Rusya'da insan hakları
Din özgürlüğü

Rusya Federasyonu Anayasası, din özgürlüğünü ve tüm dinlerin kanun önünde eşitliğini ve ayrıca kilise ve devletin ayrılmasını sağlar. Vladimir Lukin, 2005 Ombudsman raporunda, "Rus devleti, totaliterlik mirasının, tek bir ideolojinin egemenliğinin ve parti diktatörlüğünün üstesinden gelerek, dini özgürlüklerin ve dini derneklerin yasal faaliyetlerinin gözetilmesinde önemli ilerleme kaydetti" iddiasında bulundu. Ancak, Rusya'dan dini taciz haberleri gelmeye devam ediyor. International Christian Concern'e göre, 2021 boyunca "Rusya'da din özgürlüğüne yönelik baskılar yoğunlaştı." Haziran 2021'de Forum 18, "Kasım 2020'dekinden iki kat daha fazla düşünce mahkumu cezasını çekmekte veya tutuklu olarak din veya inanç özgürlüğünü kullanmak için temyiz başvurusunda bulunmayı beklemekte" olduğunu vurguladı. Son zamanlarda pek çok din âlimi ve insan hakları örgütü, Rusya'da azınlıklara karşı yapılan suistimaller hakkında konuştu. ABD Dışişleri Bakanlığı, Rusya'yı dünyada din özgürlüğünü "en kötü ihlal edenlerden" biri olarak görüyor.
Alvaro Gil-Robles, hem federal hem de bölgesel makamlar tarafından sağlanan devlet desteği miktarının farklı dini topluluklar için farklılık gösterdiğini vurguladı. Bununla uyumlu olarak, Katolikler federal ve yerel yetkililer tarafından diğer dinler gibi her zaman dikkate alınmaz.
Vladimir Lukin, 2005 yılında, Rusya vatandaşlarının o zamanlar nadiren vicdan özgürlüğü (Anayasa'nın 28. maddesi tarafından garanti edilen) ihlalleri yaşadığını belirtti. Komiserlik, her yıl, genellikle çeşitli itirafları temsil eden ibadet edenlerden gelen hak ihlalleriyle ilgili 200 ila 250 şikayeti kabul etti: Ortodoks (ancak Moskova patrikliğine dahil olmayan), Eski inananlar, Müslümanlar, Protestanlar ve diğerleri. Anna Politkovskaya, Rusya'nın Kuzey Kafkasya'daki kolluk kuvvetleri tarafından yürütülen kovuşturmaları ve hatta Müslüman cinayetlerini anlattı. Ancak, yüksek hükûmette, Duma'da ve iş dünyasında çok sayıda Müslüman var.
Vatandaşların örgütlenme hakkının kısıtlanması konusunda ek endişeler ortaya çıkmaktadır (Anayasa'nın 30. maddesi). Vladimir Lukin'in 15 yılı aşkın bir süre önce kaydettiği gibi, kayıtlı dini kuruluşların sayısının sürekli arttığını (2005'te 22.144), ancak şu anda artan sayıda dini kuruluşun yasal olarak tanınmadığını veya daha önce verilen yasal tanınmadan mahrum kaldığını belirtti: örn. Yehova'nın Şahitleri, Uluslararası Krishna Bilinci Derneği ve diğerleri.
Geçtiğimiz birkaç yıl içinde misyonerlerin akını, Rusya'daki grupların, özellikle milliyetçilerin ve Rus Ortodoks Kilisesi'nin, bu "geleneksel olmayan" dini grupların faaliyetlerinin sınırlanmaları için baskı yapmalarına da yol açtı. Buna karşılık, Duma Ekim 1997'de yeni, kısıtlayıcı ve potansiyel olarak ayrımcı bir yasa çıkardı. Kanun, birçok belirsiz ve çelişkili hükümlerle çok karmaşıktır. Yasanın en tartışmalı hükümleri, dini "gruplar" ve "örgütler"i birbirinden ayırıyor ve 15 yıl veya daha uzun süredir var olan grupların akredite statüsü kazanmalarına izin veren 15 yıllık bir kural getiriyor. Rus rahip ve muhalif Gleb Yakunin'e göre, yeni din yasası "Yahudilik, Katoliklik ve Protestanlık dahil olmak üzere diğer tüm dinler pahasına Rus Ortodoks Kilisesi'ni ağır bir şekilde desteklemektedir." ve "Rusya'nın demokratikleşme sürecinde geriye doğru bir adımdır." 2017'den beri Yehova'nın Şahitleri belirsiz nedenlerle zulüm görüyor.
"Geleneksel olmayan akımlara karşı her türlü yasal, idari ve mali ayrımcılığın hariç tutulmasını" garanti etme iddiası AKPM tarafından Haziran 2005'te kabul edildi.