stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Bellagio, Lombardiya

Bellagio (Kasım 2017)
Bellagio, İtalya'nın Lombardiya bölgesine bağlı, Como Gölü kıyısında yer alan bir kasabadır.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 4140569-9  LCCN: n80060552  MusicBrainz: e5230590-61e3-4e41-8abe-a82123cdb303  NKC: ge391982  NLI: 987007548050605171  VIAF: 133688031   WorldCat (LCCN): n80-060552
Feldherrnhalle

Feldherrnhalle
Feldherrnhalle (bazen de Feldherrenhalle yazılır, "Feld Mareşallerin Konağı"), Almanya'nın Münih kentindeki bir anıtsal sundurma. Hofgarten Palais Preysing ve doğu yanındaki Münih Ludwigstrasse'nin en güney ucunda, 1841 ve 1844 yılları arasında inşa edilmiştir. Feldherrnhalle Bavyera Ordusu'nun bir onur sembolü idi. Feldherrnhalle, Askeri liderler Johann Tilly ve Karl Philipp von Wrede'nin heykellerini içerir. Merkez heykel grubu Fransa-Prusya Savaşı'ndan sonra 1882 yılında eklendi.
9 Kasım 1923'te Cuma sabahı, Feldherrnhalle Bavyera Eyalet Polisi ve yasa dışı organize yürüyüşü yapan Adolf Hitler'in takipçilerinin arasındaki çatışmaya sahne oldu. Polis onlara durdurmaları emretmesine rağmen yürüyüş sürdürüldü; Eyalet Polisi ateş açmakla tehdit etti ve Dört polis ve on altı yürüyüşçü öldürüldü ve Hermann Göring de dahil olmak çok sayıda kişi yaralandı. Sonuç olarak, Hitler tutuklandı ve hapis cezasına çarptırıldı. Bu genellikle Birahane darbesi olarak adlandırılan, Bavyera Eyaletini devralıp iktidara geçmek isteyen Nazilerin yapılan çabalardan biriydi.
25 Nisan 1995 tarihinde Reinhold Elstner adlı II. Dünya Savaşı gazisi "Alman halkına ve Alman askerlerine süregelen resmi iftira ve şeytanlaştırılmasını"  protesto etmek için Feldhernhalle önünde üzerine benzin döküp yakarak intihar etmiş, ertesi gün hastanede ölmüştür.
Feldherrnhalle'deki bir kabartma resimde Nazi Partisi'nin Kan Nişanı madalyası görünmektedir.
Hitler Münih'teki Feldherrnhalle'de 11 Kasım 1939
IV. Willem (Oranj prensi)

| IV>  Willem |
| --- | --- |

Oranj prensi
Hüküm süresi: 1 Eylül 1711 - 22 Ekim 1751
Önce gelen: John William Friso
Sonra gelen: V. Willem

Doğum: 1 Eylül 1711 Leeuwarden, Hollanda Cumhuriyeti
Ölüm: 22 Ekim 1751 (40 yaşında) Huis ten Bosch, Lahey, Holland Cumhuriyeti
Defin: 4 Şubat 1752 Nieuwe Kerk, Delft
Eş(ler)i: Anne, Kraliyet prensesi
Çocuk(lar)ı: Carolina, Nassau-Weilburg prensesi Anna V. Willem
Hanedan: Oranj-Nassau
Babası: John William Friso
Annesi: Hesse-Kasselli Marie Louise
İmza: 
IV. Willem (Willem Karel Hendrik Friso; 1 Eylül 1711 – 22 Ekim 1751), doğumundan ölümüne kadar Oranj prensiydi. Saltanatı sırasında Avusturya Veraset Savaşı çıkmıştır.
Erken hayatı

Willem, Hollanda'nın Leeuwarden kentinde, Oranj Prensi John William Friso ve eşi Hesse-Kassel'li Marie Louise'in oğlu olarak doğdu. Babasının ölümünden altı hafta sonra doğmuştur.
Willem babasının yerine Frizya Stadtholder'ı oldu. 1722 yılında Gelder Stadtholder'ı seçildi. Hollanda Cumhuriyeti'nin diğer dört eyaleti (Hollanda, Zelanda, Utrecht ve Overijssel), 1702'de stadtholder III. William'ın ölümünden sonra yeni bir stadtholder seçmeme kararı aldılar ve İkinci Stadtholder'sız Dönem'e girildi. 1747 yılında bu dört eyalet de Willem'i stadtholder olarak kabul etti.
Evlilik ve çocukları

