stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Türkiye Kadınlar Basketbol Şampiyonası
İlk Türkiye Şampiyonaları

1954-55 sezonunda Fenerbahçe'nin şampiyonluğuyla biten İstanbul Ligi'nin sonlanmasının ardından basketbol, voleybol, hentbol, masa tenisi ve tenis sporlarının bağlı olduğu Spor Oyunları Federasyonu erkeklerdeki gibi bir Türkiye Şampiyonası düzenlemeye karar vermiş, ancak Mayıs ayında öngörülen şampiyona önce Eylül ayına ertelenmiş, daha sonra ise iptal edilmiştir.
Federasyon, bu fikrini 1956 sezonunda hayata geçirmeye karar vermiştir. Ankara takımlarının mali nedenlerden ötürü iştirak edememeleri üzerine ilk şampiyona İstanbul'da Fenerbahçe, Beşiktaş ve Kadıköyspor arasında düzenlenmiştir. Şampiyonu belirleyecek maçta Fenerbahçe, 15 Nisan 1956'da Kadıköy Halkevi Salonu'nda Beşiktaş'ı 37-14 yenerek ilk Türkiye şampiyonu olmuştur. Hakemler Gündüz Aktuğ ve Yılmaz Bayülken'in idaresindeki maçta Fenerbahçe'den Süeda Özçiçekçi 17, kaptan Ayten Salih 11, Güneş Çapa 6, İnci Önen 2, Seta Yağcıoğlu 1 ve Oya Çapa 0 sayıyla oynarken, Beşiktaş'tan Şeniz 9, kaptan Güngör ve Aysel ikişer, Esin 1, Ülkü ve Gönül ise 0 sayıyla oynadılar.
Bu şampiyonadan sonra 1957 ve 1958 sezonlarında da Fenerbahçe şampiyon olurken, İstanbul'da 13-15 Mart 1959 tarihlerinde bu defa şampiyonluk Ankara takımlarına geçti. Ankara ikincisi Kolej ve İstanbul ikincisi PTT'yi yenen Fenerbahçe ile Gazi Eğitim Enstitüsü 15 Mart günü finalde karşı karşıya geldiler ve maçı 44-37 kazanan Gazi Eğitim Enstitüsü şampiyonluğu Ankara'ya taşıdı.
Bu tarihten 1980-81 sezonunda Kadınlar Basketbol Süper Ligi başlayana kadar iki yıl müstesna şampiyonluk Ankara takımlarında kaldı ve diğer spor dallarının aksine bu dalda İstanbul daha geride kaldı. Ankara'nın egemenliğini sadece 1961 ve 1962 sezonlarında İstanbul Üniversitesi kırabildi.
Şampiyonlar

