stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
King Crimson
Tarihçe

Grubun geçmişine bakıldığında üyelerinin ve üye sayısının sık sık değiştiği görülse de King Crimson performanslarına ve albüm çalışmalarına hala devam etmektedir. Gitarist Robert Fripp'in de deyimiyle “King Crimson var olmaya ihtiyaç duyduğunda var olan bir gruptur.” Robert Fripp grubun tarihi boyunca tek değişmeyen elemanıdır. Ancak kendisini grubun lideri ya da benzeri üst rütbeli elemanı olarak görmediğini açıklamıştır. Ona göre King Crimson bir şeyler yapmanın bir yoludur. Grubun –sık eleman değişimlerine rağmen- ilk günlerinden bugünlere dek yaptığı müzikteki sürekli uyum bu bakış açısını  doğrular niteliktedir.
King Crimson adı grubun söz yazarı Peter Sinfield tarafından bulunmuştur. Şeytan (beelzebub) anlamına gelen bu isim Robert Fripp e göre arapça da “Amacı olan kişi” anlamına gelen “B’il Sabab” dan İngilizceye geçmiştir. Ancak bu ismin “ba’al zebul” 
dan yani “yükseklerin efendisi” deyiminden türediği kabul edilmektedir.
Davulcu Michael Giles ve kardeşi –bas gitarist- Peter Giles'ın gazeteye verdikleri şarkı söyleyebilen orgçu aranıyor ilanına, şarkı söylemeyen bir gitarist olan Robert Fripp'in cevap vermesi üzerine “Giles Giles and Fripp” kurulur. Üçlü beraber sadece bir albüm kaydederler:“The Cheerful Insanity of Giles Giles and Fripp”. Albüm başarısız olur. Ancak bu başarısızlık King Crimson'un hayata geçmesi için bir basamak işlevi görmüştür.
Fripp ve Michael Giles grubun yeni düzeninin nasıl olacağını tartışmaya başlarlar.
Gruba ilk olarak tuşlu çalgılarda Ian Mcdonald katılır. Mcdonald, Sinfield'le beraber şarkılar yazmaktadır ve gruba onun tarafından dahil edilir. İkinci yeni isim ise Robert Fripp'in çocukluk arkadaşı Greg Lake olur. Lake, gruptan ayrılan bas gitarist Peter Giles’ın yerini doldurur.
Böylece 1968 yılının kasım ayında King Crimson’ın temelleri atılır. Kısa süre sonra grup bir mellotron alarak bunu kendilerine özgü  orkestral sesleri üretmek için kullanmaya başlar.
13 Ocak 1969 da grup ilk provasını yapar. Sadece 7 ay sonra ise Londra, Hyde Park’da 100,000 kişinin önünde Rolling Stones’un alt grubu olarak sahne alır. İlk King Crimson albümü 1969 ekiminde piyasaya çıkar: “In the Court of the Crimson King”. Albüm dinleyicilerden oldukça olumlu bir tepki alır. The Who’nun gitaristi Pete Townshend albümü “esrarengiz bir başyapıt” olarak niteler.
King Crimson önce İngiltere ardından da Amerika'da dönemin popüler isimleri olan Iron Butterfly, Janis Joplin, The Rolling Stones, Fleetwood Mac gibi isimlerin ön grubu olarak konserler verir. Ancak bu yoğun tempo grup içindeki anlaşmazlıkların doruğa çıkamasına sebep olur ve 1969'da Ian Mcdonald ve Michael Giles grubu bırakarak solo çalışmalara yöneleceklerini açıklar. İkili 1970 yılında “McDonald and Giles” adlı albümü piyasaya çıkarır. 1976 yılında ise McDonald Foreigner’ın kurucu elemanları arasında yer alır.
Tarihçe > 1980’ler

