stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Nazlı Ilıcak
Özel hayatı

21 ve 22. Hükûmetlerde bakanlık yapmış Muammer Çavuşoğlu'nun kızıdır. Valilik, 29, 31, 32, 39 ve 41. hükûmetlerde bakanlık yapmış olan Turhan Kapanlı dayısıdır. 1969'da ilk eşi Tercüman gazetesi sahibi Kemal Ilıcak'la evlendi, bu evliliğinden Mehmet Ali Ilıcak (d. 1970) ve Aslı Ilıcak (d. 1972) adında iki çocuk annesi oldu. Kemal Ilıcak'ı 7 Nisan 1993'te kaybeden Ilıcak, iş adamı ve siyasetçi Emin Şirin'le 1994'te evlendi. 9 yıl süren evlilikten sonra 2003 yılında çift boşandı.
Ragıp Paşa Kütüphanesi

Ragıp Paşa Kütüphanesi'nde restorasyon çalışması yapılmaktadır.
Kütüphanenin ön kapısı
Koca Ragıp Paşa Kütüphanesi, İstanbul'un Laleli semtinde bulunan 18. yüzyılda hizmete girmiş kütüphane. 1999'daki Marmara Depremi'nden bu yana geçici olarak kapalıdır.
Kütüphane, Osmanlı sadrazamlarından ve divan şairlerinden Koca Ragıp Paşa tarafından yaptırılan külliyenin bir parçasıdır. 2 Mart 1763'te yapımı tamamlanan barok tarzdaki binanın mimarının Mimar Tahir Ağa olduğu düşünülse de kesin bir bilgi mevcut değildir. Kütüphanenin okuma salonunun üstü 12.30 metre yüksekliğinde bir ana kubbe ile örtülüdür. Kubbeyi  taşıyan kolonlar demir parmaklıklarla çevrilidir. Burası, kütüphanenin ana kitap deposudur; içinde üç ahşap kitap dolabı bulunur. Kütüphanenin duvarları 18. yüzyıl çinileri ile süslenmiştir.
Kütüphanenin koleksiyonu, Ragıp Paşa'nın vakfettiği 1000 parçalık yazma eser koleksiyonunu ve daha sonra bağışlarla elde edilen eserleri içerir. Yahya Tevfik Medresesi (447cilt), Yeni Medrese (207 cilt), Musalla Medresesi (172 cilt) gibi eğitim kurumlarının kitapları da kütüphaneye aktarılmıştır. İslami ilimler başta olmak üzere tarih, edebiyat ve diğer bilimlerle ilgili çoğunluğu Arapça eserler yer almaktadır. Kitapların 1.274'ü yazma, 1704'ü eski harfle basma ve 9000 adedi de yeni derlemedir. 
Külliye içinde yer alan Sıbyan mektebi, uzun süre okul olarak kullanıldıktan sonra bir süre kütüphaneler Tasnif  Komisyonu Bürosu olarak kullanılmış, 1954 yılında Çocuk Kütüphanesi haline getirilmiştir.
Günümüzde Kültür ve Turizm Bakanlığı yönetiminde olan kütüphane, Süleymaniye Kütüphanesi'ne bağlıdır. 1999'daki Marmara depreminden sonra geçici olarak hizmete kapatıldı; 2010 yılında restorasyonu başladı.
Kütüphanenin açılışından 40 gün sonra (9 Nisan 1763) hayatını kaybeden Koca Ragıp Paşa'nın türbesi, kütüphanenin ve külliyenin diğer yapılarının bulunduğu bahçe içinde yer alır.
Halkın Kurtuluşu

