stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Charles Aznavour
İlk yılları ve Ailesi

Ermeni kökenli bir ailenin oğlu olarak 22 Mayıs 1924'te Paris'te, Rue Monsieur le Prince'te dünyaya geldi. Gürcistan doğumlu babası Michael Aznavourian şarkıcı, Adapazarı doğumlu annesi Knar Baghdasarian ise oyuncuydu. Paris'te "Caucase" isminde bir lokantaları vardı. Sanatçı bir aileden geldiğinden küçük yaşta tiyatroyla tanışan Aznavour, bu yaşlarından itibaren ablası Aida ile birlikte oyunlarda rol alıp şarkı söylemeye başladı.
İlk yılları ve Ailesi > İkinci Dünya Savaşı

İkinci Dünya Savaşı yıllarında, Alman işgali devam ederken Charles Aznavour ve ablası; Yahudileri, Nazilerden korumaya ve saklamaya çalıştılar. Bu çalışmaları sırasında direniş örgütleri ile de iş birliği yaptılar. Bu direniş örgütlerinin arasında aile dostları olan Misak Manuşyan ve ekibi de vardı. Charles Aznavour ve ablası Aida bu kurtarma çalışmaları nedeniyle Raoul Wallenberg Ödülü’ne layık görüldüler.
Müzik Kariyeri > Erken Dönem Müzik Kariyeri

Charles Aznavour’un "Fransa’nın Frank Sinatra’sı" olma yolunda ilk adımları 1941 yılında Alman işgali sırasında gazete satarken bestecilik ve yorumculuk yapan Pierre Roche ile tanışması sayesinde atıldı. Bu tanışma Roche&Aznavour ikilisini doğurdu. Aznavour sözleri yazıyor, yeni ortağı da besteyi yapıyordu. 1944'te, Damia ve Charles Trenet gibi isimlerin kariyerlerinde önemli rol oynayan Raoul Breton yapım şirketi ile sözleşme imzalayan ikili, dönemin popüler isimlerinden Edith Piaf'la tanıştırılıp onun 1947-48 yılları arasında "Les Compagnons de la Chanson" ile birlikte çıktığı turneye dâhil olsa da izleyicilerden pek fazla ilgi görmedi. Aznavour bu dönemde Piaf'ın önce şoförlüğünü, daha sonra sekreterliğini ve nihayet asistanlığını yapacak ancak “Kaldırım Serçesi” ona bir türlü söz yazarı gözüyle bakmayacaktı. Kırklı yılların sonlarına doğru birlikte seslendirdikleri "Le feutre taupé" ve "Départ Express" gibi şarkıların yanı sıra Georges Ulmer için yazdıkları "J’ai bu" (1947) ile dikkatleri çeken Roche ve Aznavour, Pierre Roche'un 1950'de Kanada turnesi sırasında genç şarkıcı Aglaé'ye tutulması ve onunla evlenerek Atlantik'in karşı kıyısına yerleşmesi sonucunda yollarını ayırmak zorunda kaldı. Yalnız kalmasının ardından söz yazmaya ağırlık verse ve bu konuda başarılar yakalasa da esas tutkusu şarkı söylemekti fakat bu amaçla çıktığı sahneden her seferinde ıslıklanarak inmek zorunda kalıyordu. Çelimsiz fiziği, kısa boyu ve titrek sesi halk arasında onu aşağılayan çeşitli takma isimlerle anılmasına neden olmaya başlamıştı. 1953'te Fas'ta verdiği bir konserde seyirciler tarafından ayakta alkışlanması onun için bir umut ışığının doğmasına neden olsa da 1955'te Sidney Bechet'nin açılış sanatçısı olarak çıktığı Olympia sahnesinde yuhalanmaktan bir kez daha kurtulamayacaktı. Trenet, Yves Montand ve Edith Piaf gibi “kadife sesli” şarkıcıların egzotik nakaratlarla dolu şarkılar seslendirdiği bir çağda yaşlılık, ölüm ve yalnızlık gibi iç karartıcı konuları anlatan şarkılar söyleyen boğuk sesli bir adam dinleyicileri hiç de cezbetmiyordu.
Müzik Kariyeri > Ün Kazanması