1956 yılından 1980'dek toplam 23 kez düzenlenen şampiyonada 6 kez şampiyon olan Yükseliş Koleji ve TED Ankara Kolejliler SK en çok birincilik alan takımlar oldu. Ankara'nın bu iki takımını, 5 şampiyonlukla Gazi Eğitim Enstitüsü, üçer şampiyonlukla Fenerbahçe ve Ankara DSİ ile 2 şampiyonlukla 1960 yılından itibaren İstanbul'da Fenerbahçe'den üstünlüğü devralan İstanbul Üniversitesi izlediler.
Türkiye Şampiyonaları'nın yer ve tarihleri ile ilk dörde giren takımları gösteren liste aşağıdadır:
| Sezon | Şampiyon | İkinci | Üçüncü | Dördüncü | Yer ve tarih |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1956 | Fenerbahçe | Beşiktaş | Kadıköyspor | - | İstanbul, 13-15 Nisan 1956 |
| 1957 | Fenerbahçe | TED Kolejliler | - | - | Ankara, Nisan 1957 |
| 1958 | Fenerbahçe | Gazi Eğitim Enstitüsü | TED Kolejliler | - | İstanbul, 5-6 Nisan 1958 |
| 1959 | Gazi Eğitim Enstitüsü | Fenerbahçe | TED Kolejliler | İstanbul PTT | İstanbul, 13-15 Mart 1959 |
| 1960 | TED Kolejliler | Gazi Eğitim Enstitüsü | ? | - | Ankara, 18-20 Mart 1960 |
| 1961 | İÜSBK | TED Kolejliler | Gazi Eğitim Enstitüsü | - | İstanbul, 24-26 Şubat 1961 |
| 1962 | İÜSBK | Gazi Eğitim Enstitüsü | TED Kolejliler | - | İstanbul, 21-23 Mart 1962 |
| 1963 | Gazi Eğitim Enstitüsü | İÜSBK | TED Kolejliler | Konya Şekerspor | İzmir, 1-3 Mayıs 1963 |
| 1964 | Gazi Eğitim Enstitüsü | İÜSBK | TED Kolejliler | İzmirspor | İstanbul, 1-3 Mayıs 1964 |
| 1965 | TED Kolejliler | Gazi Eğitim Enstitüsü | İÜSBK | Fenerbahçe | Ankara, 5-9 Mayıs 1965 |
| 1966 | Gazi Eğitim Enstitüsü | İÜSBK | TED Kolejliler | Balıkesir Yüce Kurtuluş | Bolu, 4-9 Mayıs 1966 |
| 1967 | Gazi Eğitim Enstitüsü | İÜSBK | TED Kolejliler | Altınordu | İzmir, 19-23 Nisan 1967 |
| 1968 | TED Kolejliler | İÜSBK | Gazi Eğitim Enstitüsü | Fenerbahçe | İzmit, 19-22 Nisan 1968 |
| 1969 | TED Kolejliler | İÜSBK | Gazi Eğitim Enstitüsü | Beşiktaş | Antalya, 8-11 Mayıs 1969 |
| 1970 | TED Kolejliler | İÜSBK | Gazi Eğitim Enstitüsü | Beşiktaş | Manisa, 30 Nisan-3 Mayıs 1970 |
| 1971 | Yükseliş Koleji | TED Kolejliler | İÜSBK | Beşiktaş | İzmir, 1-5 Nisan 1971 |
| 1972 | Yükseliş Koleji | Beşiktaş | İÜSBK | TED Kolejliler | Antalya, 4-8 Mayıs 1972 |
| 1973 | Yükseliş Koleji | Beşiktaş | Gazi Eğitim Enstitüsü | İÜSBK | İzmir, 9-12 Mayıs 1973 |
| 1974 | Yükseliş Koleji | Beşiktaş | TED Kolejliler | ? | ?, 1974 |
| 1975 | Yükseliş Koleji | TED Kolejliler | Beşiktaş | Karşıyaka | İzmit, 23-24 Nisan 1975 |
| 1976 | Yükseliş | TED Kolejliler | Ankara DSİ | Beşiktaş | Eskişehir, 29 Nisan-3 Mayıs 1976 |
| 1977 | Ankara DSİ | TED Kolejliler | İstanbulspor | ? | Bursa, 1-5 Nisan 1977 |
| 1978 | TED Kolejliler | İstanbulspor | Yükseliş Koleji | ? | Eskişehir, 29 Nisan-3 Mayıs 1978 |
| 1979 | Ankara DSİ | ? | ? | ? | Ankara, 28 Mayıs-2 Haziran 1979 |
| 1980 | Ankara DSİ | Beşiktaş | ODTÜ | İzmirspor | İzmir, 28 Nisan-4 Mayıs 1980 |
Zaza Dil Enstitüsü

Enstiyü logosu
2004 yılının Ekim ayında, Almanya'nın Frankfurt şehrinde dilbilimciler, aydın, yazar, araştırmacı ve sanatçılar bir araya gelerek bir Zaza Dil Enstitüsü kurdu. Enstitünün kurucu üyelerinin arasında Dr. Jost Gippert, Dr. Agnes Korn, C.M. Jacobson, M. Sandonato, X. Çelker, Hawar Tornêcengi, Hesen Usên Bor, Cemal Taş, Memed Ali (ZeleMele), H. Cansa, Asmêno Bêwayir vd. gibi Zazaca üzerine araştırma yapmış olan bilim insanı, dergi ve kitap yazarı, sanatçı, şair ve araştırmacılar yer almaktadır.
Zaza Dil Enstitüsü'nün amaçları arasında ortak sözlük projesini ilerletme; diyalektler üstü bir standart dil oluşturma (özellikle kolektif dil için); çocuk ve okul eğitim kitapları ile kültürel yayınlar yayınlama sayılabilir.
Sonat

