stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Albert Victor (Clarence ve Avondale dükü)
Hindistan Turu

Yabancı basın, Albert Victor'un skandalın ardından Londra toplumunu kasıp kavuran dedikodulardan kaçınmak için Ekim 1889'dan itibaren yedi aylık bir İngiliz Hindistan turuna gönderildiğini öne sürdü.  Aslında bu doğru değildi; gezi bahardan beri planlanıyordu. Atina, Port Said, Kahire ve Aden üzerinden seyahat eden Albert Victor, 9 Kasım 1889'da Bombay'a  Haydarabad'da Nizam tarafından ve başka yerlerde diğer birçok Mihrace tarafından görkemli bir şekilde ağırlandı. Bangalore'de 30 Kasım 1889'da Lalbagh Botanik Bahçeleri'ndeki Glass House'un temel taşını attı. Noel'i Mandalay'da ve Yeni Yılı Kalküta'da geçirdi. Törenlerin bir parçası olarak fillere binilmesine rağmen, kapsamlı seyahatlerin çoğu trenle yapıldı  O zamanlar moda olduğu şekilde, spor için çok sayıda hayvan vuruldu.
Yolculuk sırasında Albert Victor, inşaat mühendisi Henry Haddon'ın Bayan Margery Haddon ile tanıştı. Birkaç başarısız evlilikten ve Albert Victor'un ölümünden sonra, Margery İngiltere'ye geldi ve Prens'in, oğlu Clarence Haddon'ın babası olduğunu iddia etti. Kanıt yoktu ve iddiaları reddedildi. Alkolik olmuştu ve aklı karışmış görünüyordu. İddialar Buckingham Sarayı'na iletildi ve polis Özel Şubesi başkanı soruşturma başlattı. Ulusal Arşivlerdeki belgeler, ne saray mensuplarının ne de Margery'nin iddiayı destekleyecek herhangi bir kanıtı olmadığını gösteriyor. Polise verdiği demeçte, Albert Victor'un avukatları, onunla Bayan Victor arasında "bazı ilişkiler" olduğunu söyledi, ancak babalık iddiasını reddetti.
Ancak 1920'lerde, oğlu Clarence, hikâyeyi tekrarladı ve Amerika Birleşik Devletleri'nde bir kitap yayınladı, Amcam V. George isimli kitapta Albert Victor'un Bayan Haddon ile görüşmesinden yaklaşık dokuz ay sonra, Eylül 1890'da Londra'da doğduğunu iddia etti. 1933'te Kral'a yazıp sus parası istedikten sonra tehditle para talep etmekle ve gasp girişiminde bulunmakla suçlandı. Takip eden Ocak ayındaki duruşmasında, savcılık, Haddon'un askere alma belgelerinin, evlilik cüzdanının, memur komisyonunun, terhis belgelerinin ve çalışma kayıtlarının hepsinin, onun 1887'de, yani Albert Victor'un Mrs. Haddon'ın tanışmasından iki yıl önce doğduğunu gösteriyordu. Haddon suçlu bulundu ve yargıç Haddon'un sanrılardan muzdarip olduğuna inanarak onu hapsetmedi, Albert Victor'un oğlu olduğunu iddia etmemesi şartıyla onu üç yıl boyunca bağladı. Haddon koşulları ihlal etti ve bir yıl boyunca hapsedildi. Saplantılı biri olduğu düşünüldü ve daha sonra öldü. Haddon'un iddiası doğru olsaydı bile, diğer gayri meşru doğumlarda olduğu gibi, kraliyet taht sıralamasında hiçbir fark yaratmazdı.
Hindistan'dan dönüşünde, Albert Victor, Kraliçe Victoria'nın 71. doğum günü olan 24 Mayıs 1890'da Clarence Dükü ve Avondale ve Athlone Kontu unvanını aldı.
Potansiyel evliliği

