stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Burhan Felek Basın Hizmet Ödülü
1983-1996 arasında ödül alanlar

| --- | --- |
Yıl: Kazananlar
1983: Nadir Nadi, Hikmet Feridun Es
1984: Vedat Nedim Tör, Elif Naci Elif, Hikmet Münir Ebcioğlu
1985: Haluk San, Selâhattin Karayavuz, Selâhattin Giz
1986: Samih Tiryakioğlu, Murat Sertoğlu, Agop Arad
1987: Tahsin Öztin, Osman Nebioğlu, Şevket Rado
1988: Burhan Arpad, Mithat Perin, Yekta Ragıp Önen
1989: Abbas Parmaksızoğlu, Tevfik Ünsi Arkun, Hikmet Bil
1990: Cemal Kutay, Niyazi Ahmet Banoğlu, Necmi Rıza Ayça
1991: Azmi Nihad Erman, Selami Akpınar, Fahri Somer
1992: Rakım Ziyaoğlu, M.Nimet Üyken, Tekin Erer
1993: Suavi Sonar, İhsan Ada, Recep Bilginer
1994: Cemal Işın, Oktay Akbal, Fasih İnal
1995: Ara Koçunyan, Mahmut Erhan, Ali Ulvi Ersoy, Şinasi Nahit Berker, Alaeddin Berk, Mehmet Kemal, Bedii Faik
1996: Dr.Tarık Özerengin, Ali Said Nil, Turhan Dilligil, Halûk Durukal, Kemal Deniz, Sofu Tuğrul, Cem Atabeyoğlu
1997 yılında ödül alanlar

Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Yönetim Kurulu 1997 yılında Burhan Felek Basın Hizmet Ödüllerinin Türk Basınına 50 yılı aşkın süre ile seçkin hizmetler vermiş ve yaşı 70'i aşmış üyelerin tümüne verilmesini kararlaştırmıştır. Bu değişikliğin ardından ödüle hak kazanan 39 gazetecinin adları şöyledir:
| --- | --- |
Yıl: Kazananlar
1997: Ali Sema Aydoğdu, Orhan Mete, Faruk Fenik, Ali Niyazi Tarman, Fahrettin Pakkan, Altemur Kılıç, Selçuk Çandarlı, Hüsamettin Bozok, Kemal Gezer, Şevket Evliyagil, Halit Kıvanç, Nezih İzmiroğulları, Osman Necmi Karaca, Kemal Baysal, Talia Dona, Ferhunde Ülküsel, Halil Nusret Ertüz, Ziya Hünerman, Fahir Erdil, Doğan Can, Naim Tirali, Füruzan Hüsrev Tökin, İbrahim Çamlı, Şahap Ayhan, Nurullah Barıman, İsmet Atakanı, Turgut Fethi Erden, Orhan Ş.Yüksel, Fahir Taner, Saim Tunalı, Behzat Barış, Agop Ayvaz, Reha Oğuz Türkkan, Samim Akayoğlu, Kemal Bağlum, İlhami Şükrü Polatay, Mehmet Fuat Büte, Mehmet Ragıp Batumlu, Nebil Fazıl Alsan
Freikorps

Freikorps birlikleri Berlin'e giriyor, 1920
Freikorps, Almanya'da 18. yüzyıldan sonra genelde kırda oluşturulan düzensiz silahlı birliklere verilen isimdir. I. Dünya Savaşı'ndan sonra Weimar Cumhuriyeti'nde özellikle komünistlere karşı devlet eliyle örgütlenen düzensiz silahlı birliklere Freikorps denilmiştir.
Ortaya çıkışı

İlk Freikorps birlikleri Prusya Kralı II. Frederick tarafından Yedi Yıl Savaşı sırasında oluşturularak kullanılmıştır. Diğer örnekleri Napolyon Savaşları sırasında görülmüş, bu birliklere önce Ferdinand von Schill daha sonra ise Ludwig Adolf Wilhelm von Lützow komuta etmiştir. Bu birlikler çoğunlukla pek güven vermeyen unsurlardan oluştuğu için cephede ön saflarda kullanılmak yerine cephe gerisi görevlerde kullanılmıştır.
I. Dünya Savaşı sonrası

