stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Safiyüddin Erdebilî

Şeyh Safiyüddin İshak Erdebili
Şeyh Safiyüddin İshak Erdebilî (1252 - 1334, Erdebil), Safevi Tarikatı'nın kurucusu olan mutasavvıf ve şair.
Şeyh Safiyüddin; Kuzey İran'da bulunan Gilan vilayetinde ikamet eden, 13. yüzyılın önde gelen sufisi olan Şeyh Zahid Gilani'nin damadı ve halefidir. Şeyh, oğlu Sadreddin Musa (1334-1391), onun oğlu Hoca Alaaddin Ali (1391-1429), onun oğlu Şeyh İbrahim (1429-1447), onun oğlu Şeyh Cüneyd (1447-1460) ve onun oğlu Şeyh Haydar (1460-1488) yolu ile, Safevi Devleti'nin kurucusu Şah İsmail'in atasıdır.
Soyu

Tam adı Ebü'l-Feth Safiyyüddîn İshâk b. Emîniddîn Cebrâîl b. Sâlih b. Kutbiddîn Ebî Bekr Erdebîlî olan Safiyyüddîn Erdebîlî'nin kökeni tartışmalıdır. Fars, Kürt ve Türk olduğu yönünde çeşitli rivayetler vardır. Bazı tarihçiler Safiyüddin İshak'ın, bildiğimiz en eski atası olan Erdebil ve civarını yöneten Firuz Şah'a dayanarak Kürt olduğunu söylerler. İbn Bezzaz'ın Safvetü’s-safâ adlı eserinin Ayasofya nüshasında Şeyh Safi'nin Sencarlı bir Kürt olan Piruz'un (Firuz)'un soyundan geldiği söylense de Alem-ârâ-yı Şah İsmail adlı eserde Şeyh Safiyüddin ve ailesi Türk olarak anılmaktadır.
Şeyh Zahid Gilani’nin, Safiyüddin’e “Pīr-i Türk” şeklinde hitap ettiğine dayananlar ise onun Türk olduğunu söylerler. Zeki Velidi Togan, Safiyüddin Safi'nin Kürt olduğunu ancak soyunun Şah İsmail zamanında tamamen Türkleşmiş olduğunu söylemektedir. Şeyh'in babası Seyyid Cibril'in Şiraz'a yaptığı yolculuk anlatılırken onun bir Türk dervişi olduğuna vurgu yapılır. Keza Şeyh Safiyüddin'den bahsederken "Türk oğlu" ve "Türk genci" ifadelerine yer verilir.
İsmail Hakkı Uzunçarşılı’nın Şeyh Safiyüddin ile ilgili olarak; “Bu konuda benzer bilgileri ise, Saffetü’s-Safa’daki verilerden hareketle Safiyüddin Erdebilî’ye “Türk’ün piri” denildiğini, şeyhin “Türk köyünde” yaşadığını ve misafir gelen Türk müritlerine daha iyi hizmette bulunarak onlara beyaz ekmek ve bal sunduğu birçok kaynaklarında bile Şeyh Safi'nin 1272 yıllarında aslen Fars olan birçok çağdaşlarının da ona, ey Türk Piri, diye hitap ettikleri görülmektedir.
Yine soyunun Şia'nın 12 İmam'ından yedincisi olan Musa Kazım'a dayandığı da, muhtemelen Şeyh Hoca Ali (1391-1429) veya Şeyh Cüneyd (1447-1460) dönemlerinde başlayan Şia eğilimi sonucunda çıkarıldığı düşünülmekte ve şüpheyle yaklaşılmaktadır.
Safevi Hanedanı'nın kökenini belirlemek için yapılan genetik araştırmalarda hanedanın ydna'sının J1-Y12361 olduğu tespit edilmiştir. Bu altdal Hicaz kökenli olup ulaşılan sonuç hanedan üyelerinin tarihten bu yana süregelen seyyidlik iddialarına destek katmıştır.
Hayatı, tarikatı ve eserleri

