Viyolonsel Süitleri, BWV 1007-1012 (Bach)
Yapısı

Süitlerin her biri altı bölüm halindedir ve aşağıdaki yapıya ve bölüm düzenine sahiptir.
Prelüde
Allemande
Courante
Sarabande
Galanteries: 1. ve 2. süitlerde ‘Menuet I & II’, 3. ve 4. süitlerde ‘Bourre I & II’, 5. ve 6. süitlerde ‘Gavotte I & II’
Gigue
Bilim insanları, Bach'ın eserlerin keyfi bir dizi parça yerine sistematik olarak tasarlanmış bir döngü olarak değerlendirilmesini amaçladığına inanıyorlar. Bach'ın diğer süit koleksiyonlarıyla karşılaştırıldığında, viyolonsel süitleri bölüm sırasına göre en tutarlı olanlarıdır. Ek olarak, simetrik bir tasarım elde etmek ve geleneksel düzenin ötesine geçmek için Bach, Sarabande ve Gigue arasına iki kısımlı şekilde modaya uygun bölümler (Galanteries) ekledi.
Tüm süitlerden yalnızca beş bölüm tamamen akorlu değildir, yani yalnızca tek bir ezgisel hattan oluşurlar. Bunlar; 1. Süit Minuet II, 2. Süit Minuet II, 3. Süit ikinci Bourrée, 4. Süit Gigue ve 5. Süit Saraband'dır. 5. Süit, yalnızca süitin orijinal scordatura (standart dışı akortlanmış) olarak çalındığında bir unison (iki telde aynı nota) içeren bir akora sahiptir, ancak standart akortlanmış çalgı için veriyonunda akoru tamamen içermez.
Süit No. 1 Sol Majör, BWV 1007
Esas olarak arpejli akorlardan oluşan ilk bölüm prelüd, tüm süitlerden en iyi bilinen bölümdür.
Prelüd
Allemande
Courante
Sarabande
Minuet I & II
Gigue
Süit No. 2 re minör, BWV 1008
Prelüd iki bölümden oluşur ve ilki, başlangıçta hemen sergilenen güçlü yinelenen bir temaya sahiptir. İkinci kısım, en sonda güçlü akorlara yol açan dizisel hareketlere sahip bir kadans bölümüdür. Sonraki bölüm Allemande, normalde çok katı olan bu dans formundan uzaklaşan kısa kadansları içerir. Minuet I, zorlu akor kaydırmalarını ve tel atlamaları içerir.
Prelude
Allemande
Courante
Sarabande
Minuet I & II
Gigue
Süit No. 3 Do Majör, BWV 1009
Bu süitin Prelüdü, A-B-A-C biçimindedir; A, sonunda enerjik bir arpejli kısma dönüşen dizisel hatlara sahip bir bölümdür ve B, zorlu akorlardan oluşur. Daha sonra gam hareketlerine geri dönülür ve güçlü ve şaşırtıcı bir akor bölümüyle sona erer.
Allemande, süitlerde standart biçim olan bir yerine üç onaltılıktan oluşan bir eksik ölçüye sahip tek bölümdür.
İkinci bourrée, do minör olmasına rağmen, başta üç yerine iki bemol (veya sol minör) tanalite işaretine sahiptir. Klasik dönem öncesi müzikte yaygın olan bu notasyon, bazen kısmi anahtar imzası olarak bilinir. Üçüncü süitde bourrée I & II bazen tuba, euphonium, trombon ve fagot gibi diğer bas çalgıları için solo materyal olarak kullanılır.
Prelude
Allemande
Courante
Sarabande
Bourrée I / II
Gigue
Süit No. 4 Mi-bemol Majör, BWV 1010
Mi-bemol majör süit, çello üzerinde rahatsız edici bir tonalite olduğundan ve birçok geniş sol el pozisyonu gerektirdiğinden, teknik olarak en zorlularından biridir. Tonalite, tınlayan açık tellerin olmaması nedeniyle de zordur. Prelüde, en sonda asıl temaya dönmeden önce bir kadansa yer bırakan, akıcılığı yakalaması zor olan bir sekizlik arpej hareketinden oluşur.
Çok uysal bir bölüm olan 3/4'lük Sarabande dansının temel özelliği olan vurgulu ikinci vuruş konusunda oldukça belirsizdir, çünkü bu özel sarabande her ilk vuruş bir akor içerirken, ikinci vuruş çoğunlukla içermez.
