stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Euthyphron ikilemi
Din felsefesinde Euthyphron ikilemi

Sokrates'in meşhur ikilemi bir miktar değişiklikle tek tanrılı dinlerde de tartışılan bir konu olmaya devam etmiştir. Musevi, Hristiyan ve İslam teolojilerinde bu tartışma hala sürmektedir. Leibniz ikilemin bir versiyonunu şu şekilde ifade etmiştir: "Genellikle Tanrının emrettiği şeylerin iyi ve adil olduğu kabul edilir. Fakat geriye şu soru kalır: Bir şey Tanrı emrettiği için mi iyi ve adildir, yoksa iyi ve adil olduğu için mi Tanrı tarafından emredilmiştir, başka bir ifade ile iyilik ve adalet Tanrının keyfi bir seçimi midir, yoksa iyilik ve adalet şeylerin doğasına ait zorunlu ve ebedi gerçekler midir?"
İkilemin tek tanrılı dinlerdeki etkileri > Hristiyanlık

Orta Çağ Hristiyan düşüncesinde Ockham'lı William birinci seçeneğe dayanan, yani bir şeyin Tanrı emrettiği için iyi olduğunu ileri süren bir ahlak metafiziğini benimserken, Thomas Aquinas'ın ise daha çok ikinci seçeneğe meylettiği söylenebilir.
Ockham'a göre ahlak, Tanrının iradesinin mutlaklığı anlayışı üzerine kurulmuştur. Ona göre kendinde iyi ve kötü yoktur, iyi ve kötü ancak Tanrının iradesiyle belirlenir. Tanrı, günah işlememiş birini cezalandırabileceği gibi, bir günahkarı da bağışlayabilir. Ockham, Aliter tamen potuit deus ordinare, yani "Tanrı, başka bir tertip ve düzen de koyabilirdi" der. Hatta ona göre, erdeme aykırı gözüken bir fiilin yapılması tanrısal olduğunu göstermek adına kesin biçimde zorunlu gözükürse, günah sayılmaz. Ockham'ın görüşlerinde ilahi buyruklardan bağımsız iyi ve kötü düşüncesi yoktur. Yani Ockham Euthyphron ikileminin "bir şey Tanrı emrettiği için iyidir" kısmını benimser. Bu da Ockham'ın ahlak anlayışının temelini oluşturur. Ockham'a göre hırsızlık ve hatta "Tanrı'dan nefret" bile eğer ilahi birer emir olsaydı, kötü değil, iyi fiiller olurdu.
Bir diğer Orta Çağ Hristiyan felsefecisi Augustinus ise ikilemin diğer yanını benimser. Augustinus'a göre Tanrı yalnızca örnek gösterilen en mükemmel iyilik değildir, aynı zamanda en mükemmel iyilik ile özdeştir. Örneğin iyiliğin ne olduğu sorulsa, Tanrı'nın bir örneksenmesi denilebilir. Bu durumda Tanrı'nın bir şeyi keyfi şekilde istemesi ya da istememesi düşünülemez ve insanlar da Tanrının emirlerinden bağımsız olarak neyin iyi neyin kötü olduğunu bilebilirler. Thomist geleneğe bağlı olan düşünürler de, ahlak ilkelerinin Tanrıdan kaynaklı olduğunu düşünmelerine karşın, bunları insanların akıllarıyla bilebileceklerini ileri sürerler.
İkilemin yarattığı sorunlar

İkilemin iki yanından birini tercih etmek beraberinde belli teolojik sorunları da getirmektedir. Bu sorunlar şu şekilde özetlenebilir:
İkilemin yarattığı sorunlar > "Bir şey ahlaki olduğu için Tanrı emretmiştir" seçeneğinin yarattığı sorunlar

Tanrının kudretinin sınırlanması sorunu: Eğer Tanrının emirlerinden bağımsız olarak bir takım ahlaki kurallar varsa, tanrının hakimiyeti sınırsız değil demektir. Tanrının da uymak zorunda olduğu bazı ahlak kuralları vardır. Bu durumda Tanrı her şeyden bağımsız değildir. Bu seçeneği kabul eden 18. yüzyıl filozoflarından Richard Price "Ahlak"ı zorunlu ve değişmez bir şey olarak kabul edip "Tanrıdan ayrı, ondan bağımsız, eşit derecede ebedi ve zorunlu olarak kurulmuş olabilen" bir şey olarak tanımlamıştır.
Ahlak kurallarının koyanın kim olduğu sorunu: Eğer Tanrının emirlerinden bağımsız olarak ahlak kurallarının varlığından söz ediyorsak bu kuralları koyan birileri de olmalı. Bu fikir ise her şeyi yaratanın Tanrı olduğu şeklindeki temel teist argümanla çelişki taşır.
Tanrısız bir ahlakın varlığı sorunu: Eğer ahlak kuralları Tanrıdan bağımsız olarak varlarsa, Tanrı olmasa bile ahlak kurallarının olacağı anlamına gelir. Bu durumda insanların ahlaklı olmaları için Tanrının varlığını kabul etmeleri gerekmez, ki bu da teizmin temel argümanlarından birinden vazgeçmek anlamına gelir.
Teizm eleştirisi olarak Euthypro ikilemi

İkilemin teist düşünce açısından sorun yaratan yönleri hem teizm eleştirisi olarak hem de teizm karşıtı bir ahlak anlayışı geliştirebilmek için kullanılagelmiştir. Bertrand Russell 1927'de yayınladığı "Niçin Hristiyan değilim" adlı eserinde bu argümanı teist ahlak kuramına karşı kullanmış, iyi ve kötü'nün Tanrı'nın varlığıyla anlam kazanacağını ileri süren anlayışa itiraz için şöyle demiştir: "İyilikle kötülük arasında bir ayrım olduğundan eminseniz durumunuz nasıl olacaktır. Bu iki uç arasındaki ayrılık Tanrı’nın buyruğundan mı ileri gelmektedir? Eğer yalnızca Tanrı buyruğu yüzündense, o halde Tanrı’nın kendi için iyilikle kötülük arasında bir ayrım yoktur, bu yüzden Tanrı iyidir demenin bir anlamı kalmamaktadır."
Robin Le Poidevin ise ateizmin ahlak anlayışını açıklamaya çalışırken Russell'in bu ifadelerini meta-etik bağlamda şöyle formüle eder: "1-Eğer teizm doğruysa, “Tanrı iyidir” ahlaki olarak anlamlıdır. 2-Eğer teizm doğruysa, Tanrı etikte açıklayıcı bir rol oynar. 3-Eğer “Tanrı iyidir” ahlak olarak anlamlıysa, ahlaki iyilik Tanrı'dan bağımsız olmalıdır." Ateizme göre ahlaki iyi ve kötü değerleri uzlaşıya bağlıdır. Le Poidevin, ateizmin öznelci ahlak anlayışını şöyle gerekçelendirir: "Ahlakî özellikler bizim kendi onaylama ya da yadırgama hislerimizin bir yansımasıdır. Bu duygular kısmen doğuştan gelebilir, ama kuşkusuz çoğu toplumsal olarak koşullanmıştır. Bir an için bunu bir kenara bırakırsak, ahlaki özelliklerin doğal özelliklerin ardından gelme nedeni, belli doğal özellikler taşıyan eylemlerin (örneğin bile bile insan canı almak) genel olarak bizde yadırgama, acıma vb. duygular uyandırmaları ve böylelikle o eylemi kınamaya sevk etmeleridir. … Bunu bir kere kabul ettiğimizde, ahlaki bilgiye ilişkin hiçbir sorunun olmadığını görürüz. Belli doğal özellikler taşıyan eylemlerin sırf bizde belli duygular uyandırdıkları için yanlış olduklarını biliriz."
Ockham'lı William'a göre bir şey Tanrı emrettiği için ahlakidir.
Akinolu Thomas'a göre bir şey ahlaki olduğu için Tanrı emretmiştir.
İbn-i Rüşd'e göre bir şey ahlaki olduğu için Tanrı emretmiştir.
FC Platinum

Football Club Platinum, Midlands Eyaleti, Zvishavane'de bulunan ve 1995 yılında kurulan Zimbabve Premier Futbol Ligi'nde mücadele eden profesyonel bir futbol kulübüdür.
2010 yılında kulüp Mimosa Futbol Kulübü olarak biliniyordu. Ocak 2011'de ise adını FC Platinum olarak değiştirmiştir.
Başarıları

Castle Lager Premier Ligi
Şampiyonlar (4): 2017, 2018, 2019, 2021–2022
Chibuku Süper Kupası
Şampiyonlar (1): 2020–21
CAF müsabakalarında performans

CAF Şampiyonlar Ligi : 6 maç
CAF Konfederasyon Kupası : 2 katılım
Gelenekçi muhafazakârlık

Gelenekçi muhafazakârlık ya da klasik muhafazakârlık, toplumun sağduyulu bir şekilde uyması gereken belli doğal yasalarla tezahür ettirilmiş, aşkın ahlaki bir düzenin ilkelerine duyulan ihtiyacı vurgulayan politik bir felsefe veya ideolojidir. Farklı alt türleri "yeni muhafazakârlık" olarak da adlandırılmaktadır.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  NKC: ph126702
Dido

Dido, aşağıdaki anlamlara gelebilir:
Dido (Kartaca Kraliçesi), Kartaca'yı kuran kraliçe.
Dido, Queen of Carthage, Christopher Marlowe tarafından yazılan oyun.
Dido and Aeneas, Henry Purcell tarafından bestelenen opera.
Dido (şarkıcı), İngiliz sanatçı.
Dido (futbolcu), Brezilyalı futbolcu.
Dido, Didem Akın Kadın Basketbol Takım Menajeri ve eski basketbol oyuncusu.
Dido Elizabeth Belle, İngiliz amiral John Lindsay'in gayrımeşru kızı.
Dido Sotiriyu, Yunan yazar.
Ülker Dido, Ülker tarafından üretilen sütlü çikolatalı gofret.
Didolar ya da Tsezler, Kuzey Kafkasya'da yaşayan bir halk.
Didoca, bu halkın kullandığı dil.
DIDO (nükleer reaktör), İngiltere'deki bir nükleer santral.
Fido Dido, 7UP markasının reklamlarındaki çizgi karakter.
209 Dido, bir asteroyit.
HMS Dido, Birleşik Krallık donanmasındaki 7 geminin adı.
Philaethria dido, alacakelebekler familyasından bir kelebek.
Doha Metrosu

| --- | --- |

Genel
Sahibi: Qatar Rail
Hizmet alanı: Doha, Katar
Taşıma türü: Metro
Hat sayısı: 2
İstasyon sayısı: 61
Web sitesi: Qatar Rail
Hizmet
Hizmete giriş: 2019
Teknik
Sistem uzunluğu: 163.8 km
Hat açıklığı: 1.435 mm
Doha Metrosu, Katar'ın başkenti Doha kentinde inşaat halinde olan metro ağıdır. Metronun dört hattan, 200 km uzunluğunda 100 istasyondan oluşması ve 2019 tarihinde açılması ve 2026 yılında tamamen tamamlanması planlanmaktadır.
Hatlar

| Hatlar | Güzergâh | İstasyon sayısı | Uzunluk | Durum |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Kırmızı Hat | El Haur Kuzey Hamad Uluslararası Havalimanı Messayid | 30 | 98.5 km | inşa halinde |
| Yeşil Hat | Education City Er Reyyan Kuzey Umm Selal Stadyumu Güney Endüstri Bölgesi | 31 | 65.3 km | inşa halinde |
| Altın Hat | Er Reyyan Güney Kuzey Endüstri Bölgesi Ras Bu Ebud | 20 | 30.6 km | inşa halinde |
| Mavi Hat | Batı Körfez Merkez Ras Bu Aboud | 4 | 17.5 km | plan aşamasında |
Felletin

| Felletin |
| --- | --- |
Komün

  Arma 
Ülke: Fransa
Bölge: Nouvelle-Aquitaine
İl: Creuse
Yüzölçümü
 • Toplam: 13.74 km²
Nüfus (1 Ocak 2017)
 • Toplam: 1.593
 • Yoğunluk: 120/km²
Zaman dilimi: UTC+01.00 (OAS)
 • Yaz (YSU): UTC+02.00 (OAYS)
Felletin, Fransa'nın Nouvelle-Aquitaine bölgesine bağlı Creuse ilinde bulunan bir komündür. Komünün nüfusu 1 Ocak 2017 tarihi itibarıyla 1.593'tür.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb15251467v (data)  GND: 4495659-9  LCCN: n89617445  MusicBrainz: c6c23461-8cd8-4691-92ec-399764424f48  NLI: 987007562878205171  VIAF: 139680926   WorldCat (LCCN): n89-617445
Fragilariforma

Fragilariforma Fragilariaceae familyasına bağlı bir cinstir.
Doğu Bölgesi (anlam ayrımı)

Doğu Bölgesi şu anlamlara gelebilir:
Doğu Bölgesi (Demokratik Kongo Cumhuriyeti), Kongo Demokratik Cumhuriyeti'nin on bir bölgesinden biri
Doğu Bölgesi (Gana), Gana'nın on bölgesinden biri
Doğu Bölgesi (İzlanda)
Doğu Bölgesi (Kamerun), Kamerun'un on bölgesinden biri
Doğu Bölgesi (Kuzey Makedonya), Makedonya'nın sekiz istatistiksel bölgesinden biri
Doğu Bölgesi (Suudi Arabistan), Suudi Arabistan'ın on üç idari bölgesinden biri
Doğu Bölgesi (Uganda), Uganda'nın dört bölgesinden biri
Doğu Bölgesi (Zambiya), Zambiya'nın on bölgesinden biri
Dieter Pauly

| Kişisel bilgileri |
| --- | --- | --- |
| Doğum tarihi | 14 Şubat 1942(1942-02-14) |  |
| Doğum yeri | Rheydt, Almanya |  |
| Ölüm tarihi | 13 Şubat 2024 (81 yaşında) |  |
| Ölüm yeri | Ko Samui, Tayland |  |
Mesleği: Hakem
Hakemlik görevi
| Yıl | Turnuva | Görevi |
| 1980-1990 1982-1990 | Bundesliga FIFA listesinde | Hakem Hakem |
Dieter Pauly (14 Şubat 1942, Rheydt - 13 Şubat 2024), emekli Alman futbol hakemi. Liverpool ile Dinamo București arasında oynanan ikinci ayak karşılaşmasında, 1984 Şampiyon Kulüpler Kupası yarı finalinin ikinci maçında ve Batı Almanya'da organize edilen 1988 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda hakemlik yaptı.
Fragaria daltoniana

Fragaria daltoniana, Himalayalara özgü bir çilek türüdür. Meyvesinin tadı kötüdür ve ticari değeri yoktur.
Bütün çileklerin baz haploid sayısı 7 kromozomdur. Fragaria daltoniana diploiddir ve bu kromozomlardan 2 çifti olmak üzere toplam 14 kromozomludur. Fragaria daltoniana, bahçe çileklerinin abiyotik strese karşı büyümesini ve verimini artırabilen, soğuğa dayanıklı bir genom içeren iki Fragaria türünden biridir.
Fragilariales

Fragilariales Fragilariophycidae altsınıfına bağlı bir takımdır.
Fragillianassa

Fragillianassa, Callianassidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Doğu Bölgesi (İzlanda)

| Doğu Bölgesi |
| --- | --- |

Ülke: İzlanda
Başkent: Egilsstaðir
Yüzölçümü
 • Toplam: 22.721 km²
Nüfus (2020)
 • Toplam: 13.173
 • Yoğunluk: 0.6/km²
Doğu bölgesi (İzlandaca: Austurland) İzlanda'nın bir bölgesidir. Bölgenin nüfusu 2020 yılı itibarıyla 13.173'tür. Bölgenin başkenti Egilsstaðir kasabasıdır.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 7572054-1  LCCN: n00106805  MusicBrainz: af933a99-0a1f-44d1-924a-2405a467f473  NLI: 987007477977405171  VIAF: 126634126   WorldCat (LCCN): n00-106805
Etik Egoizm

Etik felsefede etik egoizm, ahlaki faillerin kendi çıkarları doğrultusunda hareket etmesi gereken normatif konumdur. İnsanların yalnızca kendi çıkarları doğrultusunda hareket edebileceklerini iddia eden psikolojik egoizmden farklıdır. Etik egoizm aynı zamanda kişinin kendi çıkarları doğrultusunda hareket etmesinin rasyonel olduğunu savunan rasyonel egoizmden de farklıdır. Bu nedenle etik egoizm, sonuçları yapanın yararına olacak eylemlerin etik olduğunu savunur.
Etik egoizm, ahlaki temsilcilerin başkalarına yardım etme yükümlülüğüne sahip olduğunu savunan etik fedakarlıkla çelişir. Egoizm ve fedakarlık, ahlaki bir failin kişinin kendi kendine (aynı zamanda özne olarak da bilinir) başkalarına olduğundan daha fazla saygı göstermeden (egoizmin yaptığı gibi, kişisel çıkarları yükselterek ) davranması gerektiğini savur, etik faydacılıkla çelişir ve " benliği başkalarına verilmeyen bir statüye kavuşturur. Ancak aynı zamanda, kişinin kendi çıkarları (yani kişinin kendi arzuları veya refahı ) diğerlerinin çıkarlarıyla büyük ölçüde eşdeğer olduğu sürece, kişinin başkalarının çıkarlarına yardım etmek için (fedakarlığın yaptığı gibi) kendi çıkarlarını feda etmek zorunda olmadığını da savunur. Egoizm, faydacılık ve fedakarlığın tümü sonuççuluğun biçimleridir, ancak egoizm ve fedakarlık, faydacılıkla tezat oluşturur; çünkü egoizm ve fedakarlık, sonuççuluğun aracı odaklı biçimleridir (yani, özne odaklı veya öznel ). Bununla birlikte, faydacılık fail-tarafsız (yani nesnel ve tarafsız ) olarak kabul edilir: öznenin (yani benliğin, yani ahlaki "failin") kendi çıkarlarını, çıkarlardan daha fazla veya daha az önemli olarak ele almaz.
Bununla birlikte, etik egoizm, ahlaki aktörlerin ahlaki müzakere yaparken başkalarının çıkarlarına ve refahına zarar vermesini gerektirmez; örneğin, bir temsilcinin kişisel çıkarına olan şey tesadüfen zararlı, faydalı veya başkaları üzerindeki etkisi açısından nötr olabilir. Bireycilik, seçilen şeyin failin kişisel çıkarlarını tatmin etmede etkili olduğu sürece, başkalarının çıkarlarının ve refahının göz ardı edilmesine veya önemsenmemesine izin verir. Etik egoizm, kişisel çıkar peşinde koşarken kişinin her zaman yapmak istediğini yapması gerektiğini de gerektirmez; Örneğin, uzun vadede kısa vadeli arzuların tatmini kendine zarar verebilir. O halde, geçici zevk, uzun süreli mutluluk karşısında arka planda kalır. James Rachels'ın sözleriyle, "Etik egoizm... bencilliği onaylar ama aptallığı desteklemez."
Etik egoizm sıklıkla sağ özgürlükçülük ve bireyci anarşizmi desteklemek için felsefi temel olarak kullanılır. Bunlar kısmen bireylerin başkalarının hareket özgürlüğünü kullanmasını zorla engellememesi gerektiği inancına dayanan siyasi görüşlerdir.
Etik Egoizm Şekilleri

Etik egoizm genel olarak üç kategoriye ayrılabilir: bireysel, kişisel ve evrensel. Bireysel bir etik egoist, tüm insanların "benim" (bireyin ) yararına olan her şeyi yapması gerektiğini savunacaktır. kişisel etik egoist, kendi çıkarları doğrultusunda hareket etmesi gerektiğini savunur, ancak başkalarının ne yapması gerektiği konusunda hiçbir iddiada bulunmaz; evrensel bir etik egoist, herkesin kendi çıkarlarına uygun şekilde hareket etmesi gerektiğini savunacaktır.
Tarihçesi

Etik egoizm, filozof Henry Sidgwick tarafından 1874'te yazılan The Methods of Ethics adlı kitabında tanıtıldı. Sidgwick, egoizmi faydacılık felsefesiyle karşılaştırdı ve faydacılığın genel zevki en üst düzeye çıkarmaya çalışırken, egoizmin yalnızca bireysel hazzı en üst düzeye çıkarmaya odaklandığını yazdı.
Sidgwick'ten önceki filozoflar da geriye dönük olarak etik egoistler olarak tanımlandı. Eski bir örnek, wei wo'yu veya "her şeyi kendim için", kişisel gelişim için gerekli tek erdem olarak gören Yang Zhu'nun (M.Ö. 4. yüzyıl) felsefesi Yangizm'dir. Platon, Aristoteles ve Stoacılar gibi antik Yunan filozofları erdem etiğinin savunucularıydı ve "iyi ne olursa olsun, yalnızca kendi iyiliğimizi aramamız veya onu başkalarının iyiliğine tercih etmemiz gerektiği şeklindeki biçimsel prensibi kabul etmiyorlardı." Bununla birlikte, Cyrenaic'lerin inançları "egoist hedonizmin bir biçimi" olarak anılmaktadır ve bazıları Epikuros'un hazcılığını erdem etiğinin bir biçimi olarak adlandırırken diğerleri onun etiğinin daha doğru bir şekilde etik egoizm olarak tanımlandığını ileri sürmektedir.
Dayanaklar

Filozof James Rachels, başlığı olarak teorinin adını alan bir makalede, teorinin lehine en çok öne sürülen üç argümanın ana hatlarını çiziyor:
Rachels şöyle yazıyor: "İlk argümanın çeşitli varyasyonları var ve her biri aynı genel noktayı öne sürüyor:
"Her birimiz kendi bireysel istek ve ihtiyaçlarımıza çok yakından aşinayız. Üstelik her birimiz bu istek ve ihtiyaçları etkili bir şekilde takip etmek için benzersiz bir konuma sahibiz. Aynı zamanda, başkalarının arzularını ve ihtiyaçlarını yalnızca kusurlu bir şekilde biliyoruz ve bunların peşinden gitmek için iyi bir durumda değiliz. Bu nedenle, eğer 'kardeşimizin koruyucusu' olmak için yola çıkarsak, çoğu zaman işi beceriksizce yürüteceğimize ve sonunda iyilik yerine kötülük yapacağımıza inanmak mantıklıdır."
Birine sadaka vermek, onu alçaltmaktır; bu, onun böyle bir cömertliğe bağımlı olduğunu ve kendi başlarının çaresine bakamayacak durumda olduğunu ima eder. Rachels şöyle düşünüyor: "'Hayırseverlik' alanların çoğu zaman takdir etmek yerine kırgın olmalarının nedeni budur."
Fedakarlık sonuçta bireyin değerini inkâr eder ve bu nedenle hem topluma hem de onun bireysel bileşenlerine zarar verir, yaşamı yalnızca feda edilecek bir şey olarak görür. Filozof Ayn Rand'ın şöyle yazdığı aktarılıyor: "İnsan fedakarlık etiğini kabul eder; ilk kaygısı hayatını nasıl yaşayacağı değil, onu nasıl feda edeceğidir." Dahası, "Fedakarlığın temel ilkesi, insanın kendi iyiliği için var olma hakkına sahip olmadığı, başkalarına hizmet etmenin varlığının tek gerekçesi olduğu ve fedakarlığın onun en yüksek ahlaki görevi, erdemi veya değeri olduğudur." " Aksine, "ahlakın amacı size acı çekmeyi ve ölmeyi değil, keyif almayı ve yaşamayı öğretmektir" diye yazıyor.
Başkalarına zarar vermemekten, her zaman doğruyu söylemeye ve sözleri tutmaya kadar genel olarak kabul edilen ahlaki görevlerimizin tümü, temel kişisel çıkar ilkesine dayanmaktadır.
Bununla birlikte, yemek yeme eyleminin (özellikle de dünyada açlıktan ölen başkaları varken) kişisel çıkarları gözeten bir ayrımcılık eylemi olduğu gözlemlenmiştir. Başkalarının bir birey için (koşullu) değerini kolayca kabul eden ve başkaları için empatiyi kolayca onaylayan Rand gibi etik egoistler, Rachels'ın tam tersini, ayrımcılık yapanın fedakarlık olduğunu savundular: "Eğer bir pasta yeme hissi bir değerse, neden sizin midenizde ahlaksız bir hoşgörü varken, başkalarının midesinde ulaşmanız ahlaki bir amaç olsun?" Bu nedenle Rand'a göre keyfi bir konum olan özgeciliktir.
Eleştiriler

Aşırı etik egoizmin kendi kendini yenilgiye uğrattığı ileri sürülmüştür. Sınırlı kaynak durumuyla karşı karşıya kalan egoistler, kaynağın mümkün olduğu kadar fazlasını tüketecek ve genel durumu herkes için daha da kötüleştirecektir. Egoistler, durum herkes için daha kötü hale gelirse, buna egoistlerin de dahil olacağını, dolayısıyla işleri bu kadar aşırı uçlara götürmenin aslında kendi rasyonel çıkarlarına uygun olmadığını söyleyebilirler. Bununla birlikte, müştereklerin (düzenlenmemiş) trajedisi ve (tek seferlik) mahkûm ikilemi, bir yandan, işleri herkes için daha da kötüleştirse bile, bireyin mümkün olduğu kadar fazlasını almaya çalışmasının mantıklı olduğu durumlardır. Diğer taraftan, bu durum kendi kendini çürütmez, çünkü bu davranış sonuçta kendi kendini yenilgiye uğratsa bile rasyonel kalır, yani kendini yenilgiye uğratmak, kendini çürütmek anlamına gelmez. Egoistler, ortak malların trajedisinin bir dereceye kadar kamu arazisini varsaydığı şeklinde yanıt verebilirler. Yani, çiftlik evini yasaklayan bir müşterek, düzenleme gereklidir. Dolayısıyla, bu inanç sisteminde müştereklerin trajedisine karşı bir argüman, temelde özel mülkiyet hakları ve hem mülkiyet haklarını hem de rasyonel kişisel çıkarları tanıyan sistem olan kapitalizm lehine bir görüştür. Daha genel olarak, egoistler, bireysel haklara artan saygının, sabit miktarda ham maddeye rağmen zenginlik yaratmayı ve kullanılabilir kaynakları artırmayı benzersiz bir şekilde mümkün kıldığını söyleyebilirler (örneğin Batı'da 1776 öncesine karşı 1776 sonrasına karşı, Doğu'ya karşı Batı Almanya'ya, Hong Kong'a karşı 1776'ya karşı). Çin anakarası, Kuzey Kore'ye karşı Güney Kore vb.).
Ancak özel mülkiyet modelinin birçok "müşterek mülkiyet" örneğine nasıl uygulanacağı açık değildir. Örnekler arasında büyük balıkçılık, atmosfer ve okyanus yer alır.
Etik egoizmle ilgili belki de belirleyici bazı sorunlara dikkat çekilebilir:
Birincisi, etik bir egoist, etik egoizmin evrenselleşmesini istemez: Başkalarının onlara karşı fedakar davranması egoistin kişisel çıkarına olacağı için, onların egoist davranmasını istemezler; ancak ahlaki açıdan bağlayıcı olduğunu düşündükleri şey şöyledir: Ahlaki ilkeleri başkalarının onları takip etmemesini talep eder, bu da kendi kendini yenilgiye uğratmak olarak değerlendirilebilir ve şu soruya yol açar: "Eğer savunucuları onun evrensel olarak uygulanmasını istemiyorsa, etik egoizm nasıl ahlaki açıdan bağlayıcı kabul edilebilir?"
Başka bir itiraz (örneğin James Rachels tarafından yapılan), etik egoizmin "kendiniz" ile "geri kalanlar" arasında yaptığı ayrımın - "kendinizin" çıkarlarını daha önemli görmeyi talep ederek - keyfi olduğunu, çünkü bunun için hiçbir gerekçe sunulamayacağını belirtir; Rachels, "geri kalanların" erdem ve arzularının "kendinizin"kilerle karşılaştırılabilir olduğunu ancak haklı bir ayrımdan yoksun olduğunu göz önünde bulundurarak, "geri kalanlara" da "kendiniz" ile aynı ahlaki değerlendirmenin yapılması gerektiği sonucuna varmaktadır.
Ayrıca Bakınız

Adam Smith ve Görünmez el
Baruch Spinoza
Davranışsal iktisat
Cārvāka, bir etik egoist Hint Filozofu
Etik tekbencilik
Yardımcı Davranış
Objektivizm
Kar Güdüsü
Rasyonel bekleyişler
Kaynaklar

Aristoteles, Nikomakhos'a Etik .
Aristoteles, Eudemiyen Etik .
Baier, Kurt, 1990, A Companion to Ethics'te "Egoizm", Peter Singer (ed.), Blackwell: Oxford.978-0-631-18785-1ISBN 978-0-631-18785-1
Biddle, Craig, Hayatı Sevmek: Kişisel Çıkarın Ahlakı ve Bunu Destekleyen Gerçekler, 2002, Glen Allen.
Branden, Nathaniel, Benlik Saygısının Psikolojisi, 1969, Nash.
Hobbes, Thomas, 1968, Leviathan, CB Macpherson (ed.), Harmondsworth: Penguen.978-0-14-043195-7ISBN 978-0-14-043195-7
Machan, Tibor, Klasik Bireycilik: Her İnsanın Üstün Önemi, 1998, Routledge.
Nietzsche, Friedrich, 1886, İyinin ve Kötünün Ötesinde .
Norton, David, Kişisel Kaderler: Etik Bireycilik Felsefesi, 1976, Princeton University Press .
Paul, E. & F. Miller ve J. Paul (1997). Kişisel Çıkar . Cambridge Üniversitesi Yayınları
Peikoff, Leonard, "Neden Prensiplere Göre Hareket Etmeli?", Objektivist Forum, 1988.
Rachels, James . 2008, "Etik Egoizm." Sebep ve Sorumluluk: Felsefenin Bazı Temel Sorunlarında Okumalar, Joel Feinberg ve Russ Shafer-Landau tarafından düzenlendi, 532–540. Kaliforniya: Thomson Wadsworth .978-0495500698ISBN 978-0495500698 .
Rand, Ayn, 1964, Bencilliğin Erdemi . Mühür.978-0-451-16393-6ISBN 978-0-451-16393-6
Rosenstand, Nina. 2000. 'Bölüm 3: Ben mi Başkaları mı?' . Hikayenin Ahlaki bölümünde. (3. Baskı). Mountain View, CA: Mayfield Yayıncılık: 127–167.978-0072963359ISBN 978-0072963359
Schoeck, Helmut, Der Neid. Eine Theorie der Gesellschaft (Kıskançlık: Bir Sosyal Davranış Teorisi ), 1966, 1. İngilizce baskısı. 1969.
Smith, Tara, Yaşanabilir Değerler: Ahlakın Kökü ve Ödülü Olarak Yaşam Üzerine Bir Çalışma, 2000, Rowman &amp; Littlefield .0-8476-9760-6ISBN 0-8476-9760-6 .
Smith, Tara, Erdemli Egoist: Ayn Rand'ın Normatif Etiği, 2006, Cambridge University Press .0-521-86050-4ISBN 0-521-86050-4 .
Waller, Bruce, N. 2005. "Bencillik." Etiği Düşünün: Teori, Okumalar ve Güncel Sorunlar . New York: Pearson Longman: 79–83.978-0-321-20280-2ISBN 978-0-321-20280-2