stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Mutluluk
Ölçüm

İnsanlar yüzyıllardır mutluluğu ölçmeye çalışıyorlar. 1780'de İngiliz faydacı filozof Jeremy Bentham, mutluluğun insanların birincil amacı olduğu için, hükümetin ne kadar iyi performans gösterdiğini belirlemenin bir yolu olarak ölçülmesi gerektiğini öne sürdü.
Mutluluğu ölçmek için çeşitli ölçekler geliştirildi:
Öznel Mutluluk Ölçeği (SHS) (ingilizce:Subjective Happiness Scale), 1999'dan itibaren küresel öznel mutluluğu ölçen dört maddelik bir ölçektir. Ölçek, katılımcıların kendilerini mutlu ya da mutsuz bireyler olarak nitelendirmek için mutlak derecelendirmeler kullanmasını ve aynı zamanda kendilerini ne ölçüde mutlu ve mutsuz birey tanımlamalarıyla özdeşleştirdiklerini sorar.
1988 tarihli Pozitif ve Negatif Etki Çizelgesi (PANAS) (ingilizce:Positive and Negative Affect Schedule) 20 maddelik bir ankettir ve kişilik özellikleri ile olumlu ya da olumsuz etkiler arasındaki ilişkiyi "şu an, bugün, son birkaç gün, geçen hafta, son birkaç hafta, geçen yıl ve genel olarak" değerlendirmek için beşli Likert ölçeği (1 = çok az veya hiç, 5 = aşırı) kullanılır. Ek etki ölçekleri olan daha uzun bir versiyon 1994'te yayımlanmıştı.
Yaşamdan Memnuniyet Ölçeği (SWLS), (İngilizce:Satisfaction with Life Scale) Ed Diener tarafından geliştirilen yaşam memnuniyeti'nin küresel bir bilişsel değerlendirmesidir. Bir kişinin hayatıyla ilgili beş ifadeye katılmak veya katılmamak için yedi puanlı Likert ölçeği kullanılır.
Dünya Mutluluk Raporu'nda Cantril merdiven yöntemi kullanılmıştır. Katılımcılardan, kendileri için mümkün olan en iyi yaşam 10 ve olabilecek en kötü yaşam 0 olan bir merdiven düşünmeleri istenir. Daha sonra kendi mevcut yaşamlarını bu 0'dan 10'a kadar derecelendirmeleri istenir.
Olumlu Deneyim; Gallup tarafından yapılan bu ankette, önceki gün insanların keyif alıp almadıklarını, çok gülüp gülüp geçmediklerini, kendilerini iyi dinlenmiş hissedip hissetmediklerini, kendilerine saygılı davranılıp davranılmadığını, ilginç bir şey öğrenip öğrenmediğini veya yapıp yapmadığı sorulur. 2018'deki Paraguay ve Panama'nın başı çektiği en iyi 10 ülkeden 9'u Güney Amerika'da idi. Ülke puanları 85 ile 43 arasında değişmektedir.
2012'den beri Dünya Mutluluk Raporu yayımlanmaktadır. Mutluluk, "Bir bütün olarak hayatınızdan ne kadar mutlusunuz?" ve duygusal raporlarda, "Şimdi ne kadar mutlusunuz?" gibi değerlendirilir ve insanlar bu sözlü bağlamlarda mutluluğu uygun şekilde kullanabiliyor görünmektedir. Rapor, bu cevapları kullanarak en yüksek mutluluk düzeyine sahip ülkeleri belirler. Öznel iyi oluş ölçümlerinde birincil ayrım, bilişsel yaşam değerlendirmeleri ile duygusal raporlar arasındadır.
Birleşik Krallık, daha önceden gayri safi milli mutluluk ölçen Butan'ın ardından, 2012'de ulusal refahı ölçmeye başladı.
Mutluluğun zaman içinde oldukça istikrarlı olduğu bulunmuştur.
Mutluluğun ayrıca iş yerindeki performansı artırdığına dair ampirik çalışmalar da bulunmaktadır. 4.277 kişinin 21 ay boyunca katıldığı bir çalışmada, mutluluk ile iş yerindeki performans arasında pozitif bir korelasyon olduğu bulunmuştur.
Ludovico Antonio Muratori, 1749
Herki (aşiret)

