stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Feminizmin tarihi
19. yüzyıldan 21. yüzyıla > Dördüncü dalga > Günlük Hayattaki Cinsiyetçilik Projesi

Gündelik Cinsiyetçilik Projesi, İngiliz feminist yazar Laura Bates tarafından 16 Nisan 2012'de bir sosyal medya kampanyası olarak başlatıldı. Sitenin amacı, dünyanın her köşesinden katkıda bulunan insanlar tarafından bildirilen, gündelik cinsiyetçilik örneklerini belgelemekti. Bates, Gündelik Cinsiyetçilik Projesi'ni kadınların taciz deneyimlerini yayınlayabilecekleri açık bir forum olarak kurdu. Bates, Gündelik Cinsiyetçilik Projesi'nin hedefini şöyle açıklıyor: "Projenin amacı hiçbir zaman cinsiyetçiliği çözmekle ilgili değildi. İnsanların çözülmesi gereken bir sorun olduğunu en azından kabul etmeleri içindi."
Web sitesi o kadar başarılıydı ki Bates, kadınlar için bu tür bir çevrimiçi foruma sahip olmanın önemini daha da vurgulayan Gündelik Cinsiyetçilik adlı bir kitap yazmaya ve yayınlamaya karar verdi. Kitap, yaklaşmakta olan dördüncü dalganın canlı hareketine ve kadınların Gündelik Cinsiyetçilik Projesi aracılığıyla paylaştığı anlatılmamış hikâyelerin iç yüzleri hakkında benzersiz bir fikir veriyor.
Click! Devam Eden Feminist Devrim
Kasım 2015'te, Clio Visualizing History  14 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. ile çalışan bir grup tarihçi "Click! Devam Eden Feminist Devrim"i başlattılar. Bu dijital tarih sergisi, İkinci Dünya Savaşı döneminden günümüze Amerikan feminizminin tarihini inceliyor. Serginin üç ana bölümü var: Siyaset ve Toplumsal Hareketler; Beden ve Sağlık; ve İşyeri ve Aile. Ayrıca Amerikan feminizminin tarihini belgeleyen ve mevcut feminist aktivizm hakkında bilgi sağlayan çok sayıda kaynağa bağlanan etkileşimli zaman çizelgeleri de vardır.
19. yüzyıldan 21. yüzyıla > Dalga Metaforuna Eleştiriler

