stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Şarabın yaşlanması
Faktörler ve etkiler > Depolama faktörleri

Şişelenmiş şarabın saklama koşulları, şarabın yıllanmasını etkiler. Titreşimler ve ısı dalgalanmaları şarabın bozulmasını hızlandırabilir ve şarap üzerinde olumsuz etkilere neden olabilir. Genel olarak, bir şarabın nispeten serin bir ortamda yavaş yaşlanmasına izin verilirse, daha büyük karmaşıklık ve daha aromatik buket geliştirme potansiyeli olur. Sıcaklık ne kadar azsa, şarap o kadar yavaş gelişir. Ortalama olarak, şaraptaki kimyasal reaksiyonların hızı her 18 °F (10 °C) sıcaklık artışında iki katına çıkar. Şarap uzmanı Karen MacNeil, yıllanmaya yönelik şarabın, sıcaklığı 55  °F (13 °C) civarında sabit serin bir yerde saklanmasını tavsiye eder. Şarap uzun vadeli olumsuz etki olmadan 69  °F (20 °C) kadar yüksek sıcaklıklarda saklanabilir. Davis, Kaliforniya Üniversitesi'nden Profesör Cornelius Ough, şarabın birkaç saat boyunca 120  °F (49 °C) dereceye kadar yüksek sıcaklıklara maruz kalabileceğine ve bozulmayacağına inanıyor. Ancak çoğu uzman, aşırı sıcaklık dalgalanmalarının (şarabın sıcak bir odadan soğuk bir buzdolabına tekrar tekrar aktarılması gibi) şaraba zarar vereceğine inanmaktadır. Şarapta gelişebilen ve erken oksidasyona neden olabilen serbest radikaller nedeniyle doğrudan güneş ışığının ultraviyole ışınlarından da kaçınılmalıdır.
Magnums ve 3 litrelik Jeroboams gibi geniş formatlı şişelerde paketlenmiş şaraplar, normal 750 ml'lik şişelerde veya yarım litrelik şişelerde paketlenmiş şaraplardan daha yavaş yaşlanır gibi görünür. Bunun nedeni, şişeleme sırasında şaraba maruz kalan oksijen oranının daha çok olması olabilir. Vidalı kapaklar ve sentetik mantarlar gibi mantara alternatif şarap kapaklarının ortaya çıkışı, bu alternatif kapaklarla kapatılan şarapların yaşlanma potansiyeli hakkında tartışmalara yol açtı. Halen kesin bir sonuç yoktur ve konu devam eden araştırmaların konusudur.
Faktörler ve etkiler > Şişeleme faktörleri > Şişe şoku

Şarabın kısa süreli yaşlanma ihtiyaçlarından biri, şişeleme deneyiminin travması ve değişkenliği nedeniyle şarabın "hasta" olarak kabul edildiği bir dönemdir. Şişeleme sırasında şarap, şarabın çeşitli bileşenleri ile kimyasal reaksiyonların domino etkisine neden olan bir miktar oksijene maruz kalır. Şarabın oturması ve oksijenin tamamen çözünmesi ve şarapla bütünleşmesi için geçen süre "şişe şoku" dönemi olarak kabul edilir. Bu süre zarfında şarabın tadı, şişelenmeden öncekinden veya şarap çöktükten sonra alacağından çok farklı olabilir. Birçok modern şişeleme hattı şaraba mümkün olduğunca nazik davranmaya ve oksijene maruz kalma miktarını en aza indirmek için asal gazları kullanmaya çalışırken, tüm şaraplar bir süre şişe şokundan geçer. Bu sürenin uzunluğu her bir şaraba göre değişir.
Faktörler ve etkiler > Şişeleme faktörleri > Mantar lekesi

Uzun süreli yıllandırma sırasında şarabı şişelemek için kullanılan mantardaki kötü tatların transferi, şişenin kalitesine zarar verebilir. Mantar lekesinin oluşumu, mantar meşesinin büyüme koşullarından, mantarın tıpa haline getirilmesinden veya mantarın kendisinde büyüyen küflerden çok çeşitli faktörlerden kaynaklanabilen karmaşık bir süreçtir.
Faktörler ve etkiler > Aptal evre

Yaşlanma sırasında, bir şarap, aromalarının ve tatlarının çok kısıldığı bir "aptal faza" geçebilir. Bordeaux'da bu aşamaya uyum yaşı ya da "zor yaş" denir ve ergenlik döneminden geçen bir gence benzetilir. Bu "aptal fazın" sürmesinin nedeni veya süresi henüz tam olarak anlaşılmış değil ve şişeden şişeye değişiyor gibi görünür.
Coates'in Vade Yasası

Coates'in Olgunluk Yasası, şarabın yıllandırma kabiliyeti ile ilgili olarak şarap tadımında kullanılan bir ilkedir. İngiliz Şarap Ustası Clive Coates tarafından geliştirilen ilke, bir şarabın en yüksek (veya optimal) içme kalitesinde, optimum kaliteye ulaşmak için gereken olgunlaşma süresine eşit bir süre boyunca kalacağını belirtir. Bir şarabın yıllandırılması sırasında belirli tatlar, aromalar ve dokular ortaya çıkar ve kaybolur. Bu özelliklerin her biri uyum içinde gelişmek ve kaybolmak yerine, benzersiz bir yol ve zaman çizgisinde çalışır. İlke, bireysel zevklerin öznelliğine izin verir, çünkü belirli bir şarap tadımcısına hitap eden olumlu özelliklerin ilkenin kılavuzu boyunca devam edeceği, başka bir tadımcı için bu özelliklerin olumlu olmayabileceği ve dolayısıyla kılavuza uygulanamayacağı mantığını izler. Şarap uzmanı Tom Stevenson, Coates'in ilkesinde bir mantık olduğunu ve henüz bunu çürüten bir anormallik veya şarapla karşılaşmadığını kaydetti.
Coates'in Vade Yasası > Misal

Uygulamadaki ilkeye bir örnek, birinin 9 yaşında edindiği, ancak sıkıcı bulduğu bir şarap olabilir. Bir yıl sonra içici bu şarabı doku, aroma ve ağızda bıraktığı his açısından çok hoş bulur. Coates Olgunluk Yasası'na göre şarap, 20 yaşına gelene kadar o içici için en uygun olgunlukta içilmeye devam edecek ve bu sırada içicinin algıladığı olumlu özellikler solmaya başlar.
Konuyla ilgili yayınlar

Suriano, Matthew, "Samariye Ostraca'da 'Yaşlı Şarap' için Taze Bir Okuma", Filistin Keşfi Quarterly, 139,1 (2007), 27-33.
Antik çağda, bunun gibi amforalar şarabı depolamak için kullanıldı ve mühürleme mumu yaşlanmayı mümkün kıldı.
Mantar kapaklı şişeler, şarap yıllandırma sürecini yeniden icat etti.
İtalyan şarabı Tignanello, Sangiovese, Cabernet Sauvignon ve Cabernet frangı karışımıdır. - genellikle yaşlanma potansiyeline sahip çeşitlerdir.
Saklama koşulları, şarabın yaşlanma kabiliyetini etkileyebilir.
Vintage Port olgunlaştıkça, şarap boşaltıldığında genellikle şişede kalan şarapta tortular gelişir.
Yaşlı bir Malmsey Madeira, beyaz şarapların yaşlandıkça renk değişimini gösterir.
Macunlu, Halfeti

| Macunlu |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Şanlıurfa ilinin Türkiye'deki konumu
MacunluMacunlu'nun Şanlıurfa'daki konumu
Koordinatlar: 37°16′37″N 38°09′58″E﻿ / ﻿37.277°K 38.166°D﻿ / 37.277; 38.166
Ülke:  Türkiye
İl: Şanlıurfa
İlçe: Halfeti
Coğrafi bölge: Güneydoğu Anadolu Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Yüzölçümü
 • Toplam: 20,8 km²
Rakım: 557 m
Nüfus (2024): 528
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 414
İl plaka kodu: 63
Posta kodu: 63950
Macunlu, Şanlıurfa ilinin Halfeti ilçesine bağlı bir mahalledir.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- |
2010: 
2000:
Tırmıl Tren İstasyonu

