Proşçaniye Slavyanki
İlk versiyon

Yaygın olarak anlatıldığına göre, Agapkin'in çalışmasını ilk gösterdiği kişi, alayının bando şefi Milov'du. Milov, Agapkin'e bazı pürüzleri ve bunları en iyi nasıl düzeltebileceğini göstererek, bestesini o zamanlar müzik çevrelerinde tanınan 51. Litvanya Piyade Alayı'nın bando şefi Yakov Bogorad'ın yaşadığı ve müzik ve yayıncılık faaliyetleri yaptığı Simferopol'e götürmesini tavsiye etti. Bogorad, bestenin bir kısaltmasının kaydedilmesine yardım etti, bestede enstrümentasyon yaptı ve ayrıca besteye "Proşçaniye Slavyanki" adını verdi. Kısa bir süre sonra, bestenin ilk yüz nüshası Simferopol matbaasında basıldı. Bu ilk baskının kapağında genç bir kadın bir askere veda ediyor, arka planda ise Balkan Dağları ve bir müfreze asker bulunuyor. Bu yeni marş, ilk kez 1912 sonbaharında Tambov'da 7. yedek süvari alayı müfettişler tarafından incelenirken halka açık bir şekilde icra edildi.
Mihail Çertok şunları belirtiyor: "Moskova'daki Rusya Devlet Kütüphanesi'nin Paşkov evinde Yakov Bogorad'ın eserlerini incelerken, Bogorad'ın (...) tüm müşterilerini dikkatlice not etmesine rağmen, Agapkin'in herhangi bir bahsini bulamadık."  Y. Tsimmerman Yayınevi'nin 1910-1914 yayınlarının kataloglarında Çertok, marşın herhangi bir bahsini de bulamadı. V. Sokolov'un marşla aynı adlı kitabında ayrıca eserin “V. Grosse Matbaası, B. Spasskaya sokağı, Moskova" adresinde basılan 1468 numaralı eser olduğu ifade edilir. Ne yazık ki, V. Grosse'nin 1910-1914 arası yayınları içinde Devlet Kütüphanesi kataloglarında yapılan aramalar da başarısız oldu. Çertok şöyle yazıyor: "Paşkov evinde, kütüphanenin müzik bölümündeki bibliyografyayı incelerken İ. Şatrov'un "Sonbahar geldi" çalışmasına rastladım. Bu eser de V. Grosse tarafından basılmış ve 1483 numarasına sahipti. Bu sayılar birbirine yeterince yakın."
Daha da ilginç olanı, "Proşçaniye Slavyanki"nin 20. yüzyılın ilk on yıllarında geniş çapta tanınan ve defalarca kaydedilen, kimliği belirsiz bir yazar tarafından yazılan "Anavatan Özlemi"  marşına benzerliği ve hatta belki de etkisi sorunudur.
Her iki marş da aynı yapı biçimine sahiptir - dört ölçülü bir giriş, ana tema, bas soloları ve üçlüler. Her iki marş da minör tonlarda yazılmıştır: "Anavatan Özlemi" A minörde ve "Proşçaniye Slavyanki" (V. Sokolov'un kitabında verilen V. Grosse baskısına bakılırsa) C minördedir. Daha sonra, her iki marş da defalarca diğer notasyonlarla yazıldı; "Anavatan Özlemi" artık C minörde bir marş olarak biliniyor ve Semyon Çernetski'nin 1945'teki düzenlemesinden beri "Proşçaniye Slavyanki" artık E-bemol minör olarak icra ediliyor ve basılıyor.
Ortak anlamları ve ortak mesajları - özlem, ayrılık, bir yakının ve sevgilinin kaybı, anma, keder, bu marşları birbirine bağlar ve bir araya getirir. "Anavatan Özlemi" marşının genç müzisyen Vasili Agapkin için bir ilham kaynağı olması muhtemeldir. Rus devrim öncesi marşlarının tamamının veya çoğunun küçük bir uyuma sahip olduğu şeklindeki genel görüş hatalıdır. Örneğin, 19. yüzyılın sonlarının ünlü marşları - Vasili Bekker'in “Zafer Sevinci”, K. Frants'ın(?) “Skobelev”, F. Furman'ın “Suvorov Marşı”, yazarları bilinmeyen “Kahraman” ve “Kazananların Zaferi”, İ. Tehter'in 92. Peçora Piyade Alayı marşı, yazarı bilinmeyen 108. Saratov Piyade Alayı marşı, Pyotr Çaykovski'nin 98. Yuryevski Piyade Alayı marşı vb. - majör armoniye sahiptir ve minör modülasyonlara sahip değildir. Preobrajenski Muhafız Alayı, Semyonovski Muhafız Alayı, İzmailovski Muhafız Alayı, Grenadiye Alayı ve Pavlovski Muhafız Alayı'nın alay marşları gibi daha eski marşlarda yalnızca bir minör üçlü vardır.
Tutunov, Rus askeri müzik kültürünün en ünlü dört eserini şöyle özetler: "Mançurya Tepelerinde" ve "Amur Dalgaları" (sırasıyla İlya Şatrov ve Maks Kyuss) valsleri ve "Anavatan Özlemi" (D. Trifonov(?)) ve Agapkin'in "Proşçaniye Slavyanki" marşları. Tutunov, bu iki valsin tonlama yapısında marşlarla pek çok ortak nokta olduğunu belirtir.
Proşçaniye Slavyanki, aslen sözsüz bir askeri bando parçası olarak yaratılmıştı. Marşın bütün sözleri, daha sonra ortaya çıkmıştır.
Kiev merkezli kayıt şirketi Ekstrafon'un 1915 yazında bu marşın kaydını içeren bir gramofon plağı yayınlamasından sonra  marş, Rusya'da çok hızlı bir şekilde ün kazandı. I. Dünya Savaşı sırasında alaylar, bu marş eşliğinde cephelere gitti. Marşın melodisi, çok hızlı bir şekilde dünya çapında ün kazandı: Bulgaristan, Almanya, Avusturya, Norveç, Romanya, Fransa, İsveç, Yugoslavya ve diğer ülkelerdeki askeri bandolar, Proşçaniye Slavyanki'yi icra etmeye başladı. Ancak, bu ülkelerde gramofon plakları üzerindeki kayıtlar veya notaların Rus İmparatorluğu dışında yayınlanması hakkında herhangi bir bilgi yoktur.