stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Uluslararası ilişkiler (1814-1919)
Doğu Sorunu > Uzun vadeli hedefler > Sırbistan

Sırbistan Krallığı'nın birden fazla ulusal hedefi vardı. Sırp entelektüeller, 1920'erde Yugoslavya'ya dönüşen bir Güney Slav devleti hayal ediyorlardı. Bosna'da yaşayan çok sayıda Sırp, milliyetçiliklerinin odağı olarak Sırbistan'a bakıyordu ancak Avusturya İmparatorluğu'nun Almanları tarafından yönetiliyorlardı. Avusturya'nın 1908'de Bosna'yı ilhak etmesi Sırp halkını derinden yabancılaştırdı. Komplocular intikam yemini ettiler ve 1914'te Avusturya veliahdına suikast düzenleyerek bunu başardılar. Sırbistan kara ile çevriliydi ve tercihen Adriyatik Denizi üzerinden Akdeniz'e erişim ihtiyacını şiddetle hissediyordu. Avusturya, örneğin 1912'de Arnavutluk'un kurulmasına yardım ederek Sırbistan'ın denize erişimini engellemek için çok çalıştı. Sırbistan'ın ana müttefiki Karadağ'ın küçük bir limanı vardı ancak Avusturya toprakları araya girerek Sırbistan 1913'te Novi Pazar'ı ve Makedonya'nın bir kısmını Osmanlı İmparatorluğu'ndan alana kadar erişimi engelledi. Güneyde Bulgaristan, Sırbistan'ın Ege Denizi'ne erişimini engelledi. Sırbistan, Yunanistan, Karadağ ve Bulgaristan Balkan Birliği'ni kurdu ve 1912-1913'te Osmanlılarla savaşa girdi. Savaşı kesin olarak kazandılar ve İmparatorluğu neredeyse tüm Balkanlar'dan kovdular. Geriye kalan ana düşman, Pan-Slavizmi ve Sırp milliyetçiliğini şiddetle reddeden ve bu tehditleri sona erdirmek için savaşmaya hazır olan Avusturya'ydı. Etnik milliyetçilik, çok kültürlü Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun sonunu getirecekti. Sırbistan'ın genişlemesi, Avusturya ve Almanya'nın İstanbul ve Orta Doğu'ya doğrudan demiryolu bağlantısı kurma isteklerini engelleyecekti. Sırbistan, büyük güç desteği için öncelikle Rusya'ya güveniyordu ancak Rusya ilk başta Pan-Slavizmi destekleme konusunda çok tereddütlüydü ve dikkatli olunmasını tavsiye etti, ancak 1914'te pozisyon değiştirdi ve Sırbistan'a askeri destek sözü verdi.
Doğu Sorunu > Uzun vadeli hedefler > Almanya

Almanya'nın Balkanlarla doğrudan bir ilgisi yoktu ancak Bismarck dolaylı olarak bunun iki önemli müttefiki olan Rusya ve Avusturya arasında önemli bir gerilim kaynağı olduğunu fark etti. Bu nedenle Almanya'nın politikası Balkanlar'daki çatışmaları en aza indirmekti.
Doğu Sorunu > 1875-1878 Büyük Doğu Buhranı: Türkiye, Sırbistan ve Rusya ile savaşta

Ana maddeler: Büyük Doğu Buhranı, Osmanlı-Sırp Savaşı (1876-1878) ve 93 Harbi
1876'da Sırbistan ve Karadağ, Türkiye'ye savaş ilan etti ve özellikle Alexinatz Muharebesi'nde (1 Eylül 1876) ağır bir yenilgiye uğradı. Gladstone, "Bulgar Dehşeti ve Doğu Sorunu" üzerine öfkeli bir broşür yayınladı, bu broşür İngiltere'de Türk kötü yönetimine karşı büyük bir heyecan uyandırdı ve Disraeli hükûmetinin Rusya'ya karşı Türkiye'yi destekleme politikasını zorlaştırdı. Sırbistan'ı destekleyen Rusya, Türkiye'yi savaşla tehdit etti. Ağustos 1877'de Rusya, Türkiye'ye savaş ilan etti ve Türk ordularını sürekli olarak yenilgiye uğrattı. Ocak 1878'in başlarında Türkiye ateşkes istedi, İngiliz filosu İstanbul'a çok geç ulaştı. Rusya ve Türkiye 3 Mart'ta, Rusya, Sırbistan ve Karadağ'ın yanı sıra Romanya ve Bulgaristan için de son derece olan Ayastefanos Antlaşması'nı imzaladı.
Doğu Sorunu > Berlin Kongresi

