stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Antikacı
Önemli antikacılar

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  Patrick Abercromby  Arthur Agarde  Pasquale Amati  Giovanni Anastasi  Elias Ashmole  John Aubrey  Abd-al Latif al-Baghdadi  Sir James Balfour  Thomas Baker  John Bale  Daines Barrington  Thomas Bateman  John Battely  Flavio Biondo  William Borlase  William Bragge  Thomas Browne  George Buck  William Camden  Robert Bruce Cotton  Robert Crowley  Abraham de la Pryme  Catherine Downes  Sir William Dugdale  Rev. Dr. Henry Duncan  |  John Foxe  Richard Grafton  Ibn Abd-el-Hakem  Anthony Charles Harris  Robert Stephen Hawker  Sir Richard Colt Hoare  Muhammad al-Idrisi  Montague Rhodes James  Maurice Johnson  Nasir Khusraw  Al-Kindi  Alexander Crawford Lamb  William Lambarde  John Leland  Edward Lhuyd  H. P. Lovecraft  William Collings Lukis  Thomas Edward Lawrence  Herman H. J. Lynge  Daniel Lysons  Samuel Lysons  Dubhaltach MacFhirbhisigh  Al-Maqrizi  |  Philip Norman  Peregrine O'Duignan  Ruaidhri O Flaithbheartaigh  Elias Owen  Nicolas-Claude Fabri de Peiresc  Dorning Rasbotham  Franklin Pierce Rice  Fred Rosenstock  Joaquín Rubio y Muñoz  Shen Kuo  William Forbes Skene  Jacques Seligmann  George Dudley Seymour  Sir Hans Sloane  John Stow  William Stukeley  Ralph Thoresby  Robert Thoroton  George Vertue  Ibn Wahshiyya  Horace Walpole  Olaus Wormius  Thomas Wright  |
Tasavvuf edebiyatı

Tasavvuf (Arapça:تصوف tasawwuf), kelime anlamıyla "sufi olmak, sufiye yolunu izlemek" demektir. Tasavvuf ehline mutasavvıf ya da sufi denir. Tasavvuf edebiyatı ise tasavvufla uğraşan kişilerin ortaya koyduğu ürünleri kapsayan edebiyat türüdür. Halk edebiyatının "tasavvufi halk edebiyatı" türü 12. yüzyılda Ahmed Yesevi ile başladı. Konusu Allah'a ulaşmanın yolları, ahlak ve nefsin terbiyesidir. Anadolu’nun bu alandaki ilk ve en ünlü şairi Yunus Emre’dir.
Dinî -Tasavvufî Türk edebiyatında asıl olan sanat yapmak değil, dinî-tasavvufi düşünceyi yaymaktır. Mecazi aşk ile hakiki aşk arasında kuvvetli bağlar kuran, ortak mazmunların bulunduğu bir şiir çizgisinde gelişimini sürdüren tasavvuf edebiyatında tekke şairlerinin çoğu tarikatlarda yetişmiş şeyh ve dervişlerdir. Dili Aşık Edebiyatı'na göre ağır, divan edebiyatına göre sadedir. İlahi, nefes, nutuk, devriye, şathiye, deme gibi nazım şekilleri kullanılmıştır. Tekke şiiri anlam yönüyle olduğu gibi şekil ve tür bakımından da zengindir. Örneğin en yaygın konulardan biri olan içkili eğlenceler konu edinirken meyhaneler tekkeyi, şarap ve mey ilâhî aşkı, meyhaneci tarikat şeyhini, mahbûb ve mâşuk Allah'ı simgeliyordu. Tekke edebiyatı, kitleleri birleştiren bir edebiyat ve kültür köprüsü vazifesini üstleniyordu. Ancak Tekke edebiyatı bu konuları tarikatlara bağlanan halk topluluklarının anlayabileceği dilde konu edinmiştir.
Tasavvuf düşüncesi

