stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Sokrates'in Savunması

Başlığın diğer anlamları için Sokrates'in Savunması (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
New York'taki Metropolitan Sanat Müzesi'nde sergilenen Jacques-Louis David'in Sokrates'in Ölümü adlı yapıtı (1787). Sokrates baldıran zehirini kendi isteğiyle içerek yaşamına son verir.
Sokrates'in Savunması (Grekçe: Άπολογία Σωκράτους, Apología Sokrátus), Yunan filozof Platon tarafından yazılmış, Sokrates'in bir grup Atinalı tarafından kentin ilahlarına inanmaması ve gençlerin ahlakını bozması iddialarıyla suçlanışı, Atina demokrasisi tarafından yargılanma ve cezalandırılma sürecini konu alan Sokratik diyalogdur. Yapıt, Euthyphron ve Kriton ile birlikte bir üçleme oluşturur. Euthyphron mahkemenin hemen öncesini, Savunma yargılama sürecini, Kriton ise yargılama sonrasını anlatır. Sokrates'in Savunması, Euthyphron adlı diyaloğun devamı niteliğindedir.
Atina-Sparta arasındaki Peloponez Savaşı ve sonrasında binlerce insanın öldürülmesine veya sürgününe neden olan Otuz Tiran'ın kovulmasının ardından MÖ 403 yılında Atina demokrasisi yeniden yapılanma sürecine girdi. Farklı kesimlerden Atinalılar, genç nüfusunu kaybetmiş ve salgınlarla boğuşan kenti tekrar inşa edebilmek için birlikte çalışmaya başladılar. Kentin yasaları revize edildi. Böyle bir dönemde yaşam tarzı "felsefe yapmak" olarak özetlenebilecek olan Sokrates; soruları, eski hikmetleri bazen denetleyen, bazen çürüten sorgulayıcılığı ve Atina'nın önde gelenlerine yönelttiği eleştirileri ile birçok düşman kazandı. Oligarşinin yerine demokrasi gelmiş olmasına karşın hâlen yeniden yapılanmaya çalışan Atina demokrasisi; arkasında Otuz Tiran'ın kovulmasında etkin rol oynamış ve Atina ordusunda komutan olarak hizmet etmiş olan Anytos ile Atinalı aristokrat Lykon ve Euthyphron Sokratik diyaloğunda hakkında silik bir delikanlı olarak söz edilen Meletos adında bir genç tarafından "gençlerin ahlakını bozmak ve dinsizlik" suçlamalarıyla açılan dava sonucunda 500'ler Meclisi kararıyla 70 yaşındaki Sokrates MÖ 399'da ölüme mahkûm edildi.
Etimoloji

Apología Sokrátus, yapıtın özgün adıdır. Antik Yunancadaki Apologia sözcüğü, "savunma" anlamına gelmektedir.[kaynak belirtilmeli] Batı dillerinden İngilizcesi apology, Fransızca ve Almancası ise apologie olarak geçen sözcük, bu dillerde özür dileme anlamına sahip olacak biçimde yozlaşmasına karşın Yunancadaki Apologia sözcüğü Batı dillerinde olduğu gibi özür dileme anlamını taşımamaktadır. Yani Batı dillerine geçmiş anlamıyla Apologia, bir çeviri değil bir "transliterasyon"—"başka alfabeyle yazma"dır. Yapıt içerisinde de gözlemlenebileceği gibi Sokrates, konuşmasında özür dilemez veya herhangi bir pişmanlık göstermez; sadece inandığı değerler adına savunmasını gerçekleştirir.
Diyalog > Suçlamalar üzerine yapılan konuşma (1. bölüm)

Sokrates, kendisini suçlayanları ikiye ayırır: mahkemede suçlayanlar ve "eskiler". Kendi savunmasını yaptığı bu ilk bölüm eski suçlayıcılarına karşı gelişir. Davayı açan Meletos'un da bu eski suçlayıcıların sözlerine kandığını iddia eder. Sokrates suçlayıcılarının kendisi hakkında şöyle konuştuklarını iddia eder: "Sokrates hem yerin altındakileri hem de göktekileri araştırır. İşgüzarın biridir. Bu nedenle de suçludur. Başkalarına da aynı şeyleri öğreterek, kötüyü iyiymiş gibi gösterir." Bu eski suçlayıcılardan sadece komedya yazarı Aristophanes'in adını verir.
Sokrates'e göre Atina'da adının çıkmasının bir nedeni vardır: bilgeliği. Ancak bunu kendini beğenmişlik olarak değil, bir olgu olarak sunar.[kaynak belirtilmeli] Bilgeliğini ise Delfi'deki kahinin sözlerine dayandırarak şu olayı anlatır:
Sokrates'in arkadaşlarından Khairephon, Delfi'ye gider ve dünyada Sokrates'ten daha bilge biri olup olmadığını sorar. Aldığı yanıt ise olmadığıdır. Bu kehaneti kabullenemeyen Sokrates kendinden daha bilge olabileceğini düşündüğü devlet adamları, ozanlar ve zanaatkârlar ile konuşmak ve kehaneti çürütmek için yollara koyulur. Sokrates, bilge olduğunu sandığı ya da kendini bilge sanan bu insanların aslında bilge olmadıklarını anladıktan sonra, onlara bilge olmadıklarını ispatlamaya başlar. Böylece kendisine birçok düşman edinir. Hiçbir şey bilmediği hâlde kendisini bilge sanan bu insanlardan tek farkının "hiçbir şey bilmediğini bilmesi" olduğunu söyler. İşte onun gerçek bilgeliği bu bilinçtir. Ancak bu tutum, bilgeliklerini çürüttükleri insanlar tarafından bir bilge olarak sanılmasına yol açar. Edindiği düşmanlıkların nedeni de budur.
Sokrates; Meletos, Anytos ve Lykon'un tüm bu anlatılanları temel alarak kendisine saldırdıklarını söyler. Meletos'un ozanlar, Anytos'un zanaatkarlar ve devlet adamları, Lykon'un ise hatipler adına ona karşı olduklarını belirtir. Eski suçlayıcılara karşı savunmasını bitirdikten sonra şimdi sıra yeni suçlayıcılara gelmiştir. Baş suçlayıcısı Meletos'a yönelik ilk eleştirisini sunar: "Ben de ey Atina erleri, Meletos'un ordubozanlık yaptığını söylüyorum. Çünkü ciddi konuları alay konusu yapıyor, insanları kolayca mahkemeye vermeye kalkışıyor, aslında hiç ilgilenmediği konularda kendini gayretli ve endişeli gösteriyor."
Daha sonra, Meletos ile soru-yanıt şeklinde gelişen karşılıklı konuşmaya girer, insanların hiçbir kötülüğü bilerek yapmadıklarından bahseder. Eğer ölüme mahkûm edilirse, soylu ama hantallığı ve miskinliğiyle bir at sineğinin sokarak uyandırmasına muhtaç kocaman bir ata benzettiği bu kente kendini adamış birinin kaybedileceğinden bahseder. Gençleri yoldan çıkarttığı iddialarına karşı, yoldan çıkarılanları ya da onların yakınlarını mahkemede göremediği argümanını dile getirir. Kötü bir muamele görmüşlerse, neden kendisinden öç alma peşinde olmadıklarını sorar. Savunmasının sonlarına doğru yargıçlara neden gözyaşı dökerek yalvarmadığını, çocuklarını veya evinden herhangi birini neden merhamet dilemek için şahit olarak çıkarmadığını açıklar. Tüm bunları yapmanın kendisine yakışmayacağını belirtir.
Diyalog > Suçlamalar üzerine yapılan konuşma (1. bölüm) > Karar

Sokrates, 500'ler Meclisi'nin oylamasıyla az bir farkla suçlu bulunur. Platon, eserde yargıç sayısı veya oy sayısından bahsetmez ancak Sokrates'in otuz oy daha almış olsa idam cezası almayacağını belirtir.
Diyalog > Ceza üzerine yapılan konuşma (2. bölüm)

Antik Yunan uygarlığında hem savunmanın, hem de iddia makamının bir ceza önermesi geleneği vardı. Mahkeme kurulu bunlardan birini seçebiliyordu. Bu bölümde Sokrates, gerçekleştirdiği ceza önerisi ile mahkeme kurulunu daha da fazla öfkelendirir.
Sokrates, konuşmasına oylamanın sonucundan dolayı öfkelenmediğini söyleyerek başlar, otuz oy daha almış olsa serbest kalacağını söyler. Meletos'un, yargılama sürecini başlatmak üzere gereken 1'e 5 oranını zar zor yakaladığını ve bin drahmi para cezasından kurtulduğunu anımsatarak kara mizah yapar (O günlerde[hangileri?] mahkemelerin önemsiz davalarla meşgul edilmesini önlemek için; yargıçların oyları 1'e 5 oranına ulaşmazsa, iddia makamı ağır cezalara çarptırılıyordu).
Meletos, Sokrates için idam cezası ister; Sokrates ise ceza yerine kendisine Prytaneion'da (Atina'daki önemli konsey binalarından biri) sürekli bedava yemek verilmesini teklif eder. Neden başka bir ceza teklif etmediğini de açıklar. Hapis cezası teklif etmez çünkü bir otorite altında bir köle gibi yaşamak istemez. Para cezasını ödeyemeyeceğini söyler. Sürgünü şiddetle reddeder, Atina'da bile dili yüzünden zor barındığını, gideceği yerlerde de aynı şeyle karşılaşacağını ifade eder.
Diyalog > Mahkeme üyelerine yönelik yapılan konuşma (3. bölüm)

Sokrates lehine ve aleyhine oy verenler için konuşmalar yaparak savunmasını sonlandırır.
Diyalog > Mahkeme üyelerine yönelik yapılan konuşma (3. bölüm) > Ölüm cezası için oy kullananlara

Zaten az yaşamı kalmış biri için ölüm cezasını uygun görenlere bu kararlarının doğuracağı sonuçları gösterir. Yaşlı ve aslında öyle olmamasına karşın "bilge" birini öldürmekten başkalarının ceza verenleri eylemlerinden sorumlu tutacaklarını belirtir. Yargı huzurunda kendini küçük düşürmemesinin ve yalvarmayışının aslında gerçek öldürülüş sebebi olduğunu açıklar, bunları yapmaktansa ölmeyi yeğleyeceğini belirtir. Cezasına oy verenlere son olarak bir kehanette bulunur, idamından sonra başlarına çok daha büyük belalar açılacağını söyler.
Diyalog > Mahkeme üyelerine yönelik yapılan konuşma (3. bölüm) > Ölüm cezasına karşı oy kullananlara

Yaşaması için ölüm cezasına karşı oy kullananlarla Sokrates sohbet eder. İlahi gücün sesinin ona yanlış bir şey yaptığında hep karşı çıktığını, ancak tüm bu olaylar içinde hiç karşı çıkmadığını, yani aldığı bu kararın iyi bir şey olduğunu ve bir işaretle engellenmediğini söyler. Ölümü iki olasılıkla değerlendirir: Sonsuz bir hiçlik veya ruhun başka bir yere göç etmesi. Ölüme soğukkanlılık ile yaklaşan Sokrates, cezasından memnuniyetini bile dile getirir.
Son olarak yeniden suçlayıcılarına dönerek onlara öfkeli olmadığını söyler ve onlardan bir şey rica eder. Eğer gelecekte oğulları erdem yerine paraya daha çok değer verir ya da sahte bir bilgelik hissine kapılırlarsa, kendilerini bilmezlerse, yapmaları gerekeni yapmazlarsa; oğullarına, kendisinin suçlayıcılarına davrandığı gibi davranmalarını öğütler.
Diyalog > Mahkeme üyelerine yönelik yapılan konuşma (3. bölüm) > Son sözleri

Sokrates, ceza hükmünün verilmesini doğru bulmadığını dile getirir ve konuşmasını şu şekilde bitirir:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Artık ayrılma vakti geldi çattı, ben ölmeye, sizler de yaşamlarınızı sürdürmeye gidiyorsunuz. Hangisinin daha iyi olduğunu sadece tanrı bilebilir. | „ |
Cezanın yürütümü

Mahkeme karşısında savunmasını yapmış Sokrates, yaşamının geri kalan bölümünü felsefeden yoksun veya sürgünde geçirmektense başlangıçta kimsenin idam etmeyi düşünmediği, sadece susturulması ve bağışlanmayı istemesi hedeflenen filozof, ilkelerine ters düşmeyerek ölümü yeğler.
Antik Atina'da, bahar aylarında Apollon onuruna kutlanan bayramlara kutsal bir gemiyle elçi gönderilirdi.[nerede?] Yasalara göre geminin gidiş-geliş süresi içerisinde ölüm cezalarının yürütümü yasaktı. Gemi limandan ayrıldıktan 1 gün sonra mahkûm olan Sokrates'in cezasının yürütümü 30 gün gecikmeyle yerine getirildi. Bu süreç içerisinde başta Kriton'un olmak üzere arkadaşları yardımıyla kaçabilme şansı olmasına karşın Sokrates kaçmayı reddetmiş ve yasalara uymuş, bu sayede kendi düşünce ve değerlerine aykırı bir tutum sergilememiştir. Bu yaklaşım ve karar Sokrates'in Savunması'nın devamı niteliğinde olan ve yine Platon tarafından yazılmış Kriton Sokratik diyaloğunda açıkça sergilenir. Sokrates, baldıran zehrini kendi isteğiyle içerek yaşamına son vermiştir.
Mahkeme kayıtları

Mahkemenin kayıtlarından günümüze herhangi bir parça ulaşmamıştır. Sokrates'in konuşmasına yönelik ise günümüzde ışık tutan iki kaynak vardır. Bunlar, Platon ve Ksenophon tarafından yazılmış olan savunmalardır. Platon, yargılama esnasında orada bulunmuş ancak ortaya çıkarmış olduğu yapıtı kusursuz bir yargıevi tutanağı olarak görmek hatalı olacaktır.
Konuyla ilgili yayınlar

Taylor, C.C.W. (2002). Sokrates, Altın Kitaplar Yayınevi, İstanbul ISBN 975-21-0189-5
Zannos, Susan (2005). The life and times of Socrates, Mitchell Lane Publishers ISBN 1-58415-282-6
Platon (2006). Sokrates'in Savunması, (Çev. E. Gören), Kabalcı Yayınevi, İstanbul ISBN 975-997-076-7
Law, Stephen (2010). Felsefe, (Çev. H. Yuvalı, E. Ö. Gültekin), İnkılap Kitabevi ISBN 978-975-10-2996-6
Platon (2001). Sokrates'in Savunması ve Şölen, (Çev. C. Eyi), Gün Yayıncılık, İstanbul ISBN 975-6658-00-2
Plato (1999). Great Dialogues of Plato, (Çev. W.H.D. Rouse), Signet Classic ISBN 0-451-52745-3
Platon (2006). Kriton, (Çev. F. Öktem, C. Türkkan), Kabalcı Yayınevi, İstanbul ISBN 975-997-086-4
Plato (2000). The Trial and Death of Socrates, (Çev. G.M.A. Grube), Hackett Publishing Company ISBN 978-0-87220-554-3
Cevizci, Ahmet (2009). Felsefe Tarihi, Say Yayınları, İstanbul ISBN 978-975-468-833-7
Höffe, Otfried (2008). Felsefenin Kısa Tarihi, İnkılap Kitabevi, İstanbul ISBN 978-975-10-2771-9
Platon, Sokrates'in Savunması, XV. basım, (Çev. Hasan Âli Yücel), İş Bankası Kültür Yayınları, İstanbul ISBN 978-605-360-702-1
| g t Platon'un diyalogları |
| --- | --- |
Gençlik dönemi diyalogları: Sokrates'in Savunması  ·  Kriton ·  Eutifron ·  Lahes  ·  İon  ·  Protagoras ·  Harmides ·  Gorgias  ·  Küçük Hippias ·  Büyük Hippias  ·  Lisis
Geçiş dönemi diyalogları: Menon
Olgunluk dönemi diyalogları: Devlet ·  Simposion ·  Faidon  ·  Faedros  ·  Eutidemos  ·  Meneksenos ·  Kratilos
Yaşlılık dönemi diyalogları: Parmenides  ·  Theaetetos ·  Sofist ·  Devlet Aadamı ·  Timaios ·  Kritias ·  Filebos ·  Yasalar
Fransız ressam François-Pierre Peyron'nun (1744–1814) Sokrates'in Ölümü adlı yapıtı
Sokrates'in Büstü, Vatikan Müzesi.
Suud bin Abdülaziz Âl-i Suud

Suud bin Abdülaziz el-Suud
Suud bin Abdülaziz Âl-i Suud (Arapça: سعود بن عبد العزيز, d. 12 Ocak 1902, Riyad - ö. 23 Şubat 1969, Atina), Suudi Arabistan kralı, 9 Kasım 1953'ten 2 Kasım 1964'e kadar tahtta kalmıştır.
Abdülaziz el-Suud'un büyük oğluydu; annesiyse Vazha bint Muhammed idi. Uzun yıllar boyunca kardeşi Faysal bin Abdül Aziz ile babasının ülkesini dolaştı ve çeşitli mücadelelerde bulundu. 11 Mayıs 1933 tarihinde babasının Kral oluşundan faydalanarak ülkenin veliaht-prensi oldu. 1953 yılında babasının ölümünün ardından ikinci Suudi Arabistan kralı oldu.
Tahta geçtikten sonra ilk iş olarak Kral Suud Üniversitesi'nin kurulmasını sağladı. Bu üniversite günümüzde de Riyad Üniversitesi olarak varlığını sürdürmektedir. Tahta geçmesiyle birlikte, aile içi çatışmalarda baş göstermeye başladı. Kral'ın babasının ondan başka 45 oğlu ve 50 tane de kızı vardı. Suud, iç karışıklıkları önlemek için güçlü bir hükûmet kurarak bir baskı politikası izledi. Ama bu sefer de kendi çocukları arasındaki rekabetin ortasında kaldı.
Kral Suud'un tahtta kaldığı süre zarfında Mısır ile kendi ülkesi arasında derin bir nefret bağı oluşmuştu. Irak ve Ürdün gibi Haşimi krallıkları ise ona sürekli karşı oldular. Arap dünyasının liderliğini elde etmek isteyen kendi ülkesi ile Mısırlılar arasındaki rekabet, Cemal Abdünnasır'ın pan-Arabist politikaları nedeniyle kontrolden çıktı.
Tüm bu olaylar neticesinde, Kral Suud 4 Mart 1964 tarihinde kendi ailesinin hazırladığı bir darbeyle tahttan indirildi. Yerine üvey kardeşi Faysal bin Abdülaziz tahta geçirildi. Suud yurt dışına sürgüne yollanarak İsviçre'nin Cenevre kentine yerleşti. Yaşamının sonuna kadar sürgünde kalan Suud, 23 Şubat 1969'da Yunanistan'ın Atina kentinde hayatını kaybetti.
Mor ekonomi

Mor ekonomi, mal ve hizmetlerin kültürel potansiyelini değerlendirerek sürdürülebilir gelişmeye katkıda bulunur.
Tanım

"Mor ekonomi, kültürü hesaba katan bir ekonomi anlayışına gönderme yapar. Küreselleşme sürecinde insan çeşitliliğine uyum sağlayan bir ekonomi anlamına gelir ve mal ve hizmetleri değerlendirmek için kültürel boyuta dayanır." Yatay ve dikey olan bu iki eğilim, birbirini destekler. Gerçekten de, ürünlerle ilgili olan kültürel bileşenin büyümesi, coğrafyaların kültürel canlılığına bağlıdır.
Kültürel olgunun yükselişi

Mor ekonominin bağlamı çağdaş toplumda önemi gittikçe artan kültürel bağlamdır. Söz edilen faktörler arasında şunları bulunur:
gelişmekte olan ülkelerin yararı için küresel bir ekonomik ve siyasi dengenin yeniden kurulması,
(yeniden istikrar kutupları olarak görülen) yerel çevrelere geri dönüş,
(büyük ideolojilerin çöküşünü takiben ortaya çıkan) yeni talep biçimleri,
(demokratikleşme, bireyselleştirme ve insan ömrünün uzamasına bağlı olarak) kültürel tüketimlere dayanan kaliteye artan sosyal talepler,
(yeni bir kültürel düşünme biçimi varsayılan, disiplinlerarası yaklaşımlara elverişli ve beklenmedik keşiflere yol açan) inovasyon girişimleri…
Uygulama alanı

Mor ekonominin sektörlerarası geçişken bir yapısı vardır, çünkü hangi sektörde olursa olsun, tüm mal ve hizmetleri kültürel boyuta dayanarak değerlendirir. Duyusal ve deneyimsel ekonomi mor ekonomiye bağlı bir uygulamadır.
Sektörlere önem veren bir mantığa dayalı kültür ekonomisinden farklıdır.
UNESCO, OECD, Uluslararası Frankofoni Örgütü, Fransız Bakanlıklarını, şirketlerini ve sivil toplum uzmanlarını bir araya getiren, mor ekonomi hakkında oluşturulan ilk kurumlararası çalışma grubunun vardığı sonuçlar, 2013 yılının haziran ayında yayınlandı. Bu belgede, istihdam ve eğitim üzerinde etki yaparak tüm ekonomiye dokunan kültürleşme olgusunun etkisi vurgulanmaktadır. Bu rapor, mor mesleklerle morlaşabilme kapasitesi olan meslekleri birbirinden ayırmaktadır: mor meslekler amaçları nedeniyle kültürel çevreyle doğrudan ilişkilidir (örneğin kent planlamacıları ve düzenlemecileri), morlaşma kapasiteli meslekler ise ancak kültürleşmenin etkisiyle morlaşabilir (örneğin insan kaynaklarıyla uğraşan meslek dalları gibi veya pazarlama ve iletişim dalları gibi).
Haziran 2017'de yayınlanan başka bir referans belge, ekonominin kültürel faydalar üretmesinin muhtemel olduğu ortamların çeşitli yönlerini dile getiriyor: öğretim, mimarî, sanat, renkler, etik, hayal gücü, kültürel miras, zevk, esenlik, orijinallik vb.
Köken

Mor ekonomi terimi ilk defa, 2011'de Fransa'da Le Monde.fr'de yayınlanan bir manifesto vesilesiyle ortaya çıkmıştır. Manifestoyu imzalayanlar arasında, Ekim 2011'de, UNESCO, Avrupa Parlamentosu ve Avrupa Komisyonu'nun himayesinde Paris'te ilk uluslararası Mor Ekonomi Forumunu düzenleyen Diversum kurumu yöneticileri bulunmaktadır.
Sürdürülebilir gelişmeyle olan bağlılık