Amacına ulaşabilmek için işine dört elle sarılan Aznavour'un şansı, 1956 yılında nihayet dönmeye başladı. Bu dönemde genç ve dinamik radyo kanalı Europe No 1'ün "Sur ma vie" gibi şarkılarını yayımlaması, yeni kurduğu plak şirketini güçlendirmeye çalışan Eddie Barclay’in dikkatini çekecek ve ünlü yapımcı, Aznavour’a zamanında ilgi görmeyen eski şarkılarını yeni düzenlemelerle tekrar kaydetme imkânını sağlayacaktı. Sanatçı, aynı yılın mart ayında bu kez Alhambra’da sahne aldığında izleyicilerin olumsuz tepkileri, yavaş yavaş hayranlığa dönmeye başlamıştı. 1960’ın aralık ayında aynı salonda, kendisi gibi başarıyı bir türlü yakalayamayan bir şarkıcının hikâyesini anlattığı "Je m’voyais déjà’yı" seslendirmesinin ardından onu konser boyunca soğuk bakışlarla izleyen seyirciler tarafından alkış yağmuruna tutulması, şeytanın bacağını nihayet kırmış olması anlamına geliyordu. Geç gelen bu şöhretten aldığı güçle kendini yazmaya veren Aznavour, 1960 ile 1965 arasında; "Les Comédiens", "La bohème", "For me formidable" ve "Et pourtant" gibi önemli şarkılara imza attı. Başarısının boyutları öylesine büyüktü ki yıllarca hor görülen bu ufak tefek Ermeni; 1963’te New York’ta Carnegie Hall’da sahne alacak, böylece Amerika’da ve dünyada uzun yıllar sürecek parlak bir kariyere ilk adımlarını atacaktı.
Müzik Kariyeri > Sahne Performansları

Charles Aznavour sahnede bambaşka bir kimliğe bürünüyor, "La bohème’de" elinde ünlü beyaz mendili ve hayalî fırçasıyla modelini resmeden beş parasız bir ressama, "Mon émouvant amour’da" sevgilisiyle işaret diliyle anlaşmaya çalışan umutsuz bir aşığa dönüşüveriyordu. Sahne performansı konserin sonlarına doğru seslendirdiği "Les deux guitares" ve "Emmenez-moi" ile zirve yapıyor, sarhoş bir adamın hayatı sorguladığı ilk şarkıda yalpalayarak kuzeyin gri gökyüzünden kaçıp sıcak adalara gitme arzusuyla yanıp tutuşan bir denizciye hayat verdiği ikincisinde ise müziğin temposuna uygun bir şekilde kendi etrafına dönerek sahneyi baştan sona katediyordu.
Müzik Kariyeri > Şarkılarının İçerikleri

Şarkıları çoğu zaman yarım kalmış aşk öykülerini konu alsa da ("Que c’est triste Venise", "Le palais de nos chimères"," Désormais"), Aznavour’un favori temaları şüphesiz insanın geçip giden yıllar karşısındaki çaresizliği, yaşlanma ve ölümdü ("Hier encore", "Sa Jeunesse") . Sanatçı bununla birlikte meslektaşlarından farklı olarak sadece iki sevgili arasındaki aşkı anlatan şarkılar yapmamış, bir adım öteye giderek evlilik müessesi ile ilgili pek çok tespitin yer aldığı eserlere de imza atmıştı ("Je bois", "Bon anniversaire"). Dine, aile kurumuna ve işine olan saygısını her fırsatta dile getiren Aznavour'un bu özellikleri, ilk başlarda çok eleştirilen ama yıllar geçtikçe üzerine daha fazla oturan sesinin kabul görmesini sağlamış, o da bunu kimi zaman "Pour faire une jam" gibi caz altyapılı şarkılarda, kimi zaman da "La Mamma" gibi doğuya özgü ağıtlarda kullanmayı tercih etmişti.
Müzik Kariyeri > Şarkı İçeriklerinde Değişimler

