stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Lincoln Town Car
Geçmişi > 1981 Öncesi

İlk Town Car sadece siyah olarak alınabiliyordu ve zamanında ender rastlanan vinil kaplamalı bir çatıya sahipti. Sonra dan 1959'da Continental'in özel bir limuzin benzeri modelinde kullanılmıştı.
1959'da ilk çıktığı zaman, Town Car adı on yıllık bir müddet için kullanılmamıştı ve 1969'da Continental modeli için özel bir iç tasarım paketi olarak bir daha kullanılmaya başlandı.
Bir dahaki kullanıldığı zaman 1971 yılında yine Continental modeli için bir seçenek paketi halindeydi ve 1980'e kadar Continental'in en üst modeliydi. Town Car tipi daha lüks bir iç tasarıma sahipti ve bazı modellerde çatı'nın arka kimsini kaplayan vinil bir süsleme bulunurdu. Town Car adı sadece sedan tipleri için kullanıldı, ama 1975-1980 yılları arası iki kapılı olan Town Coupe modeli benzer özelliklere sahipti.
Tartarik asit

| --- | --- |

 Ball-and-stick model of L-(+)-tartaric acid
Adlandırmalar
Tercih edilen IUPAC adı2,3-Dihydroxybutanedioic acid
Diğer adlarTartaric acid 2,3-Dihydroxysuccinic acid Threaric acid Racemic acid Uvic acid Paratartaric acid Winestone
Tanımlayıcılar
CAS numarası: R,R-isomer: 87-69-4 S,S-isomer: 147-71-7 racemic: 133-37-9 meso-isomer: 147-73-9
3D model (JSmol): Etkileşimli görüntü
ChEBI: CHEBI:15674 
ChEMBL: ChEMBL333714  ChEMBL1200861 
ChemSpider: 852 
DrugBank: DB01694 
ECHA InfoCard: 100.121.903 
E numaraları: E334 (antioksidanlar, ...)
KEGG: C00898 
MeSH: tartaric+acid
PubChem CID: 875 unspecified isomer
UNII: W4888I119H 
CompTox Bilgi Panosu (EPA): DTXSID501031477 DTXSID5046986, DTXSID501031477 
 InChI InChI=1S/C4H6O6/c5-1(3(7)8)2(6)4(9)10/h1-2,5-6H,(H,7,8)(H,9,10) Key: FEWJPZIEWOKRBE-UHFFFAOYSA-N  InChI=1/C4H6O6/c5-1(3(7)8)2(6)4(9)10/h1-2,5-6H,(H,7,8)(H,9,10)Key: FEWJPZIEWOKRBE-UHFFFAOYAZ 
 SMILES O=C(O)C(O)C(O)C(=O)O 
Özellikler
Molekül formülü: C4H6O6 (basic formula) HO2CCH(OH)CH(OH)CO2H (structural formula)
Molekül kütlesi: 150.087 g/mol
Görünüm: White powder
Yoğunluk: 1.737 g/cm3 (R,R- and S,S-) 1.79 g/cm3 (racemate) 1.886 g/cm3 (meso)
Erime noktası: 169, 172 °C (R,R- and S,S-) 206 °C (racemate) 165-6 °C (meso)
Çözünürlük (su içinde): 1.33 kg/L (L or D-tartaric) 0.21 kg/L (DL, racemic) 1.25 kg/L ("meso")
Asitlik  (pKa): L(+) 25 °C : pKa1= 2.89, pKa2= 4.40 meso 25 °C: pKa1= 3.22, pKa2= 4.85 
Konjuge baz: Bitartrate
Manyetik alınganlık (χ): −67.5·10−6 cm3/mol
Tehlikeler
GHS etiketleme sistemi:
Piktogramlar: 
İşaret sözcüğü: Danger
Tehlike ifadeleri: H318
Önlem ifadeleri: P280, P305+P351+P338+P310
Benzeyen bileşikler
Diğer katyonlar: Monosodium tartrate Disodium tartrate Monopotassium tartrate Dipotassium tartrate
Benzeyen carboxylic acids: Butyric acid Succinic acid Dimercaptosuccinic acid Malic acid Maleic acid Fumaric acid
Benzeyen bileşikler: 2,3-Butanediol Cichoric acid
Aksi belirtilmediği sürece madde verileri, Standart sıcaklık ve basınç koşullarında belirtilir (25 °C [77 °F], 100 kPa).  doğrula (bu nedir? )
Bilgi kutusu kaynakları
Tartarik asit (E 334); bitkilerde yaygın olarak bulunan, kristal yapılı, renksiz organik asit. Başta gıda sanayi olmak üzere çeşitli sanayi dallarında kullanılan bu asit, şarabın mayalanması esnasında potasyumun yan ürünü olarak elde edilir. Tartarik asidi bu karışımdan ilk olarak Carl Wilhem Scheele ayırmıştır. Şarap üretiminede ortaya çıkan atıklar potasyum hidroksitle nötralleştirilir. Çöken kalsiyum tartarın sülfürik asitle işlenmesiyle de tartarik asit oluşur.
Tartarik asit gazozlarda, jelatinli tatlılarda, metallerin temizlenmesinde ve cilalanmasında ve yün boyama işlerinde kullanılır. Antimon potasyum tartarları da böcek ilacı ve mordan olarak kullanılır. Üzümsü meyvelerde toplam asidin %1,6-2,8'lik bölümünü tartarik asit oluşturmaktadır.
Tartarik asidin dört steroizomeri vardır. Bunlar üzümde ve başka meyvelerde bulunan d (deksro) tartarik asit, rasemik karışımdan elde edilen l (levo) tartarik asit ve yapay olarak elde edilen rasemik karışım dl tartarik asit ile mezo tartarik asittir.
Tartarik asitler suda çözünebilen dikarboksilik asitlerdir.
Cordell Hull

