stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Hacı Hesna Hatun Camii

| --- | --- |


Genel bilgiler
Mimari tarz: Osmanlı mimarisi
Konum: Üsküdar, İstanbul
Koordinatlar: 41°01′41″K 29°01′09″D﻿ / ﻿41.02806°K 29.01917°D﻿ / 41.02806; 29.01917
Başlama: 1584
Tamamlanma: 1585

Hacı Hesna Hatun Camii, İstanbul'un Üsküdar ilçesinin Sultantepe Mahallesi'nde yer alan, Osmanlı Dönemi'nden kalma tarihi bir camidir. Mihrimah Sultan'ın dadısı olan Hacı Hesna Hatun adına eşi Arslan Ağa tarafından yaptırılmıştır. Yapımına 1584 yılında başlanan cami, 1 yıllık inşaat sürecinden sonra 1585 yılında ibadete açılmıştır. Cami mimari olarak Osmanlı esintilerini yansıtmaktadır.
1900 yılında yangın geçiren cami, II. Abdülhamid tarafından yeniden yaptırılmıştır. Zamanla harap olan cami, 1957 yılında Hatice Hanım adında bir zat tarafından onarılmıştır. 1982 yılında tekrar onarılan cami, 2010 yılında kapsamlı bir onarım sürecinden geçmiştir.
Özgün planda bir cami olarak inşa edilmiştir. Daha sonra haziresi yapılmıştır. Cami, apartmanların arasında kalmıştır. Caminin bulunduğu bölge 2008 yılındaki düzenlemelere değin Hacı Hesna Hatun Mahallesi olarak anılıyordu. Cami, Müderris Abdülbaki Efendi Camii'ye çok yakındır. Caminin banisi Hacı Hesna Hatun mihrap önünde medfundur.
Hazirede Yatan Kişiler

Hacı Hesna Hatun
Galeri

Cami bahçesinde bulunun Hacı Hesna Hatun'un mezarı.
Cami girişi.
Türk mitolojik figürlerinin listesi
İlahlar > Ana tanrı ve tanrıçalar