Herki, Harki olarak da yazılır (Kürtçe: Herkî,ھەرکی) Kürdistan coğrafi bölgesinde büyük bir aşirettir. Bu aşiretin en büyük kısmı Irak Kürdistanı'nda ve önemli bir kısmı İran Kürdistanı'nda yaşamaktadır.  Ayrıca Türkiye (coğrafi olarak Kuzey Kürdistan) topraklarında da bulunurlar. Türkiye'deki mensupları çoğunlukla Yüksekova ve Şemdinli ilçelerinde yaşar. Yüksekova'nin en büyük ailelerinden birisi olan Zeydanlar bu aşireti Zeydi koluna mensuptur. -an eki Kürtçede çoğul ekidir.
Herkiler üç alt aşirete ayrılır: Menda, Sida ve Serhati.
Tarihi

Geleneklere göre, Herkiler Babekr Ağa adlı bir kişinin soyundan gelmektedir.
Ancak, Orta Çağ'da Kürt Kabileleri ve Kabile Liderleri kitabının yazarı Zirar Sıddık Tevfik  Harkilerin Orta Çağ'da muhtemelen 'Arji' ismiyle mevcut olduğuna inanmaktadır. Arjilerin Abbasiler döneminde Amadiya civarında yaşadığı anlaşılmaktadır. Arjilere ait olduğu doğrulanan bir kişi, İmadeddin Zengi'nin çağdaşı olan Ebu'l-Haija bin Abdullah El-Hakkari'nin adamlarından biri olan Bav El-Arji adlı bir kişidir.
Abbas El-Azzavi, Irak Kabileleri Ansiklopedisi adlı eserinde, bir Herki liderinin kendisine Herkilerin aslen Milli kabilelerinin bir kolu olduğunu teyit ettiğini belirtir. Ayrıca Herkilerin 19. yüzyıl eseri Seyâhatnâme-i hudûd'da [bahsedildiğini de ekler.
Yaşamları

Herkiler çoğunlukla sürüleriyle göçebe bir hayat yaşadılar ancak bu durum 1920'den ve Sevr Antlaşması'ndan sonra çok değişti. İran, Irak, Suriye ve Türkiye'nin çizilmiş yeni sınırları, Kürt kabilelerinin göçebe olarak yer değiştirmelerine engelledi ve göçebe yaşam tarzlarını kısıtladı.
1989'da Urmiye ve Revanduz arasında yaşayan yaklaşık 20.000 kişi sayıldı. Düzenli olarak İran'dan Irak'a tuz getirip dönüşte buğday ve arpayla İran'a geri donerlerdi.
Herkiler çok iyi silahlanmış bir kabileydi ve iyi savaşçılar ve sert adamlar olarak biliniyorlardı. Bazı kadınları zaman zaman erkeklerle birlikte savaşırken görülüyordu. Herkiler yağmacılık yapardı, örneğin, Tahir Ağa adlı bir Herki reisi ile Bradost'lu Muhammed Said Bey arasında sürekli bir rekabet vardı, önceki kişi ikincisinden 400'den fazla keçi yağmalamıştı.
NBA All-Star

