stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Müslüman
İslam'ın şartları > Sünnî mezhebi > Guslün farzları

Guslün farzları şunlardır: ağza su vermek, burna su vermek, bütün bedeni yıkamak.
İslam'ın şartları > Sünnî mezhebi > Teyemmümün farzları

Teyemmümün farzları şunlardır: niyet etmek ve iki elin içini temiz toprağa sürüp, yüzün tamamını mesh etmek. Tekrar elleri temiz toprağa vurup, önce sağ ve sonra sol kolu mesh etmek.
İslam'ın şartları > Şiî mezhebine göre

Günümüzde Şiî mezhebi; "Zeyd’îyye" (Beşçiler), "İmâmiye-i İsnâ‘aşer’îyye" (Onikicilik/On İki İmâmcılık) ve "İsmâil’îyye" (Yedicilik) olmak üzere üç ana mezhebe ayrılır.
İslam'ın şartları > Şiî mezhebine göre > Furu al-Din'in 10 şartı (İmâmiye-i İsnâ‘aşer’îyye)

Furu al-Din'in 10 şartı (İmâmiye-i İsnâ‘aşer’îyye) şunlardır: Namaz, Oruç, Hac, Zekât, Hums, Cihat, Emr-i Bil Maruf, Nehyi Anil Münker, Tevella ve Teberra.
İslam'ın şartları > Şiî mezhebine göre > Veçh-i Din'in 7 şartı (İsmâil’îyye)

Veçh-i Din'in 7 şartı (İsmâil’îyye) şunlardır: Velâyet, Tehâret, Namaz, Zekât, Oruç, Hac ve Cihad.
İman'ın şartları

Ana madde: İmanın şartları
İman'ın şartları > Sünnî mezhebine göre

Allah'ın tek yaradan olduğuna inanmak.
Allah'ın meleklerine inanmak.
Allah'ın kitaplarına inanmak.
Allah'ın peygamberlerine inanmak.
Ahiret gününe inanmak.
Kaza ve kadere (hayrına ve şerrine) inanmak.
İman'ın şartları > Şiî mezhebine göre

Usul al-din (İmamiyye-i İsnaaşeriyye)
Tevhid
Adalet
Nübüvvet
İmâmet
Meâd (Kıyâmet)
Mutezile Mezhebinin İman Görüşü

Mutezile'ye göre iman kalp ile tasdik, dil ile ikrar ve amelden oluşur. Buna göre Mutezile inancında kişinin mümin yani "inanan" sayılabilmesi için kalbi ile İslâm'a inanması, dili ile bunu beyan etmesi ve hareketleriyle yani amel ile bunu göstermesi gerekir. Aynı iman görüşüne sahip diğer itikad mezhepleri Hariciyye ve Zeydiyye'dir.
Mutezile Mezhebinin İman Görüşü > Mu'tezile Mezhebinin Esasları

Ana madde: Mutezile
Mu'tezile kendi usullerini ortaya koymak için "usul-i hamse" denilen beş esas belirlemişlerdir. Bunlar; Tevhid, Adalet, Va'd ve Vaîd (Söz ve tehdit, kişinin amelinin haliki oluşu), El-Menziletu Beyne'l-Menzileteyn (büyük günah işleyenlerin iman ve inançsızlık arasında bir yerde bulunmaları), Emr-i bi'l ma'rûf ve Nehy-i Anil Münker'in farz-ı ayn oluşu olarak sayılabilir. Ayrıca Kur'an'ın mahlukiyeti ve aklın nakle faikiyeti gibi hususlar da mezhep için önemli olan hususlardandır.
Mutezile Mezhebinin İman Görüşü > Mu'tezile Mezhebinin Esasları > Tevhid

