stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Yazılım geliştirme süreci
Tarih > 1980'ler

Yapısal Sistemler Analizi ve Tasarım Yöntemi  (SSADM) 1980'den itibaren
Bilgi Gereksinim Analizi
Tarih > 1990'lar

Nesne yönelimli programlama (OOP), 1960'ların başında geliştirildi ve 1990'ların ortalarında baskın bir programlama yaklaşımı haline geldi
Hızlı uygulama geliştirme (RAD), 1991'den beri
Dinamik sistem geliştirme yöntemi (DSDM), 1994'ten beri
Scrum, 1995'ten beri
Takım yazılım süreci, 1998'den beri
IBM tarafından 1998'den beri sürdürülen Rasyonel Birleştirilmiş Süreç (RUP)
Aşırı programlama, 1999'dan beri
Tarih > 2000'ler

Çevik Birleştirilmiş Süreç (AUP) 2005'ten beri Scott Ambler tarafından sürdürülüyor
Disiplinli çevik teslimat (DAD) AUP'nin yerini alıyor
Tarih > 2010'lar

Ölçeklenebilir Çevik Çerçeve (SAFe)
Büyük Ölçekli Scrum (LeSS)
DevOps
1994'teki DSDM'den bu yana, yukarıdaki listedeki metodolojilerin RUP hariç tümü çevik metodolojilerdir - ancak birçok kuruluş, özellikle hükümetler, hala ön çevik süreçleri (genellikle şelale veya benzeri) kullanmaktadır. Yazılım süreci ve yazılım kalitesi birbirleriyle yakından ilişkilidir; uygulamada bazı beklenmedik yönler ve etkiler gözlemlenmiştir.
Bunlardan biri de açık kaynak kodlu olarak kurulan bir yazılım geliştirme sürecidir. Bir şirkette, bilinen ve yerleşmiş en iyi süreçlerin  benimsenmesine iç kaynak denir.
Prototipleme

Yazılım prototipleme, geliştirilen yazılım programının prototiplerini, yani tamamlanmamış versiyonlarını oluşturmakla ilgilidir.
Temel ilkeler şunlardır:
Prototipleme, bağımsız, tamamlanmış bir geliştirme metodolojisi değil, belirli özellikleri tam bir metodolojinin (örneğin artımlı, sarmal veya hızlı uygulama geliştirme (RAD)) bağlamında denenmesi yaklaşımıdır.
Projeyi daha küçük parçalara bölerek ve geliştirme süreci boyunca değişiklik yapmayı kolaylaştırarak, projeye özgü riskleri azaltmaya çalışır.
Müşteri, geliştirme sürecinin tamamına dahil edilir ve bu da müşterinin nihai uygulamayı kabul etme olasılığını artırır.
Bazı prototipler çöpe atılacağı beklentisiyle geliştirilirken, bazı durumlarda ise prototipten çalışan bir sisteme evrilmek mümkündür.
Yanlış sorunları çözmekten kaçınmak için temel iş sorununun en basit düzeyde anlaşılması gerekir ancak bu tüm yazılım metodolojileri için geçerlidir.
Metodolojiler > Çevik geliştirme

Ana makale: Atik Yazılım Geliştirme
"Çevik yazılım geliştirme", gereksinimlerin ve çözümlerin kendini organize eden, çok işlevli takımlar arasında işbirliği ile evrildiği, yinelemeli geliştirmeye dayanan bir yazılım geliştirme grubunu ifade eder. Terim, Agile Manifesto'nun oluşturulduğu 2001 yılında ortaya çıkmıştır.
Çevik yazılım geliştirme, yinelemeli geliştirmeyi temel alır ancak geleneksel yaklaşımlara göre daha hafif ve daha insan merkezli bir bakış açısını savunur. Çevik süreçler, bir yazılım sistemini sürekli iyileştirmek ve teslim etmek için temel olarak yinelemeyi ve bunun sağladığı sürekli geri bildirimi içerir.
Çevik model ayrıca aşağıdaki yazılım geliştirme süreçlerini de içerir:
Dinamik sistem geliştirme yöntemi (DSDM)
Kanban
Scrum
Yalın yazılım geliştirme
Metodolojiler > Sürekli entegrasyon

