stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Dinyeper-Karpatlar Taarruzu
Harekât öncesi

1943 yılının sonbaharındaki Dinyeper Taarruzu, Kızıl Ordu için Dinyeper'in sol - doğu- kıyılarının, aynı zamanda Ukrayna'nın kontrolünü sağlamıştı. Öte yandan Alman 17. Ordusu, Kırım'ı tahliye etmişti. Söz konusu harekât, Dinyeper'in karşı kıyısında birkaç köprübaşı oluşturulmasını da sağlamıştı. Bu köprübaşları, 1943 yılının Kasım ve Aralık aylarında, Dinyeper - Karpat Taarruzu'nun başlatıldığı bir dayanak noktası olmuştur. Bu ve bunu izleyen taarruzlar Aralık ayında da devam etmiş ve Alman cephe hatlarında birkaç büyük çıkıntının oluşmasına yol açmıştı. Bunlardan biri Kiev'in güneyinde Korsun merkezli, 1. ve 2. Ukrayna Cepheleri arasında kalan Korsun çıkıntısı, diğeri ise daha güneyde Krivoy Rog ve Nikopoli bölgesindekiydi. Hitler'in, Güney Ordular Grubu Komutanı Mareşal von Manstein'in karşı çıkmasına karşın dayattığı "geri çekilmek yok" politikası, Alman kuvvetlerini zayıf ve savunulması güç mevzileri elde tutmak zorunda bıraktı.
Alman birlikleri, Hitler'in 51 sayılı "Führer Emri" nedeniyle ayrıca dezavantajlı durumdaydılar. Bu emir, Hitler'in generallerine Doğu Cephesi'nde esnek savunma izni vereceği anlamına geliyordu ama gerçekte, Doğu Cephesi komutanları için zor günlerin de habercisiydi. Kuzeybatı Avrupa'da beklenen Anglo-Amerikan çıkartmasını karşılamak için, cephelere gönderilebilecek tüm takviye kuvvetlerinin, Batı'ya aktarılacağı belliydi. Hitler'in birliklere, "bulunduğunuz yerde savaşın" dayatması, özellikle Ukrayna'da tavizsizdi. Krivoy Rog ve Nikopoli bölgesinin, maden kaynakları dolayısıyla savunulmasını istiyordu. Ayrıca Kırım'ın güçlü olarak tutulması da gerekiyordu. Hitler, bu bölgeden petrol rafineri bölgesi olan Ploieşti'ye yapılabilecek bir taarruzdan endişeliydi ve bu bölgenin kaybı, aynı zamanda Türkiye'yi, Müttefikler'e katılmak konusunda teşvik edebilirdi.
Harekât öncesi > Kuvvetler > Wehmacht

Sovyetler'in hedefi "Doğu Duvarı"nı imha etmekti. Bu bölge, Mareşal von Manstein'in Güney Ordular Grubu tarafından tutulmaktaydı. Güney Ordular Grubu unsurları, cephe hattında, güneyden kuzeye,
Jitomir bölgesinde General Erhard Raus komutasındaki 4. Panzer Ordusu,
Çerkassi'nin güneyine kadar General Hans Valentin Hube'nin 1. Panzer Ordusu,
Kirovograd kesiminde yeni düzenlenen General Otto Wöhler komutasındaki 8. Ordu,
General Maximilian de Angeliş komutasındaki, Krivoi Rog - Nikopoli çıkıntısındaki yeniden oluşturulan 6. Ordu
3. Rumen Ordusu yer almaktadır.
Kuzeyde ihtiyat olarak Mareşal von Manstein'in elinde, kuzeybatı Ukrayna'da 1. Macar Ordusu ve Moldova kesiminde alel acele toplanmış olan 4. Rumen Ordusu bulunmaktadır. Hava desteği, Luftwaffe'nin Luftflotte 4 bölümü tarafından sağlanmaktadır.
Harekât öncesi > Kuvvetler > STAVKA

