stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Padma Sachdev
Eserleri

Meri Kavita Mere Geet (1969)
Tavi Te Chanhan (Rivers Tawi ve Chenab, 1976)
Nheriyan Galiyan (Dark Lanes, 1982)
Pota Pota Nimbal (Fingertipful Cloudless Sky, 1987)
Uttar Vahini (1992)
Tainthian (1997)
Amrai (Hindistan Röportaj)
Diwankhana (Röportaj)
Chith Chete (Anı)
Ödülleri

Dinu Bhai Pant Yaşam Boyu Başarı Ödülü, 2017 by D.B Pant Memorial Trust, Jammu, J&K
Krutitava Smagra Samman, 2015 by Bharatiya Bhasha Parishad, Batı Bengal
Saraswati Samman, 2015 otobiyografi "Chitt-Chete" Dogri dili
Padma Shri Ödülü. 2001
Sahitya Akademi Ödülü 1971
Kabir Samman şiir ödülü. 2007-08
Akdemir, Pazarcık

| Akdemir |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Kahramanmaraş
Koordinatlar: 37°16′35″N 37°00′48″E﻿ / ﻿37.2764°K 37.0133°D﻿ / 37.2764; 37.0133
Ülke:  Türkiye
İl: Kahramanmaraş
İlçe: Pazarcık
Coğrafi bölge: Akdeniz Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2000): 270
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0344
Posta kodu: 46700
Resmî site 
Akdemir, Kahramanmaraş ilinin Pazarcık ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya

Kahramanmaraş iline 47 km, Pazarcık ilçesine 35 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- |
2007: 
2000: 270    
1997: 403
Akçalar, Pazarcık

| Akçalar |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Kahramanmaraş
Koordinatlar: 37°31′59″N 37°26′38″E﻿ / ﻿37.533°K 37.444°D﻿ / 37.533; 37.444
Ülke:  Türkiye
İl: Kahramanmaraş
İlçe: Pazarcık
Coğrafi bölge: Akdeniz Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2000): 240
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0344
Posta kodu: 46700
Resmî site 
Akçalar, Kahramanmaraş ilinin Pazarcık ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya

Kahramanmaraş iline 67 km, Pazarcık ilçesine 17 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- |
2007: 
2000: 240    
1997: 181
RISC

İndirgenmiş Buyruk Küme Bilgisayar (İngilizce: Reduced Instruction Set Computer, kısaca RISC), işlemci tasarım alanında 1980'li yıllarda önerilen ve giderek CISC'in yerini alan bir buyruk kümesi mimarisidir.
Tarihsel gelişimi

1980'lerin başında bilgisayar kullanımını kolaylaştıran işletim sistemi ve programlama dilini makine diline otomatik tercüme eden derleyici gibi önemli yazılımlar, o dönemki derleyicilerin yeterince verimli olmaması nedeniyle makine diline bire bir eş kavramlar içeren Assembly dilinde yüksek emek sarfıyla yazılırdı. Her şeyin C programlama dili ile yazıldığı Unix işletim sistemi o sıralarda büyük kabul görmeye başladı. Daha sonra CISC mimarisinde bulunan çoğu Assembly komutunun aslında pek kullanılmadığı, bu yüzden sadece kesin kullanılacağı bilinen, az sayıda ve daha özenle tasarlanmış bir komut takımının hem zaman, hem enerji israfını azaltacağı savı tutulmaya başladı. RISC terimi ilk David Patterson tarafından önerildi.
Berkeley RISC projesi 1982'de CISC tasarımlarında ortalama 100.000 transistöre karşılık sadece 44.420 transistörden oluşan ve 32 komut içeren RISC-I işlemcisini teslim etti. RISC-I çipi diğer tüm tek çipli tasarımlardan daha iyi bir performans gösteriyordu. Peşinden 1983 yılında 40.760 transistör, 39 komut içeren ve RISC-I'den üç kat daha hızlı RISC-II geldi.
Stanford RISC projesi 1981'de Stanford Üniversitesi'nde John L. Hennessy tarafından lisansüstü bir dersten gelişti. 1983'te çalışan bir sistem ile, 1984'te basit programları çalıştırabilen bir çözüm ile sonuçlandı. Aynı yıl kurulan MIPS Computer Systems 1985'te  MIPS ve R2000 microprocessor ürünlerini pazarlar hale geldi.
Hewlett Packard 1986'da PA-RISC, 1987'de SUN Microsystems SPARC, IBM 1990 ve 1995'te kendi RISC temelli server ürünleri ile gelişme devam etti. Günümüzde hem yüksek kapasiteli merkezi sistemler, hem de küçük ölçekte ve kullanıcıya yakın çözümlerde özellikle ARM, MIPS, SH4, PowerPC, AVR temelli sistemler çoğunluktadır.
CISC bile artık donanım seviyesinde (fazladan devrelerle) RISC'e derlenip aslında RISC kullanarak gerçekleştirilmektedir.
2010 yılında Berkeley'de başlayıp 2014'te sonuç veren RISC-V projesi ile güncel ihtiyaçlara cevap veren ilk açık kaynak RISC hayata geçti.
Öbür mimarilerden farkları

