stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Avrupa köstebeği

Başlığın diğer anlamları için Köstebek sayfasına bakınız.
Avrupa köstebeği (Talpa europaea), köstebekgiller (Talpidae) familyasından bir köstebek türüdür.
Rengi tekdüze siyah, karın kısmı biraz daha açıktır. Göz açıklığı zorlukla görülebilir. Kulaklar kapanabilir. Burun ve kuyruklarındaki tüylerle avlarını ya da tehlikeleri algılayabilirler. 
Çayırlık yerler, geniş yapraklı ormanlar, nadiren iğne yapraklı ormanlardaki gevşek topraklarda yaşar, kumlu ve taşlık topraklardan kaçınırlar.
Avrupa'dan Sibirya ve Batı Asya'ya kadar yaygındır. Akdeniz bölgesinde çok yakın alttürleri görülür. Türkiye'de daha çok Trakya ve Kuzey Anadolu'da yaygındır. Türkiye'deki alttürü Talpa europaea velessiensis'dir.
Özgün ve ilginç yeraltı galerileri oluştururlar. Açtıkları oval kesitli galeriler 20–40 cm. (kışın 60 cm.) derinliklere; dışarıya yığdıkları toprak (köstebek tepeleri olarak adlandırılır)
Nadir de olsa 1 m yüksekliğe ulaşabilir. Çıkardıkları toprağın toplam ağırlığı 750 kg'ı bulabilir. Futbol sahası büyüklüğünde bir alana yayılan bu galeri ağı, nesiller boyu kullanılabilir. Genişletilmiş küresel galeriler, otlarla döşenerek yuva, avlanma sahası ve yiyecek deposu görevini görür.
Yalnız yaşarlar ve karşılaştıkları zaman kavga çıkarırlar. Kazanan diğerini öldürüp yiyebilir. 
Genellikle en fazla 3 yıl, bazıları 6 yıla kadar yaşayabilir.
Daha çok solucanlar, böcek ve larvaları, bazen de sivrifare türlerini yerler.
Yılda bir defa, her doğumda 3-6 çıplak yavru meydana getirirler.
Köstebekler, açlığa dayanamadıkları için yuvalarında yiyecek biriktirirler. Günde kendi ağırlıklarının 1.5 misli besin alabilirler. Bazen bir köstebek yüzlerce toprak solucanını saklayabilir. Bu solucanların genelde sadece başlarını çiğneyip bırakırlar. Böylece, avlarının gitmesine engel oldukları gibi, taze kalmasını da sağlarlar.
Esas olarak solucanlarla beslenirler, aynı zamanda böcekler, kırkayaklar ve hatta fareler ile de beslenirler.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  NKC: ph115019
Manyetik bant

