stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Uluslararası ilişkiler (1814-1919)
Emperyalizm > Kenya

Kenya deneyimi, Doğu Afrika'daki sömürgeleştirme sürecini temsil etmektedir. 1850 yılına gelindiğinde Avrupalı kaşifler iç bölgelerin haritasını çıkarmaya başlamıştı. Üç gelişme Avrupa'nın Doğu Afrika'ya olan ilgilini artırdı. Birincisi, doğu kıyısında yer alan Zanzibar adasının ortaya çıkmasıydı, bu ada Afrika anakarasında ticaret ve keşif yapılabilecek bir üs haline geldi.
1840 yılında gelindiğinde, Zanzibar'da iş yapan çeşitli ulusların çıkarlarını korumak için İngiliz, Fransız, Alman ve Amerikan konsoloslukları açılmıştı. 1859 yılında Zanzibar'a uğrayan yabancı gemilerin tonajjı 19.000 tona ulaşmıştı. Bu gemilerin tonajı 1879 yılında gelindiğinde 89.000 tona ulaştı. Avrupa'nın Afrika'ya olan ilgini artıran ikinci gelişme, Avrupa'da fildişi ve karanfil gibi Afrika ürünlerine olan talebin artmasıydı. Üçüncü olarak, İngilizlerin Doğu Afrika'ya olan ilgisi ilk olarak köle ticaretini ortadan kaldırma arzuları tarafından teşvik edildi. Yüzyılın ilerleyen dönemlerinde, İngilizlerin Doğu Afrika'ya olan ilgisi Alman rekabetiyle teşrik edildi ve 1887'de özel bir şirket olan Imperial British East Africa Company, Seyyid Said'den anakaradaki mülklerini, kıyı boyunca 10 mil (16 km) genişliğinde bir arazi şeridini kiraladı.
Almanya, 1885 yılında Zanzibar Sultanı'nın kıyı mülkleri üzerinde bir himaye kurdu. Almanya, 1890 yılında Tanganika kıyıları üzerindeki kontrolü karşılığında kıyı varlıklarını İngiltere'ye devretti.
1895'te İngiliz hükûmeti Naivasha Gölü'nün batısına kadar olan iç bölgeyi talep etti ve Doğu Afrika Protektorası'nı kurdu. Sınır 1902'de Uganda'ya kadar genişletildi ve 1920'de genişleyen protektoranın büyük bir kısmı kraliyet kolonisi haline geldi. 1895'te sömürge yönetiminin başlamasıyla birlikte Rift Vadisi ve çevresindeki topraklar, çoğunlukla Kikuyu işgücüne bağlı olarak büyük ölçekli kahve tarımı yapan beyaz göçmenlerin yerleşim bölgesi haline geldi. Önemli maden kaynakları yoktu, Güney Afrika'ya bu kadar çok insanı çeken altın ya da elmasın hiçbiri yoktur. Sömürge yönetiminin ilk aşamasında yönetim, genellikle şefler olmak üzere geleneksel iletişimcilere dayanıyordu. Sömürge yönetimi kurulduğunda ve kısmen yerleşimci baskısı nedeniyle verimlilik arandığında ise yeni eğitimli genç erkekler yerel konseylerde eski şeflerin yerine getirildi.
İngiliz Doğu Afrika Şirketi'nin yaşadığı ciddi mali zorlukların ardından İngiliz hükûmeti 1 Temmuz 1895'te Doğu Afrika Protektorası aracılığıyla doğrudan yönetim kurdu ve ardından verimli dağlık bölgeleri beyaz yerleşimcilere açtı (1902). Kenya'nın iç kesimlerinin kalkınmasında kilit rol oynayan, 1895 yılında başlayan ve 1901 yılında tamamlanan Mombasa'dan Victoria Gölü kıyısındaki Kisumu'ya uzanan demiryolu inşaatıdır. El işçiliği için İngiliz Hindistanı'ndan yaklaşık 32.000 işçi ithal edildi. Kenya'nın iç kesimlerinin açılmasında fırsat göre Hint tüccarlar ve küçük işadamlarının çoğu gibi birçoğu da burada kaldı.
Emperyalizm > Portekiz

