stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Deniz seviyesinin yükselmesi
Kuvaterner devrinde deniz seviyesi değişmeleri

Kuvaterner'deki iklim değişmeleri deniz seviyesini önemli ölçüde etkilemiştir. Buzul çağlarında buzulların yüksek hacimlere ulaşması, okyanus ve denizdeki su kütlesinin azalmasına, bu nedenle de dünya deniz seviyesinin alçalmasına neden olmuştur. Son buzul çağında bu alçalma 130 m kadar olmuştur. Son buzul dönemini izleyen ısınma döneminde ise bu buzullar eriyerek küçülen buzullardan denizlere büyük oranda su katılarak deniz seviyesi tekrar yükseltmiştir. Bu süreç, devamlı ve düzenli olmamıştır. Sıcaklık artışındaki değişmelere bağlı olarak farklı hızlarda olmuştur. Deniz seviyesi değişimlerinin en önemli sonuçları kıyı şekilleridir. Buzul çağlarına geçişte alçalan deniz seviyesine göre oluşan kıyı şekilleri, uzaklaşan kıyı gerisinde karasal süreçlerde aşınıp yok olmakta, buzul çağında yeni bir buzul arası çağa geçişte ise oluşan kıyı çizgileri deniz seviyesinin yükselmesiyle sular altında kalmaktadır. Son süreç, deniz seviyesi yükselmesi (Holosen trangresyonu) olduğu için önceki deniz seviyelerine, seviye yükselmesi sırasındaki duraklamalara ait kıyı izleri sular altında kalmıştır. Bu nedenle, uzun dönemli deniz seviyesi değişmeleri sadece kıyı çizgilerine bakılarak değil, mercan resiflerindeki gelişmelere ve dolaylı yollardan sağlanan verilerle belirlenebilmektedir.
Deniz seviyesindeki ölçümleri

Deniz seviyesindeki değişiklikler, okyanusun hacmi ya da deniz yüzeyine kıyasla karadaki değişimlerden kaynaklanabilir. Deniz seviyesindeki değişiklikleri ölçmek için kullanılan farklı teknikler tam olarak aynı şeyi ölçmez. Gelgit göstergeleri sadece bağıl deniz seviyesini ölçerken uydular da mutlak deniz seviyesi değişikliklerini ölçebilir. Deniz seviyesine yönelik kesin ölçümler elde etmek için, gezegenimizdeki buz ve okyanusları inceleyen araştırmacılar, özellikle geçmiş buz kütlelerinden geri çekilmekte olan kara kütleleri ve ayrıca Dünya'nın yerçekimi ve dönüşü nedeniyle yükselen kara kütleleri nedeniyle, gezegenimizin devam eden deformasyonlarında hızını kesmeyecektir.
Deniz seviyesindeki ölçümleri > Uydular

TOPEX / Poseidon'un 1992'de piyasaya sürülmesinden bu yana, altimetrik uydular deniz seviyesindeki değişiklikleri kaydetmektedir. Bu uydular, akımların neden olduğu denizdeki tepeleri ve vadileri ölçebilir ve yüksekliklerindeki eğilimleri tespit edebilir. Deniz yüzeyine olan mesafeyi ölçmek için, uydular okyanus yüzeyine bir mikrodalga darbesi gönderir ve geri dönüş süresini kaydeder. Mikrodalga radyometreleri atmosferdeki su buharının neden olduğu ek gecikmeyi düzeltir. Bu verilerin uzay aracının tam olarak bilinen konumu ile birleştirilmesi, deniz yüzeyi yüksekliğinin birkaç santimetre içinde belirlenmesini mümkün kılar. Uydu altimetrisinden gelen deniz seviyesi artış oranlarının 1993-2017 dönemi için yılda 3,0 - 0,4 milimetre olduğu tahmin edilmektedir. Daha önceki uydu ölçümleri daha önce gelgit göstergesi ölçümleriyle biraz çelişiyordu. Topex / Poseidon uydusu için küçük bir kalibrasyon hatası nihayetinde 1992-2005 deniz seviyelerinin  fazla tahmin edilmesine neden olduğu ve devam eden deniz seviyesi artış hızını maskelediği tespit edildi.
1993 ve 2018 yılları arasında, ortalama deniz seviyesi dünya okyanuslarının çoğunda yükselmiştir.
Uydular, batı tropikal Pasifik'teki 1993-2012 yılları arasındaki önemli artış gibi deniz seviyesindeki bölgesel farklılıkları ölçmek için yararlıdır. Bu keskin yükseliş, Pasifik Decadal Salınımı ve El Niño-Güney Salınımı bir durumdan diğerine değiştiğinde meydana gelen artan ticaret rüzgârlarıyla bağlantılıdır. [ PDO, her biri yaygın olarak 10 ila 30 yıl süren iki fazdan oluşan havza çapında bir iklim modelidir, ENSO 2 ila 7 yıl daha kısa bir süreye sahiptir.
Deniz seviyesindeki ölçümleri > Gelgit göstergeleri

