Rochus Misch
Sonraki yaşamı ve ölümü

Rochus Misch, 1954 yılında esaretten döndükten sonra, o zamanki Batı Berlin'e geri döndü. 31 Aralık'ta Führerbunker'den 3.2 kilometre (2.0 mil) uzakta olan evine geldi. O sırada Misch'in eşi Gerda, Neukölln'de öğretmen olarak çalışıyordu. Misch, tutsaklıktan sonra geleceği ile ilgili ne yapacağı konusunda birkaç yıl mücadele etti. Savaş zamanında tanıdığı kişilerden Hastanede kapıcılık, araba şoförlüğü gibi çeşitli garip iş teklifleri aldı. Yalnız bu iş teklifleri Berlin dışından gelmekteydi. Berlin'den taşınmayı gerektiriyordu. Misch bu yüzden iş tekliflerini eşini de rahatsız ettiği gerekçesiyle reddetmiştir. Sonunda Berlin'de boyama işi yapmak için varlıklı Alman hayırseverlerin desteğiyle kredi aldı. Bir bankadan 28.000 Mark kredi çekerek Berlin-Schöneberg'de boyama ve iç tasarım ihtiyaçları için bir dükkân satın aldı. Bu mütevazı işi başarıyla yürüttü ve Müttefiklerin Berlin'deki ilk işgali sırasında ABD askerleri için fıstık ezmesi yapımına da dahil oldu. İş, Misch'in eski arkadaşı Adolf Kleinholdermann tarafından başlatılmıştı. Bu yan iş o kadar başarılı oldu ki Misch dükkanını terk etmeyi düşündü. Karısı Gerda, onu resim ve iç dekorasyon işinde kalmaya ikna etti. 1975'te Gerda, birkaç yıl görev yaptığı Batı Berlin parlamentosuna seçildi. Yıllar sonra Gerda'nın Alzheimer hastalığı gelişti ve 1998'de öldü. Misch 1985'te, 68 yaşında emekli olana kadar bu işi yaptı ve dükkânı satarak dinlenmeye çekildi.
Misch, hayatının sonuna kadar Hitler'e sadık kaldı ve "O (Hitler) kaba değildi. Canavar değildi. Süpermen değildi", "... çok normal. Yazılanlar gibi değil ve harika bir patrondu" şeklinde konuştu. Misch'in kızı Brigitta, anneannesi tarafından Gerda'nın Yahudi kökenli olduğunu öğrendi. Ancak Gerda bundan hiç bahsetmedi ve babası bunu kabul etmeyi reddetti. Brigitta bir mimar oldu ve Yahudi davalarını destekledi. Brigitta, babasının savaştan sonra pişmanlık duymamasından hayal kırıklığına uğradığını belirtmiştir. Brigitta çocuğunu bir yahudi okuluna yerleştirdi ve babası ile görüşmek istemedi.
1990'larda Führerbunker'in yeniden keşfedilmesini takiben Misch, Führerbunker'in tamamen dünya tarihinin önemli bir parçası olarak tahrip edilmemesi gerektiğini alenen ifade etti.
Misch, 20 Temmuz suikast girişimi planının bir Hollywood tasviri olan 2008 filmi Valkyrie'de yazar Christopher McQuarrie'ye danışmanlık yaptı.
Fransa'da 2004 yılında Almanya yapımı Çöküş ("Der Untergang") filminin gösterimi vesilesiyle, Fransız gazeteci Nicolas Bourcier ile 2005 yılı boyunca birçok kez kendisi ile röportaj yaptı. 2005 röportajında Misch, filmde yaşananları gerçek hayatta olanlarla karşılaştırırken Der Untergang'ı "Amerikanlaştırılmış" olarak nitelendirdi ve şöyle devam etti: Bütün o bağırışlar ve çığlıklar; sığınakta öyle değildi. Gerçek - bu bir ölüm sığınağıydı. Herkes orada fısıldayarak konuşurdu. Çılgın bir çığlık sahnesi asla olmadı. Misch, filmin önemli gerçekleri doğru bir şekilde tasvir etmesine rağmen, dramatik etki olarak diğer ayrıntıların abartıldığını belirtti. Röportajda, Hitler'in Nazi zulmündeki rolüne dair bazı şüphelerini de dile getirerek, "Neo-Naziler" in olmadığını, sadece ülkelerinin refahına önem veren vatansever insanlar olduklarını belirterek, ABD'nin 2003'te İsrail'i zenginleştirmek için Irak'ı işgal ettiğini söyledi.
27 Şubat 2007'de Bernd von Freytag Loringhoven'in, 10 Ekim 2008 tarihlerinde Armin Lehmann'ın ve 1 Aralık 2008'de Siegfried Knappe'nin ölümü ile Rochus Misch, Führerbunker'in son kurtulan kişisiydi. 2008 yılında yayımlanan "Der Letzte Zeuge" ("Son Tanık") isimli anılarını yazdı. İngilizce baskısı, tarihçi Roger Moorhouse'un girişiyle 2014 yılında yayınlandı. Misch Ruslar tarafından tahliye edildiği ve taşındığı Berlin'deki evinde yalnız başına yaşadı. Evi, Berlin'in güneyinde, Rudow ilçesinde yer almaktaydı ve düzenli olarak konuşmak ya da röportaj için kamuoyundan ziyaretçileri kabul ediyordu.
Rochus Misch, 15 Mayıs 2011 tarihinde ölümcül hasta olarak Daily Express'e yaptığı son röportajını verdi. 5 Eylül 2013 tarihinde Berlin'de öldü.