Tengri – Gök tanrısı. Her şeyin yaratıcısıdır. Tengri, Göksel küreyi kontrol eden Türk panteonunun ana tanrısıydı.
Kayra veya Kaira – Evrenin yüce Tanrısı. Türk mitolojisinde Tanrı'nın ruhu ve yaratıcı tanrıdır. Gök tanrısının oğludur.
Erlik – Ölülerin ve yeraltı dünyasının tanrısı. Panteondaki orijinal tanrılardan birisidir. 9 oğlu ve 9 kızı vardır.
Ülgen veya Ulgen – İyilik tanrısı. Kayra'nın oğlu. "Türk" ve "Moğol" mitolojisinde yaratıcı tanrıdır.
Mergen – Bilgelik tanrısı. Kayra'nın oğlu. Bolluk ve bilgi tanrısıdır.
Kızagan – Avrupa Hunlarının savaş tanrısı. İlk Türklerin bir savaş tanrısı yoktu. Kızagan, Kayra'nın oğlu ve Ülgen'in kardeşidir.
Umay veya Umai – Bereket tanrıçası. Aynı zamanda bekaret tanrıçasıdır ve bu nedenle kadınlar, anneler ve çocuklar ile ilgilidir
Kübey – Doğum ve çocuk tanrıçası. Doğum yapan kadınları korur. Çocuklara ruh verir.
Kuyaş veya Koyaş – Güneş Tanrısı. Koyaş, Gök Tengri'nin ve yer Tanrıçasının oğludur.
Erklik veya Erklikhan – Uzay Tanrısı. Yıldızların, göktaşlarının ve gök nesnelerinin tanrısıdır.
Ak Ana – Yaratılış tanrıçası. Türk halkının ilkel yaratıcısı-tanrıçasıdır. su tanrıçası olarak bilinir.
Ay Ata – Ay Tanrısı. Mitolojiye göre, o bir ay tanrısı ve Gun Ana ile birlikte gökyüzünün altıncı katında yaşıyor.
Gün Ana – Güneş Tanrıçası. Kazak ve Kırgız mitolojilerinde ortak tanrıçadır.
Yel Ana – Rüzgar tanrıçası. Macar mitolojisinde "rüzgar Kraliçesi" olarak adlandırılır.
Yel İyesi – Rüzgar tanrısı. Macar folklorunda "rüzgar kralı" olarak da anılır.
Bürküt Ata – Kartal Tanrısı. Güneşi ve gücü sembolize eder.
Od Ata veya Öd-Ögöd – Zaman tanrısı. Türk mitolojisinde zamanın kişileştirilmesi olarak görülür. Genellikle zaman atı ve Ödlek ile görülür
Boz Tengri – Çoğunlukla toprak ve bozkırların tanrısı olarak kabul edilir
Ayzıt – Güzellik tanrıçası. Aynı zamanda Sibirya'da Yakut halkının ana tanrıçasıdır.
Su İyesi – Su tanrıçası. Su Ana'nın peri benzeri bir yüzü olan çıplak bir genç kadın olarak göründüğü söylenir.
Su İyesi – Su tanrısı. Vücudu yosun ve çamurla kaplı, kurbağa benzeri bir yüzü, yeşilimsi sakalı olan yaşlı bir adam olarak görünür.
Od Ana – Ateş tanrıçası. Ayrıca evlilik tanrıçası olarak da adlandırılır. Moğol folklorunda " ateş Kraliçesi "olarak anılır.
Od Ata – Ateş tanrısı. Moğol mitolojisinde Od Han "ateş kralı" olarak anılır. Moğolistan'ın şamanist geleneklerinde ateş ruhudur.
Bulca Han
Yer Tanrı – Yer Tanrıçası / Tanrı. Bir doğurganlık tanrıçası olarak, mahsul ve bolluk veren olarak kabul edilir.
Etügen –Dünya Tanrıçası. Adı, yeryüzünün kutsal Dağı ve eski Türklerin bereket tanrıçası Ötüken'den geliyor.
Körmöz or Kurmez – Ruhların tanrısı. Ayrıca Moğol mitolojisinde ve şamanizminde 55 Tanrının şefi olarak tanımlanan bir tanrıdır.
Yayık Han –Nehirlerin tanrısı. Daha önce Altay mitolojisinde Dayık olarak bilinen Türk panteonunda bir tanrıdır. 17 nehrin kavşağında yaşadığı söylenir.
Alaz – Türk mitolojisinde ateş tanrısı. Alas-Batır veya bazen Alaz Han olarak da bilinir.
Bayanay – Av Tanrıçası. Aynı zamanda Yakutlar için ormanların ve neşenin tanrıçasıdır.
Kailyn - Kral ve kraliçelerin tanrısıdır.
İlahlar > Diğer Tanrılar

Adagan – Dağ Tanrısı. Dağları ve orada yaşayan canlıları korur. Adı kurban kabul eden anlamına geliyor.
Akbuğa – Tıp tanrısı. Eski Türk geleneğinde sağlık ve şifa tanrısıdır. Beyaz bir yılanı vardır
Ai Toyon (Sakaca: Айыы Тойон, Rusça: Айы Тойон) genellikle "dünya ağacının" tepesinde tünemiş bir kartal olarak tasvir edilen yakut ışık tanrısıdır.
Şalık – Av tanrıçası. Avın, vahşi hayvanların, doğanın tanrıçası ve ormanların koruyucusuydu.
Inehsit – Doğum ve doğum sancısı tanrıçası. Doğum yapan kadınların ilahi yardımcısıydı, insan ebesinde belirgin bir kökene sahipti.
Kovak – Gökyüzünün tanrısı. Her gün yeni bir güneş çıkmasına sebep olur; Bu nedenle Yelbegen tamamen karanlığa neden olmak için onu avlamaya çalışır.
Uren – Hasat tanrıçası.
Zarlık – Yargı Tanrıçası. Adalet, adil yargılar ve haklar tanrıçasıydı.
Zada – Rüzgar tanrısı. O rüzgarların hükümdarı Yada Taşı'nın (Rüzgar Taşı) sahibidir.
Ukulan – Su Tanrısı. O, ırmakların, pınarların, ırmakların ve pınarların şefidir.
Talai (Talay) veya Dalai – Okyanusların Tanrısı. Dünyayı çevreleyen muazzam bir nehir olan Dünya okyanusunun insan haliydi.
Izıh – Vahşi hayvanların tanrısı. O özellikle özgürleşmiş hayvanların tanrısıdır.
Chokqu – İyi dilek tanrıçası.
Kvara veya Kuara – Bulgar kökenli Gök Gürültüsü Tanrısı (İskandinav Thor'la karşılaştırılabilir)
Kısıl Han, Türk ve Altay mitolojisinde Öfke Tanrısı
Yaratıklar