Safiyüddin Safi iyi bir eğitim görmüş, etkileyici bir dini önder olmakla beraber, sadece alt ve orta sınıfı değil, zamanın Moğol hükümdarlarını da etkisi altına almış, onlardan da hürmet görmüştür. Şeyh'in Moğol Hükümdar'larının elinden birçok insanı kurtardığı anlatılagelir.
Safiyüddin Safi, 13. yüzyılın önde gelen sufilerinden olan Şeyh Zahid Gilani'nin (1216 – 1301) en parlak öğrencisidir. Hocası, Şeyh Zahid Gilani kızı Bibi Fatıma'yı, Safiyüddin İshak'a vermiştir. Safiyüddin İshak da, Şeyh'in ikinci büyük oğluna bir önceki evliliğinden olan kızlarından birini nikahlayarak akrabalık bağını sağlamlaştırmıştır. Süregiden bu tarz evlilikler, soyları neredeyse bir haline getirdi.
Şeyh Safiyüddin Safi döneminde, Safeviye Tarikatı saygınlığını ve popülerliği oldukça artmış, Azerbaycan, Şirvan, Anadolu, Diyarbakır, Irak yöresinden birçok insan, Safiyüddin Safi'ye bağlanmak için Erdebil'e gelmişlerdir. Bir tarihi kayda göre, Erdebil'e gelen yollardan sadece birinden 3 ayda 13 bin kişinin tekkeye gelmiştir.
Şeyh Safiyüddin'in Farsça eserleri olmasına rağmen Kürtçeyle benzelikler gösteren bir şiir dili kullandığı bir eseri mevcuttur. Şeyh Safiyüddin'in şiirlerinin ancak çok azı günümüze ulaşmıştır. Eserleri eski Farsça ve Tatça yazılmış, günümüzde dilbilimi olarak öneme sahiptir, örneğin Safiyüddin İshak'ın en önemli dini eserlerinden biri olan; Dobayti (Çift Beyitler) eski Tat dili ve Farsça dilbilgisi açısından bilgiler veren önemli bir eser konumu taşımaktadır.
Kara Mecmua

Ğaribi Menteşa oğlu tarafından Safevi Şahı Tahmasp`a sunulan Tezkire-i Mecâlis-i Şu'arâ-yı Rûm adlı kitapta Şeyh Safiye Kara Mecmue adlı kitap nisbet verilmiştir. 

1983 yılında İranda Ğaribi Divanı ve Tezkire-i Mecâlis-i Şu'arâ-yı Rûm kitaplarını yayınlayan Hüseyin Düzgün (Hossein Mohammadzadeh Sedigh) Letif-ül Hayal, Danişmendan-i Azerbaycan kitaplarında da Azeri Türkçesi ile yazılan Kara Mecmua`dan Ad gittigine değinir. Minoreski ve Şarden ise şu kitabın Savevi şahları için önemli olmasını zikr ederler.
Ayrıca bakınız: Safeviye Tarikatı
Ölümü ve halefi

Hac görevini yerine getirdikten sonra 12 Eylül 1334'te Erdebil'de ölmüştür. Yerine, şeyhliği 57 yıl sürecek olan ikinci oğlu Şeyh Sadreddin Musa (1305-1391) geçmiştir.
Ksilofon

Ksilofon
Ksilofon
Ksilofon, değişik sayıda akortlu tahta çubukların gam sırasıyla dizilmesinden oluşan, iki değnekle vurularak çalınan bir çalgıdır. Eski Yunancadan gelen tahta anlamındaki ksýlon (ξύλον) ve ses anlamındaki phonḗ (φονή) kelimelerinden gelmektedir.
Her tahta parçası müzikal spektrumun bir tonuna denk gelicek şekilde akord edilmiş idiophonelardır. Asya ve Afrika enstrumanlarında olduğu gibi Heptatonik ve Pentatonik, gerekirse batı kültüründe olduğu gibi çocuk enstrumanları için Diktatonik ya da orkestra kullanımı için Kromatik olabilir.
Ksilofon kelimesi ona benzeyen marimba, balafon ya da semantron gibi bütün enstrümanları kapsamak için kullanılabilir. Ancak Orkestradaki kullanımında Ksilofon marimba'dan daha yüksek bir ses tonu ve daha kuru bir tınısı olan kromatik bir çalgıdır ve karıştırılmaması gerekmektedir.
Bu terim ayrıca Lithophone ve Metallophone ailesindeki enstrümanları adlandırmada sıkça kullanılır. Örnek olarak, Pixiphone ve birçok benzer oyuncak yapımcıları tarafından çoğunlukla ksilofon olarak adlandırılsa da çubukları tahta değil metaldir, bu yüzden aslında glockelspiels'lerdir.
Enstrümanın Yapısı