Sonat (Latince ve İtalyancada sonare, "ses çıkarmak") müzikte, tam olarak ve kantatın (Latince ve İtalyancada cantare, "şarkı söylemek") anlamına gelmektedir . Müzikal literatürde ise söylenen değil çalınan bir parçayı ifade eder. Müzik tarihi boyunca evrilmesi sonucu belirsizleşen terim, klasik çağ öncesi çeşitli biçimleri belirtir. Bir ya da iki çalgı için bestelenen, allegro, adagio, andante gibi türlü karakterlerde üç ya da dört bölümden oluşan, müzik eseridir. Sonatlar genellikle dört muvmanlı (ana bölümlü) olan piyano, keman, viyolonsel gibi solo çalıgılarla, piyano eşliğinde yaylı ya da üflemeli çalgılardan birine yazılan kompozisyonlardır.
Sonat, 16. yüzyılda insan sesi için bestelenen kantatlara ve klavye için bestelenen toccoia'ya karşıt olarak çalgılarla seslendirilen müzik parçaları için kullanılan bir terimdi. Ancak, çok geçmeden sonat terimi, çalgı müziğinin tek bir biçimini belirtir duruma geldi. 16. yüzyılın sonlarına doğru çalgılara daha büyük bir ilgi gösterilmeye başlandı. Bundan böyle çalgı, çok sesli bir müzik ürününde bir ya da birden çok vokal bölümünün yerini almaya başladı. Bir Canzone'de de tümüyle insan sesinin yerini alması bundan sonra Canzone de söner biçiminde adlandırılmasına yol açtı. Daha sonra bunların yerini Gabrielli'nin beş ya da sekiz çalgı için bestelediği sonatlar aldı. Aynı biçimde lavtacılar da moda olan dans parçalarını bir sıra izleyerek çalgılara uyarladılar. Buna göre parça, prelüdle başlıyor, bunu allamande, courante, sarabande, gigeu izliyordu.
17. yüzyılın sonlarına kadar sonat, dans süitlerini ya da her bestecinin sonatın düzenlenebileceği biçimsel bir plan arayışı içinde olduğu, başka bir çalgı parçasını anımsatabilecek nitelikteydi. Monotematik sonatın doğuşuysa 18. yüzyılın başlarına rastlar. Bu biçimde, tema ana tonda sunulur, ilk evrede eksen değiştirerek genellikle dominant ya da bağdaş majör tona kadar geliştirilir. İkinci devrede, yeni bir tona erişene kadar geliştirildikten sonra ana tonda tamamlanır.
18. yüzyılın ikinci yarısında Corelli, Vivaldi, Bach vb. besteciler sonatlarını bu biçimsel şema çevresinde bestelediler. Öte yandan sonat giderek koreografik kökeninden uzaklaştı ve eski dans adlarının yerini, hareketleri belirten terimler aldı. Monotematik sonatın boyutlarıysa 1750'ye doğru genişledi. Aynı zamanda birinci temaya bir tema daha eklendi.
19. yüzyılın başlarında bu biçim Bach, Mozart ve Haydn'ca benimsenerek bu besteciler tarafından sonatın ikişerli ya da üçerli biçimleri ayrım yapılmaksızın kullanıldı. Beethoven ile birlikte sonat tam bir yapıya kavuşurken, birinci ve ikinci tema arasında karşıtlık öğeleri yer almaya başladı. Böylece sonat artık kesin olarak dört hareketli klasik biçimine kavuştu. Romantik dönemde sonat türünün en güzel örneklerini ise Frédéric Chopin, Schumann ve Liszt verdi. 20. yüzyılın başlarındaysa sonat genel olarak müzik alanındaki evrime uydu.
Samsun Arkeoloji ve Etnografya Müzesi