Albastı – Dişi şeytan ruhudur. Kafkas Dağları'ndaki folklorda bulunan, kökenleri Sümer mitolojisine kadar uzanan, suçluluğun kişileştirilmesi olan eski bir kadın ruhudur.
Arçura – Orman canavarı. Archura genellikle bir erkek olarak görünür, ancak büyüklüğünü bir çimden çok uzun bir ağaca kadar değiştirebilir. Ormandaki hayvanları ve kuşları korur.
Bedik - Türk ve Tatar halk inacında Eğlence Cini. İlk başlarda kötü bir ruh olduğu halde, insanlara ve hayvanlara zarar verdiği için evlerden kovulmak istenmiştir. Bunun içinde kendisi adına törenler düzenlenmiş ve törenler yavaş yavaş eğlenceli bir hal alınca Bedik de eğlenmeye başlamıştır. Törenlerde kendisinden gitmesi rica edilir, bunun için uyaklı dualar okunur. Hatta laf anlamazsa tehdit ve hakarete başvurulur. Sırtkan, sinir bozucu bir varlık olarak anlatılır. (Bed/Bet) kökünden türemiştir. Yüz ve görüntü anlamlarını içerir. Eski Türkçe Bedük sözcüğü büyük anlamına gelir.
Ebede – Ormanın ruhu. Tatar mitolojisinde yaşlı bir kadına benzeyen masum bir ruhtur. Äbäda ayrıca Sibirya halklarının mitolojilerinde temsil edilmektedir. Ormanın kuşlarını, ağaçlarını ve hayvanlarını korur.
Erşek - Pars ve Ayı'nın çiftleşmesinden doğan efsane yaratığıdır. Yarı ayı yarı pars olarak da düşünülür. Gövdesi pars, kafası ayı şeklindedir. Pençeleri de ayınınkiler gibidir. "Er" kökünden türemiştir. Güçlülük anlamı içerir. Moğolcada Ers keskinlik ifade eder ve bu canlıların pençelerinin keskinliği ile ilgilidir.
Yelbegen
Tepegöz – Tek gözlü dev.
Öcü
Merküt
Kayberen
İtbarak
Hortlak
Hırtık
Hıbılık
Gulyabani
Dunganga
Hüma Kuşu
Çay Ninesi
Çarşamba Karısı- Hortlak, hayalet olarak bahsedilir
Arçura
Tulpar
Abra
Sangal
Horst Schumann

Horst Schumann (1 Mayıs 1906 - 5 Mayıs 1983) SS-Sturmbannführer (binbaşı) ve Auschwitz'de sterilizasyon ve hadım deneyleri yapan ve özellikle Yahudilerin X-ışınları ile kitlesel sterilizasyonu ile ilgilenen bir tıp doktoruydu.
Gençliği

Schumann 1 Mayıs 1906'da Halle an der Saale'de doğdu. Babası Paul Schumann da bir doktordu. Schumann, 1930'da Nazi Partisine girdi ve 1932'de Sturmabteilung'a katıldı. Kariyerine Halle Üniversitesi kliniğinin Cerrahi Kliniğinde asistan doktor olarak başlamıştır.
Nazi doktoru