Ana makale: Continuous integration
Sürekli entegrasyon, tüm geliştirilen çalışma kopyalarının günde birkaç kez paylaşılan bir ana hatta birleştirilmesi uygulamasıdır. Grady Booch, 1991'deki yönteminde; ilk olarak sürekli entegrasyonu adlandırmış ve önermiştir  ancak günde birkaç kez entegre etmeyi savunmamıştır. Aşırı programlama (XP), sürekli entegrasyon konseptini benimsemiş ve günde birden fazla, belki de onlarca kez entegrasyonu savunmuştur.
Metodolojiler > Artımlı geliştirme

Ana makale: Iterative and incremental development
Doğrusal ve yinelemeli sistem geliştirme metodolojilerini birleştirmek için çeşitli yöntemler kabul edilebilir; her birinin temel amacı, bir projeyi daha küçük parçalara bölerek, geliştirme sürecinde değişiklik yapmayı daha kolay hale getirerek, projeye özgü riskleri azaltmaktır.
Artımlı geliştirmenin üç ana çeşidi vardır:
Bir dizi mini-şelale gerçekleştirilir; burada sistemin küçük bir bölümü için şelale metodolojisinin tüm aşamaları tamamlanır ve ardından bir sonraki artıma geçilir.
Genel gereksinimler tanımlandıktan sonra, sistemin her bir artımı için evrimsel, mini-şelale geliştirmesi uygulanır.
Başlangıçtaki yazılım konsepti, gereksinim analizi, mimari tasarım ve sistem çekirdeği şelale metodolojisi ile tanımlanır; ardından artımlı uygulama yapılır ve bu, nihai sürümün (çalışan bir sistemin) kurulumu ile sonuçlanır.
Metodolojiler > Hızlı uygulama geliştirme

