Louise Dumont Farrenc
Yaşamı

Paris'te, bir sanatçı ailesine doğdu. Annesinin adı Marie-Louise Elisabeth Curton, babasının adı ise Jacques-Edme Dumont idi. Babası, iki eseri Loure Müzesi'nde sergilenen başarılı bir heykeltıraş idi. Louise, ailesinin üç çocuğundan ikincisi idi ve erkek kardeşi Augustin-Alexandre Dumont da heykeltıraş idi. Kız kardeşi Constance ise amatör olarak sanatla ilgiliniyordu. Yetiştiği aile, kadınların yeteneklerini özgürce sergilemesine izin veren bir yapıdaydı. Aile geçmişinde, 17. yüzyılda itibaren, zamanının başarılı heykeltıraşları ve ressamları yer alıyordu.
Altı yaşında piyano dersi almaya başladı. İlk müzik öğretmeni Cecile Soria, ünlü besteci ve virtüöz Muzio Clementi'nin eski bir öğrencisi idi. Farrenc'in profesyonel bir piyanist olabilecek yeteneği olduğu anlaşılınca, Ignaz Moscheles ve Johann Nepomuk Hummel gibi ustalardan dersler aldırıldı. 1819'da, Farrenc henüz 15 yaşındayken, ailesi kızlarının Paris Konservatuvarına giderek kompozisyon öğretmeni ve aynı zamanda Ludwig van Beethoven'in arkadaşı ve Franz Liszt ile Hector Berlioz'un öğretmeni olmuş olan Anton Reicha'dan kompozisyon dersleri almasına izin verdi. O dönemde kadınların erkeklerle birlikte derslere girmesine izin verilmediğinden, özel ders alarak eğitim gördü.
Farrenc 17 yaşındayken, ailesinin yaşadığı Sorbonne'da bir sanatçı grubuyla düzenli olarak konserler veren flüt öğrencisi Aristide Farrenc ile tanıştı ve kendisinden on yaş büyük olan bu genç ile 1821'de evlendi. Evliliğinin ardından eğitimine ara verip eşiyle birlikte Fransa genelinde konserler verdi. Ancak eşi çok geçmeden konser hayatından sıkıldı ve karsının yardımıyla Paris'te bir yayınevi açtı. Éditions Farrenc adını alan bu yayınevi, yaklaşık 40 yıl boyunca Fransa'nın önde gelen müzik yayıncılarından biri oldu.
Farrenc, dört yıllık konser hayatından sonra Paris'te kompozisyon öğretmeni Reicha ile çalışmaya geri döndü. Ardından, konser piyanisti kariyerine tekrar başladı. 1826'da kızı Victorine doğduğunda kariyeri kısa bir süreyle kesintiye uğradı. Farrenc, 1830'larda bir virtüöz olarak hatırı sayılır bir ün kazandı. 1842'de, Avrupa'nın en prestijli konservatuvarları arasında yer alan Paris Konservatuvarı'nda piyano öğretmeni olarak daimi kadroya atandı ve bu pozisyonda otuz yıl boyunca kaldı. Farrenc, 19. yüzyıl boyunca Paris Konservatuvarı'nda saygın bir konuma yükselebilmiş olan tek kadın oldu. Kızı da onun konservatuvardaki öğrencilerinden biri olmuş ve annesi gibi başarılı bir piyanist olarak yetişmiştir. Ancak hastalanarak 33 yaşında ölmüştür.
Farrenc'in Paris Konservatuvarında çalıştığı yıllarda, hakkında tutulan kayıtlarda onun mükemmel bir eğitmen olduğu, öğrencilerinin çoğunun birincilik ödülleriyle mezun olduğu ve profesyonel müzisyenler haline geldiği belirtilmektedir. 1845'te Majör ve Minör Tonlarda 30 etüt (no:26) adlı eseri, piyano öğrencileri için zorunlu tutuldu. Buna rağmen Farrenc'e yaklaşık on yıl boyunca erkek meslektaşlarından daha az maaş verildi. Ancak yazdığı Yaylı ve Üflemeliler için Op. 28 Nonet (dokuz çalgılı oda müziği eseri), ünlü kemancı Joseph Joachim'in de katıldığı bir sanatçı grubu tarafından icra edilip büyük başarı kazanınca, Farrenc erkek meslektaşlarıyla eşit ücret talep etti ve Joseph Joachmin'in de desteği sayesinde bu talebi kabul edildi. Öğretmenlik ve virtiözlük kariyerinin yanı sıra, Le Trésor des pianistes adlı, 16. yy-19.yy arasında yazılmış klavsen ve piyano eserlerinin derlemesi niteliğindeki bir kitabın yayıncılığını ve editörlüğünü de yaptı. Farrenc, Académie des Beaux-Arts adlı akademik birliğin (Fransız Enstitüsü'nün bir bileşeni) oda müziği alanında üstün nitelikte eserler veren sanatçılara verdiği Prix Chartier ödülüne, 1861'de ve 1869'da olmak üzere, iki kez layık görüldü. Ancak tüm bu başarılarına rağmen, Paris Konservatuvarında kompozisyon dersi vermesine hiçbir zaman izin verilmedi -1870lere kadar kadınların kompozisyon derslerine öğrenci olarak katılmasına bile izin verilmedi.
Farrenc, Paris'te öldü.