stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Demir Çağı
Avrupa > Doğu Avrupa

Doğu Avrupa'da Demir Çağı MÖ 1. bin başlarında gelişmeye başlamıştır. Karadeniz kuzeyinden Ural Nehri'ne kadar uzanan geniş bozkırlarda ve Kafkasya'da Demir Çağı Kuban Kültürü ve Novoçerkassk Kültürü ile yaklaşık olarak MÖ 900 yıllarında başlamıştır. Çeçenistan'ın başkenti Grozni'nin güneydoğusundaki Serzhen-Yurt  civarında yapılan kazılarda demir aletler bulunmuştur. Novoçerkassk Kültürü Doğu Avrupa'ya doğru, Tuna ile Volga arasında yayılarak ve Trak ve Kimmer kültürlerini etkilemiştir. Daha sonra MÖ 800 civarında Trak – Kimmer göçleriyle Orta Avrupa'daki Hallstatt kültürü'nü etkilemiştir.
Antik çağda Rusya ve Ukrayna'da Demir Çağı, MÖ 7. yüzyıldan itibaren bir demir kültürü geliştiren İskitler'le önemli ölçüde ilişkilidir. Nikopol yakınlarında bulunan ve MÖ 5. ve 3. yüzyıllara tarihlenen demir mamul ve haddehane aletleri, bu bölgenin İskit topraklarında oldukça gelişkin bir metalürji bölgesi olduğunu göstermektedir.
Demir teknolojisi MÖ 6. yüzyıldan itibaren Hallstatt kültürü'nden Kelt yayılmasıyla batıya taşındı. Aynı tarihlerde Polonya'da Lusatian Kültürü'ne ulaştı ve bu kültürden gelişen Pomeranya Kültürü'ne geçti.
Avrupa > Orta Avrupa

Orta Avrupa'da Demir Çağı esas olarak Hallstatt kültürü (MÖ 800-450) ve La Tene Kültürü (başlangıcı MÖ 450) olarak birbirini izleyen iki dönem olarak ele alınır. Orta Avrupa'da Bronz Çağı'ndan Demir Çağı'na geçişin belirgin örneği, 1846 yılında Gmunden yakınlarında bulunan Hallstatt kültürü'ne ait büyük bir mezarlıktır. Bu mezarlarda, daha sonra benzerleri demirden yapılacak bronz alet ve silahlar bulunmuştur. İsviçre'nin La Tene Kültürü'nce üretilen alet ve silahlar yeniydi ve tam bir geçişi göstermektedir. Orta Avrupa'nın büyük bir kısmına yayılan Galyalılar olarak da bilinen Keltler MÖ 279'da Balkanlar'ı istila etmişler, ardından istilalarını Galatya olarak da bilinen Orta Anadolu'ya kadar ilerletmişlerdi. Orta Avrupa'da tarihöncesi Demir Çağı Roma istilasına kadar sürmüştür.
Avrupa > Batı Avrupa

Demir teknolojisine sahip Kelt toplulukları Britanya Adaları'na ve Hispania'ya yayılmışlardır. Britanya Adaları'nda Demir Çağı, güney bölgelerde yaklaşık olarak MÖ 800 yılında, kuzey kısımda ise MÖ 5. yüzyılda başlamıştır. Bu Kuzey ve Güney ayrımı kabaca Hadrian Duvarı hattıdır.
Avrupa > Kuzey Avrupa

