stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Gustav Klimt
Yaşamı > Viyana Ayrılık yılları

Klimt, 1897'de Wiener Sezession (Secession (Viyana)) ve grubun süreli yayın organı olan 'Ver Sacrum ("Kutsal Bahar") dergisinin kurucu üyesi ve başkanı oldu. 1908'e kadar Secession'da kaldı. Grubun amaçları sıra dışı genç sanatçılara sergiler açmak, en iyi yabancı sanatçıların eserlerini Viyana'ya getirmek ve üyelerin çalışmalarını sergilemek için kendi dergisini çıkarmaktı. Grup hiç manifesto ilan etmedi ve belirli bir stili teşvik etmek için yola çıkmadı—Natüralistler, Gerçekçiler ve Sembolistler hepsi bir arada var oldu. Hükûmet onların çabalarını destekledi ve bir sergi salonu inşa etmeleri için onlara kamu arazisini kiraladı. Grubun sembolü Pallas Athena idi; Yunan adalet, bilgelik ve sanat tanrıçasıydı ve Klimt'in 1898'de onun radikal versiyonunu resmettiği kişiydi.
1894'te Klimt, Viyana Üniversitesi'nin Büyük Salonunun tavanını süslemek için üç resim yapmakla görevlendirildi. Yüzyılın başına kadar tamamlanamayan bu üç resmi, "Felsefe", "Tıp" ve "Hukuk", radikal konuları ve malzemeleri nedeniyle eleştirildi ve "pornografik" denildi. Klimt, geleneksel alegori ve sembolizmi, daha açık bir şekilde cinsel olan ve bu nedenle bazıları için daha rahatsız edici olan yeni bir dile dönüştürmüştü. Siyasi, estetik ve dini olmak üzere her kesimden halkın tepkisi geldi. Sonuçta resimler Büyük Salon'un tavanında sergilenmedi. Bu, sanatçının kabul ettiği son kamu siparişiydi. Üç tablo da Mayıs 1945'te geri çekilen Alman kuvvetleri Immendorf Kalesi'ni yaktığında yok oldu.
Kendi Nuda Veritas’ı (1899), statükoyu daha fazla "sallamak" için kendi iddiasını tanımladı. Tamamen çıplak ve kızıl saçlı bir kadın gerçeğin aynasını tutarken kadının üzerinde Friedrich Schiller'in stilize harflerle bir alıntısı vardır: "Yaptıkların ve sanatınla herkesi memnun edemiyorsan lütfen sadece birkaçını memnun et. Çoğunluğu memnun etmek kötüdür."
1902'de Klimt, On Dördüncü Viyana Ayrılıkçı sergisi için besteciyi kutlamayı amaçlayan ve Max Klinger'in anıtsal polikrom heykelinin yer aldığı Beethoven Frizini bitirdi. Sadece sergi için tasarlanan friz, hafif malzemelerle doğrudan duvarlara boyanmıştır. Sergiden sonra tablo korundu ama 1986'da restore edilene kadar tekrar sergilenmedi. Beethoven portresindeki yüz, besteciye ve Viyana Saray Operası direktörü Gustav Mahler'e benziyordu.
Bu dönemde Klimt kendisini kamu siparişleriyle sınırlamadı. 1890'ların sonundan itibaren Flöge ailesiyle birlikte Attersee gölü kıyılarında yıllık yaz tatillerine gitti ve oradaki birçok manzara resmini yaptı. Bu manzaralar figür resmi yapmanın dışında Klimt'i ciddi şekilde ilgilendiren tek türü oluştur. Yoğunluğunun farkında olarak, yerel halk ona Waldschrat ("orman iblisi") adını taktı.
Klimt'in Attersee resimleri, ayrı bir takdiri hak edecek kadar yeterli miktarda ve kalitededir. Resmi olarak, manzaralar, figürlü parçalarla aynı tasarım inceliği ve vurgulu desenleme ile karakterize edilir. Attersee eserlerindeki derin uzay, tek bir düzleme o kadar verimli bir şekilde düzleştirilir ki, Klimt'in bunları bir teleskop kullanarak çizdiğine inanılır.
Yaşamı > Altın aşama ve kritik başarı

