Çöl kaldırımı
Oluşumu

Yüzey erozyonunun şiddetli ve sürekli olduğu sahalarda en çok kum ve toz gibi ince unsurlar havalanır ve uzaklaşır. Sadece iri ve ağır taşlar, çakıllar ve bloklar oldukları yerde kalır. Bu unsurlar zemin üzerinde sanki Arnavut Kaldırımını hatırlatan bir taş kaplama oluştururlar ve bu nedenden dolayı da çöl kaldırımı terimi ile açıklanırlar. Taş kaplama, üzerinde yayıldığı zemini yüzey erozyonuna karşı korur; hatta bu nedenden dolayı çöl kaldırımına çöl zırhı adı verilir.
Çöl kaldırımı kurak bölgelerde çok yaygın olan bir şekildir. Bunların hepsinin oluşum mekanizmaları aslında aynıdır; yani rüzgârın seçici olarak yaptığı yüzey erozyonundan dolayı oluşmaktadır. Bununla birlikte, yüzey erozyonuna uğrayan malzemenin yapısına bağlı olarak dünyanın farklı kurak bölgelerinde değişik terimlerle açıklanan ve bazı özellikler sonucunda çöl kaldırımı tipleri meydana gelmiştir.
Çöl kaldırımlarının oluşumu için birkaç teori öne sürülmüştür.Yaygın bir teori, rüzgâr ve aralıklı yağmur tarafından kum, toz ve diğer ince taneli malzemelerin kademeli olarak uzaklaştırılmasıyla oluştuğunu ve daha büyük parçaları geride bıraktığını öne sürüyor.Daha büyük parçalar, yağmur, akan su, rüzgar, yerçekimi, sürünme, ısıl genleşme ve büzülme, ıslanma ve kuruma, donma, hayvan trafiği ve Dünya'nın sabit mikrosismik titreşimleriyle yerlerine sallanıyor. Küçük parçacıkların rüzgarla uzaklaştırılması sonsuza kadar devam etmez, çünkü kaplama bir kez oluştuğunda, daha fazla erozyona direnmek için bir bariyer görevi görür. Küçük parçacıklar kaplama yüzeyinin altında toplanarak bir veziküler A toprak horizonu oluşturur.
İkinci bir teori, çöl kaplamalarının, kaplamanın altındaki kilin büzülme / şişme özelliklerinden oluştuğunu varsayar; yağış kil tarafından emildiğinde genişlemesine neden olur ve kuruduğunda zayıflık düzlemleri boyunca çatlar.Zamanla, bu jeomorfik hareket, küçük çakılları yüzeye taşır; aksi takdirde, çökeltilerin taşınması veya aşırı bitkisel büyüme ile kaldırımı tahrip edecek olan yağış eksikliği nedeniyle orada kalırlar.
Daha yeni bir teori olan kaldırım oluşumu teorisi; Stephen Wells ve meslektaşları tarafından Kaliforniya'nın Mojave Çölü'ndeki Cima Dome gibi yerlerde yapılan çalışmalardan geliyor.Cima Dome'da, jeolojik olarak yeni lav akıntıları, aynı lavın molozlarından yapılmış, üstlerinde çöl döşemesi bulunan daha genç toprak katmanlarıyla kaplıdır. Toprak inşa edilir, uçup gitmez, ancak taşlar tepede kalır. Toprakta taşı bile yoktur.
Araştırmacılar, bir taşın zeminde kaç yıldır açığa çıktığını belirleyebilir. Wells, yer yüzeyinde kozmik ışın bombardımanıyla oluşan kozmojenik helyum-3'e dayalı bir yöntem kullandı. Helyum-3, lav akıntılarındaki olivin ve piroksen taneleri içinde tutulur ve maruz kalma süresi ile artar. Helyum-3 tarihleri, Cima Dome'daki çöl döşemesindeki lav taşlarının hepsinin, yanlarında katı lav akarken aynı süre boyunca yüzeyde olduğunu gösteriyor.
Jeoloji dergisinde Temmuz 1995 tarihli bir makalesinde, "taş kaldırımlar yüzeyde doğar" sonucuna vardı. Taşlar, kabarma nedeniyle yüzeyde kalırken, rüzgârdan savrulan toz birikmesi, bu kaldırımın altındaki toprağı oluşturmalıdır. Jeolog için bu keşif, bazı çöl kaldırımlarının altlarında uzun bir toz birikimi geçmişini koruduğu anlamına geliyor. Toz, tıpkı derin deniz tabanında ve dünyanın buzullarında olduğu gibi eski iklimin bir kaydıdır.
Çöl kaldırım yüzeyleri genellikle koyu kahverengi, bazen kil mineralleri içeren parlak bir kaplama olan çöl verniği ile kaplanır. ABD'de, Utah'ın güneydoğusundaki Newspaper Rock'ta ünlü bir örnek bulunabilir. Çöl verniği, güneşte pişmiş kayaların yüzeyinde ince bir kil, demir ve manganez kaplamasıdır (patine). Mikro organizmalar da oluşumlarında rol oynayabilir. Çöl verniği, Mojave çölünde ve Büyük Havza jeomorfik eyaletinde de yaygındır.