stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Türkiye Futbol Adamları Derneği

Türkiye Futbol Adamları Derneği (kısaca TÜRFAD), 7 Mayıs 1988'de, Türk futbolunun kalkınması gelişmesi uluslararası alanda başarıya ulaşması amacına yönelik çalışmalar yapmak, bu konuda hizmet ve faaliyetlerde bulunan spor kulüplerine, özel ve tüzel kişi ve kamu kurum ve kuruluşlarına görüş, uyarı ve destek vermek, İşbirliğinde bulunmak, dernek üyelerinin sosyal ve sportif hizmet ihtiyaçlarını olanaklarını geliştirerek karşılamak ve yardımlarda bulunmak amacı ile kurulan ve başkanlığını Türkiye Futbol Federasyonu eski başkanlarından emekli Orgeneral Yılmaz Tokatlı'nın yaptığı dernek.
Merkezi İstanbul olan derneğin ilk yönetim kurulu aşağıdaki üyelerden oluşmuştur.
Yılmaz Tokatlı 	 Kurucu ve ilk Başkan
Nazım Özbay 	 As Başkan
Turgan Ece 	 Üye
Sabri Alınak 	 Üye
Prof. Tayyip Çalışlar 	 Üye
Ahmet Şenyiğit 	 Üye
Dr.Mustafa Çakar Üye
Güngör Tuncel 	 Üye
H. Semihi Or 	 Genel Sekreter
Dernek başkanı Nazım Özbay'ın ölümü sonrasında 13 Mart 1999'da yapılan olağanüstü genel kurulda, başkanlığa Yılmaz Tokatlı seçildi.
Nisan 2012'de gerçekleşen 12. Olağan Genel Kurulda başkanlığa tekrar Tokatlı seçildi.
Derneğin 20. şubesi Haziran 2015'te, Malatya'da açıldı.
COVID-19 pandemisi nedeniyle Kasım 2020'de, çocuklara yönelik olarak evde spor projesini başlattı.
Van Papurisi

Van Papurisi, Papouri Khorkom (bugünkü Dilkaya) köyünden derlenen geleneksel bir erkek dansıdır. Bölgeden ayrılan Ermeniler tarafından da oynanmaktadır. 2-4 ritimle başlar, 6-8 ritimle devam eder ve 2-4 ritimle biter. İlhan Şeşen bu oyunun müziğine söz yazarak Ankara'dan Abim Geldi adlı şarkıyı yapmıştır, ancak bu bestede 6-8'lik ikinci kısım yoktur. Van papurisi dansını New York Ermeni Halk Dansları Derneğindeki ilgililere 1939 yılında ressam Arshile Gorky'nin amcası Arşag Muradyan tarafından öğretilmiştir.
Rus Beşleri

Rus Beşleri (Rusça: Могучая кучка, Moguçaya Kuçka diye okunur.) Güçlü beşler diye de bilinen M. A. Balakirev, A. P. Borodin, C. A. Cui, Modest Musorgski ve N. A. Rimski Korsakov'dan oluşan besteciler grubudur.
“Rus Beşleri” ya da “Güçlü Küme” olarak tanımlanan kümenin öncüsü, “Novotor”ların ve ulusal Rusişi halk dramının baş yaratıcısı Musorgski’dir (1839–1881). Ayrıca Musorgski Rus izlenimciliğinin kurucusu olarak da gösterilmektedir. Musorgski, sanatında gülünç ve acıklı öğeleri aynı ustalıkla biçimlendirmiş ve bu özelliklerinden dolayı dünya opera literatürünün büyük yaratıcı kişilikleri arasında yer almıştır. Musorgski’nin yanı sıra tarihsel konularda daha sınırlı, fakat daha çok Rus efsanesi ve masalı üzerinde çalışan, çalgılama ve orkestralama sanatının büyük ustası Nikolay Rimsky-Korsakov ve Prens İgor operası ile ülkesinin etkileyici bir kültürel resmini, gerçekçi ve güçlü bir anlatımla betimleyen Aleksandr Borodin aynı ulusal ülküyü izlemişlerdir. Rus Beşleri’nin akıl babası olan Milly Balakirev ise opera sanatına hiç eğilmemiş, Fransa doğumlu César Cui ise müzik tarihinde pek önemli ve özgün sayılmayan bir sanatçı olarak değerlendirilmiştir.
Üyeleri

Milly Balakirev: Beşler’in müzik eğitimini genç yaşlardan hiç aksatmadan sürdüren tek üyesidir. “Rusya” adlı senfonik şiirinde ve “İslamey” adlı piyano fantezisinde ülkenin her yöresinden halk ezgilerini etkin bir şekilde kullandığını görürüz. Eserleri arasında bulunan Do Majör Senfonisi'ni tamamlaması tam otuz yılını almıştır.