STAVKA harekât için dört cephe kuvvetini harekete geçirdi. Ayrıca kuzeyde, Gomel-Mogilev bölgesinde stratejik kanat güvenliği için Belarus Cephesi'ne de (13. ve 65. Ordulara) sınırlı bir görev verilmişti. General Vatutin'in 1. Ukrayna Cephesi'nde, 1. Muhafız Ordusu, 6. Muhafız Tank Ordusu ile 40. ve 60. Ordular bulunmaktadır. Cephe ihtiyatında ise güçlü tank mevcutları olan 3. Muhafız Tank ordusu, 1. ve 4. Tank Orduları vardı. Ayrıca 18. ve 38. Ordular ile 2. Hava Ordusu, elde bulunduruluyordu. General Konev'in 2. Ukrayna Cephesi'nde, 7. Muhafız Ordusu, 27. ve 53. Ordular ana taarruz kuvvetiydi. 2. Tank Ordusu ile 4. ve 5. Muhafız Ordular, ihtiyat olarak tutulacaktı. General Malinovski'in 3. Ukrayna Cephesi, 8., 46. ve 57. Muhafız Ordular ve 37. Ordudan oluşuyordu. 6. Ordu ihtiyattaydı ve 17. Hava Ordusu tarafından desteklenecekti. General Tolbuhin'in 4. Ukrayna Cephesi, en zorlu görevleri üstlenmiştir. Karadeniz Filosu ve "Sahil Ordu Müfrezesi" ile, birlikte yürütülecek harekâtlar üstlenmiştir. Cephe emrinde 2. ve 5. Muhafız Ordular, Alman 17. Ordu'sunun kaçış yolunu kesecektir. Cephe kuvvetlerini 8. Hava Ordusu ve Karadeniz Filosu hava unsurları destekleyecektir.
Savaş > Birinci evre

Taarruzun ilk aşaması, 24 Kasım 1943 tarihinden 29 Şubat 1944 tarihine kadar sürdü.
Bu aşama, aşağıdaki alt harekâtları içerir
Jitomir-Berdiçev Taarruzu (24 Aralık 1943 - 14 Ocak 1944)
Kirovograd Taarruzu (5 Ocak - 16 Ocak 1944)
Korsun-Şevçenkovski Taarruzu (24 Ocak - 17 Şubat 1944)
Rovno-Lutsk Taarruzu (27 Ocak - 11 Şubat 1944)
Nikopoli - Krivoy Rog Taarruzu (30 Ocak - 29 Şubat 1944)
Savaş > Birinci evre > Jitomir–Berdiçev Taarruzu

Taarruz, 24 Aralık 1943 tarihinde, General Vatutin'in 1. Ukrayna Cephesi kuvvetlerinin, Kiev'in batı ve güneybatısı yönünde 4. Panzer Ordusu'na saldırısıyla başladı. 1. Ukrayna Cephesi'nin taarruz ekseni Jitomir–Berdiçev hattıdır. Mareşal von Manstein, 27 Aralık'ta birlikleri geri çekmek için Hitler'den izin istedi, fakat Hitler, bu talebi geri çevirdi. Ancak Koroston, 29 Aralık 1943 tarihinde, ardından Jitomir, 31 Aralık 1943 günü Kızıl Ordu birliklerinin eline geçti.
Savaş > Birinci evre > Kirovograd Taarruzu

General Konev'in 2. Ukrayna Cephesi, 5 Ocak 1944 tarihinde Kirovograd'a yönelik taarruzunu başlatarak harekâta katıldı. Kirovograd kısa sürede alındı. Bu aşamada Mareşal von Manstein, Hitler'in Doğu Prusya'daki karargahına uçtu ve geri çekilmek için izin istedi, fakat Hitler yine reddetti.
Savaş > Birinci evre > Rovno - Lutsk Taarruzu

General Vatutin'in kuvvetleri, Rovno-Lutsk Harekâtı olarak taarruzlarına devam ettiler ve önemli ikmal merkezleri olan Lvov ve Ternopol yakınlarına ulaştılar. Bu konumda Kızıl Ordu birlikleri, Güney Ordular Grubu ile Merkez Ordular Grubu arasında 177 km'lik bir gedik oluşturmuştu.
Savaş > Birinci evre > Korsun - Şevçenkovski Taarruzu