Klimt'in 'Altın Aşaması' olumlu kritik tepki ve finansal başarı ile damga vurdu. Bu dönemin resimlerinin çoğu altın varaklıydı. Klimt daha önce Pallas Athene (1898) ve Judith ve Holofernes'in Başı (1901) adlı yapıtlarında altın kullanmıştı ancak bu dönemle en popüler ilişkilendirilen eserler Adele Bloch-Bauer Portresi I (1907) ve Öpücük’tür (1907–08).
Klimt çok az seyahat etti ancak her ikisi de güzel mozaikleriyle ünlü Venedik ve Ravenna'ya yaptığı gezileri büyük olasılıkla onun altın tekniğine ve Bizans tasvirlerine ilham verdi. 1904'te Art Nouveau çağının en büyük anıtlarından biri olan, zengin Belçikalı bir sanayicinin gösterişli evi Palais Stoclet'te diğer sanatçılarla birlikte çalıştı. Klimt'in yemek odasına hem Yemin hem de Beklenti olarak yaptığı katkılar kendisinin de açıkça "muhtemelen benim süsleme gelişimimin son aşamasıdır." dediği gibi onun en iyi dekoratif çalışmalarından bazılarıydı.
1905'te Klimt yaşam döngüsünü betimleyen Kadının Üç Çağı tablosunu yaptı. Ludwig Wittgenstein'ın kız kardeşi Margarete Wittgenstein'ın evliliği vesilesiyle, onun portresini yaptı. Daha sonra 1907 ve 1909 yılları arasında Klimt, kürk giymiş sosyete kadınlarının beş tuval tablosunu yaptı.
Evinde çalışırken ve rahatken Klimt, normalde sandaletler ve iç çamaşırı olmayan uzun bir elbise giyerdi. Sade hayatı biraz kapalıydı, sanatına, ailesine ve kendisinin ve birçok meslektaşının sonunda istifa ettiği Ayrılıkçı Hareket dışında çok az şeye adanmıştı. Kafe toplumundan kaçındı ve nadiren diğer sanatçılarla sosyalleşti. Klimt'in ünü genellikle müşterilerini kapısına getirdi ve son derece seçici olmayı göze alabilirdi. Resim yapma yöntemi zaman zaman çok kasıtlı ve özenliydi ve denekleriyle uzun süre oturmayı gerektiriyordu. Cinsel olarak çok aktif olmasına rağmen ilişkilerini gizli tuttu ve kişisel skandallardan kaçındı.
Klimt vizyonu veya yöntemleri hakkında çok az şey yazdı. Çoğunlukla Flöge'ye kartpostal yazıp attı ve günlük tutmadı. "Var olmayan bir otoportre üzerine yorum" adlı nadir bir yazısında, "Hiç otoportre yapmadım. Bir resmin konusu olarak kendimle, diğer insanlarla ilgilendiğimden daha az ilgileniyorum, her şeyden önce kadınlar..." der. Benim özel bir yanım yok. Ben günden güne sabahtan akşama resim yapan bir ressamım ... Hakkımda bir şeyler öğrenmek isteyen ... resimlerime dikkatlice baksın."
1901'de Hermann Bahr, “Klimt hakkında bir konuşma” da şöyle yazmıştı: “Nasıl ki bir aşık, erkeğe hayatın onun için ne anlama geldiğini açıklayabilir ve onun en içteki anlamını geliştirebilir, ben de bu resimler için aynı şeyi hissediyorum. "
Yaşamı > Ölümü ve Viyana’dan takdirler

1911'de “Ölüm ve Yaşam” adlı tablosu Roma'daki (1911) dünya sergileri 'nde birincilik ödülü aldı. 1915'te annesi Anna öldü. Klimt üç yıl sonra 6 Şubat 1918'de Viyana'da o yılın dünya çapında grip salgını nedeniyle inme ve zatürre geçirerek öldü. Viyana'daki Hietzing'deki Hietzinger Mezarlığı'na gömüldü. Sayısız tablosu tamamlanmamış olarak kaldı. Avusturya'nın Viyana şehrinde 2012'de Klimt'in 150. doğum yıldönümü anısına birçok özel sergi düzenlendi.
Folyolar > Gustav Klimt: Das Werk

Klimt'in yaşamı boyunca ürettiği tek folyo seti olan Das Werk Gustav Klimts, ilk olarak H. O. Miethke (Klimt'in Viyana'daki özel galerisi Gallerie Miethke'nin) tarafından, sanatçının şahsen denetiminde 300 adet olarak 1908'den 1914'e kadar yayınlandı. İlk otuz beş baskının (I-XXXV) her biri Klimt'in orijinal bir çizimini ve sonraki otuz beş baskının (XXXVI-LXX) her birinin başlık sayfasında bir faks imzası içeriyordu. Klimt'in en önemli tablolarını (1893–1913) tasvir eden elli görüntü kollotip litografi kullanılarak yeniden üretildi ve kenarları deckled olan ağır, krem renkli dokuma kağıt üzerine monte edildi. Görüntülerden otuz biri (on tanesi çok renkli) Chine-collé üzerine basılmıştır. Kalan on dokuzu yüksek kaliteli yarım ton baskılardır. Her parça, dokuma kağıda altın metalik mürekkeple işlenmiş olan Klimt tarafından tasarlanan benzersiz bir mühürle işaretlendi. Baskılar, abonelere onlu gruplar halinde, Klimt'in adı kabartmalı  ciltlenmemiş siyah kağıt klasörlerde dağıtıldı. Kollotip litografinin hassas doğası ve çok renkli baskıların gerekliliği (kollotiplerle çoğaltılması zor bir iştir) ve Klimt'in mükemmellik arzusu nedeniyle, 1908'in ortalarında yayınlanan seri 1914'e kadar tamamlanamadı.
Elli baskının her biri beş konu arasında sınıflandırıldı:
Alegorik ("Altın Şövalye", 1903 ve "Bakire", 1912 yıllarının çok renkli baskılarını içerir)
Erotik-Sembolist (Su Yılanları I ve Su Yılanları II her ikisi de yaklaşık 1907–08 yıllarında ve Öpücük yaklaşık 1908'de yapıldı)
Manzaralar (Ayçiçekli Çiftlik Bahçesi, 1907)
Efsanevi veya İncil'le ilgili (Pallas Athena, 1898; Judith ve Holofernes’in başı, 1901; ve Danaë, yakl. 1908)
Portreler (Emilie Flöge, 1902)
Monokrom kollotipler ve yarı tonlu çalışmalar sepyadan mavi ve yeşile kadar çeşitli renkli mürekkeplerle basıldı. İmparator Franz Joseph, 1908'de "Das Werk Gustav Klimts" folyo setini satın alan ilk kişiydi.
Folyolar > Yirmi Beş Çizim

“Fünfundzwanzig Handzeichnungen” (“Yirmi Beş Çizim”) Klimt'in ölümünden bir yıl sonra yayınlandı. Koleksiyondaki çizimlerin çoğu doğada erotikti ve en az onun eserleri kadar kutuplaştırıcıydı. 1919'da Viyana'da Gilhofer & Ranschburg tarafından yayınlanan 500 baskı, orijinal eserlerden neredeyse ayırt edilemeyen yirmi beş monokrom ve iki renkli kolotip reprodüksiyonu içerir. Set, Klimt'in ölümünden bir yıl sonra piyasaya sürülürken, bazı sanat tarihçileri baskının titiz doğası nedeniyle üretim planlamasına dahil olduğundan şüphelenir (Klimt, her birinin kendi spesifikasyonlarına uygun olduğundan emin olmak için “Fünfundzwanzig Handzeichnungen”de benzer şekilde taşınan bir kalite seviyesi için "Das Werk Gustav Klimts"‘in plakalarının imalatını denetlemişti). İlk on baskının her biri ayrıca orijinal bir Klimt çizimi içeriyordu.
Bu ciltte yer alan eserlerin çoğu, bazıları tek başına mastürbasyon yapan veya sapphic kucaklamalarında birleşen çıplak kadınların erotik sahnelerini tasvir eder.
Orijinal çizimlerin bir kısmı 1910'da Gallerie Miethke'de ve 1913'te Viyana'daki Uluslararası Baskı ve Çizimler Sergisinde halka sergilendiğinde eleştirmenler ve Klimt'in çağdaş bakış açısına düşman olan izleyiciler tarafından tepkiyle karşılandı. Ancak Klimt'in erotik çizimleri için bir izleyici kitlesi vardı ve çizimlerinden on beşi, Helenistik hicivci Lucian'ın "Nezaketlilerin Diyalogları"nı çevirmesi için Viyanalı şair Franz Blei tarafından seçildi. 450 kopya ile sınırlı olan kitap, Klimt'e bu daha canlı kadın tasvirlerini gösterme fırsatı verdi ve küçük bir grup (çoğunlukla erkek) varlıklı patronlardan oluşan bir izleyici kitlesi sayesinde sansürden kurtuldu.
Folyolar > Gustav Klimt Sonrası

