stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Alan Moore (savaş ressamı)
Kariyeri > II. Dünya Savaşı sırasında

II. Dünya Savaşı'nın patlak vermesiyle birlikte 1942'de, Avustralya Kraliyet Hava Kuvvetleri'ne (RAAF) alınarak uçak şemaları çizmekle görevlendirildi. Bir bacağında yaşadığı sorun nedeniyle uçak mürettebatında yer alamamaktaydı. William Dargie ile Harold Herbert'in önerisi doğrultusunda 1943 sonlarında, Avustralya ordusunun resmî savaş sanatçısı oldu ve teğmen rütbesine terfi edildi.
Moore'un RAAF bünyesinde ressam olarak görev aldığı ilk yer 1944 başlarında ordu tarafından yollandığı Papua Yeni Gine'dir. Milne Koyu ile Goodenough Adası'nda yaptığı suluboya resimlerinin yağmurlu hava ve nemden dolayı bozulmalarından ötürü daha sonraki eserlerinde, tropikal iklime daha uygun olan yağlıboya kullanmaya başladı. Papua Yeni Gine'de bulunduğu dönemde, gökyüzünden eskizler yapmak için birkaç bombardıman uçuşuna katıldı. Savaşın sonlarına doğru Papua Yeni Gine, Orta Doğu, İtalya, İngiltere ve Almanya'ya gönderilerek savaş sahnelerini tasvir ettiği çalışmalarda bulundu.
1945'te Moore, Almanya'daki Bergen-Belsen toplama kampında tutulan mahkûmların serbest bırakılması sırasında Britanya ordusunun 11. Zırhlı Tümenine eşlik etti. Moore, burada geçirdiği üç gün boyunca toplama kampının ve mahkûmların içinde bulunduğu durumu ve de aralarında başhekim Fritz Klein'ın da olduğu eski SS mensuplarının eskiz ve resimlerini çizdi. Bir askerin bu tasvirlere kimsenin inanmayacağını ve kanıt olarak fotoğraf çekmesini söylemesi üzerine Moore, kamptan bazı fotoğraflar da çekti.
Kariyeri > II. Dünya Savaşı sonrasında

Savaşın ardından Moore, birkaç yıl Avrupa'da yaşadı. Daha sonra Melbourne'e döndü ve burada 1963 yılı civarından itibaren Swinburne Teknik Üniversitesinde resim dersleri verdi. Diğer yandan da Belsen'deki eskiz ve fotoğraflarından yararlanarak çeşitli tablolar yaptı. Bu tablolar ticari amaçla sergilenseler de satılmadılar. Australian War Memorial ilk başta bunları "Avustralyalı askerlerin resimlerde olmaması" gerekçesiyle satın almadı. Fakat Moore 20 yıl kadar garajında tuttuğu çalışmaları 1969'da Memorial'a bağışladığında bu kez bu eserler kabul edildi. Belsen tabloları, Şubat 2013-Şubat 2014 tarihleri arasındaki bir yıllık süre boyunca Canberra'da bulunan Australian War Memorial'da gerçekleştirilen bir serginin temel eserlerini oluşturdu. Moore'da bu sergiye Memorial tarafından bizzat davet edilmişti.
Diğer yandan War Memorial, aralarında General Douglas MacArthur ile General Arthur Samuel Allen'ın da bulunduğu bazı kişilerin büyük boyutlu portrelerinin çizmesi için Moore'u görevlendirdi. 2015 itibarıyla War Memorial, Moore'un 200'ü aşkın eserini bünyesinde bulundurmaktadır.
Son yılları

95 yaşına kadar, Avoca'da bulunan stüdyosunda çalışmalarına devam etti. Fakat görme kaybı ve artrit hastalığı nedeniyle çizimlerine son vermek zorunda kaldı. Bu süreçte Avoca'da bulunan bir bakım evine taşındı ve ömrünün sonuna kadar orada ikamet etti. 24 Eylül 2015'te, 101 yaşındayken Ballarat'da öldü.
Moore, Bergen-Belsen toplama kampının kapatılıp burada tutulanların serbest bırakılmasının ardından, kampın eski SS mensuplarını tasvir eden çizim yaparken (10 Nisan 1945)
Solo Leveling

