Bizans Rumları
Kültür > Din

Ayrıca bakınız: Doğu Ortodoks Kilisesi
Bizans İmparatorluğu'nun başlangıcında, İmparator I. Konstantin (h. 306-337) hükümdarlığında nüfusun yalnızca %10'luk küçük bir kısmı Hristiyandı, çoğu şehirde ve genellikle imparatorluğun doğu kesiminde bulunuyorlardı. İnsanların çoğu hala eski tanrıları halka açık Roma tarzı religio olarak onurlandırıyordu. Hristiyanlık, teorisi ve savunuculuğu Klasik kelimeye büyük ölçüde borçlu olan tam bir felsefi sistem haline geldikçe, bu değişti. Buna ek olarak, Konstantin, Pontifex maximus olarak, eski Roma pratiğine uygun tanrıya doğru cultus ya da veneratio gösterilmesinden sorumluydu. Eski dinden yeniye geçiş, paganizmin sanatsal mirası Hristiyan coşkusuyla tam anlamıyla parçalanmış olsa da, bazı süreklilik unsurlarını ve geçmişten kopuşu beraberinde getirdi.
Hristiyanlık, Bizans'a özgü birkaç olgunun gelişmesine yol açtı. Yani, Roma cultus mirası olan Kilise ve Devlet arasındaki yakın bağlantı. Ayrıca, Hristiyan felsefesinin yaratımı Bizans Rumlarının günlük yaşamlarında rehberlik ediyordu. Ve son olarak, İncil'in Hristiyan idealleri ile klasik Yunan paideia arasındaki ikilik, ancak, Hristiyan biliminin ve felsefesinin büyük bir kısmı buna bağlı olduğu için göz ardı edilemezdi. Bunlar Bizans Rum karakterini ve kendileri ile başkalarının algılarını şekillendirdi.
Konstantin'in dönüşümü sırasında Hristiyanlar nüfusun yalnızca % 10'unu oluşturuyordu. Bu, dördüncü yüzyılın sonunda % 50'ye, beşinci yüzyılın sonunda ise % 90'a çıkacaktır. İmparator I. Justinianus (h. 527-565) daha sonra bir ucunda yüksek okur-yazar akademisyenleri ve diğer ucunda okuma yazma bilmeyen köylüleri kapsayan paganların geri kalanını acımasızca sildi. Bu kadar hızlı bir dönüşüm, ikna olmaktan ziyade menfaatin sonucuymuş gibi görünüyor.
İmparatorluğun Doğu'da hayatta kalması, imparatorun Kilise işlerinde aktif bir rol oynamasını sağladı. Bizans devleti, dini işleri organize etmenin idari ve mali teamülünü putperest dönemlerden miras aldı ve bu teamül Hristiyan Kilisesi'ne uygulandı. Caesarea'lı Eusebius'un belirlediği modeli izleyen Bizanslılar, imparatoru, özellikle Hristiyanlığın paganlar arasında yayılmasından ve idare ve mali işler gibi konularda dinin "dışardan görülür" sorumlusu, Mesih'in temsilcisi veya elçisi olarak görüyorlardı. Ancak Kilise meselelerindeki imparatorluk rolü hiçbir zaman sabit, yasal olarak tanımlanmış bir sisteme dönüşmedi.
Roma'nın gerilemesi ve diğer Doğu patrikliklerinde yaşanan iç çekişmeler ile Konstantinopolis kilisesi, 6. ve 11. yüzyıllar arasında Hristiyan aleminin en zengin ve en etkili merkezi oldu. Bizans İmparatorluğu eski halinin yalnızca bir gölgesine indirgendiğinde bile, Kilise, bir kurum olarak, imparatorluk sınırları içinde ve dışında daha önce hiç olmadığı kadar etkili olmuştur. Georgi Ostrogorski'nin işaret ettiği gibi:
"Konstantinopolis Patrikliği, Kafkasya, Rusya ve Litvanya'nın yanı sıra Bizans'ın kaybettiği Küçük Asya ve Balkanlar topraklarında bağlı Metropolitler ve başpiskoposluklarda, Ortodoks dünyasının merkezi olarak kaldı. Kilise, Bizans İmparatorluğu'ndaki en istikrarlı unsur olarak kaldı."
Din açısından, Balkanlar ve Doğu-Orta Avrupa Slavları arasında dini yaymak için devlet destekli olarak Selanik'ten gönderilen iki Yunan kardeş Aziz Kiril ve Methodios'un evi olarak da Bizans Rum Makedonya'sı da önemlidir. Bu, Kiril ve Methodios'un İncil'i Slavların kendi diline çevirmek zorunda kalmasını içeriyordu ve bunun için Eski Kilise Slavcası olarak bilinen bir alfabe icat ettiler. Bu süreçte, bu, Yunan kardeşlerin Slav edebiyatının öncüleri ve Bizans uygarlığını ve Ortodoks Hristiyanlığı şimdiye kadar okuma yazma bilmeyen ve pagan Slavlara ilk kez tanıtanlar olarak statüsünü pekiştirdi.