Ana madde: Korsun-Şevçenkovski Taarruzu
Bununla birlikte asıl girişim, güneyde Korsun-Çerkassi Kuşatması olarak 24 Ocak 1944 tarihinde başlatıldı. Yoğun bir bombardımanın ardından 2. Ukrayna Cephesi'ne bağlı 4. Muhafız Ordusu ve 53. Ordu, Korsun çıkıntısının güneyinden taarruza başladı. 1. Ukrayna Cephesi'ne bağlı 5. Muhafız Tank Ordusu ise kuzeyden, ertesi gün taarruza katılmıştır. Bu birlikler, Alman hatlarını yarıp geçtiler ve bir Alman karşı taarruzunu kolayca püskürttüler. General Vatutin, 26 Ocak'ta 6. Muhafız Tank Ordusu'nu da muharebeye sürdü. Kızıl Ordu birlikleri 28 Ocak 1944 günü belirlenen hedefte buluşarak kuşatmayı tamamladılar. Böylece 11. Kolordu ile 42. Panzer Kolordusu kuşatılmış oldu. Korsun bölgesinde yaklaşık 60 bin Alman askeri, "Küçük Stalingrad" olarak da tanımlanan bir kuşatma içindeydi. Kuşatma altındaki Alman birliklerini imha etmek için toplamda 27 Sovyet tümeni görevlendirildi. Ancak karların erken erimeye başlaması nedeniyle Sovyet çabalarının etkinliği düştü. Mareşal von Manstein, 4 Şubat'ta 1. Panzer Ordusu Komutanı General Hans-Valentin Hube'u görevlendirdi. 1. Panzer Ordusu'nun, 3. ve 42. Panzer Kolorduları, kuşatma altındaki birliklerin çemberi yarıp çıkmalarına destek olacaktır. 3. Panzer Kolordusu batı yönünden taarruz ederken 42. Panzer Kolordusu da güneydoğudan taarruza başladı. Ancak çamur, onları da etkiledi ve ileri hareketi durdurdular. Mareşal Jukov'un, 8 Şubat'taki teslim çağrısı, kuşatma altındaki birliklerin komutasınca geri çevrildi. 3. Panzer Kolordusu, kar fırtınası altında, yıpratıcı ve sert bir çatışmanın ardından kuşatma altındaki Alman birliklerine görece yakın bir noktaya, Lisyanka'ya ulaşmayı başardı. Ancak kuşatma altındaki birliklerin aynı yöndeki girişimi büyük ölçüde başarısız oldu. İkmal malzemelerinin tükenmesi, Sovyet hava unsurlarının akınları ve Sovyet kara unsurlarının ilerlemesi nedeniyle, kuşatma altındaki Alman kuvvetleri komutanı General Stemmermann, 16 - 17 Şubat gecesi son bir çıkış denemesinde bulunmaya karar verdi. Bu girişim sonucunda 19 bin kişi, ölü, yaralı ya da tutsak olarak geride bırakıldı.
Savaş > Birinci evre > Nikopoli - Krivoy Rog Taarruzu

Bu arada 3. Ukrayna Cephesi kuvvetleri, Paul Ludwig Ewald von Kleist  komutasındaki A Ordu Grubu'na yönelen bir genel taarruz başlattı. Harekât, başlarda yavaş gelişti. Yine de sonuçta, neredeyse kuşatılmış olan Alman birlikleri, büyük bölümüyle geri çekilmeyi başardılarsa da, harekât ilerledi ve Krivoy Rog - Nikopoli bölgesindeki önemli maden rezervleri, Alman kontrolünden çıkmış oldu.
Şubat ayı sonlarında taarruzun hızının düştüğü görünüyordu Sovyetler, taarruzun yakında başlatacakları daha geniş çaplı ikinci evresine hazırlanıyorlardı.
Savaş > İkinci evre