Modern batı ksilofonu gül ağacı ve padauk veya sentetik malzemeler kullanılarak yapılır. Bazen iki buçuk oktav gibi kısa bir aralıkta olabilir. Fakat konser için kullanılan ksilofonlar genellikle üç buçuk, dört oktav aralığındadır.
Konser ksilofonlarında tonu değiştirmek ve sustain verebilmek için tüp rezonatörler vardır. Ayrıca tüm barların içinde rezonatör gibi davranan tahta oyuklara sahip ksilofonlar da vardır. Eski ksilofonlar tahta parçalarını samanlara bağlayarak yapılıyordu. Fakat buna benzer yapıdaki ksilofonlar artık sadece pratik amaçlı kullanılmaktadır.
Enstrümanın Tarihi  ve Türleri

Ksilofon'un bilinmeyen, çok eski kökleri vardır. Nettl'e göre Güneydoğu Asya'da ortaya çıkıp bir grup Malouo-Polynesian dilini kullanan insan Afrika'ya 500 senesinde göç ettiğinde Afrika kıtasına gelmiştir. Bununla ilgili bir kanıt Doğu Afrika ksilofon orkestraları ile Javanese ve Balinese gamelan orkestraları arasındaki benzerliklerdir. Ancak bu kanıt ethnomusicologist ve linguist Roger Blench tarafından sorgulanmıştır, kendisi kökeninin Afrika'ya özgü olduğunu savunmaktadır.
Enstrümanın Tarihi  ve Türleri > Asya Ksilofon’u

Şu anki tanımına uyan bir ksilofon'un en erken kanıtı Güneydoğu Asya'da 9. yüzyılda ortaya çıkmıştır. Ayrıca benzer bir tahta enstruman, bir harmonicon türevi, MÖ 2000'de, şu anda Çin'in bir parçası olan topraklarda var olduğu söylenmektedir. Ksilofon'a benzeyen ranat Hint bölgelerinde kullanılmıştır. Java ve Bali ksilofon'ları gamelan toplanmalarında kullanılmıştır.
Enstrümanın Tarihi  ve Türleri > Afrika Ksilofon’u

Marimba terimi ayrıca Batı Afrkika balafon'u gibi çeşitli geleneksel halk çalgılarında da kullanılmıştır. Eski formları bir su kubağının üstüne yerleştirilen çubuklarla inşa edilmiştir. Tahta istenilen tona ulaşmadan önce ateş üstünde ısıtır. Rezonatör tona göre dikkatlice akord edilir. Bu ağız parçasının dikkatli bir şekilde genişliğinin ölçülmesiyle başarılır. Arı balmumu bu işlemde görev alır. Yetenekli bir zanaatkar şaşırtıcı tonlar elde edebilir. Dibinda ve mbila çalmak için kullanılan tokmakların yerde biten bir bitkiden elde edilen doğal kauçuk başları vardır. Mbila, Doğu Mozambik'teki Inhambe bölgesindeki Chopi halkına özgüdür.
Enstrümanın Tarihi  ve Türleri > Afrika Ksilofon’u > Gyil

Gyil, Gur dilini konuşan Batı Afrika'daki Ghana, Burkina Faso, Mali ve Fildişi Sahiline özgü bir enstrümandır. Ghanai Burkina Faso, Mali, Fildişi Sahili'ndaki Dagara halkının geleneksel çalgısıdır. Gyil genellikle çiftler halinda çalınır ve su kabağından yapılan bir davul eşlik eder. Bir soloist ya da eşlikçi olarak sadece davul ve tokmak kısmı ile tek kişi olarak da çalınabilir. Gyil düetleri Dagara halkının geleneksel cenaze ezgileridir. Genellikle erken yaştan öğrendikleri için erkekler tarafından çalınır ancak bir cinsiyet kısıtlaması yoktur.
Gyil'in dizaynı Mande dilini konuşan Bambara, Dyula, Sosso, Mali ve Burkina Faso insanlarının çaldığı Balafon'a benzer. 14 Tahta tuşla yapılır, yapımında Ilga adı verilen Afrika ağacı kullanılır. Örümcek ağı ipeği gövdedeki küçük delikleri kapayarak ‘’buzzing’' sesi çıkarır ve Antilop sinirleri bağlantılar için kullanılır. Kauçuk kafalı tokmaklar kullanılır.
Enstrümanın Tarihi  ve Türleri > Afrika Ksilofon’u > Slimba

