stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Ubıhya

Ubıhya (Ubıhça: ТIуахъы; Çerkesçe Убых хэгъэгу; Abhazca Аубых; Rusça: Убыхия), tarihî Çerkesya'nın bölgelerinden birisiydi. Bir Çerkes Adıge boyu olan Ubıhlar burada Şapsığ Adıge boyuyla  yaşıyordu. Soçi civarlarında bir bölgeydi ve Habzeism dininde önemli bir rol oynadığı için saygı duyuluyordu. Ubıhya, Berzeg ve Dişan aşiretleri ve seçimle başa gelen yaşlılar tarafından yönetiliyordu. Rus-Çerkes Savaşı sırasında en son Rus kontrolüne Şapsığ ve abdzakhler ile Ubıh bölgesi girdi.
Tarihçe > Mitoloji

Ubıh aşiretleri arasında en etkili aşiret Berzeg ("Barzek", "Berzek", veya "Berzec" olarak da yazılır) ailesiydi. Kâzım Berzeg'in Berzeg aile fertlerinden derlediği hikâyeye göre, 1500 yıl önce iki soylu aile arasında çıkan bir kan davası sonucu ailelerden birisi tamamen yok olur, sadece kadınlar kalır. O kadınlardan birisi bir erkek doğurur ve ismini Berzeg koyar. Berzeg aşireti de onun soyundan gelir. Ancak bu hikâyenin doğruluğunu kanıtlayabilen herhangi bir kaynak yoktur.
Tarihçe > Erken tarih

1427-1458 arasında Kral İnal Çerkesya'yı yönetti. Ölümünün ardından topraklarını bölüştürdü. İnal'ın ölümünden sonra bir süre Ubıh bölgesi Zihya kontrolünde kaldı. 16. yüzyılın ortalarında Dzepş (Adigece: Дзэпщ; Rusça: Диман) ailesinden Ubıh prensi Kanşao'nun bugünkü Vardane topraklarını Abhaz Low ailesinden satın aldığı Abhaz sözlü tarihinde geçer.
Rus kaynaklarında Ubıhya'dan 17. yüzyıldan itibaren bahsedilmektedir. Ubıhya, günümüzdeki Tsentralny ve Khostinsky semtlerinin tamamını ve Lazarevsky semtinin bazı kısımlarını kapsıyordu.
17. yüzyılda Ubıhlar Sadz Abazalarının topraklarını ele geçirdiler. Abhazya düzeninin aksine Ubıhya'da prens yoktu ve 11 Ubıh alt konseyinden ve 2 Ahçıps ve Sadz halkı soylularından olmak üzere bir konsey tarafından yönetilmekteydi. Ubıhya, kıyı konumundan dolayı Osmanlılarla sürekli temas halinde olmuş ve zamanla onlarla dostluk ilişkileri geliştirmiş, sonunda diğer Çerkes bölgeleriyle beraber Müslüman olmuştur.
Tarihçe > Rus-Çerkes Savaşı

