stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Jon Wynne-Tyson
Vejetaryenlik

Wynne-Tyson, ilk olarak 1975'te yayınlanan Gelecek İçin Gıda: İnsani Diyetin Ekolojik Önceliği (Food for a Future: The Ecological Priority of a Humane Diet) adlı kitabın yazarıydı. 1979'da Food for a Future: The Complete Case For Vejetaryenism olarak yeniden yayınlandı. Kitap anatomi, fizyoloji ve patolojiden insanların doğal olarak vejetaryen olduğunu ve hayvanları yemekten ve kesmekten vazgeçmek için ekolojik gereklilikler sağladığını savunuyor.
New Scientist dergisindeki kitabı inceleyen bilim yazarı Colin Tudge, "vejetaryen insan tezi ekolojik olarak gereksizdir ve biyoloji olarak sağlam değildir " yorumunu yaptı, ancak vejetaryenların söyleyecek değerli şeyleri olduğunu söyledi. Kitap, Tıp Tarihi (Medical History) dergisinde olumsuz olarak incelendi.
Wynne-Tyson'ın Food for a Future adlı kitabında, veganizmi destekleyen bir "Daha İleri Adım" bölümü var, ancak kişisel yaşamında vejetaryen olarak kaldı.
Seçilmiş Yayınlar

Konaklama Aranıyor (Britannicvs Liber: 1951)
Uygar Alternatif: Protesto Örneği (Centaur Press: 1972)978-0900000805
Gelecek İçin Yiyecek: İnsancıl Diyetin Ekolojik Önceliği (HarperCollins: 1975)978-0706701425
Bir Gelecek İçin Yiyecek: Vejetaryenlik İçin Tam Örnek (Centaur Press: 1979)978-0900000973
Öyleyse Muz Kuşu Deyin (Pythian: 1984)978-0946849000
The Extended Circle: A Dictionary of Humane Thought (Centaur Press: 1985, 2009 gözden geçirilmiş ve genişletilmiş ed.)978-0900001215
Bir Gelecek İçin Yiyecek: Yirmi Birinci Yüzyılda Dünyadaki Açlık Nasıl Bitirilebilir (Thorsons: 1988)978-0722514405
Muhteşem Parti (Açık Kapı Basın: 1989)978-0714541785
Kendi Kitabınızı Yayınlamak (Centaur Press: 1989)978-0900001284
Mantık İçindeki Her Şey (Oakroyd Press: 1994)978-0951221013
Kelimeleri Bulmak: Bir Yayıncılık Hayatı (Michael Russell Publishing Ltd .: 2004)978-0859552875
Malurus cyanocephalus

Malurus cyanocephalus, Maluridae familyasından ötücü kuş türü. Endonezya ve Papua Yeni Gine'de bulunur.
Doğal yaşam alanı subtropikal ve tropikal nemli alçak ormanlardır.
Formicariidae

Formicariidae, Orta ve Güney Amerika'nın subtropikal ve tropikal bölgelerinde yaşayan kuşlardan oluşan, Passeriformes takımı içinde sınıflandırılan bir kuş familyasıdır. Boyları 10 ila 20 cm arasında değişen bu kuşlar Thamnophilidae ve Conopophagidae familyaları ile akrabadır. Familya içinde oldukça küçük sayılabilecek iki cins içinde muhtemelen on iki türü bulunur.
Türler

Oymak: Formicariini/alt familya Formicariinae
| Resim | Cins | Yaşayan türler |
| --- | --- | --- |
|  | Formicarius Boddaert, 1783 |  Formicarius colma  Formicarius nigricapillus  Formicarius analis  Formicarius moniliger  Formicarius rufifrons  Formicarius rufipectus |
|  | Chamaeza Vigors, 1825 |  Chamaeza campanisona  Chamaeza meruloides  Chamaeza mollissima  Chamaeza nobilis  Chamaeza ruficauda  Chamaeza turdina |
Kapalı tohumlular

