stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Cerha

MS 1. yüzyılda Cerha ve komşuları
Cerha (Arapça: هجر), Suudi Arabistan'ın doğusunda bulunan bir antik kenttir. Basra Körfezi'nin batısında Lahsa'nın 80 kilometre kuzeyinde yer almaktadır.
Cerha'dan önce bölge MÖ 709'da Asur İmparatorluğu tarafından fethedilen Dilmun uygarlığına aitti. Cerha MÖ 650'den MS 300'e kadar bir Arap krallığının merkezi idi. Bu krallık MÖ 205-204 yıllarında Büyük III. Antiochus tarafından saldırıya uğradı, ancak ayakta kalmayı başarmıştır. Günümüzde Cerha'nın ne zaman düştüğü tam olarak bilinmiyor, ancak bölge MS 300'den sonra Sasanilerin kontrolü altındaydı.
Strabon kenti "Altın ve gümüşten yapılmış süslü aletler, örneğin aile altını, sağda [Kava'im] üçgenler ve içki bardakları, kapılar, duvarlar, çatılar renklerle, altın, gümüş ve kutsal taşlarla dolu büyük evler" olarak tanımlamıştır.
Süryaniler

| --- | --- |

Toplam nüfus
ort. 2-5 milyon  

Önemli nüfusa sahip bölgeler
 Suriye: 200.000-877.000 (Suriye İç Savaşı öncesi)
 Irak: 150.000-202.000
 Birleşik Devletler: 110.807-600.000
 Ürdün: 44.000-150.000
 İsveç: 150.000
 Almanya: 70.000-100.000
 Avustralya: 24.505-60.000
 Lübnan: 39.000
 Türkiye: 25.000
 Hollanda: 20.000
 Fransa: 16.000
 İran: 7.000-17.000
 Belçika: 15.000
 Rusya: 14.000
 Kanada: 10.810
 Danimarka: 10.000
  İsviçre: 9.500–10.000
 Yunanistan: 6.000
 Birleşik Krallık: 3.000-4.000
 Gürcistan: 3.299
 Ukrayna: 3.143
 İtalya: 3.000
 Ermenistan: 2.769
 Yeni Zelanda: 1.683
 Azerbaycan: 1.500
 İsrail: 1.000-5.000
Diller
Süryanice • Neo-Aramice
Din
Çoğunluk: Süryani Hristiyanlığı Azınlık: Protestanlık • Katolisizm • İslam (asimile olmuşlar dahil)
İlgili etnik gruplar
Araplar, Yahudiler ve Sâbiîler
Süryaniler (Süryanice: ܣܘܪܝܝܐ, Suryoye), Mezopotamyalı Sami kökenli bir etnik gruptur. Baskın bir diaspora nüfusuna sahip olan halk, ikamet ettikleri ülkelerdeki birincil dillerin yanı sıra Neo-Aramice veya Süryanice konuşur. Bazen kendilerini ''Asurlu", "Arami" veya "Keldânî" olarak isimlendirirler ve tarihleri dünyanın en eski medeniyetlerinden biri olarak görülen Asur İmparatorluğu'na ve Kuzey Levant'taki Aramilere dayanır. Süryaniler, İngilizcede de Asurlular ile aynı anlamı taşıyan kelimeyle ifade edilmektedir (İngilizce: Assyrians).
Süryaniler çoğunlukla Hristiyan olup Doğu ve Batı Süryani Ritine bağlıdır. TDV İslâm Ansiklopedisi'ne göre aynı halkın monofizit inancına sahip olanlarına Süryani, Nestorius'un görüşlerini kabul edenlere Nestûrî veya Âsûrî, Nestûrî olup sonrasında Roma Katolik Kilisesi'ne bağlananlara da Keldânî denilmektedir. MS 37-43 yılları arasında elçilerin lideri Mor Petrus tarafından Antakya'da kurulmuş ve kısa zamanda bütün Orta Doğu'ya bu inancı müjdelemiştir. Kilisenin ve bazı mensuplarının kullandığı dil, İsa'nın da konuştuğu Süryanicedir (Aramice). Kilise, patriklik merkezini birçok kez değiştirmek zorunda kalmıştır. Patriklik merkezi 1963 yılından beri Suriye'nin başkenti Şam'da bulunmaktadır. İlk patrik olan Mor Petrus'tan günümüze kadar 122 patriğin başkanlık ettiği kiliseye şu anda 123. patrik olan Moran Mor İğnatiyos Efrem II başkanlık etmektedir.[kaynak belirtilmeli]
Günümüzde Dünya'da 3 milyonu aşkın Süryani bulunmaktadır. 3,5 milyonu Hindistan'da olmak üzere yaklaşık 5,5 milyon Süryani Ortodoks'un dinî liderliğini Patrik Moran Mor İğnatiyos I. Zekka Iwas ve ona bağlı olup Hindistan'da bulunan Doğu Mafiryanı Mor Baseliyos I. Toma ve 40 metropolit yapmaktadır.[kaynak belirtilmeli]
Tarihçe

