stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
I. Friedrich (Württemberg kralı)
Erken Dönem

Treptow an der Rega (günümüzde Polonya'nın Trzebiatów yerleşimi) doğan Friedrich, II. Friedrich Eugen ve Brandenburg-Schwedt'ten Sophia Dorothea'nın en büyük oğluydu. Frederick'in babası, Württemberg Dükü Charles Alexander'ın üçüncü oğluydu ve Frederick bu nedenle uzun süredir hüküm süren dük Charles Frederick'in babası, Württemberg Dükü Charles Alexander'ın üçüncü oğluydu ve Frederick bu nedenle uzun süredir hüküm süren dük Charles Eugene'nin (Almanca : Karl Eugen) yeğeniydi. Ne Dük Charles Eugene ne de sonraki kardeşi Louis Eugene (Almanca : Ludwig Eugen), herhangi bir oğulları olsaydı, Friedrich'in babasının (aynı zamanda Frederick olarak da adlandırılır) sonunda Dükalığı başarması ve sırayla Frederick tarafından başarılması bekleniyordu Bununla birlikte, bu olasılık gelecekte uzun yıllar oldu ve amcalarından birinin meşru bir oğlunun doğumu, Frederick'in umutlarını kesin olarak önleyecektir. Ayrıca, amcası Dük, ailesinin herhangi bir üyesine hükûmet işlerinde herhangi bir rol vermeye istekli değildi. Bu nedenle Frederick - babası gibi - Büyük Frederick'in sarayında askeri bir kariyere karar verdi. Bu daha sonra Frederick ve ailesini Prusya kralının evlilik ittifakları ağına çekti - 1776'da kız kardeşi Sophie, Rusya'nın gelecekteki İmparatoru ve İmparatoriçe Catherine II'nin oğlu Tsesarevich Paul ile evlenecekti. Rusya'ya olan bu aile bağları, 1814 Viyana Kongresi'nin ardından Avrupa'nın yeniden düzenlenmesi sırasında, Frederick için doğrudan ve Württemberg için geniş kapsamlı olanlar için sonuçlar doğurdu . Brunswick'li Augusta. Haziran 1774'te Kürassier Alayı Lölhöffel'de oberst olarak Prusya Ordusuna girdi ve Aralık 1776'da aynı birimde komutanlığa yükseldi. Bu orduyla Bavyera Veraset Savaşı'nda savaştı. 1780'de 2. Ejderha Alayı'nı (Krockow) devraldı. Frederick, 15 Ekim 1780'de Braunschweig'de Brunswick-Wolfenbüttel Düşesi Augusta (on altı yaşında ve dolayısıyla on yaş küçük) ile evlendi. Charles William Ferdinand, Brunswick -Lüneburg Dükü ve Büyük Britanya Prensesi Augusta'nın en büyük kızıydı ve bu nedenle Büyük Britanya III. Evlilik mutlu bir evlilik değildi - 1781'deki ilk hamileliği sırasında bile ayrılmak istedi, ancak babası tarafından Frederick ile kalmaya ikna edildi. Dört çocukları olmasına rağmen, Frederick'in karısının bir grup genç soyluyla biseksüel olduğu söylendi.
Ölümü

Friedrich, diğer Alman prensleriyle birlikte 1815'te yeni Alman Konfederasyonu'na katıldı . Ertesi yılın Ekim ayında Stuttgart'ta öldü . Kral olduğunda, çocuklarına ve diğer erkek soyundan gelenlere Kraliyet Ekselansları stiliyle Württemberg Prensleri ve Prensesleri unvanlarını verdi ve kardeşlerini Württemberg Dükleri ve Düşesi unvanlarıyla Kraliyet Ekselansları olarak biçimlendirdi .Çok uzun boylu ve obezdi: arkasından "Büyük Göbek-Gerent" olarak biliniyordu. Buna karşılık Frederick, Napolyon'unki gibi küçük bir kafaya bu kadar çok zehir bir zekaya nasıl sığabileceğini merak ettiler.
Radamanthis

Yargı Mezarı'nda Rhadamanthys'in tasviri, Lefkadia, MÖ 300–250 dolayları
Yunan mitolojisinde, Rhadamanthus (/ˌrædəˈmænθəs/ ) ya da Rhadamanthys Girit'in bilge bir kralıydı. Zeus ve Europa'nın oğlu olarak yarı tanrı olarak kabul edildi. Adının anlamı "sert ve katı bir yargıda bulunmak"tır. Daha sonra ölülerin yargıçlarından biri ve Yunan mitolojisinde önemli bir figür oldu.
Aile

Rhadamanthys, Zeus ve Europa'nın oğludur ve Sarpedon ve Minos'un (aynı zamanda bir kral ve daha sonra ölülerin yargıcı) kardeşiydi. Kardeşi ile birlikte Rhadamanthys, üvey babaları Asterion tarafından büyütüldü. Gortys (Gortyn, Girit ile ilişkili) ve Erythrus (Erythrae'nin kurucusu) adında iki oğlu vardı.
Diğer kaynaklar (örn. Plutarkhos, Theseus 20) Ariadne'nin kocasının Dionysos yerine Rgadamanthys olduğuna inanır ve Oenopion, Staphylus'un ve Thoas'ın da babası olduğunu belirtir. Bu anlatımda Ariadne, Rhadamanthys'in erkek kardeşi Minos'un kızıdır; bir diğer Ariadne, Minos'un torununun kızı ve Theseus'un efsanesinde yer alan, Dionysos tarafından kurtarılan adaşıydı.
Mitoloji > Mevzuat

Sık sık yeraltı dünyasında ölülerin yargıçlarından biri olarak kabul edilmesine rağmen, birkaç yasama faaliyetiyle de tanınıyordu. Rhadamanthys'in Giritlilere hayvanlar üzerine yemin etmelerini emreden bir yasa ve insanların şiddet başlatanlara karşı kendilerini savunurlarsa ceza almamaları gerektiğini söyleyen başka bir yasası daha bulunmaktadır.
Mitoloji > Girit'ten Sürgün

Kral Asterius çocuksuz öldü ve taht Minos'a geçti. Minos Girit kralı olduğunda iki erkek kardeşini Girit'ten kovdu. Çünkü Rhadamanthys'un popülaritesini kıskanıyordu, bu yüzden Rhadamanthys Boeotia'ya kaçtı ve burada Amphitryon'un dul eşi ve Herakles'in annesi Alkmene ile evlendi. Ayrıca bazı rivayetlere göre Herakles'in hocasıydı. Bu, bir Orta Çağ tarihçisi olan Tzetzes tarafından da belirtilmiştir.
Genel olarak Rhadamanthys'in faaliyet alanı, Minos'un aktif olduğu Girit'in dışında Ege Adalarıdır. Ayrıca antik yazarlar tarafından sık sık Orta Yunanistan ile bağdaştırılır.
Mitoloji > Öbür Dünya

Daha sonraki efsanelere göre (MÖ 400), katı dürüstlüğü nedeniyle Aiakos ve Minos ile birlikte aşağı dünyadaki ölülerin yargıçlarından biri yapıldı. Doğuluların ruhlarını yargılardı, Aiakos batılıların ruhlarını yargılardı, Minos ise kararı belirleyici oy hakkına sahipti. (Platon, Gorgias 524A). Homeros'un Odyssey'nin 4. ve 7. kitaplarında tasvir edilmiştir. Virgilius (MÖ 69–18), Rhadamanthys'i Aeneid'in Yeraltı (Tartarus) bölümünde, değersiz ruhların yargıcı ve cezalandırıcısı yapar.
Homeros, Zeus'un ölümsüz oğulları için bir cennet olan Elysian alanında (Odyssey iv. 564) ikamet ettiğini söyler. Pindaros, onun Kronos'un (Elysium'u yöneten) sağ kolu olduğunu ve ölülerin tek yargıcı olduğunu anlatır. Lucian , Rhadamanthus'u Gerçek Tarih adlı kitabında Kutsal Adalar'daki kahramanlar topluluğuna başkanlık eden biri olarak tasvir eder.
Klingsor'un Son Yazı