Allah'ı bilmek nasıl olur ? Kâinatın yaratılışı nasıldır ? Biz neyiz ?  Niçin geldik dünyaya ? Yaşamımızın anlamı, var olmanın aslı, gerçek, başlangıç ve son nelerdir ? Bu ve bunun gibi fizik ötesi sorulara cevap vermeye çalışan düşünüş yoluna Tasavvuf Düşüncesi denir. [Vahdet-i Vücut (Varlığın Birliği) Teorisi].
Bu düşünceye göre Allah tek varlıktır. (Vücud-i Mutlak). Aynı zamanda tek güzelliktir (Hüsn-i Mutlak).
Tek varlık olan Allah kendisini görecek gözler, sevecek gönüller istemiş ve kâinatta bilinmek istemiştir.
Bu tıpkı aynayla kaplı bir odada olmak gibidir. Ayna varlığın çeşitli görüntülerini yansıtır.
O halde, evren ve tüm insanlar Allah'ın bir görüntüsüdür. Öyleyse insanlar arasında renk, inanç, dil, ırk gibi ayrımlar yapmak anlamsızdır.
Bütün görüntülerde "varlık" ve "yokluk" öğeleri bir aradadır. İnsan dünyaya bağlı tutku ve zevklerini yok ederek "varlık" öğesini geliştirir. Bunun yolu da tekkelerden (tarikatlar) geçer. Burada insan sıkı bir eğitimle dünya nimetlerinden vazgeçerse, sonunda özü olan Allah'a kavuşabilir. Bu da gerçek aşktır. İnsanların birbirlerine duyacakları aşk ise mecazdır. Bu, kişiyi Allah'tan uzaklaştırır. "Bir hırka, bir lokma" insana yetmelidir. Tekkelerde bu yolla Allah'a ulaşan insan sonunda "Enel Hak"  derecesine varır. Bu kişilere İnsan-ı Kâmil ya da Ermiş denir.
Bazı terimler

Vahdet-i Vücud (Varlığın Birliği): Evrende sadece Allah’ın varlığı söz konusudur. Diğer varlık zannettiğimiz, bu “mutlak varlığın”, Allah’ın bir parçası ve görüntüsüdürler.
Tekke: Tasavvuf ehli kişilerin, tarikat mensuplarının barındıkları, eğitim gördükleri yer, kuruluş.
Pir: Tarikat kurucusu
Şeyh: 1. Tarikat kurucusu. 2. Tarikatta en yüksek dereceye ermiş kişi. 3. Tarikat kollarından birinin başında bulunan kimsedir.
Tarikat: Allah’a varma yolunda benzer biçimde düşünenlerin oluşturduğu topluluk.
Derviş: Bir tarikata girmiş, onun kurallarına uygun yaşayan kimse.
Abdal: Gezgin derviş
Halife: Tarikat kurucusunun ya da şeyhin kendisine vekil tayin ettiği, yetki verdiği kişidir.
Mehmet Dingil

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
Kişisel bilgileri
Tam adı:  Mehmet Tayfun Dingil
Doğum tarihi:  28 Kasım 1989 (35 yaşında)
Doğum yeri:  Veghel, Kuzey Brabant, Hollanda
Boyu:  1,80 m (5 ft 11 in)
Mevkii:  Defans
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| –2012 |  Blauw Geel '38 |   |   |
| 2012-2014 |  JVC Cuijk |  48 |  (8) |
| 2014-2016 |  Achilles '29 |  63 |  (5) |
| 2016-2017 |  Menemen Belediyespor |  17 |  (0) |
| 2017-2019 |  Hatayspor |  19 |  (2) |
| 2019-2020 |  Afjet Afyonspor |  26 |  (2) |
| 2020-2021 |  Sancaktepe |  12 |  (3) |
| 2021-2022 |  Ankara Keçiörengücü |  50 |  (1) |
| 2022–2024 |  Iğdır |  6 |  (0) |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. Güncelleme: 15 Ekim 2022 
Mehmet Tayfun Dingil (d. 28 Kasım 1989, Kuzey Brabant), defans pozisyonunda görev yapan Türk futbolcudur.
Profesyonel kariyerine Blauw Geel '38 kulübünde başladı. Daha sonra sırasıyla JVC Cuijk, Achilles '29, Menemen Belediyespor, Hatayspor, Afjet Afyonspor, Sancaktepe, Ankara Keçiörengücü ve Iğdır kulüplerinde oynadı.
Kanije Kușatması (1600)

