Yeni Dünya şarabı
Tarihçe > Endüstri Çağında Yeni Dünya şarapları

Ümit Burnu'ndan alınan asma çelikleri Vali Phillip tarafından Birinci Filo ile (1788) Yeni Güney Galler ceza kolonisine getirildi. Bu ilk asmalardan şarap yapma girişimi başarısız oldu, ancak azimle diğer yerleşimciler şarap yapımı için asmaları başarıyla yetiştirmeyi başardılar ve Avustralya yapımı şarap 1820'lerde yurtiçinde satışa sunuldu. 1822'de Gregory Blaxland Avustralya şarabını ihraç eden ilk kişi oldu ve yurtdışı ödülü kazanan ilk şarap üreticisi oldu. 1830'da Hunter Vadisi'nde bağlar kuruldu. 1833'te James Busby, çoğu klasik Fransız üzümü ve güçlendirilmiş şarap üretimi için iyi bir üzüm seçkisi de dahil olmak üzere Fransa ve İspanya'dan ciddi bir üzüm çeşidi seçkisiyle döndü.
İlk Avustralyalı şarap üreticileri, özellikle alışılmadık Avustralya iklimi nedeniyle birçok zorlukla karşılaştılar. Ancak sonunda önemli bir başarı elde ettiler. "1873 Viyana Sergisi'nde Fransız jüri üyeleri, kör tadım yaparak Victoria'dan gelen bazı şarapları övdüler, ancak şarabın kökeni ortaya çıktığında, bu kalitedeki şarapların açıkça Fransız olması gerektiği gerekçesiyle itiraz ederek çekildiler." Avustralya şarapları, Fransa yarışmalarında yüksek onurlar kazanmaya devam etti. 1878 Paris Sergisi'nde yarışan bir Victoria Syrah'ı (ayrıca Shiraz olarak da bilinir) Château Margaux'ya benzetildi ve "tadı mükemmellik üçlüsünü tamamladı." Bir Avustralya şarabı, 1882 Bordeaux Uluslararası Sergisi'nde "birinci sınıf" altın madalya kazandı ve bir diğeri 1889 Paris Uluslararası Sergisi'nde "dünyaya karşı" altın madalya kazandı.
Şili şarabı, Silvestre Ochagavia'nın Fransız çeşitlerinin çeliklerini ithal etmesiyle 1851'de modernleşmeye başladı. Silvestre Ochagavia'nın Cabernet Sauvignon, Pinot noir, Cot, Merlot, Semillon ve Riesling çeşitlerini Şili'ye tanıttığı kabul edilir. Diğer zengin şarap üreticileri de aynı yolu izledi. 1870'lere gelindiğinde şarap endüstrisi Şili tarımının en gelişmiş alanıydı.
Mendoza bölgesi veya tarihsel olarak Cuyo, 19. yüzyılda ve 20. yüzyılın başlarında benzeri görülmemiş bir şarap patlaması yaşadı ve bu da onu dünyanın beşinci ve Latin Amerika'nın birinci şarap yetiştirme alanı haline getirdi. 1885'te Buenos Aires-Mendoza demiryolunun kurulması, Arjantin'in bu iki bölgesini birbirine bağlayan arabalarla yapılan uzun ve maliyetli ticareti sona erdirdi ve Mendoza'da üzüm bağlarının gelişmesini başlattı. Dahası, çoğunlukla Güney Avrupa'dan Río de La Plata'ya gelen yoğun göç, talebi artırdı ve eski moda Arjantin şarap endüstrisine bilgi birikimi kazandırdı. Mendoza'nın üzüm bağları 1830'da toplam 1.000 hektardı, ancak 1910'da 45.000 hektara çıkarak 19. yüzyılda daha geniş üzüm bağları ve daha modern bir endüstriye sahip olan Şili'yi geride bıraktı. 1910 yılına gelindiğinde Arjantin üzüm bağlarının yaklaşık %80'i çoğunlukla Malbec olmak üzere Fransız üzümleriyle ekilmişti.
19. yüzyılda Peru'da şarap yapımı daha da geriledi. Sanayileşmiş Avrupa'daki talep, birçok Perulu şarap üreticisinin arazi kullanımını bağlardan kazançlı pamuk tarlalarına kaydırmasına neden oldu ve bu da şarap ve pisco endüstrisinin daha da gerilemesine katkıda bulundu. Bu durum özellikle Amerikan İç Savaşı (1861-1865) sırasında, Güney'in ve pamuk tarlalarının ablukası (Birlik ablukası) nedeniyle pamuk fiyatlarının fırladığı dönemde geçerliydi. Ayrıca Güney Afrika'da şarap yapımı, 1860'larda Güney Afrika şaraplarını Britanya'da Fransız şaraplarıyla rekabet etmeye zorlayan ve Britanya'ya Fransız şarap ithalatının iki katına çıkmasına neden olan Cobden-Chevalier Antlaşması'nın uygulanmasıyla 1860'larda büyük bir darbe aldı. Güney Afrika üzüm bağları ayrıca 1880'lerde Filoksera vebasının gelmesinden sonra ikinci bir gerileme yaşadı.
| --- | --- |
Ülke: Oran (%)
Arjantin: 39.51
Şili: 33.64
Amerika Birleşik Devletleri: 19.93
Brezilya: 3.98
Peru: 1.22
Uruguay: 1.14
Bolivya: 0,32
Meksika: 0,22