stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Kudüs'ün statüsü
Elçiliklerin yeri

Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 478 sayılı kararının ardından 13 ülke (Bolivya, Şili, Kolombiya, Kosta Rika, Dominik Cumhuriyeti, Ekvador, El Salvador, Guatemala, Haiti, Hollanda, Panama, Uruguay ve Venezuela) Kudüs'teki elçiliklerini Tel Aviv'e çekti. Kosta Rika ve El Salvador elçiliklerini tekrar 1984'te Kudüs'e taşıdılarsa da 2006'da birkaç hafta arayla tekrar Tel Aviv'e çektiler. Hiçbir uluslararası elçilik Kudüs'te bulunmamasına rağmen Paraguay ve Bolivya'nın elçilikleri Kudüs'ün 10 km batısındaki Mevasseret Zion'dadır.
Çeşitli ülkeler 1940 ve 50'lerde İsrail'i tanıdıysalar da Batı Kudüs üzerindeki egemenliğini tanımadı. Kudüs'te uluslararası sui generis korkonsüler bulunur. Buna genelde "Ayrı gövde korkonsüleri" denir. Kudüs'te elçilikleri olanlar bunun Filistin'in bir parçası olduğunu belirtir ve de jure anlamda hiç kimsenin egemenliğinde değildir. Hollanda'nın Kudüs'teki ofisi daha çok İsrail vatandaşlarına hizmet vermektedir. Kudüs'te çoğunlukla Batı Şeria ve Doğu Kudüs'te Filistinlilere hizmet sunan Yunanistan, Birleşik Krallık ve ABD'nin Genel Konsoloslukları vardır. Bu konsolosluklar İsrail Cumhurbaşkanı'na akredite vermeyip Kudüs valisine vermektedir. İsrail Cumhurbaşkanı'nın köşkü Kudüs'te olduğundan ve dış ülkelerin diplomatlarını teyit ettiğinden bu diplomatlar göreve geldiğinde görev ehilyetlerini cumhurbaşkanına sunmak için Tel Aviv'den Kudüs'e gitmek zorundadırlar.
Knesset
CIA tarafından çekilen Kudüs haritası. Mayıs 2006
Ateş fırtınası

1988 Yellowstone yangınları sırasında oluşan bir ateş fırtınası
Ateş fırtınası veya alev fırtınası bir yangının felakete dönüşmesini sağlayan ve şiddetlenerek devam etmesini sağlayan bir doğa fenomeni. Ateş fırtınasında sırasında yangın kendi rüzgâr sistemini oluşturuyor  ve bu rüzgârları şiddetlendirerek içine çekiyor. Genelde bu doğa fenomeni doğal yollarla meydana geliyor, özellikle çalı yangınlarından ve orman yangınlarından oluşuyor. Victoria'daki çalı yangınları, Büyük Peshtigo yangını, Victoria ve Güney Avustralya çalı yangınları veya 1906 San Francisco depreminden sonra oluşan yangın, doğal yollarla oluşan alev fırtınalarından birkaç örnek. Ateş fırtınası ayrıca kasıtlı bir şekilde patlayıcı maddeler sonucunda oluşturulabillir, bu yöntemlerden arasında yangın bombardımanı ve alan bombardımanı var. Kasıtlı bir şekilde oluşan alev fırtınaları arasında Hammburg bombardımanı, Dresden bombardımanı, Tokyo bombardımanı ve Hiroşima'ya atom bombası saldırısı sonucu oluşan alev fırtınaları gösterilebillir.
Mekanizm

