Hermann Göring
Yargılanması ve ölümü

Göring, tutuklanmasının ardından uçakla Lüksemburg'a götürülerek Mondorf-les-Bains'da, kod adı Camp Ashcan olan Palace Hotel'de tutuldu. Sıkı bir diyete girdi ve 27 kg kaybetti. IQ'su gözaltında iken test edilmiş ve 138 olarak bulunmuştur. En üst düzey NSDAP hükûmeti yetkilileri ile beraber Eylül ayında Nürnberg'e transfer edildi. Kasım ayında askeri mahkemeler başladı. Göring üçüncü en yüksek rütbeli nasyonal sosyalist Alman subayı olarak Nürnberg yargılanan Reich Devlet Başkanı (eski Amiral) Karl Dönitz ve eski bakan olan Führer Vekili Rudolf Hess'in arkasında yargılandı.
Savcılık, komplo suçlaması da dahil olmak üzere dört suçlamayla ilgili bir iddianame düzenledi; bir saldırganlık savaşı yürütmek; sanat eserlerinin ve diğer mülklerin yağmalanması ve Almanya'ya götürülmesi dahil savaş suçları; ve Nacht und Nebel (Gece ve Sis) kararnamesi uyarınca siyasi ve diğer muhaliflerin ortadan kaybolması dahil insanlığa karşı suçlar; savaş esirlerine işkence ve kötü muamele; ve o zamanlar 5.700.000 Yahudi olduğu tahmin edilenler de dahil olmak üzere sivillerin öldürülmesi ve köleleştirilmesi suçlamalarında bulundu. Uzun bir açıklama yapmasına izin verilmeyen Göring, kendisini "iddianame anlamında suçsuz" olarak ilan etti.

Duruşma 218 gün sürdü; savcılık davalarını Kasım'dan Mart'a kadar sundu ve Göring'in -ilk sunulan- savunması 8-22 Mart tarihleri arasında sürdü. 30 Eylül 1946'da mahkemenin sanıkları hakkındaki kararları okundu. Sandalyesinde otururken sessiz kalmakta zorlanan Göring, Nürnberg Mahkemesi'nde kendisinden emin tavırları ve yöneltilen bütün suçlamalara verdiği akıllıca cevaplar sayesinde diğer sanıkları da etkisi altına almıştı. Göring yargılanma sürecinde otururken, çeşitli jestler kullanarak, başını sallayarak ya da gülerek hakkındaki görüşlere tepki verdi. Sürekli notlar alır, diğer sanıklar ile fısıldaşır ve yanında oturan Rudolf Hess'in düzensiz davranışını kontrol etmeye çalışırdı. Yargılama sırasında, Göring diğer sanıklara hükmetmeye çalıştı ve onların ifadelerini etkilemeye çalışırken, sonunda diğer mahkûmlardan ayrı tutulmasına karar verilerek tecride yerleştirildi. Göring, Amerikalı psikiyatrist Leon Goldensohn'a, mahkemenin tüm suçu kendisinin üstlenmesine izin vermek yerine, Walther Funk ve Ernst Kaltenbrunner gibi "küçük dostları" yargılamanın "aptalca" olduğunu söyledi. Ayrıca duruşmadan önce diğer sanıkların çoğunu hiç duymadığını iddia etti.
Sanıklar işledikleri suçları, duruşma sırasında 1.200 kez adı geçen Adolf Hitler'e yüklemeye çalışmışlardır. Heinrich Himmler, Reinhard Heydrich, Adolf Eichmann ve Martin Bormann gibi hayatta olmayan ve ölmüş olan diğer kişiler de suçlanmıştır. Çoğu sanık Nazi sistemi içinde kendi önemsizliğini savunurken, Göring tam tersi bir yaklaşım benimsemiş, kendisini Hitler'in sadık bir adamı olarak sunmuş ve idam edilecek olsa da Alman halkının sonunda sadakatini takdir edeceğini ummuştur.
