stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Apple Mighty Mouse
Tasarım

Mighty Mouse beyaz plastikten yapılmış ve farenin yüzünde oyulmuş bir Apple logosu var. Fare, dört işlevsel denetime sahiptir: sol kapasitif sensör, sağ kapasitif sensör, basınç sensörü ve yan sıkıştırma sensörlü palet. Trackball, kullanıcıların bir sayfayı veya belgeyi köşegen dahil herhangi bir yönde kaydırmasını sağlar. Mekanik düğmeler yerine, dokunmaya duyarlı topshell (aşağıda belirtilmiştir) ve basınç algılama izleme topu, farenin hangi tarafa dokunulduğunu veya topun tutulup tutulmadığını algılamasını sağlar.
Fare, kaydırma topu döndürüldüğünde ses çıkarır, ancak bu, topun hareket etmesinin direkt bir ürünü değildir; Ses aslında fare içindeki küçük bir hoparlör tarafından üretilir. Bu özelliği, farenin içindeki hoparlörü fiziksel olarak devre dışı bırakmaktan başka devre dışı bırakmanın hiçbir yolu yoktur.
Şu anda, Mac OS X, üçüncü parti yazılımlar olmadan fareyi tam olarak destekleyen tek işletim sistemidir. Mac OS X ile birlikte kullanıldığında, sensörler, Dashboard ve Exposé (şimdiki Mission Control)  gibi uygulamaları başlatmak veya Apple işletim sisteminin özelliklerini tetiklemek üzere ayarlanabilir. Mac OS X ile kullanılmazsa, fare dikey ve yatay kaydırma tekerleği bulunan dört "düğme" fare gibi davranır. Windows gibi diğer platformların kullanıcılarına daha fazla işlev sunacak üçüncü taraf sürücüler (XMouse, AppleM) var.
Mighty Mouse sağ ve sol sensörlerin aynı anda etkinleştirilip etkinleştirilmediğini raporlamaz. Aslında, yalnızca farenin sol tarafında herhangi bir parmak teması olmadığında sağ tıklama bildiriyor. Dolayısıyla sağ tıklama, parmağınızı fareden kaldırmanın ardından sağ tıklamayı gerektirir. Bu aynı zamanda Mighty Mouse'un, CAD yazılımları, oyunları ve fare için birden fazla işlevin eşleştirildiği diğer uygulamaların kullandığı fare kodlamayı destekleyemediği anlamına gelir.
Tarihi

2 Ağustos 2005 tarihinde Apple, Mighty Mouse'u 49 ABD doları önerilen perakende satış fiyatı ile tanıttı. 12 Ekim 2005 tarihinde Apple, her iMac'le birlikte Mighty Mouse'u ve 19 Ekim 2005'te PowerMac G5 hattını da sevk etmeye başladı. Kullanıcının bir Apple Kablosuz Klavye ve Apple Kablosuz Fare'ye yükseltme seçeneği vardır. O sırada sunulan bu fareyi satın almamanın tek yolu Mac Mini'ti.
25 Temmuz 2006'da Apple, Bluetooth 2.0 kullanan bir kablosuz Mighty Mouse (numarası MA272LL / A ve MB111LL / A) yayınladı. Yeni sürüm iki AA pil kullanıyor, ancak ağırlığı azaltmak için tek bir AA pil üzerinde çalışıyor olabilir. Kablosuz Mighty Mouse 69 $ fiyatla edildi. 7 Ağustos 2007'de Apple biraz Mighty Mouse'u güncelledi, sıkma alanlarının rengini beyaza çevirdi. Kablosuz sürümün maliyeti 69 $ iken, Eylül 2009'dan bu yana Mighty Mouse'un kablolu versiyonu 49 $, kablosuz internet ücreti 49 $ idi.
Apple, 20 Ekim 2009'da adı ile ilgili yasal sorunlardan dolayı Mighty Mouse'u "Apple Mouse" (numarası MB112LL / A) olarak yeniden adlandırmaya zorlandı. Farenin bu sürümü, yeni modellerde Apple Magic Mouse'ın bulunduğu 9 Ağustos 2010 tarihine kadar Mac Pro ile birlikte sunulmaya devam edildi.
Aynı gün, Apple, çok dokunuşla hazırlanmış bir panel bulunan alüminyum bir tabla ile inşa edilen Apple Magic Mouse adında tamamen yeni bir fare duyurdu ve piyasaya sürdü. MacBook'taki trackpad'lerde olduğu gibi, bu yeni sürüm de jestler içeriyordu. Bu sürüm iki adet AA pil kullanıyor ve fiyatı 69 dolardı.
Ascochyta jaczevskii