Tevhîd (التوحيد), yani birleme İslâm dini akidesinin temeli olan Allah'ın birliğidir. Mutezile mezhebine mensup olanlar tevhidden yola çıkarak bazı konularda diğer itikadi mezheplerden farklı görüşler geliştirmişlerdir. Örneğin, Ehl-i Sünnet âlimlerinin ruyetullahı yani Allah'ın ahiret günü görüleceği görüşünü kabul etmemişlerdir. Onlara göre görülebilmesi için Allah'ın bir cisme sahip olması gerekir ki İslâm inancının tevhid kaidesine göre bu imkânsızdır. Bunun dışında Mu'tezile mezhebinin mensupları yine tevhid kaidesinden yola çıkarak Allah'ın sıfatlarının zatından ayrı olduğunu ileri sürmüşlerdir. Çünkü onlara göre bu düşüncenin aksi, yani Allah'ın sıfatlarının zatıyla bir olması ezeli (ve böylece ilahi) olanların sayısını arttırır, yani tevhide karşı çıkar. Örnek vermek gerekirse, Mu'tezile mezhebi "Allah âlimdir." gibi bir tanımlamayı kabul ederken "Allah ilim sahibidir." gibi bir tanımlamayı reddeder. Zira onlara göre "Allah ilim sahibidir." derken Allah'ın zatından ayrı bir ilahi-ezeli ilim kabul edilmiş olur. Ayrıca, Mutezile akidesinde Allah'ın kelâm diye bir sıfatının olmadığına inanılır.
Mutezile Mezhebinin İman Görüşü > Mu'tezile Mezhebinin Esasları > Adalet

Adalet ('Adl, العدل) esasının konusu Mutezile'nin kader konusundaki görüşüdür. "İnsan fiillerinde hür değildir." görüşünü benimseyen Cebriyye mezhebine karşı çıkarak Mutezile "insanın fiillerinde tamamen hür olduğu"na inanır. Mutezile inancındaki adalet esasına göre kişi kendi fillerini kendi yaratır. Bunu da Allah'ın kişiye bahşettiği bir yaratma kudretiyle gerçekleştirir. Fiillerin yaratılmasında Allah'ın bir müdahalesi olmadığına inanırlar. Bu görüş adalet esasından şu şekilde temel alır: kişilerin hür olmaması ve yaptıkları her fiilin yaratıcı ve yaptırıcısının Allah olması durumunda kişinin hür olarak yapmadığı hareketlerden ötürü cezalandırılması zulüm yani adaletsizliktir. İslam inancına göre ise Allah'ın adaletsiz davranması mümkün değildir. Bu nedenle kişi fiilerinin tek yaratıcı ve yaptırıcısı olmalı, fiilleri konusunda tamamen hür olmalıdır.
Mutezile'nin kader konusundaki görüşü Kaderiyye mezhebiyle aynıdır. Mutezile mezhebinin kader konusundaki bu görüşlerinin imanın şartlarından olan "kader ve kazaya iman"a aykırı düştüğünü gerekçesiyle Sünni mezhepler tarafından eleştirilmiş, hatta küfür olarak nitelendirilmiştir.
Mutezile Mezhebinin İman Görüşü > Mu'tezile Mezhebinin Esasları > Söz ve Tehdit

Va'd ve Va'id (el-Va'd ve el-Va'id, الوعد و الوعيد) yani "Söz ve Tehdit". Bu Allah'ın vadettiği (söz verdiği) sevap ve iyiliğin, tehdit ettiği cezanın gerçekleşeceğine inanmaktır. Mutezile mezhebinin bu esası bir diğer itikadi mezhep olan Mürcie'ye karşı geliştirilmiştir. Mürcie mezhebi iman etmeyen (kâfir) kişinin yaptığı iyilikler fayda vermediği gibi, iman eden kişinin (mü'minin) yaptığı günahlar da kendine zarar vermeyeceğini öne sürmüştür. Va'd ve Vaid prensibine göre ise iyilik yapan iyiliğine karşı mükafatlandırılacak, kötülük yapansa kötülüğüne karşılık cezalandırılacaktır. Mutezile mezhebinin bu esasına göre eğer Mürcie mezhebinin "iman edenin günahları zarar vermez" iddiası doğru olsaydı, Allah'ın vaîd'i yani tehdit etmesi - korkutması gereksiz ve manasız olurdu. Oysa tevhid inancına göre bu mümkün değildir. Bu esas ile Mutezile mezhebi Mürcie'yi tam anlamıyla reddeder. Ayrıca Mutezile mezhebi yine bu esas ile büyük günah işleyen müminin tövbe etmezse affedilemeyeceğini öne sürmüştür.
Mutezile Mezhebinin İman Görüşü > Mu'tezile Mezhebinin Esasları > İki Konum Arasındaki Bir Konum