1889'da Albert Victor'un büyükannesi Kraliçe Victoria, onun en sevdiği torunlarından biri olan babasının kuzeni Hessen Prensesi Alix ile evlenmesini istiyordu. Albert Victor, Balmoral Şatosu'nda Alix'e evlenme teklif etti ama Alix onun sevgisine karşılık vermedi ve nişan teklifini reddetti. Prens, Alix'i onunla evlenmeye ikna etmeye çalışmakta ısrar etti, ama sonunda 1890'da Alix'in kendisine "ona acı vermenin kendisini ne kadar üzdüğünü, ama onu kuzen olarak sevdiği için onunla evlenemeyeceğini" söylediği bir mektup gönderdiğinde vazgeçti."  Alix, 1894'te Albert Victor'un kuzenlerinden biri olan olan Rusya'nın Çar II. Nikolay ile evlendi.
Alix ile önerilen evlilik başarısız olduktan sonra Victoria, Albert Victor'a başka bir kuzeni olan Prusya Prensesi Margaret ile evlenmesini önerdi. 19 Mayıs 1890'da, Margaret'in Kraliçe olmaya uygunluğu hakkındaki görüşlerini ifade ettiği resmi bir mektup gönderdi: "Muhtemel birkaç Prenses arasında (elbette Toplumdaki herhangi bir Leydi asla yapmazdı) bence bundan daha uygun kimse yoktur. . . Çok güzel değil ama pek güzel bir figürü var, çok cana yakın ve yarı İngiliz, İngiltere'ye büyük bir sevgi besliyor."  Albert Victor'un babası onaylamasına rağmen, Kraliçe Victoria'nın sekreteri Henry Ponsonby, Albert Victor'un annesinin "en güçlü şekilde itiraz edeceğini ve gerçekten de bunu zaten yaptığını" söyledi. Kraliçe Victoria'nın önerisinden hiçbir şey çıkmadı.
O sıralarda Albert Victor, 1886'da Fransa'dan sürgün edildikten sonra İngiltere'de yaşayan ve Fransız tahtına hak iddia eden Paris Kontu Prens Philippe'in kızı Orléans Prensesi Hélène'e aşık olmuştu. İlk başta Kraliçe Victoria, Hélène'e karşı çıkmıştı çünkü katolik inancına sahipti. Albert Victor ve Hélène ona olan aşklarını açıkladıktan sonra, Kraliçe yumuşadı ve önerilen evliliği destekledi. Hélène, İngiltere Kilisesi'ne dönmeyi teklif etti, ve Albert Victor onunla evlenmek için taht üzerindeki hakkından vazgeçmeyi teklif etti. Çiftin hayal kırıklığına uğramasına rağmen, Helene'in babası evliliği onaylamayı reddetti. Onun dinini değiştiremeyeceği konusunda kararlıydı. Hélène, Papa XIII. Leo’ya danışmak için şahsen seyahat etti, ancak o da babasının kararını onayladı ve flört sona erdi. Albert Victor öldüğünde, kız kardeşleri Maud ve Louise, Hélène'e sempati duydular ve gerçek aşkı olarak nişanlısı Teck Prensesi Victoria Mary'yi değil, Hélène'i gördüler. Maud ona "boynunda senin küçük madeni paranla gömüldüğünü" söyledi ve Louise "ölümde senin" olduğunu söyledi. Hélène daha sonra Aosta Düşesi oldu.
1891'e gelindiğinde, başka bir potansiyel gelin olan Teck Prensesi Victoria Mary düşünülüyordu. Mary, Kraliçe Victoria'nın ilk kuzeni Teck Düşesi Prenses Mary Adelaide'nin kızıydı. Kraliçe Victoria, Mary'nin ideal - çekici, mantıklı ve güzel olduğunu düşünerek çok destekleyiciydi. 3 Aralık 1891'de Albert Victor, Mary'ye "büyük sürpriz" olarak, Danimarka'nın Britanya büyükelçisinin kır evi olan Luton Hoo'da ona evlenme teklif etti. Düğün 27 Şubat 1892'ye ayarlandı.
Özel hayatı