Klingsor'un Son Yazı (Özgün adı: Klingsors letzter Sommer) Hermann Hesse’nin 1919/20 yıllarında yayımlanan anlatı kitabıdır.
Ortaya çıkış tarihçesi

1919 yılı Hermann Hesse’nin hayatında birçok açıdan yeni bir kesit anlamına gelmekteydi. İlk karısı Maria Bernoulli; iyileşmesi konusunda umut kesildikten sonra bir rehabilitasyon merkezinde bulunmaktaydı. Hesse ilkbaharda I. Dünya Savaşı boyunca çalıştığı savaş esirlerinin bakımının sorumluluğunu taşıdığı görevinden kovulmuştur. Mayıs ayında Bern'den Tessin'e, yani yeni evini bulduğu Montagnola'daki Casa Camuzzi’ne taşınmıştır. Temmuz ayında 1924 yılında evleneceği şarkıcı ve ressam Ruth Wenger ile tanışmıştır.
Tüm bu durumlar, yeni kazanılmış özgürlük, yeni aşk, her şeyden önemlisi iklim olarak uygun bir çevre Hesse’nin Tessin’de resim yapmakla, şiir yazmakla ve grotolara gitmekle geçirdiği yılın, hayatının en dolu, en etkin, en çalışkan ve en parlak zamanı olmasını sağlamıştır.
Temmuz ve ağustosta birkaç hafta içinde yazdığı “Klingsors Letzter Sommer” adlı anlatısına bir anıt dikmiştir. 1919 yılının Aralık ayında bu anlatısı bir Alman gazetesi olan Deutsche Rundschau'da yayımlanmıştır. 1920 yılında Kinderseele ve Klein und Wagner isimli eserlerini S. Fischer Verlag yayınevi aracılığıyla bir derlemede yayımlamıştır.
İçeriği

Anlatının kahramanı ressam Klingsor, Hesse'nin 1932 yılında yayımlanan “Doğuya Yolculuk” romanında sonradan ortaya çıkan bir figürdür. Yaratıcı ve sanatsal oluşturma süreci ve bununla bağlantılı enerji harcaması ve de bu enerji boşalmasıyla bağlantılı düşünceler, umutlar, hatta korkular konu başlıklarıdır.
Klingsor’un yaşam tarzı

Anlatı Klingsor'un son aylarını konu almaktadır. Önünde duran ölüm korkusunu içinde yaşasa da geriye kalan zamanını mümkün olduğu kadar en iyi şekilde geçirmeye çalışmaktadır. Son günlerini sanatına sarhoşvari bir şekilde düşkünlük göstererek geçirmektedir. Klingsor çevreyi güneyin özelliklerini Pambambio, Karino ve Laguna'yı “erguvan, kızıl kayın ve okaliptüs ağaçlarıyla” anlatarak renkli bir şekilde tuvale dökmektedir. Geceleri Grotto'da güzel kadınların kollarında ve şarapla geçirmektedir. Geriye kalan zamanını düşündükçe uyuyarak daha az zaman geçirmektedir, bu durum onun sağlığını doğal olarak daha da kötüleştirmektedir. Günler uzun olduğu sürece Klingsor kendini Azrail'in pençesinden daha uzak hissetmektedir.
Kareno’daki günler

Kareno'da yaşadığı günler anlatıda en çok vurguyla anlatılan yerdir. Tanıdıkları arasında sadece Ersilia ile ara sıra ölüm ve fanilik üzerine yaptıkları ateşli konuşmalar yapmaktadır, Klingsor küçük bir şehir olan Kareno'ya arkadaşlarıyla beraber gezinmek için gider, orada “Dağların Kraliçesi”ni ziyaret eder. Dağların Kraliçesi bir insanın gençlik çağına ait tüm özelliklerin bir sureti gibi görünmektedir. Hesse'nin birebir yansıttığı öğle sonu ile akşam, huzur içinde bir gezinti ve ruhani bir derinlik içinde ekmek şarapla geçirilmektedir: "Altın kafesteki kuşlar (...) egzotik şarkılar söylüyordu (...) Cevap yıldızdan ve aydan, ağaçtan ve dağlardan geldi, Goethe orada oturuyordu, Hafız da yanındaydı, Mısır'dan sıcak bir rüzgâr ve Yunanistan'dan hoş bir esinti duyulmaktaydı, Mozart gülümsedi, Hugo Wolf bu saçma gecede kanatlarını oynattı."
Klingsor Edith'e yazdığı kısa mektubunda her biçimiyle ve canlı duyguların gezintilerinde hissettiği aşkı savunmaktadır.
Çöküşün müziği