1981’in başlarında Fripp ve Bruford adı “Discipline” olan yeni bir grup kurmayı planlamaya başladılar. Kısa süren bas gitarist denemelerinden sonra “Tony Levin” gruba katıldı. Tony Levin’in bas gitar ile beraber kullandığı Chapman Stick gruba yeni bir ses getirdi.
Bu esnada Fripp, Talking Heads ile turnede olan gitarist Adrian Belew’i gruba davet etti. Fripp daha önce hiç başka bir gitaristle beraber çalışmamıştı. Bu katılım yeni-Crimson’ın farklı olacağını kanıtlar nitelikteydi.
Provalar esnasında Fripp yeni kadronun Discipline değil King Crimson olduğunu düşünmeye başladı. (Ayrıca Belew de Discipline adını itici buluyordu). Diğer üyelerin de onayıyla grup yine King Crimson adını aldı.
Bu kadro 1981’de “Discipline” 1982’de “Beat” ve 1983’te “Three of a Perfect Pair" albümlerini çıkardı. Bu albümlerde vokali Adrian Belew’in üstlenmesi King Crimson tarihinde bir ilk yaşanmasına yol açtı. Önceki albümlerde albümlerde hep bas gitaristler vokal yapmıştı. Ayrıca Belew King Crimson’ın ilk enstrüman icrasında bulunan söz yazarı olmuştu.
“Three of a Perfect Pair” den sonra grup 11 yıl sürecek bir sessizliğe büründü. Robert Fripp plak şirketiyle hukuksal bir kavgaya girişti. Bu kavga sonucunda DGM'yi –Discipline Global Music- kurmaya karar verdi.
1985’te Fripp standart gitar akordunu terkedip kendi keşfettiği “CGDAEG” akorduna geçti –kendisi bu dizilimi akılda tutmak için“Crafty Guitarist Do Always Eat Good” cümlesini öneriyor-
Yine 1985 yılında Robert Fripp bu yeni akordu insanlara tanıtmak ve geliştirdiği gitar tekniklerini insanlara anlatmak için “Guitar Craft” ı kurdu.
Tarihçe > 1990’lar

1991 yılında Robert Fripp “Japonya” üyelerinden “David Sylvian” a, yetenekli bir Guitar Craft öğrencisi  olan bas gitar ve Chapman Stick icracısı Trey Gunn ile birlikte yeni bir King Crimson kurmayı önerdi. Sylvian bu teklifi reddetti ancak 3'lü konserler vermeye başladı. 1993'te üçlüye davulcu “Jerry Marotta”nın da katılımıyla  “The First Day” albümü piyasaya çıktı.
Robert Fripp; Rolling Stone dergisine verdiği bir röportajda aklındaki Crimson’ın; Levin, Marotta, Gunn ve kendisinden oluştuğunu belirtti. 1993’te dörtlü bir araya gelip bazı fikirler geliştirmeye başladı. Bu geliştirmeler sonucunda “One Time” ve “Vroom” parçaları ortaya çıktı.
1993 sonbaharında Fripp ve Sylvian yine turneye çıktı. Marotta bu turnenin davulcusuydu ancak işlerinin yoğunluğu sebebiyle King Crimson’ın yeni kadrosunda yer alamayacağını belirtti. Bunun üzerine yapılan davulcu denemeleri sonucunda “Mr.Mister” üyelerinden “Pat Mastelotto” gruba katıldı. Belew ve Levin’in Bill Bruford’un gruba geri dönme isteğini Fripp’e iletmesi üzerine King Crimson’ın iki davulcusu oldu. Bu “çifte-trio” kadrosu bir plandan çok bir uzlaşmaydı.
King Crimson yeni kadrosuyla 1994'te “VROOM” 1995'te “THRAK” 1996'da “THRaKaTTaK” cdlerini piyasaya çıkardı. Sextet olarak prova yapıp sahne almak oldukça pahalı ve zor bir eylemdi. Bu cesur deneysel birleşme maalesef  kısa sürdü ve King Crimson yine dağıldı.
1990'ların sonlarında DGM; bas gitarda Trey Gunn davulda Adrian Belew gitarda Robert Fripp'ten  oluşan bir king crimson yan projesi olan ProjeKct’in canlı performans  kayıtlarını yayınladı.
Tarihçe > 2000’ler

