stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
The Screen Behind the Mirror

The Screen Behind the Mirror Alman müzikal proje Enigma tarafından, İbiza' daki A.R.T Stüdyolarında kaydedilip, Virgin Records tarafından  2000 yılında yayımlanan 4.stüdyo albümdür.Bu albüm 11 şarkıdan oluşmakta olup, birçok şarkısında  Alman müzisyen Carl Orff'un Carmina Burana şarkısı sample olarak kullanılmıştır.
Enigma bu kez; vokallerde Michael Cretu'nun yanı sıra Elisabeth Houghton, Sandra Cretu, Ruth-Ann ve Andru Donalds gibi isimleri barındırıyor, gitarda ise bu şarkıcılara Jens Gad eşlik ediyordu. İspanya'da A.R.T. Stüdyolarında kaydedilen albüm, klasik nakaratı ve dramatik yapısıyla dikkat çeken, konuşmalar ve ürkütücü seslerle beslenen The Gate adlı parçayla açılıyor... Modern bir pop şarkısı olarak nitelendirilebilen Push The Limits, güçlü orkestra sesleriyle dinleyiciyi kendinden geçiriyor. Camera Obscura, dans ritimleriyle rönesans döneminin ruhunu yansıtmayı başaran büyüleyici bir çalışma...
Birbirinden etkili şarkılar içeren The Screen Behind the Mirror, sözleriyle de dikkat çekiyor. Çelişkili metaforlara yer verilen ve doğu felsefesinin izlerini taşıyan sözler, Enigma'nın çok sayıda kültürü mükemmel bir uyumla birleştirdiğinin en güzel kanıtlarından birini oluşturuyor.
Şarkı Listesi

| No>  | Başlık | Şarkı yazar(lar)ı | Süre |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. | "The Gate"   | Michael Cretu | 2:04 |
| 2. | "Push the Limits"   | Michael Cretu,Jens Gad | 6:26 |
| 3. | "Gravity of Love"   | Michael Cretu | 3:58 |
| 4. | "Smell of Desire"   | Michael Cretu,David Fairstein | 4:57 |
| 5. | "Modern Crusaders"   | Michael Cretu | 3:50 |
| 6. | "Traces (Light and Weight)"   | Michael Cretu,Jens Gad | 4:11 |
| 7. | "The Screen Behind the Mirror"   | Michael Cretu | 3:58 |
| 8. | "Endless Quest"   | Michael Cretu | 3:06 |
| 9. | "Camera Obscura"   | Michael Cretu | 1:27 |
| 10. | "Between Mind & Heart"   | Michael Cretu | 4:09 |
| 11. | "Silence Must Be Heard"   | Michael Cretu ,Jens Gad | 5:19 |
| Toplam süre: | Toplam süre: | Toplam süre: | 43:25 |
Büyülü gerçekçilik

Büyülü gerçekçilik, olağan ya da gerçekçi bir çizgide ilerleyen sanat akımlarında bulunmaması gereken sihirli ve mantık dışı ögeleri içeren sanat akımı.
Edebiyatta

