Georges Auric
Kariyer

Auric'in ilk besteleri, müzikal düzene ve referans materyalin kullanımına karşı bir tepkiyle kendini gösterir. Bu yüzden, Cocteau ve Satie ile olan ilişkisi de nedeniyle Auric, müzik eleştirmeni Henri Collet tarafından Les Six içerisibde gruplandırıldı. Ayrıca ressam, illüstratör, tiyatro tasarımcısı ve yazar Jean Hugo ile de arkadaştı. Katılımı, şiir ve diğer metinlerin şarkı ve müzikal olarak yazılmasına yol açtı. Diğer beş besteciyle birlikte L'Album des Six adlı albüme bir eserle katkıda bulundu. 1921'de Cocteau ondan Les Mariés de la Tour Eiffel adlı balesinin müziğini yazmasını istedi. Zamanının kısıtlı olduğunu fark edince Les Six'teki besteci arkadaşlarından biraz müzikle katkıda bulunmalarını istedi. Louis Durey dışında herkes onayladı. Bu süre zarfında, tek perdelik operası Sous le masque'i (1927) yazdı (daha önceki bir opera olan La Reine de coeur (1919), kayıptır). Aynı zamanda 1927'de on Fransız bestecinin ortak çalışması olan L'Éventail de Jeanne çocuk balesi için Rondeau şiir türüne katkıda bulundu. 1952'de başka bir işbirliğine, La Guirlande de Campra'nın orkestral varyasyonları setine katıldı. Les Six, resmi olmayan ve kısa ömürlü bir grup olmasına rağmen, zamanın müzik düzenine karşı tepkisi ve absürtlük ve hiciv teşvikiyle tanındı; grup, Debussy'ye olduğu gibi Wagner'e de isyan etti. Auric'in de aralarında bulunduğu bu bestecilerin müzikleri, o dönemde Paris'in kendine özgü kültürel ortamını temsil ediyordu ve Rus ve Alman müziğinin getirdiği uluslararası tarzların yanı sıra Debussy'nin empresyonizm ve sembolizmini de reddediyordu. Auric'in popülist bir besteci olarak daha sonraki gelişimi, Les Six'in birçok tekniği ve ideali, özellikle de popüler müzik ve durumların kullanımı tarafından önceden şekillendirildi. Sirk veya dans salonu müziği, Les Six'in müziğinde, özellikle de gerçek işbirliklerinde önemli bir rol oynadı. Ancak Auric ve diğerlerinin sanatlarına farklı yaklaşımlar benimsemesiyle Les Six kısa sürede ayrıldı.
Avangart bir besteci olarak ilk başarılarının ardından Auric, 1930'larda bir geçiş döneminden geçti. 1930'da film için yazmaya başladı ve 1931'de Fransız müzikal filmi À Nous la Liberté'nin (Türkçe: Sonsuza Kadar Özgürlük) müziğini besteledi ve beğenilmesiyle; Auric'in film için yaptığı müzik genel olarak onaylandı. Film bestecisi olarak başarılı bir kariyere başlarken müziği bir durgunluk ve değişim döneminden geçti. Piyano Sonatı (1931) kötü karşılandı ve bunu, ilk üç film müziği de dahil olmak üzere çok az eser ürettiği beş yıllık bir dönem izledi. Cocteau ile olan ilişkisi bu dönem boyunca Cocteau'nun 1930 yapımı avangart bir filmi olan Le Sang d'un poète'sinin (Türkçe: Bir Şairin Kanı) bestelenmesiyle devam etti. Ancak 1935 yılına gelindiğinde popülist bir yaklaşıma yönelerek ilk yıllarındaki elitist ve son derece referanslı tutumlarını terk etti. Association des Ecrivains et des Artistes Révolutionnaires (AEAR), Maison de la Culture ve Fédération Musicale Populaire gibi solcu gruplar ve yayınlarla ilişkilendirildi. Beste yapmak için dört strateji benimsedi; birincisi diğer sol sanatçılarla gruplara katılmak; ikincisi, daha fazla türde yazarak daha geniş bir kitleye ulaşmak; üçüncüsü, daha genç bir izleyici kitlesine yönelik müzik yazmak; ve dördüncüsü, siyasi görüşlerini müziğinde daha doğrudan ifade etmek.
Auric'in bir film bestecisi olarak kariyerinde müzik yapmayı seçtiği filmler, eski çağrışımların yanı sıra bu yeni bulunan inançlardan da etkilenmişti. Les Six günlerinden beri uzun süredir birlikte çalıştığı Jean Cocteau ile on bir filmde işbirliği yaptı. Yıllar boyunca aralarında Fransa, İngiltere ve Amerika'da çekilen filmlerin de bulunduğu çok sayıda filmin müziklerini besteledi. En popüler çalışmaları arasında Moulin Rouge çalışması yer alıyor. O filmdeki "Kalbin Nerede?" şarkısı çok popüler olmuştur. 1962'de Opéra National de Paris'in yöneticisi ve ardından Fransız Gösteri Hakları Derneği SACEM'in başkanı olunca sinema filmleri için çalışmayı bıraktı. Auric, ölümüne kadar özellikle nefesli çalgılar için klasik oda müziği yazmaya devam etti.
Müzik eleştirisi Auric'in kariyerinin bir başka önemli yönüydü. Eleştirisi Les Six ve Cocteau'nun esprit nouveau (yeni ruh) olarak bilinen ideallerini desteklemeye odaklandı. Onun eleştirisi özellikle Debussy, Wagner, Saint-Saëns ve Massenet'in algılanan iddialılığının yanı sıra onların tarzlarını takip edenlerin müziklerine odaklandı. Cocteau, Les Six ve Auric, bu bestecilerin müziğinin gerçeklikten kopuk olduğunu gördüler ve bunun yerine popülizme dayanan müziği tercih ettiler.