stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Tanrı'nın Barışı ve Ateşkesi
Tanrı'nın Barışı ve Popüler Katılım

Hareketin bir alt kümesi, Tanrı'nın Limousin Barışı (994–1032/3) olarak bilinir. Limousin hareketini belgeleyen en önemli kaynak, çağdaş yazar Chabannes'li Ademar'dır (989-1034). Ademar, Limoges'deki Saint-Martial'da vakit geçiren ve bir tarihçi, ayin uzmanı, dilbilgisi uzmanı ve sanatçı olan Angoulême'li Saint-Eparchius'un bir keşişidir. Limousin Tanrı'nın Barışı hareketi genellikle büyük ölçüde hayali olarak kabul edilir, çünkü Ademar, Tanrı'nın Barışının Akitanya'daki gerçek gelişimi hakkında bir kurgu yaratmış gibi görünmektedir. Ancak yine de Richard Landes ve diğer tarihçilerin tespit ettiği nokta, 1033'te Francia'daki barış konseyleri hakkında yazan Rodulphus Glaber de görüleceği gibi Tanrı'nın Barışı hareketin Akitanya'da başlamıştır.
Landes'in Limoges'un erken dönem konsüllerine ilişkin tarihyazımsal araştırmasındaki en önemli noktalardan biri, dini otoritelerin onuncu yüzyılın sonları ve on birinci yüzyılın başlarındaki konsey faaliyetlerinde kültürel ve dini coşkuyu teşvik ettikleri gerçeğidir. 1000 yılı civarındaki apokaliptik düşünce akımları üzerine yaptığı çalışmalarla tanınan Landes; Limoges ve Akitanya'nın diğer bölgeleri, onuncu yüzyılın sonlarına doğru apokaliptik tutumların birleşimi ve doğal ve insan yapımı felaketler için tövbe uygulamalarının popülaritesi nedeniyle, bir bütün olarak Tanrı'nın Barış hareketinin rolünü anlamak için çok önemli olduğunu vurgular. Limoges örneğinde, büyük bir "'veba vebası', muhtemelen ergotizm" ve "başrahip ve piskopos (Vikontun kardeşleri), Akitanya Dükü ile istişare ederek, dünyanın her yerinden kalıntıların Limoges'a geleceği üç günlük bir oruç çağrısında bulundu."
Bu özel durumda emanetlere yapılan vurgu, Tanrı'nın Barışı hareketinin bir bütün olarak gelişimini anlamak için çok önemlidir, çünkü Avrupa çapında bu harekete halkın katılımı, kutsal emanetlerin popülaritesi ve azizler kültüyle ilişkili tövbe uygulamalarına bağlıydı. Limoges örneğinde, 994 Barış Konseyi sırasında tapınağında mucizeler tasdik edildiğinden, Aziz Martial kültü öne çıkıyor. Martialis, barış idealleriyle doğrudan ilişkilidir:
Bir kısıtlama etiğini benimseyen hükümdarlar ve askerler de dahil olmak üzere, toplu pişmanlıklarını büyük bir duyguyla ifade eden bireylerin sayesinde kitlesel dönüşümlerle bir barış müjdesi gerçekleşir. Bu yansıtma süreci, Valeria'nın pagan nişanlısı Stephen'ın yerel bir asilzadenin oğlundan Roma'ya yaptığı hac yolculuğu, Martial'in William (993-1030) isimli güçlü Galyalılar düküne olan bağlılığı ve kilise sevgisi gibi örneklerle ortaya çıkar. Ayrıca, Martial, egzersizlerinde savaşçı mizacın kişileştirildiği şeytani bir çetenin lideri Exodus'u, çekişmeyi ve anlaşmazlığı sevmesi nedeniyle Tanrı'nın Barışı'na karşı büyük bir düşman olan savaşçı sınıfı arasında yaygın olan bu özellikleri temsil eder.
Tanrı'nın Ateşkesi

Tanrı'nın Ateşkesi veya Treuga Dei'nin kökeni, Caen şehrinde Normandiya'daydı.
Tanrı'nın Ateşkesi, düşmanlıkların geçici olarak askıya alınması iken, Tanrı'nın Barışı'nın aksine kapsamı daha geniştir. Ateşkes, Pazar günleri ve Feria'da (insanların çalışmak zorunda olmadığı bayram günleri) savaşmayı yasakladı. Pazar gününün kutsanması, Tanrı'nın Ateşkesi'ne yol açtı.
Tüm kiliseler ve onların toprakları, keşişler, katipler ve menkul kıymetler için kalıcı barışı onayladı; tüm kadınlar, hacılar, tüccarlar ve onların hizmetkarları, sığırlar ve atlar; ve tarlalarda çalışan erkekler. Diğer herkes için, Büyük Perhiz mevsimi olan Advent boyunca ve Rogation günlerinin başlangıcından Pentecost'tan sonraki sekiz güne kadar barış gerekliydi. Bu yasak daha sonra haftanın belirli günlerine, yani Göğe Yükselişi anmak için Perşembe, Tutku günü Cuma ve Kıyamet günü Cumartesi'ye genişletildi (Konsey 1041). On ikinci yüzyılın ortalarında, öngörülen günlerin sayısı, savaş için yaklaşık seksen gün kalana kadar uzatıldı.
Ateşkes kısa sürede Fransa'dan İtalya ve Almanya'ya; 1179 Üçüncü Lateran Konseyinde kilise hukukuna eklenen "De treugis servandis", Gregory Kararnamesi, "De treuga et pace" ile genişletildi. Thomas Aquinas, kutsal günlerde ve bayram günlerinde devleti korumak için savaş açmanın yasal olduğunu savunarak Ateşkes'e meydan okudu.
Şövalyelik ve Haçlı Seferi içinde Tanrı'nın Barışı ve Tanrı'nın Ateşkesi

Onuncu yüzyılın sonunda başlayan ve on birinci yüzyıla kadar devam eden ilginç gelişmelerden biri, şövalye yeminleri içinde ve şövalye şiddetini ülkesinden uzaklaştırmanın bir yolu olarak Tanrı'nın Barışı ve Tanrı'nın Barışı hareketlerinin retoriğidir. Tanrı'nın Barışı ve Tanrı'nın Ateşkesi hareketlerinin Avrupa'da ayrı ayrı geliştiği düşünülmekle birlikte, bu hareketlerin savaştaki ve sivil toplumdaki rolü açısından, hareketlerin retoriğinin yeminlerde ve konuşmalarda birleştirildiği durumlar vardır.
Yemin önemlidir çünkü laik güçlerin artık dini güçlere itaat etmeye ve sorunlu şövalyeleri ve orduları dizginlemeye istekli olduklarını göstermektedir. Dahası, şövalyelik ve savaşçı şiddet, haçlı seferlerinin kullanılması yoluyla dini güçler tarafından sıklıkla baltalanır. 1095'te Clermont Konseyi'nde Papa II. Urban'a göre, askeri şiddeti alt üst etmek, dünyevi şiddete karşı etkili bir araçtır:
Ey Frank ırkı, bazı illerinizde hiç kimsenin gece gündüz yola çıkıp yaralanmadan veya haydutların saldırısına uğramadan yola çıkamayacağını ve hiç kimsenin evinde bile güvende olmadığını öğreniyoruz. O zaman atalarımızın Tanrı'nın Ateşkesi olarak bilinen yasasını yeniden yürürlüğe koyalım. Ve şimdi kendi aranızda barışı korumaya söz verdiğinize göre, Tanrı'dan tamamen yabancılaşmış, lanetli bir ırk tarafından tehdit edilen Doğu'daki kardeşlerinize yardım etmek zorundasınız. Rabbimizin Kutsal Kabri kirli bir ulusun pisliğiyle kirlenmiştir. Charlemagne'nin büyüklüğünü hatırlayın. Ey en yiğit askerler, yenilmez ataların torunları, yozlaşmayın. Aranızdan tüm nefret uçup gitsin, tüm kavgalar son bulsun, tüm savaşlar son bulsun. O ülkeyi kötü ırktan çekip kendinize teslim etmek için Kutsal Kabir'e giden yola başlayın.
Böylece Tanrı'nın Barışı ve Tanrı'nın Ateşkesi, şiddeti Orta Doğu'da Kudüs'ü yeniden ele geçirmek için İslam'a karşı bir haçlı seferi gibi daha uygun alanlara yönlendirerek alt üst etmenin retorik manzarasında ilerledi.
Diğer gelişmeler