1931'de editör Max Eisler tarafından düzenlenen ve Avusturya Devlet Basımevi tarafından basılan Gustav Klimt An Aftermath, Das Werk Gustav Klimts‘in ömür boyu süren folyosunu tamamlamayı amaçlıyordu. Folyo otuz renkli kollotipi (on dördü çok renkli) içerir ve “Das Werk Gustav Klimts”te bulunan benzer bir biçimi izler ve benzersiz Klimt tasarımlı tabelaları, altın kabartmalı plaka numaralarıyla değiştirir. Yüz elli set İngilizce olarak üretildi ve yirmi tanesi (No. I-XX) yaldızlı deriyle ciltlenmiş bir "gala baskısı" olarak sunuldu. Set, daha önce yayınlanmış çalışmalardan (Hygeia, "Tıp", 1901; üçüncü Üniversite Duvar Resmi "Hukuk"tan bir bölüm, 1903) ve tamamlanmamış tabloları ("Adam ve Havva, Gelin İlerlemesi) içerir.
Bazı eserleri

Sonja Knips'in Portresi, 1898
Judith ve Holofernes'in Başı, 1901
Beethoven Frizi'nden ayrıntı, 1902
Adele Bloch-Bauer I, 1907
Danae, 1907
Öpücük, 1907-08
Yaşam ve Ölüm, 1908-1911
Mäda Gertrude Primavesi, 1912
Mulher sentada, 1916
Arkadaşlar, 1916-17
Medicine, 1901
1887’de Gustav Klimt
"Açık Mavi Önlüklü Klimt", Egon Schiele, 1913
Beethoven Frieze bölümünün bir kısmı, Secession Binası, Viyana (1902)
Judith II (1909)
Öpücük 1907–08, tuval üzerine yağlı boya, Österreichische Galerie Belvedere, Viyana
Adele Bloch-Bauer I (1907), 2006'da rekor 135 milyon $'a satıldı, Neue Galerie, New York
Ayçiçekli Çiftlik Bahçesi, 1907, Österreichische Galerie Belvedere
Klimt, resimlerinde sıklıkla dekoratif desenler kullanmıştır. Die Umarmung ("Kucaklama") - Brüksel'deki Stoclet Sarayı'ndan bir detay.
Heinola

| Heinola |
| --- | --- |
Şehir
Heinola şehri

  Bayrak Arma 
HeinolaHeinola'nın Finlandiya'daki konumu
Ülke:  Finlandiya
Bölge: Päijät-Häme
İdare
 • Belediye başkanı: Jussi Teittinen
Yüzölçümü
 • Toplam: 839.28 km²
Nüfus (2017)
 • Toplam: 19.172
 • Yoğunluk: 28.36/km²
Zaman dilimi: UTC+02.00 (DAS)
 • Yaz (YSU): UTC+03.00 (DAYS)
Resmî site www.heinola.fi
Heinola, Finlandiya'nın Päijät-Häme bölgesinde bulunan bir şehirdir. Şehir, bölgenin doğu ucunda yer almaktadır. Yüzölçümü 839.28 km² olan şehrin nüfusu 31 Ağustos 2017 tarihi itibari ile 19,172'dir.
Heinola, özellikle Dünya Sauna Şampiyonası ile bilinmektedir.
Kardeş şehirler

Baranoviçi, Belarus
Karlshamn, İsveç
Peine, Almanya
Piešťany, Slovakya
Hayko Bağdat

| Hayko Bağdat |
| --- | --- |
Doğum: 1976 İstanbul, Türkiye
Meslek: Gazeteci
Çocuk(lar): 2

