II. Dünya Savaşı'nda partizan karşıtı operasyonlar
Genel politika > Sovyet partizanlarına karşı

Ana madde: Sovyet partizanları
1941'in başlarında Almanlar, cephe gerisinin güvenliğini sağlamak ve partizan karşıtı görevleri yerine getirmek için özel birim olanWehrmacht Güvenlik Bölümleri kurdular. Bu oluşumlar aynı zamanda sivillerin kontrol altına alınmasında da rol oynayacaktır (Yahudileri toplayarak kamplara göndermek dahil).
Almanların işgal altındaki Sovyet bölgelerinde uyguladıkları politikalar, işgal altındaki Polonya'da son iki yılda geliştirdikleri acımasız politikaların bir uzantısıydı. İlk başta Almanlar yerel halkı şiddetle bastırmaya çalıştı. Sovyet partizanları sadece Almanların Sovyetler Birliği'ni işgalinden sonra örgütlendikleri için 1941 de ciddi tehtid oluşturmadılar. Doğu Cephesinde (Balkanlar dahil) yerel nüfusa yönelik Alman terörü acımasızdı. Belli bir dereceye kadar partizan operasyonlarını etnik temizlik eylemlerinden ayırmak zordu.
Almanların Sovyetler Birliği'ni savaşın ilk yılında devirememesiyle, Alman partizan politikası kısa vadeden daha uzun vadeli bir duruma geçerek değişti. Nazi propagandası ve benzer taktikler, yerel nüfusu etkilemek ve onları Almanlara karşı daha dostane hale getirmek (ve partizanlara karşı düşman) yapmak için kullanıldı. Bu yüzden Almanlar partizanlara karşı kullanılacak yerel yardımcı birimlerin oluşturulmasını desteklemeye başladılar. Partizan karşıtı operasyonlar da daha profesyonel ve daha organize hale geldi.
1942'nin sonlarına doğru, "kalpler ve zihinler" politikası zaten zayıflamıştı. 1942–1943 yılları arasında, cephe hattından ayrılan düzenli ordu birimlerinin partizanlara karşı kullanılmasını içeren büyük ölçekli "kuşatma operasyonları" kullanıldı. Bu tür operasyonlar genellikle partizanları potansiyel olarak desteklediği görülen yerel yerleşimlerin (köylerin) imha edilmesini içeriyordu, bu da hem binaların fiziksel yıkımı hem de yerel sakinlerin katledilmesi anlamına geliyordu. Bu "kuşatma operasyonları", yerel nüfusu kızdırarak Sovyet partizanlarının büyümesine neden oldu. Başlıca "kuşatma operasyonları": München Operasyonu ve Bamberg Operasyonu (Mart-Nisan 1942), Hannover Operasyonu (Mayıs – Haziran 1942), Vogelsang Operasyonu (Haziran – Temmuz 1942) ve Zigeunerbaron Operasyonu ("Çingene Baron", Mayıs – Haziran 1943).
1944'te yeni bir politika geliştirildi: Wehrdoerfer veya müstahkem köylerin oluşturulması. Almanlar tarafından en başarılı Alman partizan karşıtı politikalardan biri olarak görülen özerk ve yerel Nazi sempatizanlarıyla işbirliği içinde silahlı köylü grupları oluşturdu. Kızıl Ordu'nun ilerlemesi ve geri kalan Sovyet bölgelerinin Alman işgali altından kurtarılması, bu politikanın tam olarak uygulanmasını engelledi.
İtalyan Partizanlara Karşı
İtalya ve Müttefik silahlı kuvvetler arasındaki ateşkes sonrasında Alman işgaline silahlı direniş, başta İtalyan Silahlı Kuvvetleri ve Carabinieri askeri polisi gibi İtalyan düzenli kuvvetlerini içeriyordu. Hareketin kontrolünü daha sonra İtalyan Komünist Partisi, İtalyan Sosyalist Partisi, Partito d'Azione (cumhuriyetçi bir liberal sosyalist parti), Demokrazya Cristiana ve diğer küçük partiler tarafından oluşturulan Comitato di Liberazione Nazionale (Ulusal Kurtuluş Komitesi veya CLN) devraldı. Almanlar İtalyan partizanlara ve sivillere karşı acımasız davrandı  özellikle İtalya cephesine gönderilen 16. SS Panzergrenadier Tümeni "Reichsführer-SS" korkunç katliamalara imza attı. Örneğin 12 Ağustos 1944 de Tümen yerel işbirlikçi Siyah Tugayların (Brigata Nera) yardımı ile Sant'Anna di Stazzema kasabasında 560 sivili katletti. Yaklaşık 1 ay sonra Aynı Tümen 29 Eylül ile 5 Ekim arası Marzabotto kasabasında 770 italyan sivili katletti.