stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Modinahe Kalesi
Literatür

Nadiradze J., Archaeological monuments of the Kvirili Gorge, Tb., 1975;
Soselia O., From the History of Feudal Georgia to Western Georgia, Tb., 1966;
Beradze T., Nadiradze J., Gürcistan Sovyet Ansiklopedisi, Cilt 7, s. 61, Tiflis, 1984.
Modihane Kalesi
Levinellidae

Levinellidae, Clathrinida takımına bağlı bir hayvan familyasıdır.
Taksonomi

Burtonulla (Borojevic & Boury-Esnault, 1986)
Levinella (Borojevic & Boury-Esnault, 1986)
Sycettaga (Haeckel, 1872)
Paramparça (albüm)

Paramparça, Müslüm Gürses'in 20 Mayıs 2002'de Bayar Müzik firması etiketiyle piyasaya sunulan stüdyo albümüdür. Albümün yönetmenliğini Burhan Bayar üstlenmiştir.
Şarkı listesi

| # | Şarkı | Söz | Müzik | Süre |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Paramparça | Teoman | Teoman | 3:35 |
| 2 | Yitik Aşk | Gönül Şen | Burhan Bayar | 3:18 |
| 3 | Aşk Bir Ateş | Yunus Emre | Müslüm Gürses | 3:59 |
| 4 | Sonuna Kadar | Ferda Anıl Yarkın & Mustafa Sandal | Mustafa Sandal | 3:31 |
| 5 | Çay Karam | Ahmet Selçuk İlkan | Burhan Bayar | 5:06 |
| 6 | Kara Gözler | Cevdet Bülbül | Cevdet Bülbül | 3:44 |
| 7 | Ecele Sitem | Ali Tekintüre | Burhan Bayar | 4:11 |
| 8 | Sen Yoksun | Ali Mamaraşlı | Mehmet Aslan | 3:27 |
| 9 | Olan Bana Oldu | Tahir Paker | Burhan Bayar | 3:26 |
| 10 | Seko Seko | Anonim | Anonim | 2:45 |
| 11 | Yitik Aşk (Enstrümantal) |  | Burhan Bayar | 1:52 |
Albüme ait diğer bilgiler

Gürses, 1983 yılında Kale Plak etiketiyle piyasaya sunulan Anlatamadım albümü için seslendirdiği Ecele Sitem şarkısını tekrar seslendirmiş ve yeni yorumuyla bu albümde yer almıştır.
Gürses, albümde yer alan "Yitik Aşk" şarkısı hakkında şunları söylemiştir: Hikâyeyi ben verdim, "Yitik Aşk" diye bir şey. Değerli söz yazarı arkadaşımız Gönül Şen hanımefendi yazdı ve sevgili büyük usta Burhan Bayar besteledi.
Bu albümdeki Aşk Bir Ateş şarkısının bestesi Gürses'e aittir.
Gürses albüme ismini veren Paramparça şarkısı için klip çekmiştir.
Albüm, Gürses hayattayken kaset ve CD formatında yayımlanmıştır. Gürses'in ölümünden sonra ise uzunçalar olarak da yayımlanmıştır.
Eleştiriler

Fadime Özkan: Geçtiğimiz aylarda, eğitimli, kentli, beyaz gençlerin üstüne rockçı tanımadığı Teoman'la yanyana çekilmiş gülümseyen resimleri yayınlandı gazetelerde. Teoman'ın Paramparça adlı parçasını yorumlayacaktı. Şarkıyı daha söylemeden ve söyledikten sonra günlerce haber konusu oldu. Müslüm Baba, Paramparça'yı nasıl okursa öyle okudu. Şarkıya klasik kanatlı 1956 model kırmızı bir Chevrolet'e binerek klip bile çekti. Arka koltukta oturuyor, onunla birlikte daha çok "hovarda arabası"na benzeyen Chevrolet'e sağa sola manevra yaptıkça biraz sarsılıyor ama asla parçalanmıyordu.
Künye

