stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Ulmus gaussenii
Habitat ve ekoloji bilgileri

Yaprak döken ormanlarla sınırlıdır.
Türkiye-Türkmenistan ilişkileri

| --- | --- |



 Türkiye:  Türkmenistan
 
Türkiye-Türkmenistan ilişkileri, Türkiye ve Türkmenistan arasındaki dış ilişkilerdir. Türkiye, Sovyetler Birliği'nin dağılması neticesinde kurulan yeni bağımsız ülkede büyükelçilik açan ilk ülke olarak Türkmenistan'ın bağımsızlığını tanıyan dünyanın ilk ülkesi oldu. Türkmenistan'ın, Ankara'da bir büyükelçisi ve İstanbul'da bir başkonsolosu var. Her iki ülke de Ekonomik İşbirliği Teşkilatı, İslam İşbirliği Teşkilatı, Uluslararası Türk Kültürü Teşkilatı ve Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı'nın tam üyesidir. İki ülke yakın kültürel bağlantıları paylaşıyor. Türkiye, Türkmen pasaportu sahiplerinin vizesiz ziyaret edebileceği 47 ülkeden biridir.
Ekonomik ilişkiler

İki ülke arasındaki net ticaret miktarı 2009 yılında 1,6 milyar ABD doları olup, bu rakam 2008 yılına göre %52 oranında artmıştır. O zamanlar Türkiye, Türkmenistan için ikinci büyük ticaret ortağıydı. 2013 itibarıyla Türkiye'den 600'den fazla şirket 1270'in üzerinde yatırım projesini gerçekleştirmiş ve bunların yaklaşık 1200'ü 15 milyar dolar değerindedir.
Alman Yeni Ginesi

Alman Yeni Ginesi (Alm. Deutsch-Neuguinea) 1884-1914 yılları arasında hüküm sürmüş eski bir Alman bölgesidir. Bölge, Yeni Gine'nin kuzeydoğusu ve birçok yakın ada öbeğini içine almaktaydı. Alman Yeni Ginesi günümüzde tümüyle Papua Yeni Gine sınırları içerisindedir.
Alman Yeni Ginesi'nin ana parçası Yeni Gine'nin kuzeydoğusundaki Kaiser-Wilhelmsland'dır. Kaiser-Wilhelmsland'ın doğusunda yer alan adalar o tarihte Bismarck Takımadası olarak adlandırılıyordu (bölgenin günümüzdeki adı Yeni İrlanda'dır).
Alman Samoası dışındaki tüm Alman adaları Alman Yeni Ginesi tarafından yönetilmekteydiler. Bunlar; Alman Solomon Adaları (Buka, Bougainville ve birçok küçük ada), Carolines, Palau, Marianalar (Guam dışında), Marshall Adaları ve Nauru'ydu. Bu adaların kapladığı toplam alan 249,500 km²'ydi.
Tarihi