25 Mart 1734'te St James Sarayı'nda, Büyük Britanya Kralı II. George ve Ansbach'lı Caroline'in en büyük kızı Prenses Anne ile evlendi. Willem ve Anne'in üç çocuğu vardı:
Orange-Nassau Prensesi Carolina (28 Şubat 1743 – 6 Mayıs 1787): Nassau-Weilburg prensi Karl Christian ile evlendi
Anna (15 Kasım 1746 – 29 Aralık 1746): bebekken öldü.
V. Willem (8 Mart 1748 – 9 Nisan 1806): 22 Ekim 1751'den ölümüne kadar Oranj prensi.
Mirası

Virginia eyaletinin Orange ilçesi ve Güney Karolina eyaletinin Orangeburg şehri onun adını taşımaktadır.
Basilinopolis

| --- | --- |
Grekçe: Βασιλινούπολις
BasilinopolisTürkiye haritasındaki konumu.
Diğer adı: Basilinoupolis
Konum: Yalakdere, Karamürsel, Kocaeli,  Türkiye
Bölge: Bitinya
Koordinatlar: 40°36′24″N 29°33′50″E﻿ / ﻿40.60674°K 29.56402°D﻿ / 40.60674; 29.56402
Tür: Yerleşim yeri
Basilinopolis veya Basilinoupolis (Grekçe: Βασιλινούπολις), Bitinya'da (sivil Pontus piskoposluğu ) bulunan bir yerleşimdir. . Roma İmparatoru Julianus Apostate döneminde ya da muhtemelen hemen öncesinde, Julianus'un annesi Basilina'nın adıyla şehir statüsüne kavuştu.
Kesin yeri bilinmemektedir. William Mitchell Ramsay, burayı Nikaia (İznik) Gölü’nün batı kıyısında, Kios (günümüzde Gemlik) ile Nikaia (İznik) arasında, Pazarköy yakınlarında konumlandırmıştır. Modern araştırmacılar ise yerini Kocaeli ili Yalakdere civarında olduğunu düşünmektedir.
Piskoposluk

Konstantinopolis Patrikhanesi'nin denetimi altındaki Nikomedia Metropolitliği'nin sufragan piskoposuydu.
451 yılında gerçekleşen Kalkedon Konsili'nde (Council of Chalcedon), Nikomedia ve İznik metropolitleri, Basilinopolis piskoposluğu üzerindeki yetki konusunda sert bir anlaşmazlık içerisindeydi. Konsil, bu piskoposluğun Nikomedia'ya bağlı bir sufragan olarak atanmasına karar verdi. 1170 yılında, Bizans İmparatoru Manuel Komnenos döneminde de hâlâ aynı statüde olduğu kaydedilmiştir. Ancak, 15. yüzyıldan sonra Konstantinopolis Ekümenik Patrikhanesi'nin Notitia episcopatuum (Piskoposlukların Listesi) kayıtlarında bu piskoposluk yer almamaktadır; muhtemelen bu durum, şehrin Osmanlı fethi sırasında yok olduğunu göstermektedir.
Tarihsel olarak belgelenen piskoposlar şunlardır:
Bilinen ilk piskopos olan Aleksandr, yaklaşık 400 yılında İoannis Hrisostomos tarafından takdis edildi.
Gerontius (451), 448'de başrahip Eutyches'i ve 451'de Kalkedon konseyini kınayan Konstantinopolis sinoduna katıldı
Cyriacus (518), 518'deki Konstantinopolis sinodundan sonra mektubu imzaladı.
Sisinnius (680), 680'de Üçüncü Konstantinopolis Konseyi'ne ve 692'de Trullo'daki konseye
Georgius (787) 787'de İznik Konseyi'ndeydi.
Anthimus (878), 879-880 yıllarında Konstantinopolis Patriği Photius'un itibarının iade edildiği Konstantinopolis Konseyi'ne katıldı.
Arkeolojik buluntular, 11. yüzyıl piskoposluk mühründen bilinen piskopos Michael'dan bahsediyor.
Katolik unvan piskoposluğu

