stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Güney Han
Hükümdarları

| Türbe adı (Miao Hao 廟號 miao4 hao4) | Sonradan verilen ad (Shi Hao 諡號 ) | Adı | Taht süresi | Dönemin adı (Nian Hao 年號) ve süresi |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| 高祖 gao1 zu3 | 天皇大帝 tian1 huang2 da4 di4 | 劉巖 liu3 yan2, or Liu Yan|劉龑 liu3 yan3 after 926 | 917-941 | Qianheng (乾亨 qian2 heng1) 917-925  Bailong (白龍 bai2 long2) 925-928  Dayou (大有 da4 you3) 928-941 |
| Yok | 殤帝 shang1 di4 | 劉玢 liu3 bin1 | 941-943 | Guangtian (光天 guag1 tian1) 941-943 |
| 中宗 zhong1 zong1 | Yok | 劉晟 liu3 cheng2 | 943-958 | Yingqian (應乾 ying4 qian2) 943  Qianhe (乾和 qian4 he2) 943-958 |
| 後主 hou4 zhu3 | Yok | 劉鋹 liu3 chang3 | 958-971 | Dabao (大寶 da4 bao3) 958-971 |
Melno Antlaşması

| Melno Antlaşması |
| --- | --- |

Bağlam: Gollub Savaşı
İmzalanma: 27 Eylül 1422
Yer: Melno Gölü
Koşul: Papa V. Martinus tarafından onaylanmıştır
Taraflar:  Töton Devleti  Polonya  Litvanya
Melno Antlaşması (Litvanca: Melno taika; Lehçe: Pokój melneński) veya Melno Gölü Antlaşması (Almanca: Friede von Melnosee), Gollub Savaşı'nı sona erdiren bir barış antlaşmasıdır. 27 Eylül 1422'de Polonya Krallığı ve Litvanya Büyük Dükalığı ittifakı ile Töton Şövalyeleri arasında Graudenz'in (Grudziądz) doğusunda Melno Gölü'nde (Almanca: Melnosee, Meldensee; Lehçe: Jezioro Mełno) imzalanmıştır. Antlaşma, Şövalyeler ile Litvanya arasında Küçük Litvanya ve Samogitya ile ilgili 1382'den beri devam eden toprak anlaşmazlıklarını çözmüş ve daha sonra yaklaşık 500 yıl boyunca değişmeden kalan Prusya-Litvanya sınırını belirlemiştir. Orijinal sınırın bir kısmı, Litvanya Cumhuriyeti ile Rusya'nın Kaliningrad Oblastı arasındaki modern sınırın bir parçası olarak varlığını sürdürmesi onu Avrupa'nın en eski ve en istikrarlı sınırlarından biri haline getirmektedir.
Arka plan

1411'deki Birinci Toruń Barışı, Töton Şövalyeleri ile Polonya-Litvanya birliği arasında uzun süredir devam eden toprak anlaşmazlıklarını çözememiştir. Barış, yalnızca Polonya Kralı Jogaila (Władysław II Jagiełło) ve Litvanya Büyük Dükü Vytautas'un yaşamları boyunca Samogitya'yı Litvanya Büyük Dükalığı'na devretmiştir. O zamanlar her iki hükümdar da yaşlıydılar. Kısa süre sonra Samogit sınırları konusunda anlaşmazlıklar ortaya çıkmış; Vytautas, Memel limanı (Klaipėda) da dahil olmak üzere Neman Nehri'nin tüm kuzey kıyısının Samogit bölgesi olduğunu iddia etmiştir. Anlaşmazlık Constance Konsili'nde ve Kutsal Roma İmparatoru Sigismund tarafından arabuluculuk yapılmıştır. Sigismund, Litvanyalılara olumsuz bir karar verdiğinde Jogaila ve Vytautas, Temmuz 1422'de Töton Tarikatı Devleti işgal ederek Gollub Savaşı'nı başlatmışlardır. Büyük Üstat Paul von Rusdorf liderliğindeki Töton Şövalyeleri uygun bir savunma oluşturamamışlardır. Ancak Polonya-Litvanya, Kutsal Roma İmparatorluğu'ndan gelen takviye kuvvetlerinin Uzak Pomeranya'ya ulaşmasından önce çatışmayı bitirmeye karar vermişlerdir. 17 Eylül 1422'de ateşkes imzalanmıştır. Her iki taraf da sekiz temsilci seçmiş, onlara müzakere için tam yetki verilmiş ve Melno Gölü yakınlarındaki Polonya Ordusu kampına göndermişlerdir. Melno Antlaşması on gün sonra 27 Eylül'de imzalanmıştır.
Hükümler