1763'te Rusya Çerkesya'yı işgal etmeye başladı ve Rus-Çerkes Savaşı patlak verdi.
1823'te Saad-Girey'in ölümünden sonra İsmail Berzeg, Berzeg sülalesinin lideri ve tüm Ubıh bölgesinin başkomutanı seçildi. 1827'den başlayarak Berzeg, Karadeniz kıyısında yaşayan Çerkeslerden oluşan bir askeri konfederasyon örgütlemeye girişti. 1839'un sonunda, Tuapse ve Gagra arasındaki nüfusu bir birlik içinde birleştirmişti. Bu bölgenin dışındaki diğer Çerkesler de, çok daha özerk olmalarına rağmen, onun otoritesini kabul ettiler. Bu dönemde James Bell onu "Çerkes Washington" olarak nitelendirdi. 1838 yazında Çerkesya'nın tüm bölgelerinden 1250 kişi bir dilekçe imzaladı ve İngiltere Kraliçesi ile İngiliz hükûmetine bir dilekçe gönderdi. Listenin ilk sıralarında İsmail Berzeg'in imzası yer alıyordu.
1840'ta İsmail Berzeg liderliğindeki Ubıhlar, Rus kıyı kalelerine bir saldırı düzenledi. Şubat-Mart aylarında Lazarevski Kuşatması, Velyaminovski Kuşatması ve Mihaylovski Kuşatması gerçekleşti. Adler, Golovinskoe ve Navaginskoe kalelerini işgal etmek için girişimlerde bulunuldu. Doğu Kafkasya'daki Çeçen ve Dağıstan isyancıları da Çerkes zaferlerinden ilham aldılar.
1846'da İsmail Berzeg'in ölümüyle Ubıh bölgesinin lideri olarak Gerandıqo Berzeg seçildi. Gerandıqo Berzeg, 14 Mayıs 1846'da Polonya Ulusal Hükûmeti Başkanı Adam Czartoryski'ye şunları yazdı:
Halklarımız, ortak bir düşmanın varlığının yanı sıra özgürlük ve bağımsızlık arzusuyla birleşiyor. Rus ordusundan firar eden Polonyalıları ve diğerlerini ağırlayacağım ve onlara iyi davranacağım. Ayrıca Topçu ve Mühendislik Birlikleri Binbaşı Kazimir Gordon'u benimle birlikte Çerkesya'ya kabul edeceğim, ona çok iyi bakacağım ve ortak düşmana karşı mücadelemizde bize yardım etmesi için ihtiyaç duyacağı her şeyi sağlayacağım. Onun tavsiyesini dinleyeceğiz ve ona Polonya başkanının bir elçisi gibi davranacağız.
Ubıhya bölgesi Rus-Çerkes Savaşının özellikle son 30 yılında önemli bir rol oynamıştır. Bu dönemde Ubıhya'nın nüfusu yaklaşık 25 bin veya 30 bin kişiydi.
Tarihçe > Rus-Çerkes Savaşı > Çerkes Meclisi

Ana madde: Çerkes Meclisi
Çerkes liderleri arasındaki bir toplantıda tam anlamıyla Avrupaî bir meclis kurulması gerektiği kararı alınması sonucu 13 Haziran 1861 tarihinde Çerkes Meclisi kuruldu. Meclisin merkezi olarak günümüzde Soçi olarak bilinen Şaçe bölgesi seçildi. Meclis başkanı ve Çerkesya başkanı olarak Ubıh lideri Gerandıqo Berzeg seçildi. Tüm Çerkesya'nın ortak hükûmeti bu meclis idi. Meclis hükûmeti, Eylül 1861'de Rus Çarı II. Aleksandr ile barışı tesis etmek için görüştü ve Berzeg Rus çarını ikna etmeye çalıştı:
Bu topraklar bizim ve biz onları adil bir şekilde yönetmeye çalışıyoruz, bu nedenle halkımıza adil davranıyor ve bizi ziyaret edenlerin canına ve malına saygı duyuyoruz. Peki sizinki gibi güçlü bir ülkenin amacı nedir: bizim gibi bir halkı yok etmek mi? Bize karşı adaletli olun, mallarımızı ve mescitlerimizi harap etmeyin; güçlü bir devletin haksız yere can alması utanç vericidir. Bizim vahşi bir halk olduğumuza dair dedikodular yayarak tüm dünyayı kandırıyorsunuz. Kanımızı dökmeye çalışmayın; burada var olmamıza izin verin.
Ancak Çarlık hükûmeti mutlak kontrol sağlamak için Çerkesleri anavatanlarından çıkarmaya çalıştığından, Çerkesya'nın ilhakı Rusya'nın emelleri için yeterli değildi. Çar, babası I. Nikolay'ın politikasını tutarlı bir şekilde sürdürdü ve Çerkes barış önerilerini reddetti. Meclis bir toplantı yaptı ve Rus taleplerinin reddine karar verdi. Meclis, her iki ülkeden de destek almak için hızla Osmanlı İmparatorluğu ve Birleşik Krallık'a heyetler gönderdi. İngiliz delegeleri, bağımsız bir Çerkesya'nın tanınmasının yanı sıra, tutarlı bir devlette birleşirlerse Paris'ten olası tanınma sözü verdiler. Osmanlı'da ise Çerkes işleriyle ilgili özel bir komite oluşturuldu ve yerel Müslüman halktan bağışlar alındı. Meclis binası Temmuz 1862'de bir çıkartma birliği tarafından yakıldı. Bundan sonra Meclis toplantıları, Meclis Başkanı Gerandıqo Berzeg'in memleketi olan Mutıxwa (şimdiki ‘Plastunki’) bölgesinde yapılmaya başlandı.
Tarihçe > Rus-Çerkes Savaşı > Qbaade muharebesi

