stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Adolf Ziegler
Hayatı

Mimar bir babanın ve annesinin yanında bir mimar ailesinin çocuğu olarak dünyaya gelen Ziegler'in çevresi her zaman sanatçılarla çevriliydi. 1910'dan itibaren Weimar Akademisi'nde, Münih Güzel Sanatlar Akademisi'nde Max Doerner teknik ustalığı ile eğitim gördü. Ancak Birinci Dünya Savaşı sırasında orduya cephe subayı olmak için kaydolarak çalışmalarını yarıda kesti. Savaştan sonra Münih'e yerleşti ve 1919'da Münih Güzel Sanatlar Akademisi'nde çalışmalarına devam etti ve burada Art Nouveau sanatçısı Angelo Jank'ın derslerine katıldı. Nihayetinde, Naziler iktidara geldiğinde 1933'te Münih Akademisi'nde profesör pozisyonuna ulaştı. Eserleri, Nazilerin "ırksal açıdan saf" sanat idealine uyuyordu ve Reich Görsel Sanatlar Odası Başkanı olarak, avangart tarzları ortadan kaldırma görevi ona emanet edildi. Bunu, Karl Schmidt-Rottluff gibi dışavurumcu sanatçıları kovarak yaptı. Rottluff'a bir mektup yazarak, onu profesyonel veya amatör her türlü sanatsal faaliyetlerden men etti.
Zaten 1920'lerin başında Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nin bir üyesiydi. 1925'te Adolf Hitler'le tanıştı ve sanatsal konularda danışmanlarından biri oldu. Hitler, Ziegler'i intihar eden yeğeni Geli Raubal'ın anı portresini yapmakla görevlendirdi. 1937'de, Hitler'in bir süre sonra şahsen edindiği Paris'in yargısı'nı resmetti ve bunu Münih'teki evinde astı. Hitler daha sonra Ziegler'in Dört Elementini Münih'teki bir konutuna astı. Bu tablo, çok sayıda kartpostal ve satılan reprodüksiyonlarına bakıldığında çok beğenildi. İnsan figürünün çatışmasız ve acı çekmeden Nasyonal Sosyalist kutlamaları son derece popülerdi. Bu zamana kadar Ziegler, Nazi Almanyası'nın en önde gelen resmi ressamı olmuştu ve Nazi Partisi veya Devlete üstün hizmetlerinden dolayı Altın Parti Rozeti ile ödüllendirildi.
Erken dönem eserleri hakkında, erken dönem üslubunun modernist biçimler sergilemesi dışında pek bir şey bilinmiyor. Sürgündeki müze müdürü Alois Schardt, otuzlu yılların sonlarında, Ziegler'in eski zamanlarda modern bir ressam ve Franz Marc'ın çalışmalarının gayretli bir hayranı olduğunu kaydetti. Dönüşümü yavaş yavaş ilerledi.
Bu kadar erken dönem eserlerin hiçbir örneği yoktur. 1920'lerde temsili ve gerçekçi bir üslup için modern üsluptan vazgeçti ve bu süre zarfında Hitler ile teması arttı. Ziegler, 1937-1943 yılları arasında Alman Sanat Evi'ndeki Büyük Alman Sanat Sergilerinde on bir tuval sergiledi. Teknik olarak başarılı bir ressam olan Ziegler, çoğunlukla çiçek kompozisyonları, tür resimleri, Yunan mitolojisinden esinlenen alegorik resimler, portreler ve çok sayıda çıplak kadın portrelerini yapmasıyla biliniyordu. Statik, sözde klasik çıplakları, ideal Aryan figürlerini tasvir ediyordu. Ziegler, Amerikalı oyun yazarı Barrie Stavis ile yaptığı röportajda, güzel çıplak bir Alman kadının resminin mükemmel bir vücut idealini teşvik ettiğini ve Alman erkeklere birçok Alman çocuğu sahibi olma teşvikini verdiğini açıkladı. Bununla birlikte, ırksal açıdan saf figürlerin sanatsal 'natüralizmi', hayal gücüne hiçbir şey bırakmadı ve ona "Meister des Deutschen Schamhaares"in (Türkçe: Alman Apışarası Kılları Ustası) gibi aşağılayıcı bir takma isim kazandırdı.
Hayatı > Dejenere Sanat Sergisindeki Rolü