Prelüde
Allemande
Courante
Sarabande
Bourrée I & II
Gigue
Süit No. 5 do minör, BWV 1011
5. Süit, başlangıçta la telinin sol'e ayarlandığı scordatura şeklinde yazılmıştır, ancak günümüzde standart akort için bir versiyonu, orijinal versiyonu ile birlikte süitlerin hemen hemen her basılı versiyonuna dahil edilmiştir. Standart akort ile çalınırken bazı akorlar basitleştirilmiştir, ancak bazı ezgisel çizgilerin çalınışı bu şekilde daha kolay hale gelmektedir.
Prelüde, A-B biçiminde yazılmıştır ve bir Fransız uvertürüdür. Viyolonselin derinliklerini araştıran yavaş, duygusal bir hareketle başlar. Bundan sonra, güçlü sona götüren hızlı ve çok zahmetli tek sesli bir füg gelir.
Bu süit, altı süitin tümünde çift ses (ya da akor) içermeyen birkaç bölümden biri olan samimi bir Sarabande ile ünlüdür. Mstislav Rostropovich, bu bölümü Bach'ın dehasının özü olarak tanımlar; Paul Tortelier bunu sessizliğin bir uzantısı olarak görüyor. Beşinci süit, diğer beş süitin İtalyan formundan ziyade, Courante ve Gigue Fransız tarzında olduğundan olağanüstüdür.
Bu süitin Bach'ın lut versiyonunun imzalı bir el yazması (BWV 995 olarak) mevcuttur.
Prelüde
Allemande
Courante
Sarabande
Gavotte I & II
Gigue
Süit No. 6 Re Majör, BWV 1012
6. Süitin, özellikle la telinin üzerinde tam beşli olmak üzere bir mi sesine ayarlanmış beşinci bir üst tele sahip, kabaca normal viyolonsel boyutunun 7⁄8'i boyutundaki bir beş telli bir pikolo viyolonsel (daha küçük bir çello) için yazıldığına inanılıyor. Bununla birlikte, bazıları bu iddiayı destekleyecek önemli bir kanıt olmadığını söylemektedir: Kaynaklardan üçü, çalıcıya onun à cinq cordes (5 telli bir çalgı) için yazıldığını bildirirken, yalnızca Anna Magdalena Bach'ın el yazması tellerin nasıl akortlanması gerektiğini gösterir, diğer kaynaklar ise herhangi bir çalgı için yazılıp yazılmadığını göstermez.
Süit için diğer olası çalgılar arasında bir viola da spalla, omuzda bir viyola gibi çalınan bir viyolonsel pikolonun bir versiyonu ve bir viola pomposa adı verilen mi sesine ayarlanmış beş telli bir viyola bulunmaktadır. Bu parçada ihtiyaç duyulan aralık çok geniş olduğundan, süit muhtemelen daha büyük bir çalgı için tasarlanmıştı, ancak viyolaya düşkün olan Bach'ın eseri kolda tutulan bir viyolonsel pikolo ile kendisi yapmış olabileceği düşünülebilir. Bununla birlikte, 18. yüzyılın başlarında çalgıların yapımı oldukça değişken olduğundan, Bach'ın tellerin sayısını ima etmenin ötesinde, herhangi bir özel çalgıya hiç niyet etmemiş olması da eşit derecede muhtemeldir.
Bu süiti modern bir dört telli çello üzerinde çalan çellistler, notaların çoğuna ulaşmak için çok yüksek pozisyonları kullanmak zorunda kaldıklarından zorluklarla karşılaşırlar. Erken dönem müzik konusunda uzmanlaşmış ve otantik çalgılar kullanan sanatçılar, bu süit için genellikle beş telli çello kullanırlar. Watson Forbes, viyola süiti transkripsiyonunda, 'bu tür müzik için pek uygun olmayan bir ton renginden' kaçınarak ve orijinal akorların çoğunu dört telli bir çalgıda çalınabilir hale getirme yaklaşımıyla tüm süiti Sol Majör tona aktarmıştır.
Bu süit, diğerlerinden çok daha özgür biçimde yazılmıştır, daha çok kadansa benzer hareketler ve zorlu pasajlar içerir. Aynı zamanda, kısmen 4. oktav sol (orta do'nun üzerindeki sol) sesinin üzerine çıkmadıkları için, diğerleri için gerekli olmayan kısmen alto ve soprano anahtarlarda (modern versiyonlarda tenor ve soprano anahtarlar kullanılır) yazılmış tek süittir.
Mstislav Rostropovich 6. süit'i 'solo çello için bir senfoni' olarak nitelendirdi ve onun Re majör tonunu neşe ve zafer uyandırmak olarak nitelendirmiştir.
Prelüde
Allemande
Courante
Sarabande
Gavotte I & II
Gigue