| Tırmıl |
| --- | --- |
TCDD Taşımacılık istasyonu

Konum: Çilek Mahallesi, 33020 Akdeniz, Mersin Türkiye
Koordinatlar: 36°49′52″K 34°40′43″D﻿ / ﻿36.83111°K 34.67861°D﻿ / 36.83111; 34.67861
Sahip: TCDD
İşletmeci: TCDD Taşımacılık
Peronlar: 1 kenar peronu
Raylar: 3
Tren işletmecileri: TCDD Taşımacılık
Yapı
Yapı türü: Hemzemin
Otopark: Evet
Bisiklet altyapısı: Hayır
Engelli erişimi: Hayır
Diğer bilgiler
Durum: Kapalı
Ücret bölgesi: 6. Bölge
Tarihçe
Açılış: 2 Ağustos 1886 (MTA)
Hizmetler
Demiryolu ulaşımı
Tırmıl Tren İstasyonu, Mersin'in Akdeniz ilçesi Çilek Mahallesi'nde yer alan TCDD'ye ait hemzemin tren istasyonudur.
Adana – Mersin demiryolu üzerinde yer alan istasyon, Mersin – Tarsus – Adana Railway / Mersin – Tarsus – Adana Demiryolu (MTA) Şirketi tarafından Adana – Mersin demiryolu için inşa edilerek 2 Ağustos 1886'da hizmete girmiştir. 1886 ile 1948 yılları arasında sık sık farklı şirketler tarafından işletilen istasyon, 27 Nisan 1933'te -o sıralar adı Devlet Demiryolları Umum Müdürlüğü olan- TCDD'nin denetimine girmiştir.
Bir kenar peronundan oluşan istasyon, Mersin – Adana, Mersin – İskenderun ve Mersin – İslahiye Bölgesel Trenleri'ne hizmet vermektedir.
22 Nisan 2024'te Mersin – Adana – Gaziantep yüksek standartlı demiryolu'nun inşaatı kapsamında iki yıllığına kapatılmıştır.
Ayrıca istasyonun bitişiğinde TCDD Tırmıl Deposu yer almaktadır.
Hatlar

Adana – Yenice – Mersin demiryolu
Hizmetler > Güzergâh

| TCDD> TCDD Taşımacılık.Önceki İstasyon | TCDD> TCDD Taşımacılık.Bölgesel Trenler | TCDD> TCDD Taşımacılık.Sonraki İstasyon | TCDD> TCDD Taşımacılık.Sefer Sayısı |
| --- | --- | --- | --- |
| Mersin Garı Başlangıç | B61 Mersin – Adana Bölgesel Treni | Karacailyas Adana yönünde | Seferlere ara verildi |
| Mersin Garı Başlangıç | B62 Mersin – İskenderun Bölgesel Treni | Karacailyas İskenderun yönünde | Seferlere ara verildi |
| Mersin Garı Başlangıç | B63 Mersin – İslahiye Bölgesel Treni | Karacailyas İslahiye yönünde | Seferlere ara verildi |
Türk halısı

Anadolu'da halı dokuyan kadınlar.
18. yüzyıl Türk halısı
Türk halıları, Orta Asya'dan Anadolu'ya göç eden Türkler'in anayurtlarından beraberlerinde getirdikleri dokuma geleneğine dayanan, el tezgahlarında üretilmiş düğümlü, havlı dokuma (kabartılı yüzeyli) yaygı ve örtülerdir. Anadolu'nun Türkler tarafından fethinden sonra gelişimi Anadolu'da sürmüştür ve "Anadolu halısı" olarak da bilinir. "Kilim, sumak, cicim, zili" gibi düz dokumalar ile birlikte dünyada en çok bilinen ve en eski el sanat ürünlerindendir.  Anadolu'da dokunan tüm halılara Türk halısı denir ancak genel olarak "Türk Halısı" diye şöhret
kazanan klasik Türk halıları Anadolu'nun batısında ve büyük kısmı Ege Bölgesi ile civarı vilayetlerde dokunan halılardır.
Tarih > Orta Asya halıları

Düğümlü halılar, ilk defa Orta Asya bozkırlarında çok erken devirlerde ortaya çıkmıştır. Bozkır kültürüne mensup göçebelerin yaşayış şartlarından doğan bir sanat türü olduğu ve bozkır kuşağının en tipik toplulukları olan Türk boylarının halı üretiminde en büyük rolü oynadığı kabul edilir. M.Ö. 3.-2. yüzyıla tarihlenen ve dünyanın bilinen en eski halısı olan Pazırık Halısının, Türk halısı ve Bozkır bölgesi halısı olduğu ifade edilmiş ve Asya Hunları'na mal edilmiştir. Bu halı, 10 santimetrekarede 36000 Gördes düğümü ile daha sonraki dönemlerde erişilememiş bir ustalık eseri idi.
Tarih > Samarra halıları

Düğüm tekniği, İslam Devleti'ni yöneten Abbasi hanedanının Türk muhafızlar için Samarra kentini kurduğu dönemde Orta Asya'dan Batı'ya getirildi ve İslam dünyasında tanındı. Abbasiler döneminde kaldığı kabul edilen ve Samarra'da dokunmuş ya da Türkler tarafından Asya'da dokunup Samerra'ya getirilmiş olduğu düşünülen bazı örnekler kazılarda bulunmuştur. Bu örnekler, Kahire Müzesi'nde, İsveç'teki Gotheburg Röhss Müzesi ve Stockholm Milli Müzesi'nde sergilenir.
Tarih > Büyük Selçuklular

11.-12. yüzyıllarda İran'dan Mezopotamya ve Suriye'ye yayılan Selçuklu Türkleri ile birlikte Türk halıları batıya doğru yayılmıştır. Antik kaynaklarda halı merkezleri ve çok övülen Selçuklu halılarından sıkça bahsedilmesine rağmen Büyük Selçuklular devrinden günümüze kaldığı tespit edilen Türk halısı örnekleri yoktur. Bu durum, Büyük Selçukluları'nın halı, kilim ve tekstil ürünlerinin Moğol istilası sırasında yok olması ile açıklanır. Ancak 13.-15. yüzyıl minyatürlerinde görülen halı tasvirlerinin, 12.-14. yüzyıl orijinal halı örnekleri olduğu düşünülür ve günümüzde Selçuklu halılarını tanımak için en önemli kaynak olarak değerlendirilir. Söz konusu tasvirler, Selçuklularda halıcılığın döneminin çok önemli bir sanat dalı olduğunu; yerleşmiş ve geliştirilmiş bir düğümlü halı geleneğinin mevcut bulunduğunu ve Selçuklu halı sanatının devamlı gelişmelerle daha sonraki halı sanatına sağlam bir temel olduğunu ortaya koyar. 13. yüzyıl şairi Hariri'nin Makamat (Toplantılar) eserinin İstanbul Süleymaniye Kütüphanesi'nde ve Paris Bibliotheqe Nationale Müzesi'ndeki bazı minyatürleri, Selçuklu halılarını gösteren önemli örneklerdendir.
Tarih > Anadolu Selçukluları

Türk halı sanatı, Anadolu'nun Türkler tarafından fethinden sonra gelişimini Anadolu'da sürdürdü. Anadolu Selçukluları'nin Anadolu'da hüküm sürdüğü devirde Konya, Kayseri, Sivas gibi şehirler halı merkezi haline geldi ve Türk halıları Müslüman olmayan bölgelere de yayıldı 13. yüzyılda atölye halıcılığı gelişti ve büyük boy halılar üretilmeye başlandı. Anadolu Selçukluları devrinden günümüze gelen yirmi sekiz halı bilinir: Bu halılardan sekizi Konya Alâeddin Câmii'nde, üçü Beyşehir Eşrefoğlu Camisi'nde, yedisi, Fustat'ta, beşi Tibet'te, beşi Divriği Ulu Camisi'nde  bulunmuştur.
Tarih > Beylikler Dönemi halıları