Ana maddeler: Qbaade Muharebesi ve Çerkes Soykırımı
21 Mayıs 1864'te Ubıhya'da 20.000 kişilik Çerkes ordusu ile 100.000 kişilik bir Rus ordusu arasında Qbaade Muharebesi gerçekleşti. Rus kuvvetleri dört taraftan ilerledi. Çerkes güçleri hattı kırmaya çalıştı, ancak birçoğu cepheye ulaşmayı başaramadan Rus topçuları ve piyadeleri tarafından vuruldu. Kalan savaşçılar militan olarak savaşmaya devam ettiler ve kısa sürede yenildiler. Rus ordusu zaferi kutlamaya başladı ve bir askeri-dini geçit töreni düzenlendi, 100 Çerkes savaşçı otorite kurmak için halka açık bir infazda kolları ve bacakları kesilerek idam edildi.
Yenilginin ardından, Gerandıqo Berzeg savaşı bitirmek ile direnmeye devam etmek arasında kaldı. Konuyu tartışmak için İslam alimlerine danıştı ve hatta Abhazya prensi Mihail Çaçba ile görüştü. O yokken 3 bin kişilik ordusu Rus ordusunun saldırısına uğradı ve tamamen yok edildi. Bundan sonra başta direnmeye devam etme kararı alsa da, yeterince asker toplayamayan Berzeg 24 Mart 1864'te Berzeg, Çerkeslerin askeri faaliyetlerini durduracağını ilan etti ve Osmanlı topraklarına sürgüne gönderildi. Ardından Çerkes Soykırımı sırasında Ubıh nüfusu Osmanlı İmparatorluğu'na kitlesel olarak sürgün edildi. Bu olay Ubıh ulusunun Ubıhya'dan topluca yok olmasına yol açtı.
Yerleşim

Ubıhya günümüz Abhazya'nın kuzeyinde Karadeniz kıyısında Çerkesler ve Abazaların yerleşim yerlerinin arasında bir bölgedir. Soçi kenti tarihi Ubıhya'nın içerisindedir. Vardan, Şaşe, Khize, Subeşkh ve Alani gibi Ubıh boyları yaşarlardı. Bunlardan ilk ikisi ekonomik ve sosyal yönden en ileri gelenlerden sayılır ve Vardan ile Soçi nehirlerinin vadilerinde yaşar. Özellikle tarım ve bahçıvanlıkta çok ilerlemişlerdir.
Dil

Ubıhça, Kafkas dillerinin Kuzeybatı Kafkas dilleri öbeğine bağlı, Çerkesçe olarak bilinen Adıge dili ile yakın bir dildir. Ubıhların göçüyle birlikte, Kafkasya'da bu dili konuşan hiç kimse kalmadı. Türkiye'ye yerleşen Ubıhlar da, yazılı olmayan bu dili zamanla unuttular. Tevfik Esenç adlı kişi Ubıhça'yı konuşan son kişiydi ve Ubıhça'nın grameri ve sözlüğü çalışmalarında ünlü Fransız bilim insanı Georges Dumézil ile birlikte çalıştı. Tevfik Esenç'in (1904 – 7 Ekim 1992) ölümüyle Ubıhça ölü dillerden biri haline geldi.
Din