1891'de Albert Victor, Leydi Sybil St Clair Erskine'e yazdığı mektuplarından birinde bir kez daha aşık olduğunu yazdı, ancak kime aşık olduğunu söylemedi. İlk mektuptan bir hafta sonra Erskine'e tekrar sordu, "Beni gerçekten biraz seviyor musun acaba? . . . Birazcık seviyorsanız çok memnun olurum."
1891'in sonlarında, Prens'in, karbolik asit içerek intihar eden eski bir Gaiety Tiyatrosu kızı Lydia Miller (sahne adı Lydia Manton) ile ilişkisi olduğu ortaya çıktı. Lydia'nın soruşturmada ifade veren Lord Charles Montagu'nun metresi olduğu söylenmesine rağmen, onun sadece Prens için bir kılıf olduğu ve yetkililerin olayı kapatmaya çalıştığı iddia ediliyordu. Soruşturmayı gizli hale getirerek ve ifadelere erişimi reddederek davayı kapatmak istedikleri dedikodusu ortaya atıldı. Cleveland Street skandalına benzer şekilde, Albert Victor'un adını yalnızca ülke dışındaki gazeteler bastı, ancak bölgesel İngiliz gazeteleri, radikal Londra gazetesi The Star'dan  alıntı yaptı: Lydia Manton, bir genç prensin küçük dostuydu  "Çok bir skandal". ... her kulüp üyesinin dudaklarında", denildi. Ve bu skandal Prens'in babasının bir iftira davasında ifade vermesi için çağrıldığı Tranby Croft olayıyla karşılaştırıldı.
Albert Victor ölümünden sonra, 1900 yılında su yüzüne çıkan başka bir söylenti ise eski Gaiety kızı Maude Richardson (doğum adı: Louisa Lancey) ile ilişkisi olduğu ve kraliyet ailesini onu para ile ödeme yaparak susturmak istediğidir. 2002 yılında, Albert Victor tarafından avukatına gönderildiği iddia edilen ve Bayan Richardson'a yapılan 200 sterlinlik bir ödemeye atıfta bulunan mektuplar, Londra'daki Bonhams müzayede evinde satıldı. Bir tarihçi, mektupların tarihlerindeki ve yazımındaki farklılıklar nedeniyle, bunların sahte olabileceğini öne sürdü.
1890'ın ortalarında, Albert Victor'a birkaç doktora göründü. Albert Victor'un yazışmalarında ve diğer kişilerin yazışmalarında, hastalığından sadece "ateş" veya " gut " olarak bahsedilir. Bazı biyografi yazarları onun "hafif bir zührevi hastalıktan", belki bel soğukluğundan  muzdarip olduğunu varsaymışlardır ki daha önce bir olaydan mustarip olabilir  ancak hastalığının kesin doğası bilinmemektedir. Albert Victor'un Aldershot'taki (yalnızca "Roche" olarak bilinir) doktoruna yazdığı 1885 ve 1886 tarihli mektuplar, onun 'glete' (gleet), daha sonra belsoğukluğu akıntısı için kullanılan bir ilaç kullandığını ayrıntılarıyla anlatır.
Ölümü