Ziegler, Üçüncü Reich sırasında birkaç önemli idari pozisyonda bulundu. 1935 yılında Reich Kültür Odası Güzel Sanatlar Senatörü olarak atandı. Propaganda Bakanı Joseph Goebbels daha sonra onu Başkanlık Konseyi'ne, ardından Reich Sanat Odası başkan yardımcılığına atadı. Son olarak, 1 Aralık 1936'da 45.000 üyesi olan Sanat Odası'nın başkanı olarak mimar Eugen Hönig'in yerine geçti. Ziegler'in başkan olarak Hönig'in yerine geçmesi, Reich'ın sanattaki uygunsuzluktan artan hoşnutsuzluğunun açık bir işaretiydi.
Ziegler, 1937'de Prusya Sanat Akademisi'nin başkanı olarak görev yaptı.
Ziegler, çok sayıda şehirdeki eyalet koleksiyonlarını gezen beş kişilik bir komisyona başkanlık etti ve yozlaştığını düşündükleri eserlere aceleyle el koydu. Eserler daha sonra Hofgarten çarşısının dar odalarına yerleştirilmek üzere Münih'e götürüldü ve bunlara 16.000 civarında dışavurumcu, soyut, kübist ve sürrealist sanat eseri örneği de dahildi. Max Beckmann ve Emil Nolde'nin eserleri de dahil olmak üzere bu tür "yozlaşmış" sanatçıların resimlerine, komisyon başkanı olarak Ziegler'in emriyle el konuldu. Ziegler, iki haftadan kısa bir süre içinde Münih'te Dejenere Sanat Sergisi düzenlemeyi başardı. 19 Temmuz 1937'de sergiyi açtı ve koleksiyonlarından eserlerin çıktığı müze yönetmenlerini ve çökmekte olan sanata gösterdikleri toleranslarını kınadı. Ancak adı, Mayıs 1938'de Düsseldorf'ta Entartete Musik veya Degenerate müzik sergisini düzenleyen Hans Severus Ziegler'in adıyla karıştırılmamalıdır.
Ziegler, İkinci Dünya Savaşı sırasında Hitler'in savaşının sürdürülebilirliği hakkındaki şüphelerini alenen ifade ettikten sonra geçici olarak bir hapishane kampına gönderildi. Hitler, Ziegler'in “bozguncu” tavrından haberdar edildiğinde hemen tutuklanmasını emretti. Ziegler, Gestapo tarafından tutuklandı ve altı hafta boyunca Dachau toplama kampında hapsedildi. Ancak, daha sonra Hitler şahsen Dachau'dan serbest bırakılmasını ve emekli olmasına izin verilmesini emrederek serbest bırakılmıştır.
Resimleri Nasyonal Sosyalizm ile çok yakından ilişkili olduğu için Ziegler, savaştan sonra bir sanatçı olarak kariyerini başarılı bir şekilde yeniden canlandıramadı. 1955'ten 1958'e kadar Münih Güzel Sanatlar Akademisi'ne tekrar atanması için dilekçe verdi ancak Akademi, başlangıçta Hitler tarafından atanması nedeniyle bu pozisyona kavuştuğunu belirlediği için talebi reddedildi. Ziegler'in 1955'te Londra'daki Ben Uri Galerisi'nde eserlerini sergilediğine dair bazı haberler vardı, ancak galerinin kayıtları sanatçının Alman Ziegler değil, "Londralı Yahudi ressam Adolf Zeigler" olduğunu gösteriyor. Ayrıca Paul Ortwin Rave'nin Münih'teki Entartete Kunst sergisine dair ilk elden anlatımlarına, Rave'nin iddialarıyla tartışan bir yanıt yazdı, ancak Rave gibi uzmanlar o zamanlar onun bakış açısını objektif olarak analiz etmeye hazır değildi. Kariyerini canlandıramayan Ziegler, hayatının son yıllarını Baden-Baden yakınlarındaki Varnhalt köyünde sessizce yaşadı. Eylül 1959'da altmış yedi yaşında öldü.
Trinh T. Minh-ha

