Eleanor J. Gibson
Psikolojiye katkıları > Algısal öğrenme > Farklılaşma teorisi > Görsel uçurum

Eleanor, görsel uçurumun ilhamı kendiliğinden keşfedildiğinde keçilerde baskı yapma  nın gelişimini ve sürecini inceliyordu. Bebek keçilerden birini yıkarken diğeri doğmak üzereydi. Hızlı hareket ederek, keçiyi yerden yükseltilmiş bir nesneye yerleştirdi. Yenidoğan, yerleştirdiği yerden hareket etmedi ve derinlik algısının bir göstergesi oldu.
Görsel uçurum çalışması başlangıçta tasarlandığında, Gibson Cornell'deki bir profesör Richard Walk ile araştırma yapıyordu. Walk & Gibson, sıçanların gelişimini ve bunun yetiştirme ortamlarından nasıl etkilendiğini inceliyordu. Walk & Gibson, deneylerine koyu renkli yetiştirilmiş fareleri dahil etti ve bunların yetiştirilmesi son derece zaman aldı. 1) sıçanlardan en iyi şekilde yararlanmak isteyen, 2) hem Eleanor'un keçilerle olan deneyiminden hem de 1934'te Lashley & Russell tarafından yapılan benzer bir önceki deneyden ilham alan bir kombinasyon, görsel uçurumla derinlik algısını inceleme fikrini üretti.
Walk & Gibson, sıçanlarda, tavuklarda, kaplumbağalarda, kuzularda, yavru keçilerde, domuzlarda, köpeklerde, kedilerde ve maymunlarda görsel derinlik algısını inceledi. Sıçanlarla yapılan orijinal çalışmada, aparat, ortası boyunca ince bir tahta ile "zemine paralel ve 53 inç üstünde" duran iki cam levhadan yapılmıştır. Sıçanlar ya sığ ve derin tarafı olan deney grubuna ya da derin tarafı olmayan, sadece sığ olan bir kontrol grubuna yerleştirildi. Çalışmanın sonuçları, deney grubundaki sıçanların zamanlarının çoğunu sığ tarafta geçirdiğini, kontrol durumundaki sıçanların ise bir tercih göstermediğini göstermiştir. Daha sonra, aynı kontrol koşulu ile birlikte, sığ olmayan her iki derin tarafa sahip bir aparat ile bir takip çalışması yapıldı. Takip çalışmasının sonuçları, sıçanların çoğunun merkez tahtasında kaldığını ve camın üzerine yürümesinin kontrol durumundaki sıçanlardan daha uzun sürmediğini göstermiştir. Gibson daha sonra tavukları, kaplumbağaları, kuzuları, çocukları (yavru keçiler), domuzları, köpekleri, kedileri ve maymunları test etmek için daha büyük bir cihaz kullandı; hepsi benzer sonuçlar gösteriyor.
Walk & Gibson, daha önce bulunan derinlik algısının doğuştan gelip gelmediğini belirlemek için karanlık yetiştirilmiş ve ışıkla yetiştirilen sıçanlarla daha fazla deney yaptı. Sonuçlar benzerdi. Bu, derinlik algısının tüm hayvanlarda doğal olma ihtimalini gösterdi. Ancak, kedilerle test edildiğinde bu sonuç bulunamadı. Bu, derinlik algısının bazı türlerde doğuştan geldiği, bazılarında (kediler gibi) derinlik algısını öğrenmeleri gerektiği inancını göstermiştir.
Son olarak, Walk & Gibson, insan bebeklerinde görsel derinlik algısını daha büyük bir aparatla inceledi. Bebekler 6 aylıktan 14 aya kadar değişiyordu. Her çocuk, annesi sığ tarafta veya derin tarafta durarak orta tahtaya yerleştirildi ve çocuğu anneye doğru sürünmeye motive etmeye çalıştı. Sonuçlar, bebeklerin çoğunluğunun (yaklaşık% 90) sığ tarafa sürüneceğini, ancak sadece% 10'unun derin tarafa sürüneceğini göstermiştir. Derin tarafa sürünmeyi reddeden bebeklerin, anneleri o tarafta dururken ya sürünerek uzaklaştıkları ya da ağlayacakları gözlenmiştir. Bu sonuçlar, "ortalama bir insan bebeğinin sürünebildiği anda derinliği ayırt ettiğini" göstermektedir.