| Cordell Hull |
| --- | --- |

47. Amerika Birleşik Devletleri Dışişleri Bakanı
Görev süresi 4 Mart 1933 - 30 Kasım 1944
Başkan: Franklin D. Roosevelt
Yardımcı: William Phillips (1933-1936) Sumner Welles (1936-1943) Edward Stettinius Jr. (1943-1944)
Yerine geldiği: Henry Stimson
Yerine gelen: Edward Stettinius Jr.
Kişisel bilgiler
Doğum: 2 Ekim 1871(1871-10-02) Olympus, Tennessee
Ölüm: 23 Temmuz 1955 (83 yaşında) Washington
Partisi: Demokratik
Evlilik(ler): Rose Frances Witz
Ödülleri:    Nobel Barış Ödülü (1945)  
Cordell Hull (d. 2 Ekim 1871 - ö. 23 Temmuz 1955). Tennesseeli Amerikalı politikacı. Amerika Birleşik Devletlerinde yaptığı uzun dönemli bakanlık görevi ile bilinmektedir (Secretary of the State - Dışişleri Bakanlığı). Bu açıdan bir rekor sahibidir. Franklin Delano Roosevelt döneminde yaptığı görev 11 yıl sürmüştür. 1945 yılında Birleşmiş Milletler teşkilatının kurulmasında yaptığı katkılar nedeni ile Nobel Barış Ödülüne layık görülmüştür. Başkan Roosvelt tarafından "Birleşmiş Milletlerin babası" olarak tanıtılmış ve değerlendirilmiştir.
Tennessee'de bir ahşap evde doğmuştur. 19 yaşında bulunduğu bölgede Demokrat Parti'nin başkanlığına seçilmiştir.
1891 yılında Cumberland Üniversitesi Hukuk fakültesinden mezun olmuştur. İspanyol-Amerikan savaşı esnasında Küba'da Tennessee'li gönüllü askerî birlikte yüzbaşı olarak bulunmuştur.
11 dönem Amerika Temsilciler Meclisinde görev yapmıştır (1907-1921 ve 1923-1931). 1933 yılında Başkan Roosvelt tarafından bakanlığa getirilmiştir. 1944 yılında sağlık problemleri nedeni ile bu görevden ayrılmıştır.
1955 yılında Washington D.C de ölen Hull'un adına düzenlenmiş bir müze Byrdstown, Tennessee'de bulunmaktadır.
Yatay hareketlilik

