Henry Hazlitt
Kariyeri > Editör ve yazar

1920'lerin başında, The New York Evening Mail'in finans editörüydü ve bu dönemde Hazlitt, o zamanlar Chase National Bank in Manhattan için çalışan eski Harvard ekonomi profesörü Benjamin Anderson ile sık sık yaptığı tartışmalarla ekonomi anlayışının daha da rafine edildiğini fark etti. Daha sonra yayıncı W.W. Norton, yazarı Bertrand Russell'ın resmi bir biyografisini yazmasını önerdiğinde, Hazlitt ünlü filozofla kendi deyimiyle "çok zaman" geçirdi. Lord Russell "genç gazetecinin yeteneğine o kadar hayran kaldı ki" Norton'un teklifini kabul etti ancak proje yaklaşık iki yıllık çalışmanın ardından Russell'ın kendi otobiyografisini yazma niyetini açıklamasıyla sona erdi.
Amerikan edebiyatı tarihinde canlı bir dönem olan iki savaş arası dönemde Hazlitt, The New York Sun'da 1925–1929 yılları arasında edebiyat editörlüğü ve sol eğilimli The Nation'da 1930–1933 yılları arasında edebiyat editörlüğü yaptı. Hazlitt, The Nation için yaptığı çalışmayla bağlantılı olarak, Büyük Buhran politikasıyla ilgili mülahazaların bir derlemesi olan A Practical Program for America'nın (1932) editörlüğünü de yaptı, ancak ekonomiye daha az devlet müdahalesi çağrısı yapan azınlık içerisinde yer alıyordu. Sosyalist Louis Fischer ile bir dizi kamuoyu tartışmasının ardından Hazlitt ve The Nation yollarını ayırdı.
1933 yılında Hazlitt, bazıları tarafından edebi yapısökümün erken bir reddi olarak kabul edilen, edebiyat eleştirisinin ve takdirinin doğasını inceleyen genişletilmiş bir "üçleme" olan The Anatomy of Criticism'i yayımladı. Aynı yıl, Mencken'in George Jean Nathan ile birlikte kurduğu edebiyat dergisi The American Mercury 'nin editörü olarak H.L. Mencken'in seçilen halefi oldu ve bu atamanın bir sonucu olarak Vanity Fair, Hazlitt'i de "Hall of Fame" fotoğraf albümünde adı anılanlar arasına dahil etti. Yayıncı Alfred A. Knopf, Sr. ile artan fikir ayrılıkları nedeniyle, orada sadece kısa bir süre görev yaptı. Ancak Mencken, Hazlitt'ten "...aynı zamanda hem pratik hem de teorik eğitim almış duyduğum tek yetkin sanat eleştirmeni..." diyerek bahsetti ve üstelik "...insanlık tarihinde gerçekten yazabilen birkaç iktisatçıdan biri..." olduğunu da ekledi.
1934'ten 1946'ya kadar Hazlitt, The New York Times'ın finans ve ekonomi üzerine baş başyazı yazarıydı. Bu süreçte hem imzalı haftalık bir köşe yazısı hem de ekonomi üzerine imzasız başyazıların çoğunu yazarak önemli miktarda çalışma üretti. II. Dünya Savaşı'nın ardından, Dünya Bankası ve Uluslararası Para Fonu'nu oluşturan yeni kurulan Bretton Woods sistemi konusunda The New York Times'ın yayıncısı Arthur Hays Sulzberger ile anlaşmazlığa düştü. Hazlitt, öncelikle enflasyon riskinden korkarak Bretton Woods anlaşmasına karşı çıktı. Konu hakkında yazmamayı kabul ettikten sonra, çalışmak için için başka bir yer aradı ve 1946'dan 1966'ya kadar "Business Tides" adlı imzalı bir köşe yazdığı Newsweek dergisinde karar kıldı.
Hazlitt'e göre, iktisat alanındaki yazıları üzerindeki en büyük etki Ludwig von Mises'in çalışmasıydı ve Avusturya İktisat Okulu'nun fikirlerini İngilizce konuşan meslekten olmayan kişilere tanıtmasıyla bilinir. Örneğin 1938'de, The New York Times için Mises'in etkili eseri Socialism'in kısa süre önce yayımlanan İngilizce çevirisini gözden geçirdi ve bunun "bir klasik" ve "sosyalizmin şimdiye kadar kaleme alınmış en yıkıcı analizi" olduğunu ilan etti. Yahudi iktisatçının 1940'ta Nasyonal Sosyalistlerin egemen olduğu Avrupa'dan Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etmesinden sonra Hazlitt, Mises'in The New York Times'a başyazılarla katkıda bulunmasını ayarladı ve Mises'in New York Üniversitesi'nde bir öğretmenlik pozisyonu edinmesine yardım etti. Arkadaşları Max Eastman ve John Chamberlain'in çabalarının yanı sıra Hazlitt, F. A. Hayek'in The Road to Serfdom adlı kitabının Amerikan okuyucu kitlesine tanıtılmasına da yardımcı oldu. The New York Times'daki 1944 tarihli incelemesi, Eastman'ın gezici editör olarak görev yaptığı Reader's Digest'in ticari marka özetlerinden birini yayımlamasına ve geleceğin Nobel ödüllü kişilerinin çalışmalarını geniş bir okuyucu kitlesine ulaştırmasına yardımcı oldu.
Yazar Tom Malone, Hazlitt'in kendisini diğer iktisatçılardan büyük ölçüde yazarlık becerisiyle ayırdığını iddia ediyor:
Hazlitt'i diğer ekonomi yazarlarından ayıran şey, yazılarının inanılmaz netliği ve konuyu meslekten olmayanlar için ilginç hale getirme becerisiydi. Bunu ilkelere odaklanarak, pratik örnekler kullanarak ve doğrudan ve sohbet tarzında yazarak yaptı. Ayrıca teknik jargondan ve çoğu iktisatçının yazılarını inceleyen istatistiklere güvenmekten kaçındı - üstelik çoğu okuyucunun zararına. H.L. Mencken, American Mercury'de onun yerine edebiyat editörü olarak Hazlitt'i seçtiğinde, Hazlitt'i "aynı zamanda yetkin bir ekonomist olduğunu duyduğum tek yetkin sanat eleştirmeni" ve "en iyilerden biri" olarak nitelendirdi. "İnsanlık tarihinde gerçekten yazabilen çok az ekonomist var.”
Kendi kuşağının siyasi sağdan diğer birçok yazarının aksine Hazlitt, sosyalist veya komünist olduğu bir dönem veya klasik liberal siyasi görüşlerinde önemli bir değişiklik yaşamadı. 1980'lerde büyük kişisel kütüphanesini de satın alan Foundation for Economic Education'ın kurucu başkan yardımcılığını yaptı. 1946'da Leonard Read tarafından kurulan FEE, serbest piyasa fikirleri için ilk "düşünce kuruluşu" olarak kabul ediliyor. Ayrıca 1947'de klasik liberal Mont Pelerin Derneği'nin orijinal üyelerinden biriydi.
Hazlitt, John Chamberlain (ve yönetici editör olarak Suzanne La Follette) ile birlikte, 1950'den 1952'ye kadar ilk serbest piyasa yayını The Freeman'ın editörlüğünü ve 1952'den 1953'e kadar tek baş editörü olarak görev yaptı. Buradaki görev süresi boyunca katkıda bulunanlar arasında Hayek, Mises ve Wilhelm Röpke'nin yanı sıra yazarlar James Burnham, John Dos Passos, Max Eastman, John T. Flynn, Frank Meyer, Raymond Moley, Morrie Ryskind ve George Sokolsky bulunkataydı. The Freeman, editör olmadan önce, bazı eleştirmenlere göre "ayrım gözetmeksizin" komünizm konusunda Başkan Harry Truman ile olan anlaşmazlığında Senatör Joseph McCarthy'yi desteklemişti, ancak editör olduktan sonra Hazlitt, derginin politikasını Başkan Truman'ı desteklemek olarak değiştirdi.
The Freeman, William F. Buckley, Jr. tarafından kurulan ve başından beri katkıda bulunan aynı editörlerin çoğunu içeren muhafazakar National Review'ın önemli bir öncüsü olarak kabul ediliyor. Hazlitt'in kendisi, 1955'teki başlangıcından 1993'teki ölümüne kadar, ya katkıda bulunan bir editör olarak ya da daha sonra katkıda bulunan kişi olarak National Review'in künyesinde yerini aldı. Dergiler arasında farklılıklar vardı: Hazlitt yönetimindeki Freeman, daha sonraki National Review'den daha laikti ve daha geniş bir dış politika görüşü yelpazesi sunuyordu.
The Fountainhead'deki başarısından bile önce, romancı Ayn Rand, hem Hazlitt'in hem de eşi Frances'in arkadaşıydı ve Hazlitt, Rand'ı Mises'le tanıştırarak saf bırakınız yapsınlar kapitalizminin savunmasıyla en çok ilişkilendirilecek iki figürü bir araya getirdi. İkisi de, Hazlitt'in ve birbirlerinin hayranı oldu.
Hazlitt, hem makaleleriyle hem de radyoda önde gelen politikacılarla sık sık yaptığı sohbetlerle tanındı. Bunların arasında, Başkan Yardımcısı Henry A. Wallace, Dışişleri Bakanı Dean Acheson ve ABD Senatörleri Paul Douglas ve geleceğin Başkan Yardımcısı Hubert H. Humphrey gibi isimler vardı. 1950'lerin başında, ara sıra CBS Televizyonu'nun güncel olaylar programı Longines Chronoscope'ta Senatör Joseph McCarthy ve Kongre Üyesi Franklin D. Roosevelt, Jr. gibi isimlerle birlikte editör William Bradford Huie ile röportaj yaptı. Filozof Sidney Hook'un daveti üzerine, 1950'lerde Amerikan Kültürel Özgürlük Komitesi'nin de katılımcı bir üyesi olmuştu.
Sonunda 1966'da Newsweek'ten ayrıldığında, dergi Hazlitt'in yerine üç üniversite profesörü atadı: Chicago Üniversitesi'nden serbest piyasa monetaristi Milton Friedman, Yale'den orta yolcu Henry Wallich ve MIT'den Keynesçi Paul A. Samuelson." Son yayımlanan bilimsel makalesi, 1987'de The Review of Austrian Economics'in (şimdi The Quarterly Journal of Austrian Economics ) ilk cildinde yayımlandı.
Guatemala'daki Universidad Francisco Marroquín'de kendisine fahri doktora derecesi verildi.