stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Karşılaştırmalı siyaset
Alanın tarihi > Aristoteles ve Platon'a kadar uzanan iki gelenek

Philippe C. Schmitter, karşılaştırmalı siyasetin "soy ağacının" iki ana geleneğe sahip olduğunu savunur. Bunlar, Aristoteles'le ilişkilendirdiği ve yazarın "sosyolojik anayasacılık" adını verdiği düşünce ile Platon'a kadar götürdüğü ve "yasal anayasacılık" adını verdiği ekol, bu iki geleneği oluşturur.
Schmitter, çeşitli bilim adamlarını her geleneğe yerleştirir:
1. Sosyolojik anayasacılık : Bu gelenekteki bazı klasik düşünürler şunlardır: Polybius, Machiavelli, Montesquieu, Benjamin Constant, Alexis de Tocqueville, Lorenz von Stein, Karl Marx, Moisei Ostrogorski, Max Weber, Emile Durkheim, Robert Michels, Gaetano Mosca, Vilfredo Pareto ve Herbert Tingsten. Schmitter, yirminci yüzyılda bu geleneğin "tarihsel siyaset sosyolojisi" adıyla şekillendiğini ve bunun Stein Rokkan, TH Marshall, Reinhard Bendix, Otto Kirchheimer, Seymour Martin Lipset, Juan Linz, Hans Daalder, Mattei Dogan, SN Eisenstadt, Harry Eckstein ve Dankwart Rustow gibi düşünürlerle ilgisi olduğunu belirtmektedir.
2. Yasal anayasacılık : Bu gelenekteki bazı klasik akademisyenler şunlardır: Léon Duguit, Georges Burdeau, James Bryce, A. Lawrence Lowell ve Woodrow Wilson. Schmitter, yirminci yüzyılda bu geleneğin Maurice Duverger, Herman Finer, Samuel Finer, Giovanni Sartori, Carl J. Friedrich, Samuel Beer, Jean Blondel, FA Hermens ve Klaus von Beyme gibi isimler tarafından devam ettirildiğini söylemektedir.
Alanın tarihi > Bir siyaset bilimi alanı olarak dönemselleştirme

Gerardo L. Munck, Amerika Birleşik Devletleri'nde  akademik bir disiplin olarak siyaset bilimi alanı olan modern karşılaştırmalı siyasetin evrimi için aşağıdaki tarihsel dönemlendirmeyi önerir:
1. Bir Disiplin Olarak Siyaset Biliminin Kuruluşu, 1880–1920
2. Davranışsal Devrim, 1921–66
3. Davranış Sonrası Dönem, 1967–88
4. İkinci Bilimsel Devrim 1989–2005
Alanın tarihi > Çağdaş yaklaşımlar, 2000'den günümüze

21. Yüzyılın başından bu yana, bu alanda çeşitli eğilimler tespit edilebilmektedir.
Alanı hegemonize eden rasyonel seçim teorisi argümanının sonu,
Birleştirici bir büyük-teori eksikliği,
Nedensel çıkarıma daha fazla dikkat etmek ve deneysel yöntemlerin kullanımının artması,
Nitel yöntemler de dahil olmak üzere gözlem yöntemlerinin daha çok kullanımı,
Teorileştirme olarak, daha önce fazla önemsenmeyen  "yöntemlerin hegemonyası"na dair artan vurgu.
Önemli araştırma alanları