Yetmişli yıllara dek şarkılarında politik mesajlar vermekten kaçınan Aznavour, konu toplumsal hoşgörü olduğunda üzerine düşeni yapmaktan geri kalmamış, öğrencisiyle yaşadığı aşk yüzünden hüküm giymesinin ardından kendi hayatına son veren Gabrielle Russier anısına "Mourir d’aimer" isimli şarkıyı yazmıştı. O dönem çok ses getiren, aynı zamanda da insanlarda şok etkisi yaratan bir diğer şarkısı da Sarasate Sokağı’nda annesi, kedisi, kaplumbağası ve kanaryalarıyla yaşayan bir travestinin hayatını anlattığı "Comme ils disent" olacaktı. Sanatçı, 1915'te yaşanan ve kendi ailesini de derinden etkileyen olaylarla ilgili hassasiyetini 1976 tarihli "Ils sont tombés" ile ifade edecek, bu şarkı yüzünden Türkiye’de uzun süre yasaklı olarak kalacaktı.
Müzik Kariyeri > Geç Dönem Müzik Kariyeri

Bu dönemde uluslararası şöhreti de zirveye ulaşan Sanatçı, en sevilen şarkılarını İngilizce, Almanca, İtalyanca ve İspanyolca olarak tekrar yorumladı. Seksenlerde; “Autobiographie”, “Une première danse” ve “Embrasse-moi” gibi albümlerle hayranlarını hayal kırıklığına uğratmayan Aznavour, 1988’deki Erivan depremi sonrası anavatanına destek olmak için yazdığı "Pour toi Arménie" isimli şarkıyı Nana Mouskouri, Michel Sardou, Gilbert Bécaud, Johnny Hallyday, Eddy Mitchell, Mireille Mathieu, Julien Clerc, Serge Lama gibi onlarca meslektaşıyla birlikte seslendirdi. 1994’te Beethoven’ın "Für Elise'inden" esinlendiği "Je t’aime A.I.M.E" ve Charles Trenet'ye saygılarını sunduğu "Trenetement" gibi şarkıların yer aldığı “Toi et Moi” albümünü yayınladı. Yine doksanların başında Palais des Congrès'de yakın arkadaşı Liza Minnelli ile aynı sahneyi paylaştı ve ikili birbirinden güzel düetlere imza attı. Caz müziğine olan tutkusunu, önce 1998 yılında yayımladığı; "Ce sacré piano", "Mes emmerdes" ve "She" gibi şarkılarının farklı yorumlarını içeren “Jazznavour”, bundan bir süre sonra da Los Angeleslı Clayton-Hamilton caz orkestrası ile birlikte kaydettiği “Charles Aznavour and The Clayton Hamilton Jazz Orchestra” albümleri aracılığıyla dinleyicileriyle paylaştı. İlerleyen yaşına rağmen düzenli bir şekilde üretmeye devam eden sanatçı, 2007'de “Colore ma vie”, 2011'de “Toujours” ve nihayet 2015'te “Encores” adlı albümleri hayranlarının beğenisine sundu.
Sinema Kariyeri

Altmıştan fazla filmde oynayan Aznavour, François Truffaut'nun "Piyanisti Vurun" ("Tirez sur le pianiste") filminde "Édouard Saroyan" karakterini canlandırdı. 2002 yılında Ermeni Kırımı'nı konu alan Ermeni asıllı Kanadalı yönetmen Atom Egoyan'ın "Ararat" filminde rol aldı. Bu film de Türkiye'de tepkileri üzerine çekmişti. 2006 tarihli, hikâyesini Costa-Gavras'ın yazdığı, yönetmenliğini Laurent Herbiet'nin yaptığı Albayım adlı filmde "Peder Rossi" canlandırdığı onlarca karakterden biriydi.
Politik Kariyeri > Ermeni Kırımı ve Charles Aznavour