Prodüktör: Gökkuşağı Müzik
Yönetmen: Burhan Bayar, Ceyhun Çelik
Aranjörler: Burhan Bayar, Ceyhun Çelik
Mastering: Muammer Tokmak
Klip ve fotoğraflar: Mithat Güçlü Karataş
Grafik dizayn: Sibel Dinçkal
Stüdyo: Yıldız
Baskı: Onur Ofset
Yapım görevlileri

Violin: Sait Büyükçınar, Sami Büyükçınar, İsmet Okyay, Kemal Okyay, Kadir Okyay, Yaşar Okyay, Kemal Uraş, Umut Hoşgör, Şaban Gölge
Viola: Mustafa Sayan, Rıfat Şanlıel, Tarkan Bergamalı
Akordeon: Rıfat Şanlıel
Gitar: Erdinç Şenyaylar
Klarnet: Hüsnü Şenlendirici
Flüt: Burhan Bayar
Klavye: Ceyhun Çelik
Kanun: Taner Tatlıparmak
Çello: Timur Atasever
Bas: İsmail Soyberk
Kontrbas: Umut Sel
Ritimler: Hamdi Akatay, Mehmet Akatay, Serdar Erbaşı, Yaşar Akpençe
Kardiçalı Han

| --- | --- |
Hanın kuzeybatıdan görünüşü

Diğer ad(lar): Büyük Kardiçalı Han
Genel bilgiler
Mimari tarz: Birinci Ulusal Mimarlık Akımı
Konum: Konak, İzmir, Türkiye
Koordinatlar: 38°25′23″K 27°07′55″D﻿ / ﻿38.42306°K 27.13194°D﻿ / 38.42306; 27.13194
Tamamlanma: 1928
Teknik ayrıntılar
Yapı sistemi: Betonarme karkas
Kat sayısı: 3

Kardiçalı Han, İzmir'in Konak ilçesinde bulunan tarihî bir handır. Cumhuriyet Bulvarı, Mimar Kemalettin ve Şehit Fethibey caddelerinin kesişme noktasında bulunur.
Tarihi

Kardiçalı Han İzmir'in ilk tütün tüccarlarından biri olan Kardiçalı İbrahim tarafından yaptırılmıştır. Kardiçalı Han'ın mimarı Mehmet Galip Sinap'tır. 1928 yılında inşa edilmiştir. 22 Eylül 2019'da binada yangın çıkmıştır. 30 Ekim 2020'deki Ege Denizi depremi sonrasında Kardiçalı Han'ın düşey taşıyıcılarında ciddi kesme hasarları meydana gelmiştir. Bu sebepten dolayı can güvenliği açısından Kardiçalı Han boşaltılmıştır.
Kardiçalı Han 2024 yılında 35 milyon dolara satışa çıkarılmıştır. 8 Temmuz 2024'te İzmir Büyükşehir Belediye Meclisi, binanın kamulaştırılarak restore edilmesine karar vermiştir.
Mimarisi

Kardiçalı Han Birinci Ulusal Mimarlık Akımı özellikleri gösterir. İstanbul'da 1923'te inşa edilmiş olan İstanbul Vakıflar Bölge Müdürlüğü binasından sonra Türkiye'de yapılmış ikinci betonarme karkas yapısıdır. Üç katlı olan binanın iç avlusu bulunmaktadır.
Galeri

Kardiçalı Han'ın batı cephesi
2020 Ege Denizi depremi sonrasında Kardiçalı Han'ın üzerinde oluşan çatlaklar.
Hırsızlar tarafından soygunu önlemek amacı ile girişlere duvar örülmüştür.
Johann Karl Wilhelm Illiger

| Johann Karl Wilhelm Illiger |
| --- | --- |
Doğum: 19 Kasım 1775(1775-11-19) Braunschweig, Almanya
Ölüm: 10 Mayıs 1813 (37 yaşında) Berlin, Almanya
Milliyet: Alman