1950'ler-70'ler arasında kullanılan tipik 7' manyetik bant rulosu
Daha yaygın olarak kullanılan manyetik bantlara örnek olarak kasetler gösterilebilir.
Manyetik bant, ilk olarak 1928 yılında Almanya'da geliştirilmiş bir analog veri depolama ortamıdır. Bu süre zarfında, bant formülünde, ambalajlamada ve veri yoğunluğunda pek çok ilerleme gerçekleştirilmiştir.
Bant veri depolama ile disk veri depolama arasındaki başlıca fark; diskin rastgele erişim ortamı olmasına karşılık bandın sıralı erişim ortamı olmasıdır.
Manyetik bant teknolojilerini sınıflandırmak üzere başlıca iki temel araç mevcuttur. Birincisi bant ortamının genişliğidir. Yüksek kapasiteli veri depolama için en yaygın bant genişliği bir buçuk inç olanıdır. Bunun dışında birçok bant genişliği vardır ve daha küçük ambalajlama veya daha yüksek kapasite için pek çok değişik bant genişliği geliştirilmiştir.
İkinci sınıflandırma kaydetme yöntemidir. Daha açık bir ifade ile, farklılık verinin doğrusal veya spiral tarama şeklinde yazılmasıdır. Doğrusal yöntem; verilerin bandın uzunluğu boyunca uzanan paralel izler halinde düzenlenmesidir. Spiral tarama yöntemi verileri bandın bir kenarından diğerine kısa kıvrık izler halinde yazar.
Orijinal olarak, doğrusal kaydetme yöntemi; bandın tüm genişliği boyunca yayılan bant kafasının bant onun üzerinden geçerken tüm izleri okuması veya yazmasıdır. Bu teknoloji üzerindeki bir varyasyon Doğrusal Kaymalı Kaydetme olarak adlandırılır. Doğrusal kaymalı kaydetme yöntemi belirli bir zamanda sadece bandın üzerindeki izlerin bir bölümünü kaydeder. Bandın tüm uzunluğu boyunca bir geçiş yaptıktan sonra, kafa hafifçe kayar ve ters yönde diğer bir geçiş yapar. Tüm izler okunana veya yazılana kadar bu işlem devam eder. Doğrusal kaymalı yöntemi kullanan bant ortamında mevcut kafa sayısından daha fazla veri izi olabilir. Bunun tersine spiral tarama yöntemi tüm bandın okunması veya yazılması için sadece bir geçişe ihtiyaç duyar.
2006 yılı itibarıyla, manyetik bant yaygın olarak kartuşlarda ve kasetlerde ambalajlanmakta ve öncelikle yedeklemeler için yüksek kapasiteli arşiv ortamı olarak hizmet vermektedir. 2021 itibarıyla mevcut en yüksek kapasiteli bant kartuşu LTO-9'dur Sıkıştırma yapmaksızın 18 TB (sıkıştırma ile 45 TB) veriyi depolayabilir.
Açık makaralar

Başlangıçta, veri depolamak için manyetik bant büyük makaralar (10,5 inç) üzerine sarılıyordu. Büyük bilgisayar sistemleri için bir standart hâline gelen bu uygulama 1980'li yılların sonuna kadar sürmüştür. Bant kartuşları ve kasetleri 1970'li yılların ortalarında ortaya çıkmış ve küçük bilgisayar sistemleri için sıklıkla kullanılmıştır. 1984 yılında IBM 3480 kartuşunun piyasaya sunulması ile, büyük bilgisayar sistemleri açık makaralı bantlardan kartuşlara doğru kaymaya başlamıştır.
UNIVAC

Manyetik bant ilk kez 1951 yılında Eckert-Mauchly UNIVAC I üzerinde bilgisayar verilerinin kaydedilmesinde kullanılmıştır. UNISERVO sürücü kayıt ortamı; ½″ genişlikte (12.7 mm) nikel kaplamalı fosfor bronzdan yapılmış ince bir metal şeritti. Kayıt yoğunluğu; 12 800 karakter/saniye veri hızı üreten, 100 inç/s (2,54 m/s) doğrusal hızda sekiz veri izi üzerinde 128 karakter/inçti (198 mikrometre/karakter). Sekiz veri izinden, altı adedi veri izi, bir adedi eşlik etme izi ve bir adedi bir saat veya zaman iziydi. Bant blokları arasında boş alanlar bırakılması nedeniyle gerçek veri transfer hızı yaklaşık olarak saniyede 7200 karakterdi.
IBM formatları