Trinh T. Minh-ha (d. 1952, Hanoi, Vietnam) Vietnamlı bir film yapımcısı, yazar, edebiyat teorisyeni, besteci ve profesördür. Otuz yılı aşkın bir süredir film yapmaktadır ve 1982'de çekilen Reassemblage adlı filmleri ve 1985 yılında yaptığı Nam adını verdiği surname Viet ile ünlüdür. Amerikan Film Enstitüsü'nün Ulusal Bağımsız Film Yapımcısı da dahil olmak üzere Maya Deren Ödülü ve John Simon Guggenheim Vakfı, Ulusal Sanat Teşvikleri ve Kaliforniya Sanat Konseyi'nden çeşitli hibeler almıştır. Filmleri yirmi geriye dönük inceleme konusu olmuştur.
Trinh T. Minh-ha halen Berkeley Kaliforniya Üniversitesi'nde Cinsiyet ve Kadın Araştırmaları ve Retorik Profesörüdür. Kültürel politikayla ilgili cinsiyet politikası, post-sömürge kuramı, çağdaş eleştirel teori ve sanat ağırlıklı dersler veriyor. Eleştirel teori ve araştırma, kültür politikası, feminist kuram, üçüncü sinema, film teorisi ve estetiği, sosyal ve yaratıcı bağlamdaki Sesi ve otobiyografik konular üzerine  ağırlıklı seminerler sunar. Batı Afrika, Japonya ve Amerika Birleşik Devletleri'nde geçirdiği Vietnam yaşamının yanı sıra yaşamının yılları, özellikle kültür  politikaları üzerine olan Trinhin çalışmalarını bilgilendirdi. Kendisini öncelikle Asya ya da Amerikalı olarak konumlandırmazken kendini "kültürel mirasları ulusal sınırları aşan Asya'nın bütün bağlamı" içinde bulur. Sınırları aşan kültür varlıklarının kavramsallaştırılması, hem yapımcı hem de edebi teorisyen olarak çalışmalarını sürdürmeye devam etmektedir.
Biyografi

Trinh T. Minh-ha, Vietnam Hanoi'de dünyaya geldi. Vietnam Savaşı sırasında Güney Vietnam'da yetiştirildi. Diğer eğitim yolları arasında Saigon'daki Ulusal Müzik ve Tiyatro Konservatuvarı'nda piyano ve müzik kompozisyonu okudu. Trinh T. Minh-ha, 1970 yılında Amerika Birleşik Devletleri'ne taşındı. Champaign-Urbana Illinois Üniversitesi'nde müzik kompozisyonu, etno müzikoloji ve Fransız edebiyatı okudu ve doktora derecesini aldı. derecesi. 1994 yılından bu yana Kaliforniya Üniversitesi, Berkeley'de Cinsiyet ve Kadın Çalışmaları Bölümü'nde, 1997'den beri Retorik Bölümü'nde profesör olarak görev yapmaktadır. Harvard, Smith, Cornell, San Francisco Devlet Üniversitesi, Illinois Üniversitesi, Japonya'daki Ochanomizu Üniversitesi ve Senegal'deki Ulusal Müzik Konservatuvarında kendini yetiştirdi.
Biyografi > Edebi Kuram

Trinh T. Minh-Ha'nın edebi teorideki çalışmaları, ulusal sınırları zorlayan ve tekil tanımlara karşı koyan bir çalışmadır. Kültürlerarası etkileşimler, geçişler, farklılıkların üretilmesi ve algılanışı ve teknoloji ile sömürgeleştirmenin kesişimi konularına odaklanmaktadır. Teknolojinin ve siber kimliği yapma ve değiştirme" üzerindeki etkileri, daha yeni eserlerinin odak noktası olmuştur. Trinh T. Minh-ha için başka yerde (kendi 2010 kitabının konusu) kavramı, uygunsuz/diğer fikri ile kesişiyor. Sekizinci yılda bu terimi icat etmesine rağmen, uygunsuz/d diğer Hem film yönetmeni hem de eleştirmen olarak liminal öznelite odaklı çalışması üzerinde etken olmaya devam ediyor.
Biyografi > Edebi Kuram > Lovecidal (2016)

