stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Luciobarbus issenensis

Luciobarbus issenensis, Luciobarbus cinsine bağlı bir balık türüdür.
Laon (arrondissement)

| Laon arrondissementi Arrondissement de Laon |
| --- | --- |
Arrondissement
 Laon arrondissementinin Hauts-de-France'taki konumu
Koordinatlar: 49°34′K 3°37′D﻿ / ﻿49.567°K 3.617°D﻿ / 49.567; 3.617
Ülke:  Fransa
Bölge: Hauts-de-France
Departman: Aisne
Prefektörlük: Laon
Yüzölçümü
 • Toplam: 2175,3 km²
Nüfus (2018)
 • Toplam: 155.351
 • Yoğunluk: 71/km²
Zaman dilimi: UTC+01.00 (OAS)
 • Yaz (YSU): UTC+02.00 (OAYS)
Laon arrondissementi (Fransızca: Arrondissement de Laon), Fransa'nın Hauts-de-France bölgesine bağlı Aisne departmanında bulunan bir arrondissementtir. Yüzölçümü 2.175,3 km² olan arrondissementin nüfusu Ocak 2018 tarihi itibarı ile 155.351'dir. Arrondissementin prefektörlüğü Laon'dır.
Luciobarbus leptopogon

Luciobarbus leptopogon, Luciobarbus cinsine bağlı bir balık türüdür.
Lowick, Cumbria

| Lowick, Cumbria |
| --- | --- |
Kent

Lowick, CumbriaLowick, Cumbria'in Birleşik Krallık'taki konumu
Ülke:  Birleşik Krallık
Ülke:  İngiltere
Kontluk: Cumbria
Zaman dilimi: UTC±00.00 (BAS)
 • Yaz (YSU): UTC+01.00 (BAYS)
Lowick, Cumbria, İngiltere'nin Cumbria kontluğunda bulunan bir civil parish.
Luciobarbus lanigarensis

Luciobarbus lanigarensis, Luciobarbus cinsine bağlı bir balık türüdür.
Luciobarbus graecus

Luciobarbus graecus, Luciobarbus cinsine bağlı bir balık türüdür.
Europa Nostra

Merkezi Hollanda'nın Lahey kentindedir. Avrupa Konseyinin bağımsız danışma kuruluşudur. İlgi alanları arasında eski eserler ve korunması, çevre korunması gösterilebilir. Bu doğrultuda başarılı çalışmaları takip ederek ödüllendirirler.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 10194517-6  ISNI: 0000 0001 1088 8523  LCCN: no97068191  NKC: kn20010724166  NLI: 987007570618605171  SUDOC: 115119566  VIAF: 130657818   WorldCat (LCCN): no97-068191
Luciobarbus esocinus

Luciobarbus esocinus, Luciobarbus cinsine bağlı bir balık türüdür.
Lucifer Şifreleme

| Genel |
| --- | --- |
Tasarımcılar: Horst Feistel et al.
İlk yayınlanma: 1971
Ardıllar: DES
Şifre detayları
Anahtar boyutları: 48, 64 veya 128 bit
Blok boyutları: 48, 32 veya 128 bit
Yapı: Substitution–permutation network, Feistel ağı
Döngüler: 16
Kriptografide Lucifer, Horst Feistel ve IBM'deki meslektaşları tarafından geliştirilen en eski sivil blok şifrelerin birçoğuna verilen addı. Lucifer , Veri Şifreleme Standardının doğrudan öncüsüydü. Alternatif olarak DTD-1 olarak adlandırılan bir sürüm, 1970'lerde elektronik bankacılık için ticari kullanım gördü.
Genel Bakış

