Kısa süreli bellek
Ayrı bir hafızanın varlığı > Modeller > Üniter model

Tüm araştırmacılar kısa ve uzun süreli belleğin ayrı sistemler olduğu konusunda hemfikir değiller. Üniter Model, kısa süreli hafızanın uzun süreli temsillerin geçici aktivasyonlarından oluştuğunu ileri sürmektedir. Bazı teoristler hafızanın milisaniyeden yıllara kadar tüm zaman ölçeklerinde üniter olduğunu öne sürüyor. Kısa süreli ve uzun süreli bellek arasında açık bir sınır çizmenin zor olması, üniter hafıza hipotezine destek olmaktadır. Örneğin Tarnow, anımsama olasılığının gecikme eğrisine karşı 6 ila 600 saniye (on dakika) arasında düz bir çizgi olduğunu ve hatırlama başarısızlığının yalnızca 600 saniye sonra doygunluğa ulaştığını göstermektedir. Bu zaman çerçevesinde gerçekten iki farklı bellek deposu olsaydı, bu eğride bir süreksizlik beklenebilirdi. Diğer araştırmalar, hatırlama hatalarının ayrıntılı modelinin, öğrenimden hemen sonra (kısa süreli bellekten olduğu varsayılır) bir listenin hatırlanması için önemli ölçüde benzer göründüğünü ve 24 saat sonra (mutlaka uzun süreli bellekten) hatırlandığını göstermiştir.
Sürekli dikkat dağıtıcı görevler içeren deneylerden kısa süreli bir hafıza deposunun varlığına karşı daha fazla kanıt gelmektedir. 1974'te Robert Bjork ve William B.Whitten, hatırlanması gereken kelime çiftleri deneklere sundular; ancak, her kelime çiftinden önce ve sonra, denekler 12 saniye boyunca basit bir çarpma görevi yapmaları istendi. Son kelime çiftinden sonra, denekler 20 saniye boyunca çarpma işlemi olan dikkat dağıtıcı görevini yaptılar. Bjork ve Whitten, sonuçlarında, sonralık etkisinin (incelenen son öğelerin hatırlanma olasılığının artması) ve öncelik etkisinin (ilk birkaç öğenin hatırlama olasılığının artması) hala devam ettiğini buldular. Çeldirici ögeler tampondaki bazı kelime çiftlerinin yerini alacak ve böylece uzun süreli bellekteki ögelerin bağlantılı gücünü zayıflatacağından, bu sonuçlar kısa süreli bellek fikriyle tutarsız görünecekti. Bjork ve Whitten, bu sonuçların kısa süreli bellek erişimi ile uzun süreli bellek erişimi için çalışır durumdaki bellek işlemleriyle ilişkilendirilebileceğini öne sürdüler.
Ayrıca, Ovid J. L. Tzeng (1973), serbest hatırlamadaki sonluk etkisinin kısa süreli bellek deposundaki faaliyetten kaynaklanmadığına dair bir örnek buldu. Deneklere sürekli dikkat dağıtıcı görevler (20 saniye boyunca geriye doğru sayma) eşliğinde dört tane 10 kelimelik listelerden oluşan çalışma-test etme aşamaları sunuldu. Her listenin sonunda, katılımcılar listedeki mümkün olduğunca çok sözcüğü hatırlamalılardı. Dördüncü listenin serbest hatırlanmasından sonra, katılımcılardan dört listenin tamamındaki ögeleri hatırlamaları istendi. İlk serbest hatırlama ve son serbest hatırlama sonluk etkisi gösterdi. Bu sonuçlar, sonluk etkisinin ilk ve son serbest hatırlamada görülmeyeceğini ileri süren kısa süreli bellek modeli tahminlerine karşı çıktı.
Koppenaal ve Glanzer (1990) deneklerin dikkat dağıtıcı göreve adapte olmasının bir sonucu olarak bu fenomeni açıklamaya çalışmışlar, bu da kısa süreli bellek deposunun işlevlerinden en azından bazılarını korumalarına izin vermiştir. Kanıt olarak, son öğeden sonraki dikkat dağıtıcı diğer tüm öğelerden önce gelen ve takip eden dikkat dağıtıcılardan (ör. Aritmetik dikkat dağıtıcı görev ve kelime okuma dikkat dağıtıcı görev) farklı olduğunda uzun vadeli sonluk etkisinin ortadan kalktığını buldular. Thapar ve Greene bu teoriye karşı çıktı. Deneylerinden birinde, incelenecek her maddeden sonra katılımcılara farklı bir dikkat dağıtıcı görev verildi. Koppenaal ve Glanzer'in teorisine göre, deneklerin dikkat dağıtıcıya uyum sağlamak için zamanları olmayacağından bir sonluk etkisi olmamalıydı; yine de deneyde böyle bir sonluk etkisi devam etti.