Hayko Bağdat (d. 1976, İstanbul) Ermeni asıllı Türk köşe yazarı.
Hayatı

Hayko Bağdat, 1976 yılında İstanbul’da doğdu. İlköğrenimini İstanbul Özel Esayan Ermeni İlkokulu'nda, ortaokul ve lise eğitimini  Pangaltı Özel Mıhitaryan Ermeni Lisesi'nde tamamladı. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'nde Tarih Bölümüne başladı. Matbaacı olan babasının beklenmedik vefâtı sebebiyle eğitimini tamamlayamadı.
Kariyeri

2002 yılında Yaşam Radyo'da azınlık sorunlarını gündeme taşıyan “Sözde Kalanlar” adlı programın yapımcılığını ve sunuculuğunu üstlendi. Böylece Türkiye'de Ermeniler'le ilgili yayın yapan ilk Ermeni radyo programcısı oldu. 2003 yılında Marmara Gazetesi’nin Türkçe bölümünde haftalık köşe yazmaya başladı. 2007 yılında Hrant Dink’in ardından kurulan ve bu cinayet davasındaki adalet arayışını sürdüren “Hrant’ın Arkadaşları” ekibinin kurucularındandır.
Çeşitli gazete ve dergilere makaleler yazan Bağdat, 2012 yılında İMC Tv ’de Roni Margulies ile birlikte “Azı Karar Çoğu Zarar” isimli programının yapımcılığını ve sunuculuğunu üstlendi. Taraf gazetesi'nde ve e-gateze Diken'de köşe yazıları yazdı.
2016 yılında kendisine yöneltilen tehdit ve baskıları gerekçe göstererek Berlin'e taşındı. 2017'de Özgürüz.org  isimli internet sitesinin Can Dündar ile birlikte kuruculuğunu ve bir süre yöneticiliğini yaptı.
İlk kitabı Salyangoz 2014'te yayınlandı.
Özel hayatı

Hayko Bağdat, evli ve iki çocuk babasıdır.
Kitapları

Haykoloji, İnkılap Kitabevi (2016) (Daha önce yayımlanan üç ayrı kitabın külliyatı)
Kurtuluş Çok Bozuldu, İnkılap Kitabevi (2016)
Gollik, İnkılap Kitabevi (2015)
Salyangoz, İnkılap Kitabevi (2014)
Heavy metal modası

Heavy metal modası, heavy metal hayranları veya genellikle adlandırıldıkları şekliyle metal kafalılar veya headbanger'lar tarafından alınan elbise, vücut modifikasyonu, makyaj, saç modeli vb. 1970'lerden 2020'lere tarz değişirken, siyah giysiler, uzun saçlar ve deri ceketler gibi bazı temel unsurlar sabit kaldı. 1980'lerde bazı gruplar likra giymeye başladı. Diğer giysiler arasında bant yamaları ve logoları olan kot veya deri yelekler veya ceketler, grup adları olan tişörtler ve çivili bileklikler bulunur.
Fa Hien Mağarası

| --- | --- |

uzaktan görünüm
Diğer adı: Pahiyangala Cave
Konum: Kalutara ilçesi
Bölge: Sri Lanka
Koordinatlar: 6°36′6″K 80°13′6″D﻿ / ﻿6.60167°K 80.21833°D﻿ / 6.60167; 80.21833
Sit ayrıntıları
Arkeologlar: Suren Deraniyagala
Mağara girişi
Pahiyangala arkeolojik alanı
Havadan görünüş
Fa Hien Mağarası, aynı zamanda Pahiyangala Mağarası, Sri Lanka'nın Batı Eyaleti, Kalutara ilçesinde yer alan bir mağaradır. Yerel bir efsaneye göre, adını geçmiş bir tarihte[ne zaman?] ikamet eden Budist keşiş Faxian'ın (aynı zamanda Fa-Hien veya Fa Hsien) adından almıştır. Ancak bu efsaneyi destekleyecek arkeolojik veya tarihi kanıtlar bulunmamaktadır. Bununla birlikte, 1960'larda, 1980'lerde ve 2013'teki kazılar sırasında mağaranın çökeltilerinde Geç Pleistosene tarihlenen fosilleşmiş insan iskelet kalıntıları keşfedildiğinden, site arkeolojik öneme sahiptir.
Tarih öncesi insan kalıntıları