Ana madde: Portekiz İmparatorluğu
Güçlü bir denizcilik geleneğine sahip küçük ve yoksul bir tarım ülkesi olan Portekiz Krallığı, büyük bir imparatorluk kurmuş, savaşlardan kaçınarak ve büyük ölçüde Britanya'nın koruması altında kalarak bu imparatorluğu herkesten daha uzun süre ayakta tutmuştur. 16. yüzyılda Brezilya'da bir yerleşimci kolonisinin kurulmasına yol açmıştır. 1899'da İngiltere ile 1386'da imzalanan Windsor Antlaşması yenilenmiştir. Portekiz ayrıca Afrika, Güney Asya ve Doğu Asya kıyılarında tüm uluslara açık ticaret istasyonları kurmuştur. Portekiz, köleleri kendi ülkesine hizmetçi ve tarım işçisi olarak ithal etmiş ve bu deneyimini köle ticaretini önemli bir ekonomik faaliyet haline getirmek için kullanmıştır. Portekizli işadamları ülke yakınlardaki Madeira, Cape Verde ve Azor adalarında şeker üretimine odaklanan köle plantasyonları kurmuşlardı. 1770 yılında aydın despot Pombal, ticaretin asil ve gerekli bir meslek olduğunu ilan ederek iş adamlarının Portekiz soyluları arasına girmesine izin verdi. Birçok yerleşimci 1822'de bağımsızlığını kazanan Brezilya'ya taşındı.
1815'ten sonra Lizbon, Afrika kıyılarındaki ticaret limanlarını elinde tutarak Angola ve Portekiz Doğu Afrikası'nın (Mozambik) kontrolünü ele geçirmek için iç bölgelere doğru ilerledi. Köle ticareti, kısmen birçok yabancı köle gemisinin Portekiz bayrağı taşıması nedeniyle 1836 yılında kaldırıldı. Hindistan'da ticaret Goa kolonisinde, Çin kıyısında Hong Kong yakınlarındaki Makau'da ve Avustralya'nın kuzeyindeki Timor'da gelişti. Portekizliler Katolikliği ve Portekiz dilini kolonilerine başarıyla taşırken yerleşimcilerin çoğu Brezilya'ya gitmeye devam etti.
Emperyalizm > İtalyan İmparatorluğu

Ana madde: İtalyan İmparatorluğu
İtalya, zayıf sanayisi ve zayıf ordusu nedeniyle genellikle büyük güçlerin en küçüğü olarak adlandırılırdı. 1880'lerdeki Afrika Talanı'nda, yeni İtalya ulusunun liderli Afrika'da koloniler edinme konusunda hevesliydiler ve bunun bir güç olarak statülerini meşrulaştıracağını ve halkı birleştirmeye yardımcı olacağını umuyorlardı. Kuzey Afrika'da İtalya ilk olarak birçok İtalyan çiftçinin yerleştiği, Osmanlı kontrolü altındaki Tunus'a yöneldi. Zayıf ve diplomatik olarak izole edilmiş olan İtalya, Fransa'nın 1881'de Tunus'u himayesi altına almasıyla çaresiz kaldı ve öfkelendi. Doğu Afrika'ya dönen İtalya, bağımsız Etiyopya İmparatorluğu'nu fethetmeye çalıştı ancak 1896'daki Adowa Muharebesi'nde büyük bir yenilgiye uğradı. Kamuoyu, beceriksiz bir hükûmet tarafından ulusal aşağılanmaya öfkelendi. İtalyan halkı 1911'de şimdiki Libya'nın ele geçirilmesini ise destekledi.
Yirmi yıl boyunca yürütülen İtalyan diplomasisi, Almanya, Fransa, Avusturya, İngiltere ve Rusya'dan gelen onaylarla Libya'yı ele geçirme iznini almayı başardı. İtalyan Kraliyet Ordusu, Osmanlı Ordusu'nun ve yerel aşiretlerin sert direnişine karşı birkaç kıyı kentinin kontrolünü ele geçirdi. Barış antlaşmasının İtalya'ya kontrolü vermesinin ardından İtalyan yerleşimciler gönderildi ancak aşiretlere karşı yürüttüğü acımasız seferlerde büyük kayıplar verildi.
Emperyalizm > Japonya'nın yükselişi