Piskoposluk, en geç 17. yüzyılda Latin unvan piskoposluğu olarak, Basilinopolis (Latince; sıfatı Basilinopolitanus) veya Basilinopoli (Kürat İtalyanca) adıyla, nominal olarak yeniden kurulmuştur.
1973'ten beri boştur ve hepsi piskoposluk rütbesinde olan şu görevlilere sahiptir:
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
Basilinopolis'in itibari piskoposları
| No | Ad | Yer | Başlangıç | Bitiş |
| 1 | Gregory Luo Wenzao OP (Gregor Lou Wen-tsao) (羅文藻) | Nanking Papaz Apostolik (Çin) | 4 Ocak 1674 | 10 Nisan 1690 |
| 2 | Edmund Bélot MEP | Apostolik (Yardımcı-) Papaz, West-Tonking (Vietnam) | 20 Ekim 1696 | 2 Ocak 1717 |
| 3 | Carl Friedrich von Wendt | Yardımcı Piskopos Hildesheim (Almanya) | 25 Haziran 1784 | 21 Ocak 1825 |
| 4 | John Joseph Hughes | New York Başpiskoposluğu Koadjutor (yardımcı) Piskoposu (USA) | 20 Ağustos 1837 | 20 Aralık 1842 |
| 5 | François Baudichon | Marquesas Apostolik Vekili (Fransız Polinezyası) | 14 Ağustos 1844 | 11 Haziran 1882 |
| 6 | François-Eugène Lions MEP | Kuiceu Papaz Apostoliği (Çin) | 22 Aralık 1871 | 24 Nisan 1893 |
| 7 | Karl Ernst Schrod | Trier Yardımcı Piskopos (Almanya) | 17 Nisan 1894 | 10 Nisan 1914 |
| 8 | Pedro Pablo Drinot y Piérola SSCC | Huánuco Fahri Piskoposu (Peru) | 21 Ekim 1920 | 11 Eylül 1935 |
| 9 | Alexandre Poncet SM | Wallis ve Futuna Papaz Apostolik (Wallis ve Futuna) | 11 Kasım 1935 | 18 Eylül 1973 |
Notlar ve kaynakça

↑  acikgazete (5 Eylül 2021). "BU GÖL İZNİK GÖLÜDÜR: KAYIP ŞEHİR BASİLİNAPOLİS (Basilinopolis)". AÇIK GAZETE (İngilizce). 19 Eylül 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Ocak 2025.
↑  Richard Talbert, (Ed.) (2000). Barrington Atlas of the Greek and Roman World. Princeton University Press. s. 52 ve dizin notları eşlik ediyor.
↑  Lund Üniversitesi. Digital Atlas of the Roman Empire.
↑  Annuario Pontificio 2013 (Libreria Editrice Vaticana 2013 978-88-209-9070-1), p. 847
Üçzeytin

| Üçzeytin Τρεις Ελιές  (Yunanca) Tris Elyez  (Türkçe) |
| --- | --- |
Köy
Üçzeytin'den bir görünüm
 Tris Elyez'in Limasol kazası içerisindeki konumu
Üçzeytin
Koordinatlar: 34°55′55″K 32°47′36″D﻿ / ﻿34.93194°K 32.79333°D﻿ / 34.93194; 32.79333
Ülke:  Kıbrıs Cumhuriyeti
Kaza: Limasol
Rakım: 845 m
Nüfus (2011)
 • Toplam: 25
Zaman dilimi: UTC+02.00 (DAS)
 • Yaz (YSU): UTC+03.00 (DAYS)
Posta Kodu: 4846
Coğrafi Kodu: 5344
Üçzeytin veya Tris Elyez (Yunanca: Τρεις Ελιές), Kıbrıs'ın Limasol Kazası'nda bulunan bir köydür. Trodos Dağlarında, Maratasa Vadisi'nde bulunan köy Prodromo'dan 9 km güneybatıda ve Limasol'dan 50 km kuzeybatıdadır. 2011 sayımına göre nüfusu 25'tir.
Köyün hem özgün Rumca ismi, hem de sonradan verilen Türkçe ismi anlam olarak birbirini tutmaktadır. Ancak Üçzeytin ismi Osmanlı veya İngiliz kayıtlarında Türkçe bir isimle geçmemektedir. Bu isim 1958'de verilmiş olup bu durum köyü Türklerin yaşamadığı halde Türkçe isim verilen az sayıdaki köylerden biri yapmaktadır. Nüfus olarak köy daimi olarak bir Rum köyüydü.
Trodos ve Prodromo köylerine yakın olmasına rağmen ulaşım zorlukları sebebiyle bu köylerin turizminden faydalanamamaktadır.
Nerge

