Türkiye Süryanileri
Türkiye Cumhuriyeti

1923'ten sonra yerel politikacılar, 1915 katliamından etkilenmeyen Süryani topluluklarını (Adana, Urfa veya Adıyaman gibi) olumsuz etkileyen Hristiyan karşıtı bir kampanya başlattılar. Birçoğu mülklerini terk edip Suriye'ye kaçmak zorunda kaldı ve sonunda Halep, Kamışlı veya Habur'a yerleştiler. Süryani Ortodoks Patrikhanesi, yeni Türk hükûmetine bağlılık beyanlarına rağmen 1924 yılında Türkiye'den sınır dışı edildi. Ermeniler, Yahudiler ve Rumların aksine, Süryaniler 1923 Lozan Antlaşması'nda bir azınlık grubu olarak tanınmamıştır. Kalan nüfus Kürt ağalara tabi olarak yaşadı ve onları göç etmeye iten sürekli taciz ve istismara maruz kaldılar. Türk kanunları kaçanları vatandaşlıktan çıkarmış ve mallarına el koymuştur. Gerçek vatandaşlık haklarına rağmen, Türkiye'de kalan birçok Süryani, kendi mülklerini Kürt ağalardan yeniden satın almak ya da Türk vatandaşlıklarını kaybetme riskini almak zorunda kaldı. Bazı Süryaniler 1980'lere kadar Tur Abdin'de yaşamaya devam etti; bu, Türkiye'de kendi anavatanında kırsal alanda yaşayan son önemli Hristiyan nüfusuydu. Bazı akademisyenler Türkiye'de Süryanilere yönelik devam eden dışlama ve tacizi Sayfo'nun bir devamı olarak nitelendirmektedir.
Rumlar ve Ermeniler gibi zulüm gören diğer Hristiyan grupların aksine, Türkiye'deki Süryani toplumu Süryani Katliamı'ndan sonra sayılarını korumayı başarmış, ancak yine de birçok zorluk yaşamışlardır. 1960'larda Tur Abdin'in bölgesel merkezi Midyat'ta Süryaniler için durum giderek daha güvensiz hale geldi. Müslümanlar, Kıbrıs'ta yaşanan olaylara tepki olarak Hristiyan karşıtı şiddetli protestoları kışkırttılar. Bu durum birçok Süryani'nin atalarının vatanında kendileri için bir gelecek görememesine yol açtı. 1980'lere gelindiğinde Türkiye'deki Süryani nüfusu 70.000 civarındaydı, ancak katliamdan sonra hayatta kalanların sayısı 300.000 civarındaydı. Bugün sayıları 28.000'e kadar düşmüş olan Süryaniler, büyük ölçüde 1980'lerdeki Kürt isyanları ve Orta Doğu'nun büyük bölümünün kötü durumu ile Türkiye hükûmetinin ayrımcılık sorunundan kaynaklanmaktadır. Çatışmaların sona erdiği 1990'ların sonunda Tur Abdin veya Hakkari'de 1000'den az Süryani kalmıştı, geri kalanı ise İstanbul'da yaşıyordu.
2001 yılında Türk hükûmeti Süryanileri Türkiye'ye dönmeye davet etti, ancak bazılarına göre bu teklif daha çok bir reklam gösterisiydi, çünkü kısa bir süre önce çıkarılan bir arazi yasası işlenmemiş çiftliklere ya da üzerinde orman bulunan arazilere sahip olan Süryanilerin (ki diasporadakiler başka bir yerde yaşarken sahip oldukları mülkleri işleyemedikleri ya da bakımını yapamadıkları için büyük bir kısmı bu durumdaydı) sahip oldukları arazilere devlet tarafından el konulmasına ve üçüncü şahıslara satılmasına neden oldu. Bir başka yasa, Türk vatandaşı olmayanların, Süryanilerin çoğunun göç ettiği Mardin ilinde toprak satın almasını yasa dışı hale getirdi. Bu yasalara rağmen, vatandaşlıkları devam ettiği için mülk satın alabilen ve topraklarının ellerinden alınmasını engelleyebilenler gibi çok az sayıda kişi geri dönebildi, ancak geri dönebilecek çok sayıda kişi çıkarılan yasalar nedeniyle geri dönemedi.
IŞİD'den kaçan bazı Süryaniler Midyat kentinde geçici evler buldular. Midyat yakınlarında bir mülteci merkezi bulunuyor, ancak Midyat'ta küçük bir Süryani topluluğu olduğu için kamptaki Süryani mültecilerin çoğu mülteci kampından daha iyi koşullar umarak Midyat'a gittiler. Birçok mülteciye oradaki yerel Süryani cemaati tarafından yardım ve konaklama sağlandı, belki de Midyat'taki cemaatin daha fazla üyeye ihtiyacı olduğu için mültecilerin kalmasını dilediler.