Ana Makale: Rapid application development
Hızlı uygulama geliştirme (RAD), büyük miktarda ön planlama yerine, yinelemeli geliştirmeyi ve prototiplerin hızla oluşturulmasını destekleyen bir yazılım geliştirme metodolojisidir. RAD kullanılarak geliştirilen yazılımın "planlanması", yazılımın kendisinin yazılmasıyla iç içedir. Kapsamlı bir ön planlamanın olmaması genellikle yazılımların çok daha hızlı yazılmasına olanak tanır ve gereksinimlerin değiştirilmesini kolaylaştırır.
Hızlı geliştirme süreci; yapılandırılmış teknikler kullanılarak ön veri modelleri ve iş süreci modellerinin geliştirilmesiyle başlar. Bir sonraki aşamada prototipleme kullanılarak gereksinimler doğrulanır. En sonunda ise veriler ve süreç modelleri geliştirilir. Bu aşamalar yinelemeli olarak tekrarlanır. Geliştirme, "yeni sistemler oluşturmak için kullanılacak birleşik iş gereksinimleri ve teknik tasarım beyanı" ile sonuçlanır.
Terim ilk olarak 1991 yılında James Martin tarafından ortaya atılan bir yazılımı geliştirme sürecini tanımlamak için kullanılmıştır. Whitten'a (2003) göre, yazılım sistemlerinin gelişimini hızlandırmak için prototipleme teknikleriyle, özellikle veri odaklı bilgi teknolojisi mühendisliği olmak üzere çeşitli yapılandırılmış tekniklerin birleştirilmesidir.
Hızlı uygulama geliştirmenin temel prensipleri şunlardır:
Ana hedefimiz, nispeten düşük yatırım maliyetiyle, yüksek kaliteli bir sistemin hızlı bir şekilde geliştirilmesi ve teslim edilmesidir.
Proje içindeki doğal riskleri azaltmak için projeyi daha küçük parçalara ayırmayı ve geliştirme sürecinde değişiklik yapmayı kolaylaştırmayı hedefler.
Yüksek kaliteli sistemlerin hızlı bir şekilde üretilmesini sağlamak için, esas olarak yinelemeli prototipleme (geliştirmenin herhangi bir aşamasında), aktif kullanıcı katılımı ve bilgisayarla desteklenen geliştirme araçlarını kullanır.. Bu araçlar arasında Grafiksel Kullanıcı Arayüzü (GUI) oluşturucuları, Bilgisayar Destekli Yazılım Mühendisliği (CASE) araçları, Veritabanı Yönetim Sistemleri (VTYS), dördüncü nesil programlama dilleri, kod üreteçleri ve nesne yönelimli teknikler yer alabilir.
Ana vurgusu, iş ihtiyaçlarını karşılamaya yöneliktir; teknolojik veya mühendislik mükemmeliyeti ise daha az önem taşır.
Proje kontrolü, geliştirme önceliklerini belirlemeyi ve teslim tarihlerinin ya da “zaman kutularının” tanımlanmasını içerir.. Eğer proje aksamaya başlarsa, zaman sınırlamasına uyması için gereksinimleri azaltmaya odaklanılır, son teslim tarihini artırmaya değil.
Genellikle, kullanıcıların sistem tasarımında yoğun bir şekilde yer aldığı ortak uygulama tasarımı (JAD) içerir. Bu, yapılandırılmış atölye çalışmaları veya elektronik olarak kolaylaştırılmış etkileşim aracılığıyla fikir birliği oluşturmayı sağlar.
Aktif kullanıcı katılımı zorunludur.
Tek kullanımlık bir prototipin aksine, tekrarlı bir şekilde üretim yazılımı üretir.
Gelecekteki geliştirme ve bakım işlemlerini kolaylaştırmak için gerekli dokümantasyonu üretir.
Standart sistem analizi ve tasarım yöntemleri bu çerçeveye entegre edilebilir.
Metodolojiler > Şelale gelişimi

Ana Makale: Waterfall model
Şelale modeli, gelişimin birkaç aşamadan geçerek (bir şelale gibi) sürekli olarak aşağıya doğru aktığı görülen sıralı bir gelişim yaklaşımıdır. Tipik olarak aşamalar şunlardır:
Gereksinim analizi ve yazılım gereksinimleri şartlarının oluşturulması
Yazılım tasarımı
Uygulama
Test
Entegrasyon, birden fazla alt sistem varsa
Dağıtım (veya Kurulum )
Bakım
Bu yöntemle ilgili ilk resmi tanım, genellikle Winston W. Royce  'un 1970 yılında yayınlanan bir makalesine atıfta bulunularak verilmektedir; ancak Royce bu makalede "şelale" terimini kullanmamıştır. Royce, bu modeli çalışmayan ve hatalı bir model örneği olarak sunmuştur.
Temel ilkeler şunlardır:
Proje, ardışık aşamalara ayrılmıştır; aşamalar arasında bazı örtüşmeler ve geri dönüşler kabul edilebilir.
Planlamaya, zaman çizelgelerine, hedef tarihlere, bütçelere ve bir sistemin tamamının bir seferde uygulanmasına vurgu yapılır..
Projenin ömrü boyunca; çoğu aşamanın sonunda, bir sonraki aşamaya geçilmeden önce kapsamlı yazılı dokümantasyon, resmi incelemeler yapılır. Denetim sonuçları kullanıcı ve bilgi teknolojisi yönetimi tarafından onay/imza yoluyla sıkı şekilde kontrol edilir. Yazılı dokümantasyon her aşamanın açık bir çıktısıdır.
Şelale modeli, yazılım mühendisliğine uygulanan geleneksel bir mühendislik yaklaşımıdır. Katı bir şelale yaklaşımı, bir aşama tamamlandıktan sonra, herhangi bir önceki aşamaya geri dönülmesini ve revize edilmesini teşvik etmez. </link>[ kime göre? ] Saf şelale modelindeki bu "esneksizlik", diğer daha "esnek" modellerin destekçileri tarafından eleştiri kaynağı olmuştur. Birçok büyük ölçekli hükümet projesinin bütçeyi aşması, zaman aşımına uğraması ve bazen de büyük tasarım ön yaklaşımı nedeniyle gereksinimleri karşılayamaması nedeniyle yaygın olarak suçlanmıştır. </link>[ kime göre? ] Sözleşme gereksinimleri dışında şelale modeli; yazılım geliştirme için özel olarak geliştirilmiş daha esnek ve çok yönlü metodolojiler tarafından büyük ölçüde geçersiz kılınmıştır.  </link>[ kime göre ? ] Şelale modelinin eleştirilerine bakınız.
Metodolojiler > Sarmal Gelişim