Nerge, geleneksel Moğol avı.
Bir nerge'de bütün ordu, kış başlamadan önce kurutulmuş et elde etmek amacıyla geniş bir bölgedeki bütün hayvanları toplardı.
Nerge faaliyeti yiyecek depolamak yanında ordunun düzenli bir eğitimi haline Cengiz Han zamanında olmuştur. Böylece diğer Göçebe topluluklardan farklı olarak Moğol ordusu düzenli bir eğitim alabiliyorlardı. nerge'de avcıların oluşturduğu koca bir halka daha önceden belirlenmiş bir ormanın etrafında oluşturulur, aynı anda ilerleyerek git gide ormanın merkezine yakınlaşır ve sonunda tüm hayvanları belli bir alana kıstırırdı. Moğolların fiili hukuku olan Yassa, kişilere saygı göstermez ve Fars tarihçi Mirkhvand'a göre hayvanların kaçmasına izin verenlere kişilere saygı göstermeksizin bedensel ceza verilmesini emretmekteydi. Halka daraldıkça hayvanların avcılar üzerinde yaratabilecekleri baskı, kaçacak yerleri azaldığından, şiddetlenirdi. Ordunun komutanı ki bunlar genelde devletin yöneticisi olurdu, emir verene dek hiçbir hayvan öldürülmez, sadece ilerlemeye devam edilirdi. Toplanan hayvanlar önce hana, sonra şehzadelere verildikten sonra en sonunda bütün ordu tarafından acımasızca katledilirdi. Bu, Moğolların yerleşik insan yerleşimlerine yönelik acımasız saldırılarının bir modelidir.
Venedikli kaşif Marco Polo, Kubilay Han'ın hükümdarlığı sırasında Shangdu'ya seyahat etti ve ilk olarak 1298 civarında dolaşıma giren kitabında bir nerge hakkında daha fazla ayrıntı vermiştir. Polo, han yıllık avına çıktığında, tüm operasyonun, kardeşler olan ve tazıları ve mastiffleri kontrol eden chivichi adı verilen iki görevli tarafından denetlendiğini söyler. Her görevlinin emrinde 10.000 adam vardır ve bunlar, hangi chivichi'ye itaat etmeleri gerektiğine bağlı olarak mavi veya kırmızı üniforma giyerlerdi. Polo şöyle devam eder:
Onlara av alanına kadar eşlik eden farklı cins köpekler en az beş bindir. Kardeşlerden biri, bölüğüyle birlikte imparatorun sağına, diğeri de bölüğüyle soluna geçer ve her biri düzenli bir düzen içinde ilerler, ta ki bir günlük yürüyüş mesafesinde bir arazi parçası kuşatana kadar. Bu sayede hiçbir hayvan onlardan kaçamaz. İmparator çemberin içindeyken, spor yaparken ve geyikleri, ayıları ve diğer hayvanları her yöne doğru kovalarken avcıların çabalarını ve köpeklerin zekasını izlemek güzel bir manzaradır.
Hepatoskopi

Etrüsklerden kalma bronz modelin çizimi
Hepatoskopi, (Antik Yunanca ἡπατοσκοπία (hēpatoskōpia), hēpar = "karaciğer" ve skop- = "incelemek" kelimelerinden gelir) Babillilerin, kehanet için kullandıkları bir yöntem. Genellikle kuzu ve keçi ciğeri olmak üzere hayvan karaciğerlerinin incelenmesine dayanır.
Günümüzde bir çeşit fal gibi tanımlanan hepatoskopi, Mezopotamya'da bir tıbbi yöntem olarak kullanılıyordu. Kanın, yani dolayısıyla hayatın toplandığı yer olarak görünen karaciğerin parçalarının incelenmesine ve kişinin sağlığına ilişkin işaretlerin aranmasına dayanıyordu.
Piacenza Karaciğeri - diyagram ve Etrüsk yazıtlarıyla
1877 yılında  bir çiftçi tarafından tesadüfen Etrüsk bronz koyun karaciğerinin  modeli Piacenza'da bulunmuş ve günümüze kadar korunmuştur. Modelde tanrıların isimleri yüzeye kazınmış ve farklı bölümlere ayrılmıştır.
Hayvan organlarının incelenmesi ve tıp alanında kullanılması Romalılar dönemine kadar devam etmiştir. Kilden yapılmış, üzerinde yazılar bulunan modeller günümüze kadar ulaşmıştır. Bu yöntemin hayvan anatomisine ilişkin temelleri de attığı düşünülmektedir.
Ebu Süfyan

