stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Durum cayrosu

Durum cayrosu 
 1. Bayrak
2. Uçak maketi
3. Ayar düğmesi
4. Kayış (yaw) göstergesi
Durum cayrosu veya durum göstergesi (AI), pilota uçağın Dünya'ya göre oryantasyonu konusunda bilgi veren uçuş göstergesi. Sunî ufuk olarak da bilinir. AI kısaltması, İngilizce attitude indicator kavramının akronimidir. Durum cayrosu en basit haliyle; yeri sembolize eden koyu kısım, gökyüzünü sembolize eden açık renk kısım ve bunların birleşimi (suni ufuk) üzerinde bulunan bir uçak maketinden meydana gelir. Pilota uçağın yatışı ve yunuslaması konusunda bilgi verir.
Görerek uçuş (VFR) koşullarında da pilota yardımcı olan durum cayrosu, alet uçuşu (IFR) koşullarında pilotun uçağın durumu ile ilgili bilgi alacağı başlıca alettir.
Üç tekerli iniş takımı

Geri çekilebilir üç tekerlekli iniş takımına sahip bir Mooney M20J
Sabit üç tekerlekli iniş takımına sahip 3Xtrim 3X55 Trener taksi esnasında.
Üç tekerlekli iniş takımı, üç tekerlekli bisiklet şeklinde düzenlenmiş bir uçak iniş takımı konfigürasyonudur . Üç tekerlekli iniş takımı düzenlemesinde, önde bir burun tekerleği ve ağırlık merkezinin biraz arkasında iki veya daha fazla ana tekerlek vardır. Üç tekerlekli iniş takımı kalkış, iniş ve taksi için en kolay konfigürasyondur, bu sebeple uçaklarda en yaygın düzenlemedir.
Birkaç erken dönem uçak üç tekerlekli bisiklet donanımına, sahipti.
Kurdım Gölü

| Kurdım Құрдым  (Kazakça) |
| --- | --- |
Kurdım Gölü, Sentinel-2 görüntüsü.
Kurdım GölüKazakistan'daki konumu
Havza
Ülke(ler):  Kazakistan
Eyalet(ler): Aktöbe
İlçe(ler): Irgız
Konum: Şalkarteniz havzası
Koordinatlar: 47°58′30″N 62°58′30″E﻿ / ﻿47.975°K 62.975°D﻿ / 47.975; 62.975
Genel bilgiler
Tür: Tuz Gölü
Uzunluk: 11,6 km (7,2 mi)
Genişlik: 3,7 km (2,3 mi)
En derin noktası: 1,6 m (5 ft 3 in)
Yüzölçümü: 30 km2 (12 sq mi)
Yüzey rakımı: 51 m (167 ft)
Wikimedia Commons

Kurdım (Kazakça: Құрдым), Kazakistan’da Aktöbe Eyaleti’nin Irgız İlçesi’nde bulunan bir göldür.
Göl, ilçenin idari merkezi Irgız'ın yaklaşık 145 kilometre (90 mi) güneydoğusunda, büyük göl Şalkarteniz'in güney ucunda yer almaktadır. En yakın yerleşim yeri, 27 kilometre (17 mi) batıda bulunan Jaysanbay köyüdür.
Coğrafya

Kurdım, Şalkarteniz havzasında bulunur. Şalkarteniz Gölünün güney kıyısına yakın bir konumdadır ve doğudan batıya 116 km (72 mi) boyunca uzanır. En geniş yeri 37 km (23 mi), ortasındaki dar alan ise 12 km (7,5 mi)'dir. Göl havzası karla beslenir ve yaz aylarında gölün sığ kısımları kuruyabilir. Kıyılar düz ve yer yer bataklıktır. Gölün suyu tuzludur ve içmek için uygun değildir.
Kurdım'ın hemen kuzeybatısında Karakol Gölü yer alır. Gölün yakınlarında Halofit bitkiler de dahil olmak üzere çöl bitkileri [en] yetişmektedir.
— Aktöbe Eyaleti'ndeki konumu
Hapoel Tel Aviv