Çerkesler Bizans ve Gürcü etkisi ile MS 3. ve 5. yüzyıllar arasında Hristiyan olmuştu. Ubıh bölgesi de bu inancı devam ettiriyordu. Ancak Hristiyanlık Çerkesler arasında tam olarak oturmamıştı, yerel pagan din ile karışıp yarı-pagan yarı-Hristiyan bir din haline gelmişti. Meryem Ana hem Tanrı'nın annesi hem de Arılar Tanrıçasıydı. İsa ise Çerkes baş tanrısı Thaşho ile bir olmuştu. Rus-Çerkes Savaşı'nın başlaması ile Hristiyanlık Çerkesler arasında Rus dini olarak görülmeye başlandı kalan Hristiyanlar yavaş yavaş dinlerinden döndü. Bunun sonucunda Hristiyanlık halk arasında ağır tepki görmeye başladı.
1779'da Çerkesya'ya gelen Ferah Ali Paşa'nın teşviki ile Çerkesya'da 85 yeni cami inşa edildi. Gezgin Tasavvufçular ve Rusya'dan gelen istila tehdidi, Çerkesya'nın İslamlaşma sürecini hızlandırdı. Osmanlı İmparatorluğu'nda yetişen Çerkes alimler de İslam'ın yayılmasında büyük rol oynadı. 1820'lerde Çerkesya'yı ziyaret eden Taitbout de Marigny, Çerkeslerin çoğunlukla Müslüman olduğunu ancak Haç sembolüne de saygı duyduklarını belirtir. 1826'da İslam tüm Çerkesya'nın resmî dini ilan edildi.
Akhun dağı Ubıhlar tarafından kutsal sayılır
Gülseren Engin

Gülseren Engin (1946-...), Türk yazar, ressam.
1946'da İstanbul’da doğdu. Çocukluğu ve gençlik yılları Ankara’da geçti. 1971'de hekim oldu. Ülkenin pek çok yöresinde ve Almanya’da çalıştı. İlk şiiri 1963'te Gözgü Dergisi’nde, ilk öyküsü 1965'te Ankara Sanat adlı dergide yayımlandı. Şiir, öykü, roman, deneme, makale, gezi yazıları, tiyatro oyunları, senaryolar yazdı/yazıyor. Hâlen pek çok dergi ve gazetede yazılar ve eleştiriler yazmakta.
Ayrıca resim yapan sanatçı pek çok karma ve kişisel resim sergisine katılmıştır.
Eserleri

Öyküler, Masal ve Gezi Yazıları
Yorgun Konak (1989)
Sevginin Masalı (1992)
Kaçış Düşleri (1994)
Gezi İzleri (2000)
Geç Kalan Öyküler (2002)
Kurutulmuş Çiçek Bahçesi (2003)
Eserleri > Araştırma -Anı

Sancılı Kent Ankara (2008)
Eserleri > Romanlar

Cehennemde Bir Ada (2001)
Yorgun ve Yaralı (2004)
Ağlama Smyrna Döneceğim (2012)
Smyrna'nın Gözyaşları (2017)
Eserleri > Oyunlar

Düş Bahçesi (1982)
Efsane Gemi (2000)
Altın Bilezik  (2010)
Resmi Nikah  (2010)
Kırmızı Karanfiller (Radyo Oyunu) (2010)
Yıllar Sonra Yeniden (2011)
Tutsak (2014)
Şükufe Hanımın Köşkü (2014)
Senaryolar
Yorgun ve Yaralı (Dizi)  (2012)
Aşk Düğümü/ The Knot of Love (Film), (2012) (Gülseren Engin, Emek Erel)
Cehennemde Bir Ada (Dizi)
Bebeğim (Dizi) (2014)
Ödülleri

1993 Ömer Seyfettin Öykü Yarışması ikincilik
1994 Ömer Seyfettin Öykü yarışması Özel Ödül
1998 Yunus Nadi Öykü Ödülü ""Sıradan Öyküler" isimli dosyasıyla
2001 Orhan Kemal Öykü Yarışması Ödülü "Bozgun Dönemeci" adlı dosyasıyla
Benito Mussolini'nin ölümü
Önceki olaylar > Arka planı