1860'lardan itibaren Japonya, hızla Batılı çizgide modernleşerek Kore, Çin, Tayvan ve güneydeki adalara doğru emperyal yayılmanın temelini oluşturan sanayi, bürokrasi, kurumlar ve askeri yetenekler ekledi. Komşu bölgelerin kontrolünü ele geçirmediği sürece kendisini saldırgan Batı emperyalizmine karşı savunmasız gördü. Okinawa ve Formosa'nın kontrolünü ele geçirdi. Japonya'nın Tayvan, Kore ve Mançurya'yı kontrol etme arzusu, 1894-1895 yıllarında Çin ile Birinci Çin-Japon Savaşı'na ve 1904-1905 yıllarında Rusya ile Rus-Japon Savaşı'na yol açtı. Çin ile yapılan savaş Japonya'yı dünyanın ilk Doğulu ve modern emperyal gücü haline getirmiş, Rusya ile yapılan savaş ise Batılı bir gücün Doğulu bir devlet tarafından yenilebileceğini kanıtlamıştır. Bu iki savaşın ardından Japonya, 1910 yılında resmen Japon İmparatorluğu'nun bir parçası olarak ilhak edilen Güney Mançurya ve Kore'ye kadar uzanan bir etki alanıyla Uzak Doğu'da egemen güç haline geldi.
Emperyalizm > Japonya'nın yükselişi > Okinawa

Okinawa adası Ryukyu adalarının en büyüğüdür ve 14. yüzyılın sonlarından itibaren Çin'e haraç ödemiştir. Japonya 1609 yılında Ryukyu adalar zincirinin tamamının kontrolünü ele geçirmiş ve 1879 yılında resmen Japonya'ya dahil etmiştir.
Emperyalizm > Japonya'nın yükselişi > Çin ile savaş

Ana maddeler: Birinci Çin-Japon Savaşı ve Şimonoseki Antlaşması
Çin ile Japonya arasındaki sürtüşme, 1870'lerden itibaren Japonya'nın Ryukyu Adaları üzerindeki kontrolü, Kore'deki siyasi nüfuz rekabeti ve ticaret meselelerinden kaynaklandı. Daha küçük ama modern ve iyi eğitimli bir ordu ve donanma ile istikrarlı bir siyasi ve ekonomik sistem kuran Japonya, 1894'teki Birinci Çin-Japon Savaşı'nda Çin'i kolayca mağlup etti. Japon askerleri, Liadong Yarımadası'ndaki Port Arthur'u ele geçirdikten sonra Çinlileri katletti. Nisan 1985'teki sert Şimonoseki Antlaşması'nda Çin, Kore'nin bağımsızlığını tanıdı ve Tayvan'ı, Penghu Adaları'nı ve Liadong Yarımadası'nı Japonya'ya bıraktı. Çin ayrıca Japonya'ya 200 milyon gümüş tael savaş tazminatı ödemek, beş yeni limanı uluslararası ticarete açmak ve yabancı kuruluşların (genellikle Japonya ve diğer Batılı güçler) bu şehirlerde fabrikalar kurup işletmekle yükümlü kılındı. Ancak Rusya, Fransa ve Almanya antlaşmanın kendilerini dezavantajlı duruma düşürdüğünü gördüler ve Üçlü Müdahale ile Japonya'yı daha büyük bir tazminat karşılığında Liadong Yarımadası'nı geri vermeye zorladılar. Çin için tek olumlu sonuç, bu fabrikaların kentsel Çin'in sanayileşmesine öncülük ederek yerel bir girişimci ve yetenekli mekanikçi sınıfının ortaya çıkmasını sağlamak oldu.
Emperyalizm > Japonya'nın yükselişi > Tayvan