| --- | --- |
Kuruluş: 1920'ler
Renkler:     Kırmızı, beyaz
Hapoel Tel Aviv-Tampon çıkartması
Hapoel Tel Aviv (İbranice: הפועל תל אביב), İsrail'in Tel Aviv kentinde 1920'li yıllarda kurulmuş olan çok takımlı spor kulübü. Bordo beyaz renklere sahip olan kulüp futbol, basketbol, hentbol ve halter branşlarında faaliyet göstermektedir. Futbol takımı ülkenin birinci seviye ligi Ligat ha'Al'da, basketbol takımı ise ülkenin aynı addaki birinci seviye ligi Ligat ha'Al'da oynamaktadır.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  LCCN: no2008051329  VIAF: 142280471   WorldCat (LCCN): no2008-051329
Puente de Génave

Puente de Génave
Puente de Génave, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin güneyinde bulunan Endülüs otonom bölgesinin Jaén eyaletine bağlı doksan yedi belediyesinden biridir. 2002 yılı sayımlarına göre belediyenin nüfusu 2.030 kişidir.
| g t Jaén'in belediyeleri |
| --- | --- | --- |
|  Albanchez de Mágina  Alcalá la Real  Alcaudete  Aldeaquemada  Andújar  Arjona  Arjonilla  Arquillos  Arroyo del Ojanco  Baeza  Bailén  Baños de la Encina  Beas de Segura  Bedmar y Garcíez  Begíjar  Benatae  Bélmez de la Moraleda  Cabra del Santo Cristo  Cambil  Campillo de Arenas  Canena  Carboneros  La Carolina  Castellar  Castillo de Locubín  Cazalilla  Cazorla  Chiclana de Segura  Chilluévar  Cárcheles  Escañuela  Espeluy  Frailes  Fuensanta de Martos  Fuerte del Rey  Guarromán  Génave  La Guardia de Jaén  Higuera de Calatrava  Hinojares  Hornos  Huelma  Huesa  Ibros  La Iruela  Iznatoraf  Jabalquinto  Jamilena  Jaén  Jimena  Jódar  Lahiguera  Larva  Linares  Lopera  Los Villares  Lupión  Mancha Real  Marmolejo  Martos  Mengíbar  Montizón  Navas de San Juan  Noalejo  Orcera  Peal de Becerro  Pegalajar  Porcuna  Pozo Alcón  Puente de Génave  Quesada  La Puerta de Segura  Rus  Sabiote  Santa Elena  Santiago de Calatrava  Santiago-Pontones  Santisteban del Puerto  Santo Tomé  Segura de la Sierra  Siles  Sorihuela del Guadalimar  Torreblascopedro  Torredelcampo  Torredonjimeno  Torreperogil  Torres  Torres de Albanchez  Úbeda  Valdepeñas de Jaén  Vilches  Villacarrillo  Villanueva de la Reina  Villanueva del Arzobispo  Villardompardo  Villarrodrigo  Villatorres  |  Albanchez de Mágina  Alcalá la Real  Alcaudete  Aldeaquemada  Andújar  Arjona  Arjonilla  Arquillos  Arroyo del Ojanco  Baeza  Bailén  Baños de la Encina  Beas de Segura  Bedmar y Garcíez  Begíjar  Benatae  Bélmez de la Moraleda  Cabra del Santo Cristo  Cambil  Campillo de Arenas  Canena  Carboneros  La Carolina  Castellar  Castillo de Locubín  Cazalilla  Cazorla  Chiclana de Segura  Chilluévar  Cárcheles  Escañuela  Espeluy  Frailes  Fuensanta de Martos  Fuerte del Rey  Guarromán  Génave  La Guardia de Jaén  Higuera de Calatrava  Hinojares  Hornos  Huelma  Huesa  Ibros  La Iruela  Iznatoraf  Jabalquinto  Jamilena  Jaén  Jimena  Jódar  Lahiguera  Larva  Linares  Lopera  Los Villares  Lupión  Mancha Real  Marmolejo  Martos  Mengíbar  Montizón  Navas de San Juan  Noalejo  Orcera  Peal de Becerro  Pegalajar  Porcuna  Pozo Alcón  Puente de Génave  Quesada  La Puerta de Segura  Rus  Sabiote  Santa Elena  Santiago de Calatrava  Santiago-Pontones  Santisteban del Puerto  Santo Tomé  Segura de la Sierra  Siles  Sorihuela del Guadalimar  Torreblascopedro  Torredelcampo  Torredonjimeno  Torreperogil  Torres  Torres de Albanchez  Úbeda  Valdepeñas de Jaén  Vilches  Villacarrillo  Villanueva de la Reina  Villanueva del Arzobispo  Villardompardo  Villarrodrigo  Villatorres  |  |
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNE: XX453388  LCCN: n95122338  NLI: 987007535680405171  VIAF: 143230250   WorldCat (LCCN): n95-122338
Yatay stabilizatör