Hristiyanlık öncesi Süryaniler putperest olup kökenleri Aramilerdir. Aramiler, Süryani ismini Hristiyanlığı kabullerinden sonra kendilerini putperest ırkdaşlarından ayırmak için kullanmışlardır. Tarihî kayıtlar, Aramilerin M.Ö. 14. yüzyılda Suriye'nin doğusunda görünmeye başladıklarını yazar. Aramileri, Sâmî kavimlerin bir kolu sayıp Mezopotamya’ya Arap Yarımadası’ndan geldiklerini tahmin edenler varsa da, bunların Mezopotamya’nın kuzeyindeki dağlık bölgelerin halkı olduğunu ileri sürenler de vardır.
Tarihî Süryani anavatanını oluşturan bölgeler, günümüzde Kuzey Irak, Güneydoğu Türkiye ve Kuzeydoğu Suriye'nin parçalarıdır. Çoğu Süryani, geçtiğimiz yüzyıldan bugüne Kuzey Amerika, Levant, Avustralya, Avrupa, Rusya ve Kafkaslar dahil olmak üzere Dünya'nın diğer bölgelerine göç etmiştir. Diyarbakır Katliamları, Ermeni Kırımı ve Rum Kırımı ile eş zamanlı olarak Osmanlı İmparatorluğu ve müttefik Kürt aşiretleri tarafından I. Dünya Savaşı sırasında gerçekleştirilmiş Süryani Katliamı, 1933'te Irak'taki Simele Katliamı, 1979 İran Devrimi, Irak ve Suriye'deki Arap milliyetçisi Baasçı politikalar, IŞİD'in yükselişi ve Ninova Ovaları'nın çoğunu ele geçirmesi gibi olaylar bu göçü tetiklemiştir.[daha iyi kaynak gerekli]
2003 yılında başlayan Irak Savaşı ve 2011'de başlayan Suriye İç Savaşı sırasında İslâmî ekstremist grupların altında görülen baskıdan ötürü geleneksel olarak yaşadıkları bölgelerdeki Süryani nüfusu önemli ölçüde azalmıştır. Birleşmiş Milletler verilerine göre Irak'ın işgalinden bu yana Irak'tan kaçtığı bildirilen bir milyondan fazla Iraklının yaklaşık %40'ının Süryani olduğu tespit edilmiştir.[daha iyi kaynak gerekli]
Suriye'nin kuzey bölgelerinde Suriye İç Savaşı sırasında IŞİD'e karşı bâzı Süryanı gruplar, Suriye Demokratik Güçleri ile Kuzey ve Doğu Suriye Özerk Yönetimi altında savaşmıştır.[kaynak belirtilmeli]
Dil

Ana maddeler: Süryanice ve Neo-Aramca
Bugün, Tur Abdin bölgesinde yalnızca 3.500 civarında insan Süryanice konuşmaktadır. Bununla birlikte, Avrupa diasporasında 250.000'den fazla kişi Süryaniceye "ana dili" demektedir. Yeni Aramice olarak da isimlendirilen Süryanice, Süryani kiliselerinde kullanılan ayin dili olan Klâsik Süryanice (kṯobonoyo) lehçesi değildir. Neo-Aramî dilleri arasında Süryanice Doğu Neo-Aramicesi olarak sınıflandırılır. Bu grup Yahudi ve diğer Irak ve İran'ın Hristiyan Neo-Aramice lehçelerini içerir.
Din

