stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
SMS Fürst Bismarck (1897)

| --- | --- |
 SMS Fürst Bismarck'ın 1902 yılından bir tablosu.
Tarihçe
Alman İmparatorluğu
Adı:  Fürst Bismarck
Adının geldiği yer/kişi:  Otto von Bismarck
İnşa eden:  Kaiserliche Werft, Kiel
Kızağa konuluşu:  Nisan 1896
Denize indirilişi:  25 Eylül 1897
Görevlendirme:  1 Nisan 1900
Akıbet:  1919—1920'de parçalanıp hurdaya çıkarıldı.
Genel karakteristik
Sınıf ve tipi:  Fürst Bismarck sınıfı tek zırhlı kruvazör.
Deplasman:  10.690 ton (normal) 11.461 ton (tam yük)
Uzunluk:  127 m (417 ft)
Genişlik:  20.4 m (67 ft)
Su çekimi:  7.8 m (26 ft)
İtme gücü:  3 şaftlı, 13.500 BG (10.100 kW)
Hız:  18.7 knot (35 km/sa)
Menzil:  10 kn hızla 4.560 deniz mili  12 knot hızla 3.230 deniz mili
Kişi kapasitesi:  36 subay 585 er
Silah donanımı:  4 × 24 cm (9.4 inç)(2 × 2)  12 × 15 cm (5.9 inç)(12 × 1)  10 × 8,8 cm (3.5 inç)(10 × 1) 6 × 45 cm (18 inç) torpido tüpü
Zırh:  Kemer: 20 cm (7.9 inç)   Taret: 20 cm (7.9 inç)   Güverte: 3 cm (1.2 inç)
SMS Fürst Bismarck Almanya'nın 20. yüzyıldan önce Kaiserliche Marine için inşa edilmiş ilk zırhlı kruvazörüydü. Geminin ismi Alman devlet adamı Otto von Bismarck'tan gelmektedir. Fürst Bismarck'ın modeli, önceki Victoria Louise sınıfı korumalı kruvazörlere göre geliştirilmişti—Fürst Bismarck, öncüllerinden önemli ölçüde daha büyük ve daha iyi silahlandırılmıştı.
Gemi öncelikli olarak sömürge görevleri için tasarlanmıştı, bu kapsamda 1909 yılında görevi devredip Almanya'ya dönene kadar Alman Doğu Asya Fırkası'nın bir parçası olarak hizmet etti. Gemi 1910 ilâ 1914 yılları arasında yeniden inşa edildi, I. Dünya Savaşı'nın başlamasından sonra kısa süreliğine kıyı savunma görevini üstlendi. Bu görevde yetersiz bulundu ve aktif hizmetten geri çekildi; savaşın sonuna kadar mühendisler için eğitim gemisi olarak hizmet etti. Fürst Bismarck 1919'da görevden ayrıldı ve hurdaya çıkarılmak üzere satıldı.
Tasarımı

Fürst Bismarck'ın tasarımı Almanya ile Birleşik Krallık arasında donanma silahlanma yarışından önce yapılmıştı. Amiral Hollmann, dönemin Donanma Devlet Bakanıydı. İngiliz Kraliyet Donanması'nın hakimiyeti göz önüne alındığında, bu donanmayla rekabette Hollmann, torpidobotlardan ve kıyı savunma gemilerinden oluşan Alman sularında üslü küçük bir filo öngörmüştü. Bu rekabet, çok sayıda kruvazör ile ticari önlemler gibi denizaşırı görevlerde desteklenecekti.
Alman donanmasının ilk zırhlı kruvazörü Fürst Bismarck, Victoria-Louise sınıfı korumalı kruvazörlerin büyütülmüş haliydi. Deplasmanı, Victoria-Louise sınıfının neredeyse iki katıydı ve silahları da önemli ölçüde güçlendirilmişti. Gemi, özellikle Asya ve Pasifik'teki Alman kolonilerini desteklemek üzere denizaşırı görevlere yönelik tasarlandı. Yoğun siyasi muhalefete rağmen gemiye Reichstag'dan izin çıktı ve Nisan 1896'da Kiel'deki Kaiserliche Werft Kiel tersanesinde gemi Ersatz Leipzig geçici ismiyle kızağa konuldu. Daha sonra ünlü Alman başbakanı Otto von Bismarck'ın ismini alacak olan gemi, 1 Nisan 1900 tarihinde tamamlandı, geminin maliyeti toplamda 18.945.000 Goldmark idi.
Tasarımı > Boyutları