1934'ten itibaren Schumann, Halle'deki Halk Sağlığı Bürosunda çalışıyordu. 1939'da hava kuvvetlerine hekim olarak atandı. Hitler'in avukatlığında Dr. Viktor Brack ile yaptığı görüşmeden sonra, Ekim 1939'un başlarında Aktion T4 ötanazi programına katıldı. Ocak 1940'ta Schumann, Württemberg'deki Grafeneck euthanasia merkezi, akıl hastası kişilerin ilk gaz odasında karbon monoksit ile gazladığını gösteriyor. 1940 yazının başlarında, Sonnenstein Euthanasia Center'a gönderildi. Schumann ayrıca, Auschwitz, Buchenwald, Dachau, Flossenbürg, Gross-Rosen, Mauthausen, Neuengamme ve Niederhangen toplama kamplarından zayıf ve hasta mahkûmları ötanazi öldürme merkezlerine transfer eden "Eylem 14f13" adlı bir doktor komisyonunda görev yapıyordu.
Schumann Eylül 1944'te Auschwitz'ten ayrıldı ve daha önce askeri bir hastaneye dönüştürülen Saksonya'daki Sonnenstein Kliniğine atandı.
Savaştan sonraki tıbbi kariyeri

Batı Cephesinde bir askeri doktor olarak görev yaparken, Ocak 1945'te Amerikalılar tarafından yakalandı. Ekim 1945'te esaretten serbest bırakıldı. Nisan 1946'da Gladbeck şehrinde spor doktoru olarak çalışmaya başladı. 1951'de bir av silahı almak için lisans başvurusu yapması onun tanınmasına neden oldu, böylece hakkında bir tutuklama emri çıkarıldı. Kendi ifadesine göre, Schumann üç yıl boyunca bir gemi doktoru olarak görev yaptı ve Alman pasaportu bulunmadığı için 1954'te Japonya'da bir kez için başvuru yaptı ve kendi adıyla pasaportunu aldı. Schumann daha sonra önce Mısır'a kaçtı ve sonunda Sudan'daki Hartum'a bir hastane başkanı olarak yerleşti. Auschwitz'den kurtulan bir kişi tarafından tanındıktan sonra 1962'de Sudan'dan da kaçmak zorunda kaldı. Sonra devlet başkanı Kwame Nkrumah'ın korumasını alarak Gana'ya gitti.
1966'da Gana'dan Batı Almanya'ya iade edildi ve 23 Eylül 1970'te Frankfurt'ta kendisine karşı dava açıldı. Ancak Schumann 29 Temmuz 1972'de kalp rahatsızlığından ve genel olarak sağlık durumundan dolayı hapishaneden serbest bırakıldı. Serbest bırakıldıktan 11 yıl sonra, 5 Mayıs 1983'te öldü.
Bugünün Saraylısı

Başlığın diğer anlamları için Bugünün Saraylısı (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
Bugünün Saraylısı, Refik Halit Karay'ın 1954 yılında yayımlanan romanıdır. 1940'lı yıllarda İstanbul'da yaşanan bir aşk öyküsünü konu almaktadır.
Romanın baş kahramanı Ata Efendi, akrabası Yaşar'dan bir mektup alır. Mektupta kızını onun yanına göndereceği yazıyordur ve yanında da para vardır. Kızın küçük bir yaşta olacağını düşünen Ata Efendi bu durumdan hoşnut olmaz. Ama kızın geldiği gün görür ki kız neredeyse 17 yaşlarındadır.
Ayşen, Ata Efendi'nin patronunun oğlu ile bir ilişkiye başlar. Daha sonradan patronun oğlu ile ayrılan Ayşen, bir subayla evlenip gider. Bu durumda onu geri getirmek isteyen Ata Efendi ve patronun oğlu, Ayşen'in dönmesi için mektuplar gönderir. Ata Efendi de ayrıca Ayşen'den hoşlanmaktadır ama bunu asla dile getirmemiştir.
Bir süre sonra subaydan ayrılıp geri dönen Ayşen, patronun oğlu ile evlenir.
Roman ilk olarak 1985 yılında Ziya Öztan'ın yönetmenliğinde TRT tarafından diziye uyarlanmıştır. 2013 yılında ikinci kez televizyon dizisi yapılmış ve atv'de yayımlanmıştır.
Alaca İmaret Camii

| --- | --- |
Alaca İmaret Camii

Genel bilgiler
Mimari tarz: Osmanlı
Konum: Selanik, Yunanistan
Koordinatlar: 40°38′21″K 22°56′59″D﻿ / ﻿40.63917°K 22.94972°D﻿ / 40.63917; 22.94972
Başlama: 1484
Teknik ayrıntılar
Malzeme: Taş, tuğla
Minare sayısı: 1 (günümüzde yıkık)