Ana Makale: Spiral model
1988'de Barry Boehm, spiral model olarak bilinen resmi bir yazılım sistem geliştirme modeli yayımladı. Bu model, üstten aşağı ve alttan yukarı  yaklaşımların avantajlarını birleştirme çabasıyla şelale modeli ve hızlı prototipleme metodolojilerinin bazı temel yönlerini bir araya getirir. Spiral modeli, diğer metodolojilerde ihmal edildiği düşünülen bir alana – özellikle büyük ölçekli karmaşık sistemler için – bilinçli, iteratif risk analizi üzerinde vurgu yapar.
Temel ilkeler şunlardır:
Odak noktası risk değerlendirmesi ve projeyi daha küçük parçalara bölerek proje riskini en aza indirmek ve geliştirme süreci boyunca daha fazla değişiklik kolaylığı sağlamaktır. Ayrıca yaşam döngüsü boyunca riskleri değerlendirir ve proje devamlılığını dikkate alır.
"Her döngü, ürünün tüm parçaları ve her ayrıntı seviyesinde aynı adımlar boyunca ilerlemeyi içerir; genel bir işletim konsepti dokümanından başlayarak, tüm programların kodlanmasına kadar devam eder."
Spiral etrafındaki her yolculuk dört temel kadranı geçer: (1) yinelemenin hedeflerini, alternatiflerini ve kısıtlamalarını belirlemek   (2) alternatifleri değerlendirmek; Riskleri belirlemek ve çözmek (3) yinelemeden elde edilecek çıktıları geliştirmek ve doğrulamak  (4) bir sonraki yinelemeyi planlamak.
Tüm döngüleri paydaşların  "kazanma koşullarının" belirlenmesiyle başlatın ve her döngüyü inceleme ve taahhütle sonlandırın.
Metodolojiler > Şekillendir

Shape Up, Basecamp tarafından 2018 yılında tanıtılan bir yazılım geliştirme yaklaşımıdır. Basecamp'in, projelerin belirli bir sonu olmadan uzaması sorununu aşmak için kendi bünyesinde geliştirdiği bir dizi ilke ve tekniktir. Öncelikli hedef kitlesi uzaktan çalışan ekiplerdir. Shape Up'ta şelale, çevik veya scrum'dan farklı olarak tahmin ve hız takibi, gecikmeler veya sprintler yoktur. Bunun yerine iştah, bahis ve döngü kavramları vardır. 2022 itibarıyla Basecamp'in yanı sıra Shape Up'ı benimseyen önemli kuruluşlar arasında UserVoice ve Block yer alıyor.
Uygulamada

