stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Adriyatik Sorunu
Müttefik işgali > Deniz komisyonunun kurulması

İtalya ile Avusturya-Macaristan arasındaki eski sınır olan Tagliamento'nun doğusundaki toprakları ilk işgal etmeye başladığında İtalya, ABD'nin (İtalyan Cephesi'nde İtalyan komutası altında olan) 332. Piyade Alayı birliklerini uluslararası bir işgal gücü gibi görünmek amacıyla görevlendirdi. Amerikan birliklerinin bu şekilde kötüye kullanılması, ABD Savaş Bakanlığı'nın askerlerin geri çekilmesini emretmesine yol açsa da, Başkan Woodrow Wilson, Paris'teki Adriyatik Sorunu üzerindeki müzakerelerin bozulmasını önlemek için emre karşı çıktı. Bundan sonra, sonuç olarak, Adriyatik'in uluslararası kontrolü bir deniz sorumluluğu haline geldi.
16 Kasım 1918'de Müttefik donanmalarının -Amerikan, İngiliz, Fransız ve İtalyan- temsilcileri, Adriyatik Deniz Komisyonu'nu (veya Komitesini) kurmak için Venedik'te bir araya geldi. 26 Kasım'dan itibaren Roma'da düzenlenen birkaç oturumda komisyon, Avusturya-Macaristan filosunun ve kıyı şeridinin kaderine karar verdi. Filo, kaderiyle ilgili nihai bir siyasi karar verilene kadar Amerikalılar, Fransızlar ve İtalyanların kontrolünde bölünürken, sahil ise kuzeyde İtalya (esas olarak Avusturya Kıyısı'na tekabül eden) ortada ABD (çoğunlukla Dalmaçya) ve güneyde bir Fransa (esas olarak Arnavutluk) arasında olmak üzere üç kontrol bölgesine bölündü. Bu düzenleme nihayetinde Paris'te siyasi onay aldı. Amerika Birleşik Devletleri Deniz Kuvvetleri Sekreteri Josephus Daniels, aynı zamanda Paris Barış Komisyonu'nun Amerikan deniz danışmanı olan Donanma Operasyonları Şefi William S. Benson'a şunları yazdı: "Olası Adriyatik gelişmeleri ve [Amerikan] Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun sonlarında kurulan Slav hükümetine sempati gösterme arzusu nedeniyle, derhal Adriyatik'e bir bayrak subayı göndermenin arzu edilir olduğunu düşünün.." Benson daha sonra, bölgelerindeki Amerikan deniz kuvvetlerine komuta eden Amiral William H. G. Bullard'a, "Başkan tarafından ortaya konan genel ilkelerin", yani ulusların kendi kaderini tayin hakkını vurgulayan On Dört Nokta'nın daha da geliştirilmesi gerektiğini ve bunun için Yugoslav ulusuna aktif Amerikan desteğini ima ettiğini yazdı.
Müttefik işgali > Split olayı

Deniz Komisyonu Aralık ayı başlarında Fiume'deki çalışmalarına başladı, ancak Ocak ayında İtalyan temsilcisi Amiral Vittorio Mola protesto amacıyla istifa etti. Amerikalı, İngiliz ve Fransız amirallerin talepleri üzerine İtalya, 1 Şubat 1919'da yerine Tümamiral Ugo Rombo'yu atadı. 8 Şubat'ta Venedik'te bir toplantıda Rombo, Amiral Albert Parker Niblack'e Amerikalıların Adriyatik sorununu anlamadıklarını ve bunun İtalyanlar ile geri kalanlar arasındaki müzakerelerde bir kesintiye yol açtığını söyledi. Sonunda Komisyonun raporu kamuya açıklanmadı.
Komisyon Split'e taşındığında, amiraller Yugoslavları düzeni sağlamakla görevlendirdi, ancak 24 Şubat'ta bazı Yugoslav (çoğunlukla Hırvat) vatandaşları yerel İtalyanofillerle toplantı yapan bazı İtalyan subaylarına saldırdı. Rombo, Müttefiklerin şehri devriye gezmesini istedi, ancak Niblack ve Benson veto etti.
Müttefik işgali > Amerikan işgal bölgesi