| Sahabe Ebu Süfyan bin Harb Arapça: أبو سفيان بن حرب |
| --- | --- |

Doğum: Sahr bin Harb 568 Mekke
Ölüm: 650 (82 yaşında) Medine
Milliyet: Arap
Din: İslam
Evlilik: Hind bint Utbe Safiye bint Ebî el-ʿAs
Çocuk(lar): Muaviye bin Ebu Süfyan Hanzala Yezid Amr Utbe Anbasa Muhammed Remle (kızı) Cüveyriye (kızı)
Ebeveyn(ler): Harb bin Ümeyye (baba) Safiyye bint Hazn (anne)

Sahr bin Harb bilinen adıyla Ebu Süfyan (568 - 650; Arapça: أبو سفيان بن حرب), Mekke'nin fethi sırasında Müslüman olmuş ve 624-630 yılları arasında Mekke lideri. Tam adı "Ebu Süfyan Sahr bin Harb bin Ümeyye"dir.
568 yılında Mekke'de doğdu. Babası Kureyş'in ileri gelenlerinden Harb bin Ümeyye, annesi de Safiyye bint Hazn'dı. Asıl adı Sahr'dır. İslamiyet'e ve Muhammed'e açıkça cephe aldı, Uhud Savaşı'nda ve Hendek Savaşı'nda Müslümanlara karşı savaşanların komutanı ve Ebu Leheb'in sağ kolu olarak birçok Müslümanı katletti.
Müslümanların Mekke'nin fethi öncesinde Cuhfe'de karargâh kurmalarından sonra, çocukluk arkadaşı olan Abbas'ın tavsiyesiyle Peygamberin huzuruna çıktı. Peygamber'in İslâm'a davetini kabul ederek Müslüman oldu. Bunun üzerine Muhammed de Mekke'nin ele geçirildiği gün Ebu Süfyan'ın evine sığınanlara dokunulmayacağını ilan etti. Bazı Sünni kaynakları samimi bir Müslüman olduğunu bildirmelerine rağmen, özellikle Şiî yazarlar aksini iddia etmişlerdir.
Ebu Süfyan, Müslüman olduktan sonra Suriye seferine ve Yermuk Savaşı'na katıldı. Bu savaşta bir gözünü kaybetti. 652 yılında Medine'de öldü.
Oğlu Muaviye dördüncü halife Ali'ye isyan edip kendisini halife ilan ederek 661 yılında babadan-oğula geçen saltanata dayanan Emevi Devleti'ni kurdu.
Şairliği

Bazı klasik kaynaklarda Ebu Süfyan'ın nazmettiği nakâ'id şiirleri rivayet edilmiştir. Yaşadığı dönemin etkin hiciv şairlerinden birisi olduğunu söylemek mümkündür.
Konuyla ilgili yayınlar

Esat Ayyıldız, Klasik Arap Şiirinde Emevî Dönemine Kadar Hiciv. Ankara: Gece Kitaplığı, 2020. s.133.
Ferdinand Schörner

| Ferdinand Schörner |
| --- | --- |
Ferdinand Schörner (Akropolis, Atina, 1941)
Doğum: 12 Haziran 1892(1892-06-12) Münih, Bavyera
Ölüm: 2 Temmuz 1973 (81 yaşında) Münih, Bavyera
Bağlılığı:  Alman İmparatorluğu (1918'e kadar)  Weimar Cumhuriyeti (1933'e kadar)  Nazi Almanyası
Hizmet yılları: 1911-1945
Rütbesi: Generalfeldmarschall 
Komutası: 6. Dağ Tümeni 19. Dağ Kolordusu 40. Panzer Kolordusu Ordular Grubu A Güney Ukrayna Ordular Grubu Kuzey Ordular Grubu Kurland Ordular Grubu Merkez Ordular Grubu OKH
Çatışma/savaşları: I. Dünya Savaşı II. Dünya Savaşı
Ödülleri:             
İmza
 