Lucifer, şifrelerin kodunu çözmede başlangıç noktası olarak aktarma ve yerine koyma şifrelemenin bir kombinasyonunu kullanır. Feistel tarafından 1971'de açıklanan bir varyant, 48 bitlik bir anahtar kullanır ve 48 bitlik bloklar üzerinde çalışır. Şifre bir ikame-permütasyon ağıdır ve iki adet 4 bitlik S-kutusu kullanır. Bu tuş hangi S-kutularının kullanılacağını seçer. Patent, 24 üzerinde çalışan şifrenin yürütülmesini açıklamaktadır. bir seferde bit ve ayrıca 8 üzerinde çalışan sıralı bir sürüm bir seferde bitler. Aynı yıl John L. Smith tarafından yapılan başka bir varyant, bir ek mod 4 ve tekil bir 4 bitlik S-kutusu kullanarak 32 bitlik bir blok üzerinde çalışan 64 bitlik bir anahtar kullanır. Yapı, saat döngüsü başına 4 bit ile çalışacak şekilde tasarlanmıştır. Bu bilinen en küçük blok şifreleme uygulamalarından biri olabilir. Feistel daha sonra 128 bitlik bir anahtar kullanan ve 128 bitlik bloklar üzerinde çalışan daha güçlü bir varyantı tanımladı.
Sorkin (1984) Lucifer şifrelemesini, 16 adımlı bir Feistel network, ağı olarak ve 128-bit blok boyutları ve 128-bit anahtarlama olarak tanımlar.  Bir saldırı olarak  differential cryptanalysis; kullanılması durumunda, denenmesi gereken ihtimal sayısı 236 chosen plaintexts ve 236 zaman karmaşıklığı bulunmaktadır.
IBM, Lucifer'in Feistel ağ sürümünü Veri Şifreleme Standardı adayı olarak sundu (daha yeni AES sürecini karşılaştırın). Ulusal Güvenlik Ajansı'nın şifrenin anahtar boyutunu 56 bit'e düşürmesi, blok boyutunu 64 bit'e düşürmesi ve şifreyi o zamanlar yalnızca IBM ve NSA tarafından bilinen diferansiyel kriptanalize karşı dirençli hale getirmesinden sonra DES haline geldi.
Görünüşe göre "Lucifer" adı "Demon" için bir kelime oyunuydu. Bu da Feistel'in üzerinde çalıştığı gizlilik sisteminin adı olan "Gösteri"nin kısaltılmasıydı. Kullanılan işletim sistemi daha uzun adı kaldıramadı.
Sorkin varyantının açıklaması

Sorkin (1984) tarafından açıklanan değişken DES gibi 16 Feistel turu vardır, ancak başlangıç veya son permütasyonları yoktur. Anahtar ve blok boyutlarının her ikisi de 128 bittir. Feistel işlevi, 64 bitlik bir alt anahtar ve 8 " değişim kontrol biti " (ICB'ler) ile birlikte 64 bitlik bir yarım blok veri üzerinde çalışır. ICB'ler bir takas işlemini kontrol eder. 64 bitlik veri bloğu, sekiz adet 8 bitlik bayttan oluşan bir seri olarak kabul edilir ve belirli bir bayta karşılık gelen ICB sıfırsa, sol ve sağ 4 bitlik yarılar ( nibble'ler ) değiştirilir. ICB bir ise bayt değişmeden kalır. Daha sonra her bayt, S 0 ve S 1 — gösterilen iki adet 4x4 bitlik S kutusu tarafından çalıştırılır. S 0 soldaki 4 bitlik yarım baytta çalışır ve S 1 sağda çalışır. Ortaya çıkan çıktılar birleştirilir ve ardından özel veya (XOR) kullanılarak alt anahtarla birleştirilir; buna " anahtar kesintisi " denir. Bunu iki aşamalı bir permütasyon işlemi takip eder; ilki her bayta sabit bir permütasyon altında izin verir. İkinci aşama, baytlar arasındaki bitleri karıştırır.
Anahtar planlama algoritması nispeten basittir. Başlangıçta 128 anahtar bit kaydırma yazmacına yüklenir. Her turda, kaydın soldaki 64 biti alt anahtarı, sağdaki sekiz bit ise ICB bitlerini oluşturur. Her turdan sonra kayıt defteri 56 bit sola döndürülür.
Kaynaklar

