stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Güneydoğu Avrupa İşbirliği Süreci
Yapı > Bölgesel İşbirliği Konseyi

Bölgesel İşbirliği Konseyi, GDAÜ'den dışişleri bakanlarının 2008 yılındaki bir toplantısında kuruldu. Örgüt, GDAÜ katılımcıları tarafından kuruldu ve Avrupa entegrasyonunu ve işbirliğini daha da ilerletmek için kısmen Avrupa Birliği tarafından finanse ediliyor. BİK, şu anda Genel Sekreter Majlinda Bregu tarafından yönetiliyor ve 46 katılımcıdan oluşuyor. Katılımcılar, bölgenin istikrarı ve gelişimi ile ilgilenen diğer ülkeler ve uluslarüstü kuruluşlarla birlikte GDAÜ ülkelerinden oluşmaktadır.
Başkanlık

Başkanlık ülkesi her yıl değiştirilir:
1996–97, Bulgaristan
1997–98, Yunanistan
1998–99, Türkiye
1999–2000, Romanya
2000-01, Kuzey Makedonya Cumhuriyeti
2001-02, Arnavutluk
2002–03, Sırbistan ve Karadağ
2003–04, Bosna-Hersek
Nisan 2004 – Mayıs 2005, Romanya
Mayıs 2005 – Mayıs 2006, Yunanistan
Mayıs 2006 – Mayıs 2007, Hırvatistan
Mayıs 2007 – Mayıs 2008, Bulgaristan
2008-09, Moldova
2009-10, Türkiye
2010-11, Karadağ
2011–12, Sırbistan
2012-13, Kuzey Makedonya Cumhuriyeti
2013–14, Romanya
2014–15, Arnavutluk
2015-16, Bulgaristan
2016-17, Hırvatistan
2017–18, Slovenya
2018–19, Bosna-Hersek
2019-20, Kosova
2020–21, Türkiye
2021–22, Yunanistan
2022–23, Karadağ
Yapılan toplantılar

Devlet ve hükûmet toplantıları başkanları:
2-4 Kasım 1997, Girit
12-13 Ekim 1998, Antalya
12 Şubat 2000, Bükreş
25 Ekim 2000, Üsküp (olağanüstü toplantı)
23 Şubat 2001, Üsküp
28 Mart 2002, Tiran
9 Nisan 2003, Belgrad
21 Nisan 2004, Saraybosna
11 Mayıs 2005, Bükreş
4 Mayıs 2006, Selanik
11 Mayıs 2007, Zagreb
21 Mayıs 2008, Pomorie
5 Haziran 2009, Kişinev
21–23 Haziran 2010, İstanbul
1 Haziran 2013, Ohri (iptal edildi)
25 Haziran 2014, Bükreş
26 Mayıs 2015, Tiran
1 Haziran 2016, Sofya
30 Haziran 2017, Dubrovnik
24 Nisan 2018, Kranj
8–9 Temmuz 2019, Saraybosna (Kosova tarafından reddedildi)
2020, Priştine (COVID-19 nedeniyle iptal edildi)
17-18 Haziran 2021, Antalya
10–11 Haziran 2022, Atina
Dışişleri bakanları toplantıları:
6-7 Temmuz 1996, Sofya
5-6 Haziran 1997, Selanik
8-9 Haziran 1998, İstanbul
19 Mart 1999, Bükreş
2 Aralık 1999, Bükreş
14 Temmuz 2000, Ohri
16 Mayıs 2001, Tiran
19 Haziran 2002, Belgrad
9 Haziran 2003, Saraybosna
22 Ekim 2004, Bükreş
24 Ocak 2006, Atina
1 Mart 2007, Zagreb
14 Haziran 2012, Belgrad
22 Mayıs 2015, Tiran
23 Nisan 2018, Kranj
5 Eylül 2018, Banja Luka
25 Haziran 2020, Priştine (Çevrimiçi)
6 Kasım 2020, Antalya
Güneydoğu Avrupalı liderler İstanbul, Türkiye'deki GDAÜ Zirvesi sırasında aile fotoğrafı çektirdiler
Neil Druckmann

| Neil Druckmann |
| --- | --- |
Druckmann, 2024
Doğum: 5 Aralık 1978 (46 yaşında) Tel Aviv, İsrail
İkamet: Los Angeles, Amerika Birleşik Devletleri
Milliyet: İsrailli
Vatandaşlık: Amerikalı-İsrailli
Meslek: Video oyunu yazarı ·  yaratıcı yönetmen ·  programcı
İşveren: Naughty Dog
Evlilik: Maya Druckmann
Çocuk(lar): 1