Alaca İmaret Camii (Yunanca: Αλάτζα Ιμαρέτ Τζαμί Alatza Imaret Tzami), Selanik'te yer alan XV. yüzyılda yapılan Osmanlı dönemi camilerinden biridir. 1484 yılında İshak Paşa tarafından yaptırılmıştır.
Tarih

Fatih Sultan Mehmet döneminin Sadrazamlarından İshak Paşa'nın Sultan II. Bayezid döneminde Selanik sancak beyi olarak görev yaptığı sırada 1484 yılında yaptırılmıştır. Adından anlaşılacağı gibi cami, bir de imaret yapısına sahip olmuştur. Ters T planlı bir caminin 5 kubbeli bir son cemaat yeri bulunmaktadır. Osmanlı İmparatorluğu'nun büyük ve önemli şehirlerinden Selanik'te İmparatorluğun son dönemi kadar ayakta kalan ve kullanılan bu dinî yapının, Balkan Savaşları sonrasında, 1912 yılından sonra minaresi yeni Yunanistan yönetimi tarafından temeline kadar yıktırılmıştır.
Meşhur eseri Seyahatnâme'de Evliya Çelebi Alaca İmaret Camii'nin minaresi alaca olduğu için bu adı aldığını belirtir. Kurşun örtülü bir cami olarak Sultan Hortaç Camii'nden sonra ruhaniyetli mübarek caminin bu cami olduğunu söyler. Sultan Hortaç Camii, Selanik'te eski bir Roma yapısının camiye çevrilip geliştirilmesiyle kurulmuş bir dinî yapıdır.
Bugünkü kullanım

1978 yılındaki Selanik depreminde hasar gören cami, Yunanistan Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından restore edilmiştir. 1986 yılından bu yana Selanik Belediyesi tarafından sergi, konser ve benzeri kültürel etkinliklerde kullanılmaktadır. Selanik'in 1997 Avrupa Kültür Başkenti etkinliklerinin mekânları arasında yer almıştır.
Karakalem çizim

4 adet asma kömür çubuğu ve 4 adet sıkıştırılmış kömür çubuğu.
Karakalem; kurşun, kömür, grafit gibi çizim araçları ile çizilen resim. Pek çoğu doğada bulunan, geniş malzeme yelpazesi nedeniyle en eski sanat dallarından biridir.
Görsel sanatlarda eğitim ve esere başlamak karakalem tasarım çalışmaları ile olur. Bununla birlikte Karakalem, başlı başına da bir sanat dalı olagelmiştir. Farklı renkler yerine aynı rengin farklı tonlarıyla (valör) resme boyut verilir. Manzara, iç mekan, natürmort ve soyut çalışmalar karakalem ile yapılabilse de çoğunlukla portre çiziminde kullanılır. Portrede karakalem, yağlı boya gibi sanatsal ve ticari değerini korumaktadır. Aynı zamanda diğer tekniklere oranla daha kolay ve daha masrafsız olması bu alanda amatör eskiz çalışmalarını artırmaktadır.
Türlü sanat görüşlerine rağmen karakalem realizm olgusunun en kalıcı tekniğidir.[kaynak belirtilmeli] Ressamların değişken tarzları olmasına rağmen en belirgin üsluplar; tarama, karalama, tonlama ve gölgelendirmedir. Sanatçıların dünyasında füzen kalem hariç parmakla deseni yaymak ve dağıtmak hoş karşılanmamaktadır.[kaynak belirtilmeli]
Kullanılan malzemeler

Karakalem terimi kurşun kalemin siyah etkisinden dolayı, kara ve kalem kelimelerinin bitişerek yeni bir kelime türetmesi ile Türkçeye girmiştir.
Füzen kalemin (kömür kalem)  doğal olanı söğüt ve asma dallarının yakılması ile yapılır. Kömür tozlarının sıkıştırılıp preslenmesi ile de sanayide üretilir. Kurşun kalem, boyama özelliği olan madeni ve doğal taşlar, çeşitli kâğıtlar, özel deriler, taş ve ahşap yüzeye uygulanabilir. Profesyonel sanatçıların çoğunlukla füzen çalışmalarında ışık etkisi oluşturmak için kullandıkları hamur silgiler de vardır.
Türler

