stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Stetoskop

Stetoskop
Stetoskop, vücut içinde oluşan sesleri dinlemek için kullanılan tıbbi bir cihazdır. Stetoskop genelde üç ana kısımdan meydana gelir:
Diyafram,
Tüp (elastik boru şeklinde)
Kulaklık
Bazı stetoskoplarda ayrıca çan denilen ve alçak perdeden sesleri yükseltmeye yarayan bir kısım da bulunur. Diyafram, stetoskobun tüp kısmının ucunda bulunan ve dinlenmek istenen bölgeye değdirilen yassı koni şeklinde bir parçadır. Bu parçanın içinde ortamdan yalıtılmış bir zar vardır. Yüzeydeki sesle titreyen zar konik parça içindeki havaya basınç uygular ve bu basınç tüp içinden kulaklığa kadar ulaşır ve uygun yapıdaki kulaklık parçaları, sesi kulak içine yayar. Basit bir mantıkla çalışan stetoskop, bir nevi mekanik yükselticidir.
Stetoskopla en çok dinlenen sesler şunlardır:
Kalbin atışı
Akciğerlerin çıkardığı sesler
Bağırsaklarda ve midede ortaya çıkan sesler
Nabız
Ayrıca kan basıncını ölçmek için de kullanılır.
Stetoskop ile vücuttaki sesleri dinleme işine oskültasyon (auscultation) denir. Oskültasyon, tecrübe gerektiren bir teşhis yöntemidir. Stetoskop ile kulağa ulaşan sesin normal olup olmadığını anlamak, eğitim ve deneyim gerektirir. Kalpten yayılan birçok ses vardır ve bu seslerin bazısı insandan insana farklılık gösterebilir.
Tarihçe

MÖ 400 yılında Hipokrat, kalpten gelen sesleri, göğüs kafesinin içinde kaynayan sirkeye benzetmişti. 2000 yıl sonra, 17. yüzyılda William Harvey, bu sesi akan suyun çıkardığı şırıltı olarak açıkladı.
1816 yılında Rene Theophile Hyancinthe Laennec, kağıdı rulo yaparak bir ucunu hastanın kalbine diğer ucunu kulağına dayayıp kalp sesini dinledi. Kısa süre sonra rulo kağıdın yerini bir tüp aldı ve bu da stetoskobun başlangıcı oldu. Yunanca bir kelime olan stetoskop; stetos (göğüs) ve skopein (bakmak) kelimelerinin birleşmesinden oluşur. Günümüzdeki haline gelmesi için çeşitli malzemelerle deneyler yapıldı. En iyi ses iletimi, 30 cm.lik tahta silindirden elde edildi. Bu alet ile kalp sesleri daha net ayrıştırılmaya başlandı.
1829'da, Dr. Charles Williams, Laennec stetoskobunu iki parçaya bölerek geliştirdi ve değişik açılara bükülüp katlanabilen bir cihaz haline getirdi. 1830 ve 1840 yıllarında tek kulaktan dinlemeli ve dayanıklı kauçuktan, doktorların kalp ve akciğer dinlemelerine açısal hareketlerle kullanım kolaylığı sağlayan stetoskoplar geliştirildi. 1852'de ilk çift kulaklıklı stetoskoplar kullanıldı. Amerika'dan P. Camman ve İngiltere'den Alfred Leared, aynı zamanlarda bu aleti değişik biçimlerde ortaya çıkardı. Camman tarafından üretilen cihaz; 1 inç'lik ahşap çan bağlı tüplere doğru incelen spiral telli, yayla metal dinleme tüplerine bağlı, kullanımı kolay ve konforlu idi. Sonraki 40 yılda stetoskop tasarımı çok az değişime uğradı.
1894'te İtalyan Bianchi ile Amerikalı mühendis R.C.M. Bowles'ın çalışmaları, göğüs kafesi için kullanıldı. Bunları diyafram ve çanın yararları üzerine tartışmalar izledi. Çan ve diyaframa olan ihtiyaç artışı ile 1926'da Lad Howard Sprague ilk çan ve diyafram birleşimini bugünkü şekline getirdi.
1940'ta Sprague, Maurice Rappaport ile birlikte çalışarak stetoskobun bilimsel fizik prensiplerini belirledi.
1958'de İngiliz kardiyolog Dr. Aulrey Leatham'ın stetoskobu, sadece çan ve diyafram birleşimi olmayıp, ilkinin içinde ikinci en küçük çanı içeriyordu. Bir manivela sayesinde çocuklar için kullanıma imkân sağlıyordu.
1961'de Amplivex tarafından elektronik stetoskop geliştirildi. Bu cihaz vakumlu tüp teknolojisi ile avantaj sağlıyordu. Uygun ağırlığı ve uygun boyu ile kullanıma elverişli bir cihaz oldu.
Elektronik stetoskoplar