Kapalı tohumlular, çiçekli bitkiler, anjiyospermler veya bilimsel ismiyle Angiospermae ya da Magnoliophyta; 64 takım, 416 familya ve bilinen yaklaşık 13,000 cins ve 300,000 tür ile kara bitkilerinin en çeşitli grubunu oluştururlar. Açık tohumlu bitkiler gibi kapalı tohumlu bitkiler de tohum üreten bitkilerdir. Çiçeklerinin, tohumlarındaki endospermlerinin ve tohumlarını içeren meyvelerinin özellikleri ile açık tohumlulardan ayrılırlar. Etimolojik olarak anjiyosperm, bir kılıf içinde tohum üreten bir bitki, başka bir deyişle meyve veren bir bitki anlamına gelir. Terim, Yunanca angeion ("kılıf" veya "örtmek") ve sperma ("tohum") kelimelerinden gelir.
Çiçekli bitkilerin ataları, 245 ila 202 milyon yıl önce Triyas Döneminde açık tohumlulardan ayrıldı ve ilk çiçekli bitkiler ~125 milyon yıl öncesine tarihlenmiştir. Kapalı tohumlular, Erken Kretase döneminde yoğun bir şekilde çeşitlendi, 120 milyon yıl önce yaygınlaştı ve 60 ila 100 milyon yıl önce baskın ağaç olarak kozalaklı ağaçların yerini aldı.
Kara bitkileri içindeki en önemli topluluğu, "çiçekli bitkiler" oluşturmaktadır. Yeryüzünün en gelişmiş ve baskın bitkileridir. Morfolojik olarak, ot, çalı gibi değişik biçimleri bulunur. Kapalı tohumluların en belirgin özelliği farklılaşmış çiçekleri ve meyveleridir. Tohum taslakları kapalı bir odacık içinde geliştiği için bu gruba "kapalı tohumlular" denilmiştir. Açık tohumlulardan şu özellikleriyle ayrılırlar:
Tohum taslakları tek veya çok sayıda meyve yaprağıyla çevrili bir odacık içindedir.
Sekonder odunlarında trakeidlerle birlikte trakeler de bulunur.
Çiçekler genellikle hermafrodit olup hem erkek hem dişi organ aynı çiçek üzerinde bulunur.
Çiçek örtü yaprakları (periant), çanak yaprak (sepal) ve taç yaprak (petal) şeklinde farklılaşmıştır.
Dişi organda (pistil), ovaryum (yumurtalık), stigma ve stilus gibi farklılaşmış kısımlar bulunur.
Terim bilgisi

Uluslararası bitki bilimsel adlandırma kuralları, familya basamağının üstünde yer alan basamakların adlandırılmasında seçim serbestliği tanır ve bahsi geçen kuralların 16. maddesi, tanımlayıcı ya da içerilen bir cinse bağlı tanıtıcı (jenerik) adlara izin verir. Dolayısıyla, kapalı tohumluların da bölüm olarak adlandırılmasında geçerli olan ve birbirinin yerine kullanılabilen çeşitli bitki bilimsel adlar bulunmaktadır; bunlar şöyle sıralanabilir:
Angiospermae: "kapalı tohumlular" terimi ile çok yakın anlam benzerliği taşıyan ve tanımlayıcılık açısından en çok tercih edilen ad.
Anthophyta: Türkçe karşılığı "çiçekli / çiçek açan bitkiler" olan ve tanımlayıcılık açısından ikincil olarak tercih edilen ad.
Magnoliophyta: Fransız doktor ve botanikçi Pierre Magnol'ün (1638-1715) soyadına atıfta bulunarak adlandırılan Magnolia cinsi ve bu cinsin üyesi olduğu Magnoliaceae familyasının adlarından türetilmiş olan ve kapalı tohumluların bilimsel adlandırılmasında çok sık tercih edilen isim.
Kapalı tohumlular, tohumlu bitkilerin iki topluluğundan biridir; diğer topluluğu ise Açık tohumlular oluşturur.
Kapalı tohumluların en çok tür sayısı bulunan familyaları şunlardır:
Orchidaceae (orkidegiller): yaklaşık 25.000 tür
Asteraceae ya da Compositae (papatyagiller): yaklaşık 20.000 tür
Fabaceae ya da Leguminosae (baklagiller): 17,000 tür
Rubiaceae (kökboyasıgiller): yaklaşık 13,183 tür
Poaceae ya da Gramineae (buğdaygiller): yaklaşık 9,000 tür
Euphorbiaceae (sütleğengiller): yaklaşık 5,000 tür
Malvaceae (ebegümecigiller): yaklaşık 4,300 tür
Cyperaceae: yaklaşık 4,000 tür
Araceae (yılanyastığıgiller): yaklaşık 3700 tür
Çiçekli Bitkilerin Kökü Vardır.
Taksonomik çeşitlilik

