Paris Yolculuğu
Tarzı

Fransa'nın ünlü iki komedyeni Bourvil ve Louis de Funès'in de rol aldığı "Paris Yolculuğu" aslında tam bir komedi filmi sayılmaz. Komedi ve dramın ustaca birbirine yedirildiği bir filmdir. Bu iki komedyen alışıldık tiplemelerinin biraz dışındadırlar ve filmde zaman zaman komik, çoğu zaman da hüzünlü olan dramatik karakterleri canlandırdırırlar. Kariyeri boyunca ciddi rollerle (proleter kahramanlar, gansterler gibi) özdeşleşmiş olan sert karakterli Jean Gabin ise eski imajının tersine  alaycı, sinsi, fırsatçı ama zaman zaman da komik olabilen anarşist bir ressamı oynamaktadır. Hattâ filmde işgâlci Alman askerleri bile zalim barbarlar olarak resmedilmemişlerdir. Sokaktaki Almanlar adeta Paris'in yerlileri gibi davranırlar, çoğunlukla nazik ve adildirler: Filmin başında, Fransızlar metroda kemanıyla dilenen kör adamın, La Marseillaise çalmasını riskli bulup oradan kaçarcasına uzaklaşırken, bir SS subayının duruma aldırış etmeyerek, bir de dilenciye para vermesi; Nazi devriyelerine yakalanınca ara sokağa kaçan Marcel'e ateş açılması (ekranda gölgeleri görülür) seyircinin onun vurulduğunu sanması ama askerlerin sadece havaya ateş etmiş olduklarının anlaşılması; Alman komutanın ressam olduğunu öğrendiği Grandgil'e nazik ve anlayışlı davranması, ama diğer tutuklulara da vahşice davranmaması vb.
Bunların aksine Parislilerin çoğu filmde olağanüstü durumdan yararlanan karaborsacı, fırsatçı, bencil, kaba tipler olarak resmedilmişlerdir. Filmde Paris bile o bilindik ışıltılı kent görünümünde değildir. İşgal güçlerinin uyguladığı sıkıyönetim ve sokağa çıkma yasağına eklenen elektrik kesintileri ile karartma uygulamaları, tenha ve karanlık sokakları grotesk bir havaya büründürmüştür. Tam da bu nedenlerle Fransızların zaaflarını masaya yatıran ve işgâl Fransa'sının gizli yüzünü irdeleyen bu dobra film Fransa'da tepkiyle karşılandı ve gösterimden çabuk kalktı. Zira 1956'da Fransa'da II. Dünya Savaşı'ndan ve Nazi işgâlinden bahsedilmesi halâ bir tabuydu. Başta bir kısım Parisliler olmak üzere Fransızların bazıları işgâl sırasında pek de gurur duyulmayacak işlere bulaşmışlardı.
Kısaca Jean Gabin ve Bourvil'in karşılıklı döktürdükleri film oldukça sade olan konusundan çok ayrıntılara önem veren bir karakter çalışması olarak dikkati çekmektedir. Dört bavul dolusu kaçak eti karaborsada pazarlamak için gece yarısı çıkılan tehlikeli yolculuk iki adam için de farklı anlamlar taşır. Maddi bir ihtiyacı olmayan ünlü ressam Grandgil (Gabin) bu riskli işi sırf meraktan ve macera olsun diye yapar. Gece boyunca Almanlar da dahil herkese pervasızca davranırken adeta kendisine hiçbir şey olmayacağından emindir. Yaşadıklarının her anından haz alıyor gibidir. Oysa işsiz taksici Marcel (Bourvil) karaborsa işini aç kalmamak için, çaresizlikten yapmaktadır. Üstelik deli gibi sevdiği bir de karısı vardır ve ona bakmak zorundadır. Ürkek ve mutsuz küçük adam, şartların zorladığı bu yasa dışı işi yaparken bile asaletini hep korur. İkilinin zorunlu kaçamak gece yolculuğu boyunca gösterilen Nazi işgâli altındaki bir kentin gündelik yaşantısı, hamaset ya da duygu sömürüsüne kaçmadan kasvetli bir kara mizahla gözler önüne serilir.
Filmlerindeki ödün vermeyen duruşu ve saldırgan üslubuyla anarşist burjuva lakabı verilen yönetmen Claude Autant-Lara, 1950'lerin Fransız sinema akımı "cinéma de qualité"'nin temsilcisiydi ve Cahiers du cinéma dergisinde yazan ve ileride Yeni Dalga (Nouvelle Vague) sinema akımını başlatacak olan yönetmen adayları "La qualité française" (Fransız Kalitesi) de denen bu akıma karşı saldırıya geçmişlerdi. 1954'te başlayan ve François Truffaut'nun başını çektiği bu saldırılardan sonra Autant-Lara da Yeni Dalga akımına sırtını çevirdi ve kısa süre sonra da popülerliğini yitirdi.