↑  "QDLPluginEncryptionPS Reference - QDLPlgLucifer". www.patisoftware.eu. 25 Haziran 2023 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Kasım 2020.
↑  Horst Feistel. Block Cipher Cryptographic System, US Patent 3,798,359. Filed June 30, 1971. (IBM)
↑  John Lynn Smith. Recirculating Block Cipher Cryptographic System, US Patent 3,796,830. Filed Nov 2, 1971. (IBM)
↑  Horst Feistel, (1973). Cryptography and Computer Privacy". Scientific American, 228(5), May 1973, pp 15–23.
↑  A. Sorkin, (1984). Lucifer: a cryptographic algorithm. Cryptologia, 8(1), 22–35, 1984.
↑  Ishai Ben-Aroya, Eli Biham (1996). Differential Cryptanalysis of Lucifer. Journal of Cryptology 9(1), pp. 21–34, 1996.
↑  Konheim, Alan G. (2007), Computer Security and Cryptography, John Wiley & Sons, s. 283, ISBN 9780470083970 .
Konuyla ilgili okumalar

Eli Biham, Adi Shamir (1991). Snefru, Khafre, REDOC-II, LOKI ve Lucifer'in Diferansiyel Kriptanalizi. KRİPTO 1991: sayfa 156 – 171
Whitfield Diffie, Susan Landau (1998). Hattaki Gizlilik: Telefon Dinleme ve Şifreleme Politikası.
Steven Levy. (2001). Kripto: Yeni Kod Savaşında Gizlilik ve Mahremiyet (Penguin Press Science).
Luciobarbus kottelati

Luciobarbus kottelati, Luciobarbus cinsine bağlı bir balık türüdür.
Erken Kromozom Yoğuşması

Erken kromozom yoğuşması (EKY veya PCC), mitotik hücrelerin İnterfaz hücreleri ile birleşmesi sırasında oluşan duruma verilen addır. Kromatin, DNA gibi kalıtımsal materyaller içeren bir maddedir. Normal olarak, hücre çekirdeğinin içinde gevşek bir paketçik içerisinde bulunur. Mitozun profaz evresinde, yoğunlaşmış bir kromozom formu oluşturabilmek için hücre içerisindeki kromatin yoğuşur; bu yoğuşma hücrenin düzgün bir biçimde bölünmesi için gereklidir. Beyaz mitoz hücreleri yoğuşmaya uğramış kromozomlara sahiptir, buna karşın interfaz hücrelerinde bu tür kromozomlar yoktur. Bir interfaz hücresi ile mitoz hücresi birleştiğinde erken kromozom yoğuşması sonuçlanır. Bu durum, interfaz hücreleri için erken yoğunlaşmış kromozomların üretilmesini sağlar.
Erken yoğunlaşmış kromozomların görünümü, interfaz hücresinin oluştuğu aşamaya bağlıdır. Yoğuşan kromozomlar S fazında öğütülmüş bir görüntüde iken, G1 fazında sıklıkla tek iplikli ve uzun bir görünüştedir.
Luciobarbus guiraonis

Luciobarbus guiraonis, Luciobarbus cinsine bağlı bir balık türüdür.
Liotiidae

Liotiidae, Trochoidea üstfamilyasına bağlı bir hayvan familyasıdır.
Taksonomi

Liotiidae familyasına bağlı taksonlar (2023):
Cyclostrema - Marryat, 1818
Munditia - Finlay, 1926
Pterarene - Sakurai and Habe, 1977
Liotiinae
Diktatörlük