Deniz seviyesi gözlemlerinin bir diğer önemli kaynağı, küresel gelgit göstergeleri ağıdır. Uydu kaydına kıyasla, bu kayıt büyük uzaysal boşluklara sahiptir, ancak çok daha uzun bir süreyi kapsamaktadır. Gelgit göstergelerinin kapsamı öncelikle Kuzey Yarımküre'de başladı ve Güney Yarımküre için veriler 1970'lere kadar sınırlı kaldı. 1675 yılında kurulan en uzun deniz seviyesi ölçümleri olan NAP veya Amsterdam Ordnance Datum, Hollanda'nın Amsterdam kentinde kaydedilir. Avustralya'da, 1837'de başlayan amatör bir meteorolog tarafından yapılan ölçümler ve 1841'de Port Arthur hükümlü yerleşimi yakınlarındaki Ölüler Adası'nda küçük bir uçurumun üzerinde deniz seviyesindeki bir ölçekten alınan ölçümler de dahil olmak üzere kayıt koleksiyonu da oldukça geniştir.
Bu ağ, uydu altimetre verileriyle birlikte, ortalama deniz seviyesinin, 20. yüzyılda ortalama 1.44 mm / yıl oranında 1870 ve 2004  yılları arasında ise 19.5 cm yükseldiğini tespit etmek için kullanıldı.Avustralya'daki Commonwealth Bilim ve Sanayi Araştırmaları Örgütü (CSIRO) tarafından toplanan veriler, mevcut  ortalama deniz seviyesi eğiliminin yılda 3.2 mm olduğunu, bu da 20. yüzyıldaki oranın iki katına çıktığını gösteriyor. Bu, küresel ısınmaya tepki olarak deniz seviyesindeki yükselmenin hızlanacağını öngören iklim değişikliği simülasyonlarının önemli bir teyidi.
Gelgit göstergesi verilerinde bazı bölgesel farklılıklar da görülebilir. Kaydedilen bölgesel farklılıkların bazıları gerçek deniz seviyesindeki farklılıklardan, diğerleri ise dikey kara hareketlerinden kaynaklanmaktadır. Örneğin Avrupa'da, bazı kara alanları yükselirken diğerleri batmakta olduğu için önemli farklılıklar bulunmaktadır. 1970'ten beri, gelgit istasyonlarının çoğu daha yüksek denizleri ölçmüştür, ancak buzul sonrası ribaund nedeniyle kuzey Baltık Denizi boyunca deniz seviyeleri düşmüştür.
Katılımlar

Isınmanın küresel deniz seviyesinin yükselmesine neden olmasının üç ana nedeni şunlardır: okyanuslar genişler, buz tabakaları kar yağışı oluştuğundan daha hızlı buz kaybeder ve daha yüksek rakımlardaki buzullar da erir. 20. yüzyılın başlangıcından bu yana deniz seviyesinin yükselmesi buzulların geri çekilmesi ve okyanusun genişlemesi ile egemen olmuştur, ancak iki büyük buz tabakasının (Grönland ve Antarktika) katkılarının 21. yüzyılda artması beklenmektedir. Buz tabakaları kara buzunun çoğunu Grönland için 7,4 m ve Antarktika için 58,3 m deniz seviyesinde eşdeğeri saklar.
Her yıl Antarktika ve Grönland'daki buz tabakalarına yaklaşık 8 mm yağış düşer, çoğunlukla kar olarak birikir ve zamanla buzul buzları oluşur. Bu yağışın büyük kısmı su buharının okyanus yüzeyinden buharlaşmasıyla başladı. Karın bir kısmı rüzgârla üflenir veya eriyerek buz tabakasından kaybolur. Karın geri kalanı yavaşça buza dönüşür. Bu buz, buz tabakasının kenarlarına akabilir ve kenarda veya buzdağı şeklinde eriyerek okyanusa dönebilir. Yağış, yüzey işlemleri ve kenardaki buz kaybı birbirini dengeliyorsa, deniz seviyesi aynı kalır. Ancak bilim adamları buzun kaybolduğunu ve hızlandığını tespit ettiler.
Katılımlar > Okyanusların ısınması