Yatay hareketlilik veya yatay mobilizasyon, bireyin veya grubun aynı toplumsal sınıfta, güç veya statü düzeyini değiştirmeksizin aynı durum kategorisi içindeki hareketliliğidir. Toplumsal hareketliliğin bir tipi olan yatay hareketlilik, bireyin ekonomik durumu, prestiji ve yaşam biçiminde değişiklik olmaksızın fiziksel mekan veya meslek değiştirmesine, benzer bir grup ya da statüden bir diğerine doğru ileri ya da geri hareketi ifade eder. Toplumsal hareketlilik tiplerinden biri olan yatay hareketlilik, on dokuzuncu yüzyılın ikinci yarısında artış göstermiştir. Yatay hareketlilik ile ilgili olarak çalışmalar yapılmıştır.
Tanım

Rus asıllı Amerikalı sosyolog Pitirim Sorokin, yatay hareketliliği, dikey konumda hiçbir değişiklik olmaksızın dini, bölgesel, politik veya diğer yatay kaymalardaki bir değişiklik olarak tanımlar. Andrew W. Lind'e göre yatay hareketlilik, bir kişi mesleğini değiştirdiğinde ortaya çıkar, ancak toplumsal statüsü değişmeden kalır. Örneğin, bir doktor sağlık hizmetindeki işinden tıp fakültesinde öğretmenliğe geçerse, meslek değişir, ancak saygınlık ve sosyal statü aynı kalır. Cameron Anderson'a göre sosyal statü, bir kişinin sahip olduğu kabul edilen sosyal değer düzeyidir. Amerikalı sosyolog Linda K. George yatay hareketlilikteki sosyal statü faktörlerini iş, servet, başarı, eğitim, etnik köken ve medeni durum olarak sıralamıştır.
Gelişimi

Pitirim Sorokin, pozisyonlar arasındaki toplumsal hareketlilik dikey ve yatay olmak üzere iki tip olarak tanımlamıştır. Sorokin'e göre yatay hareketliliğin artış eğilimi gösterdiği ilk dönem on dokuzuncu yüzyılın ikinci yarısıdır. Hareketin yönü konusunda Sorokin'in yaptığı bu ayrımı sürdürecek ve geliştirecek akademik çalışmalar yapılmıştır. Bir kişinin kendi yaşamı içerisinde gösterdiği dikey veya yatay toplumsal hareketlilik kuşak-içi hareketlilik olarak adlandırılır. Max Weber’e göre, aşağı veya yukarı olacak şekilde hareketlilik değiştiğinde sınıfsal çatışmalar merkezi önemini kaybeder ve grup dayanışması yerini rekabete bırakır. Çatışmacılara göre, rekabet ve endüstriyelleşmeden dolayı sosyal rollerin çeşitlenmesi yatay hareketliliğin ortaya çıkmasına sebep olmuştur.
Metroloji

Yatay hareketlilik, kantitatif araştırma yöntemlerinden biridir. Amerikalı araştırmacı Werrett Wallace Charters, Amerikalı öğretmenler üzerine The Social Background of Teaching adlı yatay hareketlilik araştırması yapmıştır. Missouri Üniversitesi'den John W. Alspaugh, An Index of Teacher Horizontal Mobility adlı yatay hareketlilik metroloji (ölçüm) araştırmasında "Yatay hareketliliğin özellikleri ve onu ölçmeye çalışmak, çeşitli eğitimci türlerinin hareketliliği ile ilgili araştırma hipotezlerini test etme konusundaki ilgiden kaynaklanmıştır." diyerek Charters'a atıfta bulunmuştur. Alspaugh, öğretmenlerin yatay hareketliliğinin ölçümsel hesaplaması ile ilgili formüller geliştirmiştir.
Çalışmalar > The Power Elite

The Power Elite, Amerikalı sosyolog C. Wright Mills tarafından 1956'da yayınlanmış bir kitaptır. Mills, bu kitapta, siyasi, askeri ve ekonomik seçkinler arasındaki ilişkinin yatay hareketliliğini işlemiştir. Mills, yatay hareketliliğin, üç kurumsal yapı içinde ve arasında hareket ettiğini yazmıştır.
O Şimdi Asker (albüm)

