stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Akşamsefası
Tanımı

Boyları çoğunlukla 1 metre, nadiren 2 metreye kadar ulaşan çok yıllık, otsu, gür bir bitkidir. Özellikle ılıman bölgede yıllık olarak da yetiştirilebilir. Tek tohumlu meyveler küresel, buruşuk ve olgunlaştıklarında siyah olup, yeşilimsi sarı renktedir. Gövdeler kalın, dolu, dörtgendir ve birçok dallanma ve düğümlerde köklenme vardır.
Akşamsefası'nın ilginç bir yönü, aynı bitki üzerinde farklı renklerde çiçeklerin aynı anda yetişmesidir. Ek olarak, tek bir çiçekte farklı renkler bulunabilir. Çiçek desenleri sektörler (çiçeklerin bütün bölümleri), pullar (değişen uzunluktaki şeritler) ve benekler olarak adlandırılır. Tek bir çiçek düz sarı, kırmızı, macenta, pembe veya beyaz olabilir veya sektörler, pullar ve beneklerin bir kombinasyonuna sahip olabilir. Ayrıca aynı bitkinin farklı çiçeklerinde farklı çiçek ve desen kombinasyonları meydana gelebilir.
Genellikle çiçekler sarı, pembe ve beyazdır, ancak aynı tek Akşamsefası bitkisinde büyüyen çiçeklerin farklı kombinasyonları bulunabilir. Bir başka ilginç nokta da renk değiştiren bir olgudur. Örneğin, sarı çeşitte, bitki olgunlaştıkça, yavaş yavaş koyu pembe renge dönüşen çiçekler gösterebilir. Benzer şekilde, beyaz çiçekler açık mora dönüşebilir. Görünüşlerine rağmen, çiçekler taç yapraklardan oluşmaz - daha çok kaliksin pigmentli bir modifikasyonudur. Benzer şekilde, 'kaliks' bir parantez içerir. Çiçekler huni şeklinde ve beş köşelidir, fincanları yoktur (brakteal yapraklarla değiştirilir) ancak taçtan yapılmıştır.
Çiçek salkımları üç ila yedi açılmamış çiçek içerir. "Akşamsefası" adını alan kokulu çiçekler, öğleden sonra veya akşamın erken saatlerinde ve ayrıca bulutlu havalarda açar ve tütün çiçeğini andıran bir koku verir ve güveleri tozlaşma için çeker. Antez 16 ila 20 saat sürer ve bu nedenle günün görünür bir parçası olarak kalır. Çiçekler, sfenks güveleri veya şahin güveleri gibi Sphingidae familyasının uzun dilli güveleri ve kokunun çektiği diğer gece tozlayıcıları tarafından tozlaştırılır.
Yetiştirilmesi

Bitkinin güneş alması gerekir. Genellikle güneşte yapraklar kurur, daha sonra akşamları sıcaklıklar düşmeye ve güneş batmaya başladığında kuvvetli bir şekilde geri döner. İlk donlarla birlikte hava kısmı bozulduğu ve ölebildiği için soğuğa dayanamaz, ancak ilkbaharda bitki örtüsüne dönebilen yeraltı kısmı hayati kalır. Bitki kendi kendine tohum verebilir ve bir bahçede kontrol edilmeden bırakılırsa genellikle hızla yayılır. Bazı bahçıvanlar, ekimden önce tohumların ıslatılmasını tavsiye eder, ancak bu tamamen gerekli değildir. Kuzey Amerika'da, bitki sıcak, kıyı ortamlarında, özellikle USDA 7-10 bölgelerinde uzun ömürlüdür. Güneşli veya kısmen gölgeli olduğu sürece bitkinin büyümesi kolaydır. Bu koşullar altında çok hızlı büyür.
Tercihen hafif, humusça zengin ve iyi drene olan topraklarda yetişir, yan asiditesi (pH) nötrdür. Saksı ekimi her zaman %80 toprak ve %20 bahçe toprağı karışımı ve yumru köklerin 10 cm derinliğe konulduğu çok derin bir kap ile mümkündür. Genellikle şubat ortasından mayıs ayına kadar ekilir. Tohumlar 18 °C sıcaklıkta hızla çimlenir.
Dağılımı ve Habitatı