Ana madde: Berlin Kongresi
İngiltere, Fransa ve Avusturya, Rusya ve Bulgaristan'a ayaklanmaların sık görüldüğü Balkanlar'da çok fazla nüfuz verdiği için Ayastefanos Antlaşması'na karşı çıktı. Savaş tehlikesi baş gösterdi. Çok sayıda girişimden sonra Berlin Kongresi'nde (Haziran-Temmuz 1878) büyük bir diplomatik anlaşmaya varıldı. Yeni Berlin Antlaşması daha önceki antlaşmayı revize etti. Almanya Şansölyesi Otto von Bismarck, kongreye başkanlık etti ve uzlaşmalara aracılık etti. Kongre, Almanya ve Rusya arasındaki güçlü bağları sona erdirdi ve iki ülke askeri rakip haline geldi. Osmanlı İmparatorluğu'nun bariz zayıflığı Balkan milliyetçiliğini kışkırttı ve Viyana'yı Balkan hizipleşmelerinde önemli bir oyuncu olmaya teşvik etti. 1879'da Bismarck, Almanya ve Avusturya-Macaristan arasında bir ittifak kurarak yeni güç hizalanmasını sağlamlaştırmak için harekete geçti.
Sınırlar çizilirken etnik grupları bir arada tutmak bir öncelik değildi, bu da milliyetçi etnik gruplar arasında yeni şikayetler yarattı. Sonuçlardan biri, Avusturya'nın Bosna ve Hersek vilayetlerinin kontrolünü ele geçirmesi ve nihayetinde bunları Avusturya-Macaristan İmparatorluğu ile birleştirme niyetinde olmasıydı. Bosna nihayetinde 1908 yılında Sırpların öfkesine yol açacak şekilde Avusturya-Macaristan tarafından ilhak edildi. Bosnalı Sırplar, 1914 yılında Avusturya'nın veliahtı Franz Ferdinand'a suikast düzenledi ve bunun sonucunda Birinci Dünya Savaşı çıktı.
Doğu Sorunu > Azınlık hakları

1878 Berlin Antlaşması, Balkanlar'daki ve yeni bağımsız devletlerdeki azınlıkları koruyan yeni bir tür hükme sahipti: Büyük güçlerin koruduğu, yerel dini azınlıklar için dini ve sivil özgürlüklerin garanti altına alınması. Carol Fink bu konu hakkında:
"azınlık haklarına ilişkin dayatılan hükümler sadece tanınma için değil, aynı zamanda Sırbistan, Karadağ ve Romanya örneklerinde olduğu gibi, belirli toprak parçalarını almak için de gereklilikler haline geldi."
Fink, bu hükümlerin genellikle uygulanmadığını, uygulanması için uygun bir mekanizmanın bulunmadığını ve büyük güçlerin de buna pek ilgi göstermediğini belirtmektedir. Azınlık hakları, 1919 Versay Antlaşmasının bir parçasıydı ve İkinci Dünya Savaşından sonra giderek daha önemli hale geldi.
Doğu Sorunu > İngiliz politikaları

