyı kalıcı kılamayacaktır.
Sonu

Büyük İskender'in zaferleriyle beraber savaş taktiği olarak zirve yapan falanks, Makedonya devletlerinin yavaş yavaş güç kaybetmesiyle daha az kullanılmaya başlanır. İskender tarafından kullanılan eşzamanlı saldırılar yerini cepheden taarruza bırakır. Falanks sisteminin düşüşü Roma Cumhuriyetinin gelişmesi dönemine denk gelir. Askeri anlamda yükselmekte olan lejyon yapısı esnek yapısıyla egemenlik kuracaktır. Makedon devletlerinin hepsini zamanla fethedecek olan Romalılar artık savaş tarzlarını da belirleyecektir. Buna rağmen falanks sistemi tamamen ortadan kalkmaz. Özellikle mızraklı, kargılı askeri taktikler ateşli silahların kullaınlmasına kadar etkili olacaktır. Falanks sistemi gibi bir şekilde kullanılmasa da mızrak ve kargılı taktikler Orta Çağ boyunca yoğun olarak kullanılmıştır. Bu alanda özellikle İsviçreli paralı askerler ün kazanmıştır. 16. ve 17. yüzyılda mızrak ve arkebüzlü karma birlikler kullanılırken tüfeklerde süngünün kullanılmasıyla mızrak tamamen ortadan kalkmıştır.
Makedonya tipi falanks
Üsteki: Geleneksel Hoplite Dizilişi Alttaki: Epaminondas'ın Leuctra'da kullandığı Diziliş
2009 yılında Cenevre'de düzenlenen askeri gösteride kargı kullanan askerler
Jean-Pierre Grand

| Jean-Pierre Grand |
| --- | --- |

Hérault bölgesi Fransız Senatosu Üyesi 
Görevde
Makama geliş  1 Ekim 2014
Birleşik Cumhuriyet Başkanı
Görevde
Makama geliş  19 Eylül 2011
Yerine geldiği: Dominique de Villepin
Kişisel bilgiler
Doğum: 18 Kasım 1950 (74 yaşında) Montpellier, Fransa
Milliyeti: Fransızca
Partisi: Cumhuriyetçiler (2015-19)
Jean-Pierre Grand (d. 18 Kasım 1950, Montpellier) Fransız siyasetçi. 2011 yılı itibarıyla République Solidaire (Dayanışmacı cumhuriyet) partisi genel başkanıdır.
Siyasette akıl hocası olan Jacques Chaban-Delmas'ın yakın çalışma arkadaşı olmuştur. 1983 yılında ilk kez belediye başkanı olmuş, 2002 yılında ise milletvekili seçilmiştir. Alain Juppé ve Michèle Alliot-Marie'ye siyaseten yakın olmuştur. Sadık bir Chiracçı olan Jean-Pierre Grand, Villepin'e yakın olduğunu söylemiş ve 2007 Fransa cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Dominique de Villepin'e desteğini açıklamıştır. 2008 yılında yapılan Anayasa değişikliğine hayır oyu veren 7 milletvekilinden biridir. 2010 yılında Villepin'in kurduğu Dayanışmacı Cumhuriyet Partisi'ne katılmış ve 2011 yılında Villepin'in yerine genel başkanlığa seçilmiştir. 2012 Fransa genel seçimlerinde milletvekilliğini kaybetmiş, 2014 yılında ise Hérault senatörü olmuştur.
Görevleri

Yerel Yönetimler
13 Mart 1977 - 5 Mart 1983: La Cavalerie belediye meclisi üyesi
14 Mart 1983 - 30 Eylül 2017: Castelnau-le-Lez belediye başkanı
1 Ocak 1989 - 28 Haziran 2002: Hérault genel konseyi üyesi
23 Mart 1992 - 15 Mart 1998 : Languedoc-Roussillon bölgesel konseyi üyesi
Meclis
19 Haziran 2002 - 19 Haziran 2012: Hérault 3. seçim çevresi milletvekili
'Senato
1 Ekim 2014 - ... : Hérault senatörü
Parti Yönetimi
19 Eylül 2011 - ... : République Solidaire genel başkanı
Diğer
1 Ağustos 2002 - 19 Haziran 2007: Ulusal Turizm Konseyi yedek üyesi
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb165530714 (data)  GND: 1266805524  ISNI: 0000 0003 5907 6723  VIAF: 215003175
Arkeolojik alanların korunması ve restorasyonu