| --- | --- |

Yazar: Chugong
Ülke: Güney Kore
Dil: Korece
Türler: Aksiyon, fantezi
Yayım: 25 Temmuz 2016 – 10 Ekim 2018 (KakaoPage) 4 Kasım 2016 – 18 Nisan 2018 (D&C Media) 21 Aralık 2018 – 24 Haziran 2019 (Webnovel)
Yayımcı: Papyrus, KakaoPage
Medya türü: Web roman
ISBN: 1170336663
Solo Leveling (Korece: 나 혼자만 레벨업, romanize: Na Honjaman Rebereop; "Tek Başıma Seviye Atlıyorum"), Chugong tarafından yazılmış bir Güney Kore web roman serisidir. Seri, 25 Temmuz 2016 tarihinden bu yana Kakao'nun dijital çizgi roman ve kurgu platformu KakaoPage'de yayınlanmakta olup bunun dışında 4 Kasım 2016'dan bu yana D&C Media tarafından Papyrus baskısı altında yayınlanmaktadır. Toplam, 14 cilde ve 270 bölüme sahiptir.
Redice Studio'nun CEO'su Jang Sung-rak (Dubu) ve Hyeon-Gun tarafından yazılan bir webtoon uyarlaması 4 Mart 2018'den beri KakaoPage'de serileştirilmektedir. Seri, günümüze kadar üç cilt halinde yayınlanmış olup çeşitli hayran çevirileri sayesinde birçok dile de çevrildi.
Netmarble tarafından bir rol yapma video oyunu geliştirilme aşamasındadır. A-1 Pictures tarafından bir anime televizyon serisi uyarlamasının 2023'te yayınlanması planlanmaktadır.
Konusu

Dünya'da her türlü canavarla dolu bir dünyaya bağlanan bir portal ortaya çıktığı zaman bazı insanlar bir takım güçler ve canavarları avlama yeteneği kazanmışlardır: bu insanlara avcı denir. Hikâyenin kahramanı Sung Jin-woo, E seviye bir avcı ve normal bir insandan hemen hemen daha güçlüdür. Sung Jin-woo, avcılar tarafından "Dünyanın en zayıf avcısı" olarak adlandırılır. Bir gün, o ve diğer avcılar kendilerini son derece tehlikeli bir zindana hapsolmuş bulurlar ve sadece birkaçı hayatta kalır ve kaçmayı başarır. Sung Jin-woo ise zar zor hayatta kalır ve bu zindandaki tüm denemeleri tamamlayan tek kişidir. Daha sonra, ona görevlerini gösteren bir arayüzü görerek bir "oyuncu" ya dönüşür.
Medya

| Solo Leveling |
| --- | --- |
나 혼자만 레벨업 
Yayın bilgileri
Yayıncı: D&C Media KakaoPage
Biçimi: Webtoon
Tür: Aksiyon, fantezi
Yayınlanma tarihi: 4 Mart 2018 – 29 Aralık 2021
Sayılar: 9 (cilt)
Yaratıcı ekip
Yazar(lar): Chugong
Çizer(ler): Dubu (Redice Studio)
 
| --- | --- |
Solo Leveling
Anime televizyon dizisi
Yönetmen: Shunsuke Nakashige
Senarist: Noboru Kimura
Müzik: Hiroyuki Sawano
Stüdyo: A-1 Pictures
Lisans: Crunchyroll
Yayın tarihi:  7 Ocak 2024  – güncel
Bölüm sayısı: 19
Medya > Roman ciltleri

| No>  | Korece yayım tarihi | Korece ISBN |
| --- | --- | --- |
| 01 |  4 Ekim 2016 | ISBN 979-1-17-033666-2 |
| 02 |  4 Ekim 2016 | ISBN 979-1-17-033667-9 |
| 03 |  21 Aralık 2016 | ISBN 979-1-17-033755-3 |
| 04 |  25 Ocak 2017 | ISBN 979-1-17-033858-1 |
| 05 |  23 Şubat 2017 | ISBN 979-1-17-033911-3 |
| 06 |  30 Mart 2017 | ISBN 979-1-17-033976-2 |
| 07 |  4 Nisan 2017 | ISBN 979-1-16-140318-2 |
| 08 |  24 Mayıs 2017 | ISBN 979-1-16-140412-7 |
| 09 |  22 Haziran 2017 | ISBN 979-1-16-140467-7 |
| 10 |  20 Temmuz 2017 | ISBN 979-1-16-140549-0 |
| 11 |  24 Ağustos 2017 | ISBN 979-1-16-140626-8 |
| 12 |  21 Eylül 2017 | ISBN 979-1-16-140693-0 |
| 13 |  27 Ekim 2017 | ISBN 979-1-16-140827-9 |
| Side Story |  18 Nisan 2018 | ISBN 979-1-16-268337-8 |
Medya > Manhwa ciltleri