Amerikan işgal bölgesi Dalmaçya'da vatandaşlar bir geçici meclis ve bir vali seçmişti ve her ikisi de yeni doğmakta olan Sloven, Hırvat ve Sırp Devletini desteklemişti. Düzen, genellikle güvenilmez olan yerel milisler ve bölgede az sayıda garnizon kurmaya başlayan Sırp birlikleri tarafından sağlandı. Bu düzenleme Amerikalılar tarafından desteklendi, ancak "1919'un başlarında, rahatsız edici yerel koşullar, Adriyatik [Deniz Kuvvetleri] Komitesi'ni Amerikan amiral komutasındaki bölgede gece gündüz dört silahlı müttefik devriyesi dolaştırmaya zorladı." Bundan birkaç ay sonra Amiral Bullard, yerel polise her gün birkaç saat düzeni sağlamada yardımcı olmak için müttefikler arası devriyenin yerini tamamen Amerikalılardan oluşan bir devriyeyle değiştirdi.
İtalyan birlikleri birkaç kez sınırı geçerek Amerikan işgal bölgesine girdi, ancak her seferinde ya bir uyarıyla ya da bir durumda Amerikan savaş gemilerinin gelişi ve Amerikan kuvvetlerinin karaya çıkmasıyla geri çevrildiler. Birkaç kasabada Amerikalılar, Dalmaçyalıların hayatlarını ve mallarını herhangi bir İtalyan adaletsizliğine karşı koruyacaklarına dair bildiriler yayınladılar. Bu ikinci tür propaganda, barışı korumanın en etkili yoluydu, çünkü Amerikan amiral içte garnizon kurmak için Sırp birliklerine güvenmek zorundaydı. Kendi garnizonu küçücüktü ve takviyeler sadece acil durumlarda karaya çıkıyordu İtalyan bölgesinden bir Yugoslav belediye başkanı, halkını İtalyanlardan koruduğu için Amerikan amiraline bir teşekkür mektubu gönderdi.
Amerikan deniz kuvvetlerini Adriyatik evine getirmek için ilk çaba Aralık 1919'da gerçekleşti. Şubat 1920'de İtalyanlar, Versailles Müttefik Askeri Komitesi tarafından İtalya'ya tahsis edilen ve Split'te Amerikan kuvvetleri tarafından korunan dört Avusturya-Macaristan gemisini istediler. İtalyanların bu gemileri alma hırsı, Amerikan gemilerini Adriyatik'te daha uzun süre tutma kararına yol açtı. Amerikan işgali ancak İtalyan kuvvetlerinin bölgelerini boşaltmasından ve Uluslararası Düşman Savaş Gemilerini İmha Etme Komitesi'nin komutası altındaki tüm eski Avusturya-Macaristan gemilerini İtalyan Donanması'na tahsis etmesinden sonra sona erdi. Son Amerikan birlikleri, Rapallo Antlaşması'nın imzalanmasından sonra 29 Eylül 1921'de USS Reuben James ile ayrıldı.
Müzakereler

Paris Barış Konferansı'nda Adriyatik Sorunu ile ilgili gerçekleşen baskın İtalyan kişiliğine göre üç döneme ayrılabilir: Ocak-Haziran 1919, Baron Sonnino dönemi; Haziran-Eylül 1919, Tittoni dönemi; ve 12 Eylül – 9 Aralık 1919, d'Annunzio dönemi.
Müzakereler > Wilson Hattı