Bir sanat ortamı olarak kömürün çeşitli türleri ve kullanımları vardır ancak yaygın olarak kullanılan türleri şunlardır: Sıkıştırılmış, Asma ve Kalem.
Asma kömürü üzüm asmalarının havasız bir fırında yakılması sonucu elde edilen uzun ve ince bir kömür çubuğudur. Grinin tonlarında gelir.
Söğüt kömürü söğüt çubukların havasız bir fırında yakılması sonucu elde edilen uzun ve ince bir kömür çubuğudur. Asma kömürüne göre daha koyu renklidir.
Söğüt ve asma kömürünün toz alma ve silme yoluyla çıkarılabilir özellikleri, sanatçılar tarafından ön eskizler veya temel kompozisyonlar yapmak için tercih edilir. Bu ayrıca, bu tür karakalemleri ayrıntılı görüntüler oluşturmak için daha az uygun hale getirir.
Sıkıştırılmış kömür (kömür çubukları olarak da adlandırılır) blok veya çubuk şeklindedir. Gölgenin yoğunluğu sertlikle belirlenir. Üretim sürecinde kullanılan sakız veya mum bağlayıcıların miktarı sertliği etkiler, daha yumuşak, yoğun siyah işaretler üretirken, daha sıkı, hafif izler bırakır.
Karakalemler bir tahta kılıf içine sıkıştırılmış kömürden oluşur. Kömürün özelliklerinin çoğunu korurken grafit kalemlere benzer şekilde tasarlanmış bu kalemler, kullanıcının elinin boyanmasını önlerken genellikle ince, net ve ayrıntılı çizimler için kullanılır.
Karakalem kalemleri gibi diğer sanatçı kömürü türleri 19. yüzyılda geliştirildi ve karikatüristler tarafından kullanıldı.
Kömür tozları, desen oluşturmak ve desenleri bir yüzeyden diğerine aktarma yöntemi olan sıçratma için kullanılır.[kaynak belirtilmeli]
Malzemelerin oranına bağlı olarak sanatçı kömüründe geniş farklılıklar vardır: yanmış huş ağacından sıkıştırılmış kömür, kil, lamba siyahı pigmenti ve az miktarda lacivert. Bu karışım ne kadar uzun süre ısıtılırsa o kadar yumuşak olur.
Kalem Özellikleri  Kalemler üzerinde yazan B harfi yumşak dereceleri bilgilendirir. H harfi de sertlik derecelerini bildirir. HB karışım bir modeldir .
Tarihçe

En az 28.000 yıl öncesine dayanan örneklerle, kömür genellikle mağara resminin önemli bir bileşeniydi.
En eski karakalem resimlerinden biri, Namibya'daki Apollo mağarasında bulunan bir zebra resmidir.
Rönesans'ta karakalem yaygın olarak kullanılıyordu ancak tuvalden dökülen odun kömürü parçacıkları nedeniyle çok az sanat eseri hayatta kaldı. 15. yüzyılın sonunda, kömürün pul pul dökülmesini önlemek için çizimleri sakız banyosuna batırma işlemi uygulandı. Karakalem resimlerin tarihi MÖ 23.000 yıllarına kadar uzanıyor. O zamandan beri birçok kültür, sanat, kamuflaj ve geçiş törenleri için odun kömürü kullandı. Avustralya'dan, Afrika'nın bazı bölgelerinden, Pasifik Adaları'ndan, Asya'nın bazı bölgelerinden ve diğerlerinden birçok yerli insan, çocuk doğumu, düğünler, ruhani ritüeller, savaş, avlanma ve cenaze törenleri dahil olmak üzere geçiş törenleri için hala vücut boyama yapıyor.
Birçok sanatçı, benzersiz koyu siyah vuruşları nedeniyle odun kömürü kullanır. Kömürün zayıf yapısı, malzemenin tuval üzerinde pul pul dökülmesine neden olduğundan tuvalde kullanıma uygun olmayan bir malzemedir.
Batı sanat tarihi boyunca, diğer araçlarla iyi tanınan sanatçılar, son resimler için eskiz veya ön çalışmalar için karakalem kullandılar. Birincil araç olarak odun kömürü kullanan çağdaş sanatçıların bazıları şunlardır: Robert Longo, William Kentridge, Dan Pyle ve J. Daniel Phillips.
Karakalem kalemleri
M61 ve M63 kazıklı mayınları

