Yoksulluk sınırı
Mutlak yoksulluk ve Uluslararası Yoksulluk Sınırı > Temel ihtiyaçlar

Temel ihtiyaçlar yaklaşımı, gelişmekte olan ülkelerde yoksulluğun ölçülmesine yönelik başlıca yaklaşımlardan biridir. Genellikle tüketim malları açısından, uzun vadeli fiziksel refah için gereken mutlak asgari kaynakları tanımlamaya çalışır. Daha sonra yoksulluk sınırı, bu ihtiyaçları karşılamak için gereken gelir miktarı olarak tanımlanır. 'Temel ihtiyaçlar' yaklaşımı, Uluslararası Çalışma Örgütü'nün Dünya İstihdam Konferansı tarafından 1976 yılında tanıtıldı. "Belki de WEP'in en önemli noktası, temel insan ihtiyaçlarının karşılanmasını ulusal ve uluslararası kalkınma politikasının en önemli hedefi olarak öneren 1976 Dünya İstihdam Konferansı'ydı. Kalkınmaya yönelik temel ihtiyaçlar yaklaşımı, dünyanın dört bir yanındaki hükümetler ve işçi ve işveren örgütleri tarafından onaylandı. Büyük çok taraflı ve iki taraflı kalkınma ajanslarının programlarını ve politikalarını etkiledi ve insani kalkınma yaklaşımının öncüsü oldu."
Geleneksel bir acil "temel ihtiyaçlar" listesi yiyecek (su dahil), barınak ve giyimdir. Birçok modern liste, yalnızca yiyecek, su ve barınma değil, aynı zamanda sanitasyon, eğitim ve sağlık hizmetleri gibi 'temel ihtiyaçların' asgari düzeyde tüketilmesini vurgular. Farklı kurumlar farklı listeler kullanır. 1995 yılında Kopenhag'da düzenlenen Sosyal Kalkınma Dünya Zirvesi'nden çıkan bir BM bildirgesine göre, mutlak yoksulluk "gıda, güvenli içme suyu, sanitasyon tesisleri, sağlık, barınak, eğitim ve bilgi gibi temel insan ihtiyaçlarından ciddi şekilde yoksunlukla karakterize edilen bir durumdur. Sadece gelire değil, aynı zamanda hizmetlere erişime de bağlıdır."
David Gordon'un Birleşmiş Milletler için hazırladığı "Yoksulluk ve Açlık Göstergeleri" adlı makalesinde, mutlak yoksulluk aşağıdaki sekiz temel ihtiyaçtan herhangi ikisinin olmaması olarak tanımlanır:
Yiyecek: Vücut kitle indeksi 16'nın üzerinde olmalıdır.
Güvenli içme suyu: Su yalnızca nehirlerden ve göletlerden gelmemeli ve yakınlarda bulunmalıdır (her iki yönde de 15 dakikadan az yürüme mesafesinde).
Sıhhi tesisat tesisleri: Tuvaletler veya helalar evde veya evin yakınında erişilebilir olmalıdır.
Sağlık: Ciddi hastalıklar ve hamilelik için tedavi alınmalıdır.
Barınak: Evlerde her odada dörtten az kişi yaşamalıdır. Zeminler toprak, çamur veya kilden yapılmamalıdır.
Eğitim: Herkes okula gitmeli veya başka bir şekilde okumayı öğrenmelidir.
Bilgi: Herkesin evde gazete, radyo, televizyon, bilgisayar veya telefona erişimi olmalıdır.
Hizmetlere erişim: Bu madde Gordon tarafından tanımlanmamıştır, ancak normalde eğitim, sağlık, yasal, sosyal ve finansal (kredi) hizmetlerinin tam yelpazesini belirtmek için kullanılır.
1978'de Ghai, temel ihtiyaçlar yaklaşımını eleştiren literatürü araştırdı. Eleştirmenler, temel ihtiyaçlar yaklaşımının bilimsel açıdan kesinlikten yoksun olduğunu, tüketim odaklı ve büyüme karşıtı olduğunu savundular. Bazıları bunu "ekonomik geri kalmışlığı sürdürmenin bir reçetesi" ve "yoksulluğun ortadan kaldırılmasının çok kolay olduğu" izlenimini vermek olarak değerlendirdi. Amartya Sen tüketimden ziyade 'yeteneklere' odaklandı.
Kalkınma söyleminde, temel ihtiyaçlar modeli ortadan kaldırılabilir olduğuna inanılan yoksulluk düzeyinin ölçülmesine odaklanır.