Slimba Batı Zambia'daki Baroseland'deki Lozi'liler tarafından geliştirilmiş bir ksilofon'dur. Akord edilmiş tuşlar çınlayan su kabaklarına bağlanır. Genellikle geleneksel ve aristokratik ritüellerde kullanılır. Zimbabwe'de yaygındır.
Akadinda, Amadinda ve Mbaire
Akadinda ve Amadinda Buganda'da ortaya çıkmış ksilofon'a benzeyen enstrümanlardır. Amanda pentatonic bir şekilde akord edilmiş 12 kütükten yapılır. Genellikle üç kişiyle çalınır. İki kişi birbirinin karşısına oturur ve aynı kütükleri çalar. Herhangi bir şekilde su kabağı çınlamaları ya da Buzzing tone'u yoktur.
Amadinda Buganda kraliyet mahkemesinde önemli bir yere sahipti. Bu ksilofon için rakamlar ve boşluklardan oluşan özel bir nota sistemi kullanılmaktadır, aynısı embaire için de geçerlidir.
Enstrümanın Tarihi  ve Türleri > Afrika Ksilofon’u > Balo

Balo Batı Afrika'nın Mandinka insanları tarafından kullanılır. Tuşları su kabaklarının üstüne oturtulur ve kauçuk uçları olan tokmaklarla vurulur. Çalanlar ses çıkması içingenellikle ellerine demir silindirler ve yüzükler takar.
Enstrümanın Tarihi  ve Türleri > Batı Ksilofon’u

Ksilofon'un Avrupa'da en erken adının geçmesi Arnolt Schlick'in Spiegel der Orgelmacher und Organisten'inde olmuştur. Orada ismi hültze glechter'dir. Kitapta enstrümanın başka açıklamaları yer alır ancak ksilofon terimi 1860'lara kadar kullanılmamıştır. Enstrüman çoğunlukla Doğu Avrupa'nın halk müziği ile iliştirilmiştir, özellikle de Polonya ve Almanya. Ksilofon'un eski bir dizaynı Slovakya'da ortaya çıkmıştır ve ona yakın başka bir enstrümanın ilk adı 14. yüzyılda geçmiştir.
Avrupa orkestrasında ksilofon ilk olarak Carmille Saint Saens'in Dense Macabre'sinde (1874) kullanılmıştır. O dönemde enstrüman Michael Josef Gusikov tarafından popüleştirilmiştir. Onun enstrümanı 5 sıradan ve 28 kaba tahta çubuktan oluşan, semitone'lara göre düzenlenmiş ve hasır temellerin üzerine oturtulmuştu. Herhangi bir rezonatör yoktu ve hızlı bir şekilde kaşık şeklinde çubuklarla çalınmaktaydı. Müzisyen Curt Sachs'a göre Gusikov bahçe konserleri ve senfoni konserlerinde ilginçlik (novelty) olsun diye çalmaktaydı.
Batı ksilofon'u erken jazz gruplarında ve vaudeville'de kullanılmıştır. İnsanın içini açıcı ezgisi semkoplu ve canlı 1920 ve 30'ların canlı dans müziklerinde bolca kullanılmıştır. Red Norvo, George Cary, George Hamilton Green ve Harry Bruer tanınan çalanlarındandı. Zaman geçtikçe ksilofon'un popülertesi metal tuşlu vibrafon tarafından geçilmiştir. Vibrafon 1920'ler gibi keşfedilmişti.
Orkestralarda ksilofon Fransız Claquebois, Alman Holzharmonika ya da İtalyan Silofono tarafından kullanılmıştır. Shostakovich özellikle enstrumandan hazzederdi. Birçok senfonisinde ve Cello Concert No 2'sinde görülebilir. Bilinen modern ksilofon çalgıcıları Bob Becker, Evelyn Gnennie ve Ian Finket'tır.
Amerika'da Pasific Northwest, Colorado ve New Mexico'da başta olmak üzere Zimbabwe'li marimba grupları vardır. Ancak gruplar ülkenin her tarafına dağılmıştır, Alaska ve Hawaii dahil. Bu topluluğun ana etkinliği Zimfest'tir. Gruplar yüksek soprano'lardan alçak sopranolar, tenor, bariton ve bass'tan oluşur. Rezanotörler genellikle ince cellophane ile kaplanılır ki o buzzing sesi elde edilebilsin. 2006'dan beri grupların repertuvarları birbirine çok benzemektedir. Bunun nedeni Zimbabweli müzisyen Dumisani Mariare'nin çok fazla baz alınmasıdır.
Ksilofon
Timbila
Slimba
Yaka, Başmakçı

| Yaka |
| --- | --- |
Köy

 Afyonkarahisar'ın Türkiye'deki konumu
YakaYaka'nın Afyonkarahisar'daki konumu
Ülke:  Türkiye
İl: Afyonkarahisar
İlçe: Başmakçı
Coğrafi bölge: Akdeniz Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Rakım: 1089 m
Nüfus (2022)
 • Toplam: 590
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0272
İl plaka kodu: 03
Posta kodu: 03450
Yaka, Afyonkarahisar ilinin Başmakçı ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe

Yakaköy'ün 700 m kadar güneybatısında yer alan Kale Tepesi'nde Geç Roma ve Bizans dönemine tarihlenen arkeolojik kalıntıların bulunmasından, köy yerinin de içinde olduğu bölgede eski dönemlerden beri yerleşimin olduğu anlaşılmaktadır. 1478 yılında köyde 3 adet değirmen bulunmaktaydı. 1530 tarihinde Keçiborlu kazasına bağlı köy olarak kayıtlarda görülmektedir. 1873 tarihli Konya Vilayeti Salnamesinde Keçiborlu kazasına bağlı, 42 haneli ve 107 nüfuslu bir köy olarak görülmektedir.
1912 yılı kayıtlarında adı Yakacık olarak geçen Yaka köyü 1945 yılına kadar Isparta İli Keçiborlu kazasına bağlıyken, 1945 yılında Başmakçı bucak olunca Afyon İli Dinar İlçesine, 1959 yılında Dazkırı'nın ilçe olmasıyla Dazkırı ilçesine, 10 Haziran 1987 tarihinde Başmakçı ilçe olunca da Yaka köyü olarak Başmakçı ilçesine bağlandı. 30 Aralık 1998 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüşen köyün belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.
Coğrafya

Afyonkarahisar il merkezine 140 km, Başmakçı ilçe merkezine 5 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre köy nüfus verileri |
| --- | --- |
2022: 590
2021: 592
2020: 607
2019: 618
2018: 632
2017: 646
2016: 685
2015: 687
2014: 682
2013: 689
2012: 736
2011: 784
2010: 833
2009: 827
2008: 848
2007: 912
2000: 2.455
1990: 889
1985: 941
Yönetim > Belediye başkanlığı

| Seçildiği yıl | Belediye başkanları |
| --- | --- |
2009: Hasan Hüseyin Ertürk (MHP)
2004: Ali İhsan Gürçam (AKP)
1999: Hakkı Taktak (CHP)
İstanbul Maratonu

| İstanbul Maratonu |
| --- | --- |
Tarih: 6 Kasım 2022 (bir önceki)
Yer: İstanbul, Türkiye
Etkinlik türü: Maraton
Mesafe: 42 km (26 mi) Tam Maraton 15 km (9,3 mi) Koşu 10 km (6,2 mi) Koşu 8 km (5,0 mi) Yürüyüş
Ana sponsor: Türkiye İş Bankası
İlk yarış tarihi: 1 Nisan 1979 (45 yıl önce) (1979-04-01)
Parkur rekoru: 42 km (26 mi)  Erkekler: 2:09:57 (2018)   Felix Kimutai   Kadınlar: 02:18:35 (2018)   Ruth Chepngetich     15 km (9,3 mi)  Erkekler: 00:43:20 (2007)   Shimelis Girma   Kadınlar: 00:48:38 (2012)   Seboka Seyfu   
Resmi site: maraton.istanbul
Katılımcılar: sporcu
İstanbul
Harita üzerinde İstanbul şehri.
38. Avrasya Maratonu, 2016
İstanbul Maratonu veya eski ismiyle İstanbul Avrasya Maratonu, İstanbul'da düzenlenen ve dünya üzerine iki kıta arasında koşulan tek maratondur.
Tarih

