stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Esin Afşar
Albümler

Dün ve Bugünün Türk Şiir ve Ezgileri (Ada-1986)
Ruhi Su'ya Türkü (Ada-1987)
Yunus Emre (1991)
Esin Alaturka (Uzelli-1995)
Atatürk (1997)
Özlem (Kalan-1998)
Pembe Uçurtma (1998)
Caz Yorumlarıyla Aşık Veysel (1999)
Nazım Hikmet Şarkıları 2000
Yunus Emre & Mevlana Şarkıları (Ada-2002)
Kara Toprak / Yunus (Bana Seni Gerek Seni) (Disko-1970)
Yoh Yoh / Bebek (Bir Masal Türküsü) Modern Folk Üçlüsü ile (Disko-1970)
Allam Allam Seni Yar / Drama Köprüsü (Disko-1970)
Halalay Çocuk / Güzelliğin On Para Etmez (Disko-1970)
Gurbet Yorganı / Elif (Disko-1970)
Niksarın Fidanları / Aliyi Gördüm Aliyi (Disko-1970)
Gurbet Yorganı / Yunus (Disko-1970)
Allam Allam Seni Yar / Yoh Yoh (Disko-1970)
Gel Dosta Gidelim / Sorma (Odeon-1971)
Sivastopol / Küçük Kuşum (Odeon-1971)
Diley Diley Yar / Cevizin Yaprağı (Odeon-1971)
Yağan Yağmur / Çatladı Dudaklarım Öpülmeyi Öpülmeyi (Odeon-1972)
Sandığımı Açamadım / Güneşe Giden Gemi (Yavuz-1973)
Dert Şarkısı / Niye Çattın Kaşlarını (Yavuz-1974)
Canı Sıkılan Adam / Yiğidin Öyküsü (Diskotür-1975)
Sanatçının Kaderi / O Pencere (Diskotür-1976)
Zühtü / Kaz (Odeon-1976)
Hacer Hanım / Ben Olayım (Odeon-1976)
Kitapları

Anılar Yanıltır mı?
Sefername 2
Kırmızı Pabuçlar, 2001
Gül Prenses, 2001
Yaşamımdan Esintiler, 2008
Filmografisi

Neredesin Firuze - 2003
Gönüller Sultanı Mevlana - 1989
Göç - 1974
Tiyatro oyunları

Kelaynaklar
Aşk Acısı
Dünkü Çocuk
Tahta Çanaklar
Dışardakiler
Poker Partisi
Televizyon çalışmaları

ETV için Onlar Hep Genç adlı TV programını hazırlayıp sundu.
10 bölüm olarak hazırlanan programın içeriği, insanların yaşlansa da ruhsal olarak dinç kalabileceği temasına dayanıyordu. Semiha Berksoy, Necdet Mahfi Ayral, "Türkiye'nin ilk tarih öğretmeni", "ilk kütüphanecisi" gibi, en gençleri 80 yaşlarında ve henüz aktif olan kişilerle müzikle renklendirilen söyleşileri içeren yapımlara imza attı.
Bettina Heinen-Ayech

| Bettina Heinen-Ayech |
| --- | --- |

Doğum: 3 Eylül 1937(1937-09-03) Solingen, Prusya
Ölüm: 7 Haziran 2020 (82 yaşında) Münih, Bavyera
Vatandaşlık: Alman
Meslek: Ressam

Bettina Heinen-Ayech (d. 3 Eylül 1937, Solingen - ö. 7 Haziran 2020, Münih), Alman ressamdır. Cezayir'in renkli manzara resimleriyle tanındı.
Eser

Bettina Heinen-Ayech, eğitimi kapsamında tüm teknikleri öğrendi, ancak suluboya resme odaklandı. Bir açık hava ressamı olarak çok sayıda manzara ve daha nadiren portreler yarattı. Cezayir'de kaldığı süre boyunca kendi tekniğini geliştirdi: Guelma'daki kuru hava nedeniyle oradaki suluboyalar Avrupa'da olduğu gibi birbiri içinde erimiyor, hızla kuruyordu. Heinen-Ayech bundan yola çıkarak kendi yaklaşımını geliştirdi: "Güçlü renkleri, tıpkı bir mozaik gibi birbiri ardına renk vuruşlarıyla birleştiriyorum." diyordu. Bu yoğun renkler bir araya geldiklerinde Cezayir'deki manzaraların ve ışığın canlı bir görüntüsünü oluşturuyor. 1990'lardaki ve 2000'lerdeki terör yılları boyunca, seyahat edemediği için Cezayir'de sadece portreler, natürmortlar ve pencereden dışarı bakarak resim yapabildi.
Bettina Heinen-Ayech'e göre Cezayir'de sadece tekniği değil, aynı zamanda kişiliği de değişti. "Avrupalı önyargılarından" uzaklaşmış ve Guelma'daki güzel doğayı "dinlemiş": "Güneydeki dağ, Mahouna, tarlaları, tüm duyularımı büyülüyor ve fantezilerimi koruyor. Bu bölgeyi ilkbaharda, kırmızı noktalarla - gelinciklerle - bezeli tarlalarının yeşili Avrupa'nın yoğun yeşilinden uzakta tüm tonlarıyla parlarken; yazın, mavi ve mor zirveleri buğday tarlalarının harikulade altın rengi üzerinde yükselirken; kışın, toprağın kırmızısı tasvir edilmesi çok zor olan inanılmaz bir güce sahipken resmediyorum!"
Gazeteci Max Metzker daha 1967'de Düsseldorfer Nachrichten gazetesinde Bettina Heinen-Ayech hakkında şunları yazmıştı: "Heinen-Ayech bir manzarayı, onu bilmeyenler için bile erişilebilir kılmayı başarıyor. Portreler sadece insan görüntüleri değil, aynı zamanda ruhun da derinliklerine inen bir tasviridir."
Müzeler, arşivler, kamu koleksiyonları

Sanatçı Bettina Heinen-Ayech'e ait resim ve belgeler çeşitli Avrupa ve Kuzey Afrika ülkelerindeki müze, arşiv ve kamu koleksiyonlarında yer almaktadır. Cezayir'de, Cezayir Ulusal Güzel Sanatlar Müzesi'nde (Musée National des Beaux Arts d'Alger), ayrıca başkent Cezayir'in "Galerie Samson" belediye sanat koleksiyonunda ve Cezayir Cumhurbaşkanlığı Ofisi koleksiyonunda sanatçı Bettina Heinen-Ayech'in geniş bir resim koleksiyonu bulunmaktadır. Bettina Heinen-Ayech, Norveç'te Alstahaug Belediyesi'nin sanat koleksiyonunda temsil edilmektedir. Almanya'da sanatçının resimleri Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinin sanat koleksiyonunda, Solingen'deki sanat müzesinde ve Nordfriesland Müzesi'nde bulunmaktadır İsviçre'de sanatçıyla ilgili daha fazla arşiv malzemesi Zürih'teki SIK-ISEA: İsviçre'de Tarihsel ve Çağdaş Sanat Araştırmaları Enstitüsü arşivlerinde saklanmaktadır.
Sanatçı kolonisi “Kara Ev”

2020 yılında, "Kara Ev" olarak adlandırılan aile evine kendisi ve sanatçı kolonisinden arkadaşları için bir anma plaketi takıldı. Ocak 2022'de kar amacı gütmeyen Bettina Heinen-Ayech Vakfı, Sanat, Kültür ve Uluslararası Diyalog Vakfı kuruldu. Vakıf sanatçının mirasıyla ilgilenmektedir.
Bettina Heinen-Ayech'in ölümünden beri, oğlu Münihli Doktor Haroun Ayech, onun ve sanatçı arkadaşlarının anısını onurlandırmaya kendini adadı. Sanatçının kendisi de hayatının sonuna kadar, Heinen'in babasının 1932 yılında satın aldığı Höhscheid kurşun madeninin madenci evi olan ve "Kara Ev" olarak adlandırılan evde yaşadı. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Erwin Bowien komşu ev olan "Kırmızı Ev"e taşındı. Ayech, "Bettina Heinen-Ayech Vakfı - Sanat, Kültür ve Uluslararası Diyalog Vakfı" adlı hayırsever vakfını kurdu. Vakıf da Solingen'de "Kara Ev" sanatçı kolonisi projesini başlattı.
Şubat 2023'te "Kara Ev" sanatçı kolonisi "Avrupa Sanatçı Kolonileri Federasyonu"na ve kısa bir süre sonra da Avrupa Konseyi'nin "Empresyonizm Rotaları" kültür rotasına kabul edildi.
Onur ödülleri

