stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Vicdani ret
Tarihçe

Dünyanın bilinen ilk vicdani retçisi, Roma İmparatorluğu dönemi Kuzey Afrika'sındaki Numidiya topraklarında yaşayan 21 yaşındaki Maximilian'dır. Maximilian Roma ordusuna çağırıldığında, askerlik yapmayı inatla reddetmiş ve Romalılar tarafından idam edilmiştir. Yine Roma döneminde Askerlik yemininde Yahudiler, "imparator devletin başıdır" ifadesinden dolayı Roma ordularında asker olmayı reddettiler. Bu nedenle de Roma devleti, Yahudileri askerlikten muaf tutmuştur. Aynı dönemde ilk Hristiyanlar Roma ordusunda yer alanlar olsa da çoğu savaşı reddetmiştir. Roma'nın 4. yüzyılda Hristiyanlığı kabulünden sonra "adil savaş" kavramı oluşturularak bu pasifizmin önüne geçilmiştir. Uzun süre sonra 16. yüzyılda Protestanlık mezhebinin ortaya çıkışıyla birlikte Hristiyan pasifizmi yeniden ortaya çıkmış ancak çok fazla yaygınlaşamamış, Quakerlar, Menonitler ve Bretrenler gibi görece az üyesi olan mezheplerde yaygınlaşabilmiştir.
Erken tanınan Vicdani ret hakkının erken tanındığı örneklerden biri de, Hollanda Devrimi'nin lideri Oranj Prensi Sessiz William tarafından 1575 yılında Hollanda Menonitlerine verilen imtiyazdır. Menonitlerin ücret ödemeleri şartıyla askerlik hizmetini reddedebilmeleri sağlanmıştır.
Vicdani ret düşüncesi geniş anlamda ilk olarak 19. yüzyılda ortaya atılmış, 20. yüzyılın başlarında I. Dünya Savaşı ve II. Dünya Savaşı sırasında taraftar bulmuştur. Vicdani ret hakkı, günümüzde Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Komisyonu ve Avrupa Parlamentosu tarafından temel insani hak olarak kabul edilmiştir.
Vicdani reddin geçmişi ilk devletlerin kuruluşu kadar eskiye uzansa da, resmîleşmesi yirminci yüzyılın başlarına denk gelmektedir. Örneğin, İngiltere 18. yüzyılda Quaker inancına sahip olanları zorunlu askere alınmadan muaf tutmuş ve 1916'da da vicdani reddi anayasasına dahil etmiştir. İngiltere'yi 1917'de Danimarka, 1920'de de İsveç izlemiştir. Ayrıca pek çok ülke 17 ve 18. yüzyıllardan itibaren askerliği zorunluluk değil, gönüllülük esasına dayalı uyguladığı için etkin olarak vicdani ret diye bir tanımlamaya gerek duymamıştır. Etkin olmasa da yasal olan bu durumun değişmesine I. Dünya Savaşı ile zorunlu askerlik uygulamasının yeniden getirilmeye çalışılması sebep olmuştur.
Tanımların gelişimi

Vicdani ret, bir bireyin politik görüşleri, ahlaki değerleri veya dinsel inançları doğrultusunda zorunlu askerliği reddetmesidir.
Vicdani ret genel olarak kişinin moral ve vicdani değerlerini, bu değerlerle çatışan yasal yükümlülüklere rağmen yaşamak istemesi ve değerleri ile çatışan yasal yükümlülükleri reddetmesi biçiminde de tanımlanabilir.
Nedenleri

En çok karşılaşılan ret nedenleri şunlardır:
Düşman olsa bile insan öldürmeyi ahlaki bulmamak,
Hiyerarşik ve statüsel yapılandırmalarda yer almayı ahlâki bulmamak,
Güncel sorunlardan dolayı o ülkenin silahlı birliğinde bulunmayı ideolojik veya dini inanca aykırı bulmak.
Gelişimi