O Şimdi Asker, Tuğba Ekinci'nin ilk stüdyo albümü.
Şarkı listesi

"O Şimdi Asker"
"Kontör"
"Oha Falan Oldum Yani"
"Top"
"Kendine Çeki Düzen Ver (Oğlum)"
"Dede"
"Yüzyılın Kadını"
"Kutu Kutu"
"Cüce Olsun"
"O Şimdi Asker (remix)"
Etkileşimli e-kitap

Etkileşimli e-kitap, dijital kitap türleri arasında etkileşim düzeyi yüksek ve zengin içerik sunan olanaklarına sahip e-kitap uzantılarıdır. Bozkurt ve Bozkaya isimli etkileşimli e-kitaplar, "Kullanıcı ile dijital kitabın karşılıklı olarak üst düzey etkileşime geçebildikleri, birçok iletişim kanalının bir arada kullanılabildiği dijital kitaplardır” şeklinde tanımlamıştır.
Etkileşimli e-kitapların öne çıkaran en belirgin özellik; sadece kullanıcı tarafından oluşturulan tek yönlü ve sınırlı bir etkileşimi değil, kullanıcı ya da başka unsurlar arasındaki çok yönlü ve zengin bir etkileşimi sağlıyor olmasıdır.
Avantaj ve dezavantajları > Dezavantajları

Dijital kitaplar avantajlarının yanında dezavantajlara da sahiptir. Ancak dezavantajlı durumların çoğu dijital kitabın kendisinden değil, kullandığı teknoloji veya okuma aracının sınırlılıklarından kaynaklanan dezavantajlardır. Dijital kitapların dezavantajları ise şu şekildedir.
Okuma aracı açısından:
Çözünürlük: Düşük çözünürlüğe sahip ekranlar gözü yormaktadır. Geleneksel kitaplardaki gibi uzun süre okuma yapmak ekran çözünürlüğü düşük araçlar ile güç ve yorucu olabilmektedir.
Uyumluluk: Etkileşimli e-kitaplar değişik formatlarda üretilmektedir. Bazı donanımlar sadece belirli formatlarla çalışmakta, bu da kullanıcılar için sorun olabilmektedir.
Güç tüketimi: Geleneksel kitapları kullanmak için herhangi bir enerji kaynağına ihtiyaç duyulmamaktadır. Ancak etkileşimli e-kitaplara erişmek için kullanılan donanımı çalıştıracak harici bir güç kaynağına ihtiyaç duyulmaktadır.
Telif hakları açısından:
Lisans hakları ve dijital hak yönetimi: Etkileşimli e-kitaplar geleneksel e-kitaplar gibi somut bir yapıya sahip olmadıkları için lisans ve izin gerektiren durumlarda yasadışı şekilde kullanılıp, çoğaltılabilir. Birçok ülkede telif hakkı konusunda yeterli yasal düzenleme yoktur. Bazı durumlarda ise hızlı gelişen teknolojiyi mevcut yasal düzenlemeler takip edememekte ve yasal boşluklar oluşmaktadır. Bu nedenle özellikle etkileşimli e-kitap üreticileri sayısal hakların yönetimi konusunda çalışmalar yapmakta ve kendi platformları çerçevesinde seçenekler ve standartlar oluşturmaya yönelik çözümler üretmektedirler.
Tarihçe

