Afrika ve Asya'da liberalizm
Tarihçe > Mısır

Mısır'da ise Nahda dönemi, İslam'ı ve toplumu modernize etmeyi amaçladı. Düşünürler ve dini reformcular geleneksel görüşleri reddettiler ve İslami köklere dönüş olarak gördükleri taqlid'i (taklit, yasal örneklere uyum) terk ederek ve ijtihad'a (entelektüel çaba, akıl yürütme ve hermeneutik) vurgu yaparak modernizasyonu teşvik ettiler.
İslami Modernizm, bazen Modernist Selefilik olarak da adlandırılan bir harekettir. İslami Modernizm, "ilk Müslüman ideolojik tepki" olarak tanımlanan bir harekettir. İslami Modernizm, milliyetçilik, demokrasi, sivil haklar, akılcılık, eşitlik ve ilerleme gibi modern Batı değerlerini İslami inançla uyumlu hale getirmeye çalışan bir girişimidir. Bu hareket, klasik fıkıh kavramlarının ve yöntemlerinin eleştirel bir şekilde yeniden değerlendirildiği ve İslam teolojisi ile Kur'an tefsirine (Tefsir) yeni bir yaklaşımın benimsendiği bir özelliğe sahipti.
Bu, 19. yüzyıl ortalarında ortaya çıkan bir dizi İslami hareketin ilkiydi ve bu hareketler arasında sekülerizm, İslamcılık ve Selefilik de bulunuyordu. Bu hareketler, özellikle Batı medeniyetinin ve sömürgeciliklerinin Müslüman dünyaya yönelik algılanan saldırısı karşısında zamanın hızlı değişimlerine tepki olarak ortaya çıkmıştır. Kurucular arasında 1849-1905 yılları arasında kısa bir süre Al-Azhar Üniversitesi'nde şeyhlik yapan Muhammed Abduh, 1838-1897 yılları arasında yaşamış olan Cemaleddin el-Efgani ve 1817-1898 yılları arasında yaşamış olan Sir Seyyid Ahmed Han yer almaktadır.
İlk İslami Modernistler (el-Efgani ve Muhammed Abdu), "salafiyya" terimini kullandılar. İslami düşüncenin yenilenmesi çabalarını ifade etmek için "salafiyya" terimini kullandılar. Bu "salafiyya hareketi" Batı'da genellikle "İslami modernizm" olarak bilinir, ancak şu anda Salafi hareket olarak adlandırılan şeyle çok farklıdır ve genellikle "Vahhabilik gibi ideolojileri" ifade eder. Modernizm'in başlangıcından bu yana, orijinal reformculuğunun hem laik yöneticiler tarafından hem de "resmi ulema" tarafından benimsenmesi sorunuyla karşılaşmıştır. "Resmi ulema"nın görevi, yöneticilerin eylemlerini dini terimlerle meşrulaştırmaktır.
Modernizm, sekülerlikten farklı olarak, kamusal yaşamda dini inancın önemini vurgular ve Salafizm veya İslamcılıktan farklı olarak çağdaş Avrupa kurumlarını, sosyal süreçleri ve değerleri benimser.
Taha Hussein (1889–1973) solda ve Ahmed Lutfi el-Sayed (1872–1963) sağda
Mısır'da Vafd Partisi ("Temsilcilik Partisi"), Mısır'da milliyetçi liberal bir siyasi partiydi. 1920'ler ve 30'larda bir dönem Mısır'ın en popüler ve etkili siyasi partisi olarak kabul edilir. Liberal milliyetçilerin çabaları, 1923 Mısır Anayasası ile bir anayasal monarşi oluşturmakla sonuçlandı, ancak liberal milliyetçilik 1930'ların sonlarında Müslüman Kardeşler ve Pan-Arap milliyetçiliği hareketlerinin büyümesi ve muhalefeti nedeniyle gerilemeye başladı. Ayrıca, liberal değerleri ve fikirleri savunan çeşitli entelektüeller bulunmaktaydı. Dönemin öne çıkan liberal figürleri Taha Hussein, Ahmed Lutfi el-Sayed, Tawfiq al-Hakim, Abd El-Razzak El-Sanhuri ve Muhammad Mandur idi.
Taha Hussein ve Ahmed Lutfi el-Sayed, 20. yüzyılın en etkili Mısırlı entelektüelleri arasındaydı. Hussein, İslamcılığa karşıydı ve liberal harekete önemli katkılarından biri, Mısırlı liberalizmin ve İslam'ın nasıl uzlaştırılabileceğine dair bir inceleme yapmaktı. Özgürlük ve eşitliğe inanıyordu ve Mısır'ın Fransız Devrimi ve Sanayi Çağı fikirleriyle uyumlu olarak modern, aydınlanmış bir toplum olarak geliştirilmesi gerektiğini düşünüyordu.
Ahmed Lutfi el-Sayed, modern mısır milliyetçiliği, mısır'da laiklik ve mısır'da liberalizmin mimarlarından biriydi. "Neslin Profesörü" olarak sevgiyle anılan, Mısırlı milliyetçi hareketinde etkili bir kişi ve anti-emperyalist bir aktivistti. El-Sayed, tüm insanlar için eşitlik ve haklar inanıyordu. 1925 ile 1941 yılları arasında hizmet verdiği Kahire Üniversitesi'nin ilk rektörüydü. Onun önemli katkılarından biri, Mill'in eserlerini genel Arap halkına tanıtarak onların liberalizm kavramlarını öğrenmelerini sağlamasıydı. İnsanların hükûmet ve ülke işlerine katılması gerektiğine inanıyordu ve tüm insanların alınamayacak bazı sivil haklara sahip olması gerektiğini düşünüyordu.