Cesar Cui: Askeri mühendislik profesörüdür. Mesleğinde generallik rütbesine kadar yükselmiştir. Gençliğinde öğrendiği fakat daha sonra askeri eğitimden dolayı tali plana ittiği müzik öğrenimiyle şarkılar, piyano parçaları ve Victor Hugo’nun oyununa dayalı “Angela” adlı bir opera bestelemiştir. 

Alexander Borodin: St. Petersburg'da tıp ve kimya okumuş askeri doktorluk yapmış ve profesör olarak akademik kariyerini sürdürmüştür. Müzik bilgisini Balakiref'in yardımıyla geliştirmiştir. İlk gençlik yıllarında Mendelssohn'a karşı ilgi duymuşsa da daha sonraki yıllar Rus halk müziği onu bu tutkusundan kolayca uzaklaştırmıştır.

Modest Musorgski: Varlıklı bir ailenin çocuğudur. Müziğe karşı ilgisi destek bulmuşsa da O, ordu hizmetine oradan da kamu hizmetine geçmiştir: Fakat müziğe karşı ilgisi Harp okulunu bitirip muhafız alayına subay olarak atanmasıyla tekrar canlanır. Ve Balakiref'in etkisiyle besteciliğe başlar. Eserlerindeki modal (makamsal) karakter zamanının ve sonraki kuşakların Avrupa bestecilerini etkilemiştir.

Nikolay Rimsky-Korsakov: Rus beşlerinin en genç üyesidir. Sankt-Peterburg Deniz Harp Akademisi'nde öğrenim görürken kendini bir müzikçi olarak eğitmeyi ihmal etmemiştir. Bu arada Balakirev'ten ders alması onun Beşler'in diğer üyeleriyle tanışmasına sebep olur. Donanmadaki görevinden ayrılıp bandoları denetleme görevine geçer. Ve ölümüne kadar kadar St. Petersburg'daki konservatuvarda öğretmenlik yapar. 

Beşlerin bestelerinde insan aşkı da önemli bir yer tutar. Ama bu aşk artık ulusların ve imparatorlukların yazgısına hükmetmez. Brodin'in Prens İgor'u, Musorgski'nin Boris Godunov'u ve Kovançina'sı gibi eserler tarihi gerçekliği bir şekliyle dinleleyenlerine sunar. Boris'te dramin en güçlü baş oyuncusu bizzat halktır.
Ölüme yakın deneyimler

Cennete Uçuş (Hieronymus Bosch)
Ölüme yakın deneyimler (ÖYD ya da NDE - Near Death Experience) tıbbi anlamda kalbi durup daha sonra tekrar hayata dönen insanların geçirdiği tecrübelere verilen isimdir.
Ölüme yakın deneyimler, özellikle insanoğlunun ölümden sonraki hayat konusuna karşı duyduğu merak sebebiyle ilgi çekici olaylar olmuştur. Gerçek deneyimlerle spekülasyon ve şehir efsaneleri çoğu yerde birbirine karışmış olmakla beraber, gelişen tıp ve teknolojinin de yardımı ile konu üzerinde bilimsel araştırmalar da yapılmaktadır. Dr. Raymond Moody ve Dr. Kenneth Ring, ölüme yakın deneyimler alanında çalışmış önemli isimler olarak görülür. Ayrıca International Association for Near-Death Studies (Kısaltma: IANDS, Türkçe: Uluslararası Ölüme-yakın Deneyim Çalışmaları Kuruluşu) isimli bir kuruluş, bu deneyimi yaşamış insanları bir araya getirmek ve bilimsel araştırmaları destekleyici güvenilir bilgiler bulmak gibi bir misyon ile gerçekleşmiş olaylar üzerinde araştırmalar yapmaktadır.
Bazı bilinen deneyimler

17 Eylül 1975'te Dannion Brinkley'in yaşadığı deneyim meşhurdur. Kendisi telefonla konuşurken, düşen bir şimşeğin telefon kablosundan geçerek kulağından tüm bedenine ve sonra ayağına kadar inmesi sırasında kalbi durmuştur. Kalbi durduktan sonra hastaneye kaldırılan Brinkley kurtarılamamış ve morga kaldırılmıştır. Morgda bir anda hayata dönen Brinkley klinik olarak tam 28 dakika ölü kalmıştır.
Dannion, Saved by the Light (Türkçe: Işık tarafından Kurtarıldı) isimli kitabında kendisi yaşadığı deneyimi anlatmış, Hollywood tarafından yaşadığı deneyim Saved by the Light ismiyle sinemaya uyarlanmıştır. Kendisi birçok yerde konferanslar düzenlemekte ve insanlara ölümün bir son olmadığını ve ölümden korkulmaması gerektiğini anlatmaktadır.
20 Mayıs 2009'da Batman'da 54 yaşındaki Hasan Altun'un kalbi hastanede 25 dakika süreyle durdu. Doktorların bildirmesiyle hastanedeki yakınları gözyaşlarını tutamadı. Aradan geçen 25 dakika içinde takılan geçici pille Altun yeniden yaşama döndürüldü. Doktor Tuncer Toklu, “Hastanın tıkalı damarı için anjiyo yaptıktan sonra, birden cihazın şeridi düz oldu. Şoklarda kendine gelmeyince, kalbine geçici pil takarak çalıştırıldı. Tüm doktorlarımız seferber olmuştu. Hasta yakınlarına öldü haberini verdikten sonra mucize bir şekilde hasta nefes alıp-vermeye başladı” dedi. Hastanede 25 dakika kadar kalbi durduktan sonra yeniden yaşama dönen Hasan Altun, hiçbir şey hatırlamadığını söyledi. Altun, kendisine müdahale edildiği ana kadar bilincinin açık olduğunu, daha sonrasını ise hatırlamadığını belirtti. Kendine gelir gelmez başındaki doktordan sigara istediğini söyleyen Altun, “Kendimden geçtikten sonrasını hatırlamıyorum. Kendime geldiğimde başımda bekleyen doktordan sigara istedim. Doktor kızdı ve bir daha kesinlikle sigara içmemem gerektiğini söyledi. Doktorun önerisini uygulayıp, bundan sonra sigara içmeyeceğim” dedi.
Elizabeth Taylor geçirdiği bir ameliyat sırasında tıbbi anlamda 5 dakika ölü kalmıştır. CNN'de yayınlanan Larry King Live isimli programda kendisi yaşadıklarını şöyle anlatmıştır:
"Michael Todd'un (uçak kazasında kaybettiği 3. eşi) ruhuyla karşılaştım. Ben de onunla burada kalmak istediğimi söyledim, fakat o bana dünyaya geri dönmem gerektiğini ve daha vaktimin gelmediğini söyledi. Onun aşkı ve sevgisi beni tekrar yaşama döndürdü."
Sened-i İttifak

Sened-i İttifak (Osmanlıca: سند إتّفاق, romanize: Sened-i ʾİttifâḳ; 29 Eylül 1808), Osmanlı Sadrazamı Alemdar Mustafa Paşa tarafından, Rumeli ve Anadolu âyanlarının İstanbul’da toplanarak katılım sağladığı, anayasal nitelikler taşıyan bir antlaşmadır.
Anayasa hukukçuları, Türk tarihinde ilk anayasal belge olarak genellikle Sened-i İttifak’ı kabul etmekte ve Türkiye’deki anayasacılık hareketlerinin bu belgeyle başladığını belirtmektedirler. Bu belge, devlet iktidarını sınırlandırmayı amaçlayan bir girişim olarak, 1215 yılında İngiltere'de kabul edilen Magna Carta ile karşılaştırılmaktadır. Ancak Shaw ve Berkes gibi önemli tarihçiler, Sened-i İttifak’ın, Türkiye'deki anayasal düzenin ve demokrasinin gelişiminde iddia edilen kadar belirleyici bir rol oynamadığını ifade etmektedirler.
Sened-i İttifak'ı Hazırlayan Şartlar

1807 yılında meydana gelen Kabakçı Mustafa İsyanıyla III. Selim tahtan indirildi ve yerine IV. Mustafa geçirildi. III. Selim’in ıslahat düzenlemeleri kaldırıldı, özellikle de Nizam-ı Cedid ordusu dağıtıldı. Bunun üzerine III. Selim’i tekrar tahta oturtmak için Rusçuk âyanı Alemdar Mustafa Paşa İstanbul’a yürüdü. Alemdar’ın askerleri sarayı kuşatmışken, tahtını kurtarmak isteyen IV. Mustafa, III. Selim’i öldürttü. Kardeşi veliaht Şehzade Mahmud’un idamını da emretti ama Mahmud harem kadınlarının yardımıyla cellâtlardan kaçmayı başarmıştır. Alemdar askerleriyle saraya girdi ve Mahmud’u tahta geçirdi. Kendisi de Sadrazam oldu.
Bu devirde, Osmanlı Devleti’nin merkezî otoritesi taşrada büyük ölçüde etkisizdi. Rumeli, Anadolu ve Mısır gibi eyaletlerde Âyanlar âdeta bağımsız idareler kurmuşlardı. Özellikle 18. yüzyılın başından beri zenginleşen Rumeli topraklarında çok güçlü toprak beyleri ortaya çıkmıştı. Bu şartlarda, Alemdar Mustafa Paşa padişahın ve merkezi devletin otoritesini sağlamak için güçlü âyanlarla bir anlaşma yapmayı ilk çare olarak görüyordu.
Bu maksatla valileri ve meşhur ayanları başkentte “meşveret-i ammeye” davet etti. Bu ayanların pek çoğu davete icabet etti ama Arnavutluk’taki Tepedelenli Ali Paşa gibi bazı büyük ayanlar gelmedi. 29 Eylül 1808’de merkezi devletin ileri gelenleriyle ayanlar arasında yapılan meşveret sonucunda Sened-i İttifak denilen belge ortaya çıktı. Bu belge vezirler ve diğer üst düzey devlet yöneticileri, askeri ocak temsilcileri ve bazı ayanlar (toplam dört) tarafından imzalandı ve II. Mahmut tarafından onaylandı.
İçeriği

Sened'in bir giriş, 7 şart ve 1 zeyl bölümü vardır. Giriş bölümünde Osmanlı devlet düzeninin bozulduğu, devlet otoritesinin sarsıldığı ve bu durumun taraflarca gözlemlendiği, devletin kuvvetlenmesi gayesiyle bu toplantının yapıldığı ve sonunda bu anlaşmaya varıldığı yazılıdır.
Sened-i İttifak bir belge olarak incelediğinde merkezi iktidarın yetkilerini sınırlayan, meşrutiyetçiliğe doğru atılan adımlar vasfında bazı hükümler taşıdığı görülmektedir. Sened'e göre ayanlar, Padişahın mutlak vekili olarak Sadrazam'dan gelen tüm emir ve yasaklara uyacaklardır. Ancak Sadrazamlık makamından kanuna aykırı rüşvet, yolsuzluk ve devlete zararlı işlemler çıkarsa, senedi imzalayanlar (asıl olarak ayanlar) ona karşı gelip engelleyeceklerdir. Senedi imzalayanlar, “gerek âyan ve gerek vükelâ ve rical birbirlerinin zatına ve hanedanlarına kefil” olmaları gerekliliğini ortaya koyduktan sonra, birçok taahhütte bulunmaktadırlar. Buna göre, Sened-i İttifak şartlarına aykırı bir hareketi kanıtlanmadıkça, âyanlardan birisine devlet veya devletin taşradaki görevlilerinden “taarruz vukua gelir ise uzak yakın denilmeyip” cümlesiyle taarruzu def etmek için çalışacaklarını taahhüt etmektedirler. “Fukaraya zulm” edenlerin “te’dip ve terbiyesine say olunacağı” ve taşra memalik hanedanları da kendi idareleri altındaki âyanları ve ileri gelenleri koruyacakları öngörülmektedir. Ayrıca, fakir reayanın korunması ve güvenliği gerekli olduğundan, ayanlar idarelerindeki kazalarda emniyetini sağlayacaklar ve vergilerde aşırılığa ve haksızlığa gitmeyeceklerdir.
Sened-i İttifak  bir zeyl ile sona ermektedir. Burada, senedin devamlı olarak uygulanabilmesi için bundan sonra sadrazam ve şeyhülislam olacakların makamlarına geçer geçmez bu senedi imzalamaları öngörülmektedir. Ayrıca Sened-i İttifak'ın içerdiği koşulların sürekli uygulanmasını bizzat padişahın denetleyeceği öngörülmektedir.
Sened-i İttifak Osmanlı'nın Magna Carta'sı mıdır?

Sened-i İttifak içeriği itibarıyla merkezi iktidarı sınırlandıran bazı maddeleri barındırsa da, Sened'i doğuran siyasi şart ve olaylar, uygulanışı ve daha sonraki olaylara etkisi açısından baktığımızda, bu belgenin Türkiye'de demokrasi ve anayasacılık hareketlerinde önemli bir dönüm noktası olduğunu söylemek oldukça zordur. Bir kere, ne Padişah, ne de ayanlar Sened-i İttifak'ı gerçekten benimsememişlerdir. II. Mahmut bunu şartların zorlamasıyla geçici olarak kabul etmiş, sonrasında Alemdar Mustafa Paşa'nın Yeniçeriler tarafından ortadan kaldırılmasına seyirci kaldığı gibi, gücü eline geçirir geçirmez Senedi İttifak'ı ve ayanları ortadan kaldırıp merkezi idareyi yeniden kurmayı temel bir gaye haline getirmiştir. Merkezi otoriteyi sağlama maksadına da (her ne kadar Mısır'daki Mehmet Ali Paşa'ya karşı hareketinde başarılı olamasa da) büyük ölçüde ulaşmıştır. Ayanlara gelince, Sened-i İttifak onların istek ve baskıları sonucunda ortaya çıkmış bir belge değildir. İstanbul'a gelen ayanların birçoğu Sened-i İttifak'a katılmadan geri dönmüşlerdir. Senedi sadece dört ayan imzalamıştır. Zaten, daha sonra Arnavutluk'ta Tepedelenli Ali Paşa, Suriye'de Genç Yusuf Paşa, Mısır'da Kavalalı Mehmet Ali Paşa gibi gerçek büyük ayanlar isyan ve bağımsızlaşma çabalarına başlamışlardır. Sonuç olarak, Niyazi Berkes’in (1978) ifadesiyle “İttifak Senedi ölü doğmuş bir belge” olarak kalmıştır. Ayrıca, Sened-i İttifak Osmanlı döneminin daha sonraki meşrutiyetçilik hareketlerinde de kullanılmamıştır. Böylece tarihsel olarak çok sınırlı bir etkisi ve önemi olmuştur.
Yalçın Küçük ise, Aydın Üzerine Tezler kitabının birinci cildinde şunu yazmıştır: "Sened-i İttifak’ın gerici niteliğine ilk dikkati çeken, benim saptamalarıma göre, Doğan Avcıoğlu oluyor. Türkiye’nin Düzeni’nde şöyle yazdı: 'Ne var ki, bazı hukuk otoritelerimiz, herhalde batı örneklerinin etkisi ile, Sened-i İttifak’ı despot padişahın yetkilerini sınırlayan ‘Türkiye’deki ilk âmme hukuku kaidesi’ saymaktadırlar. Kanımızca, bu belge için ‘eşkiyalığın meşrulaştırılması’ deyimini kullanmak hiç de aşırı bir görüş değildir."
Sened-i İttifak'ın İnsan Hakları Açısından Önemi

Sened-i İttifak devletin iktidarı sınırlandırması yönünden önemli bir belgedir. Halkın katılımı olmadan hazırlanmıştır. Katılımcıları ne halktır ne de toplumun temsilcileridir. Osmanlı tarihinde işkenceyi yasaklayan ilk belge olması önem arz etmektedir.
Sened-i İttifak'ın Biçimi

Sened-i İttifak hukuken, sözleşme anayasadır. Maddi anlamda anayasadır fakat şekli anlamda anayasa değildir.
Üç Kızkardeş (oyun)