Hem Mary ile evlenmesi hem de İrlanda Valisi olarak atanmasıyla ilgili planlar tartışılırken, Albert Victor 1889-92 pandemisinde grip hastalığına yakalandı. Zatürreye yakalandı ve 28. doğum gününden bir hafta gibi kısa bir süre sonra 14 Ocak 1892'de Norfolk'taki Sandringham House'da öldü. Ebeveynleri Galler Prensi ve Prensesi, kız kardeşleri Prensesler Maud ve Victoria, erkek kardeşi Prens George, nişanlısı Prenses Mary, ebeveynleri Teck Dükü ve Düşesi, üç doktor (Alan Reeve Manby, Francis Lakeing ve William Broadbent ) ve üç hemşire yanındaydı. Galler Prensi'nin papazı Canon Frederick Hervey, Albert Victor'un başında ölmek üzere olan kişilere okuman duaları okudu.
Halk, bu ölüm ile şok oldu. Albert Victor'un büyükannesi ve babasından sonra Kral olması bekleniyordu. Dükkanlar ölüm haberinin ardından kepenklerini indirdi. Galler Prensi, Kraliçe Victoria'ya "Memnuniyetle onun için hayatımı verirdim" yazdı. Prenses Mary, Galler Prensesi Kraliçe Victoria'ya şöyle yazdı: "Yüzündeki umutsuz ifade şimdiye kadar gördüğüm en yürek parçalayıcı şeydi."  Küçük kardeşi Prens George, "Onu ne kadar derinden sevdiğimi; & onunla yaşadığım her küçük kavgayı, söylediğim her acı verici kelimeyi hatırlıyorum & ondan af dilemek için can atıyorum, ama ne yazık ki, artık çok geç! "  Kardeşinin ölümünün ardından George, Britanya taht sıralamasında Albert Victor'un yerini aldı ve en sonunda 1910 yılında V. George olarak tahta geçti. Ortak yas dönemlerinde bir araya gelen Prens George, daha sonra 1893'te Mary ile evlendi. Mary, George'un tahta çıkışı ile kraliçe oldu.
Albert Victor'un annesi Alexandra, oğlunun ölümünden asla tam olarak kurtulamadı ve öldüğü odayı bir türbe olarak tuttu. Cenazede Mary, portakal çiçeğinden çelengi tabutun üzerine koydu. Albert Victor'un eski öğretmeni James Kenneth Stephen, Albert Victor'un ölüm gününden itibaren tüm yiyecekleri reddetti ve 20 gün sonra öldü; 1886'da bir kafa travması geçirmiş ve bu onu psikoza sokmuştu. Prens, Windsor Şatosu'ndaki St George Şapeli yakınlarındaki Albert Memorial Şapeli'ne gömüldü. Alfred Gilbert tarafından yapılan mezarı, "Britanya Adaları'ndaki 19. yüzyılın sonlarına ait heykelin tek ve en iyi örneği" dir. Hussar üniformalı Prens'in  (yerinde tam olarak görmek neredeyse imkansız) yaslanmış bir tasviri mezarın üzerinde yer almaktadır. Onun üzerine diz çökmüş, elinde bir taç tutan bir melek vardır. Mezar, aziz figürleri ile çevrilidir. Mükemmeliyetçi Gilbert komisyona çok fazla para harcadı, iflas etti ve ülkeyi terk etti. Daha küçük figürlerden beşi, 1920'lerde İngiltere'ye döndükten sonra ancak "daha büyük bir pürüzlülük ve çukurlu doku" ile tamamlandı.
Unvanlar

8 Ocak 1864 - 24 Mayıs 1890: Kraliyet Altesleri Prensi Albert Victor
24 Mayıs 1890 - 14 Ocak 1892: Kraliyet Altesleri Clarence ve Avondale Dükü
Albert Victor, Alexander Bassano tarafından 1875’de fotoğraflandı.
Kraliçe Victoria'nın torunlarından biri ve Kral VII. Edward'ın büyük oğlu Galler Prensi Albert Victor'un Portresi.
Albert Victor ile nişanlısı Teck Prensesi Victoria Mary 1891 yılında
Albert Victor'un 1891'de resmedilen ailesi (1889'dan bir fotoğrafa dayanarak): (soldan sağa) Prens Albert Victor, Prenses Maud, Galler Prensesi, Galler Prensi, Prenses Louise, Prens George ve Prenses Victoria
Beygir gücü

Beygir gücü
Beygir gücü, genellikle otomobil ve elektrik motorlarının güçlerinin belirlenmesi için kullanılan güç birimi. Birimin kısaltması hp'tir. Terim, buhar makinelerinin üretilmeye başlandığı yıllarda, bu makinelerin güçlerinin olası alıcılar tarafından kolayca anlaşılabilmesi için James Watt tarafından kullanılmıştır.
Tanım