| Halkın Kurtuluşu |
| --- | --- |

Slogan: İşçilerin ve Köylülerin Bağımsız ve Demokratik Türkiyesi İçin İleri!
Öncül: Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu
Ardıl: Türkiye Devrimci Komünist Partisi
Kapanış: 12 Eylül 1980
Halkın Kurtuluşu, Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu (THKO) geleneğinden kişilerin 12 Mart dönemi sonrası ilk sayısını 1976'da yayınladıkları aynı isimli dergi etrafında örgütledikleri grup. Arnavutluk Emek Partisi (AEP) ve Çin Komünist Partisi (ÇKP) çizgisini benimseyen grup güçlü bir örgütlülük yarattı.
Halkın Kurtuluşu grubu Josef Stalin sonrası Sovyetler Birliği Komünist Partisi'nin (SBKP) çizgisini benimseyen TKP ve diğer sosyalist grupları (TİP, TSİP gibi) sosyal faşist olarak nitelendirmiş ve bunlarla zaman zaman - Kanlı 1 Mayıs etrafındaki olaylar gibi - ölümlü çatışmalara girmiştir. Halkın Kurtuluşçuları, 1978-80 arasında TİKB, Emeğin Birliği, TKP ve PKK ile çatışmıştır. PKK ile çatışmada ölen 13 kişiden 11'i Halkın Kurtuluşu örgütündendi ve çoğu pusular kurularak öldürüldü. PKK saldırıları sonucu Halkın Kurtuluşu örgütünün hayli yaygın olduğu Doğu ve Güneydoğu'daki örgütlenmesi zayıfladı.
Mart 1980'de partileşme kararı alıp Türkiye Devrimci Komünist Partisi (TDKP) adını alan grup 12 Eylül 1980 askerî darbesinden sonra tamamen yeniden örgütlenmiştir. 12 Eylül dönemi sonrasında ise grubun taraftarları Emek Partisi etrafında toplanmıştır.
Şıracı, Karakoyunlu

| Şıracı |
| --- | --- |
Köy

Köyün tabelası
 Iğdır'ın Türkiye'deki konumu
ŞıracıŞıracı'nın Iğdır'daki konumu
Ülke:  Türkiye
İl: Iğdır
İlçe: Karakoyunlu
Coğrafi bölge: Doğu Anadolu Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Rakım: 855 m
Nüfus (2020)
 • Toplam: 309
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0476
İl plaka kodu: 76
Posta kodu: 76702
Şıracı, Iğdır ilinin Karakoyunlu ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe

1901 yılından beri yer yer "Şireci" ve "Şiracı" gibi isimlerle de anılan köy, 1960 yılından beri "Şıracı" olarak kayıtlarda yer almaktadır. Köy adını, eskiden çok üzüm yetiştirilip ahali tarafından şırası (şire) yapılarak satılmasından dolayı almıştır.
Coğrafya

Köy, Iğdır il merkezine 20 km, Karakoyunlu ilçe merkezine 6 km uzaklıktadır.
Nüfus

Köyde 1886 yılında 219 Azeri Türkü yaşamaktaydı.
| Yıllara göre köy nüfus verileri |
| --- | --- |
2020: 309
2019: 307
2018: 290
2017: 280
2016: 290
2015: 287
2014: 297
2013: 312
2012: 300
2011: 304
2010: 277
2009: 249
2008: 243
2007: 278
2000: 362
1990: 426
1985: 502
1980: 429
1975: 442
1970: 363
1965: 317
1960: 241
1955: 211
1950: 216
1945: 167
1940: 145
1935: 153
1886: 219
Hoysala mimarisi

