stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Özgür Doğan
Biyografi

Özgür Doğan, Muş'un Varto ilçesinde Kürt bir ailede doğdu. 6 yaşına kadar sadece Kürtçe konuştu, bu yaştan sonra Türkçe öğrenmeye başladı. 10 yaşına kadar burada kaldı. Köyde sadece ilkokulun olması sebebiyle dört kardeşiyle dönüşümlü olarak amcalarının yanında okudu. Ortaokulu Trabzon'da okuyan Doğan, buradaki amcasının maddi durumunun iyi olmayışı sebebiyle bir yıl sonra Konya'daki amcasının yanına okumaya gitti. İki yıl burada okuduktan sonra liseye gitmek için Ankara'ya gitti. 2001 yılında Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi'nden mezun oldu. Fakültedeyken cezaevinde olan abisinden ötürü cezaevleri ile daha sonra Hayaller Birer Kırık Ayna adıyla gösterilecek olan bir projeye Orhan Eskiköy ile başladı. Ayrıca 2001 yılında Orta Doğu Teknik Üniversitesi'nde araştırma görevlisi oldu. 2004 yılında aynı üniversitede Medya ve Kültürel Çalışmalar bölümünden yüksek lisans derecesini aldı.
2003 yılında Orhan Eskiköy ile birlikte "iletişimsizlik" üzerine bir film yapmaya karar verdiler fakat parasal sorunlar araya girince filmi ertelediler. Eylül 2007'de filme kendi çabaları ile başladılar ve daha sonra Greenhouse Belgesel Geliştirme Atölyesi, Sundance Belgesel Fonu ve Hollanda Jan Vrijman Fonu'ndan destek aldılar. Dokuz aylık bir çalışma sonra İki Dil Bir Bavul belgesel filmini tamamladılar. Film, Altın Portakal Film Festivali'nde En İyi İlk Film Ödülü'nü dahil çeşitli festivallerden çeşitli ödüller aldı.
William Miller

William Miller (15 Şubat 1782 – 20 Aralık 1849) Amerikalı bir Baptist vaizdi, on dokuzuncu yüzyıl ortalarında Kuzey Amerika'da ortaya çıkan ve günümüzde Adventizm adıyla bilinen dinî hareketin başlatıcısı olarak kabul edilir. Doğrudan ruhsal mirasçıları arasında, Yedinci Gün Adventistlerini ve Advent Hristiyanlarını da içeren birkaç büyük mezhep bulunmaktadır. Daha sonraki hareketler Miller'in Kitabı Mukaddes peygamberlik sözlerine verdiği önemden ilham almışlardır. Kendi şahsi izleyicilerine Millerciler adı verilir.
William Miller
Gençliği

William Miller 15 Şubat 1782 tarihinde Pittsfield, Massachusetts'te doğdu. Babası Amerika Devrim Savaşı gazilerinden Yüzbaşı William Miller, annesi ise Elnathan Phelps'in kızı olan Paulina'dır. Dört yaşındayken ailesi New York eyaletinin kırsalındaki Aşağı Hampton'a taşındı. Miller dokuz yaşına dek evde annesinden eğitim gördü, daha sonra da yeni kurulmuş olan Doğu Poultney Bölge Okulu'na yazıldı. Miller'in on sekiz yaşından sonra herhangi bir türde resmî eğitim aldığı bilinmiyor, ancak geniş kapsamlı ve istekle okumaya devam etti.[kaynak belirtilmeli] Gençliğinde Yargıç James Witherell'in ve Meclis Üyesi Matthew Lyon'un Fairhaven, Vermont yakınlarındaki şahsi kütüphanelerine ve Alexander Cruikshanks'ın Whitehall, New York'taki kütüphanesine girebiliyordu. Miller 1803 yılında Lucy Smith'le evlenerek onun yakındaki memleketi Poultney'e taşındı ve burada çiftçiliğe başladı. Poultney'deyken, polis şefliği görevinden başlayarak bazı kamu görevlerine seçildi. 1809'da Şerif Yardımcılığına, bilinmeyen bir tarihte de Sulh Hâkimliğine seçildi. Miller Vermont milis kuvvetlerinde askerlik yaptı ve 21 Temmuz 1810'da teğmenliğe terfi etti. Epey varlıklıydı, bir evi, arazisi ve en az iki atı vardı.
Poultney'e taşınmasından kısa süre sonra, Miller Baptist geçmişini reddederek Deist oldu. Miller biyografisinde dönüşümünü şöyle kaydediyor: “O köyde [Poultney, Vermont] önde gelenlerle tanıştım, bunlar Deist olduklarını ikrar ediyorlardı; ancak iyi vatandaşlardı ve ahlâklı ve ciddi tavırlıydılar. Bana Voltaire’in, [David] Hume’un, Thomas Paine’in, Ethan Allen’in ve diğer deist yazarların eserlerini verdiler.”
Askerlik hizmeti

