Travesti (toplumsal cinsiyet kimliği)
Tarih ve kültür > Arjantin

20. yüzyıl boyunca travesti topluluğu tarihinde önemli bir tarihsel kaynak, genç yaşta Şili'den göç eden ve 2015 yılında 93 yaşında ölümüne kadar Arjantin'de ülkenin en uzun ömürlü travestisi olarak yaşayan Malva Solís'in ilk elden anlatılarıdır. Josefina Fernández, yetmiş yaşının üzerindeki travestilerden tanıklıklar topladıktan sonra 2004'te, çoğunun, 1946 ile 1955 arasında Arjantin'i yöneten Juan Perón hükûmetinin ilk dönemini "en açık bir şekilde zulmü başlatan dönem" olarak gördüğünü belirtti. O yıllarda travestiler (o zamanlar mariconas olarak tanımlanırdı)  Devoto hapishanesinde " seks suçluları " olarak düzenli olarak hapsedilmeye başlandı. Hapishane, travestiler için tekrar eden bir buluşma noktasıydı ve 21. yüzyıla kadar böyle devam etti. Baskıcı yönlerine rağmen, hapishane alanı onlara dayanışma stratejileri üretme ve daha sonra dışarıya yayılacak bağlantılar kurma imkanı verdi. Hatta hapishane jargonundan beslenen carrilche olarak bilinen kendi argolarını bile geliştirdiler. Antropolog María Soledad Cutuli'nin açıkladığı gibi: "Bugün bu kod teje olarak biliniyor. Hapishane jargonu veya "[polis] lunfardo " unsurlarını ele almak, belirli kelimelerin bazı hecelerini deforme etmek ve ayrıca polise atıfta bulunmak için cirilqui gibi icat edilmiş terimleri, hatta polisemik teje (İspanyolca " dokuma " anlamına gelir) kullanmaktan oluşur., bağlama bağlı olarak, 'yalan, hikaye, tartışma, ilişki' anlamına gelebilir. Birinin tejedora olduğunu söylemek, onu yalancı olarak nitelendirmenin ince bir yolunu ima eder; 'bunlar ne tejiendo ?' diye sormak bir toplantı veya konuşmanın art niyetleri olabileceğini varsaymak anlamına gelir."
Karnaval, tarihsel olarak, polis zulmüne maruz kalmadan kendilerini kamusal alanda özgürce ifade edebildikleri yılın tek zamanı olduğu için, travestilerin popüler şenliği olarak kabul görmüştür. Buenos Aires'ten bir travestinin 2019'da hatırladığı gibi: "Onlar 6 gün özgürlük ve 350 cezaevindeydiler. abartmıyorum. Yani bizim için öyleydi. Diktatörlük öncesi ve sonrası böyleydi, diktatörlükten sonra daha da kötüydü. O günlerde bu büyülü bir şeydi: çünkü ayrımcılığa uğramaktan diva gibi bir şeye geçiş yapardık. Karnaval geçit töreninde travestiler olmasaydı, bir şeyler eksik gibi gelirdi." Buenos Aires Karnavalı'nın murgaları ilk olarak 1940'larda ve 1950'lerde izleyicileri eğlendirmek için "dağınık" kılık değiştirme eylemlerini içeriyordu; bu, daha sonra yerini "lüks giyimli maricón " olarak tanımlanan transformista figürüne (yani travestiler) bırakan bir modaliteydi .  Malva Solís'e göre, La Boca'nın karnaval geçit töreninden Cualo ve Pepa "La Carbonera" adlı iki travesti, 1961'de başlayan bir yenilik olan " murga ' s vedette " figürünün öncülüğünü yaptı. "Travesti karnaval hareketi" olarak bilinen bu az belgelenmiş fenomen, 1960'ların ve 1970'lerin geçit törenlerinde bir dönüm noktası oldu ve Buenos Aires'in revü tiyatro sahnesinden makyaj sanatçıları, kostüm tasarımcıları ve koreografların katılımıyla gerçekleşti.  Buenos Aires Karnavalı ile ilgili 1968 tarihli bir Primera Plana makalesinde şunlar yazıyordu: "Kaybolmaya direnenler, kadınsı cazibelerini abartarak işe başlayan ve tehlikeli bir incelikle son bulan travestilerdir. Peruklar ve modern kozmetikler, onları cinsel kimliklerini kavramak artık o kadar kolay olmayan müstehcen yıldızlara dönüştürdü." 2011'de Solís, Karnaval kutlamalarının travestiler için önemine değindi: "Kendi kendime düşünüyorum ki, murgaları birleştiren travestilerin ana motifi, yılın geri kalanında ruhlarının derinliklerinden bastırılmış benliklerini ortaya çıkarmaktı. Herkes onları gördü ve alkışladı, ama o parlak cephenin ardında özgürce yaşamak için bir arzu, tanınma ve kabul görme arzusu olduğunu anlayamadı.”
1950'lerin aksine, 1970'ler, Buenos Aires'te tanınmış bir tiyatroda sahne alan Brezilyalı bir travestinin gelişiyle başlayan "sanatsal travesti 'açığa çıkarma'" (İspanyolca: " destape ") dönemi olarak kabul edilir. Gösterisi, yerel travestilerin daha sonraki performanslarına giden yolu açtı. Solís'e göre, travesti teriminin kullanımı 1960'larda, başlangıçta yurtdışından gösteri yapmak için gelen travesti ve transseksüel sanatçılara atıfta bulunmanın bir yolu olarak kullanılmaya başlandı. 1963'te Fransız şovmen Coccinelle, Teatro Maipo'da gösteri yapmak için Buenos Aires'i ziyaret etti ve yerel mariconalar arasında büyük bir etki yarattı.  Solís, 2013 yılında araştırmacı María Soledad Cutuli'ye şunları söyledi: "Coccinelle ile başlayarak (...) tam bir açılış var, yeni bir şey geliyor. Pek çok 'silikonlu' [icracı] geldi, estetik ameliyatlar; sosyal açıklık, (...) mariconas için yeni fırsatlar,  'travesti sanatçısı' açıldı. (. . . ) O andan itibaren yeni bir yaşam biçimi açıldı. (. . . ) Puto sanatçısının kültürü,  hepsi göğüslerini yapmak için zaten pamukla dolaşıyorlardı ve zaten şarkı söylemeye, dans etmeye gidiyorlardı. Sahne, sokaklarda yasak olduğu için travestilerin alenen kadın kılığına girebildiği tek yer haline geldi. 1964 civarında, travesti sanatçıları - o zamanlar bir tür kumaşa atıfta bulunarak lenci olarak adlandırılırlardı, çünkü "küçük bez bebekleri gibiydiler" - Avenida Callao'da bir apartman dairesinde buluştular, burada müzikal eylemler prova ettiler ve gece kulüplerine ya da tiyatro gösterilerine gitmeye hazırlandılar. Silikon kullanımı henüz yaygınlaşmadığı için "göğüslerini sahnede olabildiğince estetik gösterebilmek" için kadınlık hormonlarının kullanımına başvurmuşlardır. Yazar Daniela Vizgarra'ya göre: "Makyaj çantanızda bir Anovlar 21 yoksa, görünüşe göre yoktunuz." Dolgu, en azından 1950'lerden beri kullanılıyor olsa da, 1960'larda likranın gelişi, "daha gerçekçi fiziksel konturlar oluşturmalarına" izin verdi. Amerikan televizyonunun öne sürdüğü feminen güzellik ideali, küçük ve sivri burunları da içeriyordu, ancak ameliyatların çok pahalı olması nedeniyle çoğu travesti geçici düzenlemelerle yetindi, protez taklit edebilecek yapıştırıcı ve materyallere başvurdu. María Belén Correa, 1960'larda ve 1970'lerde Vanessa Show, Evelyn, Brigitte Gambini ve Ana Lupe Chaparro gibi travesti sahne sanatçılarının ortaya çıkmasının "aktivizmin başka bir yolunu" oluşturduğunu savunuyor. Tiyatro sahnesinde transformismo'yu popülerleştiren ilk kişilerden biri olan Evelyn'e göre, "Buenos Aires'te ortaya çıkan ilk travestiler" 1972'de Les Girls adlı bir gruptu, onu Vanessa Show ve Ana Lupez izledi. Ayrıca 1977'de çıkış yapan Graciela Scott, Claudia Prado ve kendisinin de dahil olduğu "sonraki dönemin" travestilerinden de bahsetti.
Endüstriyel silikonun Buenos Aires'e gelişi, travesti bedenleri ve öznellikleri kökten değiştirdi. Fransa'dan Brezilya'ya ve oradan da komşu ülkelere getirildi. 1980'lerde, ünlü aktris ve vedette Moria Casán, sadece şehvetli vücudu için değil, aynı zamanda kamusal cinsel rahatlık imajı için de yerel travestiler için bir rol model oldu. Bu konturlu vücut tipi ideali, "daha stilize ve androjen kadın formları"nın popüler hale geldiği 1990'larda değişmeye başladı. Silikonun ortaya çıkmasıyla birlikte, silikonlu ve silikonsuz olanlar arasında ve aynı zamanda kullanılan miktar ve nihai sonuçların kalitesi ile ilgili olarak, travestilerin yeni bir "vücutları arasında hiyerarşi" ortaya çıktı. Araştırmacı Ana Grabiela Álvarez'in açıkladığı gibi: "Endüstriyel silikonun gelişi onları genel bir kadın yapısına yaklaştırıyor ve hem bedensel dönüşümleri hem de belirli bir fuhuş alanını düzeltiyor". 1980'lerde, Buenos Aires Şehri'ni Buenos Aires Eyaleti'nin farklı semtlerine bağlayan Pan-Amerikan Otoyolu, travestilerin fahişelik yaptığı en önemli alan haline geldi. 1986'da Canal 9 gazetecisi José de Zer, Pan-Amerikan Otoyolunda çalışan travestilerin öldürülmesini tanıklık kaynaklarıyla bildirdi ve aynı zamanda kınadı. Televizyon haberi nedeniyle hem gazeteciye hem de kanala dava açıldı ve yargılandı, bu nedenle travestiler ilerleyen yıllarda göz ardı edilen kimliklerini kitle iletişim araçlarında görünür kılmak için örgütlenmek zorunda kaldılar. Travestiler 1990'larda Arjantin kamuoyuna girdi, ve televizyondaki ilk görünümleri, travestilerin kamusal alanda ve Buenos Aires sokaklarında organize bir şekilde ortaya çıkmasıyla aynı zamana denk geldi. 1991'de Keny de Michelli, topluluğu görünür kılmak için çeşitli programlarda yer alan ücretsiz televizyonda görünen ilk travesti oldu. Bu görünümler hızla önemsizleştirildi ve erkekliğin tuhaf bir aşırı kadınsı ifadesi olarak Portekizce: travestilidade sunuldu. Cris Miró, 1995 yılında bir vedette olarak popülerlik kazandıktan sonra, cinsiyet kimliği ve ifadesi için medyada bir sansasyon yarattı. Ulusal bir ünlü haline gelen ilk travesti olarak, 1990'ların sosyal ortamının bir sembolü olarak kabul edildi ve diğer Arjantinli travestilerin ve trans kadınların vedettes olarak popülerlik kazanmasının yolunu açtı, en önemlisi Flor de la V'dir. Miró'nun kötü şöhrete ulaşmasına paralel olarak, aktivistlerin yerel medyada ilk kez yer aldığı Arjantinli travestilerin siyasi örgütlenmesi ortaya çıkıyordu. Vedette'nin ünlüsü, başlangıçta, gördükleri eşitsiz muameleye ve onun mükemmel bir kadının idealleştirilmiş bir vizyonunu somutlaştırma girişimine kızan bu aktivistlerin bir kısmı tarafından eleştirildi.