Bazı tanımlara göre karşılaştırmalı siyaset, Platon'un Devlet ve Aristo'nun Politika'sı gibi kitaplara referansla, Antik Yunan felsefesine kadar geri götürülebilir.
Modern bir alt disiplin olarak karşılaştırmalı siyaset, çeşitli alanlarda yapılan araştırmalarla oluşturulur. Bunlar:
Demokratik devletlerin siyaseti
Otoriter devletlerin siyaseti
Kamu mallarının sağlanması ve dağıtım politikası
Siyasi şiddet
Etnik ve dini siyaset dahil olmak üzere kimlik siyaseti
Demokratikleşme ve rejim değişikliği
Seçimler ve seçim ve parti sistemleri
Kalkınmanın ekonomi politiği
Kolektif eylem
Oy verme davranışı
devletin kökenleri
Karşılaştırmalı siyasi kurumlar
Karşılaştırmalı siyasi araştırma metodolojileri.
Bu alanda çalışan pek çok araştırmacı ve araştırma kurumu yukarıdaki kategorilere veya başlıklara göre tanımlanırken, coğrafya veya ülke uzmanlığı da bir kategori olarak öne çıkmaya başlamaktadır.
Pek çok düşünüre göre karşılaştırmalı siyaset ve uluslararası ilişkiler arasındaki ayrım yapaydır çünkü ulusların kendi içindeki süreçleri uluslararası ilişkileri etkilediği gibi tersi durumlar da geçerlidir. Bazı akademisyenler yöntemsel olarak bu alanların birleşmesini önermektedir. Ancak karşılaştırmalı siyaset, uluslararası ilişkiler disipliniyle benzer "izm"lere (örneğin realizm ya da idealizm gibi alanlara) sahip değildir.
Yöntem

Kendisi metodolojik (yöntemsel) bir yaklaşımı (karşılaştırmalı yöntem) öne çıkarsa da, karşılaştırmalı siyaset çalışan siyaset bilimciler, alanın başka başlıklarındaki bilim adamlarıyla aynı yöntem çeşitliliğini kullanırlar. Bunlar deneyim aktarımı, karşılaştırmalı tarihsel analiz, vaka analizi, anket yapmak ve etnografi gibi yöntemlerdir. Araştırmacılar, çalışmalarında iki ana soruna etrafında bir yöntem tercihinde bulunurlar: ontolojik yönelim ve soru tipi veya ilgilenilen fenomen.
Yöntem > (Mill'in) karşılaştırmalı yöntemi

Çoğu Benzer Sistem Tasarımı / Mill'in Fark Yöntemi : Bu yöntem, bağımlı değişkenin varlığını ya da yokluğunu açıklayan bağımsız değişkenleri bulmayı kolaylaştıracağı varsayımıyla, yalnızca bağımlı değişkende farklılık gösteren çok benzer durumların karşılaştırılmasını içerir.
En Farklı Sistem Tasarımı / Mill'in Benzerlik Yöntemi : Bu yöntem, hepsi ortak olarak aynı bağımlı değişkene sahip olan çok farklı durumların karşılaştırılmasını içerir, böylece tüm durumlarda mevcut olan diğer herhangi bir durum bağımsız değişken olarak kabul edilebilir.
Yöntem > Ulus-altı karşılaştırmalı analiz

21. Yüzyılın başından beri, birçok karşılaştırmalı siyaset çalışanı bir ülke içindeki birimleri karşılaştırdı. Buna bağlı olarak, Richard O. Snyder'ın "ulus altı karşılaştırmalı yöntem" adını verdiği konu hakkında büyüyen bir tartışma bulunmaktadır.
Pompeiu teoremi