11. yüzyıldan itibaren şövalyelik dini bir nitelik kazandı. Şövalyeler, katı dini ritüelleri uygulamaya başladılar. Bir inisiyenin oruç tutması, günahlarını itiraf etmesi, sembolik bir banyo yapması, alçakgönüllülüğü temsil etmek için saçını kestirmesi ve kollarının Kilise ve Tanrı'ya adanmasını simgeleyen silahları bir sunağın üzerinde dururken bir geceyi dua ederek geçirmesi gerekiyordu. Metalurjideki gelişmeler miğferler, kılıçlar, kalkanlar, bir atın eyeri ve dizginleri üzerine kutsal sembollerin yazılarını ve resimlerini kazımayı mümkün kıldı. Genellikle azizlere ait dini semboller içeren kutsal emanetler ve eşyalar, Orta Çağ'da şövalyeler tarafından rutin olarak savaşa taşınırdı. Semboller, şövalyelere ve askerlere Tanrı'nın çabalarını desteklediğini hatırlattı ve askerlere düşmanlarına karşı koruma ve zafer güvencesi verdi.
Din adamları, Tanrı'nın Barışı ve Ateşkesi hareketine ek olarak, şiddeti kontrol etmek için daha az doğrudan olsa da başka şiddet içermeyen yöntemler kullandı. Kilise adamları, feodal saygı eylemine dini sadakat yeminini ekleyerek ve sistem içinde haklar ve görevler düzenleyerek, genel olarak feodal toplumu uygarlaştırmak ve özel olarak feodal şiddete sınırlar koymak için ellerinden gelenin en iyisini yaptılar.
Fransa'dan IX. Louis, en azından Fransa Krallığı içinde anlaşmazlıkları çözmeye ve barışı korumaya olan ilgisiyle ünlüydü. Fransa'da savaşı süresiz olarak yasaklayan hayatta kalan ilk kararnameyi çıkardı. Ocak 1258 tarihli bu metin, savaşı yanı sıra vagon veya sabanla çalışan vagonların ve köylülerin kundaklanmasını ve rahatsız edilmesini yasakladı. Bu yasağı ihlal edenler, kralın subayı ve le Puy-en-Velay'in seçilmiş piskoposu tarafından barışı bozanlar (fractores pacis) olarak cezalandırılacaktı. IX. Louis, bu metni kral olarak yetkisine dayanan basit bir kraliyet eylemi olarak ilan etti.
Bianchi, 1399'da birkaç ay boyunca İtalya'yı kasıp kavuran dini bir hareketti. Onbinlerce erkek, kadın ve çocuk, barış için dua ederek ve savunarak ülkeyi baştan başa dolaştı. Birçok gözlemci için şok oldu ve yetkililer hazırlıksızdı. Ayrıca İtalya'nın çoğuna en azından birkaç ay barış getirdi.
Katalonya Anayasaları'nın Barış ve Ateşkes'e adanmış bölümü.
Osona'daki Vic Katedrali'nin çan kulesinin önünde bulunan Barış ve Ateşkes'e saygı duruşundaki asker heykeli
Robert Santos (futbolcu)

| Kişisel bilgileri |
| --- | --- | --- | --- |
Tam adı:  Robert dos Santos Conceição
Doğum tarihi:  20 Temmuz 2003 (21 yaşında)
Doğum yeri:  Salvador, Bahia, Brezilya
Boyu:  1,80 m (5 ft 11 in)
Mevkii:  Orta saha
Kulüp bilgileri
Kulübü:  Atlético Mineiro
Numarası:  33
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 2024 |  Athletic Club (MG) |  7 |  (3) |
| 2024 |  → Atlético Mineiro (kiralık) |  3 |  (0) |
| 2025- |  Atlético Mineiro |  0 |  (0) |
| Toplam |   |  10 |  (3) |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. Güncelleme: 7 Ocak 2025 (2025-01-07) 
Robert Santos (d. 20 Temmuz 2003), Brezilyalı profesyonel futbolcu. Orta saha mevkiinde görev almaktadır. Série A (Brezilya) ekibi Atlético Mineiro'da forma giymektedir.
Harunlar, Yunak

| Harunlar |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Konya
Koordinatlar: 38°38′N 31°55′E﻿ / ﻿38.63°K 31.91°D﻿ / 38.63; 31.91
Ülke:  Türkiye
İl: Konya
İlçe: Yunak
Coğrafi bölge: İç Anadolu Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Rakım: 1000 m
Nüfus (2022): 329
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0332
Posta kodu: 42530
Resmî site http://www.yerelnet.org.tr/koyler/koy.php?koyid=252840
Harunlar, Konya'nın Yunak ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe

Eski bir Bizans yerleşim merkezidir. Türkler tarafından ilk defa Turgut yerleşim yerinin yaylası olarak kullanılmıştır. Mahallenin güneyinde Bizanslılara ait Asar Kalesi ve mezarlar bulunmaktadır. Kale, iç surlar ve dış surlar olmak üzere iki bölümden oluşmaktadır. Ancak yapısal anlamda yıkık ve virane durumundadır. Kale yakınlarında ayrıca oyulmuş taş evler bulunmaktadır. Kale içi ve civarındaki mezarlar gelişigüzel ve bilinçsizce kazılmış olup, araştırma ve yeni bulgular için bakir durumundadır. Kazılarda altın, gümüş sikke ve paralar ile heykelciklere, ayrıca bol miktarda testi ve küp kalıntılarına rastlandığı ifade edilmektedir. Ayrıca, Karagöz Ağılı mevkiindeki kilise ve şehir harabeleri, Harunlar'ın çok eski bir yerleşim yeri olduğunu göstermektedir. Harunlar, 1926 yılında köy statüsünü almıştır.
Coğrafya

Konya'ya uzaklık: 216 km 
Yunak'a uzaklık  : 39 km
Akşehir'e uzaklık: 76 km
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- |
2007: 
2000: 640   
1997: 707
Askerî tarih

Askerî tarih, insanlık tarihi boyunca süregelen ve çatışma kategorisine giren olaylardan oluşur. Bunlar iki kabile arasındaki küçük çaplı dövüşmeden yeryüzündeki birey nüfusunun çoğunluğunu etkileyen düzenli ordular arasında geçen bir dünya savaşına kadar sıralanırlar. Bu olayları yazarak ya da diğer yollardan kaydeden kişilere de askerî tarihçi denir.
Askerî etkinlikler binlerce yıldır süregelmiş ve tarih boyunca temel taktikler, stratejiler ve askerî harekâtların ana amacı çok fazla değişmemiştir. Merkeze hücum eden düşmanı her iki kanattan da çevirerek kuşatmaya almak için uygulanan kanatlardan kuşatma taktiği mükemmel bir askerî manevra olarak sayılmaktadır ve 2.200 yıl önce MÖ 216 yılında Cannae Savaşında Hannibal tarafından uygulanmıştır. Roma İmparatorluğu'nun kuruluş yıllarında ünlü kitabını yazan Çinli askerî teorisyen Sun Tzu'da Savaş sanatı'nda aynı manevradan sözetmiştir. Geçmişte yapılmış hatalara düşmemek, çarpışma esnasında tarihteki benzerlerini hatırlayarak komutanların performansını iyileştirebilmek ve yaşanan deneyimlerden dersler çıkarabilmek için askerî kuvvetlerde askerî tarihin öğrenilmesi çok önemlidir. Askerî tarihin ana bölümleri savaşların, çarpışmaların ve vuruşmaların tarihi, askerlik sanatı tarihi ve her silahlı kuvvetin kendi özel tarihinden oluşmaktadır.
Savaş sanatını bölümlere ayırmanın değişik yolları vardır. Bunlardan bir tanesi konvansiyonel ya da konvansiyonel olmayan savaş diye ikiye ayrılır. Konvansiyonel savaşta, düzenli ordular, birbirleriyle kitle imha silahları kullanmadan görece doğrudan savaşırlar. Konvansiyonel olmayan savaş tanımı ise diğer tüm tip çatışmaları tanımlamak için kullanılır: Baskın, Gerilla savaşı, ayaklanma ve terörizm gibi taktikler. Aynı zamanda nükleer, kimyasal veya biyolojik silahların kullanması da konvansiyonel olmayan savaş sayılmaktadır.
Bu kategorilerin tamamı daha geniş iki kategoride de değerlendirilir: Yüksek yoğunluklu ya da düşük yoğunluklu savaş. İki süpergüç ya da büyük ülkeler arasındaki siyasi nedenlerle yapılan çarpışmalar yüksek yoğunluklu, ayaklanmaları bastırmak, gerilla savaşı ya da devrimcilere karşı özel birliklerle çarpışmak düşük yoğunluklu savaş sayılmaktadır.
Dönemler

