stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Another Green World
Yayın ve tepki

Another Green World Kasım 1975'te yayınlandı ve Birleşik Krallık'ta veya Amerika Birleşik Devletleri'nde listelerde yer almadı.  Bununla birlikte, albümün eleştirel karşılaması çoğunlukla çok olumluydu. High Fidelity'den Henry Edwards, Eno'nun "bugüne kadarki en erişilebilir" albüm olduğunu iddia ederek albüm hakkında olumlu yazdı. The Village Voice'tan Tom Hull, "Another Green World'ün  en iyi albümü olduğunu söylemek adil olmasa da" albümün kesinlikle "sevmesi en kolayı" olduğunu hissetti. Rolling Stone'dan Charley Walters, Eno'nun yaratıcılığının "bu kadar tutarlı bir şekilde ortaya çıkma riskini" "büyük bir zafer" olarak gördü ve "bunun  gerçekten önemli ve aynı zamanda parlak bir rekor" olduğunu söyledi.   Albümle ilgili olumsuz eleştiriler, Eno'nun önceki albümlerindeki rock şarkılarının eksikliğine odaklandı. Jon Pareles, Crawdaddy'de yazıyor, elektronik gezilerini Eno'nun önceki progresif rock şarkılarından daha az zorlayıcı buldu ve şöyle dedi: "Bu, Eno kaydı değil. Kredilerin ne dediği umrumda değil. Sinirlerimi bile bozmuyor."  The Village Voice'tan Lester Bangs, müziğin çoğu tarafından sakinleştirildi ve şunları söyledi: "Sessizliğin eteklerindeki bu küçük ses havuzları bana süreçlerin ve teknolojinin kavramsal yükünü paylaşmasına izin vermenin mantıklı sonucu gibi geldi."  The Village Voice için yaptığı incelemede albüme orijinal olarak "A−" veren Robert Christgau, ilk başta albüme direndiğini ancak sonunda "her dakika sevmeye" başladığını itiraf etti. "Statik  (sallanmayan) sentezleyici parçalardan (vokal, perküsyon ve gitar ile) oluşan gösterişli küçük bir  koleksiyon". Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981) adlı kitabında, plağın 13 parçasının hem tek tek hem de bir bütün olarak değerlendirilebileceğini söylerken, "aydaki bir parkın işitsel eşdeğeri - yapay yerçekimi koşulları altında doğa ile birlik" olarak adlandırdı.
2004 yılında Virgin Records, Eno'nun albümlerini yeniden düzenlenmiş digipak'larda yeniden yayınlamaya başladı. Another Green World'ün modern tepkileri oybirliğiyle daha olumlu oldu. AllMusic'ten Steve Huey, albümü "evrensel olarak kabul edilen bir başyapıt" ve " ambiyans müziğinin keyfini çıkarmayı zor bulanlar için bile mükemmel bir eser" olarak nitelendirdi. Pitchfork'tan Mike Powell, albümü Eno'nun kesin albümü olarak niteledi  ve Q dergisi bunun "nefes kesici bir şekilde zamanının ötesinde" olduğunu yazdı. The Rolling Stone Album Guide'da (2004) yazan J. D. Considine, Eno'nun albüm için kayıt stüdyosunu "bir enstrüman olarak, yönlendirilmiş doğaçlamaları, elektronik efektleri ve eski moda şarkı işçiliğini mükemmel dengelenmiş işitsel ekosistemlere dönüştüren bir enstrüman olarak" kullandığını söyledi. Douglas Wolk, Blender için yaptığı incelemede, yeniden düzenlenen baskının ses netliğinin her  şarkının ince karmaşıklığına dikkat etmeyi kolaylaştırdığını söyledi.
Geride kalanlar

Albüm birkaç en iyi albüm listesinde yer aldı. Pitchfork, albümü 1970'lerin en iyi albümleri listesinde on numaraya yerleştirdi. 2012 yılında Rolling Stone, tüm zamanların en iyi 500 albümü listesinde 429. sırada yer aldı  ve ardından güncellenen 2020 listesinde 338. sırada yer aldı. 2003 yılında Blender, albümü "Sahip Olmanız Gereken 500 CD: Alternative Rock" listesine yerleştirerek albümün "Deneysel ancak erişilebilir, tam da Eno'nun bugün ondan özlediği türden bir albüm" olduğunu belirtti.
BBC Two televizyonunun sanat dizisi <i id="mwARQ">Arena</i> için tema müziği olarak başlık parçasından bir alıntı kullanıldı.
Övgüler