Pompeiu teoremine örnek:
Nokta çemberin dışında
Nokta çember üzerinde
Pompeiu teoremi, Romanyalı matematikçi Dimitrie Pompeiu tarafından keşfedilen bir düzlem geometrisi sonucudur. Teorem basittir, ancak klasik değildir. Aşağıdakileri ifade eder:
Pompeiu teoreminin,  \triangle PCP' Pompeiu üçgeni ile ispatı
İspat çok kısadır. B noktası etrafında 60°'lik bir dönüş düşünün. A noktasının C noktasına ve P noktasının P ' noktasına eşlendiğini varsayalım. O zaman  \scriptstyle PB\ =\ P'B ve  \scriptstyle \angle PBP'\ =\ 60^{\circ }. Dolayısıyla PBP ' üçgeni eşkenar ve  \scriptstyle PP'\ =\ PB'dir. O halde  \scriptstyle PA\ =\ P'C. Böylece, PCP ' üçgeninin kenarları PA, PB ve PCye eşittir ve yapım yoluyla ispat tamamlanmıştır (çizime bakınız).
Daha sonraki araştırmalar, eğer P üçgenin iç kısmında değil de çevrel çember üzerindeyse, PA, PB, PC'nin dejenere bir üçgen oluşturduğunu ve en büyüğünün diğerlerinin toplamına eşit olduğunu ortaya koymaktadır; bu gözlem Van Schooten teoremi olarak da bilinir.
Genel olarak, P noktası ve eşkenar üçgenin köşelerine olan uzunluklarla - PA, PB ve PC - kenarları  a_{1} ve  a_{2} olan iki eşkenar üçgen (büyük ve küçük) tanımlanır:
△ sembolü, kenar uzunlukları PA, PB, PC olan üçgenin alanını göstermektedir.
Pompeiu teoremi 1936'da yayınladı, ancak August Ferdinand Möbius daha 1852'de Öklid düzlemindeki dört nokta hakkında daha genel bir teorem yayınlamıştı. Bu makalede Möbius, Pompeiu'nun teoreminin ifadesini daha genel teoreminin özel bir durumu olarak açıkça türetmiştir. Bu nedenle teorem Möbius-Pompeiu teoremi olarak da bilinir.
Jean Chacornac

| Jean Chacornac |
| --- | --- |
Doğum: 21 Haziran 1823(1823-06-21) Lyon, Fransa
Ölüm: 23 Eylül 1873 (50 yaşında) Villeurbanne, Fransa
Milliyet:  Fransız
Ödüller: Lalande Ödülü (1855, 1856 ve 1863) Chevalier de la Légion d'honneur Şövalye Onur Nişanı (1857)

Kariyeri
Dalı: Astronomi
Çalıştığı kurumlar: Paris Rasathanesi   Marsilya Rasathanesi
 

Jean Chacornac (d. 21 Haziran 1823, Lyon - ö. 23 Eylül 1873, Villeurbanne), Fransız astronom.
Yaşamı

Jean Chacornac, 21 Haziran 1873 yılında Fransa'nın Lyon şehrinde doğmuştur. Marsilya Rasathanesi'nde Benjamin Valz'ın asistanı olarak çalışmaya başlamış daha sonra ise Paris Rasathanesi'nde çalışmalarını sürdürmüştür. Bu süre zarfında Asteroit kuşağı 'nda bulunan 6 asteroit ve bir kuyruklu yıldız C/1852 K1 (Chacornac)'ı keşfetmiştir. Yaptığı çalışmalardan dolayı 1855,1856 ve 1863 yıllarında Lalande Ödülünü almaya hak kazanmıştır. 23 Eylül 1873 tarihinde ise Fransa'nın Lyon şehrinde ölmüştür.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| 25 Phocaea | 6 Nisan 1853 |  |
| 33 Polyhymnia | 28 Ekim 1854 |  |
| 34 Circe | 6 Nisan 1855 |  |
| 38 Leda | 12 Ocak 1856 |  |
| 39 Laetitia | 8 Şubat 1856 |  |
| 59 Elpis | 12 Eylül 1860 |  |
Yama (Budizm)

Enma
Yama, Doğu Asya ve Budist mitolojisinde ölüleri yargıladığı ve Narakas'a ve öbür dünya saṃsāra döngüsüne başkanlık ettiği söylenen bir dharmapaladır.
Hinduizm'deki Vedas tanrısı Yama'sına dayanmasına rağmen Budizmde Yama Hindu tanrısından farklı mitlere ve işlevlerle yaygınlaştı ve gelişti. Ayrıca, Çin, Kore, Japonya, Tayvan, Vietnam, Bhutan, Moğolistan, Tayland, Nepal, Sri Lanka, Kamboçya, Myanmar ve Laos da dahil olmak üzere, Budizmin uygulandığı çoğu ülkede yaygınlaştı.
Konuyla ilgili yayınlar

