Yetişkin animasyonu
Avrupa > Britanya

1954'te bir İngiliz film stüdyosu Halas ve Batchelor, CIA ve film yapımcısı Louis de Rochemont'un finansal destekleriyle George Orwell'in Hayvan Çiftliği romanının animasyon uyarlamasını yaptı. Bu filmin İngiliz ve yetişkin animasyonunun en eski örneklerinden biri olduğuna inanılıyor ve dayandığı kitap gibi, karakterlerin 1917 Rus Devrimi'nden figürlere benzetme olduğu, Stalinizm'e bir hiciv olması amaçlanmıştır. 1930'lardan beri Stalin'e olan düşmanlığı ve politikaları nedeniyle Orwell'in kendisi tarafından savunduğu fikirlere paralel biçimde üretilmiştir. Ayrıca Orwell’in "Why I Write" (1946) adlı makalesinde, eserini tam olarak "siyasi amaç ile sanatsal amacı bir bütün halinde birleştirmeye" çalıştığı ilk kitap olarak tanımladı.  Soğuk Savaş sırasında çekildiği için film, CIA ve Politika Koordinasyon Ofisi'nin tanıtımı sayesinde beyaz perdeye getirilirken, dayandığı kitap gibi Sovyetler Birliği'nde yasaklandı.
Uzun yıllar Amerika Birleşik Devletleri Gümrük Servisi'nin onayını karşılamayan filmlerin ithal edilmesi bir sorundu. 1972'de Gümrük Servisi, Külkedisi, Kırmızı Başlıklı Kız, Çizmeli Kedi, Goldilocks ve Üç Ayı ve Beyaz Atlı Prens'e dayanan karakterler arasındaki cinsel ilişki sahnelerini tasvir eden Sindirella adlı bir kısa filmin girişini reddetti . Film müstehcen materyal olarak ele geçirildi ve dağıtımcısı 1974'te bir dava ve temyiz başvurusunda bulundu, ancak ikisini de kaybetti.
İngiltere'de Martin Rosen, Richard Adams'ın romanlarına dayanan iki animasyon filmi yönetti: 1978'de Watership Down ve 1982'de The Plague Dogs. Her iki film de yetişkinlere yönelik temaları ele alıyor: Zulümden kurtuluş için liderlik müzakeresi üzerine Watership Down ve hayvan deneyleri üzerine The Plague Dogs. Watership Down için film, 34 incelemeye göre Rotten Tomatoes'da %82'lik 'Taze' derecelendirmesiyle çoğunlukla olumlu eleştiriler alırken, sitedeki eleştirel fikir birliği filmin "belki de çocuklardan çok yetişkinleri hedeflediğini" söylüyor. The Plague Dogs'a gelince, görsel tarzıyla övülürken, bzışaeı filmin mutsuz bir sonla bitmesi nedeniyle kötü olduğuna inanıyordu.
Pink Floyd – The Wall, Pink Floyd'un aynı adlı konsept albümünün bir uyarlamasıdır, oldukça metaforiktir ve bolca sembolik görüntüler ve sesler içermektedir. Film çoğunlukla müzikle ilerlemekte ve fazla diyalog içermemektedir. Film en çok zihinsel izolasyon, uyuşturucu kullanımı, savaş, faşizm, karanlık veya rahatsız edici animasyon sekansları, cinsel durumlar, şiddet ve vahşet görüntüleriyle tanınmaktadır. Çalkantılı prodüksiyonuna ve yaratıcıların nihai ürünle ilgili hoşnutsuzluklarına rağmen, film genel olarak olumlu eleştiriler aldı ve tutkulu bir hayran kitlesi oluşturdu. Eleştirmenler filmi çarpıcı kendi kendini yok etme vizyonuna dikkat çekerek övdü, diğerleri filmi dayanılmaz derecede düşük tempolu ve ara sıra itici olarak nitelendirdi. Film iki İngiliz Akademi Ödülü kazandı: En İyi Ses için James Guthrie, Eddy Joseph, Clive Winter, Graham Hartstone ve Nicholas Le Messurier, ve En İyi Orijinal Şarkı için Waters. Gilmour (The Wall, A Momentary Lapse of Reason ve On an Island'ın "In the Studio with Redbeard bölümlerinde) Waters ile kendisi arasındaki çatışmanın filmin yapımıyla başladığını belirtti. Gilmour ayrıca (Birleşik Krallık'ta BBC'de ve ABD'de VH1'de yayınlanan) Behind The Wall belgeselinde "filmin The Wall hikayesini albüm ve konser versiyonlarına kıyasla daha başarısız anlattığını" belirtti. Daha sonra filmde kullanılan çapraz çekiç sembolü herhangi bir gerçek grupla ilgili olmasa da 1980'lerin sonunda beyaz üstünlükçü grup Hammerskins tarafından benimsendi. Animasyon açısından, orijinal Pink Floyd albümü kaydedilmeden önce bile amaç hikâyeden bir film üretmekte. Orijinal plan, filmin Gerald Scarfe'nin animasyonu ve ekstra sahneleri ile birlikte albüm turnesinden canlı görüntüler olması ve Waters'ın kendisinin rol alması yönündeydi. EMI, konsepti anlamadıkları için filmi yapmayı düşünmedi. Daha sonra Alan Parker, Waters ve Scarfe'ı konser görüntülerinin fazla teatral olduğuna ve animasyon ve sahnedeki canlı aksiyonla uyuşmayacağına ikna etti. Konser görüntüleri plandan atıldıktan sonra Seresin projeden ayrıldı ve Parker tek yönetmen oldu.
1986'da İngiltere, kırsal bir İngiliz çiftin yakındaki bir nükleer saldırıdan sağ çıkma ve akabindeki serpintide bir normallik duygusu sürdürme girişimini anlatan, politik temalı başka bir animasyon olan When the Wind Blows’u üretmiştir. John Mills ve Peggy Ashcroft filmin iki ana karakterini seslendirmiştir. Filmin müzikleri Roger Waters tarafından yapılmıştır. Film, geleneksel ve stop-motion animasyonun bir karışımıdır. Jim ve Hilda Bloggs'un karakterleri elle çizilmiştir, ancak evleri ve içindeki nesnelerin çoğu, nadiren hareket eden ancak hareket ettiklerinde stop-motion ile canlandırılan gerçek nesnelerdir. Film, Amerika Birleşik Devletleri'nde Blu-ray olarak 11 Kasım 2014'te Twilight Time tarafından sınırlı sayıda yayınlanmıştır. Birleşik Krallık'taysa 22 Ocak 2018'de BFI tarafından hem DVD hem de Blu-ray sürümünü içeren çift formatlı bir sürüm yayınlanmıştır. Severin Films, 21 Nisan 2020'de Severin Kids etiketiyle Amerika Birleşik Devletleri'nde filmin başka bir Blu-ray'ini yayınlamıştır.
2016 yılında Ethel & Ernest, BBC One'da televizyonda yayınlanmıştır. Bazı eleştirmenler bunu "sıradan bir İngiliz evliliğinin sakin, zarif bir şekilde gözlemlenen tarihi" olarak nitelendirmiştir.
Kasım 2020'de Daily Express, The Prince adlı bir yetişkin animasyon komedisinin yakında HBO Max'e geleceğini bildirdi. Eserde İngiliz Monarşisinin çeşitli üyeleriyle dalga geçileceği belirtildi.