Asker toplamaktan askerî eğitime, giderek gelişen bir organizasyon olarak 16. ve 17. yüzyıllarda ordular büyümüş ve büyük bir sektör haline gelmiştir.
Savaş yalnızca asker toplamak ve onlara ödeme yapmaktan ibaret olmaktan çıkmıştır. Paralı asker toplama sisteminden daimi ordu düzenine geçilmesiyle birlikte devlet, ödeme karşılığı savaşan askerleri beslemek zorunda da kalmıştır.
Askerî harcamalar, modern devletin gider kalemlerinin en büyüklerinden biri ve çoğu kez en büyüğü haline gelmiştir.
Tarihsel olarak birçok vicdani retçinin inançları doğrultusundaki hareketleri toplumlarının hukuki sistemi veya hükûmetleriyle çeliştiğinden, retçiler idam edilmiş, hapse atılmış ya da muhtelif cezalara maruz kalmışlardır. Vicdani reddin hukuksal tanımı ve durumu yıldan yıla ve ülkeden ülkeye farklılık göstermiştir. Dini inançlar birçok ülkede vicdani reddin hukuken tanınmasında başlangıçta önemli rol oynamıştır.
Birleşmiş Milletler

Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Komisyonu, 1987 / 46 ilke kararında devletleri vicdani ret hakkını tanımaya davet etmiş ve devletlerin bu hakkı kullananları cezalandırmaktan kaçınmaları gerektiğini belirtmiştir. Bunu takip eden 1989 / 59 ilke kararında Komisyon bir adım daha atarak vicdani ret hakkının İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi m. 18'de ve Medeni ve Siyasi Haklara İlişkin Uluslararası Sözleşme (MSHİUS) m. 18'de tanınan inanç özgürlüğünün bir parçası olduğunu belirtmiştir; 1993 / 84, 1995 / 83 ve 1998 / 77 ilke kararlarında da önceki ilkeler tekrarlanmış ve genişletilmiştir. Bu ilke kararları doğrultusunda Komisyon, devletleri kanunlarını ve uygulamalarını gözden geçirmeye; vicdani retçiler için af ve hakların iadesi uygulamalarını yürürlüğe koymaya çağırmıştır.
Birleşmiş Milletler > İnsan Hakları Evrensel Bildirisi

1948 yılında "vicdan" meselesi Birleşmiş Milletler Genel Kurulu tarafından İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi'nin 18. Maddesinde ele alınmıştır. Bu maddeye göre: "Düşünce, vicdan ve dini özgürlük herkesin hakkıdır; bu hak dini ve inançları değiştirme özgürlüğünü ve tek başına ya da diğer insanlarla bir arada, halka açık ya da bireye özel olarak dini inançları açıkça uygulama ve aktarma haklarını kapsamaktadır. " Bu beyan 10 Aralık 1948'de Genel Kurul'da 48 kabul, 0 ret ve 8 çekimser oyla onaylanmıştır.
1974 yılında Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri asistanı Sean MacBride, Nobel konuşmasında şöyle demiştir: "İnsan Hakları Evrensel Bildirisi'nde beyan edilen haklara bir tane daha eklenebilir. Bu da "Öldürmeyi Reddetme Hakkı"dır".
Avrupa Konseyi

Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisi (AKPM) ve Avrupa Konseyi Bakanlar Komitesi, vicdani ret hakkını AİHS m. 9'da güvence altına alınan din ve vicdan özgürlüğünün zorunlu bir gereği olarak kabul etmiştir. Her ne kadar Parlamenterler Meclisi ve Bakanlar Komitesi'nin verdiği karar ve tavsiyeler hukuken bağlayıcı değilse de Sözleşme organları ve taraf devletlerin AİHS maddelerini yorumlarken bunları dikkate almaları gerekir. AKPM, vicdani ret hakkına ilk defa 1967 yılında 337 sayılı Kararında değinmiştir. Kararda, AİHS m. 9 ile Sözleşmeci devletlere inanç özgürlüğüne saygı duyma yükümlülüğü yüklendiği vurgulanmış ve kaynağını m. 9'dan alan vicdani ret hakkına ilişkin temel ilkeler, usul kuralları, sivil hizmete ilişkin kurallar belirlenmiştir. AKPM bu karara dayanarak 1967 yılında 478 sayılı Tavsiye Kararını almış; bu kararla ulusal mevzuatlarını, vicdani redde ilişkin bahsedilen temel ilkelere mümkün olduğunca uyumlu hale getirmeye üye devletleri davet etmesi için Bakanlar Komitesi'ne çağrıda bulunmuştur. AKPM, 1977 yılında aldığı 816 sayılı Tavsiye Kararında, 337 sayılı kararda ifade edilen vicdani reddin temel ilkelerini, usul kurallarını ve sivil hizmete ilişkin kuralları tekrar etmiştir. AKPM, 2001 yılında aldığı 1518 sayılı Tavsiye Kararlarında, o dönem Avrupa Konseyi'ne üye sadece beş devletin bu hakkı henüz tanımadığına; tanıyan devletlerde ise bu hakka farklı ölçülerde koruma sağladığına ve vicdani retçilere tanınan hakların son derece yetersiz olduğunu işaret edilmiştir. Kararda AİHS m. 9 ve m. 4 / 3'ü tadil eden ek bir protokolle vicdani ret hakkının AİHS'e dahil edilmesine yönelik Bakanlar Komitesi'ne tavsiyede bulunulmuştur.
Avrupa Birliği

Avrupa Birliği, vicdani reddi açıkça inanç özgürlüğü kapsamında bir hak olarak tanımakta ve bu hak Avrupa Birliği üyesi devletlerin tamamında kabul edilmektedir. Avrupa Birliği Temel Haklar Bildirgesi'nin 10. maddesine göre:
1. Herkes, düşünce, din ve vicdan özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak, din veya inancını değiştirme özgürlüğünü ve din veya inancını tek başına veya topluluk halinde, aleni veya gizli olarak ibadet etme, öğretme, uygulama ve gereklerine uyma şeklinde açığa vurma özgürlüğünü içerir.
2. Bu hakkın kullanılmasına ilişkin ulusal mevzuata uygun olarak dini nedenlerle askerlik görevini yapmayı reddetme hakkı tanınmaktadır.
Avrupa Konseyi kurumları tarafından geliştirilen ilkeler Avrupa Parlamentosu'nun 7 Şubat 1983, 13 Ekim 1989, 11 Mart 1993 ve 19 Ocak 1994 tarihli tavsiye kararlarına yansımıştır. Avrupa Parlamentosu, vicdani reddin AİHS m. 9'da tanınan inanç özgürlüğünün bir parçası olduğunu belirtmiş ve üye devletleri vicdani ret hakkını bir temel hak olarak hukuk sistemlerine dahil etmeye çağırmıştır. Nitekim günümüzde Avrupa Birliği üyesi ülkelerin tamamı vicdani ret hakkını tanımaktadır.
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi

Sözleşme organları Temmuz 2011'e kadar vicdani reddi AİHS kapsamında değerlendirmemiştir. 07 Temmuz 2011 tarihli Bayatyan / Ermenistan kararı ile Sözleşme organları vicdani ret hakkına bakışını değiştirmiş ve bu hakkı AİHS m. 9'da düzenlenen inanç özgürlüğü kapsamında değerlendirmiştir. Bu bakımdan ilgili karar, vicdani ret hakkının korunmasında bir milat olarak kabul edilir. Bayatyan / Ermenistan kararına kadar olan süreçte Sözleşme organlarının görüşü, AİHS'de vicdani ret hakkını tanıyan bir maddenin olmadığı yönündedir. “Kölelik ve zorla çalıştırma yasağı”nı düzenleyen AİHS m. 4'ün üçüncü paragrafında, “askeri nitelikte bir hizmet(in) ya da inançları gereğince askerlik görevini yapmaktan kaçınan kimselerin durumunu meşru sayan ülkelerde bu inanca sahip kimselere zorunlu askerlik yerine gördürülecek başka” türden bir hizmetin, “zorla çalıştırma veya zorunlu çalışma”dan sayılmayacağı düzenlenmekte ve vicdani redde dolaylı olarak değinilmektedir. Sözleşme organları, Bayatyan / Ermenistan kararına kadar olan dönemde m. 4 ve m. 9'un birlikte okunması gerektiği görüşündedir. Bu görüşe göre Sözleşme, prensip olarak vicdani retçiliği ne benimsemekte ne de reddetmektedir; sözleşmeci devletler vicdani ret hakkını tanıyıp tanımamakta, tanırlar ise bunun yerine alternatif bir sivil hizmet getirip getirmemekte serbesttir. Ancak Bayatyan / Ermenistan kararı ile AİHM içtihadını değiştirmiştir; bu kararla savaş karşıtı inançlara mensup kişilerin zorunlu askerlik hizmetini yerine getirmekten kaçınması, AİHS m. 9 kapsamında koruma altına alınmıştır. Mahkeme öncelikle m. 9'un, m. 4 /3-b ile birlikte okunması gerektiği görüşünden ayrılmış, başvurunun sadece m. 9 kapsamında değerlendirilmesi gerektiği görüşünü benimsemiştir. Mahkeme'ye göre, askeri hizmet yükümlülüğüyle kişinin sahip olduğu inançlar arasındaki ciddi ve üstesinden gelinemez bir çelişkinin var olması halinde vicdani ret m. 9'un sağladığı güvenceden yararlanacaktır. Somut olayda başvurucu, inançları askeriyede silahsız olsa dahi görev yapmayı reddeden dini bir topluluk olan Yehova Şahitleri'nin bir üyesidir. Bu nedenle Mahkeme vicdani ret sebebinin, başvurucunun içtenlikle ve gerçekten sahip olduğu inançları olduğundan şüphe etmemekte; başvuruyu m. 9 kapsamında ele alarak vicdani ret hakkının tanınmamasının Sözleşme'ye aykırı olduğuna hükmetmektedir. Kararda Mahkeme, hem Avrupa Konseyi üye devletlerinin iç hukuk düzenlerinde hem de uluslararası alanda vicdani ret hakkına ilişkin önemli gelişmeler yaşandığına, Konsey üyesi devletlerin Türkiye hariç tamamında bu hakkın tanındığına dikkat çekmektedir. Bu bağlamda, Sözleşme'nin günün koşulları ve demokratik devletlerde egemen fikirler ışığında yorumlanması gereken yaşayan bir araç olduğunu vurgulayan Mahkeme, değişen koşulların dikkate alınarak Sözleşmenin yorumunun evrimleşebileceğini belirtmektedir.
Retçilere sunulan alternatifler > Türkiye

Ana madde: Türkiye'de vicdani ret
Türkiye'de zorunlu askerlik mevcuttur. Türkiye'de henüz tanınmayan vicdani ret için başta savaş karşıtları olmak üzere çeşitli grupların çalışmaları sürmektedir. Perihan Mağden gibi birçok kişi vicdani reddi işleyen yazılar ele aldıkları için haklarında dava açıldı. Ayrıca konu ile ilgili 'vicdani ret hakkı'nın verilmesi için kanun teklifi, DTP tarafından meclise sunuldu. Türkiye'de 2013 Mayıs ayına kadar toplam 210 vicdani retçi çıktı. İlk kez 1989 yılında Tayfun Gönül, 155. maddeden yargılandı ve aldığı ceza, para cezasına çevrildi. Mayıs 2011'e kadar otuz yedisi kadın olmak üzere toplamda yüz otuz üç kişi vicdani retlerini açıkladı.
Vicdani ret hakkının tanındığı bazı ülkeler

İngiltere (1916)
Danimarka (1920) (4 ila 12 ay askerlik veya 4 ila 13 ay kamu hizmeti)
İsveç (1920)
Hollanda (1922)
Norveç (1922)
Finlandiya (1931) (8,5 ay askerlik veya 13 ay kamu hizmeti)
Almanya (1949)
Fransa (1963)
Lüksemburg (1963)
Belçika (1964)
İtalya (1972)
Avusturya (1974) (7 ay askerlik veya 12 ay kamu hizmeti)
Portekiz (1976)
İspanya (1978)
Polonya (1988)
Çekya (1989)
Macaristan (1989)
Hırvatistan (1990)
Letonya (1990)
Moldova (1991)
Slovenya (1991)
Slovenya (1991)
Estonya (1991)
Eski Yugoslavya Federal Cumhuriyeti (2006'da bölünerek Sırbistan ve Karadağ devletleri kurulmuştur, her ikisi de bu hakkı korumuştur)
Ukrayna (1992)
Kıbrıs Cumhuriyeti (1992)
Letonya (1993)
Slovakya (1995)
İsviçre (1995)
Litvanya (1996)
Bosna Hersek (1996)
Romanya (1996)
Gürcistan (1997)
Yunanistan (1997) (12 ay askerlik veya 13 ay kamu hizmeti)
Bulgaristan (1998)
Makedonya (2001)
Arnavutluk (2003)
Rusya (2004)
2009 yılı itibarıyla 88 ülkede savaş ya da barış dönemi farkı gözetmeksizin zorunlu askerlik uygulaması olmadığından ayrı bir vicdani ret tanımlamasına da gerek yoktur.
Total ret

Total ret, bir ülkede bir bireyin zorunlu askerliği politik görüşleri, ahlaki düşünüşleri ve dinsel inançları doğrultusunda reddetmesi sonucunda ülkenin bireye sunduğu kamu hizmetinde bulunma olanağını da reddetmesine denir. Avusturya, Danimarka, Finlandiya ve Yunanistan'da tanınan bir haktır.
Konuyla ilgili yayınlar

Çınar, Özgür Heval; Üsterci, Coşkun (Şubat 2008). Çarklardaki Kum: Vicdani Red. İstanbul: İletişim Yayınları. ISBN 978-9-7505056-8-3. 10 Kasım 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Kasım 2018.
Hertle, Wolfgang (2 Kasım 2017).  Ülke, Osman Murat (Ed.). LARZAC 1971-1981. Kaos Yayınları. 31 Ekim 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Kasım 2018.
Başkent, Can (Mart 2011). Vicdani Ret Açıklamaları Almanağı (1989 – 2010). İstanbul: Propaganda Yayınları. ISBN 978-0-9868586-0-4. 4 Kasım 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Kasım 2018.
Zürcher, Erik Jan (Ekim 2017).  Şendil, Dilek (Ed.). Askerlik “İşi”, Askerî İşgücünün Karşılaştırmalı Tarihi (1500-2000). İstanbul: İletişim Yayınları. 4 Kasım 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Kasım 2018.
Çınar, Özgür Heval (2014).  Orhun, Defne (Ed.). Uluslararası insan hakları hukukunda vicdani red hakkı. İstanbul: Bilgi Üniversitesi Yayınları. ISBN 978-6-0539934-2-1. 25 Aralık 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Kasım 2018.
Esmer, Barış (Ocak 2012). Türkiye’de ve Dünyada Vicdani Ret. Propaganda Yayınları. ISBN 978-0-9877973-3-9. 7 Ağustos 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Kasım 2018.
Işıklar, Celal (Haziran 2011). Dünyada Ve Türk Hukukunda Zorunlu Askerlik ve Vicdani Ret (1 bas.). Ankara: Adalet Yayınevi. ISBN 978-6-0554123-4-0. 11 Ekim 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Kasım 2018.
Başkent, Can (2 Ekim 2015). Vicdani Ret Yazıları. Propaganda Yayınları. ISBN 978-1-9278934-7-0.
Başkır, Ünsal Doğan; Erdem, Erdinç (2012). "Sivil İtaatsizlik Eylemi olarak Türkiye'de Vicdani Ret: Bir Yurttaşlık Talebi". Toplum ve Bilim, 124. Birikim Yayınları. ss. 61-84. ISSN 1300-9354. Erişim tarihi: 5 Kasım 2018.
"Benim Viet Cong'la bir sorunum yok... Bana asla nigger demediler. " (Muhammed Ali, 1966)
Status Quo (müzik grubu)

| Status Quo |
| --- | --- |
Status Quo Bristol'de, 15 Kasım 2005
Genel bilgiler
Başladığı yer: Londra, İngiltere
Tarzlar: Rock, hard rock, boogie rock, psychedelic rock, blues rock
Etkin yıllar: 1967-günümüz
Müzik şirketi: Fourth Chord, Sanctuary, Eagle, Polydor, Vertigo, Pye
Resmî site: Statusquo.com

Üyeler: Francis Rossi Rick Parfitt Andy Bown John ''Rhino'' Edwards Matt Letley

Eski üyeler: Alan Lancaster John Coghlan Jess Jaworski Roy Lynes Pete Kircher Jeff Rich

Hammersmith Odeon 1978
Status Quo, (The Quo veya sadece Quo olarak da bilinir) Boogie rock tarzı ile karakterize çalışmaları olan İngiliz Rock müzik grubu.
Grubun doğuşu 1962'de Francis Rossi ve Alan Lancaster tarafından okul yıllarında kurulan The Spectres'a dayanır. Bir dizi değişiklikten sonra grup 1967'nin sonlarında Status Quo adını aldı. 60'tan fazla parçası listelere girdi. Bunlardan 22'si ülke içinde ilk 10'a yükseldi.
Kuruluş

Grup 1962'de bir rock-n-roll grubu olan The Spectres'in kurulması ile biçimlenmeye başladı. Francis Rossi ve Alan Lancester okulda aynı orkestrada bulundular. 1963'te John Coghlan gruba davulcu olarak katıldı. Bir yıl sonra katılan Rick Parfitt ile Rossi yakın arkadaş oldular. 1966'da Piccadilly Records şirketi ile yapılan 5 yıllık sözleşmeden sonra çıkardıkları I (Who Have Nothing) ve sözleri Alan Lancester tarafından yazılan Hurdy Gurdy Man'den bir yıl sonra çıkardıkları (We Ain’t Got) Nothin’ Yet listelerde önemli bir yer tutmadı.
İlk yıllar

1967'de grubun Traffic olarak değiştirilen ismi daha sonra aynı adı taşıyan bir başka grupla karıştırılmaması için Traffic Jam yapıldı. 1967 sonlarında grup sürekli taşıyacağı Status Quo adını aldı. Ocak 1968'de İngiltere listesinde 7 numaraya yükselen Pictures of the Matchstick Men’i çıkardılar. Bu aynı zamanda ABD listelerinde en iyi 40’a yükselen yegane teklileri oldu. Ice in the Sun 8 numaraya yükseldi. Albümleri kariyerleri boyunca ABD’de çıkarılsa da kendi ülkelerindeki başarı ve şöhreti yakalayamadı. Tur Yöneticisi olarak kiraladıkları Bob Young aynı zamanda grubun en önemli söz yazarlarından birisi oldu.
İkinci albümleri Spare Parts ticari bir başarı elde edemedi. Bunun üzerine müzikal çalışmalarındaki tarzlarını 1970'ler boyunca sürecek hard rock/boogie yapısına dönüştürdüler. Lynes 1971’de gruptan ayrıldı. Yerine geçici olarak klavye sanatçısı Jimmy Horowitz ve Tom Parker gruba alındı. 1976’da eski The Herd ve Judas Jump üyesi olan Framton’dan Andy Bown yapılan sözleşme ile solo sanatçısı olarak katılsa da 1982’ye kadar grubun tam zamanlı bir üyesi olmadı.
Başarı

1970 ve 1971’de iyi tanınmasına rağmen satışları pek de yüksek olmayan iki albümden sonra Heavy Rock ve progressive şirketi olan Vertigo Records ile imzalanan sözleşmeden sonra Piledriver, 1972’de çıkarıldı. Bu albüm 1976’da çıkarılan Blue for You’ ya kadar her albümün karakteristik kalıbı oldu. Bu süreçte ve 1970'lerin kalan süresinde grup aralıksız turne ve enerjik sahne gösterileriyle İngiltere’ nin önde gelen Rock gruplarından oldu. Paper Plane (1972), Caroline (1973), Down Down (1975), Rain (1976), Rockin' All Over the World (1977) ve Whatever You Want (1979) Quo’nun daha çok etki yapan şarkıları oldu. Down Down Ocak 1975'te İngiltere listesine giren ve 1 numaraya yükselen tek parçası oldu. Quo, şu ana kadar dünya çapında 128 milyon satış elde etti. 1976'da Levi's ile bir sponsorluk anlaşması imzaladılar.
1977'lerden itibaren grup daha fazla parlamaya başladığından ülke dışından prodüktörlerin de ilgisini çekmeye başladı. 1977'deki Rockin All Over the World albümünün aynı adlı parçası uzun süre için Quo'nun en kalıcı parçalarından birisi oldu. Satışları 1980'lere kadar yüksek miktarlarda seyretti. Fakat grubun kurucu üyelerinden John Coghlan'ın 1981 sonlarında gruptan ayrılması ile bir miktar tansiyon yaşadılar. Yerine 1960'ların bir grubundan olan Pete Kircher getirildi. 
1985'te Rossi iki solo tekli, Parfitt ise bas gitarist John R. Edwards ve davulcu Jeff Rich ile Recorded Delivery adı ile bir solo albüm çıkardı. Bu albümün bazı parçaları 1987'de Status Quo B kısmında yer alıncaya kadar yayımlanmadan kaldı.
1985'in ortalarında grup yeni albüm çalışmalarına başladı. Bu dönemde Avustralya'da yaşayan Alan Lancester, grubun kullandığı Status Quo ismi adına özellikle 1983 albümü Back to Back'teki müzikal farklılıklarını gerekçe göstererek açtığı dava ile bu ismin kullanımını engellemeye çalıştı. Dava nedeniyle Vertigo'nun yayın katoloğunda yer almasına rağmen Naughty Girls isimli tekli çıkartılamadı.
Mahkeme süreci devam etmekte iken verilen bir düzenleme kararı, Status Quo adı ile In the Army Now albümünün çıkarılmasına imkân verdi. Naughty Girls bu albümün 6. Parçası olarak Dreamin adı ile yer aldı.
80'ler ve 90’lar

12 Temmuz 1986'da Queen grubunun Wembley'deki konserinde canlı bir performans verdiler. Ticari başarı getiren In the Army Now albümünü 1986'da çıkardılar. Aynı adlı parça İngiltere listesinde 2 numaraya yükseldiği gibi grubun en çok satan albümü oldu. Bunu 1988'de çıkan Ain’t Complaining isimli daha az satan ancak Burning Bridges parçası 5. sıraya kadar yükselen albümleri takip etti. Bu parça Nisan 1994'te Come on You adı ile sözleri yeniden yazılarak Manchester United için düzenlendi ve grubun 1 numaraya yükselen ikinci parçası oldu. Fakat parça by Manchester United başlığı ile çıkarıldı.
1990 başlarında albüm satışları düşünce 1991 tarihli Rock Till You Drop albümünün satışlarını yükseltmek için çıktıkları ve tek gün içinde verdiği 4 konser ile Guinness Rekorlar Kitabı'na girdi. 
1993'te Rossi ve Parfitt 25.000 kişiyi çeken bir konser verdiler. 1997'de Parfitt bir baypas ameliyatı geçirdi ancak 3 ay içinde kendini topladığından Norwich Futbol Takımı sahasındaki konsere birlikte çıktılar.
Son yıllarda, Status Quo İngiltere, İskandinavya ve bilhassa Hollanda'da hayran kitlesini korumayı başardı.
Kasım 2000'de Avustralya'nın taşrasında bulunan Grandchester'da Avustralya'nın Doğu Ekspresinde bir konser tertipledi.
Eylül 2005'te BBC'nin uzun soluklu yarışma programı Mastermind, Status Quo'yu test konusu olarak seçti. 
Aralık 2005'te Parfitt'in hasta olduğu ve gırtlak kanseri testi olacağı duyuruldu. Bu nedenle turlarını iptal ettiler. Ancak tümorün kötü huylu olmadığı tespit edildi ve tümör alındı.
Mayıs 2006'da tamamen iyileşen Parfitt ve grup daha önce erteledikleri konserlerini Birmingham'da gerçekleştirdiler. Grubun 40. konseri olarak bu konserin DVD kayıtları Just Do It adı ile piyasaya sürüldü. 
1 Temmuz 2007'de yeni Wembley Stadyumu'nda 63.000 kişiye konser verdiler. 
28. stüdyo albümleri olan In Search of the Fourth Chord Eylül 2007'de çıkarılmakla birlikte sadece ortalama bir başarı olarak değerlendirildi.
2010'lar