Neil Druckmann (d. 5 Aralık 1978; İbranice: ניל דרוקמן), İsrailli-Amerikalı video oyunu yazarı, yaratıcı yönetmeni ve programcısıdır. Günümüzde Naughty Dog'un başkan yardımcılığı pozisyonunda bulunmaktadır.
İsrail'de doğan Druckmann, ailesiyle birlikte 1989'da Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti. Carnegie Mellon Üniversitesinde bilgisayar bilimi eğitimi aldıktan sonra, 2004 yılında stajyer olarak girdiği Naughty Dog'da birkaç ay sonra çalışmaya başladı. Jak 3 ve Jak X: Combat Racing oyunlarının geliştirilme aşamasında programcı olarak görev alırken Uncharted: Drake's Fortune ve Uncharted 2: Among Thieves oyunlarının geliştirilmesine tasarımcı olarak katkı sağladı. 2013 çıkışlı The Last of Us ve 2016 çıkışlı Uncharted 4: A Thief's End'in, Bruce Straley ile birlikte yaratıcı yönetmenliğini üstlendi. Bu çalışmalarının yanı sıra çizgi roman yazımıyla da uğraşan Druckmann; hareketli çizgi roman Uncharted: Eye of Indra'da görev aldıktan sonra kendi grafik romanı A Second Chance at Sarah'ı yazdı ve devamında The Last of Us: American Dreams'in yazımında görev aldı. Mart 2018'de şirketin başkan yardımcılığına getirildi. Anthony Newman ve Kurt Margenau ile birlikte The Last of Us Part II'yu yönetti.
Taksiyarhis Kilisesi (Selanik)

| --- | --- |
Taksiyarhis Kilisesi

Temel bilgiler
Konum: Selanik, Yunanistan
Koordinatlar: 40°38′23″K 22°57′17″D﻿ / ﻿40.63972°K 22.95472°D﻿ / 40.63972; 22.95472
İnanç: Yunan Ortodoks
Mimari
Mimari tür: Kilise
Mimari biçim: Bizans
Tamamlanma: 14. yüzyıl
Özellikler
Malzemeler: Tuğla, taş, ahşap
Taksiyarhis Kilisesi (Yunanca: Ιερός Ναός Παμμεγίστων Ταξιαρχών, romanize: Yeros Naos Pammenyiston Taksiarhon), Yunanistan'ın Selanik kentinde bulunan bir Bizans kilisesidir. Kilise, 14. yüzyılda inşa edilmiş olup Ano Poli semtinde yer almaktadır. Osmanlı döneminde cami olarak kullanılmış, 1912 yılında tekrar kiliseye çevrilmiştir. Kilise, 1950'li ve 1960'lı yıllarda önemli tadilatlardan geçmiş ve Selanik'teki diğer Bizans kiliselerinden farklı olarak, neobizans tarzında yeni bir bölüm eklenmiştir.
Tarihi

Kilisenin inşası genellikle 14. yüzyılın başlarına tarihlenir. Selanik'in Osmanlı yönetimi sırasında camiye çevrilmiştir, ancak ne zaman çevrildiği net değildir. Kilisenin bazı pencereleri mihrap yapılabilmesi için kapatılmış, kuzey nefine erişim yasaklanmış, koro ve diyakozluk kemerlerindeki açıklıklarda değişiklikler yapılmış ve kuzey duvarının bir kısmı İslami tarzda pencerelerle yeniden inşa edilmiştir. Zemin eğimi nedeniyle ahşap sütunlarla desteklenmesi gereken güney tarafına bir uzantı eklenmiş ve batı tarafına bir narteks inşa edilmiştir. Güneybatı tarafına iki şerefeli bir minare inşa edilmiştir. İki şerefeli minaresinden dolayı İki Şerefiye Camii olarak anılmıştır.
Kilise, Selanik'in Balkan Savaşları'nda Yunanistan tarafından ele geçirilmesinin ardından 1912'de Hristiyan ibadetine geri verildi, ancak 1914'ten 1916'ya kadar Trakya'dan gelen birkaç Yunan mülteciye ev sahipliği yaptı ve bunun sonucunda bir miktar hasar gördü. Tekrar Hristiyan kilisesi olarak kullanılabilmesi için odanın birleştirilmesi ve daha iyi aydınlatılması için birkaç değişiklik yapılması gerekti. Özellikle, orta ve kuzey nefin batı duvarı yıkıldı ve kuzey nefi revakın bir bölümü haline getirildi ve böylece önceki Γ şeklinin aksine Π şeklinde oldu. Minare yıkıldı ve mihrap kaldırıldı. Revakın batı kısmı cam panellerle kapatıldı ve Villa Allatini'den getirilen yeni çatı kiremitleri yerleştirildi. Kilisenin çevresi ve propilonu 1939'da inşa edildi.
Taksiyarhis Kilisesi son ve güncel şeklini 1950'lerde aldı. Kiliseye hizmet eden rahipler, mimar İraklis Leontidis kilisenin genişletilmesini üstlenmeden önce, Ano Poli'nin artan nüfus artışı nedeniyle kilisenin genişletilmesini birkaç yıldır talep ediyorlardı. Çalışma, 5 Kasım 1951'de bakanlık tarafından ve 12 Kasım'da Restorasyonlar ve Kilise Mimarisi Müdürlüğü ve Anastasios Orlandos tarafından onaylandı ve planlarda bazı değişikliklere işaret etti. Genişletme için neobizans mimari tarzı seçildi. Yenileme çalışmaları aynı yılın 20 Kasım'ında başladı. Çalışmalar, kriptin onarımını, eksonarteksin yıkılmasını ve kilisenin altı metre genişletilmesini içeriyordu. Fon eksikliğinden dolayı, kullanılan malzemelerin çoğu ya satıldı ya da yeniden kullanıldı, örneğin beton kalıplar için kullanılan çıtadaki kereste için olduğu gibi. Kilise 1953'te çatı onarım aşamasına gelmiş olsa da, çalışmalar önemli ölçüde yavaşladı ve bağış toplama yoluyla fon arandı. Çalışmalar nihayet 1958'de sundurmanın inşası, iç ve dış sıvaların yapılması ve çan kulesinin fayanslanmasıyla tamamlandı. Kilisenin iç kısmındaki çalışmalar yavaş bir tempoda devam etti. Örneğin, ikonostasis planları ancak 1969'da teslim edildi. Kilisenin orijinal Bizans kısmında ne tür değişiklikler yapıldığı net değil, çünkü bunlar hiçbir yerde kaydedilmemiş, ancak yenileme çalışmalarından önce Taksiyarhis Kilisesi'nin mevcut fotoğraflarından anlaşılabilmektedir.
Mimarisi

Kilise, kutsal alanın kemerini saymazsak 19,7 metre yüksekliğinde ve 15,1 metre genişliğinde, dört nefli bir bazilikadır. Kilisenin üç nefi, doğu kısmında iki çift sütun ve batı kısmında iki çift sütunla ayrılırken, en güneydeki dördüncüsü, üç Bizans dönemi sütunu ve iki yeni sütundan oluşan bir sütun dizisiyle kilisenin geri kalanından ayrılmıştır. Tapınağın merkezi kemeri, sütun dizili üç loblu bir pencereye sahiptir ve beşgendir. Koro ve diyakonalin her ikisinin de iki kemerli penceresi vardır. Koro üç parçalı bir kemere sahipken diyakonalin kemeri yoktur. Artık kuzey nefin protezlere üç loblu bir açıklıkla bağlandığı, daha sonra tek sivri ve ardından yarım daire biçimli bir açıklığa dönüştüğü bilinmektedir.
Kilisenin girişi batı cephesindendir. Tapınağın batı duvarına dayanan iki sütunlu bir barınak kemerli girişi örter. Girişe iki kolu olan çift merdivenle ulaşılır. Kuzey duvarında altı apsis vardır, biri planda, biri kör ve sonra batıda eşit sayıda kemerli pencereye sahip dört çift apsis bulunur. Sonra kuzey duvarında iki yeni iki bölmeli pencere vardır. Güney ve batı cephelerinde de neobizans tarzında yeni, iki loblu pencereler vardır. Kilisenin çan kulesi kilisenin güneybatı köşesinde durmaktadır.
Taksiyarhis Kilisesi, 1950'ler ve 1960'larda gerçekleşen yenilemelerden önce, kuzey, batı ve güneyde Π şeklinde bir revakla çevrili merkezi bir koridordan oluşuyordu. Merkezi nef, yan koridorlardaki açıklıklar aracılığıyla revakla birleştirilmişti. Tonozlu daireler, revakın kuzeybatı ve güneybatı köşelerinde yer alıyordu. İlk apsis ve yarısına kadar olan doğu ve kuzey duvarlarının Bizans döneminden kalma olduğu düşünülüyor. Kuzey duvarının geri kalanı 1950'lerde yeniden inşa edildi.
Tapınakta eskiden birçok duvar resmi vardı, ancak yıllarca harç katmanlarıyla kaplıydı. Merkezi koridorun doğu alınlığında İsa'nın Göğe Yükselişi tasvir edilirken, batı alınlığında yalnızca Osmanlı dönemine ait ahşap tavan kaldırıldığında yüzeye çıkan Pentekost tasvir edilmiştir. Bu duvar resimleri, Paleologos Rönesansı sırasında 14. yüzyılın ikinci yarısına veya son çeyreğine tarihlenmiştir.
Taksiyarhis Kilisesi'nin yarı yeraltı bir kripti bulunmaktadır. Batı ve güney kısımları daha yenidir ve geri kalanı orijinal Bizans'tır. Kripte giriş, bir merdiven kullanılarak batı tarafından yapılır. Yer üstündeki tapınak gibi, merkezi bir kemeri ve koro kemeri vardır.
Galeri

Cephe
Duvar
Kilisenin doğu duvarı
Kilisenin duvar resmi
Kilisenin mahzeni
Chantal Conand

| Chantal Conand |
| --- | --- |
Milliyet: Fransız
Vatandaşlık: Fransa
Eğitim: University of Western Brittany University of the Mediterranean - Aix Marseille II

Kariyeri
Dalı: Deniz biyolojisi
Çalıştığı kurum: University of La Réunion
Tez: Les Holothuries aspidochirotes du lagon de Nouvelle-Calédonie (1988)
Doktora öğrencileri: Patrick Durville
 

Chantal Conand (d. 10 Nisan 1943), Fransız deniz biyoloğudur.
Yaşamı

Conand, 1988'de Brest'teki Batı Brittany Üniversitesinde biyolojik oşinografi alanında doktorasını aldı. Tezi, Yeni Kaledonya Bariyer Resifi'nin Aspidochirotida'sına odaklandı. Ocak 1993'te La Réunion Üniversitesi'ndeki deniz ekolojisi laboratuvarına (ECOMAR) katıldı ve sonunda baş bilim insanı oldu. Uzmanlığı Hint-Pasifik'teki tüm ekinodermlere kadar uzanır, ancak çalışmaları deniz hıyarlarına aynı zamanda la Réunion'un diğer ekinodermlerine odaklanmıştır. Diğer çalışmaları, sert veya taşlı mercan poliplerini (Scleractinia) avlayan dikenli denizyıldızı üzerine yapılan çalışmaları içeriyor. 2001-2004 yılları arasında Batı Hint Okyanusu Deniz Bilimleri Derneğinin bilimsel komitesinin üyesiydi. O zamandan beri emekli oldu ve fahri öğretim üyesi oldu.
Onur

İki denizyıldızı türü ona adanmıştır: Aquilonastra conandae ve Aquilonastra chantalae.
Teheccüd

Teheccüd Namazı ile ilgili ayetin arapçası (İsra Suresi 79. Ayet)
Teheccüd, nafile namazlardan biri olup, yatsı namazı ile sabah namazı arasındaki zaman diliminin 2/3'ünü uyuduktan sonra sabah namazına kalan 1/3 oranındaki zaman diliminde kılınan namazdır. Farklı görüşlere göre teheccüd namazının iki ile on iki rekat arasında çiftli sayılarda kılınması tavsiye edilmiştir.
Kur-an'da da Teheccüd namazına ait İsra suresi 79. ayette "Gecenin bir kısmında uyanıp sana mahsus bir ibâdet olmak üzere teheccüd namazı kıl. Böyle yaptığın takdirde umulur ki Rabbin seni Makâm-ı Mahmûd’a eriştirir." mealinde ayet  bulunmaktadır.
Ekvator karşı akıntısı

Ekvatoral Karşı Akım (siyah)
Ekvator Karşı Akıntısı, 100-150 metre (330-490 ft) derinliğe kadar uzanan, doğuya doğru akan, rüzgarla çalışan bir akıntıdır. Atlantik, Hint ve Pasifik Okyanuslarında. Daha çok Kuzey Ekvator Akıntısı (NECC) olarak adlandırılan bu akıntı, Atlantik, Hint Okyanusu ve Pasifik havzalarında, Kuzey Ekvator Akıntısı (NEC) ile Güney Ekvator Akıntısı (sn). NECC, yaklaşık 200 metre (660 ft) ) derinliklerde ekvator boyunca doğuya doğru akan Ekvator Alt Akımı (EUC) ile karıştırılmamalıdır. batı Pasifik'te 100 metre (330 ft) doğu Pasifik'te.
Hint Okyanusu'nda sirkülasyona, tersine dönen Asya muson rüzgarlarının etkisi hakimdir. Bu nedenle akıntı, o havzada mevsimsel olarak yarım küreleri tersine çevirme eğilimindedir. NECC, Atlantik ve Pasifik'te belirgin bir mevsimsel döngüye sahiptir ve geç boreal yaz ve sonbaharda maksimum güce ve geç boreal kış ve ilkbaharda minimum güce ulaşır. Ayrıca, Atlantik'teki NECC kışın sonlarında ve ilkbaharın başlarında kaybolur.
NECC ilginç bir durumdur çünkü rüzgarla yönlendirilen sirkülasyondan kaynaklanırken, tropik bölgelerdeki ortalama batıya doğru rüzgar stresine karşı suyu taşır. Bu belirgin paradoks, doğu-batı taşımacılığının rüzgar stresinin kıvrımındaki kuzey-güney değişimi tarafından yönetildiğini gösteren Sverdrup teorisi tarafından kısaca açıklanmaktadır.
Pasifik NECC'nin ayrıca El Niño-Güney Salınımının (ENSO) sıcak bölümleri sırasında daha güçlü olduğu bilinmektedir. Bu bağlantıyı ilk kez bildiren Klaus Wyrtki, normalden daha güçlü bir NECC'nin, doğuya doğru taşıdığı fazladan ılık su hacmi nedeniyle El Niño'nun nedeni olabileceğini öne sürdü.
Ayrıca Pasifik ve Atlantik havzalarında suyu batıdan doğuya, batı havzasında 2°S ile 5°S arasında ve daha güneyde doğuya doğru taşıyan bir Güney Ekvator Karşı Akıntısı (SECC) vardır. SECC doğası gereği jeostrofik olsa da, görünümünün fiziksel mekanizması NECC'den daha az nettir; yani Sverdrup teorisi onun varlığını açıkça açıklamaz. Ek olarak, SECC'nin mevsimsel döngüsü NECC'ninki gibi tanımlanmamıştır.
Teorik arka plan

NECC, coriolis parametresindeki meridyen değişikliklerine ve Tropikler Arası Yakınsama Bölgesi (ITCZ) yakınındaki rüzgar stresi kıvrımına doğrudan bir tepkidir. Kısmen NECC, varlığını ITCZ'nin ekvatorda değil, birkaç derece kuzey enleminde yer almasına borçludur. Ekvatora yakın coriolis parametresindeki (enlemin bir fonksiyonu) hızlı göreceli değişim, ITCZ'nin ekvatorun kuzeyinde yer almasıyla birleştiğinde, okyanusun yüzey Ekman taşınımında ve okyanus karışımındaki yakınsama ve sapma alanlarında benzer hızlı değişikliklere yol açar. katman Örnek olarak daha büyük Pasifik havzasını kullanırsak, ortaya çıkan dinamik yükseklik modeli ekvatorda bir çukur ve 5° derece kuzeye yakın sırt, 10°K'da bir çukur ve son olarak 20°K'ya yakın bir sırttan oluşur. Jeostrofiden (kütle alanı ve hız alanı arasındaki mükemmel denge), NECC sırasıyla 5°K ve 10°K'da sırt ve çukur arasında yer alır.
Sverdrup teorisi, bu fenomeni matematiksel olarak, birim enlem başına bir jeostrofik kütle taşınımı (M) tanımlayarak, rüzgar gerilimi kıvrımının meridyen türevinin eksi herhangi bir Ekman taşınımının doğu-batı integrali olarak tanımlayarak özlü bir şekilde özetler. Ekman'ın akıntıya taşınması, en azından Pasifik NECC'de tipik olarak ihmal edilebilir düzeydedir. Toplam NECC, M'nin ilgili enlemler üzerinden basitçe entegre edilmesiyle bulunur.
Atlantik Kuzey Ekvator Karşı Akımı

Atlantik NECC, tipik genişlikleri 300 mertebesinde olan, 3°K ile 9°K arasında doğuya doğru bölgesel su taşımacılığından oluşur. km. Atlantik NECC, aşırı mevsimselliği nedeniyle bu havzadaki ekvator akıntıları arasında benzersizdir. Doğuya doğru maksimum akışa yaz sonu ve sonbaharda ulaşılırken, karşı akıntı kış sonu ve ilkbaharda batıya doğru akışla değiştirilir. NECC, 38°W'da yaklaşık 40 Sv (10^6m³/s) maksimum taşımaya sahiptir. Taşıma yılda iki ayda 44°B'de 30 Sv'ye ulaşırken, daha doğuda 38°B'de taşıma yılda beş ayda bu seviyeye ulaşır. NECC'nin büyüklüğü, suyun 3°K'nın güneyindeki batıya doğru ekvator akıntısı tarafından emilmesi nedeniyle 38°B'nin doğusunda önemli ölçüde zayıflar.
Atlantik NECC'nin değişkenliğine yıllık döngü hakim olsa da (kış sonu zayıf, yaz sonu güçlü), aynı zamanda yıllar arası değişkenlik de vardır. Atlantik NECC'nin gücü, tropikal Pasifik'te El Niño'yu takip eden yıllarda, dikkate değer örnekler olan 1983 ve 1987 ile, özellikle daha güçlüdür. Fiziksel olarak bu, Pasifik Okyanusunda El Niño nedeniyle değişen konveksiyonun, ekvator Atlantik üzerindeki rüzgar stresi kıvrımının meridyen gradyanındaki değişiklikleri yönlendirdiği anlamına gelir.
Pasifik Kuzey Ekvator Karşı Akımı

Pasifik NECC, Batı Pasifik ılık havuzundan daha soğuk doğu Pasifik'e 20 Sv'den fazla nakleden, doğuya doğru hareket eden büyük bir yüzey akıntısıdır. Batı Pasifik'te karşı akıntı 5°K yakınında ortalanırken, Orta Pasifik'te 7°K yakınında bulunur.
Yüzeyde akıntı, Pasifik boyunca doğudan batıya uzanan alçak deniz seviyesinde bir bölge olan Kuzey Ekvator Çukuru'nun güney yamacında yer alır. Alçak deniz seviyesi, Intertropical Convergence Zone'un (ITCZ) hemen kuzeyinde bulunan artan doğu rüzgarlarının neden olduğu Ekman emmesinin bir sonucudur. Batı havzasında NECC, yüzeyin altında Ekvator Alt Akımı (EUC) ile birleşebilir. Batı, orta ve doğu Pasifik'te sırasıyla 21 Sv, 14,2 Sv ve 12 Sv tahmini akışlarla, havzada genel olarak akıntı doğuya doğru zayıflar.
Atlantik NECC gibi, Pasifik NECC de yıllık bir döngüden geçer. Bu, yıllık Rossby dalgasının bir sonucudur. Doğu Pasifik'te her yılın başlarında artan rüzgarlar, deniz seviyesinin daha düşük olduğu bir bölge oluşturur. Sonraki aylarda bu, okyanusal bir Rossby dalgası olarak batıya doğru yayılır. En hızlı bileşeni, 6°K yakınında, yaz ortasında Batı Pasifik'e ulaşır. Daha yüksek enlemlerde dalga daha yavaş hareket eder. Sonuç olarak, Batı Pasifik'te NECC, boral kış ve ilkbaharda normalden daha zayıf ve yaz ve sonbaharda normalden daha güçlü olma eğilimindedir.
Pasifik NECC'nin El Niño ile dalgalanmaları

Pacific NECC'nin, doğu ve orta Pasifik'te kuzey kışında zirveye ulaşan anormal bir ısınmanın olduğu klasik El Niño olayları sırasında daha güçlü olduğu biliniyor. Klaus Wyrtki, 1970'lerin başında, akıntının her iki tarafındaki Pasifik ada istasyonlarındaki gelgit göstergesi ölçümlerinin analizine dayanarak bağlantıyı ilk rapor eden kişiydi. Bu analize dayanarak Wyrtki, Batı Pasifik'te böylesine alışılmadık derecede güçlü bir NECC'nin Orta Amerika kıyılarında anormal bir ılık su birikimine ve dolayısıyla bir El Niño'ya yol açacağını varsaydı.
Evenki Özerk Sancağı

Ewenki Özerk Sancağı, kuzeybatı Büyük Hingan ve Hulun Buir çayırları arasındaki sınırda ve Çin Halk Cumhuriyeti'nin vilayet düzeyindeki Hulunbuir kentinde Hailar kentsel bölgesinin hemen güneyinde yer alan özerk bir sancaktır. 19.111 kilometrekare (7.379 sq mi) alana sahiptir. 2013 itibarıyla, sancağın nüfusu 143.415 olup, nüfus yoğunluğu km² başına 7,5 kişidir.
Demografi

Bölgesel hükûmet 2013 yılında, sancak içindeki etnik azınlıkların toplam nüfusun %40,8'ini oluşturan 58,843 kişi olduğunu bildirdi. Sancakta Han Çinli çoğunluğun yanında; Evenki, Moğol, Daur, Mançu, Hui, Kore, Oroqen ve Sibo kökenli azınlıklar da yaşamaktadır.
Roger A. Beaver

Roger A. Beaver, Kuzey Galler Üniversitesi Koleji, Chiang Mai Üniversitesi, Zambiya Üniversitesi ve Güney Pasifik Üniversitesi'nde çalışmış olan bir biyologtur. <i id="mwEg">Nepenthes</i> infauna hakkında "Batı Malezya'daki sürahi bitkilerinin faunası ve besin ağları" (1979), " Nepenthes sürahi bitkilerinde yaşamakta olan topluluklar: fauna ve besin ağları" (1983) ve "Geographical varyasyon" dahil olmak üzere birçok önemli makale yayınladı. Nepenthes sürahi bitkilerinde besin ağı yapısı" (1985). Tür Cryptoxilos beaveri onun onuruna seçildi.
Afrika sanatı

Afrika sanatı, Afrikalılardan ve Afrika kıtasından köken alan modern ve tarihi tabloları, heykelleri, enstalasyonları ve diğer görsel kültürü tanımlar. Tanım ayrıca Afrika diasporalarının sanatını da içerebilir. Örneğin Afrikalı-Amerikalı, Karayipler veya Afrika geleneklerinden ilham alan Güney Amerika toplumlarındaki sanat için de bu tanım kullanılabilir. Bu çeşitliliğe rağmen Afrika kıtasından gelen görsel kültürün bütünlüğü düşünüldüğünde birleştirici sanatsal temalar mevcuttur.
Çanak çömlek, metal işleri, heykel, mimari, tekstil sanatı ve elyaf sanatı, Afrika'da önemli görsel sanat biçimleridir ve Afrika sanat çalışmalarına dahil edilir. "Afrika sanatı" terimi, genellikle Akdeniz kıyısındaki Kuzey Afrika bölgelerinin sanatını içermez çünkü bu tür alanlar uzun süredir farklı geleneklerin bir parçası olmuştur. Bin yıldan fazla bir süredir bu tür alanların sanatı pek çok özel yerel özelliğe sahip olmasına rağmen, Berberi veya İslam sanatının bir parçasını oluşturmuştur.
Uzun bir Hıristiyan geleneğine sahip Etiyopya Sanatı, 20. yüzyıla kadar Geleneksel Afrika dininin (kuzeyde İslam) egemen olduğu Afrika'nın çoğundan farklıdır. Afrika sanatı; tarih öncesi ve antik sanatı, Batı Afrika'nın İslam sanatını, Doğu Afrika'nın Hristiyan sanatını ve bu ve diğer bölgelerin geleneksel eserlerini içerir. Afrika heykellerinin çoğu tarihsel olarak birkaç yüzyıl öncesinden günümüze ulaşamayan ahşap ve diğer doğal malzemelerden yapılmıştır ancak bazı alanlarda nadir eski çanak çömlek ve metal figürler bulunabilir. Deniz kabuğu boncukları ve boya izleri gibi en eski dekoratif nesnelerden bazıları Orta Taş Devri'ne tarihlenen Afrika'da keşfedilmiştir. Maskeler, birçok insanın sanatında insan figürleriyle birlikte önemli unsurlardır ve genellikle oldukça stilize edilmiştir. Genellikle aynı köken bağlamında ve nesnenin kullanımına bağlı olarak değişen çok çeşitli stiller vardır ancak bölgesel eğilimler belirgindir. Heykel, Batı Afrika'da "Nijer ve Kongo nehirlerinin aktığı bölgelerde yerleşik çiftçi grupları" arasında en yaygın olanıdır. Tanrıların doğrudan görüntüleri nispeten nadirdir ancak özellikle ritüel törenler için maskeler yapılırdı. 19. yüzyılın sonlarından bu yana Batı koleksiyonlarında artan miktarda Afrika sanatı görülmeye başlanmış ve bunların en güzel parçaları kolonizasyon tarihinin bir parçası olarak sergilenmektedir.
Afrika sanatı, soyut tasvire olan ilgilerinden ilham alan Avrupa Modernist sanatı üzerinde önemli bir etkiye sahip olmuştur. Avrupalı ve Amerikalı sanatçılar ve sanat tarihçileri tarafından görüldüğü şekliyle, "Afrika sanatı" kavramına atfedilen Afrika heykelinin bir takdiridir.
Tematik öğeler

Batı Afrika sanatında daha öncekilerin sanatından etkilenmeye devam ederken, etkileyici ve benzersiz olmaya odaklanılır. Dan halkının sanatı bunun bir örneğidir ve kıta dışındaki Batı Afrika topluluklarına da yayılmıştır.
İnsan figürü vurgusu: İnsan figürü çoğu Afrika sanatının ana konusu olmuştur ve bu vurgu bazı Avrupa geleneklerini dahi etkilemiştir. Örneğin, 15. yüzyılda Portekiz, Afrika ve Avrupa tasarımlarının melezleri olan ayrıntılı fildişi tuzluklar yaratan Batı Afrika'daki Fildişi Sahili yakınlarındaki Sapi kültürüyle ticaret yapmıştır. İnsan figürü yaşayanları veya ölüleri sembolize edebilir; şeflere, dansçılara veya davulcular veya avcılar gibi çeşitli mesleklere atıfta bulunabilir veya hatta bir tanrının antropomorfik bir temsili olabilir veya başka adak işlevlerine sahip olabilir. Diğer bir ortak tema, insan ve hayvanın iç-morfozudur.
Görsel soyutlama: Afrika sanat eserleri, doğal temsil yerine görsel soyutlamayı tercih etme eğilimindedir. Bunun nedeni birçok Afrika sanat eserinin üslup normlarını genelleştirmesidir.
Melanie Zanetti

| Melanie Zanetti |
| --- | --- |
Mezun olduğu okul(lar): University of Southern Queensland
Meslek: Aktris
Etkin yıllar: 2013–günümüz
Televizyon: Bluey

Melanie Zanetti Avustralyalı bir aktris ve Edgar Allen Poe filmi Raven's Hollow, Gabriel's Inferno film serisindeki rolü ve Bluey televizyon dizisinde Chilli Heeler karakterini seslendirmesiyle tanınıyor.