İskoçyalı mühendis ve fizikçi James Watt, ürettiği buhar makinelerinin iş yapabilme yeteneklerini müşterilerinin kolayca mevcut sistemlerle karşılaştırabilmeleri amacı ile 1782 yılında "Beygir Gücü" kavramını kullanmıştır.
Watt, bir atın bir 12 fit yarıçaplı bir değirmen çarkını saatte 144 kez veya dakikada 2,4 kez çevirebildiği ve çarka uyguladığı kuvvetin 180 libre-kuvvet olduğunu öngörerek aşağıdaki hesabı yapmıştır.
Buradaki birimlerin SI karşılıkları:
1 ft (fit) = 0,3048 m
1 libre = 0,45359237 kg
1 lbf (libre-kuvvet) = g × 1 libre = 9,80665 m/s2 × 1 lb × 0,45359237 kg/lb = 4,44822 kg·m/s2 = 4,44822 N
180 lbf (libre-kuvvet) = 180 × 4,44822 N = 800,6796 N
İş = Kuvvet x Yol; Güç = İş / Zaman; Güç = (Kuvvet x Yol) / Zaman
(ya da P =τ.ω ; τ=r×F ; τ=r.F.sinθ ; P = r.F.sinθr.F.sinθ.ω) (τ:tork, kuvvet momenti, birimi tork, tork=N.m=kg.m2/s2) (ω = açısal hız (rad/s))
ifadelerinden,
ve buradan çıkan 32.572 sonucunu 33.000'e yuvarlatan Watt bu rakamı 1 Beygir gücü olarak tanımlamıştır.
Günümüzde James Watt'ın adı ile anılan SI güç birimi Watt olarak, 1 AG:
olur.
Horse Power kelimelerinin ilk harflerinden türeyen HP ifadesi Türkçeye Beygir Gücü olarak çevrilmiş ve BG olarak sembolleştirilmiştir. Otomobillerin motor gücü beygir gücü kavramında bazı nüansları bulunan kW, PS gibi birimlerle de ifade edilmektedir.
1 metrik AG veya PS: 735,49875 W'a eşittir.
Tanım > İndike beygir gücü

İndike (belirtilen) beygir gücü, pistonlu motorun içinde genleşen gazın enerjisinin (piston basıncı × motor hacmi) sürtünme hariç tutularak hesaplandığı bir ölçümdür. İndike gücün ölçümü indikatör cihazlarıyla yapılır. Bu cihazlar silindir içi basıncı mekanik, optik veya elektrikli olarak ölçer ve p-V diyagramında göstererek gücün hesaplanmasını sağlar. İndike beygir gücü, buhar basıncını da hesaba kattığı için nominal beygir gücünden daha doğru bir ölçümdür. Daha sonraları geliştirilen şaft beygir gücü (shp) ve fren beygir gücü (bhp) gibi ölçümlerin aksine makinelerin iç sürtünmesinden kaynaklanan kayıpları hesaba katmaz.
Rüzgâr çanı

Demirden yapılmış bir rüzgâr çanı
Rüzgâr çanı, rüzgâr esince metal, tahta veya bambu çubukların birbirine çarpmasıyla müzikal/ritmik sesler çıkaran dekoratif eşya. Feng Şui felsefesine göre; beş çubuklu olanlarının kapı, kiriş, sivri köşe, vb. yerlerde kullanımı negatif enerji akımını önler.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  LCCN: sh85146916  MusicBrainz: 43c68c41-8b93-4330-b1af-524705ec289e  NLI: 987007558391905171
Endonezya ekonomisi
Geçmiş

1960'lı yıllarda ekonomi siyasi istikrarsızlıktan ötürü kötüye gitmişti. Ağır yoksulluk ve açlık ile sınanan genç ve tecrübesiz bir hükûmet vardı. Sukarno'nun 1960'lı yılların ortalarında çöküşüne gelindiğinde, ekonomi %1.000 yıllık enflasyon, ihracat gelirlerinde daralma, altyapıların dağılması, asgari kapasitede etkinlik gösteren fabrikalar ve önemsiz seviyedeki üretim tesisleri ve yatırımlar bakımından karışıklık içindeydi. Bununla birlikte, 1950'lerde yerli Endonezyalıların az da olsa Hollanda sömürge politikaları altında resmî bir eğitim aldıklarını göz önüne alırsak, Endonezya'nın 1960 sonrası dönemde ekonomik gelişmesi dikkat çekicidir.
Geçmiş > Yeni Düzen dönemi ekonomisi