| Samsun Arkeoloji ve Etnografya Müzesi |
| --- | --- |


Açılış: 1981
Konum: İlkadım, Samsun, Türkiye
Koordinatlar: 41°17′23″K 36°20′02″D﻿ / ﻿41.28972°K 36.33389°D﻿ / 41.28972; 36.33389
Tür: Tarih müzesi
Koleksiyon(lar): Amisos Hazinesi
Müdür: Muhsin Endoğru
Samsun Arkeoloji ve Etnografya Müzesi; Samsun'da kurulu, Samsun ve çevresinde ele geçen Kalkolitik, İlk Tunç, Hitit, Hellenistik, Roma ve Osmanlı Dönemlerine ait eserlerin sergilendiği bir müzedir.
Şehir merkezinde, Samsun Valiliği yakınında bulunmaktadır.
İnşaat çalışmalarına 1976 yılında başlanan Müze binası 19 Mayıs 1981 tarihinde hizmete açılmıştır. Daha önce Samsun Motor Sanat Okulu ve Teknik Lisesi avlusunda açıkta sergilenmekte olan, özellikle mermer sütun, sütun başlığı, stel, aslan heykeli gibi taş eserler bu şekilde koruma altına alınmıştır.[kaynak belirtilmeli]
Müze arkeolojik ve etnoğrafik eserlerin sergilendiği iki bölüme ayrılır. Arkeolojik bölümde kalkolitik dönemden Roma dönemine uzanan eserler sergilenirken, Etnoğrafik bölümde ise etnografik nitelik taşıyan bindallılar, peşkirler, para ve saat keseleri, el yazması Kuran'lar, süs eşyaları, silahlar, mutfak eşyaları, halı ve kilimler sergilenmektedir. Müze bahçesinde Klasik, Roma, Bizans ve Osmanlı Dönemlerine ait eserler bulunmaktadır.
Ocak 2016'da inşaat halinde olan yeni müze binası faaliyete geçinceye kadar geçici olarak kapatılmıştır.
Anadolu Kulübü Oteli

| --- | --- |

Diğer ad(lar): Büyükada Anadolu Kulübü
Genel bilgiler
Şehir: İstanbul
Ülke: Türkiye
Koordinatlar: 40°52′22″K 29°07′29″D﻿ / ﻿40.87278°K 29.12472°D﻿ / 40.87278; 29.12472
Başlama: 1953
Açılış: 1957
Teknik ayrıntılar
Yapı sistemi: Betonarme karkas
Tasarım ve inşaat
Mimar(lar): Turgut Cansever   Abdurrahman Hancı
Ödüller: Ağa Han Mimarlık Ödülü
Diğer bilgiler
Oda sayısı: 57
Tesisler: Market Kuaför Terzi Konferans Toplantı salonları

Anadolu Kulübü Oteli veya Büyükada Anadolu Kulübü, İstanbul'un Adalar ilçesinin bir parçası olan Büyükada'da inşa edilmiş, 1957 yılında hizmete birmiş bir sosyal tesis binası ve otelidir.
Turgut Cansever ve Abdurrahman Hancı tarafından tasarlanan ve 1953 ile 1957 yılları arasında inşa edilen otel, Ağa Han Mimarlık Ödülü'ne layık görülmüştür. Büyükada'nın en büyük yapılarından birisidir.  Beyaz ve uzun bir prizma seklinde, betonarme karkas bir yapı olan otelde dönemin modern mimarlığının en önemli temsilcilerinden olan Le Corbusier'in etkilerini gözlemlemek mümkündür.
Geçmişi

Büyükada'da 1906'da Prinkipo Yacht Club Company Limited adıyla İngiltere Yat Kulübü'nün şubesi olarak bir yat kulübü kurulmuş, 1923'te Büyükada Yat Kulübü Osmanlı Anonim Şirketi adını, hemen ardından cumhuriyetin ilanı ile  Cumhuriyet Yat Kulübü Anonim Şirketi adını almıştı. 1926 yılında Ankara'da  kurulan  ve üyeleri parlamenterlerden, üst dereceli bürokratlar, hariciyeciler ile yabancı ülke elçilerinden oluşan Anadolu Kulübü, Büyükada Yat Kulübü'nün 1937 yılında iflas etmesi üzerine  Atatürk'ün de teşvikiyle Büyükada Yat Kulübü Türk Anonim Şirketi'ni icradan satın aldı.  1950 yılında Anadolu Kulübü'nün Büyükada'daki şubesi olarak hizmet veren yat kulübünün Sarı ev ve Beyaz ev olarak anılan binalarının yanına ek olarak yeni bir otel ihtiyacı duyuldu. Açılan ulusal bir  mimari yarışmayı Turgut Cansever ve Abdurrahman Hancı'nın projesi kazandı. İnşaat, 1953-1957 yılları arasında gerçekleşti. Otel, 1957 yılında hizmete girdi.
Özellikleri