| No>  | Korece yayım tarihi | Korece ISBN |
| --- | --- | --- |
| 01 |  26 Eylül 2019 | ISBN 979-1-18-932029-4 |
| 02 |  30 Ocak 2020 | ISBN 979-1-18-932036-2 |
| 03 |  27 Ağustos 2020 | ISBN 979-1-18-932069-0 |
Medya > Anime

A-1 Pictures tarafından bir anime televizyon serisi uyarlamasının 2023'te yayınlanması planlanmaktadır.
Apolakya

| Apolakya Απολακκιά |
| --- | --- |
Köy
Apolakya
ApolakyaApolakya'nın Yunanistan'daki konumu
Koordinatlar: 36°4′K 27°47.3′D﻿ / ﻿36.067°K 27.7883°D﻿ / 36.067; 27.7883
Ülke:  Yunanistan
Bölge: Güney Ege
Bölgesel birim: Rodos
Belediye: Rodos
Belediye birimi: Güney Rodos
Nüfus (2011)
 • Toplam: 496
Zaman dilimi: UTC+02.00 (DAS)
 • Yaz (YSU): UTC+03.00 (DAYS)
Apolakya (Yunanca: Απολακκιά), Yunanistan'ın Güney Ege bölgesine bağlı Rodos belediyesinde bulunan bir köydür. Köyün nüfusu 2011 yılı itibarı ile 496'dır.
Pastida

| Pastida Παστίδα |
| --- | --- |
Köy
PastidaPastida'nın Yunanistan'daki konumu
Koordinatlar: 36°23′K 28°8′D﻿ / ﻿36.383°K 28.133°D﻿ / 36.383; 28.133
Ülke:  Yunanistan
Bölge: Güney Ege
Bölgesel birim: Rodos
Belediye: Rodos
Belediye birimi: Petaludes
Nüfus (2011)
 • Toplam: 3.641
Zaman dilimi: UTC+02.00 (DAS)
 • Yaz (YSU): UTC+03.00 (DAYS)
Pastida (Yunanca: Παστίδα), Yunanistan'ın Güney Ege bölgesine bağlı Rodos belediyesinde bulunan bir köydür. Köyün nüfusu 2011 yılı itibarı ile 3.641'dir.
Kimliksiz

| --- | --- |
Unknown

Yönetmen: Jaume Collet-Serra
Yapımcı: Joel Silver Leonard Goldberg Andrew Rona
Senarist: Oliver Butcher Stephen Cornwell
Uyarlama: Out of My Head –Didier van Cauwelaert
Oyuncular: Liam Neeson Diane Kruger January Jones Aidan Quinn Bruno Ganz  Frank Langella
Müzik: John Ottman Alexander Rudd
Görüntü yönetmeni: Flavio Martínez Labiano
Stüdyo: Dark Castle Entertainment Studio Babelsberg
Dağıtıcı: Warner Bros. Pictures
Cinsi: Sinema filmi
Türü: Dram Gizem Gerilim Aksiyon
Renk: Renkli
Yapım yılı: 2011
Çıkış tarih(ler)i: 22 Nisan 2011 (Türkiye), 08 Eylül 2011 (Arjantin), 07 Ocak 2011 (ABD)
Süre: 113 dk.
Ülke:  Almanya  Fransa  Birleşik Krallık  ABD
Dil: İngilizce, Almanca, Türkçe
Bütçe: $40 milyon
Hasılat: $134,887,487
Resmî sitesi
Kimliksiz (İngilizce: Unknown), Jaume Collet-Serra'nın yönettiği ve Liam Neeson, Diane Kruger, January Jones, Aidan Quinn, Bruno Ganz ve Frank Langella'nın oynadığı 2011 yapımı aksiyon-gerilim filmidir. Yapımcılığını Joel Silver, Leonard Goldberg ve Andrew Rona'nın üstlendiği film, Didier Van Cauwelaert’in Out of My Head adlı 2003 tarihli Fransız romanından uyarlandı. Senaryosunu Oliver Butcher ve Stephen Cornwell’in kaleme aldığı hikâye, dört günlük bir komadan uyanan bir profesörün kimliğini kanıtlamak için verdiği mücadeleyi anlatır.
18 Şubat 2011'de gösterime giren film, eleştirmenlerden karışık eleştiriler aldı ve 30 milyon dolarlık bütçesine karşılık 136 milyon dolar hasılat elde etti.
Oyuncu kadrosu

