stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Hokusai

| Hokusai ( 北斎 ) |
| --- | --- |
Katsushika Hokusai, 1839 Otoportre
Genel bilgiler
Doğum adı: Tokitarō 時太郎
Doğum: 31 Ekim 1760 yaklaşık Edo (şimdi Tokyo), Japonya
Ölüm: 10 Mayıs 1849 (88 yaşında) Edo (şimdi Tokyo), Japonya
Uyruk: Japon
Alanı: Resim ve Ukiyo-e Ahşap Baskı
Etkilendikleri: Katsukawa Shunshō, Kanō Masanobu
Etkiledikleri: Hiroshige
Ünlü yapıtları: The Great Wave

İmzası
 
Katsushika Hokusai (葛飾北斎) (d. 1760, Edo - ö. 10 Mayıs 1849), Japonya'da Edo döneminde yaşamış Japon sanatçı, ressam, oymabaskı ustası, tahta oymacısı ve ukiyo-e ressamıdır.
Edo (günümüzdeki adı Tokyo) doğumlu Hokusai'ın en bilinen eseri, 1820'li yıllarda ürettiği, uluslararası üne sahip Kanagawa'nın Büyük Dalgaları'nın da dahil olduğu 36 Fuji Dağı Manzarası adlı ahşap baskı serisidir. Bu seri hem yerel seyahat hareketi hem de kişisel Fuji Dağı takıntısı ile yaratılmıştır. Hokusai'a önce Japonya'da ve sonrasında dünyada üne kavuşturan işte bu seri ve özellikle serinin Kanagawa'nın Büyük Dalgaları ve Bulutsuz Havada Fuji Dağı (ya da Kızıl Fuji) eserleridir. Hokusai'nin bu diziden önceki çalışmaları kesinlikle önemli olsa da bu dizi kadar geniş bir kabul görmedi.
Çalışmaları ukiyo-e sanatformunu büyük ölçüde sosyete orospuları ve oyunculara odaklanan bir portre stilinden manzaralara, bitkilere ve hayvanlara odaklanan çok daha geniş bir sanat stiline dönüştürdü. Hokusai, tahta baskıların yanı sıra, on beş ciltten fazla ciltte akla gelebilecek her konunun binlerce görüntüsünden oluşan kendi eğitici "Hokusai Manga" da dahil olmak üzere kitap çizimleri için tasarımlar yapma ve boyama gibi çeşitli alanlarda çalıştı. Küçük bir çocuktan başlayarak 88 yaşında ölümüne kadar stilini geliştirmeye ve çalışmaya devam etti. Uzun ve başarılı bir kariyerde toplamda 30,000'den fazla resim, eskiz, tahta baskı ve resimli kitap için görseller üretti. Kompozisyonlarında yenilikçi ve çizim tekniğinde olağanüstü olan Hokusai sanat tarihinin en büyük ustalarından biri olarak kabul edilir.
Yaşamının ilk dönemi