Ana maddeler: Tayvan tarihi ve Japon yönetiminde Tayvan
Japonya ve Çin ile ticaret yapmak için bir Asya üssüne ihtiyaç duyan Hollandalı tüccarlar 1623'te Tayvan'a (Formosa) geldiklerinde adada yerli bir nüfus vardı. Hollanda Doğu Hindistan Şirketi (VOC) Zeelandia Kalesi'ni inşa etti, kısa süre sonra yerlileri yönetmeye başladılar. Çin 1660'larda kontrolü ele geçirdi ve yerleşimciler gönderdi. 1890'lara gelindiğinde 2,3 milyon Han Çinlisi ve 200.000 yerli kabile üyesi vardı. 1894-1895 yıllarında Birinci Çin-Japon Savaşı'nda kazandığı zaferin ardından barış anlaşmasıyla ada Japonya'ya bırakıldı, bu Japonya'nın ilk kolonisi oldu.
Japonya, Tayvan'ın işgalinden, gerçekte elde ettiği sınırlı faydadan çok daha fazla fayda bekliyordu. Japonya, ana adalarının yalnızca sınırlı bir kaynak tabanını destekleyebileceğini farkındaydı ve verimli tarım arazileriyle Tayvan'ın bu açığı kapatacağını umuyordu. 1905 yılında gelindiğinde Tayvan pirinç ve şeker üretiyor ve küçük bir fazlalıkla kendini amorti ediyordu. Belki de daha önemlisi, Japonya modern bir koloni işleten ilk Avrupalı olmayan ülke olarak Asya çapında prestij kazandı. Almanya merkezli bürokratik standartlarını gerçek koşullara nasıl uyarlayacağını ve sık sık çıkan ayaklanmalarla nasıl başa çıkacağını öğrendi. Nihai amaç, Japon dilini ve kültürünü geliştirmekti ancak yöneticiler öncelikle halkın Çin kültürüne uyum sağlamaları gerektiğini fark ettiler. Japonya'nın uygarlaştırıcı bir misyonu vardı ve köylülerin üretken ve vatansever el işçileri olabilmeleri için okullar açtı. Tıbbi tesisler modernize edildi ve ölüm oranları düştü. Düzeni sağlamak için Japonya sivil halkı yakından izleyen bir polis devleti kurdu. Diğer sömürgelerinin aksine Formosa'nın eninde sonunda Japonya'ya katılması planlanıyordu ve Tayvan'ın Akranlar Meclisi'nde sandalyeleri bile vardı. Japonya 1945'te müttefiklere teslim olduğunda imparatorluğu elinden alındı ve Tayvan 50 yılı aşkın Japon yönetiminden sonra Çin'e iade edildi.
Emperyalizm > Japonya'nın Ruslara karşı galibiyeti, 1904-1905

Ana madde: Rus-Japon Savaşı
Çin'e karşı kazandığı kesin zaferin getirileri, Şimonoseki Antlaşması'nı revize eden Batılı güçler (Rusya dahil) tarafından kısmen tersine çevrilince Japonya kendini aşağılanmış hissetti. 1899-1901 Boxer İsyanı'nda Japonya ve Rusya, Çinlilere karşı birlikte savaşan müttefikler olarak görüldü ve Ruslar savaş alanında başrolü oynadı. 19890'arda Japonya, Kore ve Mançurya'da bir nüfuz alanı yaratma planlarına Rusya'nın engel çabalarına kızdı. Japonya, Kore'nin Japon nüfuzu alanı içinde olduğunun tanınması karşılığında Mançurya'daki Rus hakimiyetini tanımayı teklif etti. Rusya bunu reddetti ve 39. paralelin kuzeyindeki Kore'nin Rusya ile Japonya arasında tarafsız bir tampon bölge olmasını talep etti. Japon hükûmeti, Asya'ya doğru genişleme planlarına yönelik algılanan Rus tehdidini durdurmak için savaş kararı aldı. Japon İmparatorluk Donanması, Çin'in Port Arthur kentindeki Rus Doğu Filosu'na sürpriz saldırılar düzenleyerek savaşı başlattı. Rusya çok sayıda yenilgiye uğradı ama Çar II. Nikolay, Rusya'nın belirleyici deniz savaşlarını kazanacağı beklentisiyle savaşmaya devam etti. Bunun hayal olduğu ortaya çıkınca da "aşağılayıcı bir barışı" önleyerek Rusya'nın saygınlığını korumak için mücadele etti. Japon ordusunun tam zaferi dünyadaki tüm gözlemcileri şaşırttı. Sonuçları Doğu Asya'daki güç dengesini değiştirdi ve Japonya'nın dünya sahnesine yeni çıkışının yeniden değerlendirilmesine yol açtı. Bu, modern çağda bir Asya gücünün kazandığı ilk büyük askeri zaferdi.
Emperyalizm > Japonya'nın Ruslara karşı galibiyeti, 1904-1905 > Kore