Başkan Sukarno'nun çöküşünün ardından Yeni Düzen yönetimi enflasyonu düşüren, para birimini istikrara kavuşturan, dış borcun yeniden zamanaşımına bağlandığı ve dışarıdan yardım ve yatırım çeken ekonomik politikalara yöneldi. (Bakınız Berkeley Mafya). Endonezya kısa bir süre önce Güneydoğu Asya'nın tek OPEC üyesiydi ve 1970'lerin petrol fiyatlarındaki artışlar, 1968'den 1981'e kadar ortalama %7'yi aşan sürdürülebilir yüksek ekonomik büyümeye katkıda bulunan bir ihracat geliri yaratmıştı.
Yüksek düzeydeki düzenlemeler ve düşen petrol fiyatlarına bağımlılıkla, büyüme, 1981-1988 yılları arasında yılda ortalama %4.5 oranında yavaşladı. 1980'lerin sonlarında, ihracat rekabet gücünü artırmak için rupiahın yönetilen bir devalüasyonu ve finans sektörünün düzenlenmesinin kaldırılması da dahil olmak üzere bir dizi ekonomik reform başlatıldı. Dış yatırımlar, Endonezya'ya, özellikle hızla gelişmekte olan ihracata yönelik imalat sektörü içine akmış ve 1989'dan 1997'ye kadar Endonezya ekonomisi ortalama %7'den fazla büyümüştü.
Kişi başına düşen GSYİH, 1973'ten 1979'a kadar yükselen petrol ihracat gelirlerindeki ani artışın bir sonucu olarak 1970 ile 1980 yılları arasında %545 büyümüştür.
1987-1997 yılları arasındaki yüksek ekonomik büyüme, Endonezya ekonomisinde yapısal zayıflıkların bazılarını gölgelemişti. Büyüme, zayıf ve yozlaşmış kurumlar, mali sektörün kötü idaresi yoluyla ciddi kamu borçları, Endonezya'nın doğal kaynaklarının hızla tükenmesi ve iş dünyasındaki elit bir kayırma ve yolsuzluk kültürü, ekonomiye yüksek bir maliyet çıkarmıştı.
Uluslararası Şeffaflık Örgütü'nün yolsuz liderler listesine göre Suharto en büyük yolsuzluk lideri haline geldiğinde, 1990'lı yıllarda özellikle yolsuzluk ivme kazanmış ve siyasi hiyerarşinin en üst düzeylerine ulaşmıştır. Sonuç olarak, yasal sistem çok zayıftı ve sözleşmeleri uygulamak, borç toplamak veya iflas için etkili bir yöntem yoktu. Bankacılık uygulamaları çok basitti, teminata dayalı borç verme ve bağlı borç verme seviyeleri de dâhil ihtiyati yönetmeliklerin yaygın bir şekilde ihlali söz konusu olmaktaydı. Tarife dışı engeller, kamu iktisadi teşebbüsleri tarafından kira arayışı, iç mali yardımlar, iç ticarete yönelik engeller ve ihracat sınırlaması ekonomik çarpıklıklar yaratmıştı.
Asya Mali Krizi