Oyunun Türkiye'deki ilk gösterimine ait afiş.
Üç Kızkardeş, Rus yazar Anton Çehov'un 1900 yılında yazdığı tiyatro oyunu. İlk olarak 1901 yılında Moskova Sanat Tiyatrosu'nda sahnelenmiştir.
Oyun, Rusya'da ayrıcalıklı sınıfa ait bir ailenin değişen koşullar ve yeni değerler karşısında yaşadığı çelişkiler ve bireysel çöküşler üzerine kuruludur. Aile üyelerinin geçmişleri ve özlemleri ön plandadır; Olga, Masha ve Irina ile abileri Andrei, Prozorov'ların temsilcileridir.
Karakterler > Prozorovlar

Olga - Ailenin en büyüğü
Mâşa - Kuligin ile evlidir
İrina - En küçük kardeş
Andrey Sergeyeviç Prozorov - Olga, Maşa ve İrina'nın ağabeyi
Natalya İvanovna (Nataşa) - Andrey'in eşi
Kuligin - Mâşa'nın kocası
Karakterler > Askerler

Aleksandr İgnatyeviç Verşinin - Yarbay. Ailenin eski bir tanıdığı. Maşa ile bir ilişkiye başlar ancak kısa süre sonra bölüğüyle birlikte ayrılmak zorunda kalır.
Baron Nikolay Lvoviç Tuzenbah - Üstteğmen. İrina'ya aşık.
Vasili Vasiliç Solyoniy - Yüzbaşı. İrina'ya aşık. Sosyal anlamda uyumsuz bir karaktere sahiptir.
İvan Romaniç Çebutıkin - Orduda doktor. 60 yaşında.
Aleksey Petroviç Fedotik - Teğmen. Eve sıkça gelmekte ve İrina'ya hediyeler getirmektedir.
Vladimir Karloviç Rode - Teğmen. Fedotik'in arkadaşı.
Karakterler > Diğerleri

Ferapont - İşitme kaybı olan yaşlı bir kapıcı.
Anfisa - Ailenin bakıcısı. 80 yaşında.
Türkçe çeviriler

Üç Kızkardeş - Milli Eğitim Vekaleti - 1944
Üç Kızkardeş, Ormancini - Bilgi Yayınevi - 1970 - Çev. Hasan Ali Ediz
Bütün Oyunları 2 - Adam Yayınları - 1995 - Çev. Ataol Behramoğlu
Oyunlar - Sosyal Yayınları - 2001
Büyük Oyunlar - T. İş Bankası Kültür Yayınları - 2006 - Çev. Ataol Behramoğlu
Bütün Oyunlar - Cem Yayınevi - 2006 - Çev. Mehmet Özgül
Üç Kız Kardeş - Antik Kitap - 2007 - Çev. Leyla Şener
Sahnelenme bilgisi

2007 - İBB Şehir Tiyatroları Yöneten: Nikita Milojeviç, Dekor: M. Nurullah Tuncer, Kostüm: Duygu Yurdakul, Oyuncular: Aslı İçözü (Olga), Bennu Yıldırımlar (Maşa), Yeliz Gerçek (İrina), Haldun Ergüvenç (Çebutıkin), Hüseyin Köroğlu (Verşinin), Ozan Gözel (Tuzenbah), Yiğit Sertdemir (Solyoniy), Cengiz Tangör (Andrey)
Çorum Müzesi

| Çorum Müzesi |
| --- | --- |
Çorum Müzesi
Çorum Müze Binası

Açılış: 13 Ekim 1968 (Eski Bina) 1986 (Yeni Bina İlk Açılış)
Konum: Gülabibey, Merkez, Çorum
Koordinatlar: 40°32′28″K 34°57′04″D﻿ / ﻿40.54111°K 34.95111°D﻿ / 40.54111; 34.95111
Tür: Arkeoloji Müzesi
Önemli parça(lar): Hüseyindede Vazosu, II. Tuthaliya Kılıcı
Ziyaretçi: 29.731 (2019)
Çorum Müzesi, Çorum il merkezinde bulunan bir arkeoloji ve etnografya müzesidir. Müzede Alacahöyük, Boğazköy, Hattuşaş, Pazarlı ve Kuşsaray gibi arkeolojik kazı merkezlerinden çıkarılan buluntular sergilenmektedir. Çorum Müzesi ilk olarak 13 Ekim 1968 tarihinde, günümüzde kullanılmayan ilk binasında hizmete girmiştir. 1968 yılından itibaren 33 yıl hizmet veren müze binası, arkeolojik kazılardan elde edilen eserlerin yoğunluğu nedeniyle ihtiyaca cevap veremez duruma gelmiştir. Bunun üzerine yapımı 1908 yılında başlayıp 1914 yılında tamamlanan ve yapıldığı günden itibaren hastane, Ziraat Mektebi, Makine Meslek Yüksek Okulu olarak hizmet veren bina, Çorum Müzesi'nin yeni binası olarak kullanılmak üzere 1986 yılında tahsis edilmiştir. 1988 yılında yangın geçiren bina, 1989 yılında müze olarak kullanılmak üzere restore edilmeye başlanmıştır. Restorasyon çalışmalarının tamamlanması ile Çorum Müzesi; 11.03.2003 tarihinde, bu tarihî binada ziyarete açılmıştır.
Müze “Korunması Gerekli Taşınmaz Kültür Varlığı” olarak tescillenmiştir.
Galeri

Çorum müzesi küp mezar, pitos pithos
II. Tuthaliya’ya ait (MÖ 1430) ünik bronz kılıç
Aslına uygun olarak sergilenen Hitit Mezarı
Hitit İmparatorluk Dönemi Eserleri
Sergilenen Takılardan
Hitit İmparatorluk Dönemi (MÖ 1450-1200) Hiyeroglif yazılı Steel
Hüseyindede Vazosu (MÖ 16. Yüzyıl)
Bu, Hititlerin önemli bir bölgesi olan Alaca Höyük'teki bir mezarın kopyası. Mezarın içinde, Ankara Anadolu Medeniyetleri Müzesi'nde Hatti kültürüne atfedilen çokça görülebilecek türden bronz tören standartları vardır, c. MÖ 2200-2000, daha sonra Hitit kültürüne girmiştir. Bu mezarın ne zaman çıktığı bilinmemektedir.
Ek Bağlantılar

https://muze.gov.tr/muze-detay?SectionId=COR01&DistId=MRK
https://kvmgm.ktb.gov.tr/Eklenti/90906,corum-muzesipdf.pdf?0
Tilköy

Anadolu Selçuklu Devleti'nin kuruluşu ile burası Türkler tarafından fethedilince Bizans Rumları da köyü terk ederek başka yerlere gitmişlerdir. Daha sonra" Derviş Uşağı" denilen bir kabile gelerek köye yerleşmişlerdir. Derviş Uşağı kabilesinin nereden geldiği kesin bilinmemektedir. Yalnız köyün Güney doğusundaki Dolayhan adındaki kervansarayın Anadolu Selçukluları tarafından yapıldığı sıralarda, buraya gelerek yerleştikleri zannedilmektedir.
Til köyü Hicri 1328 (Miladi 1910/1911) yılına kadar İncesu kazasına bağlı iken Hicri 1328 yılında köy ahalisinin girişimleri ve dilekçelerine binaen Nevşehir kazasına bağlanmıştır. Cumhuriyetin ilk yıllarında köy halkının idari ve adli işlerden dolayı İncesu ilçesine sık sık gittikleri olurdu.
Daha sonra nereden geldiği bilinmeyen Nizamlar, Köseler, Arifoğulları Harı kabileleri gelerek buraya yerleştiler.
Tahmini olarak zamanımızdan 200 yıl evvel de Anişoğulları ile Lomenoğulları Melendiz'den, Çiftçiuşağı da Kale'den gelip yerleşmişlerdir. Sonraları Misli ve Hasakoy'den 3 hane Rum gelerek köye yerleşmişlerdir. Daha sonraları da çeşitli yerden yine Rumlar gelerek köyün Rum nüfusunu arttırmışlardır. 20-30 haneyi bulan Rumlar, İstiklal Savaşı'ndan sonra Yunanlarla yapılan mübadele ile köyü terk etmişlerdir. Onların yerine Arnavutluk'tan göç ederek gelen Türkler buraya yerleşmişlerdir. Bu kimseler köyde Arnavut ve muhacir olarak anılmaktadırlar. Muhacirlerin büyük bir kısmı da 1980 yılından sonra ekonomik şartlardan dolayı Ankara ve İzmir'e göç etmişlerdir.
Köy halkı çeşitli yerlerden gelmiş, zamanla kaynaşarak bugünkü toplum meydana gelmiştir.
Köy önce Rumlar sonra Türkler ve Rumlar, şimdi de kuruluşundaki Türklerle Arnavutluk'tan gelme göçmen Türklerden (Muhacirler) oluşmaktadır
Köydeki tarihi binalar