Ferdinand Schörner (12 Haziran 1892; Münih, Bavyera - 2 Temmuz 1973; Münih, Bavyera), Almanya'nın subayı ve Nazi Almanyası'nın mareşal'i. "Hitler'in en acımasız Mareşal'i" ("der brutalste von Hitlers Feldmarschällen") olarak değerlendirilmektedir.
Ferdinand Schörner (ortada) Temmuz 1942 de Norveçte kamera poz veriyor.
Schörner, tarih literatüründe genellikle basit bir disiplinci olarak temsil edilir.
Amerikalı tarihçi Howard Davis Grier ve Alman tarihçi Karl-Heinz Frieser tarafından yapılan daha yakın tarihli bir araştırma, Schörner'i 1944 sonlarında Doğu Cephesinde 500.000 kişilik bir ordu grubunu yönetme konusunda "şaşırtıcı" bir organizasyon becerisine sahip yetenekli bir komutan olarak tasvir etmektedir. Astlarına olduğu kadar üstlerine de sert davrandı ve gerekli gördüğü durumlarda Sõrve Yarımadası'nın tahliyesi gibi Hitler'in emirlerine karşı kendi yetkisiyle operasyonlar gerçekleştirdi.
Schörner kendini adamış bir Naziydi ve acımasızlığıyla tanınıyordu. II. Dünya Savaşı'nın sonunda, Adolf Hitler'in en sevdiği komutandı. Savaşın ardından Sovyetler Birliği ve Batı Almanya'daki mahkemeler tarafından savaş suçlarından mahkûm edildi ve Sovyetler Birliği, Doğu Almanya ve Batı Almanya'da hapsedildi. 1973'teki ölümünde, yaşayan son Alman mareşaliydi. Ayrıca tarihçiler tarafından günümüz Alman ordusunun mareşal rütbesini tamamen ortadan kaldırmasının ana nedenlerinden biri olarak kabul edilmektedir.
Hayatı

I. Dünya Savaşı'nda 1917 sonbaharında Caporetto Taarruzu'nda yer aldı ve bir teğmen olarak Pour le Mérite madalyası aldı.
Schörner Nisan 1944 yılında Generaloberst rütbesine terfi etti. Joseph Goebbels gibi üst düzey Nazi liderlerinin gözdesi oldu. Nihayet savaşın son günlerinde, 5 Nisan 1945'te mareşalliğe terfi etti ve Hitler'in son vasiyetinde Alman Ordusu Yüksek Komutanlığı'nın (OKH, Oberkommando des Heeres) yeni Başkomutanı olarak atandı.
Sözde bu görevde, Üçüncü Reich'ın 8 Mayıs 1945'te teslim olmasına kadar görev yaptı, ancak kendisine uygun personel olmadığı için ordu grubuna komuta etmeye devam etti.
7 Mayıs'ta, OKW'nin Genelkurmay Başkanı General Alfred Jodl'ın SHAEF'teki tüm Alman kuvvetlerinin teslim olması için pazarlık yaptığı gün, OKW Mareşal Schörner'den son kez 2 Mayıs'ta haber almıştı. Mareşal, birlikleriyle batı yönünde muharebe ederek ilerlemek ve Amerikan birliklerine teslim olmak niyetinde olduğunu bildirmişti. OKW, 8 Mayıs'ta Wilhelm Meyer-Detring isimli bir Albayı Mareşal Schörner ile temasa geçmesi için göndererek Amerikan hatları boyunca eşlik edildi. Albay, General Schörner'in üst subaylarına teslim konusunda emir verdiğini, ama her yerde itaatin garanti olamayacağına ilişkin görüş bildirmiştir. Schörner, Kızıl Ordu'ya ve Prag ayaklanmasındaki Çek isyancılara karşı savaşmaya devam edilmesini emretti. O günün ilerleyen saatlerinde Schörner firar etti ve daha sonraki gün Schörner komutayı bırakarak Avusturya'ya uçtu ve 18 Mayıs'ta Amerikan birlikleri tarafından tutuklandı. Merkez Ordular Grubu unsurları, son Prag Taarruzu sırasında Çekoslovakya'yı işgal eden Kızıl Ordu'nun ezici gücüne direnmeye devam etti. Teslim olan son büyük Alman birlikleri olan Merkez Ordular Grubu Birimleri, 11 Mayıs 1945'te teslim oldular.
Ferdinand Schörner, Ağustos 1951'de savaş suçlarıyla suçlandı ve Şubat 1952 yılında SSCB Yüksek Mahkemesi Askeri Kurulu tarafından 25 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Nisan 1952 yılında Yüksek Sovyet İcra heyeti bir kararname ile cezasını 12 buçuk yıla düşürdü. Aralık 1954 tarihli bir kararname, onun Doğu Almanya makamlarına teslim edilmesine izin verdi ve 1955'te serbest bırakıldı. Batı Almanya'ya döndüğünde tutuklandı ve savaş sırasında firar etmekle suçlanan Alman Ordusu askerlerinin yasa dışı infazından suçlandı ve suçlu bulundu. Dört buçuk yıl hapis cezasına çarptırıldı. 4 Ağustos 1960'ta serbest bırakıldı ve 1973 yılında ölümüne kadar Münih'te bilinmeden yaşadı.
1960'ların sonlarında İtalyan tarihçi Mario Silvestri'ye uzun bir röportaj verdi. Ölmeden önce yaşayan son Alman mareşaliydi. Mittenwald'de gömülmüştür.
Ferdinand Schörner (Bulgaristan, 1941)
Hırsofu