Charles Aznavour, 1976 yılında Ermeni Kırımı ile ilgili bir şarkı yapmıştır (Ils sont tombés). Bu şarkı ile Türkiye'de tepki toplayan Aznavour, daha sonra Atom Egoyan'ın "Ararat" filminde aldığı rolle de Türkiye'de gündeme geldi. "Dünyanın en ünlü Ermeni'si" olarak Ermeni Kırımı ile ilgili çalışmalar da yürüttü. Charles Aznavour her ne kadar milliyetçi Türkler için bir nefret ögesi olsa ve "Türk düşmanı" olarak gösterilse de pek çok röportajında annesinin doğduğu ülkeyi görmek istediğini söylemiştir. 1959'da ilk kez olmak üzere birkaç kez Türkiye'de konser veren Charles Aznavour'un Türkiye konserleri, Ermeni Kırımı'nın dünya gündemine gelişi ve Asala'nın terör eylemleriyle son bulacaktı. Konserlerin ardından rol aldığı filmlerin dahi TRT'de yayınlanması tartışma konusu olan Aznavour ilerleyen yıllarda Türkiye'de yasaklandı. Türklerin ve Ermenilerin barışmaları için çaba sarf eden Charles Aznavour, bir röportajında "Kelimenin (soykırım) kendisi rahatsız edici ve beni de üzüyor. Burada söylemek istediğim bazı Ermeniler tarafından bana karşı kullanılabilir fakat bunun önemli olduğunu düşünmüyorum. Eğer Türkler, 'soykırım' kelimesinin herhangi bir şey yapmalarına engel olduğunu söyleyecek kadar samimilerse o zaman başka bir kelime bulalım. Yeter ki Ermenistan ve Türkiye arasındaki sınır açılsın ve Türk hükûmeti bizimle diyalog başlatmayı düşünsün." demişti. Charles Aznavour ayrıca Türk halkı için bir şiir de kaleme almıştır [Lettre a un ami Turc (Bir Türk Dosta Mektup)].
Politik Kariyeri > Ermenistan için yaptıkları

1988'de meydana gelen depremde ağır yaralar alan Ermenistan'a, "Ermenistan için Aznavour" adlı bir vakıf kurarak maddi ve manevi yardımlarda bulundu. Bu çabaları nedeniyle Ermenistan Hükûmeti tarafından 2004 yılında ülkenin en yüksek mertebesi olan "Ermenistan Ulusal Kahramanı" ödülüne layık görüldü. 2008 yılında Serj Sarkisyan'ın imzaladığı kararname ile Aznavour'a, Ermenistan vatandaşlığı verildi ve 2009 yılında Ermenistan'ın İsviçre Büyükelçisi olarak atandı. Ayrıca 2009 yılından itibaren Birleşmiş Milletler'de Ermenistan'ın daimi delegesi oldu.
Kişisel Yaşamı ve Ölümü

3 evlilik yapan Aznavour, 1946'da Micheline Rugel, 1956'da Evelyn Plessis ve 1967'de ölümüne dek evli kalacağı Ulla Thorsell ile evlenmiştir. Bu evliliklerden altı çocuk sahibi olan Aznavour, 1 Ekim 2018'de Fransa'nın Mouriès şehrinde 94 yaşında öldü. Otopsi raporu sonucunda, Aznavour'un akut pulmoner ödem ile komplike hâle gelen kalp durmasından öldüğü sonucuna varıldı. Ölümü üzerine ulusal yas ilan edildi. Cenazesi için Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron, Ermenistan Başbakanı Nikol Paşinyan, eski Fransa cumhurbaşkanları ve bazı Fransız şöhretlerin katılımıyla Askerî Les Invalides Müzesi'nde resmi tören düzenlendi. Mezarı, Paris'in 45 kilometre batısındaki Montfort-l'Amaury mezarlığındadır. Charles Aznavour, ölümünden bir süre önce ünlü Şöhretler Kaldırımı'na adını yazdırmıştır.
Eserleri > Diskogafi