Mussolini, 1922'den beri İtalya’nın faşist lideriydi, ilk olarak başbakan olarak ve 1925’te diktatörlük yetkilerini ele geçirmesinin ardından Il Duce unvanını aldı. Haziran 1940'ta ülkeyi Nazi Almanyası tarafında II. Dünya Savaşı'na soktu. Temmuz 1943'te Müttefiklerin Sicilya'yı işgalinden sonra Mussolini görevden alındı ve tutuklandı; İtalya daha sonra Cassabile'de Müttefiklerle ateşkes imzaladı. O yıl daha sonra, Alman özel kuvvetleri tarafından Gran Sasso baskınında hapishaneden kurtarıldı ve Hitler, onu, Kuzey İtalya'da kurulan ve Garda Gölü yakınlarındaki Salò kasabasında bulunan bir Alman kukla devleti olan İtalyan Sosyal Cumhuriyeti'nin lideri olarak görevlendirdi. 1944'e gelindiğinde, "Salò Cumhuriyeti", sadece güneyden ilerleyen Müttefikler tarafından değil, aynı zamanda İtalyan İç Savaşı bilinen acımasız bir çatışmada İtalyan antifaşist partizanlar tarafından da tehdit ediliyordu. İtalyan yarımadasında kuzeye doğru yavaş yavaş ilerleyen Müttefikler, 1944 yazında Roma'yı ve ardından Floransa'yı aldılar ve o yılın sonunda Kuzey İtalya'ya doğru ilerlemeye başladılar. Nisan 1945'te zayıflamış Alman ve İtalyan ordularının savunduğu Gotik Hattı'nın çöküşüyle birlikte, Salò Cumhuriyeti ve onun Alman koruyucuları için tam bir yenilgi artık çok yakındı.
Nisan ortasından itibaren Mussolini Milano'ya yerleşti ve o ve eyalet merkezinde ikamet etmeye başladı. Ayın sonunda, partizan liderliği Comitato di Liberazione Nazionale Alta Italia (CLNAI), Alman kuvvetleri geri çekilirken belli başlı kuzey şehirlerinde genel bir ayaklanma ilan etti. CLNAI'nin Milano'da kontrolü ele geçirmesi ve Kuzey İtalya'daki Alman ordusu teslim olmak üzereyken, Mussolini 25 Nisan'da şehri terk etti ve kuzeyden İsviçre'ye kaçmaya çalıştı.
Mussolini'nin Milano'dan ayrıldığı gün, partizan hareket adına CNLAI şunları söyledi: Faşist hükûmetin üyeleri ve anayasal garantileri bastırmaktan, halkın özgürlüklerini yok etmekten, faşist rejimi yaratmaktan, ülkeyi tehlikeye atmaktan ve ülkeyi ihanet ederek mevcut felakete sürüklemekle suçlanan faşist liderler, ölüm cezası ile cezalandırılacak.
- CLNAI, 25 Nisan 1945 tarihli Kararname
Önceki olaylar > Yakalanışı ve tutuklanması

27 Nisan 1945'te, Mussolini ve metresi Clara Petacci, diğer faşist liderlerle birlikte, Como Gölü'nün kuzey batı kıyısındaki Dongo köyü yakınlarında bir Alman konvoyunda seyahat ediyorlardı. Pier Luigi Bellini delle Stelle ve Urbano Lazzaro liderliğindeki bir grup yerel komünist partizan konvoya saldırdı ve onu durmaya zorladı. Partizanlar, konvoyda bir İtalyan faşist liderini tanıdılar; ancak bu aşamada Mussolini'yi tanıyamadılar ve Almanların ilerlemesine izin vermeleri karşılığında Almanları tüm İtalyanları teslim ettirdiler. Sonunda konvoy araçlarından birinde Mussolini'nin düştüğü keşfedildi. Lazzaro daha sonra şunları söyledi:
Yüzü balmumu gibiydi ve bakışları cam gibiydi ama bir şekilde kördü. Tamamen bitkinlik okudum, ama korkmuyorum ... Mussolini tamamen iradeden yoksun görünüyordu, ruhen ölmüştü.
Partizanlar Mussolini'yi tutukladılar ve gecenin bir kısmını yerel kışlalarda geçirdiği Dongo'ya götürdüler. Dongo'da Mussolini, kendisine katılma talebinde bulunan Petacci ile 28 Nisan sabah saat 02.30'da yeniden bir araya geldi. Toplamda elliden fazla faşist lider ve aileleri konvoyda bulundu ve partizanlar tarafından tutuklandı. Mussolini ve Petacci'nin yanı sıra, en göze çarpanlardan 16'sı ertesi gün Dongo'da vuruldu ve on tanesi iki ardışık gecede öldürüldü.
Dongo çevresindeki bölgede hâlâ savaş devam ediyordu. Partizanlar, Mussolini ve Petacci'nin faşist destekçiler tarafından kurtarılabileceğinden korkarak, onları gece yarısı De Maria adlı köylü bir ailenin yakınlardaki bir çiftliğine götürdüler; buranın onları tutmak için güvenli bir yer olacağına inanıyorlardı. Mussolini ve Petacci gecenin geri kalanını ve ertesi günün çoğunu orada geçirdi.
Mussolini'nin yakalandığı akşam, Kuzey İtalya'daki sosyalist partizan lider Sandro Pertini, Radio Milano'da şunları duyurdu:
Bu suçlular iştirakinin başkanı Mussolini, hınç ve korku içinde İsviçre sınırını geçmeye çalışırken tutuklandı. Onun hızla yargılanabilmesi için halk mahkemesine teslim edilmelidir. Bir infaz müfrezesinin bu adam için çok büyük bir onur olduğunu düşünsek bile bunu istiyoruz. Uyuz bir köpek gibi öldürülmeyi hak ediyor.
Önceki olaylar > İdam emri