Dalga metaforu bazı feminist akademisyenler tarafından uygunsuz, sınırlayıcı ve yanıltıcı olarak eleştirilmiştir.
Bu metafor büyük ölçekli siyasi değişiklikler yapmak için gereken dikkati çekerek bir zamanlar Birleşik Devletler feministleri için yararlı olsa da, 1940'ların kadınların oy hakkı hareketinde olduğu gibi, artık kullanımı sadece alakasız değil, aynı zamanda tamamen uygunsuz olarak savunuluyor. Örneğin, süfrajetler kendilerini veya hareketlerini tanımlamak için 'feminizm' terimini kullanmadılar. Bu eleştiri, yirminci yüzyılın başlarından bir feministin şu sözlerinde gösterilir: "Bütün feministler süfrajettir, ancak tüm süfrajetler feminist değildir".
Dalga metaforu, yalnızca dalgalar arasındaki zaman periyodlarını sessiz ve alakasız kılmakla kalmayıp, aynı zamanda belirli bir hegemonik feminizm markasının feminizmin ne olduğuna dair nihai anlayış olarak hatalı kavramsallaştırılmasına da katkıda bulunduğu için yanıltıcı ve hatta tehlikeli olarak tanımlanmıştır. NS. Bu eleştiriler, 'dalgalar'dan ziyade kitlesel toplumsal örgütlenme dönemlerinin tanınmasını savunur. Dalga metaforunun feminist argümanların gücünü ve geçerliliğini zayıflattığı iddia edilir, çünkü dalgalar mutlaka zirveye çıkıp sonra geri çekilmek zorundadır ki bu Amerika Birleşik Devletleri'nde veya başka bir yerde feminist ilerlemenin doğru bir resmi değildir. Feminizm 'dalgalar' arasında geri çekilmez veya kaybolmaz. Örneğin, 1960'larda, 70'lerde ve 80'lerde kitlesel sosyal örgütlenme patlamasından sonra, feminizm kurumlarımıza işliyordu - çok daha az çekici ama aynı derecede önemli ve bu kadar geniş çaplı bir ilgi gerektirmeyen bir iş. Sonuç olarak, feminizmin süreklilik arz eden ve son derece alakalı olan birkaç örneğini saymak gerekirse, iş gücünün daha fazla alanında, yüksek öğrenimde ve Amerika Birleşik Devletleri'nde Kadın ve Toplumsal Cinsiyet Çalışmaları programlarının kurulumu ve başarısında giderek daha fazla kadın gördük. bu zamanda 'dalgalar' arasındaki mevcudiyet.
Dalga metaforu Amerika Birleşik Devletleri'ndeki kadınların yalnızca belirli ırklarına ve sınıflarına ayrıcalık tanıdığı için değil, aynı zamanda genel olarak Birleşik Devletler feminizmini dünyanın diğer yerlerine göre ayrıcalıklı kıldığı için de eleştirilmiştir. Amrita Basu, belirli insanların ve ulusların bu ayrıcalığına izin vermeyen, bunun yerine dünyadaki tüm halkların önemine ve anlayışına izin veren dalga metaforu yerine, “ortaya çıkma politikaları ve koşulları”nı savunuyor. feminizme ve onun birçok anlayışına ve anlamına katkıda bulunmuştur.
Feminizmin ulusal tarihleri > Fransa

18. yüzyıl Fransız Devrimi'nin égalité (eşitlik) üzerine olan odağı, Fransız kadınlarının karşılaştığı eşitsizliklere kadar uzanmıştı. Yazar Olympe de Gouges, 1791 Erkek ve Yurttaş Hakları Bildirgesi'ni Kadın ve Kadın Yurttaş Hakları Bildirgesi'ne dönüştürdü ve burada yasaya karşı sorumlu kadınların da yasa karşısında eşit sorumluluk taşıması gerektiğini savundu. Ayrıca evliliği, eşitler arasındaki sosyal bir sözleşme olarak ele aldı ve kadınların bir kölelik biçimi olarak güzelliğe ve çekiciliğe güvenmesine karşı çıktı.
19. yüzyıl, muhafazakar, Devrim sonrası Fransa, Joseph de Maistre ve Vikont Louis de Bonald'ın kadınların rolüne ilişkin karşı-devrimci yazılarında ifade edildiği gibi, feminist fikirlere açık değildi. İlerleme, yüzyılın ortalarında, 1848 devrimi ve erkeklerle benzer hakların kadınlara da tanınacağı umuduyla erkeklere oy hakkı tanıyan İkinci Cumhuriyet'in ilanıyla geldi. Ütopyacı Charles Fourier bu dönemin feminist bir yazarı olarak kabul edilse de, o dönemde etkisi çok azdı. Muhafazakar Louis-Philippe'in 1848'de devrilmesiyle, 1790'da olduğu gibi feminist umutlar yükseldi. Fransa'daki ilk feminist günlük gazete olan Eugénie Niboet'nin La Voix des Femmes (Kadınların Sesi) gibi feminist akıma dahil gazeteler ve örgütler ortaya çıktı. Niboet, Saint-Simonculuğu benimsemiş bir Protestandı ve La Voix, terzi Jeanne Deroin ve ilkokul öğretmeni Pauline Roland da dahil olmak üzere bu hareketten diğer kadınları etkiledi. George Sand'i işe almak için de başarısız girişimlerde bulunuldu. Feminizm, devrimden bu yana mercek altına alınan sosyalizmle olan bağları nedeniyle bir tehdit olarak muamele gördü. Deroin ve Roland 1849'da tutuklandılar, yargılandılar ve hapsedildiler. 1852'de yeni, daha muhafazakar bir hükûmetin ortaya çıkmasıyla birlikte feminizm, Üçüncü Fransız Cumhuriyeti'ne kadar beklemek zorunda kalacaktı.
Feminizm (féminisme) kelimesi daha önce çeşitli amaçlar için kullanılmakla beraber, féministe kelimesi 1872'de Alexandre Dumas oğlu tarafından onları eleştirmek için yaratıldı.
Groupe Français d'Etudes Féministes, 20. yüzyılın başında Bachofen'in kanonunun bir kısmını Fransızcaya çeviren ve aile hukuku reformu için kampanya yürüten kadın aydınlardı. 1905'te kadın tarihi üzerine makaleler yayınlayan ve entelektüel avangardın odak noktası haline gelen L'entente'yi kurdular. L'entente'de, kadınların yüksek öğrenime ve erkek egemen mesleklere girmesi savunuldu. Bu sırada, Parti Socialiste Féminin sosyalist feministleri, anaerkilliğin Marksist bir versiyonunu benimsediler.[netleştirme gerekli] Groupe Français gibi, onlar da tarih öncesi anaerkillik modellerine geri dönmek için değil, yeni bir eşitlik çağı için çalıştılar.[netleştirme gerekli] 20. yüzyılın sonlarındaki Fransız feminizmi esas olarak psikanalitik feminist teoriyle, özellikle Luce Irigaray, Julia Kristeva ve Hélène Cixous'un çalışmalarıyla ilişkilendirilir.
Feminizmin ulusal tarihleri > Almanya