Bu kadar geniş bir konuyu bölmenin bir yolu tarihsel dönemlere ayırmaktır. Bu yöntem yararlı olduğu kadar bazen hatalı da olabilmektedir çünkü tarihsel ayrım farklı coğrafyalarda farklı zamanlara rastlamaktadır. Antik çağlarda savaş diye tanımlanan yöntemler hala dünyanın bazı bölgelerinde kullanılmaktadır. Orta Çağ Avrupa için oldukça ayırdedici bir bölümleme olsa da Doğu Asya için bir anlam ifade etmemektedir.
Dönemler > Tarih öncesi savaş

Ana madde: Tarih öncesi savaş
Tarih öncesi savaşların başlangıcı antropologlar ve tarihçiler arasında bir tartışma konusudur. Avcı-toplayıcı ilk toplumlarda sosyal roller yoktu ve sınıflar bulunmuyordu (yaş ve cinsiyet farklılıkları dışında.) Dolayısıyla bölgeyi korumak için ya da saldırıda bulunmak için her yetkin birey katkıda bulunabiliyordu.
Tarımın ortaya çıkması tarımla uğraşan toplumlarla avcı-toplayıcı toplumlar arasında büyük farklılıklar yaratmıştır. Büyük bir olasılıkla, kıtlık zamanlarında avcılar, tarımla uğraşanların köylerine yoğun saldırılar düzenleyerek belki de ilk düzenli savaşı başlatmışlardır. Görece daha ileri aşamadaki tarımla uğraşan toplumlarda sosyal rollerin ayrımı mümkündü ve ayrı organize birimler olarak profesyonel askerler ilk defa ortaya çıkıyordu.
Dönemler > Antik çağlarda savaş

