Rus-Safevî Savaşı (1722-1723)
Yabancı ülkelerin tutumu

I. Petro, Rusya devletinin dış politikasına özel önem veriyordu. I. Petro tarafından Safavi İmparatorluğu'na yapılan sefer, Kuzey Savaşı'nın sona ermesinden sonra kendi imparatorluğunu bir deniz daha açmaya yönelik bir programın parçası olarak değerlendiriliyordu. Hazar Denizi kıyılarında geniş topraklar ele geçirerek, Rusya İmparatorluğu Batı devletleriyle ticaretten daha fazla yararlanacaktı. Bu plana göre Hindistan'dan alınacak mallar, Hazar Denizi üzerinden Rus tüccarlar aracılığıyla Avrupa'ya taşınmalıydı. Bunun için Doğu'dan gelen ve Hazar'dan çıkıp Hindistan'a varan malların Kura Nehri'nden geçirilip Avrupa'da daha yüksek fiyata satılması gerekiyordu.
Fransa, I. Petro'nun Safavi İmparatorluğu ile ilgili planlarını destekliyordu. Bu nedenle Fransa, Osmanlı İmparatorluğu'nun Rusya'ya karşı savaş başlatmasını istemiyordu. Ayrıca Fransa, Avusturya ile ilgili meseleleri çözmek için bu iki devletin ilişkilerinin düzenli olmasını istiyordu. İstanbul'daki görüşmeler sırasında Fransa, kendi pozisyonunu şu şekilde açıklıyordu:
...Fransız büyükelçisi daha sonra şunları söyledi:[…] dolayısıyla Rus hükümdarı, Ali Gapu ile kurulan dostane ilişkileri sürdürmek için silahlarını kullanmadı,[…] Türk bakanlar, Ali Gapu'dan çok önce, yukarıda adı geçen Rus yerlerine düşmanlık yapmamak için Lezginlere temin edilmediğine dair bir ferman gönderildiğini söylediler.
Petro Hollandalılarla da görüşmelere başlamıştı. Zaten tüm dünyayla ticaret yapan Hollandalı tüccarların Rusya'dan Doğu malları satın alması planlanıyordu. Hatta onlara ipek ticareti teklif eden bir mektup bile gönderilmişti. Büyükelçiye Hollandalıları ipek ticareti hakkında bilgilendirmesi talimatı verildi ve bir anlaşmaya varıldığında ticarete başlamaları emredildi.
18. yüzyılda Avrupa'da Doğu mallarına büyük bir talep vardı. Polonya'da çeşitli ilaçların fiyatı yüksekti. "Olayları gözlemleyen kral, deneyimli işadamları gibi masada oturan Polonyalıların bu ilaçlar olmadan yapamayacağını gördü." Büyük Petro gelecekte bu ürünleri orada satmayı planlıyordu. Ayrıca, Kuzey Savaşı sırasında Polonya ile ilişkiler kısmen düzelmişti.
1721 yılında Büyük Britanya Rusya'yı bir imparatorluk olarak tanımayı reddetti. İngiltere, Rusya'nın Hazar kıyısındaki toprakları ele geçirmesine karşıydı ve bu nedenle Petro'nun oraya yürüyüşünü asi Lezgileri cezalandırmak olarak değil, bu toprakların Ruslar tarafından ilhak edilmesi olarak görüyordu. Petro'nun onlara karşı tutumu da önemliydi. Britanya'yı ticarette rakibi olarak görüyordu. "Petro İngiliz ticaretine dokunmadı [...] İngiltere'nin ithalatına saldırmaya karar verdi." İstanbul'la bağlantısı olan İngiliz çevreleri, Rusların aslında Şirvan, Erivan ve Gürcistan'ı ele geçirmek için büyük bir ordu topladığını söylüyordu. Bunun hemen ardından Petro, İstanbul'daki Rus Büyükelçisi I.I. Neplyuev'e bir mektup yazarak, Osmanlı İmparatorluğu'nu yürüyüşünün Hazar kıyısındaki toprakları ele geçirme amacı taşımadığına ikna etmesini istedi. Petro, onları yürüyüşünün sınırlardaki isyancıları yenmek için düzenlendiğine ikna etmek istiyordu.
Danimarka ikili ilişkilerinde kararsızlık sergiliyordu. Danimarka hükûmeti Ruslarla ticaret yapma niyetindeydi, ancak daha sonra Danimarka kralı İngiltere ile ticaret yapmayı tercih etti ve Ruslarla ticarete karşı çıktı. Danimarka ve İsveç hükümdarları, Rusların Baltık Denizi'ne ulaşmasını ve Hindistan'dan getirilen doğu mallarını bu yollardan satmasını istemiyordu.
Osmanlı İmparatorluğu, Rus tüccarların Doğu ülkeleriyle ticaret yapmasını engellemeyi ve Doğu mallarını Avrupa'ya getirmek için Hazar Denizi'ne erişimlerini engellemeyi amaçlıyordu. Bu nedenle Osmanlı İmparatorluğu, Safevilere karşı isyan eden kişileri desteklemeye başladı. İsyancılar Osmanlı İmparatorluğu'nun politikasını memnuniyetle karşıladı ve ondan koruma talep etti. Davut Bey adamlarını hediyelerle birlikte Sultan'ın huzuruna gönderdi ve resmen koruma talep etti. Büyük Petro'nun Hazar seferi Rus-Osmanlı ilişkilerinin hızla bozulmasına ve savaşın eşiğine gelinmesine neden oldu. Bu ilişkileri çözüme kavuşturmak amacıyla 1724 yılında İstanbul Antlaşması imzalanmış ve iki imparatorluk Kafkasya'daki nüfuz alanlarını tanımlamıştır. Bu anlaşmaya göre Osmanlı Devleti, Rusya İmparatorluğu'nun ele geçirdiği bölgelerin ilhakını resmen tanıdı.
Osmanlı himayesi altındaki Kırım Hanlığı'nda Rusya'ya karşı savaşma talepleri açıkça duyuluyordu. "Müslümanları yurtlarından edenlere karşı şiddetli mücadele" istiyorlardı. Bu, Osmanlı İmparatorluğu'nun tebaası olan hanın, Petro'nun önderliğindeki Rusların kendisi için büyük bir tehdit olduğunu fark etmesiyle ortaya çıktı.
Hiçbir ülke ile ekonomik ilişkiler yürütülmedi. Bunun nedeni İran'dan Hindistan'a uzanan bir nehrin olmamasıydı. Avrupa ile Doğu arasında hızlı ticaret yapmak imkansız hale geldi.