Mussolini'nin özet olarak infaz edilmesi kararını kimin verdiği konusunda farklı açıklamalar mevcuttur. Komünist Parti Genel Sekreteri Palmiro Togliatti, yakalanmadan önce Mussolini'nin infaz emrini verdiğini iddia etti.
Ayrıca, Roma'daki hükûmetin başbakan yardımcısı ve Komünist Parti lideri olarak emri verdiğini iddia etti. Başbakan Ivanoe Bonomi daha sonra bunun hükûmetinin yetkisi veya onayı ile söylendiğini yalanladı.
İdamı

Savaştan sonra Mussolini ve Petacci'nin nasıl öldüğüne dair birkaç çelişkili senaryo ve teori öne sürülmüş olsa da, Walter Audisio'nun ya da en azından temel bileşenlerinin açıklaması en inandırıcı olmaya devam ediyor ve bazen İtalya'da "resmi" versiyon olarak anılıyor.
Aldo Lampredi tarafından sağlanan bir anlatımla büyük ölçüde doğrulandı ve öykünün "klasik" anlatısı, 1960'larda Pier Luigi Bellini delle Stelle ve Urbano Lazzaro ile gazeteci Franco Bandini tarafından yazılan kitaplarda ortaya çıktı. Bu açıklamaların her biri ayrıntılı olarak farklılık gösterse de, ana gerçeklerle tutarlıdırlar.
Ölümü ile ilgili iddialar

Umberto Eco, Sıfır Sayı kitabında, gazeteci Braggadocio (İngilizce anlamı palavra) karakterinin ağzından Mussolini'nin halka ilan edildiği tarihte ölmediğine, onun yerine dublörünün öldürüldüğünü ve kendisinin ise Vatikan'da ya da Arjantin'de uzun bir süre saklandığına dair bir iddiayı aktarmış ve kitap boyunca bunu işlemiştir. Bu iddiaya da şu dayanaklar sunulmuştur:
Mussolini halk arasında son kez Milano Başpiskoposluğu'na gittiği gün görülmüş ve sonrasında sadece belirli insanlarla görüşmüştür. Sonrasında onu yakalayan Almanlar ve partizanlar onu fotoğraftan görmüş insanlardır. Nitekim Mussolini son iki yıla ait fotoğraflarında çok zayıf görünmektedir. Ancak, 20 Nisan 1945'te Mussolini ile gerçekleştirilen ve 22 Nisan'da da bizzat kendisinin imzalayıp yayınlanan röportajını yapan Cabella, Mussolini'yi gayet sağlıklı gördüğünü, hatta şişmanladığını, 1944 yılının Aralık ayındaki hâliyle karşılaştırdığında da çok daha dinç ve sağlıklı olduğunu söylemiştir. 27 Nisan 1945'te ise Mussolini tutuklandıktan sonra Pedro, Mussolini'yi "Karşımdakinin o olduğundan emin olamıyordum, onu neredeyse tanıyamayacaktım. Yaşlıydı, sıskaydı..." şeklinde tanımlar.
Meydanda teşhir edilen cesedin otopsi raporu, cesedin gördüğü zarar sebebiyle boyunun ölçülemediği, yüzünün ateşli silahlarla verilen hasar sebebiyle şekilsiz olduğu, antropometrik ölçümün mümkün olmadığı şeklinde başlar. Yine otopsi raporu, Mussolini'nin daha önce tedavisini gördüğü ülserden ve frengiden; sağlığında Mussolini'nin tedavisini yapan Georg Zachariae'nin tanısını koyduğu düşük tansiyon, anemi, karaciğer yağlanması, mide krampları, sıkışmış bağırsak ve akut kabızlıktan bahsetmemektedir. Nitekim otopsi raporuna göre karaciğer vesaire iç organları normaldi.
Mussolini, 25 Nisan 1945'te Milano'daki konutunu terk ederken (hayatta iken son fotoğrafı olduğuna inanılıyor)
Mussolini (soldan ikinci) ve Petacci'nin (Mussolini'nin sağında) cesetleri Milano'da teşhir edilirken, 29 Nisan 1945
Yangın Kulesi