1812 Savaşı çıktığında Miller bölge erkeklerinden bir bölük topladı ve Burlington, Vermont'a gitti. Amerika Birleşik Devletleri'nin düzenli ordusunda teğmen rütbesiyle 30. Piyade Alayı'na atandı. Miller savaşın çoğunda askere alma görevlisi olarak çalıştı ve 1 Şubat 1814'te yüzbaşılığa terfi etti. Sıcak çatışmayı ilk kez Amerikan milislerinin kendilerinden sayıca çok üstün olan İngilizleri yendiği Plattsburgh Muharebesinde gördü. “Bulunduğum kale her türden atışa maruz kalıyordu. Bombalar, roketler ve şarapneller dolu taneleri gibi yağıyordu” dedi. Bu pek çok atıştan biri yalnızca yarım metre ötesinde patlayarak askerlerinden üçünü yaraladı ve birini öldürdü, ancak Miller sıyrık bile almadan kurtuldu. Miller bu muharebenin sonucunu mucizevî olarak görmeye başladı, dolayısıyla insanların işlerine hiç karışmayan uzak Tanrı şeklindeki deist görüşlerine aykırıydı. Daha sonra şunları yazdı: “Bana öyle geldi ki, Üstün Varlık bu ülkenin menfaatlerini hususî bir şekilde gözetiyordu ve bizi düşmanlarımızın elinden kurtardı... Böylesi şaşırtıcı bir sonuç, tüm ihtimal dışılıklara rağmen, bana insandan daha kudretli bir gücün eseri gibi göründü.”
Millercilik

1840'tan itibaren Millercilik “göze çarpmayan bölgesel bir hareketten ulusal bir seferberliğe” dönüştü. Bu dönüşümdeki anahtar kişi Boston, Massachusetts'teki Chardon Caddesi Şapeli'nin önderi ve yetkin ve deneyimli bir yayıncı olan Joshua Vaughan Himes'tı. Himes Miller'in fikirlerini 1842 yılına dek tamamen kabul etmese de, bunları halka yaymak için 28 Şubat 1840'ta iki haftada bir yayınlanan gazete Signs of the Times'ı kurdu.
Miller takipçilerinin ısrarlarına rağmen beklenen İkinci Geliş için hiçbir zaman kesin bir tarih belirlememiştir. Ancak onların ısrarlarına karşılık zaman aralığını Gregoryen takvime göre 1843'e karşılık gelen Yahudi takvimi yılına daraltarak, şunları belirtmiştir: “İnandığım ilkeler kısaca İsa Mesih’in bu yeryüzüne tekrar gelerek onu temizleyeceği, arındıracağı ve tüm kutsallarla birlikte mülk edineceği, bunların da 21 Mart 1843 ile 21 Mart 1844 tarihleri arasında gerçekleşeceği şeklindedir.” 21 Mart 1844 hiçbir olay olmadan geçip gitti ve yeni tartışmalarla araştırmaların sonucunda Karayit Yahudi takimine göre (önceki hesaplamalarda kullanılan Rabbani Yahudi takviminin aksine) belirlenen yeni bir tarih (18 Nisan 1844) kısa süreliğine benimsendi.	Bir önceki tarih gibi, 18 Nisan da Mesih'in dönüşü gerçekleşmeden geçti. Miller kamuya açıklama yaparak şunları yazdı: “Hatamı itiraf, hayal kırıklığına uğradığımı ikrar ediyorum; ancak yine de Rabb’in gününün yakın, hatta kapıda olduğuna inanıyorum.”
1844 Ağustosunda Exeter, New Hampshire'daki bir kamp toplantısında, Samuel S. Snow sonradan “yedinci ay” mesajı veya “gerçek geceyarısı seslenişi” olarak bilinecek olan bir mesaj sundu. Kutsal yazı tipolojisine dayalı bir tartışmada, Snow Mesih'in “mevcut yılın, yani 1844’ün yedinci ayının onuncu gününde” geri döneceği şeklinde (yine Daniel 8:14 ayetindeki 2300 gün peygamberlik sözüne dayalı olarak) vardığı sonucu açıkladı. Yine büyük ölçüde Karayim Yahudilerinin takvimine dayalı olarak, bu tarihin 22 Ekim 1844 olduğu belirlendi.
Büyük Hayal Kırıklığı

