1997 Karapınar trafik kazası
Dava süreci > Ceza davaları > Bilirkişi raporları

Ceza davasında, mahkemeye dört adet bilirkişi raporu sunuldu. İlk rapor, mahkemenin isteğiyle Orta Doğu Teknik Üniversitesi öğretim görevlilerince hazırlandı. Mercedes-Benz Türk AŞ bu rapora itiraz edince ikinci bir rapor Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesince hazırlandı. Bu raporun mahkemeye sunulmasının ardından mahkeme Karadeniz Teknik Üniversitesi'ne uzlaşma raporu olarak üçüncü bir rapor hazırlattı. Firma, dördüncü bir raporu da Yıldız Teknik Üniversitesi'ne başvurarak ayrıca hazırlattı.
Mahkeme, kazaya karışan kişi ve kurumların kusur oranlarının belirlenmesi amacıyla Orta Doğu Teknik Üniversitesi'nden bilirkişi raporu istedi. Öğretim üyeleri Hüseyin Vural ve Levent Parnas, öğretim görevlisi Cevdet Öztin ve elektrik mühendisi Aydın Özkaya tarafından, 5 aylık bir çalışma sonucunda 11 Ağustos 1998'de tamamlanan ve ekleriyle birlikte 2.185 sayfalık bir rapor hazırlandı. Bu rapor; kazayı, kazanın meydana gelişi ve ölü sayısının artışı için ayrı ayrı incelemişti ve her biri için ayrı olarak 8/8 üzerinden kusur oranı belirlemişti. Buna göre Ceylan 8/8, araç üretiminden sorumlu kamu kurumları 5/8, Mercedes-Benz Türk, 5/8 oranda kusurluydu. Ayrıca Karayolları Genel Müdürlüğü, Konya-Adana kara yolunun ağır taşıt trafiğinin en yoğun bölgelerden olmasına karşılık bu yolda gerekli önlemleri almamıştı.
Rapora göre araç ilgili yasa ve yönetmeliklere uygundu ancak anılan yönetmelikler ülke şartlarına ve standartlarına uygun değildi, söz konusu otobüslerde yolcu ve tüketici güvenliğini ihlal eden tasarım ve üretim hataları vardı: yakıt tanklarıyla yolcu bölümünü ayıran ara bölümde önleyici metal olması gerekirken 2 cm'den itibaren ahşap malzeme kullanılmıştı. Her biri 270 litrelik iki yakıt tankının arasındaki bağlantıyı sağlayan ve yekpare olması gereken malzemeler esnek ve parçalı yapılmıştı. Raporun 131. sayfasının son paragrafında şu tespit yapılmıştı:
"Yapılan incelemelere göre (kazaya karışan otobüs modelinin) yakıt tankının önde olması kendi başına bir sakınca yaratmamaktadır. Ancak özellikle önden ve açılı gelecek çarpmalara karşı tankın yeterince korumalı olmadığı ortaya çıkmaktadır. Bu nedenle bu otobüsteki güvenlik zaafı, yakıt tankının önde olması değil ama önde olması nedeniyle artar ve özellikle önden gelecek açılı çarpma tehdidine karşı yeterince güçlü bir koruma kafesine alınmamış olmasındadır. Yaptığımız görüşmelerde, otobüs üreticisinin bu ve benzeri çarpma senaryolarına karşı özel denemeler yapmadığı ve hangi kuvvetteki çarpmalara karşı dayanıklı olduğu bilinmediği belirtilmiştir. Ayrıca (üretici firma) fabrikasında montaj hattı üstündeki otobüslerde yapmış olduğumuz incelemelerde önden açılı gelecek çarpmalara karşı etkili ve belirli bir koruma yapılmadığı, çarpma anında yakıt tankının kaynak noktaları olan üst yarısından yolcu kabinine karşı delinme eğilimi göstereceği, yakıt tankı yolcu kabininden gerek mekanik olarak gerekse yangın yayılımı olarak engelleyici bir hücre oluşturulmayıp, sadece zemin ahşabı ile ayrılmış olduğu saptanmıştır. Bu gözlemlerle, yakıt tankının konumu birleştirildiğinde, (kazaya karışan otobüs modelinde) yakıt tankının yerleşiminde ve çarpma ve yangın güvenliğinde açık zaafların olduğu saptanmıştır."
Savunma avukatlarının Orta Doğu Teknik Üniversitesi tarafından hazırlanan rapora itiraz etmeleri üzerine hakim, ikinci bir rapor için dosyanın Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesine gönderilmesine karar verdi. Trafik İhtisas Dairesince hazırlanan raporda sadece Mehmet Ceylan 8/8 oranında kusurlu bulundu. Bunun üzerine mahkeme, müdahil avukatlarının da isteği üzerine Karadeniz Teknik Üniversitesi'nden bir uzlaşma raporu istedi. KTÜ İnşaat Mühendisliği Bölümü Ulaştırma Ana Bilim Dalı öğretim üyeleri Fazıl Çelik ve Mehmet Çakıroğlu ile araştırma görevlisi Şeref Oruç tarafından hazırlanan uzlaşma raporunda ise Çiçekyurt 1/8, Ceylan 3/8 oranında kusurlu bulunurken 4/8'lük kusurunsa “yangına bağlı teknik hususlara ya da ihmallere" ait olduğunu ve bunun saptanmasının uzmanlık alanları dışında olduğu belirtildi.
Dördüncü rapor, Mercedes-Benz Türk tarafından Yıldız Teknik Üniversitesi öğretim üyelerine hazırlatıldı, mahkemeye, "raporu düzenleyen bilirkişilerin uzmanlık sahalarının doğrudan doğruya otomotiv ana bilim dalı ile ilgili olmadığını, sadece bu nedenle dahi alınan rapora itibar edilemeyeceğini" belirttiği dilekçesi ile birlikte teslim edildi ve 15 Ocak 1999'da mahkemeye sunuldu. Bu rapora göre yakıtın tanktan yolcu bölmesine transferi; tankın iç kısmının on bir ayrı hücreye ayrılmasıyla, üretimde kullanılan üç ayrı malzemeyle ve olası darbelerin sebep olacağı basınç değişikliklerine karşın alınan tedbirlerle engellenmişti. Ayrıca başka firmalar da yakıt deposunu ön kısma koyuyordu.