Halıcılık, Anadolu Selçukları devrinden sonra gelen Beylikler döneminde de Anadolu'daki önemini sürdürdü. Bu dönemde üretilen halılar, "Beylikler Dönemi Halıları" veya "14.-15. yy. Anadolu Türk Halıları Halıları" olarak adlandırılır. Genellikle hayvan figürleriyle
süslü olmaları nedeniyle "Hayvan Figürlü Anadolu Halıları" olarak da bilinir. Ünlü örnekleri, günümüzde Konya Etnoğrafya Müzesi'nde bulunan "horozlu halı", İsveç'in Marby Köyü'ndeki kilisede bulunan  "Marby Halısı" ile Orta İtalya'daki bir kiliseden bulunan "Ming Halısı" diye tanınan halıdır.
Anadolu halıları, 13 .yüzyıldan beri Batı ülkelerine satılmakta olsalar da 14. yüzyılda Avrupalı aristokratlar için bir prestij simgesi haline gelmiştir. Deniz ticaretinin hakimi olan İtalya, halıların ilk yayılma bölgesi ve transit merkezi idi. Bu devirde doğu minyatürlerinde olduğu gibi Avrupalı ressamlarının tablolarında da Anadolu halıları görülmeye başladı. 14 ve 15. yy.'larda Avrupalı ressamlar tablolarında sık sık hayvan figürlü halıları tasvir etmişlerdir.
Transilvanya Halıları

1526-1699 yılları arasında Osmanlı'nın olan Transilvanya, Avrupa ile olan halı ticaretinin merkeziydi. Türk halıları Hristiyan Protestan kiliselerinde dekor olarak kullanılıyordu. Kara Kilisi'de bugün bile Türk halıları kullanılmaktadır. Kiliselerde dekor amaçlı kullanılan halılar kullanılmadıkları için genellikle ilk hallerinde korundular. Holbein, Lotto ve Bird Bushak halıları mükemmel durumdadırlar.
Osmanlı kökenli Anadolu halıları ‘Transilvanya Halıları’ adı altında geçmektedir. Birçoğu zaman seccade motiflerine de sahip olan halılar diğer Türk halılarına göre daha küçük boydalar.
İran halılarının aksine Türk halıları sanat eserlerinde kendileri daha sonradan belli etmişlerdir. Corneil de Vos'un Abraham Grapheus'un portresinde (1620) ve Thomas de Keysers'in Bilinmeyen Adam portresinde (1626) Türk halıları görülmektedir.
Anadolu yapımı Transilvanya halıları ayrıca İtalya, Polonya, Almanya ve Macaristan kiliselerinde de dekor olarak kullanılmıştır. İsveç de Transilvanya halıları sergilenmek üzere toplanmaktadır.
Nedeni bilinmeyen bir şekilde Anadolu'da Transilvanya halılarına rastlanmamaktadır.
Motifler

Türk halılarındaki motifler, dokuyan kişinin tasarladığı veya aktarmayı düşündüğü olayın veya nesnenin sembolik karşılığıdır. Diğer el sanatlarında olduğu gibi motifler duyguların sembollerle ifadesi işlevini de görür. Örneğin dünyanın en eski halısı olarak kabul edilen Pazırık Halısı, Asya atlı göçebe toplumu kültür öğelerinin bir yansıması niteliğindedir. Pazırık halısında mutlu yaşamı temsil eden bölüm halının ortasına yerleştirilmiş, bordürlere de o insanların dinsel inançlarını temsil eden konular ters hareketli olarak dağıtılmıştır.
Türk halılarında görülen bazı motifler şunlardır: Akrep motifi, yeraltı güçlerinin ya da kötülüğün sembolüdür. Zehirli ve öldürücü gücü nedeniyle ölüm, hastalık, acı, keder gibi anlamlara işaret eder. Gurur ve özgürlüğün simgesi olarak da görülür. Çengel, kadın-erkek, deniz-dalga, dağ-vadi gibi zıt odakları birleştiren hareketleri sembolize eder, evlilik ve bereketi sembolize etmek için de kullanılır. Eli belinde, dişiliğin, uğur, bereket ve mutluluğun simgesidir. El ve parmak motifleri uğur, iyileştirici özellik ve kutsallık anlamlarını taşır. Kuş motifi çok farkı anlamlara gelir; mutluluk, sevinç, ölen kişinin ruhu, kadınla özdeşleşmiştir. Saç bağı motifi genç kızların evlenme isteğini gösterir; doğum ve çoğalmayı da ifade eder.Hayat ağacı, insanların dünya ile gökyüzü arasındaki basamaklarının simgesidir.
Resim galerisi

Type I small-pattern Holbein carpet with "kufic" main border and "infinite repeat" field pattern, Anatolia, 16th century.
Batı Anadolu 'Loto halı', "kufik" ana sınır ve "sonsuz tekrar" alan deseni, 16. yüzyıl, Saint Louis Sanat Müzesi.
"Kufik" iç kenarlı Ürgüp halısı
17. yüzyıl Türk seccade ile tek bir niş; Varşova Ulusal Müzesi.
Kırşehir tek niş seccade, Tilavet odası, Mevlâna Türbesi, Konya
Kırşehir tek niş seccade, 18. yüzyıl, Mevlâna Türbesi, Konya
Konya tek niş seccade
Gaziantep çift niş seccade
Orta Anadolu çift niş seccade
Çok sayıda nişli seccade
Edirne Selimiye Camii içi çok katlı seccade (saph)
Sultan Ahmet Camii çoklu-niş seccade.
1604 tarihli bir tabloda Holbein halısı.
Elibelinde motifi
Hariri'nin Makamat minyatüründe bir halı tasviri
Konya Alaaeddin Camisi'nde bulunan bir Selçuklu halısı
İsviçre'de bir müze'de bulunan soyut hayvan figürlü halı örneği
Murat Fıratoğlu

| Murat Fıratoğlu |
| --- | --- |
Doğum: 7 Eylül 1983 (41 yaşında) Siverek, Şanlıurfa, Türkiye
İkamet: İstanbul, Türkiye
Vatandaşlık:  Türkiye
Mezun olduğu okul(lar): Dicle Üniversitesi
Meslek: Avukat, film yönetmeni, senarist, yapımcı
Etkin yıllar: 2008-günümüz
Önemli eser(ler): Hemme'nin Öldüğü Günlerden Biri
Memleket: Şanlıurfa

Murat Fıratoğlu (d. 7 Eylül 1983; Siverek), Kürt asıllı Türk avukat, film yönetmeni, senarist ve yapımcı.
Yönetmenliğini ve senaristliği yaptığı, ilk gösterimini 81. Venedik Uluslararası Film Festivali'nde gerçekleştiren 2024 çıkışlı Hemme'nin Öldüğü Günlerden Biri filmi ile tanınmaktadır. Fıratoğlu, 81. Venedik Film Festivali'nin Orrizonti bölümünde yarışan filmi ile "Jüri Özel Ödülü" kazandı.
Yaşamı

1983 yılında Şanlıurfa'nın Siverek ilçesinde doğdu. Fotoğrafçılık yapan ailesinin on çocuğundan birisidir. Sekiz yaşından itibaren ağabeyinin dükkanında çıraklık yaptı. 18 yaşına kadar Siverek'te yaşadıktan sonra üniversite öğrenimi için Diyarbakır'a gitti. Dicle Üniversitesi'nde hukuk öğrenimi gördü. Mezun olduktan sonra İstanbul'a yerleşip avukatlık yaptı.
Üniversite öğrenimi sırasında Diyarbakır Sinema Kulübü'ne girdi. Kulübün düzenlediği atölyelerde senaryo, yönetmenlik, ışık, ses, kamera ve kurgu dersleri aldı. Ölen amcası hakkında Saman Tozu (2007) adlı belgeseli, ardından Bütün Mümkünlerin Kıyısı (2007) adlı kısa kurmaca filmi çekti.
2007-2011 yılları arasında Kars Film Festivali'nin düzenlediği diğer film yapım programlarına katıldı.  2016 yılında Altyazı Sinema Dergisi'nin düzenlediği senaryo yazma eğitim programına, 2017'de Yapımlab tarafından düzenlenen bir film yapım atölyesine katıldı. 2016'da çektiği Kholoud Ahmed'in Fotoğrafı adlı kısa kurmaca, çeşitli ödüllere  değer görüldü.
Film çekmek üzere Siverek'e giderek Hemme'nin Öldüğü Günlerden Biri adlı ilk uzun metrafjlı filmini çekti. Filmde başrolü üstlendi. Filmi, 81. Venedik Film Festivali'nin Orrizonti bölümünde "Jüri Özel Ödülü"ne, 31. Adana Altın Koza Film Festivali'nde "En İyi Film Ödülü"ne  değer görüldü.
Filmografisi