Ayrıca bakınız: Termal sütun
Ateş fırtınası baca etkisi sonucu oluşan bir fenomen. Oluşan alevler, çevredeki havayı içine daha çok çekerek, daha da güçleniyor ve sert rüzgârların esmesini sağlıyor. Bu hava akımı ateşin yakınlarında veya üstünde esen bir jet stream sonucu daha çok güçlenebillir. Ateşin etrafında oluşan sert rüzgârlar, tekrar alevlerin içine esmesi sonucu, ateş fırtınasının daha da güçlenmesini sağlıyabillir.
This would seem to prevent the firestorm from spreading on the wind, but the tremendous turbulence also created causes the strong surface inflow winds to change direction erratically. This wind shear is capable of producing small tornado- or dust devil-like circulations called fire whirls which can also dart around erratically, damage or destroy houses and buildings, and quickly spread the fire to areas outside the central area of the fire. A firestorm may also develop into a mesocyclone and induce true tornadoes. Probably, this is true for the Peshtigo Fire.
The greater draft of a firestorm draws in greater quantities of oxygen, which significantly increases combustion, thereby also substantially increasing the production of heat. The intense heat of a firestorm manifests largely as radiated heat (infrared radiation) which ignites flammable material at a distance ahead of the fire itself. This also serves to expand the area and the intensity of the firestorm. Violent, erratic wind drafts suck movables into the fire, while people and animals caught close or under the fire die for lack of available oxygen.[kaynak belirtilmeli]  Radiated heat from the fire can melt asphalt, metal, and glass, and turn street tarmac into flammable hot liquid. The very high temperatures replicate the conditions of a smelting furnace,[kaynak belirtilmeli] where anything that might possibly burn does so readily, until the firestorm runs out of fuel.
Besides the enormous ash cloud produced by a firestorm, under the right conditions, it can also induce condensation, forming a pyrocumulus cloud or "fire cloud". A large pyrocumulus can grow into a pyrocumulonimbus and produce lightning, which can set off further fires. Apart from forest fires, pyrocumulus clouds can also be produced by volcanic eruptions.
In Australia, the prevalence of eucalyptus trees that have oil in their leaves results in forest fires that are noted for their extremely tall and intense flame front. Hence the bush fires appear more as a firestorm than a simple forest fire. Sometimes, emission of combustible gases from swamps (e.g., methane) has a similar effect. For instance, methane explosions enforced the Peshtigo Fire.
In cities

The same underlying combustion physics can also apply to man-made structures such as cities during war or disaster.
Firestorms are thought to have been part of the mechanism of large urban fires such as the  Great Fire of Rome, the Great Fire of London, the 1871 Great Chicago Fire, and the fires resulting from the 1906 San Francisco earthquake and the 1923 Great Kantō earthquake.[kaynak belirtilmeli] Firestorms were also created by the firebombing raids of World War II in cities like Hamburg, and Dresden.
| City / Event | Date of the firestorm | Notes |
| --- | --- | --- |
| Bombing of Hamburg (Germany) | 27 July 1943 | 46,000 dead. |
| Bombing of Dresden (Germany) | 13 February 1945 | maximum of 25,000 dead. |
| Firebombing of Tokyo (Japan) | 9-10 March 1945 | Firestorm covering 16 milkare (41 km2). 267,171 buildings destroyed, 83,793 dead. The most devastating air raid in history with destruction greater than the Atomic bombing of Hiroshima, although with fewer casualties. |
| Atomic bombing of Hiroshima (Japan) | 6 August 1945 | Firestorm covering 4,4 milkare (11 km2). The proportion of firestorm victims who survived the initial blast can never be known. |
In cities > Firebombing

Firebombing is a technique designed to damage a target, generally an urban area, through the use of fire, caused by incendiary devices, rather than from the blast effect of large bombs. Such raids often employ both incendiary devices and high explosives. The high explosive destroys roofs making it easier for the incendiary devices to penetrate the structures and cause fires and the high explosives disrupt the ability of firefighters  to douse the fires.
Although simple incendiary bombs have been used to destroy buildings since the start of gunpowder warfare, World War II saw the first use of strategic bombing from the air to destroy the ability of the enemy to wage war. London, Coventry and many other British cities were firebombed during the Blitz. Most large German cities were extensively firebombed starting in 1942 and almost all large Japanese cities were firebombed during the last six months of World War II. However as Sir Arthur Harris, the officer commanding RAF Bomber Command from 1942 through to the end of the war in Europe, pointed in his post war analysis, although many attempts were made to create deliberate man made firestorms during World War II few attempts succeed:
The Germans again and again missed their chance, ... of setting our cities ablaze by a concentrated attack. Coventry was adequately concentrated in point of space, but all the same there was little concentration in point of time, and nothing like the fire tornadoes of Hamburg or Dresden ever occurred in this country. But they did do us enough damage to teach us the principle of concentration, the principle of starting so many fires at the same time that no fire fighting services, however efficiently and quickly they were reinforced by the fire brigades of other towns could get them under control.
Ateş fırtınası: ateş (1), havanın yükselmesi (2), sert şiddetli rüzgâr (3)
Braunschweig burning after aerial firebombing attack in 1944.
Franco İspanyası

