Konfederasyon Dönemi
Batı yerleşimi

Kısmen 1763 Kraliyet Bildirgesi'nin getirdiği kısıtlamalar nedeniyle, Amerikan Devrim Savaşı'nın patlak vermesinden önce sadece bir avuç Amerikalı Appalachian Dağları'nın batısına yerleşmişti. Bu savaşın başlaması yerleşimin önündeki engeli kaldırdı ve 1782'de yaklaşık 25.000 Amerikalı Transappalachia'ya yerleşti. Savaştan sonra bölgedeki Amerikan yerleşimi devam etti. Bu yeni topraklarda yaşam birçokları için zor gelse de, batı yerleşimi Doğu'daki bazıları için gerçekçi olmayan bir arzu olan mülkiyet ödülü sunuyordu. Batıya doğru genişleme, batıya taşınmayanlarda bile coşku uyandırdı ve Washington, Benjamin Franklin ve John Jay dahil olmak üzere birçok önde gelen Amerikalı, batıda toprak satın aldı. Arazi spekülatörleri, batıda geniş araziler üzerinde hak sahibi olan ve çoğu zaman yerleşimcilerle çatışan Ohio Şirketi gibi gruplar kurdular. Washington ve diğerleri, Potomac Nehri'ni Ohio Nehri'ne bağlayan bir kanal inşa etmek için Potomac Şirketi'ni kurdular. Washington, bu kanalın doğu ile batı arasında kültürel ve ekonomik bir bağlantı sağlayacağını ve böylece Batı'nın nihai olarak ayrılmamasını sağlayacağını umuyordu. Philadelphia'da toplanan XVIII. yüzyılın devlet adamları, Montesquieu'nün siyasette güç dengesi kavramını benimsemiş kişilerdi. Bu ilke, koloni deneyimi ile destekleniyor ve John Locke'nin, temsilcilerin çoğu tarafından bilinen yazılarından güç alıyordu. Bu etkiler, eşit ve uyumlu çalışan üç hükûmet organı kurulması gerektiği inancına yol açtı. Yasama, yürütme ve yargı güçleri, hiçbirinin hiçbir zaman denetimi ele geçiremeyeceği kadar uyumlu bir denge içinde olmalıydı. Temsilciler, yasama organının, kolonilerdeki ve İngiltere Parlamentosu'ndaki gibi iki meclisli olması üzerinde anlaştılar.
1784'te Virginia, Ohio Nehri'nin kuzeyindeki iddialarından resmen vazgeçti ve Kongre, 1784 Arazi Yönetmeliği ve 1785 Arazi Yönetmeliği ile şimdi Eski Kuzeybatı olarak bilinen bölge için bir hükûmet kurdu. Bu yasalar, Eski Kuzeybatı'nın belirli bir siyasi ve ekonomik gelişme düzeyine ulaşana kadar Kongre himayesi altında bölgesel bir hükûmet tarafından yönetileceği ilkesini oluşturdu. Bu noktada, eski topraklar birliğe diğer herhangi bir devletinkine eşit haklara sahip devletler olarak girecekti. Federal bölge, Pennsylvania'nın batısındaki ve Ohio Nehri'nin kuzeyindeki alanın çoğuna uzanıyordu, ancak Connecticut Batı'daki iddiasının küçük bir bölümünü, Erie Gölü'nün güneyindeki bir toprak şeridi olan Connecticut Batı Koruma Alanı şeklinde elinde tuttu. 1787'de Kongre, Kuzeybatı Bölgesi'ni kurarak Kongre'ye bölgenin daha fazla kontrolünü veren Kuzeybatı Yönetmeliğini kabul etti. Yeni düzenlemeye göre, bölgenin önceden seçilmiş yetkililerinin çoğu bunun yerine Kongre tarafından atandı. Kuzeyli yerleşimcileri çekmek için Kongre, Kuzeybatı Bölgesi'ndeki köleliği yasakladı, ancak aynı zamanda Güney eyaletlerini yatıştırmak için bir kaçak köle yasası çıkardı. Toplantıda, yukarıda belirtilen konular üzerinde oybirliği vardı. Bunların yaşama geçirilmesi konusunda ise çok farklı görüşler ortaya çıktı. Sözgelimi, New Jersey gibi küçük eyaletlerin temsilcileri, ulusal hükûmetteki etkilerini azaltacağı gerekçesiyle, temsil edilme hakkını Konfederasyon Maddeleri'ndeki gibi eyalet olmaya değil nüfus oranına dayandıran değişikliklere karşı çıktılar.