Las Vegas'ta düzenlenen 2007 NBA All-Star Maçı
National Basketball Association All-Star Maçı veya kısaca NBA All Star, her yılın Şubat ayında National Basketball Association (NBA) tarafından düzenlenen ve ligin 24 yıldız oyuncusunu bir araya getiren gösteri maçıdır. Maç, 2022'den bu yana Şubat ayının üçüncü Pazar günü, Daytona 500'ün yapıldığı gün ve genellikle Super Bowl'dan sonraki hafta düzenlenmektedir. Cuma gününden Pazar gününe kadar süren üç günlük bir etkinlik olan NBA All-Star Hafta Sonu'nun öne çıkan etkinliğidir. All-Star Maçı ilk kez 2 Mart 1951'de Boston Garden'da oynandı.
Her takımın başlangıç kadrosu taraftar, oyuncu ve medya oylamasının bir kombinasyonu ile seçilirken, baş antrenörler yedekleri, kendi konferanslarından yedi oyuncuyu seçer, böylece her taraf 12 kişilik bir kadroya sahip olur. Koçların kendi oyuncuları için oy kullanmasına izin verilmez. Seçilen bir oyuncu sakatlık nedeniyle katılamazsa, NBA komisyoneri onun yerine bir oyuncu seçer.
Geleneksel olarak NBA All-Star Maçı, Doğu Konferansı ile Batı Konferansının en iyi oyuncularını karşı karşıya getirmektedir. 2018'den 2023'e kadar, takımlar her konferanstan en çok oy alan oyuncu tarafından temsil edildi ve konferanstan bağımsız olarak her oyuncu bir draft yoluyla herhangi bir takıma seçildi. Takımlar ayrıca maçların rekabetçi kalmasına yardımcı olmak için kendi seçtikleri bir hayır kurumu için oynarlar.
Le Diable au corps

Le Diable au corps (Türkçe: İçimizdeki Şeytan), Raymond Radiguet'nin 1923'ün başlarında yazdığı romandır. Roman, Birinci Dünya Savaşı yıllarında geçmekte. Kitap, kocası cephede savaşırken 16 yaşında bir çocukla ilişkiye yaşayan kadının hikâyesini anlatmaktadır. Radiguet bunu reddetse de, sonraki yıllarda hikâyenin büyük ölçüde Radiguet'in kendi hayatından olduğu ortaya çıktı.
Kitap, birçok kez televizyona ve sinemaya uyarlanmıştır.
Leon Battista Alberti

Leon Battista Alberti (İtalyanca telaffuz: [leˈom batˈtista alˈbɛrti]; 14 Şubat 1406 - 25 Nisan 1472), İtalyan Rönesans hümanist yazarı, sanatçısı, mimarı, şairi, rahip, dilbilimci, filozof ve kriptograftı ; şimdi polimatlar olarak tanımlananların doğasını özetledi. Johannes Trithemius ile paylaştığı bir iddia olan Batı kriptografisinin kurucusu olarak kabul edilir.
James Beck'in gözlemlediği gibi, sık sık yalnızca bir mimar olarak nitelendirilmesine rağmen, "Leon Battista'nın 'alanlarından' birini diğerlerinden bir şekilde işlevsel olarak bağımsız ve kendi kendine yeterli olarak ayırmanın, Alberti'nin güzel sanatlar konusundaki geniş ve kapsamlı keşiflerini  karakterize etme çabalarına hiçbir faydası yoktur.". Alberti daha çok bir sanatçı olarak bilinmesine rağmen, aynı zamanda birçok türden bir matematikçiydi ve on beşinci yüzyılda bu alanda büyük ilerlemeler kaydetti. Tasarladığı en önemli iki bina, her ikisi de Mantua'da bulunan San Sebastiano (1460) ve Sant'Andrea (1472) kiliseleridir.
Alberti'nin hayatı, Giorgio Vasari'nin Lives of the Most Excellent Ressamlar, Heykeltıraşlar ve Mimarlar kitabında anlatılmıştır.
Biyografi > Erken dönem