Britanya 19. yüzyılın sonlarında, adadaki konumu, baskın donanması, finans ve ticaretteki baskın konumu ve güçlü sanayi temelinin mümkün kıldığı bir bağımsızlıkla ittifaklardan uzak durdu. Gümrük tarifeleri reddetti ve serbest ticareti uyguladı. İngiltere'de 1874'te iktidarı kaybeden liberal lider Gladstone, 1876'da büyük rakibi Benjamin Disraeli'nin gerçekçiliğinin aksine ahlakçı bir dış politika çağrısında bulunarak sahnenin merkezine geri döndü. Bu mesele, Gladstone'un liberalleri (ahlaksız Osmanlıları kınayan) ile Disraeli'nin muhafazakarları (olayları küçümseyen ve Osmanlı İmparatorluğu'nun Rus gücüne karşı bir denge unsuru olarak destekleyen) arasındaki parti çizgisini çizdi. Disraeli bu konuda Rusya'yı savaşla tehdit etmiş, Gladstone ise yanıldığını savunmuştu. Liberal görüş, Balkanlar'daki zulümler, özellikle de 10.000'den fazla Hristiyan Bulgar'ın Türk düzensizleri tarafından katledilmesi nedeniyle sarsılmıştı. Gladstone, Türkleri "Cehennemin neredeyse yüzünün kızaracağı... iğrenç ve hayvani şehvetler" işlemekle suçladı ve Avrupa topraklarından "çanta ve bavullarıyla" çekilmelerini talep etti. Broşürü şaşırtıcı bir şekilde 200.000 kopya sattı.
Zirve noktası, Disraeli hükûmetini mali yetersizlik, iç mevzuatı ihlal etme ve dış ilişkileri kötü yönetmekle suçladığı 1880 tarihli "Midlothian kampanyası" oldu. Gladstone, (Doğu Ortodoks Hristiyanları olan) Sırplara ve Bulgarlara yardım etmek için Tanrı'dan bir çağrı hissetti: zulmü ve baskıyı kınayan eski bir İbranı peygamberi gibi konuştu. Gerçek dinleyici kitlesi yerel seçmenler değil, tüm Britanya, özellikle de Evanjelik unsurlardı. Gladstone, Disraeli'nin Türk yanlısı politikasını kınayıp geniş kitlelere hitap ederek kendisini Avrupa'da ahlaki bir güç haline getirdi, partisini birleştirdi ve yeniden iktidara geldi.
Doğu Sorunu > Alman politikaları, 1870-1890

Şansölye Bismarck, 1870'ten 1890'da görevden alınmasına kadar Alman dış politikasının tüm sorumluluğunu üstlendi. Hedefi, Almanya'nın merkezi bir rol oynadığı, güç dengesine dayalı barışçıl bir Avrupa idi. Politikası başarılı oldu. Almanya, Kıta Avrupası'ndaki en güçlü ekonomiye ve en güçlü orduya sahipti. Bismarck, Almanya'nın Avrupa'da toprak kazanma arzusu olmadığını herkese açıkça ifade etti ve Alman sömürgeci yayılmasına karşı çıkmaya çalıştı. Bismarck, Avusturya, Fransa ve Rusya'nın düşmanca bir kombinasyonunun Almanya'yı ezebileceğinden korkuyordu. Eğer bunlardan ikisi müttefik olursa, üçüncüsü ancak Almanya'nın aşırı talepleri kabul etmesi halinde Almanya ile müttefik olacaktı. Çözüm üçünden ikisiyle ittifak yapmaktı. 1873'te Almanya Kayzer, Rusya Çarı ve Avusturya-Macaristan İmparatoru'ndan oluşan bir ittifak olan Üç İmparator Birliği kuruldu. Bu ittifak, Almanya'yı Fransa ile bir savaşa karşı koruyordu. Üç imparator birlikte Orta ve Doğu Avrupa'yı kontrol edebilir, Polonyalılar gibi huzursuz etnik grupların kontrol altında tutulmasını sağlayabilirdi. Balkanlar daha ciddi bir sorun teşkil ediyordu ve Bismarck'ın çözümü Avusturya'ya batı bölgelerinde, Rusya'ya ise doğu bölgelerinde üstünlük sağlamaktı. Sistem 1887'de çöktü. Kayzer Wilhelm, 1890'da Bismarck'ı devirdi ve kendi saldırgan dış politikasını geliştirdi. Kayzer, Rus ittifakını reddetti ve Rusya da Fransa ile ittifaka yöneldi.
Doğu Sorunu > Alman politikaları, 1870-1890 > 1875'teki "Görünürde Savaş" krizi