Taarruzun ikinci evresi şu harekâtları kapsamaktadır.
Proskurov - Çernovtsi Taarruzu (4 Mart - 17 Nisan 1944)
Uman - Botoşani Taarruzu (5 Mart - 17 Nisan 1944)
Bereznegovatoye - Snigirevka Taarruzu (6 Mart - 18 Mart 1944)
Polesskoe Taarruzu (15 Mart - 5 Nisan 1944)
Odessa Taarruzu (26 Mart - 14 Nisan 1944)
Savaş > İkinci evre > Proskurov - Çernovtsi Taarruzu

Sovyet taarruzlarının Şubat ayı sonlarına doğru gevşemesi ardından OKH ve Doğu Cephesi Genel Karargahı, Kızıl Ordu'nun daha fazla taarruz gücü kalmadığına inandılar. Ancak Sovyetler Birliği, daha da geniş kapsamlı bir taarruz hazırlığı içindeydi, Ukrayna'ya altı tank ordusu sevk ettiler. STAVKA'nın Alman tarafını yanıltmaya yönelik önlemleri etkili oldu ve Kızıl Ordu'nun izleyen harekâtları birçok Alman birliği için beklenmedik bir durum yarattı. 1. Ukrayna Cephesi Komutanlığı'na, General Vatutin'in ağır şekilde yaralanmasından sonra Mareşal Jukov atanmıştı. Mareşal Jukov, zaten planlanmış olan Proskurov - Çemovtsi Harekâtı'nı başlattı. Harekât, yoğun bir hazırlık topçu ateşiyle başladı. Aşırı çamur nedeniyle Alman kuvvetleri hareketli savunma yapmakta zorluklarla karşılaştılar. Fakat Sovyet kuvvetleri, tanklar ve kamyonlarla yeterli ikmal sağlayabildiler, bu da onlara ayrıca bir avantaj sağladı.
Savaş > İkinci evre > Uman - Botoşani Taarruzu

General Konev, 5 Mart 1944 tarihinde Uman - Botoşani Taarruzu'nu başlattı. Taarruz, hızlı ilerledi ve 23 Mart'ta, Çortkov'u geri alarak 1. Panzer Ordusu'nun ikmal hatlarını kesti. 10 Mart'ta 2. Ukrayna Cephesi, Uman'ı geri aldı ve 2. Panzer Kolordusu'nu imha etti.
Savaş > İkinci evre > Bereznegovatoye - Snigirevka Taarruzu

General Malinovski'nin 3. Ukrayna Cephesi, Bereznegovatoye - Snigirevka Taarruzu ile 11 Mart 1944 tarihinde Kızıl Ordu taarruzlarına katıldı. Bu sırada General Tolbuhin komutasındaki 4. Ukrayna Cephesi Kırım Taarruzu (1944) için görevlendirilmişti. General Konev'in 2. Ukrayna Cephesi, 1. Panzer Ordusu'nun geri çekilme hattını keserken 3. ve 4. Ukrayna Cepheleri'nin taarruzları hızla gelişti. General Hans-Valentin Hube komutasındaki 1. Panzer Ordusu, 28 Mart 1944 tarihinde tümüyle kuşatılmıştı. Kuşatma sırasında Mareşal von Manstein, Hitler'in karargahına giderek, kuşatılan her birliğin bulunduğu yeri müstahkem mevki haline getirerek savunmasını gerektiren emri geri almasını istedi. Bu kez başarılı oldu ve Hitler'in 51 sayılı emrinden sonra Batı Avrupa Cephesi'nden bir birliği, 2. Panzer Kolordusu'nu, Doğu Cephesi'ni takviye etmek üzere aktarılmış oldu. General Hube kuvvetleri, Sovyet Askeri İstihbaratı'nın, 2. Panzer Kolordusu'nun bölgeye ulaştığını saptayamaması sonucu 30 Mart'ta kuşatmayı yararak çıktılar. Sovyet komutanlığının beklediği gibi güney yönünde değil de batı yönünde ilerleyen bu kuvvetler, 10 Nisan'da 4. Panzer Ordusu'na ulaşabildiler. Bu küçük başarıya karşın Hitler, Sovyetler Birliği'nin tüm bu stratejik başarılarından kendi generallerini sorumlu tuttu. Bu suçlamanın sonucu olarak Güney Ordular Grubu komutanı Mareşal von Manstein'i görevden alarak yerine Walter Model'i ve A Ordu Grubu Komutanı Kleist yerine de Ferdinand Schörner atadı ve A Ordu Grubu'nun adını, bu bölgeyi geri almaya kararlı olduğunu gösterir biçimde Güney Ukrayna Ordular Grubu olarak değiştirdi.
Savaş > İkinci evre > Polesskoe Taarruzu