“Çöküşün müziği” adlı bölümde Klingsor ve kendisine Çinli şair Li Tai Pe ve Thu Fu ismini veren şair dostu ve Ermeni bir yıldız falcısı ile buluşurlar. Ermeni falcı ölümü çok yakınında hisseden, şair dostuna bir veda yemeği düzenleyen Klingsor'a onun içini ferahlatacak bir gelecek hakkında fal bakar. Klingsor bu bölümde Ermeni falcı ile eski Avrupa'nın bir çöküş sürecine gireceği ve Asyalıların bunun hemen sonrasında Avrupalıların yerini devralacağı üzerine uzun uzadıya tartışır. Klingsor'un kuşku ile birlikte içinde hissettiği inadına yaşama hırsı bu tartışma ile birlikte yeniden alevlenir. Yanan yüreğinin ateşini üç yüz bardak içki içerek söndürmek ve her bardakta ayın şerefine kadeh kaldırmak ister.
Klingsor’un Ölüm Korkusu

“Abend im August” bölümünde okuyucu Klingsor'un kısa süren ölüm düşüncesine kapıldığı aşk macerasını hissetmektedir.
Bunun sonrasında Klingsor ilk kez anılan o yaz kendisinde patlak vermiş gibi birden ortaya çıkan sanatı hakkındaki düşüncelerini Louis'ye yazdığı mektupta kelimelere dökmektedir. Klingsor Louis'ye yakında artık doğa boyamaları yapmayacağını, aksine içindeki fantezileri ve anıları resmedeceğini de anlatmaktadır. Bunun biraz sonrasında mektubu, sürekli içen ve ölüm korkusuna kapılmış olan Klingsor'u nesne edinen Tang-Poesie tarzında bir şiir izlemektedir.
Kendi resmini yapma

Klingsor yaşamının son günlerinde nihayet kendisinin resmini çizmektedir. Alışılagelmiş bir renklilik, fakat sanatı için tipik olmayan bir tarzda ilginç bir yüz “kırlara benzeyen bir çehre (...) yaprakları ve ağaç kabuklarını anımsatan saçlar, kaya çukurlarına benzer göz çukurları” kendini belli etmektedir. Kendi portresinin içine bir sürü yüz çizmiştir, „tatlı ve masum çocuk yüzleri, hayal dolu ve ateşli gençlik hayalleri, aptal aptal bakan ayyaş gözleri, susayan, kovuşturulan, tutkusu olan, arayan, mecnuna benzer birisinin ve “kaybolmuş çocuk’nun dudakları. Bazı gözlemcilere göre bu ressamın korumasız psikolojik öz analizi olarak değerlendirilmektedir, diğerlerine göre bunun tam tersi olarak Klingsor’un akıl almazlığının kanıtı olarak görülmektedir. Resmini bitirdikten sonra onu bir yere kapamıştır ve kimseye göstermemiştir. Resim ancak onun ölümünden sonra keşfedilecektir. Klingsor’un kendi resmi onun son eseridir.
Hermann Hesse romanı şu cümle ile bitirmiştir: “Sonra yıkandı, tıraş oldu, yeni çamaşırlarını ve elbiselerini giydi, şehre gitti ve Gina’ya göndermek üzere meyve ve sigara satın aldı.” Günlük hayata bu geri dönüş sadece kısa bir süreliğine olacaktır; çünkü yaz mevsimi artık sona ermek üzeredir ve Klingsor, daha önce de belirtildiği üzere, en geç sonbaharın sonunda öleceğini bilmektedir.
Yorum

