Gecikmiş tatmin
Arka plan > Stanford'ın hatmi deneyi

Gecikmiş haz üzerine çığır açan araştırma – şimdilerde ünlü “ hatmi deneyi ” – Walter Mischel tarafından 1960'larda ve 1970'lerde Stanford Üniversitesi'nde yürütüldü. Mischel ve meslektaşları, okul öncesi çocukların ayartmaya direnmek için kullandıkları stratejilerle ilgileniyorlardı. Dört yaşındaki çocuklara bir şekerleme sundular ve çocuklara iki seçeneğinin olduğunu söylediler: (1) deneyciyi çağırmak ve marşmelovu yemek için herhangi bir noktada bir zili çalın veya (2) deneyci dönene kadar bekleyin (yaklaşık 15 dakika sonra) ve iki şekerleme kazanın. Mesaj şuydu: "Şimdi küçük ödül, daha sonra daha büyük ödül." Bazı çocuklar bozuldu ve lokum yediler, diğerleri ise hazzı erteleyip gıpta ile bakılan iki şekerlemeyi kazanabildiler. Takip deneylerinde Mischel, çocukların belirli "havalı" dikkat dağıtma teknikleri (gözlerini örtme, masanın altına saklanma, şarkı söyleme, ya da önünde lokum yerine simit hayal etme) kullandıklarında daha uzun süre bekleyebileceklerini buldu. ya da hatmi hakkında düşündüklerini değiştirmişlerse (yapışkan, nefis tadından ziyade bir pamuğa benzerliğine odaklanarak).
Daha uzun süre bekleyen çocuklar, genç ve yetişkin olarak yeniden değerlendirildiğinde, akranlarına göre çarpıcı bir dizi avantaj gösterdiler. Genç iken, daha yüksek SAT puanlarına, sosyal yeterliliğe, özgüvene ve öz-değere sahiptiler ve ebeveynleri tarafından daha olgun, stresle daha iyi başa çıkabilen, önceden plan yapma olasılıkları daha yüksek ve akıl kullanma olasılıkları daha yüksek olarak derecelendirildiler. Davranış bozukluklarına veya yüksek düzeyde dürtüsellik, saldırganlık ve hiperaktiviteye sahip olma olasılıkları daha düşüktü. Yetişkin olduklarında, yüksek geciktiricilerin uyuşturucu sorunları veya diğer bağımlılık davranışları, boşanma veya fazla kilolu olma olasılıkları daha düşüktü. Bir okul öncesi çocuğunun hazzı erteleyebildiği her dakika, 30 yıl sonra Vücut Kitle İndeksi'nde %2'lik bir azalmaya çevrildi.
Bu olumlu sonuçların her biri, gelecekte daha yüksek bir getiri lehine kısa vadeli ödüllerden vazgeçme becerisi gerektirir. Hazzı geciktirme yeteneği de reddedilme duyarlılığına (kişiler arası reddedilmeyi beklerken endişeli olma eğilimi) karşı bir tampon görevi görür. Marshmallow deneyinin 20 yıllık bir takibinde, yüksek reddedilme duyarlılığına sahip olan ve okul öncesi dönemde doyumda güçlü gecikme yetenekleri sergileyen bireylerin, bireylere kıyasla daha yüksek benlik saygısı ve benlik değeri ve daha uyumlu baş etme becerilerine sahip oldukları görüldü. dört yaşındakiler olarak reddedilme duyarlılığı yüksek, ancak tatmin gecikmesi düşük olan çocuklar.  Bu zorlayıcı boylamsal bulgular, benzer bir model gösteren diğer çalışmalarla birleşiyor: Hayatın erken dönemlerinde ayartmaya karşı direnme yeteneği, ortamlarda kalıcı faydalara dönüşür.
İlk hatmi testi çalışmalarından kırk yıl sonra, beyin görüntüleme verileri, gecikmiş hazzın sinirsel bağıntılarına ışık tuttu. Cornell Üniversitesi'nden BJ Casey liderliğindeki bir ekip, şu anda 40'lı yaşlarının ortasında olan 59 orijinal katılımcıyı işe aldı ve onlara gecikmiş bir tatmin görevi verdi. Bu yetişkinlere şekerlemelere direnmek yerine, mutlu yüzlerin görüntülerine verilen tepkileri bastırmaları talimatı verildi, ancak tarafsız veya korkulu yüzlere değil. Okul öncesi dönemde yüksek geciktirici olanlar, duygusal yüzlere tepki olarak dürtülerini kontrol etmede daha başarılıydılar (yani, mutlu yüzlere tepki olarak düğmeye basmıyorlardı), bu, yüksek geciktiricilerin daha iyi bastırma veya azaltma yeteneği göstermeye devam ettiğini düşündürdü. dürtülere direnmek. Casey ve meslektaşları ayrıca görevi tamamlarken fonksiyonel manyetik rezonans görüntüleme (fMRI) kullanarak 26 katılımcının beyinlerini taradılar. Araştırmacılar, yüksek geciktiricilerin tepkilerini kontrol etmek için "serin" düzenleme stratejilerini kullanma olasılığının daha yüksek olacağını ve bunun sağ prefrontal korteksin aktivasyonu olarak ortaya çıkacağını, düşük geciktiricilerin ise ventral striatumu harekete geçirecek "sıcak" stratejiler kullanacağını varsaydılar. bağımlılıkla da bağlantılı bir alan. Gerçekten de, sonuçlar bu farklı beyin aktivitesini gösterdi. Bu, Yale Üniversitesi'nden Noah Shamosh ve Jeremy Gray tarafından yürütülen diğer fMRI gecikmeli tatmin araştırmalarını yansıtıyor ve daha büyük gecikmeli ödülleri daha küçük anlık ödüllere (varsayımsal durumlarda) tercih eden bireylerin ön prefrontal kortekste daha fazla beyin aktivasyonu gösterdiğini gösteriyor.