"El Menzile beyne'l-menzileteyn" (المنزلة بين المنزلتين) yani iki konum arasındaki bir konum. Bu esas Mutezile mezhebinin "büyük günah işleyenin durumu" hakkındaki görüşüyle ilgilidir. Mutezile mezhebine göre büyük günah işleyen bir mümin (iman etmiş kişi) artık ne mümindir ne de kâfirdir, o artık fâsıktır, yani müminlik ile kâfirlik arasında bir yerdedir. Mutezile inancına göre büyük günah işleyen mümin fâsık olur ve fâsık kişi işlediği büyük günahtan ötürü tövbe etmeden ölürse sonsuza kadar cehennemde azap çeker. Eğer tövbe ederse yeniden mümin olur ve mümin olarak da ölürse cennete girer. Bu mezhebe göre fâsık bir kişi mümin ile kâfir arasında bir konumdadır, bu esasın adı olan "iki konum arasındaki bir konum" da buradan gelmektedir.
Mutezile Mezhebinin İman Görüşü > Mu'tezile Mezhebinin Esasları > Emr-i bi'l ma'rûf ve nehy-i anil münker

Ana madde: Emr-i bi'l ma'rûf ve nehy-i anil münker
"Emr-i bi'l ma'rûf" yani iyiliği emretmek ve "nehy-i anil münker" yani kötülükten sakındırmak (الأمر بالمعروف و النهي عن المنكر). Mutezile mezhebinin bu esasına göre kişi itikadi ve ameli konularda insanları iyiliğe çağırmalı, iyiliği yaymalı, kötülüğe karşı ise sakındırmalı, uyarmalıdır. Bu esastan yola çıkarak Mutezile mezhebi mensupları uzun yıllar boyunca birçok farklı görüşten, mezhepten ve inançtan insanla tartışmış, hatta zaman zaman tartışmalara şiddet ve kavga da karışmıştır.
Mu'tezile mezhebine göre bu beş ana esasın birine veya daha fazlasına inanmayan kişi Mu'tezili olamaz.
Mezhepsiz Müslümanlık

Ana madde: Mezhepsiz Müslümanlık
Mezhepsiz Müslüman, İslami mezheplerden herhangi birine bağlı olmayan, kendini bu mezheplere ait görmeyen veya inancını bu mezhepler içerisinde sınıflandırmayan Müslümanlara verilen isimdir.
Müslüman nüfusun yeryüzündeki dağılımı
Hernikler

Merkez İtalya'da Herniklerin konumu
Hernikler veya Hernici; Antik İtalya'da, güney sınırlarında Volski ve kuzey sınırlarında Ekler (Aequi) ile Marsi olmak üzere Fucine Gölü ve Sacco Nehri (Trerus) arasındaki Latium'da yaşamış olan bir İtalik kabileydi.
Erken Roma Cumhuriyeti döneminde uzun yıllar boyunca Roma ile müttefiktiler ve komşularına karşı yanlarında savaştılar.
MÖ 495'te Titus Livius, Antik Roma'ya karşı Volski ile bir antlaşma imzaladıklarını kaydeder.
Bağımsızlıklarını uzun süre korudular ve MÖ 486'da hala Latinlerle eşit bir antlaşma imzalayacak kadar güçlüydüler.
MÖ 475'te Latinlerle birlikte, Ekler ve Volski'ye karşı savaştılar ve aynı yıl Roma'nın yanında Veiililer (Veientes) ve Sabinlere karşı savaştılar. MÖ 468'de Roma'yla Volski'ye karşı savaştılar.
MÖ 464'te Roma'yı, Ecetra'nın ihaneti hakkında uyardılar ve Ecetralılarla müttefik olan Eklere karşı Roma'nın yanında savaştılar.
MÖ 362 ve 306'da baş şehirleri Anagnia alınıp bir praefectura'ya düşürüldüğünde Roma'dan ayrıldılar fakat Ferentium, Aletrium ve Verulae sadakatlerinden dolayı özgür municipia - o tarihte civitas'a tercih ettikleri bir konum- olarak kalmalarına izin verilerek ödüllendirilmişti.
Herniklerin adı, tıpkı Volski'ninki gibi Polybius'un MÖ 225'te asker sağlayabilen diye tanımladığı İtalyan halkları listesinde yok; bu yüzden o tarihe kadar toprakları Latium'dan genel olarak ayırt edilemezdi ve tam Roma vatandaşlığını daha sonra almış olmaları olası görünüyor. Bölgenin en eski Latince yazıtı (Ferentium'dan), Sosyal Savaş'tan daha eskidir ve hiçbir yerel özellik göstermemektedir.
Dil

