stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Müttefik işgali altındaki Avusturya
1945–1946: işgalin ilk yılı > Fransız, İngiliz ve Amerikan birlikleri

11. Zırhlı Tümeni içeren Amerikan birlikleri 26 Nisan'da Avusturya sınırını geçti, ardından sırasıyla 29 Nisan ve 8 Mayıs'ta Fransız ve İngiliz birlikleri geldi. Temmuz 1945 sonuna kadar hiçbir Batı müttefiki Doğu Avusturya'dan ilk elden istihbarata sahip değildi (benzer şekilde, Renner'ın kabinesi Batı'daki koşullar hakkında neredeyse hiçbir şey bilmiyordu).  9 Temmuz 1945'te Müttefikler işgal bölgelerinin sınırları konusunda anlaştılar. Vorarlberg ve Kuzey Tirol Fransız Bölgesi içerisinde yer aldı; Tuna'nın güneyinde bulunan Salzburg ve Yukarı Avusturya Amerikan Bölgesine verildi;İngiliz Bölgesi Burgenland, Aşağı Avusturya ve Tuna Nehri'nin kuzeyini içeriyordu, Yukarı Avusturya'nın Mühlviertel bölgesi ise Sovyet Bölgesi içerisinde yer alıyordu. Fransız ve Amerikan bölgeleri, bu ülkelerin Almanya'daki bölgelerini ve Sovyet bölgesi gelecekteki Varşova Paktı devletlerini sınırladı. Viyana dört Müttefik'in hepsine bölündü. Viyana'nın tarihi merkezi, işgal güçlerinin her ay değiştiği uluslararası bir bölge ilan edildi. İşgal birliklerinin hareketi ("bölge takas") Temmuz sonuna kadar devam etti. İlk Amerikalılar, Sovyetlerin Renner'ı Avusturya petrol sahalarını teslim etmeye zorladığı Temmuz 1945'in sonunda Viyana'ya geldi. Amerikalılar anlaşmaya itiraz ettiler ve engellediler ancak sonuçta Sovyetler bölgelerindeki Avusturya petrolü üzerinde kontrol sahibi oldular. İngilizler Eylül ayında geldi. Dört askeri valinin Müttefik Konseyi 12 Eylül 1945'te Viyana'daki ilk toplantısı için toplandı. Renner'ın ulusal bir hükûmet iddiasını tanımayı reddettiler, ancak Batı bölgelerine nüfuz etmesini engelleyemediler. Renner vokal anti-komünist Karl Gruber'i Dışişleri Bakanı olarak atadı ve Komünist nüfuzunu azaltmaya çalıştı. 20 Ekim 1945'te Renner'ın reform kabinesi Batılı müttefikler tarafından tanındı ve ilk yasama seçimleri için sandığa gidildi.
1945–1946: işgalin ilk yılı > Savaştan sonraki ilk genel seçimler