Nanamoli, Bhikkhu; Bodhi, Bhikkhu (2001). The Middle Length Discourses of the Buddha: A Translation of the Majjhima Nikaya. Boston: Wisdom Publications. ISBN 0-86171-072-X.
Thera, Nyanaponika; Bodhi, Bhikkhu (1999). Numerical Discourses of the Buddha: An Anthology of Suttas from the Anguttara Nikaya. Walnut Creek, CA: AltaMira Press. ISBN 0-7425-0405-0.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  LCCN: sh85148946  NLI: 987007529608705171
Trabzon İç Savaşı

Trabzon İç Savaşı, Trabzon İmparatorluğu'nun tahtının devamı için 1340'larda gerçekleşen bir dizi çatışmadır.
Birkaç muhalif parti kuruldu: Birincisi, Amytzantarantes ailesi ve babası III. Andronikos tarafından sağlanan Bizans paralı askerleri tarafından desteklenen İrini Paleologina; ikincisi, Trabzon'un son İmparatoru Basileios Megas Komnenos'un hatırasına sadık imparatorluk korumalarının bir parçası ile Scholarioi'nin kaptan generali olan Sebastos Tzanichites komutasındaki karşıt arkhonlardı; üçüncü parti, Limni kalesini elinde tutan megas doux Hadım İoannis idi; ve dördüncü ise Laz soyluları tarafından desteklenen Anna Anakutlu'ydu.
Genel Bakış > Basileios'un ölümü

6 Nisan 1340'ta, Basileios Megas Komnenos'un ölümünden sonra, imparatorluğun yönetimi, Bizans İmparatoru III. Andronikos'un (y. 1328-1341 arası hükümdar) gayri meşru kızı İrini Paleologina ve Basileios'un meşru karısı tarafından alındı. İrini'nin kocasının ölümünden bir miktar payı olduğundan şüpheliydi, ve yaşanacak olaylara hazırlıklıydı ve onu tahtta geçiren hizbin eylemlerini zaten örgütlemişti. Tahttaki yükselişinden sonra İrini, gücünü gücünü Amytzantarioi ve diğer önemli aristokratların yardımıyla sağlamlaştırmaya çalıştı. Ancak, zaman zaman yerel aristokrasinin iki büyük hizbini oluşturan Amytzantarioi ve Scholarioi arasındaki tartışmalar, kişisel anlaşmazlıklardan dolayı çok karmaşık hale gelmişti. Tahtın mirasçısının yokluğunun yanı sıra, İmparatoriçe'nin otoritesini ortaya koyamamasından dolayı, her iki taraf da, sosyopolitik inançlarını dayatmayı amaçladıkları için taraflar şiddetli bir biçimde çatışmışlardır. Sonuç olarak, Scholarioi ailesi derhal tepki verdi ve imparatoriçeye karşı ayaklandı. Meizomatlar, Doranlılar, Kabazitesler ve Kamachenos aileleri tarafından desteklenen Scholarioi, İmparatoriçe'ye karşı döndüğünde, Amytzantarioi İrini'nin tarafını tuttu ve durumu kontrolü altına almasında yardımcı oldu.
Sonraki iç savaşta, İmparatoriçe İrini, Amytzantarioi tarafından; soylular arasındaki güçlü hizip tarafından, Ceneviz ve Bizans paralı askerleri tarafından desteklendi. Karşıt isyancılar, kendilerini Lazların doğal haklarının vatansever şampiyonları olarak gören, Laz kökenli aristokrat bir aile Tzanichites, sebastos ve megas stratopedarches idi. Scholarioi'nin kaptan generali ya da şehir milisleri - imparator Basileios'un hatırasına sadık kalan imparatorluk muhafızları ve Konstantinopolis'ten bir yabancı olarak İrini'den nefret eden bir halk kitlesi, Hagios Eugenius Manastırı büyük Manastır'ı mülklerine yerleştiler. Bu manastır, daha sonra başkentin güneydoğusuna, vadinin üzerinde bir kale gibi yükseldi. Öte yandan, imparatoriçe, Amytzantarios ailesinin yardımıyla, liman ve kalenin kontrolünü elinde tutmayı başardı. İmparatoriçeye yardım etmek için Konstantinopolis'ten Trabzon'a gelen megas doux, Hadım İoannis tarafından genç imparator II. Manuil Megas Komnenos'un öldürülmesi ile ayaklanma, 2 Temmuz 1340'ta sona erdi. İoannis’in kuvvetleri imparatorluk birliklerine katıldı ve beraber Hagios Eugenius Manastırı'na saldırıp, ateşe verdiler. Scholarioi yenildi ve liderleri ilk başta tutuklandı ve Limni kalesine götürüldü, ancak bir sonraki yıl (1341 Temmuz) idam edildiler.
İmparatorluk tacını giyebilecek bir kocası olmadan, İrini'nin konumunu uzun süre sürdürmeyi ummadığı belliydi; İrini, kendi imparatorluğunun megas domestikos'una aşık olmakta gecikmedi. Bu tutku, sarayında hiziplere bölünen birkaç kişiye ve St Eugenia'daki felaketten kurtulan eski düşmanlarının yeniden silahlanma fırsat sundu böylece düşüncesiz İmparatoriçenin başında yeni bir fırtına patladı.
Genel Bakış > Anna Anakutlu