1873 ve 1877 yılları arasında Almanya, Fransa'nın komşularının iç işlerine defalarca müdahale etti. Belçika, İspanya ve İtalya'da Bismarck, liberal ve antiklerikal hükûmetlerin seçilmesini veya atanmasını desteklemek için güçlü ve sürekli bir siyasi baskı uyguladı. Bu, başkan Patrice de Mac-Mahon'un ruhban-monarşist rejimini stratejik ve ideolojik olarak izole ederek Fransa'da cumhuriyetçiliği teşvik etmeye yönelik entegre bir stratejini parçasıydı. Fransa'yı bir dizi liberal devletle çevreleyerek Fransız cumhuriyetçilerin MacMahon ve gerici destekçilerini yenebileceği umuluyordu. Modern çevreleme kavramı, bu politikanın dinamiklerini anlamak için faydalı bir model sunmaktadır.
Çevreleme 1875'te "Görünürde Savaş" kriziyle neredeyse kontrolden çıkıyordu. Kriz, Berlin'in etkili gazetelerinden Post'ta çıkan "Krieg-in-Sicht" başlıklı bir başyazı ile patlak verdi. Yazıda, Fransa'nın 1871 yenilgisinden sonra hızla toparlanmasından ve yeniden silahlanma programından endişe duyan bazı nüfuzlu Almanların, Fransa'yı dizginlemek için ona karşı önleyici bir savaş başlatmaktan söz ettikleri belirtiliyordu. Almanya ve Fransa'da bir savaş korkusu vardı ve İngiltere ile Rusya önleyici bir savaşa müsahama göstermeyeceklerini açıkça belirttiler. Bismarck da savaş istemiyordu ama beklenmedik kriz onu, zorbalığının ve Almanya'nın hızla büyüyen gücünü komşuları araında yarattığı korku ve endişeyi dikkate almaya zorladı. Kriz, Bismarck'ın Almanya'nın olayları pasif bir şekilde kendi akışına bırakmak ve onlara tepki vermek yerine Avrupa'da barışı korumak için proaktif bir şekilde çalışması gerektiği yönündeki kararlığını pekiştirdi.
Doğu Sorunu > Rus-Fransız İttifakı, 1894-1914

Ana madde: Rus-Fransız İttifakı
Rus dış politikasındaki temel gelişme Almanya'dan uzaklaşıp Fransa'ya yönelmekti. Bu, 1890'da Bismarck'ın görevden alınması ve Almanya'nın Rusya ile 18878'de yapılan gizli Teminat Antlaşması'nı yenilemeyi reddetmesiyle mümkün oldu. Bu durum, Rusya'nın Bulgaristan ve Boğazlara doğru genişlemesini teşvik etti. Bu, hem Fransa'nın hem de Rusya'nın büyük müttefiklerden yoksun olduğu anlamına geliyordu. Fransa inisiyatif alarak Rusya'nın ekonomik kalkınmasını finanse etti ve askeri bir ittifak arayışına girdi. Rusya, Fransa ile hiçbir zaman dost olmamıştı ve Kırım Savaşı ile Napolyon işgalini hatırlıyordu, cumhuriyetçi Fransa'yı Rusya'nın Çarlık otokrasisine karşı tehlikeli bir yıkım kaynağı olarak görüyordu. Bismarck tarafından tüm ittifak sisteminin dışında bırakılan Fransa, Rusya ile ilişkilerini geliştirmeye karar verdi. Ruslara borç verdi, ticaretini genişletti ve 1890'dan sonra savaş gemileri satmaya başladı. Alman bankerler giderek Paris bankalarına bağımlı hale gelen Rusya'ya kredi vermeyi durdurdu.
1894 yılında yapılan gizli bir anlaşma, Fransa'nın Almanya tarafından saldırıya uğraması halinde Rusya'nın Fransa'nın yardımına gelmesini öngörüyordu. Bir diğer şart ise Almanya'ya karşı bir savaşta Fransa'nın derhal 1.3 milyon askerini, Rusya'nın ise 700.000 ila 800.000 askerini seferber etmesiydi. Üçlü İttifak'tan (Almanya, Avusturya, İtalya) herhangi biri savaşa hazırlık için rezervlerini harekete geçirirse hem Rusya hem de Fransa'nın kendi rezervlerini harekete geçirmesi öngörülüyordu. Fransız Genelkurmay Başkanı, 1892'de Çar III. Aleksandr'a "seferberlik savaş ilanıdır" dedi. "Seferberlik ilan etmek, komşuyu da aynı şeyi yapmaya mecbur etmektir." Bu, Temmuz 1914 için bir tuzağa dönüştü.
George F. Kennan, Bismarck'ın Avrupa'daki ittifak politikasının çökmesinden ve Birinci Dünya Savaşı'na doğru gerilimin başlamasından esas olarak Rusya'nın sorumlu olduğunu savunmaktadır. Kennan, Balkanlar'daki hırslarına odaklanan zayıf Rus diplomasisini suçluyor. Kennan'a göre Bismarck'ın dış politikası, Fransa-Rusya ilişkileri gelişse bile büyük bir savaşı önlemek üzere tasarlanmıştı. Rusya, Bismarck'a Üç İmparator Birliği'nden (Almanya ve Avusturya ile) ayrılmış ve bunun yerine Fransızların daha yakın ilişkiler ve askeri ittifak önerisi kabul etmiştir.
Balkan Krizi: 1908-1913 > Bosna Krizi 1908-1909

Ana madde: Bosna Krizi
1908-1909 yılında yaşanan Bosna Krizi, 8 Ekim 1908'de Avusturya-Macaristan'ın Bosna ve Hersek'i ilhak ettiğini duyurmasıyla başladı. Bu topraklar kağıt üstünde Osmanlı İmparatorluğu'na aitti ancak 1878 Berlin Kongresi'nde Avusturya-Macaristan'a emaneten verilmişti. Bulgaristan'ın Osmanlı İmparatorluğu'ndan bağımsızlığını ilan etmesiyle (5 Ekim) aynı zamana denk gelen bu tek taraflı eylem, başta Sırbistan ve Karadağ olmak üzere tüm büyük güçlerin protestolarına yol açtı. Nisan 1909'da Berlin Antlaşması, oldubittiyi yansıtacak ve krizi sona erdirecek şekilde değiştirildi. Kriz bir yandan Avusturya-Macaristan diğer yandan Sırbistan, İtalya ve Rusya arasındaki ilişkilere kalıcı olarak zarar verdi. O dönemde Viyana için tam bir diplomatik zafer gibi görünse de Rusya bir daha geri adım atmamaya kararlıydı ve askeri yığınağını hızlandırdı. Avusturya-Sırbistan ilişkileri kalıcı olarak gerildi. Sırp milliyetçileri arasında 1914'te Franz Ferdinand'ın öldürülmesine yol açan yoğun bir öfke uyandırdı.
Balkan Krizi: 1908-1913 > Balkan Savaşları

Ana madde: Balkan Savaşları
Osmanlı İmparatorluğu'nun devam eden çöküşü Balkanlar'da 1912 ve 1913 yıllarında I. Dünya Savaşı'nın başlangıcı sayılan iki savaşa yol açtı. 1900 yılına gelindiğinde Bulgaristan, Yunanistan, Karadağ ve Sırbistan'da ulus devletler kurulmuştu. Bununla birlikte etnik yurttaşlarının çoğu Osmanlı İmparatorluğu'nun kontrolü altında yaşıyordu. Bu ülkeler 1912 yılında Balkan Birliği'ni kurdular. Birinci Balkan Savaşı'nın üç ana nedeni vardı. Osmanlı İmparatorluğu kendini reforme edemiyor, tatmin edici bir şekilde yönetilemiyor ya da farklı halkların yükselen etnik milliyetçiliğiyle başa çıkamıyordu. İkinci olarak büyük güçlerin kendi aralarındaki çekişmeleri yüzünden Osmanlı'nın gerekli reformları yapmasını sağlayamadılar, bu da Balkan devletlerinin kendi çözümlerini dayatmalarına yol açtı. En önemli neden ise Balkan Birliği üyeleri Türkleri yenebileceklerinden emindi. Altı hafta süren çatışmaların ardından İstanbul'un ateşkes çağrısında bulunmasıyla tahminleri doğru çıktı.
Birinci Balkan Savaşı, Balkan Birliği'nin 8 Ekim 1912'de Osmanlı İmparatorluğu'na saldırmasıyla patlak verdi ve yedi ay sonra Londra Antlaşması ile sona erdi. Beş asır sonra Osmanlı İmparatorluğu, Balkanlar'daki neredeyse tüm topraklarını kaybetti. Antlaşma, büyük güçler tarafından dayatılmıştı ve Balkan devletleri bu antlaşmadan memnun değildi. Bulgaristan, eski müttefikleri tarafından gizlice yapılan Makedonya'daki ganimet paylaşımından memnun değildi. Bulgaristan onları Makedonya'dan çıkarmak için saldırdı ve İkinci Balkan Savaşı başladı. Sırp ve Yunan orduları Bulgar saldırısını geri püskürtüp Bulgaristan'a karşı saldırıya geçerken Romanya ve Osmanlı İmparatorluğu da Bulgaristan'a saldırdı ve toprak kazandı. Sonuçta imzalanan Bükreş Antlaşması'yla Bulgaristan, Birinci Balkan Savaşı'nda kazandığı toprakların çoğunu kaybetti.
Uzun vadede Balkanlar'daki gerginlik arttı. Avusturya ve Sırbistan arasındaki ilişkiler giderek sertleşti. Rusya, Avusturya ve Almanya'nın Sırbistan'a yardım etmesini engellemesinden sonra kendini aşağılanmış hissetti. Bulgaristan ve Türkiye de memnuniyetsizdi ve sonunda Birinci Dünya Savaşı'nda Avusturya ve Almanya'ya katıldılar.
Yaklaşan Dünya Savaşı

Ana madde: I. Dünya Savaşı'nın nedenleri
Orta Avrupa'da 1914 yazında beklenmedik bir şekilde patlak veren I. Dünya Savaşı'nın ana nedenleri arasında savaşa kadar geçen kırk yıl boyunca yaşanan çatışmalar ve düşmanlıklar gibi pek çok faktör almaktadır. Militarizm, ittifaklar, emperyalizm ve etnik milliyetçilik önemli roller oynamıştır. Ancak savaşın ilk sebebi, Arşidük Franz Ferdinand'ın bir Sırp gizli örgütü olan Kara El tarafından öldürülmesiyle patlak veren 1914 Krizi sırasında devlet adamları ve generaller tarafından alınan kararlarda yatmaktadır.
Yaklaşan Dünya Savaşı > Almanya'nın çevrelenme korkusu

Berlin, düşmanlarının sözde komplosuna odaklanmıştı: 20. yüzyılın başlarında her yıl sistematik olarak düşmanlar tarafından kuşatılıyordu. Berlin'de, Rusya, Fransa ve İngiltere'den oluşan sözde düşman koalisyonunun, özellikle de Rusya'nın askeri açıdan her geçen yıl daha da güçlendiğine dair artan bir korku vardı. Berlin ne kadar uzun süre beklerse bir savaşta galip gelme olasılığı o kadar azalıyordu. Amerikalı tarihçi Gordon A. Craig'e göre "1905'te Fas'ta yaşanan bu gerilemeden sonra kuşatılma korkusu Alman siyasetinde güçlü bir faktör olmaya başladı." Dışarıdan çok az gözlemci Almanya'nın kasıtlı bir kuşatmanın kurbanı olduğu fikrine katılıyordu. İngiliz tarihçi G. M. Trevelyan İngilizlerin bakış açısını şu şekilde dile getiriyordu:
Bu kuşatma, Almanya'nın kendi eseriydi. Alsas-Loren konusunda Fransa'yı, Balkanlar'da Avusturya-Macaristan'ın Slav karşıtı politikasını destekleyerek Rusya'yı, rakip filo inşa ederek İngiltere'yi yabancılaştırarak kendi kendini kuşatmıştı. Avusturya-Macaristan'la birlikte Avrupa'nın kalbinde öylesine güçlü ve öylesine huzursuz bir askeri blok yaratmıştı ki her iki taraftaki komşularının ya onun tebaası olmak ya da korunmak için bir arada durmaktan başka seçenekleri yoktu... Diplomatik amaçlarına ulaşmak için merkezi konumlarını her tarafta korku yaratmak için kullandılar. Sonra da her taraftan kuşatıldıklarından şikayetçi oldular.
Yaklaşan Dünya Savaşı > Seferber olan ordular

Ana madde: Seferberlik
1870'ler ve 1880'lere gelindiğinde tüm büyük güçler büyük çaplı bir savaşa hazırlanıyordu ancak hiçbiri savaş beklemiyordu. İngiltere, halihazırda diğer iki donanmanın toplamından daha güçlü olan Kraliyet Donanması'nı geliştirmeye odaklanmıştı. Almanya, Fransa, Avusturya, İtalya ve Rusya ile bazı küçük ülkeler, genç erkeklerin orduda 1 ila 3 yıl arasında hizmet vereceği ve sonraki 20 yılı yıllık yaz eğitimiyle yedeklerde geçireceği zorunlu askerlik sistemlerini kurdu. Daha yüksek sosyal statülerden gelen erkekler subay oluyordu.
Her ülke, yedeklerin hızlı bir şekilde çağrılabileceği ve demiryoluyla kilit noktalara gönderilebileceği bir seferberlik sistemi geliştirdi. Planlar her yıl güncelleniyor ve karmaşıklık açısından genişletiliyordu. Her ülke sayıları milyonları bulan bir ordu için silah ve malzeme stokladı.
Almanya'nın 1874'te 420.000 kişilik düzenli profesyonel ordusu ve buna ek olarak 1.3 milyon kişilik yedek ordusu vardı. 1897'ye gelindiğinde düzenli ordu 545.000, yedekler ise 3.4 milyondu. Fransızlar 1897'de 3.4 milyon, Avusturya 2.6 milyon ve Rusya 4.0 milyon yedek askere sahipti. Çeşitli ulusal savaş planları, Rusya ve Avusturya'nın etkinlikte geride kalmasına rağmen 1914'e kadar mükemmel hale getirilmişti. Tüm planlar kesin bir açılış ve kısa bir savaş öngörmekteydi.
Yaklaşan Dünya Savaşı > Fransa

Fransa, 1871'deki yenilgisinden sonraki birkaç yıl boyunca acı bir rövanşizm sergiledi. Özellikle Alsas ve Loren'in kaybı nedeniyle Almanya'ya karşı derin bir acı, nefret ve intikam talebi vardı. Alphonse de Neuville'in eserleri gibi yenilginin aşağılayıcılığını vurgulayan resimler büyük talep gördü.
Fransız politikacılar intikam almaya odaklanmamıştı ancak Alsas-Loren ile ilgili güçlü kamuoyu, vilayetler geri verilmedikçe Almanya ile dostluğun imkansız olduğu anlamına geliyordu ve Almanya'daki kamuoyu da böyle bir olaya izin vermeyecekti. Bu yüzden Almanya Fransa'yı izole etmeye çalıştı. Fransa da Almanya'ya karşı müttefikler aradı, bunlar da Rusya ve İngiltere oldu. Belki de Alman tehdidi dışında, Fransız vatandaşlarının çoğu dışişleri ve sömürge konularını görmezden geldi. 1914'te başlıca baskı grubu, toplan 5000 üyesi olan 50 örgütten oluşan bir koalisyon olan Parti colonial'di.
Fransa'nın Asya'da sömürgeleri vardı ve ittifak arayışına girdi ve Japonya'da olası bir müttefik buldu. Japonya'nın talebi üzerine Paris 1872-1880, 1884-1889 ve 1918-1919 yıllarında Japon ordusunun modernizasyonuna yardımcı olmak üzere askeri misyonlar gönderdi. Çin ile Çinhindi üzerindeki çatışmalar Çin-Fransız Savaşı (1884-1885) sırasında doruğa ulaştı. Amiral Courbet, Fuzhou'da demirli Çin filosunu yok etti. Savaşı sona erdiren antlaşma, Fransa'yı Tonkin ve Annam olarak ikiye böldüğü kuzey ve orta Vietnam üzerinde bir himaye altına soktu.
Bismarck'ın dış politikaları Fransa'yı diğer büyük güçlerden başarılı bir şekilde izole etmişti. Bismarck kovulduktan sonra Kayzer Wilhelm, diplomatları şaşırtan kararsız pozisyonlar aldı. Kimse onun hedeflerini tam olarak anlamıyordu. Almanya, Rusya ile gizli anlaşmalarına son verdi ve İngiltere ile yakın ilişkileri reddetti. Rusya yeni bir ortak ararken ve Fransız finansörler Rusya'nın ekonomik kalkınmasına büyük yatırımlar yaparken Fransa bu fırsatı gördü. 1893 yılında Paris ve St. Petersburg bir ittifak imzaladı. Fransa artık yalnız değildi ama ALmanya giderek daha fazla yalnızlaşıyor ve güvenilmez hale geliyordu, ciddi bir müttefik olarak sadece Avusturya vardı. Üçlü İttifak Almanya, Avusturya ve İtalya'yı içeriyordu ancak İtalya'nın Avusturya ile ciddi anlaşmazlıkları vardı ve dünya savaşı patlak verdiğinde taraf değiştirdi. İngiltere de muhteşem yalnızlık politikasını terk ederek İtilaflar'a doğru ilerliyordu. 1903 yılında Fransa, İngiltere ile olan anlaşmazlıklarını çözmüştü. Rusya ve İngiltere'nin İran üzerindeki anlaşmazlıkları 1907 İngiliz-Rus Antantı ile çözmelerinin ardından Fransa, İngiltere ve Rusya'dan oluşan Üçlü İtilaf'ın önü açıldı.