Almanya'da modern feminizm, Wilhelm döneminde (1888-1918) feministlerin üniversitelerden hükûmete bir dizi geleneksel kuruma kapılarını kadınlara açmaları için baskı yapmasıyla başladı. Örgütlenmiş Alman kadın hareketi, geniş ölçüde yazar ve feminist Louise Otto-Peters'a (1819–1895) atfedilir. Bu hareket, 1919'da kadınların oy hakkıyla sonuçlandı. Daha sonraki feminist dalgalar, kamusal ve aile yaşamında yasal ve toplumsal eşitlik talep etmeye devam etti. Alice Schwarzer en önde gelen çağdaş Alman feministtir.
Feminizmin ulusal tarihleri > İran

İran kadın hakları hareketi ilk olarak İran Anayasa Devrimi'nden bir süre sonra, ilk kadın dergisinin yayınlandığı yıl olan 1910'da ortaya çıktı. 1979 İran Devrimi'nden sonra kadınların durumu kötüleşti. Bu hareket daha sonra Bibi khanoom Astarabadi, Touba Azmoudeh, Sediqeh Dowlatabadi, Mohtaram Eskandari, Roshank No'doost, Afaq Parsa'nın, Fakhr Ozma Arghoun, Sehnaz Azad, Nur-ol-Hoda Mangeneh, Zandokht Shirazi, Maryam Amid (Mariam Mozayen-ol Sedat) gibi feminist figürlerin desteğiyle yeniden arttı.
1992'de Shahla Sherkat, İranlı kadınların endişelerini ele alan ve reform siyaseti, aile içi istismar ve seks üzerine sert röportajlarla siyasi sınırları test eden Zanan (Kadın) dergisini kurdu. Bu, İran devriminden sonra yayınlanan en önemli İranlı kadın dergisidir.[kaynak belirtilmeli] Zanan, İslami hukuk kurallarını sistematik olarak eleştirdi ve cinsiyet eşitliğinin İslami olduğunu ve dini literatürün kadın düşmanları tarafından yanlış yorumlandığını ve kötüye kullanıldığını savundu. Mehangiz Kar, Shahla Lahiji ve Shahla Sherkat, Zanan editörü, kadın hakları tartışması ve reform talep etme konusunda öncü rol üstlendi. 27 Ağustos 2006'da Bir Milyon İmza İranlı kadın hakları kampanyası başlatıldı. Bununla bir milyon imza toplanarak İran yasalarında kadınlara yönelik yasal ayrımcılığı sona erdirmek amaçlanıyordu.[netleştirme gerekli] Kampanyanın destekçileri arasında birçok İranlı kadın hakları aktivisti, uluslararası aktivist ve Nobel ödüllü kişiler yer almaktaydı . Devrim sonrası en önemli feminist figürler Mehrangiz Kar, Azam Taleghani, Shahla Sherkat, Parvin Ardalan, Noushin Ahmadi khorasani ve Shadi Sadr'dır.[kaynak belirtilmeli][netleştirme gerekli]
Feminizmin ulusal tarihleri > Mısır