Ana madde: Antik çağlarda savaş
Hala ilk olup olmadığı tartışılan ilk arkeolojik savaş kaydı Mısır'da Nil nehri bölgesinde bulunan ve 117 nci Mezarlık diye bilinen bölgedeki yedi bin yıllık savaş hakkındadır. İskeletlerinde okbaşı bulunan birçok vücut bir savaş sonucu ölenler olabilir.
Antik tarih hakkında bildiklerimizin çoğu aslında orduların tarihidir: Hangi fetihlerde bulundukları, hareketleri ve teknolojik icatları. Bunun böyle olmasının birçok sebebi vardır. antik çağlarda idari birim olarak bulunan krallık ve imparatorluklar ancak askerî güç ile kontrol altında tutulabiliyordu. Sınırlı sayıda yapılan tarım nedeniyle büyük topluluklara destek olabilen çok az yer vardı ve sık sık savaşılıyordu.
Silahlar ve zırhlar dayanaklı olmak için tasarlanmışlardı dolayısıyla diğer nesnelerden daha uzun süre dayanıyorlardı. Bu nedenle ortaya çıkarılan nesnelerin büyük çoğunluğu bu iki sınıfa girmektedir. Silahlar ve zırhlar aynı zamanda tarih boyunca oldukça yüksek sayılarda üretilmişlerdir ve bu da arkeolojik kazılarda bunların bulunma olasılığını artırmaktadır. Bu tarz nesneler aynı zamanda gelecek kuşaklar için bir erdem simgesi de sayılıyordu ve önde gelen savaşçıların mezarlarına ya da anıtlarına konulması en olası nesnelerdi. Ve yazı bulunduktan sonra sık sık kralların askerî fetihlerini ve zaferlerini övmek için kullanılmıştır.
Yazı, sade vatandaş tarafından kullanılsa bile yazmaya değer böyle olayları kaydetmek için de kullanılmıştır. Savaşlar da ister Homer'in Truva Savaşı'nı anlattığı destanlarında olsun, ister kişisel yazışmalarda olsun her zaman için kaydedilen konular olmuştur. Gerçekten de ilk yazılı eserler savaş üzerinde dönmektedirler. Savaş yaşamın hem çok yaygın hem de dramatik bir bölümünü oluşturmaktaydı. Bugün bile binlerce askerin katıldığı çarpışmalara tanık olmak bunun hem sanat yoluyla hem de gerçekçi tarihî yazılarla kayıt altına alınması için yeteri kadar önemlidir. Daha sonraları ulus-devletler gelişip imparatorluklar büyüdükçe, düzen ve verimlilik gereksiniminin artması, yazılı kayıtların da artmasını getirmiştir. Sun Tzu'nun sözleriyle "devlet için hayatî derecede önem taşıyan bir konu" olan savaşlarla ilgili kayıtların tutulması ordular ve devlet görevlileri için büyük önem taşıyordu. Bütün bu nedenlerden ötürü, antik tarihin büyük bir bölümünü askerî tarih oluşturmaktadır.
Bu uygarlıklar Antik yeryüzündeki dikkate değer askerî güçlere sahipti: Başta Xiongnu(Hunlar) olmak üzere Mısırlılar, Babil, Pers İmparatorluğu, Yunanlar, Çinliler, Makedonlar, Romalılar, Hintler, Gandhara, Qin.
Mezopotamya'nın verimli topraklarında tarih öncesi dönemin önemli fetihlerine sahne olmuştur. Mezopotamya Sümerler, Akadlar, Persler, Babil ve Asurlar tarafından fethedilmiştir.
Antik Mısır kuvvetli bir güç haline gelmeye başlamıştı ama daha sonra Eski Yunanlar, Romalılar, Bizanslılar ve Persler tarafından işgal edilmişlerdir.
Yunanistan'da Atina ve Sparta gibi çeşitli şehir-devletler güç kazanmışlardır.
Dönemler > Orta Çağda savaş

Ana madde: Orta Çağda savaş
Karanlık çağın bir yerinde üzengiler kullanılmaya başlandığında ordular tamamen değişecekti. Bu buluşla birlikte teknolojik, kültürel ve toplumsal gelişmeler askerî taktikleri ve süvari ile topçunun rolünü değiştirerek savaşların antik çağdaki tarzı dramatik bir şekilde değiştirilmiştir. Aynı savaş tarzı dünyanın diğer bölgelerinde de varolmuştur. Bozkırların göçmen savaşçılarını taklit eden Çin ordusu beşinci yüzyılda yoğun piyade kuvvetinden süvari ağırlıklı kuvvetlere dönüşmüştür. Orta Doğu ve Kuzey Afrika Avrupa'dakine benzer ve sıklıkla da daha gelişmiş teknolojiler kullanmıştır. Çoğu kişi tarafından Japonya'daki Orta Çağ savaş tarzının 19. yy. ortalarına kadar devam ettiği kabul edilmektedir. Afrika'da da Sahel boyunca ve sennar Krallığı ile Fulani İmparatorluğu gibi Sudan devletleri de Orta Çağ savaş taktiğini ve silahlarını, bunlar Avrupa'da kullanımdan kalktıktan sonra uzun süreler kullanmaya devam etmişlerdir.
Orta Çağ'da feodalizm çok geniş bir şekilde yayılmıştı ve Avrupa'da birçok derebeyi vardı. Derebeyleri topraklarını korumak için çoğunlukla kalelerde yaşarlardı.
İslam İmparatorluğu da genişlemekteydi ve Emeviler zamanında batıda İspanya'ya doğu da da İndus nehrine uzanmıştı. Daha sonra iktidara Abbasiler geçmiştir. Abbasilerde Selçuklu Hanedanı ve Moğollar tarafından yenilmişlerdir. Tours Savaşı'nda Charles Martel komutasındaki Franklar, müslümanların Avrupa içlerine doğru olan ilerlemesini durdurmuştur.
Çin'de Sui Hanedanı ve diğer hanedanlar yükselmişti ancak Cengiz Han ve Kubilay Han komutasındaki Moğollar Çinlileri yenerek toprakları işgal etmişlerdir. Genişlemeye devam eden Moğol İmparatorluğu Kubilay Han'ın ölümüyle parçalanmıştır.
Dönemler > Barutlu silahlarla savaş

