stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Ömer Çetin
Erken yaşamı ve kariyeri > Kulüp kariyeri

Ömer Çetin, kariyerine EHC München'in genç takımında başladı ve burada tüm altyapı takımlarında forma giydi ve son olarak Bezirksliga genç takımda aktif rol aldı. 2008-09 sezonunda gençlerde 20 lig maçında gol attı ve maç başına 2.42 gol yedi. 2009-10 sezonunun başında EHC München sorumluları tarafından 2. Bundesliga profesyonel takımının üçüncü kalecisi olarak atandı. 23 Ekim 2009'da EHC München'in kendi sahasında Wolves Freiburg'a karşı oynadığı maçta son dakikada yedek olarak oyuna dahil olarak ilk profesyonel maçına çıktı.
Erken yaşamı ve kariyeri > Millî takım kariyeri

Çetin, Türkiye millî takımı adına Dünya 20 yaş altı Şampiyonası III. Bölüm'e katıldı. Turnuva boyunca yedek olarak kaldı.
13. Kolordu (Osmanlı İmparatorluğu)

| 13>  Kolordu |
| --- | --- |
13. Kolordu Komutanı Ali İhsan Bey ve kurmayları, Hemedan
Etkin: 1911 – 1918
Ülke:  Osmanlı İmparatorluğu
Bağlılık:  Osmanlı ordusu
Sınıfı: Piyade
Tipi: Kolordu
Karargâh: Bağdat
Savaşları: I. Dünya Savaşı Irak Cephesi  İran Cephesi 
Komutanlar
Ünlü komutanları: Mirliva Hüsamettin Paşa Mirliva Ali İhsan Paşa (Şubat 1916-Ekim 1917) Miralay Selâhattin Bey
13. Kolordu, Osmanlı İmparatorluğu'na bağlı bir kolordudur. 1911 yılında Osmanlı askeri reformlarında kurulmuştur.
Düzen > 1911 Savaş Düzeni

Osmanlı Ordusu'na bağlı olarak 1911 yılında Bağdat merkezli olarak kuruldu. Kolordu seviyesine çıkarılması için yeniden yapılandı. Kolordu, 1911 Birinci Balkan Savaşı öncesinde aşağıdaki gibi yapılandırıldı:
13. Kolordu, Bağdat
37. Piyade Tümeni, Bağdat
109. Piyade Alayı,
110. Piyade Alayı, Bağdat çevresi
111. Piyade Alayı, Bağdat
37. Piyade Taburu, Necef
37. Topçu Alayı, Bağdat
37. Tümen Grubu, Bağdat
38. Piyade Tümeni, Basra
112. Piyade Alayı, Basra
113. Piyade Alayı, Amara, Bağdat
114. Piyade Alayı, Müntafik
38. Piyade Taburu, Bağdat çevresi
Topçu Taburu, Bağdat
13. Kolordu'ya direkt bağlı birimler
14. Süvari Tugayı, Bağdat
33. Süvari Alayı, Bağdat
34. Süvari Alayı, Bağdat
35. Süvari Alayı, Bağdat
25. Dağ Topçu Taburu, Bağdat
13. Bakım Bölüğü, Bağdat
13. Telgraf Bölüğü, Bağdat
13. Ulaştırma Taburu, Bağdat
Sınır müfrezeleri x 6
I. Dünya Savaşı > Ağustos 1914 Savaş Düzeni

Ağustos 1914'te kolordu aşağıdaki şekilde yapılandırıldı:
13. Kolordu (Mezopotamya)
37. Tümen
I. Dünya Savaşı > Kasım 1914 Savaş Düzeni

Kasım 1914'te kolordu aşağıdaki şekilde yapılandırıldı:
13. Kolordu (3. Ordu'ya transfer)
37. Tümen
I. Dünya Savaşı > Yaz Sonu 1915 Savaş Düzeni

Yaz Sonu 1915'te kolordu aşağıdaki şekilde yapılandırıldı:
13. Kolordu (Mezopotamya)
35. Tümen, 38. Tümen
I. Dünya Savaşı > Ocak 1916 Savaş Düzeni