Küresel ısınma ile Dünya'nın iklim sisteminde sıkışan ek ısının çoğu okyanuslarda depolanır. Ekstra ısının% 90'ından fazlasını depolarlar ve küresel ısınmanın etkilerine karşı tampon görevi görürler. Tüm dünya okyanusunun ortalama sıcaklık artışını 0.01 °C artırmak için gereken ısı, atmosfer sıcaklığını yaklaşık 10 °C artıracaktır. Bu nedenle, okyanusun ortalama sıcaklığındaki küçük bir değişiklik, iklim sisteminin toplam ısı içeriğini değiştirebilir.
Okyanus ısı kazandığında su genişler ve deniz seviyesi yükselir. Genleşme miktarı hem su sıcaklığı hem de basınca göre değişir. Bu, soğuk Arktik Okyanus suyunun ılık tropikal suya kıyasla daha az genişleyeceği anlamına gelir. Farklı iklim modellerinin biraz farklı okyanus ısıtması modelleri olduğu için, okyanus ısıtmasının deniz seviyesinin yükselmesine olan katkısı konusunda tam olarak anlaşamamışlardır. Isı, rüzgârlar ve akımlar ile okyanusun daha derin kısımlarına taşınır ve bazıları 2.000 m'den daha fazla derinliğe ulaşır.
Katılımlar > Antarktika

Antarktika buz tabakası kütle dengesi, kar yağışı birikimleri ve çevre boyunca buz deşarjından etkilenir. Küresel ısınmanın etkisi altında olan buz  tabakasındaki eriyik artar. Aynı zamanda, atmosferin yağış taşıma kapasitesi sıcaklıkla artar, böylece kar yağışı şeklinde yağış ve bölgesel modeller de artar. Ek kar yağışı okyanuslarda artan buz akışına neden olur, böylece kar yağışı nedeniyle kütle kazancı kısmen telafi edilir. Kar yağışı son iki yüzyılda arttı, ancak Antarktika'nın iç kısmında son kırk yılda artış görülmedi. Antarktika'nın milyonlarca yıl boyunca buz kütlesi dengesindeki değişikliklere dayanarak, doğal iklim dalgalanmaları nedeniyle, araştırmacılar deniz buzunun kıtayı çevreleyen daha sıcak sular için bir bariyer görevi gördüğü sonucuna vardı. Sonuç olarak, deniz buzu kaybı tüm buz tabakasının dengesizliğinin önemli bir itici gücüdür.
Buz kütlesini ve değişimi ölçmek için farklı uydu yöntemleri iyi bir uyum içindedir ve yöntemleri birleştirmek Doğu Antarktika Buz Tabakası, Batı Antarktika Buz Tablası ve Antarktika Yarımadası'nın nasıl geliştiği konusunda daha kesinliğe yol açmaktadır. 2018 sistematik bir inceleme çalışması, 1992'den 2002'ye kadar olan dönemde tüm kıtadaki buz kaybının yılda ortalama 43 gigaton (Gt) olduğunu, ancak 2012'den 2017'ye kadar beş yıl boyunca yılda ortalama 220 Gt'ye ulaştığını tahmin etti. Eriyiklerin çoğu Batı Antarktika Buz Tabakasından gelir, ancak Antarktika Yarımadası ve Doğu Antarktika Buz Tabakası da katkıda bulunur. Antarktika'dan kaynaklanan deniz seviyesindeki artışın 1993-2005'ten bu yana yılda 0.25 mm ve 2005'ten 2015'e kadar yılda 0.42 mm olduğu tahmin edilmektedir. Tüm veri kümeleri genellikle Antarktika buz tabakasından gelen kütle kaybında bir hızlanma gösterir, ancak yıldan yıla varyasyonlar değişmektedir.
Katılımlar > Antarktika > Doğu Antarktika