Trinh'in Temmuz 2016'da yayınlanan en son kitabı olan Lovecidal, Ivar ve Afganistan'daki ABD askeri müdahalesinin, Çin'in Tibet'teki işgallerine ve Birleşik Devletlerdeki ırkçı kargaşaya kadar olan sonsuz savaşın küresel durumu üzerine lirik, felsefi bir meditasyon sunuyor ve halkın militarizm ve gözetim eylemlerine karşı direnişlerinin yanı sıra sosyal medyayı dinamiklerini ve vatandaşları dünya çapında bilgilendirmek ve harekete geçirmek için kapasitesini geliştirir. Kitap Trinh'in kazanın ve kaybetmenin geçici çizgisi" olarak tanımladığı konularda, çatışmaların çamurlaştığı ve zaferlerin ne net ne de objektif olmadığı ve yalnızca net galip savaşın kendisinde olduğunu vurguluyor. Küresel militarizmin hastalık ve zafer iddia etme ihtiyacı gelişmeye devam etmesine rağmen, güçlü muhalefet biçimleri karşı karşıya kalmaya başladı ve görünüşte güçsüzleri kendi güçlerinin zaferlerini talep etmek için güçlendirdi.
Biyografi > Başka Yerlerde, İçinde: Göçmenlik Mülteci ve Sınır Etkinliği (2010)

Başka Yerlerde, İçeride Sınırları ve söylemsel ikiliği üretken şekillerde kesen çeşitli alanlar arasındaki aralıkların potansiyellerini inceleyen bir dizi denemedir. Trinh çeşitli sınır olaylarında var olan melezliklere ve görünüşte birbirinden farklı alanlardaki ışıklı dinamik benzerliklere ve bağlantılara dikkat çekmek için yaşanan deneyim, sosyal bağlamlar ve somutlaşmış geçmişlere odaklanmaktadır. Bölüm I, Seyahat Eden Kaynak, ev, göç ve aidiyet kavramlarını, tarihin, bağlamın ve sonuçta melezliğin somutlaştırılmış bir deneyimi üzerinden araştırıyor.
Bölüm II, Sınır Davası, Çöp ve Sığınma Arasında" temsili siyasete, çeşitli bilme yollarına ve performans ve diğer yaratıcılık biçimlerinin ortaya çıkma olasılıklarına odaklanmaktadır.
Kısım III, Gözlemlenişin Sonu, güç ve zulüm sistemlerinin yeniden üretimini, yaratıcılığını, hikâye anlatımı ve öğrenmeyi de içeren bozulmalarını sağlayacak olanakları gösterir.
Biyografi > Aşk Kırmızıyı Vursa