Hokusai'nin doğum tarihi belirsizdir ancak genellikle Hōreki döneminin 10. yılının 9. ayının 23. günü olarak belirtilir (eski takvim 'de veya 31 Ekim 1760) Japonya'nın Edo Katsushika semtinde bir esnaf ailesinin çocuğu olarak doğdu. Çocukluk adı Tokitarō idi. Babasının shōgun için Nakajima Ise ayna üreticisi olduğuna inanılır. Babası hiçbir zaman Hokusai'yi varis yapmadı bu yüzden annesinin bir cariye olması mümkündür. Hokusai belki de babasından öğrenerek altı yaşında resim yapmaya başladı, çalışmaları arasında aynaların etrafındaki desenlerden oluşan bir resim de vardı.
Hokusai yaşamı boyunca en az otuz isimle biliniyordu. Birden fazla adın kullanılması o zamanki Japon sanatçıların ortak bir uygulaması olsa da takma adlarının sayısı diğer büyük Japon sanatçılarınkini geçer. İsim değişiklikleri o kadar sık olmuştur ki çoğu zaman sanatsal üretimindeki ve üslubundaki değişikliklerle ilgili hayatını dönemlere ayırmak için kullanılır.
12 yaşındayken babası onu bir kitapçıda çalışması için gönderdi ve Japon şehirlerindeki popüler bir kurum olan ödünç kitap orta ve üst sınıfların popüler eğlencesiydi. 14 yaşında Katsukawa Shunshō stüdyosuna girdiğinde 18 yaşına kadar bir ağaç oymacısının yanında çırak olarak çalıştı. Shunshō Hokusai'nin ustalaşacağı bir tahta baskı ve resim stili olan ukiyo-e 'nin bir sanatçısı ve Katsukawa okulunun başıydı. Shunshō gibi sanatçılar tarafından uygulanan Ukiyo-e o zamanlar Japonya'nın şehirlerinde popüler olan sosyete orospularının (bijin-ga) ve kabuki aktörlerinin (yakusha-e) resimlerine odaklandı.
Bir yıl sonra Hokusai'nin adı ilk kez efendisi tarafından Shunrō olarak adlandırıldığında değişti. Bu isim altında ilk baskılarını 1779'da yayınlanan bir dizi kabuki aktörünün resmini yayınladı. Shunshō'nun stüdyosunda çalıştığı on yıl boyunca Hokusai 1790'ların başında öldüğü dışında hakkında çok az şey bilinen ilk karısıyla evliydi. 1797'de tekrar evlendi ancak bu ikinci eşi de kısa bir süre sonra öldü. Bu iki eşinden olan iki oğluna ve üç kızına babalık yaptı ve sonunda Ōi adlı en küçük kızı Ei bir sanatçı ve asistanı oldu. "Edo'daki Ryogoku Köprüsünde Akşamın Serinliğinde Havai Fişekler" (y. 1788–89) Hokusai'nin hayatının bu döneminden kalmadır.
Shunshō'nun 1793'te ölümü üzerine Hokusai elde edebildiği Fransız ve Hollandalı bakır gravürlerle maruz kaldığı Avrupa stilleri de dahil olmak üzere diğer sanat stillerini keşfetmeye başladı. Kısa süre sonra muhtemelen rakibindeki Kanō okulu çalışmaları nedeniyle Shunshō'nun baş öğrencisi Shunkō tarafından Katsukawa okulundan atıldı. Bu olay, kendi sözleriyle ilham vericiydi: "Sanatsal tarzımın gelişimini asıl motive eden şey Shunkō'nun elinde yaşadığım utançtı." 
Hokusai, ukiyo-e'nin geleneksel konuları olan sosyete orospuları ve aktörlerin imajlarından uzaklaşarak eserlerinin konusunu da değiştirdi. Bunun yerine çalışmaları çeşitli sosyal düzeylerden Japon halkının günlük yaşamının manzaralarına ve görüntülerine odaklandı. Bu konu değişikliği ukiyo-e ve Hokusai'nin kariyerinde bir dönüm noktasıydı.
Daha sonraki yaşamı

1834'te başlayan sonraki dönem, Hokusai'nin "Gakyō Rōjin" adı altında çalıştığını gördü (Japonca: 画狂}; "Sanata Deli Yaşlı Adam"). Bu sırada genel olarak "manzara resim kitapları arasında şaheser" olarak kabul edilen bir diğer önemli seri olan  "Fuji Dağı'nın Yüz Görüşü" nü yaptı.
Hokusai bu eserin colophon 'da yazıyor:
Altı yaşımdan beri nesnelerin biçimini kopyalama tutkum vardı ve elli yaşımdan beri pek çok çizim yayınladım, ancak yetmişinci yılımda çizdiğim tüm çizimlerin arasında dikkate almaya değer hiçbir şey yok. Yetmiş üç yılda hayvanların, kuşların, böceklerin ve balıkların yapısını ve otların ve bitkilerin yaşamını kısmen anladım. Ve böylece seksen altıda daha da ilerleyeceğim; doksan yaşımda onların gizli anlamlarına daha da fazla gireceğim ve belki yüze gelindiğinde belki de gerçekten harikulade ve ilahi seviyeye ulaşmış olacağım. Yüz on yaşında olduğumda her nokta her satırın kendine ait bir ömrü olacak.
1839'da bir yangın Hokusai'nin stüdyosunu ve çalışmalarının çoğunu yok etti. Bu zamana kadar And artists Hiroshige gibi genç sanatçılar giderek daha popüler hale geldikçe kariyeri solmaya başladı. 83 yaşındayken Hokusai zengin bir çiftçi olan Takai Kozan'ın daveti üzerine Shinano Eyaleti 'ndeki Obuse' ye (şimdiki adı Nagano Eyaleti) ‘ne gitti ve burada birkaç yıl kaldı. Obuse'da geçirdiği süre boyunca Eril Dalga ve Kadınsı Dalga dahil olmak üzere birkaç şaheser yarattı. 
1842 ile 1843 arasında "günlük şeytan çıkarma" ("nisshin joma") olarak tanımladığı şeyde Hokusai her sabah talihsizliğe karşı tılsım Çin aslanlarını ("shishi") kağıt üzerine mürekkeple  boyadı.
Hokusai, 1849'un başlarında Fuji Dağı'ndan Kaçan Duman Ejderhası  ve Karda Kaplan 'ı boyayarak neredeyse sonuna kadar çalışmaya devam etti.
Sürekli olarak daha iyi işler üretmeye çabalayarak görünüşe göre ölüm döşeğinde "Keşke gökyüzü bana bir on yıl ... daha verirse sadece bir beş yıl daha o zaman gerçek bir ressam olabilirim." 10 Mayıs 1849'da öldü ve Tokyo'daki (Taito Bölgesi) Seikyō-ji 'ye gömüldü. Ölümünden kısa bir süre önce bestelediği bir haiku okur: "Hayalet olsam da yaz tarlalarına hafifçe yürüyeceğim.""
Higashimachi Festival Şamandırasında Dragon, Obuse, 1844
Kadınsı Dalga, Obuse ‘de yaşarken boyanmıştır, 1845
Fuji Dağı'ndan Kaçan Duman Ejderhası, resim, 1849
Karda Kaplan, ipek üzerine basılı, mürekkep ve renk, 1849
Seçilmiş eserleri

Fuji Dağı'nın Otuz Altı Manzarası‘ndan Zirvenin Altındaki Fırtına
Japon Şelaleleri Turu ‘ndan Shimotsuke'deki Kurokami Dağı'ndaki Kirifuri şelalesi
Üç ciltlik bir shunga erotik kitap olan Kinoe no Komatsu daki Balıkçı Karısının Rüyası, 1814
Küçük Çiçek serisinden Guguk Kuşu ve Açelyalar, 1834
Ak balıkçıl‘lardan Basitleştirilmiş Çizimden Hızlı Dersler
Çağlayandan Yukarı Sıçrayan Sazan
Yüz Hayalet Hikayesi ‘nden Oiwa'nın Hayaleti
Natürmort, surimono baskı
, 
Fuji Dağı'nın Otuz Altı Manzarası’ndan Kai Eyaletindeki Kajikazawa
Ünlü Japon Köprülerinin Nadir Manzaraları’ndan Setsu ilindeki Tenma Köprüsü
Bilgelik Okyanusları’ndan Shimosha'da Chōshi
Fuji Dağı'nın Yüz Manzarası‘ndan "Büyük Dalga"
Japon Şelaleleri Turu’ndan Amida Şelaleleri
Antik dünyada bilim

Antik dünyada bilim, prehistorya ve antik tarihin protobiliminden geç antik çağa kadar en eski bilim tarihini kapsar. Eski zamanlarda kültür ve bilgi sözlü gelenek yoluyla aktarılırdı. Yazının gelişimi, bilgi ve kültürün korunmasını daha da kolaylaştırmış ve bilginin doğru bir şekilde yayılmasını sağlamıştır.
Antik dünyanın en eski bilimsel gelenekleri, Mezopotamya'daki Babil ve Antik Mısır ile Antik Yakın Doğu'da gelişmiştir. Daha sonraki bilim gelenekleri klasik antikite sırasında antik Pers, Yunanistan, Roma, Hindistan, Çin ve Mezo-Amerika'da gelişmiştir. Önemi azalan simya ve astroloji dışında Aydınlanma Çağı boyunca, antik dünya medeniyetleri modern bilimlerin köklerini atmıştır.
Antik Yakın Doğu > Mezopotamya

Daha fazla bilgi: Babil matematiği ve Babil tıbbı
MÖ. 3500 civarında, Sümer'de (şimdiki Irak), Mezopotamya halkı kozmos ile ilgili bazı gözlemlerini son derece kapsamlı sayısal verilerle muhafaza etmeye başladı.
Antik Yakın Doğu > Mezopotamya > Matematik

Ana madde: Babil matematiği
Pisagor teoremi eski yazı formlarının kanıtlarını göstermiştir. MÖ. 18. yüzyılda Plimpton 322 olarak bilinen Mezopotamya çivi yazısı tabletinde kaydedilmiştir. Tabletteki sayı sütunları, (3, 4, 5) ve (5, 12, 13) gibi birkaç Pisagor üçlüsü oluşturur.
Antik Yakın Doğu > Mezopotamya > Astronomi

Babil astronomisi, "astronomik olayların rafine bir matematiksel tanımını vermeye yönelik ilk ve son derece başarılı bir girişimdi." Tarihçi Asger Aaboe'ye göre, "Helenistik dünyada, Hindistan'da, İslam'da ve Batı'da bilimsel astronominin sonraki tüm çeşitleri -aslında kesin bilimlerdeki sonraki tüm çabalar değilse de- belirleyici ve temel yollarla Babil astronomisine dayanır".
Kâtipler yıldızların, gezegenlerin ve Ay'ın hareketleri gibi kozmos gözlemlerini kil tabletlere kaydettiler. Çivi yazısı tarzı, astronomların gezegenlerin hareketlerini gözlemlemek için matematiksel hesaplamalar kullandıklarını ortaya koymuştur. Mezopotamyalı bilim insanları tarafından belirlenen astronomik dönemler, Batı takvimlerinde yaygın olarak kullanılmaya devam etmektedir: güneş yılı ve ay ayı. Mezopotamyalılar, verileri kullanarak yıl boyunca değişen gün ışığı uzunluğunu hesaplamak ve Güneş ve Ay tutulmalarının yanı sıra Ay'ın evrelerini ve gezegenleri tahmin etmek için aritmetik yöntemler geliştirmişlerdir.
Keldani bir astronom ve matematikçi olan Kidinnu gibi sadece birkaç astronomun adı bilinmektedir. Kiddinu'nun güneş yılı için verdiği değer, modern takvimler için halen kullanılmaktadır. Hipparchus, bu verileri Dünya'nın ekseninin devinimini hesaplamak için kullanmıştır. Kiddinu'dan bin beş yüz yıl sonra Al-Battani toplanan verileri kullanarak Hipparchus'un presesyon değerini geliştirmiştir. El-Battani'nin değeri olan yılda 54,5 yay-saniye, şu anki değer olan yılda 49,8 yay-saniye (Dünya'nın ekseninin nütasyon çemberi etrafında dönmesi için 26.000 yıl) ile iyi bir şekilde karşılaştırılabilir. Astronomi ve astroloji, Babil'de rahipler tarafından bu bilimin uygulanmasından da anlaşılacağı üzere aynı şey olarak kabul ediliyordu.[kaynak belirtilmeli] Mezopotamya astronomisi, uygarlığın ilerleyen dönemlerinde yıldızları burçlar ve alametler açısından inceleyerek daha çok astroloji temelli hale gelmiştir.
Antik Yakın Doğu > Mezopotamya > Arkeoloji

Geç Tunç Çağı'nın çöküşünün ardından, Demir Çağı sonrası Mezopotamya'da çeşitli bilimlerin uygulanmasına devam edilmiştir. Örneğin, yeni doğmakta olan arkeoloji tarihinde, Yeni Babil İmparatorluğu kralı Nabonidus, eserlerin analizinde öncü olmuştur. Akad İmparatorluğu kralı Naram-Sin'in MÖ. 2200 civarına tarihlenen temel kalıntıları Nabonidus tarafından MÖ. 550 civarında keşfedilmiş ve analiz edilmiştir. Bu kalıntılar, Sippar'daki güneş tanrısı Şamaş ve savaşçı tanrıça Annunitum tapınakları ile Naram-Sin'in Harran'daki ay tanrısı tapınağına ait olup Nabonidus tarafından restore edilmiştir. Nabonidus, kazı alanlarında bulunan arkeolojik eserleri tarihlendirme girişiminde bulunan tarihteki bilinen ilk kişidir, ancak tahminleri yüzlerce yıl hatalı çıkmıştır.
Antik Yakın Doğu > Mısır

Daha fazla bilgi: Mısır astronomisi
Antik Mısır'daki önemli gelişmeler arasında astronomi, matematik ve tıp yer almaktadır. Mısır aynı zamanda Batı dünyasının büyük bir kısmı için simya araştırmalarının da merkeziydi.
Antik Yakın Doğu > Mısır > Mimarlık, mühendislik ve matematik

Antik Mısır geometrisi, her yıl Nil Nehri tarafından sular altında bırakılan tarım arazilerinin düzenini ve mülkiyetini korumak için ölçmenin gerekli bir sonucuydu. 3-4-5 dik üçgeni ve diğer temel kurallar, direk ve lento yapıları gibi mimari yapılar da dahil olmak üzere doğrusal yapıları temsil etmeye hizmet ediyordu.
Antik Yakın Doğu > Mısır > Yazma

Ana madde: Mısır hiyeroglifleri
Mısır hiyeroglifleri, daha sonraki İbrani, Yunan, Latin, Arap ve Kiril alfabelerinin türetildiği Fenike alfabesinin atası olan Proto-Sinaitik yazının temelini oluşturmuştur. İskenderiye şehri, Roma egemenliğine girdiğinde yangından zarar gören kütüphanesiyle üstünlüğünü korudu, 642'den önce yok edildi. Bununla birlikte, büyük miktarda antik edebi eser ve bilgi kayboldu.
Antik Yakın Doğu > Mısır > Tıp

Ana madde: Antik Mısır tıbbı
Edwin Smith Papirüsü, günümüze ulaşan ilk tıbbi belgelerden biridir ve belki de beyni tanımlamaya ve analiz etmeye çalışan en eski belgedir: modern sinirbilimin başlangıcı olarak görülebilir. Bununla birlikte, eski Mısır tıbbı bazı etkili uygulamalara sahip olsa da, etkisiz ve bazen zararlı uygulamaları da yok değildi. Tıp tarihçileri eski Mısır farmakolojisinin büyük ölçüde etkisiz olduğuna inanmaktadır. Bununla birlikte, bilimin temel ampirik yöntem ile güçlü paralellikler gösteren ve G. E. R. Lloyd'a göre bu metodolojinin gelişiminde önemli bir rol oynayan muayene, teşhis, tedavi ve prognoz bileşenlerini hastalığın tedavisine uygular. Ebers papirüsü (MÖ. 1550 civarı) de geleneksel ampirizmin kanıtlarını içerir.
Michael D. Parkins tarafından yayınlanan bir makaleye göre, Hearst Papirüsü'ndeki 260 tıbbi reçetenin %72'sinde hiçbir iyileştirici unsur bulunmamaktadır.[daha iyi kaynak gerekli] Parkins'e göre, kanalizasyon farmakolojisi ilk olarak eski Mısır'da başlamış ve Orta Çağ boyunca devam etmiştir. Yaralara inek dışkısı sürülmesi, kulak deldirme ve dövme yaptırma ve kronik kulak enfeksiyonları gibi uygulamalar tetanos gelişiminde önemli faktörlerdi. Frank J. Snoek, Mısır tıbbının sinek benekleri, kertenkele kanı, domuz dişleri ve zararlı olabileceğine inandığı diğer ilaçları kullandığını yazmıştır.[daha iyi kaynak gerekli]
Antik Yakın Doğu > Pers

Daha fazla bilgi: Ortaçağ İslam dünyasında bilim, Pers astronomisi ve Antik İran tıbbı
Sasani İmparatorluğu'nda matematik ve astronomiye büyük önem verilmiştir. Cündişapur Akademisi bu konuda önemli bir örnektir. Astronomik tablolar bu döneme aittir ve Sasani gözlemevleri daha sonra İslam Altın Çağı'nın Müslüman astronomları ve astrologları tarafından taklit edilmiştir. Sasani döneminin ortalarında İran'a Batı'dan, Hristiyanlığın yayılmasının ardından Süryani diline eşlik eden Yunanistan'ın görüşleri ve gelenekleri şeklinde bir bilgi akını geldi. Erken Orta Çağ'da İran, İslam biliminin kalesi haline gelmiştir. Emevi ve Abbasi devletlerinin kurulmasından sonra birçok İranlı âlim bu İslam hanedanlarının başkentlerine gönderilmiştir.
Grek-Roma dünyası

Klasik Antik Çağ'ın mirası, özellikle anatomi, zooloji, botanik, mineraloji, coğrafya, matematik ve astronomi gibi olgusal bilgilerde önemli ilerlemeler içeriyordu.
Bilginler, özellikle değişim sorunu ve nedenleri ile ilgili olanlar olmak üzere belirli bilimsel sorunların önemine dair farkındalıklarını geliştirmişlerdir. Helenistik dönemde, bilginler sıklıkla daha önceki Yunan düşüncesinde geliştirilen ilkeleri kullanmışlardır: matematiğin uygulanması ve bilinçli deneysel araştırma.
Grek-Roma dünyası > Bilimsel uygulamalar

Klasik antik çağda, evrenin işleyişine dair araştırmalar hem takvim yapımı ve tıp gibi pratik hedeflere yönelik araştırmalarda hem de doğa felsefesi olarak bilinen soyut araştırmalarda yer almıştır. İlk bilim insanları olarak kabul edilen antik insanlar kendilerini "doğa filozofları", yetenekli bir mesleğin uygulayıcıları veya dini bir geleneğin takipçileri olarak düşünmüş olabilirler.
Klasik antik çağda bilimsel düşünce MÖ. 6. yüzyıldan itibaren Thales ve Pisagor'un Sokrates öncesi felsefesinde somutlaşmıştır. "Bilimin babası" Thales, şimşek ve deprem gibi doğa olayları için doğaüstü olmayan açıklamalar öne süren ilk kişidir. Pisagor, matematiği araştıran Pisagor Okulu'nu kurdu ve Dünya'nın küresel olduğunu ilk öne süren kişi oldu.
Yaklaşık MÖ. 385 yılında Platon, Akademi'yi kurdu. Platon'un öğrencisi Aristoteles, Helenistik dönemin Eratosthenes, Euclid, Samoslu Aristarchus, Hipparchus ve Archimedes gibi bilginlerle 3. ve 2. yüzyıllarda doruğa ulaşan "bilimsel devrimini" başlattı. Platon ve Aristoteles'in tümdengelimsel akıl yürütme anlayışını geliştirmesi, daha sonraki bilimsel araştırmalar için özellikle yararlı olmuştur.
Grek-Roma dünyası > Mimarlık ve mühendislik

Antik Yunanistan üzerine daha fazla bilgi: Mimarlık ve Teknoloji
Antik Roma üzerine daha fazla bilgi: Mimarlık, Teknoloji ve Mühendislik
Grek-Roma dünyası > Astronomi

Ana madde: Antik Yunan astronomisi
Helenistik astronomi ve mühendislik alanındaki başarı düzeyi Antikythera mekanizması ile gösterilmiştir. Astronom Samoslu Aristarchus güneş sisteminin güneş merkezli bir modelini öneren bilinen ilk kişi olurken, coğrafyacı Eratosthenes Dünya'nın çevresini doğru bir şekilde hesaplamıştır. Hipparchus, ilk sistematik yıldız kataloğunu hazırlamıştır.
Grek-Roma dünyası > Matematik

Ana maddeler: Yunan matematiği ve Antik Roma matematiği
Matematikçi Öklid, matematiksel titizliğin temellerini atmış ve Elementler adlı eserinde bugün hala kullanılan tanım, aksiyom, teorem ve ispat kavramlarını ortaya koymuştur. Arşimet, sonsuz bir serinin toplamıyla bir parabolün yayının altındaki alanı hesaplamak için tüketme yöntemini kullanmasıyla tanınır ve pi sayısının oldukça doğru bir yaklaşımını vermiştir. Fizikte hidrostatik ve kaldıraç prensibi üzerine yaptığı çalışmalarla da tanınır.
Grek-Roma dünyası > Tıp

Tıp alanında, Herophilos insan vücudunun diseksiyonuna dayanan ve sinir sistemini tanımlayan ilk kişidir. Hipokrat ve takipçileri birçok hastalığı ve tıbbi durumu tanımlayan ilk kişilerdi. Galen, beyin ve göz ameliyatları da dahil olmak üzere, bin yıldan fazla bir süre boyunca bir daha denenmeyen pek çok cesur ameliyat gerçekleştirdi.
Grek-Roma dünyası > Mineraloji

Theophrastus, bitki ve hayvanların en eski tanımlarından bazılarını yazmış, ilk taksonomiyi oluşturmuş ve mineralleri sertlik gibi özellikleri açısından incelemiştir. Yaşlı Pliny MS. 77 yılında Natural HIstory ansiklopedisini hazırlamıştır. Elmasın oktahedral şeklini doğru bir şekilde tanımlamıştır. Kristal]] şeklinin öneminin farkına varması modern kristalografinin habercisi olurken, çok sayıda başka mineralden bahsetmesi de mineralojinin habercisidir. Ayrıca diğer minerallerin karakteristik kristal şekillerine sahip olduğunu kabul eder, ancak bir örnekte kristal habitüsü ile kıymetli taş kesme çalışmalarını karıştırır. Aynı zamanda kehribarın çam ağaçlarından elde edilen fosilleşmiş bir reçine olduğunu ilk fark eden kişidir çünkü içlerinde sıkışmış böcekler olan örnekler görmüştür.
Hint alt kıtası

Ana madde: Hint Bilim ve Teknoloji Tarihi
Hint alt kıtası > Matematik ve mühendislik

Harappa, Mohenjo-daro ve İndus Vadisi Uygarlığı'nın (IVC - Indus Valley Civilisation) diğer bölgelerinde yapılan kazılarda "pratik matematik" kullanımına dair kanıtlar ortaya çıkarılmıştır. İndus Vadisi halkı, boyutları 4:2:1 oranında olan ve bir tuğla yapının sağlamlığı için elverişli olduğu düşünülen tuğlalar üretmiştir. Birim ağırlığı yaklaşık olarak 28 gram (1 oz)'a eşit olan, belirlenmiş oranlara dayalı standart bir ağırlık sistemi kullanmışlardır. Ağırlıkları heksahedron, varil, koni ve silindir gibi düzenli geometrik şekillerde seri olarak üreterek temel geometri bilgilerini ortaya koymuşlardır. İndus Vadisi sakinleri ayrıca uzunluk ölçümünü yüksek bir doğruluk derecesinde standartlaştırmaya çalışmışlardır. Uzunluk birimi (34 milimetre (1,3 in)) olarak on eşit parçaya bölünmüş olan Mohenjo-Daro cetvelini tasarladılar. Antik Mohenjo-Daro'da üretilen tuğlalar genellikle bu uzunluk biriminin tam katları olan boyutlara sahipti.
Klasik Hint matematiğinin (MS. 400 ila MS. 1200) başlıca yazarları Mahaviracharya, Aryabhata, Brahmagupta ve II. Bhāskara gibi bilginlerdir. Hint matematikçiler ondalık sistem, sıfır, negatif sayılar, aritmetik ve cebir çalışmalarına erken dönem katkılarda bulunmuşlardır. Antik Hindistan'a Yunan eserleri aracılığıyla tanıtılan trigonometri, Hindistan'da daha da geliştirilmiştir. Sinüs ve kosinüsün modern tanımları Hindistan'da geliştirilmiştir.
Hint-Arap rakam sistemi, antik Hindistan'da geliştirilmiş ve daha sonra İslam dünyasına Endülüs'e yayılmış ve burada Papa II. Sylvester olacak olan Fransız keşiş Aurillaclı Gerbert tarafından (sıfır olmadan) benimsenmiştir. Sylvester, 11. yüzyılda Greko-Romen abaküs hesaplama aracının yeniden kullanılmaya başlanmasıyla bu sistemin kullanımını Orta Çağ Avrupası'na yaymıştır. Bakhshali el yazmasında negatif sayılar bulunmaktadır; MS. 200 ile MS. 600 arasında belirsiz bir tarihte derlenmiştir, daha sonra Hint matematikçi Brahmagupta tarafından kesin olarak kullanılmıştır.
Hint alt kıtası > Tıp

Mehrgarh, bir Neolitik İndus Vadisi Uygarlığı bölgesi, insan dişlerinin in vivo delinmesine ilişkin bilinen en eski kanıtları sunmakta olup, bulunan örnekler MÖ. 7000-5500 yıllarına tarihlenmektedir.
Ayurveda tıbbının kökenleri Atharvaveda'ya dayanır ve Hinduizm ile bağlantılıdır. Sushruta'nın Sushruta Samhita adlı eseri MÖ. birinci binyılda ortaya çıkmıştır. Ayurvedik uygulaması, Buda zamanında (MÖ. 520 civarında) gelişiyordu ve bu dönemde ayurvedik uygulayıcılar yaygın olarak cıvalı-sülfür ilaçları kullanıyorlardı. Bu dönemin önemli bir ayurveda uygulayıcısı Nagarjuna idi. Chandragupta II (MS. 375-415) döneminde ayurveda ana akım Hint tıp tekniklerinin bir parçasıydı ve Sömürge dönemine kadar böyle olmaya devam etti.[kaynak belirtilmeli]
Hint alt kıtası > Astronomi

Diğer kültürlerde olduğu gibi Hindistan'da da erken dönem astronomi dinle iç içe geçmişti. Astronomik kavramlara ilişkin ilk metinsel söz Vedalar'dan gelmektedir. Sarma'ya göre, "Rigveda'da evrenin yokluktan oluşumu, evrenin yapısı, kendi kendini destekleyen küresel Dünya ve her biri 30 günlük 12 eşit parçaya bölünmüş 360 günlük yıl ile periyodik bir ara ay hakkında zekice spekülasyonlar bulunur."
Literatürde belgelenen klasik Hint astronomisi Maurya İmparatorluğu (Vedanga Jyotisha ile) Vijayanagar İmparatorluğu (Kerala okulu ile) dönemini kapsar. Klasik Hint astronomisinin 5. yüzyılda başladığı söylenebilir. Aryabhata Aryabhatiya ve kayıp Arya-siddhāntayı yayınlamış ve Varāhamihira Pancha-siddhantika'yı yazmıştır. Hint astronomisi ve astrolojisi yıldız hesaplamalarına dayanır, ancak birkaç durumda tropikal sistem de kullanılmıştır.[kaynak belirtilmeli]
Hint alt kıtası > Simya

Ayrıca bakınız: Hint alt kıtasında metalürji tarihi
Simya, Hindistan'da popülerdi. Hint simyacı ve filozof Kaṇāda alt bölümlere ayrılamayan madde olarak tanımladığı "anu" kavramını ortaya atmıştır. Bu modern bilimdeki atom kavramına benzer.
Hint alt kıtası > Dilbilim

Dilbilim (fonoloji ve morfoloji ile birlikte) ilk olarak Sanskritçe üzerine çalışan Hint gramerciler arasında ortaya çıkmıştır. Hemachandra Sanskritçe ve Prakritçe için gramer yazmıştır. Onun Siddha-Hema-Śabdanuśāśana'sı altı Prakrit dilini içeriyordu. Apabhraṃśa'nın bilinen tek gramerini hazırlamış ve bunu halk edebiyatı ile örneklendirmiştir. Pāṇini'nin Sanskritçe grameri Sanskritçe morfoloji, fonoloji ve köklerin özellikle ayrıntılı bir tanımını içerir.