Ascochyta jaczevskii, Ascochyta cinsine bağlı bir mantar türüdür.
3-Aminobenzoik asit

3-Aminobenzoik asit (meta-aminobenzoik asit veya MABA olarak da bilinir) H2NC6H4CO2H molekül formülüne sahip bir organik bileşiktir. Ticari numuneler genellikle renklendirilmesine rağmen, MABA beyaz bir katıdır. Suda çok az çözünür. Aseton, kaynar su, sıcak alkol, sıcak kloroform ve eterde çözünür. Bir amino grubu ve bir karboksilik asit ile değiştirilmiş bir benzen halkası içerir.
Yararlanılan kaynaklar

↑  m-Carboxyaniline - Compound Summary 18 Ekim 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., PubChem.
↑  3-aminobenzoic acid, Medical Subject Headings database.
↑  Haynes, William M., (Ed.) (2016). CRC Handbook of Chemistry and Physics. 97th. CRC Press. s. 5-89. ISBN 978-1498754286.
Abdullah Halil (Tunuslu siyasetçi)

| Abdullah Halil عبد الله القلال> Temsilciler Meclisi Başkanı [en] |
| --- | --- |
Görev süresi 16 Ağustos 2005 - 25 Ocak 2011
Başkan Yardımcısı: Mekki Aloui   Néziha Zarrouk
Yerine gelen: Mekki Aloui (Geçici) Mustapha Ben Jafar [en]
Tunus İçişleri Bakanı [en]
Görev süresi 2004-2005
Başkan: Zeynel Abidin Bin Ali
Yerine geldiği: Ali Chaouch
Yerine gelen: Dali Jazi
Görev süresi 17 Kasım 1999 - 23 Ocak 2001
Başkan: Zeynel Abidin Bin Ali
Başbakan: Muhammed Gannuşi
Yerine geldiği: Ali Chaouch
Yerine gelen: Abdallah Kaâbi
Tunus Devlet Bakanı [en]   İçişleri bakanı [en]
Görev süresi 17 Şubat 1991 - 24 Ocak 1995
Başkan: Zeynel Abidin Bin Ali
Başbakan: Hamid Karvi
Yerine geldiği: Abdelhamid Escheikh
Yerine gelen: Mohamed Jegham
Tunus Adalet Bakanı [en]
Görev süresi 22 Ocak 1997 - 17 Kasım 1999
Başkan: Zeynel Abidin Bin Ali
Başbakan: Hamid Karvi
Yerine geldiği: Sadok Chaabane
Yerine gelen: Bechir Tekkari
Tunus Savunma Bakanı [en]
Görev süresi 13 Haziran 1996 - 22 Ocak 1997
Başkan: Zeynel Abidin Bin Ali
Başbakan: Hamid Karvi
Yerine geldiği: Abdelaziz Ben Dhia
Yerine gelen: Habib Bin Yahya
Görev süresi 11 Nisan 1988 - 20 Şubat 1991
Başkan: Zeynel Abidin Bin Ali
Başbakan: Hadi Bakkuş   Hamid Karvi
Yerine geldiği: Selahaddin Bali
Yerine gelen: Habib Bulares
Kişisel bilgiler
Doğum: 7 Aralık 1943 (80 yaşında) Safakes, Fransız Tunusu
Milliyeti: Tunuslu
Partisi: Sosyalist Düstur Partisi   Anayasal Demokratik Birlik
Bitirdiği okul: Tunus Hukuk ve Siyaset Bilimi Fakültesi [fr], Tunus, Ulusal Yönetim Okulu [fr]
Başlığın diğer anlamları için Abdullah Halil sayfasına bakınız.
Abdullah Halil (d. 7 Aralık 1943, Safakes), Tunuslu siyasetçi.
Tunus Ulusal İdare Okulu'nu bitirmiş, Tunus İktisadi Bilimler ve Hukuk Fakültesi'nde İktisadi Bilimler alanında master yapmıştır. 11 Nisan 1988 - 20 Şubat 1991 ve 13 Haziran 1996 - 22 Ocak 1997 tarihleri arasında Savunma Bakanı, 20 Şubat 1991 - 24 Ocak 1995 ve 17 Kasım 1999 - 23 Ocak 2001 tarihleri arasında İçişleri Bakanı, 16 Ağustos 2005 - 25 Ocak 2011 tarihleri arasında Tunus Senatosu Başkanı olarak görev yürütmüştür. 2011 Yasemin Devrimi'nden sonra evde gözaltında tutulmuş ardından tutuklanmış, yargılanmış ceza alsa da 2013 yılında beraat etmiştir.
Atlama horonu

Başlığın diğer anlamları için Atlama (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
Atlama horonu ya da Langevton Karadeniz Bölgesi'nde sadece erkeklerce genellikle kemençe, nadiren davul-zurna veya şimşir-kaval eşliğinde oynanan bir halk oyunu. 5-10 kişi tarafından halka veya sıra formunda oynanabilir. Davul-zurna eşliğinde oynandığı Akçaabat ilçesi ve civarında Rumca Langevton adıyla bilinmektedir.
Arena Tiyatrosu

Arena Tiyatrosu, İstanbul'da 1962-1966 yılları arasında faaliyet göstermiş özel tiyatro.
Asaf Çiyiltepe tarafından kuruldu. Türkiye'de politik tiyatronun öncülüğünü yaptı. Kendinden sonra kurulan Halk Tiyatrosu, Ankara Birlik Sahnesi, Ankara Sanat Tiyatrosu ve Dostlar Tiyatrosu'nun öncüsüdür. Birçok önemli oyuncunun yetişmesinde, önemli oyunların ilk kez sergilenmesinde yer alarak, Türk tiyatro tarihinde önemli bir yer tutmuştur.
Geçmişi

Arena Tiytrosu, Asaf Çiyiltepe tarafından, 13 Kasım 1962 tarihinde, İstanbul - Sıraselviler, no: 75 adresinde, Belçika Konsolosluğu yanındaki Arena İşhanı'nın 6. katında, Meydan sahnesi adıyla oluşturuldu.
Abdullah Ziya Kozanoğlu'nun sahibi olduğu Arena İşhanı 1961'de henüz inşa halindeyken Türkiye'de  ilk operet kurucularından Lütfullah Sururi'nin arzusu üzerine en üst katına bir tiyatro salonu yapılmıştı. Salonu, Atilla Tokatlı ve Asaf Çiyiltepe  kiraladı ve Çiyiltepe'nin yönetmenliğinde oyunlar sergilendi.
İlk oyun, Alfred Jarry'den Asaf Çiyiltepe' nin çevirdiği Übü adlı eser oldu. Eserin ilk sözü "bok"tan türetme "bork" kelimesi idi ve seyircinin büyük tepkisini çekti. İkinci olarak, Genco Erkal'ın başrolü üstlendiği Aslan Asker Şvayk sergilendi.
285 kişilik salonlarında birçok önemli oyun sergilendikten sonra Asaf Çiyiltepe Ankara'ya giderek Ankara Sanat Tiyatrosunu kurdu. İstanbul'da kalan ekip, tiyatroyu sürdürdü. Bu ekipte yer alan sanatçılardan bazıları Ergun Köknar, Ani İpekkaya, Nurhan Nur, Yıldırım Önal, Çolpan İlhan, Bilge Şen, Işık Yenersu idi.
Tiyatroyu daha sonra Ulvi Uraz devraldı. Bina yıkılarak iş hanı yapılmıştır.
Oyuncular

Ergun Köknar
Zeki Alasya
Ani Şahnazar
Tuncer Necmioğlu
Başar Sabuncu
Mehmet Güleryüz
Tunca Yönder
Ege Ernart
Remzi İnanç
Erol Tezeriş
Tolga Aşkıner
Attila Tokatlı
Serpil Gence
Asaf Çiyiltepe
Abdoul Mbaye

| Abdoul Mbaye> 11.Senegal Başbakanı |
| --- | --- |
Görev süresi 5 Nisan 2012 - 1 Eylül 2013
Yerine geldiği: Souleymane Ndéné Ndiaye
Yerine gelen: Aminata Touré
Kişisel bilgiler
Doğum: 13 Nisan 1953 (71 yaşında) Dakar, Senegal
Partisi: Bağımsız
Bitirdiği okul: Dakar Üniversitesi   HEC Paris   Paris Üniversitesi
Abdoul Mbaye Bir Senegalli bankacı ve 3 Nisan 2012 - 3 Eylül 2013 tarihleri arası eski Senegal Başbakanı olan politikacı. 2012 cumhurbaşkanlığı seçimlerinde ikinci turun galibi Başkan Macky Sall tarafından başbakanlığa atanan bir teknokrattır.
Kariyeri

Senegal'de Dakar Üniversitesi'nde ve Fransa'nın Hautes Études Commerciales ve Sorbonne Üniversitesi'nde okudu.
1981 yılında Planlama Bölümü, Uluslararası Para Fonu Direktörü olmadan önce, 1976 yılında, araştırma bölümünde ekonomist olarak Batı Afrika Devletleri Merkez Bankası'nda çalıştı. Ayrıca Fildişi Kıyısı'nda bir noktada çalıştı. Daha sonra 1982 yılında Senegal Banque de l'Habitat du'nun CEO'luğunu devraldı. Ayrıca Batı Afrika'da yatırım fonlarının düzenlemelerinin geliştirilmesinde IMF ile çalıştı. Afrika Finans ve Yatırım Grubu'nda bir yönetici idi.
3 Nisan 2012'de, yeni seçilen Cumhurbaşkanı Macky Sall ile Senegal Başbakan olarak atandı. Resmen 5 Nisan 2012 tarihinde eski Başbakan, Souleymane Ndéné Ndiaye'den görevi devraldı.
Atatürk Heykeli (Astana)

| --- | --- |

Koordinatlar: 51°09′04″K 71°25′55″D﻿ / ﻿51.15111°K 71.43194°D﻿ / 51.15111; 71.43194
Konum: Taşenov Caddesi, Astana, Kazakistan
Tasarlayan: Bakıtcan Abişev
Tür: Anıt
Yükseklik: 4,4 m
Açılış tarihi: 8 Ekim 2009
Adandığı: Mustafa Kemal Atatürk
Atatürk Heykeli, Mustafa Kemal Atatürk'ün Astana'daki bir heykelidir. Kazak heykeltıraş Bakıtcan Abişev'in eseri olan bronz ve granitten imal edilen heykelin açılışı 8 Ekim 2009 tarihinde gerçekleşmiştir.
Hakkında

Yüksekliği 4,4 metre olan heykel, 5,5 ton ağırlığındadır. Taşenov Caddesi'ndeki çiçek bahçesinde bulunur. Kazakistan Cumhuriyeti Kültür ve Enformasyon Bakanlığı düzenlediği yarışma sonucu yapılmıştır.
Heykelin açılışı Kazakistan Cumhurbaşkanı Nursultan Nazarbayev'in de katıldığı bir törenle yapıldı. Heykelin açılışından sekiz gün sonra Türkiye'yi giderek TBMM'yi ziyaret eden Nazarbayev, "Bu heykeli Kazak halkının size olan kardeşlik duygularının tezahürü olarak kabul edin” demiştir. Buna karşılık, 2010'da Ankara'da Nur Sultan Nazarbeyev'in bir heykeli yapılmış  ve Gençlik Parkı’ndaki eski Trafik Şube Müdürlüğü önüne yerleştirilen heykelin açıışı, dönemin TBMM Başkanı Mehmet Ali Şahin tarafından "Siz de lütfen bu heykeli Türk kardeşlerinizin Kazak kardeşlerinize bir kardeşlik ifadesi olarak kabul ediniz'" sözleri ile yapılmıştır.
2014 FIFA Dünya Kupası B Grubu

2014 FIFA Dünya Kupası B Grubu Avustralya, Hollanda, İspanya ve Şili takımlarından oluşmaktadır.
Takımlar

| Eşleşme Pozisyonu | Takım | Ön eleme | Kupaya katılımı garantilediği tarih | Finallere katılım sayısı | En son katılım | Daha önceki en iyi derece | FIFASırası |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| B1 (seri başı) |  İspanya | UEFA I Grubu Kazananı | 15 Ekim 2013 | 14. | 2010 | Şampiyon (2010) | 1 |
| B2 |  Hollanda | UEFA D Grubu Kazananı | 10 Eylül 2013 | 10. | 2010 | İkincilik (1974, 1978, 2010) | 8 |
| B3 |  Şili | CONCACAF v OFC play-off Üçüncüsü | 15 Ekim 2013 | 9. | 2010 | Üçüncülük (1962) | 15 |
| B4 |  Avustralya | AFC Dördüncü Tur İkincisi | 18 Haziran 2013 | 4. | 2010 | 2. Tur (2006) | 57 |
Takımlar > Takımların FIFA Dünya Kupası'ndaki daha önceki maçlar

İspanya v Hollanda:
2010, final: İspanya 1-0 (uzt) Hollanda
Şili v Avustralya:
1974, grup aşaması: Şili 0-0 Avustralya
Avustralya v Hollanda: Yok
Şili v İspanya: Yok
1950, grup aşaması: İspanya 2-0 Şili
2010, grup aşaması: İspanya 2-1 Şili
Avustralya v İspanya: Yok
Hollanda v Şili:Yok
Puan Durumu

| Sıra | Takımg t  | O | G | B | M | AG | YG | GF | P | Eleme |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  Hollanda | 3 | 3 | 0 | 0 | 10 | 3 | +7 | 9 | Son 16 turuna |
| 2 |  Şili | 3 | 2 | 0 | 1 | 5 | 3 | +2 | 6 | Son 16 turuna |
| 3 |  İspanya | 3 | 1 | 0 | 2 | 4 | 7 | -3 | 3 |  |
| 4 |  Avustralya | 3 | 0 | 0 | 3 | 3 | 9 | -6 | 0 |  |
Kaynak: FIFA
Sıralama kuralları: Grup aşaması sıralama kuralları
Maçlar

Yerel saate göre beş maç UTC-3; Şili - Avustralya maçı Cuiabá'da oynanacağından Amazon saat dilimine göre UTC-4'tür.
Maçlar > İspanya v Hollanda

İspanya  v  Hollanda
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| İspanya  | 1 - 5 |  Hollanda |
| Alonso  27' (pen.) | Rapor | van Persie  44', 72' Robben  53', 80' de Vrij  64' |
| --- | --- |
             İspanya :              Hollanda
Maçlar > Şili v Avustralya

Şili  v  Avustralya
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| Şili  | 3 - 1 |  Avustralya |
| Sánchez  12'   Valdívia  14'   Beausejour  90+2' | Rapor | Cahill  35' |
| --- | --- |
             Şili :              Avustralya
Maçlar > İspanya v Şili

İspanya  v  Şili
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| İspanya  | 0 - 2 |  Şili |
|  | Rapor | Vargas  20' Aránguiz  43' |
| --- | --- |
             İspanya :              Şili
Maçlar > Avustralya v Hollanda

Avustralya  v  Hollanda
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| Avustralya  | 2 - 3 |  Hollanda |
| Cahill  21'   Jedinak  54' (pen.) | Rapor | Robben  20'   van Persie  58'   Depay  68' |
| --- | --- |
             Avustralya :              Hollanda
Maçlar > Avustralya v İspanya

Avustralya  v  İspanya
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| Avustralya  | 0 - 3 |  İspanya |
|  | Rapor | Villa  36'   Torres  69'   Mata  82' |
| --- | --- |
             Avustralya :              İspanya
Maçlar > Hollanda v Şili

Hollanda  v  Şili
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| Hollanda  | 2 - 0 |  Şili |
| Fer  77'   Memphis  90+2' | Rapor |  |
| --- | --- |
             Hollanda :              Şili
Arjantin sineması

| Arjantin sineması |
| --- | --- |
1961'deki Berlin Uluslararası Film Festivali'nde yer alan ikonik Arjantinli aktrisler Isabel Sarli, Olga Zubarry, Tita Merello ve Mirtha Legrand.
Salon sayısı: 792 (2011)
 • Kişi başına: 100 binde 2,2 (2011)
Ana dağıtıcılar: United International Pictures 23.7% The Walt Disney Company 22.4% Warner Bros. 16.2%
Üretilen filmler (2005-2009)
Toplam: 52 (ortalama)
Seyirci sayısı (2012)
Toplam: 46.386.856
 • Kişi başına: 4.347.481 (%9,4)
Gişe hasılatı (2012)
Toplam: ARS 1.31 milyar
Yerli film: ARS 111 milyon (%8,5)
Arjantin sineması, Arjantin'deki film endüstrisine dayanmaktadır. Arjantin sineması, Arjantin ulusunda veya Arjantinli film yapımcıları tarafından yurt dışında yapılan film ve yaratıcı film sanatını da içermektedir.
Arjantin film endüstrisi tarihsel olarak Meksika ve Brezilya'da üretilenlerle birlikte Latin Amerika sinemasında en gelişmiş üç sinemasından biridir. 20. yüzyıl boyunca, Arjantin'deki film endüstrisi devlet tarafından desteklenmektedir ve oldukça kalabalık bir yönetmen ve oyuncu listesiyle İspanyolca konuşulan yerlerdeki ana film endüstrisinden biri hâline geldi.
Arjantin, Goya Ödülleri'nde En İyi Yabancı  İspanyolca Film dalında on altı ödül kazandı ve bu dalda en çok aday gösterilen ülkedir. Ayrıca Resmi Tarih (1985) ve Gözlerindeki Sır (2009) ile Akademi Ödülü kazanan tek Latin Amerika ülkesidir.
Tarihi > Başlangıç

1896'da Fransız fotoğrafçı Eugene Py; Belçikalı Henri Lepage ve Avusturyalı Max Glücksmann için Buenos Aires'teki bir fotoğraf malzemesi şirketi olan 'Casa Lepage' de çalışıyordu. Üçü, "18 Temmuz 1896'da çekilen Lumiére'nin bir fotoğrafıyla" Arjantin'deki Lumière Cinématographe'in Teatro Odeón'daki çıkışını gördü.
Lepage daha sonra ilk Fransız sinematografik ekipmanı ülkeye ithal etti ve 1897'de bir Gaumont kamera kullanan Eugenio Py, genellikle  Arjantin'in ilk filmi olan La bandera Argentina (Filmde Arjantin bayrağının rüzgarda sallandığı görülmektedir) ile ilişkilendirilmektedir.  Aslında bu filmden önce Brezilya'da yaşayan Alman sinemacı Federico Figner, Buenos Aires'te Vistas de Palermo, Avenida de Mayo ve Plaza de Mayo adlarıyla bilinen üç film çekmiştir. Şöhret kazanan Py, yıllarca Casa Lepage'deki sergi için filmler üretmeye devam etti ve bunu, Viaje del Doctor Campos Salles a Buenos Aires (1900, ülkenin ilk belgeseli olduğunu düşünülmektedir) ile  La Revista de la Escuadra Argentina (1901) takip etti. O zamana kadar ilk projeksiyon salonları Arjantin, Uruguay ve Şili'de Glücksmann tarafından geliştirilen uluslararası çapta film yapımı, dağıtım ve sergi sisteminin bir parçası olarak açılmıştı.
Tarihi > İlk gelişmeler