Ana madde: Büyük Hayal Kırıklığı
Miller'in 22 Ekim 1844 için beklentilerinin boşa çıkmasının ardından, bu tarih Millercilerin Büyük Hayal Kırıklığı olarak bailindi. Hiram Edson şunları söyledi: “En değerli umutlarımız ve beklentilerimiz uçup gitmişti, daha önce hiç yaşamadığım şekilde üzerimize bir ağlayış ruhu geldi... Gün ağarana dek durmadan ağladık.” Büyük Hayal Kırıklığının ardından Millercilerin çoğu inançlarını bıraktı. Bazıları bunu yapmadı, böylece görüşler ve açıklamalar hızla çoğaldı. Miller'in başlangıçta Mesih'in İkinci Gelişinin yine de gerçekleşeceğini düşündüğü anlaşılıyor; “beklentinin olduğu yılın peygamberlik sözüne uygun olduğunu; ancak... Kitabı Mukaddes kronolojisinde, sonuçta insan elinden çıkma olduğu için, tarihi  biraz daha ileriye atabilecek bir hata bulunabileceğini ve bunun da uyumsuzluğu açıklayabileceğini” yazmıştı.	Miller Mesih'in İkinci Gelişine inancını hiç kaybetmedi; 20 Aralık 1849'da öldüğünde İkinci Gelişin yakın olduğundan halen emindi. Miller Aşağı Hampton, New York'taki evinin yakınına gömüldü, evi tescilli Ulusal Tarihi Eserdir ve William Miller'in Evi müzesi olarak korunmaktadır.
Miller'in izleyicilerinin –Millercilerin– tahmini sayısı 50000 ile 500000 arasında değişmektedir. Miller'in mirası 61000 üyeli Advent Hristiyan Kilisesi ile 16 milyondan fazla üyeye sahip Yedinci Gün Adventist Kilisesi'ni de içermektedir. Her iki mezhep de Millerciler ve 1844 yılındaki Büyük Hayal Kırıklığı ile doğrudan bağlantılıdır. Millercilerle bağları olan bazı diğer kişiler çeşitli kısa ömürlü topluluklar kurmuşlardır. Bunlar arasında daha sonraki bir tarihte Mesih'in ikinci gelişine hazırlanmak üzere yedi kişilik bir grubu Filistin'e götüren Clorinda S. Minor da bulunmaktadır.
Miller ve Masonluk

Miller 1831'e kadar etkin bir Farmasondu. Miller 1931'de Masonluk üyeliğinden ayrılarak, nedenini “masonlar arasında yürütülen Tanrı'nın sözüne aykırı olabilecek her türlü uygulamayla paylaşımda bulunmaktan kaçınmak” olarak belirtti. 1833'te dostlarına yazdığı bir mektupta Farmasonluğa “diğer her tür kötülüğe karşı davrandıkları gibi” davranmalarını istedi.
Miller’in 2300 günlük peygamberlik sözü zaman çizelgesi ve 70 haftalık peygamberlik sözüyle ilişkisine ilişkin yorumu.
70 Haftanın başlangıcı: Artahşasta’nın krallığının yedinci yılında (MÖ. 457) çıkardığı ve Ezra tarafından kaydedilen ferman 70 haftanın başlangıcını gösterir. Kralların saltanat süreleri ‘Tahta Çıkma Yılı’nı izleyen yılbaşından yılbaşına sayılıyordu. Perslerin Yeni Yılı Nisan (modern takvime göre Mart-Nisan) ayında başlıyordu. Yahudilerin ulusal yeni yılı Tişri (Eylül-Ekim) ayında başlıyordu.
İkinci Geliş’i 1843 yılında belirleyen Miller’in hesaplamalarını gösteren bir tablo.
William Miller'in New York'taki evi
İsa Başlıoğlu