Bu arada güneyde, 3. Ukrayna Cephesi, Odessa ve Romanya yönetimindeki Transdinyester yönünde bir taarruz başlatmıştır. Üç gün süren şiddetli çatışmaların ardından 3. Ukrayna Cephesi'nin çevik kuvveti olan 8. Muhafız Ordusu sadece 8 km ilerleyebildi. Yine de General Karl-Adolf Hollidt komutasındaki 8. Ordu savunmasını aşmıştı. Novi Bug yönünde hızla 40 km ilerleyen Sovyet kuvvetleri savunmadaki Alman birliklerinin neredeyse kuşatmış oldu. Hitler'in geri çekilmeyi yasaklayan emrine karşın Alman kuvvetleri 11 Mart 1944 günü Bug Nehri gerisine çekilmiştir. Aynı gün General Hollidt, General Radion Malinovski'in kuvvetlerinin bir kısmını Mikolayiv üzerine yönlendirmesi sayesinde kuşatmayı kırmayı ve 21 Mart'ta Bug Nehri üzerinde bir savunma hattı kurmayı başardı. Fakat Hitler'in güvenini yitiren General Hollidt görevden alındı ve yerine General Maximilian de Angeliş atandı. Bug Nehri üzerindeki bu savunma hattının tümünde artan Sovyet baskısı sonucu, Alman kuvvetleri 28 Mart 1944 tarihinde nehrin gerisine çekilmek zorunda kaldılar.
Savaş > İkinci evre > Odessa Taarruzu

Prut, 25 Mart 1944 tarihinde düştü ve 3. Ukrayna Cephesi, Odessa üzerine sevk edildi. Sovyet 8. Muhafız Ordusu Komutanı General Vasiliy Çuykov ve 46. Ordu, 2 Nisan'da bir kar fırtınası içinden taarruz etti ve 6 Nisan 1944 günü Alman savunmasını Dinyester gerisine atarak nehri geçti ve Odessa'yı kuşattı. Odessa, 10 Nisan 1944 tarihinde Kızıl Ordu tarafından geri alındı ve Sovyet birlikleri Romanya yönünde ilerlemeye başladı.
Sonuçları

Harekât, Kırım Taarruzu'yla birlikte, Ukrayna'da konuşlanmış olan Rumen birlikler açısından çok ağır kayıplara yol açmıştır. Uğranılan ağır kayıplar ve Sovyet birliklerinin Romanya sınırlarına yaklaşmış olması, Romanya liderleri için, Sovyetler Birliği ile gizli barış görüşmelerine başlamak yönünden birincil etken olmuştur. Taarruzların tamamlanmasının hemen ardından gizli görüşmeler başlamıştır.
Sonuçları > Geri alınan arazi

Harekât sonunda Vinnitsya, Volin, Jitomir, Kiev, Kirovohrad, Rivne, Hmelnytski, Poltava Oblast'ları ve Moldova Kızıl Ordu tarafından geri alınmıştır. Bu bölgeler yaklaşık olarak toplam 204 bin kilometrekaredir.
Sonuçları > Sonrası

Günümüzde harekâtın, Batı tarihi açısından büyük bir zafer olarak tanımlanması çok yaygın bir bakış tarzı değildir. Savaştan sonra harekâta katılmış olan bazı komutanlar gözden düşürüldü ve Stalin, konu hakkındaki birçok kaynağı ortadan kaldırdı. En azından Soğuk Savaş'ın sonuna kadar pek çok Batılı tarihçi, 1. Panzer Ordusu'nun durumu düzeltmedeki rolü gibi ufak bir Alman başarısını işlediler.
Dip notlar