Bir kadın daha, taht için iddiada bulundu, İrini'den daha iyi bir unvanla ortaya çıktı: o zaman kadar örtü ardında, inzivada yaşayan Anakutlu olarak isimlendirilen İmparator II. Aleksios'un en büyük kızı Anna. Muhalefet onun manastır elbisesini bırakması ve Lazona'ya kaçması için ikna etti, burada İmparatoriçe taç giydi ve bölge üzerinde kontrolü ele geçirdi ve Laz ve Tzan halkı, onu Basileios'un en yakın meşru varisi olduğu için tahtın yasal mirasçısı olarak tanıdı. Böylece, 17 Temmuz 1341'de Anna, muzaffer bir şekilde Trabzon'a girdi, ardında Gürcü Kral V. Giorgi'dan (1314-1346 arası hükümdar) Laz savaşçıları ve Büyük Lazona'nın bandonundan Trabzon Lazları tarafından tahta oturtuldu. O, bir yandan, Amytzantarios ailesi tarafından desteklenmiş, diğer taraftan Laz, Tzan tarafından ve genel olarak, Trabzon İmparatorluğu'nun eyaletlerinin halkı tarafından desteklenmiştir. Anna'nın tahttaki yükselişinden sonra yerli Amytzantarioi'nin yaygınlığı, karşıt Scholarioi'nin diğer soylu ailelerin desteğiyle onu devirmek için sürekli girişimlerini kışkırtmıştı.
Sürekli olarak Scholarios ailesinin ve Konstantinopolis ile ilgili diğer aristokrat çevrelerin altında olan Anna'nın saltanatında Trabzon'un aristokrat aileleri arasındaki çatışmalar belirleyici oldu. Scholarios ailesinin teşebbüsleri, İrini Paleologina'nın düşüşü ve Anna'nın yükselişi ile hayal kırıklığına uğrayan Konstantinopolis ile Venedik ve Ceneviz tarafından desteklendi.
30 Temmuz 1341 günü sonradan imparator olacak II. İoannis Megas Komnenos'un (1344-1349 arası hükümdar) ikinci oğlu Mihail Megas Komnenos, Bizans İmparatoru VI. İoannis'in yardımıyla imparatorluğun yönetimini ele almak için Konstantinopolis'ten Trabzon'a üç savaş gemisi ile yelken açtı, kendisine Scholarioi kaptan generali Niketas Scholares ve önceki imparatoriçe İrini ile evlenmek üzere Georgios Meizomatis eşlik ediyorlardı. İlk olarak, yüksek rütbeliler ve metropolit Akakios onu bir imparator olarak onu tüm cömertlikleriyle kabul ettiler. Mihail, toplanan asiller ve devlet memurlarına bağlılık yemini aldı ve ertesi gün taç törenine hazırlanmak üzere saraya çekildi. Gün ortasında sahne değişti. Halk bütün gece boyunca yeni bir Konstantinopolis maceracılarının istilasına direnmek için kışkırtıldı ve isyanlar başlattılar. Muhalif soylular ve hükûmet yetkilileri onların girişimlerini kolaylaştırdı. Olgun yılların güçlü bir adam tarafından yönetilmek istenmemesiyle, hemen sarayda Mihail'ı hapsettiler ve daha sonra Oinaion'a esarete yollandılar. Birkaç müdahaleden sonra Laz askerleri üç Bizans gemisini ele geçirdiler ve birkaç gün sonra tahttan indirilen İrini Konstantinopolis'e gitmek üzere bir Frank gemisine konuldu. Laz hizbinin soyluları artık tek iktidar sahibi olmuşlardı ve imparatorluğun güçlü şeflerin birliği tarafından yönetilmesi için İmparatoriçe Anna'nın adını kullandılar.
Genel Bakış > III. İoannis Megas Komnenos