| Hernikçe |
| --- | --- |
Bölge: İtalya
Ölü dil: evet
Dil ailesi: Hint-Avrupa  İtalikOsko-Umbriya (Sabel)OskanHernikçe
Yazı sistemi: Eski İtalik
Dil kodları
ISO 639-3: xhr
Dilbilimci listesi: xhr
Glottolog: hemi1234
Birkaç yazıt Hernikçenin Osko-Umbriya dillerinden olduğunu gösteriyor. "co" ile biten adları; onları, isimleri "no" ekiyle oluşturulan kabilelerle değil, İtalya'nın batı kıyısının ilk sakinlerinden olan Volski gibi "co" kabileleriyle birlikte sınıflandırıyor.
Hernikler kökenli Gensler

Cispia (gens)
Hirtia (gens)
Fabricia (gens)
Sulhi Dişlioğlu

Sulhi Dişlioğlu (d. 24 Temmuz 1923, İstanbul), Türk büyükelçi.
Saint Joseph Fransız Lisesi'ni 1941 yılında bitirmiş, Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nden 1945 yılında mezun olmuştur. 1946 yılında Dışişleri Bakanlığı'na girerek çeşitli görevler üstlenmiş, 1969-1972 yılları arasında Cumhurbaşkanı Cevdet Sunay'ın özel kalem müdürlüğünü yapmıştır. 1972-1978 yıllarında Belçika ve 1982-1988 yıllarında Vatikan Büyükelçisi olarak görev üstlenmiştir.
The Open Road (film, 1926)

| --- | --- |
"The Open Road" sinema afişi yerine geçebilecek bir broşürü
Yönetmen: Claude Friese-Greene
Yapımcı: Claude Friese-Greene
Görüntü yönetmeni: Claude Friese-Greene
Kurgu: Claude Friese-Greene
Stüdyo: Wardour Films Limited Friese-Greene Colour Films Limited
Cinsi: Sinema filmi
Türü: Belgesel
Renk: Renkli (Biocolour) (Friese-Greene Natural Colour)
Yapım yılı: 1926,  İngiltere
Çıkış tarih(ler)i: 1926
Süre: 64 dakika
Dil: Sessiz (İngilizce ara yazılar ve müzik mevcut)
The Open Road, 1926 İngiltere yapımı gezi belgeselidir. 2005 yılında restorasyondan geçirilmiş olan bu sessiz film renkli çekilmiştir ve İngilizce ara yazıları vardır. Muhtemelen çevildiği yıllarda sinema salonlarında canlı müzik eşliğinde sunulmuş olan filmin 2007 tarihli DVD'sine fon müziği de eklenmiştir. Filmin adı Türkçede Açık Yol anlamına gelmektedir.
İngiliz sinemacı Claude Friese-Greene (1898 - 1943)'in 1924 ilâ 1926 yılları arasında çektiği 26 bölümden oluşan bu film, yönetmenin İngiltere'yi güneyden kuzeye otomobille katederken kamerasıyla tespit ettiği ülke ve insan manzaralarından oluşmaktadır. Filmin DVD'sinin tanıtım sloganı olarak: "İngiltere'nin 1920'lerdeki sinematik bir kartpostalı" ibaresi kullanılmıştır.
Claude Friese-Greene, yine ünlü bir sinemacı olan William Friese-Greene (1855 - 1921)'in oğludur. Filmin girişindeki ara yazıda "Sinemanın öncülerinden William Friese-Greene'in oğlu Claude Friese-Greene tarafından icat edilmiş olan 'Yeni Doğal Renk İşleme Yöntemi'yle üretilmiştir" ibaresi yer almaktadır.
Filmdeki yolculuk İngiltere'nin güneybatısındaki en uç noktası olan Land's End burnundan başlar, İskoçya'nın kuzeyindeki John O'Groats'ta sona erer. İngiltere'nin bu en uç iki noktası arasındaki mesafe 1400 kilometredir ve uzunca bir zamandır, bu iki şöhretli coğrafi nokta arasını katetmek insanlar arasında bir prestij meselesi olagelmiştir.
Tarzı

Kısa kısa sahnelerden oluşmuş filmde ağırlıklı olarak İngiltere'nin kırsal bölgeleri ve küçük kasabaları belgelenmiştir. Bu şekliyle film hareketli kartpostallardan oluşmuş bir seyirlik izlenimi vermektedir.
Değişen her sahneden önce ekrana gelen bir ara yazısı o bölümü açıklar. Ara yazılar oldukça esprilidir. Örneğin, mayolu kızları yüzerken ve neşe içinde deniz kenarında oynarken gösteren bölümün ara yazısı: "Tutucu babaların bundan haberleri yoktur her hâlde, olsaydı onları denize yollamayla ilgili fikirlerini değiştirebilirlerdi"; Şarap damacanasını başına diken çiftçiyi gösterirken: "Haydi bakalım, içki yasağının şerefine!"; Suratları kapkara olmuş kömür madeni işçilerini gösterirken ara yazısı ise şöyledir: "Bu yöre sabun tüccarları için cennet gibi bir yer" ; İki ayağı üzerine kalkmış köpek için "Anlaşılan köprü operatörünün köpeği film artisti olmaya çok hevesli"; İki tonluk boğa için: "Bu manzarayı bir de gıda komisyonu görse"; Kanalda yük taşıyan çok küçük bir mavnayı gösterirken: "Karasal donanmamızın bir parçası"; Galler'deki izlenimi: "Galler'in havasıyla ilgili düşüncemiz, Gal diliyle ilgili düşüncemizin aynısı: Neredeyse uygunsuz (müstehcen)"
Bazı ara yazılarından anlaşıldığına göre o tarihlerde bu 26 bölümün tamamı bir arada gösterilmemiştir. O zamanlar sıkça yapıldığı üzere haftada bir veya birkaç bölüm halinde ve bir seri film anlayışı içinde seyirciye sunulmuştur. Film restore edildikten sonra DVD'ye aktarılırken bu bölümler birleştirilerek tek bir film halinde derlenmiştir.
Aynı yıllarda Türkiye sinemalarında da benzer bir anlayış sürdürülüyordu ve bazı film serilerinin (örneğin Türkiye'de Baytekin olarak bilinen Flash Gordon seri filmleri)  her biri birer ikişer makaradan oluşan bölümlerinin her hafta bir bölüm anlayışıyla değil de tamamının bir arada gösterildiği bir seansı ifade etmek üzere "32 kısım tekmili birden" deyimi kullanılmaktaydı. Hatta bu deyim biraz anlam değiştirerek günümüzde bile kullanılmaktadır. (Arapça kökenli Tekmil: Eksiksiz, tamamı anlamına gelir)
Teknik

Film Biocolour veya Friese-Greene Natural Colour adı verilen toplamsal (additive) bir renk sistemi ile çekilmişti. Aslında bu sistem ilk kez 1908 yılında baba William Friese-Greene tarafından icat edilmiş, o öldükten sonra da oğlu Claude Friese-Greene tarafından geliştirilmişti. Bu renkli film tekniğinde siyah-beyaz negatif film kullanılıyor, birbirini takip eden her film karesi sırasıyla iki değişik renk filtreden geçirilerek pozlandırılıyordu. Sonra siyah beyaz negatifin bu ardışık kareleri, elle sırasıyla kırmızı ve yeşil renklere boyanıyordu. Projeksiyon sırasında doğala yakın renkler elde edilmekle birlikte, görüntüde bariz bir titreşim ve hareketli sahnelerde renk taşmaları sistemin dezavantajlarını oluşturuyordu. Renk taşmalarının önüne geçmek için çekimlerde saniyedeki kare sayısını arttırma yoluna da gidilmişti.
Hem sistemin bu dezavantajları ve üretimindeki güç koşullar hem de daha önce icat edilmiş olan Kinemacolor renk sisteminin mucitlerinin açmış olduğu bazı patent hakkı davaları nedeniyle bu sistemle çok fazla film üretilemedi. Biocolour sistemiyle üretilmiş en önemli film "The Open Road" filmidir.
Restorasyon

2005 yılında İngiliz Film Enstitüsü (BFI), filmin ilk kurgusunda çıkartılmış olan parçaları da bulup tekrar bir araya getirerek yeni bir seçki oluşturmuş, yani film yeni bir kurguyla tekrar oluşturulmuştur. BFI ayrıca orijinal negatifler üzerinde bir restorasyon da yapmıştır. Biocolour renk sistemi gereği ardışık film karelerine farklı renk filtreleri ile aktarılmış görüntülerden, dijital bir ara ortam kullanılarak standart bir renkli negatif elde edilmiştir. Ayrıca görüntü titreşmesini ortadan kaldırmak için orijinalde saniyede 18 kare olan görüntü, günümüz standardı olan saniyede 24 kareye çıkartılmıştır. Ayrıca orijinali son derece yanıcı ve parlayıcı nitrat bazlı negatife basılı olan film, dayanıklı bir negatife aktarılarak alıcı olarak korunması da sağlanmıştır.
Özgün hali sessiz olan ve muhtemelen çevildiği yıllarda sinema salonlarında canlı müzik eşliğinde sunulmuş olan filme restorasyondan sonra müzik de eklenmiştir. BFI'nin bastırttığı 2007 tarihli DVD'de de yer alan bu özgün müziği Neil Brand ve Günter Buchwald bestelemiştir.
1920'lerde İngiltere yollarında seyreden üstü açık bir otobüs.
Ömer Küyük

Gazi Ömer Küyük (d. 1898 - ö. 12 Ocak 2006, Çorum), İstiklal Savaşı Gazisi.
Gazi Ömer Küyük, son mülakatında, “Bu vatanın kıymetini iyi bilin, bundan sonrası size düşüyor” demişti. Türk Kurtuluş Savaşı’nın son tanık gazileri; Ömer Küyük, Yakup Satar ve Veysel Turan'ın günlük yaşamları ve savaş yıllarına dair anıları “son buluşma” adlı belgesel türündeki filmde anlatıldı.
Nişancı er Ömer; Çorum'un İskilip ilçesine bağlı Çatkara Köyü'nden Ömer Küyük, film çekildiği sırada 108 yaşındaydı. Bir hayat ve doğa adamı olarak tanımlanıyor. İlerleyen yaşına rağmen her işini kendi yapan, hareketli ve yaşam dolu biriydi.
“Geçen yıllarda bir ağaca çıkmış ama inememiş. Ahali de uzaktaymış, bağıra bağıra bitap düşmüş, 'Karılar beni indirin' diye! son üç dört yıla kadar ava çıkan, odun kesen bir insandı.” diye bahsediyor Gazi Ömer dedenin yakınları. Film boyunca, Gazi Ömer dedenin etrafındakilerle olan samimi diyalogları ve sempatik tavırları ile saygı duyulan sevilen biri olduğunu görüyoruz.
8 çocuk ve 36 torun sahibi Ömer Küyük'ün son görüntüleri bu filmde yer alıyor. Filmin yönetmeni Nesli Çölgeçen, Küyük için: “Yaşamı boyunca her yıl Zafer Haftası'nda memleketinden kalkıp Ankara'ya gelerek, Anıtkabir'i, Gaziler Derneği'ni ziyaret etmiş. O, kahramanlığını hayatı boyunca devam ettirdi, bu filmde de bir kahramanlık yaptı.” diyor.
Elektörlük

Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'nda Elektörler Prens Heinrich için oylama yapıyor. (Balduineum resim tarihi, 1341)
Elektörlük veya Elektorat, (Almanca: Kurfürst, Latince: Princess Elektor), "elektör" unvanlı bir yöneticinin yönetimindeki ülke veya bölgedir. Tarihte yalnız Avrupa'da Kutsal Roma İmparatorluğu içinde kullanılmış olan elektörlük terimi, günümüzde egemen devlet ve bölgelerde kullanılmamaktadır.
Elektörlerin etkinlikleri

Önemli prestije sahip olan Elektörlük, Büyük Dükalıktan (Grandükalık) üst, Krallıktan alt seviyede kabul edilirdi. Seçimli monarşi olarak adlandırılan yönetim biçiminin örneğini oluşturan bu düzende Kutsal Roma Cermen prensleri arasından imparatorun seçimini elektörler yapardı.
Etimoloji

Orta Yüksek Almanca "Kur" kelimesi "seçmek", Almanca "fürst" kelimesi "prens", "der fürst" ise "prenslik" anlamına gelir.
Kutsal Roma Elektörlükleri

Mainz
Trier
Köln
Bohemya
Pfalz
Saksonya
Brandenburg
Bavyera (1623)
Brunswick-Lüneburg (1692)
Regensburg
Salzburg (1803–1805)
Würzburg (1805–1806)
Württemberg
Baden
Hesse
Neşet Akmandor

| Neşet Akmandor> Türkiye Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanı |
| --- | --- |
Görev süresi 21 Haziran 1977 - 21 Temmuz 1977
Başbakan: Bülent Ecevit
Yerine geldiği: Mehmet Selahattin Kılıç
Yerine gelen: Kamran İnan
Cumhuriyet Senatosu Bolu senatörü
Görev süresi 5 Haziran 1977 - 12 Eylül 1980
Seçim bölgesi: 1977 - Bolu
Kişisel bilgiler
Doğum: 1 Nisan 1921(1921-04-01) Bolu
Ölüm: 25 Ekim 2021 (100 yaşında)
Partisi: Cumhuriyet Halk Partisi
Evlilik(ler): Ayten Akmandor
Çocuk(lar): Aydan Müşerref Erkmen (1956) İbrahim Sinan Akmandor (1958)
Ebeveyn(ler): İbrahim İshak Bey Müşerrefe Hanım
Bitirdiği okul: İstanbul Teknik Üniversitesi İnşaat Fakültesi
Mehmet Neşet Akmandor (1 Nisan 1921, Bolu - 25 Ekim 2021), Türk siyasetçi, mühendis.
İstanbul Teknik Üniversitesi İnşaat Fakültesi'nde Lisans ve Doktora yapmıştır. Devlet Su İşleri Bursa 1. Şube Kısım Şefliği, Su İşleri Başkanlığı Fen Heyeti Mühendisliği, Devlet Su İşleri Ankara Bölgesi İşletme Müdürlüğü, Barajlar Dairesi Fen Heyeti Müdürlüğü, Proje ve İnşaat Dairesi Başkanlığı, Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü, Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı Yüksek Fen Kurulu Başkanlığı, Orta Doğu Teknik Üniversitesi Öğretim Görevliliği, Etibank Seydişehir Alüminyum Tesis ve Şantiye Müdürlüğü, Yazarlık yapmıştır. Cumhuriyet Senatosu Bolu Üyeliği (5 Haziran 1977 - 12 Eylül 1980), 40. Hükûmet Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanı ve 42. Hükûmet Millî Savunma Bakanı. Evli ve 2 çocuk babasıdır.
İttihat ve Terakki
Tarihçe > Ahmet Rıza Bey ve Osmanlı İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin kurulması