P-51 Mustang üzerinde yatay stabilize pembe renk ile işaretlenmiş
Yatay stabilizatör, uçakların uçuş ekseninin paralel olduğu yatay (ufkî) düzlemde dengeli bir uçuş gerçekleştirmesini sağlayan yüzeylerdir. Geleneksel uçaklarda, yatay stabilizatör kuyrukta bulunur ve küçük bir çift kanada benzer. İrtifa dümeni ve irtifa fletneri yatay stabilizatör ucunda bulunur. Yatay stabilizatörün irtifa dümeni ve fletneri haricindeki kısmı genellikle hareketsizdir.
Hareketli yatay stabilizatör

Ana madde: Stabilatör
Bazı uçaklarda tamamı hareket edebilen bir yatay stabilizatör bulunur. Bu uçaklarda ayrıca bir irtifâ dümeni (elevatör) bulunmaz ve stabilatör irtifâ dümeni vazifesini de görür.
Kanart uçaklarda ise taşıyıcı kanart ya da kontrol kanardı yatay stabilizatör görevi görür.
Büyük Lübnan

Büyük Lübnan Devleti (Arapça: دولة لبنان الكبير Dawlat Lubnān al-Kabīr ; Fransızca: État du Grand Liban) 1 Eylül 1920'de ilan edilen, Mayıs 1926'da adını Lübnan Cumhuriyeti (Arapça: الجمهورية اللبنانية, romanize: al-Jumhūrīyah al-Lubnānīyah, Fransızca: République libanaise) yapan ve modern Lübnan'ın önceli olan bir devletti.
Devlet, 31 Ağustos 1920 tarihli 318 Sayılı Kararnamenin ardından 1 Eylül 1920'de, 1923'te onaylanacak olan Suriye ve Lübnan Mandası'nın önerilen şartları altında bir Milletler Cemiyeti Mandası olarak ilan edildi. Osmanlı İmparatorluğu 1920'de Sevr Antlaşması ile resmen bölündüğünde, Ortadoğu'daki dört bölgesinin Milletler Cemiyeti mandası olması gerektiğine ve Cemiyet adına geçici olarak Birleşik Krallık ve Fransa tarafından yönetilmesine karar verildi. İngilizlere Filistin ve Irak, Fransızlara ise Suriye ve Lübnan üzerinde manda yetkisi verildi.
General Gouraud, güney ve batı sınırındaki birkaç Suriye köyünü Lübnan'a ayırıp Lübnan'a ve başkenti Beyrut'a ekledikten sonra bugünkü sınırlarıyla devletin kurulduğunu ilan etti. Yeni bölgeye Fransız bayrağını Lübnan sediriyle birleştiren bir bayrak verildi.
Arka plan > İsim ve Anlayış

