Giorgio Basta
Yaşamı

Basta, Arbıreş bir ailede doğdu. İtalya'nın Salento kentindeki bir köy olan günümüz Roccaforzata'daki La Rocca'da doğduğu iddia ediliyor ancak bazı tarihi kaynaklar onun Montferrato'daki Rocca sul Tanaro'da doğduğunu iddia ediyor.
Giorgio, Arnavutluk'un Osmanlı tarafından fethedilmesinin üzerine İtalya'ya kaçan ve İspanyol İmparatorluğu'na hizmet eden Epir bölgesinden bir Arnavut olan Demetrius Basa'nın oğluydu. Babası 1500'lerin ortalarında Piedmont kırsallarında savaştı ve ardından Flanders'ta Alba Dükü altında bir süvari alayının komutanı olarak savaşmaya başladı. Çok genç yaşta olan Giorgio bir asker oldu ve sonunda babası tarafından komuta edilen bir müfrezede subaylığa terfi etti. Babası öldükten sonra Basta, büyük abisi Niccolò tarafından yönetilen bir süvari bölüğünde hizmet etti. 1859'da Anne de Liederke de Gavre ile evlendi ve ondan Ferdinand, Nicolas ve Alexandrine adında üç çocuğu oldu. Nesli XX. yüzyıla kadar listelenmiştir.
Askeri kariyerine genç subayın, Avusturyalı Don John'u etkilediği ve Nivelles valiliğini kazandığı Flanders'te başladı. İspanya kralı II. Felipe'nin hizmetinde Üç Henry Savaşı ve Katolik Birliği sırasında ordusunu esas olarak Fransız cephesinde yönetti. 1584'te Basta, birlikleri Malines ve Anvers arasındaki iletişimi engellediğinde ilk büyük zaferini kazandı. Mart 1585'te Brüksel'deki İspanyolların aldığı mağlubiyette bile şehrin ablukası Basta'nın birlikleri tarafından sağlandı. Yıl sonunda komutan Charles de Mansfeld'in emriyle sevkedilen birliğin süvarilerine liderlik etti. Katolikler, 1589'da Paris'i geri almak için yürüyüşe geçtiklerinde İspanyol ordusunun arkasını IV. Henri'nin ani saldırısından kurtaranlar Basta liderliğindeki süvarilerdi.
1590'da Flandre'deki Parma Dükü Alexander Farnase'nin güçlerine katıldı. 1591'de Fransa'ya döndü ve süvari genel komutanı rütbesiyle Rouen Kuşatması'na katıldı. Bu esnada, kişisel bir çarpışmada boynunu kesen Sir Roger Williams tarafından neredeyse öldürülüyordu. Şubat 1592'de Navarre'i büyük ordudan ayırdı ve prens güçlerini bırakarak kendi askerlerinden kaçtı. Fransız ordusu tarafından büyük ölçüde tehdit edilen Rouen ve Hollanda arasındaki iletişimi sağlamak ve ardından Alexander Farnase'nin Caudebec'e yaralanmasından sonra İspanyolların geri çekilmesini korumakla görevlendirildi. 1596'da Parma Dükü'nün ölümü üzerine Basta, birçok İtalyan prensin kaderini takip etti ve İspanyolları terk etmek zorunda kaldı. Daha sonra II. Felipe'nin tavsiyesi üzerine İmparator II. Rudolf'un hizmetine girdi ve daha sonra Yukarı Macaristan'ın vali yardımcısı ve son olarak Macaristan ve Erdel ordularının komutanı olan Başpiskopos Mattia'nın ordusunda general olarak görev aldı. Ambrogio Merodio, Istoria Tarantina adlı eserinde Giorgio'yu "Osmanlı ordularının terörü" olarak tanımlıyor.
Basta, on yıldan fazla bir süre boyunca Macarlara, Erdel'e, Ulahlara ve Tatarlara karşı savaştı ve imparatorluğun en iyi generallerinden birisi olarak ün kazandı. 1597'de General Schwarzenberg ile birlikte üç yıl önce Türkler tarafından fethedilen Pápa'yı geri aldılar. 1597'de Macaristan vali yardımcısıyken imparatorluğa isyan eden Huszt şehrini geri aldı.
