Osmanlı-İran Savaşı (1723-1727)
Savaş öncesi

Osmanlı Devleti 1699 yılında Karlofça Antlaşması sonucunda Batıda ilk kez geniş toprak kayıplarına uğradıktan sonra, kaybettiği toprakları geri alma çabasına girişmiş ve Rusya (1711-1713) ile Venedik (1715-1718) karşısında kazandığı zaferlerle bu amacına kısmen ulaşmışsa da, Kutsal Roma İmparatorluğu karşısında uğradığı yenilgi sonucunda imzaladığı Pasarofça Antlaşması'yla (1718) yeni toprak kayıplarına razı olmuştu. Sözkonusu Antlaşmanın ardından Osmanlılar Lâle Devri olarak adlandırılan ve 1730'a kadar süren daha barışçıl bir döneme girerken, 1736'ya dek Batı sınırlarında savaşsız bir sürece girdi.
İran'a 1502 yılından beri hâkim olan Safevîler ise bir süredir gerileme dönemi içindeydi ve sınırları çeşitli bölgelerden saldırıya uğruyordu. Nitekim Beluç kabileleri 1698'den beri Kirman bölgesine, Afgan Hotakîler 1717'den beri Horasan'a, Lezgiler ise 1721'den beri Şirvan/Azerbaycan ve Dağıstan'a akınlarda bulunuyorlardı. Buna karşılık, Safevî Şahı Hüseyin'in (1694-1722) 1700'lerin başından itibaren Hotakîler'e yönelik almaya çalıştığı önlemler Safevî Devleti'ni temelinden sarsan gelişmelere sahne oldu. Kandehar'daki Afgan kökenli tebaasını Şiileştirmeye girişen Şah Hüseyin Mir Üveys önderliğindeki isyanla karşılaştı. Kandehar'a vali olarak atanan Gurgin Han'a (Müslüman olan Gürcü Prensi XI. Georgi) karşı 1709'da ayaklanıp adıgeçeni hayatını kaybettiren Hotakîler, 1720 yılında ise Mir Üveysoğlu Mahmud Han komutasında Kirman'a girip 8 Mart 1722'de Gülnabad Muharebesi'nde Safevî ordusunu mağlup ettikten sonra başkent İsfahan'ı kuşattılar. 23 Ekim 1722'de teslim olan Şah Hüseyin teslim olarak tahttan feragat etti ve Hotakîler İran başkentine hakim oldu. Şah Hüseyin'in oğlu II. Tahmasb ise Kazvin'e kaçarak kendini burada Şah ilan etti.
1721 yılında Nystad Antlaşması'yla İsveç'le 21 yıldır süren Büyük Kuzey Savaşı'nı zaferle sonuçlandırarak bugünkü Estonya ile Finlandiya'nın güneyini topraklarına katan Rusya, bu defa güneye yönelerek İran üzerindeki tasarılarına odaklandı. Bunun için de önce Osmanlı Devleti'yle 1713 yılında imzaladığı antlaşmayı yenileme cihetine gitti. 5 Ekim 1721'de Osmanlı Devleti ile Rusya Çarlığı arasında "ebedî dostluk" kuran antlaşma İstanbul'da imzalandı. Bu şekilde Osmanlılarla güney sınırını da güvence altına alan ve Safevîlerin düştüğü bu zor durumdan faydalanmak isteyen Rusya; 27 Temmuz 1722'de harekete geçerek Hazar Gölü kıyısındaki Mahaçkale, Tarki ve Derbent'i işgal etti. Ruslar 3 aylık bir mücadele sonucunda 28 Mart 1723'te Reşt'i ele geçirirken, 7 Temmuz'da ise Bakü'ye girdiler.
Osmanlı Devleti ise; (Rus işgalinin başlamasından önce) 1722 Mayıs'ında bir meşveret meclisi toplayarak İran'a askerî müdahale seçeneğini tartışmış, ardından (1578-1590 Savaşında ele geçirilip sonradan kaybedilen yerlerin yeniden işgaline yönelik) Erzurum, Van ve Bağdat eyaletlerine taarruz emri verilmişti. Bununla birlikte, Bağdat Valisi Hasan Paşa ve Erzurum Valisi Silahdar İbrahim Paşa Afgan Hotakîler'in İsfahan kuşatmalarının sonucunun beklenmesini tavsiye ettiler. Ancak, 1722 yazında Rusların Kafkasya'nın Hazar Gölü kıyılarındaki süratli ilerleyişi Osmanlılarda endişe yarattı. Kasım ayında ise (Sünnî çoğunluklu) kuzey Şirvan'dan gelen elçi Hacı Davud Bey'in talebi kabul edilerek bölge Osmanlı himayesine alındı. Bunun üzerine çıkan Osmanlı-Rus gerginliği Moskova'ya giden Türk elçisine Rusya'nın Kafkas Dağları'nın güneyine sarkmayacağı teminatının verilmesiyle yatıştı. 1723 Ocak ayında ise bir başka Osmanlı elçisi Osman Ağa Bağdat'tan İsfahan'a giderek Afgan lider Mahmud Han'a sunduğu şartlar kabul görmeyince Osmanlılar İran'ı istila kararı aldılar.