Bedensel ceza
Tarih > Antik çağ

Batı dünyasında, çocuklara yönelik fiziksel cezalar geleneksel olarak yetişkinler tarafından otorite rollerinde kullanılmıştır. Bir ceza olarak çocuğunu dövmek, Özdeyişler kitabında bile tavsiye edilmektedir:
Değneği esirgeyen, oğlundan nefret eder; ama onu seven, onu zamanında terbiye eder. (Süleymanın Meselleri 13:24)
Bir aptalın dudakları çekişmeye girer ve ağzı vuruşları çağırır. (Süleymanın Meselleri 18:6)
Umut varken oğlunu terbiye et ve canını onun ağlamasına ayırma. (Süleymanın Meselleri 19:18)
Bir çocuğun yüreğinde aptallık vardır; ama ıslah değneği onu ondan uzaklaştıracak. (Süleymanın Meselleri 22:15)
Düzeltmeyi çocuktan esirgemeyin; çünkü onu bir değnekle döversen, canını cehennemden kurtarmış olursun. (Süleymanın Meselleri 23:13–14)
Rober Wilson, "Muhtemelen bu tutum, en azından kısmen, ataerkil toplumda yaşlının otoritesini sürdürme arzusundan kaynaklanmaktadır. Ancak bunlar, Hristiyan topluluklarında bin yıldan fazla bir süredir çocuklara fiziksel ceza uygulanmasını haklı çıkarmakla kalmayıp, kullanılmasını emreden sözlerdir. Sözler birkaç istisna dışında kabul edildi; Sadece son iki yüz yılda, farklılaşan ve büyüyen bir görüş kitlesi oluştu. Merakla, İsa'nın çocuklara (Markos, X) karşı nazikliği genellikle göz ardı edildi".
Mısır, Çin, Yunan ve Roma'da adli ve eğitimsel disiplini sağlamak için bedensel ceza uygulandı.
Biçimleri bozulan Mısırlı suçlular, adı " kesik burunlar " anlamına gelen Sina sınırındaki Tjaru ve Rhinocorura bölgelerine sürüldü. Eski İsrail'de fiziksel ceza reçete edildi, ancak 40 kırbaçla sınırlıydı.
Çin'de bazı suçluların şekli bozuldu ve damga yapıldı.
Sparta, onları irade ve fiziksel gücü artırmak için tasarlanmış bir disiplin rejiminin parçası olarak kullandı.
Sparta örneği aşırı olmasına rağmen, bedensel ceza muhtemelen en sık görülen ceza türüydü.
Roma İmparatorluğu'nda, bir Roma vatandaşının yasaya göre alabileceği maksimum ceza, sırt ve omuzlara uygulanan kırbaçla 40 "kırbaç", "vuruş" veya " fasces " ile darbe idi.
Bu tür cezalar kan akıtabilir ve sık sık alenen uygulanırdı.
Quintilian (c. 35 - c. 100) fiziksel ceza kullanımına karşı bir miktar muhalefet dile getirdi. Wilson'a göre, "sonraki iki bin yıl içinde fiziksel cezaya karşı muhtemelen daha net bir suçlama yapılmadı".
Buna göre, geleneklere göre kabul edilse de, oğlanlar fiziksel cezaya maruz kalmalı ve Chrysippus buna itiraz etmiyor, ben de onaylamıyorum; birincisi, çünkü bu bir rezalet, kölelere yakışır bir ceza ve gerçekte (yaş değişimini tasavvur ederseniz ortaya çıkacağı gibi) bir hakarettir; ikincisi, çünkü bir çocuğun mizacı azarlamayla düzeltilmeyecek kadar kötüyse, en kötü köleler gibi sertleşir, hatta kırbaçlanır; ve son olarak, çünkü görevlerini düzenli olarak yerine getiren kişi onun yanında olursa herhangi bir cezaya gerek kalmayacaktır (Quintilian, Institutes of Oratory, 1856 baskısı, I, III).
Plutarch, yine birinci yüzyılda şöyle yazar:
Şunu da ileri sürüyorum ki, çocuklar kesinlikle dayak veya kötü muameleyle değil, cesaretlendirme ve akıl yürütme yoluyla onurlu uygulamalara yönlendirilmelidir, çünkü bunların özgür doğmuşlardan çok köleler için uygun olduğu kesinlikle kabul edilmiştir. ; çünkü kısmen darbelerin acısından, kısmen de aşağılamadan görevlerinde uyuşur ve titrerler.