Beyaz ve uzun bir prizma seklinde, betonarme karkas bir yapı olan otelin giriş katında market, kuaför, terzi gibi günlük ihtiyaçların karşılanabildiği yerler bulunur. Hem bir merdiven hem de bir rampayla ulaşılabilen birinci katta bir teras, konferans ve toplantı salonları yer alır. Geniş bir hol ve oturma bölümünün hemen ardında yer alan merdivenlerle otel odalarına ulaşılır. 57 odası bulunan otelin tüm odalar denize yönelecek şekilde düz bir hatta sıralanmıştır.
Türk çayı

| Kimlik, misafirperverlik ve sosyal etkileşim simgesi olarak çay kültürü |
| --- | --- |
UNESCO Somut Olmayan Kültürel Mirası
Türk çayı genellikle "ince belli" cam bardak ve özel tabağıyla servis edilir.
Ülke: Türkiye, Azerbaycan
Kaynak: 01685
Bölge: Avrupa ve Kuzey Amerika
Tescil geçmişi
Tescil: 2022 (17. oturum)
Türk çay bardağından esinlenerek tasarlanmış Rize-Artvin Havalimanı hava trafik kulesi
Türk çayı, Türklere özgü bir çay pişirme ve sunma yöntemidir.
Türkiye'de bir çeşit siyah çay üretilmekte olup, Doğu Karadeniz kıyılarında yetişir. Bu çay türüne de halk arasında Türk çayı adı verilir. Toz kavrulmuş siyah çay ile demlenir ve "ince  belli" olarak bilinen kendine has küçük bardaklarla servis edilir. Bu usulde, çay, iki parçadan oluşan bir çaydanlık ya da semaver kullanılarak yapılır.
Demleme şekli ve servisi

Türk  çayı, genellikle  açık alev  üzerine  yerleştirilmiş  çaydanlıkta pişirilir. Büyük kaba (çaydanlık) su, diğer kaba ise çay konulur. Demlik çaydanlığın üzerinde bulunduğundan alttaki suyun ısısı ile ısınır. Su  kaynayınca çay tozunun üzerine dökülerek güçlü bir çay elde edilir. Eğer su fazla konulursa açık bir çay, az konulursa koyu kıvamlı bir çay elde edilir. Demlik çaydanlığın üzerinde bulunduğundan alttaki suyun ısısı ile ısınmıştır. Aromada kaliteyi artırmak için kimilerine göre demliğin içine baştan çayı ile bir miktar su koymalıdır. Demliğe çay  ile  kaynamış  su eklendikten sonra çaydanlıktaki eksilen su soğuk su ile tamamlanarak demlenme sürdürülür. Demlenme ne kadar uzun olursa dem o kadar koyulaşır ve tadı acımaya başlar. Türk usulü çayda kafein miktarı fazla demleme nedeniyle diğer çay demleme usullerine göre fazladır ve çayın tadı da acıdır.
Çay, Türkiye'de doğu toplumlarındaki gibi bir tören havasında servis edilmez, gündelik hayat içinde basit bir süreçtir. Servis sırasında çay bardağı adı verilen küçük cam bardaklara önce dem, sonra su konulur ve şekeri en son ilave edilir. Dem oranı, servis sırasında kişinin isteğine göre ayarlanır. Türk çay servisinde  dilimlenmiş limon da servise eklenir.
Çayın servisi ile ilgili yöresel farklılar mevcuttur. Örneğin Tokat bölgesinde çay bardağının üzerinde “dudak payı” adı verilen bir boşluk bırakılır. Erzurum çevresinde demlikten, yaprakları süzülmeden doldurulur, genellikle açık renkli ve kaşıksız olarak sunulur ve çay içerken ufak şeker parçaları ağız içinde tutulup eritilir. Bu yönteme, kıtlama denilir.
Çayın kimlik ve misafirperverliğin sembolü olma kültürü 2022 yılında Türkiye ve Azerbaycan için UNESCO somut olmayan kültürel miraslar listesine alınmıştır.
Türkiye'de çay üretimi

