Amerikan emperyalizmi
Amerikan medyası ve kültür emperyalizmi

Amerikan emperyalizminin uzun süreden beri medya boyutu (medya emperyalizmi) ve kültürel boyutu (kültürel emperyalizm) vardır.
Kitle İletişimi ve Amerikan İmparatorluğunda, Herbert I. Schiller kitle iletişim araçlarının ve kültür endüstrisinin Amerikan emperyalizmi için önemini vurguladı, "her yeni elektronik gelişmenin Amerikan etkisinin çevresini genişlettiğini" ileri sürerek ve "endüstriyel, askeri ve kültürel olarak ifade edilen Amerikan gücünün dünya ve iletişim üzerindeki en güçlü güç haline geldiğini" belirtmesinjn yanı sıra Birleşik Devletler'in dünya gücünün genişlemesinde belirleyici bir unsur haline geldiğini söyledi.
"İletişim ve Kültürel Hakimiyet" adlı eserinde Schiller, kültürel emperyalizmin ilk tanımını, "bir toplumu modern ABD merkezli dünya sistemine getiren süreçlerin toplamı ve onun egemen tabakasının nasıl kendisine çekildiği olarak sundu" ve şöyle açıkladı:
Bir toplum, istemin hakim merkezlerinin değerlerine ve yapılarına karşılık gelecek ve hatta onları destekleyecek şekilde sosyal kurumları şekillendirmeleri için baskı altına alındı, zorlandı ve bazen rüşvet verildi.
Schiller'in kavram formülasyonunda kültürel emperyalizm, Amerikan İmparatorluğu'nun "zorlayıcı ve ikna edici kurumları ve bunların kapasiteleri"; ve "bir Amerikan yaşam biçimini diğer ülkelerde herhangi bir etki karşılığı olmaksızın teşvik etmek ve evrenselleştirmek" anlamına gelir. Schiller'e göre, kültürel emperyalizm toplumları ABD'nin yayılmacı kapitalist modeliyle bütünleşmeleri için "baskıladı, zorladı ve rüşvet verdi" ama aynı zamanda "karşılıklı rızayı kazanarak onları cazibe ve yerli yöneticilerin ricası ile ikna yoluyla bünyesine kattı."
Kültürel emperyalizm üzerine yapılan yeni araştırmalar, ABD ulusal güvenlik devletinin ABD dış politikasını ve askeri teşvik eden medya ürünlerini dünya çapında yaymak için medya şirketleriyle nasıl ortaklık kurduğuna ışık tutuyor. Tanner Mirrlees, Hearts and Mines: The US Empire's Culture Industry'de, ABD hükûmeti ve medya şirketlerinin dünya sahnesinde farklı çıkarlar peşinde koştuğunu iddia etmek için üzerine inşa ettiğini (ilki, ulusal güvenlik ve ikincisi kâr sağlar), ancak yapısal ittifaklar ve aralarındaki sinerjik ilişkiler, İmparatorluğu yücelten kültürel ve eğlence ürünlerinin ortak üretimini ve küresel akışını desteklediğini belirtiyor.
Bazı araştırmacılar, askeri ve kültürel emperyalizmin birbirine bağımlı olduğunu iddia ediyor. İmparatorluğun her savaşı, onu destekleyen bir kültüre veya "yaşam tarzına" dayanıyordu. sömürgecilik sonrası teorinin kurucularından biri olan Edward W. Said, şöyle dedi:
... Amerikan özelliği, fedakarlığı ve fırsatı üzerinde ısrar eden söylem o kadar etkili oldu ki, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki emperyalizm tarihte ve siyasette bir kelime veya ideoloji olarak, Birleşik Devletler kültürüyle ilgili açıklamalarda yalnızca nadiren ve son zamanlarda ortaya çıktı. Ancak Kuzey Amerika'da ve özellikle Amerika Birleşik Devletleri'nde emperyal siyaset ve kültür arasındaki bağlantı şaşırtıcı derecede doğrudandır.
Uluslararası ilişkiler akademisyeni David Rothkopf, kültürel emperyalizmin kasıtlı bir siyasi veya askeri süreç olduğu fikrine katılmamakta ve bunun yerine ekonomik küreselleşmenin masum sonucu olduğunu öne sürmektedir. Dünyanın dört bir yanındaki Amerikalı ve Batılı olmayan pek çok tüketicinin gönüllü olarak tüketmeyi tercih ettiği çok sayıda Amerikalı ve Batılı fikir ve ürüne erişim imkanı vardır. Benzer bir analizde, Matthew Fraser, "Amerikan "yumuşak gücü" ve Amerika'nın küresel kültürel etkisi, diğer ülkeler ve bir bütün olarak dünya için iyi bir şeydir." dedi. Tanner Mirrlees, Matthew Fraser ve diğerleri tarafından Amerika'nın küresel kültürel etkisini desteklemek için kullanılan "yumuşak güç" söyleminin, kültürel emperyalizm için bir "özür dilemeyi", onu rasyonalize etmenin bir yolunu (onu inkâr ederken) temsil ettiğini savunuyor.
Louis A. Perez Jr., 1898 savaşı sırasında kullanılan propagandaya bir örnek verir: "Geliyoruz Küba, geliyoruz; seni özgür kılmaya mecburuz! Dağlardan, ovalardan ve iç denizlerden geliyoruz! İspanyolları kaçırmak için Tanrı'nın gazabıyla geliyorlar! Geliyoruz Küba, geliyoruz, şimdi geliyoruz!"
Buna karşılık, Amerikan markalarına sahip diğer birçok ülke, bunları kendi yerel kültürlerine dahil etti. Bunun bir örneği, "McDonald's"ın Avustralyalı bir türevi olan ve kendine özgü bir tarza sahip "Maccas" olabilir.