Ana madde: Barutlu silahlarla savaş
16ncı yüzyılın başlarındaki İtalyan Savaşları sırasında Avrupa ordularının arkebüsü (arquebus) kullanmayı benimsemeleri savaşalanındaki zırhlı süvari üstünlüğüne son vermiştir. Feodal sistemin çökmesi ve Orta Çağ şehir devletlerinin daha büyük uluslar altında toplanması Orta Çağ'daki standart askerî bileşen olan paralı askerlerin ve feodallerin zorla topladığı orduların yerine profesyonel orduların kurulmasını sağlamıştır.
Bu dönemdeki bazı önemli gelişmeler şunlardır:
Sahra topu
Topçu bataryaları
Piyade talimi
Ağır süvari (Dragoon)
Süngü
Dönemler > Sanayi Çağı'nda savaş

Ana madde: Sanayi Çağı'nda savaş
Silahların, özellikle de küçük silahların kullanımı kolaylaştıkça ülkeler profesyonel askerlerden oluşan ordulardan çok belirli süreli askerî hizmete almaya dönmüşlerdir. Teknolojik ilerlemeler giderek daha da önemli hale gelmeye başlamıştır. Önceki dönemlerde savaşan orduların benzer silahları olmasına rağmen Sanayi Çağı'nda Sadowa Çarpışması gibi daha ileri teknolojiye sahip olmanın çarpışmanın sonucunu belirlediği de görülmüştür.
Sanayi çağı'nda uygulanan askerî hizmet altına alma yöntemiyle çarpışma için gerekli olan askerlerin sayısında artış sağlanmıştır. Bu yöntem Napolyon Bonapart tarafından Napolyon Savaşları'nda kullanılmıştır.
Sanayi Çağı'nda diğer bir ulusun savaşa girmesini engellemek amacıyla topyekün savaş kullanılmıştır. William Tecumseh Sherman'ın "March to the Sea" (Denize Yürüyüş'ü) ve Philip Sheridan'ın Shenandoah Vadisi'ni yakıp yıkması bu topyekûn savaşın örnekleridir.
Dönemler > Günümüzde savaş

Ana madde: Günümüzde savaş
Günümüzde savaş yüksek teknolojinin de yaygın olarak kullanıldığı oldukça karmaşık bir olaydır. Terim olarak elektronik çağında, birinci dünya ülkelerinden bir ya da birkaçının da katıldığı çatışmalar kastedilmektedir. Elbette, üçüncü dünya ülkeleri de savaş yapmaktadırlar ancak bu genellikle düşük teknolojili savaş ya da gerilla taktikleri olmaktadır.
Dipnotlar

Relief of Ramses II located in Abu Simbel fighting at the Battle of Kadesh on a chariot.
Sevil Üstekin

| Sevil Üstekin |
| --- | --- |

Doğum: Sevil Barutçu 7 Nisan 1945(1945-04-07) Elazığ, Türkiye
Ölüm: 27 Ağustos 2024 (79 yaşında) İstanbul, Türkiye
Ölüm sebebi: Kanser
Defin yeri: Merkezefendi Mezarlığı
Milliyet: Türk
Eğitim: Üsküdar Amerikan Kız Lisesi
Meslek: Oyuncu
Etkin yıllar: 1969-2014
Evlilik: İsmet Üstekin (e. 1968; b. 1984)

Sevil Üstekin veya doğum adıyla Sevil Barutçu (7 Nisan 1945, Elazığ - 27 Ağustos 2024, İstanbul), Türk sinema ve dizi oyuncusu.
Hayatı

Sevil Barutçu, 7 Nisan 1945'te Elazığ'da doğdu. Üsküdar Amerikan Kız Lisesinden mezun oldu. Muhsin Ertuğrul’un başkanlığında özel bir tiyatro okulunda (LCC Language and Culture Center) üç yıl boyunca eğitim gördü.
Oyunculuğu

1969’da Sersem Kocanın Kurnaz Karısı oyunuyla profesyonel oldu. Bizim Tiyatro, Gazete Tiyatrosu, Ali Poyrazoğlu Tiyatrosu, Gülriz Sururi-Engin Cezzar Tiyatrosu, Nisa Serezli - Tolga Aşkıner Tiyatrosu, Dostlar Tiyatrosu, Şan Tiyatrosu ve Dormen Tiyatrosu’nda çalıştı. Burada tanıştığı ve kendisi gibi oyuncu olan İsmet Üstekin ile evlendi.
Kemal Sunal ile Kapıcılar Kralı filminde oynadı. 1976 yılından itibaren sinema filmlerinde rol aldı. Şaban Oğlu Şaban, İyi Aile Çocuğu, Garip ve Şalvar Davası filmlerinde de oynadı.
1992 yılında Mahallenin Muhtarları dizisinde 10 yıl süreyle "Müzevir Müzeyyen" karakterini canlandırdı. Daha sonra ise, Koçum Benim, Erkeksen Seyret ve Memur Muzaffer dizilerinde rol aldı. 2010 yılında TRT ekranlarında yayınlanmaya başlayan Yerden Yüksek dizisinde "Ülfet Nine" rolünü canlandı.
İki kez Avni Dilligil Ödülü kazanan sanatçının, bir de TV ödülü vardır.
Özel hayatı ve ölümü

1968 yılında ressam ve oyuncu İsmet Üstekin ile evlendi. 1984'te yılında eşinden boşandı. 27 Ağustos 2024'te İstanbul'da kanser nedeniyle 79 yaşında hayatını kaybetti. 29 Ağustos'ta Erenköy Galib Paşa Camii'nde kılınan cenaze namazının ardından Merkezefendi Mezarlığı'na defnedildi.
Tiyatro oyunları > Rol aldığı oyunlar

Sersem Kocanın Kurnaz Karısı
Ah Kadınlar Vah Erkekler
Alamana Maaşallah
Amerikano
Analık Davası
Başbakan Oluyorum
Beleşçiler Şahı
Bu Kaçıncı Baskı
Canavar Cafer
Caniko
Çılgınlar Kulübü
Deliler Boşandı
Eski Çamlar Bardak Oldu
Gözlerimi Kaparım Vazifemi Yaparım
Hakkımı Ver Hakkı
Kaldırım Serçesi
Kanlı Nigar
Karmen
Morfin
Muzur Müzikal
N’oldu Sana Küçük Adam
Nalınların Türküsü
On Numaralı Ev
Oto Gargara
Papaz Kaçtı
Paşaların Paşası
Pazartesi Şenlik Var
Şen Sazın Bülbülleri
Sezen Aksu Söylüyor
Yavru Kuşlar
Yolun Yarısı
Filmografi > Oyuncu olarak

1975: Civciv Çıkacak Kuş Çıkacak
1975: Yarış
1976: Kapıcılar Kralı
1976: Darısı Başınıza
1976: Dolandırıcı Aşıklar
1977: Şaban Oğlu Şaban
1977: Hızlı Giden Yorulur
1977: Ne Zaman Geleceksin
1978: İyi Aile Çocuğu
1983: Şalvar Davası
1985: Ya Ya Ya Şa Şa Şa
1986: Garip
1986: Varsayalım İsmail
1986: Bizi Güldürenler
1986: Milyarder
1988: Hisseli Harikalar Kumpanyası
1989: Kınalı Hanzo
1992: Mahallenin Muhtarları
2002: Koçum Benim
2006: Erkeksen Seyret
2008: Memur Muzaffer
2010: Yerden Yüksek
2014: Aşkın Kanunu