Kanije Savunması ile karıştırılmamalıdır.
| g t 1593-1606 Osmanlı-Avusturya Savaşı |
| --- | --- |
 Kulpa  Veszprém  Polata (I)  İstolni Belgrad (I)  Estergon (I)  Hatvan  Yanıkkale (I)  Yanıkkale (II)  Estergon (II)  Călugăreni  Köprü  Klis  Brest  Eğri  Haçova  Polata (II)  Vaç  Yanıkkale (III)  Budin (I)  Kanije (I)  Kanije (II)  İstolni Belgrad (II)  İstolni Belgrad (III)  Budin (II)  Budin (III)  Peşte  Haros  Boçkay İsyanı  Estergon (III)  Zitvatorok 
Kanije Kușatması, 1593-1606 Osmanlı-Kutsal Roma İmparatorluğu Savaşı'nda evre.
Sadrazam Damat İbrahim Paşa komutasındaki Osmanlı ordusu 10 Eylül-23 Ekim 1600 tarihleri arasında süren kuşatma sonucunda Kanije kalesini ele geçirdi.
Kuşatma öncesi

Osmanlı ordusu 1599-1600 kışını Belgrad'da geçirdi. Damat İbrahim Paşa, harekât için gerekli hazırlığı tamamlayıp, Kırım kuvvetleri ve İstanbul'dan beklenen yeniçerilerin katılmasından sonra, Ağustos başlarında Belgrad'dan hareket etti. İbrahim Paşa'nın harekât hedefi 1595 yılından beri Alman/Avusturya işgalindeki Estergon'u geri almaktı. Kuyucu Murad Paşa'ya ise keza Alman/Avusturya işgalindeki Babofça'ın geri alınması emredilmiş, Murad Paşa da kaleyi kısa sürede ele geçirmişti.
Ordu Ösek'e vardığında Damat İbrahim Paşa Peçuy'dan çağırdığı eski Budin Beylerbeyi Tiryaki Hasan Paşa'yla buluştu ve harp meclisinde müteakip harekât planı görüşüldü. Tiryaki Hasan Paşa Kanije kalesinde konuşlu Alman/Avusturya birliklerinin pek cüretkâr olduğunu ifadeyle, ordunun Estergon üzerine yürüdüğü takdirde, Kanije'deki kuvvetlerin karşı taarruza geçerek Drava ve Sava nehirleri üzerindeki köprüleri yıkmak suretiyle ordunun cephe gerisini tehlikeye sokabileceğine dikkat çekerek önce Kanije'ni ele geçirilerek bu tehlikenin ortadan kaldırılmasını önerdi. Tiryaki Hasan Paşa'nın bu önerisi Serdar Damat İbrahim Paşa tarafından kabul edilince ordu Kanije'ye ilerledi. Kuzeyden gelebilecek bir taarruza karşı da Hasan Paşa Budin Beylerbeyi göreviyle Budin Muhafızlığına gönderildi (Beylerbeyi Süleyman Paşa bir baskına uğrayarak Almanlara esir düşmüştü).
Budin Beylerbeyliğini vekaleten yöneten Rumeli Beylerbeyi Lala Mehmed Paşa da Rumeli ordusu ve (ele geçirilen) Papa kalesindeki (Osmanlılara katılan) Fransız askerleriyle birlikte Kanije'ye yürüdü. Osmanlı ordusu 10 Eylül 1600'de kalenin önlerine gelerek kuşatma hazırlıklarına başladı ve 12 Eylül'de kaleyi tamamen muhasara etti.
Kuşatma

