Magyarizasyon
Düalizm sırasında Macarlaştırma > Devlet politikası

1867 Avusturya-Macaristan Uzlaşmasından sonraki ilk Macar hükûmeti, Kont Gyula Andrássy liderliğindeki ve Ferenc Deák ve takipçileri tarafından sürdürülen 1867-1871 liberal hükûmeti, "Macaristan'ın tüm vatandaşlarının siyasi olarak, tek ulus, bölünmez, üniter Macar siyasi ulusu (politikai nemzet), kişisel uyruğu ne olursa olsun (nemzetiség) ülkenin her vatandaşının eşit haklara sahip üyesi olduğunu" kabul etmişti. Aynı yıl kabul edilen Eğitim Yasası, Macarların primus inter pares ("eşitler arasında birinci") olduğu için bu görüşü paylaştı. Bu dönemde etnik azınlıklar de jure, eğitim, din ve yerel yönetim de dahil olmak üzere büyük ölçüde kültürel ve dilsel özerkliğe sahipti.
Ancak eğitim bakanı Baron József Eötvös 1871'de öldükten ve Andrássy'de imparatorluğun dışişleri bakanı olduktan sonra, Deák aktif siyasetten çekildi ve Menyhért Lónyay Macaristan başbakanı olarak atandı. Macar eşrafıyla giderek daha fazla ittifak kurdu ve bir Macar siyasi ulusu kavramı, giderek bir Macar ulusu kavramı haline geldi. "Macar yönetici sınıflarının hegemonik konumuna meydan okuyan herhangi bir siyasi veya toplumsal hareket, 'ihanet', 'iftira' veya 'ulusal nefreti kışkırtma' ile itham edilme veya baskı altına alınma olasılığına sahipti. Bu, çeşitli Slovak, Güney Slavları oldukça fazla etkileyecekti. Örneğin 1876'dan itibaren Slav (örneğin Sırp), Rumen ve Ruten kültür toplulukları ve milliyetçi partiler çokça etkilenecekti. Tüm bunlar, 1875'ten sonra, İçişleri Bakanı olarak 6 Nisan 1875'te Matica slovenská'nın kapatılması emrini veren Kálmán Tisza'nın yükselişiyle yoğunlaştı. Tisza 1890 yılına kadar başbakan olarak görev yaptığı sırada Slovaklara diğer Avrupa uluslarının ilerlemesine ayak uydurmalarını engelleyen birçok başka önlem getirdi.
Uzun bir süre Macaristan Krallığı'nda yaşayan Macar olmayanların sayısı, etnik Macarların sayısından çok daha fazlaydı. 1787 verilerine göre Macaristan Krallığı'nın nüfusu 2.322.000 Macar (%29) ve Macar olmayan 5.681.000 (%71) idi. 1809'da nüfus 3.000.000 Macar (% 30) ve 7.000.000 Macar olmayan (% 70) idi.
Slovak, Romen ve Sırp tarih yazımında, idari ve genellikle baskıcı Macarlaştırma, 19. yüzyılda Macaristan Krallığı'nın etnik bileşimindeki dramatik değişimden sorumlu ana faktör olarak kabul edilse de, kendiliğinden asimilasyon da önemli bir faktördü. Bu bağlamda, orta ve güney Macaristan Krallığı'nın geniş topraklarının, 16. ve 17. yüzyıllarda Habsburg ve Osmanlı imparatorlukları tarafından yapılan sayısız savaş sırasında, ağırlıklı olarak Macar nüfusunu kaybettiğine işaret edilmelidir. Ancak Bu boş araziler, özellikle 18. yüzyılda Viyana Mahkemesi tarafından alınan idari tedbirlerle, yıkımı önleyen Krallığın kuzeyinden Macarlar ve Slovaklar, Svabyalılar, Sırplar (Sırplar, Habsburg idari önlemlerinden önce, Osmanlı yönetimi sırasında Panoniyen Ovası'nın çoğu güney kesiminde çoğunluk grubuydu), Hırvatlar ve Rumenler tarafından yeniden dolduruldu. Çeşitli etnik gruplar yan yana yaşıyordu (bu etnik heterojenlik Voyvodina, Bačka ve Banat'ın belirli bölgelerinde bugüne kadar korunmuştur). 1867'den sonra Macarca, etnik topluluklar arasındaki etkileşimde bu topraklarda ortak dil haline geldi ve Macar olmayan iki kişinin karma evliliklerinde doğan bireyler, genellikle Macar ulusuna tam teşekküllü bir bağlılık geliştirdiler. Tabii ki, 1844'e kadar Latince resmi dil olduğundan ve ülke doğrudan Viyana'dan yönetildiğinden (1867 Avusturya-Macaristan Uzlaşmasından önce Macar tarafının herhangi bir büyük ölçekli hükûmet asimilasyon politikasını dışarıda bırakıyordu), kendiliğinden asimilasyon faktörü dikkate alınmalıdır.
Kitlesel etnik değişimlerdeki diğer kilit faktör, 1880 ile 1910 arasında Avusturya-Macaristan'dan yaklaşık 3 milyon insanın yalnızca Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etmesidir. Bunların yarısından fazlası yalnızca Macaristan'dandı (en az 1,5 milyon veya toplam nüfusun yaklaşık %10'u). ABD'ye göç eden 1,5 milyonun yanı sıra (bunların üçte ikisi veya yaklaşık bir milyonu etnik olarak Macar olmayanlardı) çoğunlukla Rumenler ve Sırplar, Sırbistan Prensliği veya Romanya Krallığı gibi yeni kurulan anavatanlarına çok sayıda göç etmişlerdi. Bunların arasında, ilk havacı Aurel Vlaicu (50 Rumen lei banknotunda temsil edilen), yazar Liviu Rebreanu (ilk olarak 1909'da yasadışı olarak, ardından 1911'de yasal olarak) ve Ion Ivanovici gibi tanınmış kişiler vardı. Birçoğu ayrıca Batı Avrupa'ya ve Amerika'nın diğer bölgelerine göç etti.