Ahlaki Duygular Teorisi
Sempati

Smith, sempati ilkesi bu organın yerini aldığı için Shaftesbury, Hutcheson ve Hume'un "etik duyu" geleneğinden ayrıldı. "Sempati", Smith'in bu ahlaki duyguları hissetmek için kullandığı terimdi. Başkalarının tutkularıyla olan duyguydu. İzleyicinin izlediği kişinin deneyimini yaratıcı bir şekilde yeniden oluşturduğu bir yansıtma mantığıyla işledi:
Diğer insanların ne hissettiğine dair doğrudan bir deneyimimiz olmadığı için, onların nasıl etkilendiklerine dair hiçbir fikrimiz olamaz ama benzer bir durumda kendimizin ne hissetmesi gerektiğini tasavvur ederek fikrimiz olur. Kardeşimiz tehlikede olsa da, biz kendimiz rahat olduğumuz sürece, duyularımız bize onun çektiklerini asla bildirmez. Duyularımız bizi asla kendi kişiliğimizin ötesine taşımadılar ve asla taşıyamazlar ve yalnızca hayal gücümüzle onun duyumlarının ne olduğu hakkında herhangi bir fikrimiz olur.
Bu yeti de, eğer onun durumunda olsaydık bize ait olanı bize göstermekten başka bir şekilde bize bu konuda yardımcı olamaz. Hayal gücümüzün kopyaladığı, onun değil, yalnızca kendi duyularımızın izlenimleridir. Hayal gücümüzle kendimizi onun yerine koyarız. ...
Ancak Smith, İnsanın sınırlı bir faaliyet alanının ötesinde, yine kendi çıkarlarına odaklanan ahlaki yargılar oluşturabileceği fikrini reddetti:
Evrenin büyük sisteminin idaresi ... tüm akılcı ve mantıklı varlıkların evrensel mutluluğunun ilgisi, insanın değil Tanrı'nın işidir. İnsana çok daha alçakgönüllü, ama güçlerinin zayıflığına ve kavrayışının darlığına çok daha uygun bir bölüm ayrılmıştır: Kendi mutluluğunun, ailesinin, dostlarının, ülkesinin mutluluğunun kaygısı... Ama biz... bu amaçlara yönelik çok güçlü bir istekle donatılmış olsak da, onları gerçekleştirmenin uygun yollarını bulmak, aklımızın yavaş ve belirsiz kararlarına emanet edilmiştir. Doğa, orijinal ve dolaysız içgüdülerle bizi bunların büyük bir kısmına yönlendirmiştir. Açlık, susuzluk, iki cinsi birleştiren şehvet ve acı korkusu, bizi bu araçları kendi iyiliği için ve doğanın büyük yöneticisinin kendileri tarafından üretmeyi amaçladığı bu yararlı amaçlara yönelik eğilimlerini hiç düşünmeden sevk eder.
Zenginler yığından yalnızca en değerli ve hoş olanı seçer. Yoksullardan biraz daha fazlasını tüketirler ve doğal bencilliklerine ve açgözlülüklerine rağmen, yalnızca kendi kolaylıklarını kastetseler de, çalıştırdıkları binlerce kişinin emeğinden önerdikleri tek amaç kendi çıkarlarını tatmin etmek olsa da, kendi boş ve doyumsuz arzularının tatmin etmek için, tüm iyileştirmelerinin ürününü fakirlerle paylaşırlar. Görünmez bir el tarafından dünya tüm sakinleri arasında eşit parçalara bölünseydi yapılacak olan yaşamın gereklerini hemen hemen aynı şekilde dağıtmaya yönlendirilirler ve böylece niyet etmeden, bilmeden, toplumun çıkarını ilerletir ve türlerin çoğalması için araçlar sağlarlar.
Yayınlanmış bir konferansta Vernon L. Smith ayrıca "Ahlaki Duygular Teorisi" ve "Ulusların Zenginliği"nin birlikte şunları kapsadığını savundu:
"Bir davranış aksiyomu, "bir şeyi başka bir şeyle takas ve takas etme eğilimi", burada ticari nesnelerin yalnızca malları değil, aynı zamanda bağışları, yardımları ve sempatiden kaynaklanan iyilikleri de içerdiğini yorumlayacağım... değiş tokuş edilen mallar veya iyilikler olsun, insanların tüm sosyal işlemlerde amansızca aradıkları ticaretten elde edilen kazançları bahşeder. Bu nedenle, Adam Smith'in geniş şekilde yorumlanan tek aksiyomu... insanın sosyal ve kültürel girişiminin büyük bir bölümünü tanımlamak için yeterlidir.. İnsan doğasının neden aynı anda hem kendini hem de başkasını dikkate aldığını açıklar."