25 Kasım 1945'te yapılan seçim, oyların% 5'inden biraz daha fazlasını alan Avusturya Komünist Partisi için bir darbe oldu. Hristiyan Demokratlar (ÖVP ) ve Sosyal Demokratlar (SPÖ ) koalisyonu oyların% 90'ını aldı ve kabinenin kontrolünü ele geçirdi ardından Hristiyan Demokrat Julius Raab'a Federal Başbakanlık pozisyonu sunuldu. Sovyetler, 1930'lardaki politik rolü nedeniyle Raab'ı veto etti. Bunun yerine Cumhurbaşkanı Karl Renner, parlamentonun rızasıyla Sovyetler tarafından zar zor kabul edilebilir olan Leopold Figl'i atadı. Avusturya bu vetoya ekonomik varlıklarının büyük ve koordineli kamulaştırılmasıyla karşılık verdi. Potsdam Anlaşması Avusturya'da "Alman dış varlıklarına" el konulmasına izin verdi ve Sovyetler bu tanımın belirsizliğini sonuna kadar kullandılar. Bir yıldan az bir sürede sökülerek yaklaşık 500 milyon dolar değerinde Doğu endüstriyel ekipmanına gönderildiler. Amerikan Yüksek Komiseri Mark W. Clark, Sovyet yayılmacı niyetlerine vokal olarak direndi ve George F. Kennan'ın Uzun Telegramı ile birlikte Washington'a yaptığı raporlar, Truman'ın Sovyetlere karşı sert duruşunu destekledi. Böylece, Bischof'a göre, Avusturya'daki Soğuk Savaş, küresel Soğuk Savaşın patlak vermesinden bir yıl önce 1946 baharında başladı. 28 Haziran 1946'da Müttefikler, Avusturya hükûmeti üzerindeki hakimiyetlerini gevşeten İkinci Kontrol Anlaşması'nı imzaladı. Parlamento fiilen Müttefiklerin kontrolünden kurtuldu. Bu anlaşmadan itibaren kararı sadece dört Müttefik tarafından oybirliği ile alınabilirdi. Sovyet vetoları, Batı muhalefeti tarafından rutin olarak geçersiz kılındı. 1946 senesinden sonraki dokuz yıl boyunca ülke yavaş yavaş dış kontrolden kurtuldu ve bir “vesayet altındaki ulustan” tam bağımsızlığa dönüştü. Hükûmet, olumsuz koşullara tepki göstererek ve zaman zaman kendi çıkarlarına çevirerek kendi bağımsız gelecek vizyonuna sahipti. Avusturya'nın bağımsızlığı üzerine ilk müttefik müzakereleri Ocak 1947'de yapıldı ve Sovyet mülkündeki "Alman varlıkları" konusunda kilitlendi.
1945–1946: işgalin ilk yılı > Destek Kayıpları

1945'in sonlarında ve 1946'nın başlarında Müttefik işgal kuvvetleri 150.000 Sovyet, 55.000 İngiliz, 40.000 Amerikan ve 15.000 Fransız birliğinin zirvesine ulaştı. Bu birliklerin korunmasının maliyeti Avusturya hükûmetine yüklendi. İlk başta Avusturya tüm işgal faturasını ödemek zorunda kaldı; 1946'da işgal maliyetleri, Avusturya devlet harcamalarının
%35'i ile Sovyetler ve Batı müttefikleri arasında eşit olarak bölüştürüldü. İkinci Kontrol Anlaşması'na paralel olarak, Sovyetler ekonomik politikalarını açıkça yağmalamaktan, kamulaştırılmış Avusturya işlerini kâr amaçlı yürütmeye dönüştürdüler. Avusturyalı komünistler Stalin'e tüm ekonomiyi kamulaştırmasını tavsiye ettiler, ancak teklifin çok radikal olduğunu düşündüler. Şubat ve Haziran 1946 arasında Sovyetler bölgelerinde kalan yüzlerce işletmeyi kamulaştırdı. 27 Haziran 1946'da bu varlıkları 400'den fazla işletmenin bir holdingi olan ABD'ye birleştirdiler. Avusturya ekonomik üretiminin% 5'inden fazlasını kontrol etmedi, ancak cam, çelik, petrol ve ulaşım endüstrilerinde önemli, hatta tekelci bir paya sahipti. USIA, Avusturya ekonomisinin geri kalanıyla zayıf bir şekilde bütünleşmişti; ürünleri öncelikle Doğu'ya sevk edildi, kârları fiilen el konuldu ve vergileri Sovyetler tarafından ödenmedi. Avusturya hükûmeti, ABD'nin mülkiyeti üzerindeki yasal unvanını tanımayı reddetti; misilleme olarak, USIA Avusturya vergi ve tarifeleri ödemeyi reddetti. Bu rekabet avantajı, artan eski olmalarına rağmen USIA işletmelerini ayakta tutmaya yardımcı oldu. Sovyetlerin karlarını yeniden yatırım yapma niyeti yoktu ve USIA varlıkları yavaş yavaş bozuldu ve rekabet avantajlarını kaybetti. Avusturya hükûmeti ABD tarafından korunan paramiliter komünist çetelerden korktu ve onu “sömürge tarzında bir sömürü ekonomisi” olduğu için yaktı. Sovyet bölgesinin ekonomisi nihayetinde ülkenin geri kalanıyla birleşti. Güney Tirol İtalya'ya iade edildi. Dışişleri Bakanları Konseyi'nin Güney Tirol'e İtalya'ya (4 Eylül 1945) verdiği “otuz ikinci kararı” Avusturya'daki popüler görüşleri ve 200.000 Almanca konuşan Tyrolean'ın zorla geri gönderilmesinin olası etkilerini göz ardı etti. Karar tartışmasız İtalya, çok daha önemli bir ülke ödüllendirmek için İngiliz arzusuyla hareket edildi çevreleme dünya komünizminin. Renner'ın itirazları çok geç geldi ve etkili olmak için çok az ağırlık taşıdı. Popüler ve resmi protestolar 1946'ya kadar devam etti. 150.000 Güney Tirol'in imzası kararı değiştirmedi. Güney Tirol bugün Almanca konuşan çoğunluğu olan bir İtalyan özerk eyaletidir (Bolzano / Bozen ).
1945–1946: işgalin ilk yılı > Açlık