1950'li yıllardan itibaren IBM bilgisayarları ses kaydetmekte kullanılan bantlara benzeyen demir oksit kaplanmış bantları kullanmıştır. IBM teknolojisi kısa bir sürede fiili endüstri standardı olmuştur. Manyetik bant ölçüleri 5" (12.7 mm) genişlikteydi ve 10.5 inç (267 mm) çapa kadar sökülebilir makaralar üzerine sarılmaktaydı. Bir ölçüde standart hale gelen I, 5 mil kalınlıkta 1200', 2400' gibi değişik bant uzunlukları mevcuttu. 80'li yıllardan sonra 3600' gibi daha uzun bant uzunluklara sahip fakat çok daha ince Mylar plastik (TM) bantlar ortaya çıktı. Pek çok bant sürücü maksimum 10.5" boyutunda makaraları desteklemektedir.
Başlangıçta kullanılan IBM bant sürücüler; uzun U-biçiminde bant döngülerini arabellekte tutmak için vakum kolonlarını kullanan zemin üzerine konulan mekanik olarak karmaşık sürücülerdi. Kuvvetli makara motorlarının aktif kontrolü ile bu U-biçimindeki bant döngülerinin vakum kontrolü arasında, bant-kafa arayüzünde bandın aşırı hızla durması ve çalışmaya başlaması sağlanabiliyordu (teybin duruşundan 112,5 IPS tam hızına geçiş süresi 1,5 ms idi).Aktif olduğu zaman, iki bant makarası bandı vakum kolonlarına besliyor veya geri çekiyordu, kesintili olarak hızla spin atma olabiliyor, eşzamanlı olmayan boşalmalar gözle görülebilen çarpma hareketine neden oluyordu. Bu tip vakum-kolonlu bant sürücülerin rastgele çarpmaları, filmlerde ve televizyonda “bilgisayarı” canlandırmakta kullanılıyordu.
Başlangıçtaki yarım inçlik bant; bant uzunluğu boyunca banda enlemesine altı-bit karakterinin artı eşlik etmenin yazılmasına izin veren 7 adet paralel veri izine sahipti. Bunlar 7- izli (7-track) bant olarak bilinirdi. IBM Sistem 360 ‘ın piyasaya girmesi ile 8-bit karakterleri veya “bayt”ı destekleyen 9-izli bantlar yaygınlaştı. 7-izli bantlar bir 75 IRG (kayıtlar-arası boşluk) kullanırken, 9-izli 800NRZI ve 1600 PE (Faz Şifreleme) bantları, bandın durmasını sağlamak üzere veri kayıtları arasına yerleştirilen bir 60" IRG kullanır. 6250 GCR bantları çok dar olan 3” IRG kullanır. 7 ve 9 veri izli bantların her ikisi de; bandın sinyal başlatma her bir ucuna ve bandın donanım tarafı ucuna (EOT) yakın (10', 14') yerleştirilmiş yansıtıcı etiketlere sahiptir. Etkili kaydetme yoğunluğu zaman içinde artmıştır. Genelde 7-iz yoğunlukları 200 cpi ile başlamış, daha sonra 556 cpi'ye ve en son 800 cpi’ye ulaşmıştır. 9-izli bantlar yaygın olarak, bir standart 2400' bant üzerinde sırayla 20 Mb, 40 Mb ve 140 Mb kapasite sağlayacak şekilde 800, 1600 ve 6250 cpi yoğunluklara sahip olmuştur. İz bloklarının yazılması için bırakılan boşlukla birlikte EOT (bant sonu) sinyalleri çok hacimli olarak etiketlenmiş bantları destekler.
DEC formatı

LINCtape ve onun türevi olan DECtape, "yuvarlak bant." ın varyasyonlarıydı. Bunlar temel olarak bir kişisel depolama ortamlarıydı. Bant ¾” genişlikteydi ve standart bantlardan farklı olarak blokların okunmasını ve yerinde tekrar yazılmasını mümkün kılan bir sabit formatlama veri izine sahipti. LINCtape’ler ve DECtape’ler onların yerini alan diskler ile aynı depolama kapasitesine ve veri transfer hızına sahipti, fakat bunların “arama süresi” sırayla otuz saniye ve bir dakikaydı.
Kartuşlar ve Kasetler