Kariyeri
Dalı: Entomoloji, Zooloji
Çalıştığı kurumlar: Berlin Doğal Tarih Müzesi
 

Johann Karl Wilhelm Illiger (19 Kasım 1775 - 10 Mayıs 1813), Alman entomolog ve zoologdur.
Illiger, Braunschweig'de bir tüccarın oğluydu. Entomolog Johann Hellwig ile çalıştı ve daha sonra Johann Centurius Hoffmannsegg'in zoolojik koleksiyonları üzerinde çalıştı. Illiger, 1810'daki oluşumundan ölümüne kadar "zooloji müzesi"nin (bugünkü Berlin Doğa Tarihi Müzesi) profesörü ve yöneticisiydi.
Linnaean sisteminin bir revizyonu olan Prodromus systematis mammalium et avium (1811) adlı kitabın yazarıydı. Familya kavramının benimsenmesinde büyük etkisi olmuştur. Ayrıca, yaygın olarak "Illiger's Magazine" olarak bilinen Magazin für Insektenkunde dergisinin editörlüğünü yaptı.
1811'de filler, Amerikan mastodonları ve yünlü mamutlar için taksonomik takım Proboscidea'yı tanıttı. Ayrıca, genellikle Pasifik morsu olarak bilinen Odobenus rosmarus divergens alt türünü de tanımladı. Illiger'in papağanı (Promolius maracana; Vieillot, 1816) ve Illiger'in eyerli tamarini (Saguinus fuscicollis illigeri; Pucheran, 1845) onun adını anmaktadır. Botanik cinsi Illigera (Hernandiaceae familyası) da onun adını taşır.
Yayımlanmış çalışmaları

Beschreibung einiger neuer Käfer, in: Schneider's entomologisches Magazin (1794) – Description of a new beetle.
Nachricht von einer in etlichten Gersten- und Haferfeldern um Braunschweig wahrscheinlich durch Insecten verursachten Verheerung, in: Brauschweigisches Magazin 50 (1795) – News about barley and oat fields near Braunschweig likely devastated by insects.
Verzeichniß der Käfer Preußens; outlined by Johann Gottlieb Kugelann (1798) – Directory of beetles found in Prussia.
Die Wurmtrocknis des Harzes, in: Braunschweigisches Magazin 49-50 (1798) – Bark beetles found in resin.
Die Erdmandel, in: Braunschweigisches Magazin 2 (1799) – The nutsedge.
Versuch einer systematischen vollständigen Terminologie für das Thierreich und Pflanzenreich (1800) – About a systematic complete terminology for the animal and plant kingdoms.
Zusätze und Berichte zu Fabricius Systema Eleutheratorum. Magazin fur Insektenkunde 1. viii + 492 pp. (1802) – Additions and comments on Fabricius' "Systema Eleutheratorus".
Über die südamerikanischen Gürtelthiere, in: Wiedemann's Archiv für die Zoologie (1804) – About the South American armadillo.
Die wilden Pferde in Amerika, in: Braunschweigisches Magazin 7/(1805) – Wild horses in America.
Nachricht von dem Hornvieh in Paraguay in Südamerika, in: Braunschweigisches Magazin 15-16 (1805) – On horned cattle of Paraguay.
Nachlese zu den Bemerkungen, Berichtigungen und Zusätzen zu Fabricii Systema Eleutheratorum; Mag. fur Insektenkunde. 6:296-317 (1807) – Information regarding the comments, corrections and additions to Fabricius' "Systema Eleutheratorum".
Vorschlag zur Aufnahme im Fabricischen Systeme fehlender Käfergattungen. Magazin für Insektenkunde 6:318-350 (1807).
Prodromus Systematis Mammalium et Avium (1811).
Überblick der Säugthiere nach ihrer Vertheilung über die Welttheile. Abh. K. Akad. Wiss. Berlin, 1804-1811: 39-159 (1815) – Overview of quadrupeds according to their distribution throughout the world.
Otonom Milliyetçiler

