Uluslararası ilişkiler (1814-1919)
1814-1830: Restorasyon ve reaksiyon > Viyana Kongresi

Viyana Kongresi (1814-1815) Napolyon Savaşları’nı sona erdirdi ve Napolyon’un devirdiği monarşileri yeniden kurmaya çalışarak bir gericilik dönemi başlattı. Avusturya başbakanı Klemens von Metternich (1809-1848) ve Büyük Britanya Dışişleri Bakanı Lord Castlereagh (1812-1822) liderliğindeki Kongre, barışı korumak için bir sistem kurdu. Avrupa Uyumu (ya da “Kongre sistemi”) kapsamında, Avrupalı güçler –İngiltere, Rusya, Prusya, Avusturya ve (1818’den sonra) Fransa- farklılıkları çözmek için düzenli olarak bir araya gelmeyi taahhüt etti. Bu plan Avrupa tarihinde türünün ilk örneğiydi ve Avrupa işlerini kolektif olarak yönetmek ve barışı teşvik etmek için bir yol vadediyor gibiydi. Milletler Cemiyeti ve Birleşmiş Milletler'in öncüsüydü. Bazı tarihçiler Viyana Kongresi’nin hemen sonrasını oluşturan Avrupa Uyumu’nun daha resmi versiyonunun 1823’te çöktüğünü düşünürken, bazı tarihçiler Avrupa Uyumu’nun 19. yüzyılın büyük bölümünde devam ettiğini düşünmektedir. Tarihçi Richard Langhorne, 1871’de Almanya’nın kurulmasına kadar Avrupa Uyumu’nun Avrupalı güçler arasındaki uluslararası ilişkileri yönettiğini ve Birinci Dünya Savaşı’nın patlak vermesine kadar Konsey mekanizmalarının uluslararası politikada daha gevşek ancak tespit edilebilir bir etkiye sahip olduğunu düşünmektedir.
Kongre, Viyana’da Polonya-Sakson krizini ve Laibach’ta (Ljubljana) Yunan bağımsızlığı sorununu çözüme kavuşturdu. Üç büyük Avrupa kongresi gerçekleşti. Aix-la-Chapelle Kongresi (1818) Fransa’nın askeri işgaline son verdi ve Fransızların tazminat olarak ödemekle yükümlü olduğu 700 milyon franka indirim yaptı. Rus Çarı I. Aleksandr, Viyana Antlaşmalarında imzası bulunan tüm devletleri kapsayacak ve bu yeni koalisyonun tüm üyelerinin egemenliğini, toprak bütünlüğünü ve iktidardaki hükûmetlerin korunmasını garanti altına alacak tamamen yeni bir ittifak kurulmasını önerdi. Çar ayrıca, çekirdeğini Rus İmparatorluk Ordusu’nun oluşturacağı ve ihtiyaç duyan her ülkeye müdahale edebilecek uluslararası bir ordu kurulmasını önerdi. Lord Castlereagh bunu gerici politikalara son derece istenmeyen bir bağlılık olarak gördü. Lord, Rus ordularının halk ayaklanmalarını bastırmak için Avrupa’nın dört bir yanına müdahale etmesi fikrinden iğreniyordu. Ayrıca, tüm küçük ülkeleri kabul etmek entrika ve karışıklık yaratacaktı. İngiltere katılmayı reddetti ve bu fikirden vazgeçildi.
Diğer toplantılar, her ulusun kongrelerin kendi yararına olmadığını ve anlaşmazlıkların azalan bir etkinlikle çözüldüğünü fark etmesiyle anlamsız hale geldi.
Kalıcı barış sağlamak için Avrupa Uyumu güç dengesini korumaya çalışmıştır. 1860’lara kadar Viyana Kongresi’nde belirlenen bölgesel sınırlar korundu ve daha da önemlisi büyük bir saldırı olmadan denge teması kabul edildi. Aksi takdirde, kongre sistemi 1823’te “başarısız” olmuştu. 1818’de İngilizler kendilerini doğrudan etkilemeyen kıtasal meselelere karışmamaya karar verdi. Çar I. Aleksandr’ın gelecekteki devrimleri bastırma planını reddettiler. Büyük güçlerin ortak hedeflerinin yerini artan siyasi ve ekonomik rekabetin almasıyla konsey sistemi dağıldı. Artz, 1822’deki Verona Kongresi’nin “sona işaret ettiğini” söylüyor. 1848’deki büyük devrim ayaklanmaları sırasında, Viyana Kongresi’nin sınırlarının ulusal hatlar boyunca revize edilmesi talepleriyle eski sistemi yeniden kurmak için bir kongre düzenlenmedi. Muhafazakar monarşiler sözde Kutsal İttifak’ı oluşturdu. Bu ittifak, 1850’lerde Osmanlı İmparatorluğu’nda Doğu Sorunu olarak tanımlanan krizler nedeniyle parçalandı.