stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Hüseynkulu Sarabski
Hayatı ve yaratıcılığı

Asıl soyadı Rzayev olan Hüseynkulu Melik oğlu, Bakü'nün İçerişehir semtinin Yeddiler mahallesinde doğmuştur. Dedesi Hacı Rza ve babası Melik gemi kaptanıydılar. Halk arasında kaptana "pişkah" denirdi. Hüseynkulu'nun babası İran, Haciterhan ve Hazar kıyısındaki çeşitli şehirlere seferler düzenlerdi. Bu seferlerden kazandığı gelir ancak ailenin geçimini sağlardı. 1881 yılında babası, Türkistan'da demiryolu inşaatı için malzeme taşırken gemi tüm mürettebatı ve yüküyle birlikte sulara gömüldü. Annesi ikinci evliliğini yaptıktan sonra Hüseynkulu'nun zor günleri başladı.
Hüseynkulu Sarabski'nin terbiyesiyle çoğunlukla annesi Cevahir hanım ilgilenmiş ve oğluna ilk eğitimi vermeye çaba göstermiştir. Önce İçerişehir'deki Şah Camii'nin yanında, 9 numaralı evde yaşayan Anagız'dan temel dini eğitim almış, ardından bu eğitime Mesmehanım'ın yanında devam etmiştir. Ancak mollalığa eğilimli olmayan Hüseynkulu, çerekəni (temel dini eğitim) tamamlayamamıştır. Üvey babası onu kapalı çarşıda kalpakçı Baba'nın yanına çırak olarak vermiştir. Daha sonra bir duvar ustasının yanında çırak olmuş, harç taşımıştır ve bir süre beyaz taş oymacısına çıraklık yapmıştır.
Güzel sesi ve etkileyici avazı sayesinde Muharrem ayındaki teziyelerde mersiyeler okur, şebih (dini) oyunlarına katılırdı. 1897'de Bakü'nün zenginlerinden Hacı Zeynalabdin Tagıyev’in açtığı kursta Rusça öğrenmiş ve ertesi yıl Habib Bey Mahmudbeyov’un okulunun ikinci sınıfına kabul edilmiştir. Okuldayken taş ambarlarında marka vurma işi yapmış ve aylık 15 manat maaş almıştır. Bir süre "Paşa Dadaşov" gemisinde denizci olarak çalışmış, Ağ şehirde elektrik santralinde mühendis yardımcısı olarak görev almıştır. Onu tiyatroya, amatör oyuncular Murad Muradov ve Mehdi Bey Cabbarlinski yönlendirmiştir.
Entegre devre

EPROM bir entegre devre örneğidir.
Entegre devre (diğer adıyla tümdevre), elektronik devre elemanlarının genellikle silisyum gibi yarı iletken maddeler üzerine tasarlanarak tek bir çip üzerinde birleştirildiği elektronik bir yapı birimidir. Bu devreler, metal bir levha üzerine yerleştirilir ve koruyucu bir muhafaza ile kaplanır. Entegre devreler, modern elektronik cihazlarda temel bir bileşen olarak kullanılmakta ve küçük boyutlarıyla yüksek performans sunmaktadır.
Tarihsel Gelişim ve Teknolojik İlerlemeler
Entegre devrelerin geliştirilmesindeki ilk adımlar, yarı iletken malzemelerin vakum tüplerinin işlevlerini yerine getirebildiğini gösteren deneysel keşiflere dayanmaktadır. 20. yüzyılda yarı iletken üretiminde kaydedilen ilerlemeler, çok sayıda transistörün tek bir çip üzerinde birleştirilmesini mümkün kılmıştır. Bu gelişme, elektronik devrelerin ayrı elemanlarla elle birleştirildiği dönemin sonunu getirmiş ve elektronik cihazlarda büyük bir devrim yaratmıştır.
Entegre devrelerin üretiminde kullanılan fotolitografi gibi teknikler, bileşenlerin daha küçük boyutlarda üretilmesini sağlamıştır. 2008 yılında entegre devrelerdeki iletken genişlikleri 100 nanometre civarındayken, 2021 yılı itibarıyla bu değer 5 nanometreye kadar düşmüştür. Bu minyatürleştirme, milyarlarca transistörün küçük bir çip üzerinde yer almasını mümkün kılmıştır.
Teknik ve Ekonomik Avantajlar
Entegre devrelerin, maliyet ve performans açısından ayrık devrelere göre önemli avantajları bulunmaktadır:
•	Maliyet Avantajı: Entegre devreler, bileşenlerin aynı anda üretilmesi ve montaj işlemlerinin azalması sayesinde daha düşük maliyetle üretilebilmektedir.
•	Performans Avantajı: Küçük boyutları ve bileşenlerin birbirine yakın yerleştirilmesi, akımın daha hızlı aktarılmasını ve daha az güç tüketilmesini sağlar.
Kullanım Alanları ve Önemi
Entegre devreler, bilgisayarlardan cep telefonlarına, televizyonlardan elektrikli ev aletlerine kadar neredeyse tüm elektronik cihazlarda kullanılmaktadır. 2012 yılı itibarıyla, sıradan bir çipin alanı birkaç milimetrekare ile 450 milimetrekare arasında değişebilirken, her milimetrekarede yaklaşık 9 milyon transistör yer alabilmektedir. Bu özellikler, modern elektronik cihazların performansını artırmış ve uygun maliyetli üretimle cihazların geniş kitlelere ulaşmasını sağlamıştır.
Entegre devrelerin yaygın kullanımı, elektronik sektöründe standart bir bileşen haline gelmelerine neden olmuş ve elektronik cihazların tasarımında yeni bir çağ başlatmıştır. Günümüzde entegre devreler, hem endüstriyel hem de tüketici elektroniğinde vazgeçilmez bir role sahiptir.
Tanım

Entegre devre, bazı elektronik elemanların birbirine ayrılmaz bir biçimde bağlandığı ve elektriksel olarak bağlantılı bir devre olarak tanımlanır. Bu tür devreler, bir bütün olarak üretildiğinden ve ticari amaçlarla kullanıldığından, bölünemez bir yapıya sahiptir. Entegre devrelerin temel özelliği, tüm bileşenlerin tek bir yapı içinde yer alması ve işlevsel bir bütün oluşturmasıdır.
Teknolojik Çeşitler
Entegre devre teknolojisi, farklı üretim tekniklerini kapsayabilir. Bu teknikler arasında aşağıdakiler yer almaktadır:
•	İnce Film Teknolojisi (Thin-Film Technology): Çok ince bir yarı iletken tabaka üzerine elektronik bileşenlerin yerleştirilmesiyle oluşturulur.
•	Yoğun Film Teknolojisi (Thick-Film Technology): Daha kalın yarı iletken katmanlar kullanılarak üretilir ve genellikle özel uygulamalar için tercih edilir.
•	Hibrit Entegre Devreler (Hybrid Integrated Circuits): Ayrık bileşenlerin ve entegre devrelerin birleştirilmesiyle oluşturulan, birden fazla teknolojiyi bir arada barındıran bir yapıdadır.
Bölüntüsüz Entegre Devreler
Günümüzde entegre devre terimi, genellikle bölüntüsüz entegre devreler olarak adlandırılan ve tek parça halinde üretilen devre yapısını ifade etmektedir. Bu tür devrelerde, elektronik bileşenler (örneğin transistörler, dirençler ve kapasitörler), aynı yarı iletken tabaka üzerine entegre edilir. Bu tasarım, yüksek performans, kompakt boyut ve ekonomik üretim gibi avantajlar sağlamaktadır.
Kullanım ve Önemi
Bölüntüsüz entegre devreler, modern elektronik cihazların temel yapı taşlarından biridir. Kompakt yapıları sayesinde yüksek hızda ve düşük güç tüketimiyle çalışabilirler. Bu özellikleri, mikroişlemcilerden bellek birimlerine, haberleşme sistemlerinden otomasyon uygulamalarına kadar birçok alanda kullanılmalarını sağlamaktadır. Elektronik cihazların geliştirilmesinde kritik bir rol oynayan bu yapı, teknoloji ve endüstri için vazgeçilmezdir.
Tarihi

Entegre devrelere (IC) benzer bileşenleri bir cihazda birleştirme girişimlerinden biri, 1926'da üretilen Loewe 3NF vakum tüpüdür. Ancak, entegre devrelerden farklı olarak bu cihaz, Almanya'da radyo alıcıları için tüp yuvası sayısına bağlı olarak uygulanan vergiden kaçınmak amacıyla tasarlanmıştı. Loewe 3NF, radyo alıcılarının tek bir tüp yuvasına sahip olmasına olanak tanıyordu. Bir milyon adet üretilmiş olup, "radyoelektronik cihazların entegrasyonunda ilk adım" olarak kabul edilmiştir. Cihaz, üç triot, iki kapasitör ve dört dirençten oluşan bir amplifikatör içeriyordu ve altı pinli bir cihaz şeklindeydi. Loewe 3NF'li radyolar, diğer radyolardan daha ucuzdu, bu da entegre bileşenlerin ayrık bileşenler kullanılarak yapılan tasarımlara göre sahip olduğu avantajlardan birini, yani maliyet düşüşünü, IC'lerle on yıllar sonra daha belirgin hale getirecek olan bir örnekti.
Entegre devreye dair ilk fikirler, 1949 yılına kadar uzanır. Alman mühendis Werner Jacobi (Siemens AG) o yıl, beş transistörü ortak bir taban üzerinde üç aşamalı bir amplifikatör düzeninde bir araya getiren, entegre devre benzeri bir yarı iletken amplifikasyon cihazı için patent başvurusunda bulundu. Jacobi, bu patentin tipik endüstriyel uygulamaları arasında küçük ve ucuz işitme cihazları gibi ürünleri öne çıkarmıştı. Ancak, bu buluşun ticari anlamda hemen bir uygulamaya dönüştüğüne dair herhangi bir rapor bulunmamaktadır.
Daha sonralarında, İngiliz Savunma Bakanlığı'na bağlı Royal Radar Kurumu'nda bilim insanı olarak görev yapan Geoffrey W.A. Dummer (1909-2002) entegre devre fikrinin öncü bir halini savundu. Dummer, bu fikrini 7 Mayıs 1952'de Washington'da düzenlenen Nitelikli Elektronik Parçaların Gelişimi Sempozyumu'nda dile getirdi. Entegre devre fikrini yaymak amacıyla birçok sempozyum düzenledi, ancak 1956'da geliştirdiği devre başarısız oldu.
Tarihi > İlk Entegre Devreler

Entegre devrelerin temel fikri, tüm bileşenlerin küçültülmüş bir yapı olan küçük seramik yonga plakası üzerinde bir araya getirilmesiydi. Bileşenler, 2 boyutlu ya da 3 boyutlu ızgara sistemleri şeklinde birbirine bağlanmış olabiliyordu. 1957 yılında bu umut verici fikir, Amerika Birleşik Devletleri Ordusu'na önerildi ve kısa süre içinde Mikromodül Programı'na (1951'deki Tinkertoy projesiyle benzerlik gösteriyordu) öncülük etti. Ancak, bu proje hız kazanırken, Amerikalı elektrik mühendisi Jack Kilby entegre devreler için yeni bir tasarım geliştirdi.
Daha sonrasında Texas Instruments tarafından işe alınan Kilby, entegre devrelerle ilgili ilk fikrini Temmuz 1958'de kaydetti. İlk entegre çalışmasını 12 Eylül 1958'de başarıyla tamamladı. Patent başvurularında, 6 Şubat 1959'da Kilby, yeni aletini "tamamen bütünleşmiş elektronik devrelerin tüm bileşenlerini barındıran yarı iletken maddelerin yapısı" olarak tanımladı. İlk entegre devrenin ilk müşterisi Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri oldu.
Kilby, entegre devreleri bulduğu için 2000 yılında Nobel Fizik Ödülü'nü kazandı. Ayrıca, yaptığı bu önemli çalışma, 2009 yılında Elektrik Elektronik Mühendisliği Dönüm Noktaları Listesi'nde (IEEE Milestone) yer aldı.
Kilby'den yaklaşık altı ay sonra, Fairchild Semiconductor firmasından Robert Noyce, Kilby'nin entegre devre fikrini geliştirerek onun çözemediği birçok problemi çözdü. Kilby'nin tasarımında kullanılan germanyum, Noyce'un tasarımında silisyum ile değiştirildi.
Fairchild Semiconductor ayrıca, tüm modern CMOS bilgisayar çiplerinin temelini oluşturan ilk silikon-geçit entegre devre teknolojisine de ev sahipliği yaptı. Bu teknoloji, 1968 yılında Intel'e katılan ve ilk tek çipli Merkezi İşlem Birimi (CPU) olan Intel 4004'ü tasarlayan İtalyan fizikçi Federico Faggin tarafından geliştirildi. Faggin, 2010 yılında Teknoloji ve Yenilik Ulusal Madalyası ile onurlandırıldı.
Tarihi > TTL Entegre Devreleri

Transistor–transistor mantığı (TTL), 1960'ların başında James L. Buie tarafından TRW Inc.'te geliştirildi. TTL, 1970'ler ile 1980'lerin başları arasında baskın entegre devre teknolojisi haline geldi.
TTL entegre devreleri, minibilgisayarlar ve ana bilgisayarların işlemcileri için standart bir yapı oluşturdu. IBM 360 ana bilgisayarları, PDP-11 minibilgisayarları ve masaüstü Datapoint 2200 gibi bilgisayarlar, TTL veya daha hızlı emitör-bağlantılı mantık (emitter-coupled logic) (ECL) devresi gibi bipolar entegre devrelerle inşa edildi.
Tarihi > EPROM

Ana madde: EPROM
Dov Frohman, 1969-1971 yılları arasında EPROM'u geliştiren bir İsrailli elektrik mühendisi olarak önemli bir figürdü.
Tarihi > MOS Entegre Devreleri

Modern entegre devrelerin büyük bir kısmı, metal–oksit–yarı iletken (MOS) entegre devreleri olup, MOSFET (metal–oksit–silisyum alan etkili transistörleri) kullanılarak inşa edilir. MOSFET, 1955 ile 1960 yılları arasında Bell Labs’te icat edilmiştir ve yüksek yoğunlukta entegre devreler inşa edilmesini mümkün kılmıştır. Bipolar transistörlerin gerektirdiği karmaşık adımların aksine, MOSFET'ler kolayca birbirinden izole edilebilmektedir.
İlk deneysel MOS entegre devresi, 1962'de Fred Heiman ve Steven Hofstein tarafından 16 transistörlü bir çip olarak üretilmiştir. 1964'te General Microelectronics, Robert Norman tarafından geliştirilen 120 transistörlü bir kaydırma kaydını içeren ilk ticari MOS entegre devresini tanıttı. 1960'ların sonlarına doğru MOS çipler, bipolar çiplere göre daha yüksek transistor yoğunluğu ve daha düşük üretim maliyetine ulaştı.
Robert Kerwin, Donald Klein ve John Sarace tarafından geliştirilen kendinden hizalı kapaklı MOSFET, 1967'de Fairchild Semiconductor'ta Federico Faggin tarafından uygulandı ve modern CMOS entegre devrelerinin temeli oluşturuldu. MOS LSI çipleri, tek bir çipte tamamen bir bilgisayar işlemcisinin yer alabileceği fikrini doğurarak mikroişlemcilerin ve mikrodenetleyicilerin icadına yol açtı. 1970'lerin başında MOS entegre devre teknolojisi, bir çipte 10,000'den fazla transistörün entegrasyonunu mümkün kıldı.
Başlangıçta, MOS tabanlı bilgisayarlar yalnızca yüksek yoğunluk gerektiren alanlarda mantıklıydı, ancak 1980'lerin başında TTL tabanlı bilgisayarlar, MOS mikroişlemcilerden çok daha hızlı ve güçlüydü. Moore Yasası sayesinde MOS transistörlerinin sayısının iki yılda bir iki katına çıkması bekleniyordu. Bu durum, maliyetleri düşürüp işlevselliği artırmak için kullanıldı.
Gelişmeler, mikroelektromekanik sistemler (MEMS) ve entegre optik cihazlar gibi farklı alanlara yayılmaya başladı. Ayrıca, optik işlevselliğin entegre devrelere eklenmesi ve biyolojik uygulamalarda kullanılmak üzere sensörler geliştirilmesi gibi çalışmalara yön verildi.
2018 itibarıyla, tüm transistörlerin büyük çoğunluğu, bir çipin tek bir yüzeyinde katmanlı bir düzlem sürecinde üretilen MOSFET'lerdir. Araştırmacılar, 3D entegre devreler (3DIC) ve alternatif malzemelerden yapılan transistörler gibi çeşitli yenilikçi yaklaşımlar geliştirmektedir. Bu yenilikler, daha küçük transistörler üretmenin zorlaşması nedeniyle gelişim göstermektedir.
Tasarım

Tümleşik devre üretiminde silisyum temelli CMOS (Complementary Metal Oxide Semiconductor) teknolojisi öne çıkmaktadır. CMOS, transistör başına düşük maliyetler sunması ve büyük miktarlarda entegre devre üretimine olanak tanıması nedeniyle tercih edilmektedir. Ayrıca, yüksek hız veya düşük gürültü gereksinimi olan devrelerde SiGe (silisyum-germanyum) BJT veya GaAs (galyum-arsenik) tabanlı teknolojiler de kullanılmaktadır. Günümüzde entegre devre satışları, dünya genelinde 300 milyar ABD dolarına yaklaşmaktadır.
Entegre devrelerin ayrık devrelere göre iki ana avantajı vardır: Düşük üretim maliyeti ve yüksek performans. Düşük maliyet, transistörlerin bireysel olarak değil, tek seferde fotolitografi yöntemiyle basılmasıyla elde edilir. Performans ise bileşenlerin birbirine yakınlığı sayesinde daha az güç tüketimine dayanır. 2006 yılı itibarıyla, ortalama yonga alanları 1 ile 350 mm² arasında değişmekte ve milimetrekare başına 1 milyon transistör kullanılabilmektedir. Günümüzde, nanoteknoloji sayesinde saç telinden daha ince entegre devreler üretilebilmektedir.
Türkiye'de entegre devre tasarımı

Türkiye, dünyada entegre devre tasarlanan 15 ülke arasındadır.[kaynak belirtilmeli]Türk üniversitelerinde entegre devre tasarımı konusunda araştırmalar yürütülmektedir. Bunun dışında, entegre devre üretimi yapan firma ve kuruluşlardan bazıları İstanbul'da da faaliyet göstermektedir. Ayrıca bazı Türk firmaları üniversitelerle iş birliği yaparak sayısal entegre devrelerin tasarımına yönelik yüksek lisans çalışmalarını desteklemektedir.
Jack Kilby'nin orijinal entegre devresi
Tümdevre örneği.
Koala tarafından çıkarılan ve işlenen standart bir hücrenin detayı
Vasıf Efendi

| Vasıf Efendi |
| --- | --- |
Ölüm: 1806 İstanbul, Osmanlı İmparatorluğu
Defin yeri: Eyüpsultan Mezarlığı, İstanbul
Meslek: Yazar, tarihçi ve devlet adamı
Milliyet: Türk
Dönem: 18.-19. yüzyıl
Tür: Tarih

Osmanlı'nın İspanya nezdinde ilk elçisi Ahmet Vasıf Efendi'nin Eyüp'teki mezar taşı
Vasıf Efendi (?, Bağdat - 1806, İstanbul), Osmanlı devlet adamı, tarihçi ve yazar.
Ahmed Vasıf Efendi, Akdeniz güvenliğini sağlamak için İspanya ile olan ilişkileri düzenlemesi amacı ile İspanya'ya gönderilmiştir. İspanya nezdinde ilk Osmanlı elçisi olarak bilinir. İspanya'da sert tavırlar sergilemiş ve Osmanlı diplomasinin orada uygulattırmıştır. Burada edindiği izlenimleri sefaretnamesinde anlatmıştır "İspanya Sefaretnâmesi" (1787-1788). Bu sefaretname üzerine bir tez yazılmıştır. Mehasinü’l-asar ve Hakayık’ul-ahbar: Vasıf Tarihi de denir; bu eserin iki nüshası vardır ve birisi Topkapı Sarayı'nda diğeri ise Millet Kütüphanesi'nde bulunmaktadır. Fransızca, Rusça ve Lehçeye çevirisi yapılmıştır. İbrahim Müteferrika'nın ölümünün (1747) ardından bir ara matbaacılık işine de giren  Vâsıf Efendi, Beylikçi Râşid Efendi ile birlikte Müteferrika'nın kurduğu matbaayı satın aldı. Sadrazam Halil Hamîd Paşa ile I. Abdülhamid'in de bunu olumlu karşılamasıyla işletme için gerekli beratı temin etti. Böylece yenilenip tekrar faaliyete geçen matbaada (1784) ilk defa Sâmi, Şâkir ve Subhi Tarihi adlı eser basıldı. 20 Ekim 1806 tarihinde vefat eden Ahmet  Vasıf Efendi'nin mezarı Eyüp semtinde Mihrişah Valide Sultan haziresindedir.
The Best American Short Stories

The Best American Short Stories (Türkçe: En İyi Amerikan Öyküleri), Houghton Mifflin Harcourt yayınevi tarafından her yıl yayımlanan hikâye seçkisidir. 1915'ten beri basılan bu seçki ABD'de bir önceki sene yayımlanmış en iyi öyküleri bir araya getirmeyi hedefler.
2000 yılında John Updike seksen dört sene boyunca çıkmış seçkilerdeki yirmi iki hikâyeyi seçti ve bu seçki The Best American Short Stories of the Century (Türkçe: Yüzyılın En İyi Amerikan Öyküleri) olarak basıldı.
Edward O'Brien dönemi

Seri, 1915 yılında Edward O'Brien'ın bir önceki sene yayımlanmış öykülerden bir seçki hazırlaması ile başladı. İlk baskısı bir dergiyle birlikte verildi. Bu baskı Small, Maynard and Company isimli yayınevinin dikkatini çekti ve yayınevi 1926 yılına kadar her sene seçkiyi yayımladı. O'Brien ve seçkisi, bu tarihten sonra Dodd, Mead and Company'e transfer oldu.
O günler bu tarz bir derlemenin popüler olması için uygun zamanlardı. Dönemin en popüler dergileri sık sık öykülere yer veriyordu ve çağdaş Amerikan edebiyatının yeni yazarlar kazanması çok önemseniyordu. O'Brien editörlük yaptığı yıllar boyunca Sherwood Anderson, Edna Ferber, Richard Wright, Irwin Shaw ve Ernest Hemingway gibi birçok yazara seçkide yer verdi. Editörün hazırlık aşamasında yılda 8.000 civarında hikâye okuduğu söylenmektedir.
The Best American Short Stories yıllar geçtikçe daha çok tanınsa ve popülerlik kazansa bile herkesçe kabul gören bir seçki olamadı. Dönemin popüler kurgu okuyucuları O'Brien'ın seçtiği eserleri değerli buluyordu. Ancak birçok eleştirmen O'Brien'ın rahatsız edici ve ukalâca buldukları tavrına karşı çıkıyordu. Ölümünün ardından The New Yorker'da O'Brien'ı kısa bir süre önce ölmüş Social Register'ın editörüyle karşılaştırılıp her ikisinin de benzer bir züppeliğe sahip olduğunu yazıldı.
Martha Foley dönemi

O'Brien 1941 yılında Londra'da geçirdiği bir kalp krizi sebebiyle öldü. Bu tarihten sonra seçkinin editörlüğüne Story dergisinin kurucusu Martha Foley getirildi. O'Brien'ın Story hakkında olumlu görüşleri olduğu bilinmekteydi. Foley, ilk başlarda seriyi tek başına yayına hazırladı. Sonraki yıllarda ise oğlu David Burnett'tan yardım aldı. Foley, seçkilerinde John Cheever, Bernard Malamud ve Joyce Carol Oates gibi gerçekçi yazarlara yer verdiği gibi edebiyattaki gelişmelere kapalı olmadığını Donald Barthelme gibi yazarların eserlerini seçerek gösterdi.
Foley, ölünceye kadar editörlüğe devam etti.
1978'den beri

Foley'in 1977'deki ölümünün ardından o günkü yayıncı Houghton Mifflin seçki için yeni bir yön çizdi. Seçki bir editörün kılavuzluğunda (Shannon Ravenel 1978-1990, Katrina Kenison 1991-2006, Heidi Pitlor 2007- ), her yıl başka bir yazar öyküleri seçmeye başladı. Bu yeni yönteme göre yazar editörün kendisine önerdiği 120 öyküden 20 tanesini seçmekle görevlidir.
1978 ile 1989 arasındaki konuk editörler:
1978: Ted Solotaroff
1979: Joyce Carol Oates
1980: Stanley Elkin
1981: Hortense Calisher
1982: John Gardner
1983: Anne Tyler
1984: John Updike
1985: Gail Godwin
1986: Raymond Carver
1987: Ann Beattie
1988: Mark Helprin
1989: Margaret Atwood
1990 ile 1999 arasındaki konuk editörler:
1990: Richard Ford
1991: Alice Adams
1992: Robert Stone
1993: Louise Erdrich
1994: Tobias Wolff
1995: Jane Smiley
1996: John Edgar Wideman
1997: E. Annie Proulx
1998: Garrison Keillor
1999: Amy Tan
2000 ile 2009 arasındaki konuk editörler:
2000: E. L. Doctorow
2001: Barbara Kingsolver
2002: Sue Miller
2003: Walter Mosley
2004: Lorrie Moore
2005: Michael Chabon
2006: Ann Patchett
2007: Stephen King
2008: Salman Rushdie
2009: Alice Sebold
2010 ile 2019 arasındaki konuk editörler:
2010: Richard Russo
2011: Geraldine Brooks
2012: Tom Perrota
Sâcoğulları

Sâciler veya Sâcoğulları, Azerbaycan'da hüküm sürmüş bir hanedandır. Sâcoğulları hanedanı, Azerbaycan'daki bir halife hükümdar soyu idi. Sâciler, Orta Asya'daki Uşrusana kentinden göç etmiş, İrani (Soğd) kökenli bir topluluk ya da Abbasi hizmetindeki Türk kökenli bir komutan olan Ebü’s-Sâc Dîvdâd'ın ailesindendir.
Tarihi > Azerbaycan hakimiyeti öncesi

Ebü's-Sâc muhtemelen 822–823 yıllarında, Ahmed b. Ebî Hâlid'in Uşrûsana'yı fethi üzerine ülkesini terk etmiştir.
Ebü's-Sâc'ın 879 yılında vefatı üzerine geride iki oğlu kalmıştı. Bunlar; Muhammed ve Yusuf idi.
Muhammed bin Ebü's-Sâc'a babasının ölümü üzerine 880'de Mekke valiliği ve Haremeyn verilmiştir. 878 yılından beri Mekke'nin kontrolünü elinde bulunduran Muhammed el-Mahzumi'yi 880 yılında yaptığı savaşla bu şehirden çıkarttı ve onun hâkimiyetinde bulunan Cidde şehrini aldı.
Sâcoğulları hükümdarları

| Hükümdar | Portre | Tahta çıkışı | Tahttan inmesi | Ölüm |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Muhammed bin Ebü’s-Sâc 889/890-901 |  | 889'ta Maraga'da  | 901  | 901  Berde, Azerbaycan  |
Dîvdâd bin Muhammed 901: 
| Yusuf bin Ebü’s-Sâc 901–919 922-928 |  | 901 yılının Ağustos ayı  Erdebil'de | 927  | 927 yılının Aralık ayının 27'si  Kufe, Irak  |
| Sebuk 919-922 |  | 919'da Erdebil'de | 922 |  |
| Feth b. Afşin 928–929 |  | 928'de Erdebil'de  | 929 | 929 Erdebil, Azerbaycan |
| Muflih es-Saci 928–935 |  | 929'da Erdebil'de  | 935 | 935 |
| Deysem 935–942 |  | 929'da Erdebil'de  | 942 |  |
Not listesi

↑  "In ca. 279/892 the caliph Moʿtażed appointed one of his generals, Moḥammad b. Abi’l-Sāj, an Iranian from Central Asia, as governor of Azerbaijan and Armenia, and the family of the Sajids"
Left 4 Dead

| Left 4 Dead |
| --- | --- |

Geliştirici: Turtle Rock Studios Valve 
Yayımcılar: Electronic Arts(perakende satış)  Steam (çevrimiçi satış)
Yapımcılar: Valve Corporation (Windows sürümü), Certain Affinity(Xbox 360 sürümü)
Tasarımcı: Mike Booth
Besteci: Mike Morasky 
Seri: Left 4 Dead 
Motor: Source
Platformlar: PC, Xbox 360, Mac
Çıkış: 18 Kasım 2008
Türler: Birinci şahıs nişancı, Hayatta kalma-korku
Mod: oyuncuya karşı oyuncu Tek oyunculu oyun Çok oyunculu oyun co-op mode 
Left 4 Dead, Valve Corporation (PC) ve Certain Affinity (Xbox 360) tarafından geliştirilmiş, Electronic Arts tarafından Kasım 2008'de Xbox 360 ve PC platformları için dağıtılmış; dört oyuncuya kadar eşli oynanabilen bir hayatta kalma-korku türündeki birinci şahıs nişancı video oyunudur.
17 Kasım 2008'de piyasaya sürülmüştür.
Karakterler

Bill: Vietnam'da görev yapmış yeşil bereli bir aksiyon adamı.
Zoey: Salgından önce bir üniversite öğrencisi olarak ailesinin yanına gelmiştir. Babası salgını kapınca onu vurmak zorunda kalmıştır
Francis: Deri yeleği ve neredeyse vücudunu tamamen kaplayan dövmeleriyle soğukkanlı bir motorcudur.
Louis: Bir teknoloji bayisinde çalışırken hastalıklı bir kişi tarafından saldırıya uğrayıp onu bayılttıktan sonra, şehrin yok olduğuna tanıklık etmiştir.