Süryaniler ağırlıklı olarak Hristiyandır ve çoğunlukla Doğu ve Batı Süryani Ritine bağlı kalmaktadırlar. Doğu Süryani Ritini oluşturan kiliseler arasında Doğu Süryani Kilisesi (Nestûrî Kilisesi), Keldani Katolik Kilisesi ve Kadim Doğu Kilisesi bulunurken Batı Süryani Riti Süryani Ortodoks Kilisesi ve Süryani Katolik Kilisesi'nde gözlemlenir. Her iki rit de âyin ve litürji dili olarak Klâsik Süryaniceyi kullanır.[kaynak belirtilmeli]
Din > Kiliseler > Batı ritine bağlı kiliseler

Malankara Ortodoks Süryani Kilisesi
Marûnî Katolik Kilisesi
Süryani Katolik Kilisesi
Süryani Malankara Katolik Kilisesi
Süryani Ortodoks Kilisesi
Din > Kiliseler > Doğu ritine bağlı kiliseler

Doğu Asur Kilisesi
Kadim Doğu Kilisesi
Keldani Katolik Kilisesi
Evanjelist Asur Kilisesi
Pentekostal Asur Kilisesi
Süryani Malabar Katolik Kilisesi
Coğrafi dağılım > Türkiye Süryânîleri

Türkiye'de büyük çoğunluğu İstanbul'da ikamet eden 20.000'i aşkın Süryânî olup İstanbul dışında Mardin, Mersin, Diyarbakır, Adıyaman, Elazığ, Ankara, İzmir, Malatya, Şanlıurfa, Gaziantep, Antakya, Antalya ve Adana’da yaşamaktadır. Ankara ve İzmir’i de içeren, 2002 yılında Mersin, Adıyaman, Şanlıurfa, Malatya, Gaziantep, Elazığ ve Adana yörelerinin de bağlandığı İstanbul Abraşiyesi Metropolit Mor Filüksinos Yusuf Çetin’in başkanlığında bir horiepiskopos, beş papaz ve iki rahibin ruhânî liderliğinde, vakıf yönetim kurulu ile aktif olarak varlığını sürdürmektedir. Süryani Kadim Kilisesi'inde patriğe bağlı 20 Metropolit bulunmaktadır. Bunların dördü Türkiye'dedir.
Coğrafi dağılım > Türkiye Süryânîleri > İstanbul Süryanileri

Türkiye’de 20.000'i aşkın Süryani’nin 15.000'i İstanbul’da yaşamaktadır.[daha iyi kaynak gerekli] Süryanilerin İstanbul'a gelmesi yüzyıllar öncesine dayanmaktadır. Özellikle Bizans İmparatoru Konstantin’in annesi Heleni, İmparator I. Justinianus’un eşi Theodora ve İstanbul’un ilk metropoliti Altın ağızlı Mor Yuhanna (Yuhanna Chrisostom), İstanbul tarihinde iz bırakan Süryanilerden sadece birkaçıdır.
Günümüz İstanbul Süryani Abraşiyesi, 1950'lerde başlayarak 1980'lerde hız kazanan Doğu ve Güneydoğu Anadolu’dan göç ile oluşmaya başlamıştır. 19. yüzyılda Patrik IV. Petrus tarafından kurulup Tarlabaşı’da bulunan Meryemana Kilisesi daha sonra 1950’li yıllarda ihtiyaç sebebiyle zamanın Mardin Metropoliti Mor Filüksinos Yuhanna Dolabani’nin başkanlığında genişletilir. Daha sonra Mardin’de Metropolit Yuhanna Dolabani’nin vefatından sonra Horiepiskoposlar tarafından ruhânî liderliğinin yapıldığı İstanbul Süryani Ortodoks Kilisesi, 1986 yılında Moran Mor İğnatiyos Zeka Iwas tarafından Şam'daki patrikhanede bir törenle Mor Filüksinos Yusuf Çetin'i İstanbul Abraşiyesi Ruhânî Liderliği'ne getirmiştir.
Coğrafi dağılım > Irak Süryanileri

