Air Algérie
Tarihçe > Cezayir'in bağımsızlığı

İki nakliyat şirketi Compagnie Générale Transatlantique ve Compagnie de Navigation Mixte, Cezayir 1962'de bağımsızlığını kazanana kadar Air Algérie'nin çoğunluk hissesine sahipti (%98). Bağımsızlıktan sonra Cezayir'deki Délégation Générale ve Air France çoğunluk hisselerini devraldı. Mart 1963'te finansal yapı değişti. Nakliyat şirketleri ve Air France hisselerinin %31'ini bıraktı ve Cezayir devleti şirketin %51 hissesini alınca hava yolu bayrak taşıma statüsüne çıktı. Nisan 1964'te devlet hisselerini %57'ye çıkardı. Aynı ay Cezayir-Moskova arasında çalışması planlanan iki İlyuşin İl-18 alınması için anlaşma imzalandı. Anlaşma sonradan iptal edildiği için Air Algérie bu uçaklardan sadece birini alabildi. Filodaki tek İlyuşin devlet tarafından kullanıldı. Nisan 1968'e gelindiğinde hava yolunun filosunda sekiz DC-4 vardı. Aynı yıl Lufthansa'ya ait dört Convair 440 alındı ve 640 versiyonuna değiştirildi. Bu uçaklar yaşlanan DC-4'lerin yerine geçecekti. Charter uçuşlar hava yolu şirketinin faaliyetlerinin %20'sini oluşturuyordu.
Mart 1970'e gelindiğinde devlet şirketin %83'üne sahipti; filoda bir Boeing 737-200, beş Caravelle, dört CV-640, üç DC-3 ve bir DC-4 vardı. 1968'de kurulan yurt içi uçuşlar gerçekleştiren Société de Travail Aérien, Mayıs 1972'de Air Algérie tarafından satın alındı. Ağustos'ta üç Fokker F27-400 £2.5 milyon karşılığında sipariş edildi. Eylül'de ikinci Boeing 737'nin teslim edilmesi bekleniyorken aynı tipten iki uçak daha -bir değiştirilebilir bir model olacak şekilde- sipariş edildi. Aynı yıl Cezayir devleti Air France'ın elindeki kalan %17,74'lük hisseyi de alarak hava yolundaki hisselerini %100'e çıkardı. 1975'te Karaçi'ye seferler başladı. Kasım 1979'da $62 milyon değerinde bir anlaşma ile bört Boeing 727 sipariş edildi.
Temmuz 1980'de gelindiğinde Air Algérie'nin 5.621 çalışanı ve 57 uçaktan oluşan bir filosu vardı. Filosundaki uçaklar arasında 14 Ag-Cat, altı Boeing 727-200, on Boeing 737-200, üç Boeing 737-200C, bir Boeing 747-200C, bir Cherokee Six, iki Convair CV-640, bir Douglas DC-6-63CF, bir Nord 262 ve 18 Queen Air vardı. Aynı zamanda şirket Almanya, Belçika, Birleşik Krallık, Bulgaristan, Çekoslovakya, Fransa, İtalya, İspanya, İsviçre, Mısır, Romanya, SSCB, Yugoslavya gibi yabancı ülkelere dış hat seferleri düzenliyordu. Bunun yanında geniş bir iç hat ağı vardı. Ocak 1981'da hava yolu üç Lockheed L-100-30 sipariş etti; aynı yılın Haziran ayının sonlarına doğru bu üç uçaktan birincisi teslim edildi. Kasım 1981'de bir Boeing 727-200 ve bir Boeing 737-200 alındı. 1983'te $50 milyon karşılığında üç Boeing 737-200 sipariş edildi. Air Algérie 1984'te sipariş ettiği iki Airbus A310 ile Airbus'ın 48. müşterisi oldu. Aynı yıl Fokker F-27 uçakları ile iç hatlarda uçuş yapacak Inter Air Services (IAS) (Fransızca: Lignes Intérieures Algériennes) alt şirketi kuruldu. IAS ağını Air Algérie adına işletiyordu ve Mart 1985'te Adrar, Bechar, Bordj B. Mokhtar, Cezayir, Djanet, El Golea, Ghardaia, Hassi Massaoud, İllizi, İn Amenas, İn Salah, Oran Ouargla, Tamanrasset ve Timimoun'a seferler düzenliyordu. Aynı anda Air Algérie'nin 6.788 çalışanı vardı. 1989'da hava yolu $264 milyon karşılığında üç Boeing 767-300 sipariş etti.
İlk Boeing 767-300 üreticiden şirkete 1990'ın ortasında teslim edildi. Aynı yıl hava yolu 1995'e kadar sürecek bir yeniden yapılanma sürecine girdi, takip eden yıllarda şirket sürekli zarar açıkladı. Sadece 1990 yılında $64 milyon zarar açıklandı. Cezayir dinarının devalüasyonundan sonra borçlar $402 milyon seviyesine yükseldi. Yeniden yapılanma şirket 1992'de $14,5 milyon kar açıklayınca meyvelerini vermeye başladı.
Air Algérie ve Sonatrach 1998 yılında Tassili Airlines şirketini kurdu. 2005'te Air Algérie %49 hissesini elinde tuttuğu şirketi Sonatrach'a devretti.