Arap Sosyalist Baas Partisi - Irak Bölgesi
Tarihi > Baasçı Irak (1968-2003)

Ana madde: Baasçı Irak
1963'teki darbenin aksine 1968 darbesi sivil Baas Partisi üyeleri tarafından yönetildi. Tarihçi Con Coughlin'e göre, kardeşinden görevi devralan Irak Cumhurbaşkanı Abdurrahman Arif zayıf bir liderdi. Darbeden önce Hüseyin, Cihaz Hanen aracılığıyla Baas Partisi'ni destekleyen ya da iktidara gelmek için bir araç olarak kullanmak isteyen bazı subaylarla temasa geçti. Hardan et-Tikriti gibi bazı subaylar zaten parti üyesiyken, askeri istihbarat başkan yardımcısı Abdürrezzak en-Naif ve Cumhuriyet Muhafızları komutanı Albay İbrahim Davud ne parti üyesi ne de sempatizanıydı.
16 Temmuz 1968'de en-Naif ve Davud, Arif tarafından Cumhurbaşkanlığı Sarayı'na çağrıldı ve kendisine karşı yakın bir darbeden haberdar olup olmadıkları soruldu. Hem en-Naif hem de Davud herhangi bir darbeden haberdar olduklarını reddetti. Ancak Baas Partisi liderliği bu bilgiyi edindiğinde hızla el-Bekir'in evinde bir toplantı düzenledi. En-Naif ve Davud'a sırasıyla Başbakanlık ve Savunma Bakanlığı görevlerini vermeyi kabul etmek zorunda kalsalar bile darbenin mümkün olan en kısa sürede başlatılması gerekiyordu. Hüseyin toplantıda şunları söyledi: "Bu iki subayın bize dayatıldığının ve şu ya da bu çıkar uğruna partiyi sırtından bıçaklamak istediklerinin farkındayım ama başka seçeneğimiz yok. Onlarla işbirliği yapmalı ve devrim sırasında ya da sonrasında derhal tasfiye etmeliyiz. Ve ben bu görevi yerine getirmeye gönüllüyüm."
17 Temmuz Devrimi, mevcut hükümete karşı bir halk isyanı değil, askeri bir darbeydi. Coughlin'e göre, 1958 ve 1963 darbeleriyle karşılaştırıldığında 1968 darbesi "nispeten sivil bir olaydı". Darbe 17 Temmuz sabahı erken saatlerde ordu ve Baas Partisi aktivistlerinin Bağdat'ta Savunma Bakanlığı karargahı, televizyon ve radyo istasyonları ve elektrik santrali gibi birçok kilit noktayı ele geçirmesiyle başladı. Şehrin tüm köprüleri ele geçirildi, tüm telefon hatları kesildi ve saat tam 03.00'te Cumhurbaşkanlığı Sarayı'na yürüme emri verildi. Başkan Arif uyuyordu ve durum üzerinde hiçbir kontrolü yoktu. El-Bekir komployu planladı, ancak Hüseyin ve Salih Ömer el-Ali sahadaki operasyonları yönetti. En-Naif liderliğindeki Baas Partisi ile Davud liderliğindeki ordu arasında, el-Bekir'in öngördüğü ve planladığı bir iktidar mücadelesi başladı. Davud, Ürdün'e yaptığı resmi bir ziyaret sırasında bakanlığını kaybetti, en-Naif ise Hüseyin'in kendisini ve ailesini ölümle tehdit etmesinin ardından sürgüne gönderildi.
1968 darbesi sırasında sadece 5.000 kişi üyeydi; 1970'lerin sonunda üyelik 1,2 milyona yükselmişti. 1974'te Iraklı Baasçılar hükümetin girişimlerine desteği genişletmek için Ulusal İlerici Cepheyi kurdu. Parti içindeki çekişmeler devam etti ve hükümet, partinin ilk Bölgesel Komutanlık Genel Sekreteri Fuad er-Rikabi de dahil olmak üzere muhalif üyelerini periyodik olarak tasfiye etti. Partinin güçlü adamı olarak ortaya çıkan Hüseyin, artan gücünü 1979'da el-Bekir'i kenara itmek için kullandı ve 2003 Irak İşgali'ne kadar Irak'ı yönetti.
Ülkenin büyümesine yardımcı olmak için birçok büyük altyapı kuruldu ve Irak petrol endüstrisi Sovyetler Birliği'nin yardımıyla millileştirildi. SSCB Bakanlar Kurulu Başkanı Aleksey Kosıgin, 1972 yılında iki taraflı Dostluk ve İşbirliği Antlaşması'nı imzaladı.