Somanathapura’da Hoysala tapınağından bir kesit.
Hoysala mimarisi (Kannada dili: ಹೊಯ್ಸಳ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪ), günümüz Hindistanı'nda Karnataka eyaletinin olduğu bölgede 11. ve 14. yüzyıllar arasında hüküm sürmüş olan Hoysala İmparatorluğu döneminde gelişen özgün mimari tarzdır. Hoysala nüfuzu Güney Deccan yaylasına egemen olduğu 13. yüzyılda doruk noktasına erişmiştir. Bu dönemde inşa edilen Belur'daki Çennakeşava tapınağı, Halebidu'daki Hoysaleşvara tapınağı ve Somanathapura'daki Keşava tapınağı gibi irili ufaklı birçok tapınak Hoysala mimarisinin örnekleri olarak günümüze kadar ulaşmıştır. Hoysala mimari ustalığının diğer örnekleri Belavadi, Amrithapura, Hosaholalu ve Nuggehalli'de bulunan tapınaklardır. Hoysala mimari tarzının incelenmesi sonucunda Hint-Aryan etkisinin önemsiz olduğu ve asıl Güney Hint tarzının baskın olduğu anlaşılır.
Hoysala İmparatorluğu'nda tapınakların çok yaygın olmasının sebebi dönemin sosyal, kültürel ve siyasal olaylarıdır. Karnata tapınak inşa geleneğinin biçimsel dönüşümü Vaişnava ve Viraşaiva düşünürleri ile sembolleşen dinî eğilimler kadar sanatsal açıdan Batı Çalukya derebeylerini geçmeyi arzulayan Hoysala krallarının yükselen askerî başarılarını da yansıtır. Hoysala hükümranlığının öncesinde 12. yüzyıl ortalarında inşa edilen tapınaklarda belirgin Batı Çalukya etkisi görünür. Daha sonraki tapınaklarda Çalukya sanatına ait belirtiler bulunsa da Hoysala ustalarına özgü yeni süslemeler göze çarpar. Karnataka eyaletinde günümüze kadar gelen yaklaşık yüz kadar tapınak bulunmaktadır. Bunların çoğu Hoysala krallarının anayurdu olan Malenadu bölgesindedir.
Karnataka'da çok rağbet gören turistik yerler olan Hoysala tapınakları orta dönem Hint mimarisinin Karnata Dravida geleneğini incelemek isteyen mimarlık öğrencileri ve meraklıları için mükemmel olanaklar sağlar. Bu mimari geleneği Badami'nin Çalukya hanedanı hamiliğinde 7. yüzyılda başlamış, Basavakalyan'ın Batı Çalukyaları yönetimi altında 11. yüzyılda daha da gelişmiş ve sonunda Hoysalalar saltanatında 12. yüzyılda bağımsız bir tarz hâline dönüşmüştür. Tapınaklarda göze çarpan yerlerde bulunan orta dönem Kannada dili yazıtlar tapınakların detaylarını verir ve Hoysala hanedanı tarihi hakkında değerli bilgiler sunar.
Tapınak bloğu

Hindu tapınağı tanrılar ve insan arasında temasın sağlandığı yerdir. Tapınağın odak noktası tanrının tasvirinin bulunduğu merkezidir (garbhagriha) ve tapınak mimarisi dışarıdan garbhagrihaya doğru inananların hareketini sağlayacak ve tavaf olanağı veren kemerli yollarla, tanrıya yaklaşıldıkça kutsallığı artan salon ya da odalarla (mantapa) tasarlanmıştır. Hoysala tapınakları, birbirinden farklı bölümleri kendi başlarına duran Tamil Nadu tapınaklarının aksine farklı ama tek bir organik bütün oluşturan bölümlerden oluşur. Yüzeysel olarak benzersiz olsalar da Hoysala tapınakları yapısal olarak birbirine benzer. Girift yontmaya izin veren yumuşak sabuntaşından (kloritik şist) çoğunluğu yöresel ustalar tarafından yontulmuş ve tapınağın tüm bölümlerini süsleyen karmaşık bir heykel bolluğuna sahip olan bu tapınaklar diğer Güney Hindistan tapınaklarından ayrılan mimari özellikler sergiler.
Hoysala tapınaklarının çoğunda sade ve sütunlarla desteklenen üstü kapalı bir sundurma bulunur. Tapınakların bazıları ‘‘jagati’' denen yaklaşık bir metre yüksekliğindeki platformlar üzerine inşa edilmiştir. Jagati, tapınağın hâkim bir görünüşe sahip olmasını sağlamasının ötesinde tapınağın çevresinde tavaf edilmesine olanak sağlayarak Pradakshinapatha görevini üstlenir. Tapınağın merkezinde bulunan garbagriha ‘da böyle bir imkân yoktur. Bu tarz tapınaklarda bulunan ek birkaç basamak ile ulaşılan tırabzanlarla çevrili açık bir mantapa (açık salon) bulunur. Bu tarza iyi bir örnek Somanathapura'daki  Keşava tapınağıdır. Tapınağın kalan kısmıyla uyum içinde olan jagati yıldız şekilli bir tasarıma sahiptir ve tapınağın duvarları Hoysalalar tarafından getirilen yeni bir zikzak şekli izler. Jagatinin basamaklarının iki tarafında girişin hemen karşısında bir tanrıya adanan bir çift ibadet yeri ve minyatür bir kule bulunur. Bu tarz, jagatinin tüm girişlerinde uygulanır. 
İnananlar mantapaya girmeden önce ana girişten başlayıp, jagati etrafında saat istikâmetinde (sola doğru), aynı doğrultuda sıralanmış ve tapınağın dış duvarlarında Hindu epiklerini tasvir eden rölyefleri izleyerek törensel dönüşlerini tamamlayabilir. Jagati üzerine inşa edilmemiş tapınaklarda yer seviyesinden mantapaya çıkan ve fil tırabzanlarla çevrelenmiş basamaklar bulunur. Yüksek platform üzerine inşa edilmemiş tapınaklara örnek, Hassan ilindeki Korvangla'da bulunan Bucesvara tapınağıdır. İki tapınma yeri (dvikuta) olan tapınaklarda vimanalar yan yana ya da karşılıklı konabilir. Doddagaddavalli'deki Lakşmidevi tapınağında bulunan beş ana tapınma yerinin yanı sıra tapınak bloğunun dört köşesinde daha küçük tapınma yerleri bulunur.
Mimari öğeler > Mantapa