İsa Başlıoğlu (d. 1936 Kirazlı, Şarköy/ Tekirdağ - 23 Eylül 2018) Türk ressam ve akademisyendir.
1944 yılında başladığı ilkokuldan 1949 yılında mezun oldu. Dönemin “Köy Estitüleri”nden olan Kepirtepe Köy Enstitüsü’ne sınavla girdiği 1951 yılından itibaren üç yıl süreyle öğrenimini sürdürürken; resim öğretmeninin yeteneğini keşfetmesiyle 1954 yılında İstanbul Çapa İlköğretmen Okulu Resim Semineri’ne gönderildi. 1957 yılında öğretmen olarak mezun olan Başçıoğlu öğretmenlik yapmayarak; 1958 yılında Ankara Gazi Eğitim Enstitüsü yetenek sınavını kazandığı Resim Bölümü’ne kaydını yaptırdı. Üç yıl boyunca resim eğitimi gördü. 1961’de yüksek öğrenimini tamamlayarak dönemin “Öğretmen Okulları”, “Liseler” ve “Orta Okullar”da resim öğretmenliğinin yanı sıra yöneticilik görevlerinde de bulundu. 1973 yılında bir süre Milli Eğitim Bakanlığı Ortaöğretim Genel Müdürlüğü’nde Şube Müdürlüğü yaptı.
1974 yılında sınavla, daha sonra aynı adla yüksek öğretmen okuluna dönüşecek olan; dönemin İstanbul  Atatürk Eğitim Enstitüsü’ne atandı. 1980’den 1982’ye kadar İstanbul Atatürk Yüksek Öğretmen Okulu’nda Öğretmenliğin yanı sıra yöneticilik görevinde bulundu. Marmara Üniversitesi’nde 1984 yılında lisans tamamlayan sanatçı, 1985’te doktoraya eşdeğer “Sanatta Yeterlik” diplomasını aldı. Doçentliğe 1987'de yükselen Başlıoğlu, Profesörlük unvanını 1997 yılında aldı. 2003 yılına kadar Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü'nde öğretim üyesi olarak; değişik dönemlerde Resim Eğitimi Ana Sanat Dalı Başkanlığı, Bölüm Başkan Yardımcılığı ve Fakülte Kurulu üyeliklerinde bulunan sanatçı 2003 yılında emekli oldu.
Görevde olduğu dönemde bilimsel yayınlarının yanı sıra, jüri üyelikleri, tez danışmanlıkları ve sergi koordinatörlükleri yapan ve 24 Kasım Öğretmenler Günü anısına yırmi beş resim sergisine eser veren İsa Başlıoğlu kişisel sergilerin yanı sıra yurt içi ve yurt dışı sergilere de katıldı.
Sergilerinden seçmeler

