Toryum bazlı nükleer enerji
Tarih

İkinci Dünya Savaşı sonrasında elektrik üretimi için uranyum bazlı nükleer reaktörler inşa edildi. Bunların tasarımı aynı zamanda nükleer silahlar malzemesi üreten tasarımlara benziyordu. Bu dönemde, Amerika Birleşik Devletleri hükûmeti ayrıca toryumu nötronlarla bombardıman ederek oluşturulan bölünebilir malzeme olan U-233 yakıtını kullanan deneysel bir prototip erimiş tuz reaktörü (MSR) inşa etti. Oak Ridge Ulusal Laboratuvarı'nda inşa edilen MSRE reaktörü, 1965'ten 1969'a kadar yaklaşık 15.000 saat kritik bir şekilde çalıştı. 1968'de Nobel ödüllü ve plütonyumun kaşifi Glenn Seaborg, halka açık şekilde başkanı olduğu Atom Enerjisi Komisyonu'na toryum bazlı reaktörün başarıyla geliştirildiği ve test edildiğini duyurdu.
ABD hükûmeti 1973'te uranyum yönünde kara vererek toryumla ilgili nükleer araştırmaları büyük ölçüde durdurdu. Sebepler, uranyum yakıtlı reaktörlerin daha verimli olması, araştırmanın kanıtlanması ve toryum üretiminin ticari bir nükleer endüstrinin gelişimini desteklemeye yetersiz olduğunun düşünülmesiydi.
Bilim yazarı Richard Martin, Oak Ridge'de yönetici olan ve birincil olarak yeni reaktörden sorumlu olan nükleer fizikçi Alvin Weinberg'in, daha güvenli toryum reaktörlerinin geliştirilmesini savunduğu için yönetici olarak işini kaybettiğini belirtiyor. Weinberg'in kendisi bu dönemi şöyle hatırlıyor:
[Kongre Üyesi] Chet Holifield açıkça benden bıkmıştı ve sonunda ağzından kaçırdı, "Alvin, eğer reaktörlerin güvenliğinden endişe ediyorsan, o zaman bence senin için nükleer enerjiyi bırakma zamanın gelmiş olabilir." sustum. Ancak tarzım, tavrım ve geleceğe dair algımın artık AEC içindeki güçlerle uyumlu olmadığı benim için açıktı.
Martin, Weinberg'in potansiyel olarak güvenli nükleer enerjiyi askeri kullanımlar için feda etme konusundaki isteksizliğinin onu emekli olmaya zorladığını açıklıyor:
Weinberg, toryumu sıfır erime riski olan tamamen yeni bir reaktör türünde kullanabileceğinizi fark etti. ... ekibi çalışan bir reaktör ... ve 18 yıllık görev süresinin geri kalanını geçirdi toryumu ulusun atomik güç çabasının kalbi yapmaya çalışıyor. O kaybetti. Uranyum reaktörleri çoktan kurulmuştu ve Hyman Rickover, ABD nükleer programının fiilen başkanı, uranyumla çalışan nükleer tesislerdeki plütonyumun bomba yapmasını istedi. Giderek daha fazla kenara itilen Weinberg, sonunda 1973'te zorla ihraç edildi.
Toryum nükleer enerjisinin belgelenmiş tarihine rağmen, bugünün nükleer uzmanlarının çoğu bundan habersizdir. Chemical & Engineering News'e göre, "bilim adamları da dahil olmak üzere çoğu insan elementi bilmiyordu; reaktör teknolojisi ve toryum enerjisini bilmeden nükleerde doktora sahibi olmak mümkündü. Nükleer fizikçi Victor J. Stenger, bunu ilk kez 2012'de öğrendi:
Son zamanlarda böyle bir alternatifin 2. Dünya Savaşı'ndan beri elimizde olduğunu, ancak silah uygulamaları olmadığı için takip edilmediğini öğrenmek beni şaşırttı.
Eski NASA bilim adamı ve toryum uzmanı Kirk Sorensen de dahil olmak üzere diğerleri, "toryumun izlenmeyen alternatif yol olduğu" konusunda hemfikir. Sorensen'e göre, bir belgesel röportajı sırasında, ABD araştırmasını 1974'te durdurmamış olsaydı, "muhtemelen 2000 civarında enerji bağımsızlığını elde edebilecekti". 18 Mayıs 2022 ABD Senatosu yasa tasarısı S.4242'de - "Toryum erimiş tuz reaktörlerinin gelişimini desteklemek için uranyum-233'ün korunması ve depolanmasını sağlayan bir yasa tasarısı", "Thoryum Enerji Güvenliği Yasası" uygulamaya sokuldu.