stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
1552 Bessel
Kaynakça_

1 2 3 4  "JPL Small-Body Database Browser: 1552 Bessel (1938 DE1)" (2017-05-05 last obs.). Jet Propulsion Laboratory. 11 Nisan 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 30 Haziran 2017.
1 2 3 4 5  Schmadel, Lutz D. (2007). "(1552) Bessel". Dictionary of Minor Planet Names – (1552) Bessel. Springer Berlin Heidelberg. s. 123. doi:10.1007/978-3-540-29925-7_1553. ISBN 978-3-540-00238-3.
1 2 3 4 5 6  "LCDB Data for (1552) Bessel". Asteroid Lightcurve Database (LCDB). 18 Şubat 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Nisan 2017.
1 2 3  Mainzer, A.; Grav, T.; Masiero, J.; Hand, E.; Bauer, J.; Tholen, D.; McMillan, R. S.; Spahr, T.; Cutri, R. M.; Wright, E.; Watkins, J.; Mo, W.; Maleszewski, C. (November 2011). "NEOWISE Studies of Spectrophotometrically Classified Asteroids: Preliminary Results". The Astrophysical Journal. 741 (2): 25. arXiv:1109.6407 $2. Bibcode:2011ApJ...741...90M. doi:10.1088/0004-637X/741/2/90.
1 2  Masiero, Joseph R.; Mainzer, A. K.; Grav, T.; Bauer, J. M.; Cutri, R. M.; Nugent, C.; Cabrera, M. S. (November 2012). "Preliminary Analysis of WISE/NEOWISE 3-Band Cryogenic and Post-cryogenic Observations of Main Belt Asteroids". The Astrophysical Journal Letters. 759 (1): 5. arXiv:1209.5794 $2. Bibcode:2012ApJ...759L...8M. doi:10.1088/2041-8205/759/1/L8. 2 Ekim 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Nisan 2017.
↑  Veres, Peter; Jedicke, Robert; Fitzsimmons, Alan; Denneau, Larry; Granvik, Mikael; Bolin, Bryce; Chastel, Serge; Wainscoat, Richard J.; Burgett, William S.; Chambers, Kenneth C.; Flewelling, Heather; Kaiser, Nick; Magnier, Eugen A.; Morgan, Jeff S.; Price, Paul A.; Tonry, John L.; Waters, Christopher (November 2015). "Absolute magnitudes and slope parameters for 250,000 asteroids observed by Pan-STARRS PS1 - Preliminary results". Icarus. 261: 34-47. arXiv:1506.00762 $2. Bibcode:2015Icar..261...34V. doi:10.1016/j.icarus.2015.08.007. 2 Ekim 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Nisan 2017.
1 2 3 4  Masiero, Joseph R.; Grav, T.; Mainzer, A. K.; Nugent, C. R.; Bauer, J. M.; Stevenson, R.; Sonnett, S. (August 2014). "Main-belt Asteroids with WISE/NEOWISE: Near-infrared Albedos". The Astrophysical Journal. 791 (2): 11. arXiv:1406.6645 $2. Bibcode:2014ApJ...791..121M. doi:10.1088/0004-637X/791/2/121. 23 Ocak 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Nisan 2017.
1 2  Behrend, Raoul. "Asteroids and comets rotation curves – (1552) Bessel". Geneva Observatory. 3 Ağustos 2003 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Nisan 2017.
1 2  "1552 Bessel (1938 DE1)". Minor Planet Center. 3 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Nisan 2017.
↑  "Friedrich Wilhelm Bessel (July 22, 1784 - March 17, 1846)". seds.org. 4 Şubat 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Nisan 2017.
↑  Schmadel, Lutz D. (2009). "Appendix – Publication Dates of the MPCs". Dictionary of Minor Planet Names – Addendum to Fifth Edition (2006–2008). Springer Berlin Heidelberg. s. 221. doi:10.1007/978-3-642-01965-4. ISBN 978-3-642-01964-7.
Senlac Tepesi

Hastings Muharebesi 1066'da bu yerde yapıldı. Saksonların mevzisi, daha sonra manastırın inşa edildiği tepenin üzerindeydi. Normanların mevzisi de, yaklaşık olarak fotoğrafçının durduğu yerdi.
Senlac Tepesi (veya Senlac Sırtı), Harold Godwinson'un ordusunu 14 Ekim 1066'da Hastings Muharebesi için konuşlandırdığı genel kabul görmüş konumdur. Günümüzde Doğu Sussex'teki Battle kasabasının yakınında bulunmaktadır. Senlac kelimesi Eski İngilizcede "kumlu su" anlamına gelen Sandlacu kelimesinin Norman-Fransızcasına geçmiş hâlidir. Bu ad, muharebe alanından geçen su akıntısının adı da olabilir. Senlac adı, Viktorya Dönemi tarihçisi E. A. Freeman tarafından, yalnızca Anglo-Norman tarihçisi Orderic Vitalis'in yaptığı muharebe açıklamalarına dayanarak popüler hâle getirildi. Freeman, Normanlar'ın İngiliz Kum gölü sözcüğüne yönelik bir kelime oyunu olarak tepeye Kan Gölü adını taktıklarını öne sürdü.
Orderic'in, İngiliz bir annenin çocuğu olarak dünyaya geldiğinden beri ilk yıllarını İngiltere'de geçirdiği için Senlac'ın İngilizce adını bilmesi muhtemeldir. İngiltere'de geçirdiği sürenin sonlarına doğru bir İngiliz keşişten eğitim aldı. Bununla beraber Freeman'ın hipotezi, tamamen Orderic Vitalis'in kanıtlarına dayandığı için diğer tarihçiler tarafından eleştirildi. Orderic, Hastings Muharebesi'nden dokuz yıl sonra doğmuştu ve Orderic'ten önce gelen tarihçiler Senlac ismini kullanmıyorlardı.
Filistin'e Moğol akınları

1260'da Levant'taki Moğol saldırıları. Halep ve Şam'a yönelik ilk başarılı saldırılar, Baalbek, el-Subayba ve Aclun gibi ikincil hedeflere yönelik daha küçük saldırıların yanı sıra, muhtemelen Kudüs dahil olmak üzere diğer Filistin kasabalarına yönelik baskınlara yol açtı. Daha küçük baskın grupları Gazze'ye kadar güneye ulaştı.
Filistin'e Moğol akınları, öncelikle 1260 ve 1300 yıllarında Suriye'deki geçici başarılı Moğol istilalarının ardından Haçlı Seferleri'nin sonlarına doğru gerçekleşmiştir. Bu istilaların her birinin ardından Moğolların güneye, Filistin'e ve Gazze'ye kadar uzanan akınlar düzenleyebildiği birkaç aylık bir dönem yaşandı.
Baskınlar, yağmalamaya, öldürmeye ve yok etmeye devam eden Moğol ordusunun nispeten küçük bir kısmı tarafından gerçekleştirilmiştir. Ancak Moğolların her iki durumda da Filistin'i Moğol idari sistemine entegre etme niyetinde olmadığı görülmüş ve Suriye işgallerinden birkaç ay sonra Memluk güçleri Mısır'dan dönmüş ve çok az direnişle bölgeyi yeniden işgal etmiştir.
1260 Moğol seferleri

