1902-1903 Venezuela krizi
Hazırlık

Anglo-Alman iş birliğinin Venezuela konusunda nasıl ortaya çıktığı hâlâ tartışmalıdır ve inisiyatifin kaynağına dair farklı görüşler bulunmaktadır. 1901 ortalarında, Boxer Ayaklanması’nın dikkatleri başka yöne çekmesi sona erdiğinde, Alman Şansölyesi Bernhard von Bülow, Venezuela’daki Alman endişelerine bir tür askeri müdahaleyle yanıt verme kararı aldı ve Alman donanmasıyla bir ablukanın uygulanabilirliğini tartıştı. Amiral Otto von Diederichs, abluka başarısız olursa Caracas’ın işgal edilmesini önererek bu fikre sıcak baktı. Ancak Alman hükûmeti içinde bir ablukanın barışçıl (tarafsız gemilerin geçmesine izin veren) mı yoksa savaş odaklı (gemilerin ele geçirilmesini sağlayan) mı olması gerektiği konusunda yaşanan anlaşmazlıklar gecikmelere yol açtı. Ayrıca, Alman İmparatoru II. Wilhelm askeri müdahale konusunda ikna olmamıştı.
Yine de, 1901 sonlarında tazminat talepleri, SMS Vineta ve Falke gemilerinin Venezuela kıyılarına gönderilmesiyle bir güç gösterisi eşliğinde yenilendi. Ocak 1902’de İmparator, Venezuela’da Manuel Antonio Matos’un liderlik ettiği bir başka iç savaşın patlak vermesi nedeniyle herhangi bir ablukanın ertelenmesi gerektiğini ilan etti. Bu durum, daha uzlaşmacı bir hükûmetin iktidara gelme olasılığını gündeme getirdi.
Durumu karmaşıklaştıran bir diğer konu, Almanya’nın Güney Amerika’da bir deniz üssü olarak Margarita Adası’nı istediği söylentileriydi. Ancak Mayıs 1900’de SMS Vineta kruvazörünün ziyareti sırasında adanın uygun olmadığı sonucuna varılmıştı ve Alman donanması, bu tür uzak üslerin ne kadar savunmasız olabileceğini daha fazla dikkate alıyordu.
1901 sonlarında, Britanya Dışişleri Bakanlığı, Almanya kendi vatandaşlarının haklarını korurken Britanya’nın geri planda kalmasının olumsuz bir algıya yol açabileceği endişesiyle, ortak bir eylem olasılığını Almanya ile görüşmeye başladı. Başlangıçta olumsuz yanıt aldı, ancak 1902’nin başlarında, İngiliz ve Alman finansörler hükûmetlerini harekete geçirme konusunda iş birliği yapıyordu. İtalyanlar da borçların zorla tahsil edilmesiyle ilgili planların varlığından şüphelenerek müdahil olmak istedi, ancak Berlin başlangıçta bunu reddetti. Roma, Somali'deki bir iyilik karşılığında iş birliği yapılabileceğini öne sürdükten sonra, Britanya İtalyanların katılımını kabul etti.
Haziran 1902’de Castro, bir İngiliz gemisi olan The Queen’i isyancılara yardım ettiğinden şüphelenerek ele geçirdi. Bu olay ve Castro’nun İngiliz diplomatik girişimlerine yanıt vermemesi, Londra’yı, Alman iş birliği olsun ya da olmasın harekete geçme yönünde etkiledi. Ağustos 1902’de Britanya ve Almanya, yılın ilerleyen dönemlerinde bir ablukanın uygulanması konusunda prensipte anlaştılar.
Kasım ayında, Kaiser Wilhelm, Sandringham House’da amcası Kral VII. Edward’yi ziyareti sırasında, Venezuela’nın savaş gemilerine el konulmasını içeren bir anlaşma imzaladı. Anlaşma, Venezuela’nın talepleri yalnızca bir tarafla çözme olasılığını ortadan kaldırarak her iki ülkenin tatmin edilmesini şart koşuyordu. Bu süreçte ABD, Britanya, Almanya ve İtalya’dan çeşitli sinyaller aldı. ABD, toprak elde edilmediği sürece müdahaleye karşı çıkmayacağını belirtti.
7 Aralık 1902’de Londra ve Berlin, Venezuela’ya ültimatomlar gönderdi. Venezuela’dan yanıt alınamaması üzerine, 9 Aralık’ta resmi olmayan bir abluka başlatıldı. İtalya da 11 Aralık’ta kendi ültimatomunu sundu, ancak Venezuela bunu da reddetti.