Sturmgeschütz III
Hikâyesi

Sturmgeschütz, Batı Cephesi'ndeki saldırılar sırasında piyadelerin tahkimatları etkili bir şekilde devreye sokma araçlarından yoksun olduğu keşfedildiğinde, Birinci Dünya Savaşı'ndaki Alman deneyimlerinden kaynaklandı. Zamanın topçuları ağırdı ve sığınakları, koruganları ve diğer küçük tahkimatları doğrudan ateşle yok etmek için ilerleyen piyadelere ayak uyduracak kadar hareketli değildi. Sorun Alman ordusunda iyi bilinmesine rağmen, Sturmartillerie'nin (saldırı topçusu) babası sayılan General Erich von Manstein'dı. İlk öneri von Manstein'dandı ve 1935'te General Ludwig Beck'e sunuldu ve Sturmartillerie birimlerinin piyade tümenleri için doğrudan ateş desteği rolünde kullanılması gerektiğini öne sürdü. 15 Haziran 1936'da Daimler-Benz AG, 7,5 cm (2,95 inç) kalibrelik bir topçu parçası monte edebilen zırhlı bir piyade destek aracı geliştirme emri aldı. Top yuvasının sabit, tamamen entegre kazamat üst yapısı, minimum 25°'lik sınırlı bir dönüşe izin verecek ve mürettebat için baş üstü koruma sağlayacaktı. Aracın yüksekliği ortalama bir askerin boyunu geçmeyecekti.
Daimler-Benz AG, yeni araç için temel olarak en son Panzer III orta tankının şasisini ve yürüyen aksamını kullandı. Prototip üretimi, 1937'de Panzer III Ausf. B Şasi üzerinde beş prototip üreten Alkett'e devredildi. Bu prototipler, yumuşak çelik bir üst yapıya ve Krupp kısa namlulu, obüs benzeri görünüme sahip, 7,5 cm StuK 37 L/24 topuna sahipti. Bu topa sahip üretim araçları şu adla biliniyordu Gepanzerte Selbstfahrlafette für Sturmgeschütz 7.5 cm Kanone Ausführung A bis D (Sd.Kfz.142).
StuG, kundağı motorlu topçu olarak kabul edilirken, Alman Ordusunun hangi kara muharebe kolunun yeni silahı kullanacağı belli değildi. Paletli savaş araçlarının doğal kullanıcısı olan Panzerwaffe'nin (zırhlı birlikler), StuG birimlerinin oluşumu için ayıracak hiçbir kaynağı yoktu ve piyade de yoktu. Topçu kolunun bir parçası olarak kullanılmasının en iyisi olduğu konusunda anlaşmaya varıldı. StuG'ler taburlar halinde organize edildi (daha sonra dezenformasyon amacıyla "tugaylar" olarak yeniden adlandırıldılar) ve kendi doktrinlerini izlediler. Doğrudan ateş kullanan piyade desteği, amaçlanan rolüydü. Daha sonra, bir tanksavar silahı olarak kullanılmasına da güçlü bir vurgu yapıldı.
StuG, bir piyade yakın destek muharebesi rolünü yerine getirmek için tasarlandığından, ilk modellere obüs modeli, düşük hızlı 7,5 cm StuK 37 L/24 topu takıldı, tıpkı tam kuleli Panzer IV'ün en eski versiyonlarında olduğu gibi. Düşük hızlı mermiler, ince çelikten hafifçe yapılmıştı ve yumuşak derili hedefleri yok etmek ve tahkimatları patlatmak için büyük bir patlayıcı yükü taşıyordu. Bu tür mermiler zırhı iyi delemezdi. Almanlar Sovyet KV-1 ve T-34 tanklarıyla karşılaştıktan sonra, StuG ilk olarak yüksek hızlı 7,5 cm StuK 40 L/43 ana topla (1942 baharı) ve 1942 sonbaharında biraz daha uzun olan 7,5 cm'lik ana StuK 40 L/48 topla donatıldı. Bu yüksek hızlı toplar, tanksavar kullanımı için Panzer IV'e monte edilenlerle aynıydı, ancak ağır çelik duvarlı yüksek hızlı mermiler çok daha az patlayıcı taşıyordu ve piyade veya saha tahkimatlarına karşı kullanım için daha düşük bir patlama etkisine sahipti. Bu versiyonlar 7.5 cm Sturmgeschütz 40 Ausf.F, Ausf. F/8 and Ausf. G (Sd.Kfz.142/1) olarak biliniyordu.
StuG III Ausf. G ile başlayarak. Aralık 1942'den itibaren, 7,92 mm'lik bir MG34 makineli tüfek, ilave piyade karşıtı koruma için üst yapının tepesindeki bir kalkan üzerine monte edilebilirdi. F/8 modellerinden bazıları bir kalkanla güçlendirildi. Ek bir koaksiyel 7,92 mm MG34, 1944'te ortaya çıkarıldı ve aynı yıl tüm üretimde standart hale geldi.
Sturmgeschütz serisinin araçları, çağdaş Alman tanklarına göre daha ucuz ve daha hızlı üretiliyordu; 82.500 RM'ye mal olan StuG III Ausf G, 103.163 RM'ye mal olan Panzer III Ausf. M'den daha ucuzdu. Bunun nedeni, üretimi büyük ölçüde basitleştiren ve şasinin daha büyük bir top taşımasına izin veren kulenin olmamasıydı. Savaşın sonunda ~11.300 StuG III ve StuH 42 inşa edilmişti.