1953 Charles Aznavour chante Charles Aznavour, n° 1] (Ducretet-Thomson)
1955 Charles Aznavour chante Charles Aznavour, n° 2 (Ducretet-Thomson)
1956 Charles Aznavour chante Charles Aznavour, n° 3 (Ducretet-Thomson)
1957 Bravos du Music-Hall (Ducretet-Thomson)
1958 Believe in me! (Ducretet-Thomson)
1958 C'est ça (Ducretet-Thomson)
1960 Les deux guitares (Barclay)
1960 Je m'voyais déjà (Barclay)
1961 Il faut savoir (Barclay)
1962 Alléluia (Barclay)
1963 Qui ? (Barclay)
1963 La mamma (Barclay)
1964 Charles Aznavour, vol. 1 New recordings (Columbia)
1964 Charles Aznavour, vol. 2 New recordings (Columbia)
1964 Que c'est triste Venise (Barclay)
1964 Charles Aznavour, vol. 3 New recordings (Columbia)
1965 Aznavour 65 (Barclay)
1966 La bohème (Barclay)
1966 De t'avoir aimée (Barclay)
1967 Entre deux rêves (Barclay)
1968 J'aime Charles Aznavour, vol. 4 New recordings (Columbia)
1969 Désormais (Barclay)
1969 Aznavour sings Aznavour, vol. 1 (Barclay)
1970 Aznavour sings Aznavour, vol. 2 (Barclay)
1970 Aznavour sings Aznavour, vol. 3 (Barclay)
1971 Non, je n'ai rien oublié (Barclay)
1972 Idiote je t'aime (Barclay)
1974 A Tapestry of Dreams (Barclay)
1974 I sing for... you (Barclay)
1974 Visages de l'amour (Barclay)
1975 Hier encore New recordings, orchestrations by Del Newman (Barclay)
1976 Voilà que tu reviens (Barclay)
1978 Je n'ai pas vu le temps passer (Barclay)
1978 Un enfant est né (Barclay)
1980 Autobiographie (Barclay)
1982 Je fais comme si (Barclay)
1982 Une première danse (Barclay)
1983 Charles chante Aznavour et Dimey (Barclay)
1983 I'll be there (Barclay)
1986 Aznavour (Embrasse-moi) (Tréma)
1987 Aznavour (Je bois) (Tréma)
1989 L'éveil New recordings (Tréma)
1989 L'élan New recordings (Tréma)
1989 L'envol New recordings (Tréma)
1991 Aznavour 92 (Tréma)
1994 Toi et moi (Musarm)
1995 You and me (EMI)
1996 Roche et Aznavour  (EMI)
1997 Plus bleu (EMI)
1998 Jazznavour (EMI)
2000 Aznavour 2000 (EMI)
2003 Je voyage (EMI)
2005 Insolitement vôtre (EMI)
2007 Colore ma vie (EMI)
2008 Duos (EMI)
2009 Charles Aznavour and The Clayton Hamilton Jazz Orchestra (EMI)
2011 Aznavour Toujours (EMI)
Eserleri > Filmografi

