Genel Kriz
İddia edilen modeller > Çatışmalar ve savaşlar

Bu dönemde yaşanan bazı bunalımlar, çatışmalar ve savaşlar şunlardır:
Kutsal Roma İmparatorluğu'nda yaşanan Otuz Yıl Savaşı (1618-1648)
Fransa'daki Fronde, XIV. Louis'in naibinin sürgüne gitmesine yol açan isyanlar (1648-1653)
1623-1639 Osmanlı-Safevî Savaşı ve Celâlî isyanları
Trịnh – Nguyenễn İç Savaşı, günümüz Vietnam'ında 1627'den 1672'ye kadar süren iç savaş
İngiliz İç Savaşı'nın da dahil olduğu Üç Krallık Savaşları, İngiltere Kralı I. Charles'a ve İskoçya'ya karşı birçok sayıda isyan ve cumhuriyet ile sonuçlanan dönem (1640-1660)
Kipper und Wipper, Kutsal Roma İmparatorluğu içerisinde yaşanan mali kriz (1619-1623)
Anthony F. Upton 2001’de şiddetli halk protestolarının Avrupa toplumlarında yaygın olduğunu ve bu tür şiddetli huzursuzluğun “genellikle belirli yerel sorunlara yönelik olduğunu ve kurulu düzenin meşruiyetine meydan okumadığı” fikrini savundu. 1630’lar ve 1640’lardaki protestolar bazı bölgelerde “alışılmadık seviyelere yükselmiş” olsa da burada bir genel krizin aranamayacağını savundu. Upton şöyle yazdı: “Tarihçiler, huzursuzluk dalgasında ‘genel bir kriz’ görmeye çalıştılar ve bu konudaki tartışmalar devam ediyor. Bağlantıya karşı çıkan ana faktörler, düzensizliklerin zaman içinde çakışsalar bile yerel koşullara özgü kaldığı gerçeğidir. Daha geniş hareketler halinde birleşmediler. Her şeyden önce, isyancıların talepleri yöneticilerin meşruiyetine meydan okumadı, aksine geleneksel normların restorasyonunu istedi(…). Upton, çok az kişinin bir kurum olarak monarşiye gerçekten meydan okuduğunu iddia etti ancak birçok soylu kendi iktidarda olan farklı bir hanedanı tercih etti (örneğin Portekiz Restorasyon Savaşı (1640-1668), Habsburg hanedanını, Bragança hanedanı ile değiştirmeye çalıştılar). Fronde’a (1648-1653) liderlik eden Fransız prenslerin tamamı, I. Charles’ın 1649’da cinayet olarak gördükleri infazından dehşete kapıldılar, İngiliz isyancıların çoğunun aksine asla cumhuriyetçi olmadılar.
Victor Lieberman, 2003 yılında daha sonra Geoff Wade, Chris Baker ve Pasuk Phongpaichit tarafından desteklenen, Anthony Reid’in “Genel Kriz” sırasında Güneydoğu Asya denizciliğini ve Hindiçin'i açıklamak için bir çerçeve olarak kullanan “Ticaret Çağı” tezini savundu. 17. ve 19. yüzyıllar boyunca Hindiçin devletlerinin (Siam, Burma, Vietnam) artan siyasi ve ekonomik kondolidasyonuna ve yüksek ekonomik büyümesine uygun şekilde hitap edemedi; 17. ve 18. yüzyıllarda Avrupa’nın bölgeden ayrılışı nedeniyle bölge, çağdaş bölgelere göre nispeten sakin bir 17. yüzyıl yaşamıştır.
2000 yılında Denis Shemilt, “Sanayi devrimi” ve özellikle “Genel Kriz” terimlerini, görev verildiğinde görünüşte bağlantısız olaylar hakkında kolayca genellemeler yapabildikleri için ergen okul çocuklarına öğretilmesi kolay tarihyazımsal kavramların örnekleri olarak kullandı. Bununla birlikte, böyle bir genelleştirilmiş kavramın geçerliliğine bir kez maruz kaldıklarında itiraz etmeleri onlar için daha zor olacaktı çünkü bu genellemeyle ilişkili tüm yerel olaylar hakkında ayrıntılı bilgi toplamayı ve ardından bunların makul bir şekilde uyuşup uyuşmadığına karar vermeyi gerektiriyor. Bu nedenle, tarihçilerin bu tür genelleştirilmiş kavramları oluştururken dikkatli olmaları gerekir, böylece ortaya çıkan anlatılar yalnızca anlamlı ve anlaşılır değil aynı zamanda makul ölçüde doğru olur.