Elektronik atıklar
E-atık Mevzuatı

Dünyanın dört bir yanındaki hükûmetler, kullanım ömrü sona ermiş elektrikli ve elektronik ürünlerin büyümesiyle başa çıkmak için ulusal e-atık politikaları ve mevzuatı geliştirmektedir. Böyle bir politika, planları veya eylem planlarını ortaya koymakta ve bağlayıcı olmayan bir şekilde bir toplum, kurum veya şirket tarafından nelerin başarılabileceğini göstermektedir. Mevzuatlar ulusal veya belediye düzeyinde çıkarılıp; düzenleyiciler tarafından uygulanıp; ve bir yönetmelik, bir mevzuatın düzenleyiciler tarafından nasıl uygulandığını belirtmektedir.
Bununla birlikte, yasal olarak bağlayıcı politikaların yürürlüğe girdiği bazı ülkelerde bile yaptırım önemli bir konudur. Örneğin, Avrupa Birliği'nde, toplanan e-atık aralığı piyasaya sürülenlere göre değişir ve Malta'da %12'den, Kıbrıs'ta %26'ya, İsveç'te %56'ya ve Polonya'da %58'e kadar değişmektedir.
Dünyadaki en iyi politika veya düzenleyici çerçeveye sahip olmak, ulaşılabilir hedefler belirlemedikçe ve etkili bir şekilde uygulanmadıkça hiçbir şey ifade etmemektedir. Bu, ne yazık ki çoğu zaman böyle değildir, ancak aynı zamanda birçok ülkedeki kapsayıcı e-atık yönetim sistemi, eğer finanse ediliyorsa, uygun şekilde finanse edilmemektedir.
Küresel E-Atık İzleme 2017'den bu yana, sanayileşmiş ve gelişmekte olan ekonomilerdeki politika yapıcılar, politika ve yasal çabalarının çoğunu hem özel sektörün hem de bireysel tüketicilerin daha iyi katılımını sağlayan finansman ve farkındalık programları geliştirmeye odaklamaya devam etmiştir. Buradaki amaç, daha yüksek toplama ve geri dönüşüm oranları sağlamak ve arıtma maliyetlerini karşılamak için gerekli olan geliri elde etmektir. Çoğu yasal araç, ürünlerin kullanım ömrü sonunda çevre kirliliğine ve insan sağlığı etkilerine karşı geri dönüşüm ve karşı önlemler yoluyla kaynakların geri kazanılmasına odaklanmaktadır. E-atık hacimlerinin azaltılması ve EEE'nin önemli ölçüde onarımı ve yeniden kullanımı şimdiye kadar sınırlı yaklaşım görmektedir.
Küresel E-Atık İzleme 2017'den bu yana, giderek daha fazla sayıda e-atıkla ilgili politika, mevzuat ve sonuçta ortaya çıkan düzenlemeler daha lüks tasarım ve üretim yönlerini tamamen iyileştirici atık yönetimi yönlerine odaklanmamaktadır. Bu, Döngüsel Ekonomiye yönelik küresel olarak artan politika çabaları ile uyumludur. Ayrıca, 2050 ve 2100 yıllarında e-atık artışları için yakın zamanda tahmin edilen senaryolara yanıt olarak, önümüzdeki 30 yıl içinde yıllık e-atık üretiminin iki katından fazla artmasına neden olabilir. Mevcut yaklaşımlar veya en azından mevcut mevzuat ve yönetmeliklerin esaslı bir şekilde uygulanması gerekmektedir.
Ekim 2019 itibarıyla, 78 ülkede e-atıkları yöneten bir politika, mevzuat veya düzenleme bulunmaktadır. Bunlarla, şu anda dünya nüfusunun %71'i kapsanmaktadır. Ancak kapsam oranı, e-atık yönetiminin düzenlenmesi açısından yapılacak çok az şey olduğu izlenimini verdiği için yanıltıcı olabilir. Birçok ülkede politikalar yasal olarak bağlayıcı olmayan stratejiler, yalnızca programatik stratejilerdir. Örneğin Afrika ve Asya'da, e-atık konusunda yasal olarak bağlayıcı mevzuatı olan 19 ülke, e-atık politikası olan ancak yasal olarak bağlayıcı olmayan mevzuatı olan 5 ülke ve geliştirilmekte olan 31 ülke bulunmaktadır.