Türkiye dünyada çay bitkisinin yetiştiği ve ekonomik olarak çay üretiminin gerçekleştirildiği yaklaşık 30 ülkeden birisidir;  2021 yılı itibarıyla 60 ülkeye çay ihraç etmektedir.
Türkiye'de çay tarımı, Doğu Karadeniz Bölgesinde Gürcistan sınırından başlayarak Ordu ilinin Fatsa ilçesine kadar olan kuşakta yapılır. Rize, tek başına Türkiye çay üretiminin % 85'ini karşılar; çay yetiştirilen diğer iller Ordu, Giresun, Trabzon ve Artvin'dir.  Çay tarımının 12 ay boyunca yapılabildiği Tropikal ve ekvatoral bölgelerden farklı olarak Türkiye'de yılın sadece 6 ayı çay üretimi gerçekleştirilir (Her yıl Mayıs ayında başlayan hasat dönemi Ekim veya Kasım ayında tamamlanır).
Türkiye'de çay yetiştirmek için 20. yüzyıl başından itibaren bazı girişimler olmuşsa da ülkede çay üretiminin geçmişi, 1940'lı yıllarda dayanır. Çay yetiştirmeye yönelik bilinen ilk girişim Osmanlı İmparatorluğu döneminde, Sultan II. Abdülhamid'in saltanatı sırasında Uzak Doğu'dan getirilen çay fidanları ve tohumların Bursa’da ekilmesi ile gerçekleşmiş; ancak ekolojik koşulların uygun olmaması sebebiyle bu girişim sonuçsuz kalmıştı. 1918’de Halkalı Yüksek Ziraat Okulu hocalarından botanikçi Ali Rıza Erten, I. Dünya Savaşı’nın ardından da Ziraat Genel Müdürü Zihni Derin, Doğu Karadeniz’de çay yetiştirme konusunda incelemeler yaptı. Zihni Derin’in Rize’deki çalışmaları sonucu 1923’te ilk çay fidanlığı kuruldu. Ertesi yıl yine Zihni Derin’in çabası ile "Rize ili ve Borçka ilçesinde Fındık, Portakal, Mandalina, Limon ve Çay Yetiştirilmesine Dair 407 Sayılı Kanun" kabul edildi. Ne var ki olumsuz ekonomik koşullar nedeniyle bu girişim devam etmedi. Yarım kalan girişim, 1930'lu yılların ikinci yarısında bölgeye gönderilen Ankara Ziraat Fakültesi'nden bir heyetin çalışmaları ile canlandı. Heyette bulunan Raşit Hatipoğlu, "Türkiye’de Çay İktisadiyatı' adlı bir kitap yazmış; bu çalışmaların ardından Türkiye'de ilk yaş çay yaprağı hasadı ve büyük çaplı kuru çay üretimi 1938 yılında başlamıştır. Rize'de ilk çay fabrikası İngiltere'ye 1940 yılında sipariş edilen, ancak II. Dünya Savaşı'ndan sonra gönderilebilen çay makineleri ile 1947 yılında  açıldı.  Türkiye'deki  kuru çay üretimi  1965 yılında iç tüketimi karşılar hale geldi ve çay ithalatı durdu. Bu tarihten sonra çay ihracatı yapılmaya başladı.
2004 yılında Türkiye 205.500 tonluk (dünyanın toplam çay üretiminin %6,4) çay üretimi ile dünya üzerindeki en büyük çay pazarlarından biri olmuştur. Ayrıca, 2004'te Türkiye kişi başına 2,5 kg'lık çay tüketimi ile dünya birincisi olmuş, onu kişi başına 2,1 kg ile İngiltere izlemiştir.
Dünya Gıda ve Tarım Örgütü (FAO) 2018 yılı verilerine göre dünyadaki çay tarım alanlarının %2'si Türkiye'dedir ve Türkiye 2018 yılı dünya çay üretiminde %4 paya sahiptir. 2019 yılında 1,45 milyon ton çay üreten Türkiye, 3968 ton ihracat ile  dünya çay ihracatı sıralamasında 31. sırada yer almıştır.
Türk çayı araç ve gereçleri > Çay bardağı