Klingsors letzter Sommer eseri Hesse'nin otobiyografik karakterinden güçlü yansıtmalarda bulunmaktadır. Klingsor ismi Wolfram von Eschenbach'ın „Parzival“ eposundaki çok yönlü edebi bir derinliğe sahip bir büyücüye dayanmaktadır. Hermann Hesse kendisini de aynen bu şekilde tanımlamaktadır, bu noktada insanın aklına Kindheit eines Zauberers eseri gelmektedir. Aynı zamanda yazar yıldız falcısı sahnesinde “Şair dostu Hermann” (Thu-Fu) olarak ortaya çıkmaktadır. Fakat arda kalan figürlerin arkasında Hesse'nin çevresinden kişilere rastlanmaktadır: Kederli Louis ressam Moilett'in sadece adını değil, aynı zamanda onun karakterini de yansıtmaktadır. Ermeni karakterinin arkasındaki isim Hesse ile arkadaşları bulunan mimar Josef Englert'dir, Dağların Kraliçe kişisinin arkasında ise Hesse'nin ikinci karısı Ruth Wenger bulunmaktadır.
Anlatıda senaryonun geçtiği yer Hesse'nin 1919 yılından itibaren yaşamaya başladığı Tessin'i anımsatmaktadır. Eserde “Laguno” olarak geçen yer aslında yakınlarında Hesse'nin yaşadığı Montagnola bulunan bir İsviçre kenti olan Lugano'dur. Ruth Wenger'in ebeveyninin yazlık evinin bulunduğu Carona köyü romanda Kareno'ya dönüşmektedir. Hesse'nin Klingsor'da tanımlandığı çevre otobiyografik kısa anlatısında tanımladığı çevreye kızıl kayın ve erguvan ağaçlarıyla benzemektedir. Hermann Hesse nihayetinde yazarlığının yanı sıra resim de yapmıştır- hem de kendi tarzında boyamalar yapmıştır, bu da Klingsor'un tarzına çok benzemektedir. Hesse'nin bu özelliğine 1928 yılında kaleme aldığı Malfreude, Malsorgen (resim yapma neşesi ve kaygıları) işaret etmektedir.
Renkler

Klingsors letzter Sommer kitabında renkler merkezi bir rol oynamaktadır. Okuyucu uzun soluklu bir okuyuşta kendisini bu renklerin içinde boğulmuş hissetmektedir. Aşağıdaki metin eser hakkında açıklamalarda bulunmaktadır:
“Ve şimdi büyük renk taslakları, su renklerinde parlayan renk düzlemleriyle beyaz yapraklar: ahşaptan kızıl villa, yeşil kadife yakut gibi ateşli bir şekilde parıldayan ve Castiglo’daki demir köprü, mavi yeşil dağdaki kızıllık, onun yanındaki erguvan rengindeki gölet, güllerle kaplı sokak. Dahası: kiremithanenin bacası, açık parlak ağaç yeşilinin önündeki kızıl maytap, dalga dalga duran kalın bulutlarla kaplı açık erguvan rengi gökyüzü.” Klingsor'un sanat eserleri için araç olarak işlev görmelerinin yanı sıra renkler insanların hislerini ve duygularını ifade etmektedir.
Onun her küçük farkı bağlamında kırmızı rengin oldukça özel bir anlamı ortaya çıkmaktadır. İnsan onun anlatılarında sürekli kırmızı çiçeklere, kiremitlere, dağlara, kiliselere ve sokaklara rastlamaktadır. Bu renk karşımıza Klingsor ve arkadaşların sürekli içtikleri kırmızı şarap olarak da çıkmaktadır, daha da önemlisi Kareno'nun “Kızıl Kraliçesi” derken de kırmızıyı görmekteyiz. Kırmızı, tutkuyu, aşkı ve ateşli gençliği, hatta agresifliği ve öfkeyi simgelemektedir. Her iki mizacı da Klingsor'da bulmak mümkündür. Onun aşkı ve tutkusu kadınlara ve doğaya karşıdır. Öfkesi ve agresifliği de kendi portresini çizdiğinde ölüme karşı bir duruş olarak ortaya çıkmadır. Kırmızı resmedilen şehveti ve yaşama hevesini Klingsor ölüme karşı bir silah olarak kullanmaktadır. “Erguvan ölümün inkârıdır, boş laf ise cesedin çürümesiyle dalga geçmektir.”
Ölümü

