stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
SCSI
SCSI standartları

İlk tanımlanan SCSI standardı, sadece sabit diskler içindi ve bu 1986 yılında tanımlandı. Bu zamanda SCSI veriyolu transfer hızı standart asenkron modda, 8 bitlik veriyolu üzerinde yaklaşık 3Mb/sn idi. Senkron modda, SCSI, veri transfer hızı 5 Mb/sn'yi geçmiyordu. SCSI arabiriminin temeli, halen SCSI aygıtlar arasında veri transferini ve iletişimini kontrol eden komut seti belirler. Bu komutlar SCSI'nin gücünü ortaya koyar, çünkü SCSI mantığının çok daha verimli olmasının altında yatan etmen bu komutlardır. İlk başlarda bu komutlar üreticiler tarafından tam olarak kullanılamıyordu. daha sonra SCSI komutlarını standart hale getirmek için CCS (Common Command Set) geliştirildi.
SCSI-1 olarak bilinen orijinal SCSI, "basit SCSI" olarak bilinen ve çok fazla destek bulan SCSI-2 'ye geliştirildi. SCSI-3 ile birlikte, belirli aygıtların desteklediği spesifikasyonlara uymak için bir dizi komut seti geldi. SCSI-3 için toplanan bu komutlar sadece SCSI-3 paralel arabirimi tarafından kullanılmadı. Bu komutlar SCSI-3'ten başka Fibre Channel, Serial Bus Protokolleri gibi diğer paralel ve
seri arabirimler tarafından da kullanıldı.
En çok tamamlanan SCSI standardı ise, saniyede 80 Mb transfer için 40 Mhz saat hızı kullanan Ultra-2'dir. LVD (Low Voltage Differential = Düşük voltaj Diferansiyel) sinyallemesini kullanan Ultra-2 12 metreye varan daha uzun kabloların kullanılmasına izin verdi. LVD teknolojisi daha düşük Voltaj tüketimini ve düşük maliyet sağlar.
En son SCSI standardı ise transfer hızını saniyede 160Mb'a çıkaran Ultra-3'dür Bu standart genelde karışıklık olmasın diye Ultra160/m olarak adlandırılıyor. Ultra 160/m standartlarını destekleyen Disk'ler daha fazla transfer hızı imkânı sunuyor.
Ayrıca Ultra160/m verilerinizin güvenliği için CRC (Cyclical Redudancy Checking) hata denetleme sistemini destekliyor.
Şu ankiSCSI standartlarını ve özellikleri aşağıdaki tabloda bulabileceksiniz.
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  SCSI Standardı  |  Max. Transfer Hız  |  Max. Aygıt Sayısı  |  Max. Kablo Uzunluğu  |
|  SCSI-1  |  5  |  8  |  6    |
|  SCSI-2  |  5-10  |  8 veya 16  |  6    |
|  Fast SCSI-2  |  10-20  |  8  |  3    |
|  Wide SCSI-2  |  20  |  16  |  3    |
|  Fast Wide SCSI-2  |  20  |  16  |  3    |
|  Ultra SCSI-3, 8 bit  |  20  |  8  |  1,5    |
|  Ultra SCSI-3, 16 bit  |  40  |  16  |  1,5    |
|  Ultra-2 SCSI  |  40  |  8  |  12    |
|  Wide Ultra-2 SCSI  |  80  |  16  |  12    |
|  Ultra-3 (Ultra 160/m) SCSI  |  160  |  16  |  12    |
SCSI’nin avantajları

SCSI aygıtlar veri transferi için gelen komut ya da komutları işlemciye değil kendi üzerinde bulunan kontrolcüye yaptırır.
SCSI kartların üzerinde kendi BIOS’lari bulunur. Bir SCSI kart üzerine takılan bir aygıtı SCSI BIOS sayesinde görebilirsiniz.
SCSI'nin IDE gibi veri taransferi için gelen komutları işlemciye yaptırmaz. Kendi üzerindeki kontrolcüye yaptırır. IDE aygıtlar işlem yaparken işlemciyi kullanırken, SCSI kendi denetçisi üzerine yapacağından işlemciye binen yük daha azdır. Çok fazla CD yazan kişilere genelde SCSI CD yazıcı önerilir. Bunun sebeplerinden bir tanesi ise düşük işlemci kullanımıdır. Bu şekilde hata oranı daha azalır. Gerçi günümüzde IDE CD-Yazıcıları ile SCSI CD-Yazıcılar arasında pek bir fark kalmasa da ileride sıralayacağımız avantajlar önemlidir.
SCSI kartların üzerinde kendi BIOS'ları bulunur. Yani bir SCSI kart üzerine taktığınız bir aygıtı SCSI BIOS sayesinde görebiliyorsunuz. Bir SCSI kartına (Bant genişliğine bağlıdır) maksimum 7 veya 15 aygıt bağlanabilir ve bu aygıtlar IRQ işgal etmez. Sebebi ise bu takılan SCSI aygıtların hepsinin SCSI kart üzerinden dünyaya açılması. Yani sadece SCSI kart IRQ işgal eder. Eğer SCSI kartınız Dual-Channel (Çift Kanallı) ise 15 SCSI aygıtını sorun olmadan bağlayabilirsiniz. Ayrıca sisteminize birden fazla SCSI kart da bağlayabilirsiniz. Sisteminize 2 adet Dual -Channel SCSI kartı attınız mı 30 aygıt bağlayabilirsiniz. SCSI'nin genişleme açısından çok ama çok daha mantıklı olduğunu rahat bir şekilde anlıyoruz.
Sistem çalışma esnasında ise SCSI aygıtların çok daha rahat ve sorunsuz olduğunu görüyoruz. Paralel Porta bağlanan bir printer sahibi iseniz tarama esnasında hiçbir şey yapamazsınız genelde. Ama SCSI tarayıcılarda bu sorun yoktur. Çünkü tarayıcının yaptırdığı işlemleri Paralel Scanner gibi işlemciye değil de kendis SCSI denetleyecisine yaptırır. Yalnız şuradan şu sonuç çıkmasın : "SCSI aygıtlar hiç CPU harcamaz!" Hayır. Bu yanlıştır. Yüzde %0,01 ila %5 arasında bir CPU kullanımı vardır genelde. Bu rakam bazen duruma göre çok da olmasa artabilir.
Bağlantılar

SCSI kartınıza SCSI Disknizi veya SCSI CD-Sürücünüzü ya da SCSI tarayacınızı taktığınızda bunlar nasıl tanınır ve hangisini birincil veya ikincil olacağına nasıl karar verilir?
SCSI arabiriminiz 8 bitlik dar bir veriyolu kullanıyorsa taktığınız aygıtlara 0-7'ye kadar değişen bir ID numarası verilir. Eğer 16 bitlik geniş veriyolu kullanılıyorsa bu rakam 15'e kadar çıkar. ID olayına Türkçede genelde adresleme deniyor. Mantığı tıpkı IDE aygıtları gibidir. Yani, Primary Master ve Secondary Master gibi adreslemeler yerine ID olayı kullanılıyor SCSI teknolojisinde. SCSI teknolojisinde Giriş/Çıkış işlemi isteyen aygıtlara ise Initator (Başlangıç Aygıtı) adı veriliyor. Bu başlangıç aygıtlarını işlemlerini yerine getiren aygıtlara ise hedef aygıt denir. Hedef aygıtlara 8 kadar ilave aygıt takılabilir. Çünkü hedef aygıtlar kendi yapılarında denetleyici bulundururlar. İşte bunlara ise Logical Unit (Mantıksal Birim) adı verilir. Bu aygıtlara LUN (Logical Unit Number) dediğimiz mantıksal birim numaraları atanıyor. SCSI denetçiye gönderilen komutlar, aygıtları aygıtların LUN numaralarına göre tanınır.
SCSI kartına bir SCSI sabit disk, SCSI CD-Sürücü ve SCSI tarayıcı taktığımızı düşünelim. Sabit diske ID numarası olarak 0, CD-Sürücüye 1, Tarayıcıya ise 2 verilir. Bunların hepsinin mantıksal birim numarası (LUN) 0 'dır. Sebebi ise Taraycının bağlı olduğu kanalda tarayıcının tek mantıksal aygıt olmasıdır. Her SCSI ID 1 den 7 ye kadar LUN'a sahip aygıtı kontrol edebilir. Dolayısı ile dış dünyaya açılan SCSI bağlantısına birden fazla aygıtın bağlanmasının esprisi budur. Yani öz olarak ID2 numarasında bulunan Tarayıcının portuna 7 farklı donanım bağlanabilir.
Virginia Eliza Clemm Poe

| Virginia Eliza Clemm Poe |
| --- | --- |
Ölümünden saatler sonra yapılan resminde Virginia Poe
Doğum: Virginia Eliza Clemm 15 Ağustos 1822(1822-08-15) Baltimore, Amerika Birleşik Devletleri
Ölüm: 30 Ocak 1847 (24 yaşında) New York, Amerika Birleşik Devletleri
Evlilik: Edgar Allan Poe

Virginia Eliza Clemm Poe (evlilik öncesi soyadı Clemm; 15 Ağustos 1822, Baltimore - 30 Ocak 1847, New York), Amerikalı yazar Edgar Allan Poe'nun eşiydi. Kuzen olan çift, Virginia Clemm 13, Poe ise 27 yaşındayken evlendi. Bazı biyografi yazarları çiftin ilişkisinin karı kocadan çok ağabey kardeş ilişkisine benzediğini, aralarında cinsel anlamda bir ilişki olmadığını belirtir. Virginia Poe, Ocak 1842'de vereme yakalandı ve Ocak 1847'de 24 yaşındayken bu hastalıktan öldü.
Virginia Clemm ile Edgar Allan Poe evlilikleri öncesinde kesintili olarak yıllar boyunca diğer aile üyeleriyle bir arada yaşadı. Çift, Poe'nun işleri dolayısıyla birkaç defa taşındı; dönem dönem Baltimore, Philadelphia ve New York'ta yaşadı. Evlenmelerinden birkaç yıl sonra Poe, Frances Sargent Osgood ile Elizabeth F. Ellet'ın adının karıştığı bir skandalın içinde yer aldı. Eşinin uygunsuz aşk ilişkileri yaşadığı söylentileri Virginia Poe'yu öyle etkiledi ki ölüm döşeğindeyken Ellet'ın kendisini öldürdüğünü iddia etti. Mezarı, eşiyle aynı mezar taşını paylaştıkları Baltimore, Maryland'deki Westminster Hall and Burying Ground'dadır. Virginia Eliza Clemm Poe'ya ait olduğu doğrulanmış tek resim, ölümünden saatler sonra yapılan bir suluboya portredir.
Eşinin hastalığı ve buna bağlı ölümü Edgar Allan Poe'nun hayatını etkiledi. Çöküntü yaşayan yazar bununla baş edebilmek için yeniden içki içmeye başladı. Virginia Poe'nun hastalığıyla mücadelesinin ve ölümünün Poe'nun Annabel Lee, Kuzgun ve Ligeia gibi ölmekte olan genç kadınların sık işlenen bir tema olduğu eserlerini etkilediği düşünülmektedir.
Hayatı > İlk yılları

Virginia Eliza Clemm 15 Ağustos 1822'de doğdu ve doğumundan on gün önce bebekken ölen ablasının adı kendisine verildi. Babası William Clemm, Jr. Baltimore'da nalburdu. Virginia'nın annesi Maria Poe ile 12 Temmuz 1817'de, Maria'nın kuzeni olan ilk eşi Harriet'in ölümünden sonra evlendi. Clemm'in önceki evliliğinden beş çocuğu vardı, Maria ile üç çocukları daha oldu. 1826'daki ölümünden sonra ailesine çok az para bıraktı ve akrabaları evliliklerine karşı çıkmış olduklarından aileye maddi destek olmadılar. Maria, dikiş dikerek ve pansiyoner alarak çalışırken felçli ve yatalak annesi Elizabeth Cairnes'in yıllık 240 dolar tutarındaki emekli maaşı da aile gelirlerine eklendi. Bu maaş, Elizabeth'e Maryland'de levazım subayı olarak çalışmış ve devlete kredi vermiş olan kocası "General" David Poe'dan kalmıştı.
Edgar Allan Poe, kuzeni Virginia ile ilk defa ordudan ayrılmasından dört ay sonra, Ağustos 1829'da karşılaştı. O tarihte Virginia yedi yaşındaydı. 1832'de, Elizabeth, Maria, Virginia ve Virginia'nın ağabeyi Henry'den oluşan aile Elizabeth'in pansiyonunu, o zamanlar Baltimore'da 3 North Amity Sokağı adresindeki evi kiralamak için kullanabildi. Poe'nun aileyle birlikte yaşamakta olan ağabeyi William Henry Leonard Poe, 1 Ağustos 1831'de henüz yeni ölmüştü. Poe, ev halkına 1833'te katıldı ve bir süre sonra Mary Devereaux adında bir komşuya tutuldu. Virginia, ikisi arasında haberci görevini üstlendi. Elizabeth Cairnes Poe, 7 Temmuz 1835'te öldü. Bu ölüm, ailenin gelirini sona erdirdi ve mali durumları daha da güçleşti. Henry'nin de 1836'dan önce ölmesiyle birlikte Virginia, Maria Clemm'in sağ kalan tek çocuğuydu.
Ağustos 1835'te Poe, bu aileyi geride bırakarak Southern Literary Messenger'da işe girmek için Richmond, Virginia'ya taşındı. Poe Baltimore'dayken, Virginia'nın üvey kardeşi Josephine Clemm'in eşi ve aynı zamanda Poe'nun kuzeni olan Neilson Poe Edgar'ın Virginia ile evlenmeyi düşündüğünü duydu. Neilson Edgar'la o kadar küçük yaşta evlenmesini önlemek amacıyla, Virginia'yı alıp eğitimini sağlamayı önerdi. Ancak bu seçeneğin daha sonra tekrar düşünülebileceğini de belirtti. Edgar Baltimore, Maryland'de bir gazetenin sahibi olan "en kötü düşmanı" Neilson'ı aradı ve onun davranışlarını Virginia ile bağlantısını kesmeye çalışmak olarak yorumladı. 29 Ağustos 1835'te Edgar; Maria'ya, "yazarken gözyaşlarından göremez olduğunu" belirttiği ve Virginia'nın kendi kararını vermesi için yalvardığı bir mektup yazdı. Southern Literary Messenger'da işe girmesinin ardından Poe, Richmond'a taşınmaları hâlinde Maria, Virginia ve Henry'nin geçimini sağlamayı önerdi.
Hayatı > Hastalık

Bu dönemde Virginia vereme yakalandı. Hastalığının ilk belirtileri 1842 yılı Ocak ayı ortalarında görüldü. Virginia piyano çalıp şarkı söylerken ağzından kan geldi, Poe ise yalnızca damarının çatladığını söyledi. Sağlığı giderek kötüledi ve Virginia yatalak hale geldi. Bu durum, özellikle de ara sıra düzelme belirtileri göstermesi, Poe'yu derin bir depresyona sürükledi. Arkadaşı John Ingram'a yazdığı bir mektupta Poe, bunların yol açtığı ruh halini şöyle tarif etti: "Her seferinde ölümünün tüm ızdıraplarını çekiyorum ve rahatsızlığı her arttığında onu daha da çok seviyor ve yaşamına daha umutsuz bir inatla bağlanıyorum. Ama ben doğuştan çok olağandışı derecede hassas ve gerginim. Deliriyorum, uzun aralıklı ve berbat aklı başında dönemler geçirerek."
Poe ailesini taşınmak konusunda Virginia'nın durumu harekete geçirmiş ve aile onun için daha sağlıklı bir çevre arayışına girmiş olabilir. 1840'ların başında Philadelphia içinde defalarca taşındılar. Bu şehirde yaşadıkları son ev şu anda Spring Garden'da Edgar Allan Poe National Historic Site olarak korunmaktadır. Bu evde Virginia çiçek bahçesiyle ilgilenecek kadar iyiydi ve arp ya da piyano çalarak ve şarkı söyleyerek konukları eğlendiriyordu. Aile ardından 1844 yılının Nisan ayı başlarında, tren ve buharlı gemiyle yolculuk ederek New York'a taşındı. Kocası Greenwich Sokak'ta bir pansiyon ayarlarken, Virginia gemide bekledi. 1846'nın başlarında aile dostu Elizabeth Oakes Smith, Virginia'nın, "Biliyorum yakında öleceğim, biliyorum iyileşemeyeceğim; ama mümkün olduğunca mutlu olmak ve Edgar'ı mutlu etmek istiyorum." diyerek durumunu kabullendiğini söyledi. Virginia kocasına, ölümünden sonra, onun koruyucu meleği olacağına söz verdi.
Hayatı > Ölüm

29 Ocak 1847'de Poe, Marie Louise Shew'a şunları yazdı: "Zavallı Virginiam hâlâ yaşıyor, hızla kötüleşmesine ve çok acı çekmesine rağmen." Virginia ertesi gün, beş yıl süren hastalığı sonucunda, 30 Ocak'ta öldü. Shew cenaze töreninin düzenlenmesine yardımcı oldu; hatta tabutu kendisi aldı. Ölüm haberi çeşitli gazetelerde yer aldı. 1 Şubat'ta The New York Daily Tribune ile Herald'da şu sade ölüm ilanı yayımlandı: Cumartesi günü, geçen ayın 30'unda, verem nedeniyle, 25 yaşındayken, VIRGINIA ELIZA, EDGAR A. POE'nun eşi." Cenaze töreni 2 Şubat 1847'de yapıldı. Törene katılanlardan bazıları Nathaniel Parker Willis, Ann S. Stephens ve yayıncı George Pope Morris'ti. Poe onu yaşarken hatırlamayı tercih ettiğini söyleyerek, ölmüş eşinin yüzüne bakmayı reddetti. Şu anda Westminster Hall and Burying Ground'da gömülü olsa da, Virginia'nın cenazesi ilk olarak Poe ailesinin Fordham'daki kır evlerini kiraladığı Valentine ailesine ait olan bir mezara defnedildi.
Virginia'nın bilinen tek görüntüsü, ressamın Virginia'nın ölüsünü model olarak kullanmak zorunda kaldığı bir resimdir. Eşinin ölümünden birkaç saat sonra Poe, Virginia'nın hiç resminin olmadığını fark etti ve birini suluboya bir portre yapmakla görevlendirdi. Resimde Virginia, üzerinde Shew tarafından ona kendisinin giydirdiği söylenen "güzel bir keten giysi" ile görülür. Portreyi Shew yapmış da olabilir ancak bu kesin değildir. Resimde Virginia hafif gerdanlı ve ela gözlü olarak betimlenmiştir. Resim sonradan Neilson Poe'nun eşi ve Virginia'nın üvey kardeşi olan Josephine'in ailesine miras kaldı.
1875'te, eşinin cenazesinin yeniden gömüldüğü sene, Virginia'nın mezarının da bulunduğu mezarlık tahrip edildi ve Virginia'nın cenazesi neredeyse unutuldu. Erken dönem Poe biyografi yazarlarından William Gill kemikleri toplayıp bir araya getirdi, bunları bir kutuya koydu ve kutuyu yatağının altına sakladı. Gill'in hikâyesi, olaydan yirmi yedi yıl sonra Boston Herald'da yer aldı: Gill Fordham mezarlığını 1883'te, mezarlık görevlisi Dennis Valentine Virginia'nın kemiklerini kürekle çıkarmakta ve sahipsiz olduğundan atmaya hazır olduğu sırada ziyaret ettiğini belirtti. Edgar Allan Poe da 1849'da ölmüştü. Dolayısıyla Gill Virginia'nın cenazesini aldı ve Baltimore'daki Neilson Poe ve John Prentiss Poe ile haberleştikten sonra, kutunun küçük bronz bir tabut içinde Poe'nun sol tarafına gömülmesini planladı. Virginia'nın cenazesi nihayet, şu an ayakta olan anıtın dikilmesinden neredeyse on yıl sonra, Edgar Allan Poe'nun yetmiş altıncı doğumgünü olan 19 Ocak 1885'te, kocasının yanına gömüldü. Poe'nun cenazesinin ilk defa gömülmesi, mezarından çıkartılması ve yeniden gömülmesi sırasında görev yapan mezarlık görevlisi, Virginia ve Virginia'nın annesi Maria Clemm'in onun yanına gömülmesi sırasında yapılan ayinlerde de hazır bulundu.
Poe üzerindeki etkisi

Virginia'nın ölümü Poe'yu önemli ölçüde etkiledi. Virginia'nın ölümünün ardından Poe aylarca derin bir üzüntü yaşadı. Bir arkadaşına göre, "Eşinin kaybı onun için üzücü bir darbeydi. O gittikten sonra bir saat, bir gün, bir hafta ya da bir yıl yaşasa umrunda olmaz gibi görünüyordu; eşi onun her şeyiydi." Virginia'nın ölümünden bir yıl sonra Poe bir arkadaşına, "o güne dek kimsenin kimseyi sevmediği kadar sevdiği eşi" hastalandığı zaman, bir adamın yaşayabileceği en büyük ve şeytani acıyı yaşadığını yazdı. Virginia hâlâ iyileşme mücadelesi verirken, Poe bir süre önce bırakmış olduğu alkole geri döndü. Ne sıklıkla ve ne kadar içtiği Poe yaşarken de, ölümünden sonra modern biyografi yazarları tarafından da tartışılmış ve üzerinde fikir birliğine varılamamış bir konudur. Poe, eşinin hastalığına verdiği duygusal tepkiden kendi hastalığı olarak söz etti ve şifayı "eşinin ölümünde" bulduğunu belirtti: "Buna dayanırım & dayanabilirim-bu umut & çaresizlik arasındaki asla bitmeyen salınıma mantığı tamamen kaybetmeden daha fazla dayanamazdım."
Poe Virginia'nın mezarını düzenli olarak ziyaret etti. Arkadaşı Charles Chauncey Burr'un yazdığına göre, "Eşinin ölümünden sonra çoğu defa, bir kış gecesinin ölü bir saatinde, onun mezar taşının başında, karda, neredeyse donmuş hâlde otururken bulunurdu." Virginia'nın ölümünden kısa süre sonra Poe Lowell, Massachusetts'ten Nancy Richmond, Providence, Rhode Island'dan Sarah Helen Whitman ve Richmond'dan çocukluk aşkı Sarah Elmira Royster dahil başka birkaç kadınla yakınlaştı. Buna karşın, yine Poe'nun elde etmeye çalıştığı Frances Sargent Osgood'a göre "[Virginia] onun sevmiş olduğu tek kadındı."
Poe üzerindeki etkisi > Edebiyattaki referanslar

Poe'nun pek çok eseri otobiyografik olarak yorumlanır ve bunların çoğunun Virginia'nın veremle uzun süren mücadelesini ve ölümünü yansıttığına inanılır. En çok tartışılan örnek, "Annabel Lee"dir. Ölü genç bir gelin ile onun yas tutan aşığını betimleyen bu şiirin Virginia'dan ilhamla yazıldığına genellikle inanılır. Öte yandan Frances Sargent Osgood ve Sarah Helen Whitman gibi Poe'nun hayatındaki diğer kadınlar da, onun ilham almış olabileceği potansiyel adaylardır. Benzer bir şiir olan "Ulalume" ile şiire adını veren karakterin "çok genç ölenler içindeki en güzel ölü" diye tarif edildiği "Lenore" da Virginia'nın anısına yazıldığına inanılan eserlerdendir. Poe'nun ölümünden sonra Londra merkezli Critic'ten George Gilfillan, Poe'nun eşinin ölümünden sorumlu olduğunu belirterek, "'Annabel Lee' ile 'Kuzgun''u yazabilmek için onun vaktinden önce ölümüne yol açtı." sözlerini kullandı.
Virginia, Poe'nun düz yazı eserlerinde de görülür. Kısa hikâye "Eleonora" (1842) -ki anlatıcısı, evlenme hazırlığı yaptığı kuzeni ve kuzeninin annesiyle yaşamaktadır- yine Virginia'nın ölümüne değiniyor olabilir. Poe hikâyeyi yazdığında, eşinde hastalığın belirtileri yeni yeni görülmeye başlamıştı. Çift bundan kısa süre sonra gemiyle New York'a taşınmış ve Poe "Uzun Sandık"ı (1844) yayımlamıştı. Genç eşinin ölümünün yasını tutan ve onun cesedini gemiyle taşıyan bir adamı anlatan bu hikâye, Poe'nun Virginia'nın yaklaşan ölümü hakkındaki duygularını belirttiği izlenimini verir. Gemi batarken adam, eşinin cesedinden ayrılmaktansa ölmeyi tercih eder. Aynı adlı karakterin yavaş yavaş öldüğü kısa hikâye "Ligeia" da Virginia'dan esinlenilerek yazılmış olabilir. Eşinin ölümünden sonra Poe, basılan ilk hikâyesi "Metzengerstein"den anlatıcının vereme gönderme yapan "I would wish all I love to perish of that gentle disease" ("Tüm sevdiklerimin o nazik hastalıktan ölmesini dilerdim.") cümlesini kaldırdı.
Poe aile ağacı
Virginia ile Edgar'ın evlilik cüzdanı
Virginia'nın eşine elyazısıyla yazdığı Sevgililer Günü şiiri
Frances Sargent Osgood
Virginia Poe hastalığının son dönemini Bronx, New York'ta bulunan ve resimde 1900 yılındaki hâli görünen bu kır evinde geçirdi.
Virginia Poe'nun Poe Kır Evi'ndeki odası.
Virginia Clemm, Maria Clemm ve Edgar Allan Poe anısına yapılmış bir abide Baltimore, Maryland.
Aleksander Krzyżanowski

Aleksander Krzyżanowski
Aleksander Wilk Krzyżanowski (1895-1951), Polonyalı subay, II. Dünya Savaşı sırasında Polonya direniş üyesi ve direniş ordusu olan Armia Krajowa Vilnius bölgesi komutanı.
Gençliği

Bryansk'da doğdu. Polonya o dönemde Rusya Çarlığı sınırları içinde bulunduğu için I. Dünya Savaşı sırasında Çarlık Ordusunda topçu olarak yer aldı.
Gençliği > Sovyet - Polonya Savaşı

Ana madde: Sovyet-Polonya Savaşı
Polonya 1918 yılında bağımsızlığını ilan edince Polonya Ordusuna dahil oldu. Sovyetler Birliği'ne karşı yapılan Sovyet-Polonya Savaşına katıldı. Çarpışmalar sırasında kendisini göstererek Krzyż Walecznych madalyasına hak kazandı. 1920 yılı Ocak ayında Daugavpils Muharebesine katıldı.
Gençliği > Topçu komutanı

İki savaş arasındaki dönemde kurulan İkinci Polonya Cumhuriyeti'nde askerlik mesleğine devam etti. 1 Eylül 1939 günü başlayan Alman saldırıları sırasında General Tadeusz Kutrzeba komutasındaki Poznań Ordusuna bağlı 26. Topçu Alay komutanıydı. Komuta ettiği birlik Bzura Muharebesi sonunda tamamen yok edildi.
II. Dünya Savaşı

Yenilgiden hemen sonra Świętokrzyskie Dağlarında direniş başlatsa da başarısız olur ve 1939 yılı Ekim ayı sonlarında Varşova'ya döner. Burada ilk direniş örgütlerinden Służba Zwycięstwu Polski'ye katılır. Vilnius'e gönderilir. Bölge Alman-Sovyet Saldırmazlık Paktı ile Nazi Almanyası ile müttefik olan Sovyet Kızıl Ordusu tarafından işgal edilmiştir. Bölgedeki Polonyalı direniş lideri General Nikodema Sulik'in NKVD tarafından tutuklanmasının ardından bölge sorumlusu olur. 1942 yılında örgüt Armia Krajowa adını alır.
II. Dünya Savaşı > Direniş lideri

Krzyżanowski geniş bir Alman karşıtı direniş cephesi kurmaya çalışsa da Litvanya, Belarus ve Sovyet partizanlarıyla ortak hareket edemez. Özellikle Władysław Sikorski tarafından Londra'da kurulan sürgündeki Polonya hükûmeti ile Sovyetler Birliği'nin gerilimli ilişkisi direnişe de yansır.
Polonya ile Sovyetler Birliği arasında Pilsudski dönemine dayanan düşmanlık sonucu Sovyet partizanları ile Armia Krajowa arasında silahlı çatışmalar yaşanır. 1944 yılından itibaren Armia Krajowa Almanlarla işbirliği yaparak Sovyet partizanlarına saldırmaya başlar.
II. Dünya Savaşı > Almanlarla aynı saflarda

Alman haberalma teşkilatları Sicherheitsdienst ve Abwehr ile yapılan görüşmeler sonucu Krzyżanowski'nin birlikleri Almanlarla iş birliği yapacak ve Almanlar Polonyalıların hizmetinden memnun kaldıklarını raporlarında belirteceklerdir. Anlaşma sonucu ilk başta Almanlara karşı kurulan Polonyalı direnişçiler Almanlar tarafından silahlandırılmış, Almanlar Polonyalı ajanların faaliyetine izin vermiştir.
II. Dünya Savaşı > Litvanya direnişi ile çatışmalar

1944 yılının Mayıs ayında Polonya direnişçileri Litvanyalı direnişçilerle çatışmaya girer. Litvanyalı komutan Povilas Plechavičius, Polonyalı direnişçilerin vilnius bölgesinden çekilmesini talep eder. Bölgenin paylaşılamaması nedeniyle 13-14 Mayıs 1944 tarihinde yaşanan silahlı çatışmada Polonyalılar galip gelir. Bunun üzerine Litvanyalı direnişçiler Glinciszki köyünde Polonyalı direnişçilere destek verdiklerini öne sürdükleri köylülere saldırırlar ve 37 Polonyalı sivili katlederler. Krzyżanowski'ye bağlı birliklerin de misilleme olarak benzer katliamlar yaptıkları bilinmektedir.
II. Dünya Savaşı > Vilnius Ayaklanması

1944 yılında Doğu Cephesi boyunca ilerleyen Kızıl Ordu karşısında geri çekilmek zorunda kalan Alman ordularının Vilnius'dan çekileceği belli olur. Şehrin Sovyetler Birliği tarafından kurtarılmasını istemeyen sürgündeki Polonya hükûmeti ülkedeki direnişçilere ve Armia Krajowa birliklerine ayaklanma çağrısı yapar. Buna göre Sovyetler şehre geldiğinde Polonyalı bir bağımsız yönetimle karşılaşacaktır. Bu yöndeki planlar gereğince Krzyżanowski Vilnius'un ele geçirilmesi için 6 Temmuz günü ayaklanma başlar. Sovyet desteğini de alan ayaklanma sonunda 17 Temmuz 1944 günü şehir düşer. Ancak Sovyet yönetimi kendisine karşı olan sürgündeki hükûmetle işbirliği yapmak istemez. Direniş liderleri tutuklanır ve birlikleri dağıtılır.
Savaştan sonra

Vilnius'un alınmasından sonra tutuklanan Krzyżanowski 1947 yılına kadar tutuklu kalır. 1947 yılı Ağustos ayında kaçmayı başarsa da yenden yakalanır. Kurulan Sovyet yanlısı Polonya Halk Cumhuriyeti Batı yanlısı bu direnişçiyi tehlikeli olarak görüyordu. Tutuklu bulunduğu hapishanede sağlığı bozulan Krzyżanowski 29 Eylül 1951 günü öldü.
Geleneği

Polonya'da 1956 yılında meydana gelen yönetim değişikliğinden sonra cenazesi Powązki askerî mezarlığa defnedilir. 1994 yılında ise ölümünden sonra generallik rütbesine terfi ettirilir.