Kanije kalesini çevresinin bataklık olması nedeniyle topların ve birliklerin mevzilenmesi meşakkatli oldu. Kuşatma karşılıklı top atışlarıyla devam ederken, mücadeleriyi Türk ordusu lehine çeviren iki önemli gelişme oldu. Bunlardan birincisi, kaledeki 170 Türk esirinin barut deposunu canları pahasına havaya uçurmalarıydı. Nitekim; iki büyük kuleden biri de tamamen yıkılırken kaledeki garnizon top atışı yapamayıp uzun süre tüfek atışlarıyla yetindiler.
İkinci kaydadeğer gelişme ise Budin'e taarruz etmeye hazırlanan 40.000 piyade ve süvariden oluşan Alman ordusunun kuşatmayı yarmak amacıyla Kanije'ye yönelmesi ve bu ordunun 8-12 Ekim 1600'deki muharebelerde Kırım atlılarının yaptığı süvari hücumu sonucunda Türk ordusuna mağlup olarak geri çekilmesiydi.
Bu iki gelişmelerin ardından kuşatmadan kurtulma olasılığı azalan kale garnizonunun komutanı Georg Paradeiser'in vireyle teslim önerisi Damat İbrahim Paşa tarafından kabul edildi. Alman garnizonu kaleyi sorunsu tahliye ederken, Türk askerleri 23 Ekim 1600 tarihinde Türk askeri Kanije'ye girdi ve 76 topla birlikte tüm mühimmatı da ele geçirdi.
Kuşatma sonrası

Kaleden serbestçe çıkan Alman komutan Georg Paradeiser ve yanındaki öndegelenlerin bir kısmı kalenin Osmanlılara teslimi sebebiyle Avusturya'ya döndüğünde ölüm cezasına çarptırıldı. Sözkonusu ceza 9 Ekim 1601'de infaz edildi.
Osmanlılar Kanije'yi eyalete dönüştürerek Beylerbeyliğine Tiryaki Hasan Paşa'yı getirdiler. Zigetvar, Ösek, Sikloş ve Peçuy sancakları arpalık olarak bu yeni eyalete bağlandı. Osmanlı ordusu Berzence yakınlarında ordugâha geçti ve burada yeniden bir palanga inşa edildikten (Yenikale) sonra Ösek'e döndü ve kışlaklara dağıldı.
MS2 fajı

MS2 fajı, genetik malzemeleri ve biyolojik özellikleriyle bakteriyofajlara örnek teşkil eder
MS2 fajı e.coli adlı bakteriyi enfekte eden virüstür. 25 nm büyüklüğünde ikozahedral kapsidli küçük genomları 3569 nükleotit uzunluğundadır ve sadece 4 protein kodlar. Prokaryottur.
İmamzade Türbesi (Gence)

| İmamzade Türbesi |
| --- | --- |
İmamzade Türbesi
Yerel ad 
Konum:  Azerbaycan, Gence
İnşası: M.S 8. yüzyıl
Onarımı: 1. onarım: 1786–1804 2. onarım: 2010–2016
Onaran: 1. onaran: Cevad Han 2. onaran: Azerbaycan 5. dönem Millî Meclisi
Mimari tarzı: Azerbaycan mimarisi, İslam mimarisi
Gence İmamzadesi veya Mavi İmam Türbesi (Azerice: Göy İmam Türbəsi ), Gence şehri yakınlarında, Eski Gence topraklarında bulunan ve Gence Eyaleti Tarihi-Kültürel Arazisine dahil olan dini bir mimari komplekstir. Külliye, 8. yüzyılda vefat eden İmam Muhammed Bakır'ın oğlu İbrahim'in mezarı üzerine dikilen türbenin etrafında oluşmuştur.
Kompleksin ana kısmı bir türbe binası ve bir mezarlıktan oluşmaktadır. Ayrıca ana türbenin kubbesi ile birlikte yedi kubbe daha, camiler, kervansaray tarzı evler, anıtın giriş kapısı üzerinde bir kubbe (dokuzuncu kubbe), süslemeli ve yazıtlı mezar taşları, Gence'de mezar tipi mezar taşları, havuz ve diğer yardımcı yapılar imamzadenin mimari yapısını oluşturmaktadır. Mozolenin yapımında kırmızı tuğlalar kullanılmış ve Aran mimarlık okulunun karakteristik özellikleri uygulanmıştır. Orta kubbenin sağında ve solunda yer alan küçük kubbeli hücreler, daha sonraki dönemde -muhtemelen 13-14. yüzyıllarda- anıta eklenmiştir. Bu hücrelerin her biri beyaz ve mavi sırlı çinilerle süslü zarif mihraplara sahiptir.
Gence Hanı Cevad Han Ziyadoğlu Kaçar (1786-1804) döneminde türbede büyük onarımlar yapılmış, çalışmalara saray mimarı Kerbelalı Sadık öncülük etmiştir. 2010-2016 yıllarında İmamzade külliyesinde temel imar ve restorasyon çalışmaları yapılmış, külliyeye giden Gence-Zazalı yolu yeniden inşa edilmiştir. İmamzade türbesinin restorasyonu için toplam 31 milyon manat, yolun onarımı için 17 milyon manat harcandı.
Tarihi