Yıllar geçtikçe bu türden birçok çerçeve geliştirildi ve her birinin kendine özgü güçlü ve zayıf yönleri bulunuyor. Tek bir yazılım geliştirme metodolojisi çerçevesi tüm projelerde kullanılmaya uygun olmayabilir. Mevcut metodoloji çerçevelerinin her biri, çeşitli teknik, organizasyonel, proje ve ekip hususlarına dayalı olarak belirli proje türlerine en uygun olanıdır.
Hızlı Uygulama Geliştirme Modeli(RAD)
Şelale modeli ile temsil edilen yazılım geliştirme sürecinin faaliyetleri. Bu süreci temsil edecek başka modeller de vardır.
Spiral model (Boehm, 1988)
Yazılım geliştirme metodolojisi çerçevelerine uygulanan üç temel yaklaşım
Makosen

Yumuşak tabanlı bir mokasen.
Mokasen, Algonkinler'in deriden yapılan tek parçalı ayakkabıları.
Mokasen, Kuzey Amerika yerlileri arasında yaygın olmakla birlikte Kuzey Asya'daki bazı topluluklar da buna benzer ayakkabılar giyerdi. Biri tek parça deriden yapılan, sırtı ve ökçesi dikişli; diğeri tabanı oluşturan bir deri parçasıyla uzun bir deri konçtan yapılmış iki farklı biçimi vardır.
Dibi gazel döküntüsü olan ormanlık alanlarda yaşayan doğudaki Kızılderililer yumuşak tabanlı mokasen giyerken, yaşadıkları ortamın kaya ve kaktüs bakımından dolu olması yüzünden Ova Kızılderilileri sert tabanlı mokasen kullanırlardı. Mokasenlerin rengi genelde kahverengi tek renk olurdu. Kirpi işi mokasen süslemede görülen bir işlemedir. Avrupalılar tarafından Ticaret karakollarına boncukların getirilmesinden sonra boncuk işi mokasenler de görülür.
Mokasen kelimesi Türkçeye Fransızca "mocassin" kelimesinden geçmiştir. Galat-ı meşhur olarak "makosen" şeklinde kullanımı yaygınlaşmıştır.
Paris Dünya Fuarı (1900)

Fuar'ın posteri
1900 Paris Dünya Fuarı veya 1900 Paris Dünya Sergisi (Fransızca: l’Exposition universelle de 1900(Fransızca telaffuz: [ɛkspozisjɔ̃ ynivɛʁsɛl])), 1900 yılının 14 Nisan-12 Kasım tarihleri arasında Fransa'nın başkenti Paris'te düzenlenen bir dünya sergisidir. Hedefi geçen yüzyıldaki başarıları kutlamak ve gelişmeyi ivmelendirmek olarak belirlenen fuar, Les Invalides Meydanı, Champ de Mars, Trocadéro, Sen Nehrinin kıyıları ve Vincennes Ormanında düzenlenmiş ve 50 milyondan fazla kişi ziyaret tarafından ziyaret edilmiştir. Fuar süresi boyunca 1900 Yaz Olimpiyatları da dahil olmak üzere bir sürü uluslararası kongre, etkinlik gerçekleşir. BIE tarafından tanınan 13. dünya fuarı olan bu fuardan önce 1897 Brüksel Dünya Fuarı ve sonrasında 1904 St. Louis Dünya Fuarı gerçekleştirilmiştir.
Bu etkinlik süresi boyunca Grande Roue de Paris (dönme dolap), Rue de l'Avenir (yürüyen bant), ilk düzenli troleybüs hattı, yürüyen merdiven, dizel motor, elektirkli araba, çinko-karbon pil, elektirkli itfaiye aracı, konuşan film, telegrafon (ilk magnetik ses kaydedici), galalit, matruşka bebekler gibi bir sürü yeni teknolojik icat sergilenir. Bunun yanında Art Nouveau tarzının dünyada duyulmasını sağlar. Ayrıca Trocadéro Sarayının bahçesinde inşa edilen çok sayıda pavyon ile büyük bir kolonyal güç olan Fransa gücünü sergiler.
Etkinlik için yapılan Grand Palais, Petit Palais, Pont Alexandre III, Gare d'Orsay ve Hector Guimard tarafından yapılan girişiyle Paris Metrosunun 1. hattı günümüze kadar gelmiştir.
Organizasyon

