Botan Emirliği
Tarihçe > Osmanlı idaresinde Botan Emirliği > Bedirhan Bey dönemi

Botan Emiri Abdullah Bey öldükten sonra emirliğin başına yeğeni Seyfeddin Bey geçmiştir.Emir Seyfeddin Bey’in döneminde Botan Emirliği’nin idaresi bozulmuş ve Botan Emiri altındaki aşiretler kontrolden çıkmışlardır. Bunun üzerine Seyfeddin Bey kendi isteği ile Emirlikten çekilerek yönetimi Abdullah Bey’in oğlu Salih Bey’e devretmiştir. Fakat Salih Bey’de idari bozulmaların önüne geçememiş ve Botan Emirliğini yönetmekte yetersiz kalmıştır. Salih Bey’in daha sonra Nakşibendi tarikatına girmesi ve tasavvuf ile ilgilenmesi üzerine yönetimden çekilmiş ve Emirliği kardeşi Bedirhan Bey’e bırakmıştır. 1802 yılında Cizre’de doğan Bedirhan Bey, 1821 yılında Botan Emirliğin’in başına geçtiğinde 19 yaşında idi. Bedirhan Bey, şüphesiz kendi döneminin en tartışılan liderlerinden birisi olmuştur. Onu bu kadar ön plana çıkaran bölgede elde ettiği gücü ve nüfuzu kadar aynı zamanda o dönemin tarihi içerisindeki rolüdür. Bu dönem her ne kadar Botan Emirliğinin en parlak dönemi olsa dahi Osmanlı idari yapısının değişiklik göstereceği ve merkezi otoritenin arttırılacağı II. Mahmut dönemine denk gelmesi sebebi ile bir yandan da Botan Emirliği’nin son evreleridir. Zira Bedirhan Bey döneminde Osmanlı Devleti, Kürt emirliklerine tanınan ayrıcalıkların derecesini dikkate değer bir şekilde önce azaltmış; daha sonra da özerkliklerini tamamen kaldırarak doğrudan doğruya merkezi idareye bağlamıştır. II. Mahmut, yaptığı reformlarla 1808 yılından başlayarak Osmanlı Devletinin taşradaki idari politikalarını tersine çevirdi ve daha merkeziyetçi bir yöntem uyguladı. İlk olarak, devletin önündeki en çetin engel olarak gördüğü yarı özerk ayânları itaati altına aldı. Bunu büyük ölçüde de başardı. 1812-1817 yılları arasında Anadolu’nun en büyük ayânları itaat altına alınmış ve aynı durum, 1814-1820 yılları arasında Balkanlar’da gerçekleşmişti. Daha sonra da Doğu Anadolu’daki örgütlenmeyi gerçekleştirmek ve bu bölgedeki ayânları ve Emirleri itaat altına almak için II. Mahmut 1833 yılında Sivas valiliğine Reşit Mehmed Paşa’yı tayin etmişti. Tüm bunların yaşandığı süreçte Bedirhan Bey, Botan Emirliğin’in başına gelmiştir. Bedirhan Bey ilk önce dağınık konumda olan Botan Aşiretlerini kendi otoritesi altında birleştirmiş ve Botan Emirliği içerisinde idari düzeni sağlamıştır. Emirliğin başına geçtiği ilk yıllarda İdari alanda pek çok reformlar yapmıştır. Bu sayede zamanla idaresini güçlendirip Botan Emirliğini otoriter biçimde yönetmeye başlamıştır. Daha sonra Bedirhan Bey, emrinde bulunan topraklarda yaşayanların can ve mal güvenliğini sağlamak amacıyla çapulculuk ve yağmacılığa son vermiş ve bu sayede vergi toplama işlerini düzene koymayı başarmıştır. Bu icraatları Cizre ve Botan Emirliği’nin en uç bölgesinde bile huzuru sağlamış ve halk nezdinde saygınlığını arttırmıştır. Rus araştırmacı V. Dittel Bedirhan Bey topraklarına ilişkin notlarında şunları yazmaktadır:
“Onun, toprak dağıtmak için yasaları ve koşulları var. Ama huzur ve güvenlik bu koşulların bütün elverişsizliğine tercih ediliyor”
Bedirhan Bey, sosyal ve ekonomik yaşamın iyileştirilmesi için Asayişin sağlanması: Bölge sakinlerinin korku ve kuşkudan kurtarılması, mal ve mülklerin hırsızlardan, soygunculardan korunması ayrıca adil bir vergi sisteminin kurulması alanlarında çalışmalar yürütmüştür. Böylelikle Bedirhan Bey, bu sorunların çözümünün, kendisinin halk içindeki otoritesini arttıracağını düşünmekte idi. Bu amaçla sosyal yapıda güvenliği sağlayıcı birtakım tedbirler almış; ağır vergi yükü ve haraç altında ezilen halkın üzerindeki vergi yükünü azaltmıştır. Van Gölü’nde gemi işletmeciliğinin kurulması önemli bir olaydı. Bedirhan Bey, projenin gerçekleşmesi için tüm gücüyle uğraştı. Bu konuda atılan adımlar, halkın sıcak ilgisiyle karşılaştı ve Bey taraftarı aşiret liderlerinin desteğini aldı. Gölde gemi çalıştırılması, bir yandan bölgedeki ticaretin gelişmesini sağlarken, öte yandan bölgeler arası ulaşımda büyük kolaylıklar sağladı. Bunun için Bedirhan Bey, gemi yapımcılığını öğrenmek için Avrupa’ya öğrenciler göndermiştir. Bedirhan Bey, bölgedeki zengin madenleri temel alarak fabrikalar kurmaya başlamış ve Cizre’ye davet ettiği ustaların yardımıyla, biri barut, diğeri silah imalâtı için iki fabrika kurmuştur.  Bu, onun Kürt beyleri arasındaki saygınlığını önemli ölçüde arttırmıştır. Askerî alanda güvenilir uzmanlara sahip olmak amacıyla Avrupa’ya öğrenciler göndermiştir. Bedirhan Bey dönemi içerisinde devletle ilişkilerini iyi tutmuş ve hükûmetle iyi ilişkiler geçindiği  bir politika izlemiştir. Fakat 1828-1829 Osmanlı-Rus Savaşı sırasında, Osmanlı Devleti’ne vermesi gereken askerî desteği vermeyerek Devlete karşı ilk defa muhalif bir tavır içerisine girmiştir. Ancak, daha sonra bu tutumundan vazgeçerek II. Mahmut’un, Doğu Anadolu’daki merkezileştirmeyi gerçekleştirmek için bölgedeki ayânlar  itaat altına almak üzere gerçekleştirdiği 1833-1839 yılları arasındaki Doğu harekâtı sırasında askerleriyle birlikte Osmanlı ordusunun yanında yer almıştır. İzlediği bu politika ile Bedirhan Bey, diğer Kürt beyleri gibi yok edilmekten kurtulmuş ve bu süreçte önemli bir güç elde ederek etmiştir. Devlet yanlısı siyaseti sebebi ile Devlet tarafından Redif Askeri Miralaylığı ile ödüllendirilmiştir. Böylece kendisinin, sahip olduğu güce devletin desteğini de ekleyerek bölgede önemli bir güce ve nüfuza sahip olmuştur. Bedirhan Bey’in, emrindeki aşiret kuvvetleriyle birlikte katıldığı 1839 yılındaki Nizip Savaşı’nda alınan yenilgi sonrası Osmanlı Devleti'nin, bölgede siyasi egemenliği ve gücü büyük ölçüde sarsılmıştır. Mevcut durum, Bedirhan Bey için bölgede yeni bir dönemin başlangıcı olmuştur. O güne kadar devlet ile barışık bir siyaset izleyen Bedirhan Bey, ardından hükûmetin mevcut durumundan istifade ederek bölgede kendi nüfuzunu artıracak siyasetler izlemeye başlamıştır. Bu amaçla, Bâbı âli’nin 1838 yılındaki Doğu harekâtı sırasında dağılmış olan güçlü aşiretleri kendi etrafında toplamış ayrıca aşiretler arasında var olan düşmanlıkları ortadan kaldırmak için çaba harcamıştır. Bedirhan Bey, devlet ile olan ilişkilerinde her ne kadar devlet yanlısı bir politika izlese de zaman zaman devletin o anki durumuna göre muhalif politikalarda izlemesi, hükûmetin kendisi hakkında şüphe duymasına neden olmuştur. Tanzimat sonrasında Osmanlı Devleti’nin başlattığı merkezileştirme politikasının ve buna bağlı olarak idari alanda yapılan değişikliklerin Cizre ve Botan bölgesinde uygulanması, Bedirhan Bey ile Osmanlı yönetimini karşı karşıya getirmiş ve hükûmet, onun Cizre bölgesindeki nüfuzunu kırmak istemiştir. Yeni yapılan idari düzenleme ile Cizre’nin bazı kazaları Musul Eyaleti’ne bağlanmıştı. O güne kadar devletle ilişkilerini iyi tutarak bölgede nüfuzunu ve siyasi etkinliğini artırmış olan Bedirhan Bey, mevcut konumunu kaybetmek istemiyordu. Bu amaçla hükûmet nezdinde birtakım girişimlerde bulunduysa da bir sonuç elde edemedi. Bunun üzerine kendisi o günlerde devlete karşı isyan hâlinde olan Vanlı Han Mahmut ve İmadiyeli İsmail Paşa ile irtibata