İletişim modelleri
Tarih > Barnlund

Barnlund'un modeli, ilk olarak 1970 yılında yayınlanan etkili bir işlemsel iletişim modelidir. Amacı, daha önceki modellerin yanlışlıklarından kaçınmak ve iletişimi tüm karmaşıklığıyla açıklamaktır. Bu, iletişimin fikirlerin bir göndericiden bir alıcıya aktarılması olarak tanımlandığı fikrini reddetmeyi de içerir. Barnlund'a göre iletişim "mesaj üretiminden ziyade anlam üretimidir". Barnlund'a göre dünya ve nesneleri kendi başlarına anlamdan yoksundur. Bunlar ancak insanlar onları yorumladıkları ve kod çözme ve kodlama süreçlerine girerek onlara anlam yükledikleri ölçüde anlamlıdır. Bunu yaparken insanlar belirsizliği azaltmaya ve ortak bir anlayışa ulaşmaya çalışırlar.
Barnlund'un modeli bir dizi temel varsayıma dayanmaktadır. Barnlund'a göre anlam yaratan her türlü faaliyet bir iletişim biçimidir. Barnlund iletişimi dinamik olarak görür çünkü anlam sabit değildir, insanın yorumlama pratiğine bağlıdır ve bu pratiğin kendisi de değişime tabidir. İletişim, bir başlangıcı ya da sonu olmaması anlamında süreklidir: insanlar, başka hiç kimse olmasa bile her zaman ipuçlarını çözer ve yanıtları kodlar. Barnlund'a göre iletişim aynı zamanda döngüseldir çünkü doğrusal iletim modellerinde bulunan gönderici ve alıcı arasında net bir ayrım yoktur. İletişimciler üzerinde geri alınamayan çeşitli etkileri nedeniyle geri döndürülemez. Aynı zamanda karmaşıktır çünkü çok sayıda bileşen söz konusudur ve çok sayıda faktör bu sürecin nasıl gelişeceğini etkiler. Karmaşıklığı nedeniyle iletişim tekrarlanamaz: önceki bir alışverişi tam olarak tekrarlamak için tüm bu faktörleri kontrol etmek mümkün değildir. Bu durum aynı iletişimciler aynı mesajları değiş tokuş ettiğinde bile geçerli değildir.
İpuçları Barnlund'un modelinde merkezi bir öneme sahiptir. İletişimin, ipuçlarına anlam yükleyerek kodlarını çözmek ve onlara uygun yanıtları kodlamaktan oluştuğu fikrine dayanır. Barnlund genel, özel ve davranışsal ipuçları arasında ayrım yapar. Herkese açık ipuçları, parktaki bir ağaç ya da odadaki bir masa gibi, durumdaki herkesin erişimine açıktır. Özel ipuçlarına ise sadece tek bir kişi erişebilir, örneğin cebindeki bozuk para ya da bileğindeki kaşıntı gibi. Davranışsal ipuçları iletişim kuranların kontrolü altındadır ve iletişimin ana araçlarını oluşturur. Bir iş teklifinin tartışılması gibi sözlü davranışları ve kaşların kaldırılması ya da sandalyeye oturulması gibi sözsüz davranışları içerirler. Barnlund'un modeli, hem getirdiği yenilikler hem de daha önceki modellere getirdiği eleştiriler nedeniyle etkili olmuştur. Bu modele yöneltilen bazı itirazlar arasında, tüm iletişim biçimleri için eşit derecede kullanışlı olmadığı ve anlamın tam olarak nasıl üretildiğini açıklamadığı yer almaktadır.
Etkileşim modeli
İşlem modeli
Lasswell'in iletişim modelinin doğrusal iletim modeli olarak görsel sunumu.
Shannon – Weaver iletişim modeli
Newcomb'un modelinin temel bileşenleri iki iletişimci (A ve B) ve bir konudur (X). Oklar, iletişimcilerin birbirlerine ve konuya olan yönelimlerini sembolize eder.
Westley ve MacLean'ın Newcomb'un modelini genişletmesi.
Schramm'ın iletişim modeli, bir geri bildirim döngüsü içermesiyle önceki modellerden ayrılır.
Başarılı bir iletişimin gereklerinden biri, mesajın katılımcıların deneyim alanlarının örtüştüğü alanda bulunmasıdır.
Gerbner'in iletişim modeli, bir olayın algılanmasıyla başlar. M, bu olay hakkında bir mesaj formüle eden iletişimcidir. Mesaj daha sonra izleyici tarafından algılanır, yorumlanır ve diyagramda M₂ olarak etiketlenir.
Berlo modeli, iletişimin dört ana bileşeninin ve bunların farklı yönlerinin ayrıntılı bir tartışmasını içerir.
Dance'in sarmal modeli, iletişimi yukarı doğru hareket eden ve genişleyen bir sarmala benzetir.
Barnlund'un kişilerarası iletişim modeli. İletişimciler sarı-turuncu dairelerle temsil edilmektedir. Renkli alanlar farklı ipucu türlerini göstermektedir. Turuncu oklar iletişimcilerin bu ipuçlarını nasıl çözdüklerini göstermektedir. İletişimciler, sarı oklarla temsil edilen davranışsal tepkileri kodlayarak bunlara tepki verirler.