İlk kez 1851 yılında Londra'da düzenlenen Dünya Fuarına katılan Fransa İmparatoru 3.Napolyon fuardan çok etkilenir. Bu etkinliğin benzerinin Paris'te de düzenlenmesini isteyenen İmparator 8 Mart 1853 tarihindeki imparatorluk fermanı ile 1855 Paris Dünya Fuarının düzenmesi sağlar. Niyeti Fransız ticaretinin, teknolojisinin, kültürünün gelişmesini temin etmektir. Ardından Paris 1867 yılında, -3.Napolyon'un 1870'te devrilmesinden sonra- 1878 yılında ve -Fransız Devriminin yüzüncü kutlamak için- 1889 yılında bu büyük fuarlara yeniden ev sahipliği yapar.
1900 Paris Dünya Fuarının planlanması 1892 yılında, Cumhurbaşkanı Sadi Carnot ve Genel Komiser Alfred Picard tarafından başlatılır. Fuar 14 Nisan'da cumhurbaşkanı Émile Loubet tarafından açılır.
Açılış seremonisi (14 Nisan 1900)
Organizasyon > Katılan ülkeler

Fransa, Dünya'nın dört bir yanından ülkeleri kendi kültür ve başarılarını sergilenemeleri için davet eder. Elli altı davetten kırk tanesi icabet eder ve bunun yanında Fransa, Hollanda, Büyük Britanya ve Portekiz'in bazı koloni ve vassalları da katılır.
Avusturya, Bosna-Hersek ve Macaristan, Avusturya-Macaristan İmparatorluğunun dahilinde olmalarına rağmen bağımsız devletler şeklinde katılırlar. Finlandiya, Rue des Nations'da milli köşkünün olmasında rağmen resmi olarak Rusya'nın bir parçası olarak katılmıştır. Mısır'ın da kendi köşkü olsa da Osmanlı'nın bir parçası olarak katılır. Bazı temsil edilmeyen ülkelerden gelen katılımcılar ise "Uluslararası Kısım"a dahil edilirler.
Katılan koloni ve vassallar ise şunlardır: Fransız Batı Afrikası, Cezayiri, Dahomey, Fildişi Sahili, Ginesi, Guyanası, Hindçini, Hindistanı, Kamboçyası, Kongosu, Laosu, Madagaskarı, Senegali, Somalilandı, Sudanı, Tonkin, Tunusu, Guadeloupe, Martinik, Mayotte, Polinezya, Réunion, Saint Pierre ve Miquelon, Yeni Kaledonya; Hollanda Doğu Hint Adaları, Britanya Kanadası, Seylanı, Hindistanı, Batı Avustralyası ve Portekiz kolonileri.
Tematik pavyonlar

Endüstriyel, ticari, bilimsel, teknolojik ve kültürel sergilere ev sahipliği yapan Fransız organizasyonu, Les Invalides Meydanı ve Champ de Mars'a devasa payvonlar inşa ettirir ve bunun yanında 1889 Fuarından kalma Makinalar Galerisini de Ziraat ve Gıda Sarayı olarak tekrar kullanır. Sen Nehrinin diğer tarafında kalan Grand Palais ve Petit Palais ise güzel sanatlar sergileri için kullanılır.
83.047 yerli ve yabancı katılımcı konularına göre 18 gruba ve 121 sınıfa ayrıldı ve katılımcılar bulundukları sınıfa göre ilgili resmi tematik pavyona yerleştirildi. Her tematik pavyon ise o pavyondaki katılımcıların ülkelerine göre taksim edildi. Bazı sektörlerde güçlü olan ülkeler isterlerse pavyona bitişik daha ufak bir pavyonda sergilerini sunabiliyordu.
Tematik pavyonlar > Optik, İllüzyon ve Akvaryum Sarayları