1976 Bettina Heinen-Ayech Grand Prix de la ville d'Alger ödülünü aldı
1993 Baden Yurttaşlık Vakfı Kültür Ödülü, Solingen
1998 Cezayir'deki Konstantin şehri ressamı Prix d'honneur ile onurlandırdı
2003 Cezayir Devlet Ödülü, Kültür Bakanı Bayan Khalida Toumi tarafından tüm sanatsal çalışmaları için bir onurlandırmak üzere verildi
2006 Cezayir Kültür Bakanlığı'ndan resmi onur ödülü
2023 Kuzey Ren-Vestfalya eyaletindeki en önemli 50 tarihi kadın şahsiyet listesine dahil edilme. NRW FrauenOrte projesi.
Yayınlar

(yayımcı olarak) Hanns Heinen: Aus der Fülle des Lebens. Şiirler. ciltsiz, Solingen.
(yayımcı olarak) Erwin Bowien: Das schöne Spiel zwischen Geist und Welt - Mein Malerleben. ISBN 3-88234-101-7.
(yayımcı olarak) Erwin Bowien. Catalogue raisonné - katalog raisonné - oeuvre renunciation. Ciltsiz, Solingen 1999, ISBN 3-88234-103-3.
Literatür

Eduard Fallet-von Castelberg: Bettina Heinen. Kleiner, Bern 1967 (Almanca/Fransızca)
Ali Elhadj-Tahar/Hans Karl Pesch: Bettina Heinen-Ayech. Ciltsiz yayınevi, Solingen 1982.
Marianne Kopatz: Bettina Heinen-Ayech, Cezayir'den suluboyalar ve çizimler. Yayımcı: Stadtsparkasse Solingen. 1985.
Malika Bouabdellah/Diana Millies/Bernard Zimmermann: Bettina Heinen-Ayech Retrospektif 1951-1992. Yayımcı: Stadtsparkasse Solingen. 1992.
Malika Bouabdellah: "Bettina" Musée National des Beaux-Arts'daki retrospektifin kataloğu. 1993.
Hans Karl Pesch: Bettina, Klaus Wiens Koleksiyonu. 1999, ISBN 3-88234-106-8.
Dalila Mahammed Orfali: "Bettina". Musée National des Beaux-Arts'daki retrospektifin kataloğu. 2005.
Taieb Larak: Bettina, la rencontre d'un peintre et d'un pays. Bettina Heinen-Ayech et l'Algérie. 2007.
Ali Elhadj-Tahar/Dr Haroun Ayech: "Bettina". Galeri Dar El Kenz, Alger, 2016.
Taieb Larak, Bettina. Bir ressamın manzara ile karşılaşması. Bettina Heinen-Ayech ve Cezayir. En-Nakhla, Algier, 2018, ISBN 978-9947-0-5382-9
Dr. Claudia Schöning-Kalender; Bettina Heinen-Ayech: Hareket, Renk, Işık. Bir ressamın sanatsal mirası. Art Profil, sanat dergisi, sayı 144-2021
Cristina Streckfuss: Sanatçı kolonisi ve aynı zamanda çağdaş tanıklık. Solingen'deki "Kara Ev". İçinde: Art Profil sanat dergisi, s. 48-53, sayı no. 148-2022.
Filmler

