Bangladeş Soykırımı
Şiddet > Kadınlara karşı

Dokuz ay süren çatışma sırasında toplu tecavüzler için genel kabul gören rakam 200.000 ile 400.000 arasındadır. Savaş sırasında, Batı Pakistan kaynaklı sözde bir fetva, Bengalli özgürlük savaşçılarının "Hindu" olduğunu ve kadınlarının "savaş ganimeti" olarak alınabileceğini ilan etti. Pakistan'ın imamları ve Müslüman dini liderleri, Bengalli kadınların 'gonimoter maal' (savaş ganimeti) olduğunu açıkça ilan ettiler ve bu nedenle Pakistan Ordusu tarafından Bengalli kadınlara tecavüz edilmesini açıkça desteklediler. Savaş sırasında çok sayıda kadın işkence gördü, tecavüze uğradı ve öldürüldü. Hindu kadınlar tecavüz edildikten sonra öldürülürdü ve Bengalli Müslüman kadınlar "saf" Müslümanlar doğurmak için sağ bırakılırdı. Pakistan askerleri tarafından toplu tecavüze uğrayan 17 yaşındaki Hindu gelin de belgelendi.
Gelin çifti için yapılmış olan odaya iki kişi girdi. Diğerleri aileyle birlikte geride kaldı, biri silahını üzerlerine tuttu. Yüksek sesli bir emir ve damadın itiraz eden sesini duydular. Sonra gelin çığlık atana kadar sessizlik oldu... Birkaç dakika sonra askerlerden biri dışarı çıktı, üniforması darmadağındı. Arkadaşlarına gülümsedi. Ekstra odadaki yerini başka bir asker aldı. Ve böylece, altısı da köyün güzeline tecavüz edene kadar devam etti. Sonra altısı da aceleyle ayrıldı. Baba, kızını ipin üzerinde baygın ve kanlar içinde yatarken buldu. Kocası yere çömelmiş, kusmuğunun üzerine diz çökmüştü.
Bangladeşli kaynaklar, tecavüze uğrayan ve binlerce savaş bebeği doğuran 200.000 kadın sayısını aktarıyor. Pakistan Ordusu askerleri ve Razakarlar da Bengalli kadınları Pakistan Ordusu kamplarında seks kölesi olarak tuttu ve birçoğu hamile kaldı. Failler arasında savaşçı olmayanları hedef alan ve tecavüzlerin yanı sıra diğer suçları işleyen Mukti Bahini ve Hint Ordusu da vardı. Susan Brownmiller, diğer kaynakların yanı sıra, 200.000 ile 400.000 kadının tecavüze uğradığının tahmin edildiğini belirtmektedir. Pakistanlı kaynaklar, tecavüz olaylarının meydana geldiğini inkâr etmeseler de sayının çok daha düşük olduğunu iddia ediyorlar. Brownmiller'dan alıntı:
Malcolm W. Browne, New York Times'ın 'Umudu Umutsuzluğa Dönüştüren Doğu Pakistan Dehşetleri' başlıklı bir raporda şunları yazdı:
Yaygın olarak inanılan ve pek çok farklı kaynaktan geldiği anlaşılan bir hikayeye göre, Mart ve Nisan aylarında ordu tarafından alınıp askeri genelevlerde tutulan 563 kadın, kürtajın mümkün olduğu noktadan sonra hamile oldukları için serbest bırakılmıyor.
Askerlerin ahlaksız tavırları, genel olarak üstleri tarafından desteklense de Pakistan Ordusunun bölgesel yüksek komutasını alarma geçirdi. 15 Nisan 1971'de, tümen komutanlarına verdiği gizli bir memorandumda Niazi, şunları söyledi:
Anthony Mascarenhas, Bengallilerin Biharilere karşı uyguladığı şiddet hakkında yazdığı 'Haziran 1971'de Soykırım' başlıklı bir gazete makalesi yayınladı.