23 resmi pavyondan 21 tanesi bilimsel ve teknolojik temada olan pavyonlardır. Bunlardan en popülerinden biri ise Palais de l'Optique (Optik Sarayı) idi ki içinde Ay'ın görüntüsünü bin kat büyüten ve 144 metrekarelik bir ekrana yansıtan son derece etkileyeci ve o zamana kadarki en büyük kırılmalı teleskobu olan Büyük Paris Sergisi Teleskobu vardı. Teleskop 60 metre uzuluğunda, 1,5 metre çapında, yerden 7 metre yüksekte ve çok ağır olduğu için sabitlenmişti. Işığı teleskoba yansıtan 2 metre çapında bir ayna mevcuttu. Teleskop fuar açıldığında bitmemişti ve ışık kirliliğinden dolayı çok iyi çalışmamıştı, teleskobu yapan şirket fuardan sonra iflas etmiş ve teleskop satılamadığı için hurdaya verilmişti. Optik Sarayı içindeki diğer cazip şeyler ise devasa kaleydoskop -ki 3 milyon kişi tarafında ziyaret edilmişti-, X-ışınları ve fosforesanslı kostümlerdi.
Palais des Illusions (İllüzyon Sarayı), Optik Sarayının bitişiğindeydi, popüler bir başka sergiydi. Büyük aynaların kullanıldığı ve renkli ve tuhaf optik illüzyonların yapıldığı büyük bir salondu. Fuardan sonra korundu ve günümüze Musée Grévin olarak geldi.
Bir başka bilimsel pavyon olan Palais de l'Aquarium (Akvaryum Sarayı), zamanın en büyük akvaryumuydu. 722 metrelik bir galeriye sahipti. Her su tankı 38 metre uzunluğa, 18 metre genişliğe ve 6,5 metre derinliğe sahipti ve içlerinde bir sürü egzotik deniz canlısını barındırıyordu.
Optik Sarayının girişi
Büyük Paris Sergisi Teleskobunun Diyagramı
Büyük Paris Sergisi Teleskobunu
İllüzyon Sarayında ayna ve ışıklarla yaratılmış optik illüzyonun görüntüsü
Tematik pavyonlar > Elektrik Sarayı ve Su Şatosu

Elektrik Sarayı (Fransızca: Le palais de l'Électricité) ve bitişiğindeki Su Şatosu (Fransızca: Chateau d'Eau), mimar Eugène Hénard ve Edmond Paulin tarafıca tasarlanmıştı. Etkiniliğin en popüler yerlerinden biri oldu. Elektrik Sarayı, 1889 Fuar'ından kalan eski Champ de Mars Sarayının mimari unsurlarını içeren, 420 metre uzunluğunda ve 60 metre genişliğinde tavus kuşu kuyruğunu andıran şekliyle büyük ve görkemliydi. Tepesinde Elektriğin Ruhu isimli ışıklandırılmış büyük bir yıldız ve elinde havaya doğru kaldırılmış 50.000 voltluk ki enerji sarayın içindeki buhar motorlar ve jeneratörlerince temin edilirdi, meşale taşıyan bir savaş arabacısı bulunan 6,5 m boyunda bir heykel bulunmaktaydı. Sarayın ön cephesi ve karşısındaki Su Şatosunun 7.200 akkor lambası ve 17 ark lambası ile aydınlatılıyordu. Ziyaretçiler Sarayın içinde fuarın ihtiyaç duyduğu elektriği üreten jeneratörleri görebiliyordu. Elektrik daha çok akşam saatlerinde de Fuarın açık kalması için aydınlatmada kullanılıyordu. Gerekli olan elektrik için saatte 200.000 kilogram (440.000 lb) petrol kullanılmaktaydı.
Su Şatosu da son derece etkileyiciydi. Akşamları Elektrik Sarayı ile birlikte etkileyici görüntü oluşturuyorlardı. Su Şatosunda dakikada 100.000 litre (26.000 U.S. gal) su deveran ediyordu.
Elektrik Sarayı (arkada) ve Su Kalesi (önde)
Elektrik Sarayı ve Su Kalesinin uzaktan görünümü
Mevzuubahis binaların matbu resmi
Gece vakti Elektrik Sarayı ve Su Kalesi
Tematik pavyonlar > Grand Palais ve Petit Palais