Gence imamzade türbesi yerine ilk yapının inşa tarihi çağımızın 8. yüzyıla kadar uzanmaktadır. Şii İslam'ın kutsal şahsiyetlerinden biri olarak kabul edilen beşinci Şii imamı Muhammed Bakır'ın çocukları, zulüm gören Emevi hilafetinin (661-750) liderlerinin eylemlerinden kaçmak için İran'a ve Azerbaycan şehirlerine yöneldi. söz konusu dönemde İslam peygamberinin neslinin temsilcileri. Bu kardeşlerden ikisi, Şehzade İbrahim ve İsmail, Berda ve Gence'ye gittiler, ancak bir süre sonra düşmanları onları bulup öldürdü.
Şehzade İsmail'in vefatından sonra Berde'de, Gence'de Şehzade İbrahim'in şehadetlerinden sonra mezarı üzerine türbe yapılmıştır. Gence imamzade türbesinin iç kısmında, iç duvardan tespit edilen yazıt, bu konuyla ilgili önemli bir tarihi gerçeği içermektedir. Ünlü araştırmacılar - arkeolog İshak Caferzade ve epigrafi alanında önemli çalışmaların yazarı olan profesör Mashadikhanim Nemet tarafından incelenen bu makale şu şekilde okunmuştur:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Allah ebedidir. Bu, İmam Muhammed Baghir'in - barış onun üzerine olsun - oğlu Mevlana İbrahim'in kutsal yeri (bulunduğu) görkemli (cennet) bahçesidir. Dedesi taşındıktan 120 yıl sonra öldü Allah rahmet eylesin | ” |
Bu kitabe, İmamzade türbesinin birinci katındaki anıtın iç duvarına gömülü küçük bir mermer tabletten oluşmaktadır. Kitabenin üzerindeki yazılar Arapçadır. Burada yansıtılan tam kronolojik gösterge Hicri tarihin 120. yılıdır. Hristiyan takviminde belirtilen tarih 739-740 yıllarına denk gelmektedir. Bu açıdan bakıldığında, Gence imamzade türbesinin orijinal yapım tarihi, Prens İbrahim'in öldüğü dönemle ilgilidir ve anıt, haklı olarak erken Orta Çağ döneminin en değerli mimari örneklerinden biri olarak kabul edilir. Gence imamzade türbesinin adı geçen dönemdeki görünümü, modern görünümü kadar görkemli değildi. Ancak belli bir süre sonra Gence imamzadesinin restorasyonu, çevresindeki iyileştirme ve imar önlemleri sonucunda anıt büyük bir külliyeye dönüşmeye başladı.
Tarihi > Vakıf olarak faaliyetler

Türbe, Orta Çağ'dan bu yana, özellikle Safeviler'in Kuzey Azerbaycan'da Şiiliği yaymalarından sonra önemli bir türbe haline gelmiştir.
"1593 tarihli Gence-Karabağ Vilayetinin Mütalaa Defteri" adlı belgede, söz konusu alanda dört vakıf olduğu yansıtılmaktadır: Şeyh Nizami Gencevi vakfı, İmamzade vakfı, Şeyh Sirajeddin vakfı ve Şeyh İzzeddin vakfı. Bunlardan ikisi - Şeyh Nizami Gencevi Vakfı ve İmamzade Vakfı Gence'de faaliyet gösteriyor. Şeyh İzzeddin vakfının Kurakçay çevresindeki arazileri kapsadığı ve Gence ilçesinin bir parçası olduğu, Sirajeddin Ağa veya Şeyh Sirajeddin vakfının ise Karabağ topraklarındaki bazı arazileri kapsadığı belirtildi.
Gence-Karabağ vilayetinin tefsir defterinde Türbe vakfının yıllık geliri 5308 akçe olarak kaydedilmiştir. Bütün bu gelirlerin kurban, bağış şeklinde insanların ve muhtaçların ihtiyaçlarını karşılamak için kullanıldığı bilinmektedir.
Tarihi > Vakıf olarak faaliyetler > Orta çağdaki gelişmeler