Ocak 1916'da kolordu aşağıdaki şekilde yapılandırıldı:
13. Kolordu (Mezopotamya)
35. Tümen, 52. Tümen
I. Dünya Savaşı > Ağustos 1916, Aralık 1916 Savaş Düzeni

Ağustos 1916, Aralık 1916'da kolordu aşağıdaki şekilde yapılandırıldı:
13. Kolordu (Mezopotamya)
2. Tümen, 4. Tümen, 6. Tümen
I. Dünya Savaşı > Ağustos 1917, Ocak 1918, Haziran 1918, Eylül 1918 Savaş Düzeni

Ağustos 1917, Ocak 1918, Haziran 1918, Eylül 1918'de kolordu aşağıdaki şekilde yapılandırıldı:
13. Kolordu (Mezopotamya)
2. Tümen, 6. Tümen
Mondros Sonrası > Kasım 1918 Savaş Düzeni

Kasım 1918'de kolordu aşağıdaki şekilde yapılandırıldı:
13. Kolordu (Mezopotamya)
2. Tümen, 6. Tümen
Mondros Sonrası > Ocak 1919 Savaş Düzeni

Ocak 1919'da kolordu aşağıdaki şekilde yapılandırıldı:
13. Kolordu (Mezopotamya, Diyâr-ı Bekir)
2. Tümen (Salur)
14. Piyade Alayı, 15. Piyade Alayı, 24. Piyade Alayı
5. Tümen (Mardin)
1. Piyade Alayı, 6. Piyade Alayı, 18. Piyade Alayı
12. Süvari Alayı
Orestes (vali)

Orestes, Doğu Roma'da Mısır Bölgesinin Valisi. İskenderiye piskoposu Cyril ile uyuşmazlık yaşamış ve bu çatışma filozof ve matematikçi İskenderiyeli Hypatia'nın ölümüne sebep olmuştur.[kaynak belirtilmeli]
Biyografi

MS 415 yıllarında, kendisinin Vali olmasından kısa bir süre önce, amcasının ardından İskenderiye piskoposu olan, Cyril ile anlaşmazlık yaşamıştır. Orestes, Cyril'in dini sömürülerine karşı laikliği savunmuş, yobazlıkla kararlı bir şekilde mücadele etmiştir.
Hristiyan kaynaklarına göre, Yahudiler, Hristiyan topluluğa karşı komplo kurmuşlar ve bir çoğunu öldürmüşlerdi. Cyril buna tepki göstermiş, Orestes'in gücünü kullanarak tüm Yahudileri ya da sadece katliam yapanları İskenderiye'den sürdürmüştü. Orestes güçsüz olsa da, Piskopos Politikası gereği Cyril'in dinsel otoritesi Orestes'in rızasını gerektiriyordu, Orestes ise İncile el basmayı reddetti.
Bu geri çevirme neredeyse Orestes'in hayatına maloldu. Natrun Vadisi keşişleri çölden gelerek İskenderiye halkını Orestes'e karşı kışkırtıp, ayaklanmalara sebep oldular. Keşişler, Orestes'e saldırarak onu pagan olmakla suçladılar. Vali suçlamaları reddederek, Constantinople Başpiskoposu tarafından vaftiz edildiğini söyledi. Buna rağmen, keşişler ikna olmadı ve içlerinden biri, Ammonius taş fırlattı, taş Orestes'in kafasına isabet etti ve çok fazla kanamaya sebep oldu. Orestes'in korumaları taşlanmaktan korkup kaçtılar. İskenderiye halkı, Valilerinin yardımına koştu, Ammonius'u yakalayıp keşişleri kovdu. Orestes tedavi olduktan sonra Ammonius'u halkın önünde işkence ederek öldürttü, daha sonra İmparator II. Theodosius'a yazarak olayları anlattı. Cyril'de İmparatora kendi açısından olayları anlatan bir rapor yazmıştı. Piskopos Ammonius'un bedenini ele geçirerek kiliseye getirdi, ona Thaumasius ismini bahşederek, şehitlik (azizlik) mertebesine yükseldiğini açıkladı. Buna rağmen İskenderiye'nin Hristiyan halkı Ammonius'un inançları için değil kişisel hırsı yüzünden öldürüldüğünü biliyordu. Cyril olaylar hakkında sessiz kaldı.
Vali Orestes, filozof ve matematikçi olan ve hatırı sayılır bir manevi otoriteye sahip İskenderiyeli Hypatia'nın politik desteğinden memnundu. Aslında varlıklı ve etkili ailelerin çocukları İskenderiye'ye gelerek Hypatia'dan özel dersler alıyorlar ve gerek kilisede gerekse hükûmette yüksek mevkiilere atanıyorlardı. Birçok Hristiyan Orestes'in Cyril'den gelen uzlaşma önerilerini kabul etmemesinin sebebinin Hypatia olduğuna inanıyordu. Modern tarihçilere göre Orestes, İskenderiye'nin pagan topluluğunu kendine bağlamak için Hypatia  ile olan ilişkisini güçlü tutma çabasındaydı. Tüm bu karışıklıkların sonucu olarak, Natrun Vadisi keşişleri tarafından yönetilen Hristiyan çeteler Hypatia'yı ele geçirerek vahşi bir şekilde öldürdüler ve vücudunu parçalara ayırarak, parçalarını şehir surları dışında yaktılar.
Bu politik katliam ile önemli ve güçlü destekçisini kaybeden Vali Orestes Piskopos Cyril ile olan mücadelesinden vazgeçerek İskenderiye'den ayrıldı.
Orestes, Flow Down Like Silver, Hypatia of Alexandria adlı kitabında Ki Longfellow tarafından başarılı bir şekilde okuyucuya aktarıldı. 2009 yapımı, Alejandro Amenábar tarafından yönetilen, Agora filminde, Oscar Isaac tarafından canlandırılmıştır.
İskenderiye Piskoposu Cyril.
İskenderiyeli Hypatia. Raphael'in Atina Okulu tablosundan, Rome (1509-1510).
Osmanlı İmparatorluğu'ndaki Yahudilerin tarihi

Osmanlı İmparatorluğu'ndaki Yahudilerin tarihi, Osmanlı topraklarında var olan Yahudilerin tarihidir.
Tarihle yakından ilgilenmeyen kişilerde genellikle iki yanlış yargıya rastlanmaktadır:
Yahudiler, Türkiye coğrafyasına 1492'de İspanya'dan göç etmiştir.
Türklerle Yahudilerin ilk teması 1453'te, İstanbul'un Fethi'nden sonra olmuştur.
Bizans'taki Yahudilerin tarihinden de anlaşıldığı üzere; MÖ 4. yüzyıldan beri Yahudiler Anadolu'da mevcut olduğundan, Osmanlıların beylik döneminden imparatorluğun çöküşüne kadar geçen altı yüzyıllık zamanda, hatta imparatorluğun günümüzdeki ardıl devleti olan Türkiye Cumhuriyeti'nde dahi Yahudiler Anadolu'daki mevcudiyetlerini sürdürmüşlerdir.
Osmanlı İmparatorluğu'nun yaşam döngüsünün çeşitli evreleriyle Yahudilerin sosyal ve ekonomik hayatı arasında paralellik gözlemlenir. Örneğin, Osmanlı'nın yükselme dönemi olan 15. ve özellikle 16. yüzyıllar, Osmanlı Yahudilerinin altın çağı olmuştur. Osmanlı topraklarına ilk matbaayı getiren kişiler olan Yahudiler, ayrıca Osmanlı hükûmetinde önemli mevkilere gelmişlerdir. 17. yüzyıla denk gelen Osmanlı'nın duraklama döneminde ise Osmanlı Yahudileri kültürel ve ekonomik olarak çöküşe girmişlerdir. 18. yüzyılda yaşanan gerileme döneminde ise Yahudiler, Sabatay Sevi Olayı'nın yarattığı şokla "pasif korunma psikozu" içine girdiler.
Yahudilerin İspanya'dan kovulup Osmanlı'ya sığınmalarının 500. yıldönümü anısına basılan 50.000 TL'lik hatıra para, 1992.
Dağılma dönemi olan 19. yüzyılda Yahudilerin kültürel seviyesi o kadar çökmüştü ki, yabancı dil öğrenmek dahi dinden çıkmak olarak görülüyordu. Fakat Osmanlı'nın hangi döneminde olursa olsun; Müslüman Osmanlı İmparatorluğu'nda yaşayan Yahudiler, Hristiyan Avrupa hâkimiyetindeki Yahudilere kıyasla güven ve huzur içinde yaşamlarını sürdürmüş, buna karşılık olarak Yahudiler her daim Türk topraklarının millî çıkarlarını savunmuşlardır.
Türkler ve Yahudiler > Osmanlılar öncesi