Bizzat ittifakına sivil emrin en kesin garantisi olarak bakan Scholarioi ve Yunan partisinin kaptan generali Niketas, rakiplerini güçten çekmeye yönelik başka bir girişimde bulunmayı kararlaştırdı. Niketas Scholares, Konstantinos Doranites, kardeşleris Georgios and Mihail Meizomatis ve diğerleri, bir Venedik gemisi ile Konstantinopolis'e kaçtılar. Burada, Mihail'ın oğlu sonraki imparato İoannis Megas Komnenos (1342-1344 arası hükümdar) ile buluştular ve ona Trabzon İmparatorluğu'nun tahtını teklif ettiler. Sefer, gizlice ve Bizans hükûmetinden herhangi bir kamu desteği olmadan gerçekleştirildi. Trabzon'un şefleri tarafından ikiye ek olarak üç Ceneviz kadırgası kiralandı; ve İmparatoriçe Anna'nın hükûmetine düzenlenen bir saldırı için seçilmiş birlikler alındı. 1342 yılının başlarında Trabzon'a ulaştılar ve şiddetli sokak savaşlarından sonra işgalciler kaleye doğru yol almayı zorladılar. İmparatoriçe Anna imparatorluk sarayında esir alındı, karşı darbeye karşı korunmak için hemen boğuldu. İoannis Grand Komnenos, 4 Eylül 1342'de Trabzon'a geldi ve aynı gün Theotokos Chrysokephalos kilisesi'nde imparator olarak taç giydi. III İoannis'in tahta çıkışını aristokrasinin üyelerine karşı yapılan zulümler izledi. Onu başından beri desteklemiş olan Scholarios ailesi, tahttan çıktıktan sonra tuttukları güçten yararlandı ve tahttan indirilen Anna Anakutlu'yu destekleyen rakip Amytzantarios ailesine karşı döndü. Laz hizbinin, özellikle de Amytzantaraoi'nin ve soylu soydaşlarının çoğu öldürüldü. Anna'nın takipçilerinin katliamı eyaletlerde devam etti.
Genel Bakış > Mihail Megas Komnenos