Tüm anlatıda geçtiği üzere Klingsor'un yaşama arzusu dik başlılığa dönüşmektedir, fakat ölümün gölgesi kendini belli etmektedir. Anlatıcı önsözde arkadaşları Klingsor'un ölümünü sonbaharın sonlarına doğru öğreneceklerini bildirmektedir. Sürekli yok oluş ve hasret çekmenin mecazi anlatımı kendini göstermektedir, “alevlenen bayrak” ile başlayan bu mecazlar “yanan mumun her iki sonu” ile Klingsor'un hayatını ifade etmektedir. Ermeni yıldız falı bakıcısı ölüm haberini getirmektedir. Kareno yolunda renklerin ve resimlerin faniliğine, hatta esmer kızın saçlarının geçiciliğine ve de geçen her günün geri getirilemezliğine içten içe üzülmektedir. Hatta orada “ekmek ve şarap” ile yediği akşam yemeği İsa'nın Juda tarafından ihanete uğramasından ve çarmıha gerilmesinden önce havarileriyle yediği son yemeği hatırlatmaktadır. Klingsor sonunda “kurban” gibi ölmeliydi, sanatına kendisini kurban etmiş biri gibi ölmeliydi.
Ölmekte olan Avrupa üzerine gönderme yapması yoluyla ölüm motifi yeni bir bakış açısı kazanmaktadır. I. Dünya Savaşının ardından eski kıtanın (Avrupa'nın) yüzyıllardır elinde bulundurduğu hâkimiyeti kaybettiği, genel anlamda kabul edilmekteydi. Bunun ilintili olarak Ermeni yıldız falcısı anlatıda çok kez güncel olarak ele alınan Asya'nın yükselişe geçeceğine işaret etmektedir. Klingsor ve Louris bu arada Çinli şairin ismini taşımaktadırlar, özellikle Arap Yarımadasını canlandıran Kareno günleri bağlamında, kıyıda köşede de Hindistan'ın ve Japonya’nın ismi geçmektedir.
Sanatçılığı

Klingsor birçok bakımdan parçalanmış olarak betimlenmektedir. Bir taraftan ölümün eşiğinde olduğunun bilincindeyken diğer yandan bitip tükenmeyen bir yaşama hırsıyla ölüme karşı koymaktadır, her anının tadını çıkarma niyetinde; buna karşın hayatın tek damlasını dahi heba etmemeye özen göstermektedir. Romantizm dolu iç bunaltısı ve dışa vurumcu isyan arasında gidip gelmektedir. Farklı kutuplar arasındaki bu dalgalanması sanatçının yalnız, tutkulu klişesine hitap etmektedir.
Narsizmi