Athena Nike Tapınağı
Arkeolojik alanların korunması ve restorasyonu, arkeologlar, konservatörler (tarihî eser korunması işlerini yürüten kişiler) ve ziyaretçiler arasında bir arkeolojik siti korumak ve uygun görüldüğü takdirde eski haline getirmek için yapılan ortak çalışmadır. Koruma yöntemlerine veya restorasyon ihtiyaçlarına karar vermeden önce estetik, tarihi, bilimsel, dini, sembolik, eğitsel, ekonomik ve ekolojik değerlerle ilgili hususların değerlendirilmesi gerekir. Arkeoloji süreci esasen yıkıcıdır, çünkü kazılar sitin ve ilgili bilgilerin doğasını ve bağlamını kalıcı olarak değiştirir. Bu nedenle, arkeologlar ve konservatörler, riske attıkları alanların bakımı ve korunması konusunda etik ve kültürel bir sorumluluğa sahiptir.
Sit yaşam döngüsü

Arkeolojik alanlar birçok aşamadan geçer.
Sit Alanının Oluşturulması (Creation of Site): Sit inşa edilmiştir ve kültür içinde bir işleve hizmet etmektedir.
İlk Bozulma (Initial Deterioration): Sit kullanım dışı kalmış veya terk edilmiştir. Rüzgar ve su gibi doğa güçleri siti kaydırabilir ve dengesizliğe neden olabilir. Toz ve kir sit alanının üzerine çökebilir. Hayvanlar ve böcekler sit alanına yerleşerek organik maddelerle beslenebilir ve/veya onları tahrip edebilir.
Tanımlama (Identification): Sit, arkeologlar veya yerel halk ya da profesyonel olmayan diğer kişiler tarafından tespit edilir.
Kazı (Excavation):  Sit arkeologlar tarafından kazılır ve bulgular belgelenir. Alanlar öncelikle profesyonel olmayan kişiler tarafından araştırılabilir. Bu, bozulma resmi kazıdan önce sitin bütünlüğünü bozabilir. Bu durumda, önemli kültürel ve arkeolojik kanıtlar kaybolabilir.
Kazı Sonrası Bozulma (Post-Excavation Deterioration): Bir kez daha dış etkenlere maruz kalan alanlar bozulmaya karşı savunmasızdır. Arkeologlar ve konservatörler, çatı gibi barınaklar inşa ederek ve hassas organik malzemeleri kaldırarak bu ikincil bozulmayı önlemek için adımlar atmalıdır.
Bilgisizce Onarım (Ignorant Repair): Bir sitin profesyonel olmayan kişiler veya profesyoneller tarafından uygun olmayan yöntemler kullanılarak yeniden inşa edilmeye çalışılması. Bu durum sit alanının daha fazla zarar görmesine neden olabilir. Yanlış malzemelerin kullanılması veya sitin önceki durumunun anlaşılmaması bozulmaya yol açabilir.
Doğru Koruma (Correct Conservation): Eğitimli profesyoneller, siti korumak için kapsamlı analizler yaparak en iyi koruma yöntemini değerlendirir. Bu aşamadaki kararlar, koruma müdahalesinden önce sit alanının kültürel ve tarihi değeri göz önünde bulundurularak verilmelidir.
Tekrar Gömme (Reburial): Bir sitin açıkta bırakılmasının daha fazla zarara yol açabileceği durumlarda, sit alanının yeniden gömülmesine karar verilir.
Bu aşamalar tekrarlanabilir ve farklı bir sırada gerçekleşebilir.
Bozulma etkenleri

Ayrıca bakınız: Bozulma (arkeoloji)
Bozulma etkenleri > Hava durumu

Ayrışma, arkeolojik alanlardaki bozulmaların çoğunun kaynağıdır. Rüzgar, yağmur, donma-çözülme ve buharlaşma son derece yaygındır ve erozyona neden olabilir. Seller, yangınlar, depremler ve volkanik patlamalar gibi doğal afetler bir sit alanının tamamen yok olmasına neden olabilir. Arkeolojik alanları bu büyük olaylardan korumanın en etkili yolu bir risk yönetimi planı oluşturmaktır. Arkeologlar ve konservatörler alana yönelik tehditleri değerlendirmeli ve malzeme duyarlılığını belirlemelidir.
Bozulma etkenleri > İklim değişikliği

İklim tahminleri ayrıca yağışlardaki (yoğunluk ve sıklık) değişikliklerin, sıcaklıktaki ve sıcak hava dalgalarının sıklığındaki artışların, yükselen deniz seviyelerinin ve yeraltı suyu dalgalanmalarının, daha sıcak denizlerin ve okyanus asitlenmesinin de flora ve faunada değişikliklere yol açacağını, zemin koşullarının (yüzeyde ve yüzey altında) arkeolojik birikintileri ve yapıları etkileyeceğini göstermektedir. İnsanların iklim krizine verdiği tepkiler arkeolojik alanları da etkilemektedir.
Bozulma etkenleri > Gelişim

Modern yapılaşma arkeolojik sit alanları için büyük bir risk oluşturmaktadır. İnşaattan kaynaklanan titreşimler yapıların dengesizleşmesine ve çatlamasına neden olabilir.
Modern gelişimin etkilerine bir örnek, Arizona'da MS 900-1350 yıllarına tarihlenen eski bir Puebloan bölgesinde bulunabilir. Yeni bir yol açılırken inşaat faaliyetleri nedeniyle zarar görmüştür. Hasarın değerlendirilmesinin ardından, alanın Ulusal Tarihi Yerler Sicili (National Register of Historic Places) için uygun olmadığı belirlenmiştir. Bu tespit, inşaat faaliyetlerinin alanda kalan tarih öncesi veya tarih açısından önemli her türlü bilgiyi yok etmesi nedeniyle yapılmıştır.
Sadece arkeolojik sit alanlarını korumak için yapılaşma durdurulamasa da, yapılaşma gerçekleşmeden önce nelerin etkilenebileceğine dair temel bir anlayışa sahip olmak, alanların ve en azından sağlayabilecekleri bilgilerin korunmasına yardımcı olabilir. Arizona Eski Eserler Yasası (Arizona Antiquities Act) 1960, arkeolojik alanların korunabileceği bazı yollara bir örnektir.
Bozulma etkenleri > Vandalizm

Vandalizm de arkeolojik alanlara zarar veren önemli bir sorundur. Grafiti, oyma, yapı bozma ve yakma dahil olmak üzere bir dizi eylem düşünülebilir. Bunlar kasıtlı ya da kasıtsız olabilir. Kasıtlı vandalizm, ziyaretçiler bir arkeolojik sit olduğunu bildikleri halde bir şekilde tahrip etmeyi tercih ettiklerinde ortaya çıkar. Kasıtsız vandalizm ise ziyaretçinin bir arkeolojik sitte olduğunun farkında olmadan, örneğin kaza sonucu, tahribat yapmasıdır.
Bir arkeolojik sit alanını vandalizmden korumak için çeşitli tekniklerin bir arada kullanılması gerekir. En etkili hareket tarzı halkı eğitmektir. Bu sadece vandalizmin zararlarını anlatmayı değil, bu alanların önemi ve vandalizme uğraması halinde nelerin kaybedilebileceği konusunda halkı eğitmeyi de gerektirir. Ziyaretçileri uyarmak için alana tabelalar asılmalıdır. Vandalizmi önlemek için alınabilecek bir diğer önlem de bariyerler, devriyeler, elektronik güvenlik önlemleri ve hatta tam zamanlı gözlem ve güvenlik görevlileridir.