Postanarşizm
Felsefi Yaklaşımlar

Todd May, Foucault'nun güç kavramsallaştırmasını kullanarak, iktidar ilişkilerini sömürü kavramından daha geniş bir kavram olan tahakküm kavramı üzerine inşa eder. Güç ilişkilerinin dikotomik karşıtlık üzerine inşa edilmesi yaklaşımını reddeden bu çaba, gücün aynı zamanda direniş biçimleri ve özne üzerindeki etkisinin değerledirilmesi açısından önem taşır. Siyasi düzen ise, gücün dolaşım mekanizmalarının bir çerçevesi olarak düşünülebilir. Burada bir başka önemli husus da postyapısalcılıktaki siyasi eyleme karşı soğuk duran yaklaşımın eleştirisinin anarşist düşünce ile sentezlenerek, postyapısalcı anarşizmin stratejik söylemin reddedilmesi ve taktik bir yaklaşımın benimsenmesidir.
May, aynı zamanda Gilles Deleuze'ün güç yaklaşımını benimseyerek, gücün doğasının baskıcı olmasından dolayı onun tamamen ortadan kaldırılması gerektiği hipotezini reddetmektedir. Güç, arzuları bastıran bir unsur değil, her arzu kümesinde yer alan bir unsurdur. Farklı tahakküm biçimlerinin varlığı ise, farklı direniş biçimlerini ortaya çıkarır.
Ayrıca, postyapısalcı anarşizmi taktiğe yönelik bir siyaset biçimi olarak nitelendiren May, Marksizm'i bir amaca yönelik stratejik bir siyasi düşünce olması dolayısıyla eleştirir. Gücün tek merkezde toplandığı indirgemeci yaklaşım, toplumdaki güç odaklarının işleyiş biçimini yansıtmamaktadır. May'in felsefesi beş ana unsuru içermektedir:
- Yapı ve gücün, sürekli insan davranışları tarafından üretilen; merkezsiz, ilişkisel ve determinist olmayan unsurlar olduğunun kabulü,
- İnsan kimliğinin performatif boyutunun öngörülerek özcülüğün reddedilmesi,
- Temsilin ahlaki eleştirisi,
- Farklılıklara karşı ahlaki bir bağlılık,
- Ahlak ve tarihe karşı çoğul değerli bir yaklaşım.
Daha sonra, Foucault'nun güç kavramsallaştırması ile Jacques Ranciere'in siyaset tanımlaması arasında bir ilişki kuran May, politikanın bir eşitlik isteğinden ortaya çıktığını ve bir özneleşme süreci olarak değerlendirilebileceğini öngörmüştür. Dolayısıyla, direniş anı, hem bir özneleşme hem de bir eşitlik anı olarak yorumlanabilir.
Hakim Bey'e göre ise, postanarşizmi Stirner ve Nietzche'nin bireyselci anarşist eğilimleri üzerinden yorumlamakta ve anarşist teorinin kendisini sınırlamakta olduğu özcülük biçimleri ve varsayımlarını reddetmektedir. Dolayısıyla; çoğulcu, farklı kimlik ve bakış açılarına açık ve farklı konulara da ilgi gösteren bir anarşizm fikrini ortaya koymaktadır.
Saul Newman, Jacques Lacan ve Max Stirner'ın düşüncelerinden yola çıkarak insan doğasına özgü olan bir "iyi"nin varlığını reddetmektedir. Ancak hiyerarşi ve yönetimin istenmeyen bir sosyal örgütlenme biçimi olduğu konusunda klasik anarşistlerle aynı çizgide olan Newman, posthümanizm 4 Mayıs 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. ve özcülük karşıtı düşünceleri anarşist bir çerçeve içerisinde, onun ahlaki değerlerini kullanarak işlemektedir.
Lewis Call, Jean Baudrillard'ın düşüncesini postanarşist düşünce açısından incelerken; devletmerkezciliğe karşı çıkışın yanı sıra modern göstergebilime bir alternatif olarak sembolik olanı getirme arayışını da ön plana çıkarmıştır. Call'a göre gerçek olanla hiçbir ilişkisi olmayan sembollerin var olduğu bir dünya fikri, Foucault'cu güç anlayışının boşluklarını doldurarak postanarşizmin bir jenealoji olmanın ötesinde bir düşünce alanı olmasını sağlamıştır. Öznenin anarşisi, var olmanın anarşisi, rasyonelötesi anarşi ve mikropolitik anarşi; Baudrillard'ın düşüncesinin postanarşist projede yansımalarını bulduğu alanlar arasında sayılabilir.
Postanarşizm, anarşist geleneğin düşünürleri başta olmak üzere diğer düşünürlerden ilham almış bir düşünce olarak kabul edilebilir. Emma Goldman; bireycilik, ateizm, devlet karşıtlığı ve ahlak karşıtlığı fikirlerini Nietzche ve Stirner'ın bireyciliği üzerinde kurduğu düşünüldüğünde Hakim Bey'in yaklaşımı ile Goldman'ın yaklaşımı arasındaki benzerlik dikkat çekici düzeyde olduğu  görülmektedir.
Bir başka düşünür Mikhail Bakunin'in etkisinden söz etmek gerekir. Her ne kadar Newman Bakunin'i insan doğasının özünde iyi olduğu varsayımı ve güce olan yaklaşımının dikotomik özellik göstermesi nedeniyle eleştirse de, bir röportajında Antonio Negri'nin küresel kitle eylemleri için kullandığı çokluk kavramının aslında postanarşist yaklaşım bakımından Bakunin'in heterojen devrimci kitleler kavramına karşılık geldiğini ifade etmektedir. Postanarşist düşüncenin Marksizm'den ayrılarak Bakunin ve Kropotkin'e yaklaştığı bir başka nokta ise, devrimin, sadece proleteryayı değil; her türden kimliği ve farklılığı barındıran, toplumun bütün katmanlarını içine alan bir özellik göstermesidir.