1960 Ankara Gazi Eğitim Enstitüsü Desen ve Resim Konkurları Sergileri
1961 Ankara Gazi Eğitim Enstitüsü Desen ve Resim Konkurları Sergileri
1963 Devlet Resim Heykel Sergisi
1964 Devlet Resim Heykel Sergisi
1965 Devlet Resim Heykel Sergisi
1976 İstanbul Atatürk Eğitim Enstitüsü Öğretim Elemanları Sergisi
1979 DYO Resim Sergisi
1980 DYO Resim Sergisi
1980 Devlet Güzel Sanatlar Akademisi, Devlet Tatbiki Güzel Sanatlar Yüksek Okulu ve Atatürk Yüksek Öğretmen Okulu Öğretim Elemanları Karma Resim Sergisi İstanbul
1990 Öğretim Üyeleri Resim Sergisi Salzburg/Avusturya
1990 Öğretim Üyeleri Resim Sergisi Viyana/Avusturya
990-1993 Sanat Eğitimcisi Selahattin Hüsnü Taran'ın anısına Resim Sergileri Ankara, İstanbul
1991 Öğretim Üyeleri Resim Sergisi Grazz/Avusturya
1994 Marmara Üniversitesi Atatürk Sanat Galerisi
1994 Öğretim Üyeleri Resim Sergisi Moldova
1995 Afife Jale Sahnesi için "Sanata EVET" Resim Sergisi İstanbul Atatürk Kültür Merkezi
1995 Büyükşehir Belediyesi Sanat Galerisi Bursa
1995 Osmangazi Belediyesi Sanat Galerisi Bursa
1995 Öğretim Üyeleri Resim Sergisi Lefkoşa/KKTC
1996 Kocaeli Üniversitesi Sanat Galerisi-Kocaeli
1998 Cumhuriyetimizin 75. Yılı Etkinlikleri kapsamında Ardahan’dan-Edirne’ye Kültür ve Sanat Etkinlikleri: Resim, Heykel Sergileri Ardahan, İstanbul, Kırklareli, Edirne organizasyonu
2001 Köy Enstitüsü Kökenli Sanatçılar Resim Heykel Sergisi Eskişehir
2006 "Üç Kuşak Gazi Eğitimli Sanatçılar Sergisi" Ankara
2007 "İz Bırakanlar" Projesi Resim Sergisi-Caddebostan Kültür Merkezi, İstanbul
2007 Öğretim Üyeleri Derneği Resim Sergisi, İstanbul
Kerramilik

Kerrâm'îyye, Mücessime mezhepleri arasında yer alan Kerrâmîlik Mezhebi, Muhammed bin Kerrâm tarafından kurulan bir mezheptir.
Kerrâmî merkezinde bulunan Cam Minaresi.
Muhammed bin Kerrâm

"Muhammed bin Kerrâm" Hicrî 190 / M. 806 yılında Sicistan’daki Zerenç şehrinde doğmuştur.
Muhammed bin Kerrâm > Hayâtı

Nişabur ve Belh şehirlerinde tahsil gördü. Bütün malını satarak “Fakirlik” mesleğini icra etti. Hicrî 230 / M. 845 yılında Mekke’ye geldi ve beş yıl orada kaldı. Sırtında bir post, başında keçeden bir küllah olduğu halde müritleriyle birlikte dolaşarak kendi mezhebini yaymak için epey çaba sarf etti. Sonunda, başına toplanan kırk bin müridiyle birlikte Herat’tan da kovuldu. Yirmi sene kadar Kudüs’te oturdu ve orada öldü.
Muhammed bin Kerrâm > İ'tikadî mezhebi

"Muhammed bin Kerrâm" i'tikaden Mürcie ile Mücessime'den olup, Cenâb-ı Hakk'ı cisim olarak i'tikat eder ve te'vili suret-i kat'iyyede kabul etmezdi.
Ayrıca bakınız: Şîʿa ve İtikadî mezhepler
Kerrâmî merkezindeki Cam Minaresi.
Kurtuluş Hareketi