Aşk kırmızıyı vursa (1991), ataerkil ideolojileri ve feminist direncini, şartlarını çokluk-marjinal bir konuyla genişletmeye meydan okur. Makalelerin bu koleksiyonu, var olan ideolojiyi bozmak ve aşmak için liminal ve kayan varlığı olan çok tireli bir cismin pozisyonunun nasıl bir duruş olduğunu açıklar. Makaleler, film teorisi, feminizm ve Üçüncü Dünya sanatçıları ve eleştirmenleri etrafında dönüyor. Makalelerin ilk bölümünde Trinh, belgesel ve aldatmacalı uygulamaları eleştirir. Üçüncü Dünya ülkelerindeki belgesellerin birinci dünya, öznel gerçeği yaymak için var olduğunu savunuyor. Film belgeselleri görüşülen kişiye göre konumlandırıyor ve ilkinin seslerini duyurmasını isteyen bir güç dinamiği yaratıyor. Trinh, belgesellerde oryantalizmin ve ataerkinin örtülmüş olduğunu belirtiyor. Makalelerin ikinci bölümünde, Trinh, diğer teorisyenlere ve sanatçılara, çok tireli konuların belirli kategorilere girmesini önler. Bununla birlikte, Trinh, toplumsal cinsiyet ve ırk politikasından kuşkulu olmaya devam ederken, teori üretmek için var olan renk feministleri için bir ara boşluk sunuyor. Bu boşluk içindeki nesnelerin daha önceki güç konumlarını sirküle etmeden yeni düşünce tarzları üretebileceğini belirtti. Bu alanda Üçüncü Dünya eleştirmenleri aynı anda kültüre aittir ve kültürün dışındaki bir gözlemcidir. Bu alandaki eleştirmen, şimdi, hegemonik ideallere girmeden ideolojinin yeni temsillerini üretebilmelidir. Bununla birlikte, Trinh'in kendi çalışması, baskın bir ideolojiyi dolaşmadan nasıl oluşturulabileceği konusunda aynı soruyu cevaplamalıdır. Denemelerin üçüncü bölümünde Trinh, egemen ideolojiye karşı ikili olmayan bir muhalefet muhalefetini savunuyor. Trinh, okuyucuyu ideolojik ata erkeğin ve hegemonyanın nasıl çalıştığına dair bilinçlendirmeye ve onları bilinçlendirmeye uyarır. Bu ideolojinin yeni tasvirleri ile ortadan kalkmaz; ancak onun bazı eserleri kalacaktır.
Biyografi > Kadın, Yerli, Diğer: Sömürgecilik ve Feminizm Yazarlığı (1989)

Kadın, Yerli, Diğer Trinh T. Minh-ha, sözlü gelenek üzerine aile, kendisi ve kültürüne odaklanır. Bu yaklaşımda Trinh, daha kapsayıcı bir halk teorisini ileri sürmektedir. Bu yöntem, standart akademik teoriden farklı olan yeni bilme yolları yaratırken, teoriyi eleştirmek için renk kadınının caddesini açtı. Trinh, okuyucunun, alınan bilgiyi almamasını öneriyor ve gerçekliği yapılandırıyordu. Bölüm 1'de dil, yazı ve sözlü gelenek sorularını araştırıyor. İyi yazılmışa karşı eleştirel olmayı ve bir yazar kadın ve yazar-kadın arasındaki farkı bilerek önermektedir. 42 İkinci bölümde, Trinh, Batı ve erkek bilgi oluşumlarını antropoloji yoluyla reddetti. Antropolojinin batı erkek hegemonik ideolojisinin kökeni olduğunu ve insan hakikatinin bir söylemi oluşturmaya çalıştığını savunuyor. Hikâyeleri ve eleştirileri ile karışık Trinh'in filmdeki eserlerinden gelen renkli kadınların fotoğraf görüntüleri. Audre Lorde, Nellie Wong ve Gloria Anzaldua gibi çalışmalar yapan etnik ve semiyotik coğrafyayı artırmak için renkli diğer kadınların hikâyelerini de içeriyor ve farklı bir diğerini temsil etmenin zorluğunu sorgulayan ikili olmayan bir yaklaşım da gösteriyor. "Kadın, Yerli, Diğer, kapsayıcı anlatı ve çeşitli tarzda, ikili muhalefetlerin ataerkil/hegemonik ideolojiyi nasıl desteklediğini ve bunu önlemek için ona farklı şekilde nasıl yaklaşacağını göstermeye çalışır.
Biyografi > Yazı ve Film Arasındaki 3 Kritik Yaklaşım

Trinh T. Minh-ha, gerçek mesajlardan çok dönüşüm süreçleri açısından daha düşünerek yazma ve film yapımı sürecini doğal olarak farklı görmemektedir. Aksine, mesaj bir eser yaratma derecesinden teslim edilir. Bu, edebi teorinin unsurlarını filmleri ve senaryolarının yanında birleştiren D-geçiş gibi yayınlanmış eserleri incelemeleri açıktır.
Filmler > Yeniden Montaj (1982)

