Gözetim kapitalizmi
Tanımın Arka Planı

Shoshana Zuboff “çok büyük veri setlerinin analizi, insanların ve sistemlerin gelecekteki duygu düşünce ve davranış hareketlerinin ihtimalleri keşfederek, belirsizlikleri azaltmaya başladı.” Diye yazmıştır.  2014 yılında Vincent Mosco müşterilerin ve abonelerin bilgilerinin pazarlanmasından gözetim kapitalizmi olarak bahsetmiş ve bunun beraberinde gözetimci devlet kavramını da eklemiştir. Christian Fucs da gözetimci devletin gözetim kapitalizmi ile birleşik olduğu fikrine ulaşmıştır. Benzer şekilde Zuboff da devletin güvenlik aygıtları ile oldukça görünmez iş birlikleri yapıldığı için konunun çok daha karmaşık olduğunu belirtmiştir. Trebor Scholz’a göre şirketler bu kapitalizm için muhbirler işe almaktalar. Zuboff endüstriyel kapitalizmdeki seri üretim kavramı ile gözetim kapitalizminin birbirine zıt olduğunu söyler. İlki müşteriler ve çalışanlardan oluşan çevresinden bağımsız hareket eder iken diğeri hem müşterilerini hem çalışanlarını hem de ondan haberi bile olmayan bağımlı kitleleri avlamayı amaçlar. Bu araştırmalar gösteriyor ki çok büyük veri setlerinin analizine kapitalizmin eklenmesi olayın başlangıç amacında beklenmedik bir dönüşe yol açmıştır. Gözetim bilgi ekonomisindeki güç yapılanmalarını değiştirmiş, güç dengelerinin ulus devletlerden gözetimci kapitalizm ile iş yapan büyük şirketlere doğru kayma potansiyelini yaratmıştır.
Zuboff, gözetim kapitalizminin özel şirketlerin geleneksel yapılanmalarından öteye ulaştığını ve sadece gözetim maddesi ve para toplamakla kalmayıp aynı zamanda rıza mekanizması olmadan işlemler gerçekleştirmekte olduğunu belirtir. Başka bir deyişle büyük veri setlerinin analizi bir noktada sadece devletin aygıtları tarafından değil şirketler tarafından da yapılmaktadır. Zuboff araştırmasında Google ve Facebook’un “yeni bir birikim mantığı” tanımını icat ederek gözetim kapitalizmini bu kavrama dönüştürdüğünü söylemiştir. Bu dönüşüm iki şirketin de kar elde etmek amacı ile kullanıcılarının büyük miktarlardaki verilerini toplamalarını meşrulaştırmıştır. Bu verilerin dışarıdan kullanıcılara (özellikle reklam şirketlerine) satılması da bunu bir ekonomik sistem haline getirmiştir. Büyük veri setlerinin işlenmesi ve bu verilerin pazarlama mekanizması olarak kullanımı gözetim kapitalizmini şekillendirmiştir. Gözetim kapitalizmi neoliberalizmin veliahdı ilan edilmiştir.
Snowden filminin yaratıcısı olan Oliver Stone konuma dayalı bir oyun olan Pokemon Go’yu gözetim kapitalizminin bir fenomen olarak doğması ve uygulanmasının en son işareti olarak göstermiştir. Stone bu oyunu, konumu sadece oyuna yönelik kullanmayıp aynı zamanda kullanıcıları hakkında daha çok bilgi toplama amacı güttüğünü söyleyerek eleştirmiştir. Oyun kullanıcıların konumlarını takip ederek kullanıcıların adı ve bulundukları yerden çok daha fazla bilgi toplamıştır. Kullanıcıların USB belleğinin içeriğine, hesaplarına, internet bağlantılarına, telefon aktivitelerine ulaşım sağlayabilmekle kalmayıp telefon uyku modunda iken kullanıcıların telefonunu aktive etme iznine bile sahiptir. Daha sonra bu veriler Google gibi şirketler tarafından kişiyi hedef alan pazarlamayı geliştirmek için işlenebiliyor ve metalaştırılabiliyor.
Gözetim kapitalizminin bir diğer yönü de politik kampanyalar üzerindeki etkisi ile ilgilidir. Veri madencileri tarafından toplanan veriler Cambridge Analytica gibi şirketler tarafından ulaşılarak gözetim kapitalizminin ticari sonuçlarının da bir adım ötesinde politik kampanyalarda hedef belirlemede kullanılabiliyor. Bu şekilde siyasi partiler seçimlerdeki performanslarını en üst düzeye çıkarmak için çok daha iyi hedeflenmiş seçim kampanyaları oluşturabiliyorlar. Ama Doctorow’un yazdığı gibi bu verilerin yanlış kullanımı bizi totaliterliğe doğru götürecek. Bu bir tür şirketokrasiyi (yani şirketlerin yönettiği politik model) çağrıştırabilir. Turow der ki: “Şirket gücünün merkezileşmesi dijital çağın kalbinin tam ortasındaki gerçekliktir.”