Otoriteryanizm
Örnekler > Günümüzde

Aşağıdaki liste, şu anda veya sık sık otoriter olarak nitelendirilen ve/veya demokratik olarak gerileme yaşayan devletlerin birçoğunu içerir. Bazı ülkeler, Demokrasi Endeksi (The Economist) tarafından "Karma rejim" veya "kusurlu demokrasi" olarak sınıflandırılmış olabilir veya Freedom House'un Freedom in the World endeksine göre kısmen özgür olarak nitelendirilmiş olabilir.
| Ülke | Zaman periyodu | Yönetici kişiler ve gruplar | Notlar ve kaynaklar |
| --- | --- | --- | --- |
|  Afganistan | 1996–2001; 2021– | Taliban | Taliban kontrolü altında totaliteryen devlet. |
|  Angola | 1975–günümüz | Halkın Angola'nın Kurtuluşu Hareketi | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Angola, bağımsızlığından bu yana aynı parti tarafından yönetilmektedir ve yetkililer siyasi muhalefeti sistematik olarak baskı altına almaktadır. Yolsuzluk, hukuki süreç ihlalleri ve güvenlik güçlerinin istismarları hala yaygındır. 2017 yılında Devlet Başkanı João Lourenço'nun seçilmesinden bu yana, hükûmet, yaygın yolsuzluğa karşı önlemler almış ve basın ve sivil toplum üzerindeki kısıtlamaları hafifletmiştir, ancak ciddi yönetişim ve insan hakları sorunları devam etmektedir. |
|  Azerbaycan | 1993–günümüz | Haydar Aliyev (1993-2003) ve oğlu İham Aliyev (2003-günümüz) liderliğinde Yeni Azerbaycan Partisi | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Azerbaycan'da rejiminde iktidar, 2003 yılından bu yana devlet başkanı olarak görev yapan İlham Aliyev ve genişletilmiş ailesinin elinde yoğun bir şekilde toplanmış durumdadır. Yolsuzluk yaygındır ve resmi siyasi muhalefet yıllar süren baskının etkisiyle zayıflatılmıştır. Yetkililer son yıllarda sivil özgürlüklere yönelik geniş çaplı bir baskı uygulamış ve bağımsız ifade veya aktivizm için neredeyse hiç alan bırakmamıştır. |
|  Bahreyn | 1746–günümüz | Halife Hanedanı | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Bahreyn, bir zamanlar siyasi reform ve demokratik geçiş için umut vadeden bir model olarak görülmekteydi. 2011 yılında halk tarafından desteklenen demokrasi yanlısı protesto hareketini şiddetle bastırdığından bu yana, monarşi sistematik bir şekilde geniş bir siyasi hakları ve sivil özgürlükleri ortadan kaldırmış, siyasi muhalefeti dağıtmış ve Şii nüfusundaki muhalefete sert bir şekilde karşı koymuştur. |
|  Belarus | 1994–günümüz | Alexander Lukashenko | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Belarus, seçimlerin açıkça hileli olduğu ve sivil özgürlüklerin ciddi şekilde kısıtlandığı otoriter bir devlettir. 2020 yılında devlet başkanı Lukaşenko, devletin askeri ve güvenlik güçleri üzerinde sıkı bir kontrol sağlayarak, sahte bir cumhurbaşkanlığı seçiminde tekrar seçilmesiyle başlayan kitlesel demokrasi yanlısı protesto hareketine sert önlemlerle müdahale etti. O dönemden itibaren, güvenlik güçleri rejime meydan okuyan gazetecilere ve sıradan vatandaşlara şiddet uygulayarak ve keyfi olarak gözaltına alarak görev yapmaktadır. Yargı sistemi ve diğer kurumlar bağımsız değildir ve Lukaşenko'nun gücünü denetleme görevi üstlenememektedir. |