Orta Çağ'da Gence imamzade topraklarında restorasyon ve imar önlemlerinin alındığına şüphe yoktur. Çünkü 13-15. yüzyıllarda İmamzade'de mimari açıdan modern görünüme biraz yakın olan türbe ve çevresindeki ana yapılar dikkate alınmıştır. Aynı zamanda bahsi geçen tarihi aşamada özellikle 15-16. yüzyıllarda Şii mezhebinin prestijinin yükselmesi nedeniyle Gence İmamzadesinin onarım ve restorasyonunda, daha görkemli ve büyük yapıların inşasında, yeni zanaatkarlığın uygulanmasına ve önemli dini yönlere özel önem verildi. Ancak çeşitli tarihi kaynaklarda, hem yerli hem de yabancı kaynaklarda ve literatürde, Mavi Gök türbesinin belirli kişiler tarafından onarıldığı veya külliye arazisinde herhangi bir imar ve restorasyon çalışmasının pahasına uygulanması hakkında herhangi bir bilgi yoktur. kişisel mali kaynaklarının
Gence'nin eski eserlerinin, tarihi yapıların ve dini merkezlerin restorasyonu ile ilgili temel bilgiler, doğrudan talimatlar sonucunda restorasyon çalışmalarının resmi düzeyde uygulanmasıyla ilgili olan 18.-19. yüzyıllardan itibaren verilmeye başlamaktadır. önde gelen çevrelerden. Örnek olarak Gence'nin son hanı Cevad Han Ziyadoğlu Kaçar (1786-1804), Gence imamzadesi de dahil olmak üzere çok sayıda önemli eseri onarmış ve restore etmiş, çevre düzenleme ve imar çalışmaları yapmıştır. Dönemin önemli şahsiyetlerinden Gence Han'ın sarayının baş mimarı Mirza Şafi Vazeh'in babası Kerbelayi Sadık'ın söz konusu restorasyon çalışmalarından sorumlu olması, Han'ın anıta ne kadar değer verdiğini göstermektedir.
1878-1879'da Nizami Gencevi'nin türbesi ve İmamzade kompleksi, Çarlık Rusya ordusunun ikinci Müslüman süvari alayının komutanı Tümgeneral İsrafil Bey Yadigarzadeh'in mali kaynakları pahasına onarıldı ve restore edildi.
Mimari özellikler

İmamzade, Orta Çağ'ın başlarında bir türbe, ardından mezar anıtı ile bir türbe inşa edilmesi sonucu yavaş yavaş büyük bir külliyeye dönüştürülmüştür. Zaten bu dönemde Şehzade İbrahim'in türbesi üzerine yapılan kare planlı türbenin üzerine büyük bir kubbe dikilmiştir. Anıtın bir türbe olarak öneminin artmasıyla bağlantılı olarak yapısında iyileştirmeler yapılmış, yeni el sanatları ve mimari unsurlar eklenmiştir.
Kompleksin ana kısmı bir türbe binası ve bir mezarlıktan oluşmaktadır. Ayrıca ana türbenin kubbesi ile birlikte yedi kubbe daha, camiler, kervansaray tarzı evler, anıtın giriş kapısı üzerinde bir kubbe (dokuzuncu kubbe), süslemeli ve yazıtlı mezar taşları, kripto- Gence'de mezar tipi mezar taşları, havuz ve diğer yardımcı yapılar imamzadenin mimari yapısını oluşturmaktadır.
İmamzade'nin türbesi üzerine üç kubbeli büyük ve yüksek bir cami binası inşa edilmiş, cami türbeyi dört bir yandan kuşatmış ve külliyenin eski kısmını korumuştur. Caminin merkezi kubbesi, çiçek unsurları ve sembolik nitelikteki tavus kuşu resimleriyle süslenmiştir. Merkezi kubbe yapısı ve boyutları bakımından diğerlerinden oldukça farklıdır. Yüksekliği 14.7 metreye ulaşıyor. Mimari üslup ve hazırlık malzemesi açısından, bu kubbe zarafeti ile öne çıkıyor ve işçilik açısından zarif işleme ile karakterize ediliyor. "Şehzade İbrahim" adı verilen merkezi kubbe, miğfer şeklindedir. Kubbenin çapı 4.4 metredir. Yapılışı ile ilgili bir takım görüşler ileri sürülmüştür. S. Shukurov, "Kaynaklarda "Prens İbrahim"in kubbesinin 14. yüzyılda yapıldığına dair bilgiler var" diye yazıyor. E. Hasanov, "... yapım tarihinin 12. yüzyılın sonlarına - 13. yüzyılın başlarına ait olduğu konusunda şüphe olmamalıdır" diye belirtiyor
Mozolenin yapımında kırmızı tuğlalar kullanılmış ve Arran mimarlık okulunun karakteristik özellikleri uygulanmıştır. Orta kubbenin sağında ve solunda yer alan küçük kubbeli hücreler, daha sonraki dönemde -muhtemelen 13. veya 14. yüzyıllarda- anıta eklenmiştir. Bu hücrelerin her biri beyaz ve mavi sırlı çinilerle süslü zarif mihraplara sahiptir.
İmamzade'nin türbesinin en dikkat çekici özelliği metalik mavi ve yeşil çinilerle süslü kubbesi ve silindirik gövdesidir. Cephelerin dekorasyonunda ağırlıklı olarak mavi çini kullanılmıştır. Bunlar da ortak bir arka plan oluşturur. Burada bulunan baklava ve diğer figürlü süslemeler koyu mor renktedir. Aynı zamanda, yeşilimsi renkleriyle ayırt edilen bireysel kaşlar vardır. Bu dekoratif unsurlar, 14-16. yüzyıllarda anıta eklendi veya daha önceki çinilerin yerini aldı.
Güneydoğu cephesinin birinci katını üç kemer oluşturmaktadır. İki dış kemer vardır ve bunlar yarım tuğla derinliğinde nişlerden oluşur. İkinci kat ise üç kemerlidir. Bir balkona benziyor. Ayrıca cephenin güney cephesinin alt katında bir tuzak kapısı bulunmaktadır. Bu kapıdan ikinci kata çıkmak mümkündür. Kapının üst kısmında yarım tuğla derin bir niş yapılmıştır. Cephenin batı tarafının sadece üst kısmı görülebilmektedir.
İmamzade Mezarlığı

Gence İmamzade Türbesi çevresinde ve külliye arazisinde çok sayıda mezardan oluşan mezarlık, Gence tarihinin, dini, milli ve manevi değerlerinin koruyucusu olarak özel bir öneme sahiptir. yerel nüfus. Külliyenin giriş kısmında İmamzade'nin türbesinin yanında, ünlü soyların, soylu nesillerin ve önde gelen kişilerin mezarları bulunmaktadır. İmamzade çevresinde giderek geniş bir alanı kaplayan mezarlıkta, tanınmış ve seçkin kişilerle birlikte sıradan insanlar ve sıradan vatandaşlar da farklı tarihi dönemlerde toprağa verildi ve bu süreç modern zamanlarımızda bile devam ediyor. Şeyhzamanov ailesinin temsilcileri, Nizami Gencevi şeceresinin halefleri, akhund Mevlana Hüseyin Pişnamazzade, tanınmış heykeltıraş ve hattatlar Şeyh Zaman ve Mirza Mehdi, Tümgeneral İsrafil Bey Yadigarzade ve Şah Abbas Camii'nin başrahibi olan Mir Abbas Ağa 30 yıldır işgal altında kalmış Gence'nin İmamzade kompleksinde gömülü olması Gence'nin bir bütün olarak Azerbaycan için büyük öneme sahip değerli bir yer, kutsal bir tarihi yer olduğunu gösteriyor. Ayrıca dönemin önde gelen hattat-ressam ve oymacısı Mirza Mehdi ile Şeyh Zaman'ın çok değerli kitabe sanatı örnekleri önemli tarihi kaynaklar olarak sınıflandırılabilir.
Gence imamzade külliyesinde şehrin nüfuzlu ve tanınmış kuşaklarının mezarları ve mezarları bulunmaktadır. Sardaba tipi mezar anıtları çok eski ve zengin etno-zihinsel değerlerin, dini görüşlerin, ölü gömme geleneklerinin varlığını göstermektedir. Bu tür mezarlar Gence ile ilgilidir ve bu gelenek modern zamanlara kadar korunmuştur ve hala farklı nesiller tarafından dikilmektedir.
Şeyh İbrahim Kudsi 1816-1869
Mirza Mehdi Naji 1805-1882
Şeyh Zaman
İlyas bey Ağalarov 1860–1913
Şeyhülislam Muhammedali Pişnamazzade 1853–1937
Hakkındaki Araştırmalar

