stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Büyükçekmece Gölü
Büyükçekmece Gölü Oluşum Faktörleri > Topografik Faktörler

İnceleme alanı 0 ile 200 m kot yüksekliğinde, ortalama 60–130 m kotundadır. Bölgesel eğim yapı trendi ile uyumlu olarak KB-GD doğrultuludur. İnceleme alanındaki heyelanların genel olarak aktif olanları batıya ve doğuya bakan yamaçlarda gelişmiştir. Daha az oranda heyelan olayları güney, kuzey batı ve güney doğuya eğimli yamaçlarda bulunmaktadır. İnceleme alanında gelişen heyelanlar içbükey yamaçlarda yoğunluk kazanmıştır. İnceleme alanında eğimler 0 ile 90 derece arasında, ortalama eğim derecesi ise 0 ile 20 derece arasında değişmektedir. Heyelan açısından yaklaşık 15 derece den daha yüksek eğimler risklidir. Gürpınar formasyonunda eğimin azaldığı killi kesimlerde geçirimsiz özellikten dolayı genellikle dentritik tip drenaj ağı gelişmiştir. Dik yamaçlar genellikle sırtları oluşturan Çukurçeşme formasyonuna ait çakıllı kum düzeyleri heyelan aynalarına tekabül etmektedir. Eğimli yamaçlar Gürpınar formasyonu kısımlarını içermektedir. Topoğrafik olarak yüksek kotlarda yüzeylenen Bakırköy formasyonu az eğimli yamaç oluşumuna neden olmaktadır. Heyelanların saha içindeki genel dağılımı ile eğim derecesi kıyaslandığında, heyelandan etkilenen sahaların dik ve eğimli yamaçlarda yer aldığı açıkça görülmektedir. Dik yamaçlar, genellikle Gürpınar formasyonundaki derin kayma yüzeyli aktif ve eski heyelanlı alanları yansıtmaktadır.
Büyükçekmece Gölü Oluşum Faktörleri > Litoloji

Heyelanların oluştuğu Gürpınar formasyonunun ilk 15 m—20 m‘si aşırı konsolide, yüksek plastisiteli, yer yer fisürlü, katı-sert kil, alt kesimleri kiltaşından oluşmaktadır. Bu istif içerisinde yer yer silt, kum, kumtaşı ve tüf mercekleri bulunmaktadır. Bu birimlerin üstünde ise Çukurçeşme formasyonuna ait kum ve çakıllı kum düzeyleri ile Bakırköy formasyonuna ait kireçtaşı, marn ve kiltaşı düzeyleri bulunmaktadır. Bakırköy ve Çukurçeşme formasyonu birimleri kısmen Gürpınar formasyonuna ait killere göre jeoteknik dayanımı yüksek birimlerdir. Bu nedenle bu birimler aşınmaya karşın doğada korunurken, yamaçlardaki Gürpınar formasyonuna ait kil düzeyleri aşınmaya uğrayarak dikleşen vadi yamaçlar stabilitesini sağlayamamışlar ve heyelanlar oluşmuştur.
Büyükçekmece Gölü Oluşum Faktörleri > Fay Zonu Etkileri

Büyükçekmece gölünü oluşturan Büyükçekmece fayıdır. Bu fay inceleme alanının güney batısından başlayarak KB yönüne doğru Büyükçekmece gölünün içinden geçerek karaya çıkmakta ve Çatalca‘ya doğru uzanmaktadır. Bu fayın Çatalca‘ya doğru olan devamında Paleozoik yaşlı metamorfik birimler ile Oligosene ait birimler yan yana gelmektedir. Bu fayın diğer verisi, Büyükçekmece yerleşim yerinde yapılan su sondajında alüvyon kalınlığı 100 metreye ulaşmış ve sondajda yoğun olarak gaz çıkışı izlenmiştir.
Büyükçekmece Havzası Arazi Örtüsü Değişimleri

1987 yılında Büyükçekmece havzası içerisinde yer alan yaklaşık 63.630 hektarlık arazinin % 69,01'ini tarım alanları, % 13,26'sını orman alanları, % 2,03'ünü yerleşim alanları ve % 15,7'sini göl, maden alanları, çıplak toprak vb. alanları oluşturmaktadır. Büyükçekmece Gölü Havzası'nın 1987 yılındaki arazi kullanım haritasına bakıldığında; havzanın kuzeyinin ve Çatalca şehir merkezinin batı ve güneybatı kesiminin ormanlarla kaplı olduğu, orman alanları dışında tarım alanlarının havzanın hemen hemen tamamını kapladığı, tarım alanlarının gölün batısında, kuzeyinde ve kuzeybatısında yer yer yerleşim alanları (meskûn) tarafından kesintiye uğradığı görülmektedir. Ayrıca gölün hemen kuzeybatısında Çatalca-Büyükçekmece yolunun batısında maden alanları, doğu ve kuzeydoğusunda askeri alanlar ve doğu ve güneybatısında sanayi alanları bulunmaktadır. 2007 yılında Büyükçekmece Havzası sınırları içerisinde yer alan yaklaşık 63.630 hektarlık arazinin % 67,34'ünü tarım alanları, % 14,11'ini orman alanları, % 3,81'ini yerleşim alanları ve % 14,75'ini göl, maden alanları, çıplak toprak vb. alanları oluşturmaktadır. Havzanın 1987-2007 yılları arasındaki arazi örtüsü değişimleri karşılaştırıldığında havzanın kuzeyinde Yassıören ve Kestanelik köyleri etrafında ve Çatalca'nın batısında orman alanlarının ve havzanın doğusunda E-5-TEM bağlantı yolunun batısında Çakmaklı ve Alkent 2000 çevresinde, havzanın batısında Türkoba ve Bahçelievler çevresinde, Çatalca-Büyükçekmece yolunun etrafında ve kuzeyde Kırcaali ve Yassıören köyleri çevresinde tarım alanlarının tahrip edildiği görülmektedir. Sanayi alanlarının Çatalca ile Büyükçekmece arasında yolun iki tarafında gelişme gösterdiği 1987-2007 yılları arasında orman alanlarının tarım alanlarına ve tarım alanlarının ise genel itibarıyla yerleşim alanlarına dönüştüğü görülmektedir.
Moussa Traoré

| Moussa Traoré |
| --- | --- |

2. Mali devlet başkanı
Görev süresi 19 Kasım 1968 - 26 Mart 1991
Yerine geldiği: Modibo Keïta
Yerine gelen: Amadou Toumani Touré
25. Afrika Birliği Örgütü başkanı
Görev süresi 25 Mayıs 1988 - 24 Temmuz 1989
Yerine geldiği: Kenneth Kaunda
Yerine gelen: Hüsnü Mübarek
Kişisel bilgiler
Doğum: 25 Eylül 1936 Kayes, Fransız Sudanı
Ölüm: 15 Eylül 2020 (83 yaşında) Bamako, Mali
Moussa Traoré (25 Eylül 1936 - 15 Eylül 2020), Malili asker ve siyasetçidir. Traoré, Afrika ülkesi Mali'de 1968 yılından 1991 yılına kadar devlet başkanlığı makamında bulunmuştur.
Traoré, Bamako ile Fransa'da Fréjus'ta bulunan askeri akademide eğitimlerini aldıktan sonra 1960 yılında Fransız Sudanı olarak Fransa koloni bölgesi olan ülkesinin Mali ismi ile bağımsızlığını elde etmesi ile birlikte ülkesine geri dönmüştür. Orduda ilk olarak 1961 yılında Asteğmen rütbesine terfi edilen Traoré, 1963 yılında da Teğmen rütbesine yükseltilmiştir. Bir müddet Tanganika'da askeri danışman olarak görev alan Traoré, daha sonra Albay rütbesine terfi edilerek Kati'de bulunan L'Ecole militaire interarmes askerî okulunda eğitmen olarak görevlendirilmiştir.
19 Kasım 1968 tarihinde ülkenin ilk devlet başkanı olarak makamda bulunan Modibo Keïta'ya karşı gerçekleştirilen askerî darbenin içerisinde yer alan Traoré, askerî darbe sonra oluşturulan ve Ulusal Kurtuluş Askeri Komisyonu (Fransızca:Comité militaire de la libération nationale) askeri komitenin genel başkanı olarak cunta hükûmetinin başına ve böylece devlet başkanlığı makamına geçmiştir. Bu makama geldikten sonra tüm siyasi faaliyetlere yasak getiren Traoré, yönetimi altında Polis devleti oluşturmuştur.
1974 yılında yeni bir anayasa ve böylece İkinci cumhuriyet ilanını gerçekleştiren Traoré, kendi kabinesinde yer alan kişileri ve rütbeli ordu mensuplarını belli dönemlerde kendisine karşı komplo ve darbe girişiminde bulunmaları ithamı ile tutuklatarak cezaevine göndermiştir.
1968 yılında iktidarı ele aldıktan sonra cezaevine gönderilen devrik devlet başkanı Keïta'nın 16 Mayıs 1977 tarihinde açıklığa kavuşturulamayan nedenlerle hayatını kaybetmesi neticesinde ülke genelinde huzursuzluğa neden olmuştur. Bu süreçte muhaliflere karşı işkence ve ölüm olaylarında artış yaşanmıştır. 1979 yılında iktidarını güçlendirmek adına yasal tek parti olarak kurduğu Mali Halkının Demokratik Birliği (Union Démocratique du Peuple Malien) ile aynı yıl girdiği ilk seçimlerde yeniden seçilmiştir.
1990 yılında ülke genelinde kurulan muhalif partiler Traoré iktidarını etkilemeye başlamış, 22 Mart 1991 tarihinde yaşanan gösteriler o süreçte kanlı bir şekilde bastırılabilmiştir. Ancak bu olaydan dört gün sonra 26 Mart 1991 tarihinde kendisine karşı General Amadou Toumani Touré önderliğinde gerçekleştirilen askerî darbe ile yönetimden indirilen Traoré, 1992 yılında iktidarı dönemindeki şiddet olayları nedeniyle, 1999 yılında ise eşi ile birlikte devlet malını zimmetine geçirme suçlamasıyla kendisine karşı yürütülen davalarda ölüm cezasına çarptırılmıştır. 29 Mayıs 2002 yılında dönemin devlet başkanı Alpha Oumar Konaré tarafından affedilen Traoré, serbest bırakılmıştır.
Mihver Devletleri

Müttefik Devletler   Pearl Harbor Saldırısı'ndan sonra katılanlar, 1941-1945
  Mihver Devletleri (işgal ve ilhak edilen devletler dâhil)
  Tarafsız devletler
Mihver Devletleri (Almanca: Achsenmächte, İtalyanca: Potenze dell'Asse, Japonca: 枢軸国), II. Dünya Savaşı'nda Müttefik Devletler blokuna karşı temel olarak Almanya, İtalya ve Japonya'nın, bunun dışında Macaristan, Romanya, Bulgaristan, Finlandiya, Bağımsız Hırvatistan Devleti, Vichy Fransası, Arnavutluk, Habeşistan, Mançukuo, Tayland, Burmanya ve Irak'ın oluşturduğu blok. Ayrıca İran Şahı Rıza Pehlevi Almanya'dan yana tavır almış, İspanya ise Mihver güçlerin bir taraftarı olarak kalmıştır.
Mihver sözcüğü "eksen" anlamına gelir. Eksen (Alm. Achsen) (İng. Axis) sözcüğü bu ittifakı tanımlamak için ilk kez faşist Macar lider Gyula Gömbös tarafından kullanıldı. 1936'da ise Benito Mussolini tarafından ilk kez resmen kullanıldı.
Kuruluşu

1930'ların ortalarında Mihver (Eksen) Devletleri Nazi Almanyası, İtalya Krallığı ve Japon İmparatorluğu'nun bir araya gelmelerinin ilk adımı, Ekim 1936'da Almanya ve İtalya tarafından imzalanan bir antlaşma ile oldu. Ardından Benito Mussolini, 1 Kasım tarihinde diğer tüm Avrupa ülkelerinin Roma-Berlin ekseninde döneceğini ve böylece Mihver teriminin yerleşeceğini açıkladı. Hemen hemen eşzamanlı ikinci adım ise, yine 1936 yılının Kasım ayında, Almanya ile Japonya arasındaki anti-komünist bir antlaşma olan Anti-Komintern Paktı'nın imzalanması idi. İtalya da 1937 yılında bu antlaşmaya katıldı. Roma-Berlin Ekseni, 1939 yılında Çelik Pakt adı altında, 27 Eylül 1940 tarihinde de üç devletin askerî hedeflerinin bütünleşmesine yol açan Tripartite Paktı (Üçlü Pakt) ile askerî bir ittifak haline geldi.
II. Dünya Savaşı sırasındaki en geniş sınırlarında Mihver Devletleri, Avrupa, Kuzey Afrika ve Doğu Asya'nın çoğu bölgesini işgal etmişti. Üçlü zirveler yapılmıyordu, iş birliği yapılsa da, koordinasyon asgari düzeyde kalıyordu. Kısmen Almanya ile İtalya arasında bir miktar koordineli çalışmalar söz konusuydu. Savaş, 1945'te Mihver güçlerinin yenilgisi ve ittifakın dağılmasıyla sona erdi. Müttefiklerin durumunda olduğu gibi, Mihver üyeliği de akışkandı; bazı ülkeler taraflarını değiştiriyor ya da savaş sırasında askerî katılım kararlarını değiştirebiliyorlardı.
Mihver'in temel hedefleri

Nazi Almanyası: Adolf Hitler, öncelikle Orta Avrupa, ardından Doğu ve Batı Avrupa'yı Almanya topraklarına katmak amacındadır. İkincil planı ise Asya'yı, özellikle Sovyetler Birliği ve Yakın Doğu'daki stratejik noktaları ele geçirmeyi, komünizmin dünya üzerindeki varlığını ortadan kaldırmayı ve Avrupa'daki Yahudi mevcudiyetinin tasfiye edilmesini amaçlamıştır.
İtalya Krallığı: I. Dünya Savaşı'ndan istediğini alamayan İtalya dar bir sömürge alanıyla sanayisini beslemeye çalışıyordu. Ayrıca I. Dünya Savaşı'nda İtilaf Devletleri ile görüş ayrılığına düşen İtalya, Mussolini'nin faşist politikaları nedeniyle Avrupa'da sorun teşkil ediyordu. İtalya'nın eski Roma İmparatorluğu gibi güçlü bir devlet olmasını isteyen Mussolini, Almanya ile yakınlaşarak Mihver Devletleri blokunda savaşa girmiştir. İtalya; Kuzey Afrika ve Balkanlar'da ilerlemiştir.
Japon İmparatorlğu: I. Dünya Savaşı sonunda Almanya'nın Uzak Doğu sömürgeleri Japonya'ya verilmişti. Üstelik Çin'in bir bölümü de Japonya'nın hâkimiyetindeydi. Ancak bu kadar sömürge bile hızla sanayileşen ve büyüyen Japon ekonomisini doyuramıyordu. Ekonomik çıkarlar için ABD ile yakınlaşan Japonya, savaşın patlak vermesi ile Almanya'ya yakınlaşmıştır. Pearl Harbor Saldırısı ile ABD'nin savaşa girmesine neden olmuştur.
Bu üç temel Mihver devletinin dışında Macaristan, Romanya, Finlandiya ve Bulgaristan gibi devletler yeni toprak kazanımları, eski düşmanlarıyla savaşmak için veya işgal altında zorunlu olarak Mihver Devletleri'ne katılmışlardır.
Eylül 1942'den Aralık 1942'ye kadar Almanya ve onun işgal alanları.
İtalya, kolonileri ve işgal alanları.
1937'den 1945'e Japon İmparatorluğu ve onun işgal alanları.
Mihver Devletleri listesi

Nazi Almanyası
İtalya Krallığı (1943'e dek), İtalyan Sosyal Cumhuriyeti (Almanya'nın kuklası, 1943'ten sonra)
Arnavutluk
Japon İmparatorluğu
Macaristan Krallığı
Romanya Krallığı
Slovak Cumhuriyeti (1939-1945)
Bulgaristan Krallığı
Yugoslavya Krallığı (25-27 Mart 1941)
Hırvatistan
Burma
Çin Cumhuriyeti Yeniden Düzenlenmiş Ulusal Hükûmeti
Mengjiang (Japonya'nın kuklası [1939-40], sonra Çin'in özerk bölgesi [1940-45])
Finlandiya Cumhuriyeti (1939-1944)
Özgür Hindistan
Irak Krallığı (1941)
Mançukuo (Japonya'nın kuklası)
Tayland Krallığı
Vichy Fransası (tartışmalı, Almanya'nın kuklası)
Karadağ
Sırbistan
Tripartite Paktı (Üçlü Pakt) için kutlama (Eylül 1940, Tokyo)
1941-1942 yıllarında Avrupa
Büyük Doğu Asya Kongresine (5-6 Kasım 1943) katılanlar: soldan sağa: Ba Maw (Burma Devlet Başkanı), Zhang Jinghui (Mançukuo Başbakanı), Wang Jingwei (Çin Cumhuriyeti Yeniden Düzenlenmiş Ulusal Hükûmeti Cumhurbaşkanı), Hideki Tōjō (Japon İmparatorluğu Başbakanı), Wan Waithayakon (Tayland prensi), José P. Laurel (Filipinler Cumhurbaşkanı), Subhas Chandra Bose (Özgür Hindistan Devlet Başkanı)
İshak bin Kündacık

İshak bin Kündacık, (Arapça: إسحاق بن كنداجيق) 9. yüzyılın sonlarında Abbasiler Halifeliği'nin çalkantılı siyasetinde önemli rol oynayan bir Türk askeri liderdir. İlk olarak 870'lerin başlarında Aşağı Irak'ta faaliyet gösterdikten sonra 879/80'de Cezire'deki (Yukarı Mezopotamya, modern Kuzey Irak ) Musul valisi olarak atanmıştır. Yerel beylerle sürekli kavgalara girmesine ve Abbasi hükûmetinin Mısır'daki Tolunoğullarıyla rekabetine rağmen891'deki ölümüne kadar Musul'u ve Cezire'nin büyük bölümünü neredeyse kesintisiz olarak yönetmiştir. Onun ölümünden sonra yerine oğlu Muhammed geçti, ancak 892'de Halife Mutazıd yönetimindeki Abbasi hükûmeti bölgedeki otoritesini yeniden tesis etti ve Muhammed halifelik sarayında görev yapmaya gitti.
Hayatı

İshak bin Kündacık'ın ismi ilk kez Abbasilerin Zenc İsyanı'nı bastırmak için düzenledikleri seferler sırasında, 873 yılında Taberî ve İbnü'l-Esîr'in tarihlerinde geçmektedir. Basra'yı Zenc isyancılarına karşı tutmak ve onlara giden erzakları kesmekle görevlendirilmişti. 878/9'da, diğer üst düzey Türk generalleriyle (Musa ibn Utamish, el-Fadl ibn Musa ibn Bugha, Yanghajur ibn Urkhuz ) birlikte, Halifeliğin fiili hükümdarı olan naip el-Muwaffaq'tan, Halifeliğin ana askeri liderleri olarak güçlerinin ve statülerinin tanınmasını sağladı.
Hayatı > Musul'un ele geçirilmesi

Elde ettiği güçle 879 yılında, gözünü, Arap kabile reisleri (öncelikle Musul'un yöneticileri olarak birbiri ardına gelen çeşitli Tağlib liderleri) arasındaki rekabetin ve devam eden Harici isyanının hüküm sürdüğü Cezire'deki (şimdiki Kuzey Irak ) Musul'a çevirdi.İshak bin Kündacık, Musul hükümdarı Ali bin Davud'u yenmeyi ve şehri almayı başardı. "Samarra'da Anarşi" sırasında merkezi hükûmetten geniş bir özerkliğe alışmış olan yerel Arap kabileleri Taghlib ve Bakr için İshak bin Kündacık'ın ortaya çıkışı ve Musul'u işgali kabul edilemez bir müdahaleyi temsil ediyordu. İshak bin Kündacık bunlardan biri olan İshak ibn Eyyub'u mağlup etti ve onun kalesi Nisibis'i ele geçirdi, ancak İbn Eyyub, Amid'li Şeybanî İsa ibn el-Şeyh ve Arzen'li Ebu'l-Maghra ibn Musa ibn Zurara'ya yardım çağrısında bulundu. Koalisyon İshak bin Kündacık'a karşı saldırıya hazırlanmaya başladı, ancak Bağdat'tan gelen elçilerin Musul, Diyar Rabia ve Arminiya valisi olarak onaylanması onları geri adım atmaya ve 200.000 altın dinar haraç ödemeyi kabul etmeye zorladı.
Ancak, Taberi'ye göre koalisyon kısa süre sonra yeniden kuruldu ve İshak bin Eyyub, İsa bin Şeyh, Ebu'l- Mağra, Hamdan bin Hamdun ve "onlarla bağlantılı Rabia, Tağlib, Bekir ve Yemen kabilelerinden" oluşuyordu. İshak, Nisan/Mayıs 881'de onlara karşı kesin bir zafer kazanmış ve onların kalıntılarını Nisibis ve Amid'e kadar takip etmiştir. Kendisine karşı çıkmaya devam eden Hamdan bin Hamdun da dahil olmak üzere mağlup liderlerin çoğu şimdi Harici isyancıların eline geçmiştir.
Hayatı > Halife Mutemid'in tutuklanması

882 yılında Halife Mutemid kardeşi Muvaffak'ın kontrolünden kurtulmaya çalıştı ve Mısır, Suriye ve güneydoğu Cezire'nin bazı bölgelerini kontrol eden güçlü Türk generali Ahmed bin Tolun ile temas kurdu. İbn Tolun, nominal olarak Abbasi hakimiyetini tanımasına rağmen özerk bir hükümdardı ve Muvaffak'ın rakibiydi.  İbn Tolun'un yardım sözüne güvenen halife, birkaç güvendiği adamı eşliğinde başkent Samarra'dan ayrılıp Cezire'ye gitti; buradan Tolunlu topraklarına geçmeyi umuyordu. Muvaffak'tan halife ve taraftarlarının tutuklanmasını emreden mektuplar alan İshak bin Kündacık, ilk başta halifenin durumuna sempati duyduğunu ve onlara yardım etmeye hazır olduğunu söyledi, ancak uygun bir anda halifeyi ve maiyetindekileri yakalayıp zincire vurdu. Hanedanı ve imparatorluğu kurtarmak için çabalayan kardeşini terk ettiği için Halife'yi azarladıktan sonra, halife partisini Samarra'ya geri gönderdi. İshak bin Kündacık bunun için büyük bir ödüle layık görüldü: Halifenin arkadaşlarının mülkleri müsadere edilip kendisine bağışlanmakla kalmadı, aynı zamanda esirlerini Samarra'ya teslim ettikten dört gün sonra, 22 Ocak 883'te kendisine şeref cübbesi ve iki tören kılıcı verildi ve Dhu al-Sayfayn ("İki Kılıç Sahibi") unvanı verildi, ardından Abbasi sarayının ileri gelenleriyle daha zengin hediyeler ve öğle yemekleri verildi. Muvaffak'ın ısrarları üzerine güçsüz Halife, İbn Tolun'un adının camilerden açıkça lanetlenmesini ve İshak bin Kündacık'ın bütün görevlerinin ona verilmesini emretmek zorunda kaldı. Bu, pratikte pek bir şey ifade etmiyordu, çünkü ne Abbasi hükûmeti ne de İshak bin Kündacık, İbn Tolun'un topraklarını ondan zorla alabilecek güce sahipti, ancak Halifenin özel muhafızlarına (shurtat al-khassa) komuta etme göreviyle birlikte, İshak bin Kündacık'ı nominal olarak Halifeliğin en güçlü adamlarından biri yaptı.
Hayatı > Tolunoğulları ve Muhammed bin Ebü’s-Sâc ile Savaşlar

İbn Tolun'un 884'teki ölümü, deneyimsiz oğlu ve vârisi Humeraveyh'in elinden Suriye'deki bazı topraklarını ele geçirmesi için bir fırsat olarak görünüyordu. İshak bin Kündacık, Abbasi generali Muhammed bin Ebü’s-Sâc ile ittifak kurdu ve Muvaffak'tan yetki ve bazı birlikler aldı. İshak bin Kündacık, Nisan 884'te Rakka'nın Tolun valisi ile çatıştı  ve kısa bir süre sonra Şam'ın Tolun valisi, Antakya, Halep ve Hims'i de beraberinde getirerek firar etti. Humaraveyh, Suriye'ye asker göndererek karşılık verdi ve her iki taraf da kışlık karargahlarına yerleşmeden önce kaybedilen şehirleri geri almayı başardı. İlkbaharda Muvaffak'ın oğlu Ebu'l-Abbas Ahmed (geleceğin halifesi Mutazıd) kontrolü ele geçirmek için geldi. Ahmed ve İshak bin Kündacık, Filistin'e geri püskürtülen Tolunluları yendi, ancak Ahmed, birlikleriyle birlikte ayrılan İshak bin Kündacık ve Muhammed bin Ebü’s-Sâc ile tartıştı ve 6 Nisan'daki Tevahin Muharebesi'nde Humaraveyh'in generali Sa'd el-Aysar, Abbasi ordusunu bozguna uğrattı. Bu, İshak bin Kündacık ile Muhammed bin Ebü’s-Sâc arasındaki ittifakın sonunu işaret ediyordu: Muhammed bin Ebü’s-Sâc artık Humeraveyh'e yöneldi ve onu Cezire'yi işgal etmeye ikna etti. Mısır'ın yardımıyla Muhammed bin Ebü’s-Sâc Fırat'ı geçti, 886-887'de İshak bin Kündacık'ın kuvvetlerini bir dizi savaşta yendi ve onu Tolunoğulların kontrolünü tanımaya zorladı. Tüm Cezire artık bir Tolun vilayeti haline geldi, bu durum Abbasi hükûmeti tarafından Aralık 886'da Humaraveyh'in eski ve yeni mülklerini onaylayan bir antlaşmayla kabul edildi.
İshak bin Kündacık, Tolunoğulları döneminde Musul valisi olarak kaldı. 887/8 yılında isyan etmeye çalıştı ancak yenildi. Her ne kadar Tolunlular'ın hakimiyetini yeniden kabul ettiyse de, bu kez Musul'un yönetimi Muhammed bin Ebü’s-Sâc'a devredildi. İshak bin Kündacık artık dikkatini rakibini yenmeye yoğunlaştırdı ve kısa sürede Humaraveyh'in iyiliğini ve desteğini sağlamayı başardı: 888-889'da, Tolun ordusunun başında Muhammed bin Ebü’s-Sâc'ı yenen ve onu deviren ve Muvaffak'a kaçan İshak bin Kündacık'dı. İshak bin Kündacık daha sonra 891'deki ölümüne kadar koruduğu eski görevi olan Musul'a geri döndü. Yerine oğlu Muhammed geçti. İkincisi, kısa bir süre sonra Musul'u ve Cezire'deki topraklarının geri kalanını Mutazıd önderliğindeki yeniden canlanan Abbasiler'e kaptırdı. Tolun sarayında kısa bir süre kaldıktan sonra Abbasi hizmetine girdi ve halife ordusunda seçkin bir general oldu.
Orta Çağ'da Cezire (Yukarı Mezopotamya ) ve eyaletlerinin haritası
Abbasi merkezi hükümetinin doğrudan kontrolü altında olan bölgeler (koyu yeşil) ve nominal Abbasi egemenliğine bağlı özerk yöneticiler (açık yeşil) tarafından yönetilen parçalanmış Abbasi imparatorluğunun haritası, y. 892
Nnamdi Azikiwe

Nnamdi Azikiwe, 1963
Nnamdi Benjamin Azikiwe (16 Kasım 1904 - 11 Mayıs 1996), genellikle "Zik " olarak anılır, 1963'ten 1966'ya kadar Nijerya'nın ilk Cumhurbaşkanı olarak görev yapan Nijeryalı bir devlet adamı ve siyasi liderdi. Ulusun bağımsızlığının arkasındaki itici güç olarak kabul edildi ve " Nijerya Milliyetçiliğinin babası" olarak bilindi.
Bugünkü Nijer Eyaletinde Zungeru'da, o zamanlar Anambra Eyaleti, Doğu Nijerya'dan Igbolardan olan ebeveynlerinin çocuğu olarak dünyaya geldi. Gençken Hausaca (Kuzey Bölgesinin ana yerli dili) konuşmayı öğrendi. Azikiwe daha sonra, Igbo dilini öğrendiği Onitsha'ya (ebeveynlerinin anavatanı) teyzesi ve büyükannesiyle birlikte yaşaması için gönderildi. Lagos'ta kaldığı süre onu Yoruba diliyle tanıştırdı. Üniversitedeyken farklı Nijerya kültürleriyle tanışmış ve üç dil konuşuyordu.
Azikiwe, Ben Azikiwe olarak bilindiği Amerika Birleşik Devletleri'ne gitti ve Storer College, Columbia Üniversitesi, Pensilvanya Üniversitesi ve Howard Üniversitesi'ne devam etti. Los Angeles Olimpiyatlarında Nijerya'yı temsil etme talebiyle sömürge yetkilileriyle temasa geçti. 1934'te Afrika'ya döndü ve burada Gold Coast'ta gazeteci olarak çalışmaya başladı. İngiliz Batı Afrika'sında Nijerya ve Afrika milliyetçiliğini gazeteci ve siyasi bir lider olarak savundu.
Çalışmaları

Zik (1961)
My Odyssey: Bir Otobiyografi (1971)
Yeniden Doğan Afrika (1973)
Dünya Politikasında Liberya (1931)
Rt'den Yüz Alıntı Alıntılar ve Şiirler. Sayın Doktor Nnamdi Azikiwe (1966).978-2736-09-0
Nijerya İçin Siyasi Taslak (1943)
Nijerya'nın Ekonomik Yeniden İnşası (1943)
Zik: Dr. Nnamdi Azikiwe'nin Konuşmalarından Bir Seçki (1961)
Suikast Hikayesi: Doğru mu Yanlış mı? (1946)
Önümüzde Açık Mezar Yatıyor (1947)
Pan-Afrikanizmin Geleceği (1961)
Afrika Birliğinin Gerçekleri (1965)
Nijerya İç Savaşının Kökenleri (1969)
Bir Nijerya'ya İnanıyorum (1969)
Nijerya İç Savaşını Bitirmek İçin Barış Önerileri (1969)
Nijerya İçin Yeni Bir Başkent Üzerine Diyalog (1974)
Nijerya'da Daha Fazla Devletin Yaratılışı, Bir Siyasi Analiz (1974)
Askeri Tetikte Demokrasi (1974)
Nijerya İdeolojilerinin Yeniden Yönlendirilmesi: UNN Bağış Fonu'nun (1976) başlatılmasının arifesinde 9 Aralık 1976'da ders
Özgürlük Mücadelemiz; Onitsha Pazar Krizi (1976)
Çocuklarımızı Affedelim. Pazar krizi sırasında Onitsha liderlerine ve halkına çağrı (1976)
Bir Şiir Koleksiyonu (1977)
İç Savaş Tek Konuşmaları: Daha Fazla Şiir Koleksiyonu (1977)
Afrika Sosyal ve Siyasi Düşüncesinde Temalar (1978)
Nijerya Demokrasisinin Restorasyonu (1978)
Eşsiz Geçmiş Performans: Şef Awolowo'nun Meydan Okumasına Yanıtım (1979)
Bir Vicdan Meselesi (1979)
Nijerya İdeolojisi: Kapitalizm mi, Sosyalizm mi, Refahçılık mı? (1980)
NPN Tarafından Güven İhlali (1983)
Tarih Adil Olanı Savunacak (1983)
Ruh sağlığı

Ruh sağlığının kavramsal görseli
Ruh sağlığı, psikolojik iyi hal veya zihinsel bir bozukluğun olmadığı düzeyi açıklar. Tatmin edici düzeyde duygusal ve davranışsal işlevlerini sürdürebilen bir kişinin durumudur. Pozitif psikoloji ve Bütünsellik bakış açılarından, ruhsal sağlık, bir bireyin yaşamdan tat alabilmesi ve yaşam aktiviteleri ile psikolojik dayanıklılık kazanabilmeye yönelik çabaları arasında denge kurmasını içerebilir.
Dünya Sağlık Örgütüne göre (WHO), ruhsal sağlık, "diğer özelliklerin yanında, öznel iyi oluş, algılanan öz yeterlik, özerklik, rekabet edebilirlik, nesiller arası bağımlılık ve kişinin entelektüel ve duygusal potansiyelini gerçekleştirebilmesini" içerir. WHO ayrıca bir bireyin iyilik halinin, kabiliyetlerini gerçekleştirebilmesini, günlük stresle başedebilmesini, üretken ve içinde toplumuna faydalı olabilmesini kapsadığını belirtmektedir.
Kültürel farklılıklar, öznel değerlendirmeler ve birbiri ile yarışan profesyonel kuramların hepsi de ruh sağlığının nasıl tanımlandığını etkiler.