Anlaşmanın şartlarına göre Töton Şövalyeleri ilk kez Litvanya Büyük Dükalığı'na karşı tüm bölgesel, siyasi ve misyoner iddialarından vazgeçmişlerdir. Samogitya kalıcı olarak Litvanya'ya devredilmiştir. Prusya-Litvanya sınırı, Suvalkija'daki seyrek yerleşimli vahşi doğadan, Neman Nehri'nin kuzeyindeki üçgenden geçerek Baltık Denizi'ndeki Nemirseta'ya kadar uzanacaktır. Böylece Şövalyeler hâlâ Neman'ın aşağı kısımlarını ve önemli bir liman ve ticaret merkezi olan Memel'i (Klaipėda ) kontrol edebileceklerdi. Litvanya, Palanga (Polangen) ve Šventoji (Heiligen Aa) kasabaları arasındaki Baltık Denizi'ne erişimini korumuş - yaklaşık 15 kilometre (9,3 mi) mesafe. Ancak Litvanya, yakınlardaki Memel ve Libau (Liepāja )  limanlarıyla sıkı bir rekabetin olması ve elverişsiz doğal koşullar nedeniyle Palanga veya Šventoji'de limanlar geliştirmede başarısız olmuştur. Bu nedenle denize gerçek bir erişim olarak kabul edilemez. Şövalyeler için bu kısa kıyı şeridi, Prusya'daki Töton Şövalyelerini Livonya'daki şubelerinden ayırdığı için büyük bir fedakarlıktı. Anlaşma genellikle karşılıklı bir Prusya-Litvanya uzlaşması olarak tanımlanır. Polonya Krallığı, Nieszawa'yı ve Vistül kanalının yarısını Drwęca Nehri ağzından almış; bunun karşılığında Polonya, Pomerelia, Culmerland ve Michelauer Toprakları üzerindeki her türlü toprak talebinden vazgeçmiştir. Bu sonuçlar Polonya için bir "hayal kırıklığı" olarak nitelendirilmiştir.
Anlaşma aynı zamanda Nieszawa'daki Töton Komutan Kalesi'nin de yıkılmasını içeriyordu.
Anlaşmanın yapıldığı sırada tarafların resmi mühürleri yoktu ve bu nedenle hemen onaylanamamıştır. Büyük Üstat Rusdorf, tebaası şartlardan memnun olmadığı için aradan yararlanmaya ve anlaşmayı yeniden müzakere etmeye çalışmıştır. Kutsal Roma İmparatoru'nun yardımıyla bir savaş başlatmayı umuyordu. Ancak Sigismund ve Jogaila, Käsmark'ta (Kežmarok) buluştular ve bir ittifak üzerinde anlaştılar; buna göre Sigismund, Şövalyelere olan desteğini sona erdirecek ve Polonya-Litvanya, Hussit savaşlarında Hussitlere olan yardımlarını durduracaktı. Bu, Vytautas'ın Bohemya'daki müdahalelerinden vazgeçmesi gerektiği anlamına geliyordu. Anlaşma 30 Mart 1423'te imzalandı. Melno Antlaşması daha sonra 9-18 Mayıs'ta Veliuona'da onaylandı ve 10 Temmuz 1423'te Papa V. Martinus tarafından onaylandı. Polonya-Litvanya anlaşmaya yaklaşık 120 resmi mühür bastı. İlk Litvanyalı imzacılar: Vilnius voyvodası Albertas Manvydas, Vilnius starostası Kristinas Astikas, Samogitya büyüğü Mykolas Skirgaila, Trakai voyvodası Jonas Jaunius.
Sonrası

Antlaşma, Töton Şövalyeleri ile Litvanya Büyük Dükalığı arasında 13. yüzyıldan bu yana kısa kesintilerle devam eden savaşı etkili bir şekilde sona erdirmiştir. Son gönüllü haçlılar Ekim 1422'de gelmiş; bundan sonra Şövalyeler kendi adamlarına veya paralı askerlere güvenmek zorunda kalmıştır. Anlaşma, Litvanya'nın dikkatini Doğu bölgelerine ve iç reformlara yöneltmesine izin verdiği için bu, Litvanya için memnuniyet verici bir gelişme olmuştur. Samogitya ve Suvalkija'daki savaşın harap ettiği sınır bölgeleri toparlanmaya başladı. Ancak Polonya-Töton anlaşmazlıkları çözülemedi. Anlaşmanın imzalanmasından kısa bir süre sonra yaşanan etkileyici bir olayda, Şövalyeler ve Polonyalılar Lubicz'de kaleye dönüştürülmüş stratejik bir karakol olan su değirmeni konusunda anlaşmazlığa düştüler. Vytautas anlaşmazlığa öfkelenmiş ve Polonya'nın Lubicz'e olan iddialarını teslim etmemesi halinde Palanga'yı Şövalyelere vermekle tehdit etmiştir. Şövalyeler bu anlaşmazlığı kazandılar.
Antlaşma, Şövalyelere karşı Polonya-Litvanya işbirliğine etkili bir şekilde son vermiştir. Töton  Şövalyeleri, Polonya-Litvanya birliğini bozma umuduyla Vytautas'a kraliyet tacı teklif ederek Litvanyalılarla müttefik olmaya çalıştılar. Litvanya İç Savaşı sırasında (1431-1435), Litvanya Dükü Švitrigaila, Polonya-Töton düşmanlığını kendi çıkarları için kullanmayı başardı - Şövalyeler Polonya'yı işgal ederek Polonya-Töton Savaşı'nı başlattı. İki devlet, Prusya'yı ikiye bölen On Üç Yıl Savaşı (1454-1466) sırasında yeniden savaşmışlardır.
Anlaşma, Prusya-Litvanya sınırını kabaca ve kesin olmayan bir şekilde çizerek yerel sınır anlaşmazlıklarına yol açmıştır. Sınır, 1532 ve 1545'te daha ayrıntılı ve hassas bir şekilde yeniden çizilmiştir. Sınır, I. Dünya Savaşı'na kadar büyük bir değişiklik olmadan varlığını sürdürmüştür. 1919'da Versay Barış Antlaşması, Klaipėda Bölgesi'ni (Memel Bölgesi) Milletler Cemiyeti'nin mandası olarak Almanya'dan ayırmıştır. Litvanya bölgeyi 1923'te ilhak etmiştir. Sınırın güney kısmı, küçük değişikliklerle, Litvanya ile Rusya'nın Kaliningrad Oblastı arasındaki sınır olarak varlığını sürdürmektedir.
Nieszawa'daki Töton Komutan Kalesi, barış anlaşmasının şartlarının bir parçası olarak yıkıldı (Tahkimatın kullanılmaz hale getirilmesi).
Polonya'nın Mełno köyündeki anlaşmayı anan anıt
Martha Foley