Leon Battista Alberti, 1406'da Cenova'da doğdu. Annesi Bianca Fieschi'ydi. Babası Benedetto Alberti, kendi şehrinden sürgün edilmiş, ancak 1428'de geri dönmesine izin verilmiş zengin bir Floransalıydı. Alberti, Padua'da yatılı okula gönderildi, ardından Bologna'da hukuk okudu. Bir süre Floransa'da yaşadı, daha sonra 1431'de Roma'ya gitti, burada kutsal emirler aldı ve papalık mahkemesinin hizmetine girdi. Bu süre zarfında, mimariye olan ilgisini perçinleyen ve tasarladığı binaların formunu güçlü bir şekilde etkileyen antik kalıntıları inceledi.
Alberti birçok yönden yetenekliydi. Uzun boylu ve güçlü olmasının yanında, en vahşi atı sürerek bir insanın kafasının üzerinden atlayabilecek kadar iyi bir atletti. Çocukluk yıllarında bir yazar olarak öne çıktı ve yirmi yaşına geldiğinde, Klasik edebiyatın gerçek bir parçası olarak başarıyla kabul edilen bir oyun yazmıştı. 1435'te, 15. yüzyılın başlarında Floransa'da filizlenen resim sanatından ilham alarak Della pittura adlı ilk büyük kitabının temellerini atmaya başladı. Bu çalışmada resmin doğasını analiz ederek, perspektif, kompozisyon ve renk unsurlarını araştırdı.
1438'de mimariye olan ilgisi arttı, bu alandaki çalışmalarının ağırlığını arttırmaya karar verdi. Leonello'nun babasının atlı bir heykelini desteklemek için küçük bir zafer takı inşa ettiği Ferrara'lı Marchese Leonello d'Este tarafından teşvik edildi. 1447'de Alberti, Papa V. Nicholas'ın mimari danışmanı oldu ve Vatikan'da çeşitli projelerde yer aldı.
Biyografi > İlk Büyük Komisyon

İlk büyük mimari komisyonu 1446'da Floransa'daki Rucellai Sarayı'nın cephesi içindi. Bunu 1450'de Sigismondo Malatesta'dan Rimini'deki Gotik San Francesco kilisesini Tempio Malatestiano bir anıt şapele dönüştürmek için bir komisyon izledi. Floransa'da, Dominik kilisesi Santa Maria Novella'nın cephenin üst kısımlarını tasarladı ve iki süslü işlemeli parşömen ile orta nef ve alt koridorlar arasında ünlü bir köprü kurdu. Dört yüz yıl boyunca kilise mimarlarının izleyeceği bir görsel sorunu çözerek emsal teşkil etti. 1452'de, Vitruvius'un çalışmalarını temel alarak ve Roma'nın arkeolojik kalıntılarından etkilenerek mimarlık üzerine bir inceleme olan De re aedificatoria'yı tamamladı. Çalışma 1485'e kadar yayınlanmadı. Bunu 1464'te heykeli incelediği daha az etkili çalışması De statua izledi . Alberti'nin bilinen tek heykeli, bazen Pisanello'ya atfedilen bir otoportre madalyonudur.
Alberti, Mantua'da, San Sebastiano'daki iki kiliseyi ve Sant'Andrea Bazilikası'nı tasarlamak için görevlendirildi. Bu kilisenin tasarım süreci hiçbir zaman tamamlanmadı ve Alberti'nin niyeti tam olarak bilinmemekle birlikte sadece spekülasyon yapılabilir. İkinci kilisenin tasarımı, Alberti'nin ölümünden bir yıl önce 1471'de tamamlandı. Tamamlanmış ve onun en önemli eseri olma niteliğine sahip olan bir yapıdır.
Biyografi > Sanatçı olarak Alberti