| --- | --- |

Yönetmen: John Guillermin
Yapımcı: Irwin Allen
Senarist: Stirling Silliphant
Oyuncular: Steve McQueen Paul Newman William Holden Faye Dunaway Fred Astaire Susan Blakely Richard Chamberlain Jennifer Jones O. J. Simpson Robert Vaughn Robert Wagner
Müzik: John Williams
Görüntü yönetmeni: Fred J. Koenekamp Joseph Biroc
Kurgu: Carl Kress Harold F. Kress
Stüdyo: Irwin Allen Productions
Dağıtıcı: 20th Century Fox (ABD) Warner Bros. (uluslararası)
Çıkış tarih(ler)i: 14 Aralık 1974 (1974-12-14)
Süre: 165 dakika
Ülke:  ABD
Dil: İngilizce
Bütçe: 14 milyon $
Hasılat: 203,3 milyon $
Yangın Kulesi, Paul Newman  ve Steve McQueen liderliğindeki bir topluluk kadrosunun yer aldığı Irwin Allen  tarafından yapılan 1974 Amerikan felaket filmidir. John Guillermo'nun yönettiği film, 20th Century Fox ve iki büyük Hollywood stüdyosunun ilk ortak girişimi olan Warner Bros.'un ortak yapımıdır.
Film, En İyi Film Akademi Ödülü'ne aday gösterildi ve 1974'ün en yüksek hasılat yapan filmi oldu.
Crème de Cassis

Crème de cassis
Crème de cassis, kan renginde, tatlı, siyah frenk üzümü (Ribes nigrum) esaslı bir krem likördür ve bir aperitif olan kir'in  yapımında kullanılır. İçeceğin günümüzdeki hali, önceki yüzyılların ratafia de cassisin yerine geçerek, ilk defa Fransa'nın Burgonya bölgesinde 1841 yılında yapıldı. Votka veya rom gibi saf alkolün içinde ezilmiş frenk üzümlerine sonrasında şeker eklenmesiyle elde edilir. Crème de cassis Burgonya bölgesi kaynaklı bir içecek olmakla beraber, Fransa'nın diğer şehirlerinde ve Lüksemburg ile Québec'te de yapılır.
Crème de cassis'nin kalitesi içindeki meyvenin çeşidine ve üretim sürecine bağlıdır. Likörlerin üzerinde "Crème de Cassis de Dijon" markası olması, Dijon komününden gelen garantili meyveler olduğunu gösterir. Bir sendika 1997'den beri "Crème de Cassis de Bourgogne için hem meyvenin kökeni ve çeşidini hem de üretim sürecinde kullanılan meyve sayısını garantileyen bir coğrafi işaret "Appellation d'Origine Contrôlée" elde etmeye çalışıyor.
Yıllık olarak, büyük çoğunluğu Fransa'da tüketilen neredeyse 16 milyon litre crème de cassis üretiliyor.
Bu likörün şampanyaya katılmasıyla elde edilen karışıma "kir royal", sek beyaz şaraba katılmasıyla elde edilen karışıma ise sadece "kir" adı veriliyor.
Agatha Christie kitaplarının meşhur karakteri detektif Hercule Poirot'nun en sevdiği içki crème de cassisdir.
Ornithopter