La Guerre des gosses (1936)
Adieu chérie (1946) (as Aznavour)
Entrez dans la danse (1948)
Une gosse sensass' (1957)
Paris Music Hall (1957) — Charles
La Tête contre les murs (1959) — Heurtevent
Les Dragueurs (1959) — Joseph Bouvier
Pourquoi viens-tu si tard? (1959)
Oh! Qué mambo (1959)
Le Testament d'Orphée (1960)
Un taxi pour Tobrouk (1960) — Samuel Goldmann
Tomorrow Is My Turn (Le Passage du Rhin) (1960) — Roger
Tirez sur le pianiste (1960) — Charlie Kohler/Édouard Saroyan
Gosse de Paris (1961)
Les Lions sont lâchés (1961) — Charles
Esame di guida - tempo di Roma (1962) — Marcello
Horace 62 (1962) — Horace Fabiani
Le Diable et les dix commandements (1962) — Denis Mayeux
Les Quatre vérités (1962) — Charles
Les Vierges (1963) — Berthet
Cherchez l'Idole  (1963) — Aznavour
Le Rat d'Amérique (1963) — Charles
Thomas l'imposteur (1964)
Alta infedeltà (1964) — Giulio
La Métamorphose des cloportes (1965) — Edmond
Le Facteur s'en va-t-en guerre (1966) — Thibon
Paris au mois d'août (1966) — Henri Plantin
Caroline chérie (1968) — Postillon
Candy (1968) — Hunchback juggler
Le Temps des loups (1969) — Inspector
The Adventurers (1970) — Marcel Campion
L'Amour (1970) — Le présentateur
The Games (1970) — Pavel Vendek
The Selfish Giant (1971) — Anlatıcı (French version)
Un beau monstre (1971) — Inspector Leroy
Part des lions (1971) — Éric Chambon
Les Intrus (1972) — Charles Bernard
The Blockhouse (1973) — Visconti
Dix Petits Negres (1974) Dir Peter Colinson, Produit par Gerard Thum
Ein Unbekannter rechnet ab (1974) — Michel Raven
Sky Riders (1976) — Insp. Nikolidis
Folies bourgeoises (1976) — Dr. Lartigue
Die Blechtrommel (1979) — Sigismund Markus
Ciao, les mecs (1979) — L'amnésique
Der Zauberberg (1982) — Naphta
Qu'est-ce qui fait courir David? (1982) — Léon, le père de David
Les Fantômes du chapelier (1982) — Kachoudas
Une jeunesse (1983) — Bellun
Viva la vie! (1984) — Édouard Takvorian
Yiddish Connection (1986) — Aaron Rapoport
Mangeclous (1988) — Jérémie
Il Maestro (1989) — Romualdi
Le chinois (1989) — Charles Cotrel
Charles Aznavour Armenia 1989 (1989)
Les Années campagne (1992) — Le grand-père/Grandfather
Pondichéry, dernier comptoir des Indes (1997) — Léo Bauman
Le Comédien (1997) — Monsieur Maillard
Laguna (2001)
Truth About Charlie (2002) — Kendisi
Ararat (2002) — Edward Saroyan
Le Père Goriot (2004) — Jean-Joachim Goriot
Ennemis publics (2005)
Mon colonel (2006) — Père Rossi
Up (2009) — Carl Fredricksen (Fransızca Dublaj)
1963 yılında Charles Aznavour
Tenoktitlan