İskandinavya'da Demir Çağı işçiliğinde Roma etkisi görülmezse de ileriki dönemlerde belirgin bir etki görülmektedir. Bölgede Demir Çağı'nın başlangıcı konusunda net bir kanıt yoktur. Ancak Demir Çağı'nın son dönemlerinin Viking dönemi olduğu neredeyse kesindir. Bu ise MS 700 ile 1.000 yılları arası dönemdir.
Alpler'in kuzeyinde Demir Çağı Roma öncesi ve Roma sonrası dönem olarak ikiye ayrılır. İskandinavya'da MS 1.100'e kadarki dönemler, Kavimler Göçü Dönemi ve Merovvingian Dönemidir. Kuzeybatı Almanya ve Yutland bölgelerinde Demir Çağı'nın en eski Jastorf Kültürü'nün dönemidir. En eski İskandinav demir çalışmaları bataklık demirinden elde edilen malzemeyle yapılmıştır. İskandinavya Yarımadası, Finlandiya ve Estonya MÖ 500'den itibaren özgün demir ürünleri ortaya koymuştur. Metal işleri ve asbestli seramik çanak çömlek, bir aşamaya kadar birlikte üretiliyordu. Diğer bir demir malzeme kaynağı da demir kumuydu. Demirin ergitilmesiyle ortaya çıkan cürufta yüksek fosfor içeriği tespit edilmektedir. Bu cüruflar bazen asbestle birlikte Ananjino Kültürü'ne ait savaş baltalarında bulunmuştur.
Asya

Demir teknolojisinin Asya'da yayılması Avrupa'ya eşzamanlı olmuştur. Çin'de demir kullanımı elimizdeki bilgilere göre MÖ 4.000 yılına kadar uzanmaktadır.
Asya > Orta Asya

Orta Asya'da Demir Çağı, demir ürünlerinin bugünkü Sincan'da Sakalar tarafından imal edildiği MÖ 10. yüzyılda yaşanmıştır.
Asya > Kuzey Asya

Kuzey Asya'da Demir Çağı buluntuları Altay Dağları'nın kuzeyinde Sibirya'da insan elinden çıkmış tümülüslerde bulunmuştur. Mumyaların da yer aldığı bu mezar odaları MÖ 6. – 3. yüzyıllara tarihlenmektedir.
Asya > Hindistan

Hindistan'da demirin işlenmesi MÖ 2. binde başlamıştır. Günümüzdeki Uttar Pradeş eyaletinde bulunan arkeolojik yerleşimlerde demir işçiliği ürünleri MÖ 1.800 – 1.200 yıllarına yayılmaktadır. Haydarabad'da yapılan arkeolojik kazılar bir Demir Çağı gömü alanı ortaya çıkarmıştır. Hint arkeologlar tarafından Ganj Nehri Vadisi'nin orta kesiminde yapılan kazılar, MÖ 1.800 yıllarına ait demir işçiliği bulgularına ulaşılmıştır.
Kuzey Hindistan'da Demir işleme tekniğinde yaygın gelişme ve Demir Çağı kültürünün ortaya çıkması  MÖ 1. bin başlarında başlamıştır. Bu dönemdeki Demir Çağı kültürü, kabaca MÖ 1.200-600 yılları arasında yer alan Painted Gray Ware Kültürü olarak adlandırılan kültürdür. Bu konudaki teknolojik gelişme bu barışçıl dönem boyunca sürmüştür.
Güney Hindistan'da bugünkü Maisur kenti civarındaki buluntular demir işçiliğinin MÖ 12. Ve 11. yüzyıl kadar eski tarihlere dayandığını göstermektedir. Bu tarihlerde Hindistan'ın kuzeyiyle belirgin bir temas yoktu. Güney Hindistan'daki Demir Çağı kentleri Hallur, Karnataka ve Yarımada'nın en güney ucunda Tamil Nadu eyaletindeki Adichanallur kentleri olup MÖ 1.000 dolayına tarihlenmektedir.
Upanişadlar metalürjiden söz eder ve Mauryan İmparatorluğu döneminde bu teknolojide ilerlemeler gözlemlenir. Güney Hindistan'da muhtemelen MÖ 300 kadar eski tarihlerden, fakat kesin olarak MÖ 200'den itibaren Pota çeliği olarak bilinen teknikle yüksek kalitede çelik üretilmekteydi. Bu yöntemle çelik yapmak için yüksek saflıkta dövme demir, kömür ve cam, bir potada karıştırılarak eriyinceye kadar ısıtılır ve demirin karbonu absorbe etmesi sağlanırdı.
Doğu Hindistan'daki bir demir işleme merkezi de MÖ 10. yüzyıla tarihlenmektedir.
Ahameniş İmparatorluğu Hükümdarı I. Darius döneminde imparatorluk sınırlarının Hindikuş Dağları'na dayanmasıyla İndus Vadisi ile Yakın Doğu arasında temas kurulmuş oldu.
Asya > Sri Lanka