Tıbbiyenin üçüncü sınıfındaki Selanikli Nâzım, öğrenimini tamamlaması ve bir yandan da örgüt için faaliyet göstermesi için 1894 yılında cemiyet tarafından Paris'e gönderildi, Paris Tıp Fakültesi'ne kaydoldu. Kendisinden, o sırada Paris'te bulunan ve Jön Türkler arasında etkin bir isim olan Ahmed Rıza Bey'i cemiyete üye yapması istenmişti. Ahmet Rıza Bey, 1889 yılında Bursa Maarif Müdürü iken bir görevle Paris'e gitmiş ancak geri dönmeyip Paris'e yerleşmiş bir Osmanlı aydını idi. Ülkeyi ve halkı kurtarmanın ancak pozitif bilimleri ve eğitimi yaymakla mümkün olacağını düşünüyor; düşüncelerini padişaha layihalar halinde sunmanın yanı sıra bastırıp dağıtıyor ve Le Jeune Turque gazetesinde siyasi yazılar yazıyordu. Yazıları Paris'e kaçan öğrenciler arasında yankı uyandıran Ahmet Rıza, Selanikli Nazım'ın teklifini kabul etti ve cemiyetin Avrupa teşkilatı kuruldu. Avrupa'da faaliyet gösteren muhalifler "Osmanlı Terakki ve İttihat Cemiyeti" adı altında birleşti. Avrupa teşkilatının başkanı Ahmet Rıza, üyeleri Selanikli Nazım, Şerafettin Mağmumi ve Milaslı Halil Bey (Menteşe) idi. Terakki ve İttihat, Aralık 1895'ten itibaren Türkçe Meşveret gazetesini ve onun eki olan Fransızca Mechevéret Supplément adlı yayını çıkardı.
Tarihçe > Mizancı Murat Bey

Mekteb-î Mülkiye'de tarih hocası olarak ünlenmiş Murat Bey de 1895 sonunda İstanbul'dan kaçarak Paris'e gitti. İstanbul'da çıkardığı Mizan gazetesinde yönetime yönelttiği eleştiriler sonucu gazetesi 1890'da kapatılmış; hazırladığı reform teklifi padişahtan ilgi görmemişti. İstanbul'dan kaçıp geldiği Paris'te Ahmet Rıza Bey'den beklediği ilgiyi göremeyince Londra'ya ve ardından Kahire'ye giden Mizancı Murat Bey, düşüncelerini yaymak üzere Ocak 1896'dan itibaren gazetesi Mizan'ı Kahire'de yayımladı. Anayasanın yürürlüğe konulmasını, İslam dünyasını birleştiren bir meşruti yönetim kurulmasını istiyordu. Yazıları nedeniyle idama mahkûm edildi; İngiliz yönetimi tarafından Mısır'dan çıkarıldı ve tekrar Paris'e geldi. Faaliyetleri ile Jön Türk düşüncesinde ve gruplaşmasında önemli rol oynadı.
Tarihçe > II. Abdülhamid'e darbe girişimi ve "Şeref Kurbanları"

1895 yılından itibaren tıbbiyelilerin hapis ve sürgün gibi nedenlerle dağılmasından sonra cemiyetin içinde memur, subay, ulema gibi başka çevrelerden üyeler etkin oldular. 1896 yılında cemiyetin yurt içindeki örgütlenmesinin başında Harbiye Nezareti Levazımatı muhasebe müdürlerinden Hacı Ahmet Bey vardı. Kendisi, darbe yanlısı bir kimseydi. Onun önderliğinde yurt içindeki üyeler, II. Abdülhamid'i devirip yerine V. Murad'ı tahta geçirmeyi planladılar ancak bu plan uygulanamadan ortaya çıktı. Cemiyetin ileri gelenleri Fizan, Trablus, Akka, Bingazi gibi uzak yerlere sürgün edildiler.
Bu olaydan sonra Harp Mektebi cemiyetin yeni merkezi olarak ortaya çıktı. Mekteb-î Harbiye öğrencileri, Askeri Mektepler Nazırı Zeki Paşa'ya bir suikast planlamışken aralarından Giritli Halim'in kendilerini ele vermesi sonucu yakalandılar. Sultan II. Abdülhamid, bir sene önceki darbe girişiminden sonra kendisini garanti altına almak istiyordu. Bu nedenle büyük bir tutuklama operasyonu yapıldı. 630 kişi tutuklandı; içlerinden 78 kişi Şeref Vapuru'na bindirilip Fizan'a gönderildi. 15 Eylül 1897 tarihinde Trablusgarp'a indiklerinde valinin de yardımıyla Fizan'a gitmek yerine orada hapsedildiler. Bu sürgün olayı, tarihe "Şeref Kurbanları" olarak geçmiştir ve II. Abdülhamid'in saltanatındaki en büyük sürgün olayıdır.