Edward Elgar
Hayatı > Son büyük çaplı eserleri

Haziran 1911'de Kral V. George'un taç giyme töreni etkinlikleri kapsamında, Elgar'a Merit Nişanı (Order of Merit) verildi. Bu onur, her zaman yirmi dört kişiyle sınırlı olan bir şereftir. Bir sonraki yıl, Elgarlar Norman Shaw tarafından tasarlanmış Hampstead'deki Netherhall Gardens'ta bulunan büyük bir eve taşındılar. Orada Elgar, savaş öncesi dönemin son iki büyük ölçekli eserini besteledi: koral oda müziği The Music Makers (Birmingham Festivali için, 1912) ve senfonik çalışma Falstaff (Leeds Festivali için, 1913). Her ikisi de kibar bir şekilde karşılandı, ancak hevesle değil. Hatta Falstaff'ın ithaf edildiği şef Landon Ronald bile özel olarak itiraf etti ki, eserin "başını veya sonunu anlamak"ta zorlandığını, müzik bilimci Percy Scholes ise Falstaff hakkında "büyük bir eser" olduğunu, ancak "halkın takdiri açısından, nispeten başarısız" olduğunu yazdı.
I. Dünya Savaşı patlak verdiğinde, Elgar, kan dökülmesi olasılığı karşısında dehşete kapıldı, ancak vatansever duyguları yine de alevlendi. "A Song for Soldiers" adlı bir eser besteledi, ancak daha sonra geri çekti. Yerel poliste özel polis memuru olarak kaydoldu ve daha sonra Hampstead Gönüllü Rezervi'ne katıldı. Belçika'ya saygı için orkestra ve konuşmacı için bestelenen Carillon ve Polonya'ya saygı için orkestral bir parça olan Polonia gibi vatansever eserler besteledi. Zaten popüler olan "Land of Hope and Glory" daha da popüler hale geldi ve Elgar, nağmeye daha az milliyetçi olan yeni sözlerin söylenmesini boşuna diledi.
Savaş yıllarında Elgar'ın diğer besteleri arasında çocuk oyunu The Starlight Express (1915) için ara müzik; bale The Sanguine Fan (1917); ve The Spirit of England (1915-1917, Laurence Binyon'ın şiirlerine), romantik vatanseverliğinden tamamen farklı karakterde üç farklı koral eser bulunuyordu. Savaş yıllarının son büyük ölçekli bestesi, Rudyard Kipling'in dizelerinden oluşan The Fringes of the Fleet idi ve ülke genelinde büyük popüler başarıyla sahnelendi, ancak nedeni açıklanmayan bir şekilde Kipling, tiyatrolarda gösterilmelerine itiraz etti. Elgar, eserin bir kaydını Gramophone Şirketi için yönetti.
Savaşın sonlarına doğru, Elgar'ın sağlığı kötüleşti. Eşi onun için en iyisinin kırsala taşınmak olduğunu düşündü ve Sussex'deki Fittleworth yakınlarında ressam Rex Vicat Cole'dan "Brinkwells" adlı bir ev kiraladı. Orada Elgar gücünü geri kazandı ve 1918 ve 1919 yıllarında dört büyük ölçekli eser üretti. Bunların ilki üç odalı bir eserdi: Mi minör Keman Sonatı, La minör Piyano Beşlisi ve Mi minör Yaylı Dörtlü. Eserin yapımı sürerken, Alice Elgar günlüğüne "E. muhteşem yeni müzikler yazıyor" diye yazdı. Üç eser de iyi karşılandı. The Times, "Elgar'ın sonatı, daha önce başka formlarda duyduğumuz birçok şeyi içeriyor, ancak onun değişmesini ve başka biri olmasını hiç istemediğimiz için, bu böyle olmalı" dedi. Dörtlü ve beşli, 21 Mayıs 1919'da Wigmore Salonu'nda prömiyerini yaptı. Manchester Guardian, "Bu dörtlü, muazzam çıkışları, dans ritimlerinin ilginç inceliklerini ve mükemmel simetrisini, daha lirik ve tutkulu olan beşliyi içeren, oda müziğinin mükemmel örnekleri olarak, büyük oratoryoların kendi türlerinin mükemmelliği gibi" diye yazdı.
Buna karşılık, Mi minör Çello Konçertosu, felaketle sonuçlanan bir prömiyere sahipti. İlk olarak Ekim 1919'da Londra Senfoni Orkestrası'nın 1919-1920 sezonunun açılış konserinde sahnelendi. Beste hariç, bestecinin yönettiği konserin geri kalanı Albert Coates tarafından yönetildi ve Coates, Elgar'ın prova süresini geçerek bencilce davrandı. Lady Elgar, "o vahşi bencil kaba adam ... o vahşi Coates prova yapmaya devam etti" diye yazdı. The Observer gazetesi eleştirmeni Ernest Newman, "Hafta boyunca yetersiz prova söylentileri dolaştı. Her ne olursa olsun, üzücü gerçek şudur ki, muhtemelen hiçbir zaman bu kadar büyük bir orkestra kendisini bu kadar acıklı bir şekilde sergilememiştir. ... Eser kendisi güzel bir şey, çok basit - son birkaç yılda Elgar'ın müziğinde beliren o etkileyici basitlik - ancak basitliğinin altında derin bir bilgelik ve güzellik yatıyor" diye yazdı. Elgar, soloist Felix Salmond'a hiç suç yüklemedi ve daha sonra Salmond için eseri yeniden çaldırdı. İlk Senfoni'nin bir yıldan biraz daha kısa sürede yüz performansı olmasına karşın, Çello Konçertosu Londra'da bir yılın üzerinde ikinci bir performans yapamadı.