AN üyesi aktivistler ve anarşizmin sembolü siyah bayrak
AN üyeleri yürüyüşte, 2006
Otonom Milliyetçiler (Almanca: Autonome Nationalisten - AN), Alman, Hollandalı ve Felemenk neo-Nazilerden oluşan bir neo-Nazi grup.
Otonom Milliyetçiler, tüm aşırı sağcı ve neo-Nazi kuruluştan bağımsız bir organizasyondur. Almanya'nın önde gelen aşırı sağcı partisi NPD'yi "ihtiyar ve tozlu" olarak nitelendirdiriyorlar ve bu partiden uzak duruyorlar. Kendilerini otantik neo-Nazi protesto kültürünü kullanan "sağ-devrimciler" olarak tanımlıyor ve antisemitizme dayanan bir anti-kapitalist söylem kullanıyorlar. Söylemlerinde, Hitler'in SS tugaylarına duyulan özlem yer alsa da, "sosyal devrim" gerekliliği öne çıkıyor. Yürüyüşlerinde gerek polisle, gerekse de karşıt göstericiler ile doğrudan çatışma arayan Otonom Milliyetçiler, yerleşik aşırı sağcı ve neo-Nazi partilerin üye kaybetmesinin aksine giderek daha çok genç insanı aralarına katabiliyorlar. Grup fazlasıyla şiddet yanlısıdır. Diğer neo-Nazi oluşumlardan farklı olarak aşırı solcuların yaptığı gibi siyah tişörtler giymekte, siyah bayraklar kullanmakta ve anarşistlere benzer bir görünüm sağlamaktadırlar. Che Guevara resimli tişörtler de giyen Otonom Milliyetçiler kendiliğindenci eylemleri gerçekleştiren bir genç neo-Nazi kültürünü yaşatıyor.
İlk olarak 2003-2004 yıllarında ortaya çıktılar. Yapılan araştırmaya göre 2008 yılında Otonom Milliyetçiler grubuna üye 400 kişi vardı ve bu Almanya'daki neo-Nazilerin % 10'unu kapsıyordu.
Otonom Milliyetçiler, giyim tarzlarından dolayı Almanya'daki diğer neo-Naziler tarafından eleştirilmiş ve tartışmalara sebep olmuşlardır. Grup, yaptığı bazı eylemlerde "Amerikan emperyalizmine" ve siyonizme karşı radikal İslamcılara sempatiyle yaklaşarak Hizbullah ve Hamas'ı desteklemiştir. Üzerinde Usame bin Ladin'in fotoğrafının bulunduğu tişörtler giymişlerdir.
Otonom Milliyetçiler'e benzeyen gruplar Çek Cumhuriyeti ve Yunanistan ile başlayarak diğer Doğu Avrupa ülkelerinde ortaya çıkmış, ancak Almanya'dakiler kadar etkili olamamışlardır.
Kıta kayması

Kıta Kayması Teorisi, 1912'de Alman meteorolog Alfred Wegener tarafından ortaya konulmuş olan ve kıtaların hareket halinde olduğunu ve bugünkü durumunu böylece aldığını öne süren bir teoridir. Kıta kayması, kıtaların birbirlerine ve okyanus havzalarına göre girmiş olduğu büyük ölçekli yatay hareketlerdir.
Kıtasal sürüklenme, Dünya'nın kıtalarının birbirine göre jeolojik zaman içinde hareket ettiği ve böylece okyanus yatağı boyunca "sürüklendiği" ortaya çıktığı teorisidir.[kaynak belirtilmeli] kıtaların 'sürüklenmiş' olabileceği yönündeki spekülasyonlar ilk olarak Abraham Ortelius tarafından 1596'da öne sürüldü. Bu kavram 1912'de Alfred Wegener tarafından bağımsız ve daha tam olarak geliştirildi, ancak teorisi herhangi bir sebep mekanizması olmadığı için birçok kişi tarafından reddedildi. Arthur Holmes daha sonra bu mekanizma için manto konveksiyonunu önermiştir. Kıtasal sürüklenme fikri, o zamandan beri, kıtaların Dünya'nın litosferinin plakalarına binerek hareket ettiğini açıklayan plaka tektoniği teorisi tarafından ele alınmıştır.
Son 150 milyon yılda kıtaların hareketi.
Tek kıta: Pangea
Kıtaların bir zamanlar bitişik olduğunun kanıtlarından biri:Uzak kıtalarda aynı canlıların fosilleri.
Erken tarih