Mirăslău Muharebesi'nde Cesur Mihai, Basta tarafından yenildi ve Mihai'yi Basta ile anlaşmazlığa arabuluculuk yapması için II. Rudolf'a başvurmaya zorladı.
Komutası altında bulunan Erdel, Eflak ve Boğdan'ın eski hükümdarı olan müttefiki Cesur Mihai; Basta onu bir sorun olarak gördüğü için Câmpia Turzii yakınlarındaki Keresztesmező kampında öldürdü. Olay 9 Ağustos 1601'de, Guruslău Muharebesi'ndeki ortak zaferden yalnızca birkaç gün sonra yaşandı. Mihai'nin öldürülmesinin ve Bathory'e karşı kazandığı zaferin ardından Basta, Erdel'in askeri komutanı oldu ancak zulmü halkın hoşnutsuzluğuna yol açtı. Liderliği altında Erdel'de cinayetler ve haksızlıklar çoğaldı. Bu kısa dönemde Basta, Protestanlığı bölgeden tamamen atmaya çalıştı. Papalık ve İmparatorluk politikasının ardından Kalvinist Macarlar ve Sekeller, Ortodoks Ulahlar ve Sırplar, Lüterci Saksonlar her türlü istimara maruz kaldı. Yıllarca süren savaşın ve acımasız rejimin ardından Erdel'de kıtlık ve veba ortaya çıktı. Bu olaylar, o sıralarda II. Rudolf onu komutadan geri almaya karar vererek Basta'nın Erdel'den ayrılmasına ve Batı Macaristan'daki Osmanlılara karşı savaşmak için onu görevlendirmesine yol açtı (1604). 80,000 Osmanlı askerine karşı 10,000 paralı askeriyle Estergon'u başarıyla savundu.
Bocskai'nin ayaklanan ordusu Belgiojoso'yu kovaladıktan sonra, Rudolf ayaklanmayı bastırmak için Basta'yı Batı Macaristan'dan Partium'a gönderdi. Kasım 1604'te Basta, Stephen Bocskai liderliğindeki güçleri iki kez yendi (ayrıca bakınız: Bocskai Ayaklanması). Bocskai en sonunda erzakını tüketti ve kışın Eperjes'e çekilmek zorunda kaldı ve burada da kapana kısıldı. Birkaç ay sonra Rudolf, önce Yukarı Macaristan'daki maden kasabalarını (örneğin Banská Bystrica), Moravya ve Avusturya'yı Bocskai'nin yağmacı ordularına karşı savunması için onu geri çağırdı.
1605 yılının Temmuz ayında; Vişegrad, Estergon ve Nové Zámky'i Osmanlılara karşı savunmak için yeterli paralı asker tutmak için yeterli parayı alamadı ve Lala Mehmed Paşa tarafından yenildi. Askeri komite ona yeterince para sağlamadı ancak II. Rudolf bunu telafi etmek için onu Çek baronu yaptı. Saray savaştan yoruldu ve Viyana Antlaşması ve Zitvatorok Antlaşması'ndan sonra Basta'yı bir kenara itmeye başladılar ve hatta Basta'ya olan borçlarını bile ödemek istemediler. Saraydan 380,000 thaler borcu talep etti (80,000 paralı askerin maaşını kendi cebinden vermişti). Son dört yılında maaşını alamamış ve Askeri Komite'ye bile davet edilmemişti.
Doğu Avrupa'daki savaş tecrübelerinden sonra sakin bir hayat yaşamak için Prag'a gitti ve aynı şehirde öldü.
Basta, çok bilinen "Il maestro di campo generale" (Venedik, 1606) ve ölümünden sonra "Il Governoro della cavalleria leggiera" (Venedik, 1612) adlı birkaç askeri el kitabı yazdı. Her iki kitap da Almanca ve Fransızcaya çevrildi.