Tenochtitlan
Tenochtitlan antik Aztek İmparatorluğu'nun başkentidir. Texcoco Gölü'nde bulunan bir ada üzerine inşa edilmiştir. 1520'lerde Hernan Kortez yönetimindeki İspanyol “Conquistador”lar (fatih) tarafından çok büyük oranda tahrip edilen şehrin üzerine, o zaman kurulan Yeni İspanya'nın başkenti olarak Mexico şehri kuruldu. Şehri çevreleyen Texcoco Gölü de belli bir süre sonra büyük bir oranda kurutuldu.
Bölgeden birçok kabile geçmesine rağmen Azteklere kadar hiçbiri kalıcı olarak yerleşmemiştir. Aztek efsanelerine göre, kuzeyin çöllerinden göç eden kabile, rahiplerin kehanet ettiği, bir kartalın kaktüs üzerinde bir yılan yediğini gördükleri ideal yerleşim yerine yeni şehirlerini kuracaktı. Kabile, kartalı küçük bataklık bir adanın üzerinde görmüş olmalı. Bu efsane, şu anda Meksika'nın sembolü olarak bayrağında ölümsüzleştirilmiştir. Tarihçilere göre, bu pek uygun olmayan yere yerleşmelerinin sebebi, diğer yerlerin daha güçlü kabileler tarafında ele geçirilmiş olması. Yine de bu durum Aztekleri yıldırmadı; chinampa denilen ve göle dikilen kazıklar üzerine konulmuş kamıştan yapılan dikdörtgen platformların üzerine toprak konularak yapılan bir tarım şeklini bularak ekilebilir alan miktarını arttırdılar. Tarihçilerin tahminlerine göre şehir 14. yüzyılda kurulmuştur. En çok öne sürülen tarih 1325 yılıdır.
Meksiko'daki Tenochtitlan harabeleri.
İspanyol Fatih (Conquistador) Hernan Kortez Tenochtitlan'a 8 Kasım 1519'da gelmiştir. O zamanlar dünya üzerindeki en büyük şehirlerden biri olduğuna inanılmaktadır; Avrupa'da sadece Paris, Venedik ve İstanbul daha büyüktü. Yaklaşık olarak 100 bin-200 bin insanın yaşadığı tahmin edilmektedir. İspanyollar ayrıca Avrupa'da yaşanan Çiçek hastalığı etkeni olan Poxvirus'u da taşımıştır. Böylece Meksika'da 500 yıl boyunca sürecek olan salgın da başlamıştır. Yaklaşık 3,5 milyon Aztekli ölmüştür. Şehir de böylece düşme noktasına gelmiştir.
Şehir campan adı verilen dört bölgeye ve her campan da calpulli adı verilen 20 mahalleye ayrılmıştı. Her calpulli'den tlaxilcalli adı verilen caddeler geçmekteydi. Şehri baştan sona geçen ve anakaraya uzanan üç ana cadde vardı. Bernal Díaz del Castillo tarafından yazıldığına göre her biri on at genişliğindeydi.
Tenochtitlan Texcoco Gölü'nde bulunan bir ada üzerine inşa edilmiştir.
Ahırkapı Feneri

Ahırkapı Feneri.
Michael Zeno Diemer'in Ahırkapı Feneri adlı tablosu, Pera Müzesi
Ahırkapı Feneri, İstanbul Ahırkapı semtinde Marmara Denizi ve İstanbul Boğazı'na hizmet veren fenerdir.
Deniz seviyesinden 36metre yükseklikteki fener, 26metre yüksekliğinde örme taş bir kuledir. Gemilerin Marmara Denizi'nden gerek İstanbul Limanına girişi, gerekse İstanbul Boğazı'ndan geçişlerinde rota feneri durumundadır. III. Osman devrinde yapılan ve çeşitli yangınlar gören ahşap fenerin yerine 1855'te Sultan Abdülmecid devrinde inşa edilmiştir. 1958'de sahil yolunun yapımı ile denizden bir yol şeridi ile ayrılan fenerin önünden yoğun bir trafik geçer. Günümüzde Kıyı Emniyeti ve Gemi Kurtarma İşletmeleri Genel Müdürlüğünce koruma altındadır.
Geçmişi