Falanjizmin önemli ideologlarından José Antonio Primo de Rivera
Franco 1940 yılında Almanya'da Heinrich Himmler ile birlikte
Barcelona'da direniş üyelerinin anısına 2004 yılında yapılan duvar resmi
İspanya'da Franco karşıtı silahlı direniş. Turuncu rengi kırsal kesimdeki, sarı renk şehir merkezlerindeki direniş yoğunluğunu gösterir
Birleşmiş Milletler Genel Kurulu tarafından İspanya ile ilgili alınan 32 numaralı karar
ABD Başkanı Dwight Eisenhower 1959 yılında Madrid'de Franco ile
İspanya topraklarındaki ABD denetimindeki Rota Deniz Üssü
Guadalquivir Kanalı inşatında zorla çalıştırılan siyasi tutsaklara ithaf edilen anıt
İspanya İç Savaşı'nda hayatını kaybeden falanjistlere adanan Valle de los Caídos anıt mezarı
Franco İspanyası (İspanyolca: España franquista), İspanya'da kullanılan adıyla Franco Diktatörlüğü (İspanyolca: Dictadura franquista), resmî adıyla ise İspanyol Devleti (İspanyolca: Estado Español) 1939 yılında sona eren İspanya İç Savaşı'ndan 1975 yılında Francisco Franco'nun ölümüne kadar geçen dönemde İspanya'nın yönetildiği diktatörlük rejimidir.
Rejimin özellikleri

Ana madde: Falanjizm
İç savaşın ardından kurulan falanjizm esaslarına dayanan rejim İspanyol milliyetçiliği, koyu Katoliklik inancı ve anti-komünizm fikirlerine dayanmaktaydı. Askeri otoriter rejim parlamenter demokrasi karşıtı olarak organik demokrasi rejiminin kurulduğunu iddia edecektir. Franco diktatörlüğü II. Dünya Savaşı'nda nazizm ve faşizmin yenilgisinin ardından rejimin dini yönüne ağırlık vererek Falanj esaslarını törpülemiştir. Soğuk Savaş döneminde diktatörlük faşist yönlerini sadece simgesel olarak korumuş, uluslararası alanda yalnızlığını kırmak için çeşitli girişimlerde bulunmuştur. 1960'lı yıllarda başa geçen teknokrat hükûmetler bu yönde girişimlerden sayılabilir. Rejimi tanımlayan özellikler şu şekilde sıralanabilir:
Anayasanın yokluğu: Rejim liberalizm ve genel oy hakkı gibi kavramları reddetmekte, özellikle siyasi görevler atama yoluyla yapılmaktaydı.
Siyasi partilerin yokluğu: Toplumda bölünmenin bir simgesi olarak görüldükleri için farklı siyasi partilerin kurulması yasaklanmıştı.
İktidarın tek elde toplanması: Franco kanun hükmünde kararnameler ile ülkeyi yönetiyordu. 1942 yılına kadar herhangi bir Cortes (Meclis) bulunmamaktaydı.
Toplanma ve örgütlenme yasağı: Yirmi kişiden fazla olan topluluklar ancak sivil idareden onay aldıktan sonra bir araya gelebilirdi.
Basın üzerinde mutlak kontrol: 1966 yılına kadar tüm basın kurumları basım öncesi sansüre tabiydi. Yayın organlarında sadece diktatörlüğü öven haber ve yorumlara izin veriliyordu. Basılan kitaplarda sansür basım sonrasıydı.
Toplumsal düzenin sağlanmasında silahlı kuvvetlerin rolü: Silahlı kuvvetler, polisin çoğunun görevini devralmıştı.
Taban örgütlenmesi: İdeolojik rejim falanj esaslarına bağlı olduğunu öne sürse de ideolojiyi kendi amaçları doğrultusunda kullanmıştır. Buna göre sınıf savaşımının ortadan kaldırılmasını öngören idelojiye göre patronlar ve işçiler aynı örgütte aynı seviyede yer alabilmekteydi. Sınıf farklılığı olmadığından hareketle işçilerin grev yapması da yasaklanmıştı.
Dönemler > Savaş sonrası dönem (1939-1954)