Another Green World da dahil olmak üzere listelerle ilgili bilgiler, aksi belirtilmedikçe, Acclaimed Music'ten uyarlanmıştır.
| Publication | Country | Accolade | Year | Rank |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Christophe Brault | France | Top 20 Albums by Year 1964–2004 | 2006 | 5 |  |  |
| Les Inrockuptibles | France | 50 Years of Rock'n'Roll | 2004 | * |  |  |
| Gilles Verlant | France | 300+ Best Albums in the History of Rock | 2013 | * |  |  |
| Musikexpress | Germany | The 100 Best Albums 1969–2009 | 2009 | 78 |  |  |
| Rolling Stone | Germany | The 500 Best Albums of All Time | 2004 | 48 |  |  |
| RoRoRo Rock-Lexikon | Germany | Most Recommended Albums | 2003 | * |  |  |
| Giannis Petridis | Greece | 2004 of the Best Albums of the Century | 2003 | * |  |  |
| Yedioth Ahronoth | Israel | Top 99 Albums of All Time | 1999 | 39 |  |  |
| Blow Up | Italy | 600 Essential Albums | 2005 | * |  |  |
| Switch | Mexico | The 100 Best Albums of the 20th Century | 1999 | * |  |  |
| BigO | Singapore | The 100 Best Albums from 1975 to 1995 | 1995 | 93 |  |  |
| Rockdelux | Spain | The 100 Best Albums of the 1970s | 1988 | 24 |  |  |
| Mojo | United Kingdom | The Mojo Collection | 2003 | * |  |  |
| Paul Morley | United Kingdom | Words and Music, 5 x 100 Greatest Albums of All Time | 2003 | * |  |  |
| NME | United Kingdom | All Times Top 100 Albums | 1985 | 41 |  |  |
| NME | United Kingdom | All Times Top 100 Albums + Top 50 by Decade | 1993 | 136 |  |  |
| David Toop | United Kingdom | Ocean of Sound: Aether Talk, Ambient Sound and Imaginary Worlds | 1995 | * |  |  |
| Blender | United States | 500 CDs You Must Own Before You Die | 2003 | * |  |  |
| Robert Christgau | United States | Personal 40 Best Albums from the '70s | 1979 | 12 |  |  |
| Robert Dimery | United States | 1001 Albums You Must Hear Before You Die | 2013 | * |  |  |
| Fast 'n' Bulbous | United States | The 1000 Best Albums of All Time | 2015 | 23 |  |  |
| Gear | United States | The 100 Greatest Albums of the Century | 1999 | 89 |  |  |
| Tom Moon | United States | 1,000 Recordings to Hear Before You Die | 2008 | * |  |  |
| Pitchfork | United States | Top 100 Albums of the 1970s | 2004 | 10 |  |  |
| Rolling Stone | United States | Steve Pond's 50 Essential Albums of the 70s | 1990 | 29 |  |  |
| Rolling Stone | United States | The Essential 200 Rock Records | 1997 | * |  |  |
| Rolling Stone | United States | The 500 Greatest Albums of All Time | 2012 | 429 |  |  |
| Rolling Stone | United States | The 500 Greatest Albums of All Time | 2020 | 338 |  |  |
| Spin | United States | 100 Alternative Albums | 1995 | 50 |  |  |
| Neil Strauss | United States | The 100 Most Influential Alternative Albums | 1993 | * |  |  |
| Treble | United States | The Best Albums of the 70s, by Year | 2005 | 2 |  |  |
| Rod Underhill | United States | The Top 100 Rock/Pop Albums | 2003 | 75 |  |  |
| WXPN | United States | The 100 Most Progressive Albums | 1996 | 58 |  |  |
(*) designates lists that are unordered.
Parça listesi

