Çeçenistan
Tarihi > Sovyet yönetimi

Sovyet yönetimi sırasında, Çeçenistan ve İnguşetya birleştirilerek Çeçen-İnguş Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti kuruldu. 1930'larda Çeçenistan, insan kaynaklı bir kıtlık olan Holodomor'dan kaçan birçok Ukraynalı ile istila edildi. Sonuç olarak, Ukraynalıların çoğu Çeçen-İnguş ÖSSC'ye kalıcı olarak yerleşti ve kıtlıktan kurtuldu. 50.000'den fazla Çeçen ve 12.000'den fazla İnguş cephede Nazi Almanyası'na karşı savaşıyor olmasına rağmen (SSCB'nin kahramanları dahil: Abukadzhi Idrisov, Hanpaşa Nuradilov, Movlid Visaitov) ve Nazi Alman birlikleri, Kafkasya'nın yarısını bir aydan kısa bir sürede ele geçirdikten sonra iki Çeçen-İnguş kentinde, Malgobek ve Ordzhonikidze'de (Vladikavkaz olarak yeniden adlandırıldı) tamamen durdurulana kadar savaşmış olsalar da, Çeçenler ve İnguşlar haksız yere Nazi destekçileri olarak suçlandılar ve tüm uluslar 1944'te, II. Dünya Savaşı'nın sonlarına doğru, Mercimek Operasyonu sırasında tüm uluslar, Çeçen ve İnguş nüfusunun %60'ından fazlasının öldüğü Kazakistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'ne (daha sonra Kazakistan) sürüldü. Amerikalı tarihçi Norman Naimark şöyle yazmıştır:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Askerler köylüleri ve kasaba halkını bir araya getirdi, onları kamyonlara yükledi - göçe zorlanan birçok kişi, bu kamyonların İran Ödünç Verme ve Kiralama Yasası kapsamında yeni getirilen Studebaker olduklarını ifade ediyordu – ve onları daha önce belirlenmiş demiryollarına teslim etti. ...Hareket ettirilemeyenler vuruldu. ...Birkaç savaşçı bir yana, tüm Çeçen ve İnguş vatandaşı, 496.460 kişi, anavatanlarından sınır dışı edildi. | ” |
Zorunlu göçün, Çeçenleri ve İnguşları isyana hazırlayan ve Alman kuvvetlerine yardım eden kitlesel bir komployla suçlayan ünlü NKVD subayı Bogdan Kobulov'un hazırladığı materyallerle haklı çıktığı iddia edildi. Materyallerin çoğunun daha sonra uydurulduğu ortaya çıkarıldı. Almanlara karşı cesurca savaşan seçkin Kızıl Ordu subayları bile (örneğin, Elbe nehrinde Amerikan güçleriyle ilk temasa geçen 255. Ayrı Çeçen-İnguş alayı Movlid Visaitov'un komutanı) sınır dışı edildi. Çeçenlerin ve İnguşların sınır dışı edilmesinin asıl sebebinin Rusya'nın komünist olmayan bir ülke olan Türkiye'ye saldırmak arzusu olduğuna dair bir teori de bulunmaktadır çünkü Çeçenler ve İnguşlar bu tür planlara engel olabilirdi. 2004'te Avrupa Parlamentosu, Çeçenlerin ve İnguşların sınır dışı edilmesini bir soykırım eylemi olarak kabul etti.
Çeçen-İnguş Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti toprakları, Stavropol Krayı (Grozni Okrugu'nun kurulduğu yer), Dağıstan ÖSSC, Kuzey Osetya ÖSSC ve Gürcistan ÖSSC arasında bölündü.
Çeçen-İnguş Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti yeniden kurulduğunda, 1956'dan sonra Nikita Kruşçev yönetimindeki Stalinizmden arındırma sırasında Çeçenlerin ve İnguşların topraklarına dönmelerine izin verildi, ancak bölgenin hem sınırları hem de etnik bileşimi önemli ölçüde değişmişti. Sovyetler Birliği'nin diğer bölgelerinden, çoğunlukla terk edilmiş Çeçenlerin ve İnguşların aile evlerine yerleşen çok sayıda (ağırlıklı olarak Rus) göçmen vardı. Cumhuriyet, Kuzey Osetya ÖSSC'ye devredilen Prigorodny Bölgesi'ni kaybetti, ancak ağırlıklı olarak Rus Naursky Bölgesi ve Terek Kazaklarının anavatanı olarak kabul edilen Shelkovskoy Bölgesi'ni ele geçirdi.
Çeçenlere yönelik Ruslaştırma politikaları 1956'dan sonra da devam etti ve hayatın birçok alanında Çeçenlere Sovyet sisteminde ilerleme için daha iyi fırsatlar sağlamak için gerekli olan Rusça dil yeterliliği gerekiyordu.
26 Kasım 1990'da Çeçen-İnguş ÖSSC yüksek Konseyi "Çeçen-İnguş Cumhuriyeti Devlet egemenliği Deklarasyonu"nu kabul etti. Bu deklarasyon, Sovyetler Birliği'nin yeniden yapılanmasının bir parçasıydı. Bu yeni antlaşma, 15 cumhuriyet devletini 80'den fazla cumhuriyete dönüştürecek ve 22 Ağustos 1991'de imzalanacaktı. 19-21 Ağustos 1991 Sovyet darbe girişimi bu yeniden yapılanmanın terk edilmesine yol açtı.
1991'de Sovyetler Birliği'nin dağılmasının yaklaşmasıyla, eski Sovyet Hava Kuvvetleri generali ve yeni Çeçen Devlet Başkanı Cevher Dudayev'in önderliğinde bir bağımsızlık hareketi olan Çeçen Ulusal Kongresi kuruldu. Çeçenistan'ın ayrı bir ulus olarak tanınması için kampanya yürüttü. Bu harekete Çeçenistan'ın - Baltık, Orta Asya ve diğer Kafkasya Devletlerinin sahip olduğu gibi - Sovyetler Birliği içinde bağımsız bir varlık olmadığını, ancak Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti'nin parçası olduğunu iddia eden Boris Yeltsin'in Rusya Federasyonu tarafından karşı çıkıldı. Sovyet Anayasası'na göre Çeçenistan'ın ayrılma hakkı yoktu. Ayrıca, Tataristan gibi diğer Rusya cumhuriyetlerinin, Çeçenistan'ya bu hak tanınması durumunda Rusya Federasyonu'ndan ayrılmayı düşüneceklerini ifade edildi. Nihai olarak, Çeçenistan'ın Rusya'nın petrol altyapısında önemli bir merkez olduğunu ve dolayısıyla bölünmesinin ülke ekonomisine ve enerji erişimine zarar vereceğini ifade edildi.
Takip eden on yılda, bölge, genellikle alışılmamış bir şekilde savaşan ve mevcut yönetim aracılığıyla birkaç ardışık Rus hükûmeti tarafından tutulan pozisyondan vazgeçen çeşitli gruplar arasında devam eden bir mücadeleye kilitlendi.