| --- | --- |
İstirya'daki İtalyan topluluğu (%38) batı kıyısında yoğunlaşmıştı. Yarımadanın geri kalanında çoğunluğu Hırvatlar, kuzeyde Slovenler oluşturuyor:        Trieste-Pula demiryolu   etnik Hırvat topraklarının derinliklerinden geçiyordu   
| --- | --- |
 Peace proposals: Wilson ve Morgan hatları
Ocak ayından Haziran 1919'a kadar müzakerelere, müttefiklerini bölen ve fetheden, İngiltere ve Fransa'yı Londra Antlaşması'nı kabul etmeye zorlayan ve Amerika ile güçlü bir konumdan doğrudan müzakere etmeye çalışan İtalyan Dışişleri Bakanı Baron Sidney Sonnino egemen oldu. Aynı zamanda İtalyan halkını milliyetçi propagandalarla kamçıladı. Orlando hükûmeti 23 Haziran'da Francesco Saverio Nitti hükûmetiyle değiştiğinde, Sonnino'nun yerini Tommaso Tittoni aldı. Bununla birlikte, 6 Temmuz 1919'da körüklenen milliyetçi şevk, Rijeka'da İtalyan nüfusunun bir unsurunun işgalci Fransız askerlerinden bazılarını katlettiği  açık şiddete dönüştü.
15 Nisan'da Başkan Wilson, İstirya yarımadasını İtalya ile Yugoslavya arasında bölen ve "Wilson Hattı" olarak adlandırılan bir hat öneren muhtıra yayınladı. Trieste ve Pula, onları birbirine bağlayan demiryolu ile, İtalyan tarafında uzanıyordu; Rijeka ve Ljubljana (Laibach), onları birbirine bağlayan demiryolu ile Yugoslav tarafında uzanıyordu. Učka (Monte Maggiore) İtalya'ya geçecekti, ancak Wilson Hattı, Londra Antlaşması'ndan daha fazla Rijeka'nın batısına uzanıyordu. İtalya, Kuzey Dalmaçya'da bu anlaşmayla tanınan haklardan hiçbirine sahip olmayacaktı, ancak Vis (Lissa) ve Lošinj (Lussin) adalarını alacaktı. Avusturya-Macaristan'dan miras kalan Yugoslav filosu azaltılacak ve sınır bölgesi genel olarak askerden arındırılacaktı. İtalyanlar, Wilson hattının Trieste-Pula demiryoluna yeterli koruma sağlamadığını iddia ettiler.
Tittoni, Londra Antlaşması'ndan vazgeçerek ve Fransız-İtalyan ittifakını güçlendirerek müzakerelerin gidişatını değiştirdi, ancak Başkan Wilson'ın önerdiği "hattı" kabul etmedi. Fransız diplomat André Tardieu, Tittoni ve Amerikalılar arasında bir aracı olarak çalıştı ve ilk olarak Rijeka (Fiume) çevresinde bir toprak şeridinden gelecekte Fiume Özgür Devleti olacak bir tampon devlet yaratılmasını önerdi. O zamanki Amerikan itirazı, tampon devletin kendi sakinlerinin kaderlerini tayin hakkını kabul etmemesiydi.
Müzakereler > Muhtıra ve uzlaşma

12 Eylül 1919'da Gabriele d'Annunzio, bir grup hoşnutsuz Granatieri di Sardegna askerine, uluslararası komisyona ve İtalya ile Yugoslavya hükûmetlerine meydan okuyan bir yürüyüşte Fiume'ye-sözde impresa di Fiume ("Fiume teşebbüsü")-önderlik etti. Tittoni, Amerikan ve İngiliz hükûmet başkanlarının her ikisi de ülkelerine döndükten sonra Fransa Başbakanı Georges Clemenceau tarafından temsil edilen uluslararası topluluğa ve Yugoslav hükûmetine İtalya'nın d'Annunzio'yu dizginlenmesi için zaman vermesi isteği ile bir dilekçe verdi. Ekim'de Fiume'nin kendisinin ve ona giden bir kıyı şeridi ile beraber Lošinj ve Vis'in yanı sıra Cres (Cherso) ve Lastovo (Lagosta) adalarının İtalya'ya verilmesini ve Zadar (Zara) kentinin İtalyan koruması altında özgür bir şehir olmasını önerdi.
Başkanın ayrılmasından sonra Frank Polk, Paris'te Barış Müzakereleri için Amerikan Komisyonuna başkanlık etti. Amerikan, İngiliz ve Fransız delegeleri tarafından imzalanan 9 Aralık muhtırasının arkasındaki itici güçtü. Bu muhtıra, İtalyanların Fiume ile çoğu Yugoslav adası üzerindeki taleplerini reddetti ve hatta Arnavutluk üzerindeki yetkilerini kısıtladı. Bu muhtıra, başbakanları 14 Ocak 1920'de İtalyan mevkidaşlarıyla Amerikan katılımı olmadan bir uzlaşma imzalayan İngiliz ve Fransızlar tarafından hızla terk edildi. Fiume ve bir sahil şeridinin İtalya'ya verilmesi ve karşılığında Arnavutluk'un kuzey kesiminden ayrılarak Yugoslavya'ya verilmesi kararlaştırıldı. İkincisinin kabulünü kazanmak için, yeni uzlaşmanın imzacıları, Londra Antlaşması'nı başka türlü uygulamakla tehdit ettiler.
Bu son uzlaşma, 10 Şubat'ta yayınlanan bir bildiride, bunu "Amerika'nın uğruna savaşa girdiği ilkelerin açık bir reddi" olarak kınayan Başkan Wilson'un öfkesini uyandırdı. Amerika Birleşik Devletleri'ni Versay Barış Antlaşması'ndan ve önceki Haziran'daki Fransız-Amerikan anlaşmasından çekmekle tehdit etti. 26 Şubat'ta Clemenceau ve İngiltere Başbakanı David Lloyd George, Ocak uzlaşmasını reddetmeyi teklif eden ve Aralık muhtırasının benzer şekilde rafa kaldırılmasını öneren bir muhtıra yayınladı. Yugoslavya ve İtalya'yı doğrudan müzakere etme isteklerini dile getirdiler ve Wilson'ın arzusunun aksine, her şey başarısız olursa Londra Antlaşması'nı uygulama niyetlerinin arkasında durdular. O sırada bazıları tarafından Lloyd George'un, Nitti ile Doğu (yani, Rus ve Türk) Sorunu'nda Fransa'ya karşı İngiltere'yi destekleyeceği özel bir anlaşmayla Wilson'ın çabalarını kişisel olarak boşa çıkardığı öne sürüldü.
Bağlı sorunlar > Arnavut Sorunu