Tüm şarkılar Brian Eno tarafından yazılıp bestelendi.
| Side one> No. | Side one> Başlık | Side one> Süre |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Sky Saw"   | 3:25 |
| 2. | "Over Fire Island"   | 1:49 |
| 3. | "St. Elmo's Fire"   | 3:02 |
| 4. | "In Dark Trees"   | 2:29 |
| 5. | "The Big Ship"   | 3:01 |
| 6. | "I'll Come Running"   | 3:48 |
| 7. | "Another Green World"   | 1:38 |
| Toplam süre: | Toplam süre: | 19:12 |
| Side two> No. | Side two> Başlık | Side two> Süre |
| --- | --- | --- |
| 8. | "Sombre Reptiles"   | 2:26 |
| 9. | "Little Fishes"   | 1:30 |
| 10. | "Golden Hours"   | 4:01 |
| 11. | "Becalmed"   | 3:56 |
| 12. | "Zawinul/Lava"   | 3:00 |
| 13. | "Everything Merges with the Night"   | 3:59 |
| 14. | "Spirits Drifting"   | 2:36 |
| Toplam süre: | Toplam süre: | 21:12 (40:55) |
Another Green World arka kapağından uyarlanmıştır.
| --- | --- |
 "Sky Saw" Phil Collins – drums  Percy Jones – fretless bass  Paul Rudolph – anchor bass  Rod Melvin – Rhodes piano  John Cale – viola section  Eno – snake guitar, digital guitar, vocals "Over Fire Island" Phil Collins – drums  Percy Jones – fretless bass  Brian Eno – vocals, synthesizer, guitars, tapes "St. Elmo's Fire" Robert Fripp – Wimshurst guitar  Brian Eno – organ, piano, Yamaha bass pedals, synthetic percussion, desert guitars, vocals "In Dark Trees" Brian Eno – guitars, synthesizer, electric percussion and treated rhythm generator "The Big Ship" Brian Eno – synthesizer, synthetic percussion and treated rhythm generator "I'll Come Running" Robert Fripp – restrained lead guitar  Paul Rudolph – bass, snare drums, bass guitar, assistant castanet guitars  Rod Melvin – lead piano  Brian Eno – vocals, castanet guitars, chord piano, synthesizer, synthetic percussion "Another Green World" Brian Eno – desert guitars, Farfisa organ, piano "Sombre Reptiles" Brian Eno – Hammond organ, guitars, synthetic and Peruvian percussion, electric elements and unnatural sounds "Little Fishes" Brian Eno – prepared piano, Farfisa organ "Golden Hours" Robert Fripp – Wimborne guitar  John Cale – viola  Brian Eno – choppy organs, spasmodic percussion, club guitars, uncertain piano, vocals "Becalmed" Brian Eno – Leslie piano, synthesizer "Zawinul/Lava" Phil Collins – percussion  Percy Jones – fretless bass  Paul Rudolph – guitar  Rod Melvin – Rhodes piano  Brian Eno – grand piano, synthesizer, organ and tape "Everything Merges with the Night" Brian Turrington – bass guitar, pianos  Brian Eno – guitars, vocals "Spirits Drifting" Brian Eno – bass guitar, organ, synthesizer :  Production Brian Eno – production  Rhett Davies – production, engineering  Guy Bidmead – engineering assistance  Barry Sage – engineering assistance  Robert Ash – engineering assistance  Bob Bowkett – sleeve typography  Ritva Saarikko – back cover photography  Tom Phillips – cover art (detail from After Raphael)
Grafik

| Chart (1979) | Peak position     |
| --- | --- |
Yeni Zelanda Albüm Listesi: 24
Ian Rankin

Ian Rankin (2007)
Ian Rankin (d. 28 Nisan 1960; Cardenden, Fife), İskoç polisiye roman yazarıdır. En iyi bilinen kitapları Müfettiş Rebus roman serisidir. Ayrıca birkaç edebi eleştirisi de bulunmaktadır.
Hayatı