Freikorps kelimesinin anlamı zaman içinde değişecek ve 1918 yılından sonra I. Dünya Savaşı'ndan yenik olarak ülkeye dönen askerlerle beraber ortaya çıkan düzensiz ama silahlı birlikler bu isimle anılmaya başladı. Bu gruplar o dönem devletin elindeki tek silahlı unsurdu. Çoğu Alman askeri sivil hayattan kopartılmış oldukları ve tekrar normal hayata uyum sağlayamadıkları için askeri yapıda olan Freikorps'a katılmayı tercih etmiştir. Diğerleri ise ani gelen yenilginin ardından ortaya çıkan komünist ayaklanmalara karşı duyduğu öfkeyle bu yapılanmaya girmiştir. Birlikler Savunma Bakanı ve Almanya Sosyal Demokrat Partisi (SPD) üyesi Gustav Noske’den maddi destek alacaktır. Noske bu sayede bugünkü Almanya Komünist Partisi’nin öncülü olan Marksist Spartakistler Birliği (Spartakusbund) tarafından düzenlenen ayaklanmayı bastıracak ve 15 Ocak 1919’da hareketin önderleri Karl Liebknecht ve Rosa Luxemburg’u öldürecektir. Ayrıca aynı birlikler 1919 yılında Bavyera Sovyet Cumhuriyetine de son vereceklerdir.
Katliamlar

5 Mayıs 1919 günü 12 işçi (çoğunluğu SPD üyesi) yerel rahibin ihbarıyla komünist oldukları gerekçesiyle Münih yakınlarındaki Perlach’da Lützow Freikorps birliklerince öldürülür. Bugün Münih’te Pfanzeltplatz meydanında bu işçiler için inşa edilmiş bir anıt bulunmaktadır. Birlikler daha sonraları da Baltık, Silezya ve Prusya bölgelerinde görev yapmıştır. 1920 yılında resmen lağvedilmesine rağmen Freikorps birlikleri Mart 1920’deki başarısız Kapp Darbesi'nde rol alacaktır.
Özellikle Freikorps Epp, Alman halkı arasında katliamlar ve ayaklanmaları bastırırken kullandığı diğer "acımasız" yöntemler ile bilinir. Birimin en çok bilinen suçu Gustav Landauer'ın cinayetidir.
Nazi dönemi

1919 yılında Adolf Hitler siyasi kariyerine başlamış ve Münih'te henüz küçük ve tanınmayan Alman İşçi Partisi’ne üye olmuştu. Bu parti 1920’de Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi’ne dönüşmüştü ve Hitler 1921’de parti lideri olmuştu. Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi’nin ilerideki birçok lideri Freikorps’ta bulunmuştur: SA lideri Ernst Röhm, Auschwitz toplama kampı komutanı Rudolf Höß... Sonrasında Hitler ve Erich Ludendorff tarafından gerçekleştirilen, Birahane Darbesi adı verilen darbe girişiminde ise bazı Freikorps önderleri Hitler’e karşı gelmiş ve darbe girişimini ihbar etmiştir.
II. Dünya Savaşı sırasında

1939 yılında II. Dünya Savaşı’nın ilk günlerinde Almanların Polonya’ya saldırısı sırasında oluşturulan “Ebbinghaus Freikorps”, düşman hatlarının gerisinde sabotaj yapmak üzere görevlendirilse de başarısız olacak ve aynı yıl içinde normal birliklere dağıtılacaklardır.
Önemli Freikorps üyeleri

Rudolph Berthold
Martin Bormann
Amiral Wilhelm Canaris
Wilhelm Keitel
Gregor Strasser
Konu ile ilgili yazılmış olan eserler

Carlos Caballero Jurado, Ramiro Bujeiro (2001). The German Freikorps 1918-23 Osprey Publishing ISBN 1-84176-184-2
Max Hirschberg & Reinhard Weber. Jude und Demokrat: Erinnerungen eines Münchener Rechtsanwalts 1883 bis 1939
Richard Blanke, Orphans of Versailles: The Germans in Western Poland, 1918-1939, University Press of Kentucky, 1993 ISBN 0-8131-1803-4
Hitler'in başından beri destekçisi olan Ernst Röhm daha sonra tasfiye edilecektir
Kraliçe Fabrika'da

| --- | --- |
Ön afişinde gökkuşağı bayrağı renklerininde yer aldığı Mecnun Öztürk ve Fırat Kaya tarafından tasarlanan film afişi.
Yönetmen: Ali Kemal Güven
Yapımcı: Digital Film Academy İstanbul
Senarist: Ali Kemal Güven
Oyuncular: Dicle Kartal Çağrı Aslan Şenol Demir Fatih Günaydın Umut Armağan Didem Ellialtı Kubilay Uzun Hande Yener Billur Kalkavan Özgür Özberk
Müzik: GreySoundz Music Production
Görüntü yönetmeni: Seda Özkaraca Sinan Muter
Sanat yönetmeni: Osmancan Yerebakan
Kurgu: Güney Sokullu
Stüdyo: Studio Kartal Kartal Doğrul
Cinsi: Sinema filmi
Türü: Dram, aşk
Yapım yılı: 2008
Ülke:  Türkiye
Dil: Türkçe
Diğer adları: İngilizce: The Queen is in the Factory
Resmî sitesi
Kraliçe Fabrika'da, yönetmenliğini Ali Kemal Güven'in yaptığı, eşcinsel aşk temalı, 2008 yapımı Türk filmi.
Güven'in ilk uzun metraj filmi olan yapımda 20'li yaşlardaki iki eşcinsel erkeğin ilişkisi anlatılır. Türk sinemalarında gösterime girmemiştir ancak yurt içi ve yurt dışındaki bazı film festivallerinde izlenebilmiştir. Hande Yener'in gey ikonunu canlandırdığı film olarak gündeme gelen filmde Billur Kalkavan, Onur Baştürk ve Özgür Özberk gibi konuk oyuncular yer almıştır. Filme, iki erkeğin öpüşme ve sevişme sahneleri nedeniyle Kültür ve Turizm Bakanlığından gösterim izni verilmemiştir.
Konusu

Moda editörü Yağmur, erkek kardeşi olan Bulut'un gey olmasını kabul edemez. Yağmur, sevgilisi Kaya'nın evlilik istekleri ile uğraşırken, Bulut da erkek arkadaşı Kaan'ın dünyasına ayak uydurmaya çabalamaktadır. Bu iki ilişki devam ederken bir ölüm haberi her şeyi değiştirir. Yağmur'un yakın arkadaşı Efe, nefret cinayetine kurban gitmiştir. Bunun üzerine Yağmur, kardeşini tedavi ettirmeye ve onu kurtarmaya karar verir.
Oyuncular

| Oyuncu | Karakter |
| --- | --- |
Dicle Kartal: Metin
Çağrı Aslan: Bulut
Fatih Günaydın: Kaya
Şenol Demir: Kaan
Umut Armağan: Efe
Hande Yener: Gey ikonu
Diyar Gönülalçak: 
Lale Yörük: 
Mukaddes Kaya Güney: 
Hande Hitay: 
Papatya Karadede: 
Melike Akbaşoğlu: 
Seçil Kılıç: 
Didem Ellialtı: 
Zeynep Yorgancılar: 
Kubilay Uzun: 
Billur Kalkavan: 
Gülseren Gürtunca: 
Onur Baştürk: 
Özgür Özberk:
Süleyman Memnun

Süleyman Memnun (d. 15 Temmuz 1958, Yugoslavya), Yugoslav asıllı Türk, motosiklet yarışçısı.
Kariyer

