stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Üniter devlet
Örnekler > Fransa

Fransa, merkeziyetçi bir devlettir çünkü yasalar ve yargı sistemi tüm ülke genelinde aynıdır. Ülke, orta derecede bir şekilde yerinden yönetilir; yerinden yönetim, özellikle bölgesel (bölgeler, departmanlar, çoğunlukla belediyeler) ve işlevsel kamu kurumları arasında bölünmüştür.
Örnekler > Üniter alt bölgeler > Avustralya

Avustralya, altı adet alt birimle Yeni Güney Galler, Queensland, Güney Avustralya, Tazmanya, Victoria ve Batı Avustralya federal bir devlettir ve her bölge kendi anayasal varlığına sahiptir. Kuzey Bölgesi ve Başkent Bölgesi, eyaletlerle benzer yetkilere sahiptir, ancak bu yetkiler merkezi hükûmet tarafından verilmiştir.
Örnekler > Üniter alt bölgeler > Kanada

Kanada'da on eyaletin anayasal varlığı vardır ve üç bölge doğrudan Kanada hükûmetinin sorumluluğundadır.
Örnekler > Üniter alt bölgeler > Amerika Birleşik Devletleri

Amerika Birleşik Devletleri'nde eyaletler ayrı bir statüde, bölgeler ve Columbia Bölgesi ise ayrı bir statüde bulunur.
Örnekler > Üniter alt bölgeler > Arjantin

Arjantin de benzer bir duruma sahipti: Çöl Fethi'nden sonra, Patagonya "ulusal bölgeler" olarak adlandırılan bölgelere bölündü ve bu bölgeler federal hükûmete bağlıydı. Son olarak "ulusal bölge" olan Tierra del Fuego 1992'de bir eyalet oldu.
Federalizm ile karşılaştırıldığında yetki devri

Birim tipi yönetim sistemi, federalizmin zıttı olarak düşünülebilir. Federasyonlarda, eyalet/bölge hükûmetleri, merkezi hükûmetle eşit aktörler olarak güçleri bir yazılı anayasa aracılığıyla paylaşırlar ve değişiklikler için her iki tarafın da onayına ihtiyaç duyulur. Bu, alt ulusal birimlerin varlık ve yetkilere sahip olduğu ve merkezi hükûmet tarafından tek taraflı olarak değiştirilemeyen bir hakları olduğu anlamına gelir.
Ancak, federalizm ve devrim arasında benzerlikler bulunmaktadır. Bir birim tipi devletteki devrim, federalizm gibi, tüm alt ulusal birimlerin aynı güçlere ve statüye sahip olabileceği simetrik veya alt ulusal birimlerin güçleri ve statüleri farklılık gösterebileceği asimetrik olabilir. Birim tipi birçok devlette özerklik derecesine sahip bölgeler bulunmamaktadır. Bu tür ülkelerde, alt ulusal bölgeler kendi yasalarını belirleyemezler.
Üniter devletin türleri > Merkeziyetçi üniter model

Ayrıca bakınız: Merkeziyetçilik
Merkeziyetçilik, siyasi veya idari olarak merkeziyetçi bir yönetim sistemini savunan bir siyasi doktrindir. Yani, merkeziyetçilik, merkezi hükûmetin ulusun yönetimini sağlamak için büyük bir kısmı gücü ve yetkileri elinde topladığı bir siyasi sistemdir. Bu nedenle, devlet, federal eyaletler veya idari bölmelerin yetkilerini genellikle üstlenerek birleşik bir devlet modeli uygular.
Tam anlamıyla merkeziyetçi bir devlet, siyasi, coğrafi ve idari birlik içeren bir devlettir; yani merkezi hükûmet, ülkenin tüm yetkilerini simetrik bir şekilde yönetebilme gücüne sahiptir ve ülkenin tüm yetkilerinin idaresi merkezi hükûmetin sorumluluğundadır. Bu yönetim biçimi oldukça nadirdir ve saf bir şekilde çoğunlukla mikro devletlerde uygulanır. Ancak, daha az saf merkeziyetçi hükûmet biçimleri de mevcuttur ve örneğin Fransa'da idari desantralizasyon olduğu gibi bazı İspanyol Amerika ülkelerinde, merkezi hükûmete bağlı ancak belli yetkilere sahip yerel hükûmetlerle birlikte var olurlar.
Bu merkeziyetçilik motivasyonları arasında şunlar sayılabilir:
1. Eyaletlerin kendi başlarına maddi kaynak eksikliği nedeniyle vatandaşlarına hizmet sunamama ihtiyacı.
2. Büyük yatırımlar gerektiren ihtiyaçlar, bu yatırımlar federal bölgelerin çoğunluğu tarafından karşılanamayacak kadar büyük miktarda maddi, ekonomik ve insani kaynak gerektirir.
3. Merkezi yönetimdeki planlama ve yönetimi sağlamak için merkeziyetçi bir idari yapıya ihtiyaç duyma.
Üniter devletin türleri > Merkeziyetçi olmayan üniter model

Ayrıca bakınız: Adem-i merkeziyetçilik
Adem-i merkeziyetçi yapı, idari bir teknik olarak, yetkilerin veya yetkinin bir yönetim organından başka bir hiyerarşik olarak bağlı olan bir başka idari organa devredilmesini veya kullanılmasını içeren bir yöntemdir.
Yetkiyi devreden norma, adem-i merkeziyetçiliğin koşullarını ve sürelerini öngörmelidir ve ademimerkeziyetçiliğin yapılabilirliğini belirtmelidir. Etkin olması için ilgili resmi gazetede yayınlanmalıdır. Ademimerkeziyetçilik, her zaman hiyerarşik olarak bağlı organlar arasında ve aşağı doğru yönlü olarak gerçekleştirilir. Yetkinin sadece kullanımı değil, sahipliği de devredildiği için (yetki devri durumundan farklı olarak) yetkiyi devralan organ, yetkiyi kendi yetkisi olarak kullanır.
Adem-i merkeziyetçilik kapsamında, bir organizasyon birimi aşağıdaki eylemlerden birini veya her ikisini gerçekleştirebilir. Birincisi, birim dışında yerleştirilmek üzere organlar oluşturmak, organizasyon birimini etkilemeden. Buna "organik ademimerkeziyetçilik" denir. İkincisi, yetkileri, yetkiyi merkezi olarak toplayan bir organdan aynı organizasyon birimi içindeki diğer organlara devretmek veya yeniden dağıtmaktır. Buna "fonksiyonel ademimerkeziyetçilik" denir.
Osmanlı İmparatorluğu'nda Prens Sebahaddin'e göre istibdat toplumun şartlarının bir getirisiydi. Eğer toplum şartları değiştirilmezse, istibdat tekrar yaşanabilecek bir durumdur. Prens Sebahattin, Ali Rıza karşıtı gruplar adem-i merkeziyetçiliği savunur.
1902 Jön Türk Kongresi'nde adem-i merkeziyetçilik fikrini getiren Sebahattin bir bölünmeye yol açtı. Adem-i merkeziyetçiler olarak ayrılan grupta; Sebahattin, Nihat, Reşat, Dr. Rıfat ve Miralay Zeki gibi kişiler yer aldı.
Üniter devletler > Üniter cumhuriyetler

Angola
Arnavutluk
Azerbaycan
Bangladeş
Belarus
Benin
Bolivya
Botsvana
Bulgaristan
Burkina Faso
Burundi
Cezayir
Cibuti
Çad
Çekya
Çin Halk Cumhuriyeti
Dominika
Dominik Cumhuriyeti
Doğu Timor
Ekvador
El Salvador
Endonezya
Eritre
Ermenistan
Estonya
Fiji
Fildişi Sahili
Filipinler
Finlandiya
Fransa Cumhuriyeti
Gabon
Gambiya
Gana
Guatemala
Gine
Gine-Bissau
Guyana
Güney Afrika
Güney Kore
Gürcistan
Haiti
Hırvatistan
Honduras
İran
İrlanda
İsrail
İtalya
İzlanda
Kamerun
Kazakistan
Kenya
Kırgızistan
Kiribati
Kolombiya
Kongo Cumhuriyeti
Kosta Rika
Kuzey Kıbrıs
Kuzey Kore
Kuzey Makedonya
Küba
Laos
Letonya
Liberya
Libya
Litvanya
Lübnan
Macaristan
Madagaskar
Malavi
Maldivler
Mali
Malta
Marshall Adaları
Mısır
Moritanya
Mauritius
Moldova
Moğolistan
Karadağ
Mozambik
Myanmar
Namibya
Nauru
Nikaragua
Yeşil Burun Adaları
Orta Afrika Cumhuriyeti
Panama
Paraguay
Peru
Polonya
Portekiz
Romanya
Ruanda
Samoa
San Marino
São Tomé ve Príncipe
Senegal
Sırbistan
Seyşeller
Sierra Leone
Singapur
Slovakya
Slovenya
Sri Lanka
Surinam
Suriye
Şili
Tacikistan
Tanzanya
Tayvan
Togo
Trinidad ve Tobago
Tunus
Türkiye
Türkmenistan
Uganda
Ukrayna
Uruguay
Özbekistan
Vanuatu
Vietnam
Yunanistan
Yemen
Zambiya
Zimbabve
Üniter devletler > Üniter monarşiler

Andorra
Antigua ve Barbuda
Bahreyn
Bahamalar
Barbados
Belize
Bhutan
Birleşik Krallık
Vatikan
Brunei
Danimarka
Fas
Grenada
Hollanda
İspanya
İsveç
Jamaika
Japonya
Kamboçya
Katar
Kuveyt
Lesotho
Lihtenştayn
Lüksemburg
Monako
Norveç
Umman
Papua Yeni Gine
Saint Lucia
Saint Vincent ve Grenadinler
Suudi Arabistan
Solomon Adaları
Tayland
Tonga
Tuvalu
Ürdün
Yeni Zelanda
Bölgesel entegrasyon veya ayrılma spektrumu (İngilizce)
İspanya Kralı V. Philip'in portresi. Hükümdarlığının başlangıcında, sözde Nueva Planta Kararnameleri ile İspanyol Monarşisinin tüm yönetimini merkezileştiren bir reform programı başlattı.
Yönetimsel biçimlerin tartışıldığı Birinci Jön Türk Kongresi, 1902
Federal devletler
  Üniter devletler
Fred Hampton

Hampton, Grant Park, Chicago'daki bir mitingde konuşuyor, Eylül 1969
Fredrick Allen Hampton (30 Ağustos 1948 - 4 Aralık 1969), siyahi bir aktivist, Marksist-Leninist ve devrimci sosyalistti. Chicago'daki Kara Panter Partisi (BPP) Illinois şubesinin başkanı ve ulusal Kara Panter Partisi'nin başkan yardımcısı olarak öne çıktı. Bu sıfatla, ilk başta Kara Panter, Genç Vatanseverler ve Genç Lordlar adlı politik kuruluş ve derneklerin üyelerini içeren çok kültürlü bir siyasi organizasyon olan Gökkuşağı Koalisyonu'nu ve Şikago'nun büyük sokak çeteleri arasındaki çatışmaları sona erdirmek ve sosyal değişimi sağlamak için bir ittifak kurdu. Sözcülüğünü yaptığı politik duruşu, yaptığı konuşmalarda ırkçılığa karşı zenci kimliği etrafında birleşerek değil, fakir beyaz, fakir Latin Amerikalı ve diğer etnik kökenlerden emekçilerle sosyalist dayanışma ile cevap vermek şeklinde formüle etmekte idi.
Hampton, 1967'de Federal Araştırma Bürosu  (FBI) tarafından radikal bir tehdit olarak tanımlandı. FBI, Chicago'daki eylemlerini etkinliklerini engellemeye, ilerici siyahi gruplar arasında dezenformasyon yaymaya ve şehrindeki Kara Panterler arasına ajanlar yerleştirmeye çalıştı. Aralık 1969'da henüz 21 yaşında iken Chicago Polis Departmanı ve Federal Soruşturma Bürosu ile birlikte Cook County Eyalet Savcılığının taktik birimi tarafından şafak vakti yapılan baskın sırasında yatağındayken vurularak öldürüldü. Ocak 1970'te, bir adli tıp jürisi tarafından yapılan tahkikat sonucu Hampton'ın ölümünün haklı bir cinayet (Justifiable homicide) olduğuna karar verildi.
Daha sonra hayatta kalanlar ve Hampton'ın akrabaları adına bir hukuk davası açıldı. Dava 1982'de 1,85 milyon dolarlık bir uzlaşma ile çözüldü; Chicago Şehri, Cook County ve federal hükûmet, dokuz davacıya her biri üçte birini karşılamak üzere ödeme yaptı. Yasa dışı COINTELPRO programı ve cinayetlerle ilgili ifşa edilen belgeler göz önüne alındığında, birçok bilim insanı Hampton'ın ölümünü FBI'ın girişimiyle yapılan bir suikast olarak tanılamaktadır.
İsrail kültürü

Hora dansı, 1948
Kudüs Tiyatrosu
Yahudi ibadet sembolleri
İsrail kültürü, 1948 yılında devlet kurulmadan önce gelişmeye başladı ve içerisinde dindar ve laik hayatların mirasını bulundurmaktadır. İsrail kültürünün çeşitliliği, nüfusunun çeşitliliğinden gelir. Kökeni Doğu Akdeniz ülkelerinden ve dünyanın her tarafından çeşitli kültürel geçmişleriyle gelen göçmenler, İsrail'in kültürünün gelişmesinde büyük rol oynadı ve bu kültür dünyadaki kültürel trendleri ve kültürel değişimleri, yapısı gereği takip eder. İsrail kültürü ayrıca diasporadaki Yahudi tarihini de yansıtır. Bunun içerisinde 19. yüzyıl sonuna doğru başlayan Siyonist akımı ideolojisi de vardır.
İsrail'deki geleneklerin kökeni, etnik ve dindar İbrani geleneklerin sentezinden gelir ve İsrailli sanatçılar daima yapıtlarında, sınırları zorlamaktadırlar. Bu sanat eserleriyle birlikte, sanatçılar, yapıtlarıyla  öz teşhislerde bulunur, sosyal değişikliklere ilham verir ve aynı zamanda İsrail'in ve İsrail'de yaşayan insanların güzelliklerini ortaya koyar.
Siyonizm kısmen dini geleneklere dayanır. Yahudi insanları İsrail topraklarına bağlar. Bu yahudi millet bilinci  ilk olarak İkinci Tapınak döneminin sonunda ortaya çıkmıştır. Fakat, modern Siyonizm Avrupa'da yayılan anti-Semitizm’e bir cevap olarak, hem politik hem de dini olarak şekillendi. Modern milliyetçiliğin bir dalı olarak gelişti. İlk başta diğer Yahudi hareketlerle yarıştı ve Siyonizm, Holokost esnasında ve sonrasında politik Yahudilik halini aldı.
Genel bakış

İsrail kültürü dinamik ve heterojendir. 5 kıtadan ve 100 den fazla ülkeden göç eden göçmenlerle beslenen bu kültür, Arap, Rus, Etiyopya ve Ortodoks alt kültürlerinin kendine özgü gazete ve kültürel ağlarıyla birlikte oldukça çeşitli bir hal aldı. Bununla birlikte İsrail kültürü, aile merkezlidir ve topluluk olma anlayışı güçlüdür. 
Birçok önemli kültürel kurumun Kudüs’te olmasına rağmen, Tel Aviv laik kültürün merkezi olarak bilinir. İsrail Filarmoni Orkestrası ülkenin her yerinde ve yurt dışında birçok konser verir. İsrail Yayın Kurumu’na ait senfoni orkestrası İsrail’de ve Dünya’nın birçok yerinde konserler verir. İsrail’in her şehrine ait, üyelerinin birçoğu Sovyet Birliği’nden gelmiş olan, orkestraları da vardır. 
İsrail’deki dans şirketleri arasında olan Bathsheva ve Bat Dor, dünyaca tanınır. Tiyatro, İsrail kültürünün önemli bir yanıdır. Milli tiyatro Habima, 1917 yılında kuruldu. Bunun yanı sıra, Cameri Tiyatrou, Beit Lessin, Gesher, Hayfa, Beerşeba, Safed, Jaffa ve Ein Hod tiyatroları, sanatçı gruplarını daima misafir eder. Başlıca müzeler Tel Aviv, Herzliya ve Kudüs’tedir. Kudüs’teki İsrail Müzesi; Yahudi dini sanat, heykel ve diğer önemli sanat eserlerin içinde bulunduğu büyük bir koleksiyona sahiptir.
İbranice

Yeni göçmenlerin gelmesiyle, İbranice eğitimi büyük bir önem kazandı. İbranice Dili Komitesini kuran Eliezer Ben-Yehuda, 20. yüzyılın ihtiyacını karşılayacak binlerce yeni kelimeyi, dini kitaptan, Talmudtan ve birçok kaynaktan ortaya çıkardı. İbranice öğrenmek, “Yehudi, daber İvrit” (Yahudiler – İbranice konuşur) mottosuyla, milli bir amaç oldu. Ulpanim adında İbranice öğrenmeyi amaçlayan okullar, İsrail'in her yerinde kuruldu.
Kültürel etkiler

İsrail kültürünün gelişmesinde, Aliyah ya da göç dalgaları ve Kutsal topraklardaki Yahudilerden çok etkilendi. Farklı kültürlere sahip ülkelerden gelen yahudiler, geldikleri ülkelerin kendine özgü kültürlerini de yanlarında getirdi. Rus kültürü, İsrail'deki sanatta kaçınılmaz etkiler getirdi. Habima Tiyatrosu, ülkeye Rus ve Yidiş kökler getirdi. Yerel Arap kültürü, dansı, dili ve davranışları etkiledi. İngiliz mandası döneminden kalan İngiliz kültürünün de etkisi mevcuttur. Alman kültürü mimari de birçok iz bıraktı, özellikle Tel Aviv'deki  mimaride Bauhaus etkisi oldukça gözle görülebilir.
Edebiyatta, oldukça saygı duyulan eserler 1950 ve 1960'lı yıllar arasında görülür. Edebiyatta öncü isimler arasında; Moshe Shamir, Aharon Megged, Amos Oz, A. B. Yehoşua ve Meir Shalev vardır.
İsrail kültürü üzerinde olan etkiler aşamalı olarak gelişti. 1950'li yıllarda gözle görülür etkiler, İngiltere, Fransa ve Amerika'dan geldi. 1960'lı yılların başında ve 1970'li yıllarda diğer etkiler ortaya çıkmaya başladı. Tiyatrodaki Rus etkisi zayıflarken, Avrupa tiyatrosundan Bertolt Brecht gibi diğer tiyatro ekolleri Rus tiyatrosunun yerini almaya başladı. Müzikte, Fransız etkisi azaldı ve yerini birçok farklı akıml aldı. Bunların arasında, İngiliz popüler müziği (Beatles) ve Yunan müziği vardır.
Filmde ve müzikte, Arap ülkelerinden göç eden Yahudilerin büyük etkisi oldu. Hagaşaş Hahiver ve Bourekas komedi grupları, abartılı Mizrahi geleneklerine satirik bir eleştiri sunup, Aşkenazi kültürünü yansıtma girişiminde bulundu. Popüler müzikte, İngiliz, Avrupa ve Güney Amerika etkileri ve bunların yanında Türk, Yunan ve Arap müziği gittikçe daha önemli hale geldi.
Kültür mozaiği yaklaşımı

İsrail'in ilk başbakanı David Ben Gurion, devletin ilk yıllarında, Avrupa, Kuzey Afrika ve Asya'dan gelen göçmen Yahudilerle, ülkenin kurulmasında katkısı olan yerleşik Yahudi halkı, bir kültür mozaiği oluşturma trendiyle bir arada yaşamalarını sağlayacak girişimlerde bulunarak. Birbirlerini yabancılaştırmadan ortak ve zengin bir İsrail kültürüyle yaşamalarını sağlayacak birlikteliği oluşturmak istedi.
Bu amacı gerçekleştirmeye yardımcı olacak iki farklı destek vardı; İsrail Savunma Güçleri ve eğitim sistemi. İsrail Güvenlik Güçleri, milli bir ordu oluşturmayı amaçlayan, her nereden geliyor olurlarsa olsunlar, bütün halk için ortak taban oluşturacak bir gereçti. İsrail yasalarıyla tek tipleştirilmiş eğitim sistemi ise birçok farklı yerden gelen öğrencilerin aynı okullarda eğitim görüp kaynaşmalarını sağlamıştır. Zamanla İsrail halkı çoğulculaştı ve kültür mozaiği birçoğulcu kültür içinde eridi.
Edebiyat

İbrani edebiyatının ilk eserleri, göçmen yazarlardan geldi. Yosef Haim Brenner (1881-1921) ve Shmuel Yosef Agnon (1888-1970) Modern İbrani Edebiyatının öncüleri olarak bilinir. Brenner, ümit ve çaresizlik arasında, Siyonizm girişiminin getirdiği realitelerle çırpındı. Agnon, Yahudi mirasıyla 19.-20. yüzyıl Avrupa Edebiyatını sentezledi. Günlük hayatta geleneksel yaşamlar, inanış kayıpları ve kişilerin kimliklerinden uzaklaşması üzerine kurgular yazdı. 1966'da Agnon Nobel Edebiyat ödülünü aldı. İsrail Devleti'nin kurulduğu 1940-1950'li yıllarda, edebiyat bireysellik ve devlete bağlılık temaları üzerinde yoğunlaştı. 1960'larda ise A.B. Yehoşua, Amos Oz ve Yaakov Şabtai gibi yazarlar ideolojilerden kopup yeni anlatım türlerini denediler. 1980'ler de ve 1990'ların başında İbrani Edebiyatından eserler birçok dile çevrildi ve birçok İsrailli yazar uluslararası ödüller kazandı.
Görsel sanatlar

20. yüzyılın başından itibaren, İsrail'de görsel sanatlar, doğu ve batının iç içe girdiği yaratıcı bir karışımı içerdi. Bu karışım ayrıca İsrail şehirlerinin karakterini de yansıtır. Resim, heykel ve fotoğraf sanatında İsrail'in coğrafik elementleri, değişen manzaralar, yükseltiler, deniz ve kumsal büyük yere sahiptir ve her zaman dinamik öğeler katar sanatın bu dallarına. Bir bütün olarak, yerel manzaralar, sorunlar ve politika İsrail'deki sanatın merkezinde bulunur ve özel kalmasını sağlar. 
İsrail sanat hareketinin erken öncülerinden biri, Osmanlı dönemindeki Bezalel Sanat ve Tasarım Akademisi'dir. Buradaki sanatçılar kutsal ve Siyonist elementleri, Avrupa'da yeşeren Art Nouveau hareketinden, sembolizmden ve geleneksel Farsi ve Suriye'den gelen etkilerle sergilediler. İsrail, canlı galerilere sahiptir bunların arasında Tel Aviv'de bulunan çağdaş Raw Art Galerisi ve Kudüs'teki temsilci Mayanot Galerisi vardır.
Müzik

İsrail'de klasik müzik, 1930'lu yıllardan beri oldukça canlıdır, çünkü yüzlerce müzik öğretmeni, öğrencileri, besteciler, entrümentalistler ve şarkıcılar, Avrupa'daki Nazizm tehdidinden kaçıp İsrail'e geldi. İsrail aynı zamanda birinci sınıf müzik topluluklarına ev sahibidir. Bunların arasında İsrail Filarmoni Orkestrası ve Yeni İsrail Operası vardır. İsrail'deki klasik müziğin başlangıcı 1936 yılında gerçekleşti. 1980'li yılların başında, İsrail Operası büyük prodüksiyonlar sahneledi. 1990'lardaki Rus göçmenleri klasik müzik arenasını yeni yetenek ve müzik severlerle geliştirdi. 
İsrail'deki çağdaş müzik, oldukça çeşitli, dinamik ve eklektiktir. Birçok müzik tarzlarını birleştirir ve içinde, orta doğu, soul, rock, jazz, hip-hop, elektronik, Arapça, popüler ve ana akım müziğin etkilerini barındırır. İsrail'de müzik hem doğu hem de batı elementlerini içerir.
Dans

İsrail'deki geleneksel dansların içinde Hora vardır. İsrail'deki modern dans uluslararası saygınlığa sahiptir. Ohad Naharin ve Barak Marshall gibi İsrailli koreograflar uluslararası olarak en orijinal ve en esnek koreograflar olarak bilinirler. Önemli İsrailli dans grupları arasında Batsheva Dans Topluluğu ve Kibbutz Çağdaş Dans grubu vardır. Dünyanın her yerinden birçok insan Temmuz ayında, Karmiel'de gerçekleşen dans festivaline gelirler. Bu festival ilk olarak İsrail Folklor dans organizasyonu olarak başladı. Ama şimdilerde çeşitli performanslar, workshoplar ve açık dans seansları içerir.
Birçok ünlü dans grubu ve koreograflar, İsrail'e gelip bu festival de dans edip dersler verir. Temmuz 2010'da Mikhail Baryshnikov İsrail'e gösteri için geldi.
Tiyatro

İsrail'de tiyatro, devletin kurulmasından 50 yıl önce kuruldu. İlk İbrani tiyatro grubu 1904 yılından 1914 yılına Filistin'de aktifti. İlk profesyonel İbrani tiyatro, 1917 yılında Moskova'da kuruldu ve 1931 yılında Filistin'e taşındı ve ülkenin ilk milli tiyatrosu oldu. Ohel Tiyatrosu 1925 yılında kuruldu, sosyalist ve kutsal temaları işledi. 
1948 yılından sonra, iki baskın motif işlendi; Holokost ve Arap-İsrail Savaşı. 1950'lerde sanatçılar devlet-öncesi rüyalarla hayal kırıklıkları arasındaki boşlukları işledi. 1970'lerde İsrail tiyatrosu daha eleştirel oldu ve İsrailli kimliğinin uç noktalarını portreledi. Günümüzde İsrail Tiyatrosu hem tarz hem de içerik olarak oldukça çeşitli bir hal aldı ve bütün oyunların yarısı yerel prodüksiyonlardır.
Sinema

İsrail'de film yapımcılığı, 1950 yılındaki başlangıcı itibarıyla birçok büyük gelişmeler gösterdi. İlk filmler İsrailli kişiler tarafından yazıldı ve yönetildi. Bunların arasında “Tepe 24 cevap vermiyor” ve “On kişiydiler” vardır. Birçok güncel film İsraillilerin çoğunun paylaştığı ortak tecrübeyi içeriyor. Bunların arasında Holokost'tan kurtulanlar, onların çocukları (Aviya Yazı ve Domim Ağacı Altında) ve sonrasında İsrail'e göçenler hakkında olan filmler vardır. Ayrıca İsrail-Arap çatışmaları ve anlaşmazlıklarının çeşitli yönlerini ortaya seren filmlerde mevcuttur. İsrail film endüstrisi uluslararası ödüller alarak dünyada tanınmaya devam ediyor. İsrail filmleri arasından 3 film ardı ardına 3 yıl Oscar ödülüne aday gösterilmişti: "Beaufort" (2008), "Waltz with Bashir" (2009) ve "Ajami" (2010).
Mutfak

İsrail kültürünün heterojen olduğu kadar, İsrail mutfağı da oldukça heterojendir ve hem yerel hem de göçmenlerin getirdiği dünyanın her yerinden unsurlar vardır. Devletin 1948'deki kurulumuyla birlikte İsrail'de birçok mutfaktan beslenmiş karışık bir mutfak gelişmiştir. Mizrahi, Sefarad, Yemen Yahudisi ve Aşkenazi, ve Orta Doğu'da geleneksel olarak yenen birçok yiyecek dahil olmak üzere çeşitli Yahudi mutfak tarzlarının unsurlarının benimsenmesi ve sürekli uyarlanmasıyla bir İsrail füzyon mutfağı gelişti.
Moda

İsrail uluslararası moda ve tasarım merkezilerinden biri olmuştur. Gottex yüzücü kıyafetleri gibi birçok İsrailli tasarımcı, önemli moda günlerinde koleksiyonlarını gösterirler. Tel Aviv, 1980'den itibaren kendi Moda Haftasına ev sahipliği yapıyor.
Spor

Fiziksel düzgünlük Yahudi kültüründe çok önemlidir. Bu anlayış 20. yüzyılın başlarında Filistin Hahamı Abraham İshak Kook’un “Vücut ruhu destekler ve bu nedenle sadece sağlıklı bir vücut sağlıklı bir ruh taşıyabilir” fikriyle güçlendi. Günümüze kadar, İsrail yedi adet olimpiyat madalyası kazandı. İlk olarak 1992'de ilk madalya kazanıldı, 2004'te Yelkenli dalında altın madalya ve Paralimpik Olimpiyatlarda 100'ün üzerinde madalya kazanıldı.
Açık alan ve tatil kültürü

Kamp ve yürüyüş yapmak İsrail kültürünün birer parçasıdır. Milli parklar ve doğal alanlar yılda 6.5 milyon ziyaretçi ağırlar. Öğrenciler ve gençlik grupları ülkenin birçok yerinde yürüyüş aktivitelerine katılır. Bununla birlikte birçok İsrailli genç birkaç ay diğer ülkelerde açık alan aktivitelerine katılır.190 km'lik Akdeniz kıyısı, deniz aktivitelerine olanak verir. İsrail'de 100 sörf plajı vardır, bunun yanı sıra plaj voleyboluna benzeyen Matkot oyunu, ülkenin meşhur sporlarından biri halini almıştır Matkot is a popular paddle ball game similar to beach tennis, often referred to as the country's national sport.
Evlenme kültürü

Yahudiler arasındaki bütün evlilikler, Hahambaşı tarafından gerçekleşir ve düğünler ise Yahudi geleneklerine göre yapılır. Resmî nikâhlar İsrail'de pek yapılmaz, fakat birçok- laik çift sadece resmî nikâh için yakın ülkelere giderler (Örn: Kıbrıs). Bazı yahudiler batı tarzı kıyafetler kullansa da geleneksel kıyafet ve takılar düğün öncesi rituellere dahil olur. Kına yakmak Yahudiler tarafından da gerçekleşen bir evlilik rituelidir. Tevrat ve tarihçilere göre, kına yakmak, Antik İsrail krallığında bir evlilik öncesi ritueli olarak gerçekleşirdi.
Dimona’daki Ulpan (İbranice Okulu) 1955
İsrailli yazar David Grossman
Kitap tapınağı
Batsheva Dans Topluluğu
Habimah Tiyatrosu
The Doron Sinema Merkezi Tel Aviv
Çam fıstıklarıyla süslenmiş Hummus
Gal Fridman İsrail’in ilk olimpiyatisti
Kibbutz Almog misafirevi
Vuhuv

Vuhuv, kullanıcılarına arama motoru ve e-posta hizmeti sunan Türkiye merkezli bir teknoloji şirketidir.
| --- | --- |
Sahip: Vuhuv Telekomünikasyon A.Ş.
Oluşturan: Barış Çepik
URL: vuhuv.com
Site türü: Arama motoru
Kayıt: İsteğe bağlı
Kullanılabilir dil(ler): Türkçe, İngilizce, Azerbaycan Türkçesi
Hizmet bölgesi: Türkiye, Azerbaycan
Başlama tarihi: 17 Nisan 2012 (12 yıl önce) (2012-04-17)
Geçerli durum: Yayında
Tarihçe

Vuhuv Arama Motoru'nun geçmişi, Barış Çepik ve ekibinin 2000'lerin başlarındaki çeşitli dizinleme girişimlerine dek uzanmaktadır. Bununla birlikte Vuhuv'un tarihini 17 Nisan 2012'de vuhuv.com alan adının tescil edilmesi ile başlatmak mümkündür. İlerleyen yıllarda, ekibin çabaları ile arama motoru ortaya çıkmaya başlamış, 2018 yılından itibaren de aktif geliştirme safhasına geçilmiştir. 2019 yılına gelindiğinde ise Vuhuv Telekomünikasyon A.Ş. kurulmuştur. Şirket ve sunucular Gaziantep Teknopark'ta bulunmaktadır.
Arama motorunun yanı sıra 20 Kasım 2019'da Android uygulaması, 7 Nisan 2020'de ise e-posta servisi kullanıma sunulmuştur.