1968 yılında, 1988 yılında yardımcısı W. H. Wijepala ile ikinci bir kazı seferi yürüten Sri Lanka Hükümeti Arkeoloji Bölümü'nden Siran Upendra Deraniyagala tarafından mağaranın içinde insan mezarları ortaya çıkarıldı. Buluntular ağırlıklı olarak mikrolit taş aletler, tarih öncesi şömine kalıntıları ve çiçek ve insan kalıntıları gibi organik malzemelerden oluşuyordu. Radyokarbon tarihlemesi, mağaranın yaklaşık 33.000 yıl önce, Geç Pleistosen ve Mezolitik'ten 4.750 yıl öncesine, Orta Holosen'de Neolitik'e kadar yerleşim gördüğünü ortaya koymuştur. Çeşitli tortu birikintilerinden elde edilen insan kalıntıları Cornell Üniversitesi'nde analiz edildi ve Kenneth AR Kennedy ve yüksek lisans öğrencisi Joanne L. Zahorsky tarafından incelendi.
İnsan kemik fosillerinin en eski parçaları, ikincil gömülerin kanıtlarını gösteren üç çocuğa, bir gence ve iki yetişkine atfedilir. Cesetler ayrışmaya ve leşçiliğe maruz kalmış ve daha sonra kemikler mezarlara yerleştirilmiştir. Diğer fosil kalıntıları arasında, BP yaklaşık 6.850 GÖ yılına tarihlenen başka bir küçük çocuğa (arkeologlar tarafından Kalu-Menika olarak adlandırıldı) ve yaklaşık 5.400 GÖ yılına tarihlenen genç bir kadına ait olanlar da bulunmaktadır. Her iki şahıs da ikincil gömülerden kurtarıldı.
İnsan kalıntılarının bulunduğu diğer önemli Sri Lanka tarih öncesi bölgeleri arasında diğer iki mağara - Batadombalena (yaklaşık 28.500 yaşında) ve Kitulgala yakınlarındaki Belilena (yaklaşık 12.000 yaşında) - ve açık hava sahası Bellanbandi Palassa (yaklaşık 6.000 yaşında) bulunmaktadır.
Heard ili, Georgia

| Heard ili |
| --- | --- |
İl
Heard County


Ülke:  ABD
Eyalet: Georgia
Kuruluş: 22 Aralık 1830
Merkez: Franklin
Yüzölçümü
 • Toplam: 780 km²
Nüfus (2020)
 • Toplam: 11.412
Zaman dilimi: UTC-05.00 (EST)
 • Yaz (YSU): UTC-04.00 (EDT)
Heard ili veya Heard County Amerika Birleşik Devletleri'nin Georgia eyaletinde bulunan bir ildir. İlin nüfusu 2020 sayımına göre 11,412'dir. İlin merkezi Franklin şehridir.
Heino Ferch

| Heino Ferch |
| --- | --- |
Heino Ferch, 2018
Doğum: 18 Ağustos 1963 (61 yaşında) Bremerhaven, Batı Almanya
Milliyet: Alman
Mezun olduğu okul(lar): Mozarteum University Salzberg
Meslek: Aktör, seslendirme sanatçısı
Etkin yıllar: 1985–günümüz
Önemli eser(ler): Downfall Der Tunnel
Evlilik: Marie-Jeanette Steinle (e. 2005)
Partner(ler): Suzanne von Borsody (1990–1999)
Çocuk(lar): 3
Ödüller: Adolfe Grimme Ödülü Bambi Ödülü Bavyera Film Ödülleri Bavyera TV Ödülleri Altın Kamera Jüpiter Ödülü
İmza

Heino Ferch (18 Ağustos 1963) Alman sinema, tiyatro ve televizyon oyuncusu. Dikkate değer film rolleri arasında Çöküş (2004) filmindeki Albert Speer ve The Tunnel (2001) filmindeki Harry Melchior karakteri yer alıyor.
Biyografi