Dünyanın en büyük deniz seviyesi yükselme kaynağı, deniz seviyesini 53,3 m yükseltecek kadar buz tutan Doğu Antarktika Buz Levhası'dır. Buz tabakasının tarihsel olarak nispeten kararlı olduğu düşünülmüştür ve bu nedenle Batı Antarktika'ya kıyasla daha az bilimsel ilgi ve gözlem almıştır. Bununla birlikte, 2019'da farklı bir metodoloji kullanan bir çalışma, Doğu Antarktika'nın önemli miktarda buz kütlesini kaybettiği sonucuna vardı. Önde gelen bilim adamı Eric Rignot CNN'ye şunları söyledi: "Erime Antarktika'nın en savunmasız bölgelerinde olduğu için önümüzdeki yüzyılda deniz seviyesi 2 metre yükselme potansiyeline sahip olacaktır"
Yöntemler, Totten Buzulunun okyanus ısınmasına tepki olarak son yıllarda buz kaybettiğini kabul etmektedir.  Totten Buzulu, Doğu Antarktika'daki büyük bir buz rezervuarı olan Aurora Subglacial Basin'in ana çıkışıdır ve hidrolojik süreçler nedeniyle hızla geri çekilebilmektedir. Yalnızca Totten Buzulu'ndan akan 3,5 metrelik deniz seviyesi potansiyeli, Batı Antarktika Buz Tabakasının muhtemel katkısı ile aynı büyüklüktedir.Doğu Antarktika'daki hızla geri çekilebilecek diğer büyük buz deposu, deniz buz tabakası kararsızlığına maruz kalan Wilkes Havzasıdır. Bu çıkış buzullarından kaynaklanan buz kaybı muhtemelen Antarktika'nın diğer bölgelerindeki birikim kazançlarıyla telafi edilir.
Katılımlar > Antarktika > Batı Antarktika

Doğu Antarktika, deniz seviyesindeki en büyük potansiyel kaynağı içermesine rağmen, şu anda net bir buz akışı yaşayan Batı Antarktika'dır ve deniz seviyelerinin yükselmesine neden olmaktadır. 1992'den 2017'ye kadar farklı uydular kullanıldığında, eriyik buzul bu dönemde önemli ölçüde artmaktadır. Antarktika bir bütün olarak toplam 7.6 - 3.9 mm deniz seviyesinin yükselmesine neden oldu. Nispeten istikrarlı olan Doğu Antarktika Buz Levhasının kütle dengesi göz önüne alındığında, en büyük katkıda bulunan Batı Antarktika idi. Bu artışa, Amundsen Deniz Teçhizatı'ndaki çıkış buzullarının önemli ölçüde hızlanması da katkıda bulunmuş olabilir. Doğu Antarktika ve Antarktika Yarımadası'nın aksine, Batı Antarktika'daki sıcaklıklar, 1976 ve 2012 yılları arasında on yılda 0.96 °C arasında bir trendle önemli ölçüde artmıştır.
Her iki buzulun ana kaya topoğrafisi iç kısımlarda daha derinleşerek toprak hattında daha sıcak su girişine maruz bırakıldığından, Thwaites ve Pine Island buzullarının bu süreçlere potansiyel olarak eğilimli oldukları tespit edilmiştir. Erimenin ve geri çekilmenin devam etmesi ile  deniz seviyelerinin yükselmesine katkıda bulunuyorlar. Batı Antarktika Buz Tabakasının altında yatan anakayaların çoğu deniz seviyesinin oldukça altındadır. Batı Antarktika Buz Tabakasının hızla erimesi, deniz seviyesini 3,3 metre yükseltebilir.
Katılımlar > Grönland