1924 yılında Süryani askerler tarafından Irak Türkmenlerini hedef alan ve Levi Baskını olarak bilinen katliamda 100 kadar Türkmen yaşamını yitirmiştir. 11 Ağustos 1933'teki Simele Katliamı'nda ise çok sayıda Süryani ölmüştür. Katliam, Irak Krallığı silahlı kuvvetleri desteğinde Kürt ve Arap aşiretlerinin yaptığı sistematik katliamlar silsilesi olup "Simele Katliamı" terimi yalnızca Simele kasabasındaki katliamı değil, Kuzey Irak'ta Duhok ve Nineve (Musul) illerindeki 63 Süryani köyünde yapılan katliamları belirtir. 600 ilâ 3000 Süryaninin katledildiği bu katliam, Lemkin tarafından "soykırım" olarak nitelenir (İngilizce: genocide). Yahudi kökenli Polonyalı avukat Raphael Lemkin tarafından ilk kez 1944'te kullanılan «soykırım» terimi, Ermeni Kırımı, Holokost ve Simele Katliamı'ndan esinlenilerek oluşturulmuştur. Avustralya'nın Sidney şehrinde 2010 yılında açılan bir anıtın levhasında “Bu anıt, 1914-1918 yılları arasında, Birinci Dünya Savaşı sırasında gerçekleştirilen Âsûrî Kırımı ve 1933’te gerçekleştirilen Simele Katliamı kurbanları anısına dikilmiştir” şeklinde bir ibare yer almaktadır.
Bayraklar

Süryaniler tarafından çeşitli bayraklar kullanılmaktadır. 1968'de George Bit Atanus tarafından tasarlanmış, 1971 yılında ise Süryani organizasyonlarca kabul edilmiş Asur bayrağı, beyaz bir arka plana sahiptir. Bayrağın orta kısmında altın renkli bir daire, bu dairenin etrafında ise dört köşeli açık mavi renkli bir yıldız bulunur. Bu yıldızın dört tarafından mavi, beyaz ve kırmızı renklerden oluşan dalgalı şeritler çıkar. Bayrağın orta üst kısmında, dalgalı şeritlerin arasında Âsur tanrısı Aşur'un simgesi yer alır. Altın daire Güneş'i, Âsur yıldızı ülkeyi, üç dalgalı şerit halkın yaşadığı bölgede yer alan Dicle, Fırat ve Büyük Zap'ı simgelemektedir. Aşur'un simgesi ise eski Asurlulara atfen yerleştirilmiştir.
Aramî kimliğini benimseyen Süryaniler tarafından kırmızı arka plan üzerinde kanatlı bir Güneş diskinin yer aldığı Arami-Süryani bayrağı kullanılır. Bu bayrak, 1980 yılında İsveç'teki Aramî kimliğine sahip Süryaniler tarafından oluşturulmuş olup bu grubun kökenlerini dayandırdığı tarihî Aramî halkına atıfta bulunmaktadır. Kanatlı Güneş diski sembolu, Gılgamış'ın iki adet boğa adamın ortasında yer aldığı ve bu boğa adamların bir kanatlı Güneş diski taşıdığı rölyeften esinlenerek oluşturulmuştur.[kaynak belirtilmeli]
Keldaniler de kendilerine özel bir bayrak benimsemişlerdir. 1999 yılında tescillenmiş bu bayrak, sağ ve sol kısımlarında Dicle ve Fırat'ı temsil eden iki mavi şerit, ortasında Babil'in yasa ve adalet simgesi olarak benimsenmiş sekiz köşeli yıldız ile bu yıldızın üzerinde Bâbillerin ve Keldanilerin matematik ve astronomiye katkılarına atfen yerleştirilmiş sarı Güneş ve mavi Ay sembollerini ihtiva eder.[birincil olmayan kaynak gerekli]
1920 yılında pembe, beyaz ve kırmızı üç adet renkli şeritten oluşan ve en üst pembe şeridin sol kısmında üç yıldız içeren bir bayrak, Süryanileri temsilen kullanılmıştır. Bu bayrak, Türkiye'de yer alan Tur Abdin'deki Ortodoks Süryani topluluğunca oluşturulmuştur. Bayraktaki üç yıldız, Süryanilerin bağlı olduğu üç büyük mezhebi sembolize etmiştir. Bu bayrak, Bit Atanus'un tasarımının kabulü ile kullanımdan kalkmıştır. 1959-1963 yılları arasında Irak bayrağı, ülkedeki Süryani azınlığa atfen ortasında kırmızı bir İştar Yıldızı barındırıyordu.
Suriye Demokratik Güçleri tarafından Kuzey Suriye'de kontrol edilen bölgelerde Süryanileri temsil etmesi için Süryani Birlik Partisi ile Süryani Askerî Konseyi tarafından yukarıdan aşağıya mavi, sarı ve kırmızı olmak üzere üç renkten oluşan bir bayrak kullanımdadır.[kaynak belirtilmeli]
Süryani (Asur) bayrağı
Arami-Süryani bayrağı[daha iyi kaynak gerekli]
1999'da kabul edilmiş Keldani bayrağı[birincil olmayan kaynak gerekli]
SDG tarafından kontrol edilen bölgelerde Süryanilerin temsili için kullanılan bayrak[daha iyi kaynak gerekli]
1959-1963 yılları arasında Irak bayrağı.
Eski Süryani bayrağı
Mardinli Süryanî kadınlar, 19. yüzyıl.
Yeni Aramice kolları
Süryânî nüfusu  500.000'den fazla   100,000–500,000   50,000–100,000   10,000–50,000   10.000'den az
Galatyalı Amyntas

