Askerî ittifak
Özellikler

Askeri ittifaklar kolektif güvenlik sistemleriyle ilişkilidir ancak doğaları gereği farklılık gösterebilirler. Amerika Birleşik Devletleri Dışişleri Bakanlığının 1950'lerin başlarında yayınladığı bir memorandum, tarihsel olarak ittifakların "tarafların kendi milliyetçi çıkarlarını ilerletmek için tasarlandığını ve bu hedefler doğrultusunda taraflardan birinin savaşa dahil olması halinde ortak askeri harekat öngördüğünü" belirterek aradaki farkı açıklamıştır. Kolektif bir güvenlik düzenlemesi "hiç kimseye karşı değildir; yalnızca saldırganlığa karşıdır. Değişen herhangi bir 'güç dengesini' etkilemeyi değil, 'ilke dengesini' güçlendirmeyi amaçlar."
Devletlerin askeri ittifaklara girmesindeki bariz motivasyon, kendilerini diğer ülkelerden gelen tehditlere karşı korumaktır. Bununla birlikte, devletler belirli bir ulusla ilişkilerini geliştirmek veya belirli bir ulusla çatışmayı yönetmek için de ittifaklara girmişlerdir.
İttifakların doğası - oluşumları ve bütünlükleri (ya da bütünlükten yoksunlukları) dahil olmak üzere - geçmişte ve günümüzde pek çok akademik çalışmanın konusudur ve önde gelen akademisyenlerin genellikle Glenn Snyder ve Stephen Walt olduğu kabul edilir. Uluslararası ilişkilerde askeri ittifakları tartışan diğer ekoller arasında 1979 yılında ortaya çıkan neorealist ekol de bulunmaktadır. İlk olarak Kenneth Waltz tarafından 1979 tarihli Theory of International Politics (Uluslararası Politika Teorisi) adlı kitabında ana hatlarıyla ortaya konmuştur. Neoliberalizm ile birlikte neorealizm, uluslararası ilişkilerde askeri ittifakların incelenmesinde en etkili iki çağdaş yaklaşımdan biridir; bu iki perspektif 1960'lardan 1990'lara kadar uluslararası ilişkiler teorisine hakim olmuştur. Neorealizm Kuzey Amerika siyaset bilimi disiplininde ortaya çıkmış ve askeri ittifak anlayışını E. H. Carr, Hans Morgenthau, George Kennan ve Reinhold Niebuhr'un klasik realist geleneğinde yeniden formüle etmiştir. Neorealizm, savunmacı ve saldırgan neorealizm olarak alt bölümlere ayrılır.
Barış zamanında, 2019'da yapılan bir araştırmaya göre, 1870'ten 1916'ya kadar neredeyse tüm ittifaklar gizli veya zımni olabilir. Diğer zaman dilimlerinde ise gizli ittifaklar nadiren görülmüştür. Çalışma, 1870'ten 1916'ya kadar, olağandışı miktardaki gizli ittifakların diğer gizli ittifaklar tarafından teşvik edildiğini savunuyor. Açık ittifakların kurulması, gizli müttefike açık ittifakın daha değerli olduğu sinyalini veriyordu. Ronald Krebs'e göre, İkinci Dünya Savaşı öncesi ittifaklar genellikle "nispeten basit, kısa ömürlü ilişkilerdi".
İttifaklar için ortak sorunlar, bedavacılık ve yük paylaşımı etrafında dönmektedir. Bir ittifakın üyeleri, ittifakın sağladığı kamu mallarından yararlanırken aynı zamanda ittifaka katkıda bulunmamak için teşviklere sahiptir. Mancur Olson ve Richard Zeckhauser'ın ittifaklar üzerine yaptıkları klasik çalışmaya göre, küçük devletler sıklıkla büyük devletlerin ittifaka yaptığı katkılardan bedavaya yararlanırlar. Askeri açıdan savunmasız olan küçük müttefiklerin bedavacılık yapma olasılığı daha düşükken, stratejik açıdan önemli olan küçük müttefiklerin bedavacılık yapma olasılığı daha yüksektir. İttifaklar aynı zamanda ahlaki tehlikeye de yol açabilir; müttefikler ittifakın herhangi bir çatışmada kendilerine yardımcı olacağına inanırlarsa daha saldırgan ve pervasız davranırlar. Genel olarak ittifaklar saldırganlığı net olarak caydırmaktadır.
İttifaklar içerisinde aktörler tuzağa düşürülmekten veya terk edilmekten korkabilirler. Tuzağa düşürülme, müttefiklerin bir müttefiğin diğer müttefiklerin paylaşmadığı çıkarları nedeniyle bir çatışmaya sürüklenmesi anlamına gelir. Stephen Brooks ve William Wohlforth, "tuzağa düşürmenin gerçekten gerçekleştiğine dair açık bir vaka bulmak neredeyse imkansızdır" diyerek tuzağa düşürmenin yaygınlığını tartışmışlardır. Terk etme, müttefiklerin diğer bir müttefiki kurtarmaya gelmemesi anlamına gelir. Bir ittifaka olan güçlü bağlılıklar, o müttefiğin diğer müttefikler karşısındaki pazarlık gücünü azaltabilir. Ancak, ittifaka bağlılığından şüphe duyulan bir müttefikin pazarlık gücü daha fazladır. Zayıf ittifak taahhütleri, müttefiklerden birinin tatmin edici olmadığı düşünüldüğünde müttefiğin ittifakı yeniden düzenlemesini kolaylaştırabilir. Güçlü ittifak taahhütleri ise hasmın ittifakını güçlendirebilir çünkü hasım daha büyük bir tehditle karşı karşıya kalabilir.
Güçlü bir müttefiğin zayıf bir müttefiği kurtarmaya gelmemesi (terk etmesi) güçlü müttefiğin diğer ittifaklarını tehlikeye atabilir. Ancak aynı zamanda diğer ittifakları da güçlendirebilir, zira diğer müttefikler bazen güçlü müttefiğin zayıf müttefiği terk etmesini tercih edebilirler, eğer bu diğer müttefikler için askeri tırmanma riskini artıracaksa.