The New York Times'da 4 Mart 1920'de yayınlanan bir başkanlık notunda, Woodrow Wilson "Arnavutluk'un kuzey bölgesindenin Yugo-Slavya'ya, başka bir yerden mahrum bırakıldıkları için toprak tazminatı tahsis eden hiçbir planı onaylayamayacağını" teyit etti ve böylece Yugoslavya'nın Rijeka üzerindeki İtalyan haklarını tanıması karşılığında İşkodra'nın (Shkodër/Scutari) Yugoslavya'ya verilmesini önlenmiş oldu. 9 Aralık 1919 tarihli bir iç memorandumda, Amerika, İngiltere ve Fransa delegeleri, 1913'te belirlenen Arnavutluk Prensliği'nin sınırlarını tanıdı. 14 Ocak 1920 tarihli bir memoranduma göre, Yugoslav delegasyonu, yabancı etkiden uzak bağımsız bir Arnavutluk'tan yanaydı ancak bu mümkün olmazsa delegeler kuzeyde Yugoslavya'ya toprak imtiyazları verilmesini tercih ediyorlardı. Müttefikler, Orta Arnavutluk ve Yugoslavya'nın kuzey Arnavutluk'tan geçiş hakları üzerinde bir İtalyan mandasını tanımaktan ve kendi topraklarında demiryolları inşa etme ve işletme hakkına sahip olmaktan zaten memnunlardı. Loşna Kongresi'ndeki (27-31 Ocak) Arnavut temsilciler, bir çözüm olarak İtalya'nın Avlonya (Vlorë/Valona) üzerindeki planlarına karşı koymak için yapılmış olmasına rağmen, herhangi bir İtalyan mandasına karşı oy kullandılar.
Neticesi

12 Eylül 1919'da D'Annunzio, Rijeka (Fiume) şehrini işgal etti ve Carnaro İtalyan Naipliği'ni ilan etti, ancak 12 Kasım 1920'de Rapallo Antlaşması'nın onaylanması bölgeyi bağımsız bir devlete, Fiume Özgür Devleti'ne dönüştürdü. Rapallo Antlaşması'nın diğer bölümlerinin, İtalya Krallığı ile Sırp, Hırvat ve Sloven Krallığı (1929'da Yugoslavya olarak yeniden adlandırıldı) arasındaki anlaşmazlığı çözmesi gerekiyordu. Bu, Carniola'nın bazı bölgelerinin, birkaç Adriyatik adasının ve Zadar (Zara) şehrinin İtalya'ya ilhakını içeriyordu.
Konuyla ilgili yayınlar