Görünüşe göre III. İoannis'i yükselten aristokratların onunla ilgili memnuniyetsizliği bir şekilde büyüdü, Niketas, babasını Mihail'i Limnia'daki tutsaklıktan kurtardı ve 1344'te tahta geçirdi ve İoannis, St. Sabas Manastırı'na kovuldu. Buna karşılık Mihail, Niketas'a megas doux unvanı, Georgios Meitzomates'a megas domestikos unvanı verirken, Georgios'un oğluna Pinkernis, İoannis Kabazites megas logothetes, Niketas Scholares'in oğluna parakoimomenos, Mihail Meitzomates amytzantariosve, Stephan Tzanichites megas konostaulos unvanlarını aldı. Böylece Scholarioi hükûmetin kontrolünü tamamen ele geçirdi.
İmparator Mihail hükûmetin durumunu iyileştirmek için bazı girişimlerde bulunmuş gibi görünüyor, ancak yetenekleri görev için yeterli değildi. Laz soylularının iki büyük hizbi ve vatandaşların Yunan liderleri, geçici ve yerel nedenlerden kaynaklanan kişisel kombinasyonlar ve siyasi düzenlemelerle imparatorluk yönetimini kontrol etmek için kendilerini korudular. Mihail her iki tarafın gücünü kırmaya karar verdi. İktidara geldikten hemen sonra, Laz hizbinin soylularının en saygın olanını ölüme mahkûm etti - bu, devletin tüm yüksek makamlarını miras ile devralan Yunan hizbi tarafından desteklendi.
Ancak, Scholarioi'nin gücü, Trabzon halkında popülerliğini kaybettiğini kanıtladı. Başkent ve Laz halkı isyan başlattı, soylu bir grubun keyfi iktidarının değil kanuni imparatorun gelmesinin talep ettiler. 1345 yılının Kasım ayında Niketas ile Georgios Meitzomates ve hizbin diğerleri birlikte hapsedildi. Ancak, yaşlı ve hasta olan İmparator Mihail, Niketas'ı hapishaneden serbest bıraktı ve 13 Aralık 1349'da onun eski makamı olan megas doux olarak tekrar atadı. Dokuz gün sonra Niketas yeni bir darbe ile Mihail'i indirip Basileios'un oğlu III. Aleksios Megas Komnenos ismini kullanacak İoannis'i tahta çıkardı, böylece Trabzon İç Savaş sona erdi.
(Merkez) ortaçağ Trebizond (modern Trabzon, Türkiye) Kale planı. Günümüze ulaşanlar kırmızı renklidir.
Goiás

| Goiás |
| --- | --- |
eyalet
  Bayrak Arma 
 Goiás'ın Brezilya'daki konumu
Ülke:  Brezilya
Bölge: Orta-Batı
Başkent ve en büyük şehir:  Goiânia
İdare
 • Vali: Ronaldo Caiado (UNIÃO)
 • Vali Yardımcısı: Lincoln Tejota (Cidadania)
 • Senatörler: Jorge Kajuru (PODE) Luiz Carlos do Carmo (MDB) Vanderlan Cardoso (PSD)
Yüzölçümü
 • Toplam: 340111 km²
Yüzölçümü sırası: 7.
Nüfus (2021)
 • Toplam: 7.206.589
 • Sıra: 8.
 • Yoğunluk: oto/km²
 • Yoğunluk sırası: 18.
 • Beklenen yaşam süresi (2019): 74,3 yıl (12,)
Zaman dilimi: UTC-03.00 (BZD)
ISO 3166 kodu: BR-GO
Ekonomi: 2019
• Toplam GSYİH: R$ 208,672 milyar  (9.)
• Kişi başı GSYİH: R$ 29.732 (11.)
İGE (2019): 0.772 yüksek   (7.)
İklim: Muson (Am), tropikal savan (Aw) ve Ilıman dönencealtı (Cwa/Cwb)
Goiás, Brezilya'nın orta kesiminde yönetim merkezi Goiânia olan eyalet. Kuzeyden saat yönünde Federal Bölge, Tocantins, Bahia, Minas Gerais, Mato Grosso do Sul ve Mato Grosso tarafından sınırlanan eyalet, 2021 itibarıyla yaklaşık 7,2 milyonluk nüfusuyla bulunduğu Orta-Batı bölgesinin en büyük ve tüm ülkenin 11. kalabalık eyaletidir. Ülkenin dokuzuncu büyük ekonomisine sahip eyalet, Brezilya nüfusunun %3,3'üne ve Brezilya 
GSYİH'inin %2,7'sine ev sahipliği yapar.
Coğrafi olarak chapada adı verilen platolarla kaplı olan eyalette ekonomi, kahve ve pamuk yetiştiriciliğine dayanır. Brasília-Belém karayolunun yapımıyla hızla gelişen eyalet, aynı zamanda altın, elmas ve Niquelândia'daki büyük nikel yataklarına sahiptir.
Eyalet, chapada adı verilen platolarla kaplıdır.
III. Hasan (Haşhaşi)