Basılı kitaplar 16. yy.'da Gutenberg'in matbaayı bulmasıyla ortaya çıkmıştır. Yüzyıllar boyunca basılı kitaplar geleneksel ve uzaktan öğrenme sistemlerinde birincil kaynak olarak kullanılmıştır. E-kitap kavramı ilk olarak 1968 yılında Alan Kay tarafından mobil öğrenme platformu olan Dynabook'un tanıtımında kullanılmıştır.  1971 yılında Michael Hart isimli başarılı bir girişimcinin önemli basılı eserlerin elektronik sürümlerini herkesin kullanabilmesi için başlattığı Gutenberg Projesi (Project Gutenberg) elektronik kitaplar için bir dönüm noktasıdır. Gutenberg projesi ile ilk e-kitap ortaya çıkmış ve bir anlamda dijital kütüphanecilikte başlamıştır. 1987 yılında ilk hypertext formatında ortaya çıkan Afternoon isimli e-kitap dijital kitapların gelişiminde bir diğer önemli gelişmedir.1992 yılında İsveçlilerin yürüttüğü Runeberg Projesi ve 1994 yılında Almanların başlattığı Gutenberg-DE Projesi ile dijital kütüphanecilik çalışmaları hız kazanmıştır. 1995 yılında Amazon şirketi ilk büyük online kitapçı olarak ortaya çıkmış ve bunu 1997 yılında Barnes & Nobles şirketi takip etmiştir. 1998 yılında akademik içeriğe sahip kütüphaneler ve halk kütüphaneleri İnternet teknolojisini kütüphanecilik sistemine uyarlamış ve Web üzerinden okuyuculara ulaşmaya başlamıştır. Acrobat eBook Reader 2001 yılında geliştirilmiş yeni versiyonu ile yayınlanmış ve kendisine uygun bir platform bulan e-kitaplar hızla kullanılmaya başlanmıştır.  Özellikle 2000'li yıllardan sonra hızla gelişmeye başlayan e-kitaplar ve e-kitap sektörü gelişim ve büyüme hızından ivme kaybetmeden günümüze kadar gelmeyi başarmıştır.2001 yılında telif hakları konusundaki çalışmalar; 2007 yılında ePub formatının uluslararası standart olarak kabul edilmesi; 2010 yılında Google Books, iPad ile gelen iBooks yazılımı, Adobe firmasının etkileşimli e-kitap hazırlamaya olanak sağlayan CS5 standartları ile gelen Adobe Digital Publishing Suite; 2012 yılında ortaya çıkan PDF 2.0 formatı ve Apple iBooks Author ve Adobe Digital Publishing Suite yazılımları dijital kitapların evriminin diğer önemli halkaları ve sıçrama noktalarıdır.
Etkileşimli e-kitap hazırlama adımları

Öğrenme malzemesi olarak tasarımlanan etkileşimli e-kitap hazırlama süreci farklı alanlardan uzmanlardan oluşan bir ekibin kontrolünde gerçekleşmekte ve titizlikle yürütülmesi gereken, birbiriyle bağlantılı farklı aşamaları içermektedir. Bir etkileşimli e-kitap hazırlama tüm süreç düşünüldüğünde planlama, analiz, uygulama, koruma ve yayınlama aşamaları olmak üzere toplam beş adımdan oluşmaktadır.
Burjuvazi

Edmond Geffroy tarafından çizilen ve Victoria Dönemi burjuva sınıfını tasvir eden bir resim.
Burjuva; köylü, işçi ya da soylu sınıfına dahil olmayıp, sosyal statüsünü ve gücünü, eğitiminden, işveren konumundan ve zenginliğinden alan kentli kişi. Bu kimselerin oluşturduğu sosyal sınıfa burjuvazi denir. Bu kavram Karl Marx ve Friedrich Engels tarafından yazılan Komünist Manifesto'da "kapitalist orta sınıf" anlamında kullanılmıştır. Zaman zaman eleştirel olarak "materyalist veya basmakalıp uygulamalara sadık" anlamında kullanılır.
Dünya üzerinde gerçekleşen birçok tarihi olayın arkasında burjuvazinin olduğu söylenmektedir. Özellikle mülkiyet hakkına büyük önem veren burjuvalar bu hakkı güvence altına alabilmek için tarih boyunca diğer sınıflarla hep çatışma halinde olmuşlardır. Fransız, Amerikan ve İngiliz Devrimleri, burjuvazinin etkisiyle oluştuğu için burjuvazi devrimleri olarak da anılır. Burjuvazinin ekonomik alanda seçtiği dünya görüşü liberalizmdir. Bu görüşe bağlı olarak burjuvaların sloganı Adam Smith'in söylemi olan "Bırakınız yapsınlar, bırakınız geçsinler" olmuştur.
Etimoloji