Anthony C. Davidonis. The American Naval Mission in the Adriatic, 1918–1921. Washington, D.C.: Navy Department, 1943.
Ivo J. Lederer. Yugoslavia at the Paris Peace Conference. New Haven: Yale University Press, 1963.
Paul-Henri Michel. La question de l'Adriatique, 1914–1918. Paris: Alfred Costes, 1938.
D. Vujović. Ujedinjenje Crne Gore i Srbije. Titograd: 1962.
Dragoljub R. Živojinović. America, Italy and the Birth of Yugoslavia, 1917–1919. New York: 1972.
Bucarelli M., Zaccaria B. (2020) "Encroaching Visions: Italy, Yugoslavia and the Adriatic Question, 1918–1920." In: Varsori A., Zaccaria B. (eds), Italy in the New International Order, 1917–1922: Security, Conflict and Cooperation in the Contemporary World. Palgrave
Gloucester City, New Jersey

| Gloucester City |
| --- | --- |
Şehir
Gloucester City şehri

  Bayrak 
Gloucester CityDothan'nın Amerika Birleşik Devletleri'ndeki konumu
Ülke:  ABD
Eyalet: New Jersey
İlçe: Camden
İdare
 • Belediye başkanı: Thomas Calabrese
Yüzölçümü
 • Toplam: 426.95 km²
Nüfus (26 Kasım 2009)
 • Toplam: 11.456
 • Yoğunluk: 128/km²
Zaman dilimi: PZD
Gloucester City, Amerika Birleşik Devletleri'nin New Jersey eyaletinde yer alan ve Camden ilçesinde yer alan bir şehirdir. Şehrin nüfusu 26 Kasım 2009 tarihinde toplam nüfusu 11,456'dır.
Demografi > 2010 Sayımı

15 Mart 2010 tarihinde yapılan nüfus sayımına göre şehrin nüfusunun 65,496 kişi, 26,845 ev ve 17,835 aileden oluştuğu tespit edilmiştir. Şehirdeki nüfus dağılımının ise de  64.0% Beyaz, 33.0% Afrikan Amerikan, 0.1% Yerli Amerikan, 1.2% Asyalı, 0.6%'sının ise de diğer halklardan oluştuğu tespit edilmiştir.
Demografi > 2000 Sayımı

1 Nisan 2000 tarihinde yapılan nüfus sayımına göre şehrin nüfusunun 57,537 kişi, 23,685 ev ve 17,708 aileden oluştuğu tespit edilmiştir. Şehirdeki nüfus dağılımının ise de  64.0% Beyaz, 33.0% Afrikan Amerikan, 0.1% Yerli Amerikan, 1.2% Asyalı, 0.6%'sının ise de diğer halklardan oluştuğu tespit edilmiştir.
2022 Avustralya Açık - Tek kadınlar

Ana madde: 2022 Avustralya Açık
Ashleigh Barty, turnuvanın finalinde bir Grand Slam turnuvasında ilk kez final gören Danielle Collins'i 6-3, 7-6(7-2)'lık iki sette mağlup ederek 2022 Avustralya Açık'ta tek kadınlar şampiyonluğunu kazandı. Barty böylece 1978'de Chris O'neil'dan bu yana şampiyonluğu kazanan ilk ev sahibi oyuncu oldu. Bu, Barty'nin teklerdeki üçüncü Grand Slam şampiyonluğuydu ve turnuvayı set kaybetmeden kazandı. Ayrıca Barty şampiyonluk yolunda tüm turnuva boyunca servis attığı sadece üç oyunu kaybetti. Collins ise oynamış olduğu bu finalle birlikte ilk kez dünya sıralamasında ilk 10 oyuncusu arasına girecek ve 2020 yılının şampiyonu Sofia Kenin'in yerini alarak Amerika Birleşik Devletleri'nin yeni 1 numarası olacak.
Turnuva sırasında

Naomi Osaka turnuvanın son şampiyonuydu  ancak üçüncü turda Amanda Anisimova'ya kaybetti. Viktoriya Azarenka'nın dördüncü turda elenmesiyle, şampiyon olacak tenisçinin ilk kez Avustralya Açık kazanacak olması kesinleşti.
Ashleigh Barty, 1980'de Wendy Turnbull'dan bu yana Avustralya Açık finaline ulaşan ilk ev sahibi oyuncu oldu.
Alizé Cornet, 2008 Wimbledon Tenis Turnuvası'ndaki ilk çeyrek finaline 45. denemesinde çıkan Tamarine Tanasugarn'ı geride bırakarak 63. ana tablo katılımında kariyerinin ilk majör turnuva çeyrek finaline ulaştı.
1997'den beri ilk kez, Williams kız kardeşlerin her ikisi de (Venus ve Serena) Avustralya Açık'a katılmadı.
Barty, Arına Sabalenka ve Barbora Krejčíková'nın sırasıyla dördüncü tur ve çeyrek finalde kaybetmesiyle tekler sıralamasında dünya 1 numarası olma unvanını korudu.
Bu turnuva, dünya eski 4 numarası ve 2011 Amerika Açık şampiyonu Samantha Stosur'un son tekler turnuvasıydı. İkinci turda Anastasiya Pavlyuçenkova'ya yenildi.
Eşleşmeler > Kısaltmalar