Büyük Lübnan terimi, eski Osmanlı bölgeleri olan Trablusşam ve Sayda ile Bekaa Vadisi'nin dahil edilmesinin bir sonucu olarak, mevcut eski özerk bölge olan Cebel-i Lübnan Sancağı'nın boyutunun neredeyse iki katına çıktığını ima eder. Mutasarrıflık, 1861'de Avrupa güçleri tarafından Règlement Organique hükümleri uyarınca yerel Hristiyan nüfusu korumak için kurulmuştu. Fransızca "Le Grand Liban" terimi, ilk olarak 1919 Paris Barış Konferansı'nın hazırlıkları sırasında Lübnanlı aydınlar Bulus Nujaym ve Albert Naccache tarafından kullanıldı.
Nujaym, Büyük Lübnan lehine argümanların temeli olacak 550 sayfalık bir analiz olan ve çok okunan 1908 tarihli "La question du Liban" adlı eseri üzerine inşa ediyordu. Çalışma, ekonomik başarı için Lübnan sınırlarının önemli ölçüde genişletilmesi gerektiğini savundu. Nujaym tarafından "Liban de la grande époque"u temsil ettiği öne sürülen sınırlar, "ulusu sadece kaydetmek yerine tahmin eden" modern bir haritanın örneği olarak gösterilen 1860-64 Fransız seferinin haritasından temel alınarak çizildi.
Arka plan > Paris Barış Konferansı

27 Ekim 1919'da, Maruni Patriği Elias Peter Hoayek liderliğindeki Lübnan heyeti, Paris Barış Konferansı'na bir memorandumda Lübnan'ın özlemlerini sundu. Bu, Hristiyan cemaatinin böyle genişlemiş bir devlette açık çoğunluk olmayacağı gerçeğine rağmen, ek alanların Lübnan'ın doğal kısımlarını oluşturduğunu savunarak Lübnan Mutasarrıflığı'nın sınırlarının önemli ölçüde genişletilmesini içeriyordu. Bekaa ve Akkar'daki tarım arazilerinin ilhakı arayışı, Büyük Kıtlık'ta Lübnan Dağı Mutasarrıflık nüfusunun yaklaşık yarısının ölümünün ardından varoluşsal korkularla ateşlenmişti. Maruni kilisesi ve laik liderler, halkına daha iyi bakabilecek bir devlet arıyorlardı. Mutasarrıflık'a eklenecek alanlar arasında, tamamı Beyrut Vilayeti'ne ait olan Beyrut, Trablusşam, Sayda ve Sur sahil kasabaları ve bunların hinterlandı ile Suriye Vilayeti'nin dört ilçesi (Baalbek, Bekaa, Raşaya ve Hasbaya).
İlan

Barış konferansının ardından, Fransızlara Fransız Suriye ve Lübnan Mandası verildi ve buna göre Lübnan tanımı hâlâ Fransızlar tarafından yapılacaktı. Bölgenin çoğu İşgal Edilmiş Düşman Toprakları Yönetimi tarafından kontrol edildi, geri kalanı kısa bir süre için Suriye Arap Krallığı tarafından kontrol edildi, ta ki Suriye Arap Krallığı'nın Temmuz 1920'deki yenilgisine kadar. Belirleyici Meyselun Muharebesi'nin ardından Lübnanlı Maruniler, Arap yenilgisini açıkça kutladılar.
24 Ağustos 1920'de Fransa Başbakanı Alexandre Millerand, Başpiskopos Khoury'ye şunları yazdı: "Ülkenin, benim için geri çağırdığınız Bekaa üzerindeki iddiaları kabul edildi. Fransız hükümetinin talimatı üzerine General Gouraud, Zahle'nin Grand Kadri Oteli'nde, Anti-Lübnan silsilesinin ve Hermon'un zirvesine kadar uzanan bölgenin Lübnan'a dahil edildiğini ilan etti. Bu, Fransa'nın ülkenizin doğal sınırlarının güvence altına alınması için oluşturmak istediği Büyük Lübnan'dır."
Daha sonraki tarihi

Lübnan 1943'te bağımsızlığını kazandı ve Fransızlar 1946'da ülkeyi terk etti.
Hükûmet