Burjuva sözcüğü Türkçeye 19. yüzyılda Fransızcadan geçmiştir. Türk Dil Kurumu burjuvaya karşılık olarak kentsoylu sözcüğünü önermiştir.
Burjuva kelimesinin kökeni Latince burgus (kale burcu) sözcüğüne dayanır. Orta Çağ Avrupa'sında kentler surlarla çevrilirdi. Köylüler çoğunlukla surların dışındaki çiftliklerde yaşarlardı. Burjuvalar ise surların içindeki kentte yaşarlardı. Eski Fransızca "burgeois" sözcüğü "şehirde yaşayan" anlamına gelir. Sözcük Fransızcada 1560'larda orta sınıf anlamında kullanılmaya başlanmıştır. 1883 yılında komünist ve sosyalist yazında ise "kapitalist, proletaryayı sömüren herkes" olarak tanımlanmıştır.
Marksizm'de

Marksist terminolojide burjuvazi, kapitalist sistemde üretim araçlarına sahip olup, emekçilerin artı-değerine el koyan sınıf olarak kullanılır.
İngiltere'de başlayan Sanayi Devrimi'nin ardından, burjuvalarla, işçi ve köylü sınıfı çatışmaya başlamıştır. Bunda makinelerin ve fabrikaların artması, önemli rol oynamıştır. Burjuva ile işçi ve köylü sınıfı arasındaki mücadelenin nedenleri, hak ve inisiyatifler ile yönetimde söz sahibi olma iddialarıdır.
Dipnotlar

↑  Batılı dillerde orta sınıf kavramı, işçi sınıfı ile üst sınıf arasındaki grubu tanımlar ve eğitimli profesyonelleri de kapsar.
Gravettiyen

| --- | --- |
İki Gravettiyen ucu, Gravettiyen'lerin karakteristik bir aracı
Evre: Üst Paleolitik
Bölge: Avrupa
Ana sit: La Gravette
Önemli sitler: Dordogne
Öncül: Orinyasiyen
Ardıl: Solutreyen, Epigravettiyen
Tanımlayan: Dorothy Garrod, 1938
Gravettiyen, günümüzden yaklaşık 33.000 yıl önce,Orinyasiyen'in yerini alan, Avrupa Üst Paleolitik döneminde yer alan bir arkeolojik endüstriydi. Arkeolojik olarak, çoğu araştırmacının birleşik olduğunu düşündüğü son Avrupa kültürüdür ve bazı unsurları y. 17.000 BP ortadan kaybolsa da çoğunlukla günümüzden y. 22.000 yıl önce, Son Buzul Maksimum'una yakın bir tarihte ortadan kalkmıştır. İspanya ve Fransa'da, onu Solutreyen izledi ve İtalya, Balkanlar, Ukrayna ve Rusya'da Epigravetyen olarak gelişti veya devam etti.
Gravittiyen kültürü, tipik olarak fildişi veya kireç taşından oyulmuş olan Venüs heykelcikleriyle tanınır. Kültür ilk olarak güneybatı Fransa'nın Dordogne bölümündeki La Gravette bölgesinde tanımlandı.
Gravettiyen kültürü