Galante'ye göre, Talmud'da görülen anbar, küpe, küfe gibi Türkçe sözcükler muhtemelen Yahudilere Kuzey Irak'taki Türklerden geçmiştir. Bu ihtimal ele alındığında Türklerle Yahudiler ilk defa Mezopotamya'da temas kurmuşlardır.
Anadolu'da kurdukları organize ve özgürlükçü yönetimle Selçuklu Hanedanı, gerek fethettikleri yerde karşılaştıkları Yahudilere, gerekse Bizans İmparatorluğu'nun zulümlerinden kaçıp gelen Yahudilere belirli bir vergi karşılığında din ve vicdan özgürlüğü tanıdılar. Galante, Selçuklu hükümdarlarından birinin vezirinin Yahudi olduğunu da dile getirir.
Türkler ve Yahudiler > Osmanlı İmparatorluğu

Osmanlı'nın kurucusu Osman Bey'in oğlu Orhan Bey 1326'da Bursa'yı fethettiği zaman, savaş sebebiyle şehirden kaçan Yahudiler, savaş sonunda geri döndüler. Orhan Bey ve kardeşi Alâeddin, sanayi, ticaret ve maliyede başarılı olduklarına inandıkları Yahudilere özel ilgi gösterince Şam ve Bizans'tan da birçok Yahudi bu topraklara göç etti. Yahudilerin din ve geleneklerini rahatça sürdürebilmek için kendilerine ait bir mahalle edinme arzusuna Orhan Bey sıcak bakınca bir Yahudi mahallesi kuruldu ve bu mahalle diğer Yahudi mahallelerine örnek teşkil etti. Yahudiler Bursa'nın yanı sıra ülkenin her yerinde mülk ve tarla sahibi olabiliyordu; bunun karşılığında, dinî görevi olan veya hükûmette çalışanlar dışındakiler "haraç" adı altında vergilerini ödüyorlardı.
1354'te Gelibolu, 1360'ta Ankara, 1361'de Edirne, 1422'de İzmir, 1430'da Selanik ve 1453'te İstanbul fethedilince, bu şehirlerdeki Yahudiler ülke genelindeki Yahudi nüfusunu da artırmış oldu. Edirne'deki Yeşiva (Yahudi din okulu), ülkenin her yerindeki Yahudi öğrenciler için bir eğitim ve kültür merkezi oluşturdu. II. Bayezid döneminde, 1492'de gerçekleşen Osmanlı topraklarına toplu Yahudi göçü dışında başka toplu göçler de gerçekleşmiştir. Örneğin 1376'da Macaristan'dan, 1394'te Fransa'dan, 15. yüzyılın başında Sicilya'dan, 1420'de Venedik'ten ve 1470'te Bavyera'dan kovulan veya kaçan Yahudiler, kurtuluşu Osmanlı topraklarına sığınmakta bulmuştur.
Yükselme dönemi > Fatih Sultan Mehmed dönemi (1451–1481)

İstanbul fethedildiğinde Haliç'in iki yakasında da Yahudiler ikamet ediyordu. Fatih Sultan Mehmet, Yahudilere güven duyduğundan şehirdeki Yahudi nüfusunu artırmak için Anadolu'daki Yahudi cemaatlerine mektup gönderip onları İstanbul'a davet etti Mora'nın fethinden sonra yarımadadaki Yahudiler de İstanbul'daki dindaşlarına katıldı. Ayrıca, Evliya Çelebi'nin aktardığına göre Edirne'den İstanbul'a yerleşen Yahudiler el Mahallet ul-Yahudiyin el-Edirneviyin isimli semtte yaşamaktaydı.
Fatih, İstanbul kuşatması sırasında bir fermanla, Yahudiler işbirliğinde bulunursa din ve vicdan özgürlüğü tanıyacağını, eski sinagogların onarılacağını, yeni ibadethanelerin kurulması yasak olduğu için evlerin ibadethaneye çevrilmesine izin vereceğini bildirdi. Kanuni Sultan Süleyman'ın (1534), II. Selim ve II. Murad'ın buyrukları, üç şeyhülislamın fetvaları, III. Mehmed'in fermanı ve bu fermanın 1694, 1744 ve 1755'teki teyitleri, Fatih'in Yahudilere verdiği sözü yinelemekte ve yenilemektedir.
Fermanda bahsedilen Yahudi işbirlikçiler, büyük ihtimalle Haliç'in kuzeyinde yani Galata'da ikamet eden Yahudilerdi; zira Haliç'in güneyinde yani Bizans surları içinde bulunan Yahudilerin, fiilen yardım etme güçleri yoktu. Haliç'in kuzeyi Cenevizlilere bırakılmış özerk bir şehir olduğundan, buradaki Yahudilerin Bizans ile bir bağları yoktu, dolayısı ile buradaki Yahudilerin Fatih'e yardım etmesi için bir engel bulunmamaktaydı.
Millet sisteminde Yahudiler diğer azınlıklarla aynı kapsamda düşünülmüşlerse de, özellikle 15 ve 16. yüzyıllarda teorik statü ile uygulama farklı idi. Osmanlılar Yahudileri, Hristiyanlara nazaran kendilerine daha yakın görmekteydi; bunun sebebi hem iki din arasındaki benzerlik hem de Hristiyan Avrupa'nın Osmanlılara karşı verdiği mücadeleydi. II. Mehmed bir süre sonra Yahudileri "bir takım vergilerden" muaf tutmuştur.
Yükselme dönemi > II. Bayezid dönemi (1481–1512) > Elhamra Kararnamesi ve Osmanlı İmparatorluğu (1492)

Zengin İspanya Yahudilerinden Don İsak Abravanel ve Saray Haznedarı Don Abraham Senor, 30.000 altın düka karşılığında İspanya'dan kovulmayı durdurmaya çalıştılarsa da bunu engelleyemediler. Bu dönemde göçmenlere kucak açan Osmanlı Sultanı II. Bayezid; eyalet yöneticilerine bir emir yayınladı:
... İspanya Yahudilerini geri çevirmek şöyle dursun tam bir içtenlikle karşılanmalarını, aksine hareket ederek göçmenlere kötü muamele yapacakların veya en ufak bir zarara sebebiyet vereceklerin ölümle cezalandırılacaklarını...
Pîrî Reis'in amcası Kemal Reis'in kumandasındaki Osmanlı kadırgalarıyla gelen göçmenler; başta İstanbul, Edirne ve Selanik olmak üzere, İzmir, Manisa, Bursa, Gelibolu, Amasya, Patros, Korfu, Larissa ve Manastır'a yerleştiler veya yerleştirildiler. Yükselme devrine giren Osmanlıların ihtiyacı olan kalifiye eleman ihtiyacını bu Yahudiler karşıladı. Konuyla ilgili II. Bayezid'in ünlü sözlerinden biri de şudur:
Bu Kral'a (Ferdinand) nasıl 'akıllı ve uslu Fernando' diyebiliyorsunuz?
Kendi ülkesini yoksullaştırıyor ve benimkini zenginleştiriyor.
Sinagog sayısı 44'e ulaşan İstanbul'da Yahudi nüfusu 30.000'i aşınca, şehir Avrupa'nın Yahudi merkezi hâline geldi. Zamanın hahambaşısı Kapsali, zengin Yahudilerin Pidyon Şevuyim ödeyerek göçmenlere yardım edilmesini emretti.
İspanya'da devlet görevinde bulunanlar, başta dış ilişkiler ve maliye olmak üzere çeşitli konularda Saray'da vazife edindiler. 16. yy.da en parlak dönemini yaşayan ve en geniş sınırlara ulaşmış Osmanlı İmparatorluğu'nda bu danışmanların da etkisi görüldü.
1493'te Osmanlı'ya ilk matbaayı getiren Yahudiler; ayrıca barut imali ve top dökümü konularında uzmanlaşmış olduklarından Osmanlı ordularını bu silahlarla donattılar.
Yükselme dönemi > II. Bayezid dönemi (1481–1512) > Portekiz'den göç