Yeniden montaj, Trinh T. Minh-ha'nın ilk 16 mm filmidir. Senegal'de çekildi ve 1982'de çıktı. Reassemblage Trinh'de, daha geleneksel etnografik belgesel filmlerin aksine, yakınlarda konuşmak niyetinde olduğunu açıklıyor. Film, Senegal'den kısa süreli görüntülerin bir montajı ve anlatım içermiyor, ancak Trinh T. Minh-ha'nın ara sıra ifadeleri var. Ona verilen ifadelerin hiçbiri sahneye anlam ifade etmiyor. Müzik, sessizlik var, bazen Trinh bir filmi izliyor ve filmi bir kültür hakkında ilgilendirmeyi reddederek reddetti. İzleyicilerin beklentisini ve anlam atama ihtiyacını gösterir.
Filmler > Çıplak Mekanlar - Yaşayan Yuvarlak (1985)

Çıplak Mekanlarda: Yaşayan Yuvarlaktır, Trinh T. Minh-ha Yeniden Birleştirme üzerine ayrıntılı bilgi verir. Özdeşim üzerine bir etnografik deneme-film, çeviri imkânsızlığı ve kültürel temsil biçimi olarak alan yaratmak için Yeniden Bir araya getirme sürecinde, sömürge sonrası tanımlamanın ve jeopolitik zayıflama aygıtının temalarını inceliyor. Figüratif bir filtre oluşturmak için görüntüleri yeniden çerçeveledi - ayrıcalıklı bir gasp görüntüsü. Görüntülerin montajı, görüntüleri egzotize eden eğlence ekonomisine işaret ediyor; uluslararası topluluk tarafından yeni sömürgeciliğin haklı çıkarı olarak sömürüldü. Trinh'in imgeleri, Afrika yaşamının gizemlileştirilmesi ve egzotizasyonuna karşı mücadeleyi ve direnci yeniden ortaya koyuyor. Ona ait imgeler, açıklayıcı değil, bilgilendirici değil, ilginç değil olarak açıklandığı üzere, öngörülen varsayımlara ve kalıplaşmış kalıtımlara direnecek bir açıklama olarak yorumlama sürecini önermektedir.
Filmler > Adı Nam Soyadı Viet (1989)

Soyadı Viet İsim Nam Vietnam'da yapılmaz. Film, haber bültenleri ve arşiv görüntüleri ile basılı bilgilerden oluşmaktadır. Film beş çağdaş Vietnamlı kadınla röportajlar içeriyor. Adı nam soyadı viet röportajların gerçek ve sahte, gerçek ve aşamalı oyuna girmesine izin verir "Trinh T. Minh-ha, hem sahnelenen hem de gerçek röportajlar, görüşmelerin siyasetinin görünmezliğine hitap eden ikisinin farklılıklarını ve temsillerin daha ileri ilişkilerini belirler. Film, izleyiciye çoğul kimlik, belgesel tekniklerdeki imgeler ve çeviri gibi filmleri değerlendirmesini istiyor. Soyadı Viet, İsim Nam, Namibya, Amerikan Film ve Video Festivalinde Mavi Kurdele Ödülünü kazanmak da dahil olmak üzere çok dikkat çekti.
Filmler > İçindekiler İçin Kes (1991)

Içindekiler için kes, kısmen bir Çin tahmin oyunu ifade eder. Çin'de alegorik adlandırma ve hikâye anlatmanın benzersiz bir labirentidir. Film, Tiananmen Meydanındaki olaylardan kaynaklanan iktidar ve değişim, siyaset ve kültür sorunlarını merak ediyor. Başlık gerçeğe ulaşmanın belgesel konseptleriyle ilgilidir. İçindekiler için kes, Aynı zamanda  filmin kendisi de bu filmde ne olduğunu tahmin edin diye sorar. Film, film yapımı sürecini sorgular. Film, Çin popüler şarkıları, klasik müzik, Mao ve Konfüçyüs deyişleri, kadın sesi, sanatçı, filozof ve diğer işçilerin sözleriyle özenle katlanmış. Görüntülerin ve seslerin çok yönlü katmanlanması bir kez daha Trinh'in kimlik çeşitliliği ve bu durumda temsil politikası üzerine önceki filmdeki (Adı Soyadı Vietnam Namesi) temaları ele alıyor; bu durumda Çin'in yeniden sunumları. Filmin ihmal ve tasvir arasındaki hassas denge, renkler, ritim ve kulak ve göz arasındaki değişen ilişki, çağdaş Çin kültürünü ve siyasetindeki yorumlamaları değiştirdiğini göstermektedir. Bu film 1992 yılında Sinematografi Ödülü Trinh'i kazandı.
Filmler > Aşkın Masalı (1995) ("Kurgu")