Kervansaray (DoIayhan): Selçuklu Hanedanı tarafından yaptırılmıştır. Bugün için bir kısmı yıkılmış durumdadır.
Rumlar'a ait İlkokul (Üsgülya): Rumlar tarafından 1870 yılında yaptırılmıştır. Bugün ise ev sahipleri tarafından ardiye olarak kullanılmaktadır.
Kilise: Dolayhan yakınlarında bulunan kilise Rumlardan kalmıştır. Esasında kilise ile Hanın yapısına ve yakınlığına bakılırsa Dolayhan'ın Selçuklular dönemine ait değil de Rumlar dönemine ait olduğu tezi de ağırlık basmaktadır.
Eski Cami: Bugün için kullanılmamaktadır.
Yeraltı Şehri: Kimler tarafından yapıldığı bilinmemektedir. Fakat herkes de bilmektedir ki Köydeki yer altı şehrinin uzunluğu ve yapısı çevredeki yer altı şehirlerinden daha farklı ve büyüktür. Maalesef Turizme açılmayınca buralar önce patates depoları olarak kullanılmaya başlanmış, sonra da yavaş yavaş giriş ağızları toprakla doldurulmuştur.
Manay: Manay; köyün ortasında bulunan yine yapımı çok eskilere dayanan sonradan yığma tepedir. 1980 yılından sonra yapılan köydeki ağaçlandırma kampanyası sırasında Manay tepesi de ağaçlandırılmaya çalışılmıştır. Bu sırada bu tepenin esasında çok eski bir ecnebi mezarlık olduğu ortaya çıkmıştır. Ağaçlandırma çalışmaları gereği tepeye su çıkarılmış ve zamanla tepenin ortasında göçmeler meydana gelmiştir. Manay tepesi, köye hakim bir noktada yapılmıştır. 1980 yıllarına kadar televizyonların ve teknolojinin fazla olmadığı zamanlarda burası köyün gençlerinin en gözde yeriydi. 25 sene önce dikilen çamlarla biraz daha güzel bir konuma kavuşan tepe Köyün ileriki yıllarda bir mesire ve piknik alanı oluşturacağı düşünülmektedir.
Komşuları

Köyün kuzeyinde Mazı Köyü; batısında Derinkuyu ilçesi: kuzeybatısında Kaymaklı: güneydoğusunda Yeşilhisar'a bağlı Başköy: güneyinde; Derinkuyu'nun yaylası vardır. Köy Nevşehir'in güneyinde, Derinkuyu'nun doğusunda bulunur.Nevşehir'e olan uzaklığı 40 km. Derinkuyu'ya olan uzaklığı 9 km'dir.
Çevresindeki Ova ve Dağlar

Köyün kuzeybatısında Manay adında yığma bir tepe vardır. Köyün doğusunda Yassı Dağ, batısında (ilçeyle arasında) Sivri adında bir tepe vardır. Köy, Yassı Dağ'ın güney ve batı eteğine kurulmuştur.
İklim ve Bitki Örtüsü

İç Anadolu Bölgesi'nde görülen karasal iklim hakimdir. Yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve kar yağışlıdır. Yağmur genellikle ilkbahar ve sonbahar aylarında yağar. Rakım yönünden yüksek olduğundan yaz mevsiminde sağlık yönünden elverişli bir havaya sahiptir. Bitki örtüsü yok denecek kadar azdır. Bozkır sayılabilir.
Arazinin Yapısı

Arazi yapısı düz sayılabilecek kadar engebesizdir. Toprak kumlu ve humusludur. Köyde patates ve buğday başta olmak üzere arpa, çavdar ve kabak ekimi yapılmaktadır.