1899'da Arap feminizminin "babası" olarak kabul edilen Qasim Amin, kadınlar için yasal ve sosyal reformları savunan The Liberation of Women'ı (Kadınların Kurtuluşu) yazdı. Hoda Shaarawi , 1923'te Mısır Feminist Birliği'ni kurdu ve başkanı ve Arap kadın hakları hareketinin bir sembolü oldu. Arap feminizmi, Arap milliyetçiliği ile yakından bağlantılıydı.[netleştirme gerekli] 1956'da, Başkan Cemal Abdünnâsır'ın hükûmeti, cinsiyete dayalı ayrımcılığı yasaklayan ve kadınlara oy hakkı tanıyan "devlet feminizmi"ni başlattı. Bu reformlara rağmen, "devlet feminizmi", feminist politik aktivizmi engelledi ve Mısır'daki birinci dalga feminist harekete son verdi. Enver Sedat'ın cumhurbaşkanlığı döneminde, eşi Jehan Sedat, Mısır politikası ve toplumu, yeni İslamcı hareket ve artan muhafazakarlık ile kadınların eşitliğinden geri çekilse de, kadın haklarının genişletilmesini açıkça savundu. Ancak, Al Ghazali Harb gibi yazarlar, kadınların tam eşitliğinin İslam'ın önemli bir parçası olduğunu savundular. Bu görüş, bugün hala aktif olan yeni bir feminist hareket olan İslami feminizm'i oluşturdu.
Feminizmin ulusal tarihleri > Hindistan

Küresel feminizmi takiben yeni nesil Hint feministler ortaya çıkmıştır. Hint kadınlar, yüksek öğrenime erişimin ve kendi üreme hakları üzerindeki kontrollerinin artması sayesinde daha fazla bağımsızlığa sahip olmuştur. Medha Patkar, Madhu Kishwar ve Brinda Karat, bağımsızlık sonrası Hindistan'da kadın haklarını savunan feminist sosyal hizmet uzmanları ve politikacılardır. Amrita Pritam, Sarojini Sahoo ve Kusum Ansal gibi yazarlar, Hint dillerinde feminist fikirleri savunmaktadırlar. Rajeshwari Sunder Rajan, Leela Kasturi ve Vidyut Bhagat, İngilizce yazan Hint feminist denemeciler ve eleştirmenlerdir.
Feminizmin ulusal tarihleri > Çin