Manyetik bant kavramı içinde, kaset terimi genellikle iki makarayı manyetik bandın tek bir aralığı ile bir arada tutan muhafaza anlamına gelir. Kartuş terimi daha genel bir terim olmakla birlikte tipik olarak plastik bir muhafaza içinde tek bir bant makarası anlamına gelir. Tek makaralı kartuş kullanan bir bant sürücü; sürücü içinde bir germe makarasına sahiptir, buna karşılık kasetler, kutu içinde bir germe makarasına sahiptir. Bant muhafaza tipi; yükleme ve boşaltma sürelerinde ve bunun yanı sıra bant uzunluğunda en belirleyici faktördür.
Bir bant sürücü (veya “taşıyıcı” veya “deck”) bandı bir okuma/yazma kafasından geçirerek bir makaradan diğerine sarmak için hassas-kontrol edilen motorlar kullanır. 1980'lerin kompakt ses kasetleri 1980'lerin ev bilgisayarlarında kullanılmış ve dijital ses bandı iş istasyonlarının yedeklenmesinde kullanılmıştır. Pek çok modern manyetik bant sistemleri; bandı ve uğraşılan ortamı korumak için bir kartuş içine tespit edilen makaraları kullanır. Modern kartuş formatları; kapasiteleri onlarca gigabayttan yüzlerce gigabayta uzanan DAT/DDS, DLT ve LTO formatlarını içerir.
Teknik detaylar > Blok yerleşimi

Tipik bir formatta veriler banda, aralarında bloklar-arası boşlukların bulunduğu bloklar halinde yazılır ve yazma sırasında bant sürekli çalışırken her blok tek bir işlemde yazılır. Fakat, verilerin bant sürücüye okunduğu veya yazıldığı hız belirleyici olmadığı için, bir bantlı sürücü genellikle, verilerin banda girdiği ve çıktığı hız ile verilerin ev sahibi ortam tarafından temin edildiği veya talep edildiği hız arasındaki farkın üstesinden gelmek zorundadır.
Bu farkın üstesinden gelmek için tek başına veya kombine halde birçok yöntem kullanılır. Verileri sıraya dizmek için büyük bir bellek tamponu (arabellek) kullanılabilir. Bant sürücü durdurulabilir, yedekleme yapılabilir ve yeniden çalıştırılabilir. Ev sahibi ortam; bant sürücüye gönderilecek uygun blok tiplerini seçerek bu işleme yardımcı olabilir. Blok boyutları arasında, kaydetme/pleybek sürücüsündeki veri arabellek boyutunda, bloklar-arası boşluklar üzerindeki bant kayıp yüzdesinde ve okuma/yazma işlem hacminde karmaşık bir değiş tokuş mevcuttur.
Erişim süresi

Bant; sürücü bir seçilen veri bloğundan diğerine hareket etmek için ortalama olarak bant uzunluğunun 1/3'ünü sarmak zorunda olduğundan, rastgele erişim için oldukça uzun bir veri gizliliğine sahiptir. Birçok bant sistemi; verilen bir veri blok numarası için fiziki bant konumunu veren ayrı bir referans tablosunun bulundurulduğu yerlerde indeksleme kullanarak veya yüksek hızda bandı sararken tespit edilebilen bir bant işareti ile blokları işaretleyerek gerçek uzun gizliliği azaltmaya çalışır.
Veri sıkıştırma

Bugün pek çok bantlı sürücü belirli miktarda veri sıkıştırmayı içerir. Aynı sonuçları veren çeşitli algoritmalar mevcuttur: LZ (En fazla), IDRC (Exabyte), ALDC (IBM, QIC) ve DLZ1 (DLT). Kullanılan gerçek sıkıştırma algoritmaları bugün bilinen en etkili yöntemler değildir ve daha iyi sonuçlar; genellikle cihaz içine monte edilmiş sıkıştırmanın kapatılması ve bunun yerine bir yazılım sıkıştırma programının kullanılması ile elde edilebilir. Yazılım sıkıştırması aynı zamanda, sıkıştırma sonrasında gerçekleştirilecek verinin şifrelenmesi işlemine de izin verir (Veriler bir kere şifrelendiğinde, sıkıştırma algoritmasının daha fazla geçerliliği kalmaz). Fakat, yazılım sıkıştırması işlemci üzerine büyük yükleri yerleştirebilir. Gelecekteki bantlı sürücüler büyük olasılıkla, sıkıştırma işleminden sonra donanım şifrelemesini içerecektir.
Pazarda devamlılığı