Birkaç Arjantinli oyuncu, haber kısaları ve belgeseller çekerek yeni buluşu denemeye devam etti. Eugenio A. Cardini, Escenas Callejeras (1901) filmini çekti ve Mario Gallo, El fusilamiento de Dorrego (1908; Dorrego'nun İdamı) adıyla Arjantin'in ilk bakış açılı filmini yaptı. Ernesto Gunche'nin yönettiği erken belgeseller de diğer çalışmalardır.
Arjantin tarihi ve edebiyatı, film yapımının ilk yıllarında film temalarına kaynaklık etmiştir. Yerli sinemanın ilk başarılarından biri de José Hernández'in gaucho şiirinden ilham alan 1915'teki Nobleza Gaucha çalışmasıdır. José Mármol'un romanına dayanan Amalia (1914), ülkenin ilk uzun metrajlı yerli yapımıdır ve Arjantin devlet başkanı Hipólito Yrigoyen hakkındaki kısa bir hiciv olan 1917'deki El Apóstol, dünya sinemasının ilk animasyon filmi oldu.
José A. Ferreyra gibi yönetmenler Arjantin sinemasında film yapmaya başladılar ve Palomas rubias (1920), La Gaucha (1921) ve Buenos Aires, ciudad de ensueño (1922) gibi filmler çekildi. Bunları, La Maleva, Corazón de criolla, Melenita de oro, Leyenda del puente inca (1923), Odio serrano, Mientras Buenos Aires duerme, Arriero de Yacanto (1924) ve El Organito de la tarde ve Mi último tango (1925) çalışmaları izledi.
1926'da Ferreyra,  Perdón, viejita (1927) filminden sonra La Vuelta al Bulín, La Costurerita que dio aquel mal paso ve Muchachita de Chiclana'yı yayımladı. Ferreyra filmlerinin çoğunda, on yılın en popüler yıldızlarından Alvaro Escobar ve Elena Guido'nun ikilisi yer aldı.
On yılın sonlarına doğru, Julio Irigoyen gibi yönetmenler 1928'de Alma en pena gibi filmleri piyasaya sürmeye başladı. Bu gibi filmler, Arjantin kültürü olan tango dansını film haline getirmeye başladı; bu durum 1930'lu yıllarda arttı.
Tarihi > Birinci "Yeni Sinema"

1950'lerin sonlarından bu yana yeni nesil film yönetmenleri, Arjantin filmlerini uluslararası film festivallerine götürdü. Bu tür yönetmenlerin ilk dalgasını "aristokrat çöküşünü araştıran" Leopoldo Torre-Nilsson,  Fernando Ayala, David Jose Kohon, Simon Feldman ve 1960'ların sonundaki siyasi kargaşa üzerine ilk belgeseller La Hora de los Hornos (1966-68)'u çeken Fernando "Pino" Solanas oluşturmaktadır.
Tulio Demicheli ve Carlos Schlieper gibi yönetmenler, çoğunlukla hem yazıp hem yönettiği filmlerle ortaya çıktılar. Sinematografik tarz elde eden ikinci nesil José Martínez Suárez, Manuel Antín ve Leonardo Favio'dur.
Tarihi > Birinci "Yeni Sinema" > 1960'lar ve 1970'ler