Camdan üretilmiş ince belli çay bardağı Türkiye'deki çay kültürünün bir parçasıdır.  Türkiye'de ideal çay bardağı olarak camdan ince belli bardaklar kullanılmakta olduğu  2007 yılında Şişecam'ın yaptığı bir araştırmada ortaya konmuştur. Geleneksel çay bardağı kulpsuz ve küçüktür, dar bir ağzı vardır. Bardak, çayın soğumadan bitirilebileceği bir hacimdedir ve bardağın içindeki çay havayla geniş bir yüzeyde temas etmez. İnce belli formu, çayın soğumasını yavaşlatır ve bardağın kolayca kavranmasını sağlar. Bardağın şeffaf olması ve ince camdan üretilmesi sayesinde rengini görmek, dem ve çay oranını ayarlamak mümkün olur.
İnce bellinin ilk kez kimin, ne zaman tasarladığı belirsizdir; ancak Osmanlı Devleti'nin Batılılaşma döneminde, 19. yüzyılın son çeyreğinde ortaya çıkmıştır. Form olarak Osmanlı'nın geleneksel sofrasında kullanılan maşrapa formuyla benzerlikler gösterir. Maşrapa formunun kulpsuz, tablasız olarak cam üretimine uygun hale getirildiği düşünülür. Bir başka görüşe göre Osmanlı toplumunda saleplik ya da şerbetlik olarak kullanılan Bohemya üretimi kristal bardak formu ödünç alınmış olabilir.
Türkiye'de geleneksel ince belli çay bardakları dışında modeller de ortaya çıkmıştır. Türkiye'deki çay bardakları kabaca "ince belli", "lale biçimli" ve "Ajda"  olmak üzere üçe ayrılmaktadır. Ajda modelinin hacmi geleneksel ince belli ince camlı bardaktan fazladır ve tabanı daha kalındır.
Türk çayı araç ve gereçleri > Çay pişirme gereçleri

Günümüzde, pratikliği nedeniyle Türkiye'de çay demlemede sıklıkla çaydanlık kullanılır. Çaydanlık; çay hazırlamada, pişirmede  kullanılan iki parçalı ve genellikle metalden yapılma, -bazen  demliği  porselen olan - bir  çay pişirme  gerecidir. Çay demlenirken çaydanlıkta kaynayan su, demliği sıcak tutar. Geleneksel  Türk çaydanlığı, üst üste konan, alt  kısmı  daha  büyük olacak  iki  parçadan oluşur. Gövdede dar ağızlı ibrik kısmı  vardır. Türk çaydanlığından  esinlenerek  elektrikli çaydanlıklar da üretilmiştir.
Rusya başta olmak üzere, İran  ve Azerbaycan’da  yoğun  bir  şekilde  kullanılan semaver, Türkiye'de de Erzurum, Van, Amasya ve Samsun'un Vezirköprü ilçesinde üretilir ve bazı yörelerde çay demlemede kullanılır. Küçük ev aleti olarak üretilen elektrikli endüstriyel semaverler de piyasada bulunur.
Çay servisinin yoğun olduğu  çay ocağı, kahvehane, işyeri  ve  ticarethanelerde çay kazanları kullanılır. Kazanın altında sıcak su için musluk bulunur; üst kısma demlik konur. Kazanlar genellikle bakır, teneke ve paslanmaz çeliktendir; kazanın içindeki suyun ısıtılması için günümüzde daha çok likit gaz ve elektrik kullanılır.
Türk çayı araç ve gereçleri > Çay süzgeci

Çay süzgeci, demlikten dökülen çay tanelerini süzmeye yarayan bir gereçtir ve çay bardağının üzerine oturacak biçimde tasarlanır.
Türk çayı araç ve gereçleri > Çay askısı

Çay  askısı, çok miktarda çayı taşımaya yarayan  bir tepsidir ve genellikle çay  ocaklarında kullanılır. Taşıma sırasında oluşan salınım etkisi, yukarıdan tek noktalı tutuş sayesinde emiri ve çay  bardakları böylece oluşan  merkezcil  kuvvet  sayesinde tepsinin  tabanına  tutunma  eğilimi gösterir. Askı ile çay dağıtan personel, "askıcı" olarak adlandırılır. Askcıının hüneri askıyı tutacak ekseninde tam tur çevirip çayları dökmemesi ile ölçülür.
Galeri

Alüminyum çaydanlık
Semaver
İnce belli bardakta Türk çayı
Çay ocağında servise hazırlanan çay askısı
Türkiye Çay Üretimi Yapan Şehirler 2019
Dünyada çay üretimi, 2018
Rize'de çay tarımı
Çay bardağı ve çay şekeri
IBM POWER mimarisi

Bir RS/6000 bilgisayarı için IBM POWER işlemci.
IBM POWER, IBM tarafından geliştirilen RISC tabanlı bir komut kümesi mimarisidir. POWER serisi mikroişlemcileri ana işlemci olarak birçok IBM sunucusunda, küçük bilgisayarlarda, iş istasyonlarında ve süper bilgisayarlarda kullanılıyor. POWER3 ve sonrasında gelen POWER mikroişlemci serilerinde tamamıyla 64-bit PowerPC mimarisi uygulanmıştır. POWER3 ve üstü mikroişlemcilerde eski POWER komutları uygulanmamıştır.
IBM, POWER mimarisi ya da türevlerini (tüm PowerPC ve Cell) kullanan geliştiricileri ve üreticileri Power.org topluluğu altında desteklemektedir.
Tarihçe > 801 Projesi

1974'te, IBM saniyede en az 300 çağrı kapasitesine sahip büyük bir telefon yönlendirme projesini başlattı. Bu projede her çağrı için 20000 makine komutunun gerçek zamanlı yanıt için gerekli olduğu, böylece işlemci hızının 12 MIPS olması gerektiği görüldü. Bu gereksinim o zaman için çok fazlaydı, fakat işlemcilerin ağır aritmetik işlemler dışında basit giriş-çıkış, dallanma, yazma gibi komutları kullanabilmesinin yeterli olduğu düşünüldü.
Bu basit tasarım düşüncesi, her bir karmaşık işlemin aşamalarını tek bir makine komutuyla yapan ve tüm bu işlemleri tamamlamak için aynı zamana gerek duyması daha sonra RISC adıyla bilinecektir.
1975'te telefon yönlendirme projesi herhangi bir ön ürün alınmadan iptal edildi. Yapılan araştırmalardan elde edilen sonuçlara göre bu proje için üretilecek işlemcinin geleceğe yönelik genel amaçlı bir işlemci olduğu düşünülmüş ve çalışmalar Thomas J. Watson Araştırma Merkezi Bina 801'de devam edilmiştir.
Tarihçe > 1982 Araştırma Projesi “Cheetah”

Watson Araştırma Merkezindeki 2 yıl içinde 801 tasarımının süper sayıl limitleri keşfedildi, örneğin IBM System/360 Model 91 ve CDC 6600'de yapılanlara benzer şekilde, başarımı artırmak için çoklu fonksiyon birimlerinin 801 tasarımında kullanılabilirliğini inceledi.
Başarımı artırmak için Cheetah, dallanma, sabit nokta ve kayan nokta birimlerini ayırdı. 801 tasarımında çoklu işlem birimini desteklemek adına birçok değişiklik yapıldı.
Tarihçe > "America" Projesi

1985'te AMERICA Mimarisi'ni üretmek amacıyla ikinci nesil RISC mimarisi üzerinde çalışmalara IBM Thomas J. Watson Araştırma Merkezinde başlandı. 1986'da IBM Austin aynı mimariyi temel alarak RS/6000 serisini geliştirmeye başladı.
Tarihçe > POWER ve RS/6000

Şubat 1990'da IBM POWER Mimarisini, RISC System/6000 (RS/6000) adıyla birleştirdi. Bu RS/6000'ler POWER istasyon ve POWER sunucu olmak üzere iki sınıfa ayrıldı. RS/6000 işlemcisi 2 seçeneğe sahipti : “RIOS-1” ve “RIOS.9” (ya da diğer adıyla POWER1). RIOS-1'de toplam 11 ayrı çip (komut önbellek çipi, sabit nokta çipi, kayan nokta çipi, 4 tane veri önbellek çipi, yükleme çipi, 2 tane giriş çıkış çipi ve saat çipi) bulunuyordu. Daha ucuz olan RIOS.9'da toplam 8 ayrı çip (komut önbellek çipi, sabit nokta çipi, kayan nokta çipi, 2 tane veri önbellek çipi, yükleme çipi, giriş çıkış çipi ve saat çipi) bulunuyordu.