Trinh T. Minh-ha'nın onuncu filmi olan Aşkın Hikâyesi, gevşek bir biçimde Vietnam epik şiiri The Thale of Kieu'ya dayanıyor. The Tale of Kieu, 19. yüzyılda Thúy Kiều'nun talihsizliklerini takip eden ulusal bir aşk şiiri, Ailenizi kurtarmak için kendisini fahişe yoluyla saf hale getiren yetenekli, genç bir kadın. Şiir, yaygın olarak işgal edilen Vietnam için bir metafor olarak yaygın olarak görülüyor. Film, Amerika'daki yeni bir hayatın, geride bıraktığı ailenin ve kendi isteklerinin çelişkili talepleri arasında mücadele eden serbest yazar olan Vietnamlı göçmen Kieu'nun hikâyesini anlatıyor. Bu Trinh'in 35mm'lik ilk uzun metrajlı filmiydi.
Filmler > Dördüncü Boyut (2001)

Dördüncü Boyut, Trinh T. Minh-ha'nın ilk dijital video özelliğidir. Yeni teknolojiler, günlük yaşam ritüelleri ve festivaller, dini törenler ve tiyatro performansı da dahil olmak üzere konvansiyonel ritüel olarak anlaşılan zamanı araştırmaktır. Film izleyicileri nihayetinde ekranda nihai olarak ekrana getirilen nihai ancak Japonya'nın değil, Japonya'nın imge ve zaman ışığı olarak geniş gerçekliği" olduğunun farkına varıyor. Burada Japonya'yı dolaşıyor Bir kamera, görsel bir makinenin yolculuğunun ritüelleştiği imgelerden oluşan bir yolculuktur. Zamanda hayatta olan görüntüler filmdeki karmaşıklığı da beraberinde getiriyor; gerçek ve sanal buluşma yeri - Dördüncü Boyut. Japonya ritüelleri imgelerinin ritüelleştirilmesi sürecinde, kendilik ve diğer, insan ve makine, görüntüleyici ve imge, gerçek ve süslü, geçmiş ile bugünün mümkün olduğu bağlantı arasındaki bir karşılaşmadır.
Filmler > Gece Geçişi (2004) ("Kurgu")

Trinh'in çerçeveleme konusundaki tematik ilgisi, o ve yönetmen ve yapımcı Jean Paul Bourdier tren penceresindeki hayalperestlik deneyimini keşfederler. Dördüncü Boyutta olduğu gibi, Trinh de dijital prodüksiyona olan ilgisini hız ve yeni görme yollarıyla ilgilenmek meselesi olarak açıklıyor. Elizabeth Dungan ile yaptığı konuşmada. soru, yeni bir görüntü yaratmak, kolaylaştırmak ve onları talep etmek için yeni bir görüntü üretmek için değil, dijital görüntülemede en iyi hız bugün hala sürüyor, dedi. ] Night Passage boyunca Trinh ve Bourdier, dijital sinemanın süreçleri kadar liminal boşluklar ve kimlikler üzerine de meditasyon yaparlar. Night Passage deneysel, lirik bir dijital özelliktir. Kenji Miyazawa'nın Samanyolu Demiryolundan ilham alarak, üç genç arkadaşı, yaşam ve ölüm arasındaki trende yolculuk ederken izler. Devam eder.
Filmler > Vietnam’ı Unutma (2015)