↑  Krivosheev, Grigoriy (2001). "Soviet Casualties and Combat Losses in the Twentieth Century". Olma (Rusça). 30 Mart 2010 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Mart 2011.
↑  Krivosheev, Grigoriy (2001). "Soviet Casualties and Combat Losses in the Twentieth Century". Olma (Rusça). 29 Mart 2010 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Mart 2011.
1 2 3 4 5 6  Willmott, p. 374
↑  Pimlott, p. 251
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17  Pimlott, p. 332
1 2 3 4  Keegan, p. 476.
1 2 3  Bellamy, p. 604–605
1 2 3  Willmott, p. 371.
1 2  Willmott, p. 372.
1 2 3 4 5  Bellamy, p. 606
↑  Hell's Gate: The Battle of the Cherkassy Pocket, January-February 1944 - Douglas E. Nash. Sh: 398
1 2  Willmott, p. 373
↑  Pimlott, p. 334
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13  Pimlott, p. 333
↑  Liddell Hart, p. 148
_
Kadeş Antlaşması

İstanbul Arkeoloji Müzesinde bulunan antlaşmanın asıl metni
Kadeş Antlaşması, aynı zamanda Mısır-Hitit barış antlaşması, Ebedi Antlaşma veya Gümüş Antlaşma olarak da bilinir, her iki tarafın da versiyonlarının günümüze ulaştığı tek Antik Yakın Doğu antlaşmasıdır. Aynı zamanda bilinen en eski barış antlaşmasıdır.
Antlaşma, Mısır firavunu II. Ramses ile Hitit İmparatorluğu kralı III. Hattuşili arasında MÖ yaklaşık 1259'da imzalanmıştır. Antlaşmanın her iki tarafı da yoğun bilimsel çalışmalara konu olmuştur. Antlaşmanın kendisi barışı getirmedi; aslında, "Hatti ve Mısır arasında birçok yıl süren bir düşmanlık atmosferi" vardı ve nihai ittifak antlaşması imzalanana kadar devam etti.
Mısır Kadeş yazıtları antik çağlardan beri büyük tapınak yazıtlarında sergileniyordu; bunlar ilk olarak Fransız filolog Champollion tarafından tercüme edildi, ancak İncil'de adı geçen Hititlerle özdeşleştirilmeleri ancak 1858 yılında kadar mümkün oldu. 1906 yılında Hugo Winckler'in Anadolu'daki kazılarında Mısır metniyle örtüşen çivi yazılı tabletler tespit edildi.
Metinlerin çevirisi, bu yazıtın başlangıçta her iki tarafa verilen ve o zamandan beri kaybolmuş olan gümüş tabletlerden çevrildiğini ortaya koydu.
Mısır barış antlaşmasının versiyonu, Firavun II. Ramses'e ait Teb'deki iki tapınak olan Ramesseum ve Karnak Tapınağı'ndaki Amon-Ra Kutsal Alanı duvarlarına hiyerogliflerle kazınmıştır. Antlaşmanın Mısır versiyonunu kazıyan yazıcılar, Hititlerin teslim ettiği tabletin üzerindeki figürlerin ve mühürlerin tanımlarını da eklemiştir.
Hitit versiyonu, şu anda Türkiye'de bulunan Hitit başkenti Hattuşa'da bulunmuş olup, Hitit kraliyet sarayının geniş arşivlerinde keşfedilen pişmiş kil tabletler üzerinde korunmuştur. Hitit tabletlerinden ikisi İstanbul Arkeoloji Müzeleri'ne bağlı Eski Şark Eserleri Müzesi'nde sergilenirken, üçüncüsü Almanya'daki Berlin Devlet Müzeleri'nde sergilenmektedir. Antlaşmanın bir kopyası, New York City'deki Birleşmiş Milletler Genel Merkezi'ndeki bir duvarda belirgin bir şekilde sergilenmektedir.
Öncesi