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  Q = Elemelerden gelen  WC = Wildcard  LL = Şanslı kaybeden  |  ALT = Yedekten  SE = Muaf  PR = Korunmuş sıralama  |  w/o = Hükmen Galip  r = Maçı Yarıda Bıraktı  d = Diskalifiye  |
Eşleşmeler > Finaller

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   | Çeyrek finaller | Çeyrek finaller | Çeyrek finaller | Çeyrek finaller | Çeyrek finaller |  |  | Yarı finaller | Yarı finaller | Yarı finaller | Yarı finaller | Yarı finaller |  |  | Final | Final | Final | Final | Final |
 
|   | 1 |   Ashleigh Barty | 6 | 6 |  |   |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  | 21 |   Jessica Pegula | 2 | 0 |  |   |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  | 21 |   Jessica Pegula | 2 | 0 |  |   |   | 1 |   Ashleigh Barty | 6 | 6 |  |   |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |   |   | 1 |   Ashleigh Barty | 6 | 6 |  |   |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |   |   |  |   Madison Keys | 1 | 3 |  |   |  |  |  |  |  |  |
|  | 4 |   Barbora Krejčíková | 3 | 2 |  |   |   |  |   Madison Keys | 1 | 3 |  |   |  |  |  |  |  |  |
|  | 4 |   Barbora Krejčíková | 3 | 2 |  |   |  |  |  |  |  |  |   |  |  |  |  |  |  |
|   |  |   Madison Keys | 6 | 6 |  |   |  |  |  |  |  |  |   |  |  |  |  |  |  |
|  |  |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   | 1 |   Ashleigh Barty | 6 | 77 |  |
|  |  |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   | 27 |   Danielle Collins | 3 | 62 |  |
|   | 27 |   Danielle Collins | 7 | 6 |  |   |  |  |  |  |  |  |   |  |  |  |  |  |  |
|  |  |   Alizé Cornet | 5 | 1 |  |   |  |  |  |  |  |  |   |  |  |  |  |  |  |
|  |  |   Alizé Cornet | 5 | 1 |  |   |  | 27 |   Danielle Collins | 6 | 6 |  |   |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |   |  | 27 |   Danielle Collins | 6 | 6 |  |   |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |   |   | 7 |   Iga Świątek | 4 | 1 |  |   |  |  |  |  |  |  |
|  | 7 |   Iga Świątek | 4 | 77 | 6 |   |   | 7 |   Iga Świątek | 4 | 1 |  |   |  |  |  |  |  |  |
|  | 7 |   Iga Świątek | 4 | 77 | 6 |   |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|   |  |   Kaia Kanepi | 6 | 62 | 3 |   |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
Eşleşmeler > Üst yarı > Bölüm 1

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| İlk tur | İlk tur | İlk tur | İlk tur | İlk tur |   |   | İkinci tur | İkinci tur | İkinci tur | İkinci tur | İkinci tur |   |   | Üçüncü tur | Üçüncü tur | Üçüncü tur | Üçüncü tur | Üçüncü tur |   |   | Dördüncü tur | Dördüncü tur | Dördüncü tur | Dördüncü tur | Dördüncü tur |

| 1 |   A Barty | 6 | 6 |  |   |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| Q |   L Tsurenko | 0 | 1 |  |   |   | 1 |   A Barty | 6 | 6 |  |   |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |   V Graçova | 6 | 2 | 3 |   |   | Q |   L Bronzetti | 1 | 1 |  |   |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| Q |   L Bronzetti | 3 | 6 | 6 |   |   |   |   |   |   |   |   |   | 1 |   A Barty | 6 | 6 |  |   |  |  |  |  |  |  |
|  |   T Martincová | 7 | 6 |  |   |   |   |   |   |   |   |   |   | 30 |   C Giorgi | 2 | 3 |  |   |  |  |  |  |  |  |
|  |   L Davis | 5 | 2 |  |   |   |  |   T Martincová | 2 | 62 |  |   |  |  |  |  |  |  |   |  |  |  |  |  |  |
|  |   A Potapova | 4 | 0 |  |   |   | 30 |   C Giorgi | 6 | 77 |  |   |  |  |  |  |  |  |   |  |  |  |  |  |  |
| 30 |   C Giorgi | 6 | 6 |  |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   | 1 |   A Barty | 6 | 6 |  |
| 22 |   B Bencic | 6 | 6 |  |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |   A Anisimova | 4 | 3 |  |
|  |   K Mladenovic | 4 | 3 |  |   |   | 22 |   B Bencic | 2 | 5 |  |   |  |  |  |  |  |  |   |  |  |  |  |  |  |
| Q |   A Hartono | 6 | 4 | 3 |   |   |  |   A Anisimova | 6 | 7 |  |   |  |  |  |  |  |  |   |  |  |  |  |  |  |
|  |   A Anisimova | 2 | 6 | 6 |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |   A Anisimova | 4 | 6 | 710 |   |  |  |  |  |  |  |
|  |   D Yastremska | 1 | 6 | 0r |   |   |   |   |   |   |   |   |   | 13 |   N Osaka | 6 | 3 | 65 |   |  |  |  |  |  |  |
|  |   M Brengle | 6 | 0 | 5 |   |   |  |   M Brengle | 0 | 4 |  |   |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |   C Osorio | 3 | 3 |  |   |   | 13 |   N Osaka | 6 | 6 |  |   |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 13 |   N Osaka | 6 | 6 |  |   |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
Eşleşmeler > Üst yarı > Bölüm 2

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| İlk tur | İlk tur | İlk tur | İlk tur | İlk tur |   |   | İkinci tur | İkinci tur | İkinci tur | İkinci tur | İkinci tur |   |   | Üçüncü tur | Üçüncü tur | Üçüncü tur | Üçüncü tur | Üçüncü tur |   |   | Dördüncü tur | Dördüncü tur | Dördüncü tur | Dördüncü tur | Dördüncü tur |

| LL |   I Bara | 3 | 1 |  |   |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |   N Párrizas Díaz | 6 | 6 |  |   |   |  |   N Párrizas Díaz | w/o |  |  |   |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |   M Zanevska | 79 | 77 |  |   |   |  |   M Zanevska |  |  |  |   |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |   K Juvan | 67 | 64 |  |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |   N Párrizas Díaz | 63 | 2 |  |   |  |  |  |  |  |  |
|  |   B Pera | 7 | 6 |  |   |   |   |   |   |   |   |   |   | 21 |   J Pegula | 77 | 6 |  |   |  |  |  |  |  |  |
|  |   Y Aleksandrova | 5 | 3 |  |   |   |  |   B Pera | 4 | 4 |  |   |  |  |  |  |  |  |   |  |  |  |  |  |  |
|  |   A Kalinina | 6 | 61 | 5 |   |   | 21 |   J Pegula | 6 | 6 |  |   |  |  |  |  |  |  |   |  |  |  |  |  |  |
| 21 |   J Pegula | 4 | 77 | 7 |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   | 21 |   J Pegula | 77 | 6 |  |
| 28 |   V Kudermetova | 6 | 6 |  |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   | 5 |   M Sakkari | 60 | 3 |  |
|  |   C Liu | 4 | 4 |  |   |   | 28 |   V Kudermetova | 6 | 7 |  |   |  |  |  |  |  |  |   |  |  |  |  |  |  |
|  |   E-G Ruse | 6 | 6 |  |   |   |  |   E-G Ruse | 2 | 5 |  |   |  |  |  |  |  |  |   |  |  |  |  |  |  |
|  |   J Paolini | 1 | 3 |  |   |   |   |   |   |   |   |   |   | 28 |   V Kudermetova | 4 | 1 |  |   |  |  |  |  |  |  |
|  |   A Sasnoviç | 3 | 6 | 65 |   |   |   |   |   |   |   |   |   | 5 |   M Sakkari | 6 | 6 |  |   |  |  |  |  |  |  |
| Q |   Q Zheng | 6 | 1 | 710 |   |   | Q |   Q Zheng | 1 | 4 |  |   |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| PR |   T Maria | 4 | 62 |  |   |   | 5 |   M Sakkari | 6 | 6 |  |   |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| 5 |   M Sakkari | 6 | 77 |  |   |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |