Doğu Bloku medyası ve propagandası
Propaganda çabaları

Doğu Blokundaki komünist liderler, propaganda çabalarının varlığını açıkça tartıştılar. Komünist propaganda hedefleri ve teknikleri hedef kitleye göre ayarlandı. Hedeflerin en geniş sınıflandırması şuydu:
İç propaganda
Dış propaganda
Komünist devletlerin dışındaki komünist destekçilerin propagandası
Komünist Parti belgeleri, belirli hedeflerin (işçiler, köylüler, gençler, kadınlar vb.) daha ayrıntılı bir sınıflandırmasını ortaya koymaktadır.
Komünist parti, Marksist-Leninist teori altında "işçi sınıfının öncüsü" olarak tarihsel materyalizmin kaçınılmaz sonucuna doğru ilerleyen tarihin kahramanı olarak tasvir edildiğinden, Parti liderlerinin sözde tarihsel son kadar yanılmaz ve kaçınılmaz oldukları iddia edildi. Propaganda genellikle ajitprop oyunlarının ötesinde, geleneksel yapımlarda da çalıştı, örneğin Macaristan'da Tito-Stalin ayrılığından sonra Ulusal Tiyatro yönetmeni, Macbeth'in kötü kralın o zamana kadar Doğu Bloku içinde geniş çapta nefret edilen Yugoslav lideri Josip Broz Tito'dan başkası olmadığının ortaya çıktığı bir versiyonunu üretmişti. Ekonomik sıkıntılarla ilgili olarak, ekonomik durgunluğun ardından zayıflatıcı ücret kesintileri "emperyalizmin yüzüne darbeler" olarak anılırken, zorunlu krediler "sosyalizmin inşasına gönüllü katkılar" olarak adlandırıldı.
Komünist teorisyen Nikolay Buharin, Komünizmin ABC'si kitabında şunları yazdı:
Devletin komünist propagandası, uzun vadede, eski rejimden kalma burjuva propagandasının son izlerinin de ortadan kaldırılması için bir araç haline gelir; ve yeni bir ideolojinin, yeni düşünce biçimlerinin, dünyaya yeni bir bakış açısının yaratılması için güçlü bir araçtır.
Doğu Almanya'da eklenmiş komünist yorumlarla karışık Batı Alman programları sunan televizyon programı Der schwarze Kanal ("Kara Kanal") gibi, bazı propagandalar batı haberlerini "yeniden anlatırdı". "Kara kanal" adı, Alman tesisatçıların kanalizasyon için kullandıkları terimden türetilen bir kelime oyunuydu. Program, Batı Alman televizyonundan bazılarının aldığı fikirlere karşı çıkmayı amaçlıyordu çünkü bölünmüş Almanya'nın coğrafyası, Batı Alman televizyon sinyallerinin (özellikle ARD) Dresden çevresindeki "bilgisizler vadisi" olarak bilinen Doğu Saksonya bölgeleri dışında (bazı Batı radyolarının orada hala mevcut olmasına rağmen) Doğu Almanya'nın çoğunda alınabileceği anlamına geliyordu.
Hatta Josef Stalin de dahil olmak üzere Doğu Bloku liderleri, propagandanın yayımına kişisel olarak dahil olabiliyorlardı. Örneğin, Ocak 1948'de ABD Dışişleri Bakanlığı, Nazi Almanyası Dışişleri Bakanlığı'ndan kurtarılan belgeleri içeren Nazi-Sovyet İlişkileri, 1939–1941: Alman Dışişleri Bakanlığı Arşivlerinden Belgeler başlıklı bir belge koleksiyonu yayınladı. Bu koleksiyon, Doğu Avrupa'yı bölen gizli protokolü, 1939 Alman-Sovyet Ticaret Anlaşması ve potansiyel olarak Sovyetler Birliği'nin dördüncü Mihver gücü olma görüşmeleri de dahil olmak üzere Molotov-Ribbentrop Paktı ile ilgili Alman-Sovyet görüşmelerini ifşa etti.
Yanıt olarak, bir ay sonra Sovyet Bilgi Bürosu, Tarihin Tahrifçileri'nı yayınladı. Stalin, kitabı kişisel olarak düzenledi ve bazı bölümleri tamamen elle yeniden yazdı. Kitap, örneğin, Amerikan bankacılarının ve sanayicilerinin Hitler'i doğuya doğru genişlemesi için kasıtlı olarak teşvik ederken, Alman savaş endüstrilerinin büyümesi için sermaye sağladıklarını iddia etti. Kitap ayrıca, Pakt'ın varlığı sırasında Stalin'in Sovyetlerin Mihver'e katılma tekliflerinden bahsetmeden, Hitler'in dünyanın bir bölümünü paylaşma teklifini reddettiği iddiasını da içeriyordu. Sovyetler Birliği'nde yayınlanan tarihi araştırmalar, resmi hesaplar, anılar ve ders kitapları, Sovyetler Birliği'nin dağılmasına kadar olan olayların bu tasvirini kullandı.
Kitap, "Amerikalı sahtekarlara ve onların İngiliz ve Fransız ortaklarına" atıfta bulundu, "1937 kadar erken bir tarihte, Fransa ve Büyük Britanya'nın doğrudan göz yummasıyla Hitler tarafından büyük bir savaşın planlandığının tamamen açık hale geldiği" iddiasında bulundu, "iftiracıların zırvalıklarını" dağıttı ve "doğal olarak, tarihi tahrif edenlere ve iftira atanlara tam da gerçeklere saygı duymadıkları için tahrifçi ve iftiracı deniyor. [Onlar,] Dedikodu ve iftira atmayı tercih ederler." diye belirtti.
Doğu Almanya'da Sovyet askeri yönetimi ve DVV başlangıçta tüm yayın önceliklerini kontrol ediyordu. 1946'nın ilk aylarında Sovyetler, Doğu Almanya'daki propaganda ve sansür çabalarını nasıl birleştireceklerinden emin değillerdi. Sovyetler, alışılagelmiş siyasi propagandanın ötesine geçerek sendikalar, kadın örgütleri ve gençlik örgütlerinde uygulamaya geçen geniş bir propaganda kampanyası yürüttü.