Trinh T. Minh-ha'nın Vietnam’ı unutma isimli son filmi, efsaneleri, performansı, çağdaş Vietnam hayatı imgelerini ve kültürel yeniden belleği keşfetmeyi birleştiren lirik bir makale. Vietnam topraklarını ülke olarak nitelendiren unsurları toprak ve su arasında var olmak için unutmak, vietnamı unutma yerel sakinlerin, göçmenlerin ve gazilerin nasıl anladığını ve hatırladığını araştırıyor. Mit ve Vietnam Savaşı'nın 40. yıldönümü arasındaki gelişmekte olan ve devam eden bir konuşma, film boyunca devam ediyor. Film 1995'te HI-8 ve 2012'de hem HD hem de SD video çekildi. Bu iki farklı formatın birlikte düzenlenmesi, doğrusal zaman ve ilerleme kavramlarını sorgulamak için filmde çalışır.
Eserleri

İşsiz bir sanat veya çağdaş sanatta anonimlik. (Uluslararası kitap yayıncıları, 1981)
Afrika Uzayları - Üst Volta'da Yaşamak İçin Tasarımlar (Jean-Paul Bourdier, Holmes & Meier, 1985)
En küçük kareler (şiir kitabı, meridyen baskı, 1987)
Kadın, yerli, Diğer. Sömürge sonrası ve feminizm yazılarak (Indiana Üniversitesi basımı, 1989)
Almanca Baskı: çevirisi. Kathrina Menke, Viyana ve Berlin: Verlag Turia & Kant, 2010.
Japonca baskı: çeviri. Kazuko Takemura, Tokyo: Iwanami Shoten, 1995
Orada: Çağdaş Kültürde Marjinalleşme (Cornel West, R. Ferguson ve M. Gever, Yeni Çağdaş Sanatlar Müzesi ve M.I. T.basım, 1990
Ay Kırmızıyı vursa . Temsili, cinsiyet ve kültür politikası (Routledge, 1991)
Japonca baskı: çeviri. Fukuko Kobayashi, Tokyo: Misuzu Publishers, 1996.
Framer Çerçeveli (Routledge, 1992)
Afrikalı konutlardan çekilmiş (Jean-Paul Bourdier, Indiana Üniversitesi  basımı, 1996)
Sinema Aralığı (Routledge, 1999)
Trinh T. Minh-ha/Ayrılma (ayrılma, 2001)
Dijital Film Olayı (Routledge, 2005)
Yaşayan bir dünya(Jean-Paul Bourdier ile Baskılar Alternatifleri, 2005)
İngilizce Basım: Batı Afrika'da Döneme ait Mimari: Yaşayan Bir Dünya (Jean-Paul Bourdier, Routledge, 2011 ile birlikte)
Başka yerlerde, İçeride: Göçmenlik, Mülteci ve Sınır Olayı (Routledge, 2011)
İsveççe baskı: Nagon ananstans, har inne (Çeviren: Goran Dahlberg ve Elin Talji, Glänta, 2012)
Japonca baskı:çeviri. Fukuko Kobayashi. Tokyo: Heibonsha Ltd., 2013.
D-Passage: Dijital Way (Duke Universitiesi basımı, 2013)
Lovecidal: Kayıplarla Yürüyüş (Fordham Universitiesi basımı, 2016)
Donanımlar

Eski Kara Yeni Suları (2007, Okinawa Güzel Sanatlar Müzesi ve Güzel Sanatlar Müzesi, 2008, Çeçenistan Acil Bienali; 2008, Üçüncü Guangzhou Sanat Trienali; 2009, Devlet Müzesi ve Okinawa, Güzel Sanatlar Müzesi)
L'Autre marche (Jean-Paul Bourdier ile birlikte, 2006, Musée du Quai Branly)
Çölün Cesetleri (2005, Galeri Blu, Santa Clara)
Çölün İzlenmesi (Jean-Paul Bourdier, 2003, Kyoto Sanat Bienali ile birlikte)
Hiçbir Şey Ama Yollar (Lynn Marie Kirby, 1999, Yerba Buena Sanat Merkezi, San Francisco ile birlikte)
Fotoğraf montajı (1995, San Francisco Devlet Üniversitesi)