Büyülü gerçekçilik; gerçekçilikte akılla çözümlenemeyen, büyülü olarak adlandırıp geçiştirilen olayları kapsayacak biçimde kurgusal gerçekliği genişleten bir edebi gerçekçiliktir.
Terim, ilk defa Alman sanat eleştirmeni Franz Roh tarafından kullanılmıştır. Roh, gerçekliği gösteren bir tabloyu tanımlamak için bu terimi kullanmış olsa da, Novalis mahlasını kullanan erken dönem Alman romantik şair ve düşünür Georg Philipp Friedrich von Hardenberg, Roh'dan çok daha önce, on sekizinci yüzyılın sonlarında, büyülü gerçekçi kişiden söz eder. Roh'nun resim sanatı için kullandığı Magischer Realismus kavramının İtalyancadaki karşılığı Realismo Magico'yu ilk defa hem sanat hem de edebiyat için kullanan kişi İtalyan eleştirmen, şair, oyun, roman ve öykü yazarı Massimo Bontempelli'dir. Daha sonraları ise Bontempelli'nin yakın arkadaşı Arturo Uslar Pietri büyülü gerçekçilik kavramını ilk kez Latin Amerika edebiyatı için kullanarak birçok Latin Amerikalı yazarın eserlerini büyülü gerçekçi olarak sınıflandırmıştır.
Kübalı yazar Alejo Carpentier Bu Dünyanın Krallığı (El Reino de Este Mundo, 1949) isimli romanın önsözünde Latin Amerika'ya özgü olduğunu iddia ettiği bir gerçekliği olağanüstü Amerika gerçekliği diye tanımlar. Ona göre tuhaf olanın sıradan olduğunu söylediği kıtaya özgü bu gerçekliği de ancak Latin Amerikalı yazarlar aktarabilirdi. Carpentier'in bu görüşleri büyülü gerçekçiliğin politik yorumlamalarında ve Latin Amerika'ya özgü bir tarz olarak algılanmasında etkili olmuştur. Bu algı, 1960'lı-70'li yıllarda Gabriel Garcia Marquez gibi yazarlarla Latin Amerika edebiyatının uluslararası başarı kazanması sonrasında daha da pekişmiştir. Ancak Büyülü gerçekçilik Latin Amerika'ya özgü bir edebi tarz değildir. Latin Amerika edebiyatıyla ilişkilendirilmesi ve dolayısıyla bu edebiyatta yaşanan patlamanın kendisine kazandırdığı ivme sayesinde büyülü gerçekçilik özellikle post-kolonyal durum ile ilgili hassasiyetlerini dile getirmek isteyen yazarların da sıkça yararlandığı bir edebi tarz olmuştur.
Günümüzde ise büyülü gerçekçilik kimliği ne olursa olsun her coğrafyadan hem post-kolonyal hem de Batılı yazarların kullandığı uluslarararsı edebi bir tarz haline gelmiştir. Nitekim Salman Rüşdi, Gabriel García Márquez, Ben Okri, Isabel Allende gibi postkolonyal yazarlardan başka Günther Grass, Jeanette Winterson, Angela Carter, Robert Nye, Marina Warner, hatta Latife Tekin ve Nazlı Eray gibi batılı ya da kolonyal geçmişe sahip olmayan ülkelerin yazarlarının da büyülü gerçekçi bir tarzda yazmaları bu durumu yansıtmaktadır.
Özellikleri