1258'de, lider Hülâgû yönetimindeki Moğollar, Moğol İmparatorluğu'nu daha da genişletme arayışlarında, İslam dünyasının güç merkezi olan Bağdat şehrini başarıyla ele geçirerek Abbâsî Hanedanı'nı etkili bir şekilde yok etmiştir. Bağdat'tan sonra, daha önce fethedilen veya teslim edilen Gürcistan, Kilikya Ermenistanı ve Antakya topraklarından bazı Hristiyanların da aralarında bulunduğu Moğol kuvvetleri, Eyyubi hanedanının bölgesi olan Suriye'yi fethetmeye devam etmiştir. Moğollar Halep şehrini ele geçirdiler ve 1 Mart 1260'ta Şam'ı fethettiler.
Bağdat ve Şam'daki İslami güç merkezlerinin gitmesiyle Memlûk yönetimindeki Kahire, İslami gücün merkezi haline geldi. Moğollar muhtemelen Filistin üzerinden Mısır'a doğru ilerleyişini sürdüreceklerdi ancak Türkistan'da yaşanan bir iç çatışma nedeniyle işgallerini durdurmak zorunda kaldılar. Hülâgû, kuvvetlerinin büyük bir kısmıyla birlikte yola çıkmış ve fethedilen toprakları işgal etmek üzere, Nestûrî Hıristiyan generali Ketboğa komutasında Suriye'de yalnızca 10.000 Moğol atlısını bırakmıştır.
Ketboğa, Baalbek, el-Subayba ve Aclun şehirlerini ve kalelerini ele geçirerek ve Moğol baskın gruplarını Filistin'in daha da içlerine, Aşkelon'a ve muhtemelen Kudüs'e kadar ulaşarak göndererek saldırıya devam etti. Gazze'ye yaklaşık 1000 kişilik bir Moğol garnizonu yerleştirildi. Kuşlu Han komutasındaki bir Moğol müfrezesi, Nablus garnizonunu habersiz şehrin dışında yakaladı. Hem Eyyubi komutanları Mujir al-Din ibn Abi Zakari hem de Nur al-Din 'Ali ibn Shuja' al-Din al-Akta' öldürüldüler. Moğollar daha sonra Nablus'a garnizon kurdular. Nablus'un Sâmirî topluluğuna yaptıkları baskının yarattığı yıkım Tolidah'da kayıtlıdır. Pek çok erkek, kadın ve çocuk öldürülmüş ve Baş Rahip Amram ben Itamar'ın oğlu Uzzī yakalanıp Şam'a getirilmiştir. Daha sonra topluluk tarafından fidye karşılığında serbest bırakılmıştır.
Hülâgû ayrıca Fransa Kralı IX. Louis'e de bir mesaj göndererek Moğolların Kudüs'ü Hristiyanlara bıraktığını bildirmiştir. Ancak modern tarihçiler, Kudüs'ün bu süre zarfında en az bir Moğol baskınına maruz kalmış olabileceğine, ancak başka türlü işgal edilmediğine veya resmi olarak fethedilmediğine inanmaktadırlar.
Moğolların Orta Doğu'da Memlüklere yönelik saldırısı sırasında Memlüklerin çoğu Kıpçaklardan oluşuyordu ve Altın Orda'nın Kıpçak tedariki Memluk ordularını ikmal ederek Moğollarla savaşmalarına yardımcı olmuştur.
1260 Moğol seferleri > Ayn Calut Muharebesi (1260)

Ana madde: Ayn Calut Muharebesi
Suriye'den Kahire'ye çekildikten sonra Mısırlı Memlükler, Akka'daki güdük Kudüs Krallığı'nın Franklarıyla müzakere etti ve Franklar, Müslüman Memlükler Moğolların geleneksel düşmanları olmasına rağmen Memlükler ve Moğollar arasında pasif bir tarafsızlık pozisyonunu benimsedi. Haçlılar. O dönemde Franklar Moğolları Müslümanlardan daha büyük bir tehdit olarak görüyormuş gibi görünüyor. Böylece Memlük kuvvetlerinin Haçlı topraklarından zarar görmeden geçmesine izin verildi ve Eylül 1260'ta Celile'deki tarihi Ayn Calut Muharebesi'nde Moğol ordusunun kalıntılarıyla yüzleşmek için büyük bir güç topladılar. Memlükler, bölge açısından önemli olan ama aynı zamanda Moğol Ordusu'nun ilk kez büyük bir yenilgiye uğradığı büyük bir zafer elde etti. Moğol fetihleri için en yüksek nokta haline geldi, çünkü bu savaştan sonra Moğollar Suriye'yi tekrar birkaç kez işgal etmeye çalışsalar bile 1300'e kadar başarılı olamayacaklardı. O zaman bile bölgeyi yalnızca birkaç aylığına ellerinde tutacaklardı.
1260 Moğol seferleri > Sidon olayı (1260)

Çağdaşları tarafından sorumsuz ve sersem olarak tanımlanan Haçlı Sidon ve Beaufort Lordu Julian de Grenier, 1260 yılında, yakın zamanda Moğol toprakları haline gelen Bekaa bölgesine baskın yapma ve yağmalama fırsatını değerlendirdi. Moğol generali Ketboğa, tazminat almak için küçük bir kuvvetle yeğenini gönderdiğinde, onlar Julian tarafından pusuya düşürüldü ve öldürüldü. Ketboğa, kalenin ele geçirilmediği söylenmesine rağmen Sidon şehrine baskın düzenleyerek, duvarları yıkarak ve Hristiyanları katlederek güçlü bir şekilde karşılık verdi.
Dokuzuncu Haçlı Seferi sırasında Moğol baskınları (1271)

1269 yılında, İngiliz Prensi Edward (gelecekte I. Edward), büyük amcası Aslan Yürekli Richard'ın ve Fransız kralı VII. Louis'in İkinci Haçlı Seferi'nin hikâyelerinden esinlenerek, kendi haçlı seferi olan Dokuzuncu Haçlı Seferi'ni başlattı. Haçlı seferinde Edward'a eşlik eden şövalyelerin ve hizmetlilerin sayısı oldukça azdı, muhtemelen 230 civarında şövalye ve 13 gemilik bir filoda taşınan toplam yaklaşık 1.000 kişiydi. Edward'ın keşif gezisinin üyelerinin çoğu, karısı Kastilya'lı Eleanor, kardeşi Edmund ve ilk kuzeni Almain'li Henry dahil olmak üzere yakın arkadaşları ve ailesindendir.
Edward, nihayet 9 Mayıs 1271'de Akka'ya vardığında, hemen Moğol hükümdarı Abaka'ya bir elçilik göndermiştir.
Edward'ın planı Moğolların yardımını kullanarak Müslüman lider I. Baybars'a saldırmaktı. Elçi heyeti Reginald Russel, Godefrey Welles ve John Parker tarafından yönetiliyordu.
Abaka, 4 Eylül 1271 tarihli bir mektupta Edward'ın isteğine olumlu yanıt verdi. Tarihçiler Steven Runciman ve René Grousset, Surlu William'ın on ikinci yüzyıl Latin tarihçesinin devamı olan Orta Çağ Fransızca Estoire d'Eracles'ten alıntı yapıyor:
Sör Edward ve Hıristiyanların yardım istemek için Tatarlara gönderdikleri haberciler Akka'ya geri döndüler ve o kadar iyi iş çıkardılar ki Tatarları da yanlarında getirdiler ve  Caesarea Maritima'ya kadar tüm Antakya, Halep, Haman ve La Chamele topraklarına baskın düzenlediler. Ve buldukları tüm Sarazenleri öldürdüler.
Ekim 1271'in ortalarında Edward'ın talep ettiği Moğol birlikleri Suriye'ye geldi ve Halep'ten güneye doğru toprakları yağmaladı. Türkistan'daki diğer çatışmalar nedeniyle işgal edilen Abaka, Selçuklu Anadolu'sundaki işgal ordusundan ve yardımcı Selçuklu birliklerinden general Samagar komutasındaki yalnızca 10.000 Moğol atlısını gönderebildi, ancak bunlar Müslüman nüfusun (Ketboğa'nın önceki seferlerini hatırlayan) göçünü tetikledi. Kahire kadar güneyde. Moğollar, Halep'i koruyan Türkmen birliklerini mağlup ederek şehirdeki Memluk garnizonunu dağıttı ve Ma'arretü'n-Nu'man ve Epemiye'ye doğru ilerlemeye devam etti.
Baybars, 12 Kasım'da Mısır'dan karşı saldırıya geçtiğinde Moğollar, Memluk ordusunun tamamıyla yüzleşemeyecek şekilde Fırat Nehri'nin ötesine çekilmiştiler.
1299-1300 Moğol seferleri

1299 yazında Gazan komutasındaki Moğollar, 23 veya 24 Aralık 1299'da kuzeydeki Halep şehrini başarılı bir şekilde ele geçirdiler ve Vadi'l-Haznedar Muharebesi'nde (3. Humus Muharebesi olarak da bilinir) Memlükleri mağlup ettiler. Moğol generali Mulay'ın komutasındaki bir grup Moğol daha sonra Gazan'ın ordusundan ayrıldı ve geri çekilen Memluk birliklerini Gaza'ya kadar takip ederek onları Mısır'a geri ittiler. Gazan'ın kuvvetlerinin büyük bir kısmı daha sonra Şam'a doğru ilerledi; Şam 30 Aralık 1299 ile 6 Ocak 1300 arasında teslim oldu, ancak Kalesi direndi. Ghazan daha sonra Şubat ayında kuvvetlerinin çoğunu geri çekti, muhtemelen atlarının yeme ihtiyacı vardı. Gazan ayrıca Mısır'a saldırmak için Kasım ayında geri döneceğine söz verdi.
Buna göre, Moğol il-Han'ın Kutsal Toprakların De facto efendisi olduğu Şubat'tan Mayıs 1300'e kadar yaklaşık dört aylık bir dönem vardır. Mulay komutasındaki yaklaşık 10.000 atlıdan oluşan daha küçük bir kuvvet, Gazze'ye kadar güneyde baskınlar düzenledi, Mart 1300 civarında Şam'a döndü ve birkaç gün sonra Gazan'ı takip ederek Fırat Nehri'ne geri döndü.
Mısırlı Memlükler daha sonra geri dönmüşler ve Mayıs 1300'de tüm bölgeyi savaşmadan geri almışlardır.
1299-1300 Moğol seferleri > 1300'de Kudüs'ün Kaderi

Orta Çağ kaynakları, 1299 ve 1300'deki baskınların kapsamı hakkında birçok farklı görüş vermektedir; modern tarihçiler arasında hangi kaynakların en güvenilir olduğu, hangisinin abartılmış veya sadece yanlış olabileceği konusunda ise anlaşmazlıklar vardır. Özellikle Kudüs'ün kaderi tartışılmaya devam ediyor; bazı tarihçiler Moğol baskınlarının şehre girmiş olabileceğini belirtirken diğerleri şehrin ele geçirilmediğini, hatta kuşatılmadığını söylüyor.
Konuyla ilgili en çok alıntı yapılan çalışma, Dr. Sylvia Schein'in 1979 tarihli "Gesta Dei per Mongolos" başlıklı makalesidir. Sözünü şu şekilde tamamlamıştır: "Kutsal Toprakların kurtarıldığı iddiası hiçbir zaman gerçekleşmedi." Ancak Schein, 1991 tarihli kitabında, Kudüs'ün Moğollar tarafından fethinin "doğrulandığını" söyleyen kısa bir dipnot içeriyor çünkü onların 1300 yılında Kubbetü's-Sahre'nin Şam'a nakletmek için Altın Kapısını kaldırdıklarını belgeliyor. Bu, Kudüs'ün ayrıntılı bir mimari tanımını veren ve Moğolların kapıdaki eylemlerinden bahseden 14. yüzyıl papazı Poggibonsi'li Niccolo'nun bir anlatımına dayanıyordu. Başka bir bilim adamı Denys Pringle, Poggibonsi'nin anlatımını Moğolların kapıyı yok etmeye, baltalamaya, yakmaya veya kaldırmaya çalıştığını ancak başarılı olamadıklarını ve Memlükler geri döndüğünde kapıyı duvarla ördürdüklerini söylemiştir.
Alain Demurger, 2007 tarihli Les Templiers adlı kitabında Moğolların Şam ve Kudüs'ü ele geçirdiğini ve Gazan'ın generali Mulay'ın da 1299-1300 yıllarında Kudüs'te "etkili bir şekilde bulunduğunu" belirtmektedir. Frederic Luisetto'ya göre Moğol birlikleri "Kudüs ve El Halil'e girerek birçok katliam gerçekleştirdiler." The Crusaders and the Crusader States kitabında Andrew Jotischky, Schein'in 1979 tarihli makalesini ve daha sonra 1991 tarihli kitabını kullanarak "Kudüs'ün kısa ve büyük ölçüde sembolik bir işgalinden sonra Gazan'ın İran'a çekildiğini" belirtmiştir.
Reuven Amitai, 1987 tarihli "Filistin'e Moğol baskınları" başlıklı makalesinde şöyle demektedir: "O halde büyük olasılıkla Moğollar 1299 - 1300 yıllarında Filistin'e tek başlarına baskın düzenlemişler. Moğol kuvvetleri Gazze'ye kadar ilerlemiş, yağmalamış ve öldürmüş ve Kudüs dahil birçok şehre girmişlerdir. Sonunda, 1300 yılının Mart ayı ortalarında tüm akıncılar Şam bölgesine geri dönmüştür."
1299-1300 Moğol seferleri > 1300'de Kudüs'ün Kaderi > Avrupalıların Kudüs hakkındaki söylentileri

Gerçek ne olursa olsun, Moğol ilerleyişi o dönemde Avrupa'da, belki de Moğolların Kudüs'ü ele geçirip Avrupalılara geri vereceklerine dair çılgın söylentilere yol açmıştı. Mart 1300 civarında başlayan bu söylentiler muhtemelen Kıbrıs'tan yeni gelen Venedikli tüccarların anlatımlarına dayanıyordu. Anlatım, Moğolların Suriye'deki başarılarının az çok doğru bir resmini veriyordu, ancak daha sonra Moğolların bu noktada Kutsal Toprakları "muhtemelen" ele geçirdiğini söyleyecek şekilde genişletildi. Daha sonra söylentiler, hüsnükuruntu ve Jübile için Roma'da toplanan büyük kalabalıkların oluşturduğu şehir efsanesi ortamıyla geniş çapta abartıldı. Hikâye (yanlış bir şekilde) Moğolların Mısır'ı ele geçirdiğini, Moğol Gazan'ın kardeşini oraya yeni kral olarak atadığını ve Moğolların bir sonraki Berberi ve Tunus'u fethedeceğini söyleyerek büyüdü. Ayrıca Gazan'ın Şam ve Mısır'da esir tutulan Hristiyanları serbest bıraktığı ve bu esirlerden bazılarının Kıbrıs'a doğru yola çıktığı da söylentiler arasındaydı.
Nisan 1300'e gelindiğinde, Papa VIII. Bonifacius, Moğol Gazan'ın Kutsal Toprakları fethettiği ve onu Hristiyanlara teslim etmeyi teklif ettiği "özel bir sevinçle kutlanacak büyük ve neşeli haberi" duyuran bir mektup gönderiyordu. Roma'da, 1300 yılındaki Jübile kutlamalarının bir parçası olarak Papa, "Kutsal Toprakların kurtarılmasını kutlamak" için yürüyüşler yapılmasını emretmiş ve ayrıca herkesi yeni kurtarılan bölgeye doğru yola çıkmaya teşvik etmiştir. İngiltere Kralı I. Edward'dan tebaasını da Kutsal Yerleri ziyaret etmeye teşvik etmesi istenmiştir. Papa Bonifacius, Ausculta fili adlı fermenında Kutsal Toprakların Moğollardan kurtarıldığından bile bahsetmiştir.
Jübile yılının (1300) yazında, Papa VIII. Bonifacius, çeşitli krallar ve prenslerden gönderilen bir düzine elçiyi kabul etmiştir. Gruplardan biri, İlhan'ın elçisi Florentine Guiscard Bustari'nin liderliğindeki 100 Moğol'dan oluşuyordu. Dönemin kaynaklarda bolca adı geçen elçilik Jübile törenlerine katılmıştır. İddiaya göre elçi aynı zamanda Gazan'ın geri vereceği topraklarda Frenklerin yeniden kurulmasını denetlemek üzere Gazan tarafından görevlendirilen kişiydi.
Kısa bir süre için büyük bir sevinç yaşandı, ancak Papa çok geçmeden Suriye'deki gerçek durumu öğrendi; aslında Gazan, Şubat 1300'de kuvvetlerinin büyük kısmını geri çekmişti ve Memlükler de Mayıs ayına kadar geri almıştı. Ancak söylentiler en az Eylül 1300'e kadar devam etmiştir.
Levant'taki Moğol saldırıları, 1299–1300
SM U-33

| --- | --- |

Tarihçe
Alman İmparatorluğu
Adı:  U-33
Sipariş:  29 Mart 1912
İnşa eden:  Germaniawerft, Kiel
Yard numarası:  193
Kızağa konuluşu:  7 Kasım 1912
Denize indirilişi:  19 Mayıs 1914
Görevlendirme:  27 Eylül 1914
Akıbet:  Savaşın sonunda teslim oldu, Blyth'da 1919-20'de söküldü
Genel karakteristik
Sınıf ve tipi:  Alman Tip U 31 denizaltı
Deplasman:  685 t (674 emperyal ton) (yüzeyde)  878 t (864 emperyal ton) (dalışta)
Uzunluk:  64,70 m (212 ft 3 in) (toplam)  52,36 m (171 ft 9 in) (basınç teknesi)
Genişlik:  6,32 m (20 ft 9 in) (toplam)  4,05 m (13 ft 3 in) (basınç teknesi)
Çekiş:  3,56 m (11 ft 8 in)
Kurulu güç:  2 × 1.850 PS (1.361 kW; 1.825 shp) dizel motor  2 × 1.200 PS (883 kW; 1.184 shp) Doppelmodyn (motor-jeneratör)
İtme gücü:  2 × şaft  2 × 1,60 m (5 ft 3 in) pervane
Hız:  16,4 knot (30,4 km/sa; 18,9 mph) (yüzeyde)  9,7 knot (18,0 km/sa; 11,2 mph) (dalışta)
Menzil:  8 knot (15 km/sa; 9,2 mph) hızla 8.790 nmi (16.280 km; 10.120 mi) (yüzeyde)  5 knot (9,3 km/sa; 5,8 mph) hızla 80 nmi (150 km; 92 mi) (dalışta)
Test derinliği:  50 m (164 ft 1 in)
Kişi kapasitesi:  4 subay, 31 denizci
Silah donanımı:  4 × 50 cm (20 in) torpido tüpü (2 burun, 2 kıç)  6 × torpido  1 × 8,8 cm SK L/30 güverte topu (1916 sonrası 10.5 cm SK L/45 top)
Hizmet geçmişi
Bağlılığı: Alman İmparatorluk Donanması
Komutanlar: *27 Eylül 1914 – 23 Eylül 1916 – Konrad Gansser 24 Eylül 1916 – 1 Nisan 1917 – Gustav Sieß  2 Nisan 1917 – 30 Kasım 1918 – Hellmuth von Doemming
Zaferler: *82 gemi batırıldı (toplam 193.529 ton). 8 gemiye hasar verildi (toplam 36.452).  1 gemi ele geçirildi (453 ton).
SM U-33, Alman İmparatorluk Donanması'na ait U 31 tipi bir U-bot idi.
Tasarım

Alman Tip U 31 denizaltıları, Tip 23 ve Tip 27 teknelerine benzer, itiş gücü ve hız bakımından sadece biraz farklı olan, çift tekneli açık deniz denizaltılarıydı. Ortalama manevra kabiliyetine sahip, yüzeyde iyi kontrol edilebilen okyanusa uygun tekneler olarak değerlendiriliyorlardı.
U-33'ün 64,7 m toplam, 52,36 m basınçlı gövde uzunluğuna sahipti. Teknenin genişliği 6,32 metre, basınçlı gövde genişliği 4,05 metreydi. Tekne 3,56 m su çekimine sahipti, toplam yüksekliği ise 7,68 - 8,04 m arasındaydı. Teknelerin deplasmanı 971 tondu, yüzeydeyken 685 ton, dalışta ise 878 tondu.
U-33, yüzeyde toplam 1.850 beygir gücü üreten iki Germania 6 silindirli iki zamanlı dizel motor, dalışta ise toplam 1.200 beygir gücü üreten iki Siemens-Schuckert çift etkili (motor-jeneratör) elektrik motoru kullanıyordu. Bu motorlar, şafta bağlı her biri 1,6 metre çapında iki pervaneye güç vererek tekneyi su üstünde 16,4 deniz mili (30,4 km/sa), su altındayken ise 9,7 deniz mili (18,9 km/sa) hıza ulaştırabiliyordu. Seyir menzili yüzeyde 8 deniz mili (15 km/sa) hızda 8.790 deniz mili (16.280 km); su altında ise 5 deniz mili (9,3 km/sa) hızda 80 deniz miliydi (150 km). Maksimum dalış derinliği 50 metreydi.
U-botu ikisi baş, ikisi ise kıç tarafında yer alan dört adet 50 cm çapında torpido tüpüne sahipti ve altı torpido taşıyordu. Ek olarak U-33, 1915'te bir adet 8,8 cm SK L/30 güverte topu ile donatıldı. 8,8 cm top  daha sonra 10,5 cm'lik topla değiştirildi. Tekne mürettebatı dört subay ve 31 bahriyeliydi.
Kerala

| Kerala Kēraḷam |
| --- | --- |
Eyalet
Kerala
  Arma 
 Kerala'nın konumu
Ülke:  Hindistan
Başkent: Thiruvananthapuram
Eyalet: 1 Kasım 1956
İdare
 • Vali: Arif Muhammed Khan
 • Eyalet başbakanı: Pinarayi Vijayan
Yüzölçümü
 • Toplam: 38863 km²
Nüfus
 • Toplam: 33.387,677
 • Yoğunluk: 860/km²
Zaman dilimi: UTC+05.30 (IST)
Kerala (Malayalamca: കേരളം, Hintçe: केरल), Hindistan'ın güneybatısında bir eyâlet. Ülkenin Malayalamca konuşulan bölgelerinin birleştirilerek Devletlerin Yeniden Yapılandırılması Yasasının yürürlüğe girmesini takiben 1 Kasım 1956'da kuruldu.
Ülkenin sosyalist idareyle yönetilen birkaç eyaletinden biridir. Ülkenin okuma yazma oranı (%93'ün üzerinde), yaşam standardı ve beklenen yaşam süresi en yüksek eyaletidir. Aynı zamanda Hindistan'daki eyaletler arasında en düşük cinayet ve yolsuzluk oranına sahip eyalet olan Kerala, Hindistan'ın en güzel yerlerden biri olarak gösterilen turistik bir bölgedir.
| g t Hindistan'ın eyaletleri ve birlik toprakları |
| --- | --- | --- |
| Eyaletler |  Andhra Pradeş  Arunaçhel Pradeş  Assam  Batı Bengal  Bihar  Cemmu ve Keşmir  Çhattisgar  Goa  Gücerât  Haryana  Himaçel Pradeş  Carkand  Karnataka  Kerala  Madhya Pradeş  Maharaştra  Manipur  Meghalaya  Mizoram  Nagaland  Orissa  Pencap  Racastan  Sikkim  Tamil Nadu  Telangana  Tripura  Uttar Pradeş  Uttarakhand  |  |
| Birlik toprakları |  Andaman ve Nikobar Adaları  Cemmu ve Keşmir  Çandigarh  Dadra ve Nagar Haveli ve Daman ve Diu  Delhi  Ladakh  Lakşadvip  Puduçeri  |  |
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BIBSYS: 97054646  BNE: XX453704  BNF: cb11949266b (data)  GND: 4030266-0  ISNI: 0000 0000 8796 2130  LCCN: n79055067  MusicBrainz: b93b3304-38fb-4615-8d7b-fda24616d825  NKC: ge117836  NLA: 35267524  NLI: 987007561806305171  SUDOC: 028639979  VIAF: 127828705   WorldCat (LCCN): n79-055067
Robert Vaughn

Robert Vaughn, 1964
Robert Vaughn (22 Kasım 1932 - 11 Kasım 2016), Amerikalı ünlü bir oyuncu. Minnesota Üniversitesi'nde bir yıl gazetecilik üzerine okuduktan sonra Los Angeles'a annesinin yanına taşındı ve orada Kaliforniya Eyalet Üniversitesi'nde eğitimini yapmış doktorasını Southern Üniversitesi'nde tamamlayıp mezun olmuştur. 21 Kasım 1955 tarihinde Kara Cuma adlı TV dizisi ile sanat hayatına başladı.
İlk önemli rolünü 1959 yılında The Young Philadelphians filminde aldı. 1960 yılında çevirdiği The Magnificent Seven (Muhteşem Yedili) filminde Yul Brynner, Steve McQueen, Charles Bronson ve James Coburn ile kamera karşısına geçmiş ayrıca iki ayrı filmde eski ABD Başkanlarından Franklin Roosevelt rolünü oynamış büyük beğeni kazanmıştır.
29 Haziran 1974 tarihinde Linda Staab ile evlenen Cassidy (d. 1976) ve Caitlin (d. 1981) adında kız çocuğu bulunan oyuncu bir süredir muzdarip olduğu rahatsızlık sonucu 11 Kasım 2016'da 83 yaşında öldü. Cenazesi Kuzey Carolina'nın Charlotte kentinde  Forest Lawn West Mezarlığına defnedilmiştir.