Amyntas, Trocmi Tetrark'ı, MÖ 36 ve MÖ 25 yılları arasında Galatya ve sınırdaşı birkaç ülkenin Kralı olan ve Strabon'un isminden bahsettiği çağdaşı Kelt soylusu.
Galatya Kralı Brogitarix'in yine bir Galatya Prensesi olan karısından doğan oğludur. Görünüşe göre ilk önce 300 başlık bir sürüye sahip olduğu Lykaonia'da hüküm sürmüştür. Sonradan Cicero'nun yakın dostu Derbe Antipateri olan prensi öldürerek Romalıların desteği ile Derbe, İsaurya ve Kapadokya'nın kontrolünü eline geçirmiştir.DEİOTARİX tarafından Brutus ve Cassius'un yanında Triumvirlere karşı savaşmak için gönderdiği sekreteri AMYNTAS, Filippi savaşından hemen önce (MÖ 42) Marcus Antonius'un tarafına geçmiştir.
Deiotarus'un ölümünden sonra Marcus Antonius tarafından kendine bağlı bir vassal kral olarak GALATYA kralı yapılmıştır (MÖ 37). Plutarkhos onun adını Actium Savaşı sırasında Marcus Antonius'un taraftarları arasında sayar ve savaş başlamadan kısa bir süre önce Octavian'ın tarafından geçtiğini ima eder.
Ufak entrikalarınının peşinden koşarken ve çevresindeki dağlıları yola getirmeye uğraşırken Amyntas kendini Homonada, ya da Hoinona'nın efendisi yaptı ve bölgenin prensini öldürttü ancak prensin intikamı geride kalan dul eşi tarafından alındı. Amyntas MÖ 25 yılında pusuya düşürelerek öldürüldü. Amyntas'ın ölümü üzerine GALATYA bir Roma eyaleti yapıldı.
Amyntas'ın oğlu Trocmi'li Artemidoros, Tectosagi prensesi ve Tectosagi Tetrark'ı Amyntas'ın kızı ile evlenmiştir. Bu evlilikten doğan Caius Julius Severus, 98 yılında Bithynia Prokonsüllüğü yapacak olan Caius Julius Bassus'un babasıdır.
Abazglar