Demir Çağı Sri Lanka'da MÖ 1.000 – 600 tarihleri arasında şekillendi. Adanın özellikle kuzey kesiminde bu konuda arkeolojik kanıtlar bulunmaktadır. Bölgedeki Anuradhapura yerleşimi MÖ 800'de 10 hektarlık bir alanı kaplarken MÖ 700-600 arasına kadar 50 hektara genişleyerek bir kent haline gelmiştir. Adanın en kuzey ucunda Demir Çağı'nın başlarından kalma bir şef iskeleti bulunmuştur. Ko Veta adındaki bu şef, Brahmi yazıtı kazılı bir mühürle MÖ 3. Yüzyılda gömülmüştür. Tamilcede Kral anlamına gelen Ko, Güney Hindistan'daki Brahmi yazıtlarında geçen Ko Atan ve Ko Putivira gibi adlarla açık bir benzerlik göstermektedir. Bu bağlamda Sri Lanka'nın diğer bölgelerinde Demir Çağı yerleşimlerinin olabileceğini varsaymak yanlış olmayacaktır.
Asya > Çin

Çin'de demir işçiliğinin gelişmesi MÖ 9. yüzyılda başlamıştı. Yangzi Nehri Vadisi'ne ise MÖ 6. yüzyıl sonlarına doğru ulaştı. Birkaç parça da Changsha'da ve Nankin'de bulunmuştur. Mezar buluntularına göre Güney Çin'de demirin ilk kullanılması MÖ 350 dolaylarını göstermektedir. Bu tarih, sonunda Çin'in Qin Hanedanı yönetiminde yeniden birleştirildiği Savaşan Devletler Çağı ortalarından sonra yer almaktadır.
Tibet Platosu'nda Demir Çağı, Tibet yazıtlarında belirtildiği gibi Zhangzhung Kültürü'yle etkileşimli olarak gelişmiştir.
Asya > Kore

Kore Yarımadası'na demir teknolojisi, Sarı Deniz üzerinden MÖ 4. yüzyılda ulaşmıştır. Kore'ye ticaret yoluyla gelen bu teknoloji, Çin'de Savaşan Devletler Çağı'nın sonlarına denk gelen yıllardır. Demir işçiliğinin yayılması Sarı Nehir'e dökülen Kuzey Kore nehir vadileri boyunca yayılmıştır. Güney Kore'de demir üretimi çiftçilere araç gereç üretimi için MÖ 2. yüzyılda hızla yaygınlaştı. Güney Kore'de bilinen en eski dökme demir baltalar Geum Nehri havzasında bulunmuştur. Demir üretiminin başlatıldığı tarihler Kore tarihinde Samhan olarak adlandırılan karmaşık hükümranlık ilişkilerinin sürdüğü döneme denk gelmektedir. Bu karmaşık hükümranlıklar Silla, Baekje, Goguryeo ve Gaya krallıklarının öncülleridir. Demir külçeler bu dönemde gözde gömüt eşyaları arasında görülüyor ve bir zenginlik, saygınlık belirtisi olarak kabul ediliyordu.
Asya > Japonya

Demir aletler, silahlar ve diğer eşyalar, Japonya'ya Yayoi Dönemi sonlarında (MS 300) Kore Yarımadası ve Çin'le temaslar sonucu girmiştir.
Afrika

Bronz Çağı'nı kıta çapında yaygın bir şekilde yaşamamış olan Afrika'da Demir Çağı, Taş Çağı'nın hemen ardından başladı. Metalürji, Bronz Çağı'nın hiç yaşanmamasıyla taş aletlerden doğrudan doğruya çeliğe geçişle karakterize olmuştur.
Afrika > Kuzey Afrika

Kuzey Afrika'da Demir Çağı'nın Kartaca'dan yayıldığı kabul edilebilir. Tarihçiler, Kartaca'nın kurulduğundan itibaren (MÖ 814) bir Demir Çağı toplumu olduğu görüşündedirler, ancak arkeolojik bulgular MÖ 7. yüzyılı işaret etmektedir.
Afrika > Antik Mısır