Cowdenbeath'de Beath Lisesi'nde okuyup, Edinburgh Üniversitesi'nden mezun olduktan sonra Tottenham, Londra'ya taşındı. Tam zamanlı bir romancı olmadan önce üzüm toplayıcı, domuz çobanı, vergi memuru, alkol araştırmacısı, müzik gazeteciliği, üniversite sekreteri ve punk müzisyeni olarak çalıştı. Şu anda ise yaşamını karısı Miranda, iki oğlu Jack ve Kid ile Edinburgh'da sürdürmektedir. Edinburgh Üniversitesi'nde öğretim görevliliği yapmış ve halen Alexander McCall Smith ve James Naughtie gibi isimlerle beraber Edinburgh Üniversitesi'nin ünlü James Tait Black Memorial Prize ödülünün komitesinde yer almaktadır.
Eserleri

Düğümler ve Haçlar, Bir Dedektif John Rebus Polisiyesi: 1
Saklambaç, Bir Dedektif John Rebus Polisiyesi: 2
Diş İzleri, Bir Dedektif John Rebus Polisiyesi: 3
Masadaki Düşman, Bir Dedektif John Rebus Polisiyesi: 4
Kara Defter, Bir Dedektif John Rebus Polisiyesi: 5
Ölümcül Hedefler, Bir Dedektif John Rebus Polisiyesi: 6
Bırak Kanasın, Bir Dedektif John Rebus Polisiyesi: 7
Siyah ve Mavi, Bir Dedektif John Rebus Polisiyesi: 8
Krasnoyarsk

| Krasnoyarsk |
| --- | --- |
Kentsel belediye
Krasnoyarsk şehri Красноярск

  Bayrak Arma 
 Krasnoyarsk belediyesinin sınırları
Ülke:  Rusya
İdare
 • Belediye başkanı ve vali: Pyotr Pimashkov
Nüfus (2024)
 • Toplam: 1 205 473
 • Yoğunluk: 2799/km²
Zaman dilimi: UTC+08.00 (UTC+8)
Alan kodu: +7 391
Resmî site Resmi web sitesi
Krasnoyarsk (Rusça: Красноярск) veya Kızıl Yar (orijinal adı Altayca Кызылјар, Kızıljar, Hakasça: Xızıl Çar, Хызыл Чар, Tatarca: Qızıl Yar, Кызыл Яр, Başkurtça: Qıðıl Yar, Ҡыҙыл яр), Krasnoyarsk Krayı'nın idari merkezi ve Sibirya idari bölgesinin üçüncü büyük şehridir. Krasnoyarsk ve Yenisey nehirleri arasındadır. Trans-Sibirya demiryolu hattının üzerinde önemli bir kavşaktır. Kentte Yemelyonovo Havalimanı da mevcuttur. Kent 19 Ağustos 1628'de kurulmuştur.
Sözkökü

Yerleşim yerinin aslının etimolojisi Türkçe kökenli olup Kızıl Yar anlamına gelmektedir.
Tarihçe

Kızılyar: şehir, Ağustos 1628'de bir Rus sınırına kale olarak kurulmuştur. Bu kale Krasny Yar tarafından inşa edilen yerin Sibirya Türkçesindeki adı Kızıl Yar yani Kızılyar veya Eski Rusça Krasny Yar'dır. Krasnoyarsk adı, Ruslar tarafından söylenegelen Krasny Yar köyünün şehir statüsünü aldığı için verilmiştir.
1741'de yoğun bir gelişme gösterdi ve 1895 demiryolu hattının gelmesiyle de devam etti. 1749 yılında Krasnoyarsk'ın güneyinde 700 kg ağırlığında bir göktaşı bulundu. 1742'de Krasnoyarsk'ta üretim tesisleri ve demiryolu atölyeleri kuruldu.
Rus Devrimi'nden sonra Krasnoyarsk'ta kâğıt ve hidroelektrik santralleri (Yenisey) kuruldu. 1934'te ikinci büyük Rus idari merkezi oldu. Bu dönemde kurulan fabrikalarla önemli bir sanayi merkezi oldu.
1970 Sovyetler Birliği'nde Krasnoyarsk'a radar istasyonu kuruldu. 1992'de de Rusya Federasyonu'na katıldı.
Krasnoyarsk'daki hidroelektrik santrali
PIDE