1958 yılında Yugoslavya'da doğan Süleyman Memnun, ilk kez 1977 yılında 19 yaşındayken motokros branşında yarış hayatına başladı. İlk başarısını 1980 yılında Ankara Sonbahar Kupası'nı alarak elde etti. 1981'de ilk kez Türkiye Şampiyonu oldu. Motokrosun yanında motosiklet pist şampiyonalarına da katıldı. Motokros yarışlarında çeşitli kategorilerde 11 kez Türkiye motokros şampiyonu oldu.
1996 yılında Dakar türü cross-country yarışlarında yarışmaya başlayan ilk Türk motosikletçisi olarak 1996-97 Tunus Rallilerine, 1998-1999 Dubai Rallilerine ve 2000 yılında Master Rallileriye (Paris - İstanbul) katıldı ve Master Rallide “450cc altı” sınıfında ikinci oldu.
1994 Türkiye Pist Şampiyonası'nda ikinci oldu. Sonraki iki yıl üst üste şampiyon oldu. 1999 ve 2000'de 2 branşta 3 kez Balkan Şampiyonu oldu. 1995 yılında başlayan enduro yarışlarına da katılan Memnun, 1995-96 ve 2002 Türkiye Enduro Şampiyonu oldu. 1996 yılından itibaren Yamaha bayiliği yapmaya başladı. 2002 yılında son şampiyonluğunun ardından da yarışlara veda etti.
Motosiklet sporunun Türkiye'de tanınması ve gelişmesinde büyük çabalar harcadı.2009 yılına kadar asbaşkanlığını yaptığı Türkiye Motosiklet Federasyonu'nun da 2009 - 2010 yılları arasında da başkanlık görevini üstlendi. Ayrıca Süleyman Memnun, 2001 yılından beri Hezarfen Havaalanı’nda, yeni başlayanlar için temel eğitim kursları, bunun yanı sıra motokros meraklılarına eğitimler ve yarışlar kapsamında eğitimler vermektedir. Süleyman Memnun evli ve iki çocuk babasıdır.
Dikiş ipliği

Dikiş ipliği uzun bir iplik dizisidir. Genellikle birkaç filament veya elyaftan oluşur ve tekstilleri birleştirmek, oluşturmak veya süslemek için kullanılır.
Bülent Savur

| Bülent Savur> Bartın valisi |
| --- | --- |
Görev süresi 2013-2014
Yerine geldiği: İsa Küçük
Yerine gelen: Ali Çınar
Kişisel bilgiler
Doğum: 3 Temmuz 1962 (62 yaşında)
Evlilik(ler): Nevin Savur
Çocuk(lar): 3
Bitirdiği okul: İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi
Mesleği: Bürokrat
Bülent Savur, (3 Temmuz 1962, Urganlı, Turgutlu, Manisa), Türk bürokrat.
1984 yılında İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden mezun olmuştur. Bozdoğan ve Yatağan Kaymakam Vekillikleri, Yenice, Gercüş, Çumra Kaymakamlıkları, Mülkiye Müfettişliği, Mülkiye Başmüfettişliği yapmıştır. Ağustos 2012 tarih ve 2012/3511 Sayılı Kararname ile Bartın Valisi olarak atanmıştır. Evli ve 2 çocuk sahibidir.
| g t Bartın valileri |
| --- | --- |
 Ergün Doğanay  Yavuz Erkmen  Mehmet Fatih Eryılmaz  Yavuz Erkmen  Ali Güngör  İsa Küçük  Halil Işık  İsa Küçük  Bülent Savur  Ali Çınar  Seyfettin Azizoğlu  Nusret Dirim  Sinan Güner  Nurtaç Arslan
Dikiş iğnesi

Başlığın diğer anlamları için iğne sayfasına bakınız.


