stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Tekerlekli Sandalye Basketbol Süper Lig
2024-2025 Sezonu Takımları

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
| 2024-25 Tekerlekli Sandalye Basketbol Süper Ligi Takımları- A Grubu- | 2024-25 Tekerlekli Sandalye Basketbol Süper Ligi Takımları- A Grubu- | 2024-25 Tekerlekli Sandalye Basketbol Süper Ligi Takımları- A Grubu- |  |

| İl | Takım | 2023-24 Sonu | 2024-25 sonu |
| İstanbul | Galatasaray | Lig 3/17 | Play-off |
| İstanbul | Fenerbahçe | Şampiyon | Play-off |
| Balıkesir | Balıkesir Büyükşehir Belediyespor | Grup 7/9 | Play-off |
| Hatay | İskenderun ESKD | Grup 5/9 | Play-off |
| İstanbul | Bağcılar Belediyesi ESK | Son 8 | Grup 5/8 |
| Şanlıurfa | Şanlıurfa Büyükşehir Belediyespor | Son 8 | Grup 6/8 |
| KKTC | KKTC Vakıflar | Grup 6/8 | 1. Lig'e düştü |
| Adana | Beta Enerji Adana ESK | Süper Lig'e çıktı | 1. Lig'e düştü |
2024-25 Tekerlekli Sandalye Basketbol Süper Ligi Takımları - B Grubu-

| İl | Takım | 2023-24 Sonu | 2024-25 Başı |
| İstanbul | Beşiktaş | Lig 2/17 | Play-off |
| Gaziantep | Gazişehir Gaziantep | Lig 3/17 | Play-off |
| Ankara | TSK Rehabilitasyon Merkezi ESK | Son 8 | Play-off |
| Karabük | Demir Kartal Gençlik Spor | Grup 6/9 | Play-off |
| İzmir | İzmir Büyükşehir Belediyespor | Son 8 | Grup 5/8 |
| Ordu | Ordu Büyükşehir Belediyespor | Grup 5/8 | Grup 6/8 |
| İstanbul | Pendik Belediyesi YESK | Grup 7/8 | 1. Lig'e düştü |
| Denizli | Pamukkale Bld. | Süper Lig'e çıktı | 1. Lig'e düştü |
Şampiyonlar > Yıllara Göre

|  | Sezon | Şampiyon |
| --- | --- | --- |
| 1 | 1996–97 | İskenderun Belediyespor |
| 2 | 1997–98 | İskenderun Belediyespor |
| 3 | 1998–99 | Engelli Yıldızlar TSB |
| 4 | 1999–00 | Engelli Yıldızlar TSB |
| 5 | 2000–01 | İzmir Büyükşehir Belediyespor |
| 6 | 2001–02 | İzmir Büyükşehir Belediyespor |
| 7 | 2002–03 | İzmir Büyükşehir Belediyespor |
| 8 | 2003–04 | İzmir Büyükşehir Belediyespor |
| 9 | 2004–05 | Beşiktaş |
| 10 | 2005–06 | Beşiktaş |
| 11 | 2006–07 | Galatasaray |
| 12 | 2007–08 | Galatasaray |
| 13 | 2008–09 | Galatasaray |
| 14 | 2009–10 | Galatasaray |
| 15 | 2010–11 | Galatasaray |
| 16 | 2011–12 | Galatasaray |
| 17 | 2012–13 | Galatasaray |
| 18 | 2013–14 | Galatasaray |
| 19 | 2014–15 | Galatasaray |
| 20 | 2015–16 | Beşiktaş |
| 21 | 2016-17 | Beşiktaş |
| 22 | 2017-18 | Galatasaray |
| 23 | 2018-19 | 1907 Fenerbahçe Engelli Yıldızlar |
| 24 | 2019-20 | COVID-19 pandemisi sebebiyle şampiyon belirlenmedi. |
| 25 | 2020-21 | İzmir Büyükşehir Belediyespor |
| 26 | 2021-22 | Fenerbahçe |
| 27 | 2022-23 | Fenerbahçe |
| 28 | 2023-24 | Fenerbahçe |
Şampiyonlar > Şampiyonluk sayıları

