İlluminati
Tarihi > Genişleme girişimleri > Wilhelmsbad Manastırı

15 Ekim 1781'den beri ertelenen Sıkı Gözetim'in son kongresi nihayet 16 Temmuz 1782'de Hanau'nun eteklerindeki (şimdi Hanau'nun bir parçası olan) Wilhelmsbad kaplıca kentinde açıldı. Görünüşte tarikatın geleceğinin tartışıldığı bu toplantıda 35 delege, Katı Gözetim'in mevcut haliyle sonunun geldiğini ve Wilhelmsbad Manastırı'nın Brunswick-Wolfenbüttel Dükü Ferdinand ve ev sahibi Hesse-Kassel Prensi Charles yönetimindeki Alman mistikler ile Jean-Baptiste Willermoz yönetimindeki Martinistler arasında bir parça mücadelesine sahne olacağını biliyordu. Mistik yüksek derecelere karşı çıkan tek muhalif sesler, Martinizm'den dehşete düşen, ancak önerdiği alternatifler henüz şekillenmemiş olan Johann Joachim Christoph Bode ve Wetzlarlı bir yargıç ve zaten İlluminati üyesi olan Üç Miğferli Joseph locasının yöneticisi Franz Dietrich von Ditfurth idi. Ditfurth, Masonluğun temel üç derecesine geri dönülmesi için açıkça kampanya yürüttü ki bu, kongrenin en az olası sonucuydu. Mistiklerin zaten yüksek derecelerin yerini alacak tutarlı planları vardı.
İki mistisizm türüne karşı tutarlı bir alternatifin olmaması, İlluminati'nin kendisini güvenilir bir seçenek olarak sunmasına olanak sağladı. Ditfurth, artık tarikat adına hareket etmek için tam yetkiye sahip olan Knigge'nin teşvik ve yardımıyla onların sözcüsü oldu. Knigge'nin iki tarikat arasında bir ittifak öneren orijinal planı, ölmekte olan bir tarikatla ittifak yapmanın bir anlamı olmadığını düşünen Weishaupt tarafından reddedildi. Yeni planı, "Tapınakçı" yüksek dereceli Katı Gözlemciliğe karşı olan masonları bünyesine katmaktı.
Manastırda Ditfurth, Willermoz ve Hesse'nin kendi yüksek derecelerini tanıtma girişimlerini, bu derecelerin tüm ayrıntılarının delegelere açıklanmasında ısrar ederek engelledi. Alman mistiklerin hayal kırıklığı, Kont Kollowrat'ı daha sonra bağlanmak üzere İlluminati'ye kaydettirmelerine yol açtı. Ditfurth'un kendi gündemi, tüm yüksek derecelerin yerine, daha fazla masonik vahiy iddiası olmayan tek bir dördüncü derece koymaktı. Planı için hiçbir destek bulamayınca manastırdan erken ayrıldı ve Areopagus'a meclisten iyi bir şey beklemediğini yazdı.
Wilhelmsbad Manastırı herkesi memnun etme çabasıyla çok az şey başardı. Tapınakçı unvanlarını, süslerini ve idari yapılarını korurken, ritüellerinin Tapınakçı kökenlerini reddettiler. Hessen'li Charles ve Brunswick'li Ferdinand tarikatın başında kalmaya devam ettiler, ama pratikte localar neredeyse bağımsızdı. Almanlar ayrıca Fransız Willermoz tarikatının les Chevaliers bienfaisants de la Cité sainte (Kutsal Şehrin İyi Şövalyeleri) adını benimsedi ve artık Masonluğun tek temel derecesi olan ilk üç dereceye bir miktar Martinist mistisizm ithal edildi. En önemlisi, tarikatın münferit localarının artık diğer sistemlerin localarıyla kardeşlik kurmasına izin verilmesiydi. Willermoz'un Lyon ritüeli ile getirilen yeni "İskoç Derecesi" zorunlu değildi, her eyalet ve vilayet üç zanaat derecesinden sonra ne olacağına karar vermekte özgürdü. Son olarak, bir şeylerin başarıldığını gösterme çabasıyla, manastır görgü kuralları, unvanlar ve vilayetler için yeni bir numaralandırma konusunda uzun uzadıya düzenlemeler yaptı.