Önce Bengalli olmayanların, Bengalli nefretinin vahşi bir patlamasıyla katledilmesiydi. Şimdi ise Batı Pakistan ordusu tarafından kasıtlı olarak gerçekleştirilen bir katliam... Doğu Bengal'de katliam yapanlar sadece Batı Pakistan askerleri değil elbette. 25 Mart gecesi... Doğu Pakistan'da konuşlu Bengalli birlikler ve paramiliter birlikler isyan etti ve Bengalli olmayanlara acımasız bir vahşetle saldırdı. Çoğu 1947'deki bölünme ayaklanmaları sırasında Pakistan'ı seçen Biharlı mülteciler olan binlerce talihsiz Müslüman aile acımasızca yok edildi. Kadınlar tecavüze uğradı ya da özel yapım bıçaklarla memeleri parçalandı. Çocuklar da bu dehşetten kaçamadı; şanslı olanlar ebeveynleriyle birlikte öldürüldü...
Pakistanlı Tümgeneral Hadim Hüseyin Raja kitabında Niyazi'nin Bengalli subayların yanında "Ana iss haramzadi qom ki nazal badal doonga (Bengallilerin ırkını değiştireceğim)" dediğini yazmıştı. Komisyona yapılan bir tanık ifadesinde "Askerler, Komutan'ın (Korgeneral Niyazi) kendisi bir tecavüzcüyken, nasıl durdurulabileceklerini söylerlerdi".
Tecavüze uğrayan kadınların doğrudan deneyimlerini içeren bir başka çalışma ise Nilima İbrahim'in Ami Birangona Bolchhi ("Ben, kahraman, konuşuyor"). Eser, adına savaştan sonra Şeyh Mucibur Rahman'ın savaş sırasında tecavüze uğrayan ve işkence gören kadınlara verdiği Birangona (Kahraman) kelimesinden gelmektedir. Bu, kadınların toplumda karşılaşabilecekleri herhangi bir sosyal damgayı hafifletmek için bilinçli bir çabaydı.[kaynak belirtilmeli]
Pakistan Ordusu tarafından kurulan "tecavüz kampları"na dair görgü tanıklarının raporları var. ABD merkezli Women's Media Center'ın Kuşatma Altındaki Kadınlar Projesi, 8 yaşındaki kızların ve 75 yaşındaki kadınların Pakistan askeri kışlalarında gözaltına alındıklarını ve burada bazen toplu katliamla sonuçlanan toplu tecavüz mağdurları olduklarını bildirdi. Rapor, hayatta kalanlarla yapılan röportajlara dayanıyordu. Avustralyalı Doktor Geoffrey Davis, Birleşmiş Milletler ve Uluslararası Aile Planlaması Federasyonu tarafından tecavüz mağdurlarına geç dönem kürtaj yapmak üzere Bangladeş'e getirildi. Kendisi 200.000 ile 400.000 tecavüz kurbanının azımsanacak sayılar olduğu görüşündeydi. Pakistan ordusunun eylemleriyle ilgili olarak:
"Piyadeleri geride tutup topçuları öne sürerek hastaneleri ve okulları bombalıyorlardı. Bu da kasabada tam bir kaosa neden oluyordu. Sonra piyadeler içeri giriyor ve kadınları ayırmaya başlıyordu. Küçük çocuklar dışında, cinsel olgunluğa erişmiş olan herkes ayrılırdı... Ve sonra kadınlar koruma altında bir yerleşkeye konur ve askerlerin kullanımına sunulurdu... Anlattıkları hikayelerden bazıları dehşet vericiydi. Tekrar tekrar tecavüze uğramak. Birçoğu bu [tecavüz] kamplarında öldü. Her şey hakkında bir inançsızlık havası vardı. Kimse bunun gerçekten yaşandığına inanamıyordu! Ancak kanıtlar bunun gerçekleştiğini açıkça gösteriyordu."[daha iyi kaynak gerekli]
Ekim 2005'te Sarmila Bose, savaştaki ölümlerin ve tecavüz iddialarının siyasi amaçlarla büyük ölçüde abartıldığını öne süren bir makale yayınladı. Birçok çevreden övgüler alsa da bir dizi araştırmacı Bose'un çalışmasında hatalı istatistiksel analiz metodolojisi, başvurulan kaynakların yanlış beyan edilmesi ve Pakistan Ordusu ifadelerine orantısız ağırlık da dahil olmak üzere yanlışlıklar gösterdi.
Tarihçi Christian Gerlach, "istatistiki verilerin sistematik bir şekilde toplanmasının, muhtemelen geçici verilerin üç milyon kişinin öldüğü ve en az 200.000 kadının tecavüze uğradığı iddiasını kanıtlamaması nedeniyle iptal edildiğini" belirtmektedir.