Portekiz Kralı Manuel, 1497 ilkbaharına denk gelen Pesah arifesinde 4 ila 14 yaşları arasındaki tüm çocukların vaftiz edileceklerini ilan etti. Ülkeyi terk etmek için son gün yaklaştıkça Yahudiler üzerindeki baskı arttı ve zorunlu Hristiyanlığa geçme büyüklere de uygulanmaya başlandı. Fakat, din değiştirenler, marranolar gibi Yahudiliklerini gizli tuttular.
1497-1498'de Portekiz'den göç edenlerin çoğu, İspanyol asıllı dindaşları gibi huzuru Osmanlı topraklarına sığınmakta buldular.
Yükselme dönemi > Yavuz Sultan Selim dönemi (1512–1520)

Osmanlı İmparatorluğu, Yavuz Sultan Selim döneminde Mısır'ı fethettiğinde, Memluklular'ın yönetimi altında bunalan Yahudiler refaha kavuştu. Safed ve Kudüs de Osmanlı hâkimiyetine girdi ve özellikle Safed, Córdoba'nın yerini alarak Kabala'nın merkezi oldu.
Selim, Yahudilere duyduğu güven sonucunda Saray'ın hekimbaşısı olarak Jozef Hamon'u atadı ve para basımı, sarraflık ve bazı mali unsurları Yahudilere bıraktı.
İber Yarımadası'ndan kovulanların İmparatorluğa göç etmesiyle İstanbul Yahudi nüfusu epey arttı ve Saray nezdinde bir temsilcilik durumunda olan Kâhyalık müessesesi kuruldu. İlk kâhya olarak Haham Saltiel atandı. Saltiel'in rüşvet aldığı iddiasıyla 1518'de Saltiel ve oğullarının tüm yetkileri geri alındıysa da 1520'de Saltiel görevine iade edildi.
Yükselme dönemi > Kanuni Sultan Süleyman dönemi (1520–1566)