Büyülü gerçekçilik, fantastik unsurlara bolca yer veren postmodern edebiyat kuramında merkez teşkil edecek akımlardandır. Köken itibarıyla, Latin Amerika'da doğmuş ve en önemli örnekleri Latin Amerikalı yazarlar tarafından verilmiştir. Dünya ölçülerinde incelendiğinde üçüncü dünya ülkelerinin; Batı kapitalizmi, eğitimi ve teknolojisi ile karşılaşması sonucunda, bu ülkelerde edebiyat alanında büyülü gerçekçilik akımı görülmeye başlamıştır. Sömürgecilik sonrası söylemle ilişkilendirildiğinde, fantezi ve gerçek olmak üzere iki farklı özelliği birleştirmesinden dolayı melezlik (hybridity) ve ‘öteki’ kavramlarına değinilmesi eserin önemli özelliklerini teşkil eder. Üçüncü dünya ülkelerindeki insanların bireysel, toplumsal, ekonomik sorunlarını işlemek için kullanılan, dolayısıyla politik kaygı taşıyan bir akım olmuştur.
Büyülü gerçekçilik, gerçek ve fantastik, alışılmış ve alışılmamış olanı bir arada kullanır. Fantastik veya alışılmamış olan, eserde büyülü bir hale dönüşür. Dolayısıyla, büyülü gerçekçilik, gerçek ve fantastiğin mükemmel oranda bileşimi olarak algılanmalıdır. Büyülü gerçekçi bir eser, doğal olan ile doğaüstü olanı okuyucuyu şaşırtmadan kaynaştırmalıdır.
Büyülü gerçekçi bir eserde doğaüstü, perilerle, cinlerle, hayaletlerle dolu masalların, destanların, efsanelerin ve halk hikâyelerinin yararlanılması sonucu mitsel bir geleneğin yansıması olarak ortaya çıkar. Bu mitsel yansımalar eserin fantastik kısmını oluşturur. Yani, esere doğaüstü unsuru katabilmek için yerel folklordan yararlanılır. Geleneksel sözlü edebiyatın kullandığı anlatım teknikleri kullanılabilir.
Büyülü gerçekçi bir eserde anlatıcı, okuyucunun tuhaf olandaki mantıksızlığı fark etmemesini sağlamak amacıyla, hiçbir açıklamada bulunmadan, bir uzaklık duygusu yaratarak olayları okuyucuya aktarır. Anlatıcının ketumluğu sayesinde uzaklık ve uzaklaşma duyguları yaratılırken, olaylar ve bu olayların akışı ön plana çıkmaktadır. Büyülü gerçekçilikte sıkça kullanılan ironi de anlatıcının yaratmış olduğu büyülü dünyadan kendisini uzak tutmasını sağlar.
Anlatıcının ketumluğu ve ironinin kullanılması, eserde karakterlerin sunumunu, yer ve zaman algılarını etkilemektedir. Büyülü gerçekçilikte karakterler daha çok gerçekleştirdikleri eylemlerle tanıtılmakta, karakterlerin ruhsal, psikolojik ve ahlaki özellikleri açıklanmamaktadır. Yer ve zaman, eserde belirsiz kalır. Mitsel mekânlar kullanılır. Düz çizgisel bir zaman algısı yoktur, daha çok çevrimsel zaman algısı hâkimdir. Bazen semboller ve çağrışımlar, bazen de halk hikâyeleri, masallar, efsaneler, destanlar ve düşler yardımıyla geçmiş, şimdi ve gelecek iç içe geçer. Üslup açısından bakıldığında büyülü gerçekçilik, benzetme, mecaz, mübalağa, tekrarlar, sembolizm, ironi ve paradoks gibi pek çok söz sanatını kullanmaktadır.
Önemli öncüleri ve eserleri

Büyülü gerçekçilik akımının edebiyatta önde gelen yazarlarından bazıları ve ünlü eserleri şöyle sıralanabilir:
Jorge Luis Borges - Alçaklığın Evrensel Tarihi (Historia Universal de la Infamia)
Jacques Stephen Alexis - Haitililerin Büyülü Gerçekçiliği (Realisme Merveilleux des Haitiens)
Isabel Allende - Ruhlar Evi (La casa de los espíritus)
Miguel Ángel Asturias - Men of Maize (Hombres de maíz)
Miguel Ángel Asturias - Başkan (El Señor Presidente)
Mihail Bulgakov - Usta ile Margarita (Master i Margarita)
Italo Calvino - Görünmez Şehirler (Le città invisibili)
İhsan Oktay Anar - Suskunlar
Hasan Âli Toptaş - Gölgesizler
Otar Çiladze — Yolda Bir Adam Gidiyordu (გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა)
Peter Carey - Illywhacker
Alejo Carpentier - Bu Dünyanın Krallığı (El reino de este mundo)
Angela Carter - The Magic Toyshop
Louis-Ferdinand Céline - Journey to the End of the Night (Voyage au bout de la nuit)
José Donoso - The Obscene Bird of the Night (El obsceno pájaro de la noche)
Ralph Ellison - Invisible Man
Laura Esquivel - Acı Çikolata (Como agua para chocolate)
Janet Frame - The Carpathians
Carlos Fuentes - Artemio Cruz'un Ölümü (La muerte de Artemio Cruz)
Sara Gallardo - January (Enero)
Gabriel García Márquez - Yüzyıllık Yalnızlık (Cien años de soledad)
Günter Grass - Teneke Trampet (Die Blechtrommel)
Hans Henny Jahnn - The Shoreless River (Fluss ohne Ufer)
William Kennedy - Ironweed
Thomas King - Green Grass, Running Water
Milan Kundera - Veda Valsi (The Farewell Waltz)
Hubert Lampo - De komst van Joachim Stiller
Curzio Malaparte - Kaputt (Kaputt)
Yann Martel - Pi'nin Yaşamı (Life of Pi)
Toni Morrison - Solomon'un Şarkısı (Song of Solomon)
Haruki Murakami - İmkânsızın Şarkısı (Noruvei No Mori)
Ben Okri - Aç Yol (The Famished Road)
Juan Rulfo - Pedro Páramo (Pedro Páramo)
Salman Rüşdi - Geceyarısı Çocukları (Midnight's Children)
José Saramago - Baltasar ve Blimunda (Baltasar and Blimunda)
Patrick Süskind - Koku (Das Parfum)
Michel Tournier - Kızılağaçlar Kralı (Le Roi des Aulnes)
Jeanette Winterson - Vişnenin Cinsiyeti (Sexing the Cherry)
Ngugi wa Thiong'o- The Wizard of the Crow
Louis de Bernières-Don Emmanuel'in Alt Tarafları (The War of Don Emmanuel's Nether Parts)
Latife Tekin- Sevgili Arsız Ölüm (Dear Shameless Death)
Bahtiyar Ali- Êvara Perwaneyê (Pervanenin Akşamı,Hinara Dawîya Dinyayê Dünyanın Son Narı)
Vay Arkadaş

| --- | --- |
Filmin afişi
Yönetmen: Kemal Uzun
Yapımcı: Mahmut Kayımtu   Ziyad Candan   Ahmet Kayımtu
Senarist: Cüneyt İnay
Oyuncular: Ali Atay  Mete Horozoğlu   Fırat Tanış   Demet Evgar  Rasim Öztekin   Mustafa Üstündağ   Erdal Tosun  Bülent Çolak   Pamela Spence   Fırat Doğruloğlu   Bihter Dinçel   Metin Coşkun   Barış Başar   Onur Özcan
Müzik: Multitap
Dağıtıcı: Özen Film
Cinsi: Sinema
Türü: Aksiyon, Macera, Komedi
Renk: Renkli
Çıkış tarih(ler)i: Türkiye:  05 Kasım 2010
Süre: 1 saat 36 dk (96 dakika)
Ülke: Türkiye
Dil: Türkçe
Bütçe: (Yaklaşık) 1 Milyon Dolar
Hasılat: 2.301.285,50 TL
Vay Arkadaş, 2010 yapımı aksiyon, komedi, macera türündeki Türk filmi.
Konusu

İstanbul'un kenar mahallerinden birinde yaşayan üç arkadaş Manik, Tik ve Dildo'nun, mahallenin dışına pek taşmayan sıradan ama kendi içlerinde hareketli bir şekilde devam eden heyecan, macera ve kahkaha dolu hayatlarını anlatan hikâyesi.
Oyuncular

Ali Atay (Manik)
Mete Horozoğlu (Dildo)
Fırat Tanış (Tik)
Demet Evgar (Nil)
Rasim Öztekin (Efendi)
Mustafa Üstündağ (Sadık)
Erdal Tosun (Halit Aga)
Bülent Çolak (Sezai)
Pamela Spence
Ececan Gümeci
Fırat Doğruloğlu
Bihter Dinçel (Narin)
Metin Coşkun
Barış Başar
Onur özcan
Timsah (film, 1996)

| --- | --- |

Yönetmen: Kim Ki-duk
Senarist: Kim Ki-duk
Oyuncular: Cho Jae-hyun Ahn Jae-hong
Kurgu: Park Gok-ji
Süre: 102 dk.
Ülke: 
Dil: Korece
Timsah  1996 yapımı, Kim Ki-duk filmidir. Kim Ki-duk'un ilk filmi olan Timsah'da Cho Jae-hyun oyuncu olarak rol alır.
Film, Seul'de Han Nehri üzerinde kurulu bir köprünün altında yaşayan Ag-o adlı genç bir adamın öyküsünü anlatır. Yaşlı bir adam ve çocukla beraber yaşayan Ag-o, bir gece intihar etmeye çalışan Hyun-Jung adlı bir kadını kurtarır ve aralarından garip bir ilişki başlar. Tecavüz ve istismarın olduğu bu ilişkide, kadın sevgilisi tarafından ihanete uğradığı için sığındığı bu yerde kalmak zorunda kalır.
57. Piyade Alayı (Osmanlı)

| 57>  Piyade Alayı |
| --- | --- |
Gelibolu Yarımadası'nda bulunan 57. Alay Şehitliği'nden görünüm
Etkin: 1880-1913 1915-1918
Ülke:  Osmanlı İmparatorluğu
Bağlılık:  Osmanlı ordusu
Sınıfı: Piyade
Tipi: Alay
Karargâh: İzmit Tekirdağ Bigalı
Yıl dönümleri: 25 Nisan
Savaşları: Trablusgarp Savaşı Balkan Savaşı I. Dünya Savaşı Çanakkale Cephesi  Galiçya Cephesi  Sina ve Filistin Cephesi 
Komutanlar
Ünlü komutanları: Hüseyin Avni Bey, Mustafa Kemal Atatürk
57. Piyade Alayı, Osmanlı İmparatorluğu ordusuna mensup alay. Çanakkale Kara Muharebeleri'nin başlangıcı kabul edilen Anzak Çıkarması ve sonrasında gerçekleşen muharebelerdeki başarısıyla bilinir. Alay, 30 Kasım 1915 tarihinde Osmanlı Padişahı V. Mehmed tarafından Altın ve Gümüş İmtiyaz Madalyaları ve Harp Madalyası ile ödüllendirilmiştir.
Tarih

Kuruluş tarihi 1891 olarak kabul edilen 57. Piyade alayı, bazı arşiv kayıtlarına göre 1880 yılında, 15. Tümene bağlı 29. Tugayın bünyesinde bulunmaktaydı. Bir dönem 3. Redif İzmit Alayı adını alan alayın 1880 tarihindeki komutanı Albay Mehmet Rıza Bey, 1891 tarihindeki komutanı da Albay Mehmet İzzet Bey idi.
Tarih > Trablusgarp ve Balkan Savaşları

Ana maddeler: Trablusgarp Savaşı ve Balkan Savaşları
Alay, 1911 yılında 2. Taburu 42. Nişancı Taburu olarak yeniden adlandırılarak, 5. Trablusgarp Tümeni bünyesinde Trablusgarp Savaşı'na katıldı. Savaşın Ekim 1912 tarihinde Osmanlı aleyhine barış antlaşmasıyla sona ermesinin ardından 57. Piyade Alayı, önce Akka'ya sevk edildi ve 8. Kolordu emrine verildi. Balkan Harbi başladığında, bu kez Vardar Ordusu komutasındaki 19. Piyade Tümeni'ne emrine verildi ve Elbasanlı Albay Şemi Bey komutasında, 35 subay, 2223 er ve erbaş ve 40 hayvan mevcuduyla Balkan Savaşı'na katıldı. Sırp cephesinde 20 Ekim 1912'de Bilaç Muharebesi'ne, 22-24 Ekim 1912'de Komanova Muharebesi'ne, 3-4 Kasım 1912'de Kırçova Muharebesi'ne ve 17 Kasım 1912'de Manastır Muharebesi'ne katıldı. Alay, Balkan Savaşı'nda alınan ağır yenilginin ardından İstanbul'a döndü.
I. Dünya Savaşı > Çanakkale Cephesi

Ana madde: Çanakkale Savaşı
Balkan Savaşı'ndan sonra 19. Tümen kuruluşundan çıkarılan 57. Alay, 1 Şubat 1915 tarihinde Tekirdağ, Yerçeşme'de yeniden kurularak, tekrar 3. Kolordu bünyesindeki 19. Fırka'ya bağlandı. 22 Şubat 1915 tarihinde törenle sancağı verildikten sonra Çanakkale'ye doğru yola çıktı ve 25 Şubat 1915'te Maydos'a (Eceabat) geldi. Mart ayında 5. Ordu Komutanlığının kurulmasından sonra, bağlı bulunduğu 19. Tümen ile birlikte 5. Ordu'nun genel ihtiyatı (yedek) olarak 26 Mart 1915'te Bigalı Köyü'ne konuşlandırıldı. Bu tarihten 24 Nisan 1915'e kadar Yarbay Mustafa Kemal ve Binbaşı Hüseyin Avni tarafından eğitime tabi tutulan 57. Alay, Bigalı Köyü ve Turşun bölgesinde tatbikatlar yaptı. Bigalı Köyü'nde eğitim ve tatbikat faaliyetlerini yürüttüğü sırada 57. Alay'ın bağlı bulunduğu 5. Ordu tarafından birkaç kez yeri değiştirilmek istenmişse de Yarbay Mustafa Kemal, çıkartmanın beklendiği yere en yakın noktalardan biri olmasından ötürü, alayın Bigalı Köyü'nde kalması yönünde ısrarcı oldu. Bu ısrarlar sonuç verdi ve 57. Alay Bigalı Köyü'nde kalmaya devam etti.
Çanakkale Kara Muharebelerinin başladığı gün olan 25 Nisan 1915 sabahı, 19. Tümen Komutanı Yarbay Mustafa Kemal, kendisine bu yönde bir emir gelmemiş olmasına rağmen düşman çıkartmasını haber alır almaz yanına 57. Alay'ı ve bir dağ bataryasını alarak, kişisel inisiyatifiyle stratejik açıdan önemli olan Conkbayırı'na doğru hareket etti. 57. Alayın Conkbayırı'na hareket eden 3 taburu ve bir dağ bataryasını oluşturan 3.600 subay ve asker, Conkbayırı'na varıldığı anda bizzat Yarbay Mustafa Kemal'in emriyle, kendisinden yaklaşık 2-3 kat daha büyük olan Anzak birliklerine karşı taarruza geçerek, sabah 4:30'dan beri düşmanla çatışma halinde bulunan Yarbay Mehmet Şefik Bey komutasındaki 27. Alay'ın yardımına yetişmiş oldu. 25 Nisan-3 Mayıs tarihleri arasındaki Arıburnu Muharebeleri'nde ciddi zayiat veren alay, savaş ortalarında takviye edildi. Alay, savaşın siper harbine dönüşmesiyle, Merkeztepe-Bombasırtı civarında konuşlandı ve savaş sonuna kadar bu bölgeyi başarıyla savundu. Arıburnu Muharebelerindeki başarısı nedeniyle yarbaylığa terfi ettirilen alay komutanı Hüseyin Avni Bey, 13 Ağustos 1915 Cuma günü, Ramazan Bayramı'nın ikinci gününde, Kesikdere'deki alay karargahı yakınlarına düşen bir top mermisiyle öldü. Yerine 24 Ağustos tarihinde 3. Tabur Komutanı Ali Hayri (Arıburun) Bey atandı.
I. Dünya Savaşı > Galiçya ve Sina-Filistin Cepheleri

Ana maddeler: I. Dünya Savaşı Doğu Cephesi ve Sina ve Filistin Cephesi
57. Alay, 19. Tümen'in 19 Ocak 1916'da Çanakkale Cephesi'nden ayrılmasıyla Keşan bölgesinde konuşlandırıldı ve eksikleri giderildikten sonra bağlı bulunduğu 19. Tümen'le birlikte yeni kurulan 15. Kolordu bünyesinde Galiçya Cephesi'ne gönderildi. Burada büyük yararlılıklar gösterdikten sonra mevcudu 1.100 kişiye düşen alay, cephe gerisine alındı ve eksikleri giderildi. Sonrasında yeniden cepheye alındı; fakat Rusya'da Ekim Devrimi'nin çıkması üzerine burada savaş sonlandı. Kolordu'yla birlikte bu sefer Sina ve Filistin Cephesi'ne yollandı. 57. Alay burada yararlılıklar göstermesine rağmen, Meggido Muharebesi'nde İngilizler tarafından çembere alındı. Mevcudu 2 gün içerisinde makineli tüfek bölüğüyle birlikte 260 kişiye düştü. Kalan askerlerin esir alınmasıyla alay imha oldu.
57. Alay Şehitliği

Ana madde: 57. Alay Şehitliği
Ölen 57. Alay'a bağlı 628 asker için Gelibolu Yarımadası'nda, Bombasırtı üzerinde 12 Aralık 1992 tarihinde sembolik bir şehitlik açılmıştır. 57. Alay'ın ve komşu birliği 27. Alay'ın siperleri üzerine 2003 yılında bir otopark inşa edilmiştir. Alayın hatırasını yaşatmak için Adana'da 57. Alay Şehitleri Camii yapılmıştır.
Son Hıçkırık

Başlığın diğer anlamları için Hıçkırık (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| --- | --- |
Film afişi
Yönetmen: Ertem Eğilmez
Yapımcı: Nahit Ataman
Senarist: Sadık Şendil
Uyarlama: Kerime Nadir'in Son Hıçkırık romanı
Müzik: Metin Bükey
Görüntü yönetmeni: Cahit Engin
Stüdyo: Arzu Film
Cinsi: Sinema filmi
Türü: Dram, duygusal
Renk: Renkli
Yapım yılı: 1971
Çıkış tarih(ler)i: 7 Aralık 1971 (1971-12-07)
Süre: 90 dk.
Ülke:  Türkiye
Dil: Türkçe
Önceki film: Hıçkırık (film, 1953) ve Hıçkırık (film, 1965)
Son Hıçkırık, Ertem Eğilmez'in yönettiği 1971 yapımı renkli Türk filmi. Filmin senaryosu Sadık Şendil tarafından yazılmıştır. Başrollerini Hülya Koçyiğit, Kartal Tibet ve Metin Serezli'nin paylaştığı filmin yardımcı rollerinde de önemli karakter oyuncuları yer almıştır. Kerime Nadir'in 1955 tarihli Son Hıçkırık romanından uyarlanmıştır. Ama uyarlama aşamasında içerik çok farklılaştırılmıştır.
Konusu

1950'lerde Çamlıca’da bir köşk. Kenan Bey (Metin Serezli) ve yardımcısı Ferhat Dayı (Münir Özkul) yalnız yaşıyorlar. Kapı yalnızca gazete ve dergileri getiren postacıya (Ali Demir) açılıyor. Yıllardır ziyaretçileri yok. Kenan yaşlanmış, saçlarına kır düşmüştür. 30 yıl önce mutluluk ve acıyı peş peşe yaşamış. Kenan ile Nalan (Hülya Koçyiğit) birbirlerine aşıktırlar. Komşu köşkteki İlhami (Kartal Tibet) de Nalan'a karşılıksız olarak aşık olmuştur. Kenan ile Nalan evleneceklerken, İlhami aşkını ilan eder. Nalan kardeş gibi sevdiğini söyleyerek geçiştirmeye çalışır. Evlilik imzaları atılır. Gelin ve damat mutludurlar. Ancak İlhami Nalan'ı vurarak öldürür. Yıllar sonra, teyzesi Nalan'a çok benzeyen Handan (Hülya Koçyiğit) ve babası İlhami'ye benzeyen asteğmen Ferit (Kartal Tibet) tanışırlar.
Son Hıçkırık filmi, hem kaynaklandığı aynı adlı 1955 tarihli Kerime Nadir romanından, hem devamı olduğu 1935 tarihli Hıçkırık romanından, hem de 1953 ve 1965 tarihli filmlerden oldukça farklıdır. Handan karakteri, Nalan karakterinin değil kız kardeşinin çocuğudur. Nalan, İlhami ile değil Kenan ile evlenmiştir.
Oyuncular

| Oyuncu | Rol | Seslendirmeler | Notlar |
| --- | --- | --- | --- |
| Kartal Tibet | Ferit ve İlhami | Hayri Esen |  |
| Hülya Koçyiğit | Handan ve Nalan | Jeyan Mahfi Tözüm |  |
| Metin Serezli | Kenan |  |  |
| Münir Özkul | Ferhat Dayı |  |  |
| Ahmet Turgutlu | Kır Kahvecisi |  |  |
| Önder Somer | Doktor Bülent | Erdoğan Esenboğa |  |
| Güzin Özipek | Falcı |  |  |
| Akif Coşkun | Kapıcı |  |  |
| Faik Coşkun | Lokantacı | Necdet Mahfi Ayral |  |
| Nezihe Güler | Müdüre |  |  |
| Ali Demir | Postacı |  |  |
| Kaya Volkan | Yüzbaşı |  |  |
Seslendirmeler

Hayri Esen Kartal Tibet'i, Jeyan Mahfi Tözüm Hülya Koçyiğit'i Necdet Mahfi Ayral Faik Coşkun'u, Erdoğan Esenboğa Önder Somer'i seslendirmiştir.
Filmin müzikleri

Filmde fon müziği olarak 32 dakika boyunca bestesi Şekip Ayhan Özışık'a ait olan Son Hıçkırık şarkısı kullanılmıştır. Necip Celal Andel'in Ayrılık adlı tangosu ise iki kez duyulmaktadır.
Filmde kullanılan diğer müzik eserleri şunlardır:
Johann Sebastian Bach'ın Toccata ve Füg Re minör BWV 565 (1703/07) eseri, 8 sahnede yer alır.
'Paul Mauriat Orkestrası'nın 'Le Passager De La Pluie' (1971) albümünden 'A Chaque Printemps (All Kinds Of Everything)' (1970) (Derry Lindsay / Jackie Smith) ve "C'est La Vie, Lily" (1969) eserleri. (Joe Dassin)
Paul Mauriat'nın "Comme J'ai Toujours Envie D'aimer" (1971) albümünden "L'Aigle Noir" (1961) eseri. (Barbara)
1964 tarihli Dead Ringer filminden André Previn'in 'Main Title', 'The Dog Attacks' ve 'The Police Is Waiting' eserleri.
1964 tarihli Zorba filminden Mikis Theodorakis'in 'Life Goes On'.
1966 tarihli 'Arabesque' albümünden Henry Mancini'nin 'Aquarium Scene / Dream Street' bestesi.
1960 tarihli The Magnificent Seven filminden Leonard Bernstein'ın "Calvera's Visit / Council Of War" adlı eseri.
Trinidad ve Tobago pasaportu

Trinidad ve Tobago pasaportu örneği.
Trinidad ve Tobago pasaportu, Trinidad ve Tobago vatandaşlarına yurt dışı seyahatleri için verilen belgedir. Normal bir Trinidad ve Tobago pasaportunun geçerlilik süresi 5 yıldır.
Trinidad ve Tobago pasaportu koyu mavi renktedir. Ön yüzünün ortasında Trinidad ve Tobago arması, bunun yukarısında "pasaport" yazısı ve aşağısında ülkenin adı bulunmaktadır. Pasaportta genellikle ad, fotoğraf, imza ve sahibinin doğum tarihi ve bunu tanımlamak için yardımcı diğer faktörler içerir.
Trinidad ve Tobago vatandaşları İngiltere ve İrlanda'ya vizesiz seyahat edebilirler.
Trinidad ve Tobago pasaportuna sahip vatandaşlar, 28 Mayıs 2015 tarihinden itibaren Schengen Bölgesi'ne girişte vize muafiyetinden yararlanabilmektedirler.
Henley Vize Kısıtlamaları Endeksi'nin 2019 yayınına göre Trinidad ve Tobago vatandaşları sınır kapısında vize alarak veya vizesiz 147 ülkeye seyahat edebilirler. Bu sayede Trinidad ve Tobago vatandaşları Dünya'da seyahat özgürlüğü açısından 29. sırada yer almaktadır.
Tarih

1962'deki bağımsızlıktan önce, Trinidad ve Tobago bir kraliyet kolonisiydi ve İngiliz pasaportları kullanılıyordu.
2007 yılında, Trinidad ve Tobago hükûmeti tarafından mevcut pasaportun yerini alması için makine tarafından okunabilen yeni bir pasaport piyasaya sürüldü. Yeni pasaport, üzerinde süslenmiş resimlerde yapılan birçok değişikliğin yanı sıra Karayip Topluluğu logosunu da içeriyor.