Cevad Han
İktidarı > Sonraki dönemler

1789 yılı, Ağa Muhammed Han Kacar'ın tam anlamıyla iktidara geldiği yıldır. Cavad Han, onun iktidarını ilk tanıyanlardan biriydi. Ağustos 1795'te Ağa Muhammed Han Kacar, 70.000 kişilik ordusuyla Aras Nehri'ni geçti. Ordu üç bölüme ayrılmıştı: sol kanat Erivan istikametinde, sağ kanat Hazar Denizi boyunca Aras Nehri'ni geçerek Dağıstan ve Şirvan istikametinde ilerliyordu ve şahın kendisinin liderlik ettiği merkez kuvvetler Şuşa Kalesi istikametinde ilerlemekteydi.  Karabağ hanlığının başkenti olan Şuşa, 8 Temmuz'dan 9 Ağustos'a kadar kuşatma altında tutuldu. Kartli-Kaheti, Aleksandr'ın da yardım ettiği İbrahim Halil Han'ın sert direnişi nedeniyle Ağa Muhammed Han Kacar, İbrahim Halil Han'dan belirli vergi ve haraçlar verme koşuluyla kuşatmayı kaldırdı ve Tiflis'e doğru yöneldi. Ayrıca İbrahim Halil Han, Kacar ordusunun Şuşa'ya girişine izin verme konusunda da isteksizdi. Burada Cavad Han ve kendi sağ kanat orduları da ona katıldı. Kacar ordusu Tiflis'e girdi ve dokuz gün orada kaldı. Onun Tiflis'i fethi, Kızılbaş askerî gücünün Safevi İmparatorluğu zamanında olduğu gibi yeniden canlanmasının ilanıydı.
Gence'de iken, Muhammed Han II. Irakli'ye son bir ültimatom gönderdi ve onu itaate çağırdı. Herhangi bir cevap alamayan Muhammed Han, Tiflis'e doğru ilerlemeye başladı. Cavad Han, ona bu ilerlemede yardım etti ve kendisi de ilerlemede yer aldı. Şehri ele geçirdikten sonra, orada 9 gün kalan ve binlerce esir alıp yağmalayan müttefikler daha sonra şehri terk ettiler. Ordu bu sefer Şeki ve Şirvan hanlıklarını da itaat altına almaya gidiyordu. Ancak Muhammed Han'ın ordusunun ülkeyi terk edip Kürdistan'a gitmesinden sonra Cavad Han II. Irakli ile ilişkileri normalleştirmeye çalıştı, ancak II Irakli 1796'nın Şubat ayında oğlu Aleksandr'ın komutası altında kendi 3 binlik ordusunu Ganja'ya gönderdi, ancak ordu komutanını terk etti ve ilerleme başarısız oldu. Hemen ardından 1796'nın Mart ayında İbrahim Halil Han ve müttefiki Ümme Han'ın ordusu Gence'yi kuşattı. Bu sırada II. Irakli ikinci bir ordu toplama hazırlığı içindeydi. Bu haber Gence'ye ulaştığında, İbrahim Halil Han hızla Cevad Han ile anlaştı ve ittifak kurdu. Anlaşma gereği, Cavad Han, kız kardeşini ve oğlunu İbrahim Halil Han'a rehin verdi ve tazminat olarak 10.000 ruble ödedi. Avar Hanlığı ise ilerlemede yer alan her savaşçı için 40 ruble ödeme aldı ve evlerine döndü.