Meteorik demir Antik Mısır'da MÖ 4 binlerde, yani Hanedanlık Öncesi Dönem'de biliniyor ve alet yapımında demir kullanılıyordu. Nitekim Eski Krallık döneminden kalma Abusir arkeolojik bölgesinde arkeolog Gaston Maspero, bazı demir parçalar bulmuştur. Öte yandan I. Pepi'nin (MÖ 2.332-2.283) def'in töreniyle ilgili bir metinde demirden söz edilmektedir. MÖ 1.203 – 1.213 yılları arasında hüküm sürmüş olan Firavun Merenptah'ın adı kazılı bir kılıç ve bir balta, demir bir bıçakla birlikte Ugarit kazılarında bulunmuştur. Ancak bu parçaların büyük bir kısmı meteorik demirden üretilmiştir.
Ancak Antik Mısır'da Demir Çağı başlangıcı konusunda büyük görüş ayrılıkları vardır.
Ancak demirin Antik Mısır'da hançer, balta ve kılıç olarak yaygın olarak kullanımı MÖ 14. yüzyıla denk gelmektedir. Onuncu yüzyıla gelindiğinde ise silahların yanı sıra tarım aletlerinde demir kullanımı yaygın hale gelmiştir.
Mısır'la ilgili antik buluntular arasında demir oldukça enderdir. Bronz, Mısır'da MÖ 7. yüzyıldaki  Asur istilasına kadar en çok kullanılan malzeme olmaya devam etmiştir. Bunun esas nedeni buluntuların büyük çoğunluğunun firavun mezarları, cenaze gemileri ve vazolar olmasıdır. Demir, saf bir malzeme olarak görülmediği için bu tür eşyaların yapımında kullanılmıyordu. Dini açıdan bir tabu idi ve Set'le ilişkendiriliyordu. Dolayısıyla bu tür eşyaların üretiminde, özellikle de dini amaçlı olarak kullanılmıyordu.
Afrika > Sahraaltı Afrika

Bakır ve bronz işleri Nijerya'da çok erken tarihlerde keşfedilmişti. Ancak demir işçiliğinin bu bölgede geliştirildiği ve yayıldığı kabul edilmektedir. Nijerya'da termitle demir ergitmenin en eski örnekleri MÖ 1.200 yılları civarında görülmektedir. Sahraaltı Afrika'da demir işçiliğinin, Kamerun'dan başlayan ve Büyük Göller Bölgesi'ne uzanan Bantu yayılmasıyla geliştiği kabul edilmektedir. Bu büyük göçler Büyük Göller Bölgesine MÖ 3. Yüzyılda, Ümit Burnu civarına ise MS 400'lerde ulaştığı sanılmaktadır. Afrika'nın Sahra güneyinden çok erken tarihlerde, neredeyse iki bin yıl önce bugünkü Tanzanya'nın güney batısında karbon çeliği üretilmekteydi. Bunlar oldukça karmaşık bir ön ısıtma yöntemiyle üretiliyorlardı.
Demir Çağı sonlarına doğru Nubiya önemli bir üretim ve demir ihraç bölgesi haline gelmişti. Nubiya'daki bu demir işçiliğinin gelişmesi, demir silahlı Asurluların Mısır'dan sürülmesinden sonraki tarihlerde gerçekleşmiştir.
Toplumsal dönüşümler

Demirin yaygın olarak, tüm toplumda kullanılır hale gelmesi özellikle zanaatler ve tarımda köklü değişikliklere yol açmıştı. Demirden yapılan iş ve tarım aletleri, hem mamul madde üretiminde hem de tarımda emeğin verimliliğini arttırmıştır. Üretici güçlerdeki bu gelişme toplumların üretim kapasitelerini son derece belirgin biçimde genişletti. Neolitik Devrimden itibaren toplulukların elde ettikleri gıda maddesi miktarını zaten artmıştı ve bu, sürekli bir nüfus artışına yol açtı. Artan nüfusu beslemek, yeni toprakları tarıma açmakla sağlandı ama bunun da bir sınırı vardı. Bronz Çağı'nda dahi bronz aletler geniş halk yığınları için ulaşılması güç bir maldı. Tam bu noktada üretici güçlerdeki belirtilen gelişme, yani demir aletlerin kullanılması, artan nüfusu besleme olanağı sağladı ve nüfus artışını destekledi. Öte yandan artan üretim, ticaretin ortaya çıkmasını ve gelişmesini sağladı. Sonuç olarak demir kullanan toplumların ekonomisi diğerlerine oranla büyük ölçüde gelişme göstermiştir. Özellikle ticaretin sağladığı gelir, varlıklı bir zümrenin ortaya çıkmasını sağladı. Bu durum geri dönerek üretimi ve ticareti teşvik etmiştir.
Öte yandan toplumların büyüyen üretim kapasiteleri hükümdarların daha fazla sayıda asker beslemesine ve onları donatmasına olanak sağlamıştır. Dahası demir silahlarla donatılmış olan askerî gücün, bundan yoksun olan toplumların askerî güçleri karşısında kesin bir üstünlük sağlayacağı ortadadır. Dolayısıyla demir kullanımı bu toplumlara etki alanlarını genişletme olanağı sağlamıştır.
İsveç Demir Çağ’ından kalma bir balta. Gotland'da (İsveç) bulunmuştur.
Atarca rüzgarı bulutsusu

Yelken Atarcası (ortada) ve çevresindeki atarca rüzgarı bulutsusu
Yengeç Bulutsusu'nun iç bölgesi. Orta kısım atarca rüzgarı bulutsusunu gösteriyor, merkezdeki kırmızı yıldız ise Yengeç Atarcası'dır. Görüntü Hubble'dan alınan optik verileri (kırmızı renkte) ve Chandra'dan alınan X-ışını verilerini (mavi renkte) birleştirmektedir.
Atarca rüzgarı bulutsusu (İngilizce: Pulsar wind nebula, kısaca PWN), bazen merkezindeki bir atarca tarafından üretilen rüzgarlarla güçlendirilmiş süpernova kalıntısı (SNR) kabuğunun içinde bulunan bir bulutsu türüdür. Yunanca "πλήρης", "pleres", yani "tamamlamak" anlamına gelen kelimeden türetilen pleryon olarak da adlandırılır. Bu bulutsular, 1976 yılında süpernova kalıntılarının içinde radyo dalga boylarında artışlar gösteren bir sınıf olarak önerildi. O zamandan beri bunların, kızılötesi, optik, milimetre, X-ışını ve gama ışını kaynakları olduğu bulunmuştur.
Atarca rüzgarı bulutsularının evrimi

Atarca rüzgarı bulutsuları çeşitli evrelerden geçer. Yeni atarca rüzgarı bulutsuları, atarcanın oluşumundan kısa bir süre sonra ortaya çıkar ve tipik olarak bir süpernova kalıntısının içinde yer alır, örneğin Yengeç Bulutsusu veya büyük Yelken Süpernova Kalıntısı'nın içindeki bulutsu gibi. Atarca rüzgarı bulutsusu yaşlandıkça, süpernova kalıntısı dağılır ve kaybolur. Atarca rüzgarı bulutsuları zamanla, milisaniye veya yavaş dönen atarcaları çevreleyen yay şoku bulutsularına dönüşebilir.
Özellikler

