Alfred Hugenberg
Ulusalcı lider > Tazminatlara karşı muhalefet

Ocak 1923'te Almanya'nın Fransa'ya ödediği tazminatı ödeyememesi üzerine Fransız başbakan Raymond Poincaré Ruhr'un işgal edilmesi emrini vererek hiperenflasyona yol açan "pasif direnişin" başlangıcına işaret etti. Almanca: Katastrophenpolitik, romanize: Felaket politikası'nın bir destekçisi olarak Hugenberg, ekonomik felaketin "Üçüncü Reich"a yol açacak Almanca: furor teutonicus, romanize: Cermen Öfkesi (Tötonik Öfke)'u uyandıracağını savunarak, enflasyonu Weimar Cumhuriyeti'nin sonunun başlangıcı olarak oldukça pervasızca karşıladı. O dönemde yazdığı bir makalede, Almanya'nın ihtiyacı olan şeyin "Fareli Köyün Kavalcısı gibi kitleleri arkasına çekecek karizmaya sahip bir lider olduğunu dile getirdi... Bunu sadece birkaç kişi yapacak ve yapabilir. Bizler, sosyalist olmayanların tamamı, bu azınlığın yolunu hazırlamaktan başka bir şey yapamayız. Umarım arzu ettiğimiz şeyi bulacağız." Bu ruhla Hugenberg "yeterince radikal olunamayacağını" ilan etti. 1923 kriz yılında Amiral Alfred von Tirpitz, Hugenberg'in şansölyeliğe devam etmesini önerdi çünkü "Almanya'da ülkemizin kurtuluşu için gerekli olan 'hızlı' anlayışı getirebilecek ve duruma bu kadar uygun başka bir kişilik" yoktu. O zamana kadar "ulusal muhalefetin" bir parçası olarak görülen Alman Halk Partisi'nden Gustav Stresemann'ın Eylül 1923'te başbakanlığı kabul etme ve pasif direnişe son verme kararı Hugenberg tarafından bir ihanet olarak kınandı. Stresemann bir Almanca: Vernunftrepublikaner, romanize: "mantıken cumhuriyetçi" - kalbinde hala monarşiye sadık olan, ancak cumhuriyeti en az kötü alternatif olarak kabul eden biri haline geldi ve politikaları ekonomik ve siyasi istikrarı hedeflediği ölçüde Hugenberg'in büyük nefretine maruz kaldı.
Kasım 1923'te Naziler Münih'te Birahane Darbesini başlattığında, Hugenberg'in gazetelerinde ilk kez önemli bir yer buldular. Adolf Hitler ve diğer Nazi liderleri, Weimar Cumhuriyeti'ni yanlış şekilde sona erdirmeye çalışan iyi niyetli ancak yanlış yönlendirilmiş vatanseverler olarak tasvir edildi. Hugenberglere ait Almanca: München-Augsburger Abendzeitung gazetesindeki bir başyazıda Hitler, "sayısız işçinin zihnini uluslararası sosyalizmden" "kurtaran" "olağanüstü popüler bir konuşmacı" olarak övülüyor, ancak darbe şu gerekçeyle kınanıyordu: "Bir araya gelmeli ve dağılmamalısınız! Bir araya getirmeli ve parçalamamalısınız!" gerekçesiyle kınanmıştır.
1923'teki hiperenflasyonu sona erdirmek için, değersiz Papiermark'ın yerine yeni bir para birimi olan Reichsmark yaratıldı, Dawes Planı aracılığıyla tazminat ödemeleri düşürüldü ve New York'ta Almanya'ya büyük bir kredi açıldı. Amerikalı bankerler devlete ait Deutsche Reichsbahn demiryolunun kredi için teminat olarak gösterilmesinde ısrar etmiş, bu da Reichstag'da üçte iki çoğunluk oyuyla anayasanın değiştirilmesini gerektirmiştir. DNVP Mayıs 1924 seçimlerinde başarılı olduğu için anayasayı değiştirmek için DNVP Reichstag üyelerinin oyları gerekecek ve bu da partiyi ikiye bölecekti. DNVP'yi destekleyen sanayiciler Dawes planından yanaydı ve Dawes Planına karşı oy kullanması halinde partinin finansmanını sonsuza kadar kesmekle tehdit ederken, hala Almanca: Katastrophenpolitik, romanize: Felaket politikasına bağlı olan diğer bir grup, 1923'teki ekonomik kaosa geri dönmenin Weimar Cumhuriyetini sona erdirmenin en iyi yolu olduğu gerekçesiyle Dawes Planını reddetmeyi tercih etti. Hugenberg, Dawes Planını reddetmek isteyen ikinci grubun liderlerinden biri olarak ortaya çıktı ve o dönemde acı bir şekilde "Alman Ulusal Halk Partisi'nin arkasındakiler de dahil olmak üzere Alman halkının üçte ikisinin, birkaç parça gümüş karşılığında topraklarının özgürlüğünün, onurunun ve geleceğinin satılmasına izin vermeye içten içe hazır olduğunu" yazdı. 27 Ağustos 1924'te yapılan oylamada DNVP Reichstag üyelerinden 49'u Dawes Planı lehinde, 48'i ise aleyhinde oy kullandı; Hugenberg o gün Almanca: Reichstaga gelemeyecek kadar hasta olduğunu belirten bir doktor raporuyla oylamaya katılmadı.
DNVP'nin Hans Luther hükûmetini desteklemeyi kabul etmesi üzerine Hugenberg daha da öfkelenerek Şubat-Mart 1925'te "İngilizce: it stinks in the German Reich, romanize: Alman İmparatorluğu çok kötü kokuyor" ve "sahte liderlerin yeri tımarhanelerdir" gibi satırların da yer aldığı bir dizi makale yazdı. 1925 cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Hugenberg gazeteleri, Hugenberg'in özel çekincelerine rağmen, Hindenburg'un cumhurbaşkanı olmasının Cumhuriyete daha fazla meşruiyet kazandıracağına inandığı için Paul von Hindenburg'u destekledi. Hugenberg'in temel korkusu Kuno von Westarp liderliğindeki DNVP'nin "Muhafazakâr" bir yöne doğru ilerlemesiydi; bununla kastettiği, farklı çıkar gruplarını bir araya getiren ve sonuç olarak iktidara pragmatik bir yaklaşım lehine ideolojisini yumuşatan İngiliz Muhafazakâr Partisi gibi "büyük bir çadır" muhafazakâr partisi haline gelmeye başladığıydı.