İspanya İç Savaşı sırasında nüfusunun önemli bir kısmıyla beraber üretim kabiliyetinin de çoğunu kaybetmişti. Savaş sonrası dönemde yoğun açlık ve kıtlık yaşanmıştır. İç savaşın sona ermesiyle birlikte hemen II. Dünya Savaşı'nın başlaması durumu daha da kötüleştirmiştir. Başlayan dünya savaşında İspanya tarafsızlığını ilan etse de iç savaş süresince yardımına gelmiş olan Hitler Almanyası ile Mussolini İtalyası'na yardım ederek dolaylı olarak savaşa katılacaktır. Özellikle Sovyetler Birliği'ne karşı savaşmak üzere binlerce İspanyol gönüllü Mavi Tümen adı altında Doğu Cephesine 47 bin subay ve asker gönderilmiştir. İspanya'nın resmî olarak tarafsız görünse de Mihver Devletlerinden yana olan tutumu savaşın ardından ortaya çıkan uluslararası ortamda yalnızlaşmasına ve tecrit edilmesine yol açacaktır.
İç savaşın bitmiş olmasına rağmen Cumhuriyetçi rejimi savunan bazı gruplar direnişe devam etmiş ve silah bırakmamıştır. Bu gruplar özellikle dağlarda ve kırsal kesimde tutunmuş olsa da 1950'li yılların sonuna doğru etkin bir direniş kalmayacak, bu gruplar Fransa'ya doğru çekileceklerdir.
Bu dönemde ekonomi otokrasinin elindedir. Devlet ekonomik alana doğrudan müdahalede bulunmakta ve kendi kendine yetme stratejisi sürdürülerek dış ticaret en az seviyede tutulmaktadır. Devlet temel ürünlerin fiyatlarını belirlemekteydi. Dış ticaret ise Instituto Nacional de Industria  adlı kurumun denetimindeydi.
Yaşanan kıtlık ve ekonominin her alanına devletin müdahale etmesi karaborsanın ortaya çıkmasına yol açar. Genel yolsuzluğun yanı sıra ithalat izinlerinin çeşitli gruplara verilmesinde kanunsuzluk olayları yaşanmıştır.
1947 yılında siyasi tutuklularının hapsedildiği ve zorla çalıştırıldıkları yüzden çok toplama kampı kapatılacaktır.
"Birleşik, büyük ve özgür İspanya!" sloganıyla ortaya konan diktatörlük rejiminin merkezci ve otoriter yapısı ülke çapında yerel kültürlerin ve dil farklılıklarının günlük hayatta sergilenmesine, kullanılmasına karşı durmuş ve engellemiştir.
Dönemler > Otokrasinin sonu (1954-1959)

Otokrasi yöntemleri ilk olarak ekonomi alanında çözülür. Fiyatların kısmî olarak serbest bırakılması, ticaret ve malların dolaşımının serbestliği adım adım gerçekleşir. 1952 yılında temel gıda kalemlerinde karne uygulaması sona erer. Alınan ekonomik önlemler çok belirleyici olmasa da ekonomik hayatta bir ilerleme kaydedilmesinin önünü açar. Savaş sırasında müttefik olan ABD ile Sovyetler Birliği'nin arasında Soğuk Savaş olarak adlandırılan döneme girilmesi ABD'nin İspanya'ya bakışını değiştirir. Komünizm tehdidine karşı Batı Avrupa ülkelerinde askeri üsler kuran ABD, İspanya'da da askeri üsler kuracak, bu ülkeye ekonomik yardımlara başlayacaktır. Parlamenter demokrasi Franco diktatörlüğü tarafından reddedildiği için demokrasi kaygısı içinde bulunan uluslararası kamuoyunu rahatlatmak adına Opus Dei üyesi teknokratlar hükûmete dahil edilir ve ekonominin idaresini ele alırlar.
Dönemler > Teknokratlar dönemi (1959-1975) > Stabilizasyon planı (1959-1961)

Opus Dei teknokratları 1957 yılı itibarıyla yürürlüğe koydukları stabilizasyon planıyla Dünya Bankası ve IMF esaslarına uyan ekonomi politikaları uygulamaya geçirirler. Ekonomide uygulanan liberal dönüşüm işsizliği artıracak milyonlarca İspanyol kırsal bölgelerden iş umuduyla şehir merkezlerine göçecektir. Devlet giderlerinin azaltılarak ülkenin dış yatırıma açılması İspanyol pesetasının değerini düşürecektir.
Dönemler > Teknokratlar dönemi (1959-1975) > Ekonomik gelişim (1961-1973)

Bu dönemde dünya çapında uygun ortamın da etkisiyle İspanyol sanayisi hızla büyüyecek, yabancı sermaye ülkedeki düşük emek maliyeti nedeniyle ülkeye yatırım yapacaktır. Bu dönemde yoğun işçi talebi nedeniyle kırsal bölgelerden sanayi havzalarına doğru yaşanan göç, diğer Avrupa ülkelerine doğru da yaşanır. Kırsal bölgelerde ise yaşanan nüfus azlığı ve turizmin henüz istenen seviyede olmaması sebebiyle yoğun bir yoksulluk yaşanmaktadır. Ekonomi gelişmekte olsa da planlı olmaktan uzaktır. Büyüme hem toplumsal sınıflar arasındaki eşitsizliği hem de bölgesel dengesizliği artırmaktadır. Bu dönemdeki ekonomik gelişimin simgesi İtalyan Fiat lisansıyla üretilen SEAT 600 otomobili olur. Bu araç hesaplılığı nedeniyle işçi sınıfı aileleri tarafından tercih edilir.
Dönemler > Teknokratlar dönemi (1959-1975) > Franco'nun son yılları (1973–1975)

1973 Petrol Krizi İspanya ekonomisini derinden etkilemiş, büyümeyi durdurarak önemli bir krize sürüklemiştir. Bu dönemde rejim içinde yasak olan ilk büyük çaplı işçi eylemleri ve grevleri yaşanmıştır. Franco'nun iyice yaşlanması ve sağlığının giderek bozulması ile gelecekteki kral Juan Carlos'un naibi görevini Amiral Luis Carrero Blanco üstlenecektir. Blanco aynı yıl ETA tarafından düzenlenen bombalı saldırıyla öldürülecektir. Başa geçen Carlos Arias Navarro çürümekte olan rejimi reformlarla ayakta tutmaya çalışsa da başarısız olacaktır. Batı Avrupa ülkelerinde çalışan işçilerin gördükleri parlamenter demokrasi örnekleri ve halkın eski baskıcı sistemi kabul etmeyişi artık iyice su yüzüne çıkmaya başlar. Bu dönemde İspanyol denetimindeki Batı Sahra'daki Polisario Cephesi bağımsızlık mücadelesini yoğunlaştırır. Baştan beri rejime destek veren Katolik Kilisesi bile artık reformlardan yana tavır almaktadır.
1974 yılı Temmuz ayında Franco hastalanır, bir süreliğine iyileşse de yeniden hastalanır ve durumu ağırlaşır. 1975 yılı Ekim ayında komaya girer ve yaşam destek ünitesine bağlı olarak hayatta tutulur. 20 Kasım 1975 tarihinde 82 yaşında ölür. Franco'nun Valle de los Caídos anıt mezarına gömülmesine karar verilir. Franco'nun ölmesiyle beraber Juan Carlos İspanya kralı olur. Yetkisini ve otoritesini derhal demokrasiye dönmek için kullanacaktır. İspanya'da demokrasiye geçiş süreci olarak bilinen dönem 1978 yılında yeni anayasanın kabul edilmesiyle sürecek Antonio Tejero darbe girişimine rağmen başarılı olacaktır.
Uluslararası ilişkiler