| Takım | Şampiyonluk | Kazandığı yıllar |
| --- | --- | --- |
| Galatasaray | 10 | 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2018 |
| Fenerbahçe | 6 | 1999, 2000, 2019, 2022, 2023, 2024 |
| İzmir Büyükşehir Belediyespor | 5 | 2001, 2002, 2003, 2004, 2021 |
| Beşiktaş | 4 | 2005, 2006, 2016, 2017 |
| İskenderun Belediyespor | 2 | 1997, 1998 |
Sucuk

| Sucuk |
| --- | --- |

Ülke(ler): Türkiye
Bölgesi: Orta Asya, Balkanlar, Avrupa, Orta Doğu
Ana malzemeler: Kıyma (genellikle sığır, kimyon, sumak, sarımsak, yemek tuzu, biber
Sucuk (Azerice: sucuk, Kazakça:  Шұжық , Kırgızca:  Чучук , Korece:  수주크 , Fransızca: soudjouk, Arapça: سجق; sucuk, Kürtçe: benî), başlıca Balkanlar, Orta Doğu ve Orta Asya'da tüketilen, şişirilip kurutulmuş bağırsak içine baharatlı et kıyması doldurularak yapılan bir tür fermante et ürünüdür. Uzun raf ömrüne sahip bir tüketim malzemesidir. Ekonomik olarak satın alınmasını kolaylaştırmak üzere küçükbaş hayvan eti de sıkça karıştırılır. Yapımında sakatat kullanılmayan sucuğun Orta Çağ'dan beri farklı şekillerde yapıldığı bilinmektedir. Sucuk, Kazakistan ve Kırgızistan'da at eti kullanılarak da yapılmaktadır.
Sucuk, yağ ve tuz içeren bir besin maddesidir. Ayrıca, kimyon, sumak, kırmızı biber gibi baharatlar ve sarımsak içermektedir.
Sucuktan yapılan sucuklu yumurta, Türkiye'de genellikle kahvaltıda tüketilmektedir.
Sucuk, kuru fasulye, hamur işi yemekler, pizza ve pide yapımında da sıkça kullanılmaktadır.
Etimoloji

Sucuk (< suç-u-k) Kuman Türkçesinde bağırsak demektir. Codex Cumanicus’ ta sucuk sözü bağırsak anlamıyla geçer.
Sucuk türleri

Kangal sucuk: Sığır ve koyun etinden, orta dereceli ateşte ısıtılarak hazırlanır.
Baton sucuk: Kangal sucuğun aynısıdır, sadece şekli farklıdır.
Parmak sucuk: Sığır ve koyun etinden imal edilir. Çok acıdır.
Varyanta Sucuk: Özel baharat çeşnileriyle zenginleştirilmiş sucuk türüdür. Kayseri'ye özgü olmasıyla tanınmaktadır.
Mumbar: Sadece Adana'da üretilen, baharatlar ve sarımsakla zenginleştirilen, sığır ve koyun eti ile yapılmış el yapımı bir Türk sucuğudur.
Sucuklar ayrıca, içlerindeki su miktarına göre kuru, tam kuru, yarı kuru, az kuru türlere sahiptir. Tam kuru %30-35, yarı kuru %40-50, az kuru %50'den fazla su içerir. Geleneksel Türk sucuğu tam kuru grubuna girer.
Osmanlı Mutfağındaki Sucuk Çeşitleri

Mükemmel ve Mufassal Aş Ustası yemek kitabında Döğme sucuk, Âdî sucuk, Çemenli Kayseri sucuğu, Çerkes sucuğu, Frenk sucuğu çeşitlerinin tarifi verilmiştir.
Yörelere Göre Çeşitleri > Afyon Sucuğu

Afyon Sucuğu Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.
Yörelere Göre Çeşitleri > Kayseri Sucuğu

Kayseri Sucuğu Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.
Yörelere Göre Çeşitleri > Sivrihisar Dövme Sucuğu