Kurt Land,  Alberto de Mendoza'nın başrolünde oynadığı ve siyah-beyaz bir polisiye dram olan 1960 çıkışlı El Asalto'yu yönetti. Arjantin sinemasında çalışan Şili'li aktör Lautaro Murúa, Alias Gardelito'yu 1961'de yönetti.
1963'te komedi filmleri Arjantin sinemasında yer almaya başladı. José Marrone gibi komedyenlerin yer aldığı ve 1963 çıkışlı Alias Flequillo gibi filmler çekildi. Arjantin filmi ve televizyonu, 1970'lerin sonlarındaki tehlikeli dönemlerde hafif konuları ele aldı.
Nostalji, Arjantin edebi klasiklerinin yeniden işleyen Leopoldo Torre Nilsson tarafından yakalandı. Nilsson,  La Mano en la trampa (1961), Martin Fierro (1968), The Seven Lunatics (1973) ve Painted Lips (1974) filmleriyle kült oldu. Aynı atmosferde ose Martinez Suarez'in karamsar filmi Los muchachos de antes no usaban arsenico (Yaşlı Adamlar Arseniğe İhtiyaç Duymaz, 1975)'da Alfred Hitchcock tarzı cinayet işlendi.
1960'ların ortalarından sonlarına doğru, Armando Bo gibi yönetmenler, izleyicileri şok edici softcore porno olan seks komedileri ürettiler ve daha önce endüstride görülmeyen çıplaklık ve seks gösterdiler. Bu tercih, Jorge Porcel'in mizah komedileri ile 1970'li yıllara kadar sürdü.
1970'lerin başında Arjantin parçalandı. Hükûmet baskısı ayaklanma ve terörle karşılandı. Solanas ve Getino, sürgüne gönderilen Peron'la iki belgesel röportaj yaparak endüstriye katkıda bulundu. Ayrıca Cine y liberacion adlı bir dergi kurdular. Getino, Latin Amerika destinasyonunda alegorik bir kurgu özelliği olan El Familiar (1972) adlı filmi yönetti. Diğer film yapımcıları Peronist filmler yapmaya devam etti ve Cine de Base gibi aşırı sol gruplar ortaya çıktı. 1976'da, bu belgesel ve sinema yeniliği dönemi, Arjantin ordusu tarafından üç belgesel film yapımcısının (Gleyzer, Pablo Szir ve Enrique Juarez) öldürülmesi/kaybolmasıyla şiddetle yıkıldı.
Tarihi > Birinci "Yeni Sinema" > 1980'lerin başı

1980'de kısıtlamaların gevşetilmesinin ardından, Arjantin ekranlarında muck-raking (skandal habercisi) sinema kendini belli etmeye başladı. Adolfo Aristarain'in Tiempo de revancha filmi, Juan Jose Jusid'in Plata dulce filmi ve Eduardo Calcagno'nun Los enemigos filmi, yolsuzluk ve dokunulmazlık gibi konulara dalan (doğrudan iktidardaki kişileri göstermeksizin) filmlerdendir. Küçük yolsuzluklar Fernando Ayala'nın El arreglo filmiyle gündeme geldi.
Tarihi > Cunta sineması sonrası

Arjantin sinemasında yeni bir dönem, 1983'te demokrasinin gelişinden sonra başladı. Alejandro Doria'nın aile komedisi Esperando la carroza (1985) gibi birkaç unutulmaz istisna dışında daha ciddiyetli ve somut konulara sahip filmlere yönelik slapstik komedilerin popülerliğinde belirgin bir düşüş görüldü.
Birinci grup açık bir şekilde baskı, işkence ve 1970'lerde ve 1980'lerin başında meydana gelen Kirli Savaş sırasında ortadan kaybolmalarla uğraştı. Bu filmler arasında Hector Olivera'nın Funny Little Dirty War (1983) ve gerçek bir hikâyeden esinlenen Night of the Pencils (1986); Luis Puenzo'nın Akademi Ödüllü Resmi Tarih (1985); "Pino" Solanas'ın Tangos (1985) ve Sur ("Güney", 1987) ve Alejandro Doria'nın Sofia (1987)'sı yer almaktadır.
İkinci grup sürgün ve memleket özlemini resmetti.
Tarihi > Çağdaş sinema > 1990'lar

1990'lı yıllar Yeni Arjantin Sineması dalgası getirdi.
1991'de Marco Bechis'in Alambrado filmi yayımlandı. Aynı yıl, aktivisti film yapımcısı Fernando "Pino" Solanas, Latin Amerika'daki hakim sosyal koşullara dair gerçeküstü bir bakış olan El viaje adlı üçüncü önemli filmini gösterime sundu. Varoluşsal öfke, Arjantin film gündemine hâkim olmaya devam etti.
1990'lı yılların sonlarında filmlerin odağında Arjantin'in artan evsizlik ve suç gibi toplumsal sorunlar yer almaya başladı. Popüler kültür, etkileyici geçmişe ve zengin kültür mirasına sahip olmak, politik tarih gibi konular sinemada işlenmeye devam edildi.