II. Dünya Savaşı'nda benzer rejimlerin yenilmesi ve savaş sırasındaki faşizm uygulamalarının ortaya serilmesi İspanya'daki rejimin uluslararası alanda yalnızlaşmasına yol açmıştır. Ancak 1950'li yıllarda başlayan Soğuk Savaş ortamında ABD İspanya'da aradığı müttefiklerden bir tanesini bulmuştur. Franco'nun katı anti-komünist tutumu onu bu dönemde vazgeçilmez bir ortak yapmıştır. Franco rejimi Kore Savaşı'na II. Dünya Savaşı'ndaki Mavi Tümen benzeri bir askerî birlik gönderilmesini bile teklif edebilecektir. İspanya'nın yalnızlığı 1953 yılında ABD ile imzalanan Madrid Antlaşması ile resmî olarak sona erer. Antlaşma kapsamında Rota, Cádiz'de açılacak olan askeri üs karşılığında İspanya ABD'den 1.2 milyar dolar tutarında mali yardım alacaktır.
İspanya 1955 yılında Vatikan ile Concordat imzalar. İspanya kuruluşunda katılmasına izin verilmeyen Birleşmiş Milletler'e 1955 yılında dahil olur. 1958 yılında Dünya Bankası programına kabul edilir. 1959 yılında Amerika Birleşik Devletleri başkanı Dwight Eisenhower'ın ülkeyi ziyaret etmesi uluslararası kamuoyuna ülke hakkında olumlu bir mesaj niteliğini taşımıştır.
Uluslararası ilişkiler > Sömürgelerin elden çıkışı

Ana madde: İspanyol İmparatorluğu
Franco, artık çoktan dağılmış olan İspanyol İmparatorluğu'nun bazı kalıntılarına sahip çıkmak istemiştir. 1956 yılında Fas, Fransa'dan bağımsızlığını kazandıktan sonra, İspanyol denetimindeki Batı Sahra, İfni Savaşı ile korunsa da uluslararası baskılar sonucu İspanya tarafından terk edilerek Fas denetimine girmiştir. 1968 yılında yine uluslararası baskılar sonucu Franco, Ekvator Ginesi'nin bağımsızlığını tanımak zorunda kalmıştır. Franco, Birleşik Krallık toprakları olan Cebelitarık'ta hak iddia etmiş ve sınırını 1969 yılında kapatmıştır.
Dikta rejimi

Ana madde: Franco İspanyası'nda devlet terörü
Falange Española de las Juntas de Ofensiva Nacional Sindicalista adıyla bilinen falanjist parti İtalya'daki Ulusal Faşist Parti ve Almanya'daki Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nin aksine ideolojik olarak tek bir bütünlük arz etmemekteydi. Bu özelliğinden dolayı İspanya'daki rejim otoriter olsa da ideolojik anlamda faşist olarak adlandırılmamaktadır. Rejim ekonomik alanda kabul etmediği açılımı yapmak durumunda kalarak serbest piyasa ekonomisine geçmiş, bu süreç sonunda toplumsal reformlar kendisini yakıcı olarak hissettirmiştir. Rejim tüm ekonomik hak arama organlarını, rakip olarak görülen siyasi kesimleri şiddetle bastırmıştır. Bu kapsamda oluşturulan ve özellikle kırsal bölgede deneimden sorumlu tutulan Guardia Civil kötü şöhret yakalayacaktır. Şehir merkezlerinde ise silahlı Policia Armada birlikleri görev yapmaktaydı. Bu dönemde baskı gören gruplar arasında sendikalar, komünist ve anarşist örgütler, Katalan ve Bask milliyetçi grupları öne çıkar. CNT ve UGT sendikalarının yanı sıra İspanyol Sosyalist İşçi Partisi ile İspanyol Komünist Partisi gibi partiler de yasaklanmış, yeraltı faaliyetine itilmiştir. 1960'lı yılların sonuyla beraber özellikle işçiler ve üniversite öğrencileri arasında huzursuzluklar ve eylemler başlar. Bu dönemde Franco rejimine karşı silahlı mücadele veren ETA da askeri hedeflere saldırılarını artırır. Rejim idam cezasını özellikle siyasi suçlarda çok sık kullanmış, hatta Franco ölümüne çok yakın dönemde bile idam kararlarını onaylamıştır.
İnsanlık suçları