1997 yılının ortalarında Endonezya'yı etkilemeye başlayan Asya Mali Krizi ekonomik ve siyasi bir kriz haline gelmiştir. Endonezya'nın ilk yanıtı rupiahı dalgalı hale getirmek, temel iç faiz oranlarını yükseltmek ve maliye politikasını sıkılaştırmaktı. Ekim 1997'de Endonezya ve Uluslararası Para Fonu (IMF) makroekonomik istikrar ve bazı Ulusal Kalkınma Programları ve Ulusal Otomobil Programı gibi ülkeye en zarar verici ekonomi politikalarının ortadan kaldırılmasına yönelik bir ekonomik yenilik programı üzerinde anlaşmaya vardı ve karanfil tekeli ile birlikte her ikisi de Başkan Suharto'nun aile üyelerini kapsıyordu. Ancak rupiah zayıf kaldı ve Başkan Suharto Mayıs 1998'de istifa etmek zorunda kaldı. Ağustos 1998'de Endonezya ve IMF, Başkan B. J. Habibie başkanlığında önemli yapısal yenilik hedeflerini içeren Genişletilmiş Fon Kolaylığı'nı (EFF - Extended Fund Facility) kabul etti. Cumhurbaşkanı Abdurrahman Vahit Ekim 1999'da göreve başladı ve Endonezya ve IMF Ocak 2000'de bir EFF daha imzaladı. Yeni programın ayrıca bir dizi ekonomik, yapısal reform ve yönetişim hedefleri vardı.
Mali ve ekonomik krizin etkileri ciddi boyutlarda idi. Kasım 1997'de hızlı para birimi değer kaybı, kamu borcunun 60 milyar ABD dolarına ulaştığını ve hükûmet bütçesine ciddi baskılar uygulandığını gösterdi. 1998'de reel GSYİH %13,1 oranında daralmıştır. Ekonomi, 1999 yılının ortalarında düşük bir seviyeye gelmiş ve yıl boyunca gerçek GSYİH büyümesi %0.8 olmuştu. Enflasyon 1998'de %72'ye ulaşmış ancak 1999'da %2'ye düşmüştür.
Ağustos 1997 başında Rp 2.600/USD1 aralığında olan rupiah, Ocak 1998'de 11.000/USD1 seviyesine düştü ve 1998'in ilk yarısı boyunca kısa dönemli spot oranları 15.000 civarındaydı. 1998 yılı sonunda 8,000/USD1 aralığına döndü ve o zamandan beri, göreceli olarak öngörülebilir ve aşamalı dalgalanmalarla 8000-10,000 Rupiah/ABD doları arasında işlem görmektedir. Bununla birlikte, rupiah 2013'te 11.000'in altına düşmeye başlamış ve Kasım 2016 itibarıyla 13.000 ABD doları seviyeleri civarındadır.
Asya Mali Krizi > Suharto sonrası

2004 sonlarında, Endonezya, uluslararası petrol fiyatlarındaki artışlar ve ithalat nedeniyle bir 'mini-kriz' ile karşı karşıya kaldı. Para birimi sabitlenmeden önce Rp 12.000/USD1 seviyesine ulaştı. Hükûmet, Ekim ayında, 2005 yılı için 14 milyar dolara mâl olacak olan büyük yakıt sübvansiyonlarını kesmek zorunda kaldı. Bu durum, tüketici yakıtlarının fiyatında iki kat artarak iki basamaklı enflasyona neden oldu. Durum istikrar kazandı, ancak ekonomi 2005 yılında %17 oranında enflasyonla mücadeleye devam etti.
2006'da Endonezya'nın ekonomik görünümü daha olumlu oldu. Ekonomik büyüme 2004 yılında %5,1'e yükseldi ve 2005 yılında %5,6'ya ulaştı. Kişi başına düşen gerçek gelir, 1996/1997 mali yılı seviyelerine ulaştı. Büyüme öncelikle Endonezya'nın gayri safi yurt içi hasılasının yaklaşık dörtte üçünü oluşturan yerel tüketimden kaynaklanmıştır. Jakarta Menkul Kıymetler Borsası, 2004 yılında  %42 piyasa artışıyla Asya'daki en iyi performans gösteren borsa olmuştur. Büyüme üzerinde bir duruş bırakmaya devam eden sorunlar, yabancı yatırımların düşük seviyelerde seyretmesi, bürokratik kırtasiyecilik ve 51.43 trilyon rupiah veya 5.6573 milyar ABD Dolarına veya GSYİH'nın yaklaşık %1.4'üne tekabül eden yaygın yolsuzlukları içeriyordu. Bununla birlikte, 2004 yılındaki barışçıl seçimler sonucunda ve yenilikçi cumhurbaşkanı Susilo Bambang Yudhoyono'nun seçilmesiyle ilgili çok güçlü bir iyimserlik vardır.
İşsizlik oranı (Şubat 2007'de) %9.75 idi. Yavaşlayan küresel ekonomiye rağmen, Endonezya'nın ekonomik büyümesi, 2007'de on yılın en yüksek seviyesi olan %6.3'e yükseldi. Bu büyüme oranı, yoksulluğu Hükûmet'in yoksulluk sınırına dayalı olarak %17.8'den %16.6'ya düşürmek için yeterli ve işsizlik oranı Şubat 2008'de %8.46'ya gerileyen son işsizlik büyüme eğilimini tersine çevirdi. Birçok ihracata bağımlı komşusundan farklı olarak, ekonomide güçlü iç talep (ekonominin yaklaşık üçte birini oluşturmakta olan) ve GSYİH'nın yaklaşık %1,4'ü düzeyinde bir hükûmet mali teşvik paketinin yardımıyla o yıl durgunluğa girmemeyi başardı. Endonezya, Hindistan ve Çin'den sonra endüstrileşmiş ve gelişmekte olan 20 ülkenin (G20) en hızlı büyüyen ekonomisi durumundadır. 512 milyar dolarlık ekonomi, bir önceki yıla göre ilk çeyrekte %4.4 genişledi ve geçen ay IMF, 2009 yılı için yaptığı tahminleri %2.5'ten %3-4'e revize etti. Endonezya, yetkililerin öngörüsüne göre, kamu ve dış borcun hızlı bir şekilde azaltılması, kurumsal ve bankacılık işkolu bilançolarının güçlendirilmesi ve daha yüksek sermayelendirme ve daha iyi denetim yoluyla bankaların zayıf noktalarının azaltılması da dahil olmak üzere geniş kapsamlı ekonomik ve mali reformları yürüten daha güçlü temellere sahiptir.
Endonezya'nın Başkan Yardımcısı Dr. Boediono'nun dile getirdiği gibi, 2012 için mevcut işsizlik oranı, %6 düzeyindedir.
Yatırım Derecesi