Fürst Bismarck'ın su hattı boyu 125.7 metreydi, pruva-kıç arası toplam uzunluğu ise 127 metreydi ve genişliği de 20.4 metre idi. Su çekimi burunda 7.48 metre, kıçta ise 8.46 metreydi. Gemi, 10.600 metrik ton deplasman ile tasarlanmıştı; tam yükle 11.461 metrik tona ulaşabilmekteydi. Fürst Bismarck, çok iyi bir gemi olarak ve dümen komutasına karşı oldukça duyarlı bir gemi diye tarif ediliyordu. Ancak gemi çok ciddi yalpalama ve yüksek hızlarda da ağır titreşim problemleriyle karşılaştı. Metasentrik yüksekliği 72 metreydi.
SM büyük kruvazörü Fürst Bismarck.
Biyofilik tasarım

Biyofilik tasarım (İklime duyarlı mekan tasarımı), doğal malzemeler, doğal havalandırma, doğal aydınlatma doğadan ilham alan şekil ve formları modern yapılı çevreye dahil etmeyi içeren yapı tasarım ilkeleridir. Bu unsurların, sağlıklı olma özellikleri ile bireysel ve toplumsal yaşanabilirliği artırdığı görüşüne dayanır.
Tanım > Biyofilik kavramı

Ana madde: Biyofili hipotezi
Biophilia (Biyofili) kelimesi, Yunancadan gelen Bio (Hayat) ile Philia (Düşkünlük, Sevgi) kelimelerinin birleşiminden oluşur. İnsanların doğa ve diğer canlılarla içgüdüsel olarak bağlantı kurma, bir arada olma eğilimini ifade eder. "Biyofili"  terimi ilk kez sosyolog  Erich Formm  tarafından 1964 yılında kullanmıştır. Biyolog Edward Wilson, 1984 tarihli "Biophilia" kitabı ile insan ve diğer türlerin bağını detaylandırarak bu yeni kavramın gelişimine öncülük etmiştir. Edward Wilson, bu kitapta biyofiliyi İnsanın diğer canlı organizmalara karşı doğuştan gelen duygusal yakınlığı" olarak tanımlamıştır.  Wilson'un ortaya attığı biyofili hipotezine göre insanların doğayla iç içe olduğunda daha sağlıklı bir yaşamları olur. Edward O. Wilson hipotezini oluştururken herhangi bir bilimsel araştırmadan destek almamış olsa da bilim insanları yaptıkları araştırmalar sonrası bu kuramı desteklemiş ve hipotezin sağlığa yararlı olduğunu ispat etmiştir.
Tanım > Biyofilik tasarım kavramı