Dikiş iğnesi dikiş zamanı kullanılan bir aletdir. Bir ucu sivri uçludur, diğerinde dikiş ipliğini tutmak için bir delik (veya göz) bulunur. Farklı ölçülere sahiptir. İlk iğneler kemikten ya da tahtadan yapılıyordu; modern iğneler yüksek karbonlu çelik telden üretilir.
Seyfettin Azizoğlu

| Seyfettin Azizoğlu> Erzurum valisi |
| --- | --- |
Görev süresi 2016-2018
Yerine geldiği: Ahmet Altıparmak
Yerine gelen: Okay Memiş
Kişisel bilgiler
Doğum: 22 Haziran 1967 (57 yaşında) Şavşat, Artvin
Bitirdiği okul: Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi
Seyfettin Azizoğlu, (d. 22 Haziran 1967, Şavşat, Artvin), Türk bürokrat.
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nden 1987 yılında mezun olmuştur. Yeşilli, Alacakaya, Gölköy, Delice, Banaz, Geyve, Güngören kaymakamlıkları, Bitlis ve Burdur'da Vali Yardımcılığı yapmıştır. Ağustos 2012 tarih ve 2012/3511 Sayılı Kararname ile Ardahan Valisi olarak atanmıştır. 23 Mayıs 2014 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanan valiler kararnamesi ile Bartın valiliğine atanmıştır. 1 Haziran 2016 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanan valiler kararnamesi ile Erzurum valiliğine atanmıştır. 2018 yılı Ekim ayında yayınlanan kararname ile mülkiye başmüfettişi olarak görevlendirildi.
Evli ve 3 çocuk sahibidir.
Deli Dumrul (oyun)

| Deli Dumrul |
| --- | --- |

Güngör Dilmen'in 1979'da yazdığı oyununun Devlet Tiyatrolarındaki temsiline ait bir afişi.
Yazar: Güngör Dilmen
İlk gösterim: 1979-1980 tiyatro sezonu
Ülke: Türkiye
Orijinal dil: Türkçe
Zaman ve mekân: "Bin yıl önce bugün”, Anadolu
Deli Dumrul, oyun yazarı Güngör Dilmen'in 1979'da Dede Korkut hikâyelerinden birisi olan Deli Dumrul'dan yola çıkarak yazdığı bir tiyatro oyunudur.
İki bölüm ve 9 sahneden oluşan eserde Dede Korkut'un Deli Dumrul hikâyesi Türkiye'nin politik ve toplumsal sorunlarına işaret ederek uyarlanmıştır.
Eser, ilk olarak 1979-1980 sezonunda İstanbul Devlet Tiyatrosu'nda Can Gürzap yönetmenliğinde sahnelendi ve Muhsin Ertuğrul Oyun Ödülü'nü aldı. 1982'de yazarın “Akad'ın Yayı” adlı oyunu bile birlikte yayımlandı.
Konusu

Dumrul, 1000 yıl önce Anadolu'da kurumuş bir çay üstüne kurduğu tahta köprüden insanları zorla geçirerek kazanç sağlayan ve bu yüzden adı deliye çıkmış bir zorbadır. Amacı, hem gücünü kanıtlama, hem de “delilerin ayrıcalıklı ve halkın gözünde ermiş katında oldukları bir ülkeye tepki”'dir. Yörede gücü elinde bulunduran Canguzoğulları'na kafa tutan Deli Dumrul; bilge kişi Dede Korkut'un Canguzoğlu'yla nişanlı torunu Elif ile köprü başında tanışır. Elif, insanları mutlak iyiler ve mutlak kötüler diye kategorize etmeyen, her türlü insani değere eleştirel yaklaşan ve Dumrul'un özündeki iyiliği de kavrayan biridir. Dumrul, ona  aşık olur. Aşkı için Dede Korkut'a bile karşı gelerek Elif'le evlenir. Dede Korkut, Deli Dumrul'u değiştirir, haksızlıklarla savaşan bir kişiye dönüşmesini sağlar.
Günün birinde Deli Dumrul ölmüş genç bir delikanlının başında ağıt yakan kadınları görünce, bunun haksızlık olduğunu düşünerek Azrail'den hesap sorar. Bu, Tanrı'yı kızdırır. Azrail tam onun canını alacakken; Dumrul, Tanrı'dan af diler. Tanrı, kendi canı yerine can bulursa onu affedeceğini söyler. Dumrul, sırayla yardımcısı Kırk Yiğit'ten, babasından ve annesinden  can ister. Hiçbiri, ona canını vermez.
Deli Dumrul, bu süreçte önce kendi hayatını sonra da ölümünü kabullenip Azrail'in haksızlık yapmadığını anlar; bencilliğinden kurtulur. Eşi Elif'le vedalaşmaya gittiğinde Elif, ona canını vermek ister ve bundan sonra Tanrı, Dumrul'u karşılıksız bağışlar.
Ödüller