Çin'de feminizm, Çin toplumun ayak bağlama ve cinsiyet ayrımı gibi geleneksel ve Konfüçyüsçü değerleri yeniden değerlendirdiği ve modernleşmeye doğru ilerlemeyi engellediği için geleneksel cinsiyet fikirlerini reddetmeye başladığı Qing döneminin sonlarında başladı. 1898 Yüz Gün Reformu sırasında reformcular kadınların eğitimi, cinsiyet eşitliği ve ayak bağlamanın sona ermesi çağrısında bulundular. Kadın reformcular ilk Çinli kadın toplumu olan Çinli Kadınlar Arasında Bilginin Yayılması Derneği'ni (Nüxuehui) kurdular. Qing Hanedanlığı'nın çöküşünden sonra, kadınların kurtuluşu, Dört Mayıs Hareketi ve Yeni Kültür Hareketi'nin hedefi haline geldi. Daha sonra Çin Komünist Devrimi, kadınların kurtuluşunu amaçlarından biri olarak benimsedi ve özellikle kadınların işgücüne katılımı konusunda kadınların eşitliğini teşvik etti. Devrimden ve kadınları işgücüne dahil etmedeki ilerlemeden sonra, Çin Komünist Partisi kadınların kurtuluşunu başarıyla gerçekleştirdiğini iddia etti ve kadın eşitsizliği artık bir sorun olarak görülmedi.[netleştirme gerekli]
Çin'deki ikinci ve üçüncü dalga feminizm, 20. yüzyılın başlarındaki reform hareketleri sırasında kadınların rollerinin ve hedeflerine ulaşmak için bu çeşitli hareketler tarafından feminizmin benimsenme biçimlerinin yeniden incelenmesiyle ortaya çıktı. Daha sonraki ve şimdiki feministler, cinsiyet eşitliğinin gerçekten tam olarak sağlanıp sağlanmadığını sorguladılar ve nüfustaki büyük cinsiyet eşitsizliği gibi mevcut cinsiyet sorunlarını tartıştılar.
Feminizmin ulusal tarihleri > Japonya

Örgütlü bir siyasi hareket olarak Japon feminizmi, Kato Shidzue'nin geniş bir ilerici reform yelpazesinin bir parçası olarak doğum kontrolüne erişilebilirliği talep ettiği 20. yüzyılın ilk yıllarına kadar uzanır. Shidzue, Japonya'nın II. Dünya Savaşı'nda yenilmesi ve Barış Anayasası'nın ABD güçleri tarafından ilan edilmesinin ardından Ulusal Diyette hizmet etmeye devam etti. Hayashi Fumiko ve Ariyoshi Sawako gibi diğer figürler, güçlü kadınların bireysel başarılarını kutlamak yerine geniş hedeflere ulaşmayı amaçlayan Japon feminizminin geniş sosyalist ideolojilerini göstermektedir.
Feminizmin ulusal tarihleri > Norveç

Norveç feminizminin siyasi kökenleri kadınların oy hakkı hareketindedir. Camilla Collett (1813-1895) ilk Norveçli feminist olarak kabul edilir. Edebiyatçı bir aileden gelen sanatçı, zamanının kadınlarının karşılaştığı zorluklar ve özellikle zorla evlilikler hakkında bir roman ve birkaç makale yazdı. Natüralist bir yazar olan Amalie Skram (1846–1905), aynı zamanda kadınların sesi olarak da görev yaptı.
Norveç Kadın Hakları Derneği, 1884 yılında Gina Krog ve Hagbart Berner tarafından kuruldu. Örgüt, kadınların eğitim ve ekonomik kendi kaderini tayin hakkı ve her şeyden önce evrensel oy hakkı ile ilgili sorunları gündeme getirdi. Norveç Parlamentosu, kadınların oy kullanma hakkını 11 Haziran 1913'te yasalaştırdı. Norveç, Avrupa'da (Finlandiya'dan sonra) kadınlara tam oy hakkı tanıyan ikinci ülke oldu.
Feminizmin ulusal tarihleri > Polonya

Polonya'da (modern zamanlarda 1918'de yeniden kuruldu.) ve Polonya topraklarında feminizmin gelişimi geleneksel olarak birbirini izleyen yedi "dalgaya" bölünmüştür.
Radikal feminizm 1920'lerin Polonya'sında ortaya çıktı. Baş temsilcileri, Irena Krzywicka ve Maria Morozowicz-Szczepkowska, kadınların erkeklerden kişisel, sosyal ve yasal bağımsızlığını savundular. Krzywicka ve Tadeusz Żeleński, planlı ebeveynliği, cinsel eğitimi, boşanma ve kürtaj haklarını ve cinsiyet eşitliğini desteklediler. Krzywicka, Wiadomości Literackie'de Roma Katolik Kilisesi'nin Polonyalıların özel hayatlarına müdahalesini protesto ettiği bir dizi makale yayınladı.
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, 1948'de kurulan Polonya Komünist devlet, kadınların evde ve işyerinde özgürleşmesini zorla destekledi. Bununla birlikte, Komünist yönetim sırasında (1989'a kadar), genel olarak feminizm ve özel olarak ikinci dalga feminizm pratikte yoktu. Feminist metinler 1950'ler ve sonrasında üretilmiş olsalar da, genellikle Komünist devlet tarafından kontrol ediliyor ve üretiliyorlardı. Komünizmin çöküşünden sonra, Katolik siyasi partilerin egemen olduğu Polonya hükûmeti, kürtaj konusunda fiilî bir yasal yasak getirdi. O zamandan beri, bazı feministler 1980'lerin Amerikan'ın kürtaj seçimi hakkı hareketinden stratejiler benimsediler.
Casa Batlló

| --- | --- |


Genel bilgiler
Mimari tarz: Art Nouveau
Konum: Barselona, İspanya
Koordinatlar: 41°23′30″K 2°09′54″D﻿ / ﻿41.39167°K 2.16500°D﻿ / 41.39167; 2.16500
Tasarım ve inşaat
Mimar(lar): Antoni Gaudí
Diğer tasarımcılar: Domènec Sugrañes i Gras, Josep Canaleta, Joan Rubió

Casa Batlló (Katalanca telaffuz: [ˈkazə βəʎ'ʎ:o]), Barselona şehrinin merkezinde bulunan bir bina. İspanyol mimar Antoni Gaudí'nin baş yapıtlarından biri. Günümüzdeki tasarım, daha önceden yapılmış evin 1904 yılında tekrar tasarlanması ile oluştu. Bizzat Gaudi binayı restore etti. Gaudi'nin asistanları Domènec Sugrañes i Gras, Josep Canaleta ve Joan Rubió da bu yenilemeye katkıda bulundu. Binanın yerel ismi Casa dels ossos (Kemiklerin Evi) olarak bilinir.
Casa Battlo, 2005 yılında UNESCO Dünya Mirası Listesi'ne girmiştir. Yapının en ilgi gören bölümü ön cephenin üst kısmında bulunan ve bir sürüngenin sırtını andıran dik,  dar ve renkli Ejderha Sırtı'dır.
Çizim Odası, Gaudi üslubunun ön plana çıktığı Bacalar, evin arka bölümündeki teras ve arka cephe, yapı içindeki yemek odası, şömine odası ve çatı katı Casa Batllo ziyareti sırasında görülmesi gereken en önemli bölümler arasında yer alır.
Rotterdam School of Management, Erasmus University (RSM)

İlkbahar mevsiminde Rotterdam School of Management, Erasmus Universitesi kampüsü  (2017)
Rotterdam School of Management, Erasmus University (RSM) 1969'da Erasmus Üniversitesi'nin işletme fakültesi olarak kurulmuştur. İşletme ve yönetim odaklı eğitim veren okulun Amsterdam’daki Zuidas merkezi iş alanında ve Tayvan’ın Taipei şehrinde ofisleri bulunmaktadır.
Avrupa’nın en iyi işletme okullarının arasında yer alan RSM; lisans, yükseklisans, MBA programları ve şirketler için özel olarak tasarlanan programlarla öğrencilere ve yöneticiler için eğitim sağlamaktadır. Eğitimin yanı sıra okulda işletme ve yönetim konusunda çığır açan araştırmalar yapmakta ve bu araştırmalar sürekli olarak eğitime entegre edilmektedir. RSM’in misyonu sürdürülebilir bir gelecek için yenilikçi düşünce biçimine sahip liderler yetiştirmektir.
RSM’de sunulan programların süresi bir gün ile üç yıl arasında değişmektedir. Okulda İngilizce ya da Hollandaca verilen dersler iş dünyasının güncel problemlerini ele alarak öğrencilere kuruluşların ihtiyaç duyduğu yetenekleri kazandırmayı amaçlamaktadır.
Araştırma