Biyofilik tasarım ise sosyal ekoloji profesörü Stephen Kellert'ın 1980'lerde ortaya attığı bir terimdir. Stephen Kellert, biyofilik tasarımı “İnşa edilmiş çevrenin tasarımı için biyofili fikrinin değerlendirilmesi” olarak tanımlamıştır. Ekolojik ve sürdürülebilir tasarımın da bir kolu olan bu alan, Biyolog Edward O. Wilson'un "insanların doğal sistemlere ve süreçlere duydukları içgüdüsel eğilim şeklinde özetlenen biyofili hipotezinden ilham almıştır. Stephen R. Kellert  doğuştan gelen biyofili eğiliminin faydalarını işlevsel hale getirmek için kişisel deneyim ve sosyokültürel destek gerektiğini belirtmiş ve  biyofilik değerleri hem genetik hem kültürel yapıya sahip olan biyo-kültürel bir olgu olarak sınıflandırmıştır.
Biyofilik tasarım yaklaşımı, inşa edilmiş çevrede, insan-doğa etkileşiminin ve doğanın yararlı etkilerinin sürdürülmesinin yollarını araştırmayı içerir. Stephen Kellert’ın mimari tasarım için hazırladığı biyofilik tasarım ilkeleri, iç mimari tasarım bakış açısıyla yeniden değerlendirilip bir rehber hazırlanmıştır.
2001 yılında yayımlanan "Biophilic Design" kitabının yazarları Judith H. Heerwagen ve Bert Gregory, biyofiliyi ve doğaya olan erişim arzusunu kültürel bir tercihten ziyade temel bir insani ihtiyaç olarak tanımlamıştır.
Modern kentsel yaşamdaki yapılı çevre tasarımının, doğal sistemlerin bozulmasına böylece insanın doğa ile olan bağının kopmasına yol açtığı; bu yaşam biçiminin doğal kaynakların aşırı  tüketimine, biyoçeşitliliğin azalmasına ve atmosferik bozulmalara neden olarak  insan sağlığını olumsuz etkilediği düşüncesinden hareketle; mimarlıkta yeni tasarım stratejilerine gereksinim duyulması ile biyoofilik tasarım kavramı ortaya çıkmıştır. Dönüşen kentsel yaşamda insan ve doğanın yararlı temasını teşvik eden tasarım stratejilerine duyulan gereksinim sonucu, “biyofilik tasarım” adı verilen çeşitli tasarım kriterleri tanımlanmıştır.
Biyofilik tasarım ilkeleri ilkel koşullarda yaşamayı değil, karmaşık ve doğa ile bağlantılı olan mekânları teşvik eden ilkelerdir. Bu tasarım yaklaşımı, sürdürülebilir tasarıma dayanan; çevreye doğrudan, dolaylı veya sembolik yollarla doğal atıfta bulunan bir takım organik tasarım stratejilerinin gereğine işaret etmektedir. Kellert bu tasarım modelini “onarıcı çevre tasarımı” olarak nitelendirmiş ve bu ilkeler doğrultusunda gerçekleşen tasarımların, gerek doğal çevre üzerindeki olumsuz etkileri, gerekse modern kentsel yapılı çevre ile insan yaşamı arasındaki mesafeyi en aza indirgeyerek faydalı temasın arttırılabileceği ifade etmiştir.
İngiliz coğrafyacı ve doğa bilimci Jay Appleton 1975 yılında  yayımlananThe Experience of Landscape adlı kitabında ortaya attığı "olası sığınak" ve "habitat teorisi" ile; ABD'li mimar ve mimarlık tarihçisi olan Grant Hildebrand ise 1999 yılına yayımlanan Origins of Architectural Pleasure adlı kitabındaki görüşleri ile Erich Fromm ve Edward Wilson'ın biyofili düşüncesini genişletmiştir. Hildebrand, insanın doğaya olan yatkınlığını açıklayan altı davranış özelliği belirlemiştir: “beklenti ve sığınak, düzen ve karmaşa, cazibe ve tehlike”
Biyofilik Tasarım Boyutları

Kellert, disiplinler arası çalışmaların derlenmesiyle hazırlanan ve biyofili hipotezinin başucu kitabı olarak kabul edilen “Biophilic Design” (2008)adlı kitabında, biyofilik tasarımı "organik/doğal" ve "mekânsal/yerel" şeklinde iki temel boyut olarak incelemiş ve biyofilik tasarımın iki temel boyutunu altı biyofilik tasarım ögesi ile ilişkilendirmiştir.
Biyofilik tasarımın ilk temel boyutu  yapılı çevrede doğanın doğrudan, dolaylı ve sembolik olarak kullanılmasıdır. Doğrudan deneyim; gün ışığı, bitki örtüsü, hayvanlar ile doğrudan temas halinde olmayı ifade eder. Dolaylı deneyim; saksı bitkilerinin, su ögesinin kullanımını ifade eder. Sembolik deneyim ise taklit yoluyla doğadan süsleme, görsel ve seslerin analojiler şeklinde kullanımını içermektedir.
Biyofilik tasarımın ikinci temel boyutu, mekânın bulunduğu coğrafyaya ve kültürel zemine olan bağlılığını tanımlayan yerel özelliklerini ifade etmektedir.
Stephen Kellert, biyofilik tasarımın iki temel boyutunu altı biyofilik tasarım ögesi ile ilişkilendirmiştir.
Çevresel Etkenler: Doğadaki temel ögelerin yapılı çevrede kullanılmasını içeren unsurlardır.
Doğal Şekiller ve Formlar: Yapıların iç mekan ve cephe tasarımlarında kullanılan doğal temsiller ve benzetmeler içeren biçimsel unsurlardır.
Doğal Modeller ve Süreçler: Doğal şekiller ve süreçlerin, temsilden öte yapılı çevreye dahil edilmesiyle ortaya çıkan unsurlardır.
Işık ve Mekan: Işığın mekanda kullanımını ve mekansal ilişkileri vurgulayan unsurlardır.
Mekana Dayalı İlişkiler: Yapının konumlandığı coğrafya ve ait olduğu kültürün, içerisinde bulunduğu doğal ortam ile ilişkisine dayana unsurlardır.
Evrimsel İnsan-Doğa İlişkisi: İnsanın doğa ile arasındaki ilişkiyi evrimsel bakış açısıyla inceleyen, mekanın ruhunu yansıtan unsurlardır.
Biyofilik Tasarım Modeli

Heerwagen ve Gregory, Biophilic Design adlı kitapta sinirbilimci Nicholas Humphrey'in doğa temelli tasarıma dair fikirlerini temel alarak biyofilik tasarım yaklaşımının temelini oluşturacak yedi nitelik belirledi Bu nitelikler şunlardır:; duyusal zenginlik, hareket, tesadüf, bir temadaki çeşitlilik, esneklik, serbestlik duygusu, beklenti ve sığınak.
Birçok  uzman, yaptıkları çalışmalarla yapılı çevredeki tasarım uygulamalarında biyofilinin insana sunduğu faydaları açıklamış ve insan sağlığına, fizyolojisine, psikolojisine faydalı parametrelerin tespiti için çalışmıştır. Browning ve arkadaşları, Judith Heerwagen, Rachel ve Stephen Kaplan, Kellert ve Ulrich bu alanda çalışan uzmanlardandır. Bu çalışmalar sonunda on dört parametreden oluşan biyofilik tasarım modelini oluşturmuştur.
Biyofilik Tasarım Modeli > Biyofilik Tasarım Parametreleri

14 biyofilik tasarım unsuru üç kategoride incelenir: Mekandaki doğa, Doğal analojiler ve Mekanın doğası
Biyofilik Tasarım Modeli > Biyofilik Tasarım Parametreleri > Mekandaki Doğa

Mekanda doğanın doğrudan, fiziksel varlığına ilişkin parametreler "mekandaki doğa" kategorisinde incelenir ve yaygın örnekleri olarak saksı bitkileri, akvaryum, avlu bahçeleri gösterilebilir. Mekandaki doğa, 7 biyofilik tasarım unsurunu içerir
Doğal manzaraya olan görsel bağlantı
Doğal manzaraya görsel olamayan bağlantı
Ritmik olmayan duyusal uyaranlar
Isı ve hava akımı değişkenliği
Mekanda su unsurunun kullanımı
Dinamik ve difüze ışık kullanımı
Doğal sistemlerle olan ilişki
Biyofilik Tasarım Modeli > Biyofilik Tasarım Parametreleri > Doğal Analojiler

Doğal anaolojiler kategorisindeki parametreler, mekanda doğanın cansız ve dolaylı çağrışımlarının varlığına ilişkin parametrelerdir; örnek olarak organik şekilli mobilyalar, işlenmiş doğal malzemelerin kullanımı verilebilir. 3 biyofilik tasarım unsurunu içerir:
Biyomorfik biçim ve örüntüler
Doğal malzeme kullanımı
Karmaşıklık ve düzen
Biyofilik Tasarım Modeli > Biyofilik Tasarım Parametreleri > Mekanın Doğası

İnsanoğlunun etrafındaki yerleşik doğal dünyanın tasarımına ve onunla nasıl bağlantı kurduğuna ilişkin parametreler, "mekanın doğası" kategorisi altında yer alır  4 biyofilik tasarım parametresini içerir.
Beklenti
Sığınma
Gizem
Risk
Marissa Yao, 2003'teki çalışmasında on üç biyofilik özellik belirlemiştir. Bunlar:
Gizem
Tehlike
Suya ulaşım,
Doğal havalandırma,
Sığınma ve gözetleme,
Karmaşa ve düzen,
Yerel-doğal malzemeler,
Dinamik ve dağınık ışık,
Biyofilik özellikler hakkında eğitim,
İç mekândan doğa manzarasına görsel bağlantı,
İç mekândan doğaya fiziksel bağlantı,
İç mekân ve dış mekân arasında maddesel bağlantı,
Doğa ile sık tekrarlanan spontane bağlantı.
Biyofilik Tasarım Modeli > Biyofilik Tasarım Parametreleri > Biyofilik Tasarım Öğelerinin Tipolojisi

Faydacı(Utilitarian): Doğanın maddesel olarak kullanımı. [Tanım]. Fiziksel sürdürülebilirlik, güvenlik. [İşlev].
Doğacı(Naturalistic): Doğa ile doğrudan etkileşimden ortaya çıkan mutluluk. [Tanım]. Merak, zihinsel ve bedensel gelişim. [İşlev].
Ekolojik-Bilimsel(Ecologic-Scientific): Doğanın kurallarının öğrenilmesi ve bilime katkısı. [Tanım]. Bilgi, gözlemsel beceri. [İşlev].
Estetik (Aesthetic): Doğanın fiziksel güzellik ve çekiciliği. [Tanım]. İlham, armoni, yaratıcılık. [İşlev].
Sembolik (Symbolic): Doğa ile ilgili sembollerin dil ve iletişimde kullanılması. [Tanım]. İletişim, zihinsel gelişim. [İşlev].
İnsani (Humanistic): İnsanın doğaya ve tüm canlılara karşı duyduğu derin sevgi ve bağlılık. [Tanım]. Bağlılık, paylaşım. [İşlev].
Ahlaki (Moralistic): Doğayı korumak amacıyla üzerimize düşen etik sorumluluklar. [Tanım]. Hayatın anlamı ve düzeni. [İşlev].
Hükmedici (Dominionistic): İnsanın hayatını sürdürebilmesi için doğayı kontrol altına alması. [Tanım]. Mekanik beceriler, kontrol. [İşlev].
Olumsuz (Negativistic): Doğal unsurlara karşı duyulan korku ve uzaklaşma. [Tanım]. Güvenlik, korunma. [İşlev].
Biyofilik Tasarım Modeli > Biyofilik Tasarım Parametreleri > Biyofilik Tasarım Elemanlarının Özellikleri > Çevresel Özellikler

Renk,
Su,
Hava,
Gün Işığı,
Bitkiler,
Hayvanlar,
Doğal Malzemeler,
Manzaralar,
Cephe Yeşillendirmesi,
Jeoloji ve Peyzaj,
Habitat ve Ekosistem,
Ateş.
Biyofilik Tasarım Modeli > Biyofilik Tasarım Parametreleri > Biyofilik Tasarım Elemanlarının Özellikleri > Doğal Şekil ve Biçimler

Bitkisel Motifler.
Ağaç ve Dikey Taşımalar.
Hayvan Motifleri.
Deniz Kabuğu ve Spiraller,
Oval ve Yuvarlak Biçimler,
Düz ve dik açılı olmayan formlar,
Doğal özelliklerin benzeşimi,
Biyomorfoloji,
Jeomorfoloji,
Biyomimikri.
Biyofilik Tasarım Modeli > Biyofilik Tasarım Parametreleri > Biyofilik Tasarım Elemanlarının Özellikleri > Doğal Örüntü ve Süreçler

Duyusal Çeşitlilik,
Enformasyon Zenginliği,
Yaşlanma, Değişim, Zamanın İzleri,
Büyüme ve Üreme,
Merkezi Odak Noktası,
Sınırlandırılmış Mekanlar,
Geçiş Mekanları,
Bağlantılı seri ve zincirler,
Parçanın Bütüne Entegrasyonu,
Birbirini Tamamlayan Zıtlıkları,
Dinamik Denge ve Gerilim,
Fraktaller,
Hiyeraşik oran ve orantı.
Biyofilik Tasarım Modeli > Biyofilik Tasarım Parametreleri > Biyofilik Tasarım Elemanlarının Özellikleri > Işık ve Mekan

Doğal ışık,
Filtrelenmiş ve Yaygın Işık,
Reflekte(Yansıyan) Işık,
Işık Havuzları,
Sıcak Işık,
Biçimsel Işık,
Genişlik(Ferahlık),
Mekansal Çeşitlilik,
Biçimsel Mekan,
Mekansal Armoni,
İç ve Dış Mekan İlişkisi.
Biyofilik Tasarım Modeli > Biyofilik Tasarım Parametreleri > Biyofilik Tasarım Elemanlarının Özellikleri > Yerel Bağlamsal İlişkiler

Mekanla Coğrafi Bağ,
Mekanla Tarihsel Bağ,
Mekanla Ekolojik Bağ,
Mekanla Kültürel Bağ,
Yerel Malzemeler,
Coğrafi Yönlenme,
Binayı biçimlendiren coğrafi (landscape) özellikler,
Kültür ve Ekolojinin Entegrasyonu,
Mekanın Ruhu,
Mekansızlıktan Kaçınmak.
Biyofilik Tasarım Modeli > Biyofilik Tasarım Parametreleri > Biyofilik Tasarım Elemanlarının Özellikleri > Evrimsel İnsan-Doğa İlişkileri

Barınma ve Tetikte Olma,
Düzen ve Karmaşıklık,
Merak ve Heyecan(Çekicilik),
Değişim ve Metamorfoz,
Güvenlik ve Korunma,
Hakimiyet ve Kontrol,
Duygusal yakınlık bağ(lılık),
Çekicilik ve Güzellik,
Keşif ve Buluş,
Enformasyon ve Biliş,
Korku ve Hayranlık,
Saygı ve Ruhanilik Dinsellik.
Biyofilik Tasarım Modeli > Biyomimikri

Sürdürülebilir yaklaşım ile beraber yapılı çevrenin nasıl yapıldığına, hayatına nasıl devam edeceğine, nasıl işletileceğine dair yeni yaklaşımlar ortaya çıkmaktadır. Bu yaklaşımlardan bir tanesi halihazırda başarılı bir örnek olan ekosistem içerisindeki canlı organizmaların karmaşık ilişkisini anlamak, bu ilişkileri öğrenmek, bu ekosistem içerisindeki hayatı taklit etmektir. Herkesin karşılıklı fayda sağladığı bu canlı ilişkiler ağının taklidine dayanan, sürdürülebilir, hatta yenilenebilir potansiyele sahip yeni bir düşünce olarak biyomimikri, sürdürülebilir tasarım yaklaşımları arasında geleceğe dönük olarak önemli bir yaklaşımdır.
Biyofilik Tasarım Modeli > Biyomimikri > Biyomimikri Unsurları

Model olarak doğa: Biyomimikri, doğada var olan modelleri inceler ve bu tasarımları sorun çözümü için kullanır.
Ölçü olarak doğa: Biyomimikri ekolojik dengeyi kullanarak tasarımın iyi ya da kötü olduğuna karar verir.
Öğretici olarak doğa: Biyomimikri doğadan kazanım ya da çıkarım elde edilecek bir yaklaşım değil, doğadan öğrenme temelli bir yaklaşımdır.
Biyofilik Tasarım Modeli > Biyomimikri > Mimarlıkta Biyomimikri

Biyomimikri ile birlikte mimarlık alanında; dünyada uyum içinde yaşayabilmek ve sürdürülebilir bir çevre yaratmak için biyolojik sistemlerden esinlenerek yeni, uygulanabilir ve uzun ömürlü çözümler üretmek hedeflenmektedir. Biyomimikri terimi, ilk defa Montana'lı bir yazar ve bilim gözlemcisi olan Janine M. Benyus tarafından ortaya atılmış bir kavramdır. Doğayı taklit etmek anlamına da gelen bu kavram, "bios-hayat" ve "mimesis-taklit etmek" köklerinden gelmektedir ve benzer şekilde “Biyomimesis”, “Biyognosis” ve “Biyonik” terimleri ile de anılmaktadır.
“Doğanın yolunu öğrenip, yaşama biçimimizi, üretimimizi doğanın yaptığı gibi yapabiliriz.” diye öneren Benyus biyomimetik bir dünyada hayvanlar ve bitkiler gibi üretip, güneş ve basit bileşenler kullanarak doğada yok olabilen fiberler, seramikler, plastikler ve kimyasal üretilebileceğin iddia etmektedir. Benyus biyomimikriyi doğadan faydalanılacak üç unsurla açıklamıştır:
Model olarak doğa,
Ölçü olarak doğa,
Öğretici olarak doğa.
Biyologlar ve ekolojistler hayvan ve bitki fizyolojisini ve davranışlarındaki çevresel faktörleri çalıştırmaktadırlar. Bu bilgi, analiz ve gözlemleri mimarlığın bilinmeyeni üzerine dönüştürmeye çalışmaktadırlar. Hayvanların iskelet, sinir sistemi, beslenme, iletişim, duyumsal sistemleri gibi binaların da strüktür, sirkülasyon, korunma, enerji ve su kullanımı, iletişim, termal dengeleme gibi sistemleri vardır. İç sistemlerin kendisini çevreleyen çevre ile ilişkisi ağına bakıldığında -ki oda küresel ağın parçasıdır- hayvanların ekolojik sistemle olan etkileşimi sürdürülebilirlik ilkesine sahiptir. Canlılar genetik bilgi dağarcıklarına dayalı olarak içgüdüsel bir şekilde, hafif, stabil, enerji etkin yapılar inşa edebilmektedirler. Bu doğal biçimlerin ortaya çıkması; mimar ve tasarımcılar biyoloji ve ekoloji alanında araştırma ve çalışmalar yaparak doğada var olarak küresel uyum ağından fayda sağlamayı amaçlamakta ve sürdürülebilir, yapılı çevre yaratmayı hedeflemektedirler. Bu tip doğal yapılara örnek olarak;
Bir deniz kabuğunun malzemesi,
Bir örümcek ağının dayanıklığı,
Arı kovanında yer alan geometrik ve mekansal ilişkiler,
Güneşten enerji elde etmek için fotosentez süreci vb. doğanın ardında yatan bilgi dağarcığına işaret etmektedirler.
Biyofilik Tasarım Modeli > Biyomimikri > Mimarlıkta Biyomimetik Yaklaşımlar

Mimarlık, biyomimikri üzerine birçok farklı yaklaşım bulunmaktadır. Akademisyen mimar Ilaria Mazzoleni biyomimikri üzerine yaptığı özgün araştırmaları sonucunda, hayvanların sisteme adepte olmaları için geliştirdikleri özellikleri ve derileri ile ilgili çarpıcı bulgular elde etmiştir. Deri çok maksatlı fonksiyonu itibarıyla, mimaride ilham kaynağı olarak alınacak en ideal organdır. Vücudun en görülen, okunabilen ve tariflenebilen parçadır. Aynı zamanda iç ve dış sistem arasında eşiktir. Deri bir bariyerdir. Bunu hem biyolojik olarak hem mimari olarak bu şekilde tanımlamak mümkündür. Deri pek çok kritik fonksiyonunu barındırır. Isı kaybı ve kazancında termo düzenlenmeyi sağlar. Aynı şekilde su kaybı ve kazanımında da su dengesini korur. Memelilerin, balıkların, kuşların, amfibiyanların ve sürüngenlerin değişik deri katmanları bulunmaktadır. Mazzoleni, hayvan derisi ve bina zırhı ile olarak;
İletişim,
Termo düzenleyici,
Su dengeleyici,
Koruma olmak üzere dört ortak özellik üzerinde araştırmalarını yoğunlaştırmıştır.
Biyofilik Tasarım Modeli > Biyomimikri > Mimarlıkta Biyomimikri Düzeyleri

Biyomimikri mimarlıkta farklı düzeylerde uygulanabilmekte ve bunu üç ana başlıkta toplanabilir. Bunlar;
Biçim,
Süreç,
Ekosistemdir.
Biçim ve süreç, ekosistem içerisinde yer alan taklit edilebilir unsurlardır. Ekosistem ise taklit edilebilecek unsurların gözlemlenebildiği ortamdır. Doğadan örnek vermek gerekirse, bir kuş tuyu biçimsel olarak taklit edilebilir fakat bu durum sürdürebilir yaklaşım olmayabilir. Fakat biraz daha derine inip süreci taklit ettiğimizde tüyün vücut sıcaklığında, zehirli atık ya da yüksek basınca ihtiyaç duymadan doğal kimyasal süreçler sonunda ortaya çıktığı gözlemlenmektedir. Bunlar biçim ve süreç düzeyinde yapılan incelemeler ile ekosistem düzeyinde tüyün kuş üzerinde nasıl durduğu, beraber nasıl var oldukları, bütün olarak biyosfer içerisinde varlığını diğer organizmalar ile sürdürmek biçimi incelendiğinde ekosistem düzeyine gelinmektedir.
Biyofilik Tasarım Modeli > Biyomimikri > Biyomorfik Tasarım

Biyomorfik(hayat-şekilli) tasarım veya mimarlığın kökleri sürrealistlere ve Art Nouveau'ya kadar dayanmaktadır. Bir sürrealist olarak bilinen Gregory Grigson, 1936'da biyomorfizm terimini ortaya atmıştır ve o zamandan beri bir stil olarak varlığını korumuş, günümüzde hesaplamalı tasarımın gücünü kullanarak doğada yer alan serbest formlara benzeyen veya onları taklit eden bir tasarım yaklaşımıdır. Özellikle Öklid geometrisi ile açıklanamayan ve fraktal geometrisi yardımıyla açıklanabilen doğada var olan matematiğin anlaşılması ile beraber doğal formları, yüzeyleri, hacimleri anlayabilmek ve modelleyebilmek mümkün hale gelmiştir. Fakat bu tip form bulma yöntemi, tasarımın sonuçlarından beklenen önemli bir gereksinimden yoksun olmaktadır ve bu da yaşayan canlıyı taklit etme üzerine kurulan bir yöntemin işleve uyarlanamamasıdır.
Biyomorfik tasarım, bir stil olarak farklı zamanlarda farklı coğrafyalarda gözlemlenebilmektedir. Amerika Birleşik Devletleri'nde Frank Lloyd Wright organik dünya ile insan yaratımlarının arasındaki uyumdan söz ederken, İspanya'da Antonio Gaudi doğada var olan güçlerin bir organizma üzerindeki etkilerini yansıtarak ünlü La Sagrada Familia'yu tasarlamıştır. Gaudi'nin modern vârisi olarak düşünebileceğimiz Calatrava, hem estetik hem de yapısal kaygıları beraber ele alınarak biyomorfik biçimler tasarlamıştır. Aynı Gaudi gibi doğal yükleri düşünerek organik biçimler elde etmeye çalışırken, beraberinde canlı formlara referans veren bir tasarım anlayışı gelişmiştir. Milwaukee Sanat Müzesi için ek olarak tasarlanan Quadracci Pavyonu üzerinde bulunan Burke Brise Soleil adı verilen güneş engelliyici strüktür. Calatrava, doğada var olan bir canlı olan kuş formuna referans vererek, tasarımını kuş biçiminde geliştirip, beraberinde ortaya çıkan mühendislik sorununu, biçimsel olarak kuşun kanat-iskelet yapısını geometrik bi şekilde ele alarak çözmüştür. Biyomorfik yapı için başka örnek, Kolombiya'da Planb+ ve JPRCR isimli mimarlık ofisleri tarafından tasarlanan Orquideorama, mimarlık ve yaşayan organizmaların ilişkilerinden ortaya çıkmıştır ve büyük ölçekte görenler tarafından bir ormanın uzantısı olarak algılanabilecek şekilde tasarlanmış. Benedetta Tagliabue (EMBT) tarafından 2010 Şangay Dünya Sergisi için tasarlanan İspanyol Pavyonu, biyomorfik tasarım özelliklerine sahiptir.