Mantapa dua etmek için insanların toplandığı salondur. Mantapa ‘nın girişinde makaratorana (makara hayalî bir yaratık ve torana üstteki süslemesidir) adı verilen çok süslü ve bezeli bir üst eşik, lento bulunur. İçeride bulunan küçük ve kapalı mantapa ve ibadet yerlerine açılan dışarıda bulunan açık mantapalar büyük Hoysala tapınaklarının değişmez birer öğesidir. Açık mantapalarda oturma yerleri taştan yapılmıştır ve tırabzan duvarları, dayanmak için kullanılır. Oturma yerleri tırabzan duvarlarının kademeli kare şeklini izler. Açık mantapa tapınağın en büyük bölümüdür ve çok sayıda insanın toplanmasına olanak sağlar. Tavan sayısız sütun tarafından desteklenir ve bu sütunlar kare ya da dikdörtgen birçok bölme oluşturur. Açık mantapanın şekli kademeli kare şeklinde olarak tanımlanabilir ve Hoysala tapınaklarında en çok kullanılan tarzdır. En küçük açık mantapada bile 13 bölüm vardır. Duvarlarda tavanın dış uçlarını destekleyen yarım sütunlar bulunduran tırabzanlar bulunur. Bu şekilde içeri giren ışık sayesinde heykellerin tüm detayları görünebilir. Mantapa tavanında hem mitolojik hem de çiçek desenli heykeller bulunur. Tavandaki kubbemsi yüzeylerde muz tomurcuğu motifleriyle birlikte buna benzer diğer süslemeler yer alır. Çikmagalur ilindeki Amritheşvara tapınağının mahamantapasında (büyük açık salon) kırk sekiz kubbe vardır.
Eğer tapınak küçük ise yalnızca kapalı bir mantapa ve bir ibadet yerinden oluşur. İçi ve dışı oldukça fazla süslü olan kapalı mantapa, kendisini ibadet yerine bağlayan antreden daha geniştir ve oldukça derin bir kubbesi olan tavanı destekleyen dört sütun bulunur. Bu dört sütun, salonu dokuz bölüme ayırır. Dokuz bölümün tavanı da ayrı ayrı süslerle kaplıdır. Sütunlar arasına konan ve ışığı filtreleyen taş kafesler Hoysala tapınaklarının karakteristik bir biçimsel öğesidir.
Kapalı mantapaya girişte iki yarım sütun ile desteklenmiş saçak ve oldukça çok süslenmiş iki tırabzandan oluşan bir sundurma bulunur. Kapalı mantapa ibadet yerine kare bir antre ile bağlanır. Dış duvarları oldukça ince işlenmiş olsa da çok geniş olmadığından bu antre tapınağın çok göze çarpan bir bölümü değildir. Antrenin sukanasi ya da "burun" adı verilen üzerinde Hoysala amblemi olan küçük bir kulesi vardır. Belur ve Halebidu'da bu heykeller oldukça büyüktür ve tüm kapılarda bulunur.
İç ve dış mantapalarda üzerinde dört dirsek bulunan yuvarlak sütunlar yer alır. Her desteğin üzerinde salabhanjika ya da madanika adı verilen heykelimsi figürler bulunur. Sütun yüzeylerinde oldukça ince süsleme ve bezemeler de bulunur ve tüm sütunlar eşsizdir. Hoysala sanatı, sütun bezemelerinde önceki efendileri Batı Çalukyalardan bu noktada ayrılır. Batı Çalukyalar heykel süslemeleri yuvarlak sütunların alt kısmına yapar ve üstü boş bırakırlardı. Sütunlar 16, 32 ya da 64 köşelidir ve bazıları çan şeklindedir. Işığı yansıtma özellikleri vardır. Halebidu'daki Parsvanatha Basadi buna iyi bir örnektir. Sütunun gövdesi yekparedir, tabanı kare şeklinde bırakılmıştır ve tepesinde heykel figürleri süs olarak bulunur.
Mimari öğeler > Heykel

Hoysala sanatçıları Hindu epiklerin, Yallilerin (mitik yaratıklar), tanrıların, Kirthimukhaların tasvirinde, erotik sahnelerin ve günlük hayatın resmedilmesinde çok detaylı heykelleriyle tanınmıştır. Kullandıkları yumuşak sabuntaşı virtüözlüğe varan bir oyma stilinin gelişmesini sağlamıştır. Çalışmalarında kusursuz detaya verilen dikkat ve önem gözükür. Heykellerde tırnaklara varana kadar tüm detaylar kusursuz şekilde işlenmiştir.
Hoysala heykel sanatının ortak bir biçimi olan Salabhanjika, Budist heykel sanatına kadar uzanan eski bir Hint geleneğidir. Sala sal ağacı ve bhanjika ise bâkiredir. Hoysala lehçesinde madanika figürler, tapınağın dış duvarlarında çatının hemen altında bulunan ve tapınağı tavaf edenlerin görebilmesi için belirli bir açıyla yerleştirilmiş dekoratif nesnelerdir. Mantapanın içinde sütun dirseği olarak kullanılmışlardır. Bu madanikalar müzik ve dans gibi sanatsal eylemlerde bulunurken heykel olarak işlenmişlerdir. Kirthimukhas (iblis yüzleri) bazı tapınakların Vimana kulelerinde bulunur. Bazen sanatçıların imzalarına bu heykellerde rastlanır.
Sthamba buttalikalar, Çalukya üzerinde Çola sanatının etkisini gösteren sütun üzerindeki tasvirlerdir. Hoysalalar için çalışan sanatçıların bazıları imparatorluğun Güney Hindistan'ın Tamil konuşan bölgelerine olan yayılmasının sonucunda Çola ülkesinden olabilir. Çennakeşava tapınağının kapalı mantapasının sütunlarından biri üzerindeki mohini tasviri Çola sanatının güzel örneklerinden biridir.
Gündelik hayata ilişkin sahneler, örneğin atların nasıl dizginlendiği, kullanılan üzenginin tipi, dansçıların, müzisyenlerin tasviri, aslanlar ve filler gibi hayvanların tasviri (hiçbir hayvan heykeli bir diğerine benzemez) duvar panellerinde resmedilmiştir. Belki de ülkedeki bir başka tapınakta Ramayana ve Mahabharata epikleri Halebidu'daki Hoysaleşvara tapınağında olduğu kadar etkili tasvir edilmemiştir.
Erotika, Hoysala sanatçısının ihtiyatla ele aldığı bir konudur. Bu tasvirlerde teşhirciliğe rastlanmaz ve erotik konular genelde girintilere minyatür olarak işlenmişlerdir ve göze çarpmazlar. Bu erotik gösterimler Şakta uygulamasıyla bağdaştırılırlar. Tapınak girişi Makaratorana (makara ya da hayalî yaratık) denen süslemelerle aşırı olarak bezenmiştir ve her iki yanında da Salabanjika (bâkire) bulunur.
Bütün bu heykellerin dışında, ana girişten itibaren Hindu epiklerinden bölümler (genellikle Ramayana ve Mahabharata) saat istikâmetinde heykellerle resmedilmiştir. Sağdan sola olan bu yerleştirme, tapınağı dışarıdan içeriye doğru tavaf ederek dolaşan inananların izlediği yöndür. Mitolojiden gelen balık avlayan epik kahramanı Arjuna, fil başlı tanrı Ganeşa, Güneş tanrısı Surya, hava ve savaş tanrısı Indra ve Sarasvati ile Brahma çok sık rastlanan figürlerdir. Bu tapınaklarda sıkça görülen diğer figürler ise diğer tanrılar tarafından verilen çeşitli silahları birkaç eliyle tutan Durga'nın buffalo biçimindeki bir iblisi öldürmesi ve Harihara'nın (Şiva ve Vişnu'nun bir karışımı) deniz kabuğu, çark ve üç başlı zıpkın tutmasıdır. Bu frizlerin birçoğu sanatçısı tarafından imzalanmışır. Hindistan'da imzalı ilk sanat eserleri bunlardır.
Araştırma

Günümüzde yapılan araştırmalar sonucunda Hoysalalar tarafından yaklaşık bin beş yüz kadar yapının inşa edildiği, bunlardan yüz kadar tapınağın günümüze kadar ayakta kaldığı bulunmuştur. Hoysala mimari tarzı, 10. ve 11. yüzyıllar arasında yaygınlaşmış olan Batı Çalukya mimari tarzının bir uzantısıdır. Belirgin olarak Dravidian özelliklerine sahip olan Hoysala mimarisi kendine özgü özellikleriyle bağımsız bir mimari tarz olarak kabul edilir. Mimari tarza yenilik getiren Hoysalalar aynı zamanda Karnata da bulunan önceki büyük mimarlar olan Kadambalar ve Batı Çalukyalardan bazı özellikleri almışlardır. Bu özellikler ana yapı malzemesi olarak sabuntaşının kullanılması, Hoysala tapınaklarında çok kullanılan kafesli taş perdeler, ve yıldız şeklinde vimana. Tüm bu özellikler daha önceleri efendileri olan Batı Çalukyalar zamanında yaygındı. Diğer özellikler arasında Kadamba Şikhara denen ve Kadambalardan gelen basamaklı vimana kulesi sayılabilir. Hoysala heykeltıraşlarının ustalıklarının altında yatan oyulmuş duvarlarda ışık ve gölge etkisi üzerine olan bilgileridir. Sayısız girinti ve çıkıntıdan oluşan heykellerinde bu bilgiyi en iyi etkiyi vermek için kullanmışlardır. Hoysala heykelinin tüm ihtişamıyla fotoğrafçılık için bir meydan okuma olduğu söylenir. Hoysalaların taş işçiliği bir fildişi oymacısının ya da kuyumcunun altın işçiliği ile kıyaslanır. Heykellerdeki figürlerde bulunan mücevheratın bolluğu, saç şekillerinin çeşitliliği, Hoysala zamanında sosyal yaşam tarzı hakkında önemli bilgiler verir.
Tanınmış sanatçılar

Hoysalalar büyük mimarların ve heykeltıraşların hizmetlerinden yararlanmış ve bunlardan bazılarının ismi tarihte öne çıkmıştır. Orta Çağ Hint sanatçısı anonim kalmayı tercih etse de Hoysala sanatçıları eserlerini imzalamış ve araştırmacılara yaşamları, aileleri, loncaları hakkında etkileyici detayda bilgiler bırakmışlardır. Mimar ve heykeltıraşlardan başka diğer loncalardan altın işlemeciler, fildişi oymacıları, marangozlar, gümüş işlemeciler de tapınakların yapımına katılmıştır. Sanatçılar farklı coğrafi bölgelerden gelmekteydi ve ünlü yerel ustalar da aralarında yer almıştır. Üretken mimarlar arasında Tumkur ilinde Kaidala'lı olan ve aynı zamanda Batı Çalukyalılar içinde tapınaklar yapan Amaraşilpi Cakanaçari,Somanathapura’daki Keşava tapınağını inşa eden ve Amritapura’daki Amriteşwara tapınağının da aralarında bulunduğu kırk kadar daha tapınak inşaatında çalışan Ruvari Malithamma sayılabilir. Malithamma süsleme üzerine uzmanlaşmıştı ve eserleri altmış yıllık bir döneme yayılır. Heykellerini kısaca Malli ya da Ma olarak imzalamıştır. Balligavi’den Dasoja ve oğlu Çavana Belur’daki Çennakeşava tapınağının mimarlarıdır. Kedaroja Halebidu’daki Hoysaleşvara tapınağının baş mimarıdır. Bu mimarların nüfuzları Hoysalalar tarafından inşa edilen diğer tapınaklarda görülmüştür. Yazıtlarda ismi bulunan diğer yerli sanatçılar ise Maridamma, Baicoja, Caudaya, Nanjaya ve Bama, Malloja, Nadoja, Siddoja, Masanithamma, Çameya ve Rameya'dır. Tamil ülkesinden gelen sanatçılar arasında Pallavaçari ve Çolavaçari sayılabilir.
Tanınmış tapınaklar

Hoysalalar tarafından yapılmış bazı tanınmış tapınaklar aşağıdaki listede bulunmaktadır.
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |

| Tanrı | Yer | Yıl | Kral |
| Amriteşwara | Amritapura | 1196 | II. Veera Ballala |
| Çennakeşawa | Aralaguppe | 1250 | Vira Someşwara |
| İşvara | Arsikere | 1220 | II. Veera Ballala |
| Mallikarjuna | Basaralu | 1234 | II. Vira Narasimha |
| Çennakeşawa | Belur | 1117 | Vişnuvardhana |
| Viranarayana | Belavadi | 1200 | II. Veera Ballala |
| Lakşmidevi | Doddagaddavalli | 1113 | Vişnuvardhana |
| Hoysaleşwara | Halebidu | 1120 | Vişnuvardhana |
| Someşwara | Haranhalli | 1235 | Vira Someşwara |
| Lakşminarasimha | Haranhalli | 1235 | Vira Someşwara |
| Lakşminarayana | Hosaholalu | 1250 | Vira Someşwara |
| Lakşminarasimha | Javagallu | 1250 | Vira Someşwara |
| Buçeşvara | Koravangala | 1173 | II. Veera Ballala |
| Nageşvara | Mosale | 1200 | II. Veera Ballala |
| Çennakeşawa | Mosale | 1200 | II. Veera Ballala |
| Lakşminarasimha | Nuggehalli | 1246 | Vira Someşwara |
| Keşawa | Somanathapura | 1268 | III. Narasimha |

Halebidu’da Vişnu ile Lakşmi (Lakşminarayana).
Halebidu’da Şiva, Parvati ve Nandi.
Karnataka Hulikere’de Hoysala basamaklı tapınak sarnıcı (Kalyani)
Tapınak kesiti – Balligavi’de kademeli kare planlı mantapa.
Somanathapura’da jagati üzerinde simetrik mimari.
Mantapa girişi üzerinde süslü lento.
Parlak sütunlarıyla Amrithapura’da bir açık mantapa.
Somanathapura’da yıldız şeklinde Vimana
Somanathapura’da altı yatay pervazlı dış duvar paneli.
Sthamba buttalika, Hoysala sanatındaki Çola etkisi. Belur.
Madanika sütun dirseği. Belur
Amrithapura’da kule üzerinde Kirthi Mukha (iblis yüzleri) süslemesi.
Korvangla’da jagatisiz Bucesvara tapınağında fil tırabzanlar.
Doddagaddavalli’de Kadamba şikara  (kule) ve tepesinde Kalasa
Somanathapura kafesli taş perdeler.
Sarıkaya, Karaman

| Sarıkaya |
| --- | --- |
Köy

 Karaman'ın Türkiye'deki konumu
SarıkayaSarıkaya'nın Karaman'daki konumu
Ülke:  Türkiye
İl: Karaman
İlçe: Merkez
Coğrafi bölge: İç Anadolu Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Rakım: 1359 m
Nüfus (2021)
 • Toplam: 21
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0338
İl plaka kodu: 70
Posta kodu: 70202
Sarıkaya, Karaman ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe

Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Feyzurreşad olarak geçmektedir.
Coğrafya

Köy, Karaman il merkezine 24 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre köy nüfus verileri |
| --- | --- |
2021: 21
2020: 25
2019: 23
2018: 23
2017: 25
2016: 23
2015: 24
2014: 26
2013: 27
2012: 29
2011: 35
2010: 30
2009: 39
2008: 45
2007: 36
2000: 36
1990: 49
1985: 74
Colin McRae

| Colin McRae |
| --- | --- |
Colin McRae (2007)
Doğum: Colin Steele McRae 5 Ağustos 1968 İskoçya
Ölüm: 15 Eylül 2007 (39 yaşında)
Meslek: Ralli sürücüsü
Evlilik: Alison McRae

Colin Steele McRae, MBE (5 Ağustos 1968, Lanark, South Lanarkshire – 15 Eylül 2007, Lanark), İskoç asıllı İngiliz ralli pilotu. Beş kez Britanya Ralli Şampiyonu Jimmy McRae'nin oğlu, profesyonel rallici Alistair McRae'nin ağabeyidir. 1995'te Dünya Ralli Şampiyonası'nı kazanmış; 1996, 1997 ve 2001'de şampiyonluk için mücadele etmiş, 1998'de üçüncü olmuştur.
Subaru takımının 1995, 1996 ve 1997 yıllarında; Citroën'in 2003'te üreticiler şampiyonasını kazanmasında önemli rol oynamıştır. Kraliçe II. Elizabeth tarafından 1996'da MBE (Member of the British Empire - İngiliz İmparatorluğu Mensubu) unvanıyla ödüllendirilmiştir.
McRae 15 Eylül 2007'de saat 16:00 sıralarında kendi kullandığı helikopterle 17. yüzyıl'dan kalma malikanesinin yakınına inerken helikopterin düşmesi sonucu ölmüştür. Yaşanan kazada oğlu Johnny McRae, oğlunun en iyi arkadaşı Ben Porcelli ve aile dostlarından Graeme Duncan da hayatlarını kaybetmişlerdir.
Kariyeri

McRae ralli kariyerine 1986'da kullandığı Talbot Sunbeam ile başladı. İskoç Ralli Şampiyonası'na düzenli olarak katılan McRae, hızı ve ilgi çekici sürüş tarzıyla ismini duyurdu. Sürüş stili, idolü olarak gördüğü ünlü Finlandiyalı ralli pilotu Ari Vatanen ile kıyaslanmasını sağladı. McRae kısa sürede önce bir Vauxhall Nova, daha sonra bir Ford Sierra XR 4x4 kullanmaya başladı. Dünya Ralli Şampiyonası'nda (WRC) ilk kez ortaya çıkması 1987 İsveç Rallisi'nde kullandığı Nova ile oldu. 1989'da ise aynı yerde kullandığı Sierra ile genel sıralamada 15.'liği elde etti. Daha sonra aynı yıl Yeni Zelanda Rallisi'ni arkadan itişli bir Sierra Cosworth ile genel klasmanda beşinci sırada bitirmeyi başardı. 1991'de Colin, Prodrive Subaru takımına İngiltere Ralli Şampiyonası için katıldı. 1991 ve 1992'de iki kez şampiyon oldu. Britanyalı video oyun şirketi "Codemasters", Colin McRae ismiyle 1998 yılından beri oyun geliştirmektedir.