Grönland'daki çoğu buz parçası, en kalın 3 km olan Grönland buz tabakasının bir parçasıdır. Grönland'daki buzun geri kalanı, izole buzulların ve buz kapaklarının bir parçasıdır. Grönland'dan deniz seviyesinin yükselmesine katkıda bulunan kaynaklar, buz tabakasının erimesinden (%70) ve buzul buzağılamasından (% 30) kaynaklanmaktadır. Buz tabakasının kısımlarında yaşayan toz, mikroplar ve algler, buz yüzeyini koyulaştırarak böylece daha fazla termal radyasyonu emerek erimeyi daha da arttırır; bu bölgeler 2000 ve 2012 yılları arasında% 12 büyümüştür ve daha da genişlemesi muhtemeldir. Grönland'da yıllık ortalama buz kaybı, 21. yüzyılın başlarında 20. yüzyıla kıyasla iki kattan fazla arttı. Grönland'ın Jakobshavn Isbræ ve Kangerlussuaq Glacier gibi en büyük outlet buzullarından bazıları okyanusa daha hızlı akıyor.
2017 yılında yayınlanan bir araştırma, Grönland'ın çevre buzullarının ve buz kapaklarının 1997 yılında geri dönüşü olmayan bir devrilme noktasını geçtiği ve erimeye devam edeceği sonucuna vardı.
2020 yılında yayınlanan bir araştırma, Grönland Buz Tabakasının 1992 ve 2018 yılları arasında toplam 3.902 gigaton (Gt) buz kaybettiğini ve bu da deniz seviyesindeki 10.8 mm'lik bir artışa karşılık geldiğini tahmin etti. Grönland Buz Tabakası  deniz seviyesindeki artış nedeniyle genel olarak zaman içinde artmış ve 1992 ile 1997 arasında yılda 0.07 mm'den 2012 ve 2017 arasında yılda 0.68 mm'ye yükselmiştir.
Gelecekte Grönland'dan deniz seviyesinin yükselmesine katkıda bulunacağı tahminleri 2100 yılı için 0,3 ila 3 metre arasında değişmektedir. Grönland buz tabakasının önümüzdeki birkaç yüzyıl boyunca deniz seviyesine katkısı, kendi kendini güçlendiren bir döngü nedeniyle çok yüksek olabilir. İlk erime süresinden sonra, buz tabakasının yüksekliği düşmüş olacaktır. Hava sıcaklığı deniz yüzeyine yaklaştıkça daha eriyik oluşmaya başlar. Erime sırasında buz rengi daha koyu olduğu için bu erime daha da hızlandırılabilir. Yüzey ısınmasında Grönland buz tabakasının kısmi veya neredeyse tamamen erimesinin meydana geldiği bir eşik vardır. Farklı araştırmalar bu eşik değerini sanayi öncesi sıcaklıkların üzerine 1 °C  eklenmiş ve 4 °C kadar artmıştır.
Katılımlar > Buzullar

Buzul buzunun % 1'inden azı Grönland'ta bulunur, Antarktika'daki buzulların % 99'u dağ buzullarındandır. Dağ buzulları tarihi deniz seviyesinin yükselmesine kayda değer katkıda bulunmuştur ve 21. yüzyılda deniz seviyesinin yükselmesinin daha küçük ama yine de önemli bir kısmına katkıda bulunacaklardır. Dünya üzerindeki yaklaşık 200.000 buzul tüm kıtalara yayılmıştır. Farklı buzullar artan sıcaklıklara farklı tepki verir. Örneğin, sığ bir eğime sahip olan vadi buzulları, yumuşak bir ısınma altında bile geri çekilir. Her buzulun üzerinde kütle net kazanç olan buzulun kütlesini kaybettiği bir yükseklik vardır. Bu yükseklik biraz değişirse, bunun sığ eğimli buzullar için büyük sonuçları olur.  Birçok buzul okyanusa akar ve bu nedenle okyanus sıcaklıkları arttıkça buz kaybı artabilir.
Buzullardan ve buzullardan kaynaklanan kütle kaybının gözlem ve modelleme çalışmaları, 20. yüzyılda deniz seviyesinde yıllık ortalama 0.2-0.4 mm'lik artışa bir katkı olduğunu göstermektedir. 21. yüzyılda, buzulların küresel deniz seviyelerine 7 ila 24 cm katkıda bulunmasıyla bunun artması bekleniyor. Buzullar, 20. yüzyılda deniz seviyesindeki yükselmeye% 40 civarında katkıda bulundu.
Katılımlar > Deniz buzu

Deniz buzu, küresel deniz seviyesinin yükselmesine çok az katkıda bulunur. Denizde yüzen buzdan gelen erimiş su, deniz suyuyla tamamen aynı olsaydı, Arşimet prensibine göre, herhangi bir artış olmazdı. Bununla birlikte, erimiş deniz buzu, deniz suyundan daha az çözünmüş tuz içerir ve bu nedenle daha az yoğundur: başka bir deyişle, erimiş deniz buzu, buz olduğunda yer değiştirdiği deniz suyuyla aynı olmasına rağmen, hacmi hala biraz daha yüksektir. Eğer tüm yüzen buz rafları ve buzdağları deniz seviyesini eritecek olsaydı sadece 4 cm yükselirdi.
Katılımlar > Arazi suyu depolaması

