Saldırgan realizm
Ana ilkeler > Dengeleme ve sorumluluk yükleme

Saldırgan neorealizm devletlerin nihai amacının hegemonya olduğunu söyler. Savunmacı neorealizm ise devletin hayatta kalmasının, hegemonyadan çok daha kısa bir sürede garanti altına alınabileceği inancıyla  saldırgan neorealistler ile keskin bir tezat oluşturmaktadır. Savunmacı neorealist zihniyette, güç birikimi yoluyla güvenlik artışları, maliyetlerin nihayetinde faydalardan daha ağır bastığı azalan marjinal getirilerle karşılaşır. Savunmacı neorealizm, anarşi altında devletlerin tehdit edici güç arayışındaki devletlere karşı dengelemeye (devletler mevcut güç dengesini korumak için doğrudan sorumluluk üstlenirler) girişme eğiliminin güçlü olduğunu ve bunun da “maksimize eden devletin hayatta kalmasını tehlikeye atmayı” başarabileceğini öne sürer. Bu argüman aynı zamanda uluslararası sistemdeki en güçlü devlete yönelik devlet davranışı için de geçerlidir, zira savunmacı neorealistler aşırı güç yoğunlaşmasının kendi kendini yok ettiğini ve dengeleyici karşı hamleleri tetiklediğini belirtmektedir. .
Mearsheimer, devletlerin hegemonya dışında tatmin edici bir güce ne zaman ulaştıklarını tahmin etmenin oldukça zor olduğunu ve kolektif eylem sorunları nedeniyle etkili bir güç kontrol yöntemi olarak dengelemeye büyük ölçüde güvenmenin maliyetli olduğunu ileri sürerek bu argümanlara karşı çıkmaktadır. Mearsheimer’a göre, bir büyük güç kendisini rakiplerinin kendi pahasına güç kazanmasını önlemeye çalışan savunma pozisyonunda bulduğunda dengelemeye girmeyi veya sorumluluk yüklemeyi (harekete geçme sorumluluğunu diğer devletlere devredebilir) tercih ederek mücadele etmeyi seçebilir.
Mearsheimer, büyük güçlerin hangi koşullarda birine ya da diğerine göre davranacağını belirlemek için Waltz’ın savunmacı neorealizmini, güç dağılımının yanına ikinci bir değişkeni (coğrafyayı) dahil ederek geliştirmektedir. Bir yandan, dengeleme ve sorumluluk yükleme arasındaki seçim, anarşik uluslararası sistemin iki kutuplu, dengeli veya dengesiz çok kutuplu bir sisteme sahip olup olmadığına bağlıdır. Diğer yandan, sınır paylaşımı ve suyun durdurucu gücü (okyanusların küresel hegemonyayı engellemesi) açısından devletin coğrafi konumu da büyük güçlerin strateji tercihini etkilemektedir. Bu iki değişken bir araya geldiğinde, büyük güçlerin (savunmacı neorealizmin tahminlerinin aksine) potansiyel bir hegemonun bulunduğu durumlar hariç tüm çok kutupluluk durumlarında dengelemeden ziyade sorumluluk yüklemeyi tercih etme eğiliminde olduklarını ortaya koymaktadır.
Savunmacı neorealistlerin uluslararası sistemdeki en güçlü devlete karşı devlet davranışı duruşlarının nasıl olacağını açıklayan Mearsheimer, tehdit altındaki devletlerin potansiyel hegemonlara karşı dengelemeye gönülsüzce girişeceklerine ancak bölgesel hegemonya elde etmiş bir büyük güce karşı dengeleme koalisyonlarının oluşmasının pek olası olmadığına inanmaktadır. Bu dengeleme eksikliği en iyi şekilde bölgesel hegemonun güç yansıtma kabiliyeti üzerindeki coğrafi kısıtlamalardan kaynaklanan yeni statükocu duruşuyla açıklanabilir. Saldırgan eylemlere güvenmek yerine, bölgesel bir hegemon kendisini diğer alanlarda rakiplerinin yükselişini engelleyerek hegemonik statüsüne yönelik tehditleri önlemeye çalışan savunmacı bir konumda bulur. Bu nedenle, bir offshore dengeleyici gibi davranacak, sorumluluğu potansiyel hegemonun yerel komşularına yükleyecek ve sadece son çare olarak dengelemeye girişecektir.