1980- Muhsin Ertuğrul Oyun Ödülü
Tekinsiz vadi

Estetik olarak, tekinsiz vadi bir nesnenin insan benzerliği derecesi ile nesneye duyulan duygusal tepki arasındaki hipoteze dayalı bir ilişki olarak kabul edilir. Bu fenomen, robotik, 3D bilgisayar animasyonları ve gerçekçi bebekler arasındaki örneklerde görülebilir. “Tekinsiz vadi” hipotezi, neredeyse insan gibi görünen bir varlığın izleyicilerde soğuk, ürkütücü bir hissiyat oluşturmasıyla ilgilenmektedir. Diğer taraftan dijital teknolojilerin artan yaygınlığı günümüzde (örneğin, sanal gerçeklik, artırılmış gerçeklik ve foto-gerçekçi bilgisayar animasyonları) "vadi" ile ilgili tartışmaları yaygınlaştırmıştır.
Etimoloji

Robotik profesörü Masahiro Mori, kavramı ilk olarak 1970 yılında "Bukimi No Tani" (不気味の谷) adlı kitabında tanıtmıştır ve bu kavramı "bukimi no tani genshō" (不気味の谷現象) olarak ifade etmiştir; bu ifade, kelime anlamıyla “tekinsiz vadi fenomeni” (ing: uncanny valley phenomenon)  anlamına gelmektedir. Bukimi no tani' kelimesi, Jasia Reichardt tarafından 1978'de yazılan Robots: Fact, Fiction, and Prediction adlı kitapta 'uncanny valley' olarak çevrilmiştir. Zamanla, bu çeviri, kavramı Ernst Jentsch'in psikanalitik 'uncanny' kavramına istemeden bir bağlantı oluşturdu; Ernst Jentsch, bu kavramını 1906 tarihli "On the Psychology of the Uncanny"(Almancası: Zur Psychologie des Unheimlichen) adlı makalesinde tanıtmıştır. Bu bağlantı, daha sonra Sigmund Freud'un 1919 tarihli "The Uncanny" adlı makalesinde Jentsch'in fikirlerine eleştiri getirerek genişletmesiyle daha da dikkat çekici hale gelmiştir.”
Hipotez

Mori'nin orijinal hipotezi, bir robotun görünüşü insan gibi yapıldıkça, bazı gözlemciler robotun duygusal tepkisinin giderek pozitif ve empatik hale geldiğini, ta ki bu dönüşüm güçlü bir tiksinme noktasına ulaşana kadar. Ancak, robotun görünümü insan benzerliğinden giderek daha az ayırt edilebilir hale geldikçe, duygusal tepki tekrar pozitif hale gelir ve insanlar arası empati düzeylerine yaklaşır. Grafik üzerine çizildiğinde, tepkiler, antropomorfizmin gerçeğe en yakın olduğu bölgelerde derin bir çukur ile belirtilir. (İsmindeki ‘vadi’ bölümü bu sebepledir)
Bir robotun görünümü ve hareketi "biraz insan" ve "tamamen insan" kavramları arasında olduğunda ortaya çıkan itici tepki bölgesine "tekinsiz vadi" (ing: uncanny valley) denir. İsim, neredeyse insan gibi görünen bir robotun bazı insanlar için aşırı derecede garip ve ürkütücü göründüğü ve bu nedenle insan-robot etkileşimi için gereken empatik tepkiyi oluşturamadığı fikrini savunur.
Tasarım prensipleri