İnsanlar karada ne kadar su depolandığını etkileyen bir unsurdur. barajlar, büyük miktarda suyun denize akmasını önler ve bu nedenle suyun karada depolanmasını artırır. Öte yandan insanlar, yükselen denizlere yol açan gıda üretimi için göllerden, sulak alanlardan ve yeraltı rezervuarlarından su çıkarırlar. 20. yüzyılda bu süreçler kabaca dengelenmiştir, ancak baraj inşası yavaşlamıştır ve 21. yüzyıl için düşük kalması beklenmektedir.
Projeksiyonlar

Deniz seviyesinin yükselmesini modellemenin ve gelecekteki projeksiyonları yapmanın iki yolu vardır. Bir yandan, bilim adamları, ilgili ve iyi anlaşılmış tüm fiziksel süreçlerin fiziksel bir modele dahil edildiği süreç tabanlı modellemeyi kullanırlar. Buz tabakalarının katkılarını hesaplamak için bir buz tabakası modeli, yükselen deniz sıcaklığını ve genişlemesini hesaplamak için genel bir sirkülasyon modeli kullanılır. Bu yöntemin bir dezavantajı, ilgili tüm işlemlerin yeterli bir seviyede anlaşılamamasıdır. Alternatif olarak, bazı bilim adamları, bazı temel fiziksel modellemelere ek olarak, ısınan bir dünyaya olası deniz seviyesi tepkilerini belirlemek için geçmişten gelen jeolojik verileri kullanan yarı deneysel teknikleri kullanırlar. Yarı deneysel deniz seviyesi modelleri, gözlemlenen ortalama deniz seviyesi ile ortalama sıcaklık arasındaki ilişkileri kullanarak istatistiksel tekniklere dayamaktadır. Bu tip modelleme, Hükûmetler Arası İklim Değişikliği Paneli (IPCC) tarafından yapılan önceki literatür değerlendirmelerinde, çoğu fiziksel modelin, 20. yüzyılın gözlemlerine kıyasla deniz seviyesindeki artış miktarını hafife aldığı gerçeğiyle kısmen motive olmuştur.
Projeksiyonlar > 21. yüzyıl projeksiyonları

Hükûmetlerarası İklim Değişikliği Paneli (IPCC), beşinci değerlendirme raporunda, farklı sera gazı emisyon düzeylerine dayanarak 21. yüzyılda deniz seviyesinin ne kadar yükselebileceğini tahmin etti. Bu projeksiyonlar, deniz seviyesinin yükselmesine katkıda bulunan, ancak daha az anlaşılmış diğer süreçleri dışlayan iyi bilinen faktörlere dayanmaktadır. Ülkeler emisyonları hızlı bir şekilde keserse, deniz seviyesinin% 67 güven aralığıyla 26–55 cm artacağını düşünmektedir. Emisyonlar çok yüksek kalırsa, IPCC projeleri deniz seviyesinin 52–98 cm artacağını tahmin ediyor.
2013 IPCC değerlendirmesinin yayınlanmasından bu yana, daha fazla fiziksel süreç içermeye ve paleoiklim verileri kullanarak deniz seviyesinin yükselmesini yansıtabilecek modeller geliştirmeye çalışılmıştır. Bu tipik olarak deniz seviyesinin yükselme tahminlerinin artmasına neden olmuştur. Örneğin, Jim Hansen tarafından yürütülen bir 2016 çalışması, geçmiş iklim değişikliği verilerine dayanarak, deniz seviyesindeki yükselmenin önümüzdeki yıllarda sırasıyla 10, 20 veya 40 iki katına çıkarak okyanusu birkaç metre yükselterek hızlanabileceği sonucuna vardı."
Buna ek olarak, bu yüzyıl boyunca yanma için yüksek fosil yakıt kullanımı ve güçlü ekonomik büyüme varsayımı yapılan bir 2017 çalışmasının senaryosu, ortalama 132 cm deniz seviyesinin yükselmesini ve 189 cm hızlı deniz seviyesinin yükselmesi anlamına gelebilir. Çalışma aynı zamanda Paris iklim anlaşması emisyon senaryosunun, karşılanması hâlinde, 5200 m deniz seviyesinin ortalama 2100 m artışa neden olacağı sonucuna vardı.
Amerika Birleşik Devletleri'nin Dördüncü (2017) Ulusal İklim Değerlendirmesi'ne (NCA) göre, deniz seviyesinin 2000 yılına kıyasla 2100 yılında 30 ila 130 cm arasında yükselmesi muhtemeldir. 2.4 m yüksek emisyon senaryosu altında fiziksel olarak mümkündür ancak yazarlar ne kadar olası olduğunu söyleyememiştir. Bu en kötü senaryo ancak Antarktika'dan büyük bir katkıda bulunabilir.
Batı-Antarktika buz tabakasının çökmesi ve ardından gelen hızlı deniz seviyesinin yükselmesi olasılığı 1970'lerde geri önerildi. Örneğin, Mercer 1978'de antropojenik karbondioksit ısınmasının ve 21. yüzyıldaki iklim üzerindeki potansiyel etkilerinin sadece Batı Antarktika buzul tabakasının erimesinden yaklaşık 5 metre deniz seviyesinin yükselmesine neden olabileceğini öngören bir çalışma yayınladı.
Yüksek emisyon senaryosunda, 2050'ye kadar 34 cm ve 2100'e kadar 111 cm olacaktır. 187 milyon insanın yerinden edilmesine yol açacak olan yüksek emisyon senaryosunda yükselişin 2100 yılına kadar 2 metreden fazla olması ihtimali var.
Eylül 2019'da Hükûmetler Arası İklim Değişikliği Paneli, iklim değişikliğinin deniz seviyesinin yükselmesi de dahil olmak üzere okyanuslar üzerindeki etkisi hakkında bir rapor yayınladı. Yazarlardan biri Michael Oppenheimer'a göre rapordaki ana fikir, eğer insanlık önümüzdeki yıllarda Sera gazı emisyonunu büyük ölçüde azaltacaksa sorunun zor ama yönetilebilir olacağıdır. Emisyondaki artış devam ederse sorun yönetilemez hale gelecektir.
Projeksiyonlar > Uzun vadeli deniz seviyesi artışı