| Hırsofu Χρυσοχού  (Yunanca) Hırsofu  (Türkçe) |
| --- | --- |
Köy
Hırsofu'dan bir görünüm
 Hırsofu'nun Baf kazası içerisindeki konumu
Hırsofu
Koordinatlar: 35°0′13″K 32°26′23″D﻿ / ﻿35.00361°K 32.43972°D﻿ / 35.00361; 32.43972
Ülke:  Kıbrıs Cumhuriyeti
Kaza: Baf
Rakım: 30 m
Nüfus (2011)
 • Toplam: 132
Zaman dilimi: UTC+02.00 (DAS)
 • Yaz (YSU): UTC+03.00 (DAYS)
Posta Kodu: 8755
Coğrafi Kodu: 6341
Hırsofu (Yunanca: Χρυσοχού, romanize: Chrysochou) Kıbrıs'ın Baf Kazası'nda bulunan bir köydür. Konum olarak Poli'den 3 km güneydedir. 2011 sayımına göre nüfusu 132'dir.
Köyün adının bir kuyumcudan geldiği iddia edilir; kelime kökü olarak hrisos(χρυσός) "altın" anlamına gelir. Bu arka plan dolayısıyla 1958'de Taksim politikası kapsamında Türklerce köye "Altıncık" adı verilmiştir.
Köy nüfusu tarihi olarak Türklerden oluşmuştur. 1950'lerde ve 1964'te köyü terk eden olmamış, Lapityu ve Lukrunu köylerinden köye sığınan olmuştur. 1974 sonrasında köy nüfusu kuzeye geçiş yaparak köyü terk etti; yerlerine kuzeyden göçmen gelen Rumlar yerleşmiştir.
Nik Spatari

| Nik Spatari |
| --- | --- |
Doğum: 16 Nisan 1929 Mammola
Ölüm: 25 Ağustos 2020 Mammola, Calabria
Meslek: Ressam, heykeltıraş, mimar, sanat eğitimcisi ve müzeci

Nicodemo "Nik" Spatari (d. 16 Nisan 1929, Mammola – ö. 25 Ağustos 2020, Mammola, Calabria), İtalyan ressam, heykeltıraş, mimar, sanat eğitimcisi ve müzeci. Mammola'ya yakın Calabria'nın güneydoğusunda bulunan 10. yüzyıldan kalma Santa Barbara Manastırı bölgesinde gerçekleştirilen "Santa Barbara Açıkhava Park Müzesi" (MUSABA) kurucusudur. Burada duvar resimleri ve renklendirdiği heykel çalışmalarından oluşan sergiler düzenledi.
İbn Abdülhakem

| Ebü’l-Kāsım Abdurrahmân b>  Abdillâh b. Abdilhakem el-Mısrî el-Kureşî |
| --- | --- |
Arapça: أبو القاسم عبد الرحمن بن عبد الله بن عبد الحكم
Doğum: y. 800   H.S. 187 (802/803) Mısır
Ölüm: y. 871   H.S. 257 (870/871) Fustat, Mısır
Meslek: Mısırlı tarihçi, muhaddis ve fakih