Bant daha yüksek bit yoğunluğu ve bit başına daha düşük maliyeti nedeniyle disketi hayati bir alternatif olmaya devam etmektedir. Teybin bu iki hususta disk depolamanın üzerinde geçmişten gelen bir avantaja sahip olması onu, özellikle veri yedeklemede hayatî bir ürün hâline getirmiştir. Disk depolama yoğunluğunda ve fiyatında hızlı gelişmelerin yanı sıra bant depolamada daha yavaş teknolojik ilerleme bant depolamanın pazardaki payını azaltmaktadır.
10.5 inç 9 parçalı bant makarası
Çeyrek inçlik kartuşlar.
Satranç (roman)

| --- | --- |
Schachnovelle
1943 baskısının kapağı.
Yazar: Stefan Zweig
Dil: Almanca
Tür: Uzun hikâye
Yayım: 1942
Satranç kitabı, temelde bir satranç maçını anlatıyor gibi görünse de aslında konusu Nazi yönetimine bir eleştiri niteliğindedir. İnsan psikolojisinin derinliklerine girmemizi sağlayan bu kitap, Stefan Zweig'ın eşiyle birlikte intihar etmeden önce yazdığı son kitap olmasıyla da dikkat çeker. Dr. B. üzerinden kendisini anlatan Zweig, Satranç kitabıyla II. Dünya Savaşı'nın etkilerini, gestapo'nun zulmünü derin bir şekilde hissettirir.
Uyarlamalar

Satranç, orijinal adı Schachnovelle olan 1960 yapımı Gerd Oswald filmi Brainwashed'in yanı sıra iki Çekoslovak filmine de ilham kaynağı olmuştur: 1980 yapımı Královská hra (Kraliyet Oyunu) ve 1964 yılında televizyon için yapılan Šach mat (Şah Mat).
Satranç, orijinal adı Schachnovelle olan 2021 yapımı Philipp Stölzl filmi Satranç Hikâyesi için de ilham kaynağı olmuştur.
Romandan uyarlanan operanın ilk gösterimi 18 Mayıs 2013 tarihinde Kiel Opera Binası'nda yapıldı. Müziği Cristóbal Halffter'e, librettosu ise Wolfgang Haendeler'e aittir.
Hikâye, Rhum and Clay Theatre Company'nin Ağustos 2015'te Edinburgh Festival Fringe'de sunduğu 64 Squares adlı prodüksiyonun temelini oluşturmuştur. Bu yapımda "B" karakteri hem ayrı ayrı hem de birlikte üç oyuncu tarafından canlandırılmakta ve bir perküsyonist tarafından desteklenmektedir.
| g t Stefan Zweig |
| --- | --- |
Romanlar: Sabırsız Yürek  • Satranç
Biyografiler: Üç Büyük Usta: Balzac, Dickens, Dostoyevski  • Calvin'e Karşı Castellio ya da Köleliğe Karşı Özgür Düşünce  • Amerigo  • Mary Stuart  • Rotterdamlı Erasmus  • Macellan
Denemeler: Yıldızın Parladığı Anlar  • Yarının Tarihi  • Montaigne
Öyküler: Amok Koşucusu  • Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu  • Bir Kadının Yaşamından 24 Saat  • Bir Yüreğin Ölümü  • Korku  • Usta İşi  • Mürebbiye  • Merhamet  • Karışık Duygular  • Yakan Sır  • Sahaf Mendel  • Ay Işığı Sokağı  • Leporella  • Nişan  • Leman Gölü Kıyısında Olay  • Avare  • Lyon'da Düğün  • Kızıl Hastası  • Benzer-Benzemez Kız Kardeşler
Diğer: Dünün Dünyası
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNE: XX3301663  BNF: cb136007205 (data)  GND: 4255212-6  VIAF: 216327701
Sakin Ol (film)

| --- | --- |
İngilizce: Keep Cool
Filmin Japonya'daki gösterimi için kullanılan film afişi.
Yönetmen: Zhang Yimou
Cinsi: Sinema filmi
Çıkış tarih(ler)i: 2 Eylül 1997 (1997-09-02)
Süre: 93 dakika
Ülke:  Çin
Dil: Mandarin
Resmî sitesi
Sakin Ol, Zhang Yimou’nun 1997 yapımı filmi. Yimou'nun Gong Li’siz ilk filmi olan Sakin Ol'un orijinal adının tam çevirisi: “Söyleyecek bir şeyin varsa güzelce söyle.” Âşık olduğu kadının iş arkadaşları tarafından hırpalanmasına tanık olan bir adamın yaşamı üstüne kurulu çağdaş bir komedi olan film, Pekin'i yaşamak ve yaşatmak için kentin o eşine az rastlanır çekicilikteki atmosferine gerçekçi ve zevk aşılayan bir şekilde yaklaşmaktadır.
Öykü, anlaşılmak konusunda zorluk çıkarmamasının yanında, büyüleyici atmosferi, karmaşık duruşu ile izleyicinin bilincini açık tutmaya zorlar. Evler, dekorlar, lokantalar ve duvar resimleri yöresel ve otantik olanın çekiciliğini yansıtır. Konuşmalar ve değişen durumlarla yeni boyutlara uzanan öykü, bu akış süreci içinde ilginçliğini yitirmez. Filmin önceki Yimou filmleriyle olan en önemli farkları sınır tanımayan kamera devinimleri ve serbest bırakılmış, doğaçlama izlenimi uyandıran oyuncu yönetimidir. Ve Yimou'nun sıradan karakterleri sıra dışı durumlarla sosyal ve karakteristik değişimlere uğratma anlayışı, özellikle entelektüel izleyiciyi büyüleyen bir başkalaştırma eylemi olarak Sakin Ol'da da güçlü bir biçimde kullanılır.
Türkiye'de elektriğin tarihi

Günümüzde İstanbul Bilgi Üniversitesi bünyesinde Santralistanbul adıyla hizmet veren Silahtarağa Elektrik Santrali
1888-1930

Türkiye'de elektrik enerjisi, ilk kez 1888 yılında İstanbul'da Haliç Tersanesi'nde kurulan elektrik fabrikasının işletmeye açılmasıyla üretilmeye başlanmıştır.
Türkiye'de ilk elektrik santrali Tarsus'ta inşa edilmiştir. Şehrin elektrik altyapısının yapılması 1906'da düşünülmüştür. Kentteki aydınlatma ve içme suyu sıkıntısından dolayı bir hidroelektrik santrali yapılması planlanmıştır. Çalışmalar sonucunda kentin elektrik altyapısı 1910'da tamamlanmıştır. Kentin elektrik altyapısı, Tarsus Belediyesi tarafından yapılmıştır. Elektrik santrali, planlandığı gibi bir hidroelektrik santraliydi. Santral, kent merkezinin yaklaşık iki kilometre kuzeyinde Berdan nehrinin yanına inşa edilmiştir. 75 kilowatt elektrik üretebilmekteydi. Elektrik, santralden yüksek gerilimli olarak kent merkezine iletilmiştir. Burada alçak gerilime indirilerek elektrik abonelerine dağıtılmıştır. Elektrik altyapısı, önceleri Tarsus Belediyesi tarafından yönetilmiştir. Daha sonra bu işin belediyenin doğrudan idare edeceği bir iş olmadığı düşünülmüştür. Bu nedenle kentin elektrik altyapısı 1922/1923'te Tarsus Elektrik Komandit Şirketi'ne devredilmiştir. Ancak elektrik şirketinin önemli bir kısmı belediyeye aitti. Dolayısıyla kentin elektrik altyapısının yönetiminde belediyenin idaresi devam etmiştir. Elektrik ücretlerinde, abonelerin niteliğine göre farklı tarifeler uygulanmıştır. Postane, cami, okul, kışla gibi resmi kurumlara mevcut ücretin yarısı alınmıştır.
1914 yılında ilk kayda değer elektrik üretim tesisi olarak Silahtarağa Termik Santralı hizmete girmiştir. 14 Şubat 1914'te açılan bu tesis, ekonomik ömrünü tamamladığı 1983 yılına kadar hizmet vermiştir.
1930-1950