Mor ekonomi dışsallıkların varlığını vurgulamaktadır: aktörlerin etkilendiği ve kendi izlerini bıraktıkları kültürel çevre, küresel bir kamu malıdır.
Böylelikle mor ekonomi, kültür elemanını sürdürülebilir kalkınmanın bir parçası haline getirir.
Kültür sektörü, başından beri sürdürülebilir kalkınmanın paydaşlarından biridir. Gerçekten de, kurumların toplumsal sorumluluğu, 1966'da Birleşmiş Milletler tarafından kabul edilen Ekonomik, Sosyal ve Kültürel Haklar Uluslararası Sözleşmesinin temelini oluşturmaktadır.
Bu mesele, doğal çevre (yeşil ekonomi) ve sosyal çevreyle ilgili sorunlar (sosyal ekonomi) ile birlikte sürdürülebilir kalkınmanın bileşenlerinden sadece birini temsil etmektedir. Sürdürülebilir ekonominin bileşenleri arasındaki tamamlayıcılık, Le Monde Économie'nin, 2015'te yayınladığı İklim Değişiklikleri Konusunda yapılan 21. Birleşmiş Milletler Konferansı'nda tekrar teyit edildi.
Ek maddeler

Sürdürülebilir kalkınma
Küreselleşme
Notlar ve Kaynakça

↑  "Le Journal des Arts". 4 Kasım 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Eylül 2014.
1 2 3  Diversum, Gilles Andrier, Loïc Armand, Francesco Bandarin, Jérôme Bédier, Françoise Benhamou, Fouad Benseddik, Gilles Boëtsch, Dominique Bourg, Jérôme Gouadain, Maria Gravari-Barbas, Marc-Antoine Jamet, François Jullien, Pascal Lamy, Jacques Lévy, Gilles Lipovetsky, Françoise Montenay, Jean Musitelli, Patrick O'Quin, Philippe d'Ornano, Dominique Perrault, Marie-Hélène Plainfossé, Nicole Rouvet, "Kozmetik sektörünün kültürel izleri" 22 Şubat 2018 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (en son 21 Şubat 2018'de erişildi).
↑  Birinci mor ekonomi kurumlararası çalışma grubunun vardığı sonuçlar 23 Eylül 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
↑  "Le Monde.fr". 2 Temmuz 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Eylül 2014.
↑  Jean-Jacques Aillagon, Bruno Bourg-Broc, Bernard Cerquiglini, Gilles Ciment, Joëlle Garriaud-Maylam, José Luís Dicenta Ballester, Renaud Donnedieu de Vabres, Mercedes Erra, Pierre-Antoine Gailly, Jérôme Gouadain, Claudie Haigneré, Jean-Hervé Lorenzi, Jean Musitelli, Alain-Dominique Perrin, Odile Quintin, Bernard Ramanantsoa, Jean-François Rial, Pierre Simon.
↑  Mor Ekonominin ilk Uluslararası Forum sitesi 7 Eylül 2018 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
↑  Bernard Cerquiglini, Joëlle Garriaud-Maylam, Jérôme Gouadain, Jean-Hervé Lorenzi, Jean Musitelli, Odile Quintin, Pierre Simon. Kaynak 13 Kasım 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
↑  "Le Monde Économie". 22 Şubat 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 21 Şubat 2018.
↑  Imzalayanlar: Pierre Bellon, Véronique Cayla, Bertrand Collomb, Pascal Colombani, Mercedes Erra, Emmanuel Faber, Pierre Fonlupt, Jean-Baptiste de Foucauld, Pierre-Antoine Gailly, Jérôme Gouadain, Philippe d'Iribarne, Pascal Lamy, Gilles Lipovetsky, Jean-Pierre Masseret, Gérard Mestrallet, Radu Mihaileanu, Jean Musitelli, Grégoire Postel-Vinay, Jean-Jack Queyranne, Odile Quintin, Bernard Ramanantsoa, Jean-François Rial, Franck Riboud, Michel de Rosen, Pierre Simon.
Tacan İldem