1889'da Alfred Russel Wallace, "jeologlar arasında bile, Dünya yüzeyinin büyük özelliklerinin, daha küçük olanlardan daha az olmamak üzere, sürekli mutasyonlara maruz kaldığına ve bilinen jeolojik zaman boyunca kıtaların ve büyük okyanusların tekrar tekrar birbirleriyle yer değiştirdiğine dair çok genel bir inançtı."Charles Lyell'den alıntı yaparak, " kıtalar, bu nedenle, tüm jeolojik çağlar için kalıcı olmasına rağmen, pozisyonlarını tamamen çağlar boyunca değiştirin." ve bu konuda şüphe duyan ilk kişinin 1849'da James Dwight Dana olduğunu iddia ediyor.
Dana, Jeoloji El Kitabında (1863) şöyle yazdı: "kıtalar ve okyanuslar genel taslaklarına veya en erken zamanda tanımlanmış formlara sahipti. Bu, Kuzey Amerika ile ilgili olarak, Potsdam çağının ilk yataklarının konumu ve dağılımı ile kanıtlanmıştır. Gerçekler, Kuzey Amerika kıtasının yüzeyinin gelgit seviyesine yakın, bir kısmının üstünde ve bir kısmının altında olduğunu göstermektedir ve bu muhtemelen diğer kıtaların ilkel zamanındaki durum olduğu kanıtlanacaktır. Ve eğer kıtaların ana hatları işaretlenmişse, okyanusların ana hatlarının daha az olmadığını izler". Dana Amerika'da muazzam derecede etkiliydi - mineraloji El Kitabı hala gözden geçirilmiş biçimde basıldı - ve teori Kalıcılık teorisi olarak biliniyordu. Bu, Challenger expedition tarafından yürütülen derin deniz yataklarının keşfiyle teyit edildi, 1872-1876, beklentinin aksine, nehirlerin okyanusa indirdiği kara enkazının, şimdi kıta sahanlığı olarak bilinen kıyıya nispeten yakın olduğunu gösterdi. Bu, okyanusların Dünya yüzeyinin kalıcı bir özelliği olduğunu ve kıtalarla yer değiştirmediğini öne sürdü
Teorinin açıklaması > Teorinin kısa tarihi

Kaptan Harry Hammond Hess, Wegener'in hipotezine inandı. II. Dünya savaşı sırasında okyanuslarda ses dalgaları yayma yöntemi ile inceleme yaptı. (3000 m yüksek ve 2000 m genişlikteki okyanus ortası sırtlarda inceleme yaptı). Ada yayları (Aleutian, Japonya) ve kıtalardaki büyük dağ kuşakları (Andlar) ile ilişkili olarak 10 bin metrelik çukurlar buldu. Hess 1960'larda deniz tabanlarının yayıldığı fikrini ortaya attı.
Teorinin açıklaması > Teorinin kısa tarihi > Paleomanyetizma

1950'lerde paleomanyetizma çalışmaları sayesinde kıtaların kaymakta olduğunu kanıtlayan yeni veriler ortaya atıldı. Deniz tabanı yayılması ile ortaya çıkan magmatik kayaçlar soğurken içindeki manyetit mineralleri CURIE sıcaklığı altında (bu sıcaklık Manyetit'te için 5800C, Hematit'te 680 0C, Pirotin'de 3200C, Demir'de 7700C) mıknatıslanırlar ve yerin o zamanki manyetik alanına uygun bir biçimde dizilirler ve kalıcı mıknatıslanma oluştururlar. Paleomanyetizma çalışmaları kayacın katılaşması sırasında yerin o zamanki kutbunun nerede bulunduğunu araştırır.
Teorinin açıklaması > Birleştirici kuram

Levha tektoniği kuramı yeryuvarının basit bir modelidir. Okyanusal ve kıtasal kabuktan oluşmuş katı litosfer ile altındaki üst manto, levha adı verilen farklı büyüklüklere sahip çok sayıda parçadan meydana gelmiştir. Levhaların kalınlığı değişir; üst manto ve kıtasal kabuktan oluşan levhaların kalınlığı 250 km'ye kadar çıkarken, üst manto ve okyanusal kabuktan oluşanlar 100 km'ye çıkarlar.
Kıtaların kayma mekanizması

Manto hareketi,
Hareketi oluşturan mekanizmanın temelini ise Dünya'nın dibinde olan manto tabakasından yayılan ısı oluşturur. Dünya'nın çekirdeğinde meydana gelen bir takım radyoaktif reaksiyonlar manto tabakasında ısınmaya neden olur. Isınan gazın yükselmesi yüzünden üst tarafta bulunan levhalar da hareket eder.
Manto taşınımının doğrudan ve dolaylı olarak levha hareketi ile nasıl ilişkili olduğu jeodinamikte devam eden bir çalışma ve tartışma konusudur. Her nasılsa, bu enerji tektonik plakaların hareket etmesi için litosfere aktarılmalıdır. Plaka hareketini etkilediği düşünülen iki ana kuvvet türü vardır: sürtünme ve yerçekimi.
Sürtünme: Mantonun içerisindeki konveksiyon akımları tarafından harekete geçirilen mantonun litosfere en yakın tabakası olan Astenosfer ile daha sert olan litosfer arasındaki sürtünme kuvveti ile oluşan levha hareketi.
Yerçekimi: yerel konveksiyon akımları tarafından harekete geçirilen okyanus hendeklerindeki alçak bölgelerde bulunan plakaların aşağıya doğru çekilmesi ile olan levha hareketi.
İkincil kuvvetler
Yerçekimi: Sıcak manto malzemelerinden kaynaklanan yayılan sırtlardan litosfer oluştukça yavaş yavaş soğur ve zamanla kalınlaşır (ve böylece sırttan uzaklığı artırır). Soğuk okyanus litosferi, türetildiği sıcak manto malzemesinden önemli ölçüde daha yoğundur ve bu nedenle artan kalınlıkta, daha fazla yükü dengelemek için kademeli olarak manto içerisine yerleşir. Sonuç, sırt ekseninden daha fazla mesafeye sahip hafif bir yanal eğimdir.
Dünya'nın dönüşüyle ilgili itici güçler: Alfred Wegener, kıtasal kaymanın ardındaki ana itici mekanizmalar olarak gelgit kuvvetleri ve merkezkaç kuvvetleri önermişti; bununla birlikte, bu kuvvetler, bu kuvvetler, okyanus kabuğu içinde hareket eden kıtalar olduğu için kıta hareketine neden olamayacak kadar küçük olarak kabul edildi. Bu nedenle, Wegener daha sonra pozisyonunu değiştirdi ve konveksiyon akımlarının 1929'da kitabının son baskısında plaka tektoniğinin ana itici gücü olduğunu iddia etti.
Daha yeni literatürde, bu itici güçler:
Ay ve Güneş Dünya'nın kabuğuna uyguladığı yer çekimi kuvveti nedeniyle gelgit çekişi
Dönme kutbunun yer kabuğuna göre küçük yer değiştirmelerinden dolayı geoidin küresel deformasyonu.
Sallanma ve daha küçük zaman ölçeğinde dünyanın dönüşünün spin hareketlerinden kaynaklanan daha küçük deformasyon etkileri.
Küçük ve genel olarak ihmal edilebilir kuvvetler:
Coriolis etkisi
Yerçekiminin hafif bir modifikasyonu olarak davranan merkezkaç kuvveti
Manyetik kutuplar

Manyetik kutupların yer değiştirme eğrileri, çeşitli kıtalar için farklıdır. Bu farklılıklar bugün ayrı olan kıtaların bir zamanlar bitişik olduğu varsayımıyla açıklanır. Örneğin Avrupa ve Kuzey Amerika için bu eğriler, Kuzey Amerika'nın Triyas Dönemi'nden (y. 225-190 milyon yıl önce) günümüze kadar Avrupa'ya göre 30° kadar batıya kaymış olduğunu ortaya koyar.
Okyanus tabanının şekline ilişkin bilgilerin artması ve daha sonraları Deniz tabanı yayılması ile levha tektoniğinin geliştirilmesi, kıtaların kayması düşüncesini güçlendirdi. 1960'ların başında Amerikalı jeofizikçi Harry H. Hess, okyanus ortası sıradağların sırtlarında, magma etkinlikleriyle yeni okyanus kabuğu oluşumunun sürmekte olduğunu ileri sürdü. Yer mantosundan yukarı doğru yükselen erimiş kayaç malzemesi soğuduktan sonra yeni bir magma sokulmasıyla iki yana doğru itiliyor ve böylece okyanus tabanı yatay doğrultuda, sırtlardan öteye doğru hareket ediyordu.
1960'ların sonlarında başta Jack E. Oliver ve Bryan L. Isacks olmak üzere çeşitli Amerikalı araştırmacılar, deniz dibi yayılması kuramını kıtaların kayması varsayımıyla bütünleştirerek levha tektoniği kuramını geliştirdiler. Bu kurama göre Yer'in taşküre bölümü çok sayıda büyük levhadan oluşmakta ve bu levhalar, yer mantosunun yumuşak (kısmen erimiş halde) üst manto (astenosfer) katmanının üstünde yüzmektedir. Okyanus ortası sırtları da bazı levhaların kenarlarında oluşmaktadır. Bu durumun görüldüğü yerlerde taşküre levhaları ayrılmakta ve yükselen manto malzemesi uzaklaşan kenara eklenerek yeni okyanus tabanını oluşturmaktadır. Levhalar sırtlardan uzaklaştıkça kıtaları da beraberlerinde sürüklemektedir.
Bütün bu etmenler dikkate alındığında Amerika kıtalarının yaklaşık 200 milyon yıl öncesine değin Avrupa ve Afrika ile bitişik olduğu ve bu kıtaların bugünkü Orta Atlas sırtlarındaki yarılmayla birbirlerinden uzaklaştığı söylenebilir. Ayrılmanın başlamasıyla kıtalar, yılda ortalama 2 cm kaymış ve bugünkü konumlarını almıştır. Henüz tam kanıtlanamamış olmakla birlikte tek bir kara kütlesinin parçalanması ve bu parçaların kayması olayının bütün jeolojik çağlar boyunca oluşan benzer bir dizi olayın yalnızca sonuncusu olduğu söylenebilir.
Manyetik kutuplar > Manyetik Polarite

Kabuksal kayaçların ters polarite gösterdiği yerlerde ölçülen manyetik alan şiddeti beklenenden biraz daha azdır. Kabuksal kayaçların normal polarite gösterdiği bölgelerde ölçülen manyetik alan şiddeti beklenenden biraz yüksektir.
Modern kutuplar

Kıtaların tektonik plakalar üzerindeki hareketi için kanıtlar artık kapsamlıdır. Benzer bitki ve hayvan fosilleri, farklı kıtaların kıyılarında bulunur ve bir zamanlar birleştiğini gösterir. Hem Brezilya hem de Güney Afrika'da bulunan küçük bir timsah gibi tatlı su sürüngeni olan Mosasaurusun fosilleri bir örnektir; bir diğeri Afrika, Hindistan ve Antarktika'daki yerlerde aynı yaştaki kayalarda toprak sürüngen Lystrosaurusun fosillerinin keşfedilmesidir. iki kıtada aynı hayvanların bulunduğu canlı kanıtlar da vardır. Bazı solucan aileleri (Ocnerodrilidae, Acanthodrilidae, Octochaetidae gibi) Güney Amerika ve Afrika'da bulunur.
Güney Amerika ve Afrika'nın bakan taraflarının tamamlayıcı düzenlemesi açık ama geçici bir tesadüf. Milyonlarca yıl içinde, levha çekme, sırt itme ve diğer tektonofizik kuvvetleri bu iki kıtayı daha da ayıracak ve döndürecektir. Bu onun hipotez genel olarak kabul görmek için yaşamadı rağmen o kıta sürüklenme olarak tanımlanan incelemek için Wegener ilham geçici özelliği oldu.
Güney Amerika, Afrika, Madagaskar, Arabistan, Hindistan, Antarktika ve Avustralya'daki Permo-Karbonifer buzul çökellerinin yaygın dağılımı, kıtasal sürüklenme teorisinin en önemli kanıtlarından biriydi. Buzulların sürekliliği, yönlendirilmiş buzul çizgilerinden ve Tillites adı verilen birikintilerden çıkarılarak, kıtasal sürüklenme kavramının merkezi bir unsuru haline gelen Gondwana süper kıtasının varlığını önerdi. Çizgiler, kıtaların mevcut konumlarına ve yönelimlerine dayanarak ekvatordan ve kutuplara doğru buzul akışını gösterdi ve Güney kıtalarının daha önce birbiriyle bitişik olan önemli ölçüde farklı yerlerde olduğu fikrini destekledi.
Alfred Wegener
Kaptan Harry Hammond Hess
Pangea
Levha Tektoniği
Manto kayması
Manyetik Polarite
Mesosaurus iskeleti, MacGregor, 1908.
Halechiniscidae

Halechiniscidae, Arthrotardigrada takımına bağlı bir hayvan familyasıdır.
Taksonomi

Halechiniscidae familyasına bağlı altfamilyalar (2023):
Dipodarctinae - Pollock, 1995
Euclavarctinae - Renaud-Mornant, 1983
Florarctinae - Renaud-Mornant, 1982
Halechiniscinae - Thulin, 1928
Orzeliscinae - Schulz, 1963
Quisarctinae - Fujimoto, 2015
Kazan Hanları listesi

Kazan Hanları, Kazan Hanlığı'nı yöneten hanlardır, listeleri aşağıdaki gibidir:
Uluğ Muhammed Han (Kazan Tatarca Oluğ Möxämmät, Ulu Mukhamed) (1438-1446)
Mahmut Han (Kazan Tatarca Mäxmüd, Mahmudek, Mahmud, Makhmud) (1446-1464)
Halil Han (Kazan Tatarca Xälil, Khalil ibn Mahmud) (1466-1467)
İbrahim Han (1467-1479)
İlham Gali Han (Kazan Tatarca İlham, Ğäli, Ghali, Ali) (1479-1485)(1486-1487)
Muhammed Emin Han (Kazan Tatarca Möxämmät Ämin, Möxämmädämin, Muhammad Amin) (1485-1486) (1487-1496)(1502-1518). Uluğ Muhammed Hanedanı'nın sona erişi.
Mamuk Han (Kazan Tatarca Mamıq, Mameq, Mamuk) (1496-1497)
Abdul Latif Han (Kazan Tatarca Ğäbdellatíf, Abd Al-Latyf, Abdul Latyf) (1497-1502)
Şah Ali Han (Kazan Tatarca Şahğäli, Shah Ali) (1518-1521)(1546)(1551-1552)
Sahip Giray Han (Kazan Tatarca Säxibgäräy, Sakhib-Girey) (1521-1525)
Safa Giray Han (Kazan Tatarca Safagäräy, Safa-Girey)(1525-1532)(1535-1546)(1546-1549)
Can Ali Han (Kazan Tatarca Canğäli, Jan Ali, Can Ali) (1532-1535)
Ödemiş Giray Han (Kazan Tatarca Utamesh Giray, Ütämeşgäräy, Ötemiş, Otemish, Utyamysh) (1549-1551) İki yaşında tahta geçen Ödemiş Giray Hanın annesi annesi Süyümbike Hatun (Kazan Tatarca Söyembikä)(1519-1557) fiili olarak Kazan Hanlığını yönetmiştir.
Yadigar Muhammed Han (Kazan Tatarca Yadegär Möxämmät, Yadigar Muhammad, Yadygar) (1552)