| Martha Foley |
| --- | --- |
Doğum: 21 Mart 1897(1897-03-21) Boston, ABD
Ölüm: 05 Eylül 1977 (80 yaşında) Northampton, ABD
Vatandaşlık: ABD
Meslek: yazar, dergi yayımcısı, editör
Evlilik: Whit Burnett
Çocuk(lar): David Burnett

Martha Foley (21 Mart 1897, Boston –5 Eylül 1977), Amerikalı yazar, editör ve dergi yayımcısı.
1931 yılında eşi Whit Burnett'la birlikte Story edebiyat dergisini kurdular. J. D. Salinger, Tennessee Williams ve Richard Wright gibi yazarların ilk çalışmalarını dergilerinde bastılar ve tanınmalarında yardımcı oldular. Foley, 1941 yılında The Best American Short Stories (Amerika'nın En İyi Öyküleri) serisinin editörü oldu.
Çocukluğu

21 Mart 1897'de Boston, Massachusetts'te dünyaya geldi. Ebeveynleri Walter ve Margaret M. C. Foley'di. Yedi yaşındayken hem öğretmen annesi hem de doktor babası onunla ilgilenemeyecek kadar hastalandılar. Foley, bu süreci yatılı okula giden şanslı bir kız çocuğu hakkında bir roman yazarak geçirdi. 1909'dan 1915'e kadar bu şehirdeki özel bir kız okuluna devam etti. Okul dergisinde ilk öyküsü Jabberwock yayımlandığında on bir yaşındaydı.
Okuldan mezun olduktan sonra Boston Üniversitesi'ne kaydoldu ama bu okuldan mezun olamadı.
Kariyeri ve evliliği

Üniversiteden ayrıldıktan sonra gazetecilik yapmaya başladı. Boston Herald, The San Francisco Record ve The New York Daily News gibi gazeteler için çalıştı. 1925'te San Francisco'da Whit Burnett'la tanıştı. 1927'de Paris'te yeniden buluştular. Foley, Paris Herald'da kurgu öyküler yazdı. Çift 1930 yılında Viyana'da evlendi. 1931 yılında oğulları David doğdu. 1931 yılında Foley, Burnett'a sadece öykülerden oluşan bir dergi yayımlamaya ikna etti.
Story dergisi

Foley ve Burnett bu dergiyi kurarken o dönemde ABD'de basılan popüler dergilerden farklı ve onların bastıklarından daha kaliteli eserleri basmaktı. Kurulmasından kısa bir zaman sonra Story tanınan bir dergi haline geldi. 1931'deki ilk sayısı 167 adet basılmıştı. 1932 yılında New York'a taşındılar ve gelecek vadeden birçok öykü yazarıyla tanıştılar. Dergiyi Random House yayıncılık şirketinin altında çıkarmaya başladılar.
Derginin o günlerdeki satışı 25.000'e kadar yükseldi. Foley ve Burnett Amerikalı okurları yeni yazarlarla tanıştırmaya devam ettiler. Bu yazarlar arasında John Cheever, Carson McCullers, William Saroyan, Truman Capote, Norman Mailer da vardı.
1941 yılında Foley ve Burnett boşandılar. Foley dergiden ayrıldı. Başka yayıncılar için editörlük yapmaya devam etti. 1971 yılında oğlu David öldükten sonra içine kapandı ve 5 Eylül 1977'de Northampton'daki evinde öldü.
Meyselun Muharebesi

| g t Fransa-Suriye Savaşı |
| --- | --- