Oğul (Kutsal Kitap'ta)
„Tanrı Oğulları“

“Tanrı oğulları” kavramı Kutsal Kitap'ın birkaç ayetinde geçer:
“Ve Tanrı oğulları bu kızlarla ilgilenmeye başladılar; kızların güzel olduğunu gördüler ve beğendiklerinden kendilerine eşler aldılar. ... Tanrı oğullarının insan kızlarıyla ilişkilerinden çocuklar doğuyordu; bunlar o devrin kudretli ve şöhretli adamlarıydı.“ (Başlangıç 6:2, 4)
Birçok yorumcu, 'Tanrı'nın oğulları'nın aslında Şit soyundan insanlar olduğunu iddia etmiştir. Argümanlarını Nuh'un Şit'in soyundan geldiği gerçeğine dayandırıyorlar, diğer taraftan Adem'in başka soyları -Kain'in soyu ve Adem'in diğer oğullarının soyu (Başlangıç 5:3, 4)- tufanda yok edildi. Onlara göre, 'Tanrı'nın oğulları insanların kızlarını eş olarak aldılar' ifadesi, Şit'in soyundan gelenlerin Kain'in kötü torunlarının soyuna karışmaya başladığı anlamına gelir. Ancak bu noktada Kutsal Kitap'ın soy hatları arasında bir ayrım yaptığına dair hiçbir belirti yoktur ve Tanrı hiçbir zaman insanlar arasında belirli evlilikler yasaklamadı. Ayrıca normal bir erkek ve normal bir kadının evliliğinden doğan çocukların “devler” veya “kudretli kahramanlar” haline gelmesi, bu görüşün zayıf bir yönüdür.
„Tanrı oğulları“ ifadesinin gökten gelip insan bedenini alan itaatsiz melekleri tanımladığı düşüncesi akla daha yakındır. Eyüp 1:6 ayetinde geçen “Tanrı oğulları” ifadesinin Tanrı'nın huzurunda toplanan ruhi varlıklara atfettiği açıktır. Onlar arasında “dünyada gezinip dolanmaktan” gelen Şeytan da vardı (Eyüp 1:7; 2:1, 2).
Benzer şekilde Eyüp 38:4-7, Yaratıcı ‘dünyanın köşe taşını koyarken Tanrı oğullarının coşkuyla haykırdıklarını’ söyler. Dolayısıyla onlar Tanrı'nın melek oğulları olmalı, çünkü insanlar henüz yaratılmamıştı. Mezmur 89:6'da sözü edilen “Tanrı oğulları” da açıkça görüldüğü gibi gökteki ruhi varlıklardır.
Böylece Başlangıç 6:2, 4'te geçen “Tanrı oğulları” kavramı diğer ayetlerle uyumlu olarak onların Tanrı'nın yeryüzüne inen ruhi oğulları olduğu sonucuna varmak mantıklıdır.
Başka ayetler de bu sonuca varmamıza yardım eder. Yahuda 6, 7 ayetleri Sodom'da sapık arzularının peşine düşmüş insanların işlediği günahı (Başlangıç 13:13; 19:1-11), ‘asıl konumlarını korumayıp ait oldukları mekânı terk eden meleklerin’ günahına benzetir. Bu meleklerle Sodomlular arasındaki ortak nokta, “cinsel ahlaksızlığa dalıp sapık arzularını tatmin etme peşine düşmüş” olmalarıydı.
Ayrıca 1. Petrus 3:19, 20 ayetleri de itaatsiz meleklerle “Nuh’un dönemi” arasında bağlantı kurar (2. Petrus 2:4, 5). Sonuç olarak Nuh'un günlerindeki itaatsiz meleklerin davranışları Sodom ve Gomorra'da işlenen günahlara benzetilebilir.
Başlangıç 6:2-4'teki 'gerçek Tanrı'nın oğulları'nın ruhi yaratıklar olduğunu inkâr etmek, Hristiyan Kutsal Kitap yazarlarının ifadeleri anlaşılmaz olurdu ve bu meleklerin nasıl itaatsiz oldukları veya Nuh'un zamanıyla ne ilgisi olduğu belirsiz olurdu.
Kutsal Kitap'taki kayıtlarda, geçmişte bazı itaatkâr meleklerin de insan bedeni aldığını, hatta insanlarla birlikte yiyip içtikleri anlatılır (Başlangıç 18:1-8; 19:1-3). Bu nedenle insan bedeni alan itaatsiz meleklerin, kadınlarla cinsel ilişkiye girebildikleri sonucuna varmak makuldür. Bu ruhi yaratıkların insan dünyasına izinsiz girişleri, büyük olasılıkla insan kötülüğünde bir artışa katkıda bulundu veya bunu hızlandırdı.
Başlangıç 6:1-4'te anlatılan olay birçok pagan halk mitolojisine yol açmıştır. Başlangıç kitabındaki rapor büyük ölçüde çarpıtılıp süslenmiş olsa da, bu antik mitolojilerde (Yunanlılarınki sadece bir örnektir) tanrıların ve tanrıçaların insanüstü kahramanlara ve korkunç yarı tanrılara (kısmen ilahi, kısmen insani niteliklerle) sahip olmak için insanlarla evlendiğine dair çarpıcı paralellikler vardır.