Mosel (şarap bölgesi)
Tarihçe

Bağcılığın, garnizonları için yerel bir şarap kaynağı elde etmek amacıyla, Mosel ve Ren boyunca üzüm bağları diken Romalılar tarafından bu bölgeye getirildiğine inanılmaktadır. Şarabın İtalyan Yarımadası'ndan veya Vosges Dağları üzerinden ve Galya'daki Roma üzüm bağlarından taşımanın maliyeti çok pahalı ve pratik değildi. Romalılar, bölgeye üzüm dikmeye karar vermeden önce Saône ve Ren arasında bir kanal oluşturmayı düşündüler. Trier (MÖ 16'da kuruldu) önemli bir Roma karakoluydu ve ilk Mosel üzüm bağlarının 2. yüzyılda çevredeki yamaçlara dikilmiş olması muhtemeldir. Bağcılık, Romalı şair Ausonius'un hasat zamanında toprağın güzelliği hakkında bir şiir yazdığı 4. yüzyılda bölgede kesinlikle gelişiyordu.
Roma döneminin Mosel şarabı hafif gövdeli ve "sert" olarak tanımlanıyordu. Diğer Roma bölgelerine göre içimi daha kolay bir şarap olduğu söyleniyordu. Kışın, şarap bir kazanda ısıtılıp çay gibi içiliyordu (bu uygulama, onu kahve gibi içen modern bağ işçileri arasında hala bir miktar (genellikle biraz şeker eklenerek) gelenek haline gelmiştir). Daha sıcak hasatlarda şarap belirgin şekilde daha meyvemsi ve tatlıydı. Bunun nedeni, sıcaklığın üzümlerin daha fazla olgunlaşmasına ve daha fazla şeker geliştirmesine izin vermesiydi. Soğuk sonbaharda, düşük sıcaklık nedeniyle fermantasyon süreci tam olarak tamamlanmazdı, bu da şarabın yüksek seviyelerde artık şekerle kalmasına neden olurdu.
Orta Çağ'da, bölgenin şarap endüstrisine odaklanan köyler ortaya çıktı. "Winzerdörfer" olarak bilinen bu "şarap köyleri", şehir merkezinden bölgenin üzüm bağlarına kadar uzanan patikaları içeriyordu. Merkezde, bölgedeki tüm üreticilerin şaraplarını depolayabileceği bir topluluk şarap mahzeni vardı. Muhtemelen Winzerdörfer arasında en iyi bilineni, 1291'de şehir hakları verilen Bernkastel köyüydü. 1435'te Katzenelnbogen Kontu Johann IV, yakınlardaki Rüsselsheim kasabasına Riesling ektiğinde, ilk kez Winningen'de Destil gibi üzüm bağlarına, Burgen ve Kochem'de şehrin yarısına ve Mosel boyunca daha birçok üzüm bağına sahip oldu. 16. yüzyılda üzüm bağları için daha uygun arazi yaratmak amacıyla, üzüm bağı sahipleri nehirler boyunca uzanan dikey kaya çıkıntılarını parçalamak için patlayıcılar kullandılar.
17. yüzyılın sonlarına doğru, Kunda daha çok Riesling üzümünden yapılan şarapla özdeşleştirilmeye başlandı. Trier'deki St. Maximin Manastırı 74 üzüm bağına sahipti ve 1695'te 100.000'den fazla Riesling asması vardı. Günümüzde Maximin Grünhaus'un üzüm bağı, tüm Almanya'daki en iyi Riesling üzüm bağlarından biri olarak kabul ediliyor. 18. yüzyılda, Trier Roma Katolik Piskoposu, Saksonyalı Clemens Wenceslaus, yedi yıllık bir süre boyunca Mosel bölgesindeki her asmanın yalnızca Riesling olmasını emretti. Büyük Britanya'da Hanover Hanedanlığı'nın yükselişi, İngiltere'ye "moselle şarabı" ihracatının arttığı bir döneme tanık oldu. Ancak, şarabın yüksek fiyatı, şarapları köy meyhanelerinde bordo şarabının yerini almak yerine çoğunlukla Kraliyet sarayının ve İngiliz soylularının elinde tuttu.
19. yüzyıl, Prusya yönetimi altında Mosel şarap endüstrisi için 1819'daki tarihi hasatla başlayarak benzeri görülmemiş bir refah dönemine tanık oldu. 1820'lerin geri kalanında, bir dizi olağanüstü kaliteli şarap üretildi. Bölgenin şarabını tanıtmak için Prusya hükûmeti, Prusya krallığının diğer bölgelerine Mosel şaraplarının ithalatı için tarifeleri düşürdü. Zollverein gümrük birliğinin geliştirilmesi, Alman Konfederasyonu'nun diğer bölgelerine seyahat eden şaraplarındaki gümrükleri azaltarak Mosel'e daha da fayda sağladı. 1830'ların sonu ve 1840'ların başındaki bir dizi kötü hava hasadı, Mosel'in göreceği refahın kapsamını azaltacaktı.
1850'lerde, Mosel'deki şarap üreticileri, kötü hava koşullarındaki hasatları ve olgunlaşmamış üzümleri telafi etmeye yardımcı olmak için şaptalizasyonun faydalarını keşfetmişlerdi. Bir diğer önemli patlama, birkaç on yıl sonra, İngiliz Başbakanı William Ewart Gladstone'un hafif şaraplara uygulanan vergileri düşürmesiyle geldi ve bu da İngiliz pazarını daha düşük maliyetli Mosel şaraplarına açtı. Bu artan refah, kalite yerine üretimde daha fazla niceliği teşvik etme net etkisine sahipti. Riesling için ideal olmayan birçok alan, kısa sürede yetiştirilmesi daha kolay olan Müller-Thurgau ve diğer Riesling melezleriyle ekildi. 20. yüzyılda, Kuzey Amerika'nın tatlı şaraplara olan düşkünlüğü, Liebfraumilch'in öne çıkmasını sağladı ve Blue Nun gibi markalar Alman ithal şarap pazarına hakim oldu. Son zamanlarda, Mosel (ve tüm Alman şarap endüstrisi) bu yıllarda kazandığı itibarı tersine çevirmeye ve bölgenin sek şaraplarının kalitesine odaklanmaya kendini adadı.