IV. Gregorius
Karolenj kavgaları

817'de, I. Paschalis tarafından onaylanan resmi bir belgeyle Louis, imparatorluğu ilk evliliğinden olan üç oğlu lehine bölüştürdü: geleceğin imparatoru I. Lothar, I. Pepin ve II. Louis. Zamanla, Papalık'ın Karolenj imparatoruna olan bağımlılığı, Dindar Louis ve oğullarının kavgaları sonucunda gevşedi. Louis'in imparatorluğun bölünmesine ilişkin 817 tarihli anlaşmayı, 829 yılında en küçük oğlu II. Charles'a bir krallık atayarak iptal etme kararı, Gregorius tarafından Frank piskoposlarına yazılan bir mektupta eleştirildi. Ertesi yıl (Ekim 830), Louis ile oğulları arasındaki kısa bir isyan ve uzlaşmanın ardından Gregorius, Louis'in ikinci karısı Judith'in, peçe takmaya zorlandığı manastırdan serbest bırakılacağını ve Louis'e iade edileceğini ilan etti.
Baba ile oğullar arasındaki savaş 833 Paskalya'sında yeniden başladığında, Lothar, babası ile arasında uzlaşma sağlaması için Gregorius'a başvurdu. Roma'yı terk edip Lothar'a katılmak üzere yola çıkmaya ikna edildi; müdahalesinin barışı teşvik edeceği umuduyla ancak pratikte bu eylem, Gregorius'un Lothar'ı aktif olarak desteklediğine inanan Louis'i takip eden Frank piskoposlarını rahatsız etti. Gregorius'un niyetinden şüphelenen papaya itaat etmeyi reddettiler ve eğer papa onları aforoz ederse onu aforoz etmekle, hatta papalıktan indirmekle tehdit ettiler. Onların bu davranışlarından rahatsız olan Gregorius, papalığın imparatordan üstün olduğunu savunarak papalık üstünlüğünde ısrar etti. Şöyle dedi:
"Geldiğimi duyduğunuzda, bunun imparator ve halk için büyük bir kazanç olacağını düşünerek çok sevindiğinizi söylediniz; imparatorun daha önce size haber vermesi sizi engellememiş olsaydı, çağrıma uyacağınızı da eklediniz. Fakat Apostolik Makamından gelen bir emri, imparatordan gelen bir emirden daha az önemli saymamalıydınız. ... Piskoposlara ait olan ruhların yönetimi, sadece dünyevi olanla ilgilenen imparatorluk yönetiminden daha önemlidir. Benim sadece körü körüne aforoz etmeye geldiğimi iddia etmeniz utanmazcadır ve imparatorun istediği şekilde gelmiş olsaydım bana şerefli bir karşılama teklif etmeniz de aşağılayıcıdır. İmparatora ettiğim yeminlere gelince, imparatorun Kilise'nin ve krallığının birliğine ve barışına karşı yaptıklarını ona göstererek yalan yere yemin etmekten kaçınacağım. Piskoposlara gelince, barış adına gösterdiğim çabalara karşı çıkmaları, Kilise'nin başlangıcından beri tehdit ettikleri şeyin yapılmadığını göstmektedir."
Bu iddiaya rağmen, Frank piskoposlarının büyük çoğunluğu, papanın krallığın iç işlerine karışmasının veya Frank din adamlarının bu konularda kendisini izlemesini beklemesinin hakkı olmadığını savunmuşlardır. Onların pozisyonu açıktı; tüm piskoposların eşitliği, papanın liderliğinden daha önemliydi.
Louis ve iki oğlunun orduları 24 Haziran 833'te Colmar yakınlarındaki Rotfeld'de karşılaştı. Oğulları Gregorius'u müzakerelerde bulunmak üzere Louis'in kampına gitmeye ikna ettiler ve Louis başlangıçta Gregorius'a saygılı davranmayı reddetti. Ancak Gregorius, Louis'i iyi niyetine ikna etmeyi başardı ve barışı sağlamak için Lothar'a geri döndü. Ancak Gregorius çok geçmeden Lothar tarafından aldatıldığını öğrendi. Gregorius'un imparatora dönmesi engellendi, Louis ise destekçileri tarafından terk edildi ve koşulsuz teslim olmaya zorlandı; Louis, Campus Mendacii'de tahttan indirildi ve aşağılandı ve Lothar imparator ilan edildi. Bu olayların ardından Gregorius Roma'ya döndü. Kardeşler arasındaki ikinci kavga sonucunda 834 yılında Louis tahta geri döndü; ancak konumu o kadar zayıflamıştı ki Lothar, İtalya Krallığı'nı elinde tuttu.
İmparator daha sonra Hamburg-Bremen Başpiskoposu Ansgar başkanlığındaki bir heyeti, Lothar tarafından Louis'in tahttan indirilmesine yol açan olaylar hakkında papaya sorular sormak üzere Gregorius'a gönderdi. Gregorius, niyetlerinin şerefli olduğuna ve Louis ile oğulları arasındaki anlaşmazlığa her zaman barışçıl bir çözüm bulmaya çalıştığına yemin etti. Gregorius'un sözünü kabul eden elçiler Louis'e geri döndüler. İmparatorluk siyasetine bulaşmada başarısız olduktan sonra Gregorius, papalık döneminin geri kalanında dikkatini büyük ölçüde kilise içi meselelerle ilgilenmeye vermiştir.
836 yılında Lothar, Lombardların kralı sıfatıyla Roma kilisesinin mülklerini yağmalamaya başladı. İmparator, Louis'e başvurduktan sonra konuyu araştırmak üzere bir imparatorluk elçisi gönderdi. Gregorius hasta olmasına rağmen, elçiye durumu bildirmeyi başardı ve Lothar'ın Kilise'ye yönelik saldırılarını ana hatlarıyla açıklayan bir mektubu imparatora götürmesini istedi; bu mektup, Lothar'ın birliklerinin Bologna'da geçmesiyle başarıldı. 840 yılında Louis'in ölümü ve Lothar'ın imparator olarak tahta çıkmasıyla Louis'in oğulları arasında yeniden savaş çıktı. Gregorius, kardeşler arasında çıkan çatışmada arabuluculuk yapma yönünde başarısız girişimlerde bulundu ve temsilcisi olarak Ravenna Başpiskoposu Giorgio'yu gönderdi.  Troyes'lu Prudentius'a göre Giorgio amacına ulaşmak için sadakatle çabaladı ancak Lothar'ın Giorgio'nun Lothar'ın kardeşlerini görmesine izin vermemesi nedeniyle başarısız oldu. Ancak Andreas Agnellus'a göre Giorgio, Lothar'a başpiskoposluğunun Roma'dan bağımsız olmasını sağlamak için rüşvet vermeye çalıştı ve Fontenoy Muharebesi'nde esir alındı. 843'te imzalanan Verdun Antlaşması ile Şarlman imparatorluğu dağıldı ve Lothar imparatorluk unvanını ve İtalya'nın kontrolünü elinde tuttu.