Gravettiyenler, Avrupa tarihöncesinin çok soğuk bir döneminde yaşayan avcı-toplayıcılardı ve Gravettiyen yaşam tarzı iklim tarafından şekillendirildi. Genel buzul çevre değişiklikleri onları uyum sağlamaya zorladı. Batı ve Orta Avrupa bu dönemde aşırı soğuktu. Arkeologlar genellikle iki bölgesel varyantı tanımlarlar: esas olarak Fransa, İspanya ve İngiltere'deki mağara alanlarından bilinen batı Gravettiyen ve Orta Avrupa ve Rusya'daki doğu Gravettiyen. Pavlov kültürünü de içeren doğu Gravettiyenleri, kalıntıları genellikle mağaralarda değil, açık hava alanlarında bulunan uzman mamut avcılarıydı.
Gravettiyen kültürü, hayvanları avlama yetenekleriyle gelişti. Çeşitli araçlar ve avlanma stratejileri kullandılar. Neandertallerin ve daha önceki insan gruplarının teorize edilmiş avlanma teknikleri ile karşılaştırıldığında, Gravettiyen av kültürü çok daha hareketli ve karmaşık görünmektedir. Tipik olarak küçük "köylerde" düzenlenmiş mağaralarda veya yarı yeraltı veya yuvarlak biçimli konutlarda yaşıyorlardı. Gravettiyenlerın, arkası körelmiş bıçaklar, sivri uçlu ok uçları ve bumeranglar gibi aletlerin geliştirilmesinde yenilikçi oldukları düşünülmektedir. Diğer yenilikler, dokuma ağların ve taştan yapılmış kandillerin kullanımını içerir. Hayvan kalıntılarından süslemeler ve kemik aletler yapmak için bıçaklar ve dilgicikler kullanılmıştır.
Gravettiyen kültürü, Portekiz'deki Estremadura'ya kadar geniş bir coğrafi bölgeye uzanır, ancak yaklaşık 27.000 BP'ye kadar nispeten homojendir. Mezar içine yerleştirilen basit, amaca yönelik, adak ve/veya ölen kişinin sahip olduğu kişisel süs eşyalarının dahil edilmesini içeren gömme ayinleri geliştirdiler Günümüze ulaşan Gravettiyen sanatı, çok sayıda mağara resmi ve kil veya fildişinden yapılmış küçük, taşınabilir Venüs heykelciklerinin yanı sıra mücevher objelerini içerir. Doğurganlık tanrıları çoğunlukla erken döneme aittir; günümüze ulaşan 100'den fazla örneği bulunmaktadır. Büyük göğüsleri, geniş kalçaları ve belirgin posteriorları ile çok özel bir fiziksel görünümdedir. Heykelcikler yüz detaylarından yoksun olma eğilimindedir ve uzuvları genellikle kopuktur.
Buzul sonrası dönemde, kültüre dair kanıtlar kuzey Avrupa'da kaybolmaya başladı, ancak Akdeniz çevresindeki bölgelerde devam etti.
Diyet

Hayvanlar, Gravettiyen döneminin ilk insanları için birincil besin kaynağıydı. Bu dönemde Avrupa aşırı soğuk olduğundan, gıda kaynaklarının enerji ve yağ içeriğinin yüksek olması gerekiyordu. Çeşitli insan kalıntıları arasındaki test karşılaştırmaları, daha yüksek enlemlerdeki popülasyonların ete daha fazla yöneldiğini ortaya koymaktadır. Gravettiyen insanlarını ayırt eden tanımlayıcı bir özellik, Neandertal muadillerine kıyasla hareket yetenekleriydi. Modern insanlar, besin kaynaklarıyla göç etmelerini sağlayan teknolojiyi ve sosyal organizasyonu geliştirirken, Neandertaller nispeten yerleşik sürülerle bile seyahat etmekte usta değildi.
Sürülerle birlikte hareket etme yeteneğine sahip olan Gravettiyenler, diyetlerinde çok çeşitli hayvan avlarını içeriyordu. Ana faktörler, hayvanın yaşı ve büyüklüğü idi. Örneğin, bir yaşındaki geyik giyim için en uygun postu sunarken, dört yaşındaki geyik çok daha fazla et içeriyordu. Gravettiyen diyeti, mamutlar, sırtlanlar, kurtlar, taş veya kemik aletlerle öldürülen ren geyiği gibi daha büyük hayvanları ve ayrıca ağlarla yakalanan tavşan ve tilkileri içeriyordu. Bu zaman dilimi, et tüketimine yapılan güçlü vurgu ile sınıflandırılmıştır, çünkü tarım tam olarak uygulanmamıştır veya kullanılmamıştır. Ek olarak, iklim istikrarlı mahsul ekimi için uygun değildi.
Kıyı Gravettiyenleri deniz proteininden faydalanabildiler. İtalya ve Galler'de bulunan kalıntılardan karbon tayini, kıyı halklarının Gravettiyen diyetlerinin %20-30'unun deniz hayvanlarından oluştuğunu ortaya koymaktadır. Daha düşük enlemlerde yaşayan popülasyonlar daha çok kabuklu deniz ürünleri ve balıklara avlama eğilimindeyken, daha yüksek enlemlerin diyetleri foklardan oluşuyordu.
Fiziki görünüm