Abazglar veya Abasglar (Yunanca: Abasgoi) Abhazya bölgesindeki eski kabilelerden biridir. Bu kabileden ilk kez MS 2. yüzyılda Flavius Arrianus söz etmiştir. Bu tarihte Abazglar, Apsillerin kuzeyinde ve yaklaşık olarak bugünkü Oçamçire ilçesi sınırları içinde yaşıyorlardı. Lazika Savaşı (550) sırasında, Abazglar Doğu Roma (Bizans) İmparatorluğu'na karşı ayaklandılar ve Sasaniler'den yardım istediler. Ancak General Bessas, Abazg İsyanı'nı bastırdı.
Kolhis, İberya ve Albanya'yı gösteren 1666 tarihli Guillaume Sanson'un haritasında Abasgi
6. yüzyılda kuzeye doğru yayıldılar ve Gumista nehrinden Bzıp nehrine kadar olan bölgeye hakim oldular. Bu bölgenin kuzeybatısında ise Sanigler yaşıyordu. Arrian zamanında, Abascus veya Abasgus nehri ya da Karadeniz'e akan kimliği belirsiz bir nehir kıyısında yaşadıkları söylenmektedir.
Abazglar, günümüz Abhazların ataları olarak kabul edilir ve Gürcü etnonimi (Gürcüce: აფხაზი apkhazi) "Abhaz" ismi Abazgların isminden gelmektedir. Abazglar, Yaşlı Plinius, Strabon ve Arrian tarafından bahsedilmiştir; 6. yüzyıl Bizans tarihçisi Prokopios, savaşçı olduklarını, ağaç tanrılarına taptıklarını ve Jüstinyen'in sarayına hadımlar sağladıklarını yazdı.
Korikos, İyonya

Corycus veya Korikos (Grekçe: Κώρυκος), aynı adı taşıyan bir dağın yakınında, İyonya'nın bir kasabasıdır. Kıyıya yakın bir yerdedir ve Korykos'un Erithrai topraklarında olduğunu söyleyen Thukydides tarafından alıntılanmıştır. Thukididis, Korikos'un M.Ö. 412 yılında Peloponez Savaşı sırasında bulunduğu yer olduğunu yazar. Alkibiades ve Chalcideus mahkûmlarını serbest bıraktılar ve Sakız Adası'nın Delos Birliği'nden ayrılmasına neden olmak için komplo kurdular. Daha sonra Spartalı Astyokhos da filonun komutasını almak için Milet'e gittiğinde Korikos'taydı. Bir zamanlar Corycaei adı verilen korsan bir halkın yaşadığı bu bölge, tüccarların gemilerinde neler olduğunu ve nereye gittiklerini öğrenmek için çeşitli limanlarda casuslar bulundurarak ticaretlerini sistematik bir şekilde yürütüyorlar ve denizde onlara saldırıp, soyuyorlardı. Strabon'un bahsettiği atasözü buradan gelir. Hekataios'un Asya'sından alıntı yapan ve Strabon'un pasajından alıntı yapan Bizanslı Stefanos, şehrin Erythrae topraklarında olduğunu yineler. MÖ 191'de Korikos Muharebesi'nin yapıldığı yerdir.
William Smith burayı Casystes kasabasıyla özdeşleştirse de, bulunduğu yer bilinmemektedir.
Abdülhakim Sancak Camii

| --- | --- |


Diğer ad(lar): İTÜ Camii
Genel bilgiler
Durum: İbadete açık
Mimari tarz: Modern
Adres: İstanbul Teknik Üniversitesi, Maslak, İstanbul
Koordinatlar: 41°06′23″K 29°01′50″D﻿ / ﻿41.10639°K 29.03056°D﻿ / 41.10639; 29.03056
Yaptıran: Sancak Vakfı
Adını aldığı: Abdülhakim Sancak
Açılış: 7 Eylül 2019
Tasarımcı: Çağatay Seçkin Uğur Özer Özgüven
Mülkiyet: Diyanet İşleri Başkanlığı, Sarıyer Müftülüğü
Teknik ayrıntılar
Malzeme: Çoğunlukla beton, ahşap ve mermer
Zemin alanı: 1200 m2
Kubbe sayısı: 1
Kubbe yüksekliği (dış): 21
Kubbe yarıçapı (dış): 26
Minare sayısı: 1
Minare yüksekliği: 39 m