Mekanik stetoskoplar hafif ve taşınabilir oldukları için kullanımları kolaydır ancak sadece uzman kişiler tarafından yorumlanabilecek veri sunar. Elektronik stetoskoplar ise elde edilen veriyi kullanıcıya yorumlanmış bir şekilde sunabilmektedir.
Elektronik stetoskoplar fazla yaygınlaşmamıştır, gelişmekte olan bir teknolojidir ve pahalıdır. Doktorlar mekanik stetoskopları tercih etmektedir.
Elektronik stetoskopların çalışma prensipleri
Elektronik stetoskop, sesi öncelikle bir dönüştürücü yardımıyla elektriksel bir niceliğe dönüştürür. Havanın titreşimini elektrik işaretlere dönüştüren basınç algılayıcıları kullanılarak vücuttaki sesler elektronik ortama aktarılır. Bu iş için mikrofonlar kullanılır. Kullanılan mikrofonların yalıtılmış olmaları gerekir, çünkü ortamdaki sesler vücuttan gelen sese eklenerek çıktıyı bozar.
Mikrofonla gerilime dönüştürülen ses çok zayıf ve gürültülüdür. Çeşitli filtre ve yükselteç devreleriyle iyileştirilen işaret (sinyal) daha sonra çıktı (ses, görüntü, teşhis sonuçları vs.) olarak sunulmak için örneksel (analog) veya sayısal (dijital) bir sisteme aktarılır. Sayısal verinin işlenmesi daha kolay olduğu için elektronik stetoskoplar genelde sayısal olarak tasarlanır. İyileştirilmiş işaret önce örneksel-sayısal çeviriciyle sayısal değerlere dönüştürülür ve daha sonra da bir işlemci tarafından işlenerek çıktı halini alır.
İşaret çözümlemesinde sayısal işaret işleyicilerden (İng. Digital Signal Processor) yararlanılması çıktının kalitesini artırır. Sayısal işaret işleyici yardımı ile veriler üzerinde filtreleme-yorumlama vs. her türlü işlem kolayca yapılabilmektedir.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb11944277s (data)  GND: 4740648-3  LCCN: sh85128062  LNB: 000333052  NKC: ph1235745  NLI: 987007536308305171 
Elektronik stetoskop şeması
Örnek elektronik stetoskop çıktısı
Pisa Kulesi