Ana maddeler: Kore İmparatorluğu ve Japon Koresi
1905 yılında Japonya İmparatorluğu ve Kore İmparatorluğu, Kore'yi bir protektora olarak Japon etki alanına sokan 1905 Japonya-Kore Antlaşması'nı imzaladı. Antlaşma, Japonların Rus-Japon Savaşı'ndaki zaferinin ve Japonya'nın Kore Yarımadası üzerindeki hakimiyetini artırmak istemesinin bir sonucuydu. İki yıl sonra, 1907 Antlaşması'nın imzalanmasına yol açmıştır. 1907 Antlaşması, Kore'nin bir Japon yerleşik generalinin rehberliğinde hareket etmesini ve Kore'nin iç işlerinin Japon kontrolü altında olmasını sağlamıştır. Kore İmparatoru Gojong, Lahey Konferansı'nda Japon eylemlerini protesto ettiği için oğlu Sunjong lehine tahttan çekilmek zorunda kaldı. Nihayet 1910'da İlhak Antlaşması ile Kore resmen Japonya'ya bağlandı.
Emperyalizm > Çin'i bölmek

Daha fazla bilgi: Açık Kapı Politikası
İngiltere, Fransa ve Japonya'ya karşı savaş yenilgilerinden sonra Çin göstermelik birleşik bir ülke olarak kaldı. Uygulamada, Avrupalı güçler ve Japonya 19. yüzyılın ortalarından 1920'lere kadar belirli liman şehirlerinin ve çevresindeki alanların etkin kontrolünü ele geçirdi. Teknik olarak, bir dizi eşitsiz antlaşmayla dayatılan "dış dokunulmazlık" uyguladılar.
1899-1900 yıllarında Amerika Birleşik Devletleri, Çin limanlarının tek bir ulusa ayrılması yerine tüm ulusların bu limanlara erişebilmesini öngören Açık Kapı Politikası'nı uluslararası alanda kabul ettirdi.
Emperyalizm > İngiliz politikaları > Serbest ticaret emperyalizmi

İngiltere, yeni topraklarının kontrolünü ele geçirmesinin yanında, özellikle Latin Amerika ve Asya'da çok sayıda bağımsız ülkede ekonomik ve mali konularda muazzam bir güç geliştirdi. Borç para verdi, demiryolları inşa etti ve ticaretle uğraştı. 1851'deki Büyük Londra Sergisi, İngiltere'nin mühendislik, iletişim ve sanayi alanlarındaki hakimiyetini açıkça ortaya koymuştu, bu hakimiyet 1890'larda ABD ve Almanya'nın yükselişine kadar sürmüştür.
Emperyalizm > İngiliz politikaları > Muhteşem Yalnızlık

Ana madde: Muhteşem yalnızlık
Tarihçiler, Lord Salisbury'nin 1885-1902 yılları arasında dışişleri bakanı ve başbakan olarak dış ilişkilerde güçlü ve etkili bir lider olduğu konusunda hemfikirdir. Meseleleri mükkemel bir şekilde kavramış ve bunu kanıtlamıştır:
İngiltere'nin tarihi çıkarlarını çok iyi anlayan, sabırlı ve pragmatik bir uygulayıcı olarak... Afrika'nın bölünmesine.... Almanya ve Amerika Birleşik Devletleri'nin emperyal güçler olarak ortaya çıkmasına ve İngiliz dikkatinin Çanakkale'den Süveyş'e aktarılmasına büyük güçler arasında ciddi bir çatışmaya yol açmadan nezaret etti.
1886-1902 yılları arasında Salisbury yönetimindeki İngiltere, resmi bir müttefiki olmaksızın muhteşem yalnızlık politikasını sürdürdü. Lord Salisbury, 1890'lardai "üçüncü ve son hükümeti 'muhteşem yalnızlık' politikasını giderek da az muhteşem buldukça" özellikle de Fransa kendi izolasyonunu kırıp Rusya ile ittifak kurunca bu terimden rahatsızlık duymaya başladı.
Emperyalizm > İngiliz politikaları > Almanya politikaları

Britanya ve Almanya ilişkileri iyileştirmeye çalıştılar ancak Britanya'nın, Almanya Kayzeri II. Wilhelm'e pervasızlığı nedeniyle duyduğu güvensizlik derindi. Kayzer gerçekten de Boer'leri desteklemek için Afrika'ya siyasetine karıştı ve bu da iki ülke arasındaki ilişkileri bozdu.
Asıl başarı, 1890'da yapılan dostluk anlaşmasıydı. Almanya, Afrika'daki küçük Zanzibar kolonisinden vazgeçti ve Almanya'nın limanlarının güvenliği için gerekli olan Hamburg açıklarındaki Helgoland adalarını satın aldı. Bunun dışında dostluk girişimleri sonuçsuz kaldı ve 1880'lerden 1910'lara kadar süren büyük bir İngiliz-Alman deniz silahlanma yarışı, gerilimi daha da kötüleştirdi.
Emperyalizm > İngiliz politikaları > Liberal Parti'nin emperyalizm konusunda bölünmesi