Avrupa Konseyi Parlamentler Meclisi 17 Mart 2006 tarihinde aldığı Avrupa Birliği Bakanlar Konseyine tavsiye niteliğindeki kararla Franco rejiminin uluslararası alanda mahkûm edilmesi yönünde tavır takınılmasını önermiştir. Buradan hareketle kurum İspanyol hükûmetine bazı adımlar atması yönünde telkinde bulunmuştur. Bu adımlar arasında şunlar sayılabilir:
Franco rejimi sırasında işlenen insan hakları ihlallerinin araştırılması için ulusal bir komitenin oluşturulması
Baskı dönemine ait tüm sivil ve askeri arşivlerin tüm araştırmacılara açılması
İç savaş döneminde ölen falanjistlere ithafen açılan ve hâlen Franco'nun da gömülü bulunduğu Valle de los Caídos anıt mezarlığına diktatörlük döneminde yapılanlara ait bir sergi kısmının eklenmesi
Diktatörlük dönemine ait simgelerin ve yer isimlerin kaldırılması
Ayrıca Avrupa Konseyi Parlamentler Meclisi 1939-1975 yılları arasında Franco rejimi tarafından yapılan sistematik insan hakları ihlallerini kınamıştır.
İnsanlık suçları > Rejim altında idam edilen kişiler

Aşağıda rejim tarafından idam edilmiş öne çıkan bazı kişiler bulunmaktadır:
Manuel Formiguera İspanyol hukukçu, Katalan siyasetçi
Lluís Companys Katalonya Cumhurbaşkanı
Alexandre Bóveda Galiçyalı siyasetçi
Antonio Escobar Huertas Cumhuriyetçi albay
Etelvino Vega İspanyol Komünist Partisi üyesi siyasetçi ve asker
Josep Lluís i Facerias CNT yöneticisi
Cristino García İspanyol direnişçi
Federico García Lorca İspanyol şair, sanatçı
Julián Grimau İspanyol komünist
Blas Infante Endülüslü siyasetçi, yazar ve tarihçi
Joan Peiró Katalan anarşist
Salvador Puig Antich İspanyol anarşist
Ramon Vila Capdevila Katalan anarşist ve direnişçi
Kültür-sanat ve spor > Spor

Ana maddeler: Madrid derbisi ve El Clásico
Franco diktatörlüğü döneminde rejimin siyasal, toplumsal ve kültürel alanlarda uyguladığı baskı spor alanında da yaşanmıştır. Rejim yanlısı duruşun yanı sıra kendisini farklı şekillerde ifade etmek isteyen muhalif siyasal, toplumsal ve yerel milliyetçi unsurlar bu alanı kullanmıştır. Futbol alanında ortaya çıkan rekabet kendisini çok farklı şekillerde var etmiştir. Günümüzde El Clásico olarak bilinen Barcelona - Real Madrid bunların arasında yer alır. Özellikle 1931 yılında Cumhuriyetçi geleneğin etkisiyle armasındaki kraliyet simgelerini atan o zamanki adıyla Madrid Futbol Kulübü iç savaşın ardından rejim tarafından sahiplenilmiş ve armasına yeniden kralcı geleneği temsilen taç eklenmiştir. Bölgesel kültürlerin ve dillerin Franco rejimi tarafından bastırılması ve iç savaşta Cumhuriyetçi tarafta yer aldığı için cezalandırılan Barcelona şehri muhalif kimliğini futbol takımıyla yansıtmıştır. Benzer bir durum Madrid kentindeki diğer bir spor kulübü olan Atlético Madrid için de geçerlidir. Daha çok işçi sınıfı ve Cumhuriyetçi geleneğe sahip çıkanlar tarafından desteklenen kulüp kralcılara karşı direnişin adresi olagelmiştir. Franco rejimine silahlı direniş de dahil olmak üzere farklı şekillerde direnen Bask topraklarındaki muhalif kimlik Athletic Bilbao kulübünde temsil edilmiştir.