Moğolistan Halk Cumhuriyeti
Tarihçe > Soğuk Savaş politikası (1945–85)

Moğolistan hükûmeti Moskova ile ilişkilerini güvence altına alarak sivil girişime odaklanarak savaş sonrası gelişime geçti. Moğolistan, bu süreçte Sovyetler Birliği dışındaki hiçbir ulusla neredeyse hiç bağlantısı olmayan dünyanın en izole ülkelerinden biriydi. Savaştan sonra uluslararası bağlar genişledi ve Moğolistan, Kuzey Kore ve Doğu Avrupa'daki yeni Komünist devletlerle ilişkiler kurdu. Moğolistan ve Çin Halk Cumhuriyeti 1949'da birbirlerini tanıdılar ve Çin, Dış Moğolistan'a dair tüm iddialarından feragat etmiştir. Ancak Mao Zedong, Moğolistan'ın Çin ile yeniden entegrasyonunu şahsi olarak umut ediyordu. Bu soruyu 1949 gibi erken bir tarihte Sovyet önderliğinde (Xibaipo'da Anastas Mikoyan ile görüşürken) daha sonra Stalin'in ölümünden bir yıl sonra, 1954'te Stalin tarafından sıkı bir şekilde reddedildikten sonra ortaya koyup, dile getirmiştir. 1956'da Nikita Kruşçev'in Gizli söylev sırasında Sovyet lideri Josef Stalin tarafından yapılan yanlış uygulamaları dile getirmesi neticesinde, Çin liderler Moğolistan'ın bağımsızlığını Stalin'in Mikoyan'la yaptığı toplantılarda yaptığı hatalardan biri olarak göstermeye çalıştı. Sovyetlerin bu duruma tepkisi ise Moğolların kendi kaderlerine karar vermekte özgür şeklinde olmuştur.
1952'de Choibalsan, kanser tedavisi gördüğü Moskova'da hayatını kaybetti. Yerine başbakan olarak Yumjaagiin Tsedenbal atandı. Selefinden farklı olarak Tsedenbal, Moğolistan'ı Sovyetler Birliği'nin kurucu cumhuriyetlerinden biri olarak kabul etmekteydi. Ancak bu fikir diğer Moğol Devrimci Halk Partisi  üyelerinin muhalefetiyle karşılaşmış ve sonrasında terk edilmişti.
1950'lerde Moğolistan Halk Cumhuriyeti ve Çin Halk Cumhuriyeti arasındaki ilişkiler önemli ölçüde gelişti. Çin, Ulan Batur'daki tüm endüstrileri ve apartman bloklarını inşa ederek çok ihtiyaç duyulan ekonomik yardımı sağladı. 1962'den sonra Çin-Sovyet ilişkilerinin kötüleştiği bir süreçte, Moskova'yı kırmaya zorlamak amacıyla 1962'den sonra onları geri çekinceye kadar binlerce Çinli işçi bu projelere katıldı.
Çin-Sovyet bölünmesinin başlangıcından sonra, Moğolistan kısa bir süre boşaltıldı, ancak kısa süre sonra Sovyet yanlısı bir tavır aldı ve Çin ile kavgadaki Sovyet tezlerini onaylayan ilk sosyalist ülkelerden biri oldu. Çin-Moğol sınırındaki askeri yapı 1963 gibi erken bir tarihte başladı; Aralık 1965'te Moğol Politbürosu, Sovyetler Birliği'nden askerî güçlerini Moğolistan'a yerleştirmesini istedi. Ocak 1966'da Leonid Brezhnev'in Moğolistan'ı ziyaretiyle, iki ülke karşılıklı yardım anlaşması imzaladı ve ülkede Sovyet askeri varlığına yol açtı. Şubat 1967'de, haftalarca kötüleşen Çin-Sovyet gerginliklerini izleyen Moskova, Moğolistan'da yeniden düzenlenen 39. Sovyet Ordusu'nun görevlendirilmesini resmen onayladı.
Sovyet teşviki ile Moğolistan komünist sponsorluğundaki konferanslara ve uluslararası organizasyonlara katılımını artırdı. 1955 yılında Moğolistan, Birleşmiş Milletler'e katılmaya çalıştı, ancak bu talep, Moğolistan'a ilişkin yenilenen taleplerini sürdüren Çin Cumhuriyeti (ve şimdi Tayvan merkezli) tarafından veto edildi. Sovyetler Birliği, Çin Cumhuriyeti tekrar veto kullanması durumunda, yeni sömürgeleştirilmiş tüm Afrika devletlerinin kabulünü veto etmekle tehdit etmesinden sonra Moğolistan 1961 yılında BM'ye üye oldu. Soğuk Savaş'ın sonuna kadar Amerika Birleşik Devletleri ile diplomatik ilişkiler kurulamadı. Moğolistan, Sovyet nükleer silahlarının varlığı nedeniyle Çin-Sovyet bölünmesinden sonra Sovyetler Birliği ile Çin arasında bir tartışma aracı oldu.
1980'lerin başında, Tsedenbal giderek daha otoriter ve düzensiz bir yönetim oluşturdu. Bir dizi parti tasfiyesinin ardından, Ağustos 1984'te "yaşlılık ve zihinsel yetersizlik" bahanesiyle partiden ihraç edildi. Tsedenbal'ın ihraç edilmesi tam olarak Sovyet desteğine sahipti ve 1991'de kanserden ölümüne kadar yaşadığı Moskova'ya gönderilmişti. Jambyn Batmönkh Genel Sekreter olarak görev aldı ve Mikhail Gorbaçov'un Sovyetler Birliği'nde uyguladığı reformları uygulamaya başladı.