Uruk dönemi
Toplum ve kültür > Şehir devletleri > Kentleşme

Uruk dönemi, bazı yerleşimlerin yeni bir önem ve nüfus yoğunluğu kazanmasının yanı sıra anıtsal sivil mimarinin gelişimine de tanıklık etmiştir. Bu yerleşimler tam anlamıyla şehir olarak adlandırılabilecek bir seviyeye ulaşmıştır. Buna eşlik eden bir dizi sosyal değişim sonucunda, nüfusun kendi kendini besleyemeyen ve giderek büyüyen kısmına yiyecek sağlayan 'kırsal' toplumdan farklı olarak 'kentsel' toplum olarak adlandırılabilecek bir yapı ortaya çıkmıştır; ancak bu iki grup arasındaki ilişkiyi ve dönemin insanlarının bu ayrıma dair görüşlerini anlamak hâlâ güçtür. Bu olgu, 1950'lerin başında Gordon Childe tarafından 'Neolitik devrim' ile bağlantılı ve ilk devletlerin ortaya çıkışından ayrılamayan bir 'kentsel devrim' olarak nitelendirilmiştir. Maddi kanıtlara dayanan bu model o zamandan beri yoğun bir şekilde tartışılmaktadır. Kentlerin ortaya çıkış nedenleri çok tartışılmıştır. Bazı akademisyenler ilk şehirlerin gelişimini törensel dini merkezler olarak oynadıkları rolle, diğerleri ise uzun mesafeli ticaretin merkezi olmalarıyla açıklamaktadır, ancak en yaygın teori büyük ölçüde Robert McCormick Adams tarafından geliştirilen ve şehirlerin ortaya çıkışını, serveti ve insanları merkezi yerleşimlere çeken ve sakinleri giderek daha fazla uzmanlaşmaya teşvik eden devletin ve kurumlarının ortaya çıkışının bir sonucu olarak gören teoridir. Dolayısıyla bu teori, kentlerin kökeni sorununu devletin ve eşitsizliğin kökeni sorununa geri götürmektedir.
Geç Uruk döneminde, Uruk kentsel yerleşimi diğerlerinin çok ötesindeydi. Yüzölçümü, anıtlarının ölçeği ve burada ortaya çıkarılan idari araçların önemi, buranın önemli bir güç merkezi olduğunu göstermektedir. Bu nedenle sık sık 'ilk şehir' olarak anılır, ancak yüzyıllar önce başlayan ve Aşağı Mezopotamya dışında (Eridu'nun anıtsal yönü dışında) büyük ölçüde kanıtlanmış bir sürecin sonucudur. Önemli proto-kentsel merkezlerin ortaya çıkışı MÖ 4. binyılın başlarında güneybatı İran'da (Çogha Miş, Susa) ve özellikle Cezire'de (Brak Tepesi, Hamoukar, el-Hava Tepesi, Gray Reş) başlamıştır. Son bölgedeki kazılar, kentleşmenin Mezopotamya'da başladığı ve daha sonra komşu bölgelere yayıldığı fikriyle çelişme eğilimindedir; Brak Tepesi'nde bir kent merkezinin ortaya çıkması, daha önce ayrı yaşayan köy topluluklarının aşamalı olarak bir araya gelmesiyle ve herhangi bir güçlü merkezi gücün etkisi olmaksızın (Uruk'taki durumun aksine) yerel bir süreçten kaynaklanmış gibi görünmektedir. Bu nedenle erken kentleşme, MÖ 4. binyılda Yakın Doğu'nun çeşitli bölgelerinde eşzamanlı olarak gerçekleşen bir olgu olarak düşünülmelidir, ancak bu süreci daha net hale getirmek için daha fazla araştırma ve kazı yapılması gerekmektedir.
Bu dönemdeki şehircilik örnekleri hâlâ nadirdir ve Aşağı Mezopotamya'da kazısı yapılmış tek yerleşim alanı, sınırlı büyüklükte bir yerleşim olan Ebu Salabih'tir. Nispeten iyi bilinen bir şehircilik örneği için Suriye'ye ve komşu Habuba Kabira ve Cebel Aruda yerleşmelerine dönmek gerekir. Habuba Kabira 22 hektarlık bir alandan oluşuyordu, etrafı bir duvarla çevriliydi ve bazı önemli binalar, ana caddeler ve dar sokaklar ile bir avlu etrafında düzenlenmiş benzer şekilli bir grup konut etrafında organize edilmişti. Köyden kente pasif bir şekilde gelişen bir yığılma değil, açıkça ex nihilo olarak yaratılmış planlı bir şehirdi. Dolayısıyla bu dönemin planlamacıları eksiksiz bir kent planı oluşturma yeteneğine sahipti ve böylece iç organizasyonu ve başlıca anıtları da dahil olmak üzere bir kentin ne olduğuna dair bir fikirleri vardı. Uruk kültürünün etki alanının her yerinde kentleşmeye rastlanmaz; en kuzey ucundaki Arslantepe'de kayda değer büyüklükte bir saray vardı ama etrafı herhangi bir kentsel alanla çevrili değildi.
Habuba Kabira ve Cebel Aruda yerleşimlerindeki evlerin incelenmesi, kentsel toplumun ortaya çıkışına eşlik eden sosyal evrimi ortaya koymuştur. Daha iyi bilinen ilk sit alanında, ortalama 400 m2'lik bir alanı kaplayan farklı boyutlarda evler bulunurken, en büyükleri 1000 m2'den fazla bir alana sahiptir. Kanas Tepesi'nin anıtsal grubunun 'tapınakları' şehrin liderleri için konutlar olabilir. Dolayısıyla bunlar, Geç Uruk döneminin kent merkezlerinde (önceki dönemden çok daha fazla) var olan sosyal farklılaşmayı gösteren oldukça hiyerarşik yaşam alanlarıdır. Yeni oluşmakta olan kent toplumunun bir başka özelliği de evsel mekânın düzenlenişinde ortaya çıkmaktadır. Evler, Obeyd döneminde geçerli olan üçlü plandan geliştirilen, ancak bir kabul alanı ve diğer odaların etrafında düzenlendiği merkezi bir mekânla (belki de gökyüzüne açık) genişletilen yeni bir kat planıyla kendi içlerine katlanıyor gibi görünmektedir. Dolayısıyla bu evler, misafirlerin kabul edilebileceği kamusal bir alandan ayrılmış özel bir alana sahipti. Köy toplumlarından çok daha büyük bir topluluğa sahip olan kent toplumunda, hane dışındaki insanlarla ilişkiler daha mesafeli hale gelmiş ve bu da evin bu şekilde ayrılmasına yol açmıştır. Böylece eski kırsal ev, kentsel toplumun gerçeklerine uyarlandı. Bu merkezi mekânlı ev modeli, sonraki dönemlerde Mezopotamya kentlerinde çok yaygın kaldı, ancak konutların kat planlarının çok çeşitli olduğu ve farklı yerlerdeki şehirciliğin gelişimine bağlı olduğu unutulmamalıdır.