| --- | --- |
Polícia Internacional e de Defesa do Estado

Genel bilgiler
Kuruluş tarihi: 22 Ekim 1933
Önceki kurum: Devlet Gözetimi ve Savunma Polisi
Kapanış tarihi: 24 Kasım 1969
Sonraki kurum: Genel Güvenlik Müdürlüğü
Türü: Gizli polis
Üst kuruluş: İçişleri Bakanlığı
Adres: Lizbon, Portekiz
Uluslararası ve Devlet Savunma Polisi (Portekizce: Polícia Internacional e de Defesa do Estado), Portekiz'de Salazar'ın Estado Novo döneminde varlığını sürdürmüş bir istihbarat teşkilatıdır. PIDE, 22 Ekim 1933 tarihinde Devlet Gözetimi ve Savunma Polisi'nin (Polícia de Vigilância e de Defesa do Estado) yerine kurulmuştur. Resmi olarak, PIDE'nin ana rolleri sınır ve göç kontrolü ile iç ve dış devlet güvenliğiydi. Zamanla, gizli polis faaliyetleriyle tanındı.
24 Kasım 1969 tarihinde PIDE yerini Genel Güvenlik Müdürlüğü'ne (Direcção-Geral de Segurança) bıraktı. PIDE kısaltması yalnızca 1945'ten 1969'a kadar resmi olarak kullanılmış olsa da, Estado Novo rejiminin 40 yılı boyunca var olan ardışık gizli polis teşkilatları genellikle PIDE olarak anılır.
Leylahan Sabirova

Leylahan Sabirova (d. 23 Şubat 2003), serbest stil 57 kiloda müsabakalara katılan Özbek güreşçidir.
Kariyeri

2022 Bolat Turlykhanov etkinliğinde 57 kilo kategorisinde üçüncülük elde etti. 2022 Asya Oyunları'nda bronz madalya kazandı. 2023 Asya ikinciliği. 2022 Asya Gençler şampiyonu olmuştur.
2023 yılında Çin'in Hangzhou kentinde düzenlenen 2022 Asya Oyunları çerçevesinde düzenlenen güreş müsabakalarında kadınlar 57 kg'da yarıştı ve bronz madalyalardan birini kazandı.
Sobirova, Fransa'nın başkenti Paris'te düzenlenecek 2024 Yaz Olimpiyatlarına katılabilmek için Kırgızistan'ın başkenti Bişkek'te düzenlenen 2024 Asya Güreşi Olimpiyat Elemeleri Turnuvasında yarıştı. İkinci maçında elendi ve Olimpiyatlara katılmaya hak kazanamadı. Sobirova ayrıca Türkiye'nin İstanbul kentinde düzenlenen 2024 Dünya Güreş Olimpiyat Elemeleri Turnuvası'nda da yarıştı ancak Olimpiyatlara katılmaya hak kazanamadı.
Azniv Hraçya

| Azniv Hraçya |
| --- | --- |
Doğum: 25 Haziran 1853 İstanbul, Osmanlı imparatorluğu
Ölüm: 20 Mayıs 1920 Bakü, Azerbaycan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti
Meslek: Oyuncu, yönetmen
Milliyet: Osmanlı Ermenisi

Azniv Hraçya (Ermenice: Ազնիւ Հրաչեայ Azniv Hrachia, d. 25 Haziran 1853 - ö. 20 Mayıs 1920), Osmanlı Ermenisi oyuncu ve yönetmendi.
Hayatı

Konstantiniyye'de (günümüzdeki İstanbul'da) dünyaya geldi.
Kariyerine 1869'da Şark Tiyatrosu'nda başladı ve daha sonra Osmanlı Tiyatrosu'nda devam etti. 1880'lerde Tiflis'te faaliyet göstermeye devam etti. 1883'te özel nedenlerle emekli oldu, ancak kariyerine 1893'te yeniden başladı ve Bakü'de devam etti.[kaynak belirtilmeli]
Britonlar

