stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Sezer Güvenirgil
Filmografisi

| Sinema> Yıl | Sinema> Yapım | Sinema> Rol | Sinema> Notlar |
| --- | --- | --- | --- |
| 1963 | Kin | Filiz |  |
| 1966 | Beş Fındıkçı Gelin |  |  |
| 1967 | Yarın Çok Geç Olacak | Gülgün Erman Erkan |  |
| 1967 | Malkoçoğlu Krallara Karşı | Prenses Yolanda |  |
| 1967 | Kederli Günlerim | Sevim |  |
| 1967 | Kara Davut | Gülizar |  |
| 1967 | Kara Duvaklı Gelin | Nihal |  |
| 1968 | Ölümsüz Adam |  |  |
| 1968 | Kurşun Yolu |  |  |
| 1968 | Kızıl Maske | Sezer |  |
| 1968 | Katip/Üsküdar'a Giderken | Nazlı |  |
| 1968 | İstanbul'u Sevmiyorum |  |  |
| 1968 | Hicran Gecesi | Emel |  |
| 1968 | Gök Bayrak | Mahperi |  |
| 1968 | Büyük Günah |  |  |
| 1968 | Bozkırlar Şahini Tark-Han |  |  |
| 1968 | Binbaşı Tayfun |  |  |
| 1968 | Bağdat Hırsızı | Yasemen |  |
| 1968 | Acı Yıllar |  |  |
| 1968 | Sevmekten Korkuyorum |  |  |
| 1969 | Yanık Kaval |  |  |
| 1969 | Sazlı Damın Kahpesi | Mihriban |  |
| 1969 | Ömür Boyu | Münir |  |
| 1969 | Mezarımı Taştan Oyun | Mircan |  |
| 1969 | Kınalı Keklik | Kezban |  |
| 1969 | Kanlı Aşk |  |  |
| 1969 | İntikam Yemini |  |  |
| 1969 | Hayat Kurbanı |  |  |
| 1969 | Hayat Kavgası | Nil |  |
| 1969 | Günahını Ödeyen Adam | Sevgi |  |
| 1969 | Emmioğlu |  |  |
| 1969 | Devlerin Aşkı |  |  |
| 1969 | Çifte Tabancalı Kabadayı | Elif |  |
| 1969 | Büyük Öç | Gülten/Lale |  |
| 1969 | Aşk Yarası Derindir |  |  |
| 1970 | Yeşil Kurbağalar |  |  |
| 1970 | Yaşamak İçin |  |  |
| 1970 | Sonsuz İhtiras |  |  |
| 1970 | Sevimli Serseri |  |  |
| 1970 | Ecel Teri | Ayşe |  |
| 1970 | Çarşambayı Sel Aldı | Elif |  |
| 1970 | Aşk Arzu Silah |  |  |
| 1970 | Adım Beladır |  |  |
| 1971 | Üçünüze Bir Mezar | Ayşe |  |
| 1971 | Tanrı Şahidimdir | Zeynep Yaşaroğlu/Perihan |  |
| 1971 | Sevimli Hırsız |  |  |
| 1971 | Ölüm Korkusu |  |  |
| 1971 | Kara Memed | Ceren |  |
| 1971 | Kader Unuttu Beni |  |  |
| 1971 | Herşey Oğlum İçin | Sezer |  |
| 1971 | Elvan |  |  |
| 1971 | Cilalı İbo Yetimler Meleği | Hemşire |  |
| 1971 | Cehenneme Bir Yolcu |  |  |
| 1971 | Bir Avuç Kan |  |  |
| 1971 | Allah Benimle | Jale |  |
| 1984 | Sevdalandım | Ayşe |  |
| 1996 | Acı ve Tatlı Günler |  |  |
Televizyon
| Yıl | Başlık | Rolü | Notlar |
| 1977 | Şıpsevdi | Edibe |  |
| 1990 | Yuva | Serpil |  |
| 1991 | Kurdoğlu/Osmanlı Bedel İster | Düşes |  |
| 1992 | Polis |  |  |
| 1992 | İkiz Kızkardeş | Zeynep |  |
| 1993 | İnce Hasan | Zeyno | Televizyon filmi |
| 1994 | Hangimiz Eşek | Ayşe |  |
| 1995 | Ayrı Dünyalar |  |  |
| 1997 | Sevimli Dostlar | Sevgi | Televizyon filmi |
| 1997 | Yaşam Kavgası | Sümbül Zeynep | Televizyon filmi |
| 1998 | Gülerken Ağladık |  |  |
| 1999 | Yıkıldım |  |  |
| 1999 | Bücür Cadı | Şehriye |  |
| 2001 | Gerçekler |  | Televizyon filmi |
| 2002 | Kardelen | Afet |  |
| 2004 | Gölge Ekibi |  | Televizyon filmi |
Sigorta Teftiş Kurulu

| Sigorta Teftiş Kurulu |
| --- | --- |
Kuruluş: 1981
Merkez: Ankara
Sigorta Teftiş Kurulu Başkanlığı, doğrudan Sosyal Sigortalar Kurumu Başkanına bağlı, bir başkanla yeteri kadar sigorta müfettişi ve sigorta müfettiş yardımcısından oluşur.
Sigorta Teftiş Kurulunun görev merkezi Ankara'dır. Bu merkez, sigorta müfettişlerinin de görev merkezidir.
Ülke genelinde teftiş, kontrol ve denetleme yetkisini koordine eden Kurul Başkanlığı, denetimde etkinliği sağlamak amacı ile Adana, Ankara, Bursa, Diyarbakır, İstanbul, İzmir ve Trabzon illerinde çalışma merkezleri oluşturmuştur.
Sistematik element adı

Sistematik element adı, yeni sentezlenmiş ya da henüz sentezlenmemiş bir kimyasal elemente verilen geçici addır. Bu şeklide adlandırılan elementlere sistematik bir simge de verilmektedir. Bir uranyum ötesi element, ancak ve ancak sentezlenmesinin doğrulanmasıyla birlikte kalıcı bir ada sahip olabilmektedir. Zaman zaman bu adın belirlenmesinde yaşanan birtakım tartışma ve anlaşmazlıkların giderilmesi için Uluslararası Temel ve Uygulamalı Kimya Birliği (IUPAC) tarafından bazı adlandırma kuralları belirlenmiştir.
Sinanlı, Yunak

| Sinanlı |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Konya
Koordinatlar: 38°56′45″N 32°15′12″E﻿ / ﻿38.9458°K 32.2534°D﻿ / 38.9458; 32.2534
Ülke:  Türkiye
İl: Konya
İlçe: Yunak
Coğrafi bölge: İç Anadolu Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2019): 247
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0332 859
Posta kodu: 42530
Resmî site YerelNET 
Sinanlı, Konya'nın Yunak ilçesine bağlı mahalledir.
Mahallenin iklimi, karasal iklim özelliklerine sahiptir. Kışın karlı ve soğuk, yazın ise sıcak ve kurak olarak geçmektedir. Mahallenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayanmaktadır.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- |
2007: 231
2000: 447    
1990: 522
Signy Adası

| Signy Adası |
| --- | --- |


Coğrafya
Signy AdasıSigny Adası'nın Antarktika'daki konumu
Bölge: Antarktika
Koordinatlar: 60°43′G 45°36′B﻿ / ﻿60.717°G 45.600°B﻿ / -60.717; -45.600
Takımadası: Güney Orkney Adaları
Denizi: Güney Okyanusu
Yüzölçümü: &0000000000000019.00000019 km2
Demografi
Nüfus: &0000000000000005.0000005
Nüfus yoğunluğu: 0.26 kişi/km2
Signy Adası, Güney Okyanusu'nda Güney Orkney Adaları'nda bulunan bir adadır. Ada, Antarktika Yarımadası'nın kuzeybatısında yer almaktadır.
Ada, BirdLife International tarafından yaklaşık deniz kuşu üreme kolonisini desteklediğinden Önemli Kuş Alanı ilan edilmiştir. Adada aynı zamanda Birleşik Krallık'a ait Signy Araştırma İstasyonu bulunmaktadır.
Sicyonis

Sicyonis, Actinostolidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Sicyopus

Sicyopus, Gobiidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Ventilatör ilişkili pnömoni

| Ventilatör ilişkili pnömoni |
| --- | --- |
Diğer adlar: Ventilator-associated pneumonia
Uzmanlık: Yoğun Bakım, Pulmonoloji Pediatrik Yoğun Bakım, Enfeksiyon Hastalıkları
Nedenleri: Mekanik ventilasyon, endotrakeal tüp kafından mikroaspirasyon, önceden geniş spektrumlu antimikrobiyal kullanımı
Ventilatör ilişkili pnömoni (VİP) veya Ventilator-associated pneumonia (VAP) hastanelerde mekanik ventilasyon cihazlarına bağlı kişilerde meydana gelen bir tür akciğer enfeksiyonudur. Bu nedenle, VİP tipik olarak yoğun bakım ünitesinde (YBÜ) bulunan ve en az 48 saattir mekanik ventilatöre bağlı kritik durumdaki hastaları etkiler. VİP, ciddi hastalık ve ölümlerin önemli bir nedenidir. VİP gelişen hastaların YBÜ'deki yatış süreleri uzamakta ve ölüm oranları %20-30'a çıkmaktadır. VİP tanısı hastaneler arasında farklılıklar göstermekle birlikte tanı genellikle göğüs röntgeninde yeni bir infiltrasyon ve iki veya daha fazla faktörün varlığı ile konur. Bu faktörler arasında >38 °C veya <36 °C sıcaklık, >12 x 109/ml beyaz küre sayısı, akciğerdeki hava yollarından pürülan sekresyonların olması ve/veya gaz değişiminde azalma yer alır.
Mekanik olarak ventile edilen kişilerde görülen ve daha az çalışılmış farklı bir enfeksiyon da ventilatörle ilişkili trakeobronşittir (VİT). VİP'te olduğu gibi, trakeobronşiyal enfeksiyon trakeada kolonize olabilir ve bronşlara ilerleyebilir. VİT, VİP için bir risk faktörü olabilir.
Belirti ve bulgular

Mekanik ventilasyonda olan kişiler genellikle sedatizedir ve nadiren iletişim kurabilirler. Bu nedenle, tipik pnömoni belirtilerinin çoğu ya yoktur ya da elde edilemez. En önemli belirtiler ateş veya düşük vücut sıcaklığı, yeni pürülan balgam ve hipoksemidir (kandaki oksijen miktarının azalması). Ancak bu belirtiler trakeobronşit için de benzer olabilir.
Nedenleri > Risk faktörleri

VİP için risk faktörleri arasında altta yatan kalp veya akciğer hastalığı, nörolojik hastalık ve travmanın yanı sıra yatak başının düz (risk artar) veya yüksek olması, hastanın entübasyondan önce aspirasyon geçirip geçirmediği ve daha önce antibiyotiğe maruz kalıp kalmadığı gibi değiştirilebilir risk faktörleri de yer almaktadır. Entübasyonun bir sonucu olarak vücudun enfeksiyonlara karşı savunma mekanizmalarının birçoğu azalır veya bozulur; bu da mikroorganizmaların vücuda girmesine ve enfeksiyona neden olmasına yol açabilir. Kafa travması veya diğer ciddi nörolojik hastalıklar nedeniyle YBÜ'de yatan hastaların yanı sıra künt veya penetran travma nedeniyle YBÜ'de yatan hastalarda VİP gelişme riski özellikle yüksektir. Ayrıca, künt travma nedeniyle hastaneye yatırılan hastalarda VİP gelişme riski, penetran travma geçiren hastalara kıyasla daha yüksektir.
Ventilatörle ilişkili trakeobronşit (VİT) VİP için bir risk faktörü olabilir, ancak tüm VİT vakaları VİP'e ilerlemez.
Son çalışmalar, hastanın genel ağız sağlığını da potansiyel VİP gelişimiyle ilişkilendirmiştir; dental plakta bulunan bakterilerin "solunum sistemine göç edebileceği" öne sürülmektedir.
Nedenleri > Mikrobiyoloji

VİP'ten sorumlu mikrobiyolojik flora, VİP'e göre daha sık görülen toplum kökenli pnömonidekinden farklıdır. Özellikle virüsler ve mantarlar, altta yatan immün yetmezliği olmayan kişilerde nadir görülen etkenlerdir. Toplum kökenli pnömoniye neden olan herhangi bir mikroorganizma VİP'e neden olabilse de, yaygın olarak kullanılan antibiyotiklere karşı dirençli olmaları nedeniyle VİP'in önemli etkenlerinden olan birkaç bakteri vardır. Bu bakteriler çoklu ilaca dirençli (ÇİD) bakteriler olarak adlandırılır.
Pseudomonas aeruginosa, VİP'e neden olan en yaygın ÇİD Gram-negatif bakteridir. Pseudomonas birçok antibiyotiğe karşı doğal dirence sahiptir ve Polimiksin B hariç her antibiyotiğe karşı direnç kazandığı bilinmektedir. Direnç tipik olarak antibiyotikleri hücre dışına pompalayan çeşitli dışa atım (efflux) pompalarının yukarı regülasyonu veya mutasyonu yoluyla kazanılır. Direnç ayrıca bir dış membran porin kanalının (OprD) kaybı yoluyla da meydana gelebilir.
Klebsiella pneumoniae, Ampisilin gibi bazı beta-laktam antibiyotiklere karşı doğal dirence sahiptir. Sefalosporinlere ve Aztreonama karşı direnç, plazmid bazlı genişlemiş spektrumlu beta-laktamaz (GSBL) veya plazmid aracılı ampC tipi enzim indüksiyonu yoluyla ortaya çıkabilir.
Serratia marcescens, sefalosporinler gibi antibiyotiklere maruz kalındığında indüklenebilen bir ampC genine sahiptir. Bu nedenle kültür; başlangıçta bakteriyel yanıt nedeniyle başarısız olan tedavinin yerine uygun tedaviyi gösterebilir.
Enterobacter cinsi bakteriler indüklenebilir ampC genine sahiptir. Enterobakterler plazmid edinerek de direnç geliştirebilir.
Citrobacter de indüklenebilir bir ampC genine sahiptir.
Stenotrophomonas maltophilia genellikle trakeal tüpleri olan kişilerde kolonize olur ancak pnömoniye de neden olabilir. Genellikle geniş bir antibiyotik yelpazesine dirençlidir ancak genellikle Ko-trimoksazole duyarlıdır.
Acinetobacter cinsi bakteriler giderek daha yaygın hale gelmektedir ve İmipenem ve Meropenem gibi karbapenemlere karşı dirençli olabilirler.
Burkholderia cepacia, kistik fibrozisli kişilerde pnömoni yapan önemli bir organizmadır ve genellikle birden fazla antibiyotiğe dirençlidir.
Metisiline dirençli Staphylococcus aureus, VİP'in giderek artan bir nedenidir. Yoğun bakım ortamındaki Staphylococcus aureus izolatlarının %50'si Metisiline dirençlidir. Direnç mecA geni tarafından sağlanmaktadır.
Patofizyoloji

VİP'in, genellikle altta yatan akciğer hastalıkları veya bağışıklık sorunları olan bir kişide endotrakeal veya trakeostomi tüpünün bakterilerin akciğerin alt bölümlerine serbestçe geçişine izin vermesi nedeniyle oluştuğu düşünülmektedir. Bakteriler küçük damlacıklar halinde hem endotrakeal tüpün içinden hem de kafın etrafından geçer. Genellikle bakteriler endotrakeal veya trakeostomi tüpünde kolonize olur ve her nefes alışta akciğerlere embolize olur. Bakteriler derin aspirasyon veya bronkoskopi gibi prosedürlerle de akciğerlere inebilir. Bir başka olasılık da bakterilerin bronş ağacını kaplayan mukusta zaten var olması ve vücudun ilk savunma hattı tarafından kontrol altında tutulmasıdır. Soluk borusunu kaplayan hücrelerin siliyer hareketi mukusu yukarı doğru iterek hava yolu açıklığının çok az olduğu veya hiç olmadığı şişirilmiş endotrakeal kafın etrafında sıvı birikimine yol açar. Böylece bakteriler rahatsız edilmeden kolayca kolonize olabilir ve daha sonra enfektif hale gelecek kadar çoğalabilir. Ayrıca uzun süre saf oksijen konsantrasyonlarına maruz kalan hücrelerde oksidatif hasar adı verilen bir durum ortaya çıkar ve bu durum hücrelerin sillerine zarar vererek vücudun ilk savunma hattının bir parçası olarak hareket etmelerini engeller.
Bakterilerin sinüslerden ya da mideden akciğerlere geçip geçmediği 2005 yılı itibarıyla tartışmalıdır. Ancak kan dolaşımı veya bağırsaklardan akciğerlere yayılma nadirdir.
Bakteriler akciğerlere girdikten sonra bağışıklık sistemindeki eksikliklerden (yetersiz beslenme veya kemoterapi gibi) faydalanarak çoğalırlar. VİP'li hastalarda, hem kanda hem de alveolar boşlukta nötrofil dahil olmak üzere temel bağışıklık hücrelerinin işlevinde bozulma görülür ve bu bozulma C5a gibi pro-inflamatuvar moleküller tarafından sürdürülür. İmmün fonksiyondaki bu bozukluklar, klinik enfeksiyon gelişmeden önce görüldükleri için VİP gelişimiyle nedensel olarak bağlantılı görünmektedir. Bakteriyel hasarın ve bağışıklık tepkisinin sonuçlarının bir kombinasyonu, ortaya çıkan semptomlarla birlikte gaz değişiminin bozulmasına yol açar.
Önlenmesi

VİP'in önlenmesi, dirençli bakterilere maruziyetin sınırlandırılmasını, mekanik ventilasyonun mümkün olan en kısa sürede kesilmesini ve entübe haldeyken enfeksiyonu sınırlandırmaya yönelik çeşitli stratejileri içerir. Dirençli bakteriler, herhangi bir bulaşıcı hastalıkla hemen hemen aynı yollarla yayılır. Doğru el yıkama, invaziv prosedürler için steril teknik ve dirençli olduğu bilinen organizmalara sahip bireylerin izole edilmesi, etkili bir enfeksiyon kontrolü için zorunludur. Bir kişinin entübe olarak geçirdiği süreyi sınırlandırmak için bir dizi agresif entübasyondan çıkarma protokolü önerilmiştir. Ventile edilen bir kişinin aldığı sedasyon miktarının sınırlandırılması da önemlidir.
Zayıf kanıtlar, yatak başının en az 30 dereceye yükseltilmesinin VİP'i önlemeye yardımcı olabileceğini göstermektedir, ancak bununla ilişkili risklerin anlaşılması için daha fazla araştırmaya ihtiyaç vardır. Klorheksidin gibi antiseptik gargaralar da VİP riskini azaltabilir, ancak kanıtlar esas olarak kalp ameliyatı geçirmiş kişilerle sınırlıdır.
Amerikan ve Kanada kılavuzları subglottik sekresyon drenajının (SSD) kullanılmasını şiddetle tavsiye etmektedir. Bu nedenle Covidien / Mallinckrodt EVAC trakeal tüpü gibi entegre bir emme lümenine sahip özel trakeal tüpler kullanılabilir. Subglottik drenaj ile birlikte poliüretan malzemeye dayalı bu yeni kaf teknolojisi, VİP'in başlangıcını önemli ölçüde geciktirmiştir.
Gümüş kaplı endotrakeal tüp kullanımının ventilasyonun ilk on gününde VİP insidansını azalttığına dair çok az kanıt vardır. Probiyotik kullanımının VİP'e yakalanma olasılığını azaltabileceğine dair kesin olmayan kanıtlar bulunsa da probiyotiklerin YBÜ veya hastane içi ölümü etkileyip etkilemediği belirsizdir.
Tedavi

VİP tedavisi, etken bakterilerle uyumlu olmalıdır. Ancak, VİP'ten ilk kez şüphelenildiğinde, enfeksiyona neden olan bakteri genellikle bilinmez ve belirli bir bakteri ve duyarlılıkları belirlenene kadar geniş spektrumlu antibiyotikler verilir (ampirik tedavi). Ampirik tedavide kullanılacak antibiyotikleri seçerken hem bireyin dirençli bakteriler açısından sahip olduğu risk faktörleri hem de dirençli mikroorganizmaların lokal prevalansı dikkate alınmalıdır. Bir kişi daha önce pnömoni atakları geçirmişse, bu ataklara neden olan bakteriler tespit edilebilir. Bu nedenle başlangıç tedavisinin seçimi tamamen lokal flora bilgisine bağlıdır ve hastaneden hastaneye değişecektir. VİP'in tek bir antibiyotikle tedavisinin; iyileşme oranları, YBÜ'de kalış süresi, mortalite ve yan etkiler açısından birden fazla antibiyotik kombinasyonuyla benzer sonuçlara yol açtığı bildirilmiştir.
Olası ampirik tedavi kombinasyonları şunları içerir (ancak bunlarla sınırlı değildir):
Vankomisin/Linezolid ve Siprofloksasin,
Sefepim ve Gentamisin/Amikasin/Tobramisin
Vankomisin/Linezolid ve Seftazidim
Üreidopenisilin artı β-laktamaz inhibitörü (örn. Piperasilin/Tazobaktam veya Tikarsilin/Klavulanat)
Karbapenem (örn. İmipenem veya Meropenem)
Etken bakteri tespit edildiğinde tedavi genellikle değiştirilir ve semptomlar düzelene kadar (genellikle 7 ila 14 gün) tedaviye devam edilir. VİP'e fermantasyon yapmayan Gram-negatif basillerin (Acinetobacter, Pseudomonas aeruginosa gibi) yol açmadığı hastalarda mevcut kanıtlar kısa süreli antimikrobiyal tedavilerin (10 gün ve altı) kullanımını destekler görünmektedir.
Çoklu ilaca dirençli bir suşla enfeksiyon için risk faktörleri arasında beş günden fazla ventilasyon, yakın zamanda hastaneye yatış (son 90 gün), huzurevinde ikamet etme, hemodiyaliz kliniğinde tedavi ve önceden antibiyotik kullanımı (son 90 gün) yer almaktadır.
Çoklu ilaca dirençli organizmalar için risk faktörü taşımayan kişiler, yaşadıkları bölgede sık görülen bakterilere ilişkin bilgilere bağlı olarak farklı şekilde tedavi edilebilir. Uygun antibiyotikler Seftriakson, Siprofloksasin, Levofloksasin veya Ampisilin/Sulbaktam olabilir.
2005 yılı itibarıyla, geleneksel tedaviye ek olarak inhale antibiyotiklerle ilgili araştırmalar devam etmektedir. Tobramisin ve Polimiksin B belirli merkezlerde yaygın olarak kullanılmaktadır ancak kullanımlarını destekleyen güçlü klinik kanıtlar bulunmamaktadır.
Prognoz

Entübasyondan sonra erken dönemde ortaya çıkan VİP genellikle daha az dirençli organizma içerir ve bu nedenle daha olumlu bir sonuçla ilişkilidir. Mekanik ventilasyon gerektiren solunum yetmezliğinin kendisi yüksek mortalite ile ilişkili olduğundan, VİP'in mortaliteye kesin katkısının belirlenmesi zor olmuştur. 2006 yılı itibarıyla, VİP gelişen hastalarda ölüm oranının %33 ila %50 arasında değiştiği tahmin edilmektedir. VİP, belirli mikroorganizmalarla (Pseudomonas, Acinetobacter), kan dolaşımı enfeksiyonlarıyla ve yetersiz ampirik antibiyotik tedavisi ile ilişkili olduğunda ölüm olasılığı daha yüksektir. VİP özellikle akut solunum sıkıntısı sendromu (ARDS) olan kişilerde yaygındır.
Epidemiyoloji

Mekanik ventilasyona alınan hastaların %8 ila 28'i VİP'ten etkilenmektedir. VİP, ventilasyon boyunca herhangi bir zamanda gelişebilir, ancak en sık mekanik ventilasyonun ilk haftasında ortaya çıkar. VİP'in seyrinde cinsiyet farklılıkları olduğuna dair bazı kanıtlar vardır: erkeklerin daha sık VİP'e yakalandığı tespit edilmiştir, ancak kadınların VİP'e yakalandıktan sonra ölme olasılığı daha yüksektir. Son raporlar, bir YBÜ'de mekanik ventilasyona ihtiyaç duyan COVID-19 hastalarının, aynı ünitede ventile edilen COVID-19 olmayan hastalara ve SARS-CoV-2 dışındaki virüslerden kaynaklanan viral pnömonisi olan hastalara kıyasla VİP riskinin arttığını göstermektedir. Bu artmış duyarlılığın nedeni belirsizliğini korumaktadır, bahsedilen raporlar ventilasyon süresine göre ayarlandığından, artmış duyarlılığın akciğerlerde bozulmuş doğal bağışıklık ile ilgili olması muhtemeldir. Bununla birlikte birçok gözlemsel çalışma, glukokortikoid kullanımını VİP ve diğer hastane kaynaklı enfeksiyon riskinde artışla ilişkili bir faktör olarak tanımlamıştır.
Konuyla ilgili yayınlar

American Thoracic Society and the Infectious Diseases Society of America. (February 2005). "Guidelines for the management of adults with hospital-acquired, ventilator-associated, and healthcare-associated pneumonia". American Journal of Respiratory and Critical Care Medicine. 171 (4): 388-416. doi:10.1164/rccm.200405-644ST. PMID 15699079.
Niederman MS (January 2006). "Use of broad-spectrum antimicrobials for the treatment of pneumonia in seriously ill patients: maximizing clinical outcomes and minimizing selection of resistant organisms". Clinical Infectious Diseases. 42 Suppl 2 (Supp 2): S72-81. doi:10.1086/499405. PMID 16355320.
Kollef MH (June 2005). "What is ventilator-associated pneumonia and why is it important?". Respiratory Care. 50 (6): 714-21; discussion 721-4. PMID 15913464.
Siculifer

Siculifer, Arctiidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Sicyosperma

Sicyosperma Cucurbitaceae familyasına bağlı bir bitki cinsidir.
Samsun tarihi

Samsun tarihi, tarih öncesi dönemde Eski Taş Çağı'na kadar uzanır ve buradaki ilk yerleşik topluluğun izlerine günümüzden yaklaşık 7 bin yıl önce rastlanmıştır.
Yerleşim geçmişi MÖ 60.000 yılına dek uzanan Samsun'a yerleşen ilk topluluk MÖ 5000-3500 arasında buraya gelen Kaşkalardır. Kaşkaların ardından Hitit dönemini yaşayan şehir MÖ 1182 ile MÖ 546 yılları arasında sürekli el değiştirmiş ve bu yıldan itibaren Pers hâkimiyetine girmiştir. Perslerin ardından Makedonya, Pontus, Roma, Bizans egemenliği gören Samsun bunların ardından bir Ceneviz kolonisi hâline gelmiştir. Bu dönemde Dânişmendliler Beyliği tarafından kuşatılan Samsun alınamamış ve şehrin hemen yanına "Müslüman Samsun" adıyla yeni bir şehir kurulmuştur. I. Mehmed dönemine dek iki Samsun şehri de varlığını sürdürmüş, bu dönemde her iki şehir de Osmanlı Devleti topraklarına katılarak birleştirilmiştir. 1422-1428 yılları arasında Osmanlı hâkimiyetinden çıkan Samsun tekrar Osmanlı toprağı olmuş ve 1923 yılında Türkiye Cumhuriyeti'nin ilânına dek bu durumunu sürdürmüştür. Türkiye'nin kurulmasına dek uzanan ve 19 Mayıs 1919'da Mustafa Kemal'in Samsun'a çıkışıyla başlayan sürecin başlangıç durağı olması nedeniyle özel bir konumu bulunan Samsun "19 Mayıs Kenti" olarak anılmakta ve 19 Mayıs Atatürk'ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramı'na ev sahipliği yapmaktadır.
Tarih öncesi dönem

Samsun'daki yerleşim geçmişi Eski Taş Çağı'na dek uzanmaktadır. Tekkeköy Mağaralarında keşfedilen ve MÖ 60.000 ile MÖ 15.000 yılları arasına tarihlendirilen katman, şimdiye dek Karadeniz Bölgesi'nde keşfedilen en eski yerleşimdir. Aynı zamanda Türkiye'deki en eski üçüncü, dünyada ise sekizinci yerleşim olduğu tahmin edilmektedir. Mağara yerleşiminde yaşayan bu insanlar topluluk bilinci gelişmemiş ve henüz üretici pozisyonuna geçmemişlerdi.
Karanlık çağların ardından MÖ 5000-3000 yılları arasında Anadolu'ya gelen ve Hattilerin bir kolu olduğu düşünülen Kaşkalar, MÖ 3500'lü yıllarda Mert Irmağı kenarında, günümüzde Dündartepe Höyüğü'nün bulunduğu yerde bir site oluşturmuşlardır. 15 m yüksekliğinde, 200 m genişliğinde ve uzunluğunda olan höyüğün kazıları sırasında en eski yerleşimin Bakır Çağı'na ait olduğu saptanmıştır. Tekkeköy Irmağı kenarında keşfedilen bir yerleşim yerindeki kazılar ise bu yerleşimin Geç Bakır Çağı ile Tunç Çağı özelliklerini taşıdığını, yerleşimde yaşayanların avcılık-toplayıcılık ile geçinip Taş Çağı aletlerini kullandığını göstermiştir ve yerleşimde herhangi bir yapıya rastlanmamıştır. Dündartepe Höyüğü ve Tekkeköy yerleşiminin yanı sıra kent çevresinde yer alan Kale Doruğu Höyüğü ve İkiztepe Höyüğü kazılarında bu yerleşimlerin köy tipinde olduğu ve küçük topluluklar tarafından kurulduğu belirlenmiştir. Ahşap evlerde oturan bu halkların avcılık, hayvancılık ve balıkçılık yaparak geçindiği; kumaş ve deri işleyebildiği; bakırdan alet, silah ve takı yapabildikleri saptanmıştır. Ayrıca yerleşim yerinin dışında keşfedilen mezarlıklarda yapılan incelemeler ölülerin kullandıkları eşyalarla birlikte gömüldüğünü ortaya çıkarmıştır. İkiztepe mezarlarında yapılan incelemeler burada yaşayan halkın Kuzey Karadeniz, Romanya, Bulgaristan ve Kafkasya kıyılarında bulunan halklarla ırkdaş olduğunu kanıtlamıştır.