Liberal Parti'nin 1880 sonrası politikası, Disraeli'nin emperyalizmine defalarca saldıran William Gladstone tarafından şekillendirildi. Muhafazakarlar, emperyalizmleriyle gurur duyuyorlardı ve bu durum seçmenler arasında oldukça popülerdi. Bir nesil sonra, Liberallerin azınlık bir fraksiyonu aktif olarak "Liberal Emperyalistler" haline geldi. İkinci Boer Savaşı (1899-1902) İngiltere ve iki bağımsız Boer cumhuriyeti olan Özgür Orange Devleti ve Transvaal Cumhuriyeti'ne karşı yapıldı. Boer sivilleri için ciddi zorlukların yaşandığı uzun süren zorlu bir savaşın ardından Boerler kaybetti ve Britanya İmparatorluğu'na dahil oldu. Savaş, liberalleri sert bir şekilde böldü ve çoğunluk fraksiyonu savaşı kınadı. Joseph Chamberlain ve yandaşları Liberal Parti'den ayrıldı ve emperyalizmi desteklemek için muhafazakarlarla ittifak kurdu.
Doğu Sorunu

Ana maddeler: Doğu Sorunu, 93 Harbi ve Berlin Kongresi
1870'ten 1914'e kadar Doğu Sorunu, Osmanlı İmparatorluğu'nun parçalanma tehlikesiyle karşı karşıya kalmasıydı. Dikkatler, özellikle Sırbistan tarafından desteklenen Balkanlar'daki Hristiyan etnik gruplar arasında yükselen milliyetçiliğe odaklanmıştı. Bu durumun, Avusturya-Macaristan ile Rusya ve Rusya ile Büyük Britanya arasında büyük çatışmalara yol açma riski yüksekti. Rusya özellikle Karadeniz'i Akdeniz'e bağlayan Boğazları ve İstanbul'un kontrolünü istiyordu. İngiliz politikası uzun süredir Rus yayılmasına karşı Osmanlı İmparatorluğu'nu desteklemek yönündeydi ancak 1876'da William Gladstone, Osmanlı'nın Bulgaristan'daki Hristiyanlara yönelik mezalimini vurgulayarak çatışmaya yeni bir boyut kazandırdı. Bu çatışmaların sayı sıra Osmanlı'nın Ermenilere ve Rusya'nın Yahudilere yönelik saldırıları Avrupa'da kamuoyunun dikkatini çekti ve sessiz uzlaşma şansını azalttı.
Doğu Sorunu > Uzun vadeli hedefler

Ülkelerin her biri, genellikle müttefikleri ve dostlarıyla işbirliği içinde, kendi uzun vadeli çıkarlarına yakın ilgi göstermiştir.
Doğu Sorunu > Uzun vadeli hedefler > Osmanlı İmparatorluğu (Türkiye)

Ana maddeler: Osmanlı İmparatorluğu gerileme dönemi ve Osmanlı İmparatorluğu'nun dış ilişkileri
Osmanlı İmparatorluğu, Hristiyan nüfus arasındaki milliyetçi hareketler ve modern teknoloji açısından geri kalmışlığı nedeniyle zor durumdaydı. 1900'den sonra büyük Arap nüfusu da milliyetçileşecekti. Parçalanma tehdidi gerçekti. Örneğin Mısır, göstermelik olarak hala Osmanlı İmparatorluğu'nun bir parçası olsa da bir asırdır bağımsızdı. Türk milliyetçileri ortaya çıkıyordu ve Jön Türk hareketi gerçekten de İmparatorluğu ele geçirdi. Yunanistan, Sırbistan, Karadağ, Bulgaristan, Romanya, Bosna ve Arnavutluk da dahil olmak üzere bir başka toprak parçasının parçalandığı ve yarı bağımsız hale geldiği savaşlar genellikle yenilgiyle sonuçlandı.
Doğu Sorunu > Uzun vadeli hedefler > Avusturya-Macaristan İmparatorluğu