Bilgisayar tasarımında önemli noktalardan birisi işlemcinin buyruk kümesinin belirlenmesidir. Belirli bir bilgisayar için seçilen buyruk kümesi bu bilgisayarın makine diliyle yazılımlanmasını belirler. Eski bilgisayarlarda küçük ve basit buyruk kümeleri mevcuttur. Bunun nedeni komutları yürütecek donanımın küçük tutulmasıydı. Sayısal donanım ucuzlamaya başlayıp, tüm devreler daha ileri bir seviyeye ulaşınca bilgisayar komutları da hem sayı hem de karmaşıklık olarak arttı. Bazı bilgisayarlar 100 hatta 200'ün üzerinde buyruk kümesine sahip oldular. Bu bilgisayarlar çok farklı veri tiplerini
kullanabiliyorlar ve çok sayıda adresleme kipi bulunuyordu. Bilgisayar donanımlarının karışık olma eğilimi birçok etkenin sebep olduğu bir olaydır. Örneğin mevcut kiplerin güncellenmesi, yüksek seviyeli dilden makine diline geçişin sağlanması ve yazılım temelli işlevlerin donanım temelli olmasının sağlanması bu nedenlerden bazılarıdır. Çok sayıda komutları bulunan bir bilgisayar CISC olarak adlandırılır.
Yüksek düzeyli dillerde yazılmış olan yazılımların CISC makinelerde derlenmesi ile elde edilen kodlar incelendiğinde:
Çok sayıda atama (A=B) yapıldığı
Erişilen verilerin çoğunlukla yerel ve skaler (dizi ve matris olmayan) veriler olduğu
Makine dili yazılımlarda en büyük yükü altyazılım çağrılarının oluşturduğu
Altyazılımların büyük çoğunluğunun (%98) 6 veya daha az parametre aldığı
Altyazılımların büyük çoğunluğunun (%92) 6 veya daha az yerel değişken kullandığı
Altyazılım çağırma derinliğinin büyük çoğunlukla (%99) 8'den daha az olduğu
belirlenmiştir. Yüksek düzeyli yazılımlama dillerinin oluşturduğu bu veriler dikkate alınarak merkezi işlem birimlerinin verimlerini artırmak amacıyla daha az bellek erişimi yapan ve:
Daha az sayıda komut
Daha az sayıda adresleme kipi
Sabit uzunlukta komut yapısı (komut çözme işi kolaydır)
Doğrudan bellek üzerinde işlem yapan komutlara sahip olmayıp, işlemlerin iç saklayıcılarda yapılması
Belleğe sadece okuma/yazma işlemleri için erişme
Tek çevrimde alınıp yürütülebilen komutlar (komut işhattı sayesinde)
Devrelendirilmiş (hardwired) donanım birimi
özelliklerine sahip olan RISC işlemciler tasarlanmıştır. Bazıları tüm RISC makinelerde bulunmayan bazıları ise CISC makinelerde de rastlanılabilen RISC işlemciler için özellikle önemli özellikler ise:
Çok sayıda saklayıcı (register file)
Kesişimli saklayıcı penceresi (overlapped register window)
Komutlar için optimize edilebilen işhattı(pipeline)
Derleyici desteği
olarak sayılabilir.
Aşağımülk, Pazarcık

| Aşağımülk |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Kahramanmaraş
Koordinatlar: 37°26′35″N 37°28′30″E﻿ / ﻿37.443°K 37.475°D﻿ / 37.443; 37.475
Ülke:  Türkiye
İl: Kahramanmaraş
İlçe: Pazarcık
Coğrafi bölge: Akdeniz Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2000): 611
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0344
Posta kodu: 46700
Resmî site 
Aşağımülk, Kahramanmaraş ilinin Pazarcık ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya

Kahramanmaraş iline 62 km, Pazarcık ilçesine 22 km uzaklıktadır.
Nüfus

| ıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- |
2008: 
2007: 
2000: 611    
1997: 800
Bölükçam, Pazarcık

| Bölükçam |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Kahramanmaraş
Koordinatlar: 37°27′14″N 37°12′18″E﻿ / ﻿37.454°K 37.205°D﻿ / 37.454; 37.205
Ülke:  Türkiye
İl: Kahramanmaraş
İlçe: Pazarcık
Coğrafi bölge: Akdeniz Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2000): 171
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0344
Posta kodu: 46700
Resmî site 
Bölükçam, Kahramanmaraş ilinin Pazarcık ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya

Kahramanmaraş iline 30 km, Pazarcık ilçesine 9 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- |
2007: 700
2000: 171
Cosmas Indicopleustes

Cosmas Indicopleustes tarafından yapılmış Dünya haritası. Harita kuzeyi yukarı bakacak şekilde düzenlenmiştir.
Cosmas Indicopleustes (Grekçe: Κοσμᾶς Ἰνδικοπλεύστης; ayrıca Rahip Cosmas olarak da bilinir) Mısır'ın İskenderiye kentinden bir tacir ve daha sonra münzeviydi. İmparator Justinianus döneminde Hindistan'a birkaç seyahat gerçekleştiren 6. yüzyıl gezginidir. Onun Hristiyan Topoğrafyası adlı eseri en eski ve en ünlü dünya haritalarından bazılarını içermektedir. Cosmas, Doğu Süryani Patriği I. Aba'nın öğrencisiydi ve kendisi de Doğu Kilisesi'nin bir takipçisidir.
Seyahat

MS 550 civarında, Sina'daki bir manastırda inzivaya çekilmiş bir keşişken, Cosmas, bir zamanlar bol resimli olan Hristiyan Topoğrafyası eserini yazmıştır; bu eser, kısmen 6. yüzyılın başlarında Kızıldeniz ve Hint Okyanusu'nda bir tacir olarak yaşadığı kişisel deneyimlerine dayanmaktadır. 6. yüzyılda Hindistan ve Seylan'a ilişkin yaptığı tasvirler tarihçiler için paha biçilmez değerdedir. Cosmas'ın, günümüzde Etiyopya'nın kuzeyinde bulunan Aksum Krallığı'nı ve Eritre'yi bizzat ziyaret ettiği anlaşılmaktadır. Sokotra kıyıları boyunca yelken açmış, ancak Hindistan ve Seylan'ı gerçekten ziyaret edip etmediği tespit edilememiştir.
Indicopleustes

"Indicopleustes", πλέω "(I) yelken" kelimesinden gelen "Hintli gezgin" anlamına gelir. Klasik çalışmalardan, özellikle Periplus Maris Erythraei'den, MÖ 1. yüzyıldan itibaren Roma İmparatorluğu ile Hindistan arasında ticaret yapıldığı bilinmesine rağmen, Cosmas'ın raporu, bu yolculuğu gerçekten yapan kişilere ait az sayıdaki rapordan biridir. Topografya adlı eserinde gördüklerinin bir kısmını tasvir edip çizmiştir. Bunlardan bir kısmı, en eskisi 9. yüzyıla tarihlenen mevcut yazmalara kopyalanmıştır. MS 522'de Malabar Sahili'nde (Güney Hindistan) birkaç ticaret limanından bahseder. Günümüzde Hindistan'ın Kerala bölgesinde Soriyani Hristiyanlarından bahseden ilk gezgindir. Şöyle yazmıştır:
"Hint denizinin olduğu Uzak Hindistan'daki Taprobane adasında bile, din adamları ve inananlardan oluşan bir toplulukla birlikte bir Hristiyan Kilisesi var, ancak ötesindeki bölgelerde herhangi bir Hristiyan olup olmadığını bilmiyorum. Biberin yetiştiği Malê adlı ülkede de bir kilise var ve Calliana adlı başka bir yerde de Perslerden atanmış bir piskopos var. Yine aynı Hint denizinde bulunan ve sakinlerinin Yunanca konuştuğu Dioscoridês Adası olarak adlandırılan adada, aslen Makedonyalı İskender'in yerine geçen Ptolemaioslar tarafından oraya gönderilen sömürgeciler olduklarından, Perslerde rahipliklerini alan ve adaya gönderilen din adamları var ve ayrıca çok sayıda Hristiyan var. […] Adada [Sri Lanka] ayrıca oraya yerleşmiş bir Pers Hristiyanları kilisesi, Perslerden atanmış bir Rahip, bir Diyakoz ve eksiksiz bir dini ritüel var. Ancak yerliler ve kralları "putperestlerdir."
Konuyla ilgili yayınlar

Kenneth Willis Clark collection of Greek Manuscripts: Cosmas Indicopleustes, Topographia.
Cosmas Indicopleustes, ed. John Watson McCrindle (1897). The Christian Topography of Cosmas, an Egyptian Monk. Hakluyt Society. (Reissued by Cambridge University Press, 2010. 978-1-108-01295-9)
Cosmas Indicopleustes, Eric Otto Winstedt (1909). The Christian Topography of Cosmas Indicopleustes. The University Press
Jeffrey Burton Russell (1997). Inventing the Flat Earth. Praeger Press
Dr. Jerry H Bentley (2005). Traditions and Encounters. McGraw Hill.
Schneider, Horst (2011). Kosmas Indikopleustes, Christliche Topographie. Textkritische Analysen. Übersetzung. Kommentar. Turnhout: Brepols.
Wanda Wolska-Conus. La topographie chrétienne de Cosmas Indicopleustes: théologie et sciences au VIe siècle Vol. 3, Bibliothèque Byzantine. Paris: Presses Universitaires de France, 1962.
Cosmas Indicopleustes. Cosmas Indicopleustès, Topographie chrétienne. Translated by Wanda Wolska-Conus. 3 vols. Paris: Les Editions du Cerf, 1968–1973.
Evrenin teorik bir modeli.
Hıristiyan Topografyasından dünya resmi.
Buğday birası

Çimlendirilmemiş buğday taneleri. Hefeweizen gibi kimi buğday biralarında buğday taneleri maltlaştırılarak kullanılabileceği gibi witbier gibi kimi buğday biralarında da çiğ olarak kullanılır.
Buğday birası, genellikle üst fermentasyon yoluyla üretilen ve önemli oranda buğday maltı içeren biraları tanımlamak için kullanılan genel bir terimdir. Genel olarak Alman stili weizenbier, Belçika stili witbier ve Amerikan stili wheat ale olmak üzere üç türde üretilir. Berliner Weisse, lambik ya da gose gibi ekşi biraların yapımında da önemli oranda buğday maltı kullanılmaktadır.
Etimoloji

“White” (İngilizce: beyaz) sözcüğü ile “wheat” (İngilizce: buğday) sözcüğü pek çok Batı Cermen Dilleri’nde aynı etimolojik kökene sahip olduğu için buğday biralarına “beyaz bira” da denmektedir. Alman buğday biraları ülkenin batı ve kuzey bölgelerinde “Weizen - Weizenbier” (buğday – buğday birası), güneydoğu bölgesinde bulunan Bavyera'da ise “Weisse - Weissbier” (beyaz – beyaz bira) olarak adlandırılır. Filtresiz buğday biralarına Hefeweizen (Hefe: Alm. maya), filtreli buğday biralarına ise Kristallweizen (Kristall: Alm. kristal, berrak) denir.
Belçika stili üretilen buğday biraları ise witbier (Felemenkçe: beyaz bira) olarak bilinmektedir. Bu türdeki buğday biraları genelde portakal ya da kişniş aromasıyla kendilerini belli ederler.
Gelişim süreci

Buğday yeryüzündeki en eski ekili tarım ürünlerinden biridir. Depolarda saklanan buğdayların nemlenip evcil olmayan mayalar yardımıyla kendiliğinden mayalanması, buğdayın antik dönemlerdeki fermente içeceklerin ana bileşenlerinden biri olmasını sağlamıştır.
Bira yapımıyla ilgili arkeolojik bulgular günümüzden yaklaşık olarak 5000 yıl önce Mezopotamya çevresinde bira üretildiğini göstermektedir. Günümüzden binlerce yıl önce Babil çevresinde buğdayın bira yapımında kullanıldığı bilinmektedir.
Bira yapımının Mezopotamya çevresinden Avrupa'ya yayılması Orta Çağ'da gerçekleşmiştir. Almanya ile Avusturya çevresindeki buğday birası yapımıyla ilgili kaynaklar ise 15. yüzyıla dek uzanmaktadır. Gerçek anlamda buğday birası üreten ilk fabrika 15. yüzyılda Bavyera'nın Schwarzach bölgesinde kurulmuştur.
1516 yılında Reinheitsgebot olarak bilinen arılık yasasının çıkmasıyla Almanya'da üretilen biraların buğday ya da çavdar gibi bütün yabancı ögelerden arı olması sağlanmıştır. Arılık yasasına göre bira üretiminde yalnızca arpa, şerbetçi otu ve su kullanılabilir. Bu yasadan sonra uzun bir süre buğday ya da çavdar gibi ögeler biracılıkta kullanılamamıştır.
Reinheitsgebot adlı yasa 1987 yılında yürürlükten kalkmış ve bir süre sonra buğday biralarıyla ilgili minimum buğday maltı oranını belirleyen yeni düzenlemeler getirilmiştir.
Amerika Birleşik Devletleri'nde ise Prohibition Dönemi'nden sonra üretilen ilk buğday birası 1984 yılında Anchor Breweing Company aracılığıyla üretilmiştir. Buna karşın Prohibition Dönemi'nden önce, 19. yüzyılın sonları ile 20. yüzyılın başlarında da Alman göçmenler aracılığıyla pek çok türde buğday birası üretilmiştir. Weizenbier olarak bilinen bu biralar genellikle Almanlar arasında üretilip tüketilen bir bira olmuştur. Bu nedenle ABD'de üretimi o dönemlerde fazla yaygınlaşmamıştır. Prohibition Dönemi'nden sonra ise tamamıyla unutulmuştur.
İkinci Dünya Savaşı sonrasında ABD ile Almanya arasındaki soğukluk sona erince, içinde buğday biralarının da olduğu Alman biraları yeniden ABD piyasasındaki yerini bulmuştur. 1984 yılında ise San Francisco kentindeki Anchor Brewing Company aracılığıyla üretilen Anchor Summer Beer, ABD'de üretilen ilk buğday birası olmuştur.
Özellikler

Buğday biraları temel olarak üç türde üretilirler. Bunlarda ilki weizenbier ya da weissbier olarak bilinen Alman stili buğday biralarıdır. İkincisi witbier ya da blanche olarak bilinen Belçika stili buğday biraları, üçüncüsü ise Amerikan stili wheat ale olarak adlandırılan buğday biralarıdır. Weizenbier ile witbier türü biraların aralarındaki en önemli ayrım, Belçika stili buğday biralarının genelde portakal ya da kişniş gibi aromalar içermesidir. ABD ile Kanada'daki bira üreticileri genellikle bu üç türde buğday birası üretirler.
Birleşik Krallık’ta ise buğday biraları, satışında yıllar içerisinde artış gözlemlenmesine karşın geleneksel kabul edilmemektedir. İngiliz buğday biraları, bildiğimiz anlamdaki buğday birasıyla İngiliz bitterlerinin karışımı olma eğilimindedir.
Türler > Weizenbier: Alman stili buğday birası

Alman stili weizenbier biraların geçmişi Orta Çağ'a dek uzanmaktadır. Bu biralar genellikle Güney Almanya'da, özellikle de Bavyera'da oldukça sık tüketilen bir içecektir.
Weizenbier, Alman bira yasalarına göre minimum %50 oranında buğday içermek ve üst fermantasyon yöntemiyle üretilmek zorundadır. Bundan dolayı Alman buğday biraları genel olarak %50 ile %65 arasında buğday maltı içerir. Geri kalan yüzde ise arpa maltından oluşmaktadır. Bu biralarda karbonasyon, diğer biralara göre daha yüksektir.
Türler > Weizenbier: Alman stili buğday birası > Hefeweizen

Almanca “maya” ile “buğday” sözcüklerinin birleşiminden türetilmiştir. Hefeweissbier olarak da adlandırılır. Filtrasyon işleminden geçmemiş buğday biralarına denir. İçeriğindeki mayadan ötürü görünümü oldukça mattır.
Hefeweizen ya da hefeweissbier olarak bilinen Alman stili buğday biraları 2 ile 6 arasında değişen SRM değeriyle oldukça açık tonlarda olurlar. Şerbetçi otundan kaynaklanan acılık diğer biralara oranla görece daha azdır. IBU değerleri genellikle 8 ile 15 arasındadır. Ortalama alkol oranı ise %4,30 ile %5,60 arasında değişmektedir.
Hefeweizen biraların puslu görünümleri dışında en belirgin özelliği, fermentasyon sırasında mayanın yarattığı meyveli ya da baharatlı esterlerin birada muz ile karanfil gibi aromalar yansıtmasıdır. Buğdaydaki yüksek protein oranının, buğday biralarının doğal olarak köpüren yapısıyla birleşmesi, bardağa döküldüğünde biranın yoğun ve kalın bir köpük katmanı oluşturmasına neden olur.
Hefeweizen üretimi pek çok ülkede gerçekleşmesine karşın piyasaya egemen markalar genelde Almanya çıkışlıdır. Almanya'da üretilen Weihenstephaner Hefe Weissbier, Ayinger Bräu-Weisse, Andechser Weissbier Hell, Paulaner Hefe-Weissbier, Schneider Weisse Tap 4: Meine Festweisse, Schneider Weisse Tap 7: Unser Original, Hacker-Pschorr Hefe Weisse, Krombacher Weizen, Schöfferhofer Hefeweizen, Erdinger Weissbier, Benediktiner Weissbier ile Hofbräu Münchner Weisse ve Amerika Birleşik Devletleri'nde üretilen Sierra Nevada Kellerweis Hefeweizen dünya çapında en çok bilinen hefeweizen türü buğday biralarındandır.
Hefeweizen Tipi Buğday Biraları
Erdinger Weißbier
Schöfferhofer Hefeweizen
Störtebeker Bernstein-Weizen
Baltas Wheat Beer
Hofbräu Münchner Weisse
Augustiner Weissbier
Türler > Weizenbier: Alman stili buğday birası > Kristallweizen

Almanca “kristal” ve “buğday” sözcüklerinin birleşiminden türetilmiştir. Filtrasyon işleminden geçmiş Alman stili buğday biralarına adlandırmada kullanılır. Filtrasyona uğradığından dolayı hefeweizen türü biraların aksine parlak bir görünümü vardır. SRM, IBU ya da ortalama alkol oranı gibi pek çok değeri hefeweizen ile aynıdır. Hefeweizen ile kristallweizen arasındaki en önemli ayrım, görünümlerindeki bulanıklık oranıdır.
Almanya'da üretilen Weihenstephaner Kristall Weissbier, Schneider Weisse Kristall, Franziskaner Weissbier Kristall Klar, Tucher Kristall Weizen, Paulaner Weissbier Kristallklar ve Erdinger Weissbier Kristallklar en çok bilinen kristallweizen türü biralar arasındadır.
Türler > Weizenbier: Alman stili buğday birası > Dunkelweizen

Almanca “siyah” ve “buğday” sözcüklerinin birleşiminden türetilmiştir. Dunkles weissbier olarak da bilinirler. Almanya'da koyu tonlu buğday biralarını adlandırmada kullanılan genel bir terimdir. Dunkelweizen yapımında kavrulmuş malt kullanıldığı için diğer buğday biralarının aksine oldukça koyu tonlarda olur.
Dunkelweizen biralarda SRM değeri genellikle 14 ile 23 arasındadır. Şerbetçi otundan gelen acılık değeri hefeweizen biralardan biraz daha yüksek olsa da standart biralardan çoğunlukla daha düşüktür. Ortalama alkol oranları, hefeweizen biralarla aynıdır.
Almanya'da üretilen Ayinger UrWeisse, Weihenstephaner Hefeweissbier Dunkel, Andechser Weissbier Dunkel, Julius Echter Hefe-Weissbier Dunkel, Hacker-Pschorr Dunkle Weisse, Paulaner Hefeweissbier Dunkel, Franziskaner Hefe-Weissbier Dunkel, Erdinger Dunkel ile Schöfferhofer Dunkles Weissbier ve Amerika Birleşik Devletleri'nde üretilen Samuel Adams Dunkelweizen en çok bilinen dunkelweizen türü buğday biralardandır.
Türler > Weizenbier: Alman stili buğday birası > Weizenbock

Standart Alman stili buğday biraları ile bock biraların bir karışımıdır. Üst fermentasyon yöntemiyle üretilirler. Diğer buğday biralarına göre daha güçlü bir türdür. İçeriğindeki buğday maltı oranı, arpa maltına göre diğer biralardan daha fazladır.
Weizenbock türü biralarda renk yelpazesi oldukça geniştir. Bu biralar açık kehribar rengi ile kahverengi arasında bir görünümde olabilirler. Bundan dolayı SRM değerleri genellikle 6 ile 25 arasındadır. Şerbetçi otundan kaynaklanan acılık değeri diğer buğday biralarına oranla daha yüksektir. Weizenbock biralarda ortalama alkol oranı %6,50 ile %9,00 arasında değişmektedir.
Almanya'da üretilen Schneider Weisse Tap 6: Mein Aventinus, Schneider Weisse Tap 5: Meine Hopfen-Weisse, Weihenstephaner Vitus, Ayinger Weizen-Bock ile Erdinger Pikantus ve Amerika Birleşik Devletleri'nde üretilen New Glarus Dancing Man Wheat ve Brooklyner-Schneider Hopfen-Weisse en çok bilinen weizenbock türü buğday biralarındandır.
Türler > Witbier: Belçika stili buğday birası

Witbier üst fermantasyon yöntemiyle üretilen Belçika kökenli bir buğday birasıdır. Belçika'nın Fransızca konuşulan bölgelerinde bière blanche ya da witte olarak da bilinirler.
Manastırlarda ya da küçük çiftliklerde ürettiği biralarla bilinen Belçika'da bira geleneği 14. yüzyıla dek uzanmaktadır. O dönemlerde bira üretiminde şerbetçi otu kullanımı yaygınlaşmadığı için biradaki maltın tadını dengelemek amacıyla çeşitli otlar ya da baharatlar kullanılmıştır. Ancak şerbetçi otunun yaygınlaşmasıya Belçikalı bira üreticilerini gönülsüzce de olsa yeni bira üretimine adapte olmuştur. Ancak witbier de dahil olmak üzere pek çok Belçika birasinın otlarla dolu deneysel geçmişine bira üreticileri günümüzde bile saygı gösterirler.
Belçika tarzı buğday biraları unutulmaya yüz tuttuğu bir anda, 1960'lı yıllarda Belçikalı bira üreticisi ve Hoegaarden adlı biranın esin kaynağı Pierre Celis aracılığıyla yeniden yaşama döndürülmüştür.
Witbier içeriğindeki maya, büyük oranda asılı kaldığı için bu biraların diğer buğday biraları gibi buğulu bir görünümü vardır. Belçika stili buğday biralarında sıklıkla portakal ya da kişniş kullanılır. Witbier türü buğday biraları büyük oranda Hoegaarden ile Celis adındaki bira fabrikaları aracılığıyla yaygınlaşmıştır.
Belçika stili buğday biraları malt buğdayın yanı sıra çiğ buğday kullanılarak da üretilirler. Bu biralarda laktik asit ya da asetik asit bakterileri eskiden ekşimsi bir tada neden olurdu. Ancak bu durum günümüzde sık karşılaşılan bir durum değildir.
Belçika'da üretilen St. Bernardus Blanche, Hoegaarden, Blanche de Namur ve Lefebvre Blanche de Bruxelles; Amerika Birleşik Devletleri'nde üretilen Jolly Pumpkin Calabaza Blanca, Allagash White, Ommegang Witte, Bell's Winter White Ale ve Blue Moon Belgian White Ale; Japonya'da üretilen Hitachino Nest White Ale; Kanada'da üretilen Unibroue Blanche de Chambly ve Hollanda'da üretilen La Trappe Witte Trappist en çok bilinen witbier türü buğday birası örneklerdendir.