Abdülhakim Sancak Camii veya İTÜ Camii, İstanbul Teknik Üniversitesinin Ayazağa Kampüsünde bulunan bir camidir. 2019 yılında ibadete açılmıştır. Toplamda 11.500 metrekare alana inşa edilmiştir. Öğrencilerin ve öğretim görevlilerinin kullanımı için açılan camiye giriş için İTÜ'ye giriş gereklidir. Minaresi, bir üniversitenin parçası olmasına ithafen kalem şeklinde yapılmıştır.
Mimari yapısı

Cami, genel olarak modern ve alışılmadık bir tarzda inşa edilmiştir. Dış cephesinde ağırlıklı olarak beyaz mermer ve cam kullanılmıştır. Merdivenleri ise dışarıdakiler tamamen siyah mermer, içeridekiler siyah mermer veya ahşaptan olacak şekilde yapılmıştır. Merdivenlere alternatif olarak rampa da barındırır.
Toplamda 3 katlıdır. Caminin aynı zamanda giriş katı olan orta katına ana girişten ve farklı iki kapıdan erişim mümkündür. Kısmen yer altında kalan alt katına ise iki kapıdan ve orta kattaki merdivenden erişilebilir. En üst kat, diğer katlar kadar büyük değildir. Kadınlar bölümü olarak kullanılmaktadır. En alt katta sarı, giriş katında mavi bir halı bulunur. Avizesi sadece giriş katta mevcuttur, üst kattan da görülebilmektedir.
Toplam 11.500 metrekare alana inşa edilen caminin ibadet yeri, 1200 metrekarelik alan üzerinde bulunur. Yaklaşık 2500 kişilik kapasiteye sahipken bu kapasite avlusu ile 5000 kişiye çıkabilmektedir.
Avlusunun zemini, beyaz renkli mermer ile kaplanmıştır. Ortasında bir havuz bulunmaktadır. Avlunun etrafında bulunan güneş panelleri, cami tarafından enerji kaynağı olarak kullanılmaktadır. Ayrıca avlunun etrafında küçük bir otopark da bulunur. Avlunun biraz dışında iki katlı bir abdesthanesi de bulunmaktadır.
Tek minareli olan camimin minaresi, üniversitenin eğitim kurumu olmasına ithafen kaleme benzetilerek yapılmıştır. Yüksekliği 39 metredir.
İçeriği

Camide genellikle din ve din felsefesi konusunda olmak üzere çeşitli kitaplar bulunur. Bunların haricinde öğrencilerin kullanımı için ayrılan, diğer derslere ait kitaplar da bulunur. Ayrıca sayısı az da olsa çalışma masaları da mevcuttur. Camide ayrıca bir revak ve bir havuz bulunur.
Galeri

Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları mevcuttur.
Müezzin mahfili
Minber
Mihrap
Ana kapı
Abdesthane
Avlu
Ön duvar
Yan duvar
Orta kattan üst katın görünüşü
Suhoy Su-24

| Sukhoi Su-24 Fencer |
| --- | --- |
Rus Hava Kuvvetleri'ne ait bir Su-24M (Mayıs 2009)
Türü: Saldırı / Bombardıman
Ulusal köken:  Sovyetler Birliği
Üretici: Sukhoi
İlk uçuş: 2 Temmuz 1967
Hizmete giriş: 1974
Durumu: Etkin hizmette
Ana kullanıcı: Rus Hava Kuvvetleri
Diğer kullanıcılar: Ukrayna Hava Kuvvetleri   İran İslam Cumhuriyeti Hava Kuvvetleri
Üretim aralığı: 1967–1993
Üretim sayısı: ~ 1,400
Birim maliyeti: 24-25 milyon US$ (1997)
Suhoy Su-24 (NATO raporlama adı: 'Fencer') 1970 ve 1980'li yıllarda Sovyetler Birliği 'nin her türlü hava koşulunda görev yapabilen en gelişmiş havadan tecrit ve saldırı uçağıydı. İki koltuklu, çift motorlu uçak Rusya 'nın ilk entegre sayısal seyrüsefer/atak sistemiyle donatılmıştı. Su-24'ün konfigürasyonu F-111 ile benzerlikler ihtiva eder. Eski Sovyet cumhuriyetleri hava kuvvetleri ve ayrıca başka birkaç ülkede daha halihazırda kullanılmaktadır.
Geliştirme

