stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Çayeli

| Çayeli |
| --- | --- |
İlçe

 İlçe sınırları haritası
Ülke: Türkiye
İl: Rize
Coğrafi bölge: Karadeniz Bölgesi
İdare
 • Kaymakam: Sertaç KIRÇUVAL
 • Belediye başkanı: İsmail Hakkı Çiftçi (MHP)
Yüzölçümü
 • Toplam: 473 km²
Rakım: 10 m
Nüfus (2018)
 • Toplam: 44.304
 • Kır: 19,941
 • Şehir: 23.860
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
Posta kodu: 53200
İl alan kodu: 0464
İl plaka kodu: 53
Resmî site http://www.cayeli.bel.tr
Çayeli (Lazca: მაფავრი, Mapavri), Rize ilinin bir ilçesidir.
Tarihçe

Çayeli'nin eski adı Mapavra veya Mapavri'dir. Nitekim 1854 tarihli Kiepert haritasında "Mapavra" olarak geçer. Özhan Öztürk'e göre "Mapavri" Lazca (მაფავრი) bir kelime olup "Efendiler, rahipler" anlamına gelmektedir. Yazar, Bizans döneminde Rumların, Lazlar ve diğer Kafkas halklarıyla etnik doğu sınırı olduğu ve Hristiyanlık Trabzon üzerinden Kafkasya'ya yayıldığı için böyle isimlendiriliğini iddia etmiştir. Ancak Lazca "pavri" (ფავრი) yaprak, Mapavri de "yapraklı yer" anlamına gelir. Bu yer adı bölgenin bitki örtüsüyle ilişkili olabilir.
Eski çağlarda Kolhis kültür alanında ve eski Lazlar'ın yerleşim bölgesinde bulunan Mapaura, MS 1. yüzyılda Roma İmparatorluğu egemenliğine girdi. 6. yüzyıldaki Laz Savaşları sonucunda, Roma/Bizans İmparatorluğunun Karadeniz sahilindeki en son yerleşim noktası olma özelliğini kazandı. 1204 yılında Bizans imparatorluğunun geçici süreyle dağılması üzerine kurulan Trabzon İmparatorluğu döneminde de Mapaura/Mapavri Rum egemenliğinin doğudaki son kalesi olarak kaldı. 1461'de II. Mehmed (Fatih)'in Trabzon devletini Osmanlı topraklarına katması üzerine Türk yönetimine girdi. Bunu izleyen yaklaşık 50 yıl boyunca Mapavri Osmanlı Devleti'nin Karadeniz kıyısındaki sınır noktası idi.
1622'de Abaza korsanlarının saldırısına uğrayarak yağmalandı. Şemsettin Sami, Kamasü'l-Alam'da, Mapavri'den "Trabzon vilayetinin Lazistan sancağının Rize kazasına bağlı bir nahiye" olarak söz eder.
I. Dünya Savaşı sırasında iki yıl süreyle Rus işgali altında kalan yöre 9 Mart 1918'de yeniden Türk idaresine girdi. İlçeyi Rize'ye bağlayan sahil yolu Rus işgali döneminde inşa edildi.
Mapavri 1878'de nahiye 1944'te Çaybaşı adıyla ilçe oldu. Sonradan adı Çayeli olarak değiştirildi. Köy adlarının büyük çoğunluğu Rumcadır; ancak az sayıda Lazca ve Hemşince yer adları da vardır. 20. yüzyıl başlarından önce Türkçe yer adı kaydedilmemiştir.
Mapavri 1935 genel nüfus sayımında Çoruh vilayetinin Rize kazasına bağlı bir nahiyeydi ve bu nahiyenin idari merkezi Yenipazar köyüydü. 1940 genel nüfus sayımında Mapavri aynı idari konuma sahipti ve Mapavri nahiyesi 23 köyden oluşuyordu. Ancak 1933 yılında kaldırılmış olan Rize vilayeti bu tarihte yeniden kurulmuştu. Mapavri nahiyenisin idari merkezi olan Yenipazar'ın nüfusu 6.138 kişiden, nahiyenin toplam nüfusu ise, 20.105 kişiden oluşuyordu.
Coğrafya

Rize'nin 18 km doğusunda yer alır. Yüzölçümü 473 km2’dir. Doğudan Pazar, güneyinden Çamlıhemşin ve İkizdere, batıdan Rize merkez ve Güneysu, kuzeyden Karadeniz ile çevrilidir.
Dar kıyı şeridi ve hemen arkasında yükselen, denize paralel sıradağlarıyla tipik bir Doğu Karadeniz kıyı ilçesidir. Büyük bir bölümü, Doğu Karadeniz Dağları'nın en yüksek kesimini oluşturan Rize Dağları'yla kaplıdır. Güney ucunda yükselti 2,000 metreyi aşar.
İlçenin bazı dağlık  köylerde ise bölgenin yerli halkı olan Hemşinliler yaşar. Çayeli'nin doğusunda olan ilçelerde (Pazar, Ardeşen, Fındıklı) Lazca da konuşulur.
Ekonomi

İlçe ekonomisinin temeli çay üretimine dayanır. Yörede çay üretimi başlamadan önce ana ürün mısırdı.
Çayeli’nde hem yerleşime, hem de bitkisel üretime elverişli tek alan dar kıyı şerididir. Nüfusun  büyük bir bölümü burada toplandığı gibi, çay ekimi de bu kesimde yoğunlaşmıştır. Türkiye’deki çay ekim alanlarının üçte ikisi Rize ilinde, bunun da %18’lik kısmı Çayeli ilçesinin sınırları içindedir.
Madenli kasabasında 1984'ten bu yana bakır madeni çıkarılmaktadır. (Çayeli Bakır İşletmeleri A.Ş./First Quantum Minerals LTD. tarafından) İşletme yöre ekonomisi ve sosyal sorumluluk kapsamında yaptığı çalışmalarla yöre halkı için büyük önem taşımaktadır.
Spor

Çayeli ilçe erkek futbol takımlarından en önemli başarıyı, TFF 3. liginin 1991-1992 sezonunu yedincilikle tamamlayan Çayelispor elde etmiştir.
Çayeli'nin takımlarından Çayelispor 2023-24 Bölgesel Amatör Lig sezonunu birinci sırada tamamlayarak 30 yıl aradan sonra tekrar 3. Lige çıkmıştır. Takım 2024-2025 sezonu itibarıyla 3. Ligde mücadele etmektedir.
Çayeli ilçe kadın voleybol takımı Çayelispor Voleybol 2024-2025 sezonu itibarıyla Türkiye Kadınlar İkinci Voleybol Ligi'nde mücadele etmektedir.
Nüfus

| Yıl | Toplam | Şehir | Kır |
| --- | --- | --- | --- |
| 1945 | 34.564 | 6.084 | 28.480 |
| 1950 | 36.170 | 6.348 | 29.822 |
| 1955 | 33.061 | 7.369 | 25.692 |
| 1960 | 39.446 | 9.724 | 29.722 |
| 1965 | 45.344 | 11.496 | 33.848 |
| 1970 | 51.961 | 12.915 | 39.046 |
| 1975 | 54.480 | 13.480 | 41.000 |
| 1980 | 58.014 | 14.926 | 43.088 |
| 1985 | 58.782 | 16.561 | 42.221 |
| 1990 | 51.751 | 14.947 | 36.804 |
| 2000 | 51.816 | 22.546 | 29.270 |
| 2007 | 42.109 | 25.205 | 16.904 |
| 2008 | 42.282 | 22.502 | 19.780 |
| 2009 | 41.333 | 22.613 | 18.720 |
| 2010 | 41.250 | 22.995 | 18.255 |
| 2011 | 42.030 | 24.089 | 17.941 |
| 2012 | 42.206 | 24.839 | 17.367 |
| 2013 | 42.143 | 23.402 | 18.741 |
| 2014 | 42.450 | 23.469 | 18.981 |
| 2015 | 41.916 | 23.682 | 18.234 |
| 2016 | 42.022 | 24.269 | 17.753 |
| 2017 | 42.356 | 24.736 | 17.620 |
| 2018 | 44.304 | 21.336 | 22.968 |
| 2019 | 44.351 | 22.637 | 21.714 |
| 2020 | 43.801 | 23.860 | 19.941 |
İklim

Çayeli'de Ilıman dönencealtı iklimi (Köppen: Cfa) görülmektedir.
|  Çayeli iklimi > Aylar.Ortalama sıcaklık (°C).Ortalama yağış (mm) |  Çayeli iklimi > Oca.6,4.192 |  Çayeli iklimi > Şub.6,7.146 |  Çayeli iklimi > Mar.7,9.123 |  Çayeli iklimi > Nis.11,7.83 |  Çayeli iklimi > May.15,6.82 |  Çayeli iklimi > Haz.19,4.129 |  Çayeli iklimi > Tem.21,8.110 |  Çayeli iklimi > Ağu.22,0.144 |  Çayeli iklimi > Eyl.19,5.185 |  Çayeli iklimi > Eki.15,5.234 |  Çayeli iklimi > Kas.12,0.208 |  Çayeli iklimi > Ara.8,4.215 |  Çayeli iklimi > Yıl.13,9.154,2 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
Kaynak: Climate-Data.org
Cédric

| Cédric |
| --- | --- |
Cedric
Format: Hareketli Animasyon Serisi
Tür: Animasyon komedi
Proje tasarımcısı: Raoul Cauvin,Laudec
Ülke:  Fransa
Dili: Fransızca
Sezon sayısı: 3
Bölüm sayısı: 156
Yapım
Gösterim süresi: 22 dakika
Yayın bilgileri
Kanal: atv  Beyaz TV  Cine5  Samanyolu TV  Planet Çocuk
Yayın tarihi: 23 Aralık 2001 (2001-12-23) - 12 Aralık 2002 (2002-12-12)


Cédric, Belçikalı karikatürist Raoul Cauvin tarafından yazılmış ve Laudec tarafından çizgiye aktarılmış bir çizgi dizi. Dizi ilk olarak Fransa'da yayınlanmış, ardından da dünyadaki pek çok yayıncı tarafından kendi dillerine çevrilmiştir.
Konusu

Çizgi filme göre Cedric, 8 yaşında sarışın bir çocuktur. Okulunda Çin kökenli sınıf arkadaşı Chen'e aşıktır. Sıra arkadaşı olan Christian ile çok iyi bir dostluk kurmuştur. Sınıflarında babası bir diplomat olan Nicolas ise onun bir numaralı düşmanıdır. Babası Doğu kilimleri satıcılığı yapan Cedric, evinde ailesiyle birlikte pek iyi geçinememektedir. Annesi olan Maryrose çok kuralcıdır. Babası Robert genellikle çok yorgun ve bitkin olur. Cedric'in büyükbabası olan Paul ise yaklaşık seksen yaşındadır fakat torunu Cedric'i en iyi anlayan odur. Bu çizgi film okulda sorunlar yaşayan küçük bir çocuğun kurduğu basit hayalleri anlatan bir komedi çizgi filmidir. Gece ay ışığında Cedric'in saçları ve tüm ortam mavi olur. Gece yarısı, günlüğü ile her şeyini paylaşır. Anne annesi Marta, Cedric daha doğmadan önce ölmüştür, büyük babası Paul hep ondan bahseder ve Cedric çok sinirli olduğu zamanlarda o hep yanında vardır.
Uluslararası yayın

| Ülke | Kanal |
| --- | --- |
 Brezilya: TV Brasil  TV Cultura
 Hollanda: KRO  Zappelin
 Kanada: Teletoon
 Fransa: France 3   Canal J   France 5
 Almanya: Super RTL
 İsrail: Arutz HaYeladim
 Macaristan: M1   M2
 Polonya: TVP 1
 Türkiye: ATV  Samanyolu TV  D Çocuk  TV8  Kanal A  Cine5  Maxi TV  Karamel TV  JOJO  Beyaz TV Sony Çocuk
Sütçüler

Başlığın diğer anlamları için Sütçüler (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| Sütçüler |
| --- | --- |
İlçe
 Isparta'nın Türkiye'deki yeri
 İlçe sınırları haritası
Ülke: Türkiye
İl: Isparta
Coğrafi bölge: Akdeniz Bölgesi
İdare
 • Kaymakam: Mahmut Korkmaz
 • Belediye başkanı: İsmail Yurdabak (AK Parti)
Yüzölçümü
 • Toplam: 1287 km²
Rakım: 250 - 2500 m
Nüfus (2018)
 • Toplam: 10.707
 • Kır: 7,736
 • Şehir: 2.243
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
Posta kodu: 32950
İl alan kodu: 0246
İl plaka kodu: 32
Resmî site Sütçüler Kaymakamlığı Sütçüler Belediyesi
Sütçüler, Isparta ilinin güneydoğusunda yer alan, Konya, Antalya ve Burdur illerine sınırı olan ilçe.
1938 yılında ilçe olan Sütçüler ilçe merkezinin nüfusu 2014 yılı nüfus sayımına göre 2.661'dir. Deniz seviyesinden 1000 m yüksekte kurulan ilçenin toprakları dağlık ve engebelidir. Sütçüler ilçesinde 7 mahalle, 3 belde belediyesi ve 27 köy bulunmaktadır. İlçe halkının başlıca geçim kaynağı tarım, hayvancılık, balıkçılık ve ormancılıktır. İlçede Süleyman Demirel Üniversitesi'ne bağlı Sütçüler Meslek Yüksek Okulu bulunmaktadır. Sefer Ağa camii, Sığırlık kalesi ve Çandır köprüsü Sağrak Köyü yakınında Adada, Kesme civarında Kocaköy Asarı ve Kasımlar yolu üzerinde Zorzila ilçenin başlıca tarihî eserleri arasında yer alır.
Coğrafya

Sütçüler ilçesi 37,5 kuzey enlem, 31 doğu boylam üzerinde Isparta ilinin güneyinde yer almaktadır. Doğusunda Konya iline bağlı Beyşehir-Seydişehir ilçeleri, kuzeybatısında Eğirdir, güneyinde Antalya iline bağlı Serik ve Manavgat ilçesi yer almaktadır. Güneybatısında Burdur-Bucakla komşu olan ilçe, kuzeydoğusunda Isparta ilinin Aksu ilçesi ve kuzeydoğusunda da Ş.Karaağaç ilçesi ile komşudur.
Batı Torosların kollarının kesiştiği Göller Bölgesinde yer alan ilçe Beyşehir sınırından Dedegöl (Dippoyraz) Dağı, kuzeyde Eğirdir'den Anamas Dağı, Yılanlı Ovası (Yayla) ve Kovada Gölü sınır oluşturur. Güneyde Bucak ilçesinden Aksu (Isparta Çayı), güneyde Serik'ten ise Sanlı Yaylası ayırır.
Yüzölçümü 1287 km2'dir. Rakımı 250 metre ile 2500 metre arasında değişmektedir.
İlçe merkezi Başkoz, Belen, Birlik, Cami, Erenler, Yeşildere ve Yukarı Mahalle olmak üzere 7 mahalleden oluşmaktadır. İlçeye bağlı 30 köy bulunmaktadır.
Nüfus

| Yıl | Toplam | Şehir | Kır |
| --- | --- | --- | --- |
| 1940 | 12.083 | 2.237 | 9.846 |
| 1945 | 13.149 | 2.416 | 10.733 |
| 1950 | 15.488 | 2.408 | 13.080 |
| 1955 | 17.037 | 3.320 | 13.717 |
| 1960 | 18.632 | 2.979 | 15.653 |
| 1965 | 18.773 | 2.401 | 16.372 |
| 1970 | 21.697 | 3.096 | 18.601 |
| 1975 | 21.701 | 2.721 | 18.980 |
| 1980 | 20.859 | 2.575 | 18.284 |
| 1985 | 20.804 | 2.617 | 18.187 |
| 1990 | 21.957 | 4.062 | 17.895 |
| 2000 | 18.839 | 3.636 | 15.203 |
| 2007 | 13.672 | 2.641 | 11.031 |
| 2008 | 12.594 | 2.244 | 10.350 |
| 2009 | 12.459 | 2.371 | 10.088 |
| 2010 | 12.002 | 2.224 | 9.778 |
| 2011 | 11.739 | 2.219 | 9.520 |
| 2012 | 11.620 | 2.461 | 9.159 |
| 2013 | 11.635 | 2.590 | 9.045 |
| 2014 | 11.464 | 2.661 | 8.803 |
| 2015 | 11.070 | 2.572 | 8.498 |
| 2016 | 10.785 | 2.484 | 8.301 |
| 2017 | 10.700 | 2.571 | 8.129 |
| 2018 | 10.707 | 2.574 | 8.133 |
| 2019 | 10.295 | 2.366 | 7.929 |
| 2020 | 9.979 | 2.243 | 7.736 |
Ekonomi

İlçe ekonomisi coğrafi yapıya bağlı olarak gelişmemiştir. Ekilebilir arazinin azlığı tarımsal gelişmeyi kısıtlamış, yöre halkını hayvancılığa yönlendirmiştir. Sadece Akdeniz ikliminin yaşandığı Çandır ve Yeşilyurt'da tarım ürünlerinden ekonomik gelir sağlamaktadır. İlçe ihtiyacının büyük bölümünü bu yöre karşılamaktadır. Verimli topraklara sahip Çandır ve Yeşilyurt köylerinde yerfıstığı, susam ve bol sebze meyve yetiştirilir. Son yıllarda seracılıkta önemli gelişmeler olmuştur.
Ekonomi > Tarım ve hayvancılık

İlçe toprakları killi-kalkerli yapıdadır. Arazilerin eğimi %40-60'lara kadar çıkar. Üst toprak 8–10 cm derinliğindedir. Killi kalkerli tınlı bünyeli granül ve fırda yapıdadır. Tarım arazilerinin %85'i ormandan kazanılmış arazilerdir. Bu nedenle aşırı erozyona maruz kalmaktadırlar. Tarım topraklarında organik madde azdır.
Toplam 8.117 hektar tarım arazisinin 1339 hektarı sulanabilir, 6778 hektarı kuru tarım arazisidir. Arazi topoğrafik yapısının aşırı meyilli ve engebeli olması esasen az olan su kaynaklarının arazide kullanışlı hale getirilmesini engellemektedir. Sulu tarım belirli bölgelerde köy kenarlarında yapılmaktadır. Elma ve gül üretimi Ayvalıpınar'da, sebzecilik ve seracılık Çandır, Şehler, Melikler, Yeşilyurt gibi köylerde, kiraz ise Kasımlar Kasabası, ibişler, Güldallı, Darıbükü köylerde yapılmaktadır. İlçede toplam 128 adet sera bulunmaktadır.
Kekik Akçal Dağının çevresinde, Sanlı yaylasında, Kesme, Kasımlar, Beydili köylerinde, yaylalarda ve ormanlık arazilerde doğal olarak yetişir. Doğal yetişme alanları dışında B) Hayvancılık: Hayvancılık yörede genellikle kıl keçisi yetiştiriciliği üzerinedir. Ancak yörenin orman bölgesi olması sebebiyle, kıl keçisinin ormana verdiği zarar dikkate alınarak bu faaliyette kısıtlamaya gidilmiştir. Bu durum hayvancılıkla uğraşan kesimi koyun ve sığır besiciliğine yöneltmiştir.
Yaylada kekiğin ve kır çiçeklerinin bol oluşu arıcılık faaliyetlerine imkân tanımaktadır. Arıcılığın geliştirilmesi yönünde Köylere Hizmet Götürme Birliği kaynaklı olan TKV gözetiminde ve İlçe Tarım Müdürlüğü elemanlarının teknik yardımıyla 2000-2004 yılları arasında 9000-12000 fenni kovan dağıtımını amaçlayan 28000 dolarlık bir proje yürütülmektedir.
Balıkçılık da son yıllarda yöre halkının geçim kaynakları arasına girmiştir. İlk zamanlar birkaç balık çiftliği ile başlayan bu uğraş, Karacaören Barajının kurulmasıyla önemli bir seviyeye gelmiştir. Karacaören Baraj Gölünde yılda ortalama 45900 kg balık üretimi yapılmaktadır. İlçede toplam 9 adet alabalık üretme tesislerinde yıllık 81 ton alabalık üretimi yapılmaktadır.
Ekonomi > Sanayi ve ticaret

İlçede büyük çaplı sanayi kuruluşu yoktur. İlçedeki en önemli sanayi kuruluşu Sütçüler Hidroelektrik santralidir.
İlçede büyük çaplı ticaret erbabı bulunmadığı için ticaret hayatı pek gelişmemiştir.
Sütçüler ve köyleri halkının %75'inin esas geçim kaynağı ise, yakın zamanlara kadar sütçülük ve yoğurtçuluk olmuştur. Yöre halkının insanları İstanbul, Ankara, İzmir, Antalya ve Eskişehir gibi büyük şehirlerde seyyar süt ve yoğurtçuluk yaparak geçimini sağlamışlardır.
Akdut ve dut pekmezi bilhassa Sütçüler ilçe merkezinin sakinlerinin uzun süre önemli geçim kaynaklarından birini oluşturmuştur. Günümüzde Belediye tarafından düzenlenen pekmezin hatırası, “Dut ve Pekmez Festivali” ile yaşatılmaya çalışılmaktadır.
Sütçüler yöresinin diğer bir geçim kaynağı da ormancılık veya keresteciliktir. Yörede 20 bin hektar civarında kara ve kızılçam ormanı ile bol miktarda meşe (pelit) ardıç ve maki ormanları bulunmaktadır. Cumhuriyet döneminde özellikle 1950'li yıllardan sonra yöredeki ormanlar değerlendirilmeye başlanmıştır. Yöre halkı ormancılıkla ilgili faaliyetlerde çalışıp, belirli kazançlar elde etmektedirler. 1970-1997 yılları arasında 17 köyde Orman Köylerini Kalkındırma Kooperatifi kurulmuştur. İlçede küçük çaplı da olsa ağaç sanayisi ile uğraşan merkezde dört, taşrada ise tahmini 40 kadar hızarda orman ürünleri işlemeciliği yapılmaktadır. İlçenin ihtiyacına cevap verecek demir doğrama atölyeleri de sanayi alanında hizmet veren diğer kuruluşlar arasındadır.
Sütçüler ilçe merkezinde ve köylerinde, özellikle Osmanlı döneminde dokumacılığın da önemli bir yeri olduğu bilinmektedir. Dokumacılığın zayıflamasıyla birlikte yörede gelişmeye başlayan halıcılık, yöre halkının bir süre (özellikle 1950-1980'li yıllar arasında) önemli bir geçim kaynağını oluşturmuştur. 1951 yılında ilçe merkezinde Halıcılar Küçük Sanatlar Kooperatifi kurulmuş ve bu kooperatif aracılığıyla köylere halı ipliği ve halı tezgâhı götürülerek, halıcılık teşvik edilmiştir. Bu dönemde halkın yaklaşık %75'i halı dokumakta ve hemen hemen her evde bir halı tezgâhı bulunmakta idi. Günümüzde ise sadece Sütçülere bağlı Kesme Kasabasında halıcılık kooperatifi faaliyetlerini sürdürmektedir.
Belediye

Sütçüler İlçesi 800 yıllık bir geçmişe sahiptir. Eğirdir'e bağlı bir nahiye iken 1938 yılında ilçe ve Belediye statüsünü almıştır. 1938 yılında ilçede Belediye teşkilatı, Belediye Başkanı Ahmet Çetinkaya dahil 7 memur ve müstahdemden oluşan personel ile kurulmuştur. Belediye teşkilatının kurulmasıyla nahiye zamanında yapılmış bulunan ahşap bir binaya yerleşmiştir. 1961 yılı Eylül ayında ilçe merkezinde çıkan yangında Belediye binası dahil 23 ev ve 27 dükkân yanmıştır. Evleri yanan konut sahipleri, 7269 sayılı Afetler Kanunu gereğince Bayındırlık ve İskan Bakanlığının hazırlamış bulunduğu plana göre evleri yapılarak afetzedelere teslim edilmiştir. 1967 yılında Belediye hizmet binasının yapımına başlanmış ve 1970 yılında bitirilmiştir. Belediye hizmetlerini halen bu binada devam ettirmektedir.
Resim galerisi

Sütçüler ilçesi
Sütçüler ilçesi
Sütçüler ilçesi
Sütçüler ilçesi
Uzaktan Sütçüler'e bakış
Tunç Okan

Tunç Okan
| --- | --- |
cinsiyeti: erkek 
vatandaşlığı: Türkiye 
ön adı: Tunç 
soyadı: Okan 
doğum tarihi: 1942 
doğum yeri: İstanbul 
ana dili: Türkçe 
konuştuğu, yazdığı diller: Türkçe 
mesleği: oyuncu, senarist, film yönetmeni 
öğrenim gördüğü okul: İstanbul Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi 
ilgili kategori:  
Tunç Okan ya da doğum adıyla Mehmet Celal Kulen (18 Ağustos 1942, İstanbul), Türk sinema yönetmeni, oyuncu ve diş hekimi.
Asıl adı Mehmet Celal Kulen'dir. Haydarpaşa Lisesi'nde okudu. Daha sonra İstanbul Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi'nde eğitim gördü.
Sinema kariyeri

Yassıada'da teğmen rütbesiyle diş hekimi olarak askerlik yaparken, Ses Dergisi'nin kapak yıldızı yarışmasına katılarak 1. oldu. Yarışmanın ardından ismini Tunç Okan olarak değiştirdi.
1965 yılında Ülkü Erakalın'ın yönettiği Veda Busesi filmiyle oyunculuğa adımını attı. Daha önce hiç oyunculuk deneyimi ve eğitimi olmadığı halde bu filmde Türkan Şoray ile başrol oynadı. 1966'da Hülya Koçyiğit ile birlikte, Memduh Ün'ün Vahşi Sevda filminde başrol oynadıktan sonra Türkiye'deki oyunculuk kariyerini bırakarak Almanya'ya gitti.
1974 yılında Otobüs filmiyle yönetmenliğe başladı. Türkiye'de uzun süre yasaklı kalan film pek çok uluslararası sinema festivalinde ödül kazandı. Okan'ın başrolünü, Björn Gedda ve Tuncel Kurtiz'le paylaştığı film uzun yıllar sonra, özel televizyon kanallarının yayına başlamasıyla Türk izleyiciler tarafından görülebildi.
Otobüs'ten 10 yıl sonra, 1984'te ikinci filmi Cumartesi Cumartesi'ni çekti. Onu 1992'de Fikrimin İnce Gülü - Sarı Mercedes ve 2013'te son filmi Umut Üzümleri izledi.
Tunç Okan, halen Fransa'nın Nice kentinde yaşamaktadır.
Ödülleri

Otobüs filmiyle:
1975 Sicilya Taormina Film Festivali: Altın Charybe Büyük Ödülü
1975 Karlovy Vary Uluslararası Film Festivali: Uluslararası Sanat Edebiyat ve Sinema Ödülü
1975 Dünya Sinema Kulüpleri Federasyonu: Don Kişot Ödülü
1975 Strazburg Uluslararası İnsan Hakları Film Festivali: Özel Ödül
1975 Portekiz Santarem Festivali: Sinema Eleştirmenleri Özel Ödülü ve Büyük Ödül
Fikrimin İnce Gülü filmiyle:
1992 Antalya Altın Portakal Film Festivali: Fikrimin İnce Gülü - Sarı Mercedes, "En İyi Yönetmen" Ödülü
Filmografisi > Oyuncu

Bir Caniye Gönül Verdim (1965)
Veda Busesi (1965)
Komşunun Tavuğu (1965)
Dağda Silah Konuşur (1966)
Vahşi Sevda (1966)
Vatan Kurtaran Aslan (1966)
Ben Bir Kanun Kaçağıyım (1966)
Ağaların Savaşı (1966)
Yaşamak Haram Oldu (1966)
Kahreden Firar (1966)
Karanlıkta Vuruşanlar (1966)
Ölüm Yolcuları (1966)
Vurguncular (1966)
Otobüs (1974)
Cumartesi Cumartesi (1984)
Prenses (1986)
Filmografisi > Yönetmen

Otobüs (1974)
Cumartesi Cumartesi (1984)
Fikrimin İnce Gülü - Sarı Mercedes (1992)
Umut Üzümleri (Rönesans Film) (2013)
Filmografisi > Yapımcı

Otobüs (1974)
Umut Üzümleri (Rönesans Film) (2013)
Filmografisi > Senaryo yazarı

Karanlıkta Vuruşanlar (1966)
Otobüs (1974)
Cumartesi Cumartesi (1984)
Fikrimin İnce Gülü - Sarı Mercedes (1992)
Umut Üzümleri(Rönesans Film) (2013)
Sevgi Soysal

| Sevgi Soysal |
| --- | --- |

Doğum: Sevgi Yenen 30 Eylül 1936(1936-09-30) Bakırköy, İstanbul, Türkiye
Ölüm: 22 Kasım 1976 (40 yaşında) İstanbul, Türkiye
Ölüm sebebi: Meme Kanseri
Defin yeri: Zincirlikuyu Mezarlığı, İstanbul
Milliyet: Türk/Alman
Eğitim: Ankara Üniversitesi DTCF Arkeoloji Bölümü
Meslek: Yazar
Evlilik: Özdemir Nutku (e. 1956; b. 1965)   Başar Sabuncu (e. 1965; b. 1971)   Mümtaz Soysal (e. 1971; ö. 1976)
Çocuk(lar): Korkut Nutku (d. 1958)   Defne Soysal (d. Aralık 1973)   Funda Soysal (d. 3 Mart 1975)
Ebeveyn(ler): Ali Mithat Yenen (Babası)   Aliye Yenen (Annesi)
Aile: Gönül Öney (Ablası)   Duygu Aykal (Kardeşi)
Ödüller: Yenişehir'de Bir Öğle Vakti adlı romanıyla 1974 yılında Orhan Kemal Roman Armağanı'nı kazandı.

İstanbul'daki Taksim Meydanı'nda bulunan Sevgi Soysal Kütüphanesi
Sevgi Soysal (30 Eylül 1936, Bakırköy, İstanbul - 22 Kasım 1976, İstanbul) Türk yazardır.
Yaşamı

1936 yılında İstanbul'da doğdu. Babası, Selanik göçmeni bir aileden gelen Ali Mithat Yenen, annesi Alman bir hanım olan Anneliesse Rup'tur (evlendikten sonra Aliye adını aldı). Sevgi Soysal, ailenin altı çocuğundan üçüncüsü idi. Ağabeyi Kaya Yenen, ablası Gönül Öney ve kardeşleri Duygu Aykal, İzzet Yenen ve Mine Kazmaoğlu'dur. 1935'te babası Stuttgart Teknik Üniversitesi Mimarî ve Şehircilik Bölümü'nden mezun olduktan sonra ailesi Türkiye'ye yerleşmişti. Çocukluğu Ankara'da Selanik Caddesi ile Yenişehir semtinde geçti. İki yaşından itibaren yaşamaya başladığı Ankara ve annesinin Alman kimliği onun yazarlık serüveni üzerinde çok büyük etkiler bıraktı.
Liseyi Ankara Kız Lisesinde okudu. Lisans eğitimini Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi (DTCF) Arkeoloji bölümünde okumaya başladı ve DTCF'den mezun olmadan önce burada tanıştığı Özdemir Nutku ile evlendi. Soysal'ın Özdemir Nutku ile evliliğinden Korkut isimli bir oğlu oldu.
İkinci evliliğini Başar Sabuncu ile; üçüncü ve son evliliğini Anayasa profesörü Mümtaz Soysal ile yaptı. Mümtaz Soysal ile evliliğinden Defne ve Funda isimlerinde iki kızı oldu.
1975 yılında meme kanseri tanısı kondu. 22 Kasım 1976'da öldü.
Eserleri > Romanları

Yenişehir'de Bir Öğle Vakti
Yürümek
Şafak
Hoş Geldin Ölüm (Ölümünden Sonra)
Eserleri > Hikâyeleri

Tutkulu Perçem
Tante Rosa
Barış Adlı Çocuk
Eserleri > Anıları

Yıldırım Bölge Kadınlar Koğuşu
Hoş Geldin Ölüm
Eserleri > Makale

Bakmak
Eserleri > Çevirileri

Andorra - Max Frisch
Arturo Ui'nin Önlenebilir Tırmanışı - Bertolt Brecht
Godot Geldi - Miodrag Bulatovic
Dimitrof - Hedda Zinner
Beş Paralık Roman - Bertolt Brecht
Ödülleri

1976 - Sanat Sevenler Derneği - En İyi Çeviri, "Dimitrof" adlı yapıtın çevirisiyle
Serfiçe

Serfice Kent Odası
Serfiçe, Serfice veya Serfiğe (Yunanca: Σέρβια Servia), Yunanistan'ın orta kesiminde bir kasaba. Batı Makedonya'daki Kozana ili'nin bir parçasıdır ve Kozana şehrinin yakınlarındadır.
Osmanlı İmparatorluğu'nda Manastır merkezinde bulunan Rumeli Vilayeti'ne bağlı sancak statüsündeki yerleşim yeri olmuştur. Kayılar kazası bir dönem buraya bağlı idi.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb15047873s (data)  VIAF: 25144648230089744299
Demokrasi için Parti (Şili)

| Demokrasi için Parti Partido por la Democracia |
| --- | --- |

Kısaltma: PPD
Lider: Jaime Quintana
Kuruluş tarihi: 15 Aralık 1987
Merkez: Santiago
Üyelik (2021): 31.776
İdeoloji: Sosyal demokrasi İlerlemecilik Üçüncü yol
Siyasi pozisyon: Merkez sol
Uluslararası üyelik: İlerici İttifak Sosyalist Enternasyonal
Temsilciler Meclisi: 7 / 155 
Senato: 7 / 38 
İnternet sitesi
ppd.cl
Şili
Demokrasi için Parti (İspanyolca: Partido por la Democracia (PPD)), Şili'de merkez sol bir siyasi partidir. Parti, 15 Aralık 1987 tarihinde Ricardo Lagos tarafından yasal bir sosyal demokrat parti olarak kurulmuştur.