1784'te Virginia, Ohio Nehri'nin kuzeyindeki iddialarından resmen vazgeçti ve Kongre, 1784 Arazi Yönetmeliği ve 1785 Arazi Yönetmeliği ile şimdi Eski Kuzeybatı olarak bilinen bölge için bir hükûmet kurdu. Bu yasalar, Eski Kuzeybatı'nın belirli bir siyasi ve ekonomik gelişme düzeyine ulaşana kadar Kongre himayesi altında bölgesel bir hükûmet tarafından yönetileceği ilkesini oluşturdu. Bu noktada, eski topraklar birliğe diğer herhangi bir devletinkine eşit haklara sahip devletler olarak girecekti. Federal bölge, Pennsylvania'nın batısındaki ve Ohio Nehri'nin kuzeyindeki alanın çoğuna uzanıyordu, ancak Connecticut Batı'daki iddiasının küçük bir bölümünü, Erie Gölü'nün güneyindeki bir toprak şeridi olan Connecticut Batı Koruma Alanı şeklinde elinde tuttu. 1787'de Kongre, Kuzeybatı Bölgesi'ni kurarak Kongre'ye bölgenin daha fazla kontrolünü veren Kuzeybatı Bildirisi'ni kabul etti. Yeni düzenlemeye göre, bölgenin önceden seçilmiş yetkililerinin çoğu bunun yerine Kongre tarafından atandı. Kuzeyli yerleşimcileri çekmek için Kongre, Kuzeybatı Bölgesi'ndeki köleliği yasakladı, ancak aynı zamanda Güney eyaletlerini yatıştırmak için bir kaçak köle yasası çıkardı. Toplantıda, yukarıda belirtilen konular üzerinde oybirliği vardı. Bunların yaşama geçirilmesi konusunda ise çok farklı görüşler ortaya çıktı. Sözgelimi, New Jersey gibi küçük eyaletlerin temsilcileri, ulusal hükûmetteki etkilerini azaltacağı gerekçesiyle, temsil edilme hakkını Konfederasyon Maddeleri'ndeki gibi eyalet olmaya değil nüfus oranına dayandıran değişikliklere karşı çıktılar.
Eski Kuzeybatı federal hükûmetin kontrolü altına girerken, Georgia, Kuzey Karolina ve Virginia Eski Güneybatı'nın kontrolünü elinde tuttu; her eyalet batıya Mississippi Nehri'ne kadar uzandığını iddia etti. 1784'te, batı Kuzey Carolina'daki yerleşimciler, Franklin Eyaleti olarak devlet olmayı istediler, ancak çabaları, eyaletlerin ayrılması konusunda bir emsal oluşturmak istemeyen Kongre tarafından reddedildi. 1790 Nüfus Sayımı'na göre, Tennessee ve Kentucky'nin nüfusu çarpıcı bir şekilde sırasıyla 73.000 ve 35.000'e yükseldi. Kentucky, Tennessee ve Vermont, 1791 ve 1795 yılları arasında eyalet statüsü kazanacaktı. Öte yandan, Virginia gibi büyük eyaletlerin temsilcileri, nüfus oranına dayalı temsil hakkını desteklediler. Tartışmalar sonsuza kadar uzayacak gibi göründüğü bir sırada, Roger Sherman, Kongre'deki meclislerden birinde, yani Temsilciler Meclisi'nde, nüfus oranına dayalı temsil hakkı buluhmasına karşılık diğer mecliste, yani Senato'da, eşit temsil olmasını önerdi.
Böylelikle büyük ve küçük eyaletler arasında uyum sorunu çözümlendi. Buna karşın, her yeni konuda ancak yeni uzlaşmalarla çözülebilecek yeni sorunlar ortaya çıktı. Kuzeyliler, her eyaletin vergi payı saptanırken kölelerin de hesaba katılmasını, buna karşılık, Temsliciler Meclisi'ndeki sandalye sayısı belirlenirken bunun yapılmamasını istediler. Çok küçük bir muhalefetle karşılanan bir uzlaşma sonucu, Temsilciler Meclisi üyesi sayısının, özgür kişilerin tümü ve kölelerin de beşte üçü göz önünde tutularak saptanması kararlaştırıldı.
Britanya ve İspanya'nın yardımıyla Yerli Amerikalılar batı yerleşimine direndiler. Güneyli liderler ve pek çok milliyetçi yerleşimcilere siyasi destek vermelerine rağmen, çoğu Kuzeyli lider batı yerleşiminden çok ticaretle ilgileniyordu ve zayıf ulusal hükûmet yabancı hükûmetlerden taviz vermeye zorlama gücünden yoksundu. 1784'te Mississippi Nehri'nin İspanya tarafından kapatılması, Batılı çiftçilerin ihracatı için denize erişimi engelledi, Batı'ya yerleşme çabalarını büyük ölçüde engelledi ve Yerli Amerikalılara silah sağladılar. İngilizler, 1776'dan önce Appalachian ötesi toprakların yerleşimini kısıtlamıştı ve Paris Antlaşması'nın imzalanmasından sonra Yerli Amerikalılara silah sağlamaya devam ettiler. 1783 ve 1787 arasında, yüzlerce yerleşimci Yerli Amerikalılarla düşük seviyeli çatışmalarda öldü ve bu çatışmalar daha fazla yerleşimi engelledi. Kongre, Yerli Amerikalılara karşı çok az askeri destek sağladığından, savaşın çoğu yerleşimciler tarafından yapıldı. On yılın sonunda, sınır, Kızılderili kabilelerinden oluşan bir konfederasyona karşı Kuzeybatı Kızılderili Savaşı'nda yutuldu. Bu Yerli Amerikalılar, İngilizlerin desteğiyle bağımsız bir Hint bariyer devletinin yaratılmasını istedi ve Birleşik Devletler için büyük bir dış politika sorunu oluşturdu. Shays İsyanı'nın neden olduğu acıyı henüz üzerlerinden atamamış bulunan, Sherman ve Elbridge Gerry gibi temsilciler, büyük bir halk kitlesinin kendi kendisini yönetmeye yeterli anlayışa sahip olmadığından korktukları için, hiçbir federal hükûmet organının doğrudan doğruya halk tarafından seçilmesini istemiyorlardı. Bazı temsilciler ise, ulusal hükûmetin olduğunca geniş bir halk tabanına dayanması gerektiğini düşünüyorlardı. Diğer bazı temsilciler, büyümekte olan Batı'ya eyaletleşme olanağı verilmemesini istiyorlardı; bazıları da, Kuzeybatı Kararnamesi ile 1787'de kurulan eşitlik ilkesini savunuyorlardı.