Osmanlı İmparatorluğu'nun en parlak devri olan Kanuni Sultan Süleyman'ın hükümdarlık dönemi aynı zamanda Osmanlı Yahudilerinin altın çağı olmuştur.
1523'te Sultan Süleyman, Birinci Vezir olarak İbrahim Ağa'yı atadı. Hiyerarşik geleneğe göre Ahmed Paşa'nın sadrazam olması bekleniyordu fakat Padişah onu Mısır'a vali olarak atadı. Ahmed Paşa kendini Mısır'ın hükümdarı ilan etti. Mısır Sarrafbaşısı Abraham Kastro'dan kendi adına para basmasını istediyse de Kastro bu isteği geri çevirdi ve durumu derhal Saray'a bildirdi. Buna kızan Ahmed Paşa öç almak için önce Memluklulara Yahudi mahallesinin yağmalanmasını buyurdu ve ardından Yahudi cemaatinin ileri gelen on iki ferdini fidye karşılığında rehin aldı. Ahmed Paşa'nın veziri Muhammed Bey, Vali'yi bıçakladı, rehin Yahudileri serbest bıraktı ve cemaati korumasına aldı. Bu olay uzun yıllar boyunca Mısır Yahudileri tarafından 24 Adar'da Purim del Cairo (Kahire Purimi) olarak kutlandı.
Padişah, Eylül 1526'da Macaristan'ın başkenti Budin'i aldı. Hristiyan nüfus çoktan kaçmış ve şehirde sadece Yahudiler kalmıştı. Jozef ben Salomon Eskenazi isimli birinin başını çektiği bir Yahudi heyeti, Sultan Süleyman'ı şehrin dışında karşılayıp şehrin anahtarlarını kayıtsız ve şartsız hükümdara sundu. Padişah, Almanoğlu denilen Salomon Eskenazi'yi ve sülalesini Ferman de los Alamanes diye anılan bir fermanla her türlü vergiden muaf tuttu. Bu Macar Yahudileri fetihten sonra Osmanlı topraklarına yerleşip Alamanes sinagogları kurdular.
Kanuni'nin Hekimbaşısı, Yavuz Sultan Selim ve II Bayezid'in Hekimbaşısı olan Jozef Hamon'un oğlu Moses Hamon'du.
Yahudilerin Hristiyan zulmünden kaçıp Osmanlı topraklarına yerleşmesi Kanuni döneminde de devam etmiştir. Örneğin, 1537'de Apulia Papalık kontrolüne girince buradaki birçok Yahudi Osmanlı İmparatorluğu'na göç etmiştir. Aynı şekilde Bohemya Yahudilerinin çoğu da çareyi Şubat 1542'de Osmanlı topraklarına kaçmakta bulmuştur.
Papa IV. Paul, Ancona'da "kâfir olmakla suçladığı" konversolardan 24 erkek ve 1 kadının diri diri yakılmasını ve 27 kişinin ömür boyu hapse atılmasını emredince, Padişah, bu Yahudilerin serbest bırakılması için Papa'ya sert üslûplu bir mektup gönderdi:
Yahudi tebaasının üzüntüsünü; Papalığın Türk Yahudilerine karşı davranışından ötürü hazinenin en az 4000 düka kayba uğradığını ve gelirinin azaldığını; Türk tebaası ilan ettiği Ankona Marranoslarını derhal serbest bırakmasını...
Papa, istemeyerek de olsa tutukluları serbest bırakıp şehri terk etmelerine izin verdiyse de diğerlerini yakmaktan geri kalmadı. Bunun üzerine Papalığı cezalandıran Osmanlı Yahudileri ambargo uygulayıp deniz ticaretini Pesaro limanına kaydırdı.
Yükselme dönemi > Kanuni Sultan Süleyman dönemi (1520–1566) > Kudüs surlarının onarımı

Eski İsrailli diplomatlardan Abba Eban, Mon Peuple kitabında şöyle yazmaktadır:
İranlılardan, Romalılardan ve her istilacıdan sadece zulüm, kan ve işkenceye lâyık görülen Kudüs ve Yahudi halkı, Ancak Yavuz Sultan Selim'in Kudüs'ü fethetmesinden ve bu fethin Kanuni tarafından takviye edilmesinden sonradır ki, insanca yaşamanın, eşitliğin ne demek olduğunu ve huzur tadının ne anlama geldiğini öğrendi.
Bir söylentiye göre, gördüğü bir rüya sebebiyle Kudüs ve Taberiye'nin surlarını onarmak ve su şebekelerini genişletmek için Mimar Sinan'ı görevlendirdi. Kanuni'nin özellikle Kudüs surlarını tamir ettirmesi Yahudi dünyasında yankı yaratmıştır ve bu nedenledir ki bütün Yahudi tarihçiler hâlâ minnettarlıklarını sunmaktadır. Hatta bazen, Kral Süleyman'a benzetilerek onu Şlomo a-Meleh diye ananlar olmuştur.
Yükselme dönemi > Kanuni Sultan Süleyman dönemi (1520–1566) > Kan iftirası

1530 yılının Pesah arifesinde, Yahudi mahallesinde çalışan bir Rum gencin kaybolmasıyla Amasya Yahudileri kan iftirasına uğradılar. Bunun üzerine aralarında Haham Yakup Avayu'nun da bulunduğu bazı Yahudiler idam edildi. Kayıp olduğu iddia edilen genç kısa süre sonra şehre dönünce bu sefer de iftiracılar idam edildi.
Benzer iftiralar Tokat Yahudi cemaatine de atılınca, Moses Hamon aracılığı ile Kanuni bir ferman yayınladı:
Bu cemaat bana vergi ödediğinden üyelerinin saldırıya ya da herhangi bir haksızlığa uğramalarını istemiyorum. Bu gibi iddialar Padişahlık Divanında muhakeme edilecek ve emrim olmadan başka herhangi bir yerde görülmeyecektir.
Diğer padişahlar da kan iftirasıyla ilgili fermanlar çıkarmıştır. Bu fermanların sonuncuları Şam ve Rodos olaylarından sonra Abdülmecid'in 27 Ekim 1840 tarihli fermanı ve Kuzguncuk iftirası üzerine Abdülaziz'in 1 Temmuz 1866 tarihli fermanıdır.
16. yüzyılda hükûmette veya cemaatte yer almış başlıca Osmanlı Yahudileri > Jozef Hamon

