Beni Adınla Çağır
Yapım > Uyarlama

Benim Adım Aşk (2009) ve Sen Benimsin (2015) filmlerinden sonra gelen Beni Adınla Çağır, Guadagnino'nun Arzu temalı üçlemesinin son filmidir. Guadagnino filmin, önceki çalışmalarından farklı olduğunu çünkü filmde saldırgan olmayan ve sakin bir tarz tercih ettiğini bunun da şu ana kadar yaptığı "en sakin" film olduğunu söyledi. Film, bir romandan uyarlama olmasına rağmen, çoğu sahnesinde diyaloglara yer verilmedi. Guadagnino bunun nedenini; "Kelimeler filmde neler olduğunu anlatmanın bir parçasıdır, ama alt metinde yatan şeyleri açıklamak için gerekli değil." diyerek açıkladı. Guadagnino, öz babası ve kendisine ilham kaynağı olan dört film yapımcısına -Jean Renoir, Jacques Rivette, Éric Rohmer ve Bernardo Bertolucci- atıfta bulunarak filmi "babalar için saygı" olarak nitelendirdi.
Guadagnino, Beni Adınla Çağır'ı "farklı nesillerden ve kuşaklardan insanları bir araya getirip, aralarında bilgi aktarımını hedefleyen" aile odaklı bir film olarak nitelendirdi. Luca, bu eseri "gey filmi" kategorisinde değerlendirmeyi reddederek bunun yerine, "yeni doğan arzunun güzelliği ve tarafsızlığı" ile ilgili bir film olduğunu, sloganının da "joie de vivre (Türkçe: yaşama sevinci)" olduğunu belirterek "Birisine karşı hissettiklerimizi saklamak veya kendimizi bu duygulara kapatmak yerine, bunları ciddiye almalıyız" dedi. Luca, filmin genelinin reşitliğe geçiş zamanlarını konu aldığını, büyümenin getirdiği önyargı ve bazı ikilemlerin (iki sevgili arasında seçim yapmak gibi) çözülmesinin tasvir edildiğini belirtti. Yönetmen ayrıca hikâyenin, büyük bir düşmana veya trajediye odaklanmasından ziyade iki kişiyi takip etmesini istedi ve Maurice Pialat tarafından yönetilen À Nos Amours (1983) isimli filmden aldığı esinlenme ile özel olarak bunu hedefledi. Filmde bulunan seksin, karakterlerin davranışları ve kişiliklerini etkilediğini düşünen birisi olarak Guadagnino, filmin tarzını planlandığı gibi tutmak istediğinden dolayı açık seks sahnelerini filme eklemeyi düşünmedi, "Ben seyircinin tamamen bu iki insanın arasındaki duygusal yolculuğa güvenmelerini ve ilk aşklarını hissetmelerini istiyorum [...] Benim için bu evrenselliği oluşturmak önemliydi, çünkü filmde anlatılmak istenen asıl fikir başka bir insanın seni güzel yapması - aydınlatması, cesaretlendirmesidir." dedi.
Kaynak materyal olan roman ile karşılaştırıldığında filmin bazı farklılıkları bulunmakta. Romanda Elio'nun bakış açısıyla bir flaşbek (geçmişe dönüş) anlatılırken, yapımcılar filmin tamamıyla mevcut zaman diliminde geçmesine karar verdiler ve izleyiciye "kitabın özünü yansıtmak" ve onların karakterleri anlamalarına yardım etmekte "çok daha etkili" bir çözüm olduğunu söylediler. Filmdeki olayların geçtiği yer romanda Bordighera olmasına rağmen, filmde bu durum Guadagnino'nun yaşadığı yer olan Crema, Lombardy'ye olarak değiştirildi. Guadagnino hikâyenin orijinal tarihi 1987 olmasına rağmen, "İtalya'da, 1970'ler ile ilgili güzel olan her şeyin kesinlikle yok olduğu" ve "1980'lerde Reagan ve Birleşik Krallık'ta Thatcher'ın dönemlerindeki yozlaşmanın karakterlere dokunmadığı bir yıl" olarak açıkladığı 1983'te çekmeye karar verdi. Perlman'ın mesleği de Ivory tarafından klasik bir bilim adamından "sanat tarihçisi / arkeolog"a dönüştürüldü.
Guadagnino romanda bulunan, Elio'nun oyduğu bir şeftali ile mastürbasyon yaptığı sahneyi çıkartmak istedi, çünkü bunun "cinsel dürtüler ve enerji" için bir metafor olduğunu ve bu sahnenin bu metafora göre çok açık olduğunu açıkladı. Ayrıca Timothée Chalamet de bu sahne için gergindi ve bu sahneyi karakterin içindeki "aşırı abartılı cinsel enerjisini" ortaya çıkartan bir anahtar olarak açıkladı. Buna rağmen Guadagnino ve Chalamet bu sahneyi kendileri denediler ve işe yaradığını ikisi de kabul ederek sahneyi filmden çıkartmadılar. Elio ve Oliver'ın "coşkulu" bir şekilde The Psychedelic Furs'ün "Love My Way" şarkısı eşliğinde küçük bir barda dans ettikleri sahne de kitaptan alınmadı, Guadagnino bu sahneyi gençken yatak odasında kendi başına dans etmesinden esinlenerek ekledi.
Ivory'nin senaryo taslağını revize ederken, Guadagnino bazı kafa sesi anlatımlarını ve önemli oranda bir çıplaklığı filmden çıkarttı. Yönetmen, ana karakterin hikâyeyi geriye dönerek anlatması fikrinin kötü olduğunu düşündü. "Sürprizi öldürüyor," dedi. Romanın sonuna doğru, iki kahramanın birlikte Roma'ya yaptığı bir gezi sırasında birden fazla yerde yeni karakterler içeren bir bölüm başlıyor. Sınırlı bütçe nedeniyle, Ivory ve yapımcılar, "herkesin evden ayrılmaları ve ikilinin evde yalnız kalması" fikri de dahil olmak üzere çeşitli varyasyonlar geliştirdiler; ve bu bölümü birlikte zaman geçirdikleri "küçük bir geziye" dönüştürdüler. Orijinal senaryonun son sahnesinde Ivory, Elio'yu ailesinin evinde bir Noel ağacını mumlarla süslerken tasvir etti. Ivory ayrıca romanda daha uzun olan Perlman'ın konuşmasını da kısa kesmek zorunda kaldı ama en azından bu konuşmayı senaryoda tutmaya kararlıydı. Ivory, Elio'nun Oliver'a olan hisleri ile yüzleştiği sahneyi en önemli sahnelerden birisi olarak nitelendirdi ve ilk aşklarının "heyecanını, tutkusunu ve sinirliliğini" yakaladığını belirtti.