Yeni Gine'nin batı bölümü uzun bir süreden bu yana Hollanda denetiminde iken doğu bölümü henüz bir Avrupa ülkesi tarafından yönetilmiyordu. 1883'te harekete geçen Queensland (Avustralya) sömürgesi ülkenin güneydoğu bölümünü ele geçirdi. Bu, Almanları adanın geri kalan bölümünü elde etmek için heveslendirdi. Yakın bir tarihte kurulmuş olan Neuguinea-Kompanie'nin bayrağı 3 Kasım 1884 günü Kaiser-Wilhelmsland, Bismarck Takımadası (eski Yeni Britanya) ve Alman Solomon Adaları'nın üzerinde dalgalandı.
Alman hükûmeti bu bölgenin denetimini 1 Nisan 1899 tarihinde resmen devraldı. 30 Temmuz'da İspanya ile imzalanan antlaşma ile Pasifik'teki birçok ada Alman boyunduruğuna girdi. Marshall Adaları 1906 yılında Alman Yeni Ginesi'ne katılmıştır.
I. Dünya Savaşı'nın çıkmasının ardından Avustralyalı birlikler Kaiser-Wilhelmsland ve birçok yakın adayı ele geçirdiler. Bu arada Japonlar Pasifik'teki Alman etki alanlarını işgal etmeye başlamışlardı. Bölgedeki en büyük savaş Avustralya donanmasının 11 Eylül 1914'te Yeni Britanya (Neu Pommern) Adası'ndaki bir düşük gerilim hattına saldırması sonucunda çıkmıştır. Bitapaka'da meydana gelen bu çatışma altı Avustralyalının ölümü ve dört askerin yaralanmasıyla sonuçlanmıştır. Bu, Avustralya'nın Birinci Dünya Savaşı'nda uğradığı ilk kayıptır. Bilanço, Alman güçleri açısından daha karamsardı: 31 ölü, 11 yaralı. Bölgedeki tüm Alman güçleri 21 Eylül itibarıyla teslim olmuşlardır.
Teğmen (daha sonra yüzbaşılığa yükseltilecektir) Hermann Detzner 20 yerli polis memuruyla birlikte kaçmayı başarmıştır. Ne var ki savaş, Detzner'in haberi olmadan başlamış ve Detzner, 1920'de yazdığı kitabı Vier Jahre unter Kannibalen ("Yamyamlar Arasında Dört Yıl")da Kaiser Wilhelmsland'a keşif gezilerine çıktığını öne sürmüştür. Bu iddialar birçok Alman misyoner tarafından geri çevrilmiş ve Detzner, sözlerinin büyük bir bölümünü 1932 yılında geri almıştır.
1919'da imzalanan Versay Antlaşması'yla Almanya, Alman Yeni Ginesi'nin içinde bulunduğu birçok sömürgesini yitirmiştir. Milletler Cemiyeti kararıyla 1949 yılına dek Avustralya denetiminde kalan bölge daha sonra Papua Yeni Gine Bölgesi olarak anılmaya başlamıştır. Bu, çağdaş Papua Yeni Gine'nin kuruluşunu müjdelemiştir.
Posta pulları

Sömürgenin ilk posta pulları 1897 yılında basıldı. 1901'de basımına başlanan yat dizisi ise "DEUTSCH-NEU-GUINEA" yazısını taşıyordu. 5pf, 10pf ve 5m yazıları pullara 1914'te eklendi. Ne var ki, bölgenin işgal edilmesinden sonra dağıtılan bu pullar hiç kullanılamadı.
Pullar günümüzde 1 ila 500 ABD Doları arasında satılmaktadır. Yüksek değerdeki pulların büyük bir bölümü hiç kullanılmamışlardır. Bu pullar, darphanede basılan özdeş pullardan 10-20 kat daha yüksek tutarlara alıcı bulabilmektedir.
Avustralya'nın bölgeyi işgalinden sonra pullar "G.R.I." yazısıyla çıkmaya başlamıştır. Pullar, birkaç şiline satışa konmuştur.
20 feniklik "Yat"
5 feniklik pul
Rüzgâr güç endüstrisi

Rüzgâr güç endüstrisi, Rüzgâr türbinlerinin tasarımı, imalatı, yapım ve bakımı ile ilgilidir. Modern Rüzgâr güç endüstrisi, 1979'da Danimarkalı imalatçılar tarafından seri üretime geçti. Endüstri şu an hızlı bir küreselleşme ve gelişim sürecine girdi.
Tanıtım

Rüzgâr güç endüstrisi, hidro, kömür, doğal gaz ve nükleer gibi geleneksek güç üretim teknolojileri ile yarış halindedir. Endüstri 2002 ile 2007 arasında yıllık %25'ten daha fazla büyüdü.
Modern rüzgâr güç endüstrisi Danimarkalı üreticiler Kuriant, Vestas, Nordtank ve Bonus ile başladı. Başlangıçta bu ilk türbinler batı Danimarka'da kuruldu. ABD'nin Kaliforniya eyaleti, rüzgâr gücünde 1982'den 1986'ya kadar binlerce Danimarka ve Amerikan rüzgâr türbini büyük çapta kuruldu. Hindistan rüzgâr gücüyle 1980'lerin ortalarında tanışırken Almanya ve İspanya 1990'ların başların rüzgâr gücüyle gerçek anlamda tanıştı.
Ticari amaçlı bu işi yapan birkaç büyük şirket, tüm rüzgâr güç endüstrisine sahip olan (General Elektrik, Siemens, BP) şirketlerden daha büyük yatırım yapıyor. Küresel rüzgâr türbin kaynağındaki tekelleşmeyi görmek için, hala başlangıçtaki rüzgâr türbin üreticileri, kendi yeni rüzgâr türbin modellerini mümkün olduğunca hızlı bir şekilde geliştirdiklerine bakılabilir.
Rüzgâr güç şirketleri