RSM ve Erasmus University Rotterdam Ekonomi Fakultesi’nden gelen uzman araştırmacılar Erasmus Research Institute of Management (ERIM) toplanmaktadır. Bu enstitü 350 araştırmacından oluşan kadrosuyla Avrupa’nın en büyük ve en sık kaynak gösterilen araştırma topluluklarından biri haline gelmiştir. 
ERIM, yaptığı araştırmaların en güncel sonuçlarını şirketlere ve RSM’de verilen proglamlara entegre eder. Bunun yanı sıra ERIM, öğrencilere araştırma üstüne bir yükseklisans programı ve çeşitli doktora (PhD) programları sunar.
Mezunlar

RSM’den mezun olan öğrenciler RSM’in 30.000’e yakın kişiden oluşan geniş ve aktif mezun ağına katılmaktadır. RSM ve mezunları arasındaki bağ, oluşturulan sektör odaklı gruplarla sağlanmaktadır. Bu gruplar belirli bir sektördeki şirketler, mezunlar ve sektörle ilgili bölümü bulunduran fakulteyi birleştimektedir. RSM’ mezunları aynı zamanda seçili eğitim programlarına da yüzde 10 indirimle katılabilmektedir. rsm.nl/alumni17 Mart 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Akreditasyon ve Sıralamalar

RSM her sene eğitim ve araştırma konusunda Avrupa'nın  en iyi işletme okulları arasında yer alır. Dünyada çok sayılı okulun sahip olabildiği üçlü akreditasyona (AACSB, EQUIS, AMBA) sahiptir. Bunun yanında RSM'de verilen bütün lisans ve yüksek lisans tanınmış bir uluslararası akreditasyona sahiptir. RSM'in güncel uluslararası sıralamalrı ve akreditasyonları için rsm.nl/rankings[ölü/kırık bağlantı].
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 10087710-2  ISNI: 0000 0000 9870 9050  LCCN: nr89018366  NLI: 987007385838105171  VIAF: 146385175   WorldCat (LCCN): nr89-018366
İmtiyaz Madalyası

İmtiyaz Madalyası veya İmtiyaz Nişanı (Osmanlıca: ‏امتياز نشانی), Sultan II. Abdülhamid dönemi olan 23 Eylül 1882 tarihinden itibaren, Osmanlı İmparatorluğu adına verilmeye başlanan sivil ve askerî madalyadır. Altın ve gümüş olmak üzere iki ayrı madenden imal edilen imtiyaz madalyasının bir yüzünde saltanat arması, diğer yüzünde, “Devlet-i Aliyye-i Osmâniyye uğrunda fevkalâde sadakat ve şecaat ibraz edenlere mahsus madalyadır” ibaresi ve altında iç kısmına verilen kişinin adının yazıldığı bir hilâl bulunmaktadır. Üzerindeki ibareden dolayı madalyaya “sadakat ve şecaat madalyası” da denilmiş, bu yüzden zaman zaman ikincisinin imtiyaz madalyasından ayrı olduğu zannedilmiştir.
| İmtiyaz Madalyası  ‏امتياز نشانی |
| --- | --- |
Altın ve Gümüş İmtiyaz Madalyaları
   Osmanlı Padişahı tarafından verilir
 
Ülke:  Osmanlı İmparatorluğu
Tür: Sivil ve askeri madalya
Gerekçe: Askeri veya diğer birçok alanda devlete hizmet eden kişilere verilirdi
Savaş: Dünya Savaşı için Çapraz kılıç (1333/1917)
Durum: Verilmemektedir
İstatistikler
Kuruluş: 23 Eylül 1882
İlk Verilişi: 11 Eylül 1883
Öncelik
Üst: Altın–Yok (En yüksek askerî madalya) Gümüş–Liyakat Madalyası (Altın)
Ast: Altın–Liyakat Madalyası (Altın) Gümüş–Liyakat Madalyası (Gümüş) Harp Madalyası
Edebiyat

