Taksim toplantısı
Arka plan

Daha fazla bilgi: 1910 Arnavut İsyanı ve Malisör İsyanı
Haziran 1908'deki Jön Türk Devrimi ve 1876 anayasasının padişah II. Abdülhamid tarafından yeniden yürürlüğe konmasından sonra, aynı yıl yapılan meclis seçimlerinden, Arnavut vilayetlerini temsil etmek üzere 26 ila 28 arasında Arnavut mebus seçildi. 1902'den bu yana Jön Türkler arasında biri Türk milliyetçiliğini, diğeri Osmanlı liberalizmini destekleyen iki temel eğilim şekillenmeye başladı. İlk akımın destekçileri, devrim sonrası yıllarda imparatorluğu büyük ölçüde yönetecek olan İttihat ve Terakki Cemiyeti'ni kurdular. Daha sonra Hürriyet ve İtilaf Fırkası olarak anılacak olan ikinci akım ise 1908-1912 yılları arasında İttihat ve Terakki'ye karşı ana muhalefet grubu olarak görev yapacaktı. Hürriyet ve İtilaf Fırkası, siyasi bir güç olarak daha örgütlü olan İttihat ve Terakki'nin aksine, birleşik bir güç oluşturmamış, daha ziyade kendi seçim bölgelerinde iktidar partisine ve onun politikalarına karşı çıkan milletvekillerinden oluşuyordu. Arnavut siyasetçiler, hem İttihat ve Terakki'nin hem de Hürriyet ve İtilaf Fırkası'nın en üst kademelerinde öne çıkan isimlerin yer aldığı iki kampa bölünmüştü. Bağımsız kalarak duruma veya kişisel çıkarlara göre birine veya diğerine destek veren siyasi figürler de bulunmaktaydı.
Anayasanın yeniden yürürlüğe girmesi, devrimde aktif bir rol oynadıkları için Arnavutlar arasında genel olarak iyi karşılandı, ancak aynı zamanda Abdülhamit döneminde uzun süredir askıya alınan özgürlük ve haklar gibi devrimcilerin sunduğu vaatler tarafından da yönlendirildi. Arnavut vilayetlerinde anayasanın güvence altına aldığı özgürlük ve hakların uygulanması, Arnavut okullarının açılması, vatansever kulüplerin kurulması ve ulusal farkındalığı artırmak amacıyla imparatorluk çapında gazete ve dergilerin açılmasıyla başladı. İttihat ve Terakki, bunları Osmanlıcılık ve iktidarı İstanbul'da merkezileştirme niyetleri için bir tehdit olarak görmeye başladığından, bu gelişmeler çok geçmeden iktidar partisinin politikalarıyla çelişmeye başladı. Çatışmalar erkenden başladı ve Arnavutların Arnavut dili için Latin alfabesini benimsemeye çalışmaları, devrimden neredeyse bir yıl sonra, 1909'da Manastır Kongresi ile sonuçlandı. İttihat ve Terakki, Osmanlı alfabesinin benimsenmesi için baskı yaparken, Arnavut aydınları bunu Arnavut dilinin fonetikleriyle uyumsuz olduğu gerekçesiyle reddettiler. Bir yıl sonra, 1910 Arnavut İsyanı'nda durum daha da kötüleşti ve önce Cavid Paşa, ardından Şevket Turgut Paşa komutasındaki Osmanlı kuvvetleri "gericileri" ve "çeteleri" bastırma gerekçesiyle Kosova ve İşkodra vilayetlerine gönderildi. Arnavut isyancılar bazı zaferler elde ettiler, ancak Harbiye nazırı Mahmud Şevket Paşa'nın komutayı devralması ve 35-40.000 askerle takviye edilmesinin ardından isyan fazla zorluk yaşamadan bastırıldı.
Bir yıl sonra Mart 1911'de Malisör'de çoğunluğu Katolik fis olan Malisörlülerin ("dağlılar") çıkardığı başka bir isyan gerçekleşti. Sayısı ve boyutu daha sınırlı olan benzer ayaklanmalar Merdita'da, Tiran'ın dağlık bölgelerinde, Elbasan'da ve güneyde de yaşandı. Önceki yılda çetecilerin faaliyetlerinin Yanya vilayetinin neredeyse her bölgesinde önemli ölçüde arttığı Güney Arnavutluk'ta da durum aynıydı. Çeteler hem Hristiyan hem de Müslüman Arnavutlardan oluşuyordu ve Osmanlı istihbaratına göre Kuzey Arnavutluk'taki huzursuzluğu tamamlayacak şekilde Arnavut vilayetlerinin özerkliğini talep ediyorlardı. Bu ayaklanmalar, her ne kadar koordinasyonsuz ve birbiriyle bağlantısız gibi görünse de İstanbul'daki siyaseti büyük etkilemiş, Arnavut milletvekilleri ile hükûmet arasında memnuniyetsizlik yaratmıştı. Her iki olay da İttihat ve Terakki'nin Arnavut üyeleri ile İbrahim Temo gibi kurucu üyeler ve Necip Bey Draga, İpekli Bedri Bey, Priştineli Hasan Bey ve Esad Toptanî Paşa gibi önde gelen isimler de dahil olmak üzere partinin kendisi arasındaki ilişkilerin kopmasına katkıda bulundu.
Priştineli Hasan Bey
Avlonyalı İsmail Kemal Bey
Ayrıca İttihat ve Terakki'nin reformları hayata geçirememesi ve Arnavutlara yönelik baskıcı tedbirlere son vermemesi nedeniyle 1911 yılının ortasından yıl sonuna kadar parlamentodaki tartışmalar hükûmet ile Arnavut milletvekilleri arasında tehditkar bir hal almıştı. Arnavut milletvekillerinin İttihat ve Terakki'den ayrılışları devam ederken, 10 milletvekilinden yedisi muhalefet veya bağımsız saflarına katıldı. Aynı yılın 21 Kasım'ından bu yana Hürriyet ve İtilâf Fırkası çatısı altında birleşen muhalefet ise Arnavut Sorunu'nu destekleme eğilimindeydi. Arnavut siyasi figürler, geçmişteki bölünmelere rağmen artık ortak tehdidin farkına varmaya başlamış ve parlamentodaki konumlarını birleştirmeye başlamış, belki de İttihatçıların en sert muhalifleri haline gelmişlerdi. Aralık ayı sonuna gelindiğinde, İstanbul'daki siyasi durum kaynamaya devam etti ve İttihat ve Terakki, muhalif milletvekillerini parlamentodan uzaklaştırmak amacıyla Meclis-i Mebûsan'ı feshetmeyi ciddi olarak düşünmeye başladı. 11 Ocak 1912'de Hürriyet ve İtilâf Fırkası milletvekili Hasan Bey parlamentoda "eğer hükûmet Arnavut vilayetlerindeki politikalarını ve yönetimini değiştirmezse, Arnavutlar kendilerine düşen siyasi hakları alamazsa, bu kaçınılmazdır. Bir patlama olacağını, bunun sonucunda da ağır ve kanlı olayların yaşanacağını" ifade etti. "Yani 'Jön Türkler' bu baskıcı iç politikayı sürdürmeye devam ederse isyan bayrağını ilk yükseltenler arasında ben de olacağım" diye ekledi. Oturumun kapanmasının ardından yine Hürriyet ve İtilâf Fırkası üyesi İsmail Kemal Bey, Hasan Bey'e yaklaşarak tutumundan dolayı tebrik etti ve hep birlikte Priştineli Hasan Bey'in evinde buluşarak İttihat ve Terakki'yi Arnavutların taleplerini kabul etmeye zorlayacak önlemlerin hayata geçirilmesi için atılabilecek adımları tartışmaya karar verdiler.