1961 yılında Sukhoi Su-7B 'nin hizmete girme nedeni Suhoy'nin her hava koşulunda nokta hava saldırılarını destekleyecek bir model geliştirme gereksinimiydi. S-28 ve S-32 üzerinde yapılan ilk incelemeler temel Su-7 tasarımının bu görev için gerekli tüm aviyonik sistemleri taşımak için çok küçük olduğunu ortaya çıkardı. OKB-794 yeni uçağın özünü oluşturacak Puma kodadlı gelişmiş bir seyrüsefer/atak sistemi tasarlamakla görevlendirildi.
1962 ve 1963'te Suhoy 2 adet Tumansky R-21F-300 turbojet motoruyla donatılmış, 2 pilotlu bir S-6 prototipi üretti. Prototip incelendi ancak Puma donanımının geliştirilmesindeki eksikliklerden ötürü herhangi bir sipariş verilmedi.
1964 yılında Suhoy S-58M üzerinde çalışmaya başladı. Uçağın Suhoy Su-15 önleme uçağının bir modifikasyonu olması düşünülmekteydi. Aynı dönemde güncellenen Sovyet Hava Kuvvetleri gereksinimleri kısa pistlere iniş-kalkış kabiliyeti'ne(İngilizce: short take-off and landing(STOL)) sahip bir alçak irtifa saldırı uçağı gereksinimi doğurdu. İstenilen önemli bir özellik düşman hava savunma sistemlerini geçebilmek için uzun süre boyunca alçak irtifada sesüstü hızlarla uçabilme kabiliyetiydi. Bu ihtiyaçlara cevap verebilmek için uçağın seyir için 2 adet Tumansky R-27F-300 artyakıcılı turbojet ve STOL kabiliyeti için 4 adet Kolesov RD-36-25 turbojet kullanması öngörülmekteydi. Büyük Orion radar anteni geniş bir ön kesit gerektirdiğinden pilot koltukları yan yana yerleştirildi. 6 motorlu yapıyı test etmek için ilk Su-15 prototipi S-58VD uçan laboratuvara dönüştürülüp 1966-1969 yılları arasında uçuruldu.
Uçak 24 Ağustos 1965'te T-6 kodadıyla resmi olarak tescil edildi. İlk prototip Mayıs 1967'de tamamlandı ve 2 Temmuz'da Sergey Vladimirovich İlyuşin tarafından uçuruldu. İlk uçuş denemeleri Ekim 1967'de monte edilecek 4 kaldırma motoru olmadan yapıldı. Aynı dönemde R-27 motorları Lyulka AL-21F ile değiştirildi. S-58VD üzerinde yapılan STOL testleri kısa-pist performansı için gerekli olan kaldırma motorlarının normalde yakıt için kullanılacak alanın büyük kısmını kaplayarak önemli ölçüde uçuş menzili kaybına neden olduğunu gösterdi. Ayrıca uçağın STOL'den normal uçuşa geçerken kontrolünün zor olması gövde altına taşıyıcı donanım yerleştirilmesini engellemekteydi.
7 Ağustos 1968'de OKB resmi olarak T-6 için değişken kanat geometrisi 'ni araştırmakla görevlendirildi. Sonucunda ortaya çıkan T-6-2I 17 Ocak 1970'te ilk olarak İlyuşin tarafından uçuruldu. Hükûmetin uçak üzerinde yaptığı denemeler uçak üzerinde oldukça kompleks sistemlerin bulunması nedeniyle 1974'e kadar devam etti. Her türlü hava koşulunda görev yapabilme kabiliyeti hedefine Orion-A saldırı radarı, Relyef arazi radarı ve Orbita-10-58 görev bilgisayarıyla birlikte çalışabilen Puma seyrüsefer/atak sistemi sayesinde ulaşıldı. Personel için Zvezda K-36D fırlatma koltukları da yerleştirildi.
İlk üretim modeli 31 Aralık 1971'de V. T. Vylomov tarafından uçuruldu ve 4 Şubat 1975'te T-6 Su-24 adıyla resmi olarak hizmete alındı.