Beyaz Senfoni, No. 1: Beyaz Kız
Kompozisyon ve yorumlar

Whistler, özellikle kariyerinin ilerleyen dönemlerinde, resimlerinin tuvalde görülebilenin ötesinde bir anlamı olması gerektiği fikrine içerlemiştir. "Sanat için sanat" felsefesinin başlıca savunucularından biri olarak bilinir. Beyaz Kız'ın Wilkie Collins'in Beyazlı Kadın romanıyla bağlantısını reddeden yorumu bu iddiaların en eskilerinden biridir: ("Resmim sadece beyaz bir perdenin önünde duran beyaz giysili bir kızı temsil ediyor.") İngiliz eleştirmenler resmi bir illüstrasyon olarak gördükleri için onu şiirsel bir fantezi olarak gören Fransız meslektaşlarından daha az olumlu yaklaşma eğilimindeydiler. Bir İngiliz eleştirmen Collins'in romanına atıfta bulunarak Beyaz Kız'ı "...şimdiye kadar karşılaştığımız en eksik resimlerden biri" olarak nitelendirdi. Berners Street Galerisi resim için Beyazlı Kadın adını kullandığından, eleştirmenler resmin romanın kadın kahramanıyla benzerlik göstermemesinden dolayı hayal kırıklığına uğradılar. Romanı hiç okumamış olan Whistler bu durumu içerledi. Yaklaşık 10 yıl sonra Paris'teki sergisi sırasında bir Fransız eleştirmen tabloyu Symphonie du blanc olarak adlandırmış olsa da tablodan Beyaz Senfoni, No. 1 olarak bahsetmeye başladı. Müzikal benzetmeyle kompozisyonun konu değil merkezi şey olduğu felsefesini daha da vurguladı. Bu isimlendirme müziğin özelliklerini aktarmak için görsel aracı kullanma arzusunun bir sonucuydu. İsim muhtemelen Théophile Gautier'nin 1852 tarihli Symphonie en Blanc Majeur şiirinden esinlenilmişti.
Beyaz giysili kadınlar, Whistler'ın  ve te tekrar ele alacağı bir temaydı.
Whistler resmin orijinal halindeki gerçekçilikten tam olarak memnun değildi ve bu özelliğini Courbet'in o dönemde üzerinde bıraktığı etkiye bağlıyordu. Daha sonra, 1867 ve 1872 yılları arasında, resme daha ruhani bir ifade kazandırmak için yeniden çalıştı. Whistler resme Rossetti ile tanışmasından önce başlamış olsa da, Ön Raffaeloculuk etkisi görülmekteydi. Resim, beyaz bir arka planın önünde beyaz bir elbise içinde duran bir kadınla, beyazın beyaz üzerinde erken bir denemesiydi. Bu renk şeması daha sonra Beyaz Senfoni, No. 2 (1864) ve Beyaz Senfoni, No. 3 (1865-1867) olarak adlandırılacak iki resimde tekrar ele alacağı bir konudur.
Panel uzun ve incedir; modelin duruşu ve giysilerinin şekli resmin dikey doğasını daha da vurgular. Kadın, izleyiciye doğrudan bakışında cesur, neredeyse çatışmacı ve yüz hatları son derece bireyseldir. Sanat eleştirmeni Hilton Kramer, Whistler'ın portrelerinde, daha radikal manzaralarda bulunmayan bir çekicilik ve zanaat ile gözlem becerilerinin bir bileşimini görür.
Whistler sanatının anlamını çözümleme girişimlerinde bulunmuş olsa da bu daha sonraki eleştirmenleri caydırmamıştır. 19. yüzyıl Fransız sanat eleştirmeni Jules-Antoine Castagnary resimde kayıp masumiyetin sembollerini görmüş ve daha sonraki eleştirmenler bu fikri benimsenmiştir. Sanat tarihçisi E. Wayne Craven   ise resmi biçimci bir alıştırmadan daha fazlası olarak görür ve resimde "esrarengiz, etkileyici ve hatta erotik alt akımlar" bulur. Beyaz zambağın masumiyeti ve bakirliği, halının üzerindeki vahşi kurt başının ise masumiyetin kaybını simgelediğini ve bu imgelerin sunduğu zıtlıklara işaret eder. Edebi eleştiri perspektifinden gelen Beryl Schlossman, eserde dini sanatın Madonna'sına imalar görür. Schlossman'a göre, kadının ayaklarının altındaki halı, Meryem Ana'nın üzerinde durduğu bulutu, kurt ise Meryem'in topuğuyla ezdiğine inanılan yılanı temsil ediyor.
Édouard Manet'nin Kırda Öğle Yemeği Reddedilenler Salonunda heyecan yarattı, ancak Whistler'ın Beyaz Kız'ına gösterilen ilgi daha da büyüktü.