Gravettian insanlarının fiziksel kalıntıları, onların uzun boylu ve nispeten ince insanlar olduklarını ortaya çıkardı. Gravettiyen kültüründen erkeklerin boyu 179-188 santimetre (5 ft 10 in-6 ft 2 in) arasında değişiyordu. Ortalama 183,5 santimetre (6 ft 0,2 in) boyları ile tarihöncesinin bu dönemi için değil, tarihin tüm dönemleri için son derece uzundular.
Oldukça inceydiler, fiziksel olarak aktif ve zorlu bir yaşam tarzının bir sonucu olarak ve modern insanların vücut yağına kıyasla muhtemelen daha yağsız kas kütlesi oranına sahip olmalarına rağmen normalde 67-73 kilogram (148-161 lb) arasındaydılar. Gravettiyenlerin dişileri çok daha kısaydı, ortalama 158 santimetre (5 ft 2 in) boyundaydılar ve ortalama ağırlıkları 54 kilogram (119 lb) idi. Gravettiyen kafataslarının incelenmesi sonucunda yüksek elmacık kemiklerinin yaygın olduğu ortaya koyulmuştur.
Avcılık

Üst Paleolitik dönemde taşlar ve sopalar başlıca av araçlarıydı. Fransa'daki yerleşim yerlerinde kemik, boynuz ve fildişi uçları bulunmuştur; ancak uygun taş ok uçları ve fırlatma mızrakları Solutreyen dönemine kadar (~20,000 BP) görülmez. İlkel aletler sayesinde birçok hayvan yakın mesafeden avlanıyordu. Gravettiyen endüstrisinin tipik bir eseri, düz küt sırtlı küçük sivri uçlu bıçaktır. Bugün Gravettiyen ucu olarak bilinen bu parçalar büyük avları avlamak için kullanılırlardı. Gravettiyenler küçük hayvanları avlamak için ağ kullandılar ve ok ve yayı icat ettiler.[kaynak belirtilmeli]
Gravettiyen yerleşimciler göç eden avları bir araya topladılar ve vadilere yöneldiler. Güney İtalya'da bir yerleşim yeri olan Gr. La Gala keşiflerle bulunan örnekler, küçük bir vadide stratejik bir yerleşim yeri bulunduğunu ortaya koymuştur. Yerleşimciler kızıl geyik gibi hayvanların göç haritalarının daha fazla farkına vardıkça, vadilerde av sürüsü olduğunu öğrendiler ve böylece avcıların yiyecek için uzun mesafeler kat etmesine gerek kalmadı. Özellikle Gr. La Gala buzul topografyası, geyiği vadideki insanların yerleşim alanlarından geçmeye zorladı. Stratejik olarak konumlandırılmış yerleşim yerlerine dair ek kanıtlar arasında Yunanistan'daki Klithi gibi göçmen avları durdurmak için düzenlenmiş alanlar da bulunmaktadır.
Çek Cumhuriyeti'ndeki keşifler, ağların çok sayıda küçük avı yakalamak için kullanıldığını, böylece hızlı ve tutarlı bir gıda arzı oluştuğunu ve dolayısıyla büyük av avcılarının ziyafet/kıtlık modeline bir alternatif sunduğunu göstermektedir. Bu kanıtlar, 4 milimetre (0,16 in) genişliğindeki kil baskılar üzerinde korunmuş kalın iplerden elde edilmiştir. Araştırmalar, daha büyük baskıların keşfedilmiş olmamasına rağmen, tasarlanmaları için daha fazla bilgi gerekmeyeceğinden, muhtemelen yapılmış olacaklarını öngörmektedir. Ağların dokunması, muhtemelen hem kadınların hem de çocukların çalışmasına dayanan ortak bir görevdi.