M61 veya Model 61 ve M63 veya Model 63 Fransız yapımı birer anti personel mayınlarıdır. Mayına bazen piquet (Türkçesi nöbetçi) dendiğide olmuştur. M63 modeli M61 modeline göre biraz büyük olsa da görünüm ve kullanımı olarak tamamen benzer özellikler taşımaktadır. Mayın tamamen plastik bir kasaya sahipti. Fünye olarak MI AP DV 59 mayınında da kullanılan ALPR ID 59 kullanılmıştı. Mayına tuzaklama kablolu fünyede takılabilmekteydi. Bunun yanında tamamen plastikten yapılma fünye kullanılan mayınlar mayın arama dedektörleri ile bile çok zor tespit edilebilmektedir.
M63 modelinin üzerinde ayrıca yerinden oynatılması durumunda patlamasına yol açan tuzaklama düzeneği bulunmaktaydı.
1982 yılında üretimine son verilmiştir. Fransa depolarında bulunan tüm mayınları imha etmiştir.
Özellikleri

|  | Model 61 | Model 63 |
| --- | --- | --- |
Çapı: 35 mm
Boyu: 270 mm
| Ağırlığı | 125 g | 100 g |
| Patlayıcı içeriği | 57 g   TNT | 30 g   Tetryl |
Çalışma ağırlığı: 18 kg
Marmara İlahiyat Camii

| --- | --- |


Genel bilgiler
Durum: Hizmet veriyor
Konum: Üsküdar, İstanbul, Türkiye
Koordinatlar: 41°01′15″K 29°02′15″D﻿ / ﻿41.02083°K 29.03750°D﻿ / 41.02083; 29.03750
Başlama: 2012
Tamamlanma: 2015
Mimar(lar): Hilmi Şenalp
Teknik ayrıntılar
Malzeme: Çelik, betonarme
Kubbe yüksekliği (dış): 34,7 metre
Kubbe yarıçapı (iç): 35,1 metre
Minare sayısı: İki
Minare yüksekliği: 57,8 metre

Marmara İlahiyat Camii (tam adıyla: Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Abdullah Tivnikli Tatbikat Camii ve Kültür Merkezi), İstanbul'un Üsküdar semtinde yer alan cami ve kültür merkezi.
Deprem riski sebebiyle yıkılan daha önceki cami yerine yapılan Marmara İlahiyat Camii  Marmara Üniversitesi'nin Üsküdar Bağlarbaşı’ndaki yerleşkesi içinde yer almaktadır. 23 Ekim 2015 tarihinde ibadete açılan cami, çağdaş Türk camilerinin önemli temsilcilerinden birisi kabul edilir.  Önündeki meydanı ve altındaki kültür merkeziyle beraber yaklaşık 30.000m²‘lik inşaat alanına, 3600 kişilik cemaat kapasitesine sahiptir.  Mimar  Hilmi Şenalp'tir.
1982 yılında yapılan ve depreme dayanıklı olmadığı için 2012'de yıkılan Marmara Üniversitesi İlahiyat Vakfı Camii'nin yerine inşa edilmiştir. Cami'nin hemen önünde M5 Bağlarbaşı Metro İstasyonu bulunmaktadır. Ana ibadet mekanına erişim Mahir İz Caddesi cephesinden çıkılan geniş bir ön avlu üzerinden sağlanır. Bu avlu, cenaze namazları için kullanılır. Cadde kotu altında kalan 4 katlı yapıda fuaye, konferans salonu sanat galerisi, derslikler, öğretim elemanı odaları, kütüphane ve kantinler bulunur.
Külliyenin tamamı üçgen bir alana kuruludur. Alanın üç tarafında konferans salonları; batı tarafında ise aynı anda 134 kişinin abdest alabildiği abdesthaneler vardır.
Cami, ilhamını  kâinatın bütününde yer alan dönme hareketinden alır.  Onikigen planlı, iki katlı caminin bir katı meydanın üst kısmında, diğer katı yeraltındadır. İki kata, iki ayrı ana girişten ulaşılır; yapını içindeki asansör ve merdivenlerle katlar arasında geçiş sağlanır. Caminin her iki katı da kubbeyle örtülü merkezi plan şemasına sahiptir. Üst katın merkezinde, kubbenin cam aydınlık açıklığının altında ise şadırvan havuzu içerisinde camii şeklinde bir fıskiye bulunur.
Yapının 57.8 m yüksekliğinde, klasik minare tasarımdan uzak iki minaresi kıble duvarı yönünde yer alır. Minarelerde şerefe yerine baklava dilimi şeklindeki Türk üçgenlerinden oluşan bir bölüm bulunmaktadır.
Galeri