III. Osman devrinde inşa edilen ahşap Ahırkapı Feneri, İstanbul'da Osmanlı döneminde inşa edilen ilk fenerdi. Marmara surlarının Otluk Kapısı Mevkiindeki burcun üzerinde inşa edilmiş olan fener, bir deniz kazasından sonra yapılmıştı. 1755 yılında Mısır'a gitmekte olan Hacı Kaptan emrindeki bir kalyonun Kumkapı'da karaya oturması üzerine Sultan III. Osman Sadrazamı Said Paşa’yı olayı araştırması, gemi ve gemicilerin kurtarılması için görevlendirmiştir. Bu sırada kurtarılan gemicilerden birinin “Eğer buradaki surda bir fener yapılıp, her gece kandiller yanarsa böylece uzağa giden gemiler ışığı görüp yollarını bulur, kazaya da uğramazlar” demesi üzerine Sultan III. Osman bu durumu değerlendirmiş ve kendisinin verdiği talimat üzerine Kaptan-ı Derya Süleyman Paşa'ya bir fener yapılması emrini vermişti. Fenerin bakımı ve işletmesini Bostancı Ocağı karşılıyordu. Kandillerinde yakılacak yağ ise Topkapı Sarayı'ndan gönderiliyordu Fener, bölgede çıkan yangınlarda birkaç defa yandı.
Kırım Savaşı sonrasında, müttefik İngiliz ve Fransız gemilerinin Karadeniz ve İstanbul boğazlarında emniyetle seyredebilmeleri amacıyla var olan fenerlerin yenilenmesi ve bunlara yenilerinin eklenmesine karar verildi ve 1855 yılında Fenerler İdaresi kuruldu. Ahırkapı'da bulunan bugünkü fener kulesi, 1857'de Sultan Abdülmecit tarafından taştan yaptırıldı. Paris'ten getirilen fener 16 mil görüş mesafesinde, beyaz ışıklı, hareketli (bir süre ışık verdikten sonra sönen), türde idi.
Geçirdiği çeşitli onarımlarla günümüze kadar gelen bu fener kulesi kare tabanlı bir kaide üzerinde yükselen silindirik bir gövde şeklindedir. Bunun üzerinde küçük konsollarla desteklenmiş, adeta bir minare şerefesini andıran balkonlu kısımdan sonda çepeçevre camlı ışık veren bir bölüm bulunmaktadır. Kare kaidenin üzerini çepeçevre bir balkon dolaşmaktadır.
Fenerde ışık kaynağı olarak önce fitilli gaz yağı lambası kullanılmış daha sonra LPG ile çalışan parlak ışıklı manşonlu (gömlekli) lambalar kullanılmış ve şu anda 1000 W'lık elektrik lambası kullanılmaktadır.
Ahırkapı Feneri ve çevresi, I. Dünya Savaşı sırasında kışla arazisi olarak kullanılmıştır. 1958'de sahil yolunun yapımı ile denizden bir yol şeridi ile ayrılan fenerin önünden yoğun bir trafik geçer.
Fenere 1907'de atanan ilk gardiyan Sait Lik'in emekliliğinden sonra eşi Zülfiye Lik'in atanmış ve feneri 1995 yılına kadar Lik ailesinin kadınları idare etmiştir.
Günümüzde fener ve gardiyan binası ulusal miras olarak Kıyı Emniyeti ve Gemi Kurtarma İşletmeleri Genel Müdürlüğünce koruma altındadır.
Ahırkapı Feneri, 2009
Çizgi romanın modern çağı

Çizgi roman'da modern çağ, genellikle 1980'lerin sonlarından günümüze kadar sürmüş Amerikan çizgi romanları kültürüne verilen gayriresmî isimdir. Bu dönemde, çizgi roman karakterleri daha karanlık ve zihinsel olarak daha karmaşık, yaratıcıları daha tanınmış ve endüstriye yön verir durumda olmuşlar, çizgilerin gösterişinden bağımsızdırlar ve baskılar için daha büyük mekanlar seçilmesiyle sektör daha fazla ticarileştirilmiştir.
Bu periyodun isimlendirilmesinde kullanılan diğer bir isim Çizgi Romanda Karanlık Çağ idi; Batman: Kara Şövalyenin Dönüşü ve Watchmen gibi popüler ve artistik çizgiler bunda etkili olmuştur; diğer bir isim de diğer zamanlara göre birçok farklılık bulunmasıyla Scott McCloud'un önerdiği Çizgi Romanda Elmas Çağdır.
Modern çağın tam olarak tarih dilimi bulunmamasına rağmen, 1970'lerin başları ve 80'ler arasındaki dönem Bronz Çağ (çizgi roman) olarak anılmıştır.