Japon kılıcı terminolojisi
Japon kılıcı için kullanılan terimler

| --- | --- |
Aykuçi:: El korunağı (tsuba) olmayan küçük bıçak (tanto). Genellikle elbisenin içerisine gizli olarak kadınlar tarafından taşınırdı.
Aşi: Jiden hamona uzanan yumuşak çelikten küçük kanallar. Genel anlamda “ayaklar”. Hamondaki bu düzensizliklerin, keskin kenarın parçalarının kırılmasını engellemek için olduğu söylenir.
Ayasugi: Bir çeşit jihadda. Kılıcın boş kısmı yapılırken masame desenli çelik bloğunun törpülenmesi sırasında oluşan düzenli dalgalı çizgiler.
Bo'hi: Geniş yiv ya da hi
Boşi: Uçtaki sert kenar deseni.
Çoci: Yonca ya da mantar şekilli hamon.
Çokuto: Düz kılıç
Gunome: Yarım daire dalga şeklindeki hamon.
Ha: Keskin kenar
Habuçi: Hamonun kenarını sınırlayan çizgi, sertten yumuşak çeliğe geçiş kısmı
Hada: Dövme izleri
Hamaçi: Bilenmiş kenarın başlangıcındaki çentik izleri.
Hamon: Yumuşak perlit çeliğe geçiş bölgesini de kapsayan martensit çelik deseni.
Hi: Bıçağın üst kısmındaki yiv.
Hitasura çoji: Alacalı bıçakta çoji şekilli hamon.
Horimono: Bıçak üzerindeki oyma ya da işlemeler.
İnazuma: Habuki bölgesinin dikey zik-zak deseni. Tam çevirisi "yıldırım çizgileri"
İtame: Katlanmış çelik bloğunun dövülmesiyle oluşan tahtaya benzer damarlı doku. Tahta üzerindeki düzensiz yuvarlak şekillere benzer.
Ci: Hamonun üstündeki yüzey.
Cihadda : Bıçak veya jinin deseni.
Cicetsu : Bıçağın yüzey rengi ve deseni
Katana: Samurayların kullandığı kıvrık kılıç.
 Ken: Eski Japonya'da imal edilen düz kılıç. Hiyan döneminde yerini taçi almıştır.
Kinsuci: Habuçinin sert kısmındaki yatay çizgiler. Tam çevirisi "altın çizgiler"
Kissaki: Kılıcın ucu.
Ko nayi: Habuçideki, ni ve nayoi büyüklüğü arasındaki sert çelik parçaları, martensit kristaller.
 Ko notari: Hamondaki sığ ve düzensiz dalgalanmalar.
Masame: Katlanmış çelik bloğunun dövülmemiş kısmında oluşan tahtaya benzer damarlı doku. Tahta üzerindeki şekillere benzeyen yakın aralıklı düzenli çizgiler.
 Meyi: Kılıç ustasının imzası.
 Mekugi ana: Teng üzerindeki pim deliği.
Motohaba: Maçideki genişlik.
Muni: Arka yüzey.
Muni-maçi: Tengin arka işaret kısmının üzerindeki çentik.
Nagasa: Bıçak uzunluğu.
Naginata: Pala uçlu Japon kılıcı.
Nakago: Tengin sonu.
Nayi: Habuçi üzerinde bulunan, gözle görülebilecek kadar büyük martensit kristal parçacıklar.
Nihonto: Ken, naginata, yari, taçi, katana, vakizaşi ve tantonun içinde bulunduğu Japon kılıçları
Ninjatō: Popüler kültürde(sinema vb.) en yaygın kullanılan klasik kılıç türü.
Nayoi: Habuçi üzerinde bulunan, gözle görülmesi mümkün olmayan martensit ya da perlit parçacıklar. Puslu, bulanık alanlar olarak ortaya çıkar.
Notare: Hamon üzerindeki düzensiz dalgalanmalar.
Omote: Ön.
Sakihaba: Yokoti genişliği.
Şinogi: Kılıcın kenarını belirleyen sırt çizgisi.
Şinogici: Sırt çizgisinin üstündeki bıçak yüzeyi.
Sori: Bıçağın eğrilik miktarı.
Suguha: Düz hamon.
Suriyage: Taçiyi, katana boyutuna indirgemek için kısaltılmış teng.
Tanto: Japon bıçak veya kaması.
Taçi: Eski samurayların at üstünde kullandığı uzun kılıç.
Togi: Katananın cilalı yüzeyi.
Toran: Dalga şekilli hamon.
Ura: Arka.
Utsuri: Yüzeydeki beyazımsı etki, hamonun dışındaki ji. Tam çevirisi "yansıma".
Vakizaşi: Samurayların kullandığı kısa kılıç.
Yakiba: Keskin kenar.
Yasurami: Nakago üzerindeki törpü izleri.
Yokoti: Ucu gövdeden ayıran sınır.