| --- | --- |
Pisa Kulesi, 2022

Temel bilgiler
Konum: Pisa, İtalya
Koordinatlar: 43°43′23″K 10°23′48″D﻿ / ﻿43.72306°K 10.39667°D﻿ / 43.72306; 10.39667
Durum: Aktif
Web sitesi: www.opapisa.it
Mimari
Mimar(lar): Bonanno Pisano
Mimari tür: Romanesk
İnşaat başlangıcı: 1173
Tamamlanma: 1372
Özellikler
Yükseklik: 55,86
Malzemeler:  mermer  kayaç 
Pisa Kulesi, İtalya'nın kuzeyindeki Pisa şehrinde Piazza dei Miracoli'de (İtalyanca Mucizeler Meydanı) yer alır. 1063-1090 yıllarında yapılan şehir katedralinin çan kulesi, ana yapıdan ayrı olarak 1173-1272 yılları arasında yapıldı. İnşası 99 yıl sürdüğü için mimarı konusunda net bir bilgi bulunmamakla beraber Mimar Bonnano Pisano ve Diotisalvi tarafından yapıldığı tahmin edilmektedir.
1987 yılı itibarıyla UNESCO Dünya Mirası Listesi'ne girmiştir.
Kule üst üste bindirilmiş yuvarlak 6 sütun dizisinden meydana gelmiştir. 55,86 metre yüksekliktedir. Üzerine 294 basamaklı bir merdivenle çıkılır. En üstteki çanların bulunduğu 8. kat silindir biçimindedir. 2 adet sarmal merdivene sahiptir.
Pisa Kulesi bitirildiği tarihten itibaren güneye doğru eğilmeye başlamıştır. Bunun sebebi temelin oturduğu zeminin çökme (oturma) yapmasıdır. Günümüzde, kulenin tepesinden güney yönünde aşağı sarkıtılan bir şakul 4,3 metre açığa inmektedir. Ancak yapının ağırlık merkezinin izdüşümü kendi temel dairesinin içinde kaldığı için kule devrilmemektedir. Kule her yıl milimetrenin onda yedisi kadar (100 yılda 7 cm) eğilmektedir. Kulenin şu andaki eğimi 5,5° kadardır.
Kule, Pisa'nın gücünün ve zenginliğinin bir sembolü olarak Cenova ve Venedik'e rakip olarak yapılmıştır.
Galileo'nun, bütün cisimlerin aynı hızla ve aynı fizik kanununa uyarak düştüklerini farklı ağırlıklardaki iki top güllesini bu kuleden aşağı bırakarak gözlemlediği iddia edilmiştir. Bilginin kaynağı Galileo'nun bir öğrencisi olmasına rağmen bu iddia geniş çevrelerce bir efsane olarak kabul edilir.
Kuleye ilk olarak 1910-1920 yılları arasında temel altına çimento enjeksiyonu yapılarak onarım görmüş. Sonrasında, 1990-2001 yılları arasında tekrar onarıma girip kapalı kalmıştır. Bu onarım da temelin kuzey tarafına 599 ton ağırlık konularak eğilmenin durdurulması amaçlanmıştır. Bu onarımın toplam maliyeti 20 milyon sterlin olmuştur.
2008 yılında yapıya yerleştirilen cihazlar, kulenin hareket etmeyi tamamen bıraktığını göstermektedir.
Teknik bilgiler

Miracoli Meydanı Yüksekliği: Yaklaşık 2 metre
Yükseklik: 55,863 metre (183 ft 3 inc), 8 kat
Dış Çap: 15,484 metre
İç Çap: 7,368 metre
Eğim açısı: 5.5° derece veya 4.5° derece (düşeyden)
Ağırlık: 14.700 t (ton)
Duvar kalınlığı: 2,4 metre (8 ft)
Toplam Çan sayısı: 7, Gamlı tuned, saat yelkovanı yönünde.
1. çan: L'assunda 1564 dökümü, yapan Giovani Pietro Orlandi ağırlık 3.620 kg (7.981 lb)
2. çan: il crocifisso  1572 dökümü, yapan vincenzo Possenti ağırlık 2.462 kg (5.428 lb)
3. çan: san Ranieri, 1719-1721 dökümü, yapan Giovanni Andrea Moreni ağırlık 1.148 kg (3.192 lb)
4. çan: La Terza (birinci küçük) 1473 dökümü, ağırlık 300 kg (661 lb)
5. çan: La Dasquereccio, 1262 dökümü, yapan Lattering ağırlık 1.014 kg (2.235 lb)
6. çan: il Vespruccio (ikinci küçük) 14. yüzyıl dökümü tekrar 1501, yapan Nicola di Jacobo ağırlık 1.000 kg (2.205 lb)
7. çan: Del Pozzetto, 1606 dökümü ağırlık 652 kg (1.437 lb)
Çan kulesine adımlar: 294
İlginç bilgiler

1173 yılında inşa edilmeye başlanan kule, yalnızca 5 yıl dik durabilmiş olup, üçüncü katı tamamlandıktan sonra ağırlığından dolayı eğilmeye başlamıştır. Araştırmalara göre eğikliğin sebebi, kulenin temelindeki killerin kuvvetli olmamasıdır.
Pisa Kulesi.
Dr. Moreau'nun Adası

Başlığın diğer anlamları için Dr. Moreau'nun Adası (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
Dr. Moerau Adası romanın İthaki Yayınları'ndan çıkmış bir baskısının kapağı
Dr. Moreau'nun Adası (özgün adı: The Island of Doctor Moreau), İngiliz yazar Herbert George Wells'in 1896'da yayınlanan bilimkurgu romanıdır.
Romanın metni bir gemi kazasından kurtarılan Edward Prendick'in anlatımıdır. Dirikesim adı verilen ameliyatlar ve deneyler ile hayvanlardan insana benzer melez varlıklar yaratan çılgın bilim adamı Doktor Moreau'nun öyküsünün anlatıldığı roman, acı ve zulüm, ahlaki sorumluluk, insan kimliği, insanın doğaya müdahalesi ve travmanın etkileri gibi bir dizi temayı ele alır. Wells yıllar sonra romanı "gençliğe özgü bir küfür egzersizi" olarak tanımlayacaktı.
Erken dönem bilimkurgunun klasik bir eseri olan Doktor Moreau'nun Adası, Wells'in en tanınmış kitaplarından biridir ve daha gelişmiş bir ırkın, başka bir türün evrimine müdahale ettiği bilimkurgu motifi "yükselme"nin ilk kez kullanıldığı eser olarak pek çok çalışmaya ilham vermiş, ayrıca sinema filmi ve diğer medyalarda defalarca uyarlamaları yapılmıştır.
Roman, yayımlandığı dönemde özellikle Avrupa ve Amerika'da çok ilgi çekmiş ve hayvanlarla deneyler yapılmaması konusunda ciddi tartışmalara yolaçmıştır.
Tarihsel bağlam

Romanın 1896'da yayımlandığı dönemde, Avrupa'da insan ırkının yozlaşması olasılığı konusunda süregelen bir tartışma yaşanıyordu. Hayvanlarda dirikesime karşı artan muhalefet, 1875'te Ulusal Canlı Deneyi Önleme Derneği ve 1898'de Britanya Dirikesimin Kaldırılması Birliği gibi grupların oluşmasına yol açtı. Dr. Moreau Adası, etik, felsefi ve bilimsel kaygıları, bu temaların ortaya çıkardığı tartışmaları ve 1800'lerin sonlarında sosyal normları büyük ölçüde bozan Darwinci evrim fikirlerini  yansıtmaktadır.
1924 yılında Wells, eserlerinin toplu basımı sırasında Doktor Moreau'nun Adası kitabında Oscar Wilde'ın duruşmasından ilham aldığını açıklayacaktı:
"Doktor Moreau'nun Adası" 1895 yılında yazıldı ve "Muhteşem Ziyaret" henüz hazırken yapımına başlandı. Bu teolojik bir grotesktir ve Swift'in etkisi bunda çok belirgindir. O zamanlar, dahi bir adamın zarafetsiz ve acınası çöküşüyle ilgili skandal bir duruşma vardı ve bu hikaye, insanlığın makul bir şekle kabaca yontulmuş ve sürekli iç çatışma içinde olan bir hayvandan başka bir şey olmadığının hatırlatılmasına yaratıcı bir zihnin tepkisiydi. içgüdü ile emir arasında. Bu hikaye bu ideali somutlaştırıyor, ancak bu somutlaşmanın dışında alegorik bir niteliği yok. İnsanları yontulmuş, kafası karışmış ve işkence görmüş hayvanlar olarak gören anlayışa mümkün olan en yüksek canlılığı vermek için yazılmıştır. Okuyucu bu koleksiyondaki tarih üzerine yazılanları okumaya başladığında, insanın yeniden şekillendirilmiş bir hayvan olduğu fikrinin artık alevli bir karikatürde değil, tartılmış ve yerleşmiş bir kanaat olarak olduğunu görecektir.
Film uyarlamaları

1977- Dr. Moreau'nun Adası (Özgün adı: The Island of Dr. Moreau), yönetmenliğini Don Taylor'ın yaptığı ABD yapımı film.
1996- Dr. Moreau'nun Adası (Özgün adı: The Island of Dr. Moreau), baş rollerinde Marlon Brando ve Val Kilmer'in yer aldığı, yönetmenliğini  John Frankenheimer'ın yaptığı ABD yapımı film.
Bilimsel inandırıcılık

HG Wells, "Bireysel Plastisitenin Sınırları" (1895) adlı bir makalesinde, Doktor Moreau'nun Adası'nda tasvir edilen olayların, bu tür canlı deneylerin bilimkurgunun sınırları dışında test edilmesi durumunda tamamen mümkün olduğuna olan inancını açıkladı.
Modern tıptaki çalışmalar, insan dışındaki hayvanların, konuşma gibi insani yetenekleri taklit edecek gerekli beyin yapısına sahip olmadıklarını gösterdi. Yabancı dokulara karşı oluşan bağışıklık tepkileri ile ilgili çalışmalar ise farklı türler arasındaki doku aktarımları bir yana, aynı tür içinde bile transplantasyonun oldukça zor olduğunu ortaya koyuyor. Bununla birlikte, Stanford Üniversitesi'ndeki bir araştırma ekibi, otizm, DEHB ve şizofreni gibi nörolojik durumları incelemek için laboratuvardaki bir tabaktan alınan bir grup canlı insan beyin hücresini yeni doğmuş bir farenin beynine başarıyla nakletti.
Asporça Hatun

| Asporça Hâtun   أسبوركا خاتون |
| --- | --- |
Asporça Hatun'un mezarı Bursa'da Osman Gazi türbesindedir
Ölüm: 1362'den sonra Bursa
Defin: Osman Gazi Türbesi, Osmangazi, Bursa, Türkiye
Eş(ler)i: Orhan Gazi
Çocuk(lar)ı: Şehzade Ibrahim Şehzade Serefullah Selçuk Hatun Fatma Hatun 
Dini: Sünni İslam
Asporça Hatun, (c. ? – c. 1362'den sonra, doğum adı Prenses Asporsha), Orhan Gazi'nin ikinci eşidir. Bizans imparatoru II. Andronikos Paleologos'un kızıdır. İmparator Andronikos Osmanlı akınlarını yavaşlatma düşüncesi ile kızını düşman devletin hükümdarına nikahlamıştır.
Hayatı

Prenses Asporça ve Orhan Gazi 1316 yılında evlenmiştir. Ancak evliliğe rağmen savaş devam etti. Evlilikten sonra Asporça Hatun da Orhan Gazi'nin ilk eşi Nilüfer Hatun gibi İslamiyeti kabul ederek Müslüman oldu. Bu evlilikten Eskişehir Sancak beyi olacak olan Şehzade İbrahim, Şehzade Şerefullah, Selçuk Hatun ve Fatma Hatun doğmuştur. Hem Bizanslı hem de Türk tarihçiler onun daha fazla çocuğu olduğuna inanıyor.
1323 yılında kurmuş olduğu vakfiyesinde oğlu Şehzade İbrahim'i mütevelli tayin etti. Hayır hasenatı ile halkın sevdiği bir kadın olmuştur. Vakfedilen mülklerine gelirine konan şartlar ise şöyle sıralanmaktadır: Pazartesi ve cuma geceleri üç hafızın Asporça Hatun ve çocuklarına Kur'an okuması, Ramazan ve Kurban Bayramlarında fakirlere yemek dağıtılması, kandil gecelerinde kandillerin yakılması.
Osman Gazi gelinine Narlı kapaklı firengili köylerini ve daha birçok araziyi hibe etmiştir.
Ölüm ve defin

Orhan Gazi vefat edince tahta Nilüfer Hatun'dan olan oğlu I. Murad çıktı, şehzade İbrahim abisinin saltanatını kabul etmedi ve isyan etti, bunun üzerine I. Murad'ın emriyle idam edildi.
1362 yılında ölen Orhan'dan Asporça kurtuldu. Ölümünün ardından Bursa'da Orhan'ın türbesine defnedildi. Ancak yüzyıllardır süren deprem ve yangınlar nedeniyle 19. yüzyılda Bursa'nın padişah türbeleri onarılmış olup, şu anda Asporça Hatun ve büyük oğlu Şehzade İbrahim'in lahitleri I. Osman'ın türbesinde bulunmaktadır.
Nalî

| Nali |
| --- | --- |
Irak Süleymaniye'deki Nalî heykeli
Doğum: Molla Xidir Ehmed Şawaysî Mîkayalî 1798 Süleymaniye
Ölüm: 1878 (79-80 yaşlarında) İstanbul / Türkiye
Milliyet: Kürt
Din: İslam

Kariyeri
Dalı: Matematik, Fıkıh ve Şiir
Etkilendikleri: Ahmed-i Hani
Etkiledikleri: Mehmed Emin Zeki, Abdulkerim Müderris
 

Nalî veya tam adı Mullah Xidir Ehmed Şawaysî Mîkayalî (1797 Süleymaniye - 1856 İstanbul), Kürt matematikçi, şair ve âlimdir.
Asıl adı Molla Hıdır olan Nalî eğitimini önce Karadağ'da başlamış ve daha sonra Senendec, Mahabad, Halepçe ve Süleymaniye gibi şehirlerinde tamamlamıştır. Mekke, Şam ve İstanbul'da da bulunmuştur. Birçok Kürt âlimi ile de yakın ilişki içinde bulunmuştur. Kürtçe divanının yanı sıra Farsça ve Arapça divanı olduğu söylenmektedir. Kürtçe Divan kasidesi çok açık ve etkiliydi. Bu kaside, 1931 yılında Kürdi Me-
rivani tarafından Bağdat'taki Darülselam yayınevinde basılmıştır.
Nali 1856-58'de İstanbul'da ölmüştür. Eyüp mezarlığında toprağa verilmiştir.
Çanakkale: Yolun Sonu

| --- | --- |
"Çanakkale: Yolun Sonu film afişi
Yönetmen: Serdar Akar  Kemal Uzun
Yapımcı: Tolga Aydın Cemal Okan
Senarist: Alphan Dikmen Başak Angigün
Oyuncular: Mahir Günşiray   Berrak Tüzünataç   Gürkan Uygun  
Görüntü yönetmeni: G. Mete Şener
Stüdyo: Warner Bros. Türkiye  Fono Film  TT Film
Dağıtıcı: Warner Bros.
Cinsi: Sinema filmi
Türü: Dram, Savaş, Tarihi
Yapım yılı: 2013
Süre: 120 dk
Ülke:  Türkiye
Dil: Türkçe
Bütçe: 5.372.309 TL
Çanakkale: Yolun Sonu, 2013 yılı Türkiye yapımı Dram, Savaş, Tarihi film. Çanakkale Savaşı'nda yaşananları merkezine alan film, isimsiz kahramanlar üzerinden Çanakkale cephesini, orada yaşananları, kısaca bu dramatik öyküyü sinemaya taşımıştır. Yapımını MindWorks Pictures üstlenmiştir.
Konusu

Takvimler Nisan 1915'i gösterdiğinde I. Dünya Savaşı'nın en çetin cephelerinden biri olan Çanakkale'de işgalci güçler aylardır sürdürdükleri kuşatmadan aylardır hiçbir şey elde edememiş haldedirler. Anzak güçleri daha sonra kendi isimleriyle anılacak olan Anzak Koyu'nda mağlup edilmişlerdir. İçinde isimsiz kahramanlar Muhsin ve Hasan kardeşlerin de yer aldığı Hilal-i Ahmer cemiyetine mensup destek birliği zorlu bir yol sonrası cepheye ulaşır. Ne var ki siperlere girdikleri anda savaşın tahmin edemedikleri sert ve acımasız yüzüyle karşılaşırlar. Muhsin çok iyi bir  keskin nişancıdır ama her gün ölümle buruna burunadırlar. Yüzbaşı İbrahim Adil, Muhsin'i keskin nişancı olarak görevlendirmiştir ve yüzbaşıdan istediği tek şey kardeşi Hasan'ın cephe gerisinde görevlendirilmesidir. Muhsin bir başka keskin nişancı olan Şeref ile beraber en ön saflardaki düşman askerlerini avlarken keskin hüneri ve Anzak'ları tek tek indirmesi de tüm koya adının duyulmasına neden olacaktır. Fakat Anzak kuvvetlerinin başındaki İngiliz Binbaşı Steward'ın bu namlı Türk askerine karşı manevrası da gecikmeyecektir.
Oyuncular

Gürkan Uygun - Onbaşı Muhsin, keskin nişancı
Umut Kurt - Hasan, Muhsin'in kardeşi
Berrak Tüzünataç - Behice Hemşire
Bahar Çokyaşa - Hatice, Hasan'ın karısı
Enes Egemen Güzel - Ali, Muhsin'in oğlu
Mahir Günşiray - Binbaşı A. Salim
Yıldırım Fikret Urağ - Yüzbaşı İbrahim Adil
Cem Baza - Yüzbaşı Faik
Tevfik Erman Kutlu - Asteğmen Muharrem
Özgür Dereli - Mülazım İsmet
Emir Çiçek - Enver Çavuş
Engin Öztürk - Mustafa Kemal
Mehmetcan Diper - Eyüp
İnanç Koçak - Kostas
Serdal Genç - Şeref
Serkan Genç - Eşref
Bağış Angigün - Bilal
Mert Kurdal - Yakup
Engin Yüksel - Mehmet Şefik
Cengiz Özkan - Türkü söyleyen asker
Stephen Chance - Binbaşı Steward, Anzak kuvvetlerinin komutanı
Ben Warwick - Onbaşı William Eagle, keskin nişancı
Emre Yılmaz - David
Dean Baykan - Rush
Ünsal Babayiğit - John
Film hakkında bilgiler

Savaştan 99 yıl sonra yeniden gün yüzü gören özel ağır makineli tüfekler Genelkurmay Başkanlığının desteği ile de yeniden çalışır hale getirilerek filmde kullanıldı. Filmin gerçekçiliğinin en önemli unsurlarından biri bu olarak gösteriliyor.
Filmin çekim aşamasında, tüm görsel efekt süpervizörlüğü, görsel efekt kreatif katkıları ve görsel efekt uygulamaları ve de post prodüksiyonu yerli Digiflame firması tarafından gerçekleştirilmiştir.
Çömlekçilik

Başlığın diğer anlamları için Çömlekçi sayfasına bakınız.
Kapadokyada çömlekçilik yapan bir çömlek ustası.

Çömlekçilik, toprağın ya da asıl olarak killi toprağın çeşitli aşamalardan geçirildikten sonra şekillendirilip kullanılmak üzere çeşitli eşyalar üretilmesine verilen addır.
İnsanlığın çömleği nasıl keşfettiğini tam olarak bilinmemekle birlikte, genellikle kabul gören varsayım, toprağın ateşte pişip sertlik kazandığını tesadüfen bulunduğu yönündedir.
Bulunma şekli ne olursa olsun, çömlekçiliğin gelişmesi, göçebe kavimlerin yerleşikliğe geçmesiyle olmuştur. Anadolu'da ilk yapılan çömlekler 'Neolitik' döneme yani yaklaşık MÖ 7000'li yıllara dayanmaktadır.
İlk yapılan çömlekler sargı-dolama usulü ile elde şekillendiriliyor ve pişirim ise genellikle açık ateşte yapılıyordu. Açık pişirim adı verilen ve MÖ 6 binden beri kullanılan bu ilkel fırınlama tekniğinde, pişirilecek seramikler güneşte kurutulduktan sonra, aralarına saman ve kuru dallar konarak dizilir, üzerleri yine dal ve saman ile örtülüp baca açıklığı bırakılır. MÖ 3000 yılında da çömlekçi çarkı bulunmasıyla çark üzerinde şekillendirmeler de başlamış oldu. Yine aynı dönemde toprağın pişirilmesi için ilkel fırınlar da kullanılmaya başlanmıştır.
Günümüzde Anadolu'nun pek çok yerleşim yerinde çömlek yapılmaktadır. Hatta çağdaş tekniklerle günümüzden binlerce yıl önce uygulanan teknikler, aynı zamanda, birbirine yakın mekanlarda süregelmektedir. Örneğin Eskişehir'in Mihalıççık ilçesi Sorkun mahallesinde kadınlar, Neolitik dönemde uygulanan teknikle çamuru şekillendiriyor, topraktan çeşitli eşyalar yapıyor ve aynı dönemin yöntemiyle çömleklerini açıkta pişiriyorlar. Manisa'nın Salihli ilçesine bağlı Gökeyüp mahallesindeki kadınlar da aynı şekilde çömlek üretiyorlar. Ana Tanrıça kültürünün egemen olduğu dönemlerin tekniğinin günümüzde de sürüyor olması ve üstelik kadınlar tarafından sürdürülüyor olması araştırmaya değer bir olgu olsa gerek. Çömlek üretiminde çarkın kullanıldığı yerlerde ise artık bu işi erkekler de yapmakta.
D.I.C.E. Yılın Oyunu Ödülü

| D> I.C.E. Yılın Oyunu Ödülü |
| --- | --- |
Sunucu: Etkileşimli Sanatlar ve Bilimler Akademisi
Ülke: Amerika Birleşik Devletleri
Verilmeye başlandığı yıl: 1998
Son kazanan: Baldur's Gate 3
Resmî sitesi: i̇nteractive.org
D.I.C.E. Yılın Oyunu Ödülü, her yıl D.I.C.E. Ödülleri sırasında Etkileşimli Sanatlar ve Bilimler Akademisi (AIAS) tarafından sunulan bir ödüldür. Bu ödül, "sistem veya dağıtım mekanizmasına bakılmaksızın, seçilen medyayı kullanıcıları eğlendirmek için en iyi şekilde kullanan ve Akademi üyeleri tarafından oylanarak belirlenen tek bir oyun" adına verilmektedir. Akademi'nin tüm aktif yaratıcı/teknik, iş ve bağlı üyeleri bu kategori için oy kullanma hakkına sahiptir.
Ödülün son kazananı Larian Studios tarafından geliştirilip yayınlanan Baldur's Gate 3 oyunudur.
Tarih > Kategori isim değişiklikleri

1. Yıllık Etkileşimli Başarı Ödülleri töreni 28 Mayıs 1998'de düzenlenmiş ve Rare tarafından geliştirilen ve Nintendo tarafından yayımlanan GoldenEye 007 lisanslı uyarlaması ilk ödülü kazanmıştır. Bu ödül 1998 töreninde Yılın Etkileşimli Yapımı adını almıştır. Ertesi yılki ödül töreninde ise Yılın Oyunu olarak yeniden adlandırılmıştır. 2006 ile 2009 yılları arasında kısa bir süre için ödül Genel Yılın Oyunu olarak sunulmuştur.
Tarih > Bağımsız Oyunlar

Yılın Oyunu ödülü için aday gösterilen ilk bağımsız yapım Angry Birds HD olmuş, Journey ise bu ödülü kazanan ilk bağımsız oyun olmuştur. Ödülü kazanan diğer iki bağımsız oyun ise Untitled Goose Game ve Hades olmuştur. 2016'dan itibaren her yıl Yılın Oyunu kategorisinde en az bir bağımsız oyun aday gösterilmiştir.
2016: Ori and the Blind Forest
2017: Inside
2018: Cuphead
2019: Into the Breach, Return of the Obra Dinn
2020: Disco Elysium, Outer Wilds, Untitled Goose Game
2021: Hades
2022: Inscryption
2023: Stray, Vampire Survivors
2024: Cocoon
Yalnızca 2019, 2020 ve 2023 yıllarında birden fazla bağımsız oyun aday olmuşken 2020 yılı adaylarının çoğunluğunu bağımsız oyunların oluşturduğu ilk yıl olmuştur.