Paul Delaroche
Sanatsal bağımsızlık

Delaroche ilk kez 1822'de Salon'da İsa'nın Haçtan İnen sergisini sergiledi (1822: Paris, Pal. Royale, Chapelle) ve Jehosheba Saving Joash (1822; Troyes, Muş. B.-A. ve Archéol). İkincisi, Gros'un etkisinin bir ürünüydü ve Romantizm'in başlangıcını destekleyen Géricault tarafından övüldü. Delaroche'un L'Ecole des Beaux-Arts'ta aldığı eğitim onu Akademisyenlik ve Neo-Klasikçilik fikirlerine bağlarken, Gros'un stüdyosunda geçirdiği zaman onun tarihe ve onun Romantizm yoluyla temsiline olan ilgisini uyandırdı. Onun tablosu Joan of Arc Hapishanede (1824; Rouen, Muş. 1824 Salonu'nda sergilenen B.-A.), aşağıdaki eserleriyle birlikte işgal ettiği orta yolu yansıtmaktadır. Delaroche, o dönemdeki İngiliz tarih resminin yakın zamandaki geleneğini inceledi ve bunu kendi prodüksiyonlarına dahil etti. 1828'de İngiliz tarihi tablolarından ilki olan Kraliçe Elizabeth'in Ölümü'nü sergiledi Delaroche'un İngiliz tarihine odaklanması, ona 1830'lar ve 1840'larda Britanya'da popülerlik kazandırdı 1830'larda, Cromwell Gazing at the Body of Charles I (1831. Muş. B.-A., Nîmes), Kuledeki Prensler (1831, Louvre, Paris) ve en beğenilen eseri Leydi Jane Gray'in İnfazı (1833, NG, Londra) Yeteneğinin ve popülaritesinin farkına varan Académie des Beaux-Arts, 1832'de Delaroche'yi derneğin bir üyesi seçti. Bir yıl sonra L'Ecole des Beaux-Arts'ta profesör oldu. Aynı yıl Paris'teki L'Église de la Madeleine'in orta nefine büyük bir duvar resmi yapmakla görevlendirildi. Delaroche dini resim konusundaki deneyim eksikliğini fark etti ve bu nedenle geçmişin dini eserleri konusunda kendini eğitmek için bir yıl boyunca İtalya'ya gitti. Fransa'ya döndüğünde kendisine Jules-Claude Ziegler ile çalışacağı söylendi, ancak Ziegler'in zaten aklındaki imajı kirleteceğini düşünerek projeden tamamen vazgeçti. 1837'de önemli dini tablolarından ilki olan St. Cecilia'yı (1836; Londra, V&A) sergiledi. Delaroche'un konu değişikliği Fransız eleştirmenler için önceki çalışmalarına göre daha az etkileyiciydi.
Bir tarih ressamı olarak Delaroche, eserinde tarihsel bir olayın "felsefi analizini" sunmayı ve bunu "on dokuzuncu yüzyılın tarihsel hakikat ve tarihsel zaman anlayışına" bağlamayı amaçladı. Tarih ile kendi tarih tablosu arasında bazı farklılıklar olsa da Delaroche, gerçeklerin sunumuna sadık kalmanın önemini gördü Alman edebiyat eleştirmeni Heinrich Heine, "[Delaroche'un] geçmişe karşı büyük bir tercihi yok, onun temsili, ruhun tasviri ve tarihin renklerle yazılması konusunda büyük bir tercihi var" diyor. Delaroche, ister geçmişten gelen büyük tarihsel figürler, ister Hristiyanlığın kurucuları, ister Marie Antoinette veya Napolyon Bonapart gibi zamanının önemli siyasi figürleri olsun, tüm konularını aynı ışıkta resmetti. Konusunu doğru bir şekilde sunabilmek için resimlerinde yer verdiği kostüm ve aksesuarları, dekorları dikkatle araştırdı. Delaroche, tarihsel doğruluğu vurgulamak için titizlikle ayrıntılarla resim yaptı ve resimlerini net konturlarla tamamladı. Fırça darbelerinin değişen hareketi, konularının renkleri ve yerleşimi, her birine benzersiz bir görünüm kazandırıyor ve karakterlerinin ve olayın ruhu ve tonuyla hareket etmelerine olanak tanıyor. Halkın gözü resimdeki ince ayrıntılara ve nüanslara daha az dikkat ediyor, ancak Delaroche resimlerinin edebi değerini resimsel değerinden daha çok takdir ediyordu. Tarihi resimlerinin edebi yönünü teatrallik, anlatım ve görsellik ile dengeliyor.