stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Neoşamanizm
Tarihi

John Dee gibi antikacılar neoşamanizmin öncü formlarını uygulamış olabilirler. Neoşamanik hareketlerin kökeni yirminci yüzyılın ikinci yarısına, özellikle de karşı kültür hareketlerine ve post-modernizme kadar uzanmaktadır. Özellikle üç yazarın şamanizm ve neoşamanizmle ilgili fikirleri desteklediği ve yaydığı görülmektedir: Mircea Eliade, Carlos Castaneda ve Michael Harner.
1951'de Mircea Eliade, Shamanism: Archaic Techniques of Ecstasy adlı kitabının yayınlanmasıyla şaman fikrini popülerleştirdi. İçinde, şamanizmin bir tür evrensel, ilkel dini temsil ettiğini ve tanımlayıcı özelliğinin ruhlar dünyasına bir yolculuk olduğunu yazdı. Ancak Eliade'nin çalışması akademik çevrelerde ciddi şekilde eleştirilmiş, Alice Beck Kehoe gibi antropologlar "şamanizm" teriminin, bu kelimeyi kendilerine atıfta bulunmak için kullanan Sibirya Tunguzları dışında hiçbir şey için kullanılmaması gerektiğini savunmuşlardır. Akademik eleştiriye karşın, Eliade'nin çalışması yine de Castaneda ve Harner tarafından geliştirilmiş olan neoşamanizmin ciddi bir parçası olmuştur.
Carlos Castaneda 1968 yılında, Kuzey Meksikalı bir Yaqui Kızılderilisi olduğu iddia edilen Don Juan Matus adlı geleneksel bir " İrfan Adamı " ile yaptığı çıraklığı anlatan bir araştırma günlüğü olduğunu söylediği Don Juan'ın Öğretileri: Bir Yaqui Bilgi Yolu'nu yayınladı. Castaneda'nın çalışmalarının doğruluğu hakkında yayınlandıkları zamandan beri şüpheler mevcuttu ve Don Juan'ın Öğretileri, Castaneda'nın sonraki çalışmalarıyla birlikte, şimdi yaygın olarak kurgu eserleri olarak kabul edilmektedir. Castaneda'nın eserleri kapsamlı bir şekilde çürütülmüş olsa da, yine de "... (neredeyse) evrensel geleneksel şamanik unsurları modern şamanik arayış ve katılımcılar için kültürlerarası bir uygulama paketi haline getirmiştir."
Akültürel şamanizm fikri Michael Harner tarafından 1980 tarihli The Way of the Shaman (Şamanın Yolu) adlı kitabında daha da geliştirilmiştir.  Harner, Güney Amerika'da Conibo ve Jívaro şamanlarıyla halüsinojen tüketimi de dahil olmak üzere yaşadığı deneyimlere dayanarak "Çekirdek Şamanizm" (aşağıya bakınız) adını verdiği kendi akültürel şamanizm sistemini geliştirmiştir. Harner, "şaman" terimini bu terimi kullanmayan kültürlerdeki ruhani ve törensel liderlere geniş bir şekilde uygulamış ve Kuzey Amerika'daki "şamanlarla" da çalıştığını söylemiştir; bunların Wintu, Pomo, Kıyı Saliş ve Lakota halkı olduğunu yazmış, ancak herhangi bir bireyin veya belirli bir topluluğun adını vermemiştir.  Harner, dünya çapında Yerli halklar arasında bulunan ortak şamanik uygulama unsurlarını tanımladığını, bu unsurları çağdaş Batılı ruhani arayışçılar için erişilebilir kılmak amacıyla belirli kültürel içeriklerden arındırdığını yazmıştır. Harner'ın bahsettiği etkiler arasında Sibirya şamanizmi, Meksika ve Guatemala kültürü ve Avustralya geleneklerinin yanı sıra okültistlere metafizik çalışmalarında yardımcı olan Avrupa okültizminin tanıdık ruhları da yer almaktadır. Ancak onun uygulamaları bu kültürlerin hiçbirinin dini uygulamalarına ya da inançlarına benzememektedir.
İnançlar ve uygulamalar

Neoşamanizm, bazı neoşamanik uygulayıcılar arasında tartışmalı olsa da, davul çalma, çıngırak çalma, dans etme, ilahi söyleme, müzik veya entojen kullanımı yoluyla değişen durumlara ulaşma ve ruhani bir dünya ile iletişim kurma girişimlerini içeren eklektik bir dizi inanç ve uygulamadan oluşur. Yolcuların temas kurmaya çalıştıkları bir ruh türü de ("Çekirdek Şamanizm "de "güç hayvanları" olarak adlandırılan) hayvan vesayetçi ruhlardır. 1980'lerde Michael Harner tarafından sentezlenen, teşvik edilen ve icat edilen neoşamanik uygulamalar sistemi olan Çekirdek Şamanizm, muhtemelen Batı'da en yaygın kullanılanıdır ve neoşamanizm üzerinde derin bir etkisi olmuştur. Neoşamanizmin taraftarları bir dizi farklı antik ve yaşayan kültürden bahsederken ve birçoğu kendilerini Harner veya Çekirdek Şamanizmle, Harner'ın icatlarıyla ve Amazon Ayahuska törenlerinin bağlamdan arındırılmış ve kendine mal edilen yapıları gibi benzer yaklaşımlarla ilişkili olarak görmezken, hepsinin bu neoşamanik grupların çoğunun uygulamaları üzerinde derin bir etkisi oldu. Wallis şöyle yazmaktadır:
Harnerizm ve diğer neo-Şamanizmler kültürel özgüllüğün rolünü küçümseyerek şamanizmleri homojenleştirmekle ve daha da kötüsü "teknikleri" "kullanılan" (diğerleri "ödünç alınan", "sahiplenilen" veya "çalınan" terimlerini tercih etmekte haklı olabilir) insanları görmezden gelmekle suçlanabilir. Şuar, Conibo veya diğer yerli şamanlara atıfta bulunulsa da, Harner'ın kitabında çekirdek-şamanizmi sunuş biçiminden yola çıkarak, bir neo-Şamanın teknikleri öğrenmek için geleneksel şamanları bilmesine gerek olmadığını öne sürmek mantıklıdır. Aslında, rahatsız edici bir denklemde, yerli şamanlar yalnızca neo-Şamanik teknikleri meşrulaştırmak için kullanılmaktadır.
Neoşamanlar ayrıca "ruh geri getirme" etkinlikleri düzenleyebilir, buhar kulübesi törenlerine ilişkin yorumlarına dayalı olarak ritüellere katılabilir, şifa törenleri düzenleyebilir ve davul çemberlerine katılabilir. Kendisini "neo-Şaman" olarak tanımlayan ve neopagan ve neoşamanizm topluluklarına katılan bir arkeolog olan Wallis, Çekirdek Şamanik gezginler tarafından bildirilen sinestezi deneyimlerinin geleneksel şamanik uygulamalarla karşılaştırılabilir olduğuna inandığını yazmıştır. Bununla birlikte Aldred, "temalı yetişkin kamplarına, vahşi doğa eğitim programlarına ve New Age seyahat paketlerine de dahil edilen" bu atölyelerde Yerli olmayanların aradığı deneyimlerin, bu atölyeleri "maneviyatlarının ticari sömürüsü" olarak gören Yerli Amerikalı eylemcileri "çok kızdırdığını" yazmaktadır.
İnançlar ve uygulamalar > Şamanizm ve neoşamanizm arasındaki farklar

Akademisyenler geleneksel şamanik uygulamalar ile neoşamanizm arasında bir dizi fark olduğunu belirtmişlerdir. Geleneksel bağlamlarda, şamanlar tipik olarak bir topluluk tarafından seçilir veya unvanı miras alırlar  Bununla birlikte, neoşamanizmde, neoşaman olmayı seçen herkes  şaman olabilir, ancak yine de şaman olmaya çağrıldıklarını ve bunun bir seçim olmadığını hisseden neoşamanlar mevcuttur.
Geleneksel bağlamlarda şamanlar, kozmik düzen ve dengeyi korumak için ruhların yardımını arayan, kültürel olarak tanınan önemli bir sosyal ve törensel role hizmet ederler. Bununla birlikte, neoşamanizmde odak noktası genellikle kişisel keşif ve gelişimdir. Bazı neoşamanik uygulayıcılar başkalarına ve çevreye şifa vermek için şamanik törenler yaptıklarını ileri sürerken ve modern topluluklardaki rollerini geleneksel topluluklardaki şaman rolüyle bir tutarken, uygulayıcıların çoğunluğu izole bir şekilde çalışmaktadır ve üzerinde çalıştıkları kişiler para ödeyen müşterileridir.
Neoşamanizm ile geleneksel şamanizm arasındaki bir diğer fark da korku ve saldırganlık gibi olumsuz duyguların rolüdür. Geleneksel şamanik inisiyasyonlar genellikle acı ve korku içerirken, neoşamanik anlatılar olumsuz duygular yerine sevgiyi vurgulama eğilimindedir. Geleneksel şamanik şifa genellikle kötü niyet veya kaos fikirleriyle yumuşatılırken, neoşamanizm "mutlu son "a götüren psikoterapik bir odağa sahiptir. Çekirdek Şamanizm'in neoşamanik uygulamasını yaratan Harner, geleneksel toplumlarda bu ayrım olmamasına rağmen, olumsuz uygulamalarda bulunanların şaman değil büyücü olduğunu savunacak kadar ileri gitmektedir.
Hem geleneksel şamanizm hem de neoşamanizm hem ruhani hem de maddi bir dünyanın varlığını öne sürse de, bunları nasıl gördükleri konusunda farklılık gösterirler. Geleneksel görüşte ruhlar dünyası birincil gerçeklik olarak görülürken, neoşamanizmde materyalist açıklamalar "diğer kozmos teorileriyle bir arada var olur"; bunlardan bazıları maddi ve "madde dışı" dünyayı eşit derecede gerçek olarak görür.
Neoşamanik turizm

Neoşamanizm mensupları şaman törenlerini izlemek ya da bu törenlere katılmak için yerli şaman geleneklerine ya da şaman gelenekleri olduğuna inandıkları geleneklere sahip topluluklara seyahat edebilirler. Bazıları kendilerini "şaman" yapacağına inandıkları deneyimler ve inisiyasyonlar için başka ülkelere giderler. Ancak, turistler için bu tür törenleri düzenleyenler otantik Yerel geleneklere sahip topluluklardan geliyor olsalar da, törenlerin kendileri özellikle turistik bir bağlama uyarlanmıştır. Bu, yoksul topluluklar için mali açıdan kazançlı bir iş olduğundan, bu deneyimleri sunan kişilerin herhangi bir törende eğitim aldıklarının veya sunulan maddelerin reklamı yapılan maddeler olduğunun garantisi de yoktur. Bu turistik törenlerin biçimleri değişiklik göstermektedir. Bazı durumlarda, halka açık şamanik kurbanları veya toplu şifaları temsil edebilirler. Yakutsk'ta bu tür gösteriler için bir şaman tiyatrosu açılmıştır.
Diğer durumlarda turistler, neoşamanik törenlerin bir parçası olarak Ayahuska gibi halüsinojenik uyuşturucularla karşılaşmanın yollarını aramaktadırlar. Mark Hay'e göre, Amazon'da ayahuaska törenleri arayanlar "kendilerini uygulamalarına dahil etmek istedikleri kültürlerin ahlaksızca metalaştırılmasına ve fetişleştirilmesine katkıda bulunuyorlar...", özellikle de geleneksel olarak onu kullanan tüm kültürler tarafından paylaşılan tek bir ayahuasca töreni olmadığı göz önüne alındığında; her birinin kendine özgü törenleri ve demleme kullanımları bulunmaktadır. Buna ek olarak, bu tür törenleri sunan uygulayıcılar denetlenmemekte ve hiçbirinin kimlik belgesi bulunmamaktadır. Ölümler nadir olsa da duyulmamış değildir; Peru'da ayahuasca tükettikten sonra yaklaşık bir düzine turist hayatını kaybetmiştir.
Genellikle bir hafta sonu veya bir hafta süren, vizyon arayışları, buhar kulübeleri ve şaman inisiyasyonları gibi görünen deneyimler sunan New Age inzivaları da popülerdir. Ekim 2009'da, eski bir tele-pazarlamacı ve motivasyon konuşmacısı olan James Arthur Ray tarafından organize edilen bir New Age inzivası sırasında, Ray tarafından yönetilen ve "Ruhani Savaşçı" buhar kulübesi seremonisi olarak tanıtılan aşırı kalabalık ve uygunsuz şekilde kurulmuş bir ısıya dayanıklılık deneyimine katılan üç kişi ölmüş ve 21 kişi de hastalanmıştır. Geleneksel olmayan yapıda yaklaşık 60 kişi bulunuyordu ve Sedona, Arizona yakınlarındaki Angel Valley adlı bir yeni çağ inziva merkezinde yer alıyordu; katılımcılar katılmak için kişi başına yaklaşık 10.000 dolar ödedi. Ray, 2011 yılında üç kez taksirle adam öldürme suçundan hüküm giymiştir. Kızılderili Ülkesi'ndeki ruhani liderler, eğitimsiz ve vasıfsız kişiler tarafından yönetilen bu deneyimlere karşı çıkarak, "sattığı törenin gerçek bir buhar kulübesi törenine çok az benzerlik gösterdiğini" açıkladılar.
Eleştiriler

Kızılderili akademisyenler, öğretilerini ve uygulamalarını Yerli Amerikan kültürlerinden türetilmiş gibi yanlış sunan neoşamanist uygulayıcıları eleştirdiler; bunun, kültür yağmacılığının gayri meşru bir biçimini temsil ettiğini ve sahtekar ruhani liderlerin onları gizlemek veya gizlemek için yaptığı bir hileden başka bir şey olmadığını ileri sürdüler. Maddi çıkar elde etmek amacıyla törenlerindeki uydurma, cahil ve/veya güvensiz unsurlara meşruiyet kazandırmak olduğunu söylediler. Örneğin, Geary Hobson, " şamanizm " teriminin New Age kullanımını, kendilerini kendi kültürlerinden uzaklaştıran beyaz insanlar tarafından Kızılderili kültürünün kültürel olarak benimsenmesi olarak görüyor. tarih. Aldred buna ek olarak, Amerikan yerlilerinin davalarını desteklediklerini söyleyen "iyi niyetli" neoşamanik uygulayıcıların bile yerli kültürleri ticari olarak sömürmeye devam ettiklerini belirtmektedir.
Kızılderili cemaatlerinin üyeleri de neoşamanik atölye çalışmalarına karşı çıkmış, şamanizmin yerli kültürlerde önemli bir rol oynadığının altını çizmiş ve bu tür atölye çalışmaları düzenleyenleri kültürel kendine mal etme faaliyeti yürüten şarlatanlar olarak nitelendirmiştir.
Daniel C. Noel, Çekirdek Şamanizm'i kültür yağmacılığına ve Harner'ın ilham aldığını söylediği çeşitli kültürlerin yanlış temsiline dayalı olarak görmektedir. Noel, özellikle Harner'in çalışmalarının "plastik şamanlar" ve diğer kültürel gaspçılar tarafından Yerli kültürlerin yoğun bir şekilde sömürülmesinin temellerini attığına inanmaktadır. Bununla birlikte, Noel'in neoşamanizme alternatif olarak "otantik batı şamanizmine" inandığını  ve "daha derin bir otantiklikle pratik yapmak" için Çekirdek Şamanizm'den ayrı bir 'Modern Batı Şamanizmi' yaratmayı uman Annette Høst tarafından da yinelenen bir duygu olduğunu unutmayın.
Robert J. Wallis, Çekirdek Şamanizm uygulamalarının orijinal kültürlerinden koparılmış olması nedeniyle, Harner'ın geleneksel şamanlardan bahsetmesinin, Çekirdek Şamanizmi uygulayanların "modern yerli yaşamının genellikle sert gerçekleriyle" yüzleşmelerini gerektirmemek de dahil olmak üzere, "yerli halkı denklemden çıkarırken" kendi tekniklerini meşrulaştırma girişimi olduğunu ileri sürmektedir.
Demografi

2011 Birleşik Krallık nüfus sayımı, kişinin kendi seçtiği bir din tanımını yazmasını mümkün kılmıştır. İngiltere ve Galler'e ait rakamlar, kendini Pagan olarak tanımlayan 80,000'den biraz fazla kişiden 650'sinin "Şamanizm" tanımını yazdığını göstermektedir.
Konuyla ilgili yayınlar

Richard de Mille, ed. The Don Juan Papers: Further Castaneda Controversies. Santa Barbara, CA: Ross-Erikson, 1980.
George Devereux, "Shamans as Neurotics", American Anthropologist, New Series, Vol. 63, No. 5, Part 1. (Oct., 1961), pp. 1088–1090.
Jay Courtney Fikes, Carlos Castaneda: Academic Opportunism and the Psychedelic Sixties, Millennia Press, Canada, 1993. 0-9696960-0-0
Joan Halifax, ed. Shamanic Voices: A Survey of Visionary Narratives. 1979; reprint, New York and London: Penguin, 1991. 0-14-019348-0
Michael Harner: The Way of the Shaman. 1980, new edition, HarperSanFrancisco, 1990. 0-06-250373-1
Philip Jenkins, Dream Catchers: How Mainstream America Discovered Native Spirituality. New York: Oxford University Press, 2004. 0-19-516115-7
Alice Kehoe, Shamans and Religion: An Anthropological Exploration in Critical Thinking. 2000. London: Waveland Press. 1-57766-162-1
Kira Salak, "Hell and Back: Ayahuasca Shamanism" for National Geographic Adventure.
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Neoşamanik davul çemberi, 2000'ler
Porto Havalimanı

Francisco Sá Carneiro Havaalanı (IATA: OPO, ICAO: LPPR) veya kısaca Porto Havaalanı (eski adıyla Pedras Rubras Havaalanı), Portekiz, Porto (Oporto) yakınında uluslararası havalimanıdır.
Clérigos Kulesi'nin 11 km (6,8 mi) kuzeybatısında, Porto'nun merkezinde, Maia, Matosinhos ve Vila do Conde belediyelerinde yer alır ve ANA – Aeroportos de Portugal tarafından işletilir.
Havalimanı, uçak operasyonlarına göre halen ülkedeki en yoğun ikinci havalimanı olup Portekiz Aeroportos trafik istatistiklerine göre Lizbon Havalimanı'ndan sonra ve Faro Havalimanı'ndan önce en yoğun ikinci yolcu havalimanıdır. Havaalanı easyJet, Ryanair, TAP Air Portugal ve yan kuruluşu TAP Express’in üssüdür.
Konum

Havaalanı, güneyde ve batıda Matosinhosve kuzeyde Vila do Conde ve doğuda Maia belediyeleri ile çevrilidir. Santa Cruz do Bispo, Perafita ve Lavra (Matosinhos'ta) mahallelerini kapsar; Aveleda ve Vilar do Pinheiro (Vila do Conde); ve Vila Nova da Telha ve Moreira (Maia). En güneydeki 72 metre (236 ft) ile kuzeydeki 43 metre (141 ft) arasındaki bir alanı içerir. Havaalanının güney kısmı Leça Nehri'nin hidrografik havzasıyla kesişirken, kuzey kısmı Onda Nehri'nin atık suları ile kesişmektedir.
Havayolları ve varış noktaları > Kargo

| Hava yolları | Uçuş noktaları |
| --- | --- |
UPS Airlines : Köln/Bonn
Rovine Muharebesi

Rovine Muharebesi 17 Mayıs 1395 tarihinde Eflak voyvodası Mircea cel Bătrân ve I. Bayezid komutasındaki Osmanlı ordusu arasında geçen savaştır. Savaşı Osmanlı akını olarak nitelemek mümkündür. Osmanlı ordusu sayıca az olan bir Eflak ordusu ile karşı karşıya gelmiştir. Efsaneye göre, savaş arifesinde voyvoda I. Mircea barış elçisi kılığında gelmiş, I. Bayezid ile görüşmüş ve onun geri dönmesini telkin etmiş, ancak yine de savaş gerçekleşmiştir.
Muharebe

Muharebe Argeș Nehri yakınlarında meydana gelmiştir. Muharebenin tam olarak nerede olduğu yönünde tartışmalar olsa da, savaşı Eflak ordusunun kazandığı çok sayıda tarihçi tarafından kayıtlara geçmiştir. Savaş sırasında en önemli rolü, henüz saldırı sırasında Osmanlı saflarını imha etmeyi başaran Eflaklı okçular oynamıştır. I. Beyazid'ın Sırp vasalları ve Sırplar arasında en güçlü lordlar olarak sayılabilecek Stefan Lazarević ve Marko Mrnjavčević'de savaşa katılmış, Osmanlı saflarında savaşmışlardır. Marko bu savaşta ölmüştür.
Savaş hakkındaki bir başka görüş, savaşın tek bir gün değil tüm hafta boyunca sürdüğünü ve zaman zaman bir pozisyon savaşı haline geldiğini öne sürer. Şiddetli savaş her iki taraf içinde ağır kayıplarla sona erer ve savaş sonunda her iki ordu da savaş bölgesinden çekilir. Eflaklılar, Osmanlı'yı geri püskürtmelerine rağmen Osmanlı ordusu dağılmıyor, Sultan'ın kişisel korumaları olan yeniçerilere güvenerek savaşa devam edebiliyordu. Bu durum Osmanlı savunmasının aşılamaz bir durumu gibiydi ve aynı taktik ünlü Niğbolu Muharebesi'nde de kullanılmıştı. Bu taktiksel yenilik Osmanlı tarzı savaş biçiminin 18. yüzyıla değin temelini oluşturur. Mircea komutasındaki Eflak ordusu da ağır kayıplar vermiştir. Osmanlı savunmasının açılmasının tek yolu Eflak ordusunun geri çekilmesi ile mümkündü. Bu savaş günümüzde de Rumen tarihinin en önemli savaşlarından biri olarak tarihe geçmiştir.
Savaşın destansı bir anlatımı Rumen ulusal şair Mihai Eminescu tarafından kaleme alınan manzumede "Scrisoarea a III-a" (Üçüncü Mektup) kendisine yer bulur. 15. yüzyılda yazıla Dečani kronikleri de bu savaştan bahseder ve Prens Marko'nun yanı sıra Konstantin Dragaš'ın da bu savaşta öldüğü anlatılır. Bu kronikler Marko'nun kardeşi olan Andreja Mrnjavčević'in de bu savaşta öldüğü bilgisini bizlere ulaştırır.
Savaş sonrası Osmanlı'nın Sırp vasalı olan
Marko
öldüğü için, onun Osmanlı vasalı olarak hüküm sürdüğü topraklar doğrudan Osmanlı'ya bağlanmıştır.
Dönemin kayıtları Marko'nun bu savaşa isteksizce katıldığını, hristiyanlara karşı savaşmak istemediğini ve savaş öncesinde Konstantin Dragas'a: "Bu muharebede ilk ölenlerden biri ben olsam dahi tanrıya bu savaşta hristiyanlara yardım etmesi için dua ediyorum." dediğini aktarır.
Dipnot

↑  Halil İnalcık, Osmanlı İmparatorluǧu klasik çaǧ (1300-1600) p. 29
1 2  Fine 1994, p. 424
1 2  Norman Angell. Peace Theories and the Balkan War. Kessinger Publishing, 2004, ISBN 1-4191-4050-7, ISBN 978-1-4191-4050-1. 17 Aralık 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Aralık 2015.
1 2  Jim Bradbury. The Routledge Companion to Medieval Warfare. Routledge, 2004, ISBN 0-415-22126-9, ISBN 978-0-415-22126-9. 3 Temmuz 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Aralık 2015.
1 2  Norman L. Forter, Demeter B. Rostovsky. The Roumanian Handbook. Ayer Publishing, 1971, ISBN 0-405-02747-8, ISBN 978-0-405-02747-5. 3 Temmuz 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Aralık 2015.
↑  Ostrogorsky, George.
1 2  Dan Ioan Mureşan. "Avant Nicopolis: observations sur la campagne de 1395 pour le contrôle du Bas-Danube". 9 Eylül 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Aralık 2015.
↑  Cronica bulgară la I. Bogdan, Ein Beitrag zur bulgarischen und serbischen Geschichtschreibung, în Archiv für slavische Philologie, p. 530.
↑  Ђурић, Иван (1984). Сумрак Византије: време Јована VIII Палеолога (1392-1448). Народна књига. s. 78. 14 Mart 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Aralık 2015. У Дечанском летопису је, уз вест о боју на Ровинама, забележено како су тамо погинули Марко Краљевић и Константин Драгаш.
↑  Successors of the Mrnjavčević family and theritories under their power 1371-1459 4 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., University of Belgrade, Faculty of Philosophy, PhD thesis of Aleksić Vladimir, page 147
↑  Ćorović 2001, ch. 4, I. Srbi između Turaka i Mađara
↑  Konstantin 2000, "О погибији краља Марка и Константина Драгаша 24 Ekim 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.".
Roland Selim Kadir Osmanoğlu

| Roland Selim Kadir Osmanoğlu |
| --- | --- |
Doğum: 5 Mayıs 1949
Çocuk(lar)ı: René Osman Abdülkadir Osmanoğlu   Daniel Adrian Hamid Kadir Osmanoğlu
Hanedan: Osmanlı Hanedanı
Babası: Necip Ertuğrul Osmanoğlu
Dini: İslam
Roland Selim Kadir Osmanoğlu (d. 5 Mayıs 1949), 23. nesil Osmanlı şehzadesi. II. Abdülhamid'in oğlu Şehzade Mehmed Abdülkadir Efendi'nin oğlu Şehzade Necip Ertuğrul Osmanoğlu'nun oğludur. 2 erkek çocuğu vardır. Çocukları Rene Osman Osmanoğlu ve Daniel Hamid Osmanoğludur.
Osmanlı hanedanının hayattaki 24 şehzadesinden biri olan Roland Selim Kadir Osmanoğlu şehzadeler içinde yaş sıralamasında beşinci sıradadır.
Osman Selahaddin Osmanoğlu

| Osman Selahaddin Osmanoğlu |
| --- | --- |
Doğum: 1 Ocak 1940 (84 yaşında) İskenderiye, Mısır
Eş(ler)i: Athena Joy Christoforides (e. 1966; b. 1996) Hanife Candan Günen (e. 2012)
Çocuk(lar)ı: Orhan Murat Efendi   Selim Süleyman Efendi   Ayşe Gülnev Sultan
Hanedan: Osmanlı Hanedanı
Babası: Ali Vâsıb Osmanoğlu
Annesi: Emine Mukbile Osmanoğlu
Dini: İslam
Osman Selahaddin Osmanoğlu (d. 1940, İskenderiye, Mısır), 24. nesil Osmanlı şehzadesi. Baba tarafından Osmanlı padişahı V. Murad'ın torununun oğlu Ali Vâsıb Osmanoğlu'nun oğludur. Anne tarafından Osmanlı padişahı V. Mehmed'in  torunu Emine Mukbile Sultan'ın oğludur.
Liseyi İskenderiye'deki Victoria College'da tamamladı. İngiltere'de gördüğü eğitimden sonra mali müşavir oldu. İlk eşi Athena Joy Christoforides'ten doğan oğulları Orhan Murat Efendi, Selim Süleyman Efendi ve kızı Ayşe Gülnev Sultan olmak üzere 3 çocuğu oldu. İlk eşinden 1996'da boşandı. 22 Nisan 2012 tarihinde babasının doğduğu Çırağan Sarayı'nda emekli Felsefe öğretmeni Hanife Candan Günen ile evlendi. İngilizce, Arapça ve Fransızca bilmektedir.
Şu anda Osmanoğulları ailesinin en yaşlı ikinci erkek üyesidir.
Antiseptik

Antiseptikler (Yunanca: αντί, karşı(tı) ve σηπτικός, çürüten) enfeksiyon, septisemi veya çürümeyi önlemek amacıyla canlı dokuya uygulanan mikrop karşıtı (antimikrobiyal) maddelerdir. Vücuttaki mikroorganizmaları öldüren antibiyotikler ile canlı olmayan nesnelerde bulunan mikroorganizmaları öldürmekte kullanılan dezenfektanlarla karıştırılmamalıdırlar. Bazı antiseptikler gerçekten mikrop öldürücüyken, yani mikropları öldürebilirken (bakteriyosidal), diğerleri bakteriyostatiktir ve sadece mikropların gelişimini önler veya baskılar. Antibakteriyeller sadece bakterilere karşı kullanılabilen antiseptiklerdir.
Tarihçe ve cerrahide kullanımı

John Lister'in Antiseptic Principle of the Practice of Surgery isimli makalesinin 1867'de yayınlanmasıyla antiseptik cerrahi metotlarının geniş çaplı kullanımına başlandı. Makalesinde var olan herhangi bir mikrobun öldürüldüğü hususunda emin olabilmek için karbolik asitin (fenol) kullanımı savunmuştur. Bununla birlikte benzeri fikirler daha önce de farklı uzmanlar tarafından, eskiden beri, ortaya atılmıştı; Antik Yunanistan'da Galen ve Hipokrat gibi. Hatta MÖ 2150 yılından kalma bir Sümer kil tabletinde benzeri tekniklerin savunulduğuna rastlanılmıştır.
Yine de her antiseptik yararlı olmakla birlikte, yaralanmış yüzeye çok veya az oranda toksik ve rahatsız edici özelliktedir. Bu sebeple bugün cerrahide antiseptik metot yerine aseptik metot kullanılmaktadır ki bu -aseptik- metot hâli hazırda bulunan bakterilerin öldürülmesine değil, bakterilerin istilasına karşı koru(n)maya dayanır.