Liam Neeson - Dr. Martin Harris
Diane Kruger - Gina
January Jones - Elizabeth "Liz" Harris
Aidan Quinn - Martin B.
Frank Langella - Profesör Rodney Cole
Bruno Ganz - Ernst Jürgen
Sebastian Koch - Profesör Bressler
Stipe Erceg - Jones
Rainer Bock - Herr Strauss
Mido Hamada - Prens Shada
Clint Dyer - Biko
Karl Markovics - Dr. Farge
Eva Löbau - Hemşire Gretchen Erfurt
Film için birçok Alman oyuncu rol aldı. Rainer Bock daha önce Inglourious Basterds (aynı zamanda Diane Kruger'ın da rol aldığı film) ve The White Ribbon'da rol almıştı. Diğer oyuncular arasında Türk taksi şoförü olarak Adnan Maral ve göçmenlik görevlisi olarak Petra Schmidt-Schaller yer alıyor. Kruger, Alman olmayan bir karakter oynamasına rağmen kendisi de Almandır.
Yapımı

Temel çekimler, Şubat 2010'un başlarında Almanya'nın Berlin kentinde ve Studio Babelsberg film stüdyolarında gerçekleştirildi. Taksinin daldığı köprü Oberbaumbrücke'dir. Friedrichstraße, bir araba kovalamacasının çekimleri nedeniyle birkaç gece trafiğe kapatıldı. Çekimlerin bir kısmı Hotel Adlon'da yapıldı. Çekim yapılan yerler arasında Neue Nationalgalerie, Berlin Merkez Tren İstasyonu, Berlin Friedrichstraße istasyonu, Pariser Platz, Müzeler Adası, Berlin'deki Oranienburger Straße ve Leipzig-Halle Havalimanı bulunmaktadır. Andrew Rona'ya göre bütçe 40 milyon dolardı. Yapımcı Joel Silver'ın ABD şirketi Dark Castle Entertainment 30 milyon dolar katkıda bulundu. Alman kamu film fonları yapımı 4,65 milyon € (6 milyon $'dan fazla) ile destek verdi.
Berlin, Friedrichstraße'de araba kovalamaca sahnesi çekildi.
Oberbaumbrücke, burası taksinin nehre daldığı yerdir.
İtalik diller
Konseptin tarihi

Tarihsel dilbilimciler genel olarak; İtalyan Yarımadası'ndaki antik Hint-Avrupa dillerinin, ailenin diğer kollarına (örneğin Helenik'e) ait olarak tanımlanamayacaklarını ve ailenin tek bir koluna ait olduklarını düşündüler, Kelt ve Cermen dillerine benzer şekilde. Bu teorinin kurucusu Antoine Meillet'dir (1866-1936).
Bu üniter teori; Alois Walde, Vittore Pisani ve Giacomo Devoto gibi kişilerce eleştirildi. Onlar; Latin-Falisk ve Osko-Umbriya dillerinin, Hint-Avrupa'nın iki ayrı kolunu oluşturduğunu düşünüyordu. Bu görüş, 20. yüzyılın ikinci yarısında kabul görmeye başlamıştı  ancak Helmut Rix gibi bazı destekçileri daha sonradan fikri reddetmişti. Üniter teori, çağdaş bilimde baskın olmaya devam etmekte.
Sınıflandırma

