Arnavutluk Krallığı (Orta Çağ)
Din

Tarihsel olarak Arnavutluk Krallığı'nın bulunduğu bölge, Katolikliğin, Rum, Sırp ve Bulgar Kiliselerinin güçlerini birbirlerinin yerine veya hatta bazen birlikte uyguladığı Antivari, Dıraç, Ohri ve Nikopolis gibi farklı metropolit idarelerine tabiydi. Krallığın varlığı, yalnızca Dıraç bölgesinde değil, ülkenin diğer bölgelerinde de Katolikliğin etkisini ve Katolik ayinine geçişi güçlendirmiştir.
Dıraç Başpiskoposluğu Arnavutluk'taki başlıca piskoposluklardan biriydi ve Büyük Bölünme'den (1054) önce kendi yetkisi altında 15 piskoposluk makamı vardı. Bölünmeden sonra Doğu Kilisesi'nin yetkisi altında kaldı, ancak Roma kilisesinin onu Latin ayinine dönüştürmeye yönelik sürekli ancak sonuçsuz çabaları vardı. Ancak Bizans İmparatorluğu'nun 1204'te yıkılmasından sonra işler değişti. 1208'de Dıraç başpiskoposluğuna bir Katolik başdiyakoz seçildi. Dıraç'ın 1214'te Epirus Despotluğu tarafından yeniden fethinden sonra, Dıraç Latin Başpiskoposunun yerine bir Ortodoks başpiskopos getirildi. Bu başpiskoposun 1225'teki ölümünden sonra, yakındaki çeşitli büyükşehir güçleri boş koltuk için savaştılar. Sonunda 1256'da bir İznik başpiskoposu atandı, ancak 1258'de şehir Manfred tarafından ele geçirildiğinden dolayı görevini etkili bir şekilde yürütemedi.
1272'de Arnavutluk Krallığı'nın kurulmasının ardından Katolik siyasi yapısı, papanın Katolikliği Balkanlar'da yayma planları için iyi bir temel oluşturdu. Bu plan aynı zamanda Kral I. Stefan Uroš'un eşi ve Anjoulu Charles'ın kuzeni olan ve o zamanlar Kuzey Arnavutluk'taki bölgeleri yöneten Sırp Krallığı'nın Kraliçe eşi olan Anjou'lu Helen'in de desteğini bulmuştur. Onun yönetimi sırasında Kuzey Arnavutluk ve Sırbistan'da 30'a yakın Katolik kilisesi ve manastırı inşa edilmiştir. Anjou'lu Helen'in yardımıyla özellikle Kuzey Arnavutluk'ta yeni piskoposluklar oluşturulmuştur.
Dıraç, 1272'de yeniden Katolik başpiskoposluğu oldu. Arnavutluk Krallığı'nın diğer bölgeleri de Katolik merkezleri haline geldi. Güneydeki Butrint, Korfu'ya bağlı olmasına rağmen Katolik olmuş ve 14. yüzyıl boyunca bu şekilde kalmıştır. Arnavutluk Krallığı kurulur kurulmaz aynı şey Avlonya ve Akçahisar 'ın başına da gelmiştir.
Yeni bir Katolik piskoposlukları dalgasıyla, kiliseler ve manastırları kuruldu, bir dizi farklı dini tarikat ülkeye yayılmaya başladı ve papalık misyonerleri de Arnavutluk Krallığı topraklarına ulaştı. Orta ve Kuzey Arnavutluk'ta Katolik olmayanlar din değiştirmiş ve Dalmaçya Katolik kurumlarında çok sayıda Arnavut din adamı ve keşiş yer almıştır.
Ancak Dıraç'ta Bizans ayini Angevin fethinden sonra bir süre daha varlığını sürdürmüştür. Bu çifte otorite hattı yerel nüfusta bir miktar kafa karışıklığı yaratmış ve ülkeyi ziyaret eden dönemin bir ziyaretçisi Arnavutları ne tamamen Katolik ne de tamamen şizmatik olarak tanımlamıştır. Bu dini belirsizlikle mücadele etmek için 1304 yılında Papa XI. Benedictus tarafından Dominiklilere ülkeye girmeleri ve yerel halka Latin ayinini öğretmeleri emredilmiştir. Dominikli rahiplere ayrıca Avlonya ve Butrint'te piskopos olarak görev verilmesi emredilmiştir.
O dönemde Arnavutluk'ta faaliyet gösteren Katolik tarikatları arasında Fransisken tarikatı, Karmelitler, Sistersiyenler ve Premontensiyanlar sayılabilir. Ayrıca zaman zaman, farklı papaların tercihlerine göre yerel piskoposlar farklı tarikatlardan atanıyordu.
Akçahisar, Katolikliğin yayılmasında önemli bir merkez haline gelmiştir. Piskoposluğu 1167'den beri Katolikti. Papanın doğrudan bağımlılığı altındaydı ve piskoposu kutsayan da bizzat papaydı. Yerel Arnavut soyluları Papalıkla iyi ilişkiler sürdürdüler. Etkisi o kadar büyük oldu ki yerel piskoposları aday gösterilmeye başlandı.
Stephan Duşan Arnavutluk'ta hüküm sürerken Katolik davasının bir dezavantajı vardı. Katolik ayinine Latin sapkınlığı deniyordu ve Duşan kanunu bunlara karşı sert önlemler içeriyordu. Ancak yerel Katolik Arnavutlara yönelik zulümler, Kanunun yayınlandığı 1349 yılında değil, çok daha erken bir zamanda, en azından 14. yüzyılın başından itibaren başlamıştır. Bu koşullar altında yerel Katolik Arnavutlar ile papalık papazı arasındaki ilişkiler çok yakınlaştı.
1350 ile 1370 yılları arasında Arnavutluk'ta Katolikliğin yayılması zirveye ulaşmıştır. O dönemde ülkede, yalnızca Arnavutluk'ta Katolik reform merkezleri olarak değil, aynı zamanda papanın izniyle komşu bölgelerde misyonerlik faaliyetleri için de merkezler olarak hareket eden yaklaşık on yedi Katolik piskoposluğu vardı.