Ana madde: Jozef Hamon
Jozef Hamon, 1450'lerde Granada'da doğdu. Eliakim Carmoly İtalya'da doğduğunu iddia etse de İmmanuel Aboab, Josef'in Endülüslü olduğuna emindir.
Önce II. Beyazıt'ın, ardından Yavuz Sultan Selim'in özel doktorluğunu yapan Moşe Hamon'un babası Josef Hamon, bu padişahların düzenlediği her seferde yanlarında bulunmuştur.
1518'de Suriye-Filistin seferinden dönerken hastalanan Josef, Aralık ayında 68 yaşındayken öldü.
16. yüzyılda hükûmette veya cemaatte yer almış başlıca Osmanlı Yahudileri > Moşe Hamon

Ana madde: Moşe Hamon
Babası Jozef Hamon'un vefatından sonra Yavuz Sultan Selim'in özel doktoru olan Moşe Hamon ardından Kanuni Sultan Süleyman'ın da özel doktorluğunu yaptı.
Amasya ve Tokat'ta meydana gelen kan iftiralarından sonra Kanuni'yi ikna edip olaylara karşı bir ferman çıkarılmasını sağladı. Dindaşları onu, kendilerinin koruyucu meleği olarak görüyor ve "ölümünden sonra göğe yükselen İlyas Peygambere" benzetiyordu.
Sultan'ın ilgisine ve sevgisine mazhar olan Moşe Harmon, Venedik'te tutuklanıp mal ve mülklerine el konan Dona Gracia Mendes ve yeğeni Don Jozef Nasi'nin tüm servetlerini yanlarına alarak 1522'de Osmanlı topraklarına göç etmesine yardım etti.
1551-1554 yıllarında İstanbul Fransız Elçiliğinde görev alan seyyah Nicholas de Nicolay, Moşe Harmon için şöyle demiştir:
Doktorlar arasında en büyük nüfuz sahibi ve en çok saygı göreni, 60 yaşını aşmış, bilgisi, ünü ve serveti ile temayüz etmiş Hamon isminde bir Yahudi idi.
Nicholas'ın bu demecinden Moşe Hamon'un 1490'da doğduğu ve 1565'te öldüğünde 75 yaşında olduğu anlaşılmaktadır.
16. yüzyıla girildiğinde hahambaşılığın etkisinin azalmasıyla cemaat liderliğinde önemli rol oynayan Moşe Hamon, Yahudi kültürüne büyük ilgi duymaktaydı. Bahya ben Aser'e ait Kad ha-Kemah ve Rabenu Yeroham'a ait Adam ve-Havva eserlerinin baskılarında katkıda bulundu. Yahudi cemaatinin eğitilmesi için yardımda bulunan Hamon, öğrencilere de burs verdi.
Hamon için Sar denildiğini belirten, aynı dönemde yaşamış Salomon Attia ayrıca şöyle söylemiştir:
Başarıları ve değeri o kadar büyüktür ki, İmparatorluğun her şehrinde ve her ailede saygı ile anılması gerekir. Tüm büyüklüklerini tek tek saymaya kalkmam muhtemelen bu alçak gönüllü kişinin hoşuna gitmeyecektir.
Tıp ile ilgili eserleri bulunan Hamon'un 1526 ila 1551 yılları arasında diş bakımı ile ilgili yazdığı 200 sayfalık kitabı bugün hâlen İstanbul Üniversitesi Tıp Tarihi Enstitüsü kütüphanesinde bulunur. Çocuk psikiyatrisine ve müzikle tedavi yöntemlerine önem veren Moşe Hamon, kitabında padişah çocuklarının müzikle uyutulmasını tavsiye etmektedir.