Aşağıdaki Michiel de Vaan (2008) tarafından önerilen sınıflandırma genellikle kabul edilir. Fakat bazıları yakın zamanda Venetçenin konumunu reddetmeye başladı.
Ön-İtalik (veya Ön-İtalo-Venetçe)
Ön-Venetçe
Venetçe (MÖ 550 – MÖ 100)
Ön-Latin-Sabel
Latin-Falisk veya Latino-Faliskan
Erken Faliskçe (MÖ 7. yy. - MÖ 5. yy.)
Orta Faliskçe (MÖ 5. yy. - MÖ 3. yy.)
Geç Faliskçe (MÖ 3. yy. - MÖ 2. yy.), Latinceden yoğun bir şekilde etkilenmiştir.
Eski Latince (MÖ 6. yy. - MÖ 1. yy.)
Klasik Latince (MÖ 1. yy. – MS 3. yy.)
Geç Latince (MS 3. yy. – MS 6. yy.)
Halk Latincesi veya Vulgar Latince (MS 2. yy. – MS 9. yy.) MS 3. yy. - MS 8. yy. arasında Ön-Romenceye (Latin dillerinin atası olan Geç Halk Latincesinin yeniden oluşturulmuş haline) evrildi.
Latin veya Romen dilleri, en azından MS 9. yy.dan beri Latinceyle karşılıklı anlaşılabilir değiller, bugün hala konuşulan tek İtalik grubu
Gallo-Romen (MS 842'de tasdiklendi), İtalo-Dalmaçya (yaklaşık 960), Oksitan-Romen (yaklaşık 1000), İber-Romen (yaklaşık 1075), Reto-Romen (yaklaşık 1100), Sarduca (1102), Afrika Romen (soyu tükenmiş; en azından MS 12. yy.a kadar konuşuldu), Doğu Romen (1521)
Sabel veya Osko-Umbriya dilleri
Umbriyaca (MÖ 7. yy. - MÖ 1. yy.), Ekçe, Marsice ve Volskice gibi lehçeler dahil
Oskanca (MÖ 5. yy. - MÖ 1. yy.), Hernikçe, Kuzey Oskanca (Marrukince, Pelinyice, Vestince) ve Sabince (Samnitçe) dahil
Piken dilleri
Pre-Samnitçe (MÖ 6. yy. - MÖ 5. yy.)
Güney Pikence (MÖ 6. yy. - MÖ 5. yy.)
(?) Sikulca
(?) Lusitanca
Tarih > Ön-İtalik dönemi

Ana madde: Ön-İtalik
Ön-İtalik, muhtemelen Alplerin kuzeyindeki İtalik kabileleri tarafından konuşuldu. Özellikle Kelt ve Cermen dili konuşanlarla olan erken temaslar dilbilimsel kanıtlarla önerilir.
Bakkum; Ön-İtalik'i, kendi başına bağımsız bir gelişimi olmayan, Geç Ön-Hint-Avrupaca'dan Ön Latince ve Ön-Sabelceye kadar uzanan "kronolojik bir evre" olarak tanımlıyor. Meiser'ın MÖ 4000'den MÖ 1800'e tarihleri (Miken Yunancasından çok önce), kendi tarafından "herkesinki kadar iyi bir tahmin" olarak tanımlanıyor. Schrijver, bir Ön-İtalo-Kelt evresini tartışır; yaklaşık olarak MÖ 2. milenyumun birinci yarısında ya da ortasında konuşulduğunu; önce Kelt'in, sonra Venetçenin ve kalandan yani İtalik'ten Latin-Falisk ve Sabel'in ayrıldığını önermekte.
İtalik halklar muhtemelen, 2. milenyumun ikinci yarısı sırasında İtalyan Yarımadası'na doğru hareket ettiler, zamanla güney bölgelere de gittiler. Ancak arkeolojik ve dilbilimsel kanıtlar arasında kesin bir denklem kurulamasa da Ön-İtalik dili genellikle Terramare (1700–1150 BC) ve Proto-Villanovan (1200–900 BC) kültürleri ile ilişkilendirilir.
Tarih > Demir Çağı'nda İtalya dilleri

Demir Çağı'nın başında (yaklaşık MÖ 700'de) Eğriboz'dan gelen İyonyalılar, Güney İtalya kıyıları boyunca koloniler kurdu. Fenikelilerden öğrendikleri, bugünkü ismiyle Batı Yunan alfabesini getirdiler. İcat, bütün yarımadaya dilsel ve siyasi sınırlar boyunca hızlıca yayıldı. Yerel uyarlamalar (çoğunlukla harflerdeki küçük şekil değişimleri ve bazı harflerin atılıp eklenmesi), Eski İtalik alfabeleri ortaya çıkardı. Yazıtlar gösteriyor ki MÖ 700'de bölgede Hint-Avrupa'nın çeşitli kollarından diller ve çeşitli Hint-Avrupa dışı diller de dahil çok sayıda dil konuşuluyordu. Hint-Avrupa olmayanların en önemlisi, 10,000'den fazla yazıt ve bazı kısa metinlerle tasdiklenen Etrüskçedir. Etrüskçenin diğer bilinen herhangi bir dille bağlantısı bulunamadı ve halen daha olası kökeni hakkında bir ipucu bulunmamakta (Ege'deki Limni Adası'ndaki yazıtlar hariç). O dönemde bulunan diğer muhtemelen Hint-Avrupa olmayan diller; Alp bölgesindeki Retoca, bugünkü Genoa'daki Ligurca (Liguryaca değil) ve Sardunya'daki bazı tanımlanamamış dillerdir. Bu diller, Latince üzerinde tespit edilebilir bir etki bırakmışlardır. Güney İtalya'da, Yunan kolonilerinde konuşulan en büyük dil - İyonca hariç - MÖ 6-5. yy.dan kalan yaklaşık 260 yazıttan bilinen Mesapçaydı. İki halk arasında bulunan seramikler ve metallerdeki arkeolojik bağlantıya ek olarak Mesapya ve İlirya kabileleri arasında tarihi bir bağlantı da bulunmaktadır ki bu da dilbilimsel bağlantının hipotezini güçlendirmiştir. Ancak İlirce yazıtlar, kişisel isim ve yer adlarından oluşmakta ve bu da, böyle bir hipotezi desteklemeyi zorlaştırmakta. Ayrıca Lusitancanın da İtalik dil grubuna dahil olabileceği de önerildi.
Tarih > Latincenin zaman çizelgesi

Antik zamanlardaki Latince tarihinde, çeşitli dönemler bulunmaktadır:
Arkaik (eski) dönemden geriye; MÖ 6-4. yy.dan kalma çeşitli yazıtlar, en eski kanunların parçaları, Salii'nin kutsal marşından parçalar, Arval Kardeşler'in marşı kalmıştır.
Klasik öncesi dönemde (MÖ 3. ve 2. yy.) Edebi Latince (Plautus ve Teretius'un komedileri, Yaşlı Cato'nun tarım tezleri, bir dizi yazarın eserlerinden parçalar), Roma lehçesine dayanıyordu.
Klasik Latincenin "altın" dönemi, MS 17'deki Ovidius'un ölümüne kadar sürdü (MÖ 1. yy., söz varlığının ve terminolojinin gelişimi, eski morfolojik eşillerin (dubletlerin) kaybı, edebiyatın çiçek açışı: Cicero, Caesar, Sallustius, Vergilius, Horatius, Ovidius).
Klasik Latincenin "gümüş" dönemi, İmparator Marcus Aurelius'un MS 180'deki ölümüne kadar sürmüştür. Bu dönemde; Juvenalis'in, Tacitus'un Suetonius'un eserleri ve Petronius'un Satyricon'u görülür; fonetik, morfolojik ve yazım normları sonunda oluşturuldu.
Roma Cumhuriyeti'nin İtalyan Yarımadası'ndaki siyasi egemenliğini genişletmesiyle beraber Latince, diğer İtalik dillere baskın gelmeye başladı; bu diller, muhtemelen MS 1. yy.da bir noktada konuşulmayı bıraktılar. Halk Latincesinden Romen dilleri oluşmaya başladı.
Bu devletin gücünün büyümesiyle Latince, giderek Roma'nın ötesinde de yayıldı ve MÖ 4. ve 3. yy.da başlayarak diğer İtalik kabilelerin dillerinin, İlircenin, Mesapçanın ve Venetçenin yerine geçti. İtalyan Yarımadası'nın Romalılaştırması, MÖ 1. yy.a kadar Güney İtalya ve Sicilya hariç tamamlanmıştı, oralarda baskın dil Yunancaydı. Ligurcanın durumu tartışmalıdır.
Köken teorileri

İtalik dillerin kökenini ilgilendiren ana tartışma, Helenik dillerin kökeni hakkındaki tartımalara benzer fakat burada Miken Yunancası rolünü oynayacak bir "Erken İtalik" dilinden kayıt bulunmamakta.
İtalya'nın dilsel manzarası hakkında bildiğimiz her şey; yaklaşık MÖ 700'e doğru alfabenin yarımadaya yayılmasından sonra yazılmış olan yazıtlardan ve yüzyılllar sonrasındaki Yunan ve Romalı yazarların eserlerinden gelmekte. En eski örnekler MÖ 7. yy.dan, Umbriyaca ve Faliskçe yazıtlardan geliyor. Alfabelerinin, Etrüsk alfabesinden türediği açıkça görülüyor.. Bu zamandan önce konuşulan diller hakkında güvenilir kaynak bulunmamakta. Yer adlarına bakarak bazı tahminler yapılabilir ama doğrulanamazlar.
Eski İtalik diller ve Hint-Avrupaca arasındaki ara evrelerin bulunacağının garantisi yok. Haliyle İtalik diller, İtalya'nın dışında mı oluştu yoksa İtalya içinde Hint-Avrupacanın ve diğer etkenlerin asimilasyonu ile mi gelişti sorusu cevapsız kalmaya devam ediyor.
Bazı dilbilimci ve tarihçilere göre Hint-Avrupa'nın "İtalik" kolu diye bir şey yok, yani İtalik dillere ayrılan bir Ön-İtalik dili yoktu. Domenico Silvestri ve Helmut Rix gibi bazı dilbilimciler; ortak bir Ön-İtalik dilinin yeniden oluşturulamayacağını çünkü (1) fonolojik sisteminin tutarlı fonetik değişimlerle Latince ve Osko-Umbriya dillerinin sistemlerine dönüşmüş olabileceğini, (2) fonolojisi ve morfolojisinin tutarlı bir şekilde Ön-Hint-Avrupacadan evrilmiş olabileceğini söylediler. Fakat Rix sonradan fikrini değiştirdi ve İtalik'i dil grubu (ailesi) olarak tanıyanlardan biri oldu.
Bu dilbilimciler; İtalya'daki 1. milenyum Hint-Avrupa dillerinin atalarının iki veya daha fazla farklı dil olduğunu, uzak bir zamanda Hint-Avrupacadan ayrı ayrı evrildiklerini ve Avrupa'ya muhtemelen farklı çağlarda ve farklı rotalarla girdiklerini öneriyorlar. Bu görüş; kısmen, tarih öncesinde ortak bir İtalik anayurdu tanımlamanın veya bu dillerin gelmiş olabileceği "Yaygın İtalik", "Ön-İtalik" gibi atasal bir dili yeniden oluşturmanın zorluğundan kaynaklanıyor. Dilleri bağlayan bazı ortak özellikler bir dil birliği (sprachbund) fenomeninden ibaret olabilir, İtalo-Kelt'in en çok kabul gören versiyonunda olduğu gibi.
Özellikleri

Roma öncesi İtalik dillerin genel ve spesifik özellikleri:
Fonetikte: Oskanca (Latince ve Umbriyaca kıyasla); rotasizm yokluğunda, ıslıklı seslerin yokluğunda ve kt > ht değişiminde eski ikili ünlülerin (ai, oi, ei, ou) tüm konumlarını korudu. Hint-Avrupa *kʷ ve *gʷ seslerinde farklılıklar oluştu (Latince qu ve v, Oskanca p ve b). Genizsil ünsüz öncesindeki s sesi korundu ve Hint-Avrupa *dh ve *bh, f sesine dönüştü. İç ses düşmesine (syncope) ve vurgusuz hecelerdeki ünlülerin indirgenmesine yol açan başlangıç vurgusu oluştu (Latincede bu, tarihi dönemde yeniden oluşturulmuştu).
Sözdizimde: Birçok benzeşme görülür. Osko-Umbriya'da; kişisiz yapılar, parataksis (art arda sıralılık), kısmi tamlayan, geçici tamlayan ve tamlayan ilişkileri daha sık kullanılır.
Özellikleri > Fonoloji