Merkezi Viyana'da bulunan Avusturya-Macaristan İmparatorluğu büyük ölçüde kırsal, yoksul ve çok kültürlü bir devletti. İmparatorluk, ulusa değil ama tahta sadakat talep eden Habsburg hanedanı tarafından ve Habsburg ailesi için yönetiliyordu. Milliyetçi hareketler hızla büyüyordu. En güçlüleri, Habsburg monarşisi içinde ve 1867 Avusturya-Macaristan Uzlaşması ile ayrı statülerini koruyan Macarlardı. Diğer azınlıklar, bazıları -özellikle Yahudiler- İmparatorluk tarafından korunduğunu hissetse de oldukça hayal kırıklığına uğramıştı. Ancak özellikle Sudetenland'daki (Bohemya'nın bir parçası) Alman milliyetçileri, yeni Alman İmparatorluğu'ndaki Berlin'e yönelmişlerdi. Viyana civarında Almanca konuşan küçük bir Avusturyalı unsur vardı ancak Avusturya milliyetçiliği duygusunu pek göstermiyordu. Yani bağımsız bir devlet talep etmiyor aksine İmparatorluktaki yüksek askeri ve diplomatik makamların çoğunu elinde tutarak gelişiyordu. Rusya, İmparatorluk içindeki (özellikle Bosna Hersek'teki) ve yakınlarındaki Sırbistan'daki Slav ve milliyetçi grupların yanı sıra ana düşmandı. Avusturya, Almanya ve İtalya'nın savunma amaçlı bir askeri ittifakı (Üçlü İttifak) olmasına rağmen İtalya bu durumdan memnun değildi ve Viyana tarafından kontrol edilen toprakların bir kısmını istiyordu.
Gyula Andrássy, Macaristan başbakanı olarak görev yaptıktan sonra Avusturya-Macaristan Dışişleri Bakanı oldu (1871-1879). Andrássy muhafazakardı; dış politikaları, tercihen İngiliz ve Alman desteğiyle ve Türkiye'yi yabancılaştırmadan İmparatorluğu Güneydoğu Avrupa'ya doğru genişletmeye yönelikti. Slav ve Ortodoks bölgelerine yönelik yayılmacı politikaları nedeniyle Rusya'yı başlıca düşman olarak görüyordu. Slav milliyetçi hareketlerini, çok etnikli imparatorluğu için bir tehdit olarak görüyordu. 20. yüzyılın başlarında gerilim tırmanırken Avusturya'nın dış poitikası 1906-1912 yılları arasında güçlü dışişleri bakanı Kont Aehrenthal tarafından belirlendi. Aehrenthal, Slav azınlıkların asla bir araya gelemeyeceğine ve Balkan Birliği'nin Avusturya'ya hiçbir zarar veremeyeceğine tamamen inanmıştı.1912 yılında Osmanlı'nın Avusturya, Türkiye ve Romanya'yı içeren bir ittifak önerisini reddetti. Onun politikaları Bulgarları yabancılaştırdı ve onlar da bunun yerine Rusya ve Sırbistan'a yöneldiler. Avusturya'nın güneye doğru daha fazla genişleme niyeti olmamasına rağmen Aehrenthal, Balkan devletlerini felç edeceğini umarak bu yöndeki spekülasyonları teşvik etti. Bunun yerine, Avusturya'yı durduracak bir savunma bloğu oluşturmak için onları hummalı bir faaliyete teşvik etti. En üst düzeyde yapılan bir dizi ciddi yanlış hesaplama, Avusturya'nın düşmanlarını önemli ölçüde güçlendirdi.
Doğu Sorunu > Uzun vadeli hedefler > Rus İmparatorluğu

Rusya giderek güçleniyordu ve Akdeniz'in sıcak sularına erişmek istiyordu. Bunun için Karadeniz ile Akdeniz'i birbirine bağlayan Boğazların kontrolüne ve mümkünse Osmanlı İmparatorluğu'nun başkenti İstanbul'un kontrolüne ihtiyacı vardı. Balkanlar'da Slav ve Ortodoks Hristiyanları koruma fırsatı vardı. Bu da onu Avusturya-Macaristan İmparatorluğu ile keskin bir karşıtlık içerisine soktu.