ProjeKct’lerin ilk adımını attıktan sonra; Robert Fripp, King Crimson için yeni planlar yapmaya başladı. Bu planlardan biri eski sextet’i “ProjeKct Zero” adı altında toplamaktı. “Bill Bruford” bu projeyle ilgilenmediğini belirterek “ilk aşkı” olan caza yöneldi. Tony Levin de bir sonraki kararına dek King Crimson üyeliğini bıraktığını açıkladı. Böylece son kadro Belew, Fripp, Mastelotto, Gunn şeklinde oluştu. Dörtlü 2000 yılında “ConstruKction of Light” albümünü piyasaya çıkardı. Ardından da ProjeKct x adı altında “Heaven and Earth” albümü piyasaya çıktı. Heaven and Earth; Mastelotto tarafından ConstruKction of Light albümünün hazırlık aşamasındaki stüdyo çalışmalarının bir araya getirilmesiyle ortaya çıktı.
2000 ve 2001 yılındaki ekonomik sıkıntılardan sonra DGM diğer sanatçılarla ilgilenmeyi bırakıp yeniden King Crimson'a odaklanmaya karar verdi. Uzun bir turne ardından 2003 yılında King Crimson son stüdyo albümü olan “The Power to Believe” albümünü piyasaya çıkardı.
2003 yılının son aylarında Trey Gunn grubu bıraktığını açıkladı. Bu olayın hemen ardından Tony Levin ve Robert Fripp; Levin’in gruba geri döneceğini açıkladı. Grubun şu anki kadrosu Robert Fripp, Tony Levin, Adrian Belew, Pat Mastelotto şeklindedir. Ayrıca, Adrian Belew 2005 yılında verdiği bir röportajda grubun kısa bir ara verdiğini ve 2007 eylülünde tekrar stüdyoya gireceğini belirtmiştir.
Grubun eski üyelerinden Boz Burrell 21 eylül 2006’da kalp krizi sebebiyle hayata gözlerini yumdu. Bu ölümden 5 ay sonra 22 şubat 2007’de yine bir eski üye olan Ian Wallace da gırtlak kanseri sebebiyle bu dünyadan ayrıldı.
Baskın parti sistemi

Tek parti rejimi ile karıştırılmamalıdır.
Baskın parti sistemi, tek baskın parti sistemi veya hâkim parti sistemi; bir ülke içinde, bir siyasi partinin diğer tüm partilerden baskın ve geniş yetkiye sahip olmasına verilen isimdir. Bu sistem günümüzde birçok ülkede bulunmaktadır.
Belirleyici özellikler

Hâkim parti sistemi, çok partili rejimlere özgü bir uygulamadır. Kesin bir zaman sınırlaması olmasa da bir ülkede bir siyasi parti yaklaşık olarak on yıl ve üzeri iktidarda kalırsa o ülkede baskın parti rejimi vardır denilebilmektedir.
Sistemin işleyişi içerisinde birden çok parti yasal olarak vardır ve kısmen de olsa eşit (veya denk) şartlar altında faaliyet gösterirler. Yani gerçekte çok partili ve çoğulcu bir uygulama vardır. Ancak içlerinden birisi, topladığı oy ve parlamentoda sağladığı çoğunluk bakımından diğerlerine oranla çok daha güçlü ve üstündür. Bu durum bir süreklilik gösterdiğinde ortaya bir “hâkim (baskın/dominant) parti” çıkar. Küçük partiler de muhalefet görevlerini serbestçe yerine getirirler (hegemonyacı sistemin aksine). Fakat baskın partinin gücü nedeniyle iktidar uzun bir süre boyunca değiştirmez. Örneğin Hindistan Ulusal Kongre Partisi.
Bazı hâkim partiler halkın oylarıyla, zorlama veya şiddet olmadan demokratik yollarla iktidarda kalırlar (Örneğin bazı Asya ülkeleri ve çok nadiren birkaç Avrupa ülkesi). Ancak diğer taraftan, bazı ülkelerdeki hâkim partiler, otoriter bir tutum sergileyerek iktidarda kalırlar (Örneğin bazı Asya ve pek çok  Afrika ülkesi). Otoriter baskın partiler, hâkimiyetini devam ettirmek için değişik yöntemler kullanabilirler. Örneğin devlet imkânlarını parti etkinliği için kullanmak, devlet fonlarını partiye aktarmak, muhalifleri dışlamak, muhaliflere yönelik denetimleri artırmak hatta daha riskli olan seçimlere şaibe karıştırmak gibi. Ancak bu durum her baskın partinin otoriter olacağı anlamına gelmediği gibi ulusal bütünleşme, ulusal bağımsızlık gibi koşullarda veya kalkınma, çağdaşlaşma gibi değerlerle bir araya gelen ve halkın desteğini alan örnekler çok fazladır. En ilginç örneklerden birisi, küçük bir ada devleti olan Samoa'daki 1982'den beri iktidarda olan İnsan Hakları Koruma Partisi'dir.
Uygulanan ülkeler

10/01/2025 tarihi itibarıyla güncellenmiştir (Kıtalara göre düzenlemiştir.).
Uygulanan ülkeler > Afrika

Angola: Angola Halk Kurtuluş Hareketi 11 Kasım 1975'ten beri iktidardadır.
Botsvana: Botsvana Demokrat Partisi 3 Mart 1965'ten beri iktidardadır.
Burkina Faso: Demokrasi ve İlerleme için Kongre 15 Ekim 1987 yılından beri iktidardadır.
Kamerun: Kamerun Demokratik Halk Hareketi 6 Kasım 1982 yılından beri iktidardadır.
Çad: Yurtsever Kurtuluş Hareketi 2 Aralık 1990 beri iktidardadır.
Ekvator Ginesi: Ekvator Ginesi Demokratik Parti 3 Ağustos 1979 yılından bu yana iktidardadır.
Etiyopya: Etiyopya Halkın Devrimci Demokratik Cephesi 28 Mayıs 1991'den beri iktidardadır.
Mozambik: Mozambik Kurtuluş Cephesi 25 Haziran 1975'ten beri iktidardadır.
Namibya: Güneybatı Afrika Halk Örgütü 21 Mart 1990'dan beri iktidardır.
Nijerya: Demokratik Halk Partisi 29 Mayıs 1999'dan beri iktidardır.
Ruanda: Ruanda Vatansever Cephesi 19 Temmuz 1994'ten beri iktidardır.
Seyşeller: Halk Partisi 5 Haziran 1977'den beri iktidardır.
Güney Afrika: Afrika Ulusal Kongresi 10 Mayıs 1994'ten beri iktidardır.
Güney Sudan: Sudan Halk Kurtuluş Hareketi 9 Temmuz 2011'den beri iktidar
Uganda: Ulusal Direniş Hareketi 29 Ocak 1986'dan beri iktidardır.
Zimbabve: Zimbabve Afrika Ulusal Birliği - Vatansever Cephe 17 Nisan 1980'den beri iktidardır.
Uygulanan ülkeler > Asya

Kamboçya: Kamboçya Halk Partisi 1981 yılından beri iktidardır.
Azerbaycan: Yeni Azerbaycan Partisi 1993 yılından bu yana iktidardadır.
Kazakistan: Nur Otan partisi 2007 yılından beri iktidardır.
Singapur: Halk Hareket Partisi 1959 yılından beri iktidardır.
Türkmenistan: Türkmenistan Demokratik Partisi 1991 yılından beri iktidar.
Tacikistan: Tacikistan Halk Demokratik Partisi 1994 yılından beri iktidardır.
Rusya: Birleşik Rusya 2003 yılından bu yana iktidardır.
Yemen: Genel Halk Kongresi 1990'dan bu yana iktidardır.
Japonya: Liberal Demokrat Parti (Japonya) 1958 yılından beri (1993-1996 ve 2009-2012 arası dışında) iktidardadır.
Uygulanan ülkeler > Avrupa

Almanya: Hristiyan Sosyal Birliği Bavyera'da 1957'den beri iktidardadır.
Karadağ: Karadağ Sosyalist Demokrat Partisi
Türkiye: Adalet ve Kalkınma Partisi 3 Kasım 2002'den beri iktidardadır.
Uygulanan ülkeler > Okyanusya

Samoa: İnsan Haklarının Korunması Partisi 1982 yılından bu yana iktidardır.
Thomas Andrews (gemi mühendisi)

| Thomas Andrews |
| --- | --- |

Doğum: Thomas Andrews Jr. 7 Şubat 1873(1873-02-07) Comber, Down Kontluğu, İrlanda
Ölüm: 15 Nisan 1912 (39 yaşında) RMS Titanic, Atlantik Okyanusu
Meslek: Gemi mühendisi
Evlilik: Helen Reilly Barbour (e. 1908–1912)

Thomas Andrews (7 Şubat 1873, İrlanda - 15 Nisan 1912, Atlas Okyanusu) İrlandalı gemi mühendisi.
Royal Belfast Academi Enstitüsü'nün gemi mühendisliği bölümünü bitirerek Harland and Wolff tersanesinde mühendis olarak görev almaya başladı. Uzun zaman sonra buranın müdürü oldu. Daha sonra White Star Line deniz şirketi ile ortak olan Harland Wolff Tersanesi 3 tane transatlantik gemi yapmayı planladı. Bu gemilerin biri de RMS Titanic idi. Diğerleri ise RMS Olympic ve RMS Gigantic idi. Thomas Andrews Titanic'in  yapımında baş mühendis olarak görev aldı. Büyük gemi 31 Mart 1909'da yapılmaya başlandı ve 3 yıl sonra 10 Nisan 1912 yılında ilk seferine başladı. Ancak gemi ilk seferinde bir buzdağına çarptı ve öndeki 5 kompartımandan ağır yara aldığı için 15 Nisan 1912 saat 02.20 de Atlas Okyanusunda battı. Geminin içinde Titanic'in mühendisi  Thomas Andrews da yer alıyordu. Görgü tanıklarınca kurtulmayı denemediği ve can yeleğini de giymediği belirtilmiştir.
Havacılık

Geçmişten günümüze çeşitli hava araçları
Havacılık, insanlar tarafından üretilmiş hava taşıtlarıyla uçmak ya da uçmak için gerekli olan makinelerin tasarımıyla veya bakımlarıyla uğraşmak demektir. Daha genel bir anlamda, havacılık terimi, hava taşıtı ile ilgili olan tüm eylemleri, endüstrileri, kurumları kapsamaktadır. Ticari havacılık, sivil havacılık, genel havacılık, askerî havacılık, deniz havacılığı, kara havacılığı, ultralight havacılık, sanal havacılık gibi türleri bulunmaktadır.
Sivil havacılık

Ana madde: Sivil havacılık
Sivil havacılık hem genel havacılık hem de tarifeli hava taşımacılığını da kapsayacak şekilde tüm askeri olmayan uçuşları kapsar.
Türkiye'de (Nuri Demirağ tarafından) üretilen ilk yolcu uçağı “Nu D.38” ilk şehirlerarası uçuşunu 26 Mayıs 1944 günü İstanbul'dan Ankara'ya yapmıştır.
Sivil havacılık > Tarifeli yolcu taşımacılığı

Ana madde: Havayolu
Önceleri çok daha fazla olmasına rağmen günümüzde sadece beş büyük üretici vardır:
Airbus, Avrupa merkezli
Boeing, ABD merkezli
Bombardier, Kanada merkezli
Embraer, Brezilya merkezli
Tupolev, Rusya merkezli (Birleşik Havacılık İmalat Kurumu olarak değişecek)
Boeing, Airbus ve Tupolev geniş gövdeli yolcu uçaklarının üzerine eğilirken, Bombardier ve Embrarer dar gövdeli bölgesel yolcu uçaklarına eğiliyor.
1970'lere kadar, büyük havayollarının çoğu bayrak taşıyıcılardı ve bağlı bulundukları devletler tarafından finanse edildikleri için rekabetin getirdiği olumsuz etkilerden etkilenmiyorlardı. Birçok uluslararası hava hatları ortak kullanım antlaşmaları imzalanması rekabetin artmasına ve bununla birlikte tüketiciler için daha ucuz ve uygun fiyatların oluşmasına neden oldu. 2000'li yıllara gelindiğinde, düşük bilet ücretleri, yüksek aylıklar  ve 11 Eylül saldırıları ve SARS hastalığı gibi krizler ile yüksek yakıt fiyatlarının birleşmesi birçok eski havayolu şirketinin kayyuma alınmasına, iflas etmesine ya da başka bir şirket ile birleşmesine neden oldu. Fakat tam tersi olarak, aynı dönemde, Ryanair ve Southwest Havayolları gibi düşük maliyetli havayolları ise sağlıklı gelişimlerini sürdürdüler.
Sivil havacılık > Genel Havacılık

Ana madde: Genel havacılık
Genel havacılık, askerî olmayan ve belli bir tarifeli hava taşımacılığı hariç her türlü uçuşu kapsar ve yelken kanat ile yapılan bir uçuştan Boeing 747 ile yapılan tarifesiz bir kargo taşımacılığına kadar olan çok geniş bir alanı kapsar. Gelecekte uçuşların büyük çoğunluğunun bu şekilde olması beklenmektedir.
İçerdiği çok geniş kapsamlı uçuşlar nedeniyle, genel havacılığı basit bir tanımla sınırlandırmak kolay değildir - genel havacılık, iş amaçlı uçuşları, özel havacılığı, uçuş eğitimlerini, balonlu uçuşları, paraşüt atlayışlarını, yelken kanat uçuşlarını, planör uçuşlarını, hava fotoğrafçılığını, motorlu yelken kanat uçuşlarını, hava ambulansı uçuşlarını, zirai ilaçlama uçuşlarını, trafik denetleme uçuşlarını, charter uçuşlarını, polis devriye uçuşlarını, orman yangını uçuşlarını ve diğer birçok farklı uçuşu kapsar.
Her ülke havacılığı değişik olarak kurallandırır, ancak çoğunlukla, genel havacılık kuralları onun ticari bir uçuş mu yaksa özel bir uçuş mu olduğuna göre ve tabii ki ne çeşit bir hava taşıtı ile yapıldığına göre belirlenir. Türkiye'de bu kuralları koyan ve denetleyen kurum Ulaştırma Bakanlığına bağlı olarak çalışan SHGM'dir.
Askeri havacılık

Ana madde: Askerî havacılık
Balon gibi basit hava taşıtları 18. yüzyıl gibi erken bir dönemde bile askeri gözetleme amaçlı olarak kullanılmıştır. Yıllar geçtikçe askerî uçaklar çok değişik gereksinimlere yanıt verecek biçimde yetenekleri artacak şekilde üretilmeye başladılar. Birçok askeri uçak üreticisi firma, kendi devletlerinin askeri uçak gereksinimini karşılamak için rekabet ediyorlar ve bu firmalar arasındaki seçim daha çok fiyat, performans ve üretim hızı arasındaki ilişki değerlendirilerek karara bağlanıyor.
İç bağlantılar

Havacılık Tarihi
Havacılık terimleri listesi
Havacılık ve uzay mühendisliği
Uluslararası Sivil Havacılık Örgütü
Ulusal Havacılık Danışma Komitesi
Türkiye'de havacılık ve uzay mühendisliği eğitimi
Havacılık yönetimi
Havacılık güvenliği
Havacılık kazaları ve olayları
Havacılık Enformasyon Yayını
Havacılık tıbbı
Sivil Havacılık Genel Müdürlüğü
Havacılık Ve Güvenliği Araştırmaları Merkezi
Havacılık çizelgesi
Hava trafik kontrol
Federal Havacılık İdaresi
Havacılık hukuku
Havacılık Güvenlik Ağı
Havacılık sigortası
Havacılıkta iletişim
Türkiye'de havacılık
Filo (havacılık)
Katapult (havacılık)
Önleme (havacılık)
Hava gemisi
Aerodrom
II. Sultanzâde Nâsıreddin Mehmed Bey

II. Sultanzâde Nâsıreddin Mehmed Bey ya da II. Mehmed Nâsıreddin Gıyaseddin Bey (1379 - 9 Şubat 1423) Karamanoğulları Beyliği'nin 15. Hükümdarıdır. İlk olarak 1398 - 1399 yılları arasında, daha sonra ise 1402'den 1423 yılına kadar hüküm sürmüştür. Annesi Nefise Melek Hatun, Osmanlı padişahı I. Murad'ın kızıdır.
Karamanoğulları Beyliği

Ana madde: Karamanoğulları Beyliği
Karamanoğulları, Anadolu Selçuklu Devleti'nin dağılmasından sonra Orta Anadolu'da bir Türkmen devletiydi. Karamanoğulları devletinin başkenti genellikle Karaman (Karamanoğulları tarafından yeniden adlandırılan antik Larende) ile bazen Konya ve diğer şehirlerdi. Yükselen Osmanlı İmparatorluğu'nun ana rakibiydi. Doğu Avrupa'daki Osmanlı Türklerinin muhalifleri genellikle iki ateş arasında Osmanlıları yakalamak için Karamanoğulları Beyliği ile ittifak aradılar.
Arka plan

1398 yılında Osmanlı padişahı I. Bayezid Rumeli'deyken, Mehmet'in babası I. Damad Alâeddin Ali Bey önemli bir Osmanlı şehri olan Ankara'ya baskın düzenledi. Bayezid Anadolu'ya döndü, Mehmet'in babasını yenerek öldürdü. Sonra Karaman'ı kuşatma altına aldı. Mehmet ve kardeşi Bengi Ali, Karamanlıların cezalandırılmaması şartıyla teslim oldu. Bayezid, Osmanlı İmparatorluğu'nun başkenti Bursa'da iki şehzadeyi hapse attı. Ancak dört yıl sonra Ankara Muharebesi'nde Timur'a yenildi ve Timur'un torunu Bursa'yı ele geçirdi ve Mehmet ile kardeşini serbest bıraktı.
Birinci iktidarı

Mehmet, serbest bırakılmasının ardından Karamanoğulları beyi olarak Karaman'a döndü. Babasının mal varlığına ek olarak Timur tarafından kendisine birkaç kale verildi ve kısa süre sonra topraklarını genişletmeye başladı. Timur'un yıkımlarının yol açtığı fetih döneminde Mehmet, Osmanlı ve Osmanlı müttefiki Germiyanoğulları Beyliği'ni işgal etmeye başladı. Özellikle Germiyanoğulları Beyliği'nin başkenti Kütahya'yı ele geçirdi. Germiyanoğulları Beyliği'nin beyi eski Osmanlı padişahı  I. Bayezid'ın kayınpederiydi.
Osmanlı İmparatorluğu, 1413'te I. Mehmet'in Rumeli'de Musa Çelebi'yi yenmesiyle sona erdi. Zaferden sonra I. Mehmet Anadolu'ya döndü ve 1414'te Karamanoğulları Beyliği'ni mağlup etti. II. Mehmet, tüm Osmanlı topraklarını (Timur'un verdiği kaleler ve kendi ilhak ettiği şehirler) geri vermeyi kabul etti. 1415'te anlaşmayı ihlal etmeye çalışmasına rağmen tutuklandı ve bir daha asla ihlal etmeyeceğine yemin etmek zorunda kaldı. Sözünü tuttu ve 1415-1422 döneminde Osmanlı Devleti ile Karamanoğulları arasında barış hüküm sürdü.
Ancak II. Mehmet diğer cephelerde savaşmaya devam etti. Çukurova'da (Güney Türkiye, Antik Kilikya) küçük bir beylik olan Ramazanoğulları Beyliği ile ittifak kurdu ve Güneydoğu Anadolu'da Mısırlı Memlûk Devleti'nin bir tebası olan Dulkadiroğulları Beyliği ile savaşmaya başladı. 1420'de Kayseri yakınlarında Memlükler tarafından yakalandı ve Mısır'da Kahire kentinde hapse atıldı.
İkinci iktidarı

Memluk sultanının 1421'de ölmesinin ardından Mehmet serbest bırakıldı. Kendini Karamanoğulları beyi ilan ettiği Karaman'a döndü. Kardeşinin hüküm sürdüğü Niğde hariç eski Karaman topraklarında hüküm sürdü.
1421'de Osmanlı İmparatorluğu'nda I. Mehmet öldü ve kısa süre sonra Osmanlılar ile Karamanoğulları Beyliği arasındaki savaş tekrar başladı. 1423'ün başlarında, II. Mehmet, Güneybatı Anadolu'da bir liman olan Antalya'yı Osmanlılardan almaya çalıştı. Muhtemelen amcası ve küçük erkek kardeşi tarafından çıkarılan iki isyandan kurtulan iktidara yeni Osmanlı padişahı II. Murad'ın başkentinden uzakta liman için savaşmayacağını düşünüyordu. Ancak Antalya valisi şehri savunmayı başardı. Çatışma sırasında Mehmet öldürüldü ve oğulları kuşatmayı kaldırdı.
Ailesi > Eşler

İnci Hatun
Ailesi > Çocukları

Karamanoğlu Mustafa Bey
Karamanoğlu Oğuz Bey
II. İbrahim (1406 - 1464)
Karamanoğlu Mirza Bey
Karamanoğlu İsa Bey (ö. 1437)
Karamanoğlu Alaeddin Ali Bey
Ailesi > Kız çocukları

Kızı, Ramazanoğlu II. İbrahim Bey ile evlendi.
Anekdot

Geleneksel anlatıma göre, II. Mehmed, 1415 yılında Osmanlı mülklerine saldırmayacağına dair onu yemin etmeye zorladı, Mehmed Bey yemin ederken elini elbisesi içinde sakladığı bir canlı güvercin üzerine koymuş ve sonradan bu kuşu azat ederek yaptığı yemini geçersiz saymış olduğu hikâyesi tarihlere geçmiştir. Bu eğlenceli anekdot muhtemelen bir uydurmadır.