İlk Lübnan Anayasası 23 Mayıs 1926'da yürürlüğe girdi ve ardından birkaç kez değiştirildi. Fransız Üçüncü Cumhuriyeti'nden sonra modellenmiş, bir cumhurbaşkanı ve bir bakanlar kurulu veya kabine ile Temsilciler Meclisi ve bir Senatodan (sonunda kapatılmış olmasına rağmen) oluşan iki meclisli bir parlamento sağladı. Cumhurbaşkanı, Temsilciler Meclisi tarafından altı yıllık bir süre için seçilecekti ve altı yıllık bir süre dolmadan yeniden seçilemeyecekti. Milletvekilleri, konfesyonist çizgisinde halk tarafından seçilecekti.
Bu dönemde, belli başlı siyasî görevlilerin yanı sıra kamu idaresindeki en üst rütbelileri, belli başlı mezheplerin nüfus içindeki oranlarına göre seçme geleneği güçlendi. Bu nedenle, örneğin cumhurbaşkanı bir Maruni Hristiyan, başbakan bir Sünni Müslüman ve Temsilciler Meclisi başkanı bir Şii Müslüman olmalıdır. Kabinede her zaman bir Rum Ortodoks ve bir Dürzi bulunacaktı. Bu uygulama, Maruni cumhurbaşkanına aşırı yetki (başbakan seçme yeteneği gibi) sağlayarak mezhep gerginliğini artırdı ve Lübnan ulusal kimliğinin oluşumunu engelledi. Teorik olarak, Temsilciler Meclisi yasama işlevini yerine getirdi, ancak gerçekte yasa tasarıları yürütme tarafından hazırlandı ve neredeyse istisnasız olarak onları onaylayan Temsilciler Meclisine sunuldu. Anayasaya göre Fransız yüksek komiser hala en yüksek yetkiyi kullanıyordu ve bu düzenleme, başlangıçta Lübnanlı milliyetçilerin itirazlarına yol açtı. Yine de, bir Rum Ortodoks olan Charles Debbas, anayasanın kabul edilmesinden üç gün sonra Lübnan'ın ilk cumhurbaşkanı seçildi.
Debbas'ın 1932'deki ilk döneminin sonunda, Bişara el-Huri ve Émile Eddé cumhurbaşkanlığı makamı için yarıştı ve böylece Temsilciler Meclisini böldü. Çıkmazı kırmak için bazı milletvekilleri, Bakanlar Kurulu Başkanı ve Trablusşam'ın Müslüman lideri Şeyh Muhammed el-Cisr'i uzlaşma adayı olarak önerdiler. Ancak, Fransız Yüksek Komiseri Henri Ponsot, 9 Mayıs 1932'de anayasayı askıya aldı ve Debbas'ın görev süresini bir yıl uzattı; bu şekilde Müslümanın bir cumhurbaşkanı seçilmesini engelledi. Ponsot'un davranışından memnun olmayan Fransız makamları, Ponsot'u 30 Ocak 1934'te Habib Paşa es-Saad'ı bir yıllığına (daha sonra bir yıl daha uzatıldı) cumhurbaşkanı olarak atayan Kont Damien de Martel ile değiştirdi.
Émile Eddé, 30 Ocak 1936'da cumhurbaşkanı seçildi. Bir yıl sonra, 1926 Anayasası'nı kısmen yeniden kurdu ve Temsilciler Meclisi seçimlerini yapmaya başladı. Ancak anayasa, İkinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesiyle Eylül 1939'da Fransız yüksek komiseri tarafından yeniden askıya alındı.
Hükûmet > Levant Yüksek Komiserleri

Ana madde: Levant Yüksek Komiseri § Levant Fransız Yüksek Komiserleri Listesi
1941'den sonra Suriye ve Lübnan Genel Delegesi olarak adlandırılan Levant Yüksek Komiseri, Fransız mandası altındaki Suriye ve Lübnan ülkelerinde Fransa'yı temsil eden en yüksek rütbeli otoriteydi. Ofisi Beyrut, Lübnan'da Çam Konutu'nda bulunuyordu ve şu anda orası Fransa'nın Lübnan büyükelçisinin resmi konutu. Ofis ilk olarak Henri Gouraud tarafından yapıldı. Jean Chiappe 24 Kasım 1940'ta görevde olmalıydı ama onu Lübnan'a götüren uçak, Sardinya yakınlarındaki Cape Spartivento Muharebesi'ne katılan İtalyan hava kuvvetleri tarafından yanlışlıkla vuruldu. Pilot Henri Guillaumet, Marcel Reine de dahil olmak üzere mürettebatın diğer üyeleri, iki yolcu ve kabine lideri Chiappe öldü. Son görevli, 23 Ocak 1944'te başlayan ve Fransız kuvvetlerinin Lübnan'dan çekilmesinden 5 ay sonra 1 Eylül 1946'da görevi sona eren Étienne Paul-Émile-Marie Beynet oldu.
Hükûmet > Eğitim