Ayrıca bakınız: Yenilenebilir enerji endüstrisi
Rüzgâr türbin imalatçıları, rüzgâr türbinlerinin tasarımını, denemesini, imalatını ve desteğini bakım ve kurulumlarıyla beraber veriyor. Bunları ek olarak, türbin tasarımı (generatör türü, dişli kutusu vb. araçlar) ve bu araçların ne kadar denetim yapabileceğini (içsel veya dışsal) gibi ek tercihlerde sunuyor.
| g t Rüzgâr gücü |
| --- | --- |
Rüzgâr gücü:  Çevreye etkisi  Yüksek irtifa  Tarihi  Ülkesine göre  Kara taşıtları  Açık deniz  Türbinler  Yel değirmeni 
Rüzgâr türbinleri:  Aerodinamik  Paraşütlü  Çapraz rüzgâr uçurtması  Tasarım  Yüzen  Mikro  Konvansiyonel olmayan  Dikey eksenli Savonius  Darrieus 
Rüzgâr güç endüstrisi:  Danışmanlık şirketleri  Tarla yönetimi  Üreticiler  Yazılım  Windmade 
Rüzgâr çiftlikleri:  Müşterek tasarruf  Ülkelere göre tarlalar  Denizüstü tarlalar  Karaüstü tarlalar 
Kavramlar:  Betz Kanunu  Kapasite faktörü  EROEI(Enerji Yatırımından Sağlanan Enerji)  Tahmin  Şebeke enerjisi depolama  HVDC  Süreklilik  Güvenilirlik  Merdiven Değirmeni  Toplam enerji kazancı  Kaynak değerlendirilmesi  Depolama  Sübvansiyonlar  Rüzgâr profili güç kanunu
Herrenvolk demokrasisi

Amerika Konfedere Devletleri
Apartheid Güney Afrikası
Rodezya
Amerika Konfedere Devletleri (bayrak, üstte; 1861–1865), Apartheid Güney Afrikası (bayrak, ortada; 1948–1994) ve Rodezya (bayrak, altta; 1965–1979) Herrenvolk demokrasisinin tipik örnekleri olarak kabul edilir. Seçimler genel olarak özgürdü, ancak oy kullanma hakkı ırka dayalı olarak kısıtlanmıştı ve yönetim, siyasi açıdan baskın olan ırksal grubun çıkarlarını yansıtıyordu.
Herrenvolk demokrasisi, sadece belirli bir etnik grubun yönetime katıldığı, diğer grupların ise haklarından mahrum edildiği bir hükûmet sistemidir. Bir etnik grubun devlete hakim olduğu etnokrasi ise bununla bağlantılı bir kavramdır. "Üstün ırk" anlamına gelen Almanca Herrenvolk terimi, sömürgeciliği Avrupalıların sözde ırksal üstünlüğü ile meşrulaştıran 19. yüzyıl söyleminde kullanılmıştır. Amerika Konfedere Devletleri (1861–1865), Apartheid Güney Afrikası (1948–1994) ve Rodezya (1965–1979) herrenvolk demokrasinin tipik örnekleri olarak kabul edilir. Seçimler genellikle serbesttir, ancak oy kullanma hakkı belirli bir etnik gruba veya ırka dayalı olarak kısıtlanır ve yönetim, siyasi olarak egemen olan etnik gruba veya ırka uygun olarak şekillenir ve onun çıkarlarını yansıtır.
Özellikleri

Bu elitist yönetim biçimi çoğunluk veya baskın grup tarafından sistem içinde kontrol ve gücü korumanın bir yolu olarak kullanılır ve sahte eşitlikçilik iddiasıyla örtüşür. Çoğunluktaki insanlar hürriyet ve özgürlükler kazandıkça ve eşitlikçi ilkeler ilerledikçe, azınlığın baskı altına alınacağı ve hükûmete dahil olmasının engelleneceği görüşü hakimdir. Bu ilke, 19. ve 20. yüzyıllarda hem Amerika Birleşik Devletleri'nin (özellikle Güney eyaletleri) hem de Güney Afrika'nın gelişiminde görülebilir. Bu tarihsel senaryolarda, yasalar beyazlar için genel oy hakkına doğru ilerlerken bile, siyahların siyasi katılımına yönelik kısıtlamaları daha da sıkılaştırmış ve haklarından mahrum edilmişlerdir. Güney Rodezya ve daha sonra Rodezya, oy kullanma haklarını gelir ve okuryazarlık gibi niteliklere göre kısıtladı, böylece oy hakkını etkili bir şekilde beyaz nüfusla sınırladı.
Terim ilk kez 1967'de sosyolog Pierre van Den Berghe tarafından Race and Racism (Irk ve Irkçılık) adlı kitabında kullanılmıştır. Tarihçi David R. Roediger, 1991 tarihli The Wages of Whiteness (Beyazlığın Ücretleri) adlı kitabında, bu hükûmet biçimini 19. yüzyıl Amerika Birleşik Devletleri bağlamında yeniden yorumluyor ve "Herrenvolk cumhuriyetçiliği" teriminin o dönemdeki ırksal siyaseti daha doğru şekilde tanımladığını öne sürüyor. Herrenvolk cumhuriyetçiliğinin temeli, "üstün ırka" hizmet eden cumhuriyetçi bir hükûmet lehine siyah insanların marjinalleştirilmesinin ötesine geçti; "siyahiliğin" bağımlılık ve kölelikle eşanlamlı olduğunu ve bu nedenle cumhuriyetçi bağımsızlığa ve beyaz özgürlüğe aykırı olduğunu ileri sürdü. Sonuç olarak, o dönemde bağımlı beyaz işçi, beyazlığını kendisini bağımlı siyah işçiden veya köleleştirilmiş kişiden farklılaştırmak ve onlardan üstün kılmak için kullandı. Bu ideolojiye göre siyahlar yalnızca "gayri-vatandaş" değil; onlar doğası gereği cumhuriyetçi hükûmetin ideallerine karşı çıkan "anti-vatandaş".
Tekke, Çaybaşı

| Tekke |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Ordu ilinin Türkiye'deki konumu
TekkeTekke'nin Ordu'daki konumu
Koordinatlar: 41°00′11″N 37°04′55″E﻿ / ﻿41.003°K 37.082°D﻿ / 41.003; 37.082
Ülke:  Türkiye
İl: Ordu
İlçe: Çaybaşı
Coğrafi bölge: Karadeniz Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2019): 279
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 452
İl plaka kodu: 52
Posta kodu: 52310
Tekke, Ordu ilinin Çaybaşı ilçesine bağlı bir kırsal mahalledir.
Tarihçe

Tekke köyünün eski adı Manastır'dır. Nitekim 1837 tarihli Canik sancağı defteri ile 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Manastır (مناستر) olarak geçer. Bu yer adı buradaki manastıra bağlı olarak ortaya çıkmıştır.
Manastır köyü, 1642 tarihli avarız defterinde, Ünye'ye tabi Efraz kazasının köylerinden biriydi. Bu tarihte köy "Manasdır" şeklinde kaydedilmiştir. 1834 tarihli nüfus sayımında da köy aynı idari konuma sahipti.
Manastır köyü, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nın ardından tarihsel topraklarından göç eden Gürcülerin yerleştirildiği yerlerden biriydi. 1882 yılına gelindiğinde Acara-i Süfla (Aşağı Acara) bölgesindeki Zendidi (ზენდიდი) köyünden gelen 40 (25 kadın ve 15 erkek) kişi burada iskan edilmişti. 1910 yılındaki nüfusu, 311'i kadın ve 330'u erkek olmak üzere, 112 hanede yaşayan 641 kişiden oluşuyordu. Bu nüfus, bir süre önce yerleştirilmiş Gürcüleri de kapsıyordu. Bu tarihte Manastır köyü, Trabzon vilayetinin dört sancağından biri olan Canik sancağına bağlı Ünye kazasının sınırları içinde yer alıyordu.
Manastır köyü, 1923 yılında yapılan nüfus tespitinde Ünye kazasının "Birinci Nahiye Dairesi"ne bağlıydı. Bu tarihte nüfusu, 330'u erkek ve 311'i kadın olmak üzere, 112 hanede yaşayan 641 kişiden oluşuyordu. 1928 yılında ise, Ünye kazasının merkez nahiyesine bağlıydı. Bu tarihte Ünye kazası Merkez ve Karakuş nahiyelerinden oluşuyordu. 1940 genel nüfus sayımında köy "Tekke" adıyla kaydedilmiştir. Köyün adının değiştirilmiş olduğu bu kayıttan da anlaşılmaktadır. Bu sırada aynı idari konuma sahip köyün nüfusu 989 kişiden oluşuyordu. 1965 genel nüfus sayımında Tekke köyünün şeklinde yazılmış olan köyün nüfusu 1.114 kişiye çıkmıştı ve bu nüfus içinde 174 kişi okuma yazma biliyordu. Bu tarihte Tekke köyü Çaybaşı bucağına bağlıydı. Ünye ilçesi de Merkez, Çaybaşı ve Tekkiraz bucaklarından oluşuyordu.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- | --- |
| 2019 | 279 |  |
| 2018 | 374 |  |
| 2017 | 266 |  |
| 2016 | 284 |  |
| 2015 | 275 |  |
| 2014 | 289 |  |
| 2013 | 345 |  |
| 2012 | 392 |  |
| 2011 | 288 |  |
| 2010 | 299 |  |
| 2009 | 304 |  |
| 2008 | 342 |  |
| 2007 | 295 |  |
Lucy de László

| Lucy de László |
| --- | --- |
Lucy'nin 1916 portresi
Doğum: Lucy Madeleine Guinness 22 Aralık 1870 Stillorgan, Dublin Kontu, İrlanda
Ölüm: 27 Aralık 1950 (80 yaşında) Londra, İngiltere
Defin yeri: All Saints Churchyard, Tilford
Meslek: Sosyetik, müzisyen, günlük yazarı
Evlilik: Philip de László
Çocuk(lar): 6
Ebeveyn(ler): Henry Guinness Emelina Brown
Akraba(lar): Guinness ailesi

Lucy Madeleine de László de Lombos (kızlık soyadı Guinness; 22 Aralık 1870 - 27 Aralık 1950), Anglo-İrlandalı sosyetik, amatör müzisyen, günlük yazarı ve ressam Philip de László'nun eşiydi. Önde gelen Guinness ailesinin bir üyesi, Guinness Mahon bankasını kuran Robert Rundell Guinness'in ise torunuydu. Kocasına Avusturya İmparatoru I. Franz Joseph tarafından soyluluk unvanı verildiği için 1912'de Macar soylularının bir parçası oldu. 1892'de Münih'te müzik eğitimi alırken de László ile tanışan Guinness, onun bir dizi portresine konu oldu.
Erken yaşam ve aile

Guinness, ailesinin, County Dublin'de bulunan Stillorgan'daki kır evi olan Burton Hall'da doğdu. Babası Henry Guinness, Esq., Guinness Mahon bankasının Dublin müdürü olarak görev yapan bir barış hakimi ve annesi, Edinburgh'lu Esq. James Brown'ın kızı Emelina Brown Guinness idi. Ayrıca, siyaestçi ve mühendis Henry Seymour Guinness'in kız kardeşiydi. Aristokrat Guinness ailesinin bir üyesi olarak Lucy, bankacı Robert Rundell Guinness'in torunu ve politikacı Richard Samuel Guinness'in büyük yeğeniydi.
Yetişkin hayatı

1890'ların başında, Guinness ve kız kardeşi Eustace, Münih'te müzik eğitimi aldı. 1892'de Münih'te iken, Kraliyet Bavyera Güzel Sanatlar Akademisi'nde okuduğu sıralarda İngiliz-Macar ressam Philip László ile tanıştı. Ailesi, Philip'in portre ressamı olarak erken dönemdeki başarısına rağmen, mütevazi başlangıçlı bir öğrenci sanatçı ile flört etmesini onaylamadı ve bu nedenle çift yollarını ayırdı. László, Bulgar kraliyet ailesi, Avusturya'dan Franz Joseph I ve Papa Leo XIII'in portrelerini yaparak hayatına devam etti ve sonunda Guinness ailesinin onayını aldı. Guinness'e László ile evlenme izni verildi ve 1900'de evlendiler. Yahudi olarak yetiştirilen ve Katolik olan kocası, Lucy ile evlenmek için Anglikanizm'e geçti. Çiftin altı çocuğu oldu.
Evlendikten sonra çift, 1907'de Londra'ya yerleşmeden önce Budapeşte ve Viyana'da yaşadı. Guinness ve kocası, László, 1912'de İmparator I. Franz Joseph tarafından "de László de Lombos" soyadını alarak soyluluk unvanını elde ettiğinde Macar soylularının bir parçası oldular.
Miras

Lucy'nin Lucy de László adlı 1902 de László portresi, ailesinin eski malikanesi Farmleigh'de asılıdır. Portre, Lucy'yi bir kemanla betimlemekte ve müzikal yeteneklerine atıfta bulunuyor. Kocası, ikisi Rothéneuf'ta tatildeyken portre için eskizlere başlamıştır. Portresi, de László'nun balayından bu yana yaptığı ve arka plan olarak manzarayı kullandığı ilk portresidir. Kocası, eşi Lucy'nin konu olduğu en az beş bilinen portre çizmiştir. Kadın öznelerinin yeteneklerini resimlerine dahil etmesiyle tanınan ilk portre sanatçılarından biridir.
Guinness'in günlükleri 2019'da Londra'da The Diaries of Lucy de László, Cilt I: 1890–1913 başlığı altında yayınlandı.
Lucy keman çalıyor, 1905.
Taraz FK

Taraz FK, Kazakistan'nın en üst düzey futbol ligi olan Premyer-Liga'da yer alan bir futbol kulübü.
İsim tarihçesi

1961 : Metallist olarak kuruldu
1967 : Voskhod olarak değiştirildi
1968 : Energetik olarak değiştirildi
1971 : Alatau olarak değiştirildi
1975 : Khimik olarak değiştirildi
1992 : Fosfor olarak değiştirildi
1974 : Taraz olarak değiştirildi
Başarılar

Premyer-Liga :
Şampiyon (1): 1996
Kazakistan Kupası :
Şampiyon (1): 2004
Uluslararası Maçları

AFC Şampiyonlar Ligi : 1 katılım
1998: İkinci turu
Güncel kadro

Not: Uyruk bilgisi futbolcuların FIFA uygunluk kurallarınca oynayabileceği millî takımı gösterir. FIFA kuralları haricinde başkaca uyruğa da sahip olabilirler.
Teknik direktörler

Kurban Berdiyev (1986-89, 1991-92)
Vakhid Masudov (1999-00)
Sergei Tagiyev (2006-Mayıs 7)
Vladimir Fomichyov (2008-10)
Dmitriy Ogai (2010-10)
Ljupko Petrović (1 Kasım 2011-14 Mayıs 2013)
Nurmat Mirzabaev (16 Mayıs 2013-7 Haziran 2013)
Arno Pijpers (8 Haziran 2013-)
Doyranlı Tren İstasyonu

| Doyranlı |
| --- | --- |
TCDD Taşımacılık istasyonu

Konum: Doyranlı Mahallesi, 35900 Tire, İzmir Türkiye
Koordinatlar: 38°10′12″K 27°49′23″D﻿ / ﻿38.17000°K 27.82306°D﻿ / 38.17000; 27.82306
Sahip: TCDD
İşletmeci: TCDD Taşımacılık
Peronlar: 1 kenar peronu
Raylar: 1
Tren işletmecileri: TCDD Taşımacılık
Yapı
Yapı türü: Hemzemin
Otopark: Hayır
Bisiklet altyapısı: Hayır
Engelli erişimi: Hayır
Diğer bilgiler
Durum: İşletmede
Ücret bölgesi: 3. Bölge
Tarihçe
Açılış: 1884 (ORC)
Hizmetler
Demiryolu ulaşımı
Doyranlı Tren İstasyonu, İzmir'in Tire ilçesi Doyranlı Mahallesi'nde yer alan TCDD'ye ait hemzemin tren istasyonudur.
Torbalı – Çatal – Ödemiş demiryolu üzerinde yer alan istasyon, Ottoman Railway Company / Osmanlı Demiryolu Şirketi (ORC) tarafından inşa edilerek 1884'te hizmete girmiştir.
ORC Şirketi 1 Haziran 1935'te TCDD tarafından satın alınıp feshedildikten sonra istasyon TCDD'nin denetimine girmiştir.
Bir kenar peronundan oluşan istasyon, Basmane – Ödemiş Bölgesel Trenleri'ne hizmet vermektedir.
Hatlar

Torbalı – Çatal – Ödemiş demiryolu
Hizmetler > Güzergâh

| TCDD> TCDD Taşımacılık.Önceki İstasyon | TCDD> TCDD Taşımacılık.Bölgesel Trenler | TCDD> TCDD Taşımacılık.Sonraki İstasyon | TCDD> TCDD Taşımacılık.Sefer Sıklığı |
| --- | --- | --- | --- |
| Derebaşı İzmir-Basmane yönünde | B32 Basmane – Ödemiş | İlkkurşun Ödemiş yönünde | Her gün karşılıklı 5 sefer |
Sydney Devine

| Sydney Devine |
| --- | --- |

Genel bilgiler
Doğum: 11 Ocak 1940(1940-01-11) Cleland, Kuzey Lanarkshire, İskoçya
Ölüm: 13 Şubat 2021 (81 yaşında)
Meslekler: Şarkıcı, Müzisyen
Çalgılar: Vokal
İlişkili hareketler: "White Heather Group" Andy Stewart Don Ho  Tommy Scott

Sydney Devine "MBE" (d. 11 Ocak 1940 –ö.13 Şubat 2021), İskoç erkek şarkıcı.
Yaşamı

Devine 11 Ocak 1940'ta Cleland, Kuzey Lanarkshire, İskoçya'da doğdu. "Steak and Kidney" adıyla bilinirdi. 1953'te başladığı müzik kariyerini 2019 yılına kadar sürdürdü. Müzik grubu "White Heather Group" ile sanatçılar; Andy Stewart, Don Ho ve Tommy Scott ile beraber çalıştı.
Seslendirdiği parçalar arasında; The Answer To Everything, Legend In My Time, Crying Time, When You & I Were Young, Maggie  ve Scotland Forever sayılabilir. Eylül 2017'de Devine, 78 yaşındayken, en son turnesinin ardından yaklaşık 20 yıl sonra İskoçya'nın önde gelen kadın vantriloklarından olan kızı Debby McGregor ile İskoçya genelinde düzenlenen bir turneye çıkmışlardır.
Ölümü

Devine 13 Şubat 2021 tarihinde 81 yaşında öldü.
Albümleri

Your Favourite Country Songs (Emerald - 1970)
Country (Emerald - 1973)
Encores (Emerald - 1974)
Crying Time (Emerald - 1974)
The Very Best Of (Emerald - 1975)
Absolutely Devine (Emerald - 1975)
Live At The City Hall, Glasgow (Emerald - 1975)
Live At The City Hall, Glasgow (Pickwick - 1976)
Doubly Devine (Philips - 1976)
This Song Is Just For You (Sunset - 1976)
Devine Time (Philips - 1976)
The Collection (Pickwick 1977)
Greatest Hits (Emerald 1977)
Almost Persuaded (Philips - 1977)
Nashville Album (Philips - 1978)
My World Of Music (Philips - 1979)
20 Golden Greats (Ronco 1980)
25th Anniversary Album (Philips 1980)
The Pride Of Bonnie Scotland (Phonodisc 1980)
Heartaches (Philips 1981)
Take My Hand, Precious Lord (Emerald)
Favourite Memories Of Mine (Country House)
By Request (Country House)
From Scotland With Love (Scotdisc)
Hits Jackpot (Country House)
Always & Forever (Scotdisc)
Green Green Grass Of Home (Scotdisc)
The Very Best Of (MCA)
Norfolk Country (Scotdisc)
Crying Time (Homeland)
Crying Time (Emporio)
50 Country Winners (Prism)
Line Dance Party (Scotdisc)
Line Dance Party 2 (Scotdisc)
Crying Time (Prism)
Simply Devine (Scotdisc)
Dance Party (Scotdisc)
Big Country Line Dance Party (Scotdisc)
40 Greatest Hits (Emerald)
The Best Of (Music Delta)
Crying Time (Emerald)
You Can Dance (with Tommy Scott) (Scotdisc - 2005)
When I Stop Dreaming (Scotdisc - 2006)
Line Dance Party (Scotdisc - 2007)
Skiffle Country (Scotdisc - 2010)
Tiny Bubbles And The Signature Songs (Scotdisc - 2012)
Nashville Country (Scotdisc 2014)
Love Songs (Scotdisc 2015)
It Is No Secret (Emerald 2015)
I'm Back (Scotdisc 2019)
Beytiköy Tren İstasyonu

| Beytiköy |
| --- | --- |
TCDD Taşımacılık istasyonu

Konum: Demircili Mahallesi, 35750 Ödemiş, İzmir Türkiye
Koordinatlar: 38°12′27″K 27°55′04″D﻿ / ﻿38.20750°K 27.91778°D﻿ / 38.20750; 27.91778
Sahip: TCDD
İşletmeci: TCDD Taşımacılık
Peronlar: 1 kenar peronu
Raylar: 1
Tren işletmecileri: TCDD Taşımacılık
Yapı
Yapı türü: Hemzemin
Otopark: Hayır
Bisiklet altyapısı: Hayır
Engelli erişimi: Hayır
Diğer bilgiler
Durum: İşletmede
Ücret bölgesi: 3. Bölge
Tarihçe
Açılış: 1884 (ORC)
Hizmetler
Demiryolu ulaşımı
Beytiköy Tren İstasyonu, İzmir'in Ödemiş ilçesi Demircili Mahallesi'nde yer alan TCDD'ye ait hemzemin tren istasyonudur.
Torbalı – Çatal – Ödemiş demiryolu üzerinde yer alan istasyon, Ottoman Railway Company / Osmanlı Demiryolu Şirketi (ORC) tarafından inşa edilerek 1884'te hizmete girmiştir.
ORC Şirketi 1 Haziran 1935'te TCDD tarafından satın alınıp feshedildikten sonra istasyon TCDD'nin denetimine girmiştir.
Bir kenar peronundan oluşan istasyon, Basmane – Ödemiş Bölgesel Trenleri'ne hizmet vermektedir.
Hatlar

Torbalı – Çatal – Ödemiş demiryolu
Hizmetler > Güzergâh

| TCDD> TCDD Taşımacılık.Önceki İstasyon | TCDD> TCDD Taşımacılık.Bölgesel Trenler | TCDD> TCDD Taşımacılık.Sonraki İstasyon | TCDD> TCDD Taşımacılık.Sefer Sıklığı |
| --- | --- | --- | --- |
| İlkkurşun İzmir-Basmane yönünde | B32 Basmane – Ödemiş | Ödemiş Garı Ödemiş yönünde | Her gün karşılıklı 5 sefer |
Derebaşı Tren İstasyonu

| Derebaşı |
| --- | --- |
TCDD Taşımacılık istasyonu

Konum: Derebaşı Mahallesi, 35900 Tire, İzmir Türkiye
Koordinatlar: 38°09′20″K 27°47′05″D﻿ / ﻿38.15556°K 27.78472°D﻿ / 38.15556; 27.78472
Sahip: TCDD
İşletmeci: TCDD Taşımacılık
Peronlar: 1 kenar peronu
Raylar: 1
Tren işletmecileri: TCDD Taşımacılık
Yapı
Yapı türü: Hemzemin
Otopark: Hayır
Bisiklet altyapısı: Hayır
Engelli erişimi: Hayır
Diğer bilgiler
Durum: İşletmede
Ücret bölgesi: 3. Bölge
Tarihçe
Açılış: 1884 (ORC)
Hizmetler
Demiryolu ulaşımı
Derebaşı Tren İstasyonu, İzmir'in Tire ilçesi Derebaşı Mahallesi'nde yer alan TCDD'ye ait hemzemin tren istasyonudur.
Torbalı – Çatal – Ödemiş demiryolu üzerinde yer alan istasyon, Ottoman Railway Company / Osmanlı Demiryolu Şirketi (ORC) tarafından inşa edilerek 1884'te hizmete girmiştir.
ORC Şirketi 1 Haziran 1935'te TCDD tarafından satın alınıp feshedildikten sonra istasyon TCDD'nin denetimine girmiştir.
Bir kenar peronundan oluşan istasyon, Basmane – Ödemiş Bölgesel Trenleri'ne hizmet vermektedir.
Hatlar

Torbalı – Çatal – Ödemiş demiryolu