Edhem Eldem, İftihar ve İmtiyaz : Osmanlı Nişan ve Madalyaları Tarihi İstanbul 2004, ISBN 975-93692-8-1.
Metin Erüreten, Osmanlı madalyaları ve nişanları. Belgelerle tarihi, İstanbul 2001, ISBN 975-97637-0-2.
Die Orden, Wappen und Flaggen aller Regenten und Staaten. 5 Teile. Ruhl, Leipzig 1883–1887.
Yoldaş Pançuni

| --- | --- |

Yazar: Yervant Odyan
Dil: Ermenice
Tür: Mizah
Yoldaş Pançuni, Yervant Odyan'ın 1909-1923 arasında üç bölüm halinde yayınladığı ünlü mizah kitabıdır.
Eser, yirminci yüzyılın başında Osmanlı Devleti topraklarında yaşayan ve Dızalbıvar adlı köye sosyalizm getirme mücadelesi veren Pançuni adlı hayali bir devrimci kahramanın hayatına dair biografik notlardan ve “devrimci merkez”e gönderdiği rapor niteliğindeki mektuplardan oluşur. Sosyalistlerin dünyasına bir eleştiri niteliğindedir. I. bölümün sonunda Pançuni’nin mücadelesi sonucu Dızabılvar yerle bir olmuş, köyde yaşayan tek bir canlı kalmamıştır; Pançuni mücadeleye Van’da devam eder.
Yazar, kitabı Taşnak, Hınçak, Ramgavar partilerinin siyasi söylemlerine, çalışma tarzlarına ve en önemlisi, birlikte hareket etmeyi beceremeyerek Ermeni halkının sorunlarına çözüm bulmayı başaramamalarına tepki olarak kaleme almıştır. Çok sevdiği yazar arkadaşı Arpiar Arpiaryan'ın 1908'de Hınçaklarca düzenlenmiş bir suikaste kurban gitmesinin ardından duyduğu öfkeyle yazıldığı düşünülür.
Odyan, Yoldaş Pançuni’nin Arapgir’in Dzabılvar adındaki köyünde geçen ilk macerasını 1909 yılında İstanbul’da Püzantion (Bizans) adlı dergide tefrika etti. 12 mektuptan oluşan birinci kitap Nişan Babigyan tarafından “Dzabılvar Misyonunda” adıyla 1911’de, 14 mektuptan oluşan ikinci kitap  “Pançuni Vasburagan’da” (Van’da) adıyla 1914’te yayımlandı. 1923’te yayımlanan üçüncü kitap “Pançuni Sürgünde” başlığını taşır. Eser, ilk defa 1938'de Aleksandr Saruhan'ın karikatürleri ile birlikte yayımlandı. O tarihten beri kitabın tüm baskılarında Saruhan'ın karikatürleri kullanılır.
Sovyet dönemi Ermenistan'ında yayınlanmasına izin verilmemiştir. Eser, Erivan'da ilk defa 1989'da basılabildi. Yoldaş Pançuni, 2000 yılında Sirvant Malhasyan tarafından Türkçeye çevrilmiştir.
SEAT Alhambra

| SEAT Alhambra |
| --- | --- |

Genel Bakış
Üretici: SEAT
SEAT Alhambra, çok amaçlı geniş araçtır (MPV). 1996'dan beri SEAT markası altında, Palmela, Portekiz'deki Volkswagen Grubu AutoEuropa tesislerinde üretilir. Volkswagen Sharan ile aynı platformu paylaşır ve birinci nesil, Ford Galaxy ile benzerdir. Araç, ismini İspanya'daki ünlü bir sarayın ismi olan Alhambra'dan almıştır.
Türkiye'ye 1.4 TSI 150 hp DSG olarak getirilen araç, donanımı, güvenilirliği ve kalitesiyle dikkat çekmektedir.