Celâl'ed-Dîn Hasan-ı Sâlis (Farsça: İmam Jalal al-Din Hasan; Farsça: امام جلال الدین حسن) ya da III. Hasan ( Doğum: Hicrî 583 / M. 1187 ) (İmâmlık ve Yedinci Yedinci Elemût Kalesi Komutanlığı süresi: Hicrî 607-618 / M. 1210-1221) (III. Hasan) Hicrî 607-618/ M. 1210-1221 yılları arasında Elemûtlar-Nizârî Devleti hükümdârı ve Nizârî Bâtınî-İsmâ‘îl’îyye Mezhebi'nin Yirmi Beşinci İmâm-ı Zamânı.
Hayatı

Hasan, 24. İmam ve Sünni bir annenin oğlu olarak dünyaya geldi. Celaleddin Hasan, Sünni İslam'a geçtiğini öne sürdü ve bu durum Abbasi Halifesi en-Nasır ile diğer Müslüman prensler tarafından kabul edildi. Bu nedenden ötürü kendisine "Yeni Müslüman" anlamına gelen naw-musalman (Farsça: نومسلمان) lakabı verildi. Alamut'un önceki liderleriyle ilişkilendirilen inanç ve politikalardan uzaklaştı ve atalarını lanetleyip Hasan Sabbah'ın kitaplarını yaktı. Horasan, Kazvin ve Irak'tan birçok Sünni âlimi ve fakihi Alamut Kalesi'ni ziyaret etmeye davet etti ve hatta onlara kütüphaneyi inceleyebileceklerini ve itiraz ettikleri kitapları kaldırabileceklerini söyledi. Ayrıca bu âlimlere takipçilerine ders vermelerini emretti ve Sünni şeriatına uymalarını sağladı. Bununla birlikte, inancını değiştirmesi bazıları tarafından takiyye olarak yorumlanmıştır.
Hayatı boyunca, Abbasi Halifesi en-Nasır ile arasındaki dostane ilişkileri sürdürdü. Bağdat halifesi ile yapılan bir ittifak, yalnızca Nizârî İsmâilî devletinin değil, genel olarak Müslüman dünyasının da kendini savunması için daha fazla kaynak anlamına geliyordu. Bununla birlikte, Eldenizliler’in hükümdarı Özbek’e karşı çıkarılan isyana yardım etmek için ordusunu bizzat yönetti.
1221 yılında, muhtemelen bir zehirlenme sonucu öldü. Sünni dört kadınla evlendi; bu kadınlar Gilan prenslerinin kızlarıydı. III. Hasan, bu evlilikler için prenslerden izin istedi, prensler de Abbasi Halifesi'ne danışarak onay aldı. Ancak bu kadınlar, III. Hasan’ın bazı akrabalarıyla birlikte, oğlu tarafından görevlendirilen vezir tarafından Hasan'ı zehirlemekle suçlanarak idam edildiler.
Hasan'ın uyguladığı Sünnilik anlayışı zamanla tersine döndü ve topluluğu, oğlu ve halefi olan, dokuz yaşında göreve gelen, III. Alâ’ed-Dîn Muhammed'in imamlığı sırasında giderek yeniden İsmaili Şii olarak tanımlandı. Bununla birlikte, oğlu tahta çıktığında henüz çok genç olması sebebiyle, devleti geçici olarak III. Hasan'ın veziri kontrol etti.
Hayatı > Ölümü

Hicrî 618 / M. 1221 tarihinde öldü. Yerine oğlu Alaaddin Muhammed, Elemûtlar-Nizârî Devleti hükümdârı ve Nizârî Bâtınî-İsmâ‘îl’îyye Mezhebi'nin Yirmi Altıncı İmâm-ı Zamânı oldu.