Duruşma boyunca birkaç kez, savcılık toplama kamplarının ve diğer zulümlerin filmlerini gösterdi. Göring dahil orada bulunan herkes filmlerin içeriğini şok edici buldu; filmlerin sahte olması gerektiğini söyledi. Paul Koerner ve Erhard Milch dahil olmak üzere tanıklar Göring'i barışçıl ve ılımlı biri olarak göstermeye çalıştılar. Milch, Hitler'e karşı çıkmanın veya emirlerine itaat etmenin imkansız olduğunu belirtti; bunu yapmanın muhtemelen kişinin kendisi ve ailesi için ölüm anlamına geldiğini söyledi. Göring, kendi adına ifade verirken, Hitler'e olan bağlılığını vurguladı ve Himmler'in kontrolündeki toplama kamplarında neler olduğu hakkında hiçbir şey bilmediğini iddia etti. Doğrudan sorulara kaçamak, karmaşık cevaplar verdi ve savaş sırasında yaptığı tüm eylemleri için makul mazeretleri olduğunu söyledi. Tanık kürsüsünü, savaşın patlak vermesinden önce kendisini bir barışçı ve diplomat olarak sunmaya çalışarak, Reich'taki kendi rolünü uzun uzadıya açıklamak için bir mekan olarak kullandı. Çapraz sorgu sırasında, başsavcı Robert H. Jackson, Kasım 1938'de büyük bir pogrom olan Kristallnacht'tan kısa bir süre sonra yapılan toplantı tutanaklarını okudu. Görüşmede Göring, pogromun ardından Yahudi mülklerine el koymayı planladığı ortaya çıktı. Daha sonra, David Maxwell-Fyfe, Göring'in Stalag Luft III cinayetlerini (Stalag Luft III'ten kaçtıktan sonra tekrar yakalanan elli havacıya ateş açılması) ve bu cinayetlerin önlenmesini zamanla bilmemesinin imkansız olduğunu kanıtladı. Ayrıca Göring'in Macar Yahudilerinin imhasını bildiğine dair açık kanıtlar sundu.
Göring, dört suçlamada da suçlu bulundu ve asılarak idam cezasına çarptırıldı. Karar şunu belirtti:
Söylenecek hiçbir şey yok. Göring'e göre çoğu zaman, aslında neredeyse her zaman, führerden sonra ikinci sırada hareket eden güçtü. Hem siyasi hem de askeri lider olarak savaşın önde gelen saldırganıydı; köle işçi programının direktörü ve yurt içinde ve dışında Yahudilere ve diğer ırklara karşı baskıcı programın yaratıcısıydı. Bütün bu suçları açıkça itiraf etti. Bazı özel durumlarda, tanıklık çatışması olabilir, ancak genel çerçeve açısından, kendi itirafları, suçluluğunu kesinleştirmek için yeterince geniştir. Suçu muazzamlığında benzersizdir. Kayıtlar, bu adam için hiçbir bahane açıklamıyor.
Göring, adi bir suçlu olarak asılmak yerine asker olarak vurulmak üzere temyize gitti, ancak mahkeme bunu reddetti.
Bazı Alman subayları suçlarını inkâr ederken, Hermann Göring çoğu suçlamayı kabul etti ve Hitler'e bağlılığını son dakikaya kadar sürdürdü. Mahkemenin hakkında verdiği idam kararından sonra infaz olmadan birkaç saat önce hücresinde kendisine bakan askerden özel kutusunu istedi, o kutunun içerisinde bulunan Potasyum Siyanür kapsülünü içerek tıpkı Himmler gibi asılmadan hayatına son verdi.
Göring'in zehri nasıl elde ettiğine dair bir teori, Nürnberg Mahkemelerinde görevli ABD Ordusu Teğmen Jack G. Wheelis'in, Ordu tarafından el konulan Göring'in kişisel eşyaları arasında zehir kapsüllerini saklandıkları yerden çıkardığını iddia ediyor ve altın saatini, kalemini ve sigara kutusunu kendisine veren Göring'ten rüşvet aldıktan sonra kutusunu mahkûma teslim etti.  2005 yılında, 1. Piyade Tümeni'nin 26. Piyade Alayı'nda görev yapan ABD Ordusu'ndan er Herbert Lee Stivers, Göring'e bir Alman kadının dolmakalemin içine gizlenmiş "ilaç" verdiğini iddia etti. Stivers daha sonra Göring'in intiharına kadar hapın içinde ne olduğunu bilmediğini söyledi.
Göring'in cesedi, diğer idam edilen sanıklar gibi, yere yatırılarak sergilendi. Cesedi Ostfriedhof'ta (Münih) yakıldı ve külleri Isar Nehri'ne dağıldı.