İlk olarak Tercüman Gazetesi tarafından 1973 yılında gündeme getirilen[kaynak belirtilmeli] Asya'dan Avrupa'ya maraton fikri, 1979'da bir grup Alman turistin girişimiyle hayata geçti.[kaynak belirtilmeli] 1979 yılında koşulan bu yarışın galibi Hasan Saylan olmuştu. Kıtalararası Avrasya Maratonu başladığı günden bu yana üç kez güzergâh değiştirdi. Son yıllarda Halk Koşusu, 15 km ve Maraton olarak 3 farklı güzergâhta koşulan maraton, İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin organizatörlüğünde düzenlenmektedir. Türkiye'de uluslararası nitelikteki en önemli maraton yarışıdır.
Yarışa kayıt yapabilmek için, katılımcıların yarış günü 18 yaşında veya daha ileri yaşta olmaları gerekir. Üç farklı kategoride koşulan yarışta ayrıca engelli sporcular için özel bir kategori de vardır. 2003 yılında dünyanın her tarafından gelen 571 atlet (523 erkek ve 48 kadın) sadece maraton koşusunda yer aldı. 1998 yılındaki halk koşusuna katılanların rekor sayısı 150.000 kişiydi.
1997 yılında yarış rekoru 2 saat 13 dakika ve 37 saniye ile Etiyopyalı erkek atlet Taye Moges tarafından kırıldı. Kadınlarda ise 2005 yılında rekor Rus atlet Madina Biktagirova tarafından 2:34:25 ile tesis edildi. 2006 yılında, yarış rekoru erkeklerde Litvanyalı atlet Mindaugas Pukstas tarafından 2:12:52 ile kırıldı ve kadınlarda  Rus atlet Madina Biktagirova kendisine ait olan rekoru 2:28:21 ile yeniledi.
Maratonda para ödülleri, ilk 25 erkek atlete ve 15 en iyi kadın atlete veriliyor. İlk üç sıralama için sırasıyla US$35,000, US$15,000 ve US$10,000 verilir. Yarış rekoru kıran bir atlet US$5,000 ikramiye ile ödüllendirilir. İkramiyeler ayrıca 2:14:00 ve 2:04:55 veya daha iyi zaman için erkeklerde ve 2:33:00 ve 2:15:25 veya daha iyi zaman için kadın atletlerde  US$500 - US$100,000 arası vardır.
2013 yılında ise İstanbul Maratonu'na Vodafone, 2020 yılında N Kolay, 2023 yılında ise Türkiye İş Bankası sponsor oldu.
Yardımseverlik Koşusu

Yardımseverlik koşusu, tüm dünyada STK'ları (sivil toplum kuruluşları) desteklemek için başarıyla kullanılan bir kaynak geliştirme metodudur. ABD'de bu yöntemle, 1 sene içinde toplanan bağış miktarı 1,5 milyar ABD doları iken sadece bir majör maratondaki koşuda, 30 bini aşkın kişi aracılığıyla toplanan bağış miktarı 50 milyon İngiliz sterlinini geçmiştir. 8 Kasım 2020'de gerçekleşen N Kolay 42. İstanbul Maratonu, sınırlı sayıda 42K/maraton koşucusu tarafından koşulmasına rağmen toplam 10.777.760 TL bağış toplandığı bir organizasyon oldu.
Kazananlar > Tam Maraton Parkuru