Sivrihisar Dövme Sucuğu, Eskişehir'in Sivrihisar ilçesine özgü, fermente sucuk hazırlama tekniği ile üretilen işlenmiş bir et ürünüdür. Sivrihisar Dövme Sucuğunun tarifi yöreye özgü ve geleneksel olarak nesilden nesile aktarılmakta; hazırlama şekli bakımından farklılık göstermektedir. Yörede etlik zamanı olarak adlandırılan kurban bayramı sonralarında ve kış aylarından önce sucuk hazırlanmaktadır. Geleneksel yöntemlerde sucuk bıçak, satır ve zırh gibi el aletleri ile doğranan etlerin tokmak, döveç gibi el aletleri ile kıyma haline getirilip sakız kıvamının verilmesi ile hazırlanmaktadır. Sivrihisar Dövme Sucuğunun üretimi günümüzde bu yöntemlerin korunabilmesi adına; teknolojik gelişmeler ile uyarlanmış sucuk hamurunun istenen kıvam ve homojen dağılımını sağlayan mikserler ve bu mikserlere takılan özel karıştırma uçları ile yapılır. Ürün teknolojik gelişmeler ile birlikte kullanılan ekipmanlar açısından değişime uğramak yerine teknolojik gelişmeler bölgeye özgü sucuk hazırlama yöntemine entegre edilmiştir.
Sivrihisar Dövme Sucuğu; dana karkas etinin tamamı (tranç, nuar, kontrnuar, yumurta, sokum, incik, kol, döş, gerdan, pançeta, bonfile, antrikot ve kontrfile kısımları) kullanılarak hazırlanır. Dana karkas etinin tamamı oranlı bir şekilde kullanılarak önce kalın ayna ve daha sonra ince aynalı kıyma makinesinden geçirilmekte daha sonra mikser yardımıyla karıştırılmakta ve elde edilen sucuk hamuru iki aşamalı olarak fermentasyona bırakılmaktadır. Ayrıca üretim aşamalarında ustalık becerisi de önemli bir yer tutar.
Sivrihisar Dövme Sucuğu Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.
Yörelere Göre Çeşitleri > İncirliova Deve Sucuğu

İncirliova Deve Sucuğu, deve karkas etinden üretilir. Deve karkas etinin; çeşitli işlem süreçlerinden geçirilip tuz, sarımsak, baharat vb. katkı maddeleri ile karıştırılarak olgunlaşma işlemine tabi tutulmasından sonra doğal sığır veya dana bağırsağından üretilmiş kılıflara doldurulması şeklinde üretilir. Üretimde geleneksel yöntem veya modern yöntem (ısıl işlem) uygulanır. Geleneksel olarak parmak sucuk formunda üretilmekle birlikte, tercihe göre kangal ve yarım muz formunda üretimi de yapılır.
İncirliova Deve Sucuğu Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.
Yörelere Göre Çeşitleri > Tokat Bez Sucuk

Tokat Bez Sucuk 03.01.2022 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.
Yörelere Göre Çeşitleri > Erzurum Sucuğu

Erzurum Sucuğu 25.04.2022 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.
Tüketim

Sucuk daha çok ızgara yapılarak, yumurtalı ve kuru fasulye yemeğine katılarak tüketilir. Sabah kahvaltısı da dahil olmak üzere gün boyu tüm öğünlerde tüketilebilmektedir. Balkanlar'da tüketildiği gibi Orta Asya'da ve Orta Doğu ülkelerinde'de önemli bir besin kaynağıdır. Bulgaristan'da, çiğ sucuk dilimlenerek rakının yanında meze olarak sunulur.
Yöresel sucuklar
Suǰux, Ermenistan
Sudzhuk, Bulgaristan
Suxhuk,Arnavutluk
Aşkelon Muharebesi

| g t Haçlı Muharebeleri (1096–1303) |
| --- | --- |
 Birinci Haçlı Seferi Kserigordos  Kırkgeçit  Nikea  I. Dorileon  I. Antakya  Amik Gölü  Samosata  II. Antakya  Maret en-Numan  Yürüyüş  I. Kudüs  I. Aşkelon Seferler Arası Dönem Arsuf  Malatya  Merzifon  I. Ereğli   II. Ereğli  I. Ramla  II. Ramla  Harran  Artah  III. Ramla  I. Trablus  Sayda  I. Şayzar  El-Sinabra  Sarmin  Ager Sanguinis  Hab  Sur  Yibna  Azez  Ba'rin  II. Şayzar  Urfa 1144  Urfa 1146  Busra İkinci Haçlı Seferi 2. Dorileon  Efes  Büyük Menderes Vadisi  Honaz Dağı  Şam Seferler Arası Dönem Afrin  Ayıntab  II. Aşkelon  Hula Gölü  Bekaa  I. Bilbeis  Harim  Babeyn  II. Bilbeis  I. Dimyat  Montgisard  Marj Ayyun  Yakup Kalesi  Belvoir Kalesi  Afula  Kerek  Ayn Göz  Hıttin  II. Kudüs  Sur Üçüncü Haçlı Seferi Akşehir  Konya  I. Akka  I. Arsuf  Yafa Beşinci Haçlı Seferi III. Kudüs  II. Dimyat Altıncı Haçlı Seferi'nin sonrası IV. Kudüs  Harbiye Yedinci Haçlı Seferi III. Dimyat  Mansûre  Fâriskûr Geç Haçlı Seferleri Kayserya  Hayfa  II. Arsuf  Safed  II. Antakya  Sekizinci Haçlı Seferi  Krak des Chevaliers  Dokuzuncu Haçlı Seferi  II. Humus  II. Trablus  III. Trablus  II. Akka  Arvad 
Aşkelon Muharebesi, Filistin Akdeniz sahilinde bulunan Aşkelon Kalesi yanında 12 Ağustos  1099'da yapılan muharebe. 1099'da Haçlıların Kudüs Kuşatması sonucu Kudüs'ü ele geçirip Haçlılar Kudüs Krallığı kurduktan sonra bu yeni devletin güneybatı sınırlarının güvenliğini sağlamak için yapılan ve çok kere Birinci Haçlı Seferi'nin son muharebesi olduğu olarak kabul edilen Haçlılar Kudüs Krallığı kralı seçilen Godfrey de Bouillon komutasındaki bir Haçlılar ordusu ile Fatımiler Veziri El-Efdâl Şehinşâh komutasındaki nispeten  daha güçlü olan Fatımiler ordusu arasında yapılan bir muharebe. Haçlılar ordusu galip gelmiş Fatımiler ordusu büyük zayiat vererek mağlup olmuştur.
Arka plan

Kudüs'ün Haçlılara teslim edilmesinden sonra Kudüs'ün Fatımiler valisi "İftikar ül Devle" Askelon'a çekilmişti. Filistin'in bu güneydoğu kesimdeki sahil şehrinde Fatımiler Devleti'nin gerçek idarecisi olan Vezir Afdal Şahensah komutasında bir ordu toplamaya başladı. Fatımiler Haçlılarla anlaşıp Suriye'yi onlara vermeyi kabul etmişlerdi; ama Filistin ve Kudüs'ü Haçlılara teslim etmemeye kararlıydılar. Onun için Haçlıların Kudüs Kuşatması (1099) ile ellerine geçmiş olan Kudüs'ün geri almak hedefi ile Filistin'e gelen Fatımiler Veziri El-Efdâl Şehinşâh bir karşı saldırı yapmak için Aşkelon'da bir büyük Fatımiler ordusu hazırlamaktaydı. Aşkelon'da kurulan Fatımiler ordusu sadece Fatımilerin Mısırlı ve Mısır'ın güneyinden askerlerle kurulmamıştı. Çeşitli Müslüman ülkeler askerleri de ihtiva etmekteydi. Bu ordunun tam mevcudunun büyük olasılıkla 20.000 olduğu, ama bazı kaynaklara nazaran 50.000 asker olduğu, bildirilmektedir. Bu Fatımiler ordusunun hedefi Kudüs'teki Haçlılar ordusuna hemen yetişti.
Haçlılar bu haber üzerine hemen aktif tedbirler almaya başladılar. 22 Temmuz'da Godfrey de Bouillon yeni kurulan Haçlılar Kudüs Krallığı başına geçmiş ama "Kutsal Kabir Koruyucusu" unvanı ile efektif olarak kral olmuştu. 1 Ağustos'ta Katolik Kudüs Patriği olarak görevlendirilmiş olan Arnulf Chocues'li Kudüs şehrinde İsa'nın öldürüldüğü çarmıhı, yani Gerçek Haç'ın bir parçasını buldu. 5 Ağustosta Fatımiler Kudüs'teki Haçlılara geleneksel olarak Kudüs'e saldıracaklarını bildiren bir nota ve Haçlılara  şehri terk etmeleri için bir ikaz ültimatomu vermek üzere bir elçi geldi. Ama bu istek Haçlılar tarafından kayda alınmadı. Kudüs'e gelen Haçlılar ordusundan arkada kalanlardan kurulan bir ordu 10 Ağustos'ta Godfrey de Bouillon komutasında toplanıp Kutsal Kabir Kilisesi ile Tapınak Tepesi veya Harem-i Şerif arasında bir geçit resmi yaptıktan sonra  Kudüs'ten bir günlük yürüyüş uzaklıkta olan Aşkelon'a doğru yürüyüşe geçti. Bu orduda Antakya üzerinden gelmiş olan Haçlı ordusu komutanlarından sadece Arnulf, II. Robert, kral Godfrey'e refakat etmekte idi. Halk Haçlı Seferi fiyaskosundan sonra yeniden Kudüs'te ortaya çıkan Keşiş Piyer (Pierre L'Hermit) gibi Katolik dinsel liderler ve Kudüs Ortodoks dinsel liderleri de katıldılar Ertesi gün ilk kafileye katılmayan Raymond de Saint-Gilles ve Normandiya Dükü Robert Curthose kendi orduları ile Aşkelon'a yöneldiler. İlk giden ordu Ramlada bir ay önce Nablus'un fethi için ana Haçlılar ordusundan ayrılmış olan III. Eustace Boulogne Kontu ve Tancred'in orduları ile birleşti. Bu büyük Haçlılar ordusunun başında bayraktar olan Gerçek Haç'ın parçasını taşıyan Arnoul de Chocques ve Antakya'da bulunan Kutsal Mızrak'ı taşıyan Raymond d'Aguilers bulunmakta idi.
Sonuçlar

Haçlılar ordusu o geceyi bir diğer Fatımiler ordusu hücumunu bekleyerek uyumadan Fatımiler eski ordugâhlarında geçirdi. Ertesi gün kaleye sığınmış olan Fatımiler Veziri El-Efdâl Şehinşâh ve Fatımiler ordusunun Mısırlı kontenjanını ile kaledeki limandan  gemilerle Mısır'a çekildiği haberi geldi. Haçlılar, başta Tancred, Fatımilerin kale dışındaki eski askeri kampına üşüştüler. Fatımiler Veziri ve ordu komutanları tüm kamp eşyalarını bu ordugahta bırakmıştı. Haçlı askerler ellerine geçirebildikleri taşınabilir malzemeyi ganimet olarak aldılar. Fatımiler devlet sancağı ve Vezir'in otağını alıp Kudüs'e götürdüler ve geride bırakılan diğer tedarik ve malzemeyi yaktılar.
Böylece Fatimiler Kudüs ve Filistin'i Haçlıların yeni Kudüs Krallığı'na teslim etmiş oldular. Ama Aşkelon kalesi 1153'e kadar Fatımiler elinde kalıp Aşkelon kalesi 60 kusur yıl Fatımiler sınır kalesi oldu. Haçlılar ve Kudüs Krallığı'nın  Mısır yönlü akınlarının ilk saldırı hedefi bu kale oldu. Ancak 1153'te bu kale bir kuşatmadan sonra Haçlılar ve Kudüs Krallığı ordusu tarafından ele geçirildi.
Haçlılar ordusu 13 Ağustos'ta Aşkelon kalesi ve şehrini ellerine geçiremeden Kudüs'e döndü. Kudüs'te büyük etkinliklerle karşılandılar. Bu muharebeden sonra Haçlı şövalyeler, askerler ve ordu yanında bulunan siviller Kudüs'e haç için gezintilerini tamamladıktan sonra Avrupa'ya dönüşe başladılar. 1099 yılı sonunda Kudüs'te orijinal Anadolu'dan geçen Haçlılar ordusu ile gelmiş takriben 100 şövalye kalmıştı. Fakat bu Haçlı Seferi'nin Avrupalılar için başarılı olduğu haberleri Avrupa'da yayılmış ve Avrupa'dan yeniden birçok şövalye ve asker Kutsal Kudüs Krallığı'na gelmeye başlamışlardı.
1099'da Frenk Haçlıları ve  Fatımiler arasında çıkan Aşkelon Savaşı.
Giancarlo De Carlo

1950'lerde Giancarlo De Carlo
Giancarlo De Carlo (1919−2005), İtalyan bir mimar ve anarşistti. Congrès Internationaux d’Architecture Moderne (CIAM) üyesi olan De Carlo, kent planını üstlendiği ve master planını hazırladığı Urbino kentiyle de yakından bağlantılıydı. Mimarlık kariyeri boyunca tasarım sürecinde insani, fiziksel, kültürel ve tarihî faktörlerin göz önünde bulundurulması gerektiğini savunmuştur.
Hayatı

Giancarlo De Carlo, 1919 yılında Ligurya bölgesinin Cenova kentinde, Tunuslu bir baba ile Şilili bir annenin çocuğu olarak dünyaya gelmiştir. 1939’da Milano Politeknik Üniversitesi’ne kaydolmuş ve 1943’te mühendislik diploması alarak mezun olmuştur. Ardından II. Dünya Savaşı sırasında İtalyan Donanması’na katılmış, Akdeniz’de görev yapan bir denizaltı destek gemisinde subay olarak hizmet vermiştir. İtalya’nın 8 Eylül 1943 tarihinde Müttefik güçlere teslim olmasının ardından De Carlo, saklanmak zorunda kalarak Franco Albini gibi Milanolu mimarlarla birlikte Proleter Birlik Hareketi (Movimento di Unità Proletaria) bünyesinde İtalyan Direnişi’ne dâhil olmuştur. Daha sonra De Carlo ve meslektaşı Giuseppe Pagano, Milano’da anarşist-libertaryen bir direniş grubu olan Matteotti Tugayları’nı organize etmişlerdir.
De Carlo, 1948 yılında Istituto Universitario di Architettura di Venezia'ya (günümüzde Università Iuav di Venezia) geri dönerek öğrenimine devam etmiş, 1 Ağustos 1949'da mimarlık diplomasını almıştır.
1956 yılında De Carlo, Congrès Internationaux d’Architecture Moderne (CIAM) üyesi bir İtalyan mimar olarak, Matera kentinde bir konut kompleksi projesi sunmuştur. Bu projesinde Le Corbusier'in ilkelerini tamamıyla göz ardı etmiş, bunun yerine bölgenin coğrafî, toplumsal ve iklimsel koşullarına önem vermiştir. Bu bakış açısı, eski kuşak mimarların anlayışından ve uluslararası mimarlık modelinden belirgin biçimde ayrılmaktadır. Aynı yıl, CIAM kongresi sona ermiş ve Team 10 adı altında yeni bir hareket doğmuştur. De Carlo, Alison ve Peter Smithson, Aldo van Eyck ve Jacob “Jaap” Bakema gibi mimarların oluşturduğu bu yeni kuşak, yerel sosyal ve çevresel koşullara daha uygun, insanın “soyut bir figüre indirgenmediği” bir mimarlık yaklaşımı geliştirmeyi hedeflemiştir.
De Carlo, 1958’de Urbino’yla yakın bir ilişki kurarak kentin şehir plancısı olmuş ve kente dair bir imar planı geliştirmiştir.
Onun planlama ve tasarım faaliyetlerinin ardında daima liberteryen sosyalizm düşüncesi yatmaktadır. Mimarlığı uzlaşıya dayalı bir faaliyet olarak gören De Carlo, tasarımlarını, içinde bulunduğu bağlamda yer alan beşerî, fiziksel, kültürel ve tarihî dinamiklerin ifadesi olarak oluşturmuştur. Bu yaklaşım, CIAM ideallerini 20. yüzyılın sonlarına özgü gerçeklikle kaynaştırmaktadır.
De Carlo, 1976’da Team 10 ilkelerini esas alarak ILAUD’u (International Laboratory of Architecture & Urban Design) kurmuş ve 27 yıl boyunca her yaz İtalya’da düzenlenen bu laboratuvarda mimarlığın dönüşümüne dair sürekli araştırmalara öncülük etmiştir. 1978’de ise, Space and Society (Mekân ve Toplum) adlı dergiyi kurup yöneterek Team 10 ağını canlı tutmuş ve sonraki 20 yıl boyunca Avrupa mimarlık ortamında bağımsız bir ses sağlamıştır.
De Carlo 2005 yılında Milano'da hayatını kaybetmiştir.
Onurlar ve ödüller

De Carlo, 1988’de Wolf Sanat Ödülü’ne ve 1993’te RIBA Kraliyet Altın Madalyası’na layık görülmüştür.
Dünyanın çeşitli üniversitelerine konferanslar ve toplantılar için defalarca davet edilen De Carlo, bu süreçte pek çok ödül ve onur belgesi de almıştır. 1995 yılında Heriot-Watt Üniversitesi tarafından kendisine fahri doktora unvanı verilmiştir.
Projeler > 1950'lerde başlayan

1950–1951, Toplu Konut, Sesto San Giovanni, Milano.
1951–1953, Kamu Konutları, Baveno .
1952–1960, Palazzo Bonaventura (Yeniden İmar Etme), Urbino Üniversitesi'nin merkezi.
1956–1957, Konut ve Mağazalar, Matera.
1958–1964, İmar Planı, Urbino.
Projeler > 1960'larda başlayan

1961–1965, Milano Belediye İmar Planı (Alessandro Tutino ve Silvano Tintori ile birlikte).
1961–1963, Yaz Kampı, Riccione .
1962–1965, Collegio del Colle Öğrenci Yurdu, Urbino.
1963, Huzurevlerinin restorasyonu (Palazzo degli Anziani), Urbino.
1966–1968, Hukuk Fakültesi, Urbino.
1967–1969, La Pineta Mahallesi, Urbino.
1967–1969, Mirano Hastanesi, Venedik Metropol Kenti
1968, Ca' Romanino (Casa Sichirollo), Urbino.
1968–1976, Eğitim Fakültesi, Urbino.
1969, İtalyan Pavyonu, Osaka, Japonya.
1969–1972, Yeniden İmar Etme, Piazza del Mercatale, Urbino.
Projeler > 1970'lerde başlayan

1970–1975, Villaggio Matteotti Toplu Konut Geliştirme, Terni .
1970–1972, Rimini ve San Giuliano merkezinin planı.
1971–1975, Francesco di Giorgio'nun Merdiveni'nin restorasyonu, Urbino.
1973–1983, Öğrenci Yurdu, Urbino.
1972–1985, Mühendislik Fakültesi, Pavia Üniversitesi .
1977–1982, Tiyatronun restorasyonu, Teatro Sanzio, Urbino.
1977–1979, İlkokul ve Ortaokul, Buia/Osoppo, Udine .
1979, Palermo Tarihi Merkezinin Yeniden Geliştirilmesine Yönelik Planlar.
1979–1985, Konut, Mazzorbo, Venedik.
Projeler > 1980'lerde başlayan

1980–1981, Cascina San Lazzaro, Pavia'daki tarihi kilise ve binaların restorasyonu.
1980–1981, Parma'daki Piazzale delle Pace için düzenlenen yarışmaya katılım.
1981–1983, Cenova'nın Prè bölgesinin restorasyonu.
1983, Scuola del Libro Lisesi'nin yeni binası, Urbino
1982–2001, Tıp ve Biyoloji Fakültesi, Siena Üniversitesi .
1983–1987, Tarihi tekne barınağının restorasyonu, Cervia
1986–2005, Carlo Cattaneo Lisesi, San Miniato, Pisa eyaleti.
1986–1999, Urbino'daki Palazzo Battiferri'nin restorasyonu.
1986–2004, Katanya'daki San Nicolò l'Arena Manastırı'nın Restorasyonu ve Yeniden Geliştirilmesi.
? –1989, İmar planı, Lastra a Signa'nın tarihi merkezi.
1989–2005, Spor Kompleksi, Mazzorbo, Venedik.
1989–1994, Yeni İmar Planı, Urbino.
Projeler > 1990'larda başlayan

1992–2005, Yeni Adalet Sarayı, Pesaro .
1993–1999, Colletta di Castelbianco, Savona mezrasının restorasyonu ve yeniden geliştirilmesi.
1994–2000, San Marino Cumhuriyeti'nin giriş kapıları.
1995–2002, Kafe/Hamam İşletmesi, Nuovo Blue Moon, Lido, Venedik.
1996, Selanik, Yunanistan'daki feribot iskelesinin planları.
1997–2001, Castello di Montefiore'nin restorasyonu, Recanati .
1997–1998, üniversite kampüsü, via Roccaromana, Catania.
Projeler > 2000'li yıllardan itibaren

2000–2001, Cenova'daki Ponte Parodi için düzenlenen yarışmaya katılım.
2003, Milano'daki Porta Nuova Bahçeleri yarışmasına katılım.
2003–2006, Konut, Wadi Abou Jmeel, Beyrut, Lübnan .
2003–2005, Çocuk Merkezi, Ravenna .
Bibliyografya

Miller, Naomi (2005). "Review of Giancarlo De Carlo. Des lieux, des hommes exhibition". Journal of the Society of Architectural Historians. 64 (3). ss. 364-367. doi:10.2307/25068170. ISSN 0037-9808. JSTOR 25068170.
Konuyla ilgili yayınlar

Benedict Zucchi (1992) Giancarlo De Carlo , Oxford: Butterworth Architecture 978-0-7506-1275-3
Miller, Naomi (1995). "Review of Giancarlo de Carlo". Journal of the Society of Architectural Historians. 54 (2): 251-253. doi:10.2307/990979. ISSN 0037-9808.
John McKean 'Il Magistero: De Carlo's dialogue with historical forms', Places (California/Cambridge Mass) Vol 16, No 1, Fall 2003
John McKean, Giancarlo De Carlo, Layered Places, Stuttgart and Paris (2004), published in English by Menges (Stuttgart) and in French by Centre Pompidou as "Giancarlo De Carlo: Des Lieux, Des Hommes". 978-3-932565-12-0ISBN 978-3-932565-12-0
John McKean, “Giancarlo De Carlo et l’experience politique de la participation”, in 'La Modernite Critique, autour du CIAM 9, d’Aix-en-Provence – 1953', ed. Bonillo, Massu & Pinson, Marseille: editions Imberton, 2006
Alberto Franchini (2020) Il Villaggio Matteotti a Terni. Giancarlo De Carlo e l'abitare collettivo, Roma: L'Erma di Bretschneider 9788891320469  Archived 18 January 2021 at the Wayback Machine
Raman, P.G. (1998). "Libertarian themes in the work of Giancarlo De Carlo". Ekistics. 65 (391/392/393): 192-206. ISSN 0013-2942.
"Çıraklar Bahçesi" ( San Nicolò l'Arena Manastırı )
Eğitim Fakültesi, Urbino . Fotoğraf: Paolo Monti, 1982.
San Nicolò l'Arena Manastırı'nın içindeki "Kırmızı Oda"
"Çıraklar Bahçesi" ve Catania Üniversitesi Isıtma Tesisi Çatısı
Eğitim Fakültesi (Urbino)
Palazzo Battiferri detayı (Urbino)
Termik enerji santrali, Çıraklar Bahçesi
Helezon merdiven ve termik enerji santrali, Çıraklar Bahçesi ( San Nicolò l'Arena Manastırı )
Karataş, Şahinbey

| Karataş |
| --- | --- |
Mahalle
 Şahinbey'in Gaziantep'teki konumu
Ülke:  Türkiye
İl: Gaziantep
İlçe: Şahinbey
Coğrafi bölge: Güneydoğu Anadolu Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Rakım: 859 m
Nüfus: 167.563 (tahmini)
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 342
İl plaka kodu: 27
Karataş, Şahinbey ilçesine bağlı bir mahalledir.
Güneykent, Gaziantep ve Beşyüzevler, Gaziantep mahalleleriyle komşudur. Belediye otobüslerinden Karataş'ın bölgelerine göre Karataş 1 veya Karataş 2'ye binilerek Karataş'a ulaşılır. Ayrıca Tramvay da mahalleye uğrar.[kaynak belirtilmeli]