Aynı isimli film için Diktatör (film) maddesine bakınız.
Alman parlamentosu üyeleri, Ekim 1935'te bir Winterhilfswerk toplantısında (sahte bir ulusal hayır kurumu) Adolf Hitler'i oybirliğiyle selamladılar.
Diktatörlük, bir diktatör tarafından kontrol edilen bir hükümet biçimidir. Bir diktatörlükte siyaset, diktatör tarafından kontrol edilir ve danışmanlar, general ve diğer üst düzey yetkililerden oluşan bir iç çember aracılığıyla kolaylaştırılır. Diktatör, iç çevreyi etkileyerek ve onları memnun ederek kontrolünü sürdürürken, rakip siyasi partiler, silahlı direniş veya sadakatsiz parti üyeleri gibi herhangi bir olası muhalefeti baskı altına alır. Diktatörlükler, askeri darbeyle gücü ele geçiren önceki hükûmeti zorla deviren bir şekilde veya seçilmiş liderlerin yönetimlerini kalıcı hale getirdiği bir darbeyle oluşturulabilir. Diktatörlükler otoriter veya totaliter olup askeri diktatörlükler, tek parti diktatörlükleri veya mutlak monarşiler olarak sınıflandırılabilir.
Diktatörlük teriminin kullanımı Roma Cumhuriyeti'nde başlamıştır. Eski askeri diktatörlükler post-klasik dönemde gelişmiştir, özellikle Japonya'da Shogun döneminde ve İngiltere'de Cromwell döneminde. Modern diktatörlükler ilk olarak 19. yüzyılda ortaya çıkmıştır; bunlar Avrupa'da Bonapartizm ve Latin Amerika'da caudilloları içerir. 20. yüzyıl, Avrupa'da faşist ve komünist diktatörlüklerin yükselişine tanık oldu; faşizm II. Dünya Savaşı'nın ardından 1945 yılında ortadan kaldırıldı, komünizm ise diğer kıtalara yayıldı ve 1991 yılında Soğuk Savaş'ın sona ermesine kadar önemini korudu. 20. yüzyıl aynı zamanda Afrika'da şahsi diktatörlüklerin ve Latin Amerika'da askeri diktatörlüklerin yayılımına tanık oldu, her iki durum da 1960'lar ve 1970'lerde daha belirgin hale geldi. Birkaç diktatörlük 21. yüzyıla kadar varlığını sürdürmüştür, özellikle Afrika ve Asya'da.
Diktatörlükler, sıklıkla meşruiyetlerini sağlamak veya iktidardaki parti üyelerine teşvikler sağlamak amacıyla seçimler düzenler, ancak bu seçimler muhalefet için rekabetçi değildir. Diktatörlüklerde istikrar, baskı ve siyasi baskıyla sağlanır; bunlar bilgi erişiminin kısıtlanması, siyasi muhalefetin izlenmesi ve şiddet eylemlerini içerir. Muhalifleri baskı altına alamayan diktatörlükler, darbe veya devrim yoluyla çökme riskiyle karşı karşıyadır.
Oluşum

Bir diktatörlük, belirli bir grupun iktidarı ele geçirmesiyle oluşur ve bu grup, iktidarın nasıl ele geçirildiğini ve sonraki diktatörlüğün nasıl yönetileceğini etkiler. Grup askeri veya siyasi olabilir, düzenli veya düzensiz olabilir ve belirli bir demografik grubu orantısız bir şekilde temsil edebilir. İktidar ele geçirildikten sonra, grup üyelerinin yeni hükûmette hangi pozisyonları üstleneceklerini ve bu hükûmetin nasıl işleyeceğini belirlemeleri gerekmektedir, bu da bazen grup içinde ayrılıklara yol açabilir. Bir diktatörlüğün başlangıcında, grup üyeleri genellikle diktatörün iç çevresindeki elitleri oluştururlar, ancak diktatör, ek güç elde etmek için onları uzaklaştırabilir.
Eğer kendilerini darbeyle iktidara getirmemişlerse, iktidarı ele geçirenler genellikle çok az devlet deneyimine sahiptir ve önceden detaylı bir politika planı bulunmamaktadır. Eğer diktatör iktidarı bir siyasi parti aracılığıyla ele geçirmemişse, parti destekçilerini ödüllendirmek ve siyasi müttefiklerin ellerindeki gücü yoğunlaştırmak amacıyla bir parti kurulabilir. İktidarı ele geçirdikten sonra kurulan partiler genellikle çok az etkiye sahip olur ve sadece diktatöre hizmet etmek için var olurlar.
Çoğu diktatörlük askeri yöntemlerle veya bir siyasi parti aracılığıyla kurulur. Diktatörlüklerin neredeyse yarısı askeri darbeyle başlar, ancak diğerleri yabancı müdahale, seçilmiş yetkililerin rekabetçi seçimleri sonlandırması, isyancıların iktidarı ele geçirmesi, vatandaşların halk ayaklanmaları veya otokratik elitlerin hükûmet içinde iktidarı ele geçirmek için hukuki manevralarıyla başlatılmıştır. 1946 ile 2010 yılları arasında, diktatörlüklerin %42'si başka bir diktatörlüğün devrilmesiyle başlarken, %26'sı yabancı bir hükûmetten bağımsızlık elde ettikten sonra başlamıştır.
Diktatörlük çeşitleri