Tacan İldem, (d. 7 Mayıs 1956, Ankara), Türk diplomat.
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nden 1977 yılında mezun olduktan sonra 1978 yılında meslek memuru olarak Dışişleri Bakanlığı'na girmiştir. 2000-2003 yılları arasında dönemin cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer'in özel kalem müdürü ve dışişleri başdanışmanı olarak görev yapmıştır. Ocak 2003-Aralık 2006 arasında Lahey'de büyükelçilik görevini yürütmüş, Ocak 2007-Eylül 2009 arasında NATO Daimi Temsilciliği görevinde bulunmuş, Dışişleri Bakanlığı Uluslararası Güvenlik İşleri Genel Müdürlüğü görevini ifa etmiştir. 15 Haziran 2011 tarihinde AGİT nezdinde Türkiye Daimi Temsilciliği görevine başlamış ve 18 Şubat 2016'ya dek bu görevi sürdürmüştür. AGİT Daimi Temsilcisi iken İhtilaf Döngüsü (Conflict Cycle) Koordinatörü olarak da görev yapmıştır. Mart 2016 - Nisan 2020 tarihleri arasında Kamu Diplomasisinden sorumlu NATO Genel Sekreter Yardımcısı olmuştur. 2019 Londra Liderler Zirvesi kararı uyarınca NATO Genel Sekreteri tarafından oluşturulan NATO 2030 Değerlendirme Süreci Bağımsız Uzmanlar Grubunda görev almıştır.
Halihazırda Ekonomi ve Dış Politika Araştırma Merkezi (EDAM) başkanıdır.
Büyükelçi Vehbi Esgel Etensel'in ablası Prof. Dr. Arzu Etensel İldem ile evli olup, Selim ve Defne adında iki çocuk babasıdır.
Muhammed Mayili-Kuhan

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 Muhammed Mayili-Kuhan (2016)
Kişisel bilgileri
Tam adı:  Muhammed Mayili-Kuhan
Doğum tarihi:  05 Haziran 1953 (71 yaşında)
Doğum yeri:  Bender Enzeli, İran
Boyu:  1,69 m (5 ft 6+1⁄2 in)
Mevkii:  Orta saha
Altyapı kariyeri
1969-1974:  Ghasre Yakh
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 1974-1976 |  Naft Tehran |   |   |
| 1976-1990 |  Perspolis |   |   |
Millî takım kariyeri
| 1978-1982 |   İran |  6 |  (0) |
Teknik direktörlük kariyeri
1990-1992:  Perspolis (asistan)
1991-1992:  İran (asistan)
1992-1995:  İran Futsal
1995-1997:  İran
2003:  İran U-23
2003-2004:  Saipa
2004:  Paykan
2006-2007:  Foolad
2008-2011:  Saipa
2012-2013:  Gahar Zagros
2013:  Saba Qom
2016-2017:  Malavan
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. 
Muhammed Mayili-Kuhan (Farsça: محمد مایلی کهن; d. 5 Haziran 1953), orta saha pozisyonunda görev yapmış İranlı millî futbolcu ve teknik direktördür.
Futbol kariyeri > Kulüp takımları kariyeri

Profesyonel futbolculuk kariyerine 1974 yılında Naft Tehran kulübünde başladı. Daha sonra sırasıyla Perspolis kulüplerinde oynadı.
Futbol kariyeri > Millî takım kariyeri

İran millî futbol takımı formasını 6 kez giydi.
Futbol kariyeri > Teknik direktörlük kariyeri

İran millî futbol takımı teknik direktörü olarak 1996 AFC Asya Kupası'nda üçüncülük elde etti.
Mihail Galustyan

| Mihail Galustyan |
| --- | --- |
Mihail Galustyan "Army-2016" forumunda
Doğum: Nşan Sergeyeviç Galustyan 25 Ekim 1979 (44 yaşında) Soçi, Krasnodar Krayı, RSFSC, SSCB
Vatandaşlık: Rus
Meslek: Şovmen, mizahşör, komedyen, senarist, yapımcı
Etkin yıllar: 1999-günümüz

Mihail Sergeyeviç Galustyan (Rusça: Михаи́л Серге́евич Галустя́н, Ermenice: Միքայել Սերգեեւիչ Գալուստյան; 25 Ekim 1979, Nshan Sergeevich Galustyan), Rus şovmen, komedyen, senarist ve yapımcıdır. Rus komedi şovu KVN'de yarışmasıyla tanınmaktadır.