1947'de, USIA işletmeleri de dahil olmak üzere Avusturya ekonomisi savaş öncesi seviyelerin% 61'ine ulaştı, ancak tüketim malları üretiminde (savaş öncesi seviyelerin% 42'si) orantısız bir şekilde zayıftı. Gıda en kötü sorun olarak kaldı. Amerikan raporlarına göre, ülke 1945 ve 1946'da "açlık diyeti" konusunda hayatta kaldı ve günlük rasyonlar 2000'in altında kaldı. Avusturya tarımsal üretiminin% 65'i ve neredeyse tüm petrol, Sovyet bölgesinde yoğunlaştı ve Batı Müttefiklerinin nüfusu kendi bölgelerinde besleme görevini zorlaştırdı. Mart 1946'dan Haziran 1947'ye kadar bu rasyonların% 64'ü UNRRA tarafından sağlandı. Isıtma, ABD tarafından gevşek kredi koşullarıyla gönderilen Alman kömür arzına bağlıydı. 1946 kuraklığı sonucunda çiftlik üretimi ve hidroelektrik enerji üretimi daha da azaldı. Figl hükûmeti, Çalışma, Ticaret ve Ziraat Odaları ve Avusturya Sendika Federasyonu (ÖGB) krizi geçici olarak gıda ve işgücü piyasalarının sıkı düzenlenmesi lehine çözdü. Ücret artışları sınırlıydı ve yıllık fiyat-ücret anlaşmaları yoluyla emtia fiyatlarına kilitlendi. Müzakereler, savaş sonrası Avusturya demokrasisinin temeli haline gelen seçilmiş ve seçilmemiş siyasi elitler arasında Avusturya Sosyal Ortaklığı ve Austro-korporatizm olarak bilinen bir konsensüs modeli oluşturdu. 1946–1947 şiddetli kışını, patates hasatının savaş öncesi üretimin neredeyse% 30'una ulaşamadığı 1947 senesini felaketli bir yaz izledi. Gıda kıtlığı, UNRRA yardımının geri çekilmesi, enflasyonun artması ve Devlet Antlaşması müzakerelerinin moral bozukluğu ile daha da kötüleşti. Nisan 1947'de hükûmet herhangi bir rasyon dağıtamadı ve 5 Mayıs'ta Viyana şiddetli bir gıda isyanıyla sarsıldı. Daha önceki protestolardan farklı olarak, Komünistlerin önderliğindeki göstericiler Avusturya siyasetinin batılılaşmasını engellemeye çağırdılar. Ağustos ayında, Bad Ischl'deki bir gıda isyanı yerel Yahudilerin bir pogromuna dönüştü. Kasım ayında, gıda sıkıntısı İngiliz işgali altındaki Steiermarklara işçilerin grevine yol açtı. Figl hükûmeti, daha sonraki tarihçiler bunun bir abartı olduğunu söylemesine rağmen, gıda ayaklanmalarının başarısız bir komünist darbedir ifadesini kullandı. UNRRA'nın Avusturya'ya gıda sevkiyatını durdurduğu Haziran 1947'de, gıda krizinin boyutu ABD hükûmetini 300 milyon dolar gıda yardımı yapmaya zorladı. Aynı ay Avusturya, Marshall Planı'na katılımını tartışmaya davet edildi. Doğrudan yardım ve sübvansiyonlar, Avusturya'nın 1947 açlığından kurtulmasına yardımcı oldu, aynı zamanda gıda fiyatlarını düşürdü ve yerel çiftçileri caydırarak Avusturya tarımının yeniden doğmasını geciktirdi.
Gevşeme

