Albanya
Siyasi tarihi > Arşakiler hanedanı

MÖ II-I yüzyıllarda, Part İmparatorluğu'nun askerî açıdan güçlü döneminde, egemenlik altındaki ülkelere kontrol sağlamak amacıyla oluşturulmuş bir idari yapı bulunmadığı bir ortamda, Part Arşakileri için mümkün olan tek doğru karar, bu ülkelerde yerel hanedanları iktidarda tutmaktı. Sonraki dönemlerde vassal krallıkların ayrılıkçılığı arttıkça, Part merkezi hükûmeti yeni bir politikaya yöneldi: Vassal ülkelerde yerel hanedanları tahtlarından indirip, yerlerine kendi adamlarını, Arşaki hanedanı mensuplarını atama politikası. Persida, Elimaida, Atropatena, Hiyrkaniya, Hindistan, Gürcistan ve Mahyeloniya'da Arşaki kolları, küçük Arşaki hanedanları ortaya çıktı.
Arşaki hanedanı temsilcilerinden bir kol da o dönemde (63 yılı) Albanya'da yerleşti. Alban Arşakileri hakkında elde edilen bilgilerin ana kaynakları, Moisey Kalankatlı, Favstos Buzand, Yegişe, Moisey Horenli, Agafangel, Kirakos Genceli ve Mhitar Koş'un eserleri, ayrıca "Azizlerin Hayatı" ve "Carıntir"dir. Alban Arşakileri hakkında bilimde böyle bir görüş vardır ki, bu hanedanın Alban kolu IV. yüzyılda kurulmuş ve onun temellerini Kalankatlının yazdığı gibi I. Cesur Vaçagan değil, Sanatruk atmıştır.
M.Brosse, Sanatruk'u Albanya'nın hükümdarı olarak kabul etmek ve adını Alban Arşakileri sırasında I. Cesur Vaçagan'dan önce yazmak gerektiğini düşünür.
S.T.Yeremyan'a göre Albanya'da Mesket (Mesküt, Massaget) Arşakileri hükümdarlık etmiştir. Yeremyan, bu hanedanın 388 yılında Albanya'da iktidara geldiğini ve Part Arşakilerinin Alban kolu olmadığını iddia eder.
E.A. Krımski, Alban Arşakilerinin "eran şah" veya "eran şahin" unvanını taşıdıklarını ve "eran şah" ifadesinin "aran şah" ifadesinin bozulmuş hali olduğunu düşünür. Bu ise "Aran hükümdarı", "Alban hükümdarı" anlamına gelir. Başka bir deyişle, Aranşahiler (Araniler) aslında Arşakilerdir. N.Akinyan ve B.A. Ulubabyan ise bu konuda tamamen farklı görüşler savunurlar. Örneğin, N.Akinyan, Alban Arşaki hükümdarlarının listesini "editörün" uydurması olarak görür. Alban Arşakilerinden tarihte (yazar Ermeni kaynaklarını kastediyor) sadece iki kişinin bilindiğini belirtir. Bunlar Urnayr (IV. yüzyıl) ve Asuagen'dir (V. yüzyıl). II. Vaçe ve III. Mömün Vaçaqan'a gelince, onların adı sadece Alban ülkesinin tarihinde geçmektedir ve bu nedenle N.Akinyan'a göre, bunlar Moisey Kalankatlı'nın uydurmasıdır. Diğer Alban Arşakileri hakkında konuşurken, N.Akinyan, onların adlarının Alban soylularının VIII-X yüzyıllara ait listesinden alındığını ve yine de uydurma sayılması gerektiğini belirtir.
K.V. Trever, ardından K. Tumanov, Alban Arşakilerinin iktidara miladi birinci yüzyılda geldiğini ve Part Arşakilerinin yardımıyla 6. yüzyıla kadar, yani Alban yönetimi kaldırılıp ülke Sasani valilerinin kontrolüne verilene kadar iktidarda kaldıklarını düşünmektedir. Moisey Kalankatlı, Partlı Valarşak'ın Albanya halkı üzerine prensler ve yöneticiler atadığını bildirmektedir:
"Valarşak'ın emriyle Yafes soyundan Sisakan hanedanından bir kişi (Aran), onların hepsinin başına atandı ve Erask'tan Hnarakert'e (Hunan kalesi) kadar Albanya'nın bütün dağları ve düzlükleri ona miras kaldı..."
— Kalankatlı, I, V
Moisey Kalankatlı, eserinde sunduğu Arşaki alban hükümdarları sırasına Aran'ı dahil etmemiştir. F. Memmedova, görünüşe göre yerel hanedanın Arşakiler hanedanı tarafından değiştirildiğini belirtmektedir. Listedeki on hükümdarın Arşaki olduğu, yazarın sonraki bilgilerinde doğrulanmaktadır:
"Cesur Vaçagandan Mümin Vaçagana kadar 10 hükümdar olmuştur. Mömin Vaçaganın ölümünden sonra ise bu soy (azqn) zayıflamaya başladı ve Sasani ailesinin Mehrani soyundan olan prensler İran'dan gelip Albanya'da güçlendiler."
— Kalankatlı, III, 23
Kalankatlı'nın sunduğu listede ayrıca Sanatruk'un adı geçmemektedir. Ancak birçok araştırmacıya göre, Alban Arşakilerinin temellerini atan kişi odur. F.C. Memmedova ve Z.M. Bünyadov'a göre, Sanatruk, Kuzey halklarının Ermenistan'a saldırılarıyla bağlantılı tarihi bir şahsiyettir. Kaynaklarda ona Sanesan ve Sanatruk denilmektedir. Sanatruk'un adı ilk kez Maarifçi Grigor'un torunu Aziz Grigor'un Albanya, İberya ve Maskutlar ülkesindeki misyonerlik faaliyetleri ile bağlantılı olarak anılmaktadır.
İlk Alban Arşaki hükümdarı I. Cesur Vaçagan, Atropatena'da, Ermenistan'da ve Maskutlar ülkesinde tahta çıkan ilk küçük Arşakilerle aynı dönemde iktidara gelmiştir. Küçük Arşakiler, Part kralı Vanon'un oğlu I. Valarş (Vologez) tarafından tahta çıkarılmıştır. Miladi birinci yüzyılda Alban Arşaki temsilcisi I. Cesur Vaçagan, Albanya'nın tüm bölgelerini birleştirmeyi başarmıştır. Muhtemelen I. Vaçagan'dan önceki yerel hanedan hükümdarları, tüm bölgelere hükmedememiştir.
Kaynaklarda hakkında en çok bahsedilen Arşaki Alban hükümdarlarından biri de Urnayr'dır. Urnayr'ın iktidar yılları bilinmemektedir. Moisey Kalankatlı'ya göre, Urnayr, Sasani kralı II. Şapur (309–379), Bizans imparatoru Büyük Konstantin'in (337–361) çağdaşı olmuştur. Adı ilk kez 313 yılında diğer Alban soylularıyla birlikte Hristiyanlığı kabul etmesiyle anılmaktadır. Onunla ilgili son olay, 371 yılında gerçekleşen Dzirav savaşında yer almasıdır. Bütün bunları göz önüne alarak, Feride Memmedova, Urnayr'ın 313-371 yılları arasında iktidarda olduğunu düşünmektedir. Moisey Kalankatlı, onu "Fedakâr hükümdar, Ermenistan'ın merkezine zafer bayrağı dikmiş ve büyük savaşlarda onurlu bir isim kazanmış şahsiyet" olarak anar. Ancak burada hangi savaşlardan bahsedildiği bilinmemektedir. Urnayr'ın iç siyaseti, putperestlikle mücadele, Hristiyanlığın devlet dini ilan edilmesi (313-314 yılları), kiliseye toprak verilmesi vb. ile karakterizedir. Urnayr döneminde ülkenin başkenti ve Alban katolikosluğunun merkezi Gebele (Kabalaka) olmuştur. Urnayr'ın dış siyasetine gelince, Albanya'nın Sasani kralı II. Şapur'un vassalı ve müttefiki olduğu için Sasani-Bizans savaşlarına dahil olduğu bilinmektedir. 359 yılında Amida yakınlarında ve 371 yılında Dzirav çölünde Sasani-Bizans savaşlarında Urnayr, II. Şapur'u desteklemiştir.
Alban Arşakileri arasında Urnayr'dan sonra hakkında bilgi bulunan hükümdar Asuagen'dir. Onun iktidarı döneminde eski Alban alfabesinin ıslah edilmesiyle yeni Alban yazısı oluşturulmuştur. Bu konuda bilgiler Moisey Kalankatlı'da bulunmaktadır. Asuagen'in Alban çocuklarının eğitime teşvik edilmesi yönündeki çabaları özel bir ilgi uyandırmaktadır. O, "Eyalet ve ilçelerde çocuklara yazı sanatını öğretmeyi, onları topluca okullara göndermeyi ve onların yiyecek ihtiyacını karşılamak için kaynak ayırmayı" emretmiştir. Asuagen döneminde yeni alfabenin kabulünden sonra dini kitaplar, havarilerin öğretileri ve diğer kitaplar Süryanice ve Yunancadan Alban diline çevrilmeye başlanmıştır.
444 yılında Asuagen'in oğlu (Asuagen'in karısı Sasani şahı II. Yezdegerd'in kız kardeşiydi) II. Vaçe, Albanya'da iktidara geldi. Kalankatlı, Sasani şahı Peroz'un emriyle II. Vaçe'nin Perozabad (Berde) şehrini inşa ettirdiğini ve bu şehrin onun hükümdarlığı döneminde ülkenin başkenti haline geldiğini yazmaktadır. Başkentin Gebele'den Berde'ye taşınması, iç siyasetteki değişikliklerle bağlantılıydı. Göçebelerin sık sık düzenlediği akınlar nedeniyle, ülkenin kültürel ve siyasi merkezi Kür Nehri'nin sol yakasından sağ yakasına geçirildi. Güney Kafkasya halklarını Sasani'lere karşı isyana sevk eden, siyasi, ekonomik ve ideolojik baskılardı. II. Yezdegerd, Hristiyanlığı kökünden kazımak için Güney Kafkasya'ya 700 Mazdek rahibi göndermişti ve bunların 300'ü Albanya'ya gelmişti. Yelişe, Sasani devletinde geçici olarak oluşan barışın, 459 yılında Albanya hükümdarının boyun eğmeyi kesin olarak reddetmesiyle bozulduğunu yazmaktadır.
Albanya isyancıları Çola Geçidi'ni tuttular, Maskut ordusunu şehre aldılar ve Büyük Kafkasya'nın 11 hükümdarıyla ittifak kurarak onlarla Sasani'lere karşı iki yıl boyunca başarılı bir şekilde askeri operasyonlar yürüttüler. Sasani'lerin Vaçe ile müzakerelere başlama çabalarının tamamı başarısız oldu. Bunun üzerine Peroz, büyük miktarda para ödeyerek Onogur (F. Celilov'a göre "On Oğuz") Hunlarını yardıma çağırdı ve onlar Alan (Daryal) Geçidi'ni aşarak Albanya'ya girdiler. 462 yılında ise Albanlara karşı uzun süren bir savaşa başladılar. Onogurlar bir yıl boyunca Alban hükümdarıyla savaştılar. Vaçe'nin ordusu azalıp dağılsa da onu yenmek mümkün olmadı. Albanya'da 457 yılında başlayan isyan ancak 463 yılında bastırılabildi. Sasani'ler Albanya'da o kadar güçlendiler ki, II. Vaçe iktidardan çekildi ve Peroz'dan, babasından kalan mülklere dokunmamalarını rica etti. Böylece, 463 yılında Albanya'da devlet yapısı feshedildi ve ülkeyi Sasani valisi – marzban yönetmeye başladı. Albanya'daki bu rejim 483 yılına kadar sürdü.
487 yılında II. Vaçe'nin amcasının oğlu, Alban Arşakilerinin son temsilcisi III. Mömin Vaçagan iktidara geldi ve Albanya'da yerel hanedan yönetimi yeniden kuruldu. Moisey Kalankatlı, "Vaçe'den III. Mömin Vaçagan'a kadar Albanya 30 yıl boyunca hükümdarsız kaldı" diye bilgi verir. Alban tarihçinin yazdığına göre, "Albanya halkı yeniden tek bir krallıkta birleşip, şah soyundan gelen en cesur, bilge ve uzun boylu Vaçagan'ı seçti." Mömin Vaçagan'ın hükümdarlık yılları, Albanya'nın siyasi, dini ve kültürel diriliş dönemi oldu. O, her şeyden önce ülke halkının tek bir dine ibadet etmesini sağlamaya, Hristiyanlığı ortak devlet dini haline getirmeye çalıştı. Vaçaqan okullar açtırdı, yıkılan kiliseleri onarttı, yeni kiliseler ve manastırlar inşa ettirdi, kilise makamlarını yeniden düzenledi. Onun hükümdarlığı döneminde Aquen Kilise Meclisi toplandı. Albanya'nın bağımsızlığını pekiştirmeye çalışan ve yabancı güçlerin dini ve siyasi etkilerine ve asimilasyon politikalarına karşı koyabilecek bağımsız bir kilisenin büyük siyasi rolü olduğunu göz önüne alan III. Vaçagan, bu kilisenin zayıflamış temellerini güçlendirmeyi ve onu ekonomik açıdan kuvvetlendirmeyi gerekli görüyordu. Alban Arşakileri, bağımsız bir Alban politikası yürütüyor, Albanya devletine, Alban halkına ve onun dinine sadakatle hizmet ediyor, yerel kültüre karışarak Albanlaşıyorlardı. Feride Memmedova'ya göre, Albanya'nın 4. ve 6. yüzyıl siyasi yapısını merkezi bir feodal devlet olarak tanımlamak mümkündür.