geçerek hükûmete karşı tekrar muhalif bir politika içerisine girmiştir. Cizre’nin idari statüsünde yapılan değişiklik sonrası Bedirhan Bey, hükûmetin dikkatini kendi üzerine çekmek amacıyla, Hakkâri’nin dağlık bölgesinde oturan ve aslen Hristiyan olan Nasturiler üzerine 1259(1843) yılında bir harekâta girişmiştir. Bu harekât sırasında binlerce Nasturi, onun kuvvetleri tarafından katledilmiş ve bir kısmı da esir alınmıştır. Bu durum aynı zamanda Osmanlı Hükûmeti nezdinde Bedirhan Bey hakkında var olan şüphelerin daha da artmasına yol açmıştır. 1843 hadisesi, dış politikada Babıâli’yi zor duruma düşürmüş ve Batılı devletlerin meseleye müdahil olmalarına yol açarak hükûmet üzerinde İstanbul’daki elçileri vasıtasıyla baskı oluşturmalarına sebep olmuştur. Bedirhan Bey’in, 1843’te gerçekleştirdiği Nasturi harekâtı sonrasında Batılı devletlerin ortaya koyduğu sert tepki ve müdahalenin yanında onunla isyan hâlinde olan Han Mahmut ve bazı Kürt beyleri ile yakın ilişkisi ve bunun ittifak ile sonuçlanması (1846), Bâbıâli’yi bu sorunu ortadan kaldırmaya yönelik köklü birtakım tedbirler almaya yöneltmiştir. Bunun üzerine Bedirhan Bey, 1846 Ekiminde II. Nasturi harekâtını yapmış ve 10 binden fazla silahlı adamıyla Hakkâri bölgesinde yer alan Tuhuba Nasturileri üzerine saldırıya girişerek büyük bir katliam gerçekleştirmiştir. Bedirhan Bey’in başına buyruk hâl ve hareketleri, Osmanlı Devleti’ni iç ve dış politikada güç duruma düşürmüştür. Bâbıâli, 1846’da gerçekleştirdiği II. Nasturi harekâtı sonrasında her türlü uyarı ve nasihate rağmen devlete karşı tutumu devam eden Bedirhan Bey’in kesin bir surette ortadan kaldırılması için çalışmalar başlatmıştır. Anadolu Ordusu Komutanı Müşir Osman Paşa, Bedirhan Bey üzerine yapılacak olan askerî harekât için hazırlıklarını tamamlarken bir taraftan da onunla Kürt beyleri arasında var olan müttefikliği bozmak amacı ile çalışmalar yapmıştır. Bu esnada kullanılan yaygın metot, onunla müttefik olan veya ona yakın olan Kürt aşiret ağaları  ve Kürt Beylerine birtakım unvanlar ile hediyeler vererek onları Osmanlı tarafına çekip kendisini yalnızlaştırmaktır. Bu amaçla irtibata geçilen birçok Kürt beyinin Bedirhan Bey ittifakından ayrılarak devletin yanında yer almaları sağlanmıştır. Hükûmetin kendisine karşı askerî bir harekât düzenleyeceği haberini alan ve bundan dolayı endişeye kapılan Bedirhan Bey, Musul’daki İngiliz konsolosu vasıtasıyla, kabul edeceği şartları içeren bir mektup ile hükûmete anlaşma teklifinde bulunduysa da Bâbıâli, onun bu isteğini kabul etmeyerek ve şartsız teslim olmasını istemiştir. Osmanlı kuvvetlerinin, isyan eden Bedirhan Bey ve müttefiki Kürt beyleri üzerine başlattığı askerî harekât sonrasında Müşir Osman Paşa, Cizre’de Bedirhan Bey ve birliklerini ağır bir yenilgiye uğratmıştır. Bunun üzerine Bedirhan Bey ailesi ve yanındaki kuvvetleriyle ile birlikte kendisi açısından güvenli bir yer olarak gördüğü Orak Kalesi’ne çekilmiş Bir ara İran nezdinde girişimlerde bulunarak sığınma talebinde bulunduysa da bu isteği, İran tarafından reddedilmiştir. Osmanlı birliklerinin kaleyi kuşatma altına alması üzerine zor durumda kalan Bedirhan Bey, kuşatmanın üçüncü günü (30 Haziran 1847) Anadolu Ordusu’na gelerek teslim olmuştur. Bedirhan Bey, teslim olduktan sonra İstanbul’a götürülmüş ardından Girit adasına sürgün edilmiştir. Ailesi ile birlikte uzun yıllar (15 yıl) Girit’te kalan Bedirhan Bey, Padişah Abdülaziz’in izniyle İstanbul’a geri dönmüş; buradan da kendi isteği doğrultusunda Şam’a nakledilmiş ve 1868 yılında Şam’da ölmüştür.