Kore Savaşı'nın sona ermesi ve Joseph Stalin'in ölümü soğuk savaşı etkisiz hale getirdi ve ülke hızla ama tamamen olmayacak şekilde, askersizleştirildi. Sovyetler Birliği, Avusturya'yı 40.000 kişilik ordularının maliyetini ödemek zorunda bıraktıktan sonra, İngiliz ve Fransızlar davayı takip etti ve güçlerini bir simge varlığına indirdi. Sonunda Sovyetler askeri valilerini sivil bir büyükelçi ile değiştirdiler. Doğu ve Batı Avusturya arasındaki eski sınır bir sınır çizgisi haline geldi. Nisan 1953'te seçilen Şansölye Julius Raab, Batı yanlısı dışişleri bakanı Gruber'i görevinden aldı ve Avusturya'yı daha tarafsız bir politikaya yönlendirdi.  Raab Sovyetleri bağımsızlık müzakerelerine devam etme konusunda dikkatli bir şekilde araştırdı,  ancak Şubat 1955'e kadar daha büyük Alman sorununun çözümüne bağlı kaldı. Paris Anlaşması'nda formüle edilen Batı Almanya'yı yeniden silahlandırma stratejisi Sovyetler tarafından kabul edilemezdi. Ocak 1955'te Sovyet diplomatları Andrey Gromyko, Vladimir Semenov ve Georgy Pushkin, gizlice Vyaçeslav Molotov'a Avusturya ve Alman meselelerinin bağlantısını koparmasını önerdi. Molotov yeni Sovyet girişimini 8 Şubat'ta kamuoyuna duyurdu. Avusturya'nın bağımsızlığı için üç koşul öne sürdü: tarafsızlık, yabancı askeri üslerinin kaldırılması ve yeni Avusturya'nın ilhakı'na karşı garantiler.
Bağımsızlık

Mart ayında Molotov, büyükelçi Norbert Bischoff ile bir dizi istişare yoluyla planını açıkladı: Avusturya artık Alman meselesine rehin değildi.  Molotov, Raab'ı başarılı olmasının ardından Dörtlüler Konferansı'nın izlemesi gereken ikili görüşmeler için Moskova'ya davet etti. Bu zamana kadar Paris Anlaşmaları Fransa ve Almanya tarafından onaylandı, ancak İngilizler ve Amerikalılar Hitler'in 1938'de Schuschnigg için belirlediği gibi bir tuzaktan şüpheleniyorlardı. Anthony Eden ve diğerleri, Moskova girişiminin sadece Alman meselelerine yapılan bir başka saldırının gizliliği olduğunu yazdılar. Politik yaklaşmasına rağmen Batı, Sovyetlerin Avusturya'ya öncelikli olarak askeri bir varlık olarak değer verdiğini düşündü. Avusturya'nın askeri önemi büyük ölçüdeTito-Stalin ayrılığı sona ermesi ve Varşova Paktı'nın imzalanmasıyla değer kaybetti.  Bu korkular gerçekleşmedi ve Raab'ın Moskova'yı ziyareti (12-15 Nisan) bir atılımdı. Moskova, Avusturya'nın en geç 31 Aralık'ta serbest olacağına karar verdi. Avusturyalılar Sovyetlerin bıraktığı “Alman varlıkları” ve petrol sahaları için çoğunlukla ayni ödeme yapmayı kabul ettiler;  "Gerçek ödül İsviçre modelinde olduğu gibi bir tarafsızlık olacaktı." Molotov ayrıca Sovyetler Birliği'nde hapsedilen Avusturyalıların serbest bırakılmasını ve ülkelerine geri gönderilmelerini de vadetti. Batılı güçler şaşkına uğramıştı; Wallinger Londra'ya "anlaşmanın gerçek olamayacak, dürüst olamayacak kadar iyi" olduğunu bildirdi. Ancak Moskova'da kabul edildiği gibi ilerledi ve 15 Mayıs 1955'te Antoine Pinay, Harold Macmillan, Molotov, John Foster Dulles ve Figl Viyana'da Avusturya Devlet Antlaşması'nı imzaladı. 27 Temmuz'da yürürlüğe girdi ve 25 Ekim'de ülke işgalden kurtuldu.
Konuyla ilgili yayınlar

Hogan, Michael J. (1989). The Marshall Plan: America, Britain, and the reconstruction of Western Europe, 1947–1952 25 Temmuz 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Cambridge University Press. 0-521-37840-0.
Whithan, Donald Robert; Whithan, Florentine (1991). Salzburg under siege: U.S. occupation, 1945–1955 25 Temmuz 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Greenwood Publishing Group. 0-313-28116-5.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  LCCN: sh85009717  NKC: ge1030431  NLI: 987007295749105171 
Viyana'da[ölü/kırık bağlantı] işgal kuvvetleri
Yollıg Tigin

| Yollıg Tigin, Ay Kağan (Çince aktarım: Yi-Jan)  |
| --- | --- |
Yollıg Tigin'in taşa işlediği kitabeler.
Hüküm süresi: 8 yıl (tartışmalı)
Taç giymesi: 734
Önce gelen: Bilge Kağan
Sonra gelen: Bilge Kutluk Tengri Kağan
Doğum: II. Göktürk Kağanlığı
Ölüm: Bazı iddialar: 742 (Yeni Tang Sülalesi Tarihi'ne göre), 739, 734 Ordu-Balık
Babası: Bilge Kağan
Annesi: Hanşa-ana
Meslek: Devlet yöneticisi, yazar
Yollıg Tigin (Eski Türkçe:; Türkiye Türkçesi Sesletimi: Yollug Tigin, Yolluğ Tigin) ya da tahta oturduktan sonraki adıyla Ay Kağan (Çince: 伊然可汗 Yī rán kè hán, Türkiye Türkçesi Söyleyişi: Ayhan), Türkçenin Tonyukuk'tan sonra bilinen ilk yazarı ve İkinci Göktürk Kağanlığı'nın 5. kağanıdır. Bir Göktürk hükümdarı olmasına rağmen Türkiye Türkçesinde "Ay Kağan" değil "Yollıg Tigin" olarak bilinir. Bunun nedeni henüz bir tigin (prens) iken yazdığı Göktürk Yazıtları'nda "Yollıg Tigin" adını kullanmasıdır. Tonyukuk Yazıtı ile birlikte Bilge Kağan ve Köl Tigin yazıtları; Türk siyasi tarihinin dayandırıldığı ilk Türkçe belgeler olduğu için, Yollıg Tigin; hükümdarlığından çok sanatçı yönüyle ön plana çıkmıştır.
Yaşamı

Yollıg Tigin'in doğum tarihi belirsizdir. Yollıg, Köl Tigin'in yeğeni, Bilge Kağan'ın oğludur. 734'te Bilge Kağan'nın Buyruk Çor tarafından zehirlenerek öldürülmesinden sonra Ay Kağan (Yi-Jan) adıyla Göktürk tahtına çıkmıştır. Yeni Tang Sülalesi Tarihi'ne göre 742'deki ani ölümüne kadar ülkeyi yönetmiş, hayatında Çin'e üç kez elçi göndermiştir. Hükümdarlık yıllarında, babasının başlattığı "Çin ile (Tang Hanedanı ile) barış hâlinde ancak kültürel ve ekonomik bağlamda bağımsız yaşayabilme" üzerine kurulu merkeziyetçi siyaseti devam ettirmiş, boyların devlete bağlılığını artırmaya çalışmıştır.  O ölünce yerine kardeşi Tengri Kağan geçmiştir.
742'de öldüğü görüşünün yanında, Yollug Tigin'in ölümü hakkında muhtelif görüşler de vardır. Farklı bir görüşe göre, Bilge Kağan öldükten kısa bir süre sonra tahta geçen Yollıg Tigin de ölmüş; onun yerine tahta Tengri Kağan geçmiştir. Ayrıca, Nihat Sami Banarlı'ya göre, Yollıg Tigin; Bilge Kağan'ın oğlu ya da Kül Tigin'in yeğeni değil; bu kişilerin hocasıdır.
Yazarlığı

Yollıg Tigin, Türk edebiyatının bilinen 2. yazarıdır. Köl Tigin ve Bilge Kağan yazıtlarının Yollıg Tigin tarafından yazıldığı bizzat tabletlerden anlaşılabilmektedir.
Bilge Kağan Anıtı'ndaki:
"Ben Yollug Tigin olarak, Bilge Kağan için yazılan bu bitiği (yazıyı) kendim yazdım. Bunu yaparken, bunca anıtı, süslemeyi, süsü; [...] Kağan'ın yeğeni Yollıg Tigin olarak tam bir ay, dört günde oturup yazdım, süsledim.
Köl Tigin Anıtı'ndaki:
Bunca yazı yazmayı Köl Tiğin'in yeğeni Yollıg Tigin olarak yazdım. Yirmi gün oturup bu taşa, bu anıta hep Yollıg Tigin olarak yazdım. Değerli oğullarınızdan, kızlarınızdan çok daha iyi bakarsınız (diye).
Köl Tigin'in altını, gümüşü, hazineleri ve varlığıyla; fakir durumdaki Türk'ün karnını nasıl doyurduğunu; beyim tigin için ben Yollıg Tigin olarak taşa yazdım.
biçimindeki ifadeler, Yollıg Tigin'in bu eserleri yazış süreci ve amacını ortaya koymaktadır. Kitabelerdeki ifadelerin Yollıg Tigin'e ait olup olmadığı ise tartışmalıdır. Ahmet Bican Ercilasun'a göre ifadelerin özü Yollıg Tigin'e değil Bilge Kağan'a aittir. Zaten Bilge Kağan kitabesindeki yazılar da Köl Tigin Kitabesi'ndekilerin bir uyarlaması niteliğindedir. Yani, ifadelerin çerçevesini Bilge Kağan oluşturmuş, Yollıg Tigin ise metne bazı ilaveler yaparak taşa işlemiştir. Ercilasun konu hakkında şunları söylemektedir: "Bana göre Bilge Kağan, kitabedeki sözleri önce nutuk olarak irad etmiş, Yollug Tigin de Bilge Kağan'ın sözlerini bu sırada kaydetmiştir. Sonra Yollug Tigin kaydettiği metni kağana okumuş, kağan da gerekli düzeltmeleri yapmıştır."
Penn & Teller

| Penn & Teller |
| --- | --- |
Penn Jillette (sol) & Teller (sağ)
Doğum: Penn Fraser Jillette Raymond Joseph Teller 05 Mart 1955 (69 yaşında) (Penn) 14 Şubat 1948 (76 yaşında) (Teller)
İkamet: Las Vegas
Diğer ad(lar)ı: Asparagus Valley Cultural Society
Etkin yıllar: 1975–günümüz
Tanınma nedeni: İlüzyon, komedi, septisizm
Resmî site: pennandteller.com

Penn & Teller (Penn Jillette ve Teller) birlikte 1970'li yılların sonlarından beri gösteri yapan illüzyonist ve eğlendiricidir. Komedi ve illüzyonu birleştirdikleri gösterileri ile tanınan ikili, pek çok sahne ve gösteri şovunda yer almakla birlikte şu anda Las Vegas The Rio’da gösterilerine devam etmektedir. Penn Jillette gösterilerde konuşma ve hikâye anlatma görevini üstlenmektedir. Teller ise gösterilerde genellikle konuşmamakta, mimikleri ve sözlü olmayan yollarla iletişim kurmaktadır. Fakat gösterilerde nadiren sesini duymak mümkündür. İllüzyon yanında ikili, özellikle Penn & Teller: Bullshit! adlı programları ile ateizm, bilimsel septisizm ve liberteryenizm görüşlerinin savunuculuğunu yapmaktadır.
Filmografi

| Yıl | Başlık | Rol | Notlar |
| --- | --- | --- | --- |
| 1986 | My Chauffeur | Bone & Abdul |  |
| 1987 | Penn & Teller's Cruel Tricks for Dear Friends | Kendileri | Video filmi |
| 1989 | Penn & Teller Get Killed | Kendileri |  |
| 1991 | The Eyes Scream: A History of the Residents[kaynak belirtilmeli] | Kendileri |  |
| 1994 | Car 54, Where Are You? (film) | Luther and Luther | Cameo görüntü |
| 1999 | Fantasia 2000 | Kendileri | "Sorcerer's Apprentice" bölümünü tanıttılar. |
| 2005 | The Aristocrats | Kendileri | Penn ayrıca yardımcı yönetmenlik yaptı. |
| 2013 | Tim's Vermeer | Kendileri | Yapımcılığını Penn, yönetmenliğini Teller üstlendi. |
Filmografi > Kitaplar

Penn & Teller's How to Play in Traffic (1997, ISBN 1-57297-293-9)
Penn & Teller's How to Play with Your Food (1992, ISBN 0-679-74311-1)
Penn & Teller's Cruel Tricks for Dear Friends (1989, ISBN 0-394-75351-8)
Sock  2004, ISBN 0-312-32805-2 (Penn Jillette sole author)
How to Cheat Your Friends at Poker: The Wisdom of Dickie Richard 2006, ISBN 0-312-34905-X (Penn Jillette and Mickey D. Lynn)
When I'm Dead All This Will Be Yours: Joe Teller—A Portrait By His Kid 2000, ISBN 0-922233-22-5 (Teller sole author)
God, No!: Signs You May Already Be an Atheist and Other Magical Tales ISBN 1451610378 (Penn Jillette sole author)
Everyday is an Atheist Holiday!: More Magical Tales from the Author of God, No! ISBN 1469276887 (Penn Jillette sole author)
Diğer mecralar > Müzik

"Penn & Teller Present: Music to Look at Boxes By" (With Mike "Jonesy" Jones)
"It's Tricky" by Run–D.M.C. (Penn & Teller shown throughout the video and at the end appear to take over the persona of Run–D.M.C.)
"Something to Believe In" by The Ramones (Penn and Teller are seen supporting the fictitious "Hands Across Your Face" charity)
"Waking up in Vegas" by Katy Perry (Penn & Teller are kicked out of their hotel room by Perry and her boyfriend.)
Diğer mecralar > Video oyunları

Penn & Teller's Smoke and Mirrors 1995 – Absolute Entertainment for Sega CD & 3DO (unreleased)
Sabrina, the Teenage Witch: Spellbound 1998 – Simon & Schuster for PC – Voices for Drell & Skippy
Desert Bus 1995 – American Illusionists Penn and Teller
Ocak 2016 Diyarbakır saldırısı