Atarca rüzgarları, dönen atarca tarafından üretilen ve dönüş hızı son derece yüksek, 1 teragauss (100 milyon tesla) üzerindeki muazzam güçlü manyetik alanlar tarafından rölativistik hızlara ivmelendirilmiş yüklü parçacıklardan (plazma) oluşur. Atarca rüzgarı genellikle çevresindeki yıldızlararası ortama doğru akar ve rüzgarın rölativistik hızın altına düştüğü 'rüzgar sonlandırma şoku' adı verilen sabit bir şok dalgası yaratır. Bu yarıçapın ötesinde, manyetize akıştaki sinkrotron emisyonu artar.
Atarca rüzgarı bulutsuları genellikle aşağıdaki özellikleri gösterir:
Süpernova kalıntılarında görülen kabuk benzeri yapı olmaksızın merkeze doğru artan bir parlaklık.
Radyo bandında oldukça polarize bir akı ve düz bir spektral indeks (α=0-0,3). İndeks, sinkrotron radyasyonu kayıpları nedeniyle X-ışını enerjilerinde yükselir ve ortalama olarak 1,3-2,3 X-ışını foton indeksine sahiptir (2,3-3,3 spektral indeks).
X-ışını boyutu, genellikle radyo ve optik boyutlarından daha küçüktür (daha yüksek enerjili elektronların sinkrotron ömürlerinin daha kısa olması nedeniyle).
TeV gama ışını enerjilerinde bir foton indeksi ~2,3'tür.
Atarca rüzgarı bulutsuları, atarca/nötron yıldızının çevresiyle olan etkileşimine dair güçlü araçlar olabilir. Benzersiz özellikleri, atarca rüzgarının geometrisini, enerjisini ve bileşimini; atarcanın kendi uzay hızını ve çevresindeki ortamın özelliklerini anlamak için kullanılabilir.
Bağımsız medya

Bağımsız medya, iletişim araçlarının tekelleşmesi esasından oluşan medyanın artık tarafsızlığını kaybetmesi nedeniyle alternatif ve doğru haber verme ilkesine sahip medya kuruluşlarıdır.
Genel yapıları itibarıyla daha kısıtlı imkânlara sahiptirler. Düşük ve çok daha fazla parçılı bir sermaye üzerinde oluşturulur. Kısaca kooperatif, dernek gibi sivil toplum örgütlerindendirler. İçeriklerini belirleyende kuruluşun müdürü veya patronu değil orada çalışan haberciler gazeteciler hatta birçoğunda kullanıcılar bile katkıda bulunarak zenginlik katarlar.
Arjantin-Azerbaycan ilişkileri

Arjantin-Azerbaycan ilişkileri - Azerbaycan Cumhuriyeti ve Arjantin Cumhuriyeti arasındaki mevcut ikili ilişkiler.
Tarih

Sovyet döneminde iki ülke halkları arasındaki ilişkiler vardı.
Arjantin, 9 Mart 1992 tarihinde Azerbaycan'ın bağımsızlığını tanıyan ilk ülkelerden biriydi. O zamandan beri iki ülke arasında dostane ilişkiler ve işbirliği kurulmuştur.
Diplomatik ilişkiler

İki ülke arasındaki diplomatik ilişkiler 8 Kasım 1993'te kuruldu.
Diplomatik ilişkiler > Elçilikler

25 Mayıs 2010 tarihinde, Azerbaycan Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı İlham Aliyev'in emriyle Buenos Aires, Arjantin'de Azerbaycan Büyükelçiliği kuruldu. Azerbaycan Cumhuriyeti'nin Arjantin Büyükelçiliği 2010 yılında açılmıştır.
28 Şubat 2012'de Arjantin Cumhurbaşkanı Cristina Fernandez de Kirchner, Azerbaycan'da bir büyükelçilik kuran kararnameyi imzaladı. Mart 2012'de, Arjantin Ulusal Kongresi'nin üst kanadı olan Senato, "Kardeş ülke Azerbaycan'da Arjantin Büyükelçiliğinin kurulmasından duyduğu memnuniyeti ifade etmek" başlıklı bir bildiri kabul etti. 2013 yılında Bakü'de Arjantin büyükelçiliği açıldı.
Parlamentolar arası ilişkiler