Tekinsiz vadiden kaçınmak için bir dizi tasarım prensibi önerilmiştir:
Tasarım öğeleri insan gerçekçiliğiyle eşleşmelidir. Bir robot, insan ve insan olmayan öğelerin karıştırıldığı durumlarda tekinsiz bir izlenim bırakabilir. Örneğin, sentetik bir sesle donatılmış bir robot ya da insan sesine sahip bir insan, insan sesine sahip bir robottan ya da sentetik bir sese sahip bir insandan daha az ürkütücü bulunur. Bir robottan daha olumlu bir izlenim elde etmek için, görünüşteki insan gerçekçiliği davranıştaki insan gerçekçiliği ile uyumlu olmalıdır. Eğer bir animasyon karakteri hareketlerinden daha fazla insan gibi görünüyorsa, bu olumsuz bir izlenim bırakır. İnsan nöro görüntüleme çalışmaları aynı zamanda görünüş ve hareket kinematiğinin uyumlu olmasının önemli olduğunu göstermektedir.
İnsan yüz oranları ve fotorealistik insan dokuları birlikte kullanılmalıdır. Fotorealistik bir insan dokusu, insan yüz oranlarını gerektirir, aksi takdirde bilgisayar tarafından oluşturulan karakter tekinsiz bir vadiye düşebilir. Sanatçılar tarafından çekiciliği artırmak için tipik olarak kullanılan anormal yüz oranları (örneğin, daha büyük gözler), foto-gerçekçi bir insan dokusuyla birlikte ürpertici görünebilir.
Çatışma ve belirsizliği azaltmak için görünüş, davranış ve yetenekler uyumlu olmalı. Performans açısından, bir robot çok fazla ev aleti gibi görünüyorsa, insanlar ondan pek bir şey beklemeyebilir; eğer çok insana benziyorsa, insanlar ondan çok şey bekleyebilir. Son derece insana benzeyen bir görünüm, belirli davranışların var olduğu beklentisine yol açar, örneğin insan gibi hareket dinamikleri. Bu düşünce muhtemelen bilinçaltı seviyede çalışır ve biyolojik bir temele sahip olabilir. Nörobilimciler, bu biyolojik temeli "beynin beklentileri karşılanmadığında, beyin... 'bir tahmin hatası' oluşturur" şeklinde belirtmişlerdir. İnsansı yapay temsilciler daha yaygın hale geldikçe, belki de algı sistemlerimiz bu yeni sosyal ortakları ağırlamak için yeniden ayarlanacaktır. Ya da belki de 'robotları bu kadar açıkça kendi imajımıza benzetmek pek iyi bir fikir değil' diye karar vereceğiz."
Vâkidî

Ebu Abdullah Muhammed bin Ömer bin Vâkid el-Eslemî (Arapça:' أبو عبد الله محمد بن عمر بن واقد ‏) (yak. Hicrî 130 - 207; MS 748 - 822; Medine); erken dönem İslam tarihçisi. Gençliğinde buğday tüccarlığı, ilerleyen yıllarda kadılık yaptı. Özellikle tarih ve siyer (Muhammed'in hayatı) konusunda eserler vermiştir. Bunun haricinde Kur'an, fıkıh, hadis, sahabelerin (ashab) hayatı, kültür ve coğrafya ile ilgili eserleri de mevcuttur.
Vâkidî kitap ve belge toplamayı seven, zengin bir kütüphaneye sahip bir alimdi. Satın alamadığı kitapları katiplerine yazdırıyordu. Bunlardan en meşhuru Muhammed bin Sa'd'dır. Geride pek çok -bazı efsanelere göre 600- eser bırakmasına rağmen bunlardan bir kısmının Vâkidî'ye ait olduğu konusu tartışmalıdır. Benzer şekilde -özellikle ömrünün son dönemlerinde aktardığı- bazı hadisler de bazı İslam alimleri tarafından "doğruluğu şüpheli" kabul edilir. Bunda Vâkidî'nin tartışmalı Abbasî halifesi Memun ile yakın ilişkisinin etkili olduğu düşünülür.
Soyu