Bir sanatçı olarak Alberti, kendisini atölyelerde eğitim görmüş sıradan zanaatkarlardan farklı olarak görüyordu. Aristoteles ve Plotinus'u takip eden bir hümanistti ve zamanın prens ve lordlarının mahkemeleri tarafından desteklenmekte olan, hızla genişleyen entelektüeller ve zanaatkârlar çevresinin bir parçasıydı. Asil bir ailenin bir üyesi ve Roma curia'sının bir parçası olarak Alberti'nin özel bir statüsü vardı. Ferrara'daki Este sarayında memnuniyetle karşılanan bir misafirdi ve Urbino'da sıcak hava mevsiminin bir bölümünü asker-prens Federico III da Montefeltro ile geçirdi. Urbino Dükü, sanatın himayesine cömertçe para harcayan kurnaz bir askeri komutandı. Alberti, mimarlık üzerine yazdığı tezini arkadaşına ithaf etmeyi planladı.
Alberti'nin kendi alanlarında öncü olan daha küçük çalışmaları arasında, örneğin kriptografide De componendis cifris adlı bir inceleme ve ilk İtalyanca dilbilgisi vardı. Floransalı kozmograf Paolo Toscanelli ile o zamanlar coğrafyaya yakın bir bilim olan astronomi konusunda beraber çalıştı ve coğrafya üzerine küçük bir Latince çalışma olan Descriptio urbis Romae (Roma Şehri Panoraması) üretti. Ölümünden sadece birkaç yıl önce Alberti, Medici yönetimi sırasında Floransa hakkında bir diyalog olan De iciarchia'yı (Haneyi Yönetmek Üzerine) tamamladı.
Kutsal emirler alan Alberti hiç evlenmedi. Hayvanları severdi ve onun için bir methiye (Canis) yazdığı melez olan evcil bir köpeği vardı. Vasari, Alberti'yi "takdire şayan bir vatandaş, bir kültür adamı... yetenekli erkeklerin arkadaşı, herkese karşı açık ve nazik" olarak tanımlıyor. "Her zaman onurlu ve beyefendi gibi yaşadı."  Alberti, 25 Nisan 1472'de 66 yaşında Roma'da öldü.
Mimari İşler

Alberti, inşaat ile ilgilenmedi ve büyük çalışmalarından çok azı tamamlandı. Vitruvius ve antik Roma kalıntılarının tasarımcısı ve öğrencisi olarak, sütun ve lento mimarisinin doğasını yapısal değil görsel açıdan kavradı. Klasik sütunu ve pilasteri yorumlarken özgürce davranan Brunelleschi'nin aksine Klasik düzenleri doğru bir şekilde kullandı. Alberti'nin endişeleri arasında mimarlığın sosyal etkisi vardı ve bu amaçla şehir manzarasının çok önem veriyordu. Bu, Rucellai Sarayı'nda bodrum katında oturmak için sürekli bir bankın dahil edilmesiyle kanıtlanmıştır. Alberti, ikincil caddelerle bağlantılı olan geniş ana caddeleri ele alan cadde hiyerarşisi ilkesini ve eşit yükseklikteki binaları öngördü.
Roma'da, daha sonra Barok Trevi Çeşmesi tarafından ortadan kaldırılan Alberti tarafından tasarlanan basit bir havzaya dönüşen Acqua Vergine'nin Roma su kemerinin restorasyonu için Papa Nicholas V tarafından görevlendirildi.
Bazı çalışmalarda  yazarlar, Fiesole'deki Villa Medici'nin tasarımını Michelozzo'nun değil Alberti'nin yapmış olabileceğini ve bu tasarımın daha sonra Rönesans villasının prototipi haline geldiğini öne sürüyorlar. Cosimo il Vecchio'nun ikinci oğlu Giovanni de' Medici tarafından yaptırılan ve şehre tepeden bakan bu tepe konutu, bir Rönesans villasının ilk örneği olabilir: Yani bir ülke oluşturmak için gerekli olan "villa banliyöler" konusunda Alberti kriterleri yöntem haline gelmiştir. Bu bakış açısına göre, Fiesole'deki Villa Medici, bu nedenle, yalnızca Floransa bölgesinde değil, on beşinci yüzyılın sonundan itibaren ondan ilham ve çok sayıda başka bina için "esin perisi" olarak kabul edilebilir.
Mimari İşler > Tempio Malatestiano, Rimini

Rimini'deki Tempio Malatestiano (1447, 1453–60)  Gotik bir kilisenin yeniden inşasıdır. Dinamik form oyunlarıyla cephe eksik bırakılmıştır.
Mimari İşler > Palazzo Rucellai'nin Cephesi

Palazzo Rucellai'nin (1446–51) cephe tasarımı, Rucellai ailesi için yapılan birkaç siparişten biriydi. Tasarım, rustik duvar üzerine Klasik tarzda sığ pilastrlar ve kornişlerden oluşan bir ızgarayı kaplar ve ağır bir kornişle örtülür. İç avluda Korint sütunları vardır. Saray, Floransa'daki sivil binalarda orijinal olan Klasik unsurların kullanımında bir standart belirledi ve daha sonraki palazzileri büyük ölçüde etkiledi. Çalışma Bernardo Rosselino tarafından yürütüldü.
Mimari İşler > Santa Maria Novella

Floransa'daki Santa Maria Novella'nın (1448–70)  üst cephesi Alberti'nin tasarım ilkelerine göre inşa edildi. Bu zorlu bir görevdi, çünkü Alt kat üç kapıya ek olarak, altı Gotik nişi bulunan ve San Miniato al Monte ve Floransa Vaftizhanesi gibi Floransa kiliselerine özgü polikrom mermeri kullanan birkaç mezarı kapsıyordu. Tasarım halihazırda Santa Maria Novella'da restorasyona dahil edilecek alanda bulunan bir oküler pencereyi de içeriyordu. Alberti, revak çevresinde Klasik özellikleri tanıtmış ve polikromiyi bir şekilde tüm cepheye yaymıştır. Bu polikromi, Klasik orantıları ve pilastrlar, kornişler ve Klasik tarzda bir alınlık gibi unsurları içerir ve heykelden ziyade tesseralarda bir güneş patlaması ile süslenmiştir. Bu tipik nefli kilisenin en iyi bilinen özelliği, Alberti'nin orta nefin farklı seviyeleri ve çok daha düşük yan nefler arasında görsel olarak köprü oluşturma problemini çözme tarzıdır. Daha sonraki Rönesans, Barok ve Klasik Uyanış binalarında kilise cephelerinin standart bir özelliği haline gelecek olan iki büyük parşömen kullandı.
Mimari İşler > Pienza

Alberti, Piazza Pio II, Pienza'nın tasarımı için danışman olarak kabul edilir. Daha önce Corsignano olarak adlandırılan köy, 1459'dan başlayarak yeniden tasarlandı. Alberti'nin hizmet verdiği Papa II. Pius Aeneas Silvius Piccolomini'nin doğum yeriydi. Pius II, köyü bir sığınak olarak kullanmak istedi, ancak konumunun itibarını yansıtması gerekiyordu.
Piazza, Pienza Katedrali'ne ve her iki taraftaki pasajlara odaklanan dört bina tarafından tanımlanan yamuk bir şekildir. Asıl konut olan Palazzo Piccolomini batı tarafındadır. Her bölmede çift ışıklı bir çapraz pencere bulunan, pilastrlar ve saçak dizileri ile eklemlenen üç katı vardır. Bu yapı, Alberti'nin Floransa'daki Palazzo Rucellai'sine ve daha sonraki diğer saraylara benzer. Dikkate değer olan, palazzo'nun iç mahkemesidir. Sarayın arkası, güneyde, üç katın tamamında sundurma ile tanımlanır. Bu katlar, Giardino all'italian dönemi modifikasyonları ile kapalı bir İtalyan Rönesans bahçesine ve Val d'Orcia'nın uzak manzarasına ve Papa Pius'un sevilen Amiata Dağı'na bakan muhteşem manzaralara bakmaktadır. Bu bahçenin altında tonozlu ve yüz adet atı barındırabilecek olan bir ahır vardır. Kasabanın merkezini kökten değiştiren tasarım, papa için bir saray, bir kilise, bir belediye binası ve Papa'ya gezilerinde eşlik edecek piskoposlar için bir bina içeriyordu. Pienza, Rönesans şehir planlamasının erken bir örneği olarak kabul edilir.
Mimari İşler > Sant' Andrea, Mantua

Sant'Andrea Bazilikası, Mantua, Alberti'nin ölümünden bir yıl önce, 1471'de  başladı. Tamamlanmış haldedir ve hem cephesi hem de iç kısmı için zafer takı motifini kullanmıştır. Bu yapı, kendisini takip eden birçok konstrüksiyonu etkileyen en önemli eseridir. Alberti, mimarın rolünü tasarımcı olarak algıladı. Brunelleschi'nin aksine, inşaatla hiç ilgilenmedi, pratikliği inşaatçılara ve gözetimi başkalarına bıraktı.
Mimari İşler > Diğer binalar

San Sebastiano, Mantua, (1458)  bitmemiş cephesi Alberti'nin isteği hakkında çok fazla spekülasyona neden oldu
San Pancrazio'daki Sepolcro Rucellai (1467)
Santissima Annunziata için Tribün, Floransa (1470, değişikliklerle beraber tamamlanması ise 1477)
Resim Çalışmaları

Sanatta tarihsel ilerlemenin Michelangelo'da zirveye ulaştığını savunan Giorgio Vasari, Alberti'nin sanatsal yeteneklerini değil, bilimsel başarılarını vurguladı: "Zamanını dünyayı keşfederek ve eski eserlerin proporsiyonlarını inceleyerek geçirdi; ama hepsinden önemlisi, doğal dehasını takip ederek uygulamalı çalışmalardan ziyade yazmaya odaklandı."  Kendine ironik bir şekilde "eğitimsiz bir insan" (omo senza lettere) diyen Leonardo, resmin bilim olduğu görüşünde Alberti'yi takip etti. Fakat, bir bilim insanı olarak Leonardo, bir teorisyen olan ve pratikte benzer bir ilgisi olmayan Alberti'den daha ampirikti. Alberti ideal güzelliğe inanıyordu, ancak Leonardo defterlerini insan proporsiyonları üzerine gözlemlerle doldurdu. Defterler, bir kare ve bir daire ile ilgili bir insan figürü olan Vitruvius adamının ünlü çizimiyle sona erdi.
Resim Üzerine'de Alberti "Biz Ressamlar" ifadesini kullanır, ancak bir ressam ya da heykeltıraş olarak bir amatördü. Vasari, "Alberti resimde büyük bir önem ya da güzelliğe sahip hiçbir şey elde etmedi" diye yazmıştı. "Bugüne kalan çok az resmi mükemmel olmaktan uzak, ama bu şaşırtıcı değil çünkü kendini ressamlıktan çok çalışmalarına adadı." Jacob Burckhardt, Alberti'yi İtalya'da Rönesans Medeniyeti'nde gerçekten evrensel bir deha olarak tasvir etti. "Ve Leonardo Da Vinci, Alberti için acemi için bitirici, amatörün ustasıydı. Keşke Vasari'nin çalışması burada Alberti'ninki gibi bir tanımla desteklenseydi! Leonardo'nun doğasının devasa ana hatları, belirsizdir ve uzaktan kavranamaz."
Alberti'nin, Camera degli Sposi'deki Mantegna'nın büyük fresklerinde, Mantua hükümdarı Ludovico Gonzaga'nın kulağına fısıldayan koyu kırmızı giysiler giymiş yaşlı adam olarak göründüğü söylenir. Alberti büyük bir plaket olan otoportresinde bir Romalı gibi giyinmiş. Profilinin solunda kanatlı bir göz var. Ters tarafında ise soru var, Quid tum? (ne o zaman), Virgil'in Eclogues'inden alınmıştır : "Peki ya Amyntas karanlıksa? (quid tum si fuscus Amyntas?) Menekşeler siyah, sümbüller siyahtır."
Katkılar

Alberti çeşitli alanlara çeşitli katkılarda bulunmuştur:
Alberti, "historia" adlı bir teorinin yaratıcısıydı. De pictura (1435) adlı incelemesinde, insanlar, hayvanlar ve binaların birbirleri arasında uyum yaratan "belirli bir zevk ve heyecan duygusuyla uzun süre boyunca bilgili ve bilgisiz seyircinin gözünü üzerinde tutan" birikimi teorisini açıklar. De pictura ("Resim Üzerine") perspektifin ilk bilimsel çalışmasını içeriyordu. De pictura'nın (Della pittura) İtalyanca çevirisi, orijinal Latince versiyonundan bir yıl sonra 1436'da yayınlandı ve önsözde Filippo Brunelleschi'ye hitap etti. Latince versiyonu Alberti'nin hümanist hamisi Mantua'lı Gianfrancesco Gonzaga'ya ithaf edilmişti. Ayrıca De statua adını taşıyan eseri ise heykel üzerinedir.
Alberti, sanatsal incelemelerini yeni bir hümanist sanat teorisi önermek için kullandı. Rönesans sanatçısı için pratik bir el kitabı sağlamak için Brunelleschi, Donatello ve Ghiberti gibi erken dönem Quattrocento sanatçılarıyla olan bağlantılarından yararlandı.
Alberti, on altıncı yüzyılda İtalyanca (Cosimo Bartoli tarafından), Fransızca, İspanyolca ve İngilizceye çevrilen mimarlık üzerine etkili bir çalışma olan De re aedificatoria yazdı. İngilizce çevirisi 18. yüzyılın başlarında Giacomo Leoni tarafından yapılmıştır. Artık daha yeni çevirileri mevcuttur.
Alberti'nin resim ve mimari üzerine incelemeleri, Gotik geçmişten koparak yeni bir sanat biçiminin kurucu metinleri olarak nitelense de, onun yaşamı boyunca pratik etkilerinin boyutunu bilmek imkansızdır. Calumny of Appeles, Botticelli ve Signorelli'nin tabloları da dahil olmak üzere, onu taklit etmek için birkaç girişime yol açtı. Onun üslup idealleri Mantegna, Piero della Francesca ve Fra Angelico'nun eserlerinde uygulamaya konmuştur. Ancak Alberti'nin bu yeniliklerden ne kadar sorumlu olduğunu ve pratik deneyiminin onu aşina kıldığı sanatsal hareketin eğilimlerini ne kadar basitçe dile getirdiğini belirlemek imkansızdır.
Latin şiirinde o kadar yetenekliydi ki, yirminci yaşında yazdığı Philodoxius adlı bir komedi, daha sonra onu 'Lepidus Comicus'un gerçek eseri olarak düzenleyip yayınlayan genç Aldus Manutius'u aldatacaktı.
Basılı Olan Çalışmalar

De Pictura, 1435. Resim Üzerine, İngilizce, De Pictura, Latince,On Painting. Penguin Classics. 1972. ISBN 978-0-14-043331-9.  Penguen Klasikleri. 1972. ISBN'si 978-0-14-043331-9 . ; Della Pittura, İtalyanca (1804 [1434]).
Momus, Latince metin ve İngilizce çeviri, 20030-674-00754-9
De re aedificatoria (1452, Mimarlık Üzerine On Kitap). Alberti, Leon Battista. De re aedificatorium. On kitapta inşa etme sanatı üzerine. (Joseph Rykwert, Robert Tavernor ve Neil Leach tarafından çevrilmiştir). Cambridge, Mass.: MIT Press, 1988.0-262-51060-XISBN'si 0-262-51060-X .978-0-262-51060-8 . Latince, Fransızca ve İtalyanca basımlar 5 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. ve İngilizce çeviri[ölü/kırık bağlantı] .
De Cifris Şifreler Üzerine Bir İnceleme (1467), çev. A. Zaccagnini. Önsöz David Kahn, Galimberti, Torino 1997.
"Leon Battista Alberti. Resim Üzerine. A New Translation an Critical Edition", Düzenleyen ve Çeviren Rocco Sinisgalli, Cambridge University Press, New York, Mayıs 2011, 978-1-107-00062-9, (books.google.de 29 Ağustos 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.)
I libri della famiglia, İtalyan baskısı
"Akşam yemeği parçaları". David Marsh'ın Intercenales'in Çevirisi. Orta Çağ ve Erken Rönesans Araştırmaları Merkezi, New York Eyalet Üniversitesi, Binghamton 1987.
"Açıklama urbis Romae. Roma şehrinin Leon Battista Alberti'nin Tasviri". Peter Hicks, Arizona Eyalet Üniversitesi 2007 için Arizona Mütevelli Heyeti.