Feminizmin tarihi
19. yüzyıl > Langham Place Hanımları

Barbara Leigh Smith ve arkadaşları, 1850'lerde Londra'daki Langham Place'de reformu gerçekleştirmek için gerekli olan birleşik kadınların sesini tartışmak üzere düzenli olarak bir araya geldiler. Bu "Ladies of Langham Place", Bessie Rayner Parkes ve Anna Jameson'u içeriyordu. Eğitim, istihdam ve medeni hukuka odaklandılar. Sebeplerinden biri, 1855 tarihli Evli Kadınların Mülkiyet Komitesi oldu.[kaynak belirtilmeli] Yasama reformu dilekçeleri için binlerce imza topladılar ve bu dilekçelerin bazıları başarılı oldu. Smith ayrıca Amerika'da 1848 Seneca Falls Sözleşmesine katılmıştı.
Smith ve Parkes, birlikte ve ayrı olarak, eğitim ve istihdam olanakları hakkında birçok makale yazdılar. Norton ile aynı yıl, Smith, 1854 yılında İngiltere'nin Kadınlarla İlgili Kanunlarının Kısa Bir Özeti'nde adaletsizliğin yasal çerçevesini özetledi. English Women's Journal'daki rolüyle çok sayıda kadına ulaşmayı başardı. Bu dergiye verilen yanıt , Kadın İstihdamını Destekleme Derneği'nin (SPEW) kurulmasına yol açtı. Smith'in Evli Kadınların Mülkiyet komitesi yasayı evli olmayanlar da dahil tüm kadınlar için değiştirmek üzere 26.000 imza topladı.
Harriet Taylor, 1851'de Oy Hakkını yayınladı ve aile hukukunun eşitsizlikleri hakkında yazdı. 1853'te John Stuart Mill ile evlendi ve eşi ona Kadınların Nesneleştirilmesi konusu hakkındaki konu materyalinin çoğunu sağladı.
Emily Davies de Langham grubuyla iletişim içindeydi ve Elizabeth Garrett ile Londra'nın dışında SPEW şubeleri kurdu.
Eğitim ve istihdamın önündeki birbiriyle ilişkili engeller, örneğin Harriet Martineau'nun 1859 Edinburgh Journal makalesi "Kadın Endüstrisi"nde tanımladığı gibi, 19. yüzyıl feminist reform çabalarının belkemiğini oluşturdu. Bu engeller ekonomiyle birlikte değişmedi. Ancak Martineau, pratik nedenlerden dolayı ılımlı kaldı ve Cobbe'nin aksine, ortaya çıkan oy kullanma çağrısını desteklemedi.[kaynak belirtilmeli]
Davies ve Langham grubu gibi kadınların eğitim reformu çabaları yavaş yavaş ilerlemeye başladı. Londra'daki Queen's College (1848) ve Bedford College (1849), 1848'den itibaren kadınlara eğitim vermeye başladı. 1862'de Davies, üniversiteleri kadınların yeni kurulan Yerel Sınavlara girmesine izin vermeye ikna etmek için bir komite kurdu ve 1865'te kısmi başarı elde etti. Bir yıl sonra The Higher Education of Women'ı yayımladı. Davies ve Leigh Smith, kadınlar için ilk yüksek öğrenim kurumunu kurdu ve beş öğrenci aldı. Okul daha sonra 1869'da Girton College, Cambridge, 1871'de Newnham College, Cambridge ve 1879'da Oxford'da Lady Margaret Hall oldu. Bedford önceki yıl diploma vermeye başlamıştı. Bu ilerlemelere rağmen, çok az kişi bunlardan yararlanabildi ve kız öğrenciler için hayat hala zordu.[netleştirme gerekli]
İngiliz suçluları yargılamak için Hint yargı yetkisini öneren bir İngiliz Hindistan tasarısı olan 1883 Ilbert Bill tartışmasında, tasarıyı destekleyen Bengalli kadınlar, tasarıya karşı çıkan İngiliz kadınlardan daha eğitimli olduklarını iddia ederek ve o zamanki Hint kadınların  İngiliz kadınlara oranla daha çok diplomaları olduğunu söyleyerek yanıt verdi.
İngiliz ve Amerikalı feministler arasında devam eden diyaloğun bir parçası olarak, tıptan mezun olan ilk Amerikalı kadınlardan biri olan Elizabeth Blackwell (1849), Langham'ın desteğiyle İngiltere'de ders verdi. Sonunda Fransa'da diplomasını aldı. Garrett'ın London School Board ofisi için yürüttüğü çok başarılı 1870 kampanyası, çok kararlı kadınlardan oluşan küçük bir grubun nasıl yerel yönetim düzeyinde etkili konumlara ulaşmaya başladığının bir başka örneğidir.[kaynak belirtilmeli]