stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Nişan taşı
Önemli nişan taşları

Sultan II. Mahmud tarafından dikilen bir nişan taşı, günümüzde Beyoğlu ilçesindeki Keçecipiri Mahallesi'nde bulunmaktadır. Bu nişan taşına ait ayak taşı ise Piyalepaşa Mahallesi'nde yer almaktadır. İki taş arasındaki mesafe 1.215,5 gez (738,31 m) olarak ölçülmüştür.
Topkapı Sarayı’nın Beşinci Avlusu’ndaki Cephane Meydanı'nda bulunan nişan taşı, Sultan III. Selim’in bir tüfekle yaptığı atış adına dikilmiştir. Atışta, 434 gez (264 m) uzaklıktaki bir tavuk yumurtası vurulmuştur. Bu nişan taşının tepesinde bir tepsi üzerine oyulmuş büyük bir taş karnabahar figürü yer alır. Bu nedenle, taş Lahana Abidesi olarak adlandırılmıştır.
Teşvikiye Camii'nin bugünkü avlusunda iki nişan taşı bulunmaktadır. Bunlardan biri Sultan III. Selim tarafından 1790–91 yıllarında, diğeri ise Sultan II. Mahmud tarafından 1811 yılında dikilmiştir.
Topkapı Sarayı’nın İkinci Avlusu’nda bulunan mevcut nişan taşı, Sultan III. Selim’in 1790 yılında gerçekleştirdiği bir tüfek rekoru için dikilmiştir.
1810 yılında Sultan II. Mahmud, Beşiktaş’ta 1.115 gez (735,9 m) mesafeden bir devekuşu yumurtasını tüfekle vurmuştur. Bu rekorun anısına bir yıl sonra dikilen nişan taşı, halk arasında Dilikitaş olarak adlandırılmış ve çevresindeki mahalle de bu ismi almıştır. Taş üzerinde, Osmanlı Divan şairi Enderunlu Vasıf tarafından yazılmış on beş beyitlik bir kitabe bulunmaktadır.
Haliç’in batı ucundaki Kağıthane’de, Sultan II. Mahmud’un bir top atışıyla 718 gez (436,11 m) mesafeden su dolu bir küpü vurmasını anmak için dikilmiş bir nişan taşı vardır. Mermerden yapılmış dikdörtgen biçimli bu taş, her iki tarafında dönemin şairi, diplomat ve devlet adamı Mehmet Said Halet Efendi tarafından yazılmış toplam 20 beyit içermektedir. Taşın üst kısmında, Sultan Mahmud’un tuğrasını çerçeveleyen bir mermer çerçeve bulunmaktadır.
Rekorlar

Osmanlı okçuluğunda kaydedilen bazı dikkate değer mesafe rekorları şunlardır:
Tozkoparan İskender: 1281 gez (845,79 m)
Mir-i Alem Ahmed Ağa: 1271,5 gez (839,18 m)
Tozkoparan İskender: 1279 gez (844,14 m)
Bursalı Şüca: 1243,5 gez (820,71 m)
II. Mahmud: 1228 gez (810,48 m) 1225 gez (808,5 m) 1219 gez (804,54 m)
Çullu Ferruh: 1223 gez (807,18 m)
Lenduha Cafer: 1209,5 gez (798,27 m)
Parpol Hüseyin Efendi: 1207 gez (796,62 m)
Galeri

Topkapı Sarayı'nda III. Selim adına dikilen nişan taşı
Acıbadem, Üsküdar'daki II. Mahmud Nişan Taşı
Küçük Altaybaşı Sokak'taki Hacı Beşir Ağa Nişan Taşı
Keçecipiri'ndeki II. Mahmud Nişan Taşı'nın 19. yüzyıldaki görünümü
Acıbadem, Üsküdar'daki II. Mahmud Nişan Taşı
Dış Bağlantılar

Wikimedia Commons'ta Nişan taşları ile ilgili çoklu ortam belgeleri bulunur
Caprivi Ucu

Caprivi ucu
Bölgeye adı verilen Leo von Caprivi
Caprivi ucu, Afrika kıtasında bulunan Namibya devletinin kuzeydoğu bölgesinde bulunan ince uzun çıkıntı için verilen coğrafi bir isimlendirmedir. Bu isimlendirme 20. yüzyıl başlarında Alman Güneybatı Afrikası bölgesinde bulunan ve Zambezi nehrine kadar uzanan bölgeye verilen bir isimdi. Bu isim bölgeye o dönemler Almanya Şansölyesi olan Georg Leo von Caprivi de Caprera de Montecuccoli onuruna verilmiştir.
Tarih

Bölgenin bu şeklini ve ismini almasının dönemi, 19. yüzyıl sonlarında Büyük Britanya ile yapılan ve Zanzibar Antlaşması'nın üçüncü maddesi ile de resmîleştirilen anlaşmaya denk gelmektedir. Almanya İmparatorluğu o dönem sahip olduğu Alman Güneybatı Afrikası sömürge sistemini, Zambezi ile birleştirme isteği içerisindeydi. Bölgenin ve sömürge sisteminin güvenliği açısından bu şekilde bir koridor açılması talebinde bulunan Almanya, yapılan anlaşma ile bu koridora sahip olmuştur. Bu koridorun değeri ve önemi yapılan keşiflerde birçok kez dile getirilmiş, değişimin ancak çok daha değerli bir bölge ile ki o dönem değerli bölge olarak Walvis Bay dile getirilmiştir, değiştirilebileceği ifade edilmiştir. 27 Ocak 1909 tarihinde tamamen güvenlik bölgesinin içerisine dahil edilen koridor Güneybatı Afrika ülkesinin (günümüzde Namibya) bir parçası haline getirilmiştir. Özellikle Güneybatı Afrika bölgesi olarak 1921 ile 1990 yılları arasında Güney Afrika Cumhuriyeti manda yönetimi altında olduğu dönemlerde bölge batı ve doğu bölgelerine ayrılmıştır. Ülkenin 1990 yılında bağımsızlığını kazanması ile sınırları yeniden çizilen bölgenin Batı Caprivi bölümü günümüzde Namibya'nın Kavango bölgesini oluştururken, Doğu Caprivi Namibya içerisinde Caprivi bölgesini oluşturmaktadır.
Namibya'nın 1990 yılında bağımsızlığını kazanması sonrası bölgede bağımsızlık talepleri dile getirilmiş, United Democratic Party – Caprivi Freedom partisi bu uğurda silahlı mücadele başlatmıştır. 1999 yılında bölgede hükûmet güçleri ile isyancı güçler arasında çıkan çatışmalarda (Bkz.: Caprivi çatışması) hayatını kaybedenler, yaralananlar ve ülkeyi Botsvana yönünde terk edenler olmuştur. Caprivi bölgesinin tarihi sınırlarını kapsayacak şekildeki bölgeleri için bağımsızlık mücadelesini 7 Ekim 2002 tarihinde bölgenin Free State of Caprivi adı altında bağımsızlık ilanını gerçekleştirerek üst seviyeye çıkartmıştır. Namibya merkezi hükûmet tarafından kabul edilmeyen bağımsızlık ilanı sonrası sürgüne giden parti yönetimi, bağımsızlık taleplerini günümüzde de sürgünde bulundukları Danimarka'dan da zaman zaman dile getirmektedirler.
Aboim da Nóbrega

Aboim da Nóbrega Portekiz'de Vila Verde belediyesine bağlı olan, 11,73 km2 yüzölçümüne sahip, 1.155 nüfuslu (2001) bir bucaktır. (Portekizce: freguesia).
| g t Portekiz belediyesi Vila Verde'nin bucakları |
| --- | --- |
Vila Verde bayrağıVila Verde arması  Aboim da Nóbrega • Arcozelo • Atães • Atiães • Azões • Barbudo • Barros • Cabanelas • Cervães • Codeceda • Coucieiro • Covas • Dossãos • Duas Igrejas • Esqueiros • Freiriz • Geme • Goães • Godinhaços • Gomide • Gondiães • Gondomar • Laje • Lanhas • Loureira • Marrancos • Mós • Moure • Nevogilde • Oleiros • Parada de Gatim • Passó • Pedregais • Penascais • Pico • Pico de Regalados • Ponte • Portela das Cabras • Rio Mau • Sabariz • Sande • Santa Marinha de Oriz • Santiago de Carreiras • São Mamede de Escariz • São Martinho de Escariz • São Martinho de Valbom • São Miguel de Carreiras • São Miguel de Oriz • São Miguel do Prado • São Pedro de Valbom • Soutelo • Travassós • Turiz • Valdreu • Valões • Vila de Prado • Vila Verde • Vilarinho
Surmuşi

| Surmuşi სურმუში |
| --- | --- |
Bölge: Raca-Leçhumi ve Kvemo Svaneti
Belediye: Tsageri
Rakım: 800 m
Nüfus (2014)
 • Toplam: 143
Zaman dilimi: UTC+04.00
Surmuşi, Gürcistan'ın Raça-Leçhumi bölgesinin Tsageri belediyesine bağlı bir köydür. Tsageri'ye 20 kilometre uzaklıkta, deniz seviyesinden 800 metre yükseklikte konumlanmıştır. Köy, Lacanuri Nehrinin sol kıyısındadır. Lacanurhes Barajı bu köyde inşa edilmiştir. Köy, şifa verdiği iddia edilen kükürtlü su kaynaklarıyla ünlüdür.
Megrelce/Lazca kökenli olan Surmuşi adı, Antik Çağ ve Erken Orta Çağ'da bölgede yaşamış Zanlarla ilişkili olabilir. 20. yüzyılda, köyde en geç 9. yüzyılda yapıldığı düşünülen bronz baltalar bulunmuştur.
Nüfus

| Sayım yılı | Nüfus | Erkek | Kadın |
| --- | --- | --- | --- |
| 2002  | 205 | 98 | 107 |
| 2014 |  143 | 62 | 81 |
Hümâyun Şah

Hümayun Şah tam adıyla Nasireddin Muhammed Hümayun Şah (Urduca: نصیر الدین محمد ھمایون ), (d. 6 Mart 1508, Kabil - o. 27 Ocak 1556, Delhi), günümüzde Pakistan, Afganistan ve Kuzey Hindistan'ı kapsayan, Babür İmparatorluğu'nu 1530 - 1540 yılları ve 1555 - 1556 arasında yönetmiş ikinci hükümdardır. Babası Babür Şah gibi önce 10 yıl süren hükümdarlığını Peştun Suri hanlardan Şir Şah'a kaybetti. Ama sonra Safevi İran Şahı I. Tahmasp desteğiyle ülkesini tekrar geri aldı ve arazisini daha da genişletti. Hümayun Şah 1556'da olduğu zaman Babür İmparatorluğu 1 milyon kilometre kare alanı kapsamaktaydı.
İran Şahı I.Tahmasp ile Babür İmparatoru Hümayun
Dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu

| Dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu |
| --- | --- |
Olağan başlangıcı: 6-12 yaşından önce
Uzmanlık: Psikiyatri, pediyatri
Belirtiler: Dikkat toplamada güçlük, aşırı aktivite, davranışları kontrol etmede güçlük
Süre: 6 aydan fazla
Tanı: Semptomlara göre diğer tüm olası sebepler araştırıldıktan sonra
Tedavi: Rehberlik, yaşam stilinde değişiklikler, ilaçlar
İlaç: Uyarıcılar, atomoksetin, guanfasin, klonidin
Sıklık: 51.1 milyon (2015)
Dikkat eksikliği/hiperaktivite bozukluğu (DEHB ) nörogelişimsel bir bozukluktur. DEHB dikkat, dürtüsellik ve öz düzenlemeyle ilgili sorunlarla kendini gösterir ; Bazen şiddetli fiziksel huzursuzluk da ( hiperaktivite ) ortaya çıkabilir.
Bu bozukluk bir zamanlar tamamen davranışsal bir sorun olarak görülüyordu, oysa bugün giderek beynin öz-yönetim sistemindeki karmaşık gelişimsel bir gecikme olarak anlaşılmaktadır.  DEHB aynı zamanda normale yumuşak bir geçiş gösteren aşırı bir davranış olarak da görülebilir. Bu nedenle DEHB tanısı, anormalliklerin çok belirgin olmasını ve çoğu durumda çocukluktan beri sürekli olarak mevcut olmasını gerektirir. Bununla birlikte, semptomların tek başına hastalık değeri yoktur: DEHB tanısı yalnızca kişinin yaşam tarzını ciddi şekilde bozuyorsa veya gözle görülür acıya yol açıyorsa doğrulanır.
Çocuklar ve ergenler arasında DEHB'nin küresel sıklığının %5,3 civarında olduğu tahmin edilmektedir. Almanya'da DEHB görülme sıklığı %4,4 civarındadır.  Artık çocuklar ve ergenler arasında en sık görülen psikiyatrik hastalık olarak kabul edilmektedir. Erkeklere kızlardan belirgin şekilde daha sık teşhis konur. Takip çalışmaları, teşhis edilen çocukların %40 ila 80'inde bozukluğun ergenlik döneminde de devam ettiğini göstermiştir. Son olarak, yetişkinlikte, vakaların en az üçte birinde zayıflatıcı DEHB belirtileri hala tespit edilebilmektedir (bkz. Yetişkinlerde DEHB ).
Beyin gelişimini etkileyen çeşitli etkileşimli faktörlerin DEHB gelişiminden sorumlu olduğuna inanılmaktadır. Genetik yatkınlıklar ve doğum öncesi de dahil olmak üzere erken dönem çevresel etkiler önemli bir rol oynamaktadır.
Ancak kişiye bağlı olarak bozukluğun çok farklı sonuçları olabilir. Etkilenenler ve yakınları genellikle önemli bir baskı altındadır: okulda veya işte başarısızlık,  planlanmamış erken gebelikler,  uyuşturucu kullanımı ve diğer psikolojik bozuklukların gelişimi sıklıkla gözlemlenmiştir. Ayrıca intihar, kaza ve kazara yaralanma riski de önemli ölçüde artmaktadır.  Ancak bu genel risklerin her bireysel vakayla ilgili olması gerekmez. Bu nedenle tedavi, acının şiddetine, düzeyine, ilgili semptomlara ve problemlere ve ayrıca etkilenen kişinin yaşına bağlıdır.
Nedenlerini bulmaya ve tedaviyi iyileştirmeye yönelik araştırmalar onlarca yıldır devam ediyor. Bugün (2022 itibarıyla) kişiye özel tedavinin avantajları açıklığa kavuşturuldu; kaçırılmış veya yanlış tedavinin dezavantajlarının yanı sıra. Uygun (farmakolojik) tedavi yoluyla değişen beyin fonksiyonlarının uzun vadeli iyileşmesinin işaretleri, modern görüntüleme teknikleri kullanılarak birçok kez gösterilmiştir.
İsimler ve kısaltmalar

DEHB'nin yanı sıra birçok alternatif isim ve kısaltma da bulunmaktadır. Bunlardan bazıları benzer klinik tabloları (örn. hiperkinetik bozukluk (HKD) veya dikkat eksikliği/hiperaktivite sendromu ) tanımlarken diğerleri spesifik belirtileri tanımlar. Uluslararası alanda DEHB artık yaygın olarak dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu (DEHB) veya dikkat eksikliği/hiperaktivite bozukluğu (AD/HD) olarak adlandırılmaktadır.
Dikkat eksikliği bozukluğu veya bozukluğu (ADD) terimi, artık güncel uzman literatüründe kullanılmasa da, halk arasında hala yaygın olarak kullanılmaktadır . ADD ve ADD (İngilizce) kısaltmaları özellikle belirgin hiperaktivite olmaksızın ağırlıklı olarak dikkat eksikliği bozukluğundan etkilenen kişiler tarafından kullanılır. Hiperaktivitenin her zaman bir semptom olarak mevcut olmadığını göstermek amaçlanmaktadır. Minimal serebral disfonksiyon (MCD) veya çocukluk çağının hiperkinetik reaksiyonu terimi geçerliliğini yitirmiştir ; Psikoorganik sendrom (POS) tanısı yalnızca İsviçre'de kullanılmaktadır.
Dağıtım ve tarihçe

Düzinelerce kapsamlı çalışma değerlendirildikten sonra, DEHB'den sınırlı bir süre veya yaşam boyunca kalıcı olarak etkilenme olasılığının (yaşam boyu yaygınlık) 2014 yılında %7 civarında olduğu tahmin edilmiştir. Son yıllarda teşhislerde bir artış olduğu varsayımını destekleyen hiçbir kanıt yoktu. Ayrıca, 1985'ten 2012'ye kadar olan dönem için zamana veya coğrafyaya dayalı herhangi bir metodolojik farklılık varsayılamaz. Veri toplamadaki metodolojik farklılıklar nedeniyle bu tür belirgin farklılıklar makul görünüyordu.
Robert Koch Enstitüsü, Çocuk ve Ergen Sağlığı Araştırması'ndan (KiGGS) elde edilen verileri değerlendirerek yaş gruplarına göre DEHB yaygınlığını belirledi. Veri seti, yaşları 3 ile 17 arasında değişen 14.836 kız ve erkek çocuğu içeriyordu. Buna göre, üç yıllık çalışma döneminde (2003–2006) toplam %4,8'e (%7,9 erkek; %1,8 kız) doktor veya psikolog tarafından DEHB tanısı konmuştur. Katılımcıların ek %4,9'u (%6,4 erkek; %3,6 kız) DEHB şüphelisi olarak değerlendirildi çünkü bildirilen davranışları Güçlü Yönler ve Zorluklar Anketi'nin (SDQ) dikkatsizlik/hiperaktivite ölçeğindeydi [14] ölçek puanı ≥7 idi. Aşağıdaki tablo, 3-17 yaş arası çocuklarda ne sıklıkta DEHB tanısı konulduğunu göstermektedir (yaşa ve cinsiyete göre ayrılmış olarak).
|  | Okul öncesi yaş (3-6 yaş) | İlkokul yaşı (7-10 yaş) | Geç çocukluk (11-13 yaş) | Gençlik (14-17 yaş) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| DEHB sıklığı | %1,5 | %5,3 | %7,1 | %5,6 |
| Erkekler | %2,4 | %8,7 | %11,3 | %9,4 |
| Kız | %0,6 | %1,9 | %3,0 | %1,8 |
Genel eğilim, tanı sıklığının okul öncesi yaştan ilkokul çağına ve geç çocukluğa kadar keskin bir şekilde artmasıdır. Orada zirveye ulaşır ve ergenlik döneminde tekrar düşer. Erkek cinsiyeti önemli ölçüde baskındır; herhangi bir zamanda, erkeklerde kızlardan 4-5 kat daha fazla teşhis konur. KiGGS'ye göre DEHB, çocukken etkilenenlerin %30-50'sinde belirli değişikliklerle yetişkinlikte de devam ediyor.
Bireysel gelişim süreci boyunca semptom tablosu genellikle değişir: Etkilenen okul öncesi çocuklar genellikle herhangi bir gözle görülür dikkat eksikliği bozukluğu olmaksızın hiperaktif-dürtüsel davranışların hakimiyetindedir. Ancak yaş ilerledikçe dikkat bozuklukları daha belirgin hale gelerek ön plana çıkarken, motor huzursuzluklar da azalıyor. Yetişkinler arasında belirgin hiperaktivite olmaksızın dikkat eksikliği bozukluğu en yaygın olanıdır.
Patofizyoloji

Mevcut DEHB modelleri, bunun beynin bazı nörotransmitter sistemlerinde, özellikle de dopamin ve norepinefrin içerenlerde fonksiyonel bozukluklarla ilişkili olduğunu öne sürmektedir. Ventral tegmental alan ve locus coeruleus'tan kaynaklanan dopamin ve norepinefrin yolları, beynin farklı bölgelerine uzanır ve çeşitli bilişsel süreçleri yönetir  Prefrontal korteks ve striatuma uzanan dopamin yolları ve norepinefrin yolları, modülasyonun doğrudan sorumlusudur.yürütücü işlev (davranışın bilişsel kontrolü), motivasyon, ödül algısı ve motor işlev;  bu yolların DEHB'nin patofizyolojisinde merkezi bir rol oynadığı bilinmektedir .  Ek yollara sahip daha büyük DEHB modelleri önerilmiştir.
Patofizyoloji > Beyin yapısı

DEHB'li çocuklarda, belirli beyin yapılarında genel bir hacim azalması vardır ve sol taraftaki prefrontal korteksteki hacimde orantılı olarak daha büyük bir azalma vardır .  DEHB'li bireylerde kontrollerle karşılaştırıldığında arka paryetal kortekste de incelme görülmektedir. Prefrontal-striatal-serebellar ve prefrontal-striatal-talamik devrelerdeki diğer beyin yapılarının da DEHB olan ve olmayan kişiler arasında farklılık gösterdiği bulunmuştur.
Accumbens, amigdala, kaudat, hipokampus ve putamenin subkortikal hacimleri DEHB'li bireylerde kontrollere kıyasla daha küçük görünmektedir. Yapısal MRI çalışmaları aynı zamanda DEHB ile tipik gelişim gösteren gençler arasında hemisferik asimetri açısından belirgin farklılıklarla birlikte beyaz cevherdeki farklılıkları da ortaya çıkarmıştır
Fonksiyonel MRI (fMRI) çalışmaları DEHB ve kontrol beyinleri arasında bir takım farklılıklar ortaya çıkarmıştır. Yapısal bulgulardan bilinenleri yansıtan fMRI çalışmaları, kaudat ve prefrontal korteks gibi subkortikal ve kortikal bölgeler arasında daha yüksek bir bağlantı olduğuna dair kanıtlar gösterdi. Bu bölgeler arasındaki hiper bağlantının derecesi, dikkatsizlik veya hiperaktivitenin ciddiyeti ile ilişkilidir.  Hemisferik lateralizasyon süreçlerinin de DEHB'de rol oynadığı öne sürülmüştür, ancak ampirik sonuçlar konuyla ilgili zıt kanıtlar göstermiştir.
Patofizyoloji > Nörotransmiter yolları

Daha önce, DEHB'li kişilerde yüksek sayıda dopamin taşıyıcısının patofizyolojinin bir parçası olduğu öne sürülmüştü, ancak yüksek sayıların uyarıcı ilaçlara maruz kalmanın ardından adaptasyondan kaynaklanabileceği görülüyor.  Modeller mezokortikolimbik dopamin yolunu ve locus coeruleus-noradrenerjik sistemi içerir .  DEHB psikostimulanları bu sistemlerdeki nörotransmiter aktivitesini arttırdıkları için tedavi etkinliğine sahiptirler.  Ek olarak serotonerjik, glutamaterjik veyakolinerjik yollar.
Patofizyoloji > Yönetici işlev ve motivasyon

DEHB belirtileri belirli yürütücü işlevlerdeki (örn. dikkat kontrolü, engelleyici kontrol ve çalışma belleği ) bir eksiklikten kaynaklanır.  işlevler, kişinin seçtiği hedeflere ulaşmasını kolaylaştıran davranışları başarılı bir şekilde seçmek ve izlemek için gerekli olan bir dizi bilişsel süreçtir .  DEHB'li bireylerde ortaya çıkan yürütücü işlev bozuklukları; organize olma, zamanı tutma, aşırı erteleme, konsantrasyonu sürdürme, dikkati toplama, dikkat dağıtıcı unsurları göz ardı etme, duyguları düzenleme ve ayrıntıları hatırlama gibi sorunlarla sonuçlanmaktadır .  DEHB'li kişilerin uzun süreli hafızasında bozulma yok gibi görünmektedir ve uzun süreli hatırlamadaki eksiklikler, çalışma belleğindeki bozulmalara atfediliyor gibi görünmektedir.  Beyin olgunlaşma oranları ve kişi yaşlandıkça yürütücü kontrol taleplerinin artması nedeniyle, DEHB bozuklukları ergenliğe ve hatta erken yetişkinliğe kadar kendilerini tam olarak göstermeyebilir.  Bunun tersine, DEHB'de potansiyel olarak farklı uzunlamasına eğilimler sergileyen beyin olgunlaşma yörüngeleri, yetişkinliğe ulaştıktan sonra yürütücü işlevlerde daha sonraki bir iyileşmeyi destekleyebilir.
DEHB ayrıca çocuklarda motivasyon eksiklikleriyle de ilişkilendirilmiştir. DEHB'li çocuklar genellikle kısa vadeli ödüller yerine uzun vadeli ödüllere odaklanmayı zor bulurlar ve kısa vadeli ödüller için dürtüsel davranışlar sergilerler.
Patofizyoloji > Nöroaktif maddelere paradoksal reaksiyon

Bu grup insanda merkezi sinir sistemindeki yapısal olarak değişen sinyal işlemenin bir başka işareti, dikkat çekici derecede yaygın olan Paradoksal reaksiyondur (hastaların yaklaşık  %10-20'sinde ). Bunlar, normal bir etkinin tersi yöndeki beklenmeyen reaksiyonlar veya aksi takdirde önemli farklı reaksiyonlardır. Bunlar diş hekiminde lokal anestezik, sedatif, kafein, antihistaminik, zayıf nöroleptikler ve merkezi ve periferik ağrı kesiciler gibi nöroaktif maddelere karşı reaksiyonlardır . Paradoksal reaksiyonların nedenleriEn azından kısmen genetik olduğundan, kritik durumlarda, örneğin ameliyatlardan önce, bu tür anormalliklerin aile üyelerinde de mevcut olup olmadığını sormak yararlı olabilir.
Teşhis ve sınıflandırma

Tüm ruhsal bozukluklarda olduğu gibi, Dünya Sağlık Örgütü'nün Uluslararası Hastalık Sınıflandırması (ICD) ve Amerikan Psikiyatri Birliği'nin Ruhsal Bozuklukların Tanısal ve İstatistiksel El Kitabı'nda (DSM) DEHB tanısına yönelik olarak ortaya konulan tanımlar ve kriterler uluslararası düzeyde tanınmaktadır. Almanya'da DGKJP, DGPPN ve DGSPJ'nin buna dayanan S3 yönergeleri yetkilidir (literatür altına bakın).
DEHB'nin semptomları ve özellikleri toplum genelinde boyutsal olarak dağılmıştır ve kendi başlarına hastalık belirtilerini temsil etmemektedir.Bu nedenle, DEHB'yi açık ve kategorik olarak teşhis etme çabalarında, bu yaygın semptomlar, yaşam tarzı üzerindeki zararlı etkilerinden çok daha az faydalıdır. Tanı için önemli olan işlevsellik, yaşam kalitesi veya günlük yaşama katılımın da sınırlı olup olmadığıdır. Anormallikler yaşamın yalnızca bir alanında ortaya çıkıyorsa, bu başka bir psikolojik bozukluğun önemli bir göstergesi olabilir.
DEHB tanısı için klinik tablo çok önemlidir. Tanıya uygun biyobelirteçler bilinmemektedir.
Teşhis ve sınıflandırma > ICD'ye göre sınıflandırma > ICD-10'a göre

ICD-10'da klinik tablo, çocukluk ve ergenlik döneminde başlayan davranışsal ve duygusal bozukluklar grubuna atanan Hiperkinetik Bozukluklar (F90) genel kategorisi altında listelenmiştir. Aşağıdaki biçimler arasında bir ayrım yapılır:
Basit aktivite ve dikkat bozukluğu (F90.0) – dikkatsizlik, dürtüsellik ve hiperaktivite kriterleri karşılanıyor.
Hiperkinetik sosyal davranış bozukluğu (F90.1) – F90.0 kriterleri ve sosyal davranış bozukluğu (F91) aynı anda karşılanmaktadır.
Diğer hiperkinetik bozukluklar (F90.8) – F90.0'a göre tüm kriterleri karşılamak zorunda değildir.
Hiperkinetik bozukluk, belirtilmemiş (F90.9) - yalnızca F90.0 ile F90.1 arasında belirsizlik varsa kullanılmalıdır.
F90.0, F90.1 veya F90.9'a göre DEHB'nin hiperkinetik bozukluk tanısı için “dikkat bozukluğu, aşırı aktivite ve dürtüsellik gereklidir”.
Hiperaktivite olmaksızın dikkat bozukluğu (DSM'de ağırlıklı olarak dikkat eksikliği alt tipine karşılık gelir ), Hiperkinetik Bozukluk (F90) kategorisinde kodlanamaz. Bu amaçla, çocukluk ve ergenlik döneminde başlayan diğer tanımlanmış davranışsal ve duygusal bozukluklar kategorisinin geri kalanı - hiperaktivite olmadan dikkat eksikliği bozukluğu (F98.8) dahil olmak üzere kullanılmalıdır.
ICD şemasında ağırlıklı olarak hiperaktif-dürtüsel tipin kodlanması
Dikkatsizlik kriterlerinin tam olarak karşılanmadığı hiperkinetik bir bozukluk F90.1 veya F90.8 olarak kodlanabilir
Diğer çeşitler
Pek çok uzman ayrıca evde değil okulda meydana gelen subklinik değişkenleri, diğer özel belirtileri veya bozuklukları da tanımlamaktadır. Ancak, ağırlıklı olarak dikkatsiz olan tip gibi bunlar da 1992'de ICD-10'un F90.– ana sınıflandırmasına dahil edilmemiştir, çünkü “ampirik öngörü doğrulaması hala yetersizdir”.  veya F90.8 altında da sınıflandırılabilir.
Teşhis ve sınıflandırma > ICD'ye göre sınıflandırma > ICD-11'e göre

ICD'nin (ICD-11 ) 2018'de yayınlanan 11. revizyonu artık DEHB'yi 6A05 (Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu) kodu altında nörogelişimsel bir bozukluk olarak listeliyor .  Hiperkinetik Bozukluklar kategorisi çıkarılmıştır.
Teşhis ve sınıflandırma > Önem derecesi

Şiddet seviyelerinin sınıflandırılması, DSM-5'e dayalı olarak S3 kılavuzlarında yapılmaktadır. Değerlendirme semptomların ciddiyetini ve fonksiyonel bozukluğu dikkate alır ve şu şekilde ifade edilebilir:
Hafif : Teşhis için gerekli olanlara ek olarak çok az semptom var veya hiç yok ve semptomlar sosyal, akademik veya mesleki işlevsellik alanlarında hafif bir bozulmadan başka bir sonuç vermiyor.
Orta : Semptomların şiddeti ve fonksiyonel bozulma “hafif” ile “şiddetli” arasındadır; yani, yalnızca küçük semptomlara rağmen semptomlara bağlı olarak belirgin bir işlevsellik kaybı mevcutsa veya şu anda sosyal, okul veya mesleki işlevsel alanlarda yalnızca küçük bozukluklara rağmen semptomların şiddeti, teşhis için gereken kapsamı önemli ölçüde aşıyor.
Şiddetli : Semptomların sayısı tanı koymak için gereken sayıyı önemli ölçüde aşıyor veya bazı semptomlar özellikle şiddetli veya semptomlar sosyal, okul veya mesleki işlevselliği önemli ölçüde bozuyor