stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Ankara
Yönetim > Yerel yönetim

Büyükşehir belediyelerinde yerel yönetim, Büyükşehir Belediye Başkanı, Büyükşehir Belediye Meclisi ve Büyükşehir Belediye Encümeni'nden oluşur.
Yerel yönetimi temsil eden Büyükşehir Belediye Başkanı, ildeki tüm seçmenlerin oy çokluğu ile seçilir. Yerel seçimlerde İlçe Belediye Başkanı ve İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanılarak ilçelerin belediye meclisleri oluşur. İlçe Belediye meclislerinden alınan üyelerle (başkan kontenjanı, ilçe nüfusu ve parti oy oranına göre) de Büyükşehir Belediye Meclisi oluşur. Bu mecliste ilçe belediye başkanları da yer alır. Meclisin başkanı Büyükşehir Belediye Başkanı'dır. Büyükşehir belediye encümeni, belediye başkanının başkanlığında, belediye meclisinin kendi üyeleri arasından bir yıl için gizli oyla seçeceği beş üye ile biri genel sekreter, biri malî hizmetler birim amiri olmak üzere belediye başkanının her yıl birim amirleri arasından seçeceği beş üyeden oluşur. (5216 saylı kanun, 16. madde)
Büyükşehir yapılan illerde, İl Genel Meclisi, yetki ve görevlerini Büyükşehir Belediye Meclisine devretmiş ve kaldırılmıştır.
Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı, Mansur Yavaş (CHP), 31 Mart 2024 seçimlerinde %60,44 oy oranıyla seçilmiştir.
Ankara Büyükşehir Belediye Meclisi üye sayısı 148'dir (Büyükşehir Belediye Başkanı, 25 ilçe belediye başkanı ve 131 üye) Bunların 90'ı CHP, 45'i AK Parti, 10'u MHP, 1 BBP, 1 Yeniden Refah Partisi, 1 de bağımsız üye bulunmaktadır.
Kardeş şehirler

Ankara'nın 47 tane kardeş kenti vardır. İzmir Caddesi'nde Ankara'nın 2003 yılına kadarki kardeş kentleri için bir anıt bulunmaktadır.
| --- | --- |
 Afrika  Kinşasa, Kongo Demokratik Cumhuriyeti (2005'ten beri)   Addis Ababa, Etiyopya (2006'dan beri)   Bissau, Gine-Bissau(2011'dan beri)   Maputo, Mozambik(2015'ten beri);Amerika   Havana, Küba (1993'ten beri)   Washington, DC, Amerika Birleşik Devletleri (2011'den beri);Asya   Seul, Güney Kore (1971'den beri)   İslamabad, Pakistan (1982'den beri)   Kuala Lumpur, Malezya (1984'ten beri)   Pekin, Çin (1990'dan beri)   Bişkek, Kırgızistan (1992'den beri)   Hartum, Sudan (1992'den beri)   Amman, Ürdün (1992'den beri)   Kuveyt, Kuveyt (1994'ten beri)   Aşkabat, Türkmenistan (1994'ten beri)   Manama, Bahreyn (2000'den beri)   Astana, Kazakistan (2001'den beri)   Kabil, Afganistan (2003'ten beri)   Ulan Batur, Moğolistan (2003'ten beri)   Duşanbe, Tacikistan (2003'ten beri)   Taşkent, Özbekistan (2004'ten beri)   San'a, Yemen (2006'dan beri)   Şam, Suriye (2010'dann beri)   Hanoi, Vietnam (2011'den beri)   Bangkok, Tayland (2012'den beri)   Tahran, İran (2013'ten beri)   Doha, Katar (2016'dan beri) :  İzmir Caddesi'nde bulunan ve 2003 yılına kadarki kardeş kentleri gösteren anıt Avrupa  Dipkarpaz, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti (1986'dan beri)   Lefkoşa, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti (1989'dan beri)   Sofya, Bulgaristan (1992'den beri)   Moskova, Rusya (1992'den beri)   Prag, Çekya (1992'den beri)   Kiev, Ukrayna (1993'ten beri)   Saraybosna, Bosna-Hersek (1994'ten beri)   Tiran, Arnavutluk (1995'ten beri)   Üsküp, Kuzey Makedonya (1995'ten beri)   Tiflis, Gürcistan (1996'dan beri)   Ufa, Başkurdistan (1997'den beri)   Bükreş, Romanya (1998'den beri)   Priştine, Kosova (2004'ten beri)   Kişinev, Moldova (2004'ten beri)   Minsk, Beyaz Rusya (2007'den beri)   Zagreb, Hırvatistan (2008'den beri)   Viyana, Avusturya (2012'den beri)   Kazan, Tataristan (2013'ten beri)   Ljubljana, Slovenya (2015'ten beri)   Budapeşte, Macaristan (2015'ten beri) 
Roma İmparatoru Gallienus döneminden bir Ankyra sikkesi, Ankara adının çapadan geldiği efsanesini yansıtıyor.
Hitit Uygarlığı'nın simgesi sayılan ve Ankara şehrinin de amblemi olan Hitit Güneş Kursu
Roma İmparatorluğu döneminde Galatya
Ankara'nın 18. yüzyıldan kalma bir resmi. Bu anonim eser Hollanda'daki Rijksmuseum'dadır.
1924 yılında hazırlanan Ankara şehir haritası
1950'lerde Anafartalar Caddesi'nde insanlar
Ali Saim Ülgen arşivinden Ankara Kalesi'nden çekilen panoramik Ankara görüntüsü
Ankara şehrinin Expedition 19 uzay ekibi tarafından çekilmiş uydu görüntüsü (11 Nisan 2009)
Söğütözü, plaza bölgesi
Mustafa Kemal Atatürk'ün direktifleri üzerine Mimar Arif Hikmet Koyunoğlu tarafından projelendirilen ve 1927 yılında inşa edilen Ankara Devlet Resim ve Heykel Müzesi
Ankara Etnografya Müzesi
Anıtkabir
I. Alaeddin Keykubad zamanında yapılan Akköprü
İle bağlı turistik kasabalarından, her yıl Beypazarı Festivali'ne ev sahipliği yapan Beypazarı
Zeybek oyunu
Kocatepe Camii
Ankara'nın simgelerinden Atakule
Ankara Arena
Oğuzname

Türkmenistan'ın hatıra parası
Oğuzname, Türk halklarının efsaneleriyle ilgili birçok tarihi kitabın adıdır. Oğuz'un Türk halklarının efsanevi kralı Oğuz Kağan'ı ifade ettiği ve adının 'hikaye' anlamına geldiği bileşik bir kelimedir. İslam ansiklopedisine göre Oğuznâmelerin sayısı 30 kadar olabilir. Dede Korkut Kitabı ve Selçuknâme bunlardandır.
Câmiu't-Tevârîh

En önemli Oğuznâmelerden biri de Reşidüddin Hemedeni'nin yazdığı Câmiu't-Tevârîh'dir. Ümit Hassan'a göre efsaneler beş bölüm altında sınıflandırılabilir:
Oğuz Kağan
Oğuzların Yabguları
Kara Kağan ve Buğra Kağan
Şah Melik ve Selçuklular
Bazı Türk aileleri
Reyhan Karaca

| Reyhan Karaca |
| --- | --- |
2012 Brüksel Kültür Günleri Açık Hava Konseri, 19 Mayıs 2012
Genel bilgiler
Doğum: 8 Kasım 1970 (54 yaşında) İstanbul, Türkiye
Tarzlar: Pop
Meslekler: Şarkıcı
Çalgılar: Kabak kemane
Etkin yıllar: 1991-günümüz
Müzik şirketi: Tempa Foneks (1993) Yaşar Kekeva Plakçılık (1997-2004) (2018-günümüz)  Aral Müzik (2005-2006)  Ozan Video (2007-2008) Seyhan Müzik (2009-2010) DMC (2010-2012) Ossi Müzik (2012-2015) GNL Entertainment (2015) DMC (2015-2018)

Reyhan Karaca (8 Kasım 1970, İstanbul), Türk şarkıcı.Profesyonel müzik hayatına 1991 yılında başlamış ve özellikle 1990'lı yıllarda Türk pop müziğinde önemli bir isim haline gelmiştir.
İlk yılları ve eğitimi

Yeşilçam oyuncularından Ahmet Karaca'nın kızı olarak Şişli'de doğdu. Ailesi ve çevresinin etkisiyle müzikle iç içe büyümüştür. 8 yaşındayken İstanbul Çocuk Korosu'na kabul edilmiştir. Harbiye İlkokulu'nda okuduktan sonra İstanbul Teknik Üniversitesi Türk Musikisi Devlet Konservatuvarı sınavlarını kazanıp Çalgı Eğitim Bölümü'nde eğitimine devam etmiştir. George Michael hayranlığının etkisiyle, 1984 yılında müzik kariyerine adım atmaya karar vermiştir.
Üniversite eğitimini İstanbul Teknik Üniversitesi'nde aldı. İstanbul Teknik Üniversitesi Sosyal Bilimler Müzik Bölümünde yüksek lisans yaparak eğitimini tamamladı. Mezun olduktan sonra, İstanbul Teknik Üniversitesi Devlet Konservatuvarı'nda üç yıl öğretim görevlisi olarak görev yapmıştır. Ayrıca bir yıl özel bir lisede, bir yıl da özel bir kolejde müzik öğretmenliği yapmıştır.
Diskografi > Albümler

1993: Başlangıç
1997: Sevdik Sevdalandık
2000: Yaman Olacak
2003: Mesela
2007: İmza
Diskografi > Tekliler

2009: Sevmeyi Bilmeyen Adam
2010: Yeniden
2012: Yaz
2014: Hep mi Dertliyiz - Extra Orchestra albümünden
2015: Sobe
2015: Şans
2016: Kelebek
2018: Roma
2018: Umarsız
2019: Laga Luga
2020: Aşk Tutulması
2020: Bi Zahmet
2021: Tam 12'Den
Rakun köpeği

Rakun köpeği (Nyctereutes procyonoides), Mangut olarak da bilinir, köpekgiller (Canidae) familyasından dış görünümü ile bir rakun ile köpeğin karışımından oluşmuş bir melezi andırır. Bu yüzden uzun süre köpekgiller familyasının en ilkel türü olduğu ve köpekgiller ile rakungiller arasındaki bağlantıyı oluşturduğu kabul edilmiş olsa da günümüzde rakun köpeğinin resmen bir köpekgil olduğu ve bu rakunlara ya da sansarlara benzeyen görünümünü sonradan tesadüfen geliştirdiği bilinmektedir.
Özellikleri

Rakun köpeği dış görünümü ile bir rakun'a benzer. Uzunluğu 55 cm'ye (+15 cm kuyruk) varırken, boyu omuzuna kadar ancak 20 cm'ye ulaşır. Yumuşak tüyleri zemin olarak bej-gri renktedir, yanları, sırtı ve karın kısmı kahverengidir. Rakun köpeklerinin mevsimselliğe bağlı olarak postları tamamen yenilense de renklerinde herhangi bir değişiklik olmaz. Kış postu, yaz postundan sadece daha sık ve daha ağırdır.
Çıkardığı sesler bir köpek havlamasından daha çok kedi miyavlamasına benzer. Anne olanları tehlike olunca hırlayabilirler ve erkek hayvanlar çiftleşmek için bir dişi ararken uluyor gibi sesler çıkarırlar.
Yaşam alanı

Rakun köpeğinin doğal yayılımı Sibirya'nın doğusu, kuzeydoğu Çin ve Japonya'da dır. Ancak, 19'uncu yüzyılda kürk üretimi için Rusya'nın Avrupa kısmına da getirilmiş ve yetiştirilmeye başlanmıştır ancak rakun köpeğinin kürk üretimi için değerli olan kış postunu yalnızca hür yaşarken geliştirdiğini tespit etmişlerdir. Bu yüzden Ukrayna'da 1928 ve 1950 yılları arasında toplam 10.000 civarında rakun köpeği doğaya salınmıştır. Böylece rakun köpeği kendiliğinden batıya doğru yayılmaya başlamıştır. 1931 yılında Finlandiya'ya, 1951 yılında Romanya'ya, 1955 yılında Polonya'ya ve 1960 yılında Almanya'ya ulaşmıştır. Son yıllarda Fransa ve İtalyada gözlendiği bildirilmiştir. 2019 yılında Türkiye'de Kars'ın Sarıkamış ilçesi sınırlarında ve Allahuekber Dağlarında rakun köpeğinin ilk kez gözlendiği bildirilmiştir.
Rakun köpeği oldukça ürkek ve yalnızca gece aktif olan bir hayvandır. Çoğunlukla ormanlarda ve sık bitki örtüsüne sahip çalılık alanlarda saklı şekilde yaşar.
Beslenme

Rakun köpeği her şey yiyici hayvanlardır: fareler, kuşlar, balıklar, sülükler, böcekler, meşe meyveleri, fındıklar, böğürtlenler ve diğer meyveler yemek listesinde yer alır. Yuvalarını yerde kuran kuşların yumurtalarını yemeyi de sever. Leş ile de beslenebilir. Genellikle ağaçlara tırmanmak yerine, yiyeceklerini yerde, özellikle çalılıklarda ve su kıyılarında arar. Ama kavisli tırnakları yardımıyla ağaçlara da tırmanabilirler.
Yaşam şekli

Rakun köpeği tek eşli bir hayat sürer. Dünyaya getirdikleri 6-10 yavruyu birlikte besleyip büyütürler.
Rakun köpeği köpekgiller familyasının tek kış uykusuna yatan üyesidir.
Doğal düşmanları

Rakun köpeğinin doğal düşmanları Avrasya vaşağı, kurt, boz ayı ve rakun köpeğinin yavrularını avlayan puhudur.
Kitap

Hayvanlar Ansiklopedisi. Parıltı Yayıncılık. 2013. ss. 163-164. ISBN 978-605-100-090-9.
Türkçe ağızları

Türkiye Türkçesinin resmî kullanımını gösteren harita
  Türkçenin resmî dil olduğu ülkeler   Türkçenin bölgesel resmî dil olduğu ülkeler
Türkiye Türkçesinin Avrupa ve Asya kıtalarındaki ana ağız bölgeleri (Azerbaycan Türkçesiyle kesişen Kafkas bölgesi gösterilmemiş.)
Ana kısımlarıyla Türkiye Türkçesinin alt ağız bölgeleri
Türkiye Türkçesi ağızları, Hazar Denizi’nin batısında, Azerbaycan sahasının hemen batısında başlayıp Anadolu, Irak, Suriye, Balkanlar coğrafyasında konuşulan (ve bu coğrafyalara göre sınıflara ayrılan) tarihî Osmanlı Türkçesinin bugünkü devamı olan Türkiye Türkçesi ağızlarıdır.

Uluslararası dil bilimsel ölçülere göre her dilin konuşma biçimi, yerel farklılıkları bir ve halkın bir bölümünün kullandığı farklı bir çeşidi lekttir. Eğer lektler bir coğrafî bölgeye aitse o zaman diyalekttir ya da ağızdır.
Türkiye Türkçesi Ağızları'nın sınıflara ayrılması.
Yazı dili ve konuşma dili

Ana maddeler: Yazı dili ve Konuşma dili
Bir ülkede konuşulan ağızlardan birinin yazılı anlatımlar için kabul edilmiş biçimidir. Ölçünlü dil ya da standart dil olarak da belirtilir. Türkiye Türkçesinin genel kabul görmüş ve yazı dili olmuş ağzı, İstanbul ağzıdır. İstanbul ağzının Rumeli ağızlarından biri olması dolayısıyla yazı dili bir Rumeli ağzından gelişmiştir.
Konuşma dili, günlük yaşamda kullanılan ve yazı dilinden az çok ayrılmış bulunan dil, günlük konuşmadır. Dünya üzerindeki hemen her dilde "konuşma dili - yazı dili" özellikleri bulunur. Bir dilde yazılış ile okunuş birbirinden az ya da çok farklı olabilir.
Ağız coğrafyası ve bölgeleri

Ayrıca bakınız: Türkiye Türkçesi coğrafyası
Türkiye Türkçesi, tarihî Osmanlı İmparatorluğu coğrafyasında günümüzde konuşulmaya devam eden Türk ağızları bakımından bazı gruplara ayrılır.
Türkiye Türkçesi, Osmanlı Türkçesinden devraldığı coğrafyada, bugünkü yayılım ve özellikleri ile yaşamını sürdürmektedir. Bu dilin coğrafyası batıdan doğuya doğru Rumeli, Ege Adaları, Anadolu, Kıbrıs, Suriye ve Irak topraklarının tamamı şeklinde belirtilebilir. Söz konusu coğrafi alan, doğu sınırında yer alan bir diğer Türk yazı dili olan Azerbaycan Türkçesi sahası ile sınırdaştır. Doğu sınırının kuzeyinde Karadeniz’in doğu kıyılarında ise Kafkaslar’ın batı sahası, Türkiye Türkçesi coğrafyasının kuzeydoğu sınırlarını oluşturur. Burada sayılan bu coğrafya sahasının bazı kısımlarıyla ilgili (özellikle doğu sınırları) ayrıntılı çalışma henüz olmadığı için, coğrafi sınırlar daha genel bir şekilde belirtilmiştir.
Ağızlarının sınıflandırması üzerine temel kaynak sayılabilecek “Anadolu Ağızlarının Sınıflandırması” adlı eser, adından da anlaşılacağı üzere, Anadolu ağızlarının sınıflandırmasını içerir. Dolayısıyla bu eser ile Türkiye Türkçesi coğrafyası içindeki en büyük ve nüfusça en yoğun bölge olan Anadolu, ağızlar bakımından sınıflandırılmıştır. Kuzey, batı ve güneybatı yönleri denizlerle doğal sınıra sahip olan “Anadolu”nun güneydoğu ve doğu sınırları için, Türkiye Cumhuriyeti devlet sınırları kabul edilmiştir. Anadolu dışında kalan Türkiye Türkçesi ağız bölgelerinden biri olan Rumeli ağızlarının sınıflandırması da yapılmıştır; doğu ve batı. Batı Rumeli ağızları bölgesi sınırları, Gyula Németh’in “Bulgaristan Türk Ağızlarının Sınıflandırılması Üzerine” adlı makalesinde belirtilmiş ve Rumeli ağızlarına ilişkin sonraki yayınlarda da genelde bu sınırlar kullanılmıştır. Ağız bölgelerinin birbirinden ayrılan özelliklerini gösteren, örnekler veren ağız çalışmaları yapılmıştır. Çeşitli bölge çalışmaları ve Rumeli’deki bir alt grubu anlatan ağız çalışmaları yapılmıştır. Türkiye Türkçesi coğrafyasındaki üç bölge yön sırasıyla Rumeli, Anadolu ve Kıbrıs’tır. Sözü edilen üç saha, toplu olarak pek belirtilmese de, haklarında yapılan dil çalışmalarından görüldüğü gibi, Türkiye Türkçesi sahası içinde incelenmiştir. Belirtilen bölgeler, Osmanlı İmparatorluğu’nun tarihî coğrafyası içindedir. Türkiye Türkçesi de zaten Osmanlı Türkçesinin yakın dönemde başlayıp günümüze gelen devamı olduğuna göre, bu durum son derece doğaldır. Tarihî Osmanlı İmparatorluğu topraklarının yayılım alanı, tarihî süreçte değişse de hep büyük bir alan kaplamıştır. Aidiyeti değişkenlik göstermiş olan sınır bölgeleri dışında, yüzlerce yıl Osmanlı idaresinde olan bölgeler, Türkiye Türkçesinin bugünkü sahasıdır. Tabii, tarihî dönemdeki nüfus durumları ile bugünküler aynı değil. Türkçe, bazı bölgelerde nüfusunu korusa veya arttırsa da, büyük sayılabilecek bazı bölgelerde de düşüş yönünde nüfus değişikliği yaşamıştır. Türkçe konuşanı kalmayan kısımlar da olmuştur. Çağdaş Türkiye Türkçesi sahası da, bütün bu değişikliklere paralel olarak kurgulanmıştır.
Ağız coğrafyası ve bölgeleri > Anadolu ağız bölgesi

Ana madde: Anadolu ağızları
Türkiye Türkçesinin kollarından Anadolu kolu ana ağız grupları bakımından Doğu Grubu, Kuzeydoğu Grubu ve Batı Grubu olarak üçe ayrılır. Prof. Dr. Leylâ Karahan'ın Anadolu Ağızlarının Sınıflandırılması  adlı çalışması Anadolu ağızları üzerine yapılmış en geniş akademik çalışmadır.
Anadolu ağız bölgesi, Türkiye’nin Anadolu topraklarını içerir. İlk aşamada sınır bu şekilde belirtilmiş ve incelenmiştir.
Anadolu'da özellikle Karadeniz Bölgesi, Güneydoğu Bölgesi ve de Ege Bölgesi'nde ağız farklılıkları vardır. Ancak bu ağızlar, küçük yaşlardan itibaren eğitimde yazı dilinin kullanımı, basın-yayın gibi bazı sebeplerle yavaş yavaş kaybolmaktadır.
Ağız coğrafyası ve bölgeleri > Anadolu ağız bölgesi > Doğu Grubu

Anadolu ağızlarının Doğu Grubu içinde yer alan yerler ve bunların alt gruplar şunlardır:
1. Grup: Ağrı, Van, Muş, Bitlis, Bingöl, Siirt, Diyarbakır, Mardin, Hakkâri, Şanlıurfa (Birecik, Halfeti hariç), Palu, Karakoçan ağızları.
2. Grup: Kars, Erzurum, Aşkale, Ovacık, Narman, Pasinler, Horasan, Hınıs, Tekman, Karayazı, Erzincan, Tercan, Çayırlı, Kemah, Refahiye, Gümüşhane ağızları.
3. Grup: Ardahan, Posof, Artvin, Şavşat, Yusufeli, Ardanuç, Oltu, Tortum, Olur, Şenkaya, İspir ağızları.
4. Grup: Kemaliye, İliç (Erzincan), Elazığ, Keban, Baskil, Ağın, Harput, Tunceli ağızları.
Ağız coğrafyası ve bölgeleri > Anadolu ağız bölgesi > Kuzeydoğu Grubu

Anadolu ağızlarının Kuzeydoğu Grubu içinde yer alan yerler ve bunların alt gruplar şunlardır:
1. Grup: Trabzon, Rize, Kalkandere, İkizdere, Gündoğdu, Büyükköy ağızları.
2. Grup: Çayeli, Çamlıhemşin, Pazar, Ardeşen, Fındıklı ağızları
3. Grup: Arhavi, Hopa, Borçka, Kemalpaşa, Muratlı, Ortacalar, Göktaş, Camili, Meydancık, Ortaköy ağızları.
Ağız coğrafyası ve bölgeleri > Anadolu ağız bölgesi > Batı Grubu

Anadolu ağızlarının Batı Grubu içinde yer alan yerler ve bunların alt gruplar şunlardır:
1. Grup: Afyonkarahisar, Antalya, Aydın, Balıkesir, Bilecik, Burdur, Bursa, Çanakkale, Denizli, Eskişehir, Isparta, İzmir, Kütahya, Manisa, Muğla, Uşak, Nallıhan ağızları.
2. Grup: İzmit, Sakarya ağızları.
3. Grup: Bolu (Göynük, Mudurnu, Seben, Kıbrıscık hariç), Zonguldak, Bartın, Kastamonu (Tosya hariç), Ovacık, Eskipazar ağızları.
4. Grup: Beypazarı, Çamlıdere, Kızılcahamam, Güdül, Ayaş, Göynük, Mudurnu, Seben, Kıbrıscık, Çankırı (Ovacık, Eskipazar, Kızılırmak hariç), Tosya (Kastamonu), Boyabat, Çorum, İskilip (dağ köyleri hariç), Bayat, Kargı, Osmancık ağızları.
5. Grup: Sinop (Boyabat hariç), Samsun (Havza, Ladik hariç), Ordu (Mesudiye hariç), Giresun (Şebinkarahisar ve Alucra hariç), Şalpazarı ağızları.
6. Grup: Havza, Ladik, Amasya, Tokat, Sivas (Şarkışla ve Gemerek hariç), Mesudiye, Şebinkarahisar, Alucra, Malatya, Hekimhan, Arapgir, Malatya ağızları.
7. Grup: Tarsus, Ereğli, Konya merkez ilçesinin bazı köyleri, Adana, Hatay, Kahramanmaraş, Gaziantep, Adıyaman, Darende, Akçadağ, Doğanşehir, Birecik, Halfeti ağızları.
8. Grup: Ankara, Haymana, Balâ, Şereflikoçhisar, Çubuk, Kırıkkale, Keskin, Kalecik, Kızılırmak, Çorum (merkez ilçe ile güneyindeki ilçeler), Kırşehir, Nevşehir, Niğde, Kayseri, Şarkışla, Gemerek, Yozgat ağızları.
9. Grup: Konya (merkez ilçesinin bazı yöreleri ve Ereğli hariç), Mersin (Tarsus hariç) ağızları.
Ağız coğrafyası ve bölgeleri > Anadolu ağız bölgesi > Özellikler

Birkaç özellik:
Ege ağızlarında /r/ sesi kaybolmuştur: var-vā gibi…
Orta Anadolu ağızlarında /k/ sesi, /g/ olur: Konya-Gonya, keçi-geçi. p/b değişimi vardır: piliç-biliç.
Kayseri yöresinde ö/ü sesleri değişir: öküz-oküz…
Doğu ve güneydoğu ağzında gırtlak sesleri Arapçaya özgüdür: alem-a'lem…
Karadeniz ağızlarında b/p değişimi görülür: bunu-puni…
Trakya ağızlarında ilk hecedeki /ö/ sesi daralabilir: börek-bürek…
Kıbrıs ağızlarında t↔d, k↔g  değişimi görülür: kurt ↔ gurd…
Ağız coğrafyası ve bölgeleri > Rumeli ağız bölgesi

Ana madde: Rumeli ağızları
Türkiye Türkçesinin kollarından Rumeli kolu ana ağız grupları bakımından Doğu Rumeli ve Batı Rumeli olarak ikiye ayrılır.
Ağız coğrafyası ve bölgeleri > Rumeli ağız bölgesi > Batı Rumeli

Batı Rumeli kolunun özellikleri Gyula Németh’in “Bulgaristan Türk Ağızlarının Sınıflandırılması Üzerine” adlı makalesinde, 8 maddede gösterilmiştir. Sonrasında birçok çalışmada da bu madde açıklaması benimsenmiş, uygulanmıştır. Batı Rumeli sahasının coğrafi sınırları Bulgaristan’da Tuna’nın hemen güneyindeki Lom’dan doğuya doğru Vraça, Sofya, Samokov’dan doğuya doğru ilerleyip Köstendil’e uzanır. Ayrıca Makedonya, Arnavutluk, Bosna-Hersek ve Sırbistan’da Adakale’yi uç olarak kapsar. Kosova da Batı Rumeli Türkçesinin içinde yer alır.
Ağız coğrafyası ve bölgeleri > Rumeli ağız bölgesi > Doğu Rumeli

Batı Rumeli’nin doğusunda kalan bütün alandır. Bulgaristan’da Lom, Vraça, Sofya, Samokov ve Köstendil şehirlerinin doğusundan itibaren ülkenin tamamı, Yunanistan, Makedonya’nın güney kesimleri ve Türkiye’nin Trakya’sı (Doğu Trakya) bu sahanın içindedir.
Ağız coğrafyası ve bölgeleri > Rumeli ağız bölgesi > Özellikler

Birkaç özellik:
Doğu Rumeli, Deliorman ve Batı Trakya yazı diline yakındır.
Batı Rumeli’de (mesela Makedonya ve Kosova'da) arkaik, eski özellikler görülür: beg ‘bey’, dügün ‘düğün’, yagmur ‘yağmur’…
Ağız coğrafyası ve bölgeleri > Kıbrıs ağız bölgesi

Ana madde: Kıbrıs Türkçesi
Kıbrıs ağızları, Kıbrıs'ta, daha ziyade yerli Kıbrıs Türklerinin konuştuğu, Türkiye Türkçesi ağzıdır. Türkiye'nin Taşeli yöresi ağzıyla (Alanya - Anamur - Aydıncık) benzerlik gösterir.
Kıbrıs ağızlarıyla ilgili ilk bilimsel çalışma Hasan Eren’in 1963 yılındaki bildirisidir. Eren 1959 yılında adada yapmış olduğu üç aylık bir araştırma gezisi sırasında bazı köylerden derlediği malzeme yardımıyla Kıbrıs ağzının kökeni meselesini ele almıştır. Eren’in görüşüne göre Kıbrıs ağzının oluşumunda önce Konya ve yöresi, sonra da Antalya, İçel, Alanya gibi yerlerden yapılan göçler rol oynamıştır. Bu durum, adanın fethinden sonra Kıbrıs’a gönderilen Türk nüfus hakkındaki tarihi belgelerle de örtüşür.
Ağız coğrafyası ve bölgeleri > Suriye ağız bölgesi

Ana madde: Suriye ağızları
Suriye sahası, Türkiye Türkçesinin Batı Grubu ve çoklukla Doğu Grubu ağızlarına benzeyen ağız bölgesidir. Bu bölge, Suriye Türklerinin ağızlarının konuşulduğu alt ağız bölgesidir. Standart dil olarak Türkiye Türkçesi yazı dili kullanımdadır. Suriye bölgesi konusunda ağız çalışmaları beklenen düzeyin altındadır.
Ağız coğrafyası ve bölgeleri > Irak ağız bölgesi

Ana madde: Irak ağızları
Irak sahası, Türkiye Türkçesi ile Azerbaycan Türkçesinin sınırdaş oldukları bir sahadır. Kerkük, Musul, Telafer gibi yerleşim yerlerinde konuşulur. Standart dil olarak Türkiye Türkçesi yazı dili kullanımdadır.
Kafkaslar’ın batı sahası için de benzer durum söz konusu edilmiştir. Gürcistan ve Ermenistan’ın yer aldığı bu saha da iki büyük Oğuz grubunun kesişim alanındadır.
Örnek metinler > Temsilî şekiller

| Yazı Dili | Batı Rumeli Kuzey Makedonya-Kosova | Doğu Rumeli Rodoplar (Bulgaristan-Yunanistan) | Karadeniz | Güneydoğu Anadolu | Ege |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| gidiyorum | gideym/cideym | gityirin | kitéyrım/cideyrum | gidiyem | gidivereyom |
| ağladığım kadar | agladıgım ka' | ağladığım gıda(nı) | āladuğum kadar | ağladıgım gadar | ağladığım gadā |
| görmüş | gürmiş/cürmiş | gȫmüş | körmiş | görmiş | görmüş |
| güzel kız | güzel/cüzel kız | güzel gız | küzel kiz | gözel gız | güzel gız |
| ne yapacakmış? | n’yapacak imiş? | ni yapçāmış? | n'ābaçāmiş? | ne yapcahmış? | n’apıvēcēmiş? |
| yağmura mı bakıyorsun? | yagmura mi bakaysın | yağmıra mı bakyısın? | yāmora mi pakayisun? | yağmura bakisen? | yağmıra mı bakıyoñ |
| koşacağım | koşacim/koşacagım | kaşçan | koşacağum/koşeceem | goşacağam | goşçen |
Not: Şekiller temsilîdir. Seslerde değişiklik olabilir.
Anadolu Ağızları haritası.
Rumeli ağız bölgesindeki ülkeler (Balkan coğrafi sınırları açık renkte)
Veysel Özgür

| Veysel Özgür 1311-b-P>  83 |
| --- | --- |

Doğum: 1877 Trabzon, Osmanlı İmparatorluğu
Ölüm: 15 Ekim 1931 (54 yaşında) İstanbul, Türkiye
Bağlılığı:  Osmanlı (1895-1920)   Türkiye (1920-1924)
Hizmet yılları: 1895-1924
Rütbesi: Miralay
Komutası: 15. Alay, 161. Alay, 134. Alay, 48. Tümen, Humus Bölge, 20. Tümen, 1. Tümen 15. Tümen, Kocaeli Grubu Geçici Tümeni, 7. Tümen, Çorum Askerlik Kalemi Başkanı, 7. Kolordu Üstsubay Askerî Mahkemesi Başkanı
Çatışma/savaşları: Balkan Savaşları I. Dünya Savaşı Kurtuluş Savaşı
Ödülleri:     

Devlet Büyükleri Anıt Mezarlığı'nda Veysel Özgür'ün kabri.
Veysel Özgür (1877, Trabzon – 1931, İstanbul) Türk asker.
1895 yılında girdiği Harp Okulu'ndan 1899 yılında mezun oldu. Balkan Savaşları ve I. Dünya Savaşı'na katıldı. 28 Ekim 1920 tarihinde Anadolu'ya geçerek Türk Kurtuluş Savaşı'na katıldı. 26 Mart 1924 tarihinde kendi isteğiyle emekli oldu. 3 Kasım 1941 tarihinde İstanbul'da öldü.
Harp Madalyası, Gümüş Liyakat Madalyası, Gümüş İmtiyaz Madalyası, 2. Rütbeden Prusya Demir Haç ve Kırmızı şeritli İstiklal Madalyası sahibiydi.