Antlaşma, Hitit İmparatorluğu ile doğu Akdeniz toprakları üzerinde egemenlik sağlamak için iki yüzyıldan fazla bir süre boyunca savaşmış olan Antik Mısırlılar arasındaki uzun bir savaşı sona erdirmek için imzalanmıştır. Çatışma, MÖ 1274'teki Mısır'ın Orontes Nehri üzerindeki Kadeş şehrine (günümüzde Suriye'de) yaptığı saldırının Hititler tarafından durdurulmasıyla doruğa ulaşmıştır. Kadeş Savaşı, her iki tarafın da ağır kayıplar vermesiyle sonuçlanmış, ancak ne savaşta ne de savaşın tamamında kesin bir zafer elde edilememiştir. Çatışma, antlaşma imzalanmadan önce yaklaşık on beş yıl boyunca sonuçsuz bir şekilde devam etmiştir. "Kadeş Antlaşması" olarak adlandırılmasına rağmen, aslında savaşın uzun zaman sonrasında imzalanmış olup, metinde Kadeş'ten bahsedilmemektedir. Antlaşmanın, iki hükümdarın hiç yüz yüze gelmeden aracılar vasıtasıyla müzakere edildiği düşünülmektedir. Her iki tarafın da barış yapma konusunda ortak çıkarları vardı; Mısır, Deniz Kavimlerinden gelen büyüyen bir tehditle karşı karşıyayken, Hititler doğuda Asur'un yükselen gücünden endişe duyuyordu. Antlaşma, II. Ramses'in hükümdarlığının 21. yılında (MÖ 1258) onaylanmış ve Hitit İmparatorluğu'nun seksen yıl sonra çöküşüne kadar yürürlükte kalmıştır.
Öncesi > Mısır'ın Hititlerle önceki ilişkileri

Hitit-Mısır ilişkileri, Hatti'nin Mitanni'nin merkezi Suriye'deki egemenlik rolünü üstlenmesiyle resmi olarak başlamış ve bu noktadan itibaren, antlaşmanın imzalanmasından neredeyse 100 yıl sonrasına kadar gerilimler yüksek kalmaya devam etmiştir. Mitanni'nin istilası ve nihai yenilgisi sırasında, Hitit orduları Suriye'ye akın ederek Kadeş ve Amurru'nun Mısır vasallarına egemen olmaya başlamıştır. Kuzey Suriye'deki bu toprakların kaybı, Mısır firavunları tarafından asla unutulmamış ve sonraki eylemleri, bu kaybı tam anlamıyla kabul etmediklerini göstermiştir. Akhenaten döneminde kaybedilen toprakları yeniden kazanma çabaları, Seti I'in (II. Ramses'in babası) liderliğinde önemli kazançlar elde edilene kadar sonuçsuz kalmıştır. Seti I, Kadeş'teki Hitit ordularına karşı yürüttüğü kampanyasında düşmanlarını Kadeş yakınlarındaki bir savaşta mağlup etmiş, ancak bu kazançlar kısa ömürlü olmuştur çünkü Kadeş, daha sonraki bir antlaşmada Seti tarafından terk edilmiştir.
Mısırlıların kısa süreli kazanımı, iki imparatorluk arasında önümüzdeki yirmi yıl boyunca devam edecek olan çatışmanın ilk salvosu oldu.
Öncesi > Kadeş Savaşı

Ana madde: Kadeş Muharebesi
Bu savaşın anlatıları esas olarak Antik Mısır edebi kaynaklarından, Bülten (aynı zamanda "Kayıt" olarak da bilinir) ve Şiir ile resimli Kabartmalar'dan elde edilmiştir. Ne yazık ki, Kadeş Savaşı'na ilgi duyan akademisyenler ve bireyler için bu kaynakların sağladığı detaylar, olayların oldukça taraflı yorumlarıdır. II. Ramses'in inşaat projeleri üzerinde tam kontrolü olduğu için, kaynaklar firavun tarafından propaganda amaçlı kullanılmış ve Ramses'in Kadeş'teki zaferini övünmek için kullanılmıştır. Ramses'in, Suriye'ye dört tümen askerle yürüdüğü ve burada Hitit varlığını yok ederek Mısır'ı Tutmosis III döneminde sahip olduğu üstün konuma geri döndürmeyi umduğu bilinmektedir. Hitit Kralı Muvatalli II, topraklarının işgalini önlemek için müttefiklerinden oluşan bir ordu topladı. Kadeş bölgesinde, Ramses, kalan kuvvetlerinden ayrılarak, iki yakalanan mahkûmdan gelen güvenilmez istihbaratı duyduktan sonra, kentin karşısına kamp kurdu. Kentin arkasında gizlenen Hitit orduları, Amon tümenine ani bir saldırı düzenleyerek bu tümeni hızla dağıttı. Ramses, Hitit savaş arabalarının saldırısına karşı askerlerini toparlamaya çalışsa da, Hitit saldırısı sadece Amurru'dan gelen takviye kuvvetlerin varışından sonra geri püskürtülebildi.
Mısırlılar, Kadeş'te korkunç bir durumdan kurtulmayı başarsalar da, Ramses'in tasvir etmeye çalıştığı muazzam zafer değil, her iki tarafın da ağır kayıplar verdiği bir duraklama aşamasıydı. Ertesi gün daha fazla toprak kazanmaya yönelik başarısız bir girişimden sonra, Ramses geri dönerek Mısır'a doğru yola çıktı ve Kadeş'teki bireysel başarılarını övündü. Ramses teknik olarak savaşı kazansa da, sonuçta savaşı kaybetti çünkü Mucatalli ve ordusu Amurru'yu geri almış ve Mısır ile tampon bölgeyi daha da güneye genişletmişti.
Öncesi > Sonraki Suriye Seferleri ve Soğuk Savaş Dönemi

Suriye'ye düzenlediği seferlerde sonraki kayıplara rağmen, II. Ramses, hükümdarlığının sekizinci yılında bir başka sefer başlattı ve bu sefer büyük ölçüde başarılı oldu. Kadeş'in sıkı şekilde savunulan mevzilerine saldırmak yerine veya Amurru'yu geçmek yerine, Ramses Dapur şehrini fethetti ve bu şehri gelecekteki seferler için bir köprübaşı olarak kullanmayı umdu. Dapur'un başarılı bir şekilde ele geçirilmesinden sonra, ordu Mısır'a geri döndü ve bu nedenle yeni edinilen topraklar tekrar Hititlerin kontrolüne geçti. Hükümdarlığının onuncu yılında, merkezi Suriye'deki Hitit topraklarına bir başka saldırı başlattı ve yine, tüm fethedilen bölgeler nihayetinde Hititlerin eline geri geçti. Firavun, Suriye'yi bu şekilde tutmanın imkansız bir görev olduğunu kabul etti ve böylece kuzey seferini sonlandırdı.
Hititler ve Mısırlılar arasındaki ilişkiler açısından bu dönem dikkate değerdir çünkü iki devlet arasındaki düşmanlıklara ve Suriye'deki askeri fetihlere rağmen Kadeş, Hititler ve Mısırlılar arasında yaşanan son doğrudan, resmi askeri çatışma olmuştur. Bazı açılardan, aralarında Alman Asurolog Horst Klengel'in de bulunduğu tarihçilerin belirttiği gibi, bu dönem Hatti ile Mısır arasındaki "soğuk savaş" olarak değerlendirilebilir.
Öncesi > Mısır metinleri

Mısır antlaşması iki orijinal nüsha halinde bulunmuştur: Biri Karnak Tapınağı'nda, Büyük Hipostil Salonu'nun güneyine uzanan duvarda 30 satırlık, ikincisi ise Ramesseum'da 10 satırlıktır. Jean-François Champollion anlaşmaların bir bölümünü 1828'de kopyalayıp çevirisi üzerinde çalıştı. Bulguları ölümünden sonra 1844'te yayınlandı. Mısır raporunda Hatti'nin Büyük Kralına karşı yapılan büyük bir savaş anlatılıyor.