İçten kubbe görünümü
Caminin üst katındaki şadırvan havuz
Caminin dışardan görünümü
Deprem riski sebebiyle yıkılan Marmara İlahiyat Camii
Silahdar Ömer Paşa Camii

| --- | --- |


Genel bilgiler
Mezhep: Sünni İslam
Konum: Erbaa, Türkiye
Koordinatlar: 40°42′18″K 36°27′03″D﻿ / ﻿40.70500°K 36.45083°D﻿ / 40.70500; 36.45083
Başlama: 1676 (Farklı Görüş: 1082)
Mimar(lar): Bilinmiyor
Teknik ayrıntılar
Minare sayısı: 1

Silahtar Ömer Paşa Camii, Türkiye'nin Tokat ilinin Erbaa ilçesine bağlı Akça beldesinde bulunan, "Çandı Tekniği" sayesinde hiç çivi kullanılmadan, ahşap ve kesme taştan yapılmış, mülkiyeti Vakıflar Genel Müdürlüğüne ait ve halen kullanımda olan cami.
İnşa Tarihi

Caminin inşa kitabesi günümüze ulaşmadığından dolayı tarihlendirme hususunda görüş farklılıkları bulunur. İlk görüş, camide bulunmakta olan ceylan derisi bir levhanın üzerinde H.1087/M.1676 tarihinin ve o dönemin anlayışını yansıtan mimari özelliklerin bulunuyor olmasından hareketle caminin 17. yüzyılın ikinci yarısına ait bir Osmanlı eseri olduğu yönündedir. İkinci görüşe göre ise, cami 1082 yılında yapılmış bir Selçuklu eseridir ve farklı tarihlerde tadilat görmüştür. 17. yüzyılda farklı şehirlerde beylerbeyliği ve valilik yapmış olan  Silahdar Ömer Paşa'nın camiye vermiş olduğu hediyelerden ve bu hediyelere işlenen tarihten ötürü kuruluş tarihi sehven 17. yüzyıl sanılmaktadır.
Mimari özellikleri

Camii dış yapısındaki daha sade görünüme karşın iç tasarımındaki zenginlik ile dikkat çeker. Camiinin mimari özellikleri şu şekildedir:
Selçuklu taş ve çini süslemesi vardır.
Ahşap ve boya süslemesi mevcuttur.
Kesme taş ve tuğla ile imar edilmiştir.
Süslü kapı ve ahşap kemerle çevrilidir.
Ahşap tavandır ve 4 adet ahşap destek kolonludur.
Mimber ve mihrap Selçuklu desen ve formalarıyla 11. yüzyıl Türk sanatının bir sentezidir.
Çıtaları ve boya süslü tavanda altıgenleri, göbekte kesişen şekiller ve sarkık rölifler görülür.
Osmanlı Dönemi'nde tadilatı

Caminin tamiri için 1707 yılında vakıf kurulduğu belirtilmektedir. Ayrıca incelemeler yapılırken bir kiremit parçasına rastlanmıştır ve bu parçada tarih olarak 18 Eylül 1278 (1862) ibaresinin yer aldığı anlaşılmıştır. Camiideki iki adet bakır şamdanın üzerinde, Silahtar Ömer Paşa'nın şamdanları 1688 yılında camiye vakfettiği yazılıdır. Bu durumda caminin bu tarihte veya öncesinde yapıldığı düşünülebilir. Anadolu'da özgün yapısını koruyabilmiş ahşap yoğunluklu bir cami olarak değer taşır.