Çiçekli bitki türlerinin sayısının 250.000 ila 400.000 arasında değiştiği tahmin edilmektedir. Buna karşılık, yaklaşık 12.000 karayosunu ve 11.000 pteridofit türü bulunmaktadır. APG sistemi, esas olarak moleküler filogenetik yoluyla familya sayısını belirlemeye çalışmaktadır. APG III 2009'da 415 familya vardı. APG IV 2016'da beş yeni takım (Boraginales, Dilleniales, Icacinales, Metteniusales ve Vahliales) ve bazı yeni familyalar eklenerek toplam 64 örtülü familya takımı ve 416 familya elde edilmiştir. APG sistemi sadece takım seviyesinin üzerindeki gayri resmi grupları tanımasına rağmen, örtülü bitkiler Anthophyta adı verilen (hayvan sınıflandırma sistemlerindeki tür seviyesiyle karşılaştırılabilir) bölüm seviyesinde bir grup olarak kabul edilmeye başlanmıştır.
Çiçekli bitkilerin çeşitliliği eşit olarak dağılmamıştır. Neredeyse tüm türler Eudicotaceae (%75), Unicotaceae (%23) ve Magnoliaceae (%2) kladlarına aittir. Geriye kalan beş klad toplam 250'den biraz fazla tür içerir, yani dokuz familyaya bölünmüş çiçekli bitkilerin çeşitliliğinin %0,1'inden daha azını. APG tanımlarında 166.000'den fazla tür içeren 443 familyadan tür bakımından en zengin 25'i.
Vikikitap
1592-1593 Malta veba salgını

Başlığın diğer anlamları için Malta veba salgınları sayfasına bakınız.
1592-1593 Malta veba salgını dönem Hospitalier Şövalyeleri Malta adasında yönetimde iken meydana gelen veba salgınıdır. İkinci veba salgını sırasında Haziran 1592 ile Eylül 1593 arasında üç dalga halinde meydana geldi ve nüfusun yaklaşık %11'ini oluşturan yaklaşık 3000 ölümle sonuçlandı. Hastalık, İskenderiye'den gemileri ele geçiren Toskana kadırgaları tarafından Malta'ya getirildi. 1593'te tarikat, salgınla mücadele için Sicilya'dan yardım istedi ve alınan önlemler vebanın kontrol altına alınmasında etkili oldu.
Arka plan

Salgın sırasında Malta, Hospitalier Şövalyeleri tarafından yönetiliyordu. Bazı kaynaklar vebanın Malta'da yaklaşık 1575'te ortaya çıktığını ortaya koysa da Tarikat'ın gelmesinden önce Malta'da salgın olduğuna dair kayıtlar vardır. Salgınlar 1427-1428 ve 1523'te meydana geldi ve ikincisi Birgu kasabasıyla sınırlıydı.
Epidemi

1592'de başlayan veba salgını, Osmanlı yönetimindeki Mısır'da İskenderiye'den dolaylı olarak Malta'ya geldi. Toskana Büyük Dükalığı veya Aziz Stephen Nişanı'nın dört kadırgası, İskenderiye'den iki gemi ele geçirmiş ve yüklerini ve yaklaşık 150 Türk esirini yanlarında Malta'ya götürmüştü. Malta'ya giderken, gemilerde bir veba salgını başladı ve 20 mürettebat öldü. Kadırgalar 7 Mayıs 1592'de Malta'ya ulaştı.
Veba, Malta'da çeşitli dalgalar halinde yayıldı ve ilki Haziran 1592'de başladı. Salgın ortaya çıktığında, başlangıçta zührevi bir hastalık olduğu sanılıyordu. Salgın Eylül ayına kadar yatıştı, ancak Kasım ayında ikinci bir dalga başladı. Bu, Ocak 1593'te yatışmıştı ve salgının bittiğine inanılıyordu. Üçüncü ve son dalga Mart 1593'te başladı ve bu en şiddetlisiydi ve adanın tamamına hızla yayıldı. Salgın nihayet Eylül 1593'te sona erdi.
Epidemi > Sınırlama önlemleri

1592'de, 1575'te Valletta'ya nakledilmeden önce Sacra Infermeria'yı barındıran bir kadırga köleleri hastanesi olan Birgu'nun Infermeria delle Schiavi'si bir izolasyon hastanesine dönüştürüldü. 1593 başlarında salgın azalmaya başlayınca hastaları özel bir eve nakledildi ve geçici hastane Şubat ayında kapatıldı.
Mart ayında salgın daha şiddetli hale geldikten sonra Büyük Üstat Hugues Loubenx de Verdalle, bulaşıcı hastalıklar konusunda deneyimli bir doktor olan Pietro Parisi'yi Trapani'den gönderen Sicilya Valisi'nden yardım istedi. Parisi'nin 15 Mayıs'ta gelmesi üzerine, Sağlık Komiserleri ve Maltalı doktor Gregorio Mamo ile birlikte salgınla mücadele kontrolünü ele aldı. Marsamxett Limanı'ndaki adada Isolotto (daha sonra Manoel Adası olarak anılacak) olarak bilinen geçici bir izolasyon hastanesi kuruldu. 900 şüpheli ve doğrulanmış vaka oraya gönderildi ve birbirlerinden ayrı tutuldu. Nüfusun geri kalanına kendi evlerinde kendilerini tecrit etmeleri söylendi ve aileden sadece bir kişinin günlük ayak işleri için dışarı çıkmasına izin verildi. Bu önlemler, kırbaçlama ve ölüm gibi ağır cezalarla uygulandı.
Valetta, Birgu ve Senglea'da denize yakın yıkama yerleri kuruldu, şüpheli vakaların kendilerini ve kıyafetlerini arındırmak amacıyla yıkanması sağlandı. Doğrulanmış veya şüphelenilen hastalık vakalarının bulunduğu evlerin duvarları deniz suyuyla yıkanıp kireçle badanalandı ve mezarlıklarda da benzer önlemler alındı. Başkentte köpekler öldürüldü, ancak kediler, fare popülasyonunu kontrol etmede yararlı olarak görüldüğü için, o zamanlar farelerin hastalığın nedeni olduğu bilinmese de, öldürülmedi.
Isolotto'daki (şimdi Manoel Adası ) Lazzaretto, 17. yüzyılda 1592-1593 vebasında kullanılan bir izolasyon hastanesinin bulunduğu yere inşa edildi.
Phylidonyris novaehollandiae

Phylidonyris novaehollandiae, Lindisfarne, Tasmania
New Holland honeyeater (Phylidonyris novaehollandiae), güney Avustralya'da bulunan bir türdür. Avustralya'da bilimsel olarak tanımlanan ilk kuşlar arasındaydı ve başlangıçta Certhia novaehollandiae olarak adlandırıldı.
Atina Vebası

Atina Vebası, Michiel Sweerts, c. 1652–1654
Atina Vebası, Antik Yunanistan'da Peloponez Savaşı'nın (MÖ 430) ikinci yılı sırasında Atina'nın zaferi yakın gözükürken Atina şehir devletini mahveden salgındır. Veba'nın tahmini olarak 75,000 ila 100,000 arası insanı öldürdüğüne ve Atina'ya şehrin limanı ve de tek erzak ve yemek kaynağı olan Pire'den bulaştığına inanılmaktadır. Doğu Akdeniz'in büyük bir kısmında hastalık daha düşük bir etkiyle ortaya çıktı. Veba Atina halkında kanunlara ve dini inanca bağlılığın azalmasıyla sonuçlanan ciddi etkiler bıraktı ve bunun üzerine kanunlar daha katı hale gelerek Atinalı olduğunu iddia eden vatandaşlık hakkı tanınmamış kimseler cezalandırıldı. Veba, MÖ 429'da ve MÖ 427/426 kışında iki kez daha geri döndü. Yaklaşık 30 patojenin vebaya neden olduğu ileri sürülmüştür.
Arka plan

Sparta ve Sparta'nın Korinth dışındaki müttefikleri neredeyse yenilmez büyük kara orduları toplayabilecek güçte sadece kara kuvvetleri temelli güçlerdi. MÖ 431'de başlayan Sparta ve onun müttefikleri tarafından karadan müttefik harekâtıyla karşı karşıya kalan Atinalılar Pericles komutasında, üstün Atina donanması Spartalı birlik hareketlerini denizden taciz edebilirken erzak için Atina'nın deniz üstünlüğüne güvenerek Atina surlarının arkasına çekilme politikası izledi. Ne yazık ki bu strateji zaten yüksek nüfuslu bir şehirde aşırı nüfus ve kaynak sıkıntısı yaratan Atina kırsalından devasa bir göçe yol açtı. Yakın mesafe ve sergilenen kötü temizlik yüzünden Atina hastalık için üreme alanı haline geldi ve General Pericles, onun karısı ve çocukları Paralus ve Xanthippus da dahil olmak üzere birçok Atinalı hayatını kaybetti. Salgınlar tarihinde, Atina Vebası ızdırabın tek taraflılığı ve savaşın nihai sonucundaki etkisinden dolayı dikkat çekicidir.
Veba sırasında hastalığa bizzat yakalanmış ve hayatta kalmış birisi olan tarihçi Thukididis, Peloponez Savaşı Tarihi kitabında salgını tarif eder. Etiyopya'dan gelip Mısır ve Libya'yı geçerek Yunan topraklarına ulaşan ve Akdeniz boyunca yayılan daha önce böylesi görülmemiş oldukça ağır ve ölümcül bir vebadan ve doğasından habersiz hekimler sadece çaresiz kalmadıklarından aynı zamanda hastalarla en çok temas kuran onlar olduğundan en hızlı onların öldüğünden bahseder. Aşırı kalabalık Atina'da nüfusun yaklaşık %25'i hastalıktan öldü. Atinalıların ölü yakılan odun yığınlarının görüntüsü hastalıklı düşmanlarıyla temas etmeyi riske atmaya isteksiz Spartalıların birliklerini geri çekmesine sebep oldu. Atinalıların birçok piyadesi, uzman denizcisi ve de generalleri Pericles hayatını kaybetti. Pericles'in ölümünden sonra Atina Tukididis'in tarifine göre yetersiz ve zayıf bir dizi lider tarafından yönetildi. Tukididis'e göre MÖ 415'e kadar felaketle sonuçlanan Sicilya Seferi gibi büyük bir saldırı düzenleyecek kadar Atinalılar yeterince kendine gelemedi.
Vebanın ilk doğrulaması, 1994-95'te kazılarda ilk toplu mezar açığa çıkana kadar yapılamadı. Bu keşif üzerine Tukididis'in olay üzerine kayıtlarının yanı sıra kalıntıların analizleri kullanılarak salgının nedeni belirlenmeye çalışıldı.
Belirtiler

Tukididis'e göre Atina Vebası, kafada başlayıp vücudun geri kalan kısmına doğru yayılan belirtiler göstererek başladı. Tukididis ayrıca veba gözlenen hastalardaki belirtileri detaylıca açıkladı.
Ateş
Gözlerde kızarıklık ve iltihap
Kanama ve ağız kokusuna yol açan boğaz ağrısı
Hapşırma
Ses kaybı
Öksürme
Kusma
Vücutta püstüller ve ülserler
Aşırı susuzluk
Uykusuzluk
İshal
Konuyla ilgili yayınlar

Dixon B. "Ebola in Greece?" British Medical Journal (1996), 313–430.
McNeill, William H. Plagues and People. New York: Anchor Books, 1976. 0-385-12122-9ISBN 0-385-12122-9.
Pomeroy, Sarah B. Spartan Women. Oxford: Oxford University Press, 2002. 0-19-513067-7ISBN 0-19-513067-7.
Zinsser, Hans. Rats, Lice and History: A Chronicle of Pestilence and Plagues. Boston, 1935; New York: Black Dog & Leventhal Publishers, 1996. 1-884822-47-9ISBN 1-884822-47-9.
Saki

Saki veya Saki maymunu (Pithecia), Pitheciidae familyasından, Güney Amerika'ya özgü garip görünüşlü Yeni Dünya maymunu türlerini içeren primat cinsi.
Sakilerin dağılımı, güney Kolombiya, Peru, kuzey Bolivya ve Brezilya'nın orta kısmına kadar uzanan kuzey ve orta Güney Amerika'yı içerir. Renkleri altın tonlu kahverengi ile siyah arasında değişir.
Kitap

Hayvanlar Ansiklopedisi. Parıltı Yayıncılık. 2013. ss. 164-165. ISBN 978-605-100-090-9.
| --- | --- |
Takson belirleyicileri:  Vikiveri: Q841159  ADW: Pithecia  BOLD: 6881  EoL: 14236  Fossilworks: 92609  GBIF: 2436370  iNaturalist: 43643  IRMNG: 1298877  ITIS: 572819  MSW: 12100362  NCBI: 30597  ZooBank: 975F3BA8-3016-4A83-A2AB-E90EAED380CC 
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  NLI: 987007290699805171
Acoela

Acoela, Xenacoelomorpha şubesine bağlı bir hayvan takımıdır.
Taksonomi

Acoela takımına bağlı familyalar (2024):
Actinoposthiidae
Antigonariidae
Antroposthiidae
Convolutidae
Dakuidae
Diopisthoporidae
Hallangidae
Hallangiidae
Hofsteniidae
Isodiametridae
Mecynostomidae
Nadinidae
Otocelidae
Otocelididae
Paratomellidae
Proporidae
Sagittiferidae
Solenofilomorphidae
Taurididae
Konuyla ilgili yayınlar

Zrzavy J., Mihulka S., et al (1998) Phylogeny of the Metazoa based on morphological and 18S ribosomal DNA evidence, Cladistics 14, 249-285
Edgecombe G. D., Giribet G., et al (2011) Higher-level metazoan relationships: recent progress and remaining questions, Organisms Diversity & Evolution 11 2, 151-172 doi:10.1007/s13127-011-0044-4
Nielsen C. (2012) Animal Evolution: Interrelationships of the Living Phyla, 1-402
Schockaert, E.R.; Jouk, P.E.H.; Martens, P.M. (1989). Free-living Plathelminthes from the Belgian coast and adjacent areas, in: Wouters, K.; Baert, L. (Ed.) (1989). Proceedings of the Symposium "Invertebrates of Belgium". pp. 19–25
Jouk, P.; Schockaert, E. (2002). Species composition and diversity of free-living Plathelminthes (Turbellaria) from sandy beaches at the Belgian coast. Bull. Kon. Belg. Inst. Natuurwet. Biologie 72(Suppl.): 35-41
Gary L. Francione

| Gary Lawrence Francione |
| --- | --- |
Hayvan hakları kuramcısı, hukuk ve felsefe profesörü Francione, barınaktan evlat edindiği Mollie ve Katie ile birlikte
Doğum: 1954, Mayıs
Meslek: Hukuk dalında Profesör, Rutgers Hukuk Okulu-Newark
Tanınma nedeni: Animals, Property and the Law, Rain Without Thunder, Animals as Persons, Animal Rights Debate: Abolition or Regulation, Hayvan Haklarına Giriş

Gary Lawrence Francione (d. Mayıs, 1954) hukuk alanında çalışan Amerikalı akademisyen. Francione, Newark'ta bulunan Rutgers Hukuk Okulu'nda seçkin profesör unvanını taşımaktadır.
Francione, hayvan hakları üzerine geliştirmiş olduğu Hayvan Haklarına Abolisyonist Yaklaşım kuramı ile tanınmıştır ve bir Amerikan hukuk okulunda hayvan hakları üzerine ilk defa ders veren kişidir. Çalışmaları genel olarak üç konu üzerine odaklanır. Bunlar, hayvanların mülk statüleri, hayvan refahı ile hayvan hakları arasındaki farklar ve bilişsel kapasiteler yerine yalnızca hissedebilirlik üzerine temellenen bir hayvan hakları kuramıdır.
Francione, çalışmalarında hayvan refahı düzenlemelerinin hem kuramsal hem de uygulama alanlarında geçersiz ve güvenilmez olduklarını öne sürerek, bu düzenlemelerin yalnızca toplumda hayvanları kullanmaya devam etmek konusunda bir iç rahatlamasına sebep olarak hayvanların mülk statüsünün sürdürülmesine hizmet edeceğini savunmaktadır. İnsan harici hayvanların yalnızca bir hakka ihtiyaç duyduklarını savunur ve bu hak mülk olarak görülmeme hakkıdır. Buna dayalı olarak hayvan hakları hareketinin temelinde etik veganlığın olması gerektiğini öne sürer. Francione, şiddetin her türlü biçimini reddetmekte ve hayvan hakları hareketinin geçmişteki barış hareketlerinin mantıksal devamı olduğunu savunmaktadır, hayvan hakları hareketi insanlarla insan harici hayvanlar arasında bulunan mevcut istismara dayalı ilişkinin sona erdirilmesini ve insan harici hayvanlara içkin değere sahip kişiler olarak muamele edilmesini savunur.
Hayvan Hakları Teorisi > Hayvanların Mülk Statüsü

1995 tarihli Animals, Property and the Law (Hayvanlar, Mülkiyet ve Hukuk) ismini taşıyan kitabında Francione, hayvanların taşımakta olduğu mülk statüsünden ötürü hayvanlara 'insani' muamelelerde bulunmayı gerektiren ya da gereksiz zararı önlemeyi amaçlayan yasaların hayvan çıkarları açısından dikkate değer bir koruma sağlayamayacağını öne sürmektedir. Hayvanlar, yalnızca mülk olarak görüldüklerinden, onlara muamele biçimimiz daima insanların ekonomik olarak sağlayacakları fayda kadar önemsenecektir. Bu yüzden yasalar da, ancak hayvanların insan amaçları için mülk olarak kullanılabilmelerini mümkün kılacak derecede bir koruma sağlayabilir. Yalnızca bir mülk değeri taşımakta olan hayvanların çıkarları ahlaki anlamda değer görmeyecektir. Bunun sonucunda, hayvanları korumayı amaçlayan yasaların insani olarak adlandırdığı muamele biçimleri insanlar söz konusu olduğunda işkence olarak adlandırabileceğimiz muamele biçimleridir.
Hayvan Hakları Teorisi > Hayvan Hakları ve Hayvan Refahı Karşılaştırması

Francione, 1996 tarihli kitabı Rain Without Thunder: The Ideology of the Animal Rights Movement (Şimşeksiz Yağmur: Hayvan Hakları Hareketinin İdeolojisi) içerisinde hayvan istismarının ortadan kaldırılmasını savunan hayvan hakları hareketi ile hayvan istismarını düzenlemek ve daha insancıl bir hale getirmeyi amaçlayan hayvan refahı hareketi arasındaki kuramsal ve pratik önemli farkları ortaya koymaktadır. Francione'a göre bu farklar oldukça açıktır, abolisyonist görüş ne kadar 'insani' bir biçimde muamele edersek edelim hayvan kullanımlarımızı gerekçelendiremeyeceğimiz şeklindeyken, düzenlemeci görüş hayvan kullanımının belli kriterlere uyulduğu takdirde gerekçelendirilebilir olduğunu savunmakta ve 'kötü muamele biçimlerine' karşı çıkmaktadır.
Francione, hayvan hakları görüşünü kuramsal olarak destekleyen ancak hayvan refahı düzenlemelerini hayvan haklarının kademeli olarak tanınmasının temel yolu olarak gören görüşü 'yeni refahçılık' olarak isimlendirir. Francione, hayvanların ekonomik meta statüsünü taşıdığı müddetçe yalnızca dışsal bir değere (ekonomik değere) sahip olabilecekleri ve bu statünün kendisini ortadan kaldırmadığımız müddetçe gerçekleştirilecek düzenlemelerin onların içkin değerini tanımaya hizmet edeceği fikrini destekleyecek herhangi bir veri olmadığını öne sürmektedir, aksine bu tarz düzenlemelerin hayvan istismarının daha 'insani' yolları olabileceği algısını yaratarak hayvan kullanımının konu hakkında içi rahatlayacak olan toplum tarafından sürdürülmesine ve hayvansal ürünlerin tüketiminde artışa sebep olacağını savunur.
Francione'un felsefesinin merkezi temalarından biri, abolisyonist bir anlamda gerçekleşebilecek kademeli dönüşümün temel şeklinin veganlık olmasıdır. Francione, uzun zamandır hayvan hakları hareketinin şiddeti reddeden bir hareket olmasını savunur. Abolisyonist ve vegan bir hayvan hakları hareketinin dönüşümü sağlayacağını öne sürer.
Hayvan Hakları Teorisi > Hissedebilirliğin Önemi

2000 yılında yayınlanan Hayvan Haklarına Giriş: Çocuğunuz mu Köpeğiniz mi? başlıklı kitabında, Francione abolisyonu amaçlayan bir kuramın etik topluluğa dahil olma kriteri olarak hissedebilirliğin ötesinde bir bilişsel kapasiteyi kriter olarak öne sürmemesi gerektiğini savunur. Etik topluluğa üye olmak, başka kişilerin mülkü olmama hukuk-öncesi hakkının tanınmasını getirmektedir. Francione, hayvanların insanların kaynağı olarak kullanımlarına son vermek için reflektif kendilik algısı, dil kullanımı yeteneği, tercihsel otonomi gibi bir takım bilişsel kapasitelerin aranmasına karşı çıkar. Francione, bir mülk ile mülk sahibi arasındaki herhangi bir anlaşmazlıkta mülkün herhangi bir çıkarının önemsenmesinin hukuki olarak mümkün olmadığını göstererek, eşit gözetim ilkesinin gerçek anlamda işleyebilmesi için hayvanların mülk statülerinin kaldırılmasını savunur.
Bu tartışmanın bir parçası olarak, Francione, insan harici hayvanlarla olan ilişkimizi bir ahlaki şizofreni olarak adlandırır. Bir taraftan, pek çoğumuz hayvanları önemsediğimizi öne süreriz. Francione, pek çoğumuzun bazı hayvanları dostu olarak gördüğünü, hatta kimilerimizin onları ailemizin bir üyesi olarak kabul ettiğini, onların kişi olduklarından -yani içkin ahlaki değer taşıdıklarından- bir an bile şüphe etmiyor olduğumuzu hatırlatır. Öbür yandan ise, hayvanlar mülk olduklarından, onlara atfettiğimiz değer ya da onlar üzerinden kazandığımız ekonomik kâr ya da diğer faydalar haricinde hiçbir değer taşımayan varlıklar olarak görülmeyi sürdürürler. Francione, eğer hayvanlar ahlaki olarak önem taşıyorsa ve birer eşya değillerse, onları mülk olarak göremeyeceğimizi savunur.