Saman Tozu -  2008
Kholoud Ahmed'in Fotografı - 2016
Bütün Mümkünlerin Kıyısı - 2017
Hemme'nin Öldüğü Günlerden Biri - 2024
Ödül ve adaylıkları

| Yıl | Film | Ödül / Festival | Kategori | Sonuç | Kaynak |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2024 | Hemme'nin Öldüğü Günlerden Biri | 81. Venedik Uluslararası Film Festivali | Jüri Özel Ödülü | Kazandı |  |
| 2024 | Hemme'nin Öldüğü Günlerden Biri | 31. Adana Altın Koza Film Festivali | En İyi Film | Kazandı |  |
| 2024 | Hemme'nin Öldüğü Günlerden Biri | 31. Adana Altın Koza Film Festivali | SİYAD En İyi Film | Kazandı |  |
Kaplumbağa Terbiyecisi

Kaplumbağa Terbiyecisi, Osman Hamdi Bey'in 1906 ve 1907 yıllarında iki farklı versiyonunu çizdiği tablosudur. Osmanlı Ressamlar Cemiyeti tarafından çıkartılan gazetenin on yedinci sayısında tablonun adı Kaplumbağalar ve Adam olarak geçer, ancak tabloya daha sonra yaygın olarak bilinen Kaplumbağa Terbiyecisi adı verilmiştir.
Belinde sıkı bir kemerle bağlanmış kırmızı uzun bir giysi giyen sakallı bir adam, mavi çinilerle kaplı eşyasız ve bakımsız bir odada, izleyiciye arkası yarı dönük biçimde dikilmektedir. Başına, etrafına gelişigüzel bir yemeni sarılmış arakiye takmıştır. Adamın ayaklarının dibinde, yerdeki yaprakları yemekte olan kaplumbağalar vardır. Bursa'daki Yeşil Camii'nin üst katındaki odanın duvarlarındaki sıvalar ve çiniler yer yer dökülmüştür. Tablonun tek ışık kaynağı adamın önündeki alçak penceredir.
Ellerini arkasında kavuşturmuş olan adam bir ney tutmaktadır. Sırtında bir nakkare asılıdır ve buna bağlı bir mızrap boynundan aşağıya sarkar. Bazılarına göre adamın sırtında asılı olan şey, eskiden dervişler ve dilenciler tarafından kullanılan, hindistan cevizinden ya da abanozdan yapılma dilenci çanağı olan keşkülüfukaradır.
Yorumlar ve ilham

