stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Mini-makav
Türler

Kuş yetiştiriciliğinde aşağıdakilere bazen mini-makav denir:
Kestanerengi başlı makav, Ara severa
Altın yakalı makav, Primolius auricollis
Mavi kanatlı veya Illiger'in Amerika papağanı Primolius maracana
Mavi başlı Amerika papağanı, Primolius couloni
Kırmızı karınlı Amerika papağanı, Orthopsittaca manilata
Kırmızı omuzlu veya Hahn'ın Amerika papağanı, Diopsittaca nobilis
Kırmızı göbekli makav ve mavi başlı makav tipik olarak sadece bir hayvanat bahçesi ortamında esaret altında veya bir üreme programının parçası olarak bulunur ve nadiren evcil hayvan olarak tutulur.
Hani Miletski

Hani Miletski (d. 1962, İsrail) Amerikalı seksolog ve cinsel terapisttir. Hiperseksüalite alanında uzmanlaşmış olan Miletski, bu alanda eğitmen ve denetçi olarak çalışmaktadır.
Kitapları

Understanding Bestiality and Zoophilia (pub. 2002) 0-9716917-0-3 (book review)
Mother-Son Incest: The Unthinkable Broken Taboo (a brief overview of findings, pub. 1999) 1-884444-31-8
Makaleleri

Zoophilia: Another Sexual Orientation? Archives of sexual behavior. 46.2017,1 Pages 39–42 Published online: 10 November 2016, doi:10.1007/s10508-016-0891-3
A history of bestiality In: Bestiality And Zoophilia: Sexual Relations With Animals (Anthrozoos) Pages. 1-22 (2005) 978-1-55753-412-5
Is zoophilia a sexual orientation? A study In: Bestiality And Zoophilia: Sexual Relations With Animals (Anthrozoos) Pages. 82-97 (2005) 978-1-55753-412-5
Zoophilia-Implications for Therapy Journal of Sex Education and Therapy 26.2001,2 Pages 85–89 doi:10.1080/01614576.2001.11074387
Uçamayan kuş

Penguenler, uçamayan kuşların iyi bilinen bir örneğidir.
Uçamayan kuşlar, evrime bağlı olarak uçma kabiliyetlerini yitirmiş kuşlardır. Karinasız kuşların (devekuşu, emu, tepeli devekuşu, nandugiller ve kivi) ve penguenlerin de dahil olduğu 60'tan fazla hala yaşayan uçamayan kuş türü bulunmaktadır. Uçamayan en küçük kuş Inaccessible Adası sutavuğudur (uzunluk 12.5 cm, ağırlık 34.7 g). Hem uçamayan kuşlar, hem de diğer tüm kuşlar arasında en büyük, en ağır ve en uzun olan kuş ise 2,7 m boyu ve 156 kilogram ağırlığı ile devekuşudur. Devekuşları dekoratif tüyleri, etleri ve dericilikte kullanılan derileri için yetiştirilir.
Evcil tavuk ve evcil ördekler gibi pek çok evcil kuş, uzun süreli uçma kabiliyetini yitirmiş olsa da, ataları olan Kırmızı orman tavuğu ve yeşilbaş, uzun uçuş yeteneğine sahiptir. Geniş Göğüslü Beyaz hindi gibi kanatlara ve uçuşa engel olacak kadar büyük göğüs eti üretmek için yetiştirilmiş bazı kuşlar, yapay seçilim sonucu tamamen uçamaz hale gelmiştir.
Uçamama birçok farklı kuşta bağımsız olarak gelişmiştir. Şu an nesli tükenmiş ve yaşarken karada avlanmaya odaklanmış Phorusrhacidae gibi uçamayan kuş aileleri var olmuştur. Soyu tükenmiş terör kuşları (ve akrabaları Bathornithidae), eogruidler, geranoidler, gastornithiformlar ve dromornithidler birbirleri ile yakından akraba olmayan farklı ailelere mensup olmalarına rağmen, uzun bacaklı, uzun boyunlu ve büyük kafalı olmaları gibi benzer vücut şekilleri geliştimiştir. Ayrıca, bu özelliklerin birçoğu günümüzde yaşayan ve akraba olmayan karinasız kuşlar ile de benzerdir.
Ek resimler

Devekuşu
Kuzey Adası kahverengi kivisi
Campbell çamurcunu
Phalacrocorax harrisi
Weka
Büyük auk
Dodo
Dimorphodon

Dimorphodon, Avrupa'nın erken Jura Dönemi'nden orta büyüklükte bir teruzor cinsiydi. 1859'da paleontolog Richard Owen tarafından adlandırılmıştır. Dimorphodon, Yunanca "iki" anlamına gelen δι (di), "şekil" anlamına gelen μορφη (morphe) ve "diş" anlamına gelen οδων (odon) kelimelerinden türetilmiştir ve "iki biçimli diş" anlamına gelir. İsmi, çenelerinde (sürüngenler arasında nispeten nadir görülen) iki farklı diş tipine sahip olduğu gerçeğine atıfta bulunur.
Açıklama

Dimorphodon'un vücut yapısı, Owen'a göre çok küçük bir beyin tavası ve orantılı olarak kısa kanatlar gibi birçok "ilkel" özellik gösterir. Uçuş parmağındaki ilk falanks, alt kolundan sadece biraz daha uzundur. Boynu kısa ama güçlü ve esnekti, alt tarafında zarlı bir kese olabilirdi. Omurları, hava keselerinin içi boş iç kısma ulaşabileceği açıklıklar olan pnömatik deliklere sahipti. Dimorphodonun yetişkin bir vücut uzunluğu 1 metre (3,3 ft) uzunluğunda idi ve 1,45 metre (4,6 ft) kanat açıklığına sahipti. Dimorphodon'un kuyruğu uzundu ve otuz omurdan oluşuyordu. İlk beş veya altı tanesi kısa ve esnekti, ancak geri kalanların uzunlukları yavaş yavaş arttı ve uzun vertebral süreçlerle sertleştirildi. Dimorphodon fosillerinde bu spekülasyonları doğrulayacak herhangi bir izlenime henüz rastlanmamasına rağmen, kuyruğun terminal ucunda, Rhamphorhynchus benzeri bir kuyruk kanadı taşımış olabilir.
Sınıflandırma

1870'te Seeley, Dimorphodon'u kendi familyası Dimorphodontidae'ye atadı ve familyasının tek üyesi oldu. 1991 yılında Alman paleontolog Peter Wellnhofer tarafından Dimorphodon'un daha önceki Avrupa teruzoru Peteinosaurus'un soyundan gelebileceği öne sürüldü. Daha sonra kladistik analizler uyum içinde değildir. Unwin'e göre Dimorphodon, muhtemelen Peteinosaurus'un soyundan gelmese de, hem Macronychoptera'nın en temel grubu olan Dimorphodontidae soyunu hem de onun içinde Caelidracones'in kardeş grubunu oluşturuyordu. Bu, her iki dimorfodontid türünün de Preondactylus dışında bilinen en temel teruzorlar olacağı anlamına gelir. Ancak Alexander Kellner'e göre, Dimorphodon çok daha az bazaldir ve Peteinosaurus'un yakın bir akrabası değildir.
Andres ve Myers tarafından 2013 yılında elde edilen kladogram aşağıda gösterilmektedir.
Paleobiyoloji > Diyet

Dimorphodon'un nasıl yaşadığına dair bilgiler sınırlıdır. Belki de çoğunlukla kıyı bölgelerinde yaşıyordu ve çok çeşitli bir diyete sahip olabilirdi. Buckland böceklerle beslendiğini önerdi. Daha sonra, biyomekanik çalışmalar Buckland'ın orijinal böcekçil fikrini daha iyi desteklemesine ve hayvanın alışkanlıklarıyla tutarsız olmasına rağmen, onu balıkçıl (balık yiyen) olarak tasvir etmek yaygınlaştı. Dimorphodon, "ısır ve tut" besleme yöntemi için uzmanlaşmış gelişmiş bir çene kas sistemine sahipti. Çenesi son derece hızlı bir şekilde kapanabilir, ancak nispeten az kuvvet veya diş penetrasyonu ile. Bu, kısa ve yüksek kafatası ve daha uzun sivri ön dişlerle birlikte, zaman zaman küçük omurgalıları ve leşi de yemiş olsa da, Dimorphodon'un bir böcekçil olduğunu düşündürmektedir. Mark Witton, hayvanın özel bir etobur olduğunu, böcekçil bir diyet için çok büyük olduğunu ve bu nedenle küçük kertenkeleleri, sphenodontları ve memelileri avlamak için özelleştiğini, ancak nispeten zayıf çene kaslarının muhtemelen orantılı olarak küçük bir av yediği anlamına geldiğini savundu. Diş mikro aşınma muayeneleri, diğer bazı böcekçil veya balıkçıl erken teruzorların aksine, bir omurgalı avcısı olarak durumunu doğrular.
Paleobiyoloji > Hareket

Owen, Dimorphodon'u dört ayaklı olarak gördü. Beşinci parmağın kuyruk ve bacaklar arasında bir zarı desteklediğini ve bu nedenle hayvanın yerde çok hantal olduğunu tahmin etti. Bununla birlikte, rakibi Harry Govier Seeley, pterosaurların sıcak kanlı ve aktif olduğu görüşünü yayarak, Dimorphodon'un nispeten iyi gelişmiş arka bacakları ve pelvisinin özellikleri nedeniyle ya çevik bir dört ayaklı ya da hatta iki ayaklı bir koşucu olduğunu savundu. Bu hipotez, 1983 yılında Kevin Padian tarafından yeniden canlandırıldı. Bununla birlikte, diğer teruzorların (ichnites) fosilleşmiş iz kalıntıları, yerdeyken dört ayaklı bir yürüyüş gösterir ve bu izlerin tümü, beşinci ayak parmağı kısa olan türetilmiş teruzorlara atfedilir. Dimorphodon, uzun, pençesiz ve yana dönüktü. David Unwin bu nedenle Dimorphodon'un bile dört ayaklı olduğunu iddia etti, Sarah Sangster tarafından bilgisayar modellemesi tarafından onaylanan bir görüştür.
Çoğu pterodaktiloid olmayan teruzor gibi, Dimorphodon da orantılı olarak büyük ve kavisli ungallara ve düşük bir ağırlık merkezine sahip yetkin bir tırmanıcıydı. Modern sincaplar gibi, tırmanırken muhtemelen saltatoryal bir şekilde hareket etti.
Bir çift D. macronyx'in restorasyonu
Yeniden inşa edilmiş iskelet, Gökkuşağı Ormanı Müzesi
Yerde bir sphenodontianı kovalayan D. macronyx'in restorasyonu
Tartışmalı iki ayaklı pozda D. macronyx, Seeley, 1901
Seeley'nin dört ayaklı Dimorphodon pozu
Ornitofobi

Ornitofobi veya kuş korkusu; kuşlardan rahatsız ve tedirgin olunan, korkulan fobi türü. ornitho- eki, "kuşlarla ilgili" anlamına gelir, Antik Yunancada, ὄρνις (órnis, "kuş") anlamına gelir.
Bu terim aynı zamanda, tahıl ürünlerine zarar veren haşere kuşlara karşı olan aşırı nefreti belirtmek için de kullanılır.
Dickinsonia

Dickinsonia, fosilleri şimdiki Avustralya, Çin, Hindistan, Rusya ve Ukrayna'da bulunan geç Ediyakaran döneminde yaşamış bir bazal hayvan cinsidir. Dickinsonia, tipik olarak iki taraflı simetrik yivli bir ovali andırır. Diğer canlılarla ilişkileri şu anda bilinmemektedir; büyüme şekli, bir kök grup bilaterian afinitesi ile tutarlıdır, ancak bazıları bunun mantarlara, hatta "soyu tükenmiş bir aleme" ait olduğunu öne sürmüşlerdir. Dickinsonia fosillerinde kolesterol moleküllerinin bulunması, Dickinsonia'nın bir hayvan olduğu fikrini desteklemektedir.
Açıklama

Dickinsonia fosilleri yalnızca kumtaşı yataklarındaki baskılar ve kalıplar biçiminde bilinmektedir. Bulunan örneklerin uzunlukları birkaç milimetre ile yaklaşık 1,4 metre (4 ft 7 inç) arasında ve bir milimetrenin küçük bir kısmından birkaç milimetre kalınlığa kadar değişmektedir.
Neredeyse bilateral simetrik, parçalı, yuvarlak veya oval, bir uca hafifçe genişlemiş bir görünüşe sahiptir (yani yumurta şeklinde dış hatlar). Kaburga benzeri bölümler geniş ve dar uçlara doğru radyal olarak eğimlidir ve bölümlerin genişliği ve uzunluğu fosilin geniş ucuna doğru artar. Segmentler, simetri ekseni boyunca sağ ve sol yarıya ince bir sırt veya oluk ile ayrılır. Segmentler, ikili simetriden ziyade süzülme yansıma simetrisine göre değişen bir düzende düzenlenir; dolayısıyla bu "segmentler" izomerlerdir. Bu kayma yansıması, Spriggina, Yorgia, Andiva, Cephalonega ve soyu tükenmiş şube Proarticulata'dan Dickinsonia'nın diğer akrabalarında da bulunur.
Dickinsonia'nın segmentleri, Adolf Seilacher tarafından kendi kendini organize eden "pneu yapıları", kapitone bir hava yatağına benzer şekilde ortam basıncından daha yüksek bir sıvı ile doldurulmuş odalar olarak tanımlanmıştır.
Dickinsonia'ya atfedilen bazı muhteşem fosiller, hem yiyecekleri sindiren hem de organizma boyunca dağıtan bir yolu temsil ettiğine inanılan iç anatomiyi koruyor gibi görünüyor.
Sınıflandırma

Dickinsonia'nın bir süngerden daha çok geliştiği, ancak bir eumetazoandan daha az türetildiği konusunda bir tartışma var. Bu organizmaların hareket edebileceği fikri, Epibaion'un iz fosili mi yoksa sadece farklı bir koruma durumu mu olduğuna bağlıdır. Bir ağız, anüs veya bağırsak için herhangi bir ikna edici kanıttan yoksundur ve modern placozoanların yaptığı gibi, alt yüzeyinde emilim ile beslenmiş görünmektedir. Placozoanlar, yiyecekleri alt yüzeylerinden emen ("ayak tabanlarından beslenir") ve filogenetik olarak süngerler ile eumetazoa arasında bulunan basit hayvanlardır; bu, Dickinsonia'nın bir kök grubu placozoan olabileceğini ya da eumetazoan sapındaki süngerlerden daha fazla taç muhafazası olabileceğini düşündürmektedir. Çıkarsanan büyüme paternleri üzerine yapılan bir araştırma, Dickinsonia'nın bir eumetazoan olduğunu ancak daha doğru bir bağlantı kurulmadığını belirledi. Daha sonraki bir çalışmada Hoyal Cuthill & Han (2018), Dickinsonia'yı soyu tükenmiş hayvan grubu Petalonamae'ye atadı (Eumetazoa'ya kardeş grup olarak yerleştirildi), ayrıca Stromatoveris, Arborea ve Pambikalbae cinslerinin yanı sıra rangeomorphlar ve erniettomorphları da içeriyordu.
Paleobiyoloji

Retallack'in (2007) hipotezine göre, Dickinsonia, yaşamının tamamını olmasa da çoğunu, yavaş yavaş dinlenme yerinden dinlenme yerine hareket etmiş olsalar da, vücutlarının çoğu tortuya sıkıca bağlı olarak geçirdi. Ankraj biçimleri, istiridye benzeri betonlaşma, rizinlerle liken benzeri köklenme veya bir yeraltı hif ağına mantar benzeri bağlanma olabilir. Dickinsonia izometrik, belirsiz bir büyüme sergiledi - yani, tortuyla kaplanana veya başka bir şekilde öldürülene kadar büyümeye devam ettiler.
Organizmalar, dayanıklı kısımlarının kırılgan bir mineral (kalsit veya piritleşmiş bir "ölüm maskesi" gibi) yerine sağlam bir biyopolimer (keratin gibi) olması gerektiği şekilde korunur.
Halo benzeri "reaksiyon kenarları" örnekleri çevreler; bitişik örnekler, sanki komşularının halesine girmekten kaçınıyormuş gibi deforme olur, bu da birbirleriyle rekabet ettiklerini düşündürür. Üst üste binen vücut fosilleri bulunamadı.
Dickinsonia costata'nın ontojenisi
Nobu Tamura tarafından çizilmiş Dickinsonia rekonstrüksiyonu
"Dickinsonia bizim en eski atamız mı?' Avustralya Ulusal Üniversitesi'nden Ilya Bobrovskiy
Bazı Dickinsonia örneklerinin yapısı, varsayılan bir "sindirim-dağıtıcı" sistem olarak yorumlanmıştır. Ivantsov 2004'ten sonraki görüntü
Dickinsonia lissa'nın fosili
Evcil hayvanlar

Genelde bir çiftlikte at, tavuk, köpek ve diğer pek çok evcil hayvanlar bulunabillir. (Klingerstown, Pensilvanya)
Evcil hayvanlar.
Doğada besinini ve barınağını kendisi bularak, düşmanlarına karşı kendini savunarak yaşamını ve soyunu sürdüren yabani hayvanların bir bölümü insan eliyle evcilleştirilmiştir, yabani hayvanların evcilleştirmeye başlandığı tarih öncesi devirlere dayanır. Bu hayvanların, doğal çevrelerinde özgür ve yabanıl yaşarken tutsak edilerek insan eliyle bakılıp beslenmeye ve insanla birlikte yaşamaya alıştırılması evcilleştirmenin yalnızca ilk aşamasıdır. Oysa bu uzun sürecin asıl amacı, yabani hayvanları yeni koşullara uyarlayarak insana daha yararlı, örneğin et, süt ya da yumurta verimi daha yüksek, yük ya da binek hayvanı olarak daha dayanıklı, avda iz sürmeye ya da bekçilik etmeye daha yatkın evcil soylar üretmektedir. Bu da yüzyıllarca süren titiz seçme, çaprazlama ve ıslah çalışmalarının bir sonucudur.
İnsanlar yerleşik düzene geçip tarım yapmaya başlamadan çok daha önceleri, yiyeceklerini ve giyeceklerini sağlamak için hayvanlardan yararlanıyorlardı. Başlangıçta, karınlarını doyurmak için çevrelerindeki yabani hayvanları avlamakla yetindiler. Zamanla, bu hayvanları yakalayıp bir yere kapatmanın av peşinde koşmaktan daha güvenilir bir yol olduğunu fark ettiler ve kendilerini en yararlı olabilecek hayvanları evcilleştirmeyi öğrendiler. Bütün düşmanlarına karşı kendini savunmayı ya da saldırmayı içgüdüleriyle bilen yabani bir hayvanı insanın yakalayıp tutsak etmesi kuşkusuz etmesi kolay olmamıştır. Bu yüzden insanlar büyük olasılıkla yaralı ya da ormanda kaybolmuş genç hayvanları kendilerine alıştırıp beslemekle işe başladılar. Bir süre sonra da hangi hayvanların daha uysal, evcilleştirilmeye daha yatkın ve kendilerine daha yararlı olduğunu öğrendiler. Başlangıçta yalnızca etini yiyebilecekleri hayvanları bakıp besliyorlardı. Atın ve köpeğin evcilleştirilmesi bile böyle başladı. Bu hayvanların gücünden et, süt, yumurta, yapağı, kıl, deri, boynuz gibi çeşitli ürünlerinden yararlanmaya başlamaları daha geç tarihlere rastlar.
At, inek gibi yararlanılan hayvanların yavruları insanoğluna çok sevimli gelmeye başlamış, özellikle çocukların ilgisini çekmiştir. Her evcil hayvan evde beslenemeyeceği gibi, bazı evcil olmayan hayvanları da insanlar evinde beslemeye çalışmıştır (aslan, jaguar, timsah vb.). Fakat bu hayvanlar evcilleştirilemedikleri ve doğal dürtülerindeki vahşiliği kaybetmedikleri için insanoğluna saldırmıştır.
Evde hayvan beslemenin belli başlı kuralları vardır. Hayvanların yemeğini ve suyunu temin etmek, onları temiz tutmak, bazı konularda eğitmek vb. unsurlar bu kuralların başlıcalarıdır.
Ürünlerinden yararlanılan hayvanlar

İnsanların yetiştirdiği memeli hayvanlar arasında sayıca ilk sırayı sığır alır. Bütün dünyada hem gücünden, hem de etinden, sütünden, yağından ve derisinden yararlanılan 1 milyardan fazla sığır ve manda yetiştirilir. Uygarlık tarihinin ilk yazılı belgelerinden anlaşıldığı kadarıyla, o çağlarda insanlar sığırları en değerli malları olarak görürlermiş. Çünkü eti ve sütüyle insanın en önemli besin kaynaklarından biri olan sığır bir yandan da yüzyıllar boyunca pulluk ve sabanları çekerek, ağır yükleri taşıyarak, arabalara koşularak insana en yararlı çiftlik ve hizmet hayvanlarından biri olmuştur. Makineli tarım ve motorlu taşıtların yaygınlaşmasından sonra sığır çift ve koşum hayvanı olarak önemini yitirmiştir. Buna karşılık uzun çaprazlama ve ayıklama çalışmaları sonucunda, kasaplık et sığırları ile süt sığırlarının pek çok soyu geliştirilmiştir.
Koyun da sığırla birlikte insanın ilk evcilleştirdiği hayvanlardan biridir. Etinden ve sütünden başka, yününün doğal yumuşaklığı ve sıcaklığıyla koyun postu ilkel insanın giysisi olmuş, dokumacılığın gelişmesinden sonra da koyun yününden dokunmuş kumaşlar ayrıcalıklı yerini her zaman korumuştur. Bugün dünyadaki koyun sayısı 1 milyarı bulur. Değişik iklim koşullarına uyum sağlayan yüzlerce koyun ırkı geliştirdiği için her ülkenin mutlaka bir ya da iki yerli koyun ırkı vardır.
Özellikle Afrika ve Asya'da yaygın olarak yetiştirilen keçinin süt verimi, yediği yeme oranla ineğinkinden daha fazladır. Dünyanın en lezzetli peynirlerinden bazıları keçi sütünden yapılır. Ankara keçisinin moher denen uzun, beyaz ve ipek yumuşaklığındaki tiftiği ide dokuma ve örgü sanayisinde en değerli liflerden biri sayılır.
İslam ülkelerin dışında, en çok yetiştirilen evcil hayvanlardan biri de domuzdur. Çiftliklerde beslenen evcil domuzların sayısı yarım milyarı bulur. Et ve yağ verimi çok yüksek olan bu hayvanların yetiştiriciler açısından öbür önemli özellikleri de çok doğurgan olmaları ve hemen hiç yiyecek seçmemeleridir. Domuzlar atalarının yabani yaşamına bütün evcil hayvanlardan daha kolay geçebilir ve ormana salıverdiklerinde, insan eliyle beslenmeye alışmış öbür hayvanlar gibi açlıktan ölme tehlikesiyle karşı karşıya kalmazlar.
Tavuk, hindi, ördek, kaz gibi kümes hayvanları da eti, yumurtası ve tüyleri için beslenir. Ayrıca bazı yırtıcı kuşlar, özellikle doğan, atmaca, şahin ve çakır, avcılıkta yararlanmak amacıyla evcilleştirilmiştir.
Hayvanlar âleminin en kalabalık üyeleri olan böcekler arasından evcilleştirilmiş türlerin sayısı ikiye geçmez. Bunlardan biri, Cilalı Taş Devri (Neolitik Çağ) gibi çok erken tarihlerde evcilleştirilmiş olan balarısı, öbürü de MÖ 3000 yıllarında Çin'de evcilleştirilen ipekböceğidir.
Gücünden yararlanılan hayvanlar

Tarımda ve yük taşımacılığında kas gücünden yararlanılan evcil hayvanlar arasında da ilk sırayı sığır alır. Ama binek ve koşum hayvanı olarak atın yerini hiçbir hayvan tutmaz. Tarih boyunca yolculukta, savaşta ve günlük yaşamda at her zaman insanın en büyük yardımcısı ve en değerli dostu olmuştur. Traktörün, öbür tarım makinelerinin ve hızlı ulaşım araçlarının gelişmesinden bu yana, çiftliklerde günlük işlerde kullanılan ya da kentlerde arabaları çeken atların sayısı giderek azalıyor. Buna karşılık Arap atı ve İngiliz atı gibi değerli soylar binicilikte, at yarışlarında, törenlerde ve gösterilerde hâlâ eski önemini korumaktadır. Atın akrabası olan eşek ve at ile eşeğin melezi olan katır da gücünden yararlanmak amacıyla yetiştirilen evcil hayvanlardır. Öbür yük hayvanlarının dayanamayacağı en ağır koşullara dayanıklı olan ve çöllerde günlerce aç ve susuz yol alabilen deve ise Asya ile Afrika'da bugün bile insan ve yük taşımakta kullanılır.
Diğer evcil hayvanlar

Bu iki büyük grubun dışında, insanın çeşitli yeteneklerinden yararlandığı, dostluğunu ve sevgisini bölüştüğü ya da yalnızca göz ve kulak beğenisini okşadığı için evde beslediği pek çok evcil hayvan vardır. Bunların başında kuşkusuz köpek ve kedi gelir.
Bugün insanın en güvenilir ve sadık dostu olan köpeklerin ilk ataları, bir zamanlar dünyanın her yerinde başıboş dolaşan yabani kurt sürüleridir. Bu yırtıcı hayvanlar mağaralarda yaşayan insanlar için tehlikeli bir düşmandı. Gene de insanlar, büyük olasılıkla yiyecek aramak için çevrelerine kadar sokulan yavruları yakalayarak köpeği evcilleştirmeyi başardılar. En eski mağara resimlerinde bu kocaman yırtıcı hayvanlar sahipleriyle yan yana çizilmiştir. Güçlü koku alma duyusuyla iyi bir avcı olan, sahibini tehlikelere karşı koruyan ve sürülerine bekçilik eden köpek, evcilleştirildikten kısa bir süre sonra insanın yaşamında önemli bir yer edindi. Bazı eski uygarlıklarda, özellikle Eski Mısır'da köpekler tapınılacak kadar kutsal hayvanlar sayılıyordu.
Değişik iklim ve çevre koşullarına köpek kadar kolay uyum sağlayabilen pek az hayvan vardır. Yani köpek bunların arasından en dayanıklı olanıdır. Köpek soyları arasındaki büyüklük ve görünüm farkı ise hiçbir evcil hayvanda bu kadar çarpıcı değildir; örneğin bilinen en küçük köpek soyu olan Meksika asıllı chihuahuaların ağırlığı 1 kilogramı geçmezken, dev senbernarların çoğu 130 kilogramdan daha ağırdır.
Kediler köpeklerden binlerce yıl sonra evcilleştirilmiş. Bu hayvanların bugün bile köpeklerden çok daha bağımsız yaradılışı olması belki buna bağlanabilir. Kediler evcilleştiren ilk halk Eski Mısır'dır. Önceleri köpekler gibi kedileri de kutsal hayvanlar olarak benimseyip tapınan bu insanlar, kediyi büyük olasılıkla MÖ 2500 ile 1500 yılları arasında evcilleştirdiler. Bu ilk evcil kedilerin Afrika yaban kedisinin soyundan geldiği sanılmaktadır. Bir görüşe göre Eski Mısırlılar, hareketlerindeki zarafet ve çevikliğe hayran oldukları kedileri yalnızca süs hayvanı olarak evcilleştirmişlerdir; gerçekten de o dönemde insanlar kedilerine çok değerli mücevherler takarlardı. Ama bu çevik avcıların zararlı kemircilerden kurtulmak amacıyla evcilleştirildiğini gösteren belgeler de vardır. Eski Mısırlılar'ın kuraklık dönemlerinde kullanmak üzere depoladıkları tahıllar fare ve sıçan gibi kemiricilerin sürekli saldırısına uğruyordu. Kısa ve boz tüylü Afrika yaban kedilerinin bu kemiricilerin doğal düşmanları olduğunu bilen çiftçiler, tahıllarını korumak için kedilerden yararlanmak düşündüler. Bugünkü evcil kedi soylarının birkaçı Ankara kedisi gibi uzun tüylü, büyük bölümü de Siyam kedisi gibi kısa tüylüdür.
Ev hayvanları (Bakım)

İnsanların evde hayvan besleme alışkanlığı, yabanıl hayvanlardan bazılarını evcilleştirdikleri tarihöncesi çağlara kadar uzanır. Çünkü insan daha o çağlarda bile etinden, çeşitli ürünlerinden ya da gücünden yararlanmak amacıyla çeşitli hayvanları evcilleştirirken, kendisine kolayca alışan bazı hayvanlara karşı özel bir yakınlık duymuştur. Böylece, başlangıçta yarar üstüne kurulan insan-hayvan ilişkisi giderek karşılıklı sevgi ve dostluk bağlarıyla güçlenmiş, insan bazı hayvanları hiçbir çıkar gözetmeksizin, yalnızca hoşlandığı için evinde beslemeye başlamıştır. Hayvancılıkta geçinen ilk toplumlardan bu yana inek, at, koyun gibi hayvanların yavrulaması insanı aileye yeni bir birey katılmışçasına sevindirir. Özellikle çocuklar bu sevimli tay, buzağı ve kuzulara gerçek bir sevgiyle bağlanırlar. Ama kuşkusuz her evcil hayvan evde beslenemez. Öte yandan bazı insanlar aslan, kaplan, jaguar gibi yırtıcı hayvanları daha yavruyken kendilerine alıştırıp evlerinde besleseler bile, bu hayvanlar doğal yabanıl özelliklerini yitirmedikleri için hiçbir zaman evcil hayvan sayılamaz. Evde insan eliyle beslenmeye alışmış bir aslan serbest bırakıldığında kolayca yabanıl yaşamına dönebilir ve aynı yırtıcılıkla av peşinde koşmaya başlar. Oysa evde bakılıp beslenen gerçek ev hayvanları yabanıl atalarının yaptığı gibi kendi başlarına yiyecek, içecek ve barınak bulamazlar. Çok eskiçağlarda evcilleştirilmiş türlerin soyundan gelen yabani yaşamın kurallarını bilmiyen bu hayvanları sahiplerinin besleyip koruması gerekir.
Bugün ev hayvanlarının bakımı için geçerli olan birkaç temel kural vardır. Bunlardan ilki hayvanları gerekli ve yeterli yiyeceklere, ama aşırılığa kaçmadan düzenli olarak beslemektir. İkincisi temiz içme sularının hiçbir zaman eksik etmemek, üçüncüsü de yaşadıkları yerlerin yeterince geniş, havalandırılmış ve temiz olmasına özen göstermektir. Dördüncü kural, hayvanların dolaşmak, koşmak ya da uçmak gibi doğal hareket yeteneklerini yitirmemeleri için gerekli koşulları sağlamaktır. Bu arada bakıcılara düşen en önemli görevlerden biri kuşkusuz hayvanların vücut temizliğine ve sağlığına titizlik göstermek, gerektiğinde aşılarını yaptırmak ve hastalandıklarında bir veterinere götürmektir.