1999 yılında siyaset bilimci Barbara Geddes tarafından başlatılan bir diktatörlük sınıflandırmasında, iktidarın nerede olduğuna odaklanılmaktadır. Bu sistem altında üç tür diktatörlük bulunmaktadır. Askeri diktatörlükler askeri subaylar tarafından kontrol edilirken, tek parti diktatörlükleri siyasi parti liderliği tarafından kontrol edilmektedir ve kişisel diktatörlükler tek bir birey tarafından kontrol edilmektedir. Bazı durumlarda, monarşiler de eğer hükümdarlar önemli bir siyasi güce sahipse diktatörlük olarak kabul edilebilir. Hibrit diktatörlükler ise bu sınıflandırmaların bir kombinasyonuna sahip rejimlerdir.
Diktatörlük çeşitleri > Askerî diktatörlük

Ana madde: Askerî diktatörlük
Askeri diktatörlükler, askeri subayların iktidarı ellerinde tuttuğu, ülkenin liderini belirlediği ve politika üzerinde etkilerini kullanabildiği rejimlerdir. Askeri diktatörlükler genellikle Afrika, Asya ve Latin Amerika gibi gelişmekte olan ülkelerde yaygındır. Bu rejimler genellikle istikrarsızdır ve askeri diktatörlüklerin ortalama süresi sadece beş yıldır, ancak genellikle ek askeri darbeler ve askeri diktatörlükler tarafından takip edilirler. 20. yüzyılda yaygın olsalar da, askeri diktatörlüklerin önemi 1970'ler ve 1980'lerde azalmıştır.
Askeri diktatörlükler genellikle üst düzey subayların orduyu kullanarak hükûmeti devirmesiyle gerçekleşen bir askeri darbeyle oluşur. Demokrasilerde, askeri darbe tehdidi, bir demokrasinin oluşturulmasından hemen sonra ancak geniş çaplı askeri reformlardan önce ortaya çıkar. Oligarşilerde ise askeri darbe tehdidi, orduya yapılan tavizlerle karşılaştırılan askerin gücünden kaynaklanır. Askeri darbelerle ilişkilendirilen diğer faktörler arasında geniş çaplı doğal kaynaklar, sınırlı uluslararası askeri kullanım ve askerî gücün içeride baskı aracı olarak kullanılması bulunur. Askeri darbeler, gücün ardından bireye devredilebileceği veya askerin demokratik seçimlere izin verme seçeneğini değerlendirebileceği için mutlaka askeri diktatörlüklere yol açmaz.
Askeri diktatörlükler genellikle askeri diktatörlerin ortak geçmişi nedeniyle ortak özelliklere sahiptir. Bu diktatörler, tarafsız statülerine dayanarak kendilerini tarafsız olarak görebilirler ve kendilerini 'devletin bekçileri' olarak görme eğiliminde olabilirler. Askeri eğitimde şiddetin baskın olması, şiddeti bir siyasi araç olarak kabul etmeyi ve büyük ölçekte şiddeti organize etme yeteneğini ortaya çıkarır. Askeri diktatörler, daha az güven duyan veya diplomatik olmayan kişiler olabilir ve politikada pazarlık ve uzlaşma kullanımını küçümseyebilirler.
Diktatörlük çeşitleri > Tek parti rejimi

Ana madde: Tek parti rejimi
Bir parti diktatörlüğü, tek bir siyasi parti tarafından politikanın domine edildiği hükûmetlerdir. Tek parti diktatörlükleri, yalnızca iktidardaki partiye yasal statü verilirken, tüm muhalefet partileri yasaklanır. Hakim parti diktatörlükleri veya seçim otoriter diktatörlükleri ise muhalefet partilerinin sözde yasal olduğu ancak hükûmet üzerinde anlamlı bir etkisi olmadığı tek parti diktatörlükleridir. Tek parti diktatörlükleri Soğuk Savaş döneminde en yaygın olanlardır, baskın parti diktatörlükleri ise Sovyetler Birliği'nin çöküşünden sonra daha yaygın hale gelmiştir. Tek parti diktatörlüklerinde iktidardaki parti, bir diktatöre hizmet etmek üzere oluşturulan siyasi partilerden farklıdır çünkü tek parti diktatörlüklerinde iktidardaki parti toplumun her seviyesine nüfuz eder.
Tek parti diktatörlükleri, diğer otoriter yönetim biçimlerine göre daha istikrarlıdır, çünkü isyana daha az uğrarlar ve daha yüksek ekonomik büyümeyi deneyimlerler. İktidardaki partiler, bir diktatörlüğün halkı daha geniş çapta etkilemesine ve parti elitleri arasında siyasi anlaşmayı kolaylaştırmaya olanak tanır. 1950 ile 2016 yılları arasında, tek parti diktatörlükleri dünya genelinde otoriter rejimlerin %57'sini oluşturdu ve tek parti diktatörlükleri, 20. yüzyılın ikinci yarısında diğer diktatörlük biçimlerine göre daha hızlı bir şekilde yayılmaya devam etti. Tek parti diktatörlüklerinin liderlik yapılarından dolayı, diğer diktatörlük biçimlerine göre iç savaş, isyan veya terörizmle karşılaşma olasılıkları önemli ölçüde daha düşüktür. İktidardaki partilerin kullanımı, diğer diktatörlük biçimlerine göre liderliğe ve elitlere daha fazla meşruiyet sağlar ve bir diktatörün yönetimi sona erdiğinde barışçıl bir güç devri sağlar.
Soğuk Savaş döneminde tek parti diktatörlükleri, birçok ülkede komünist hükûmetlerin kurulmasıyla Asya ve Doğu Avrupa'da önemli hale geldi. Tek parti yönetimi, 1960'lar ve 1970'lerde dekolonizasyon sürecinde Afrika'da birkaç ülkede de gelişti ve bazılarında otoriter rejimler ortaya çıktı. Tek parti diktatörlüklerinde iktidardaki parti herhangi bir ideoloji altında yönetebilir veya yönlendirici bir ideolojiye sahip olmayabilir. Marksist tek parti devletleri bazen diğer tek parti devletlerinden ayrı tutulur, ancak benzer şekilde işlev görebilirler. Tek parti diktatörlüğü, yasal yollarla kademeli olarak geliştiğinde, parti örgütü ile devlet aygıtı ve sivil hizmet arasında çatışmalara yol açabilir, çünkü parti, devletle paralel olarak ve giderek daha fazla üyesini güç pozisyonlarına atayarak yönetimde söz sahibi olur. Şiddet yoluyla iktidara gelen partiler genellikle daha kısa sürede daha büyük değişiklikleri uygulayabilir.
Diktatörlük çeşitleri > Mutlak monarşi

Ana madde: Mutlak monarşi
Kanunsuz sınırlamalar olmadan hüküm süren bir kraliyet sistemine mutlak monarşi denir. Bu durum, anayasal monarşiden farklıdır. Mutlak monarşide güç, kraliyet ailesiyle sınırlıdır ve meşruiyet tarihi faktörlere dayanır. Monarşiler, kraliyet ailesinin tek parti devletindeki bir siyasi parti gibi hüküm süren bir kurum olarak hizmet ettiği hanedanik olabilirler veya kişisel bir diktatör olarak kraliyet ailesinden bağımsız olarak hüküm sürebilirler. Monarşiler, kralın ölümüyle birlikte barışçıl bir güç transferi sağlayan sıkı miras kurallarına izin verir, ancak birden fazla kraliyet üyesi halefi olma hakkı iddia ederse miras kavgalarına da neden olabilirler. Modern çağda, mutlak monarşiler en yaygın şekilde Ortadoğu'da görülmektedir.
Tarih > İlk diktatörlükler