Osman Hamdi Bey'in bu tablosu, özellikle ilham kaynağına dair net bilgilerin olmadığı dönemde, geri kalmış bir toplumu çağdaşlaştırmaya çalışan bir aydının yorgun hâlini anlattığı şeklinde yorumlanmıştır. Kaplumbağaların esin kaynağının, Lale Devri'ndeki Sadabad eğlenceleri sırasında, hava karardıktan sonra sırtlarına mum dikilerek serbest bırakılan kaplumbağalar olduğu öne sürülmüştür. Bu yoruma göre, Sanayi-i Nefise, Asar-ı Atika Müzesi, Düyûn-ı Umûmiye gibi birçok kurumu kurmak ve yönetmek görevini üstlenen Osman Hamdi Bey, tabloda kendini terbiyeci, kendi iş yapış biçimine uyum gösteremeyen astlarını ise yemeğe ulaşmaya çalışan kaplumbağalar olarak göstererek, onları hicvetmektedir.
Başka yorumlara göre, düşünceli biçimde dikilen adam, sabır gerektiren zor bir iş olan kaplumbağaları terbiye etme işini, elindeki ney ve sırtındaki nakkareyi çalarak başarmayı ummaktadır. Bu yoruma göre de terbiyeci Osman Hamdi Bey'in kendisidir. Terbiyecinin zorlu işi elindeki müzik aletleriyle halletmeye çalışması, Osman Hamdi Bey'in de değişime direnen bir toplumu sanat yoluyla çağdaş seviyeye getirmeye çalıştığını, bu yüzden sanat okulu ve müze açma girişiminde bulunduğunu vurgular.
Terbiyecinin, kaplumbağaları eğitmekte kullanacağı neyi üfleyemeyip arkasında tutması, Osman Hamdi Bey'in neyi üfleme, yani kaplumbağalar ile temsil edilen halkı eğitme kaygısından artık vazgeçtiği, çünkü derviş sabrının bile bir sonu olduğu şeklinde de yorumlanmıştır. Ayrıca tablodaki kablumbağaların ilham kaynağının, Osman Hamdi Bey'in Paris'teyken sokaklarda dolaştıklarını gördüğü, Charles Baudelaire'in Modern Hayatın Ressamı kitabında da bahsi geçen kaplumbağalar olduğu da öne sürülmüştür.
Tablonun ikinci versiyonunun, 2009 yılında Sakıp Sabancı Müzesindeki bir sergide sergilenmesi sırasında, tablonun ilham kaynağına dair yeni bir iddia öne sürülmüştür. Buna göre Osman Hamdi Bey, Tour du Monde isimli Fransızca bir derginin 1869 tarihli sayılarından birinde gördüğü bir gravürden esinlenerek bu tabloyu çizmiştir. L. Crépon tarafından, Japon millî gravüründen esinle çizilmiş olan bu resim, dergide Charmeur de tortues (Kaplumbağa Terbiyecisi) adıyla basılmıştır. Resimde, Osman Hamdi Bey'in tablosundaki terbiyeciye benzer şekilde giyinmiş yaşlı bir terbiyeci, elindeki ufak davulu çalarak bir grup kaplumbağanın bir masanın üzerine çıkmasını sağlamaya çalışmaktadır. Osman Hamdi Bey, 13 Temmuz 1869'da Bağdat'tan babasına gönderdiği mektupta, "bana yollamış olduğunuz Tour du Monde'u okudum" demektedir. Osman Hamdi Bey muhtemelen 1869 yılının ilk cildini okumuştur ve Kaplumbağa Terbiyecisi'ni çizerken bu gravürden etkilenmiş olabilir.
Versiyonlar > 1906 versiyonu

İş adamı Erol Aksoy'un 1 milyon dolar karşılığında satın alarak İktisat Bankası koleksiyonuna dahil ettiği tablo uzun süre bu koleksiyonda kaldı. Erol Aksoy'un varlıklarına İktisat Bankası kaynaklı borçları sebebiyle TMSF'nin el koymasıyla geçici süre devlete geçti. Eser Aralık 2004'te 1,95 trilyon lira muhammen bedelle açık arttırmaya çıkarıldı. Pera Müzesi ile İstanbul Modern'in rekabeti ile geçen açık artırma sonucunda Pera Müzesi resmi, Türk resim sanatında bir esere verilen en yüksek fiyat olan 5 trilyon lira (yaklaşık 3,5 milyon dolar, sıfır atılmış lira ile 5 milyon TL) karşılığında satın aldı. Tablo halen Pera Müzesi'nde sergilenmektedir. Nisan 2009 itibarıyla tablonun değerinin yaklaşık 10 - 15 milyon TL (6,2 - 9,3 milyon dolar) olduğu tahmin edilmektedir.