Kepirtepe Anadolu Lisesi
Tarihçe > Kuruluşu ve İlk Yılları

14 Ekim 1938'de Edirne Karaağaç İstasyonunda "Köy Öğretmen okulu ve Eğitmen Kursu" adı ile başlayan eğitim Kuruluşu, 1937 yılında Edirne Karaağaç istasyonunda asker kışlası olarak kullanılan binada "Eğitmen Kursu" açılmıştı. Bu kursun amacı askerliğini çavuş olarak yapmış gençleri bir kurstan geçirerek köy çocuklarının eğitiminde çalıştırmaktı. Bir yıllık denemeden sonra aynı binada ilkokul mezunu köy çocuklarını öğretmen olarak yetiştirmek üzere "Köy Öğretmen Okulu" açıldı, Köy Öğretmen Okullarının hazırlık sınıflarına da üç yıllık eğitmenli okul mezunları alınır ve ilkokulu öğretmen okulunda tamamlamaları sağlanırdı.
Bir yıl burada kalan okul 1939 yılında tüm eşyaları ile Alpullu'ya taşındı. Bugün lise olarak hizmet veren binada bir süre kaldı. Aynı yıl yazında da Lüleburgaz Emrullahefendi İlkokuluna taşındı. Okul için yer aranıyordu. Nihayet İstanbul asfaltı kenarında Lüleburgaz'a beş kilometre mesafede o zaman çorak bir toprak olan yer seçildi. Öğretmen, öğrenci ve ustalar çorak toprağa ilk kazmayı vurarak kendi binalarını yapmaya koyuldular. Ana binanın ilk katı yapıldıktan sonra buraya taşınıldı, idare binaları çadırlara, derslikler birinci kata, yatakhaneler bodrum katına yerleştirildi ve bu haliyle ikinci grup 182 kişilik öğrencilerini aldı. Binaların yapımına öğrenci eliyle devam edildi aydınlatma lüks lambalarıyla sağlanıyordu. Su ihtiyacı Lüleburgaz'dan varillerle taşınıp depoya aktarılarak kullanılıyordu. Yere, paralel döşenmiş iki ağacın üstüne aralıklarla döşenmiş tahtalardan Tren hattı gibi yollar yapılır, yemekhane yatakhane ve dersliklere bu yollar üzerinden gidilirdi.1941 yılı ilkbaharında İkinci Dünya Harbi nedeniyle okul Ankara Hasanoğlan Köy Enstitüsü'ne taşındı. Aralık ayında Kepirtepe'ye dönüldü.
O günlerin heyecanını 1943-1944 mezunlarının 25. mezuniyet toplantısında Haydar Sonçağ şöyle anlatıyordu: "1943 yılında büyük bir yatakhane binasına başlamıştık. Bizim için büyük bir bina. Kış bastığı zaman çatısı çatılmış fakat kiremiti döşenmemişti. Bayrama da bir iki gün vardı. Hepimiz bayram için köylerimize gitmek istiyorduk. Bir gün müdürümüz bizleri topladı. Bu binanın kiremitini örmemiz gerektiğini söyledi. Hava soğuk. Dışarıda çalışmak mümkün değil, yeni öğrenciler gelmiş yatacak yer yok. Nasıl olur bu iş? Dışarısı donduruyor. Olur işte, oldu da. Kazanlar kuruldu. Sular kaynatıldı. Çay bardakları hazırlandı. Boş gelirken ellerimize sıcak su dolu bardaklar verilecek, kiremit almaya gelinceye kadar eller ısınacak. Bina üstünde kiremit dizenlere de güğümlerle sıcak su taşınacak, eli üşüyen sıcak su bardağı ile ellerini ısıtacak yine işe devam edecek... Öğleye kadar bu iş bitmezse bayram izni yok. İş biterse öğleden sonra herkes izinli. Bitirdik binanın kiremit işini, öğleden sonra izne gittik. Böyle çalışırdık biz. Uzun bir öykümüz vardır bizim. Yazmakla anlatmak çok zor. Böyle meydana getirdik Kepir'i biz. Bunu bizim gibi anlayanların sayısı azdır. Yurt yapmanın, kalkınmanın, tekniğin, emeğin ne olduğunu böyle öğrendik biz şimdi beyaz badanalı, kırmızı kiremitli, yemyeşil ağaçlar arasında şipşirin bir köyü andıran Kepirtepe böyle meydana geldi. Ey Kepir, yeşil Kepir, dertli kepir, sevinçli Kepir uygarlık ışığının merkezi Kepir. Bize verdiğin feyz, bize verdiğin bilgi sayesinde, yurt yüzeyine yayılmış çiçekleriniziz biz. Senin yanık toprağını, yemyeşil ağaçlarını, insana heyecan veren, can katan havanı 25 yılda unutmadık, ölünceye kadar da unutmayacağız. Bizleri ana gibi kucakladın, bağrında besledin, acılarımıza ortak oldun, seni daima ziyaret edeceğiz. Bizlerin kabesi olacaksın. Bu günlerimizi sizlere borçluyuz. Sizleri unutmuyoruz. Unutmayacağız da. Eserlerinizle ne kadar övünseniz azdır Öğrencileriniz tümünün yüzleri ak, alınları açık. Sizlere binlerce şükran borçluyuz."