1992: Bettina Heinen-Ayech, Lettre à Erwin Bowien, sanatçı portresi (Hassan Bouabdellah, Visualis Production, Algier 1992. Almanca versiyonu: Bettina Heinen-Ayech, Brief an Erwin Bowien. Visualis Production, Avalon Film+TV-Produktion ile iş birliği içinde, Solingen 1992)
2002: Bettina Heinen-Ayech, Hymne à la nature (Boualem Aissaoui, CYM Audiovisuel, Algier)
2010: Anma sanatı (Bettina Heinen-Ayech'in savaşın sona ermesinden bu yana Kreuzthal'e yaptığı ilk ziyaret hakkında BR formatında "Zwischen Spessart und Karwendel" başlıklı röportaj)
2015: Fluchtpunkt im Allgäu - Die Kunst der Erinnerung: Erwin Bowien im Kreuzthal (Yönetmen: Georg Bayerle ve Rudi Holzberger. Bayerle-Kümpfel-Holzberger Vakfı)
2017: Bettina Heinen-Ayech - Cezayir'deki Solingenli ressam (WDR'nin "Lokalzeit Bergisches Land" formatında sanatçının 80. doğum gününe katkı)
Cezayir'de yaz fırtınası (1974)
Sanatçı kolonisinin logosu
Fernando Arrabal

| Fernando Arrabal |
| --- | --- |
2012'de Fernando Arrabal
Doğum: Fernando Arrabal Terán 11 Ağustos 1932 (92 yaşında) Melilla, İspanya
Meslek: Oyun yazarı, senarist, film yönetmeni, romancı ve şair
Milliyet: İspanyol
Dönem: 1950'ler-günümüz

Fernando Arrabal Terán (d. 11 Ağustos 1932), İspanyol oyun yazarı, senarist, film yönetmeni, romancı ve şairdir. Melilla'da doğdu ve 1955'te Fransa'ya yerleşti. Uyruğu ile ilgili olarak, Arrabal kendisini "desterrado" veya "yarı gurbetçi, yarı sürgün" olarak tanımlamaktadır.
Arrabal yedi uzun metrajlı film yönetti ve 100'den fazla oyun, 14 roman, 800 şiir derlemesi, bölüm kitabı ve sanatçı kitabı, birkaç makale ve meşhur "General Franco'ya Mektup"u yazdı. Oyunlarının tamamı birden çok dilde, iki ciltlik bir toplamda iki binin üzerinde sayfa halinde yayımlandı. New York Times'ın tiyatro eleştirmeni Mel Gussow, Arrabal'ı "modernizmin üç avatarı" arasında son kurtulan olarak nitelendirdi.
1962'de Arrabal, Tanrı Pan'dan esinlenen Alejandro Jodorowsky ve Roland Topor ile Pan Hareketi'ni kurdu. 1990'da Collège de Pataphysique'de Üstün Satrap seçildi. Marcel Duchamp, Eugène Ionesco, Man Ray, Boris Vian, Dario Fo, Umberto Eco ve Jean Baudrillard dahil olmak üzere son yarım yüzyılda kırk Üstün Satrap seçildi. Arrabal, André Breton'un sürrealist grubunun bir üyesi olarak üç yıl geçirdi ve Andy Warhol ile Tristan Tzara ile arkadaşlık yaptı.
Yazar ve eleştirmen Javier Villan Arrabal'ı şöyle tanımlar:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Arrabal'ın tiyatrosu vahşi, acımasız, kakofonik ve neşeli bir şekilde kışkırtıcı bir dünyadır. Bu, 'gelişmiş' medeniyetlerimizin karkasının kalıcı devrim haykırışlarımızın üzerinde mangalda pişirildiği dramatik bir karnavaldır. Kafka'nın berraklığının ve Jarry'nin mizahının sanatsal varisidir; şiddetinde Arrabal Sade ve Artaud ile ilgilidir. Yine de, alay konusu olduğu kadar ileri giden tek yazardır şüphesiz. Derinden politik ve neşeli oynak, hem devrimci hem de bohem olan eseri, yüzyılımızın dikenli tel ve Gulag sendromudur, bir erteleme bulma biçimidir. | ” |
Çocukluğu (1932-1946)