Bir tüccar deniz kaptanının oğlu olan Heino Ferch, henüz gramer okuluna giderken 15 yaşında sahneye çıktı. Can-Can müzikalinde sahne bale kumpanyasının bir üyesi olarak memleketindeki Stadttheater Bremerhaven'da yuvarlanan akrobasi yaptı. Bu süre zarfında, Ulusal Jimnastik Ligi'nin federal bir üyesi olarak Avrupa'yı da gezdi.
Ferch, Avusturya, Salzburg'daki Müzik ve Sahne Sanatları “ Mozarteum” Üniversitesinde oyunculuk eğitimi aldı. 1987 yılında mezun oldu. Ana konusu olan dramanın yanı sıra step dansı, bale ve şan dersleri aldı.
Ferch, akıcı bir şekilde Almanca ve İngilizce'nin yanı sıra biraz da Fransızca konuşabilmektedir.
Heino

| Heino |
| --- | --- |
Heino, Ağustos 2006
Doğum: Heinz Georg Kramm 13 Aralık 1938 (85 yaşında) Düsseldorf, Almanya
Milliyet: Alman
Meslek: Müzisyen
Etkin yıllar: 1966 - 1980
Resmî site: heino.de

Heino (d. 13 Aralık 1938), popüler müzisyen ve geleneksel Alman Volksmuzik profesyonelidir.
Gürleyen sesi, parlak sarı saçı ve her daim güneş gözlüğü ile Heino ucuz edebiyatta bir simge ve İngilizce konuşan dünya tarafından da kabul edilen bir müzisyendir. Onun şarkıları genelde Almanca espriler içerir.
Bilinen şarkıları

Jenseits des Tales (1966)
Wenn die bunten Fahnen wehen (1967)
Wir lieben die Stürme (1968)
Zu der Ponderosa reiten wir (1968)
Bergvagabunden (1969)
Bier her, oder ich fall um (1969)
Wenn die Kraniche zieh'n (1969)
Karamba, Karacho, ein Whisky (1969)
In einer Bar in Mexico (1970)
Hey Capello (1970)
Mohikana Shalali (1971)
Blau blüht der Enzian (1972)
Carneval in Rio (1972)
Tampico (1973)
La Montanara (1973)
Edelweiß (1973)
Schwarzbraun ist die Haselnus
Das Polenmädchen (1974)
Die schwarze Barbara (1975)
Komm in meinen Wigwam (1976)
Bier, Bier, Bier (1980)
Faik Gökay

Faik Gökay (1913, Yunanistan - 21 Ocak 2013, Yalova), Türk futbol futbol hakemi ve spor yöneticisi.
Yunanistan doğumludur. I. Dünya Savaşı sırasında ailesiyle birlikte İstanbul'a yerleşmiştir. Basketbolun da içinde olduğu Spor Oyunları Federasyonu Başkanlığının yanı sıra Futbol Federasyonu Başkanlığı, mezun olduğu Gazi Üniversitesi'nde öğretim görevliliği, Uluslararası Futbol Hakemliği, spor yazarlığı ve radyo spikerliği de yapmıştı. Evli ve iki çocuk babasıdır.
Hacettepe Üniversitesi'ndeki heykeller listesi

Bu madde, Hacettepe Üniversitesi'ndeki heykellerin bir listesini içermektedir.
Üniversitelerin yalnızca bilim üreten kurumlar değil, aynı zamanda bulundukları çevrenin sanat ve kültür merkezi olmaları gerektiği anlayışından yola çıkılarak, ilk defa 2003 yılında Hacettepe Üniversitesi bünyesinde de uygulamalı heykel sempozyumları düzenlenmesine yönelik karar alındı. Güzel Sanatlar Fakültesi Heykel Bölümü öncülüğünde organize edilen ve ilerleyen yıllarda gelenekselleşen bu sempozyumların büyük çoğunluğu uluslararası çapta olmakla beraber, zaman zaman yalnızca Türkiye'deki heykel bölümü öğrencilerinin katılımına açık olan ulusal öğrenci çalıştayları da yapıldı. Bugüne kadar 18 farklı ülke ve 10 üniversiteden toplamda 62 sanatçının katılım gösterdiği sempozyumlarda yapılan heykeller başta Beytepe Kampüsü olmak üzere üniversitenin farklı noktalarına yerleştirildi.
Uygulamalı heykel sempozyumlarında yapılan heykeller > Hacettepe Üniversitesi I. Uluslararası Taş Heykel Sempozyumu

