Whitehall Sarayı
Tarihi

13. yüzyıla gelindiğinde Westminster Sarayı İngiltere'deki hükûmetin merkezi haline gelmişti ve 1049'dan beri kralın ana metropol ikametgâhıydı. Çevresi de popüler ve pahalı bir yer haline gelmişti. York Başpiskoposu Walter de Gray, 1240 yıllarında Westminster'deki ikametgâhı olarak yakındaki bir mülkü satın aldı ve buraya York Place adını verdi.
Kral I. Edward, Westminster'da çalışmalar yürütürken birkaç kez York Place'de kaldı ve çevresini barındıracak şekilde genişletti. York Place 15. yüzyılda yeniden inşa edildi ve Kardinal Wolsey tarafından o kadar genişletildi ki, Kral'ın sarayları da dahil olmak üzere başkentin en büyük evi olan Lambeth Sarayı büyüklüğüne ulaştı. Sonuç olarak, Kral VIII. Henry 1530'da kardinali iktidardan uzaklaştırdığında, ana ikametgâhı olarak Westminster (kraliyet konutu veya 'mahrem alanı', 1512'de yangınla harap edilmiş olan) yerine York Place'i aldı. Whitehall adı ilk kez 1532'de kullanıldı; kökeni de binalarda kullanılan beyaz taşa dayanıyordu.
Kral VIII. Henry, York Place'i yeniden tasarlaması için Flaman sanatçı Anton van den Wyngaerde'yi işe aldı ve yaşamı boyunca burayı genişletti. Richmond Sarayı'ndan esinlenerek, bowling sahası, kapalı  tenis kortu, horoz dövüşü için bir çukur ve mızrak dövüşü için bir eğitim alanı içeriyordu. 1540'larda 30.000 £'dan (bugünkü değerle birkaç milyon) fazla harcandığı tahmin edilmektedir; bu da tüm Bridewell Sarayı'nın inşasının neredeyse yarısı kadardır. VIII. Henry, iki karısıyla (1533'te Anne Boleyn ve 1536'da Jane Seymour) sarayda evlendi ve Ocak 1547'de burada öldü.
1611'de saray, William Shakespeare'in Fırtına adlı oyununun bilinen ilk performansına ev sahipliği yaptı. Şubat 1613'te Prenses Elizabeth ile Bohemya Kralı V. Frederick'in düğününün mekanı oldu.
I. James, binalarda önemli değişiklikler yaptırdı; özellikle 1622'de, Inigo Jones'un tasarımına göre inşa edilen ve I. Elizabeth zamanından kalma bir dizi önceki ziyafet evinin yerini alacak yeni bir Ziyafet Evi'nin inşasını başlattı. Dekorasyonu 1634 yılında, I. Charles (1649'da binanın önünde idam edilecek olan) tarafından görevlendirilen Sir Peter Paul Rubens tarafından tavanın tamamlanmasıyla tamamlandı. 1650'ye gelindiğinde Whitehall Sarayı, 1.500'den fazla odasıyla İngiltere'deki en büyük (dini binalar dışında) bina kompleksiydi. Çarpık planlıydı ve onu oluşturan parçalar birçok farklı boyutta ve birkaç farklı mimari tarzdaydı; bu da onu tek bir binadan çok küçük bir kasabaya benzetiyordu. Binaların düzensizliği, saray mensuplarının masrafları kendilerine ya da Kral'a ait olmak üzere tahsis edilen konutları yeniden inşa etme eğilimleri nedeniyle daha da arttı.
II.Charles da küçük bazı işler yaptırdı. Babası gibi o da sarayda ancak felç sonucu öldü. II. James, Sir Christopher Wren tarafından, 1687'de tamamlanan bir şapel, kraliçenin dairelerinin yeniden inşası (1688) ve kraliçenin özel pansiyonları (1689) da dahil olmak üzere çeşitli değişiklikler yapılmasını emretti. İngiltere'de şiddetli Katolik karşıtlığının olduğu bir dönemde inşa edilen II. James'in Roma Katolik şapeli, Aralık 1686'da tamamlandığında çok fazla eleştiri aldı ama aynı zamanda hayranlık da uyandırdı. Tavan 8.132 parça altın varakla süslenmişti ve nefin doğu ucunda, Wren tarafından tasarlanan ve Grinling Gibbons tarafından yontulan devasa bir mermer sunak parçası (12,2 metre (40,0 ft) yükseklik x 7,6 metre (24,9 ft) genişlik) odaya hükmediyordu.