Rossi ve Parfitt 2010 yılında OBE nişanı aldılar. Grup 20 Eylül 2010'da Universal / UMC sayesinde In the Army Now'ın yeni bir versiyonunu çıkardı. Buradan gelen tüm kar Britanya Kuvvetleri Vakfına ve Kahramanlara Yardım Derneğine bağışlandı.
Bir grup koleksiyonu BBC'de yayınlandığı gibi bir kutu set hâlinde grubun tüm kayıtlarını, canlı konserlerini ve TV görüntülerini de içeren çalışma 25 Ekim 2010'da Live at the BBC adı ile satışa çıkarıldı. 
29. albümleri Quid Pro Quo 30 Mayıs 2011'de çıkarıldı. Albüm İngiltere listelerinde 10. sıraya yükseldi.
Aralık 2011'de Birleşik Krallık içinde tüm arenaları kapsayan kış turnesine çıktılar. Bu esnada Londra’da bulunan 02 Arena’daki ilk konserlerini vermiş oldular. Quo Festivali adı takılan turnede Roy Wood ve Kim Wilde’ın da desteğini gördüler.
Status Quo'nun ilk belgesel nitelikli filmi Hello Quo 22 Ekim 2012’de Birleşik Krallık'ta yayımlandı.
Albümleri

Picturesque Matchstickable Messages From The Status Quo 1968
Spare Parts 1969
Ma Kelly's Greasy Spoon 1970
Dog Of Two Head 1971
Piledriver 1972
Hello 1973
Quo 1974
On The Level 1975
Blue For You 1976
Live! 1977
Rockin' All Over The World 1977
If You Can't Stand The Heat 1978
Whatever You Want 1979
12 Gold Bars 1980
Just Supposin' 1980
Never Too Late 1981
1+9+8+2 1982
Status Quo 1982
Status Quo Live at the N.E.C. 1982
Back to Back 1983
12 Gold Bars Volume II 1984
In the Army Now 1986
Ain’t Complaining 1988
Perfect Remedy 1989
Rocking All Over the Years 1991
Rock ‘Till You Drop 1991
Live Alive Quo 1993
Thirsty Work 1994
Don’t Stop 1996
Whatever You Want - the Very Best Of Status Quo - 1997
Under The Influence 1999
Famous In The Last Century 2000
Heavy Traffic 2002
Riffs 2003
XS All Areas - The Greatest Hits 2004
The Party Ain't Over Yet... 2005
In Search of the Fourth Chord 2007
Pictures: 40 Years Of Hits 2008
Quid Pro Quo 2011
Bula Quo! 2013
Aquostic (Stripped Bare) 2014
Grup üyeleri > Günümüzdeki üyeler

Francis Rossi – gitar, vokal (1962–günümüz)
Rick Parfitt – ritim gitar, vokal (1965–günümüz)
John Edwards – bas gitar, ritim gitar, vokal (1985–günümüz)
Andy Bown – klavye, ritim gitar, mızıka, vokal (1973–günümüz)
Matt Letley – davul, perküsyon (2000–günümüz)