İslamofaşizm
Gazetecilik analizi

Schwartz'ın yaklaşımı, faşizm ile İslami köktendinci terör arasındaki benzerlik fikrini birkaç faktörün desteklediğini ileri sürer:
Faşizme yol açan öfkeyi besleyen ekonomik olarak hüsrana uğramış bir orta sınıfın içerlemesi, El Kaide'nin Suudi, Pakistan ve Mısır orta sınıflarının bazı kesimleri üzerindeki etkisine ve ayrıca Hizbullah'ın Lübnan'daki Şiilere olan çekiciliğine uyan bir şey;
Faşizmin bugüne kadarki çoğu biçimi, kendisinin iddia ettiği gibi, Vahabiler ve Hizbullah gibi emperyalist olmuştur;
İslami köktendinciler, aşırılıklarına karşı çıkan küresel İslam'ın tüm üyelerini ümmetin dışına koyarak tekfiri dayatabildiği ölçüde totaliterdi ;
Her ikisinin de paramiliter örgütleri var ve sadece politik olarak örgütlenmiş bir ideolojik gruplaşma değil. Bunların hiçbiri İslam'a özgü olmasa da, hepsinin İslamofaşizmin bir parçası olduğunu ve çarpıtmaların, din adamlarının faşizmine yol açan Hristiyan aşırılıkçılığını yansıttığını belirtti.
Hitchens, 1979'da Şah'ın devrilmesinden sonra İran'daki gelişmeleri anlatmak için Fred Halliday'in kullandığı "Faşist yüzlü İslam" ifadesinin bir varyasyonu olan "İslam yüzlü faşizm"den bahsetmeyi tercih etse de, Bin Ladenizm ve Selefilik, Walter Laqueur tarafından hali hazırda yeniden canlanan İslami köktenciliğin aldığı son biçime atıfta bulunmak için kullanılan bir terim olan "din adamı faşizmi"yle benzerlikler paylaşıyordu. Din adamı faşizminin de İslami köktencilik gibi, karizmatik bir lidere bağlılığı, cinsel sapma konusunda rahatsız, kadınları hor gören, moderniteye düşman, gerçek ve hayali geçmiş zaferler için nostaljik, zehirli bir şekilde Yahudi düşmanı, eski şikayetlere takıntılı ve intikam bağımlısı olduğunu savundu,
Ona göre İslamofaşizm, Avrupa faşizminin ulus-devleti idealize etmesi bakımından Avrupa faşizmiyle tam olarak uyumlu değildi. İslam'ın üstün ırk kavramı yoktur. Öte yandan, diriltilmiş bir Halifelik kavramının kendisi Hitler'in Büyük Almanya'sı ve Mussolini'nin Roma İmparatorluğu'nu canlandırma arzusu ile bir benzetmeye uygun olabileceğini doğruladı, çünkü kafirlere karşı saf müminler hakkındaki İslami retorik, bir etnik temelli olmayan bir temizlik biçimini öne sürüyordu.
Amerikalı gazeteci ve Nixon'un eski söz yazarı William Safire, terimin geleneksel İslam'ı teröristlerden ayırmak için bir terim ihtiyacını karşıladığını yazdı: "İslamofaşizmin bacakları olabilir: bileşik, totaliter yöntemleri benimserken dini bir misyon ifa eden teröristleri tanımlar ve onları terörün parçası olmak istemeyen dindar Müslümanlardan ayırmaya yardımcı olur.
Eric Margolis, Müslüman dünyası ile Batı'nın tarihi, korporatif-endüstriyel devletleri arasında bir benzerlik olduğunu reddetti. "Müslüman Dünyası", diye savundu, "acımasız diktatörlükler, feodal monarşiler ve yozlaşmış askeri yönetimli devletlerle doludur, ancak bu rejimlerin hiçbiri ne kadar içler acısı olursa olsun, faşizmin standart tanımına uymuyor. Aslında çoğu Amerika'nın müttefikidir."
Malise Ruthven, İslamcılığın, "çok suistimal edilen"  "İslamofaşizm" olarak yeniden tanımlanmasına karşı çıktı. İslami etiket, bir hareketi meşrulaştırmak ve etiketlemek için kullanılabilir, ancak ideoloji, onunla ilişkilendirilen marka adından ayırt edilmelidir. İslami hareketler ve faşizm arasındaki fark, analojilerden daha "zorlayıcı". İslam doktriner birliğe meydan okur. İslami metinlerden Hristiyanlıktan daha fazla hiçbir özel yönetim düzeni çıkarılamaz. İspanyol faşistleri geleneksel Katolik doktrinlerinden destek aldılar, ancak aynı şekilde diğer Katolik düşünürler de demokrasiyi aynı teolojik gelenekler çerçevesinde savundular.