Gürcü ordusu Mayıs 1796'da Gence'ye ulaştı ve burayı kuşatmadan sadece 400 Gence sakinini esir almakla yetindi, ardından yeni bir sefer için Rus desteğini beklemek üzere Tiflis'e döndü. Ağa Muhammed Han'ın seferi sırasında Tiflis'in yağmalanmasını bahane eden Kraliçe Katerina, 1796'da Güney Kafkasya'nın işgaline başladı. Sefer başlamadan önce bir manifesto hazırlandı ve bölgedeki tüm soylulara gönderildi. Böylece Rus General Valerian Zubov önderliğinde Rus seferi başladı. Eylül ayında Cevad Han, Zubov'a yaptığı çağrıda Kaçar tehdidini hatırlattı ve Rus birliklerinin bir an önce Gence'ye gelmesini istedi. Öyle görünüyor ki Cevat Han, Karabağ ve Kartli-Kakheti'den gelen tehditler nedeniyle Rus hükûmetini kendi korumasını kabul etmeye ikna etmek için böyle bir motivasyon seçmişti. 13 Aralık'ta Rus ordusundan bir tümen Gence'ye ulaştı ve direnişle karşılaşmadan kaleye girdi. Cevad Han kalan kalenin anahtarlarını bizzat Rus komutana teslim etti. Rus komutanın isteği üzerine kaleye bir Rus garnizonu yerleştirildi. Bu durum Katerina'nın ölümüyle değişti. Yerine geçen oğlu I. Pavel, Rus ordusunu bölgeden geri çağırdı. Rus ordusu bölgeden ayrılsa da Gence'yi güvenmedikleri Cevad Han'a teslim etmek istemedikleri için onun yerine kaleyi II. İrakli'ye vali olarak teslim ettiler. Abbasgulu Ağa Bakıhanov'a göre, bunu öğrenen İbrahim Halil Han ve Selim Han ordularıyla birlikte Gence'ye gelerek Şemseddil hükümdarı Ali Sultan'ı II. Iraklı adına Gence hükümdarı olmaya zorlamaya çalışmışlardır. Cevad Han Gence'den ayrılmak istediğinde eşi Şukufa Hanım onu durdurur ve Ali Sultan'a bir mektup göndererek hapisteyken ölüme mahkûm edildiğini ve Cevad Han'ın onu affettiğini hatırlatır. Bu hatıradan etkilenen Ali Sultan hemen Cevad Han'ın huzuruna çıktı ve Gence'nin hükümdarı olma taleplerini reddetti. "Bunun üzerine halk ve diğer tüm hanlar onun asaletine hayran kalarak Cevad Han'ın yanından ayrıldılar."
Böylece Cevad Han, Gence Hanlığını yeniden sürdürmeyi başardı. 1797 yılında Ağa Muhammed Han Kafkasya'ya ikinci seferine başladı. Horasan yürüyüşünün sona ermesinin ardından Azerbaycan hanlıklarını cezalandırmak amacıyla düzenlenen yürüyüş de Rus yürüyüşüne yanıt niteliğindeydi. Cevad Han, eski dostlarına güvenerek, Ağa Muhammed Han'ın emriyle Haziran ayında Şuşa'ya gitti, ancak Cevad Han, Zubov'un yürüyüşü sırasında Ruslara direnmemekle suçlanarak tutuklandı ve idamla tehdit edildi. Ancak 17 Haziran'da Şuşa kalesinde Ağa Muhammed Han'ı öldürmesi fırsatını değerlendiren Cevad Han kaçmayı başardı.
İmparator I. Pavel 19 Ağustos 1798'de Kafkasya'ya askeri olarak dönmeye karar verdi. Ertesi yıl Korgeneral Karl Knorring Gürcistan'daki Rus ordusunun komutanlığına atandı ve yardımcılarından Ivan Petrovich Lazarev ondan önce bölgeye geldi. Ancak büyük bir Rus ordusunun bölgeye gelişi, Rusya'nın siyasi niyetlerinin yeterince farkında olan Hanlıklar, Dağıstan Beylikleri ve Kaçar İmparatorluğu tarafından hoş karşılanmadı. Avar Hanı Umma Han 26 Ağustos 1800'de Rus himayesini kabul etmesine rağmen sık sık Kartli-Kakheti krallığının doğu bölgelerine yürüdü ve buraları yağmaladı. Yağmaladığı bölgelerden biri de Gence Hanlığı topraklarıydı. Şeyh Memmed Hasan, Kral XII. George'a yazdığı bir mektupta Umma Han'ın Doğu Gürcistan'la ilgili niyetlerini tasvir ediyor ve Gence Hanlığı'nın mülklerine yapılan saldırılar hakkında onu bilgilendiriyordu. Ancak mektupta verilen bilgiye göre Avarlar Gence'de yenilmelerine rağmen Cevat Han'ın ordusu karşısında 104 ölü ve 30 esir vererek geri çekilmek zorunda kalmışlardır. Gence'de mağlup olmalarına rağmen Ümmet Han bölgeye yönelik politikasından vazgeçmemiştir. Yine mektupta verilen bilgilere göre İbrahim Halil Han bu konuda kendisine önemli yardımlarda bulunmuş, top ve diğer silahları göndermişti.
XII. Georgi 28 Aralık 1800'de öldü. Onun ölümüyle, Cavad Han'ın Kazah ve Şemşeddil'e olan iddiaları için uygun koşullar oluştu. Rus ordusunun varlığına rağmen, Cavad Han da Avar hanlığı gibi sık sık Kartli-Kakheti'ye seferler düzenliyordu. Tiflis'teki Rus komutanı Knorring, Cavad Han'ın bu isteklerinden haberdardı ve İmparator I. Aleksandr'ın Kartli-Kakheti'nin ilhakını önerdiği dilekçesinde bu konuya değinmişti. Birinci Rusya-Kaçar Savaşı sırasında Ruslar, şehrin Tiflis'ten Kaçar İmparatorluğu'na giden yol üzerinde yer aldığının stratejik önemini fark ettiler. Bu nedenle, Cavad Han oğlu Hüseynkulu Ağa'ya Ayrum kabilesinin ve Ermenilerin Şemşeddil'den Gence'ye taşınmasını emretti. Amacı, Rusların bölgedeki ekonomik potansiyellerini zayıflatmaktı. Buna karşılık, Knorring, Lazarev'e 1802'de Şemşeddil'e saldırma emri verdi, ancak maddi ve teknik donanım sorunlarıyla karşılaşan Lazarev, Borçalı'ya geri çekilmek zorunda kaldı. Bu başarısızlıkla öfkelenen imparator, Knorring'i daha enerjik ve yetenekli bir general olarak değerlendirilen Pavel Sisianov ile değiştirdi.  Bu değişiklik 19 Eylül 1802'de gerçekleşse de, Sisianov'un Tiflis'e 1803 Şubat'ında geldiği 1803'ün 25 Şubat 1803 tarihli ilk mektubunda kendisine iltifatlarda bulunarak Rus koruması altına alınmasını istedi. O, şunları yazdı:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | ... Bu şerefli güveninizin en güzel teminatı, isteğimizi dikkate alarak, yüksek rütbeli büyük oğlunuz Uğurlu Ağa'yı emanet olarak Tiflis'e göndermeniz olacaktır. Burada onur ve saygı görecek. Eğer bu dileğimiz gerçekleşirse, bunu Gence ile Gürcistan arasında hiçbir ayrım yapılmayacağı yönündeki iyi sözümüzün pratik bir örneği olarak kabul edeceğim. | ” |
Cevad Han, Sisianov'a ihtiyatlı ve ikitaraflı bir cevap yazar ve teklifini reddeder. Kısa bir süre sonra Sisianov, Kazah ve Şemşeddil sultanlıklarını ortadan kaldırır ve Gence'ye ilerler.
Gence'ye yürüyüş için 6 tabur ve 3 filodan oluşan bir grubun organize edilmesi planlandı: Sevastopol alayından 2 tabur, Gence yolu üzerinde Şemşeddil'de bulunan Yeger alayından 2 tabur, Kafkas alayından bir tabur, Narva dragun alayından 3 filo ve 17. Yeger alayından iki bölük, baş tabur. Bu taburun geri kalan iki tümeni, II. Irakli'nin dul eşi Daryu'yu geçtikten sonra Vladikavkaz'dan döndüklerinde onlara katılacaktı. Müfrezenin 20 Kasım'da Tiflis'ten 15 verst (16 km) uzaklıktaki Soğanlık köyünde buluşması, 21 Kasım'da dinlenmesi ve 22 Kasım'da hareket etmesi gerekiyordu.
Tsitsianov, ordusu için maksimum erzak stoku topladıktan sonra Gence'ye doğru harekete geçti. 20 Kasım'da Gence'ye doğru ilerleyen ordunun son hali olarak, 3 dragon eskadronu, Don'da yaşayan Kazaklardan oluşan iki alay, Borçalı, Kazah ve Şemşeddil'den hareket eden Azerbaycanlılardan oluşuyordu. Ordunun geçiş yaptığı ilk mevki, Soğanlık köyünden 9 km uzaklıktaydı. Belirli nedenlerden dolayı, ordu burada mola verdi ve bir gün gecikmeden sonra harekete geçti. Demurçalas köyünde Azerbaycanlı süvari birliklerinin de katılmasından sonra, bir sonraki kamp, Şikol köyünün yakınlığına yerleştirildi. Yolda geçilen dereler ve yağmur nedeniyle, 24 Kasım'da kıyafetlerin kurutulması gerekti ve ordu mola vermeye zorlandı. Ordu, 25 Kasım'da Aghstafa Irmağı'nı geçti ve bundan sonra Kazah ve Borçalı süvari birlikleri de katıldı. 27 Kasım'da ise Şemşeddil süvari birlikleri de orduya katıldı. Sisianov'un emriyle, Müslüman süvari birlikleriyle birlikte, Rus piyade ordusu her zaman Kazak birlikleriyle yerleştirilmişti. 29 Kasım'da Şamhor'da dururken, Azerbaycanlılardan oluşan ordu tamamen nehrin bir kıyısına yerleştirildi. Sonunda altı geçitten sonra, Zagiala köyüne varmayı başardılar. Burada, 17. Yeger alayının iki bölüğü onlara katıldı.
Nihayet 29 Kasım'da Sisianov'un birlikleri Gence Hanlığı sınırını geçti. Sisianov, 29 Kasım'da Şamhor'a varır varmaz Cevad Han'a bir mektup yazarak kalenin teslim edilmesini talep etti. Genel olarak Gence'ye ulaşmadan önce Cevad Han'dan kendisine itaat etmesini birkaç kez istedi, ancak reddedildi. Kasım 1803'te Sisianov, 6 tabur piyade ve 3 süvari filosuyla Tiflis'ten ayrıldı. 10 Aralık 1803 tarihinde Cevad Han'a yazdığı bir mektupta Gence'nin Kraliçe Tamar (1184-1213) döneminde Gürcistan'a ait olduğunu, ancak daha sonra Gürcü hükümdarların zayıflığı nedeniyle buranın elinden alındığını bildirmiştir. Rusya artık bölgenin Gürcistan'ın yasal varisi olarak iddia ediyor:
Cevad Han, kendisine yazdığı mektubunda tarihi olaylarla cevap vermeyi tercih etmiş ve Safevi Devleti'nden bahsetmiştir. Cevad Han'ın yazdığı mektup şöyle:
Cevad Han'ın mektubunun ilk sayfası.
Cevad Han'ın mektubunun ikinci sayfası.
Cevad Han'ın mektubunun üçüncü sayfası.
Cevad Han, soğuk, açlık ve hayvanlara yem bulunamaması nedeniyle Rus ordusunun belli bir süre sonra geri çekilmek zorunda kalacağını düşünüyordu. Aynı zamanda rezervlerindeki sorunlardan dolayı Rus ordusu uzun süre Gence'de kalmayı düşünmüyordu. Ancak ilk direniş ve başarısızlıklardan sonra Sisianov'un geri çekilmemesinin nedeni, şehirden kaçanların şehirdeki zor duruma dair verdiği bilgilerdi.
13 Aralık'ta Sisianov'un ordusu Koşkar Nehri'ni geçti ve şehri kuşatmak için hazırlıklara başladı. Eski Şemseddil sultanı Nasib Bey beş kişilik bir grupla taraf değiştirerek Ruslara teslim oldu. Şehrin ağır bombardımanı 15 Aralık'ta başladı ve ardından Cavad Han'ın teslim olması tekrar talep edildi. Cavad Han, Kaçar ordusundan yardım umarak zaman kazanmaya çalışmış ve Sisianov ile yazışmalara devam etmiştir. Sisianov, Cavad Han'dan Rus vatandaşlığını kabul etmesini, yıllık 20.000 ruble vergi ödemesini, Şemseddil üzerindeki tüm hak iddialarını geri çekmesini ve oğlu Hüseynkulu'yu rehine olarak Tiflis'e göndermesini talep etti. Cavad Han'ın bu şartları reddetmesinin ardından kaleye geniş çaplı bir saldırı için hazırlıklar başladı. Şehrin yakınlarında konuşlanan Sisianov, 29 Aralık 1803'te Cavad Han'a son mektubunu yazarak şehri teslim etmesi için bir ültimatom verdi. Mektupta şöyle yazıyordu:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Kale'yi isteyerek verme eğiliminde olmadığınızı görünce, teslim şartlarını size son kez göndermeyi görevim sayıyorum... Mektubuma acil cevap istiyor olmam, düşmanımı bir hizmetçi, bir köle olarak gördüğüm anlamına gelmiyor. Çünkü insanlar arasındaki karşılıklı saygıya saygı duyulması gerekir. Bu yüzden yarın öğleden önce mektubuma bir cevap almayı umuyorum. Gence şehrinin teslimi aşağıdaki maddelerle kabul edilebilir: Cevad Han'ın General Tsitsianov'a cevabı. 1. Cevad Han Genceli, yönetimindeki tüm halkla birlikte, Rus çarının tebaası olacağına yemin ediyor; 2. Kale tamamen temizleniyor ve buraya Rus ordusunun topları ve mühimmatları yerleştiriliyor; 3. Cevad Han Genceli, Rus İmparatorluğu'nun bir emri olarak, önceki yetkiyle topraklarını yönetiyor ve Rusya'ya yılda 20.000 manat haraç ödüyor. 1804 yılında bu maddeleri imzaladığı sırada bu tutarı hemen ödemeli; 4. Kaledeki ve Şemşaddil yolundaki orduya yiyecek sağlar; 5. Şemşaddil ve vilayetinin nüfusu bastırılamaz çünkü bunlar zaten Gürcistan hükümetinin kontrolü altındadır; Yukarıdakileri sadakatle takip etmek için Cevad Han Genceli, oğlu Hüseyingulu Ağa'yı sonsuza kadar Gürcistan'ın baş hükümdarının yanında kalması için emanet eder. Sisianov'un talepleri yine de reddediliyor. | ” |
Mirza Adıgözal Bey'in yazdığına göre Cevad Han ordusunu toplayıp halkını yakınlaştırır ve düşmanın üzerine yürür. Savaş, dahi şairimiz Nizami Gencevi'nin türbesinin yakınında, Kuru Gobu denilen yerde yaşanıyor. Güç dengesi açıkça eşit değildi ve bu nedenle, ağır kayıplar verdikten sonra genceliler geri çekildi ve kalenin kapılarını kapattı. Bundan sonra Javad Khan'ın Sisianov'a yazdığı mektupta şunlar yazıyordu:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Şehri bağışlamaya gelince, bu niyetten sakının, çünkü bu böyle değildir. Gence'ye ancak benim cesedimin üzerinden girebilirsiniz. anlıyor musunuz? Ben öldükten sonra başka yolu yok. | ” |
Sisianov'un başkanlığında toplanan ve dört tugay komutanının katıldığı bir savaş konseyinin ardından, 3 Ocak 1804'te şehre bir saldırı başlatılmasına karar verildi. Tümgeneral Portnagin komutasındaki birinci tugay Karabağ kapısından veya üst kapıdan sola doğru ilerleyecek, Albay Karyagin komutasındaki ikinci tugay ise Tiflis'ten veya iç kale kapısından saldıracaktı. Başlangıçta taktiksel bir taarruz gerçekleştirilecek, ardından geniş çaplı bir saldırı yapılacaktı. Ayrıca Sisianov, karanlık saatlerde taraf değiştirip Rus ordusuna zorluk çıkarabileceklerinden korktuğu Müslüman askerleri saflardan ayırdı. Onlara surları ve üzüm bağlarını korumaları talimatı verildi.
Saldırıdan önce Sisianov, saldırıyla ilgili Portnagin ve genelkurmay başkanlarına şu gizli emri verdi:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Herkes akşama kadar şu anda kuşatma altında olduğu gibi mevzilerinde kalmalıdır. Yarım saat içinde, gerçek muharebeye geçmeden önce, herkes Çuykov'un levazım şubesi tarafından tayin edilen mevzileri ve yerleri tutmalıdır; ancak ordunun hareketinin nasıl uygulanması gerektiğini hangi sükunet ve derin sessizlikle açıklamaya gerek yoktur. Tüm sancaklar ve askeri bayraklar akşam saatlerinde törensiz bir şekilde cami kapısına getirilmeli ve orada bırakılmalıdır. Kazak askeri zinciri, hava aydınlanıncaya kadar mevzilerinde kalmalı, en yakın haberleşme bataryasını anlamalı, yedek bölümlerdeki diğerleri ise mermi ve fişeklerle kapalı yerde olmalı; sabah herkes ona yakın toplanmalıdır. | ” |
Sisianov'un da aralarında bulunduğu 17. Yeger Alayı yedek kuvvetleri oluşturarak Karabağ kapısı önünde durdu. Tiflis kapısında konuşlanan Sivastopol alayına, Gencelilerin kaleden çıkmasını engellemeleri ve gerekirse yardımlarına gelmeleri emredildi. 11 toptan oluşan topçu kuvvetleri yedekte tutuldu ve korumaları 100 Kazak'a verildi. Cevad Han'ın kuvvetleri tamamen mağlup edildikten sonra orduya yağma yapma izni verildi.
Albay Karyagin, sabah saat 5'e kadar kendisine tahsis edilen iki taburu büyük bir sakinlikle Zafer Bey kulesinin yakınında belirlenen yere getirdi ve Tiflis kapısına bitişik bağlarda sakladı. Sabahın karanlığından yararlanarak, taburun yarısıyla kale duvarına saldırmaya başladı. Eşzamanlı olarak, saldırıyı düzenleyenlerin işini kolaylaştırmak için kaleye başka bir yönden saldırı düzenlendi. Han'ın ordusu kaleden 15 sazenden daha az uzaktayken fark edildi ve müdahale önlemleri başladı. Kaleden Rus ordusunun üzerine yağ, sıcak su ve taşlar döküldü. Saldırı sonucunda Gafar Bey'in kulesi Rusların eline geçti. Han'ın kendisi kaledeki en büyük topun yanında bir atın üzerinde oturuyordu ve öldürülene kadar kaleni kılıçla savundu. Böylece saldırı sırasında kale duvarının yarısı ve Gence kalesinin üç kulesi kaldı. Altı kule de alındıktan sonra surdan yerde kalan Rus askerleri de şehre gönderildi. Savaşın belirleyici anında, Ermeniler Rus ordusu için şehir kapılarını açtıktan sonra, Lisaneviç'in kuvvetleri şehre girmeyi başardı. Şehirde panik hüküm sürüyordu. Sokak çatışmalarında Han'ın savaşçıları yenildi. Öğleye doğru şehirde sükûnet hâkim olmaya başladı ve atlarının üzerinde altın ve diğer değerli eşyaları toplayan Rus askerleri görünmeye başladı. Saldırı sırasında Han'ın 1500 savaşçısı ölmüştü. Saldırı sırasında Cevad Han ve babası  Binbaşı Lisaneviç tarafından öldürüldü. Han'ın ortanca oğlu Hüseynkulu Han da birkaç saat savaştıktan sonra öldü. Han'ın en büyük oğlu Uğurlu Han ve en küçük oğlu Alikulu Han kaçmayı başarmış ve Karabağ Hanı İbrahim Halil Han'ın yanına sığınmıştır. Ayrıca Han'ın iki yeğeni ve bazı akrabaları da öldü. Bazı akrabalar Tebriz'e kaçtı.
Rus ordusunun yağmaya giriştiği sırada şehir nüfusunun bir kısmı Cuma Camii'ne sığınmıştı. Sisianov'un kendisi, "500 kadar Tatarın [Azerbaycan Türklerini kastediyor] belki de galiplere teslim olmak için camide toplandığını bildiriyor. Ancak bir Ermeni savaşçılarımıza aralarında birkaç Dağıstanlı Lezginin de olduğunu söyledi. Lezgilerden söz edilmesi camideki herkesin öldürülmesi için bir işaretti." Bu dönemde Gürcü topraklarında yaşayan Lezgiler sık sık Rus askeri müfrezelerine saldırıyor ve bu nedenle düşman olarak görülüyorlardı. Rusların camiye sığınan sivillere saldırması sonucunda 500'den fazla barışçıl sakin öldürüldü.
Bu dönemde, Gence'nin yıkımı sırasında yaşamış olan Gürcü Prensi XII. David, Gürcülerin Sisianov'a karşı öfkeli olduğunu, çünkü erkek sakinlerin çoğunun yenilmesine, kadınların esir alınmasına ve hanın kendisinin öldürülmesine rağmen şehrin yağmalanmasını ve tahrip edilmesini engelleyemediğini yazmıştır.
4 Ocak'ta şehrin ana camisi kiliseye dönüşmüştü.