Klingsor aynı zamanda örnek teşkil eden bir biçimde kendini beğenmiş bir mizaca da sahiptir. Bu durum kadınlara karşı tavırlarında kendini belli etmektedir. İlk bölümün sonunda yansıtılan rüyasında bu durum gün yüzüne çıkmaktadır. Bu rüyada yazar onu seven ve yazarında onu sevdiği aynı yaştaki kadınlarla ve onların saç renkleriyle gönül eğlendirmektedir. Anlatının ilerleyen bölümlerinde yazarın Edith'i ve Gina'yı, Nina’yı, Hermine’yi ve Elisabeth’i kendi egosunun tatmini olarak kullandığı aşikâr olmaktadır. Klingsor bir mektupta şöyle yazmaktadır:
“Aslında sevebilir miyim hiç bilmiyorum. Arzu edebilirim ve kendimi başka insanlarda arayabilirim, egomu sorgulayabilirim, bir ayna talep edebilirim, heves arayabilirim ve bunun hepsi aşk gibi görünebilir.”
Bu kesitte onun âşık olmada oldukça yeteneksiz olduğu ortaya çıkmaktadır, biraz önce sevgilisine, Gina'ya kuşkuyla baktığını açıklamıştır. Dağlar Kraliçesinin aşkını kendine sormaksızın yaş farkı nedeniyle küçümseyerek reddettiği jestleri Klingsor'un egosuna çok bağlı birisi olarak kendine çok değer verdiğini işaret etmektedir.
Klingsor'un kendini beğenmişliği kendine ait resimleri değerlendirirken de ortaya çıkmaktadır. Kendisini rengin doğallığının sanatını özgürlüğüne kavuşturan Avrupa sanatının büyük bir yenilikçisi olarak görmektedir. Kederli Louis ile ortak olarak kendisinin bir yüzyıl sonra okullarda profesörler tarafından okutulacağına ve Goethe ve Schiller gibi anıtlarının dikileceğine inanmaktadır.
Fakat anlatının anıtsal olarak değerlendirdiği ve kahramanın kişiliğini bir kez daha özetleyen Klingsor'un kendi portresi onun kendini beğenmişliğine en etkili kanıtını bize göstermektedir. Van Gogh’u anımsatan oluşturma sürecinde kahraman kendisini şöyle tanımlamaktadır: “O kafayı ihtişamlı ve vahşice inşa etmiştir, bir orman putunu, âşık olunan birisini, kıskanç Yehova'yı, bebeklerin ve bakirelerin önünde kurban edildiği bir hayaleti çizmiştir.” Buna ilişkin olarak daha sonralardan bir eleştirmenin yargısı şu yönde olmuştur: “Bir tür kendine tapma, tanrıya küfretme ve kendini tanrının yerine koyma, bir çeşit dini inkâr etme.”
| g t Hermann Hesse eserleri |
| --- | --- |
Şiirleri: Romantik Şarkılar  •Gece Yarısından Bir Saat Sonra  • Şiirleri
Romanları: Peter Camenzind • Çarklar Arasında • Gertrud • Rosshalde • Knulp • Demian • Klein und Wagner • Klingsor'un Son Yazı • Siddhartha • Kurgast • Die Nürnberger Reise • Bozkırkurdu • Narziss ve Goldmund • Doğu Yolculuğu • Otobiyografik yazılar • Boncuk Oyunu
Denemeleri: If the War Goes On ... • My Belief: Essays on Life and Art
Kısa hikayeleri: The Complete Fairy Tales of Hermann Hesse • Stories of Five Decades • Strange News from Another Star
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 7625858-0
Selim Bölükbaşı

Selim Bölükbaşı (d. 31 Aralık 1980, Üsküdar, İstanbul) Karadeniz müziğiyle ilgili çalışmalarıyla tanınan Türk müzisyendir.
Hayatı