İtalik dillerin en ayırt edici özelliği Ön-Hint-Avrupaca ötümlü soluklu patlamalılarının gelişimidir. Başlangıç konumunda *bʰ-, *dʰ- ve *gʷʰ- /f-/'de birleşirken *gʰ- > /h-/ olmuştur. Latincede ise bazı durumlarda *gʰ- > /w-/ ve /g-/ değişimleri yaşanmıştır.
Orta konumda; tüm ötümlü soluklu patlamalılarının Latincede uzak bir karşılığı vardır, öncesinde genizsil varsa -*gʰ- ve *gʷʰ- için de farklı karşılıklar vardır. Osko-Umbriya dilleri, başlangıç konumunda genellikle aynı karşılıklara sahiptirler fakat Umbriyaca, öncesinde genizsil olmasına göre farklı bir değişim göstermekte, aynı Latince gibi. Ötümlü soluklu patlamalılar, Ön-İtalik'te büyük ihtimalle *-β-, *-ð-, *-ɣ- ve *-ɣʷ- ara evresini geçirdiler.
|  | başlangıç konumu> *bʰ- | başlangıç konumu> *dʰ- | başlangıç konumu> *gʰ- | başlangıç konumu> *gʷʰ- | orta konum> *-(m)bʰ- | orta konum> *-(n)dʰ- | orta konum> *-(n)gʰ- | orta konum> *-(n)gʷʰ- |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Latince | f- | f- | h- | f- | -b- -mb- | -d- -nd- | -h- -ng- | -w- -ngu- |
| Faliskçe | f- | f- | h- | ? | -f- | -f- | -g- | ? |
| Umbriyaca | f- | f- | h- | ? | -f- -mb- | -f- -nd- | -h- -ng- | -f- ? |
| Oskanca | f- | f- | h- | ? | -f- | -f- | -h- | ? |
 ↑  Bazı durumlarda ayrıca -b-. 
Ötümsüz ve normal ötümlü patlamalılar (*p, *t, *k, *kʷ; *b, *d, *g, *gʷ); Latincede, *gʷ > /w/ değişimi hariç değişmeden kaldı. Osko-Umbriya'da dudaksıl artdamaksıllar (*kʷ ve *gʷ), dudaksıl patlamalılara (/p/ ve /b/) dönüştü. Örneğin Oskanca pis (kim), Latince quis; bivus (canlı, yalın çoğul), Latince vivus.
Özellikleri > Dil bilgisi

Dil bilgisinde, Osko-Umbriya ve Latin-Falisk dilleride paylaşılan basitçe üç yenilik bulunmaktadır:
Bitmemiş isteme kipindeki *-sē- eki (3. tekil bitmemiş dilek kipinde Oskanca fusíd ve Latince foret, ikisi de *fusēd'in türevleri)
Bitmemiş haber kipindeki *-fā- eki (Oskanca fufans 'onlardı, ing. they were', Latincede bu ek -bā- olmuştur, ör. portabāmus 'taşıdık')
Sıfat-fiil (gerundif) eki *-ndo- (Latince operandam 'inşa edilecek, edilmesi gereken (şey)'; Osko-Umbriya'da ek bir değişim vardır -nd- > -nn-, Oskanca úpsannam 'inşa edilecek, edilmesi gereken (şey)', Umbriyaca pihaner 'saflaştırılacak, saflaştırılması gereken (şey)')
Bu paylaşılan değişimler, diğer yazarların sorguladığı İtalik grubunun lehine olan ana argümanlardan biridir.
Özellikleri > P-İtalik ve Q-İtalik dilleri

Kelt dillerine benzer şekilde İtalik diller de, Ön-Hint-Avrupaca *kʷ sesinin karşılığına göre P- ve Q- diye kollara ayrılmaktadır. Osko-Umbriya dillerinde *kʷ > p değişimi olurken, Latin-Falisk dillerinde ses korunmuştur.