Bir ornithopter
Ornithopter (Yunanca ornithos "kuş" ve pteron "kanat", ayrıca "Uçan makine" olarak bilinir) kanat çırparak uçan uçaklara denir. Yarasa, böcek ve kuşlardan örnek alınarak tasarlanmıştır. Farklı boyutlardan oluşan tasarımları olsa da genel de aynı ölçekte oluşturulur.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  LCCN: sh85095729  NARA: 10664274  NLI: 987007553358905171
Pest

Pest, Adrian Josey (DJ-vokal), Benjamin Mallott (DJ-keys), Thomas Marriott (trombon), Wayne Urquhart (çello), Matt Chandler (gitarlar)'dan oluşan İngiliz grup. 2002'de Londra'da kuruldu. Müzikleri, caz, hip hop, funk, rock, tekno ve UK garage türlerinin Pest'e özgü birlikteliğinden oluşur.
İlk albümlerini 2003'te "white label" olarak yayınlamalarının ardından İngiliz plak şirketi Ninja Tunes ile anlaşma imzaladılar ve yakın tarihli iki adet albüm, beş adet EP yayınladılar. "Necessary Measures" (2003) albümü ile dikkat çeken grup, ikinci albümleri "All Out Fall Out" (2005) ile kendine has müziğini icra etmeye devam ediyor.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  ISNI: 0000 0004 7074 2026  MusicBrainz: e78b6124-f2f2-4fac-a3f2-8caa14b651e7
Hüseyin Sami İşbay

| Hüseyin Sami İşbay |
| --- | --- |
Doğum: 1893 İstanbul
Ölüm: 7 Mart 1964 (71 yaşında)
Milliyet: Türk
Diğer ad(lar)ı: Hüseyin Sami Coşar
Meslek: Milletvekili
Çocuk(lar): 4

Hüseyin Sami İşbay ya da Hüseyin Sami Coşar (1893, İstanbul - 7 Mart 1964), Türk siyasetçidir.
Kadıköy Saint-Joseph Koleji'nden 1909 yılında mezun olmuştur. Askerlik görevini yedek piyade teğmen olarak yerine getirmiş ve 8 Mayıs 1915'te askerlik eğitimine alınmış, 10 Ağustos 1915'te eğitimini tamamlamıştır. 19 Ocak 1916'da asteğmen, 5 Mayıs 1916'da teğmen olmuştur. 7 Kasım 1918'de askerlik görevinden terhis edilmiştir. Fenerbahçe'nin kuruluş yıllarında takıma katılmış, 1924-26 yılları arası takımın teknik direktörlük görevini üstlenmiş ve kulübün 128 numaralı üyesi olmuştur. Kabataş Lisesi memuru, Düyun-u Umumiye İdareyi Merkeziye Pul Şubesi Müsevvidliği, Bursa Başmüdürlüğü, Müşkirat Müdürlüğü, Dersaadet Başmüdüriyeti Müfettişliği, İzmir Kasaba Şimendifer Kumpanyası Kontrolörlüğü, Osmanlı Bankası Balıkesir Şubesi Müdür Muavinliği, Osmanlı Bankası Kütahya ve Afyonkarahisar Şubeleri Müdürlükleri, Türkiye İş Bankası İstanbul Şubesi Kontrolörlüğü, 2. Müdürlüğü, Müfettişliği, Ankara Merkez Şubesi Müdürlüğü, Teftiş Heyeti Başkanlığı, İstanbul Belediyesi Karaağaç Kurumları İdare Meclisi Azalığı, İktisat ve Ticaret Vekâleti Müşavirliği, Iş Bankası Müfettişliği, İktisat Vekâleti Paris Ataşeliği, Dünya İktisat Konferansı Mütehassıs Müşavirliği, TBMM VI. ve VII. Dönem Şanlıurfa Milletvekilliği yapmıştır. Evli ve dört çocuk babasıdır.