1930'lu yıllara kadar Türkiye'deki elektrik çalışmaları, genelde yabancı işletmelerin elinde olan küçük yerel santraller ve onların beslediği birbirlerinden ayrı yerel dağıtım şebekelerinin işletilmesi şeklinde olmuştur. 1939 yılında yabancı şirketlere verilmiş olan bu imtiyazlar devletleştirilerek genellikle dağıtım hizmetleri belediyelere devredilmiştir. Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulduğu 1923 yılında, kurulu güç 33 MW ve yıllık üretim 45 milyon KWh iken; 1935 yılına gelindiğinde, kurulu güç 126,2 MW, üretim ise 213 milyon kWh, elektriklenmiş il sayısı ise 43'tür. 1933 yılında 2301 sayılı Kanun ile İller Bankası kuruldu.
1935 yılında, 2805 sayılı Kanun ile kurulan Etibank'ın 3 ana işlevinden biri elektrik işletmeciliği olarak düzenlenmiştir. Yine aynı yıl, 2804 sayılı Kanun ile Maden Tetkik ve Arama Genel Müdürlüğü (MTA), 2819 sayılı Kanun ile Elektrik İşleri Etüt İdaresi Genel Müdürlüğü (EİEİ) kurulmuşlardır. 1954 yılında Devlet Su İşleri (DSİ) kurulana kadar hidroelektrik tesis dahil tüm üretim ve dağıtım Etibank önderliğinde bu kuruluşların katkılarıyla yürütülmüş, küçük kapasiteli dizel ve hidrolik santraller ve birçok sanayi kuruluşunun ve belediyelerin işlettiği dizel santraller ile şehirlerin elektrik ihtiyaçları karşılanmaya çalışılmıştır.
1948 yılında, Silahtarağa Termik Santralı'ndan o güne en büyük tesis olan Zonguldak'taki Çatalağzı Termik Santralı devreye girmiş ve 1952 yılında 154 kV'luk bir Enerji nakil hattı ile İstanbul'a elektrik takviyesi yapılmıştır. Bu Enerji nakil hattı, ulusal enerji sisteminin de (Enterkonnekte sistem) başlangıcını oluşturmuştur.
1950'li yıllarda, Türkiye'nin kurulu gücü 407.8 MW, yıllık üretim ise 500 milyon kWh'a ulaşmıştır. 1956 yılında 3 önemli tesis ulusal elektrik sistemine bağlanmıştır. Bunlar; Adana yakınlarında Seyhan Barajı ve HES, Ankara yakınlarındaki Sarıyar barajı ve HES ile Kütahya yakınlarındaki Tunçbilek Termik Santralı'dır.
1956-1984