Fransız mandası, Fransız kültürünü ve Fransızcayı eğitimde destekledi. İngilizce de yüksek öğrenimde yaygındı. Dış temsilcilik okulları, devlet tarafından yönetilen bir sistem olmaksızın, Osmanlı idaresindekinden daha yüksek standartlarda eğitim sağlayan ana eğitim kurumlarıydı.
Demografi

Lübnan'ın ilk ve tek resmi dini nüfus sayımı 1932'de yapıldı ve nüfusun kabaca Müslümanlar ve Hristiyanlar arasında eşit olarak bölündüğü sonucuna varıldı, en büyük mezhepler Maruni Hıristiyanlık, Sünni İslam ve Şii İslam'dı.
| Hristiyanlar> Mezhep | Hristiyanlar> Nüfus | Hristiyanlar> Yüzde |
| --- | --- | --- |
| Maruni | 226.378 | 28,8 |
| Rum Ortodoks | 76.522 | 9,7 |
| Melkit Katolik | 46.000 | 5,9 |
| Diğer | 53.463 | 6,8 |
| Toplam | 402.363 | 51,2 |
Müslümanlar
| Mezhep | Nüfus | Yüzde |
| Sünni | 175.925 | 22,4 |
| Şii | 154.208 | 19,6 |
| Dürzi | 53.047 | 6,8 |
| Toplam | 383,180 | 48,8 |
1932 yılında Büyük Lübnan sınırları içinde toplam 785.542 kişi yaşıyordu.
Bibliyografya

A House of Many Mansions: The History of Lebanon Reconsidered. University of California Press. 1990. ISBN 978-0-520-07196-4. 22 Ocak 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Ocak 2022.  (note: see also summary here 3 Nisan 2017 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.)
Lebanon: A History, 600-2011. Oxford University Press. 2012. ss. 173-179. ISBN 9780195181111. 27 Temmuz 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Ocak 2022.
Cebel-i Lübnan Sancağı'nın (siyah kesikli çizgi) önceki topraklarının sınırıyla karşılaştırıldığında Büyük Lübnan'ın sınırlarının haritası, günümüz dini grupların dağılımının bir haritasının üzerine yerleştirilmiş
Çam Konutu'nda 1 Eylül 1920'de Büyük Lübnan devletinin ilanı.
"l'Etat du Grand Liban"ı yaratan 318 numaralı Arrete
Lübnan Cumhuriyeti Anayasası
Lübnan parlamentosu milletvekilleri tarafından elle çizilmiş ve imzalanmış ilk Lübnan bayrağı, 11 Kasım 1943
Büyük Lübnan'ın beş kuruşluk madeni parası, 1924
Baumit

Wopfing'deki Baumit sanayi tesisi.
Baumit, 1988 yılında Avusturya'da kurulan dış cephe ısı yalıtımı sistemleri, kuru harç ve makineli hazır sıva sektöründe bulunan bir firmadır.
29 ülkede 38 tesise sahip olmakla birlikte, Türkiye'de Dilovası'nda üretim tesisleri bulunmaktadır. Türkiye'de cephe kaplamaları ve boyaları, ısı yalıtım sistemleri, sıvalar, şap ürünleri, karo yapıştırıcıları, derz dolgu ve örgü harçları bulunmaktadır.
Teucrium quadrifarium

Teucrium quadrifarium
Teucrium quadrifarium, Teucrium cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Cetengraulis

Cetengraulis cinsinin bir türü
Cetengraulis, Engraulinae altfamilyasına bağlı bir balık cinsidir.
Nikel-metal hidrür pil

Nikel-metal hidrit piller
Nikel-metal hidrür pil (NiMH ve Ni–MH gibi bilinir) şarj edilebilir bir pil (Akümülatör) türüdür. Pozitif elektrottaki kimyasal reaksiyon hem nikel-kadmiyum piline (NiCd) benzer, hem de nikel oksit hidroksit (NiOOH) kullanılır. Bununla birlikte, negatif elektrotlar kadmiyum yerine bir hidrojen emici alaşım kullanmaktadır. Bir NiMH pil, eşdeğer boyutta bir NiCd kapasitesinin iki ila üç katı olabilir ve enerji yoğunluğu bir lityum iyon pilinkine yaklaşabilir.
Tarihi

NiMH pilleri üzerinde çalışmak, 1967'de teknolojinin icadını takiben, Battelle-Cenevre Araştırma Merkezi'nde başladı. Sinterlenmiş Ti2Ni + TiNi + x alaşımları ve NiOOH-elektrotlarına dayanıyordu. Kalkınma neredeyse yirmi yılda Daimler-Benz ve Daimler AG'nin bir yan kuruluşu olan Deutsche Automobilgesellschaft içindeki Volkswagen AG tarafından desteklendi. Pillerin özgül enerjisi, 50 W · h/kg (180 kJ/kg) 'a ulaştı, 1000 W/kg'a kadar güç yoğunluğu ve 500 şarj döngüsü ömrü (Boşalma derinliğinin %100 derinliğinde). Avrupa ülkelerinde (öncelik: İsviçre), Amerika Birleşik Devletleri'nde ve Japonya'da patent başvuruları yapıldı. Patentler Daimler-Benz'e geçti.
1970'lerde, uydu uygulamaları için nikel-hidrojen pilinin ticareti ile ilgi arttı. Hidrür teknolojisi, hidrojeni depolamak için daha az hantal bir alternatif vadetti. Philips Laboratuvarları ve Fransa CNRS tarafından yapılan araştırmalar, negatif elektrot için nadir toprak elementleri içeren yeni yüksek enerjili hibrid alaşımlar geliştirdi. 1987'de Willems ve Buschow, bu yaklaşımı temel alarak (La 0.8Nd 0.2 Ni 2.5O 2.40 Si0.1 karışımı kullanılarak), 4000 şarj deşarj devresinden sonra şarj kapasitesinin %84'ünü tutan başarılı bir pil gösterdiler. Lantan yerine misketmetal kullanan daha ekonomik olarak uygulanabilir alaşımlar yakında geliştirildi. Modern NiMH hücreleri bu tasarıma dayanıyordu. İlk tüketici sınıfı NiMH hücreleri 1989'da piyasaya sürüldü. 1998'de Ovonic Battery Co., Ti-Ni alaşım yapısını ve bileşimini geliştirdi ve yeniliklerini patentledi. 2008'de, dünya çapında iki milyondan fazla hibrid otomobil NiMH pillerle üretildi. Avrupa Birliği'nde ve Pil Yönergesi gereği, nikel-metal hidrit pilleri taşınabilir tüketici kullanımı için Ni-Cd pilleri değiştirmiştir.
Japonya'da 2010 yılında satılan taşınabilir yeniden şarj edilebilir pillerin yaklaşık% 22'si NiMH'dir. 2009 yılında İsviçre'de eşdeğer istatistik yaklaşık% 60 idi. Bu oran, lityum-iyon pil üretimindeki artışa bağlı olarak zamanla düştü: 2000'de, Japonya'da satılan tüm taşınabilir yeniden şarj edilebilir pillerin neredeyse yarısı NiMH idi.
2015'te BASF, NiMH pillerini daha dayanıklı hale getiren, dolayısıyla hücre tasarımında önemli miktarda tasarruf sağlayan, gravimetrik enerji yoğunluğunun kilogram başına 140 watt-saat'e ulaşmasına olanak tanıyan değiştirilmiş bir mikro yapıyı üretti.
Diğer pil türleri ile karşılaştırılma

NiMH hücreleri sıklıkla dijital kameralarda ve tekli şarj süresince birincil (alkalin gibi) pillerden daha iyi performans gösteren diğer yüksek düzeyde boşalmalı cihazlarda kullanılır.
NiMH hücreleri, büyük oranda iç direnci düşük olduğundan yüksek akım drenaj uygulamaları için avantajlıdır. Düşük akım talebinde (25 mA) yaklaşık 2600 mAh kapasite sunan tipik alkalin AA boyutlu piller, yalnızca 500 mA yük ile 1300 mAh kapasite sağlar. LCD'li ve fenerli dijital kameralar, 1000 mA'ın üzerine çıkabilir ve onları hızla tüketir. NiMH hücreleri, benzer kapasite kaybı olmadan bu akım seviyelerini sağlayabilir.
Birincil alkalin kimyası (veya çinko-karbon/klorür) hücreleri kullanılarak çalıştırılacak cihazlar, NiMH hücreleriyle çalışmayabilir. Bununla birlikte, çoğu cihaz bir alkalin pilin voltaj düşüşünü yaklaşık bir volta kadar boşalttığı için telafi eder. Düşük dahili direnç, NiMH hücrelerine neredeyse tamamen boşalıncaya kadar neredeyse sabit bir gerilim vermesine izin verir. Eğer alkalin pilleri okumak için tasarlandıysa, boşalma döngüsünün çoğu sırasında alkalin pil voltajı sürekli düştükçe, pil seviyesi göstergeleri kalan şarjı geride bırakır.
Lityum-iyon piller, nikel-metal hidrit pillerden daha yüksek bir spesifik enerjiye sahiptir, ancak önemli ölçüde daha pahalıdırlar.
2005 itibarıyla nikel metal hidrit piller pil pazarının üçte birini oluşturuyordu.
Tüketici elektroniği

NiMH pilleri NiCd'yi birçok rol, özellikle küçük şarj edilebilir piller ile değiştirdi. NiMH piller, AA (pil ömrü) pillerde yaygın olarak bulunur. Bunların hücreleri beş saatte boşaltan hızla 1.2 V'de nominal şarj kapasiteleri (C) 1.1-2.8 Ah olarak ölçülür. Faydalı deşarj kapasitesi, deşarj hızının azaltıcı bir fonksiyonudur, ancak yaklaşık 1 × C (bir saatte tam deşarj) oranına kadar, nominal kapasiteden önemli ölçüde farklılık göstermez. NiMH pilleri, nominal olarak, hücre başına 1.2 V'de çalışır, geleneksel 1.5 V'luk hücrelere göre biraz daha düşüktür, ancak bu voltaj için tasarlanmış birçok cihazı çalıştıracaktır.
Elektrikli araçlar

NiMH elektrikli araç pillerinin uygulamaları, General Motors EV1, Honda EV Plus, Ford Ranger EV ve Vectrix scooter gibi tüm elektrikli fişli araçlara sahiptir. Toyota Prius, Honda Insight, Ford Escape Hybrid, Chevrolet Malibu Hybrid ve Honda Civic Hybrid gibi melez araçlar da bunları kullanıyor.
Stanford R. Ovshinsky, NiMH pilinin popüler bir geliştirmesini icat etti, patenti aldı ve 1982'de Ovonic Battery Company'yi kurdu. General Motors, 1994'te Ovonics'in patentini satın aldı. 1990'ların sonunda, NiMH pilleri, General Motors EV1 ve Dodge Caravan EPIC minivan gibi pek çok tam elektrikli araçta başarıyla kullanılıyordu. Ekim 2000'de patent Texaco'ya satıldı ve bir hafta sonra Texaco Chevron tarafından satın alındı. Chevron'un Cobasys yan kuruluşu bu pilleri yalnızca büyük OEM siparişlerine sunar. General Motors, EV1 ürününün üretimini, batarya bulunmadığından başlıca engel olarak kapattı. NiMH pillerin kontrolü Cobasys, büyük otomotiv NiMH piller için patent ihlalini yarattı