|  Burundi | 2005–günümüz | Pierre Nkurunziza | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Burundi, 2015 yılından bu yana siyasi ve ekonomik kriz içindedir. 12 yıl süren iç savaşın sona ermesinden sonra elde edilen demokratik kazanımlar, otoriter siyasete doğru bir kaymaktadır ve iktidardaki Ulusal Demokrasi Savunma Konseyi - Demokrasi Savunma Güçleri (CNDD-FDD) koalisyonuna karşı muhalefet olarak algılanan herkese karşı şiddetli baskılar yapılmaktadır. |
|  Kamboçya | 1985–günümüz | Hun Sen | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na  göre Kamboçya'nın siyasi sistemi, Başbakan Hun Sen ve Kamboçya Halk Partisi (CPP) tarafından 30 yılı aşkın süredir domine edilmektedir. Ülke geçmişte yarı rekabetçi seçimler düzenlemiş olsa da, 2018 seçimleri aşırı baskıcı bir ortamda gerçekleştirilmiştir. O tarihten bu yana Hun Sen'in hükûmeti, muhalefet partisi üyeleri, bağımsız medya kuruluşları ve göstericilere karşı tehdit ve şiddetli bir baskı uygulamaktadır. |
|  Kamerun | 1982–günümüz | Paul Biya | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Kamerun Cumhurbaşkanı Paul Biya, 1982 yılından bu yana ülkeyi yönetmektedir. Kamerun Halkın Demokratik Hareketi (CPDM), seçimleri manipüle ederek, devlet kaynaklarını siyasi nepotizm için kullanarak ve muhalefet partilerinin faaliyetlerini kısıtlayarak iktidarı sürdürmüştür. Güvenlik güçleri, hükûmet karşıtı protestoları dağıtmak için şiddet kullanmaktadır. |
|  Çin | 1949–günümüz | Çin Komünist Partisi | “Bazı akademisyenler Çin sistemini 'parçalanmış bir otoriterlik' (Lieberthal), 'müzakere edilmiş bir devlet' veya 'danışma otoriter rejimi' olarak nitelendirdiler” John Kennedy'nin (2018) araştırmasına göre, yüksek öğrenim gören Çinli vatandaşlar yerel seçimlere daha az katılma eğilimindedir ve yalnızca zorunlu eğitime sahip olanlara kıyasla daha düşük demokratik değerlere sahiptir. Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Çin'in otoriter rejimi son yıllarda giderek daha baskıcı hale gelmiştir. Hükûmeti kontrol eden Çin Komünist Partisi (ÇKP), devlet bürokrasisi, medya, çevrimiçi söylem, dini uygulamalar, üniversiteler, işletmeler ve sivil toplum örgütleri de dahil olmak üzere yaşamın ve yönetimin tüm yönlerindeki denetimini sıkılaştırmaya devam etmektedir. ÇKP lideri ve devlet başkanı Xi Jinping, Ekim 2022'de parti lideri olarak üçüncü dönemini güvence altına alarak kişisel iktidarını Çin'de on yıllardır görülmemiş bir derecede pekiştirmiştir. Siyasi muhalefete, bağımsız sivil toplum kuruluşlarına ve insan hakları savunucularına yönelik çok yıllık baskının ardından, Çin'in sivil toplumu büyük ölçüde zayıflamıştır. |
|  Kongo Cumhuriyeti | 1979–günümüz | Denis Sassou Nguesso | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Denis Sassou Nguesso, muhalefeti şiddetli bir şekilde bastırarak neredeyse kesintisiz bir şekilde 40 yılı aşkın süredir iktidarda kalmıştır. Yolsuzluk ve onlarca yıl süren siyasi istikrarsızlık, ekonomik performansın düşük olmasına ve yüksek yoksulluk seviyelerine katkıda bulunmuştur. Güvenlik güçlerinin ihlalleri sıkça bildirilmekte ancak nadiren soruşturulmaktadır. Birçok medya kuruluşu işlemekte olup, ancak geniş çapta öz sansür ve sahiplerin etkisi nedeniyle bağımsız haber kapsamı sınırlıdır. İnsan hakları ve yönetimle ilgili sivil toplum kuruluşları, devletin kötüye kullanımlarını incelemektedir. |
|  Küba | 1959–günümüz | Küba Komunist Partisi | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Küba, tek parti rejimine sahip komünist bir devlet olarak politik çoğulculuğu ve bağımsız medyayı yasaklar, muhalefeti bastırır ve temel sivil özgürlükleri sıkı bir şekilde kısıtlar. Hükûmet, bazı özel sektör faaliyetlerine izin veren son reformlara rağmen ekonomiyi hala domine etmektedir. 2018 ve 2021 yılları arasında yeni bir anayasanın tanıtılmasıyla politik liderlikte kuşak değişimi yaşanmasına rağmen rejimin demokratik karakteri değişmemiştir. |
|  Mısır | 2014–günümüz | Abdülfettah es-Sisi | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Mısır'ı darbeyle iktidara gelen Başkan Abdül Fettah el-Sisi, otoriter bir şekilde yönetmektedir. Siyasi muhalefet neredeyse yok denecek kadar azdır, çünkü muhalefet ifadeleri cezai kovuşturmalara ve hapis cezalarına yol açmaktadır. Basın özgürlüğü ve toplantı özgürlüğü gibi sivil özgürlükler sıkı bir şekilde kısıtlanmıştır. Güvenlik güçleri, insan hakları ihlalleri ve yargısız infazlarla cezasız bir şekilde hareket etmektedir. Kadınlara, LGBT+ bireylere ve diğer gruplara yönelik ayrımcılık ciddi sorunlar arasında yer almaktadır, aynı şekilde cinsel ve cinsiyete dayalı şiddetin yüksek oranları da devam etmektedir. |
|  Ekvator Ginesi | 1979–günümüz | Teodoro Obiang Nguema Mbasogo | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Ekvator Ginesi düzenli seçimler yapar, ancak seçimler özgür ve adil değildir. Şu anki başkan, amcasının devrildiği bir askeri darbe ile iktidara gelmiş olup, 1979'dan beri ülkeyi baskıcı bir otoriter rejimde yönetmektedir. Petrol zenginliği ve siyasi güç başkanın ailesinin elindedir. Hükûmet, ülkedeki az sayıdaki muhalefet politikacısını sık sık gözaltına alır, sivil toplum gruplarına baskı yapar ve gazetecileri sansürler. Yargı sistemi başkanın kontrolü altındadır ve güvenlik güçleri işkence ve diğer şiddet olaylarına cezasız bir şekilde karışır. |
|  Eritre | 1993–günümüz | Isaias Afewerki | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Eritre, Etiyopya'dan 1993 yılında bağımsızlığını kazandığından bu yana ulusal düzeyde bir seçim yapmamış militarize bir otoriter bir devlettir. Cumhurbaşkanı Isaias Afwerki tarafından yönetilen Halkın Demokrasi ve Adalet Cephesi (PFDJ), tek siyasi partidir. Keyfi gözaltı olağandır ve vatandaşlar genellikle çalışma yaşamlarının tamamını kapsayan ulusal hizmeti yerine getirmek zorundadırlar. Hükûmet, tüm bağımsız medyayı 2001 yılında kapatmıştır. |
|  Gabon | 1961–günümüz | Gabon Demokrat Partisi | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Gabon, çok partili seçimler düzenlemesine rağmen, Cumhurbaşkanı Ali Bongo Ondimba, 2009 yılında babasının ölümünün ardından 40 yıldan fazla süren iktidar dönemini takip ederek siyasi üstünlüğünü sürdürüyor. Yürütme organı etkin bir şekilde yargıyı kontrol etmekte ve mahkûmlar sert koşullardan muzdarip olmaktadır. Diğer önemli sorunlar arasında Afrika göçmenlerine karşı ayrımcılık, yerli halkın marjinalleştirilmesi ve kadınlar için yasal ve fiili eşitsizlik bulunmasıdır. |
|  İran | 1981–günümüz | Ruhullah Humeyni ve Ali Hamenei | Linz, 2000 yılında "totaliterliğin ideolojik eğilimini otoriterizmin sınırlı çoğulculuğu ile birleştirdiği ve farklı politika ve görevlileri savunan adayların sık sık yenildiği için İran rejimini mevcut tipolojiye sığdırmanın zor olduğunu" yazdı. Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre İran düzenli olarak seçimler düzenlemektedir, ancak demokratik standartlara tam olarak uymamaktadır, bunun kısmen nedeni, seçilmemiş bir organ olan Muhafız Konseyi'nin, dini kuruma yeterince bağlı olmayan tüm adayları engellemesidir. Nihai güç ülkenin en üst lideri olan Ayetullah Ali Hamaney ve onun kontrolündeki seçilmemiş kurumlarda toplanmaktadır. Bu kurumlar, güvenlik güçleri ve yargı dahil, muhalefetin bastırılmasında ve diğer sivil özgürlüklerin kısıtlanmasında önemli bir rol oynamaktadır. |
|  Ürdün | 1946–günümüz | Haşim Hanedanı | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Ürdün, kralın siyaset ve yönetimde hakim rol oynadığı bir monarşidir. Parlamentonun alt kanadı seçilir, ancak seçim sistemi ve sivil özgürlüklere getirilen sınırlamalar muhalefeti dezavantajlı duruma düşürmektedir; uygulamada meclis çok az güce sahiptir. Medya ve sivil toplum grupları kısıtlayıcı yasalar ve hükûmet baskısıyla engellenmektedir. Yargı sistemi bağımsızlıktan yoksun olup sık sık yargılama sürecini sağlayamamaktadır. |
|  Kazakistan | 1990–günümüz | Nur Otan | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Kazakistan'da, parlamento ve cumhurbaşkanlığı seçimleri özgür ve adil değildir. Hakim medya organları ya devlet elindedir ya da hükûmete dost iş insanlarına aittir. Konuşma ve toplantı özgürlükleri kısıtlanmış ve cezalandırılmıştır ve yolsuzluk yaygındır. |
|  Laos | 1975–günümüz | Lao Halkın Devrimci Partisi | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Laos, tek parti rejimi olan Lao Halk Devrimci Partisi (LPRP) tarafından tüm siyasetin hâkimiyetinde ve sivil özgürlüklerin sert bir şekilde kısıtlandığı bir devlettir. Organize bir muhalefet veya bağımsız sivil toplum yoktur. Ülkenin haberlerine erişim, bazı bölgelerin uzaklığı, yerel medyanın baskı altında olması ve rejimin opak yapısı nedeniyle sınırlıdır. Ekonomik gelişme, arazi ve çevre sorunlarına ilişkin artan tartışmaları ve Çin'e olan büyüyen borcu beraberinde getirmiştir. Son yıllarda, geniş kapsamlı bir yolsuzlukla mücadele kampanyası bazı olumlu etkilere sahip olsa da, resmi yolsuzluk hala devam etmektedir. |
|  Fas | 1957–günümüz | Alevî Hanedanı | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Fas'ta parlamento için düzenli çok partili seçimler düzenlemektedir ve 2011 yılında yapılan reformlarla hükûmet üzerindeki bazı yetki monarşiden seçilmiş yasama organına kaydırılmıştır. Bununla birlikte, Kral Mohammed VI, devlet ve toplumda önemli resmi güçler ve gayri resmi etki yollarının bir kombinasyonuyla hakimiyetini sürdürmektedir. Birçok sivil özgürlük pratikte kısıtlanmıştır. |
|  Mozambik | 1975–günümüz | Mozambik Kurtuluş Cephesi | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre İktidar partisinin 1994 yılında yapılan ilk çoklu parti seçimlerinden önce ve sonra kesintisiz bir şekilde iktidarda olması, devlet kurumları üzerinde önemli bir kontrol sağlamasına olanak tanımıştır. Muhalefet, son seçimlerin sonuçlarına itiraz etmiş ve silahlı kanadı hükûmet güçlerine karşı düşük düzeyde bir çatışma yürütmüştür ve bu çatışma 2016'da imzalanan bir ateşkesle sona ermiştir. Süregelen bir İslamcı isyan nedeniyle yüz binlerce kişi içeride yer değiştirmek zorunda kalmıştır. Mozambik ayrıca yolsuzlukla mücadele etmekte ve bu konuyla ilgili ve diğer hassas konuları haber yapan gazeteciler şiddetli saldırılara maruz kalmaktadır. |
|  Kuzey Kore | 1947–günümüz | Kim Hanedanı ve Kore İşçi Partisi | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Kuzey Kore, düzenli olarak ciddi insan hakları ihlalleri yapan bir hanedan totaliter diktatörlük tarafından yönetilen tek parti rejimi olan bir devlettir. Gözetim yaygındır, keyfi gözaltı ve hapis cezası yaygındır ve siyasi suçlar için cezalar serttir. Devlet, siyasi mahkûmlar için işkence, zorla çalıştırma, açlık ve diğer vahşetlerin gerçekleştiği kamplar sistemi sürdürmektedir. |
|  Umman | 1970–günümüz | Bu Said Hanedanı | Umman, bir monarşi olup güç sultanın ellerinde yoğunlaşmaktadır. Rejim neredeyse tüm siyasi hakları ve sivil özgürlükleri kısıtlamakta, eleştirilere ve muhalefete cezai yaptırımlar uygulamaktadır. |
|  Filistin | 1964–2006 | Filistin Kurtuluş Örgütü | FKÖ tarafından otoriter bir yönetim uygulandığı değerlendirilmiştir. |
|  Katar | 1971–günümüz | Sani Hanedanı | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Katar'ın emiri, tüm yürütme ve yasama yetkisine sahiptir ve yargıyı da kontrol eder. Siyasi partilere izin verilmez ve tek seçim, danışma amaçlı bir belediye konseyi için yapılmaktadır. Katar vatandaşları dünyanın en zenginlerinden olmasına rağmen, nüfusun büyük çoğunluğu, siyasi hakları olmayan, sınırlı sivil özgürlükleri olan ve ekonomik fırsatlara sınırlı erişimi olan yabancılar tarafından oluşmaktadır. |
|  Rusya | 1999–günümüz | Vladimir Putin yönetiminde Birleşik Rusya | (bkz. daha fazlası için Putinizm) Otoriter eğilimlere sahiptir ve bazıları tarafından "gerçekten otoriterizmin ve yönetilen demokrasinin bir karışımı" olarak tanımlanır." Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Rusya'nın otoriter siyasi sisteminde, iktidar Başkan Vladimir Putin'in elinde yoğunlaşmıştır. Güvenlik güçleri, müdahaleye açık bir yargı, kontrol edilen medya ortamı ve yöneten bir parti ve esnek muhalefet fraksiyonlarından oluşan bir yasama organıyla Kremlin seçimleri manipüle eder ve gerçek muhalefeti bastırır. Rus güçleri Şubat 2022'de Ukrayna'yı işgal etti ve hükûmet iç muhalefeti bastırmak için hakları ve bireysel özgürlükleri daha da kısıtladı. |
|  Ruanda | 2000–günümüz | Paul Kagame | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Ruanda'da 1994 yılında ülkedeki soykırımdan sorumlu güçleri devirerek ve iç savaşı sonlandırarak yöneten Devrimci Rwandalı Cephe (RPF), Başkanı Paul Kagame liderliğindedir. Rejim istikrar ve ekonomik büyümeyi korurken, aynı zamanda yaygın gözetim, sindirme, işkence ve sürgünde olan muhaliflerin şüpheli bir şekilde kaçırılması veya suikaste uğraması gibi eylemler ile politik muhalefeti bastırmıştır. |
|  Suudi Arabistan | 1744–günümüz | Suud Hanedanı | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Suudi Arabistan'ın mutlak monarşisi neredeyse tüm siyasi hakları ve sivil özgürlükleri kısıtlar. Ulusal düzeyde hiçbir yetkili seçilmez. Rejim, gücünü yaygın gözetim, muhalefetin suçlanması, mezhepçiliğe ve etnikliğe başvurmaya ve petrol gelirleri tarafından desteklenen kamu harcamalarına dayandırır. Kadınlar ve dini azınlık grupları yasalarda ve uygulamada yaygın ayrımcılıkla karşı karşıya kalır. Büyük göçmen işçi gücü için çalışma koşulları sık sık sömürücüdür. |
|  Singapur | 1965–günümüz | Halk Hareketi Partisi | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Singapur'un parlamenter siyasi sistemi, 1959'dan beri hükûmetin lideri olan Halkın Hareketi Partisi (PAP) ve mevcut başbakan Lee Hsien Loong'un ailesi tarafından domine edilmiştir. PAP'ın oluşturduğu seçim ve yasal çerçeve, bazı siyasi çeşitliliğe olanak tanırken, inandırıcı muhalefet partilerinin büyümesini kısıtlar ve ifade, toplantı ve örgütlenme özgürlüklerini sınırlar. |
|  Güney Sudan | 2011–günümüz | Salva Kiir Mayardit yönetiminde Sudan Halk Kurtuluş Hareketi | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Güney Sudan, 2011 yılında Sudan'dan bağımsızlığını kazandıktan sonra, 2013 yılında Devlet Başkanı Salva Kiir ile görevden aldığı başkan yardımcısı Riek Machar arasındaki anlaşmazlık, destekçileri arasında çatışmaya ve ülkeyi etnik çizgiler boyunca bölmeye yol açarak iç savaşa sürüklendi. 2018 yılında varılan bir barış anlaşması, ulusal seçimlerin gecikmesini daha da uzattı ve siyasi elitler arasında gerilimli bir güç paylaşımı düzenlemesi getirdi; bu elitler, yaygın yolsuzluğun, ekonomik çöküşün ve sivillere, gazetecilere ve yardım çalışanlarına yönelik vahşetin yaşandığı bir dönemde ülkeyi yönettiler. |
|  Tacikistan | 1994–günümüz | Emomali Rahmon | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Tacikistan'da 1992'den beri yönetimde olan Cumhurbaşkanı Emomali Rahmon'un otoriter rejimi siyasi hakları ve sivil özgürlükleri ciddi şekilde kısıtlamaktadır. Son yıllarda süregelen baskı kampanyasıyla siyasi muhalefet büyük ölçüde tahrip edilmiş ve hükûmet dini ifade ve faaliyetler üzerinde sıkı kontrol uygulamaktadır. Zenginlik ve yetki giderek cumhurbaşkanı ve ailesinin elinde yoğunlaşmaktadır. |
|  Türkiye | 2017–günümüz | Recep Tayyip Erdoğan cumhurbaşkanlığında Adalet ve Kalkınma Partisi ve Milliyetçi Hareket Partisi | Siyasi yorumcular tarafından “Rekabetçi otoriter rejim” olarak tanımlanmaktadır. Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'nun iddialarına göre iktidarda olan Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ve Adalet ve Kalkınma Partisi'nin (AK Parti), son yıllarda otoriterleştiği, anayasa değişiklikleriyle 'geniş bir gücü' elinde topladığı ve 'muhalefetin baskılanmaya' başlandığı öne sürülmüştür. Ülkede ekonomik kriz devam etmektedir. |
|  Türkmenistan | 1991–günümüz | Türkmenistan Demokratik Partisi | Siyasi yorumculara göre Türkmenistan fiilen totaliter bir diktatörlüktür. Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Türkmenistan, politik haklar ve sivil özgürlüklerin neredeyse tamamen uygulamada reddedildiği baskıcı otoriter bir devlettir. Seçimler sıkı kontrol altındadır ve neredeyse oy birliği olacak bir şekilde kazanılan bir zaferle devlet başkanı ve destekçileri için yapılır. Ekonomi devlet tarafından domine edilir, yolsuzluk sistemlidir, dini gruplar baskıya uğrar ve politik muhalefet tolere edilmez. |
|  Birleşik Arap Emirlikleri | 1972–günümüz | Birleşik Arap Emirlikleri kraliyet aileleri | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Birleşik Arap Emirlikleri (BAE), doğal kaynakları bakımından en zengini ve en büyük alanı olan Abu Dabi tarafından uygulamada yönetilen yedi emirliğin federasyonudur. Federal danışma organı için sınırlı seçimler düzenlenir, ancak siyasi partiler yasaklanmıştır ve tüm yürütme, yasama ve yargı yetkisi sonuçta yedi hanedan yöneticilerinin elindedir. Vatandaşların ve nüfusun büyük çoğunluğunu oluşturan vatandaş olmayanların sivil özgürlükleri önemli kısıtlamalara tabidir. |
|  Uganda | 1986–günümüz | Yoweri Museveni | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Uganda'da düzenli seçimler düzenlemekte olmasına rağmen, adil değildir. Ülke, 1986 yılından beri Ulusal Direniş Hareketi (NRM) ve Başkan Yoweri Museveni tarafından yönetilmektedir. NRM, muhalefet liderlerinin siyasi takibatı, sindirme ve siyasi amaçlı kovuşturmalar aracılığıyla iktidarı elinde tutmaktadır. Uganda'nın sivil toplum ve medya alanı yasal ve yasal olmayan tacizlerle ve devlet şiddetiyle karşı karşıyadır. |
|  Özbekistan | 1989–günümüz | Özbekistan Liberal Demokrat Partisi | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre 2016 yılında Devlet Başkanı Şevket Mirziyoyev'in göreve gelmesinden bu yana benimsenen reformlar bazı konularda iyileştirmelere yol açsa da, Özbekistan hala demokratikleşme işaretleri göstermeyen bir otoriter devlettir. Yasal olarak hiçbir muhalefet partisi faaliyet göstermemektedir. Yasama ve yargı organları etkin bir şekilde yürütme organının araçları olarak hizmet etmekte, reformlar kararnameyle başlatılmakta ve medya hala sıkı bir şekilde yetkililer tarafından kontrol edilmektedir. İşkence ve diğer kötü muamele iddiaları devam etmektedir, ancak bazı yetkililer için yapılan göz önünde bulundurulan kötüye kullanım olayları, bazı görevden almalar ve yargılamalarla sonuçlanmıştır ve küçük çaplı yolsuzluk önemli ölçüde azaltılmıştır. |
|  Venezuela | 1999–günümüz | Nicolás Maduro yönetiminde Venezuela Birleşik Sosyalist Partisi | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Venezuela'nın demokratik kurumları 1999'dan bu yana kötüleşiyor, ancak son yıllarda muhalefete yönelik daha sert hükûmet baskıları ve yönetim partisinin tam kontrolü ele geçirmek için tamamen hatalı seçimler kullanması nedeniyle durum keskin bir şekilde kötüleşmiştir. Yetkililer neredeyse tüm siyasi muhalefet kanallarını kapatarak, sivil özgürlükleri kısıtlamakta ve muhalif olarak algılananları hukukun üstünlüğü gözetmeksizin yargılamaktadır. Ülkenin ekonomisi birkaç yıl süren durgunluğun ardından büyümeye dönmüş olmasına rağmen, ciddi, politik olarak kaynaklanan bir insani kriz zorluklara neden olmaya ve kitlesel göçe teşvik etmeye devam etmektedir. |
|  Vietnam | 1976–günümüz | Vietnam Komünist Partisi | Freedom House Dünya Özgürlük Raporu'na göre Vietnam, uzun yıllardır hüküm süren Vietnam Komünist Partisi (VKP) tarafından domine edilen bir parti devletidir. Yasal olarak bazı bağımsız adayların yasama seçimlerinde aday olmasına izin verilse de, çoğunluk pratikte yasaklanmıştır. İfade özgürlüğü, din özgürlüğü ve sivil toplum aktivizmi sıkı bir şekilde kısıtlanmaktadır. Yetkililer, vatandaşların muhalefetlerini ifade etmek ve sansürsüz bilgi paylaşmak için sosyal medya ve interneti kullanmalarına yönelik baskıları artırmaktadır. |