Azerbaycan Cumhuriyeti Milli Meclisi Parlamentolar arası ilişkiler üzerine Azerbaycan-Arjantin çalışma grubu faaliyet gösterir. . Bu çalışma grubu 13 Aralık 2005 tarihinde kurulmuştur ve ilk başkanı Rüstem Halilov'dur. Mart 4 2016'dan beri Rustam Khalilov, çalışma grubunun başkanıdır.
Azerbaycan ile 23 Ağustos 2011 tarihinde Arjantin Senatosunda bir dostluk grubu kuruldu.
Azerbaycan ile dostluk grupları 23 Ağustos 2011'de Arjantin Ulusal Kongresi Senatosu'nda ve 5 Temmuz 2011'de Temsilciler Meclisinde kuruldu. Dostluk grubunun başkanı, Temsilciler Meclisi üyesi Roberto Moullieron'dur. 4-5 Ekim 2012 tarihlerinde Arjantin Milli Kongresi Azerbaycan Dostluk Grubu üyeleri Roberto Mouilleron, Omar Bruna de Marchi, Cristina Regazzoli, Alicia Marcela Comelli, Olga Elizabeth Guzman, Pedro Omar Molas, Agustin Alberto Portela, Maria Higonet  Azerbaycan'ı ziyaret etti. İki ülke arasında çeşitli alanlarda işbirliğine ilişkin toplam 18 belge imzalandı.
Kültürel ilişkiler

Eski SSCB Halk Sanatçısı Rashid Behbudov yurtdışı gezileri sırasında Buenos Aires'te bir konser verdi.
Azerbaycan heyetinin 2011'de Arjantin Cumhurbaşkanı ile yaptığı toplantı
Baydara (Memlûk)

Bedreddin Baydara el-Mansuri, Memlük sultanı Eşref Halil'in saltanat naibi idi.
Baydara daha çocukken 1260 yılında yaşanan Ayn Calut Muharebesi sonucu annesiyle birlikte esir düşerek Kahire'ye geldi.
Baydara, 1281 yılında Sultan Kalavun tarafından Feyyum vahası hariç olmak üzere Yukarı Mısır'a vali olarak atandı.
Attila Aşkar

| Attila Aşkar |
| --- | --- |
Doğum: 4 Eylül 1943 (81 yaşında) Bolvadin-Afyonkarahisar
Milliyet:  Türk
Vatandaşlık:  Türkiye Cumhuriyeti
Mezun olduğu okul(lar):  Yüksek Mühendis, İstanbul Teknik Üniversitesi (1966)  Doktora, Princeton Üniversitesi (1969) 

Kariyeri
Dalı: İnşaat Mühendisliği-İ.T.Ü.
Çalıştığı kurumlar:  Boğaziçi Üniversitesi  Koç Üniversitesi 
Doktoradanışmanı: Ahmet Şefik Çakmak
 

Attila Aşkar (d. 4 Eylül 1943 Bolvadin-Afyonkarahisar) Türk bilim insanı, eğitimci ve Koç Üniversitesi eski rektörüdür. (2001-2009). Bu göreve atanmadan önce, Koç Üniversitesi'nde Fen, İnsani Bilimler ve Edebiyat Fakültesi dekanı ve provost olarak görev almıştır. Kemal ve Nüzhet Aşkar'ın oğludur. Eski A.B.D. 57. Dışişleri Bakanı Cyrus Vance'in kızı Elsie Vance ile evlidir.
Akademik yaşamı

Atilla Aşkar, 1961 yılında Saint Joseph Fransız Lisesi'nden mezun olmuştur. Mühendislik diplomasını İstanbul Teknik Üniversitesi'nden 1966 yılında almış ve doktorasını Princeton Üniversitesi'ne 1969'da sunmuştur. Akademik hayatı boyunca da, Boğaziçi Üniversitesi, Brown Üniversitesi, Princeton Üniversitesi, VI. Paris Üniversitesi, Max Planck Enstitüsü ve Stokholm'deki İsveç-Kraliyet Teknoloji Enstitüsü'nde ziyaretçi bilim insanı olarak bulunmuştur.
Atilla Aşkar, Türkiye Bilimsel ve Teknolojik Araştırma Kurumu'ndan ve Türkiye Cumhuriyeti Kültür ve Turizm Bakanlığı'ndan ödüller almış olan bir bilim insanıdır ve Türkiye Bilimler Akademisi (TÜBA) üyesidir.
Yayınları

Kuvantum dalgaları; wavelet analizi ve moleküler dinamik konularında araştırma yapan A. Aşkar, 80 bilimsel makale ve 2 kitap yayınlamıştır. Kendi geliştirdiği kuramlarını,Lattice Dynamical Foundations of Continuum Theories: Elasticity, Piezoelectricity, Viscoelasticity, Plasticity isimli kitabında yayınlamıştır.
Yayınları > Kitapları

