Endonezya ekonomisi
Kamu harcamaları

Mayıs 1998'de Suharto rejiminin sona ermesine katkıda bulunan 1990'ların sonlarındaki Asya Mali Krizinden bu yana, Endonezya'nın kamu maliyesi büyük bir dönüşüm geçirmişti. Finansal kriz, büyük bir ekonomik daralmaya ve kamu harcamalarında belirgin bir düşüşe neden olmuştu. Borç ve kamu para yardımları önemli ölçüde artarken, kalkınma harcamaları keskin bir şekilde azaltıldı.
Şimdi, yani on yıl sonra Endonezya krizden çıkmış ve ülkenin kalkınma ihtiyaçlarını karşılamak için bir kez daha mali kaynaklarına sahip olduğu bir duruma gelmiştir. Bu değişim, sağgörülü makroekonomik politikaların bir sonucu olarak ortaya çıkmış ve en önemlisi bütçe açığının çok düşük olmasına yol açmıştır. Ayrıca, hükûmetin para harcama şekli, 2001 yılı "büyük patlama"sında yerinden yönetimle değişime uğramış ve bu da tüm hükûmet harcamalarının, alt ulusal hükûmetlere 2006'da devredilmesine yol açmıştır. Aynı derecede önemli olan bir diğer etmen, 2005 yılında uluslararası petrol fiyatlarının sarmallanması ile Endonezya'nın yerli yakıt sübvansiyonlarının ülkenin sıkı kazanan makroekonomik istikrarını tehdit ederek kontrolsüz kalmasına neden olmasıdır. Yakıt artışındaki büyük siyasi tehlikelerin genel enflasyona yönlendirilmesine rağmen, hükûmet yakıt desteklerini azaltmak için cesur bir karar almıştır.
Bu kararla hükûmet kalkınma programları harcamalarına 10 milyar dolar fazladan para harcamıştı. Bu arada, ekonominin istikrarlı bir şekilde büyümesiyle artan gelirlerin birleşimi ve ekonomik bunalımdan kalma olarak borç servis ödemelerinin azalması sayesinde 2006'da ek 5 milyar ABD doları elde edildi. Bu, 2006 yılında hükûmetin kalkınma programlarında harcaması için fazladan 15 milyar ABD doları olduğu anlamına geliyordu. 1970'lerin ortalarında petrol patlaması yaşanırken, ülke bu kadar büyük bir "mali alan" görmemişti. Bununla birlikte, önemli bir fark, 1970'lerin petrol gelirindeki düşüşün nedeni sadece şu olmasıydı: şanslı ve öngörülemeyen bir maddi nimet. Buna karşın, mevcut mali alan, doğrudan doğruya bir sağlam politikanın sonucu olarak elde edilmiş ve hükûmetin politika kararları yoluyla sesli ve dikkatli bir şekilde düşünülmüştür. Bununla birlikte, Endonezya, kalkınma ihtiyaçları için mali kaynakların serbest bırakılması konusunda önemli ilerleme kaydederken, bu durum önümüzdeki birkaç yıl için de devam edecekse de, para destekleri hükûmet bütçesine ağır bir yük bindirmeye devam etmektedir. Yine de mali desteklerdeki 2005 indirimleri ve toplam sübvansiyonlar halen 2012 yılında hükûmet harcamalarında 30 milyar ABD doları veya toplam bütçenin %15'inden fazlasını oluşturuyordu.
Habibie hükûmetinin (Mayıs 1998'den Ağustos 2001'e kadar) 2001 yılında ülke genelinde iktidarı dağıtma sonuçlarından bir tanesi, hükûmet harcamalarının giderek daha fazla payının, alt ulusal hükûmetler aracılığıyla yönlendirilmesiydi. Sonuç olarak, Endonezya'daki il ve ilçe hükûmetleri şu anda toplam kamu kaynaklarının yaklaşık %40'ını harcamaktadır; bu da, OECD ortalamasından daha da yüksek bir mali ademî merkeziyet seviyesini temsil etmektedir.
Endonezya'da gerçekleşen yerelleştirme ve geçerli mali alan göz önüne alındığında, Endonezya hükûmeti ülkenin ihmal edilen kamu hizmetlerini yenilemek için eşsiz bir fırsata sahiptir. Dikkatle yönetilirse, bu Doğu Endonezya'daki geri kalmış bölgelerin sosyal göstergeler açısından ülkenin diğer daha zengin bölgelerine yetişmesine neden olabilir. Aynı zamanda, bu Endonezya'nın gelecek nesil yeniliklere odaklanmasına, yani kamu hizmetlerinin niteliğinin artırılmasına ve hedeflenen altyapıların sağlanmasına olanak sağlayabilir. Aslında, tahsis edildikten sonra kamu kaynaklarının doğru bölüştürülmesi ve bu sermayenin dikkatli yönetimi, Endonezya'da kamu harcamalarında ön plana çıkan ana konular haline gelmiştir.
Örneğin, eğitim harcamaları toplam kamu harcamalarının %17.2'sine ulaşırken -herhangi bir işkolunun en yüksek payı ve 2006'da GSYİH'nın %3.9'luk payı, buna karşın 2001'deki GSYİH'nın yalnızca %2.0'ı- bununla birlikte toplam kamu sağlık harcamaları GSYİH'nın %1.0'ının altında kalmaktadır. Bu arada, kamu altyapı yatırımları mali kriz sonrası düşük seviyelerden ve kalıntılardan tamamen kurtarılamamış ve GSYİH'nın yalnızca %3,4'ünde kalmıştır. Endişe verici bir diğer husus, yönetimle ilgili mevcut harcama seviyesinin aşırı yüksek olmasıdır. 2006'da %15 olarak gerçekleşen bu durum, kamu kaynaklarının önemli bir israfa uğradığını göstermektedir.