Ebü’l-Kāsım Abdurrahmân b. Abdillâh b. Abdilhakem el-Mısrî el-Kureşî (Arapça: أبو القاسم عبد الرحمن بن عبد الله بن عبد الحكم), genellikle basitçe İbn Abdülhakem (ابن عبد الحكم olarak bilinir; MS 801 – 257 H/ MS 871) Mısır'ın Fustat kentinden Sünni Müslüman tarihçi ve hukukçudur. Genellikle "Mısır, Kuzey Afrika ve Endülüs'ün Fethi" (Arapça: فتوح مصر والمغرب والاندلس olarak bilinen bir eser yazmıştır., Futūḥ mișr wa'l-maghrib wa'l-andalus). Bu eser, günümüze ulaşan en eski İslam Arapçası tarihlerinden biri olarak kabul edilir.
Hayatı

İbn Abdülhakem, Arap bir aileden geliyordu. Yazarın babası Abdullah ve kardeşi Muhammed, yaşadıkları dönemin (9. yüzyıl başları) Mâlikî fıkhı (İslam hukuku) konusunda önde gelen Mısır otoriteleriydi. Babanın ölümünden sonra aile, halife Vâsik tarafından ortodoksluğa bağlılıkları nedeniyle zulüm görmüştür.
İlk dönem gelenekçileri ve tarihçileri tarafından sıkça alıntılanmalarına rağmen, ailevi bir utanç nedeniyle isimleri nadiren zikredilir. Halife Mütevekkil döneminde tarihçi ve kardeşleri, bir mirasa el koymakla suçlanarak hapse atılmışlar, hatta kardeşlerden biri işkence altında öldürülmüştür.
İbn Abdülhakem, salt ve genel bir tarihçi olmaktan ziyade, dar anlamda bir gelenekçiydi. Esas olarak erken İslam kültürünü örnekleyen ve fıkıh öğretmek için kullanabileceği tarihi olaylarla ilgileniyordu. Kaynakları, çok eski hadisçilerin derlediği ve artık kaybolmuş kitaplar ile kendi babası gibi sözlü kaynaklardır.
Çalışmaları

Yazarın tarihî eserinden günümüze ulaşan dört el yazması bulunmaktadır ve bunların hepsinin, muhtemelen öğrencilerinden biri tarafından yapılmış tek bir kopyadan türetildiği düşünülmektedir. Bunlardan ikisinin başlığı basitçe Futūḥ mișr'dir (Arapça: فتح مصر, Mısır'ın Fethi), bunlardan birinin başlığı Futūḥ mișr wa akhbārahā (Arapça: فتح مصر و أخبارها, Mısır'ın Fethi ve bununla ilgili bazı açıklamalar yani ülke) ve diğerinin daha tam başlığı bu makalenin başında verilmiştir.
Arapça metnin tamamının eleştirel bir baskısı, daha önce Kuzey Afrika bölümünü İngilizceye çeviren Charles Torrey tarafından yayımlanmıştır. Eserin sadece Emevîlerin İberya'yı fethini ele alan kısa bir kısmı John Harris Jones tarafından İngilizceye çevrilmiştir (Göttingen, W. Fr. Kaestner, 1432, ss. 32–36). İspanyolca ve Kuzey Afrika bölümleri de çok sayıda tarihçi tarafından Fransızca ve İspanyolcaya çevrilmiştir. Ancak bunlar kitabın sadece küçük bir bölümünü oluşturmaktadır. Eserin büyük kısmı Mısır'ın efsanevi İslam öncesi tarihine, Müslümanların Mısır'ı fethi, Müslümanların Mağrip'i fethi, erken dönem Müslüman yerleşimleri ve ilk İslam hakimlerine ayrılmıştır.
Eserleri, ele aldığı ülkelerin İslam fetihlerine dair en eski Arap anlatımı olması nedeniyle neredeyse paha biçilmez bir kaynaktır. Ancak, anlattığı olaylardan yaklaşık 200 yıl sonra kaleme aldığı için, gerçekleri büyük ölçüde sonraki efsaneler ile karıştırmaktadır.