Tiranlık kavramı tarihsel olarak diktatörlükle ilişkilendirilir ve antik Yunanistan'da birçok antik Yunan yöneticisi modern diktatörlerle karşılaştırılabilen "tiran" olarak tanımlanmıştır. "Diktatör" kavramı ilk olarak Roma Cumhuriyeti döneminde geliştirilmiştir. Roma diktatörü, kriz zamanlarında konsül tarafından geçici olarak atanmış özel bir memurdu ve tam yürütme otoritesi verilmişti. Diktatörün rolü, tek bir liderin komuta etmesi ve istikrarı geri getirmesi gerektiği durumlar için oluşturulmuştur. Roma Cumhuriyeti'nin tarihinde en az 85 diktatör seçildi, sonuncusu İkinci Pön Savaşı'nı başlatmak için seçildi. Diktatörlük, 120 yıl sonra halk hareketinin bastırılması sonrası Sulla tarafından ve 33 yıl sonra Julius Caesar tarafından yeniden canlandırıldı. Caesar, ömür boyu diktatör olan "dictator perpetuo" olarak görev yaptığında geçici diktatörlük geleneğini altüst etti ve Roma İmparatorluğu'nun oluşumuna yol açtı. Antik Roma'da bir diktatörün hükümdarlığı her zaman tiranlık olarak kabul edilmiyordu, ancak bazı anlatılarda "geçici bir tiranlık" veya "seçimle gelen bir tiranlık" olarak tanımlanmıştır.
Post-klasik dönemde Asya, birkaç askeri diktatörlük yaşadı. Kore, 7. yüzyılda Yeon Gaesomun yönetimi altında ve 12. ve 13. yüzyıllarda Goryeo askeri rejimi altında askeri diktatörlükler yaşadı. Shogunlar, Japonya'da 1185'ten itibaren fiili askeri diktatörler olarak hüküm sürdüler ve altı yüzyıldan uzun bir süre boyunca devam ettiler. Vietnam'ın Lê Hanedanı döneminde (16. ve 18. yüzyıllar arası) ülke, Trịnh beyleri tarafından yönetilen kuzeyde ve Nguyễn beyleri tarafından yönetilen güneyde olmak üzere iki rakip askeri aile tarafından fiilen yönetildi. Avrupa'da İkinci İngiliz İç Savaşı'ndan sonra 1649'da oluşturulan Oliver Cromwell liderliğindeki İngiltere Cumhuriyeti, çağdaş muhalifleri ve bazı modern akademisyenler tarafından askeri bir diktatörlük olarak tanımlanmaktadır. Aynı şekilde, Fransa'daki Ulusal Konvansiyon'u kontrol ettiği ve 1793 ve 1794'te Terör Dönemi'ni uyguladığı dönemde Maximilien Robespierre, bir diktatör olarak tanımlanmıştır.
Diktatörlük, 19. yüzyılda önemli bir yönetim biçimi olarak gelişti, ancak bu kavram o dönemde evrensel olarak olumsuz olarak görülmedi ve hem tiranlık kavramının hem de yarı- anayasal diktatörlük kavramının var olduğu anlaşıldı. Avrupa'da, Bonapartizm ve Caesarizm terimleri kullanılarak sıklıkla değerlendirildi. İlk terim, Napolyon'un askeri yönetimini ve ikincisi, Julius Caesar'ın egemenliğindeki imparatorluk yönetimini benimseyen Napolyon III'ün imparatorluk yönetimini tanımlamaktadır. 19. yüzyılın başlarında gerçekleşen İspanyol Amerikan bağımsızlık savaşları, birçok yeni Latin Amerika hükûmetinin açılmasına neden oldu. Bu hükûmetlerin birçoğu, caudillos veya kişisel diktatörlerin kontrolü altına girdi. Çoğu caudillo, askeri bir geçmişe sahipti ve yönetimleri genellikle şatafat ve gösteri ile ilişkilendirildi. Caudillos genellikle bir anayasa tarafından sınırlıydı, ancak caudillo, istediği gibi yeni bir anayasa düzenleme gücüne sahipti. Birçoğu zalimlikleriyle tanınırken diğerleri ulusal kahramanlar olarak onurlandırılır.