Başlığın diğer anlamları için Briton sayfasına bakınız.
MS 5. yüzyılın ikinci yarısında -Roma devri kapanıp Anglosakson devri başlarken- Büyük Britanya.
  Goidelic dillerin konuşulduğu başlıca bölgeler.
  Pikt dillerinin konuşulduğu başlıca bölgeler.
  Briton dillerinin konuşulduğu başlıca bölgeler.
Britonlar (Latince: Britanni), en azından Britanya Demir Çağı'ndan Yüksek Orta Çağ'a kadar Büyük Britanya'da yaşayan yerli Kelt halkını ifade eder. Bu dönemde, Galler, Cornish ve Bretonlar gibi farklı gruplara ayrılmışlardır. Modern Brittonik dillerin atası olan Ortak Brittonik dilini konuşuyorlardı.
Antik Britanya'ya dair en eski yazılı kayıtlar Greko-Romen yazarlarına dayanır ve Demir Çağı'na kadar uzanır. Antik Britanya, birçok kabile ve krallıktan oluşan çeşitli tepe kaleleriyle tanımlanıyordu. Britonlar, Antik Kelt dinini druidler tarafından yönetilen bir din olarak takip ediyorlardı. Özellikle güneydeki kabileler, özellikle Galya ve Belçika ile güçlü bağlara sahipken, kendi sikkelerini bile basıyorlardı.
MS 1. yüzyılda Roma İmparatorluğu, Britanya'nın büyük bir bölümünü fethederek Britanya eyaletini kurdu. Roma, kuzey Britanya'yı işgal etti, ancak kuzeydeki Britonlar ve Kaledonyalılar fethedilemedi ve Hadrian Duvarı Roma İmparatorluğu'nun sınırı haline geldi. Bu dönemde özellikle güneydoğuda bir Romano-İngiliz kültürü ortaya çıktı ve Britanya Latincesi ile birlikte Brittonca da varlığını sürdürdü.
Britonların kuzey Britanya'da imparatorluğun dışında yaşayan Piktlerle ilişkisi hala belirsizdir, ancak çoğu akademisyen Pikt dilinin Ortak Brittonik diline yakından bağlı olduğunu kabul etmektedir.
Roma egemenliği 5. yüzyılda sona erdikten sonra, doğu ve güney Britanya'ya Anglosakson yerleşimi başladı. Bu dönemde Britonların kültürü ve dili parçalandı ve topraklarının büyük bir kısmı Anglosaksonlaşırken, kuzey İrlanda'dan gelen Galce konuşan İskoçlar tarafından benzer bir yerleşim sürecine maruz kaldı. Bu kültürel değişim sırasında toplu nüfus hareketlerinin ne kadar etkili olduğu hala tartışma konusudur. Aynı dönemde Britonlar Avrupa anakarasına göç etti ve Brittany (şu anda Fransa'nın bir parçası), Manş Adaları ve Britonia'da (şu anda İspanya'nın Galiçya bölgesi) önemli koloniler kurdu.
1.yüzyıla gelindiğinde Brittonca konuşan halklar farklı gruplara ayrılmıştı: Galler'de Gallerliler, Cornwall'da Cornishler, Brittany'de Bretonlar, güney İskoçya ve kuzey İngiltere'de Hen Ogledd ("Eski Kuzey") Kumbrialıları ve kuzey İskoçya'da Pikt halkının kalıntıları bulunmaktaydı. Ortak Brittonca, farklı Britton dillerine evrildi: Galce, Cumbrric, Cornish ve Bretonca.
İsim