748 yılı civarında Medine'de mevâli (Arap olmayan Müslüman) bir ailede dünyaya geldi. Kendisine dedesi Vâkid'e binaen el-Vâkidî, kabilesine binaen el-Eslemî lakapları verildi.
Eğitimi

Vâkidî'nin hocaları içinde en meşhuru İbn İshak'tır. Malik bin Enes'den hadis dersleri aldı. Süfyan-ı Sevrî, İbn Cureyc ve Ma’mer bin Raşid gibi dönemin önde gelen âlimlerinden dersler aldı. Meğazi (gaza anlatımı) ve siyer derslerini başlıca Ebu Ma’şer es-Sindî'den aldı.
Bazı önemli eserleri

Kitab et-Tarih ve'l-Meb'as ve'l-Meğazî
Ahbâru Mekke
Kitab et-Tabakât
Fütûh eş-Şam
Fütûh el-Irak
Fütûh el-Cezîre
Kitap el-Cemel
Maktel el-Hüseyn
es-Sîre
Ezvâc en-Nebî
Kitab er-Ridde ve'd-Dâr
Harb el-Evs ve'l-Hazrec
Kitabü Sıffin
Vefât en-Nebî
Emr el-Habeşe ve'l-Fil
Kitab es-Sakîfe ve Bey'ati Ebi Bekr
KFC

| --- | --- |

Kuruluş: 24 Eylül 1952
Kurucu: Colonel Sanders
Genel merkezi: ABD
Ürün: Tavuk kızartma
Web sitesi: kfc.com
KFC'nin 2006-2018 arası kullandığı logosu
Kentucky Fried Chicken veya kısaca "KFC" olarak bilinen, Louisville, Kentucky, ABD merkezli bir fast food restoran zinciri. KFC, Dünya'nın en büyük ikinci restoran zinciridir. Dünya çapında 130 ülke ve bölgede 21.000'e yakın restoranı bulunmaktadır.
KFC, Yum! Brands firması 1997 yılında PepsiCo'dan ayrılıp; Tricon Global Restaurants Inc firması adını alana kadar, Yum! Brands firmasının "concept" adı verilen bir markası ve işletme bölümüydü.
KFC öncelikle tavuk kızartması, tavuk burger, patates kızartması, salata ve sandviç satmaktadır. Tavuk kızartması üzerine kurulan bir firma olduğundan fırınlanmış tavuk, garnitür ve tatlı da satmaktadır. KFC, Kuzey Amerika dışında, tavuk etinden kebap şeklinde diğer bölgesel lezzetleri de sunmaktadır.
2025 KFC Şirketinin Türkiye Şubesinin  Franchise Sözleşmesi Feshedilmiştir. Dünyaca ünlü fast-food zincirlerinin sahibi Yum! Brands, franchise anlaşmalarını feshettiğini duyurdu. Gerekçe olarak, Türkiye'deki franchise işletmecisi IS Gıda AŞ'nin şirket standartlarını karşılayamaması gösterildi.
KFC, Albay Harland Sanders'in 1930'lu yıllardaki fikri üzerine kendisi tarafından 1952 yılında kurulmuştur. Şirket 1991 yılında adının kısaltılmış biçimini kabul etti. Nisan 2007'de başlayan şirket orijinal adını kullanmaya başladı. Bu yeniden kurumsal markalaşma aşamasında, tabela, paketleme ve ABD'de yayınlanan reklamlarında tam ismi kullanmaktadır. Marka tarafından, daha yeni ve yeniden modellenen restoranlarda yeni logo ve isim kullanma, ancak eski restoranlarda 1980'li yılların logosunu kullanmaya devam etme kararı alınmıştır. Ayrıca, Yum! reklamlarında kısaltılmış ismi tercih etmektedir. Bir zamanlar en bilinen sloganı ”so good” iken; 2012 yılında marka, konumlandırma değişikliğine giderek “it’s finger lickin’ good" şeklinde sloganını değiştirmiştir.