Bölükbaşı 1980 yılında aslen Pazar'ın Tütüncüler köyünden olan bir ailenin çocuğu olarak Üsküdar'da dünyaya geldi. 9 yaşında bağlamayla müzik hayatına başladı. Sonraki yıllarda klavye ve ritim sazları çalmayı, 17 yaşında tulum çalmayı öğrendi. Öğrenimini İstanbul Teknik Üniversitesi Türk Musikisi Devlet Konservatuvarı'nın enstrüman yapımı bölümünde tamamladı. Eş zamanlı olarak Laz müziği yapan Birol Topaloğlu ile tanıştı. Bir yıl boyunca Topaloğlu'na vokalde eşlik etti. Sultan’s of the Dance, Anatolia, Şaman ve Anadolu Ateşi gibi projelerde kendine yer buldu. 2001 yılında Kâzım Koyuncu ile çalışmaya başlayan Bölükbaşı, Koyuncu'nun isteğiyle kemençe çalmaya başladı. Koyuncu'nun Hayde albümündeki Hayde ve Selimana parçalarının enstümantal bölümünün bestesini hazırladı. Koyuncu'nun seslendirdiği Koçari, Cilveloy ve Gelevera Deresi şarkılarına kemençeyle eşlik etti. Eş zamanlı olarak Cafer İşleyen ile birlikte Kuşdili adlı dizinin ve Sen Ne Dilersen ve Çinliler Geliyor adlı sinema filmlerinin müziklerini yaptı. Kaybolan Yıllar ve Sultan Makamı dizilerindeki müziklerin seslendirmesini yaptı. Tekfen Karadeniz Filarmoni Orkestrası'nda kemençe çaldı. 2015 yılında Akl-ı Selim adlı ilk solo albümü Poll Production tarafından yayımlandı.
2018'de Bölükbaşı'nın Dere Akayi Dere adlı şarkısı TRT tarafından 207 şarkıyla birlikte yasaklandı.
9 Haziran 2019'da New York'ta kutlanan Türk günü kapsamında Mustafa Sandal ile birlikte konser verdi.
Bölükbaşı, 20 Kasım 2019'da 20. Uluslararası Antalya Piyano Festivali'nde Symphonic Project ile birlikte konser verdi.
Tulumda tüm seslerin entonasyonlu versiyonları geliştiren Bölükbaşı, nihâvent, kürdî, hicaz, huseynî, rast ve sabâ makamlarını çalabilen tulumlar üretti. 4 kemençe parçasını üst üste kayıt ederek kemençe dörtlüsü adını verdiği müziksel motifi oluşturdu. Bu motif Kazım Koyuncu'nun Ella Ella parçasında kullanıldı.
Albümleri

Akl-ı Selim (2015)
Karadeniz Kıyı Türküleri (2017)
Wallis ve Futuna bayrağı

| Fransa bayrağı |
| --- | --- |
Fransa bayrağı

Ayrıntılar
Kullanan(lar): Wallis ve Futuna
Kabul tarihi: 15 Şubat 1794
Oran: 2:3
| Wallis ve Futuna bayrağı |
| --- | --- |
Wallis ve Futuna Adaları bayrağı

Ayrıntılar
Kullanan(lar): Wallis ve Futuna
Kabul tarihi: 1985
Oran: 2:3
Wallis ve Futuna bayrağı resmî olarak Fransa bayrağı olup, 1795 yılından bu yana kesintisiz kullanımda olan bayraktır. Bunun haricinde gayriresmî olarak kullanımda olan Wallis ve Futuna bayrağı ise 1985 yılında kabul edilmiştir.
Wallis ve Futuna bayrağının zemini cesareti temsilen kırmızı renkte olup, göndere çekilen tarafta sol üst köşede Fransa hakimiyetini ifade edecek şekilde Fransa bayrağı konumlandırılmıştır. Fransa bayrağı diğer kırmızı zeminden beyaz bir çerçeve ile ayrılmaktadır. Bayrağın merkezinde, dalgalanan tarafa daha yakın bir şekilde konumlandırılan ve birlikte bir haç oluşturan dört adet beyaz renkte üçgen yer almaktadır. Üçgenlere rengini veren beyaz ideallerin temizliğini, saflığını ifade etmektedir. Bayrakta bulunan dört adet üçgenden üç tanesi adanın üç tane yerel kralını simgelerken, dördüncü üçgen Fransız yönetimini simgelemektedir.
2000-01 Euroleague

| 2000-01 Euroleague |
| --- | --- |
Lig: EuroLeague
Spor: Basketbol
Takım sayısı: 32
Finaller şampiyonu:  Kinder Bologna (İkinci Kez)
  Finalist:  Tau Cerámica
Finaller MVP:  Manu Ginóbili
Euroleague sezonları
← 1999-002001-02 →
2000-01 Euroleague Euroleague Basketball tarafından düzenlenen Euroleague turnuvasının ilk sezonudur. FIBA Avrupa Şampiyonlar Kupası dahil olmakla birlikte, Avrupa erkek basketbol takımları için en üst düzey organizasyonun 44. sezonudur. Turnuvaya 24 takım katılmıştır. Turnuvayı İtalyan takımı Kinder Bologna kazanmıştır.