Mavi İmam Türbesi'ne ilişkin ilk çalışmalar LS Bretanitsky tarafından yapılmıştır ve yazarın 1952'de yayınlanan büyük hacimli kitabı "Azerbaycan mimarisi" Gence'nin antik anıtı hakkında bazı bilgiler içermektedir. Ancak araştırmacı (anıtın yazıtlarını okumadan) bir hata yapmış ve Gence imamzadesini 18. yüzyıl anıtı olarak değerlendirmiştir. Araştırmacı-mimar Niyazi Rzayev, "Eski Gence'de İmamzade Türbesi" adlı makalesinde anıtı ilk inceleyen kişidir ve anıtın sadece mimari ve sanatsal özellikleri hakkında değil, aynı zamanda tarihi hakkında da ayrıntılı bilgi vermektedir. N. Rzayev, 1947'de Gence imamzadeh'i bilimsel bir bakış açısıyla araştırmaya başladı. On yıllık bir araştırmadan sonra, 1957'de Azerbaycan Tarih Müzesi'nin eserlerinin ikinci cildinde makalesi yayınlandı.
Gence imamzadesinin tarihi ve mimari özellikleri gibi bir dizi önemli yönü yansıtan önemli bilimsel kaynaklardan biri, 1963 yılında Rusça olarak yayınlanan büyük ölçekli "Azerbaycan Mimarlık Tarihi" monografisidir. Tanınmış bilim adamları M. Hüseynov, L. Bretanitsky, A. Salamzadeh tarafından yayınlanan bu kitapta Gence İmamzade hakkında bilgiler daha geneldir. A. Salamzade'nin 1964 yılında Bakü'de yayınlanan "Azerbaycan mimarisi (XVI-XIX yüzyıllar)" başlıklı monografisinde anıtın mimari özellikleri kapsamlı ve doğru bir araştırma nesnesi haline gelmiştir. Antik Gence topraklarında uzun yıllar arkeolojik araştırmalar yapan ve sonuçlarını 1949 yılında Bakü'de "Antik Gence'nin tarihi-arkeolojik denemesi" adı altında yayınlayan arkeolog İshak Jafarzade'nin araştırmaları, çalışmanın önemli kaynaklarından biridir. Gence şehrinin tarihi ve İmamzade'nin mezarı.
Maşadikhanım Nemet'in kaleme aldığı ilmî eserler dizisi, Gence imamzade tarihinin ayrıntılı olarak incelenmesi açısından büyük önem taşımaktadır. "Azerbaycan'da Pires (sosyal-ideolojik ve ekonomik-politik merkezler)" (Bakü, 1992) ve "Gence'nin epigrafik anıtları" (Bakü, 1991), İmamzade'nin türbesinin tarihi, İmamzadeh'in önemli türbesi ve tarihi-epigrafik anıtı adlı eserlerinde eserlerinde anlatılmakta, yönleri vurgulanmakta ve geniş bir okuyucu kitlesine sunulmaktadır.