Parkur Rekoru
| Yıl | Erkekler | Süre (sa:dk:sn) | Kadınlar | Süre (sa:dk:sn) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2022 |  Robert Kipkemboi | 2:10:16 |  Sechale Dalasa | 2:25:53 |
| 2018 |  Felix Kimutai | 2:09:57 |  Ruth Chepngetich | 2:18:35 |
| 2017 |  Abraham Kiprotich | 2:11:22 |  Ruth Chepngetich | 2:22:36 |
| 2016 |  Evans Kiplagat | 2:13:30 |  Agnes Barsosio | 2:28:25 |
| 2015 |  Elias Chelimo | 2:11:17 |  Amane Gobena | 2:31:58 |
| 2014 |  Gebo Burka | 2:12:23 |  Amane Gobena | 2:28:46 |
| 2013 |  Abraham Kiprotich | 2:12:28 |  Rebessa Kangogo Chesir | 2:29:05 |
| 2012 |  Stephan Chebogut | 2:11:05 |  Koren Jelela Yal | 2:28:06 |
| 2011 |  Vincent Kiplagat | 2:10:58 |  Alemitu Abera | 2:27:56 |
| 2010 |  Vincent Kiplagat | 2:10:42 |  Ashu Kasım | 2:27:25 |
| 2009 |  Kasime Adilo Roba | 2:12:14 |  Bizunesh Urgesa | 2:32:45 |
| 2008 |  Kasime Adilo Roba | 2:11:16 |  Nailya Yulamanova | 2:30:17 |
| 2007 |  David E. Cheruiyot | 2:10:56 |  A.Bayisa Tesema | 2:29:05 |
| 2006 |  Mindaugas Pukstas | 2:12:49 |  Madina Biktagirova | 2:28:18 |
| 2005 |  Joseph Mbithi | 2:15:13 |  Madina Biktagirova | 2:34:25 |
| 2004 |  David Kiptanui | 2:18:19 |  Svetlana Demidenko | 2:34:25 |
| 2003 |  Belay Welashe | 2:18:42 |  Rimma Dubovik | 2:36:49 |
| 2002 |  David Kiptanui | 2:18:42 |  Rimma Dubovik | 2:37:20 |
| 2001 |  Turbe Bedaso | 2:18:21 |  Ludmila Puskina | 2:38:21 |
| 2000 |  Rop Josephat | 2:17:03 |  Rodica Chirata | 2:37:39 |
| 1999 |  Taye Moges | 2:13:55 |  Adriana Barbu | 2:35:57 |
| 1998 |  Taye Moges | 2:15:28 |  N. Galushka | 2:38:10 |
| 1997 |  Taye Moges | 2:13:37 |  Adriana Barbu | 2:34:39 |
| 1996 |  Stephen Langart | 2:18:51 |  P. Elena | 2:37:38 |
| 1995 |  Stephen Langart | 2:17:26 |  Firaya Sultanova | 2:34:44 |
| 1994 |  B. Goromonzi | 2:24:58 |  Serap Aktaş | 2:46:42 |
| 1993 |  Jacop Ngunzu | 2:20:43 |  Elena Spetova | 2:48:10 |
| 1992 |  Cihangir Demirel | 2:23:28 |  Buia Aurica | 2:26:29 |
| 1991 |  Terry Mitchell | 2:23:28 |  Jacki Davis | 2:49:24 |
| 1990 |  Gazi Aşıkoğlu | 2:23:09 |  |  |
| 1989 |  Aydın Çeken | 2:27:41 | Ria van Loon (NED) | 3:14:19 |
| 1988 |  Ahmet Altun | 2:15:06 |  |  |
| 1987 |  Jeus Worsner | 2:16:08 |  |  |
| 1986 |  Hanefi Atmaca | 2:23:20 |  |  |
| 1985 |  Mehmet Terzi | 2:12:50 |  |  |
| 1984 |  Mehmet Yurdadön | 2:22:30 |  |  |
| 1983 |  Ion Thompson | 2:23:35 |  |  |
| 1982 |  İsmail Karagöz | 2:41:13 |  |  |
| 1981 |  Süleyman Sılacı | 2:31:40 |  |  |
| 1980 |  Necmettin Sağlam | 2:36:00 |  |  |
| 1979 |  Hasan Saylan | 2:35:39 |  |  |
Kazananlar > 15k Parkuru

Parkur Rekoru
| Yıl | Erkekler | Süre (sa:dk:sn) | Kadınlar | Süre (sa:dk:sn) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2013 |  Birhan Nebebew Tesfaye | 00:43:21 |  Yenenesh Tilahun Dinkesa | 00:49:52 |
| 2012 |  Biruk Demiye | 00:43:57 |  Seboka Seyfu | 00:48:38 |
| 2011 |  Atsedu Tsegay Tesfay | 00:44:05 |  Sosena Gezaw | 00:50:45 |
| 2010 |  Abayneh Ayele Woldegiorgis | 00:45:43 |  Emily Chebet | 00:48:44 |
| 2009 |  Henok Teseaye Heyi | 00:45:18 |  Mare Ibrahimova | 00:50:56 |
| 2008 |  Selim Bayrak | 00:43:54 |  Luminita Talpos | 00:50:29 |
| 2007 |  Shimelis Girma | 00:43:20 |  Luminita Talpos | 00:48:42 |
| 2006 |  Abraham Rotich | 00:44:01 |  Binnaz Uslu | 00:50:30 |
| 2005 |  Tewodros Shiferanu | 00:44:25 |  Binnaz Uslu | 00:53:42 |
| 2004 |  Iaroslav Musinschi | 00:45:58 |  Arzu Berk | 00:58:05 |
| 2003 |  Sergey Ivanov | 00:44:48 |  Miriam Wangari | 00:51:12 |
| 2002 |  Kiplaget Eric | 00:45:37 |  Cathy Mutwa | 00:52:05 |
| 2001 |  Jussi Utriainen | 00:45:29 |  Petrama Petkova | 00:55:00 |
| 2000 |  Abdulkadir Türk | 00:45:23 |  Ebru Kavaklıoğlu | 00:52:25 |
| 1999 |  Itok Benjamin | 00:44:38 |  Betozan Mihaela | 00:50:12 |
Fotoğraf galerisi