Arrabal (Terán ikinci soyadıdır), Carmen Terán González ve ressam Fernando Arrabal Ruiz ailesinin çocuğu olarak doğdu.
17 Temmuz 1936'da, İkinci İspanya Cumhuriyeti'nin anayasal hükûmetine karşı ordu içinde ayaklanmalar düzenlendiğinde, İspanya İç Savaşı'nı müteakiben, Arrabal'ın babası Cumhuriyet'e sadık kaldı ve isyan nedeniyle ölüm cezasına çarptırıldı. Cezası daha sonra 30 yıl hapis cezasına çevrildi. Hapishaneler arasında, Melilla'daki Santi Espiritu'dan Ceuta'daki Monte Hacho'ya, intihara teşebbüs ettiği Ciudad Rodrigo ve Burgos'a transfer edildi. 4 Aralık 1941'de bariz ruhsal bozukluk nedeniyle Burgos Hastanesi'ne gönderildi. Daha sonra yapılan araştırmalar, daha düşük güvenlikli bir hapishaneye nakledilmek için muhtemelen zeka geriliği taklidi yaptığını ortaya çıkardı. 29 Aralık 1941'de, çevresi üç metrelik karla kaplı olmasına rağmen hastaneden pijamalarıyla kaçmayı başardı. Kapsamlı araştırmalara rağmen, bir daha asla görülmedi.
Babası hakkında Arrabal şöyle yazmıştır: “Kıyaslanamaz olanı karşılaştırmaya çalışmadan, bu alacakaranlık olaylarıyla yüzleştiğimde (ve çoğu zaman herhangi bir mantıksal bağlantı olmadan), sık sık o günah keçisi babamı düşünüyorum. İç Savaş'ın başladığı gün, 'şefkatli arkadaşları' tarafından Melilla askeri kışlasının etiketli odasında kilitlendi. Ayaklanmalarında (alzamiento) onlara katılmazsa isyana kalkıştığı için ölüm cezası alma riskini alacağı için dikkatlice düşünmesi gerekiyordu. Bir saat sonra, Teğmen Fernando Arrabal eski yoldaşlarını çağırdı - hemen! - yeterince uzun düşündüğünü onlara bildirmek için. Bugün, bu emsal nedeniyle, onun yaptığı gibi, en temel olayların tanıklığı, örneği veya sembolü olarak mı hizmet etmeliyim? Ben, sürgün olan ben. Sevgili sayılarımdan uzaklaşırsam, etrafımdaki her şey tezgah üstü kafa karışıklığına ve düzensizliğe yol açar. Babam gibi bir günah keçisi olmak istemiyorum, Pan ne zaman isterse, sadece yaşarken ölmek istiyorum."
1936'da, Arrabal'ın annesi küçük oğlu Fernando ile Ciudad Rodrigo'ya döndü ve o zamanlar Milliyetçilerin başkenti olan ve General Franco hükûmetinin karargahı olan Burgos'ta bir iş buldu. Fernando, İç Savaş'ın sona erdiği 1937'den 1940'a kadar yerel bir Katolik okuluna kaydoldu ve sonrasında annesiyle Madrid'e taşındı.
Arrabal, 1941'de üstün yetenekli çocuklar ulusal ödülüne layık görüldü. Mezunları arasında Victor Hugo ve Jacinto Benavente y Martínez'in de bulunduğu bir kilise okulu olan Las Escuelas Pías de San Antón'da çalışmalarına devam etti. Arrabal daha sonra bir başka seçkin Madrid okulu olan Colegio Padres Escolapios De Getafe'de okudu. Hevesli bir okuyucuydu ve hayatı deneyimlemeye hevesliydi.
Gençliği ve genç yetişkinliği (1946-1956)

1947'de annesi, Academia General Militar'a giriş için hazırlık sınıflarına katılmasını söylediğinde, Arrabal küstahça bu teklifi reddetti. Annesi daha sonra onu 1949'da Escuela Teórico-Práctica de la Industria y el Comercio del Papel'de iş eğitimi aldığı Tolosa'ya (Gipuzkoa) gönderdi. 1950 yılına gelindiğinde, yayınlanmamış birkaç oyun yazmaya başladı.
1951'de Arrabal, La Papelera Española'da kağıt endüstrisinde çalışmaya başladı. Valensiya'ya taşındı ve üniversiteye kabul için İspanya'daki ilk zorunlu olmayan eğitim seçeneği olan bachilleratoya başladı. Daha sonra Madrid'e taşındı ve Hukuk Çalışmalarına başladı. Bu yıllarda, kültür kurumu Ateneo de Madrid'i sık sık ziyaret etti ve Postismo okulundan şairleri dinledi. Ayrıca ilk oyunu Picnic, ardından The Soldiers adlı oyununu bitirdi ve ilk olarak Men with a Tricycle adlı El tricicloyu yazdı.
1954'te Arrabal, turne yapan Berliner Ensemble tarafından Bertolt Brecht'in Cesaret Ana ve Çocukları performansına katılmak için Paris'e gitti. O yıl Madrid'de, daha sonra eşi olacak olan Luce Moreau ile tanıştı. 1955'te Paris'te öğrenim görmesi için üç aylık bir burs kazandı ve bu süre zarfında Cité Universitaire'de Colegio de España'da yaşadı. Paris'teyken, ciddi bir tüberküloz hastalığına yakalandı. Bu hastalığı, "gerçek vatanına, Kundera ve Vives'e, Loyolalı Aziz Ignatius ve Picasso'ya: sürgüne" kalıcı olarak taşınmasına yo açan bir "talihsizlik" olarak değerlendirdi.
Siyaset

Arrabal'ın, anti-Francoist ve anti-monarşist olduğu ve kültürel üretimdeki anarşist eğilimlerle ilgilendiği biliniyordu. Arrabal'ın Komünizm ile karmaşık bir ilişkisi vardı. Sürgünü sırasında İspanya Komünist Partisi ile bağları vardı, ancak 1977'de Mimar ve Asur İmparatoru adlı oyununun Barselona'da oynadığı ve Komünist Parti bağları olduğu söylenen sanatçılarla çatışması nedeniyle bir kopma yaşanmış gibi göründü.
Ödüller ve takdirler

Arrabal, zamanının tartışmalı yazarlarından biriydi ve çalışmaları uluslararası alanda tanındı. Aldığı ödüller arasında Académie Française Tiyatrosu Büyük Ödülü, gazetecilik dalında Premio Mariano de Cavia, romanlarları için Nabokov Ödülü, denemeleri için Espasa Ödülü ve Dünya Tiyatro Ödülü de bulunmaktadır.
2001 yılında Nobel Edebiyat Ödülü sahibi Camilo José Cela ve José Hierro tarafından Premio Cervantes'e aday gösterildi. Çeşitli kurum ve kişilerin talepleri nedeniyle 2005 yılında Nobel Ödülü finalisti oldu. 14 Temmuz 2005'te Fransız Légion d'honneur'a seçildi. 2007'de, Yunanistan'daki Selanik Aristoteles Üniversitesi'nden Honoris Causa'ya Onursal Doktorası verildi.
Diğer ödülleri ve takdirleri arasında şunlar yer almaktadır:
2019: Grand Cross of the Civil Order of Alfonso X, the Wise, 1 Mart 2019
2010: Premier Prix International Théâtre du Millénaire
2008:
Hijo adoptivo de Ciudad Rodrigo (İsoanya)
Ciudadano de honor, Erlanger (Almanya)
Bob Wilson, Wim Wenders, Philip Glass ve Bernard Henri Levy ile birlikte Fronteira do Pensamento (Porto Alegre, Brezilya)
2007:
Prix Spinoza (Teranova Festivali)
Doctorate of letters Honoris Causa (Selanik, Yunanistan)
Max de Honor, Teatro (İspanya)
Prix Pasolini, cinéma (París)
2006:
Gran Prix d'Interprétation (Quend Festivali, film: Avida)
Citoyen d'honneur de Spa (Belçika)
Clés de la ville de Fontenay (Fransa)
2005:
Fransız Legion of Honor, 14 Temmuz 2005
Checa Film Yönetmenleri Derneği Ödülü, René Char Altın Madalyası, Avignon Festivali
2004
İlk Pan Ödülü, Uluslararası Kitap Fuarı (Brüksel)
Francisco de Vitoria Ödülü (Porto Riko)
Wittgenstein Ödülü (Murcia Üniversitesi, İspanya)
2003
Ulusal Edebiyat Ödülü (İspanya)
San Fando Altın Madalyası (Buenos Aires)
2002: Avignon Şehri Altın Madalyası
2001: Ulusal Tiyatro Ödülü (İspanya)
2000: Ulusal Edebiyat Ödülü (İspanya)
1999: Alessandro Manzoni Şiir Ödülü (İtalya)
1998: Yazarlar Derneği Ödülü (Fransa)
1995: Sanat ve Edebiyat Zabiti (Fransa)
1993: Académie française Tiyatro Ödülü
1990: Collège de ’Pataphysique'den Üstün Satrap onursal unvanına seçildi; Fransız yazar Alfred Jarry'yi onore etmek üzere 1948'de kurulan grubun daha önce seçtiği Üstün satraplar arasında şunlar yer almaktadır: Camilo José Cela, René Clair, Jean Dubuffet, Marcel Duchamp, Max Ernst, M. C. Escher, Eugène Ionesco, Michel Leiris, Man Ray, The Marx Brothers, Joan Miró, Jacques Prévert, Raymond Queneau ve Boris Vian; Arrabal'ın bu statüyü elde etmesinden sonra seçilen Üstün Satraplar arasında Roland Topor, Umberto Eco ve Dario Fo da yer almaktadır.
1986: Kültür Bakanlığı Güzel Sanatlar Altın Madalyası (İspanya)
1983: Sanat ve Edebiyat Nişanı (Fransa)
1982: La torre herida por el rayo Nadal Ödülü
1976: Tiyartoda Obie Ödülü (New York)
1965 Lugné-Poë Tiyatro Ödülü (Fransa)
1959: Italo Calvino, Hugo Claus, Charles Tomlinson, Günter Grass ve Robert Pinget ile birlikte Ford Vakfı Ödülü (New York)
Seçili çalışmaları > Uzun metrajlı filmleri

Arrabal yedi uzun metrajlı film yazıp yönetti ve sinemaya katkılarından dolayı Premio Pier Paolo Pasolini ödülüne layık görüldü.
1971: Viva la muerte ; ortak yapımcıları Isabel-Films (Paris) ve SATPEC (Tunus); filmin başrollerinde Nuria Espert, Ivan Henriques ve Anouk Ferjac oynadı.
1973: J'irai comme un cheval fou ; Société Générale de Production - Babylone Films tarafından üretildi; filmde Emmanuelle Riva, Hachemi Marzouk ve George Shannon'un oynadı.
1975: L'arbre de Guernica ; CVC Communication, Federico Mueller ve Harry N. Blum yapımcılığında; başrolde Mariangela Melato ve Ron Faber oynadı.
1982: The Emperor of Peru (aynı zamanda Odyssey of the Pacific ve Treasure Train olarak yayınlandı); Babylone Films yapımı; filmde Mickey Rooney ve Monique Leclerc oynadı.
1983: Le cimetière des voitures ; televizyon filmi; Antenne 2 ve Babylone Films ortak yapımı; filmde Alain Bashung ve Juliette Berto oynadı.
1992: Adieu, Babylone! ; Antenne 2 - Cinecim yapımı; başrolde Lélia Fischer ve Spike Lee oynadı.
1998: Jorge Luis Borges: Una vida de poesía ; Alphaville - Spirali (İtalya) yapımı; başrollerinde Lélia Fischer ve Alessandro Atti oynadı.
2005 yılında Cult Epics tarafından Viva la muerte, I Will Walk Like a Crazy Horse ve The Tree of Guernica ile birlikte Arrabal'ın 3 diskli bir film seti yayınlandı.
Arrabal'ın oyunlarından birkaçı filme uyarlandı, bunlar arasında Pierre-Alain Jolivet'in yönettiği Le grand cérémonial ; Luis Argueta'nın yönettiği El triciclo; Arroyo'nun yönettiği El ladrón de sueños; Louis Sénéchal'in yönettiği Pique- nique; Peter Lilienthal'ın yönettiği Guernica; ve Alejandro Jodorowsky'nin yönettiği Fando y Lis yer almaktadır.
Bir eleştirmen, "Viva la muerte mutlak bir şaheserdir, hayatım boyunca gördüğüm en şaşırtıcı şeylerden biridir" (André Pieyre de Mandiargues) demiştir. Rolling Stone için bir diğer eleştirmen, "Arrabal vahşice orijinaldir" (John Parrack) yazmıştır. Amos Vogel, Village Voice'de "Cüretkar, paroksist ve sanatsal açıdan başarılı bir çalışma" diyerek ifade eder. Raymond Léopold Bruckberger, Le Monde'da "Arrabal'ı Fellini'ye veya Ingmar Bergman'a tercih ederim... şiirde Rimbaud neyse sinemada o odur."
Seçili çalışmaları > Kısa filmleri

1978: Sang et or; Antenne 2 yapımı; başrolde Edgar Rock ve Joshua Watsky yer aldı.
1990: Échecs ve Mythe; Antenne 2 yapımı; filmde Joël Lautier, Roland Topor, Julie Delpy ve Gabriel Matzneff oynadı.
1991: New York City! ; Antenne 2 yapımı; filmde Tom O'Horgan, Melvin Van Peebles ve Tom Bishop oynadı.
Seçili çalışmaları > Operaları

Arrabal'ın Faustbal operası, Leonardo Balada'nın müzikleriyle prömiyerini 13 Şubat 2009'da Barcelona Komedanları tarafından sahnelenen Teatro Real de Madrid'de yaptı. Arrabal opera hakkında şunları yazdı: "Faustbal, üçüncü milenyumda Alfred Jarry'nin Doktor Faustroll'un reenkarnasyonu olan bir kadın, sevgi ve sadakatin birleşebilmesi için Tanrı ve Lucifer'den sözler ve dualar isteyen yeni bir doktor Faust. Bilimsel merakının kasırgasını hiçbir şey tatmin edemez, arzularının fırtınalarını dindiremez. Bir dahi, çok güzel ve seyahatleri ve biçim değiştirmeleriyle zenginleştirilmiş, Amazon'una şiddetli bir sevgi sözü veriyor. Tüm uygarlığı sona erdirme savaşı hiddetlenirken galaksiler arasında sıçrar ve süpersonik hızda uzayda ilerler. Silahlı kuvvetlerin en büyük lideri Margarito, onunla yüzleşirken, acımasız, elektronik baskının zırhını kullanıyor. Gökyüzünün kubbesinin altındaki Faustbal'a delicesine aşıktır. Mephistopheles'in hizmetlerini kullanarak, kulesinin akışıyla ona sahip olmaya çalışır. Teatro Real de Madrid'in müzik direktörü Jesús López Cobos, soprano Ana Ibarra ve María Rodríguez tarafından söylenecek olan prömiyerini yönetecek. Mezzo-soprano Cecilia Diaz, Amazon rolünü seslendirirken tenor Gerhard Siegel ve Eduardo Santamaría, iki Margarito, bas Stefano Palatchi Tanrı rolünü, bariton Tomas Tomasson ve Lauri Vasar ise Mephistopheles olacak."
Arrabal'ın librettosunun yer aldığı diğer dört opera daha sahnelendi ve yazar onları "Faustbal'ın yaptığı gibi her zaman karmaşık olmasına rağmen az sayıda kompleksten muzdarip" olarak tanımlıyor. Bu eserler:
Apokaliptica, Milko Kelemen'e ait müzik.
L'opéra de la Bastille, Marcel Landowski'ye ait müzik
Picknick im Felde, Constantinos Stylianou'ya ait müzik
Guernica, Ostfiend Busing'e ait müzik
Ekim 1985'te, Arrabal opera sahne yönetmeni olarak ilk çıkışını Opéra Royal de Belgique'de yaptı ve burada Manuel de Falla'nın La vida breve ve Enrique Granados'un <i id="mwATk">Goyescas'ını</i> yönetti. "Elbette," diye yorumladı Arrabal, "Benim talimatımla sahnedeki koro çıplaktı veya daha doğrusu panik içinde çamurla kaplıydı."
1994 yılında Chamber Made, Arrabal'ın The Two Executioners 18 Ekim 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. operasının yapımcılığını üstlendi. Libretto Douglas Horton ve müzik David Chesworth tarafından yapıldı. Opera, Melbourne Malthouse Tiyatrosu'nda, 1994 ve 1996'da iki sezon oynadı. Avustralya The Independent Monthly gazetesi, "1994'teki en etkileyici ve unutulmaz müzik tiyatrosu eseri." olarak nitelendirdi.