Mirabilis jalapa, Kuzey, Orta ve Güney Amerika'nın kuru tropik bölgelerine özgüdür: Meksika, Guatemala, Şili ve Peru. Bu bitki süs amaçlı tanıtılmıştır ve dünyanın tropikal, subtropikal ve ılıman bölgelerinde yetişmektedir. Şu anda Asya, Afrika, Amerika Birleşik Devletleri, Orta Doğu ve Avrupa'daki birçok ülkede bulunmaktadır. Réunion'da Mirabilis jalapa başlangıçta bir süs türüydü; ancak batı kıyısında, 400 ila 700 m rakımda ve güney kıyısında 0 ila 700 m arasında yabani ortamda yetiştirilmiştir. Ruderal bir enkaz bölgesinde ortaya çıkar ve batı ve güney kıyılarındaki yabani şeker kamışı tarlalarında nispeten yaygındır. Yüksek tohum üretimi ve hızlı büyümesi, kamış tarlalarının % 30 ila % 50'ye varan oranda örtülmesini sağlar. Daha soğuk subtropikal ve ılıman bölgelerde, ilk donlarla veya hava soğumaya başladığında ölür (özellikle tamamen olgunlaştıktan ve kendi kendine tohumlamayı bitirdikten sonra), bir sonraki baharda yumrulu köklerden yeniden büyür.
Genetik Araştırmalar

1900 Civarında Carl Correns, Mirabilis'i sitoplazmik kalıtım üzerine yaptığı çalışmalar için örnek bir organizma olarak kullandı. Bitkinin alacalı yapraklarını, çekirdeğin dışındaki bazı faktörlerin Mendel'in teorileri tarafından açıklanmayan bir şekilde fenotipi etkilediğini kanıtlamak için kullandı.[15] Correns, Mirabilis'teki yaprak renginin tek ebeveynli bir miras yoluyla aktarıldığını öne sürdü.
Ayrıca koyu pembe çiçekli bitkiler beyaz çiçekli bitkilerle çaprazlandığında açık pembe çiçekli yavrular üretilir. Bu, Mendel'in Baskınlık Yasasının bir istisnası olarak görülüyor, çünkü bu durumda, koyu pembe ve beyaz genler eşit baskınlıkta görünüyor, bu yüzden ikisi de diğerine tamamen baskın değil. Bu fenomen eksik baskınlık olarak bilinir. Bununla birlikte, Mendel'in F1 kuşağındaki tekdüzelik ilkesi ve F2 kuşağındaki genlerdeki ayrışma ilkesi geçerlidir, bu da Mendel'in keşiflerinin önemini doğrulamaktadır.
Kimyası

M. jalapa çiçeklerinden sekiz betaksantin (indikaksantin, vulgaksantin-I, miraksantin-I, II, III, IV, V ve VI) izole edilebilir.
Köklerden rotenoidler (mirabijalon A, B, C ve D, 9-O-metil-4-hidroksiboeravinon B, boeravinon C ve boeravinon F ve 1,2,3,4-tetrahidro-1-metilizokinolin-7,8-diol) izole edilebilir.
Tohum yağında küçük bir bileşen olarak bir yağ asidi (8-hidroksioktadeka-cis-11,14-dienoik asit) bulunur.
Yer üstü kısımlarının metanolik ekstraktının analizi β-sitosterol, stigmasterol, ursolik asit, oleanolik asit ve brassicasterol verir.
M. jalapa'nın manipüle edilmiş bir bitki hücresi kültüründen hücre kütlesinin organik bir ekstraktının biyoassay güdümlü fraksiyonasyonu, bir izoflavon, bir roteinoid ve bir dehidrorotenoidin izolasyonuna ve ardından tanımlanmasına yol açtı. Bu bileşiklerden ikisi Candida albicans'a karşı antimikrobiyal aktiviteden sorumludur.
M. jalapa'nın metanolik ekstraktının biyoassay güdümlü fraksiyonasyonu ayrıca aktif bir polifenolik amidin izolasyonuna yol açtı: N-trans-feruloil 4'-O-metildopamin. Bu bileşik, çok ilaca dirençli Staphylococcus aureus'a karşı bir atık su pompası inhibitörü olarak orta derecede aktivite gösterir.
Kullanımı

Çiçekleri gıda boyamada kullanılır. Yaprakları da pişmiş olarak yenebilir, ancak sadece acil bir yiyecek olarak yenebilir.
Kek ve jöleleri renklendirmek için çiçeklerden yenilebilir bir kıpkırmızı boya elde edilir.
Bitkisel tıpta, bitkinin bazı kısımları idrar söktürücü, müshil ve savunmasız (yara iyileşmesi) amaçlar için kullanılabilir. Kökün afrodizyak olduğu kadar idrar söktürücü ve müshil özelliklere sahip olduğuna inanılmaktadır. Ayrıca dropsi tedavisinde de kullanılır.
Yapraklar iltihabı azaltmak için kullanılır. Apseleri tedavi etmek için bir kaynatma (ezme ve kaynatma ile) kullanılır. Yaprak suyu yaraları tedavi etmek için kullanılabilir. Çiçeğin soğanlı kökleri müshil etkiye sahiptir.
Toz haline getirilmiş, bazı çeşitlerin tohumları kozmetik ve boya olarak kullanılır. Tohumlar zehirli olarak kabul edilir.
Bitki, kadmiyum gibi orta konsantrasyonlarda ağır metallerle kirlenmiş toprakların biyoremediasyonu için bir potansiyele sahiptir.
Brezilya'da Hint Kayapo, baş ağrılarını tedavi etmek için kurutulmuş çiçeklerin tozunu koklar ve yaraları yıkamak ve cüzzam gibi cilt hastalıklarını tedavi etmek için kök kaynatmasını kullanır. Peru'da, çiçeklerden elde edilen meyve suyu herpes lezyonları ve kulak ağrısı için kullanılır. Kökten çıkarılan meyve suyu kulak ağrısı, ishal, dizanteri, sifiliz ve karaciğer enfeksiyonlarını tedavi etmek için kullanılır. Meksika'da, tüm bitkinin soğumaları dizanteri, enfekte yaralar ve arı ve akrep sokmaları için kullanılır.
Çiçek özü asit–baz titrasyonunda doğal bir pH göstergesi olarak kullanılabilir. Bu, Shishir ve arkadaşları 2008 tarafından hem ekonomik hem de doğru bulundu ve gösterildi.
Shishir ve arkadaşları 2008 tarafından gözden geçirilen uzun süredir devam eden bazı kullanımlar, M. jalapa'nın Himalaya bölgesine eski bir giriş olduğunu göstermektedir.
Vahdettin Engin

| Vahdettin Engin |
| --- | --- |

Doğum: 10 Kasım 1956 (68 yaşında) Naip, Yarımca, Kocaeli, Türkiye
Eğitim: Galatasaray Lisesi (1969-1977)   İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi
Evlilik: Emel Engin

Vahdettin Engin (d. 10 Kasım 1956; Naip, Yarımca, Kocaeli), Türk  tarihçi, akademisyen.
Yakın Çağ Osmanlı tarihi uzmanıdır.  Özellikle Sultan II. Abdülhamid dönemine ve Türkiye'de ulaşım tarihine ilişkin araştırmalarıyla tanınır. 2019-2023 arasında Galatasaray Lisesi müdürü olarak görev yapmıştır.
Yaşamı

1956 yılında Kocaeli'nin o zamanki adıyla Yarımca ilçesine bağlı Naip köyünde doğdu. Altı çocuklu ailesinin beşinci çocuğu idi. İlköğrenimini doğduğu köyde tamamladı. Parasız yatılı olarak  Galatasaray Lisesi'ne girdi. 1977 yılında Galatasaray Lisesi'den, 1982'de İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yakın Çağ Tarihi Kürsüsü'nden mezun oldu.
Akademik hayatına 1983 yılında Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi'nde araştırma görevlisi olarak başladı. 1986 yılında "Ahmet Rıza Bey ve Siyasi Faaliyetleri" konulu yüksek lisans tezini, 1992 yılında "Rumeli Demiryolları" konulu araştırması ile doktora çalışmasını tamamladı. 1995'te doçent, 2002'de profesör unvanını aldı. Akademik yaşamına aynı üniversitenin Fen-Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümü'nde devam etti.
Özellikle II. Abdülhamid dönemi ve ulaşım tarihi alanında eserler verdi. Çalışmaları ile Osmanlı'dan Cumhuriyet'e devamlılıkların izini sürdü.Osmanlı Arşivi'nde bulduğu belgelerle Filistin’e Yahudi göçü ve II. Abdülhamid-Theodore Herzl görüşmesinin yıllardan beri anlatıldığı gibi olmadığını ortaya çıkardı.
2000 yılında çıkan Karaköy - Beyoğlu Tarihi Tünel Füniküler Hattı hakkındaki Tünel kitabıyla Türk Tarih Kurumu Ödülü'ne layık görüldü. Theodor Herzl'in II. Abdülhamid ile Filistin'de bir Yahudi devleti kurulması için yaptığı gizli görüşmelerin ayrıntılarını belgeleriyle açığa çıkaran Pazarlık adlı kitabı sayesinde basında ses getirdi.
Engin, 2010-2011 yılları arasında haftalık Habertürk Tarih ekinde yazarlık yaptı. Marmara Üniversitesi’ndeki akademisyenliği devam ederken 7 Eylül 2019'da Galatasaray Lisesi müdürlüğüne atandı ve 2023 yılındaki görev süresinin sonuna kadar okulun müdürlüğünü yaptı.
Galatasaray Spor Kulübü'nün kuruluş belgesini buldan Engin,[daha geniş açıklama gerekli] Fenerbahçe Spor Kulübü Kongre üyesidir. Kendisi için hazırlanan ve 32 farklı yazıyı bir araya getiren  armağan kitap, Kasım 2022'de Tarihin Engin Sularında Prof. Dr. Vahdettin Engin'e Armağan başlığı ile yayımlanmıştır.
Verdiği dersler

| Dersin Adı | Seviye |
| --- | --- |
Osmanlı Yenileşme Hareketleri: Lisans
Yakın Çağ Osmanlı İktisat Tarihi: Lisans
Osmanlı Devletinde Ulaşım ve Modernleşme: Lisans
Türkiye'de Demokrasi Hareketleri: Lisans
Türk Basın Tarihi: Lisans
Tanzimat Dönemi Eğitim Sistemleri: Yüksek Lisans
19.yy Osmanlı İktisat Tarihi: Doktor
Türk Eğitim Tarihi: Yüksek Lisans
Eserleri

Pazarlık, 2010
Cumhuriyetin Aynası Osmanlı, 2010
Kurtlar Sofrasındaki Osmanlı, 2009
Sultan II. Abdülhamid ve İstanbul'u, 2008
II. Abdülhamit ve Dış Politika, 2005
Tünel’den Füniküler’e
1868'den 1923'e Mekteb-i Sultani, 2003
Sultan Abdülhamid ve İstanbul'u, 2002
Tünel, İstanbul, 2000
Sadrazam Kamil Paşa'nın Oğlu Hilmi Kamil Bayur'un Galatasaray Lisesi Anıları, 1995
Rumeli Demiryolları, 1993
Taşpınarlı Hacı Atıf

| Taşpınarlı Hacı Atıf Efendi> Türkiye Büyük Millet Meclisi 1. Dönem Milletvekili |
| --- | --- |
Görev süresi 23 Nisan 1920 - 16 Nisan 1923
Seçim bölgesi: 1920 – Ankara
Meclis-i Mebûsan 6. Dönem Mebusu
Görev süresi 12 Ocak 1920 - 18 Mart 1920
Seçim bölgesi: 1920 – Ankara
Kişisel bilgiler
Doğum: 1858 Ankara
Ölüm: 28 Eylül 1926 Ankara
Taşpınarlı Hacı Atıf Efendi (d. 1858, Ankara, ö. 28 Eylül 1926, Ankara), Türk siyasetçi, din adamı.
Taşkarîzade Arif Efendi'nin oğludur, ilk ve Orta öğrenimini Yeşilâhi Sıbyan Mektebi ve Ankara Rüştiye'sinde tamamladıktan sonra medresede öğrenim görerek müderrislik diploması aldı. Medresede müderrislik ve sonra da Şer'iye Mahkemesinde Hakimlik yaptı. 1893'te istinaf üyesi oldu. II. Meşrutiyetin ilânından sonra yapılan yerel seçimlerde Genel Meclis üyeliğine seçildi. 10 yıl sürekli bu görevde bulundu.
1920 seçimlerinde Meclis-i Mebûsan Ankara mebusu seçilmiştir. Meclisin feshinden sonra Heyet-i Temsiliye'nin talimatına uyarak Ankara'ya döndü ve 2 Haziran 1920'de Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Kuruluna Ankara Milletvekili olarak takdim edildi. Meclis'te Şer'iye ve Evkaf Komisyonunda çalıştı. Ankara Müftülüğüne atanması üzerine milletvekilliğinden istifası 28 Mart 1923'te Genel Kurulda kabul edildi.
Dönem içinde kürsüde 5 konuşma yaptı. 1 soru önergesi ve 1 kanun önerisi verdi. Evli ve beş çocuk babasıydı. Ailesi, (Taşpınar) soyadını almıştır. Arapça bildiği resmî hal tercümesinde yazılıdır. Mecliste (Hacı Atıf Efendi) olarak anılırdı.
İsmail Acar

| İsmail Acar |
| --- | --- |
Doğum: 1971 (53-54 yaşında) Eskişar, Suşehri, Sivas
Uyruk: T.C.
Alanı: Resim, enstelasyon ve illüstrasyon
Sanat eğitimi: 1992:Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim  bölümü: Diploma:  1993: Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi: Teknoloji ve Sanat Yüksek Lisans


İsmail Acar (d. 1971 Eskişar, Suşehri, Sivas) Türk ressam, enstelasyoncu ve illüstrasyoncu.
Hayatı

1988 yılında Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi, Resim bölümüne girdi. 1991 yılında buradan mezun oldu. Aynı üniversitede 1993 yılında yüksek lisans derecesini aldı. 1994 yılında New York'ta David Salle ile çalıştı.
2000 yılında Kaş limanında 350 metre uzunluğundaki duvar resmi projesini dört asistanı ile birlikte gerçekleştirdi.
İsmail Acar'ın eserleri yurt içi ve yurt dışında birçok galeri, müze ve koleksiyonlarda yer almaktadır. 2001 yılından itibaren gerçekleştirdiği tüm sergilerde, sergi gelirinin bir kısmını sosyal yardım amaçlı çalışan vakıf-dernek ve kuruluşlara bağışlamaktadır. 2005 yılında Redd grubunun ilk albümü olan 50/50'nin kapak ve kartonet illüstrasyonlarını yapmıştır.
Toplam otuz beş kişisel sergi açan ve kırkın üzerinde karma sergiye katılan sanatçı çalışmalarını İstanbul'da sürdürmektedir. Ayrıca, eserleri Avrupa ülkelerinin tamamında, A.B.D., Kanada, Meksika, Arap Yarımadasının tamamında, Rusya, Moldova, Ukrayna, tüm Türk Cumhuriyetlerinde, Çin, Tayvan, Kore ve Japonya'da müze, özel koleksiyon ve galerilerde bulunmaktadır.
Sergileri > 1991-1994 yılları arasında katıldığı sergilerden bazıları

Uluslararası M.Ü. Sempozyumu
Kimsesiz Çocuklar Yararına Devlet Güz. San. Galerisi
Günümüz Sanatçıları Sergisi Devlet Resim Heykel Müzesi
Gar Sanat Galerisi
Derimod Sanat Galerisi
Gençlik ve Sanat Sergisi,
BP Sergisi
Geleneksel Form (2) Topkapı Sarayı
Q Caz Bölümü Çırağan Sarayı
Yerebatan Sarayı
Aya İrini Geleneksel Form (3).
Sergileri > Sanatçının 1993-2002 yılları arasındaki sergi ve aktivitelerinden bazıları şunlardır

Ankara
İstanbul
Antalya
İzmir
Sivas
Londra
Chicago (Art institute)
New York (Stephen Gong Gallery, Studio 44 Project)
Paris (instit & Français)
Cannes (Gallerie Eforco)
Madrid (Fundacim pensones)
Milano (Padigliem D Arte)
Münih (Gallery Tanit)
Ömer Vehbi Büyükyalvaç

Ömer Vehbi Büyükyalvaç (d. 1870 Yalvaç, Isparta, Türkiye), (ö. 13 Mayıs 1927, Konya, Türkiye), Türk siyasetçi ve öğretmen.
Hafız Mustafa Efendi'nin oğludur. İlk ve orta öğrenimini Yalvaç'ta tamamladı. Konya'da Medrese öğrenimi görerek müderrislik diploması aldı. İrfaniye medresesinde müderrislik yaptı. II. Meşrutiyetin İlânından sonra İttihat ve Terakkî Fırkasında politikaya girip, İstanbul Mebusan Meclisinin ikinci dönemine Konya Milletvekili olarak katıldı. Balkan savaşı ve sıkıyönetim sebebiyle Meclisin Temmuz 1912'den sonra feshi ile Konya'ya dönerek müderrisliğini sürdürmüş, Konya Hukuk Mektebi'nde fıkıh ve mecelle dersleri okuttu. Birinci Dünya Savaşı sonucu kurulan Müdafaayı Hukuk geçici heyetinin başkanlığını üstlendi. İstanbul Hükûmetince değişik bölgelere gönderilen “Heyet-i Nasiha”lardan Konya’ya gelen öğüt kurulu ile konuşmasında “Konya halkı diğer vilayetler ahalisi gibi Devletin mevcudiyeti ve şerefiyle bağdaşmayan hiçbir anlaşmayı kabul etmeyecektir.” diyerek halkın bağımsızlık ve hürriyet isteklerini dile getirdi.
İstanbul Mebuslar Meclisinin son dönemi için yapılan seçimde yeniden Konya Milletvekili olarak Meclise katıldı. Meclisin feshi ile birlikte Heyet-i Temsiliye'nin emrine uyarak Ankara'ya geldi. 2 Haziran 1920'de Konya Milletvekili seçildi. Mecliste Şer'iye Evkaf Komisyonunda çalıştı. Komisyonunun Başkanlığını II. ve III. toplantı yıllarında yaptı. 17 Haziran 1922'de Millet ve Hükûmetin amaçlarının gerçekleşmesi dileğiyle Konya Müftülüğünü üstlendiği için Milletvekilliğinden istifa etti. Dönem içinde kürsüde 80 konuşma yapıp 6 kanun önerisinde bulundu.
Evli ve 9 çocuk babasıydı. Arapça ve Farsça bilmekteydi. Daha sonra ailesi (Büyükyalvaç) soyadını almıştır.
Almanya'daki azınlıklar

Almanya'nın resmi azınlıkları, 1 Şubat 1998 tarihinde resmen yürürlüğe giren Avrupa Konseyi'nin etnik azınlıkların korunmasına ilişkin Çerçeve Sözleşmesi kapsamında değerlendirilen ve Alman federal hükûmeti tarafından bu özellikleri onaylanan, Almanya'daki etnik azınlıklardır.
Almanya'da "resmi azınlık" statüsü taşıyan etnik gruplar ve yoğun olarak yaşadıkları bölgeler şöyle sıralanmaktadır:
Sorblar, Brandenburg ve Saksonya;
Frizler, Schleswig-Holstein ve Aşağı Saksonya;
Danimarkalılar, Schleswig-Holstein;
Sinti ve Romanlar
Almanya'nın resmi azınlıkları kavramı, milliyet ve etnik azınlık tanımlamalarının ötesinde, başta eğitim ve azınlık dili teşviki olmak üzere, bir takım hakların güvence altına alındığı bir hukuksal statüyü ifade etmektedir.
Danimarkalılar örneğinde olduğu gibi, söz konusu azınlığın komşu bir ülkenin milliyetine dahil olması, Friz ve Romanlar gibi birden fazla ülkeye yayılmış olmaları veya Sorblar gibi kapalı bir etnik grup meydana getirmeleri, bu hukuksal konumda herhangi bir farklı yoruma neden olmamaktadır.
Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclis, 1993 yılında milli azınlık kavramının şu şekilde tanımlanması önerisinde bulunmuştur:
bir ülkenin egemenlik alanında yaşayıp söz konusu ülkenin vatandaşlığına sahip olan,
vatandaşı olduğu devletle kalıcı, sürekli ve sıkı ilişkiler içinde bulunan,
belirgin etnik, kültürel, dini ya da dilsel özelliklere haiz,
yaşadığı ülkenin çoğunluk nüfusuna ya da söz konusu ülkenin belirli bir bölgesine kıyasla sayıları daha az olmasına rağmen yeterince temsil edilebilir,
gruplar milli azınlık olarak kabul edilmektedir.
Ancak yukarıda belirtilen milli azınlık tanımına 1 Kasım 1995 tarihli Azınlıkların Korunmasına Yönelik Avrupa Çerçeve Sözleşmesi'nde yer verilmemiştir.
Türkler'in durumu

Türkler, Polonya ve Rusya kökenlilerle birlikte Almanya'da „resmi azınlık“ statüsüne sahip olmamalarına rağmen kalabalık bir kitle meydana getirmektedir. Türkler'in sayısı, Alman vatandaşlığına geçenlerle birlikte 3,5 milyonu bulmakta ve böylece tüm göçmenlerin üçte birini oluşturmaktadırlar. Azınlık olarak kabul edilebilmenin temel koşulunun o ülkenin vatandaşı olmak olarak belirlendiği göz önüne alındığında sayıları giderek artan Türk kökenli Alman vatandaşlarının "resmi azınlık" istemiyle ortaya çıkma ihtimali, bazı muhafazakâr Alman çevrelerinde endişe kaynağı olmaktadır.
Smirni

Bu sayfa her ikisi de Smirni adı ile anılan Arkaik Dönem ve Klasik Çağ tarihi kentlerini anlatmaktadır. Başlığın diğer anlamları için İzmir (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| --- | --- |
Yunanca: Σμύρνη Smýrni/Smýrnē  Latince: Smyrna Smyrna
Smirni antik yerleşim
SmirniTürkiye haritasındaki konumu.
Konum:  Bayraklı, İzmir
Bölge: İyonya
Koordinatlar: 38°25′8″K 27°8′18″D﻿ / ﻿38.41889°K 27.13833°D﻿ / 38.41889; 27.13833
Tür: Yerleşim yeri
Tarihçe
Kuruluş: M.Ö. 3000 (Tabakalanma) - M.Ö. 7. yüzyıl (Yerleşim)
Devir(ler): Demir Çağı, Protogeometrik, Erken Geometrik, Orta Geometrik, Geç Geometrik, Arkaik
Kültür(ler): Helenistik Dönem
Sit ayrıntıları
Buluntu(lar): Athena Tapınağı, çifte megaron, sur, anıtsal çeşme, nekropol, Tantalos mezarı, 2 adet pithos mezar, 2 adet taş lahit, amphora ve skyphos kaplar, seramik parçaları,
Kazı tarihleri: 1948-1966-1992-1993-2012
Arkeologlar: Ord. Prof. Ekrem Akurgal, Prof. John M. Cook
Durum: Harabe
Smirni (Yunanca: Σμύρνη Smýrni/Smýrnē; Latince: Smyrna), İzmir sınırları içinde iki farklı konumda yer alan tarihî kentler. Körfezin kuzeydoğusunda yer alan ve yüzölçümü yaklaşık yüz dönüm olan bir adacık üzerinde kurulmuştu.
Tarihçe

Smyrna antik dönemde Anadolu'nun en önemli kentlerinden biriydi. İlk yazılı kaynaklarda kentin adı Aiol lehçesinde Smurna (Σμύρνα), İon lehçesinde ise Smurne (Σμύρνη) olarak en erken İ.Ö. 7. yüzyılda görülür. İlk olarak Bayraklıda kurulan kent, bugünkü İzmir kent merkezinin bulunduğu Kadifekale ile deniz arasındaki düzlüğe İ.Ö. 4. yüzyılın sonunda taşınmıştır. Smyrna'nın yeniden kuruluşu Büyük İskender’e bağlanır. Pausanias’ın eserinde bu olay bir öyküyle anlatılır:
Philipposun oğlu Aleksandros, şimdiki kenti, uykusunda gördüğü bir düş yüzünden kurdu; Pagos Tepesi üzerinde avlanmaktayken, avdan dönüşünde, söylendiğine göre, Nemesisler tapınağının önüne gelmiş; burada tapınağın önünde bir kaynak ve onun suyu ile büyümüş bir çınar ağacı varmış. Çınar ağacının altında uyurken Nemesisler ona görünerek burada bir kent kurmasını ve İzmir halkını eski kentten çıkarıp oraya getirmesini buyurmuşlar.
Antik dönem yazarlarından Strabon ise, yeni kentin kuruluşuna Büyük İskender’in haleflerinden Antigonos tarafından başlanıldığını, ardından Lysimakhos’un bu görevi sürdürdüğünü belirtir. Kazılar, Bayraklıdaki yerleşmeye; Büyük İskender döneminde son verildiğini göstermektedir. Kentin Roma çağında basılmış sikkelerinin üzerinde de kurucu olarak Büyük İskender tasvir edilmiştir. Bu yeni kurulan kent önemli bir konuma sahipti: Küçük Asya’nın iki önemli metropolü Sardis ve Ephesos arasındaki yolun üzerinde olmakla birlikte Akdeniz’e açılan geniş ve korunaklı bir limana sahipti. Doğu ve batı arasındaki güçlü ve canlı ticari ilişkilerin odak noktasında bulunuyordu. Yaygın deniz ticareti, Yunan-Roma dünyasındaki tüm büyük kentlerin ortak bir karakteristik özellik olarak kozmopolit bir yapıya sahip olmalarına neden olmuştur. Romalılar Smyrna’ya İ.Ö. 133 ile İ.S. 395 yılları arasında hâkim olmuşlardı.
Erken ve arkaik dönem

Erken ve Arkaik Dönem Smirni'si, başlangıçta muhtemelen kurucusu kabul edilen Kral'a atfen "Tantalus Naulokhon" (Tantalus limanı) şeklinde anılan, sonradan aldığı "Smirni" isminin etimolojisi konusunda çeşitli görüşler öne sürülen, İzmir Körfezi'ne uzanan küçük bir yarımada üzerinde yerleşik arkeolojik sit alanıdır. Başlangıçta bir Aiolis kenti iken, sonradan 13. üye olarak İyonya kentleri arasına katılmıştır. Günümüzde Bayraklı ilçe sınırları içinde yer almakta olup, "Bayraklı Höyüğü" tarihi yerleşim alanı için kullanılan terimlerden biridir. Antik kentteki ilk bilimsel çalışmalar Prof. Dr. John M. Cook ve Prof. Dr. Ekrem Akurgal başkanlığında bir İngiliz-Türk ekibi tarafından 1948'de başlatılmış, Ekrem Akurgal tarafından 1993'e kadar kesintisiz sürdürülmüştür.
Çalışmalar 1993'ten günümüze Prof. Dr. Meral Akurgal başkanlığında yürütülmektedir. MÖ 3. binyıldan itibaren yerleşime konu olmuş Bayraklı Höyüğü'nde kent olgusunun en yoğun şekilde görüldüğü süreç 650-546 arasındadır.
Klasik dönem

Klasik Çağ Smirni'si Büyük İskender'in yönlendirmesi ile Kadifekale (Pagos) sırtlarında kurulmuş, en parlak dönemini Roma İmparatorluğu döneminde yaşamış ve günümüzde Konak ilçe sınırları içinde bulunan arkeolojik sit alanıdır. 1830'larda Charles Texier tarafından derinlemesine ilk araştırmalardan sonra, bu arkeolojik sitteki çalışmalar Rudolf Naumann ve Selâhattin Kantar başkanlığında bir Alman-Türk ekibi tarafından 1932-1941 arasında başlatılmış ve Roma dönemi Agora'sının, kentin MS 178'de geçirdiği büyük bir deprem sonrasında yeniden inşa edilmiş halinin büyük bir kısmı ortaya çıkarılmıştır. 1996'da yeniden başlatılmış kazı ve çevre düzenleme çalışmaları, 2007'den itibaren Dokuz Eylül Üniversitesi Öğretim Üyesi Akın Ersoy başkanlığında bir ekip tarafından günümüzde de sürdürülmekte olup, Agora ören yeri ve Basmane mevkiinde İzmir Büyükşehir Belediyesince toplam 30 milyon TL bedelle kamulaştırılan bir alanı kapsamaktadır.