İlki 2003 yılında organize edilen Hacettepe Üniversitesi Uluslararası Taş Heykel Sempozyumu'na Bulgaristan'dan Milen Ivantchev Vassilev, Belarus'tan Alexander Ulazimiraviç Batvinionak, Japonya'dan Toshinobu Sugimoto, Kırgızistan'dan Zakir Azizov, Litvanya'dan Rolandas Smitas, Mısır'dan Salah Hammad ve Romanya'dan Dumitru Radu katılım gösterdi. Türkiye'yi ise aynı zamanda GSF'nin öğretim üyeleri olan Ayşe Sibel Kedik, Osman Dinç, Ömer Yavuz, Refa Emrali, Remzi Savaş ve Turhan Çetin temsil etti.
| Görsel | Heykel | Sanatçı | Malzeme | Yapılış tarihi | Konum | Notlar |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | İsimsiz | Dumitru Radu | Mermer | 2003 | Beytepe Kampüsü |  |
|  | İsimsiz | Osman Dinç | Mermer | 2003 | Beytepe Kampüsü |  |
|  | İsimsiz | Turhan Çetin | Mermer | 2003 | Beytepe Kampüsü |  |
|  | İsimsiz | Alexander Batvinionak | Mermer | 2003 | Beytepe Kampüsü |  |
|  | İsimsiz | Remzi Savaş | Mermer | 2003 | Beytepe Kampüsü |  |
|  | İsimsiz | Ayşe Sibel Kedik | Mermer | 2003 | Beytepe Kampüsü |  |
|  | İsimsiz | Refa Emrali | Mermer | 2003 | Beytepe Kampüsü |  |
|  | Woman | Toshinobu Sugimoto | Mermer | 2003 | Sıhhiye Kampüsü |  |
|  | Topaç | Osman Dinç | Mermer ve demir | 2003 | Sıhhiye Kampüsü |  |
|  | Interweave | Milen Ivantchev Vassilev | Mermer | 2003 | Sıhhiye Kampüsü |  |
|  | Viename | Rolandas Šmitas | Mermer | 2003 | Beytepe Kampüsü |  |
|  | İsimsiz | Salah Hammad | Mermer | 2003 | Beytepe Kampüsü |  |
|  | İsimsiz | Zakir Azizov | Mermer ve demir | 2003 | Beytepe Kampüsü |  |
|  | İsimsiz | Ömer Yavuz | Mermer | 2003 | Sıhhiye Kampüsü |  |
Uygulamalı heykel sempozyumlarında yapılan heykeller > Hacettepe Üniversitesi II. Uluslararası Taş Heykel Sempozyumu

İkincisi 2004 yılında düzenlenen sempozyuma Almanya'dan Jo Kley, Bulgaristan'dan Petre Petrov, Güney Kore'den Ji Min Lee, Irak'tan Ali Jabbar, İsveç'ten Ian Newbery, Japonya'dan Masami Aihara, Polonya'dan Dominika Griesgraber, Romanya'dan Carmen Tepsan ve Yunanistan'dan Antonis Myrodias katıldı. Can Küçüktepepınar, Serkan Demir, Songül Telek ve Tanzer Arığ gibi Türk sanatçılar da etkinliğe destek verdi.
| Görsel | Heykel | Sanatçı | Malzeme | Yapılış tarihi | Konum | Notlar |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | Exchange | Jo Kley | Mermer | 2004 | Beytepe Kampüsü |  |
|  | İsimsiz | Ian Newbery | Mermer | 2004 | Sıhhiye Kampüsü |  |
|  | İsimsiz | Ali Jabbar | Mermer | 2004 | Sıhhiye Kampüsü |  |
|  | Boğa | Songül Telek | Mermer | 2004 | Beytepe Kampüsü |  |
|  | İsimsiz | Carmen Tepsan | Mermer | 2004 | Beytepe Kampüsü |  |
|  | İsimsiz | Antonis Myrodias | Mermer | 2004 | Beytepe Kampüsü |  |
|  | İsimsiz | Tanzer Arığ | Mermer | 2004 | Beytepe Kampüsü |  |
|  | İsimsiz | Serkan Demir | Mermer | 2004 | Beytepe Kampüsü |  |
|  | İsimsiz | Dominika Griesgraber | Mermer | 2004 | Beytepe Kampüsü |  |