Endonezya, 2011 yılının sonlarında Fitch Rating'den, 2012 yılının başında ise Moody's Rating'den yatırım notunu aldı; Aralık 1997'de, Endonezya Rp 450 trilyondan (50 milyar dolar) fazla bir miktardaki parayı Asya mali bunalımının başlangıcında yatırım derecesini kaybettikten sonra bankalardan borç verenleri kurtarmak için harcadı.[kaynak belirtilmeli] Fitch, Endonezya'nın uzun vadeli ve yerel para cinsinden borç notunu BB+'dan istikrarlı seviye olarak BBB'ye yükseltti. Fitch ayrıca ekonominin 2013 yılına kadar yılda ortalama %6.0 büyüyeceğini, ancak daha elverişli bir küresel ekonomik ortam olmasını beklediğini belirtti. Moody's, Endonezya'nın yabancı ve yerel para cinsinden tahvil değerlerini Ba1'den Baa3 seviyesine istikrarlı bir görünüm ile yükseltti.
Dünya ile ekonomik ilişkiler > Çin ile ekonomik ilişkiler

Çin ile ticaret 1990'lı yıllardan itibaren arttı ve 2014'te Çin, Japonya'nın ardından Endonezya'nın ikinci büyük ihracat rotası haline geldi. Çin'in ekonomik yükselişi ile Endonezya, Batı ülkeleri ile olan bağlarını dengelemek için Çin ile olan ilişkisini derinleştirdi.
Dünya ile ekonomik ilişkiler > ABD ile ekonomik ilişkiler

Yeni Düzen'in başlangıcında, 1999'da Endonezya'ya yapılan ABD ihracatının toplamı 2 milyar dolardı ve bu 1997'deki 4.5 milyar dolar olarn seviyeden önemli ölçüde aşağıya inmişti. Ana ihracat, inşaat makineleri, makineler, havacılık parçaları, kimyasallar ve tarım ürünlerinden oluşuyordu. 1999 yılında Endonezya'dan ABD'den yapılan ithalat, toplamda 9.5 milyar dolar olup, ağırlıklı olarak giyim, makine ve nakliye ekipmanları, petrol, doğal kauçuk ve ayakkabı ürünlerini iöermekteydi. Endonezya'ya yapılan ekonomik yardım, 1989'da kurulan Endonezya Danışma Kümelenmesi (CGI - Consultative Group on Indonesia) aracılığıyla eşgüdümlü olarak düzenlenir. Bu bağış yardımını düzenlemek için yılda bir, bir araya gelen 19 bağışçı ülke ve 13 uluslararası örgütten oluşur.