1956 yılında, Sarıyar Barajı ilk iki ünitesi toplam 80 MW güç ile hizmete girmesinden tam 14 yıl önce, 1942 yılında ABD de hizmete giren Grand Coulee Barajı 24 jeneratörlü 6180 MW gücünde idi. Türkiye Cumhuriyeti tarihinin en büyük elektrik projesi Atatürk Barajı 2400 MW gücündedir.
1958 yılında Nazilli yakınlarında Kemer Barajı ve HES, 1959 yılında Kırşehir yakınlarında Hirfanlı Barajı ve HES, 1960 yılında Manisa yakınlarında Demirköprü Barajı ve HES o yıllarda kurulan hidroelektrik tesislerdir.
1970 yılında 1312 sayılı yasa ile Türkiye Elektrik Kurumu (TEK) kurulmuş, Belediyeler ve İller Bankası dışında bütünlük sağlanmış, bazı istisnalar dışında üretim, iletim ve dağıtım tesislerinin yapım ve işletilmesi ile elektrik sektörünün planlanması tekel statüsüyle TEK'e verilmiştir. Bu tarihte de kurulu güç 2234.9 MW, üretim ise 8 milyar 623 milyon kWh seviyelerine yükselmiş, ilk 380 kV "Enerji Nakil Hattı" sisteme dahil edilmiştir. 1970 yılında elektriklenmiş köy sayısı % 7'ye ulaşmıştı. 1972 yılında, Türkiye'nin o güne kadarki en büyük baraj ve HES'i olan Eskişehir yakınlarındaki 300 MW gücündeki Gökçekaya Barajı ve HES ile yine en büyük termik santral projesi olan Seyitömer Termik Santralı devreye alınmıştır. 1975 yılında Fırat Nehri üzerindeki inşa edilen Keban Barajı, 1330 MW'lık kapasitesi ile o yıla kadar kurulan tüm barajlı santralerin toplamından daha büyük kurulu güce sahipti.
Türkiye kurulu gücü 1980 yılında 5118.7MW'a üretimi ise 23 milyar 275 milyon kWh kapasitesine ulaşmıştır. 1982 yılında Belediyeler ve Birliklerin ellerindeki elektrik tesisleri TEK'e devredilmiştir. Bu tarihten itibaren de enerjinin üretimi, dağıtımı ve satışları bu kurum (TEK) tarafından yapılması sağlanmıştır. Bu dönemde de Türkiye'nin kurulu gücü 6638.6 MW, üretimi ise 26 milyar 552 milyon kWh olarak gerçekleşmiş, bu yıl elektriklenmiş köy sayısı % 61'e ulaşmıştır. Bu yıllarda birde Çayırha Termik Santrali yapılmıştır. 300MW 2 ünite daha sonra 2000 yılında 2 ünite daha faliyete geçmiştir.
1984-2001

1984 yılında kabul edilen 3096 sayılı yasa ile TEK'in tekel statüsü kaldırılmış, yerli ve yabancı Sermaye Şirketlerine üretim tesisi kurmak ya da mevcut üretim ve dağıtım tesislerinin mülkiyeti TEK'da kalmak üzere işletme hakkı devralmak suretiyle faaliyette bulunma imkânı verilmiştir. 12 Ağustos 1993'te TEK; ikiye ayrılarak üretim ve iletimden sorumlu TEAŞ, dağıtımdan sorumlu TEDAŞ kurulmuştur.
Bu dönemde Yap-İşlet Devret (YİD) modeli ile kurulması kabul edilen üretim tesislerinin finansmanının teşebbüs sahiplerince sağlanması, üretilen tüm enerjinin TEK tarafından satın alınması benimsenmiştir. 3096 sayılı yasa ile Özel sektöre üretim, iletim, dağıtım ve ticaret yetkisi veren, Yap-işlet-Devret modeline, otoprodüktör (Kendi elektrik enerjisi ihtiyacını kendi ürettiği tesislerden sağlayan, ürettiği fazla enerjiyi kamuya satan sanayi kuruluşları) uygulamasına ve mevcut tesislerin işletme hakkı devirlerine imkân sağlanmıştır. 1996 yılında sadece yeni üretim tesislerinin yapımı için Yap-İşlet Modeli uygulamasına yönelik olarak 4283 sayılı yasa yayınlanmıştır.
2001-Günümüz

3 Mart 2001 tarihinde, 4628 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu (EPDK) oluşturulmuş olup piyasada faaliyet gösterecek olan işletmelerin bu kurum ve kurul ile uyumlu çalışması öngörülmüştür. Bu dönemde Türkiye Elektrik Üretim ve İletim Anonim Şirketi (TEAŞ) üçe bölünerek;
Türkiye Elektrik Üretim Anonim Şirketi (EÜAŞ)
Türkiye Elektrik Ticaret ve Taahhüt Anonim Şirketi (TETAŞ)
Türkiye Elektrik İletim Anonim Şirketi (TEİAŞ) kurulmuşlardır.
Türkiye'de 2019 yılında 290,4 milyar kilovatsaat elektrik tüketilmiştir.