Grand Palais, veya resmi ismiyle Grand Palais des beaux-arts et des arts decoratifs(Büyük güzel ve dekoratif sanatlar sarayı), 1855'si için yapılıp bu fuar için 1897'de yıkılan Palais de l'Industrie'nin (Endüstri Sarayı) mevkiinin sağ kısmına inşa edilmiştir. Binanın esas kısmı Henri Deglane tarafından, batısındaki ek binası, nam-ı diğer Palais d'Antin, Albert Thomas tarafından tasarlandı. İnşasında 9.000 ton demir kullanıldı. Ön cephesi Beaux-Art ve Neo-barok stiliyle, iç iskeleti, tavan pencereleri ve merdivenleri ise Art-Nouveau stilindedir. Resim ve heykel sergilerine tahsis edilmiştir. Ana kısmında Exposition décennale des beaux-arts de 1889 à 1900 (1889'dan 1900'e kadarki on yıllık güzel sanatların sergisi) bulunmaktaydı ki sergi dahilindeki binanın orta kısmında heykeller, kuzey kısmında Fransız sanatçıların resimleri, güneyinde ise diğer ülkelerin sanatçılarının resimleri sergileniyordu. Binanın batı kısmında ise Exposition centennale de l'art français de 1800 à 1889 (1800'den 1889'a kadarki yüz yıllık Fransız sanatı sergisi) sergisine ev sahipliği yapıyordu.
Petit Palais, Grand Palais'nin hemen karşısında duran, Charles Girault tarafından Beaux-Art ve Neo-barok stilinde Grand Palais'e benzer şekilde tasarlanmıştı. İç mimarisinde ise Art-Nouveau kullanılmıştı. Fuar boyunca Exposition rétrospective de l'art français des origines à 1800 (1800'e kadarki Fransız sanatının retrospektif sergisi) sergisine ev sahipliği yaptı.
Grand Palais'nin dışarıdan görünüşü
Grand Palais'nin ana salonu ve heykeller sergisi
Petit Palais'nin dışarıdan görünüşü
Petit Palais'nin avlusu
Tematik pavyonlar > Endüstri, Dekorasyon ve Ziraat Sarayları

Endüstriyel ve ticari sergiler Les Invalides ile 3.Aleksander Köprüsü arasındaki alanda yapılmış birkaç büyük binada gerçekleştirilir. Bunlardan Dekorasyon ve Mobilya Sarayı yüksek masrafların yapıldığı ve bir sürü Art Nouveau stilinde eserin gösterildiği bir yapıydı. Ziraat ve Gıda Sarayı ise 1889 fuarında Galerie des machines (Makinalar Galerisi) olarak kullanılmış devasa demir çerçeveli bir yapıydı. En meşhur kısmı Şampanya Sarayıydı ki ziyaretçilere Fransız şampanyası tanıtılmaktaydı.
Milli İmalatçılar Sarayı (solda), Sağda 3.Aleksandr Köprüsünün obelisklerinden biri ve arkada İtalya Pavyonu
Dekorasyon ve Mobilya Sarayındaki ABD bölümü
Dekorasyon ve Mobilya Sarayındaki Avusturya bölümü
Ziraat ve Gıda Sarayının ki 1889 fuarında Makinalar Sarayı olarak kullanılmıştır, içindeki pavyonlar
Ziraat ve Gıda Sarayının içinde bulunan Şampanya Sarayı