Sonraki saldırılar için 2016 Diyarbakır saldırısı sayfasına bakınız.
| 2016 Diyarbakır saldırısı |
| --- | --- |
Türkiye-PKK çatışması PKK saldırıları (2015-günümüz)
Bombalı saldırı sonrası Çınar İlçe Emniyet Müdürlüğü binası
Bölge: Çınar, Diyarbakır
Tarih: 13 Ocak 2016  23:30 (UTC+2)
Saldırı türü: Bombalı saldırı Silahlı saldırı
Silahlar: Bombalı araba Uzun namlulu silah Roketatar
Ölü: 6
Yaralı: 39
Örgüt(ler):  PKK
2016 Diyarbakır saldırısı ya da Çınar saldırısı, 13 Ocak 2016 tarihinde Türkiye'nin Diyarbakır ilinin Çınar ilçesinde PKK tarafından Çınar İlçe Emniyet Müdürlüğü'ne bombalı araç, roketatar ve uzun namlulu silahlarla gerçekleştirilen saldırı. Emniyet Müdürlüğü binası içerisinde polis lojmanları da bulunuyordu. Binada ağır hasar oluştu. Diyarbakır Valiliği'nin yaptığı ilk açıklamaya göre 5 kişi öldü, 39 kişi yaralandı. BBC'nin geçtiği habere göre enkaza dönen hizmet binası içerisinde hayatını kaybedenler arasında bir çocuk ve bir kadınının da olduğu belirtildi. Olay sonrasında PKK ile Türk emniyet güçleri arasında çıkan çatışmada 8 PKK'lı öldürüldü. Daha sonradan bir kişinin daha cansız bedeni bulundu.
Saldırı sonrası hayatını kaybedenlerden biri 4 yaşındaki Mevlüde İrem Çiftçi, ikisi ise kardeş olan 5 yaşındaki Sadık Efe Açıkgöz ve 1 yaşındaki Ecrin Açıkgöz adlı çocuklardı. Diğer ikisi enkaz altından cansız bedenleri ile çıkarılırken, Ecrin Açıkgöz ise yaralı olarak götürüldüğü Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi'nde öldü.
Arka planı

Ana maddeler: Türkiye-PKK çatışmaları ve PKK saldırıları (2015-günümüz)
Haziran 2015'teki genel seçimlerin ardından PKK, sık sık yol kesip araç yakma ve şantiye basarak kamu malına zarar vermeye başladı. IŞİD'in gerçekleştirdiği Suruç patlaması sonrasında PKK aynı gün Adıyaman'da askerî birliğe, Şanlıurfa'da 22 Temmuz 2015 tarihinde de iki polis memuruna saldırdı. 2013 yılında başlayan "çözüm süreci" fiilen bitti. Polislere ve askerlere saldırısı sonrasında Türk hükûmeti, 2013 yılından beri ilk defa Kuzey Irak'a hava harekâtı düzenledi ve PKK kampları ile IŞİD hedefleri bombalandı. Türkiye'de PKK, IŞİD ve DHKP-C'ye karşı yapılan operasyonlarda 590 kişi gözaltına alındı.
Saldırı

PKK'lılar önce Çınar İlçe Emniyet Müdürlüğü'nü binasının önünde bomba yüklü araba infilak ettirdi. Bomba yüklü aracın patlaması ile binada yangın çıkan binada polis lojmanı da vardı. Ardından uzun namlulu silahlar ve roketatarlar ile bina ateş altına tutuldu. Saldırı sonrası binada ağır hasar oluştu ve polis lojmanındaki 2 polis yakını öldü. İhlas Haber Ajansı'nın geçtiği bültene göre enkazdan çıkarılan cansız bedenler arasında bir bebek ve bir kadın olduğu söylendi. Bebeğin yanarak öldüğü belirtildi. Patlama itibarıyla binanın ön yüzündeki duvarların tamamı ve merdivenler yıkıldı. 6 polis, 8 polis yakını olmak üzere 14 kişi saldırı sonucu yaralandı. Bombalı arabanın patlaması ile emniyet binasının yakınında bulunan iki katlı evde çöktü. İki katlı müstakil evin çökmesi ile Lokman Açıkgöz ile çocukları Sadık Efe Açıkgöz ve Ecrin Açıkgöz olmak üzere 3 kişi öldü. Bina enkazından 5 kişide Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı'na bağlı ekipler tarafından yaralı olarak çıkarıldı. Emniyet binası yakınındaki evlerde yaşayan 20 kişi de yaralandı. Silahlı saldırı sonrası emniyet görevlileri karşılık verdi ve çatışma çıktı. Çatışma yaklaşık 40 dakika sürdü. Çatışma sonrasında 8 PKK mensubu öldüğü belirtildi. Saldırı itibarıyla bölgeye Diyarbakır'dan polis, itfaiye, asker ve AFAD ekipleri yönlendirildi. İtfaiye ekibi tarafından çıkan yangın söndürüldü. Yaralılar Askeri Hastane, Devlet Hastanesi ve Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi’ne ambulanslarla götürüldü.