Lattice Dynamical Foundations of Continuum Theories: Elasticity, Piezoelectricity, Viscoelasticity, Plasticity (Series in Theoretical and Applied Mechanics, Vol 2)
Yayınları > Önemli makalelerinden bazıları

A. Aşkar, A. Çakmak, and H. Rabitz, Nodal structure and global behavior of scattering wave functions, J. Chem. Phys., 72, 5287, DOI: 10.1063/1.439739, (1980)
M. Duff, H. Rabitz, A. Aşkar, A. Çakmak, and M. Ablowitz, A Comparison Between Finite Element Methods and Spectral Methods as Applied to Bound State Problems, J. Chem. Phys., 72, 1543, DOI: 10.1063/1.439381, (1980)
A. Aşkar, A. S. Çakmak, and H. Rabitz, Finite Element Methods for Reactive Scattering, Chem. Phys., 33, 367, DOI: 10.1016/0301-0104(78)87134-1, (1978)
H. Rabitz, A. Aşkar, and A. S. Çakmak, The Use of Global Wavefunctions in Scattering Theory, Chem. Phys., 29, 61, DOI: 10.1016/0301-0104(78)85061-7, (1978)
Avrupa Yaz Saati

Başlığın diğer anlamları için EST sayfasına bakınız.
Avrupa'da zaman:



Batı Avrupa Saati / Greenwich Ortalama Saati (UTC)



Batı Avrupa Saati / Greenwich Ortalama Saati (UTC)


Batı Avrupa Yaz Saati / İngiliz Yaz Saati / İrlanda Standart Saati (UTC+1)



Orta Avrupa Saati (UTC+1)


Orta Avrupa Yaz Saati (UTC+2)



Doğu Avrupa Saati / Kaliningrad Saati (UTC+2)



Doğu Avrupa Saati (UTC+2)


Doğu Avrupa Yaz Saati (UTC+3)



Moskova Saati / Türkiye Saati (UTC+3)



Azerbaycan Saati / Ermenistan Saati / Gürcistan Saati (UTC+4)



Koyu renkle gösterilen kesimlerde yaz saati uygulanırken açık renkle gösterilenlerde ise zaman dilimi sabittir.
Avrupa Yaz Saati (İngilizce: European Summer Time, EST), enerji tasarrufu sağlamak amacıyla, Mart ayının son pazar günü başlayıp, Ekim ayının son pazar günü biten bir uygulamadır.
Uygulanışı

Mart ayının son pazar günü eşgüdümlü evrensel zamana (UTC) göre 01:00'te saatlerin bir saat ileri alınmasıyla başlatılır ve ekim ayının son pazar günü 02:00'te saatlerin bir saat geri alınmasıyla sona erer. Saat değişiklikleri eşgüdümlü evrensel zamana göre yapıldığından, uygulamanın başlangıcı ve bitişi bulunulan saat dilimine göre farklı yerel saatlere denk gelmektedir.
Amacı

Başlama ve bitim tarihlerinde Avrupa ülkelerinin birlikte hareket ettiği bu uygulamayla, çalışma saatlerinin günün güneşli bölümüne alınması ve gün ışığından daha fazla yararlanılması amaçlanmaktadır. Böylece elektrik enerjisinin aydınlatmada kullanılan bölümünden tasarruf sağlanması ve akşam saatlerinde en yüksek değerine ulaşan enerji talebinin azaltılması hedeflenmektedir.
Uygulama tarihlerinin hesaplanması

Uygulamanın başlangıç ve bitiş tarihleri belirli olsa da her yıl aynı güne denk gelmemektedir. Fakat hangi tarihlerde uygulanacağı şu yöntemle hesaplanabilmektedir:
Başlangıç: y içinde bulunulan yılı temsil etmek üzere (31 − (5 * y ÷ 4 + 4) mod 7) Mart günü
Bitiş: y içinde bulunulan yılı temsil etmek üzere (31 − (5 * y ÷ 4 + 1) mod 7) Ekim günü
noicon
Konuşan Vikipedi