42K koşucuları Galata Köprüsü'nde
Maraton Gönüllüleri ve kit dağıtım alanı
Ayasofya önünde sabah erken saatlerde koşu alanı temizlenirken
Maraton Gönüllüleri'ne Spor İstanbul tarafından verilen hatıra madalyası
Logolar

Vodafone sponsorluğunda kullanılan logo
N Kolay sponsorluğunda kullanılan logo
Özgür Can Öney

| Özgür Can Öney |
| --- | --- |

Genel bilgiler
Doğum: Özgür Can Öney 21 Temmuz 1980 (44 yaşında)
Başladığı yer:  Türkiye
Tarzlar: Alternatif Rock, Rapcore, Nu Metal
Meslekler: Müzisyen
Çalgılar: Davul
Etkin yıllar: 2002-Günümüz
Müzik şirketi: Sony Music/GRGDN
Resmî site: www.ozgurcanoney.com
Önemli çalgılar
Davul
Özgür Can Öney (d. 21 Temmuz 1980, Ankara), maNga isimli müzik grubunun bateristidir.
Ankara Üniversitesi Fen Fakültesi Astronomi Uzay Bilimleri bölümünden ayrılan ve Anadolu Üniversitesi Kamu yönetimi bölümünde öğrenci olan Özgür Can Öney, lise yıllarında Kaya Bayazıtoğlu Lisesi'de kurduğu Reblos isimli grupla müzik hayatına başlamıştır. Davul konusunda ise ilk olarak Gürcan Konanç'tan metot takibi ve nota okuma üstüne özel ders almıştır.
Kariyeri

Yakın arkadaşları ile daha sonra üniversite yıllarında önce Garnitür daha sonra 70'lik ismini alan bir cover grubu kurmuş ve bu grupla çeşitli  barlarda çalmıştır. 1999'da Deli Gömleği'ne katılmış, onlarla da 2 demo kaydetmiş ve birçok bar programı ve üniversite şenliğinde yer almıştır. Aynı zamanda ANETİT ve A. Ü. Hukuk Fak. Atölye Oyuncuları bünyesinde yer alarak bazı tiyatro oyunlarının müziklerini yapmıştır. 2002 yılında maNga grubuna katılmıştır. 2004 yılında İstanbul'a yerleşen ekip albüm çalışmalarına başlamıştır. 2004 yılı, aralık ayında ilk albümlerini çıkaran grup, çok büyük bir başarı yakalayıp bu albüm ile altın plak almışlardır. 2006 yılında Pelin Öney ile evlenmiştir. maNga ile son 4 yıl içinde yurt içinde yaklaşık 50 il ve il merkezi ile yurt dışında 6 ülkede 300'ün üzerinde konser vermiştir. Özgür Can Öney hala Manga ile müzik yapmaya devam etmektedir. Turkish Cymbals ve Efekt Zil endorser'ıdır, Tama davulları kullanmaktadır.
Özel hayatı

Eşi Pelin Öney'dir. Deniz Tuna ve Barış Sava isminde iki erkek çocuk babasıdır.
Manvantara

Manvantara Hint tradisyonunda, Dünya gezegeninin ve üstündeki varlıkların tekâmül sürecinin periyodik bir özellik gösteren aşamalarına verilen addır. Her manvantara kendi içinde çağlara ayrılır. Hint tradisyonuna göre, manvantaramızın sonuncu ve en kötü çağı olan Kali-Yuga'yı yaşamaktayız.