İklim bilimcileri arasında, uzun süre deniz seviyesinde önemli bir yükselişin, sıcaklık stabilize olsa bile, yüzyıllar boyunca devam edeceği konusunda yaygın bir fikir birliği vardır. Modeller, deniz seviyesindeki yükselişin paleo kayıtlarını çoğaltabilir ve bu da uzun vadeli gelecekteki değişikliklere uygulanmasına güven verir.
Hem Grönland buz tabakası hem de Antarktika, 21. yüzyılın sonundan önce ulaşılabilecek ısınma seviyeleri için devrilme noktalarına sahiptir. Böyle devrilme noktalarının aşılması, buz tabakası değişikliklerinin potansiyel olarak geri döndürülemez olduğu anlamına gelir: sanayi öncesi sıcaklıklarda bir azalma, devrilme noktası geçildikten sonra buz tabakasını stabilize etmeyebilir. Bu devrilme noktasının geçildiği kesin sıcaklık değişiminin nicelleştirilmesi tartışmalıdır. Grönland için tahminler kabaca endüstriyel öncesi 1 ila 4 °C arasında değişmektedir.
Grönland buz tabakasının erimesi binlerce yıl boyunca 4 ila 7,5 m ek katkıda bulunabilir. 2013 yılında yapılan bir araştırma, önümüzdeki 2000 yıl boyunca her bir sıcaklık artışı için deniz seviyesindeki yükselmeye 2,3 m bağlılık olduğunu tahmin etmiştir. Özellikle Antarktika ile ilgili daha yeni araştırmalar, bunun muhtemelen muhafazakâr bir tahmin olduğunu ve gerçek uzun vadeli deniz seviyesi artışının daha yüksek olabileceğini göstermektedir. 2 °C hedefinin ötesinde ısınma, potansiyel olarak Antarktika'dan kaynaklanan buz kaybının baskın olduğu deniz seviyesi artış oranlarına yol açar. Fosil yakıt kaynaklarından devam eden karbondioksit emisyonları, önümüzdeki bin yıl boyunca on metrelik deniz seviyesinin yükselmesine neden olabilir ve Dünya'daki mevcut fosil yakıt, sonuçta Antarktika buz tabakasının tamamını eritmek için bile yeterlidir. 500 yıl sonra, sadece termal genişlemeden kaynaklanan deniz seviyesindeki artış, nihai seviyesinin sadece yarısına ulaşmış olabilir; bu, modellerin 0,5 ila 2 m arasında olabileceğini düşündürmektedir.