| Kurtuluş Hareketi |
| --- | --- |
Kısaltma: Kurtuluş
Slogan: Bütün Ülkelerin İşçileri ve Ezilen Halkları Birleşin!
Öncül: Türkiye Halk Kurtuluş Partisi - Cephesi
Ardıl:  Sosyalist Demokrasi Partisi  İşçilerin Sosyalist Partisi  Sosyalist Yeniden Kuruluş Partisi  Devrimci Komünarlar Partisi  Proleter Devrimci Kurtuluş Örgütü 
Kuruluş: 1976
Kapanış: 2013
Tür: Marksizm-Leninizm
Önemli kişiler: Mustafa Kemal Kaçaroğlu, Mahir Sayın, İlhami Aras, Ali Demir, Şaban İba, Mustafa Kahya, Gülseren Pusatlıoğlu
Kurtuluş Hareketi, 1971'deki örgütsel yenilgiden sonra hapisten çıkan bir kısım Türkiye Halk Kurtuluş Partisi-Cephesi kadrolarının, THKP-C'nin aynı isimli haftalık yayın organı Kurtuluş dergisinin ismini alarak 1976'da aylık olarak yayımlamaya başladıkları Kurtuluş Sosyalist Dergi çevresinde oluşturdukları Marksist-Leninist siyasi harekettir.
Örgüt zaman zaman Kaçarcılar, THKP-C/KURTULUŞ, Türkiye ve Kuzey Kürdistan Kurtuluş Örgütü (TKKKÖ) gibi isimleri kullanmış en sonunda Kurtuluş Hareketi adını almıştır.
Hareketin kurucuları arasında eski Dev-Genç'liler ve THKP-C'den gelen Mustafa Kemal Kaçaroğlu, Mahir Sayın, İlhami Aras, Ali Demir, Seyfi Cengiz, Şaban İba ve İsmet Öztürk ve Doğan Tarkan gibi isimler vardır.
12 Eylül sonrasında Kurtuluş Hareketi

1994'te Birleşik Sosyalist Parti'nin oluşumuna katılmıştır. Daha sonra BSP'nin kapanması üzerine 1996 yılında ÖDP'ye katılmıştır. 2002 yılında ÖDP içerisindeki diğer gruplarla çıkan Kürt Sorunu üzerine bir tartışmadan sonra Odakçılar, Hareketçiler ve Troçkistler'le beraber Sosyalist Demokrasi Partisi'ni kurmuştur.
Son olarak Sosyalist Demokrasi Partisi'nden ayrılan Kurtuluşçular'ın bir bölümü, 2008'de "yeniden kuruluş"a bir geçiş örgütü olarak İşçilerin Sosyalist Partisi'ni kurmuşlardır. Daha sonra Kurtuluş'un uzun yıllardır savunmakta olduğu "sosyalist hareketin yeniden yapılanması" fikrine karşı Kurtuluş Örgütü'nün partiyi arkadan yönetmesi gerektiğini savunan kesimle yeniden yapılanmayı savunan iki grup ortaya çıktı. 2011 yılında partinin 2. olağanüstü kongresi yapıldı. Yapılan kongreden sonra partinin, parti dışında oluşturulan "Kurtuluş Örgütü" tarafından yönetilmesi gerektiğini savunanlar İşçilerin Sosyalist Partisi'nden istifa etti. İstifa edenler bir müddet sonra kendileri gibi düşünen Sosyalist Demokrasi Partisi'ne katılmışlar, kalanlarsa diğer bileşenlerle birlikte Sosyalist Yeniden Kuruluş Partisi'ni kurmuşlardır. Kurulan demokratik partilerle beraber bu hareket kendini tamamıyla feshetmiştir.
Ye Dua et Sev

| --- | --- |
Eat Pray Love

Yazar: Elizabeth Gilbert
Çevirmenler: İstem Erdener, Esra Makara
Dil: İngilizce
Konu: Aşk
Türler: Romantik, Dram
Yayım: 2008
Yayımcı: Pegasus
ISBN: 9786055943370
Ye, Dua Et, Sev (Orijinal adı: Eat, Pray, Love), Elizabeth Gilbert tarafından yazılan kitap. Amerika'daki ilk basımı 16 Şubat 2006'da yapılmıştır. Ye, Dua Et, Sev filmi 13 Ağustos 2010'da vizyona girmiştir. Pegasus Yayınlarının  2008'de yayınladığı eseri Türkçeye İstem Erdener ve Esra Makara çevirmiştir.
Konusu

New York'ta yaşayan yazar Elizabeth, bir gecede boşanma kararı alır. David Piccolo isminde birine aşık olmayı dener ama başarılı olamaz, daha önceden Bali'ye yaptığı bir ziyarette tanıştığı ‘iyileştirici’ lakaplı Ketut'un kehaneti üzere üç bölümden oluşan bir seyahate çıkar.


Yemek, dua etmek ve sevmek olarak üç bölüme ayrılan bu seyahatin ilk durağı yemek ve makarnaları ile meşhur olan Roma'dır. Daha sonra Hindistan'a gider ve Texaslı Richard ile tanışır. Hindistan'dan önceki hayatında yaptığı hataların verdiği suçluluk duygusuyla, hayata pek de iyi bakmayan Richard, Elizabeth'e kendini affetmenin mümkün olduğunu öğretir. Richard ile yollarını ayıran Elizabeth son durağı olan Bali'ye, kehaneti yapan iyileştirici ile görüşmeye gider. Bali'de Felipe ile tanışır. Felipe ile aralarında bir aşk bağı oluşur. Beraber Amerika'ya gittiklerinde ise Felipe'nin sınır dışı etmesi olayların gidişatını değiştirir. Gilbert ya Felipe ile evlenecektir ya da onu bir daha görmemeyi göze almak zorundadır. Elizabeth ise daha önceki evliliğinde yaşadığı sorunlar sebebiyle evlilik konusunda tedirgindir.
Film Hakkında

Film 13 Ağustos 2010 tarihinde Columbia Pictures tarafından Amerika'da ve Warner Bros Turkey tarafından Türkiye'de dağıtılmıştır. Ryan Murphy'nin yönettiği filmde Julia Roberts, Richard Jenkins, Javier Bardem ve James Franco rol alıyor. Filmin bütçe sorumlusu ise Brad Pitt.
Kitabın ve Filmin Diğer Dillerde Adı

İngilizce: Eat, Pray, Love
Almanca: İss Bete Liebe, Almanya'da ilk 5 ay İngilizce ismi ile yayınlandı.
Fransızca: Mange, Rrie, Aime
Portekizce: Comer, Rezar, Amar
Türkçe: Ye, Dua et, Sev
Rusça: есть. молиться. любить
İtalyanca Mangia, Prega, Ama
Nehcü'l-Ferâdîs

Nehcü'l-Ferâdîs (Türkiye Türkçesi: Cennetlerin Açık Yolu), 14. yüzyıl Harezm Türkçesi ile yazılmış bir eserdir. Yazarının kim olduğuna dair kesin bir bilgi yoktur. Fuat Köprülü'ye göre "Kelderli Mahmut"a ait olduğu düşünülmektedir. Şehabettin Mercanî'nin verdiği malumata göre müellifi, kendisini "Mahmud bin 'Ali bin es-Serayî menşe'en ve'l-Bulgarî müvelleden ve'l-Kürdarî" diye tesmiye etmektedir. Eser, Altın Orda sahasında yazılmış olup 18 Ocak 1358 Pazartesi veya 20 Ocak'ta tamamlanmıştır.
Eser, başlıca dört baptan oluşmakta ve her bap ise onar fasıldan meydana gelmektedir. Yazar, seçtiği kırk tane hadisi açıklamaya çalışmaktadır. Bu hadislerin açıklanmasında, tefsirlerden ve eski kaynaklardan yararlanılmıştır. Eserin günümüze kadar gelen birkaç yazması mevcuttur. Bu yazmalardan en eskisi, 1365 yılında yazılmış olan Süleymaniye (Yeni Cami) yazmasıdır. Bu nüsha, harekelidir. Bu nüsha, Mısır'dan gelmiş olup Ebû Sa'id Çakmak'ın oğlu Muhammet Bey'in kütüphanesinde bulunmuş, sonradan İstanbul'a getirilmiştir. Tarihî Altın Orda-Memlûk ilişkileri göz önüne alındığında eserin Altın Ordu sahasında yazılmış olma ihtimali güçlenmektedir. Bir diğeri, 1389 yılında yazılmış olup Yalta Doğu Müzesi'nde bulunmaktadır.
Nehcü’l-Ferâdîs, iki defa Eski Oğuz Türkçesine de aktarılmıştır. Bu aktarımlardan biri, Kastamonu'da Halit Holtacı'nın şahsi kütüphanesindedir. Bu aktarım, Eyüp Akman ve Tuncay Sakallıoğlu tarafından 2013 yılında yayımlanan bir makaleyle tanıtılmıştır. Diğer aktarım ise Riyad'daki Kral Faysal Araştırma ve İslami Çalışmalar Merkezi Kütüphanesinde bulunmaktadır. Bu aktarım da Samet Onur tarafından tespit edilip tanıtılmıştır.
Bölümleri

Birinci bölüm: Peygamber'in hayatına dair
İkinci bölüm: Dört halifeye dair
Üçüncü bölüm: Allah'a yaklaştıran amellere dair
Dördüncü bölüm: Allah'tan uzaklaştıran amellere dair
Janes Eckmann bunun üzerine çalışan Türkologlardan biridir. En önemli nüshası Yeni Cami  nüshasıdır. Öğrencileri tarafından tamamlanmıştır. [kaynak belirtilmeli]
Van İsyanı (1915)

| g t Kafkasya Cephesi |
| --- | --- |
 Köprüköy  Ardahan  Sarıkamış  Van  Malazgirt  I. Karakilise  Zeytun  Köprüköy  1. Erzurum  1. Trabzon  1. Erzincan  Muş  Bitlis  2. Trabzon  Çapakçur  2. Erzincan  2. Erzurum  Serdarabad  Baş Abaran  II. Karakilise  Mastara  Çoloki  Göyçay (Kürdemir-Karameryem)  Binegedi  Bakü 
1915 Van İsyanı ya da İkinci Van İsyanı (Ermenice: Վանի Հերոսամարտ), I. Dünya Savaşı sırasında Osmanlı İmparatorluğu'nun Van Vilayeti sınırları içindeki Ermenilerin çıkardıkları isyandır. Olayların süresi, Van Vilayeti'nin diğer bölgelerinde daha önce başlamış olmalarıyla birlikte, Van merkezine yayıldıkları süreyi esas alarak 19 Nisan-6 Mayıs 1915 arası olarak kabul edilmektedir.
Arka plan > İsyan öncesinde Kafkasya Cephesi

Ayrıca bakınız: Köprüköy muharebeleri, Ardahan Muharebesi ve Sarıkamış Harekâtı
1 Kasım 1914 günü Ruslar, düzenledikleri taarruzla Osmanlı topraklarına girdiler. Erzurum-Sarıkamış ekseninde Osmanlı İmparatorluğu'nun 25 kilometre içlerine ilerleyen Ruslar, kasım ayının sonunda durakladılar. Osmanlı kuvvetlerinde 9.000 ölü, 3.000 tutsak ve 2.800 asker kaçağı olmak üzere yaklaşık 14.800 kayıp vardı. Osmanlı 3. ordusunun yükünü azaltmak için Rusların kuvvetlerini ana saldırı yönünden uzaklaştırmak üzere 3. Piyade Alayı bulunduğu Trakya mevkinden Çoruh'a taşınmış ve başına Alman komutan Strange getirilmişti. Ardahan Harekâtı'nın ilk amacı Rusları Batum kıyıları üzerinde tutmaktı. Bu birim Acaralılardan da yardım aldı. Daha sonra Enver Paşa Sarıkamış Savaşı'nı desteklemek için bu gücün planını değiştirecekti. 22 Aralık tarihinde 3. Ordu Rusların elindeki Kars'a yönelme emrini aldı. Bu emir Sarıkamış Harekâtı'nın başlangıcı oldu. 3. Ordunun ilerlemesi karşısında Rusya'nın Kafkasya Valisi İllarion İvanoviç Vorontsov Daşkov, Rusların Kafkasya Ordusunu geri çekmeyi planladı. Ancak General Nikolay Yudeniç, Vali Vorontsov'un çekilme emrini dinlemedi ve Sarıkamış'ı savunmak için kaldı. Enver Paşa 3. Orduyu kendi komutası altına aldı ve Rus birliklerine karşı saldırıya geçti. 6 Ocak'ta 3. Ordu karargahı ateş altında kaldı. Hafız Hakkı Paşa geri çekilme emri verdi. 7 Ocak'ta 3. Ordunun ayakta kalan güçleri Erzurum yolunda geriye dönmeye başladılar. Enver Paşa yenilgiden sonra komutanlığı bırakarak İstanbul'a döndü.