Kelt çalışmalarında "Britonlar," antik ve Orta Çağ dönemlerinde Britanya'da Brittonik dillerini anadili olarak konuşanları ifade eder. Bu dönemlerdeki ilk kanıtlardan Orta Çağ'ın ortalarına kadar bu dilleri konuşan insanlara atıfta bulunur.
Britanya'da yaşayanlara dair en eski kaynak, M.Ö. 330-320 yıllarında Britanya Adaları'na keşif gezisi yapan Yunan coğrafyacısı Pytheas'a aittir. Pytheas'ın yazıları günümüze ulaşmasa da, sonraki yüzyıllarda yazarlar sıkça Britanyalılara referans yapmışlardır. Antik Yunanlar Britanya halkını "Pretanoí" veya "Bretanoí" olarak adlandırırlardı. Plinius'un "Doğa Tarihi" (MS 77) adanın eski adının "Albion" olduğunu belirtir ve Avienius, adayı "Albionların Adası" olarak anar. Bu isim muhtemelen Pytheas aracılığıyla Galyalılardan gelmiş olabilir. Britanyalıların Latince adı ise "Britanni" idi.
"P-Kelt" etnonimi, Eski İrlandaca "cruth" ve Eski Galce "pryd" olarak dönüşen Ortak Keltçe "*kʷritu'dan" "*Pritanī" olarak yeniden şekillendirildi. Bu terim muhtemelen "formların insanları" anlamına gelir ve genellikle Latince "Picti" (Pictler) adıyla ifade edilen "boyalı insanlar" anlamıyla ilişkilendirilebilir. Piktlerin Eski Galce adı "Prydyn"dır. Dilbilimci Kim McCone, bu adın Cymry'nin (Galler ve Kumbria halkı) adını aldıktan sonra uzak kuzeyde yaşayanlarla sınırlı kaldığını öne sürmektedir. "Gelgelelim, Galce "prydydd," "formların yapımcısı" anlamına gelir ve aynı zamanda en yüksek dereceli ozan için kullanılan bir terimdi.
Latince "Britanni" teriminin Orta Çağ Galce formu "Brython"du, hem tekil hem de çoğul hallerde. "Brython," 1884 yılında John Rhys tarafından Büyük Britanya'nın P-Keltçe konuşanlarına açıkça atıfta bulunmak için "Goidel"i tamamlamak amacıyla İngilizceye dahil edildi. Bu nedenle, bu dil grubunu ifade eden "Brythonic" sıfatı oluşturuldu. "Brittonik diller" terimi daha yakın bir tarihî kullanımdır; Oxford İngilizce Sözlüğü'ne göre ilk kez 1923'te görüldü.
Orta Çağ'ın başlarında, Anglo-Saksonlar Britanya'ya yerleştikten sonra, Anglo-Saksonlar tüm Britanyalıları "Bryttas" veya "Wealas" (Galler) olarak adlandırırken, Orta Çağ Latincesinde hâlâ "Britanni" veya "Brittones" olarak adlandırıldılar. 11. yüzyıldan itibaren, farklı siyasi tarihleri nedeniyle Galler, Kumbralılar, Cornishler ve Bretonlar olarak ayrı ayrı anıldılar.
1.yüzyılın başlarından itibaren ve özellikle 1707 Birlik Yasaları'ndan sonra, "Britanyalı" ve "Briton" terimleri İngiliz, İskoç ve belirli İrlandalılar da dahil olmak üzere Büyük Britanya Krallığı'nın tüm sakinleri veya genel olarak Britanya İmparatorluğu'nun vatandaşları için kullanılabiliyordu.
Dil

Britanyalılar, Insular Kelt dili olarak bilinen Ortak Brittonca'yı konuşuyordu. Erken Orta Çağ tarihi kaynaklarına göre, Armorica'nın Roma sonrası dönemindeki Kelt dilini konuşanlar, Britanya'dan gelen göçmenlerdi ve bu göçler sonucunda erken dönemde Galce ile benzer olan ve günümüzde hala kullanılan Breton dili ortaya çıktı. Bu nedenle bölge günümüzde Brittany (Br. Breizh, Fr. Bretagne; adı Britannia'dan türetilmiştir) olarak adlandırılmaktadır.
Ortak Brittonca, MÖ 7. yüzyılda Britanya Adaları'na gelen göçmenlerin Proto-Kelt dilinin Insular kolundan türemiştir. Dil daha sonra farklılaşmaya başlamış ve bazı dilbilimciler sonraki gelişmeleri Batı ve Güneybatı Brittonik dilleri olarak sınıflandırmıştır. Batı Brittonik, Galler'de Galce'ye ve Britanya'nın Hen Ogledd bölgesinde (şu anda modern kuzey İngiltere ve güney İskoçya) Cumbric diline evrilirken, Güneybatı lehçesi Cornwall ve Güney Batı İngiltere'de Cornish ve Armorica'da Bretonca olarak gelişmiştir. Piktçe'nin artık ayrı bir Kelt dilinden ziyade Ortak Brittonca'dan türediği genellikle kabul edilmektedir. Galce ve Bretonca günümüzde hala yaşayan dillerdir; ancak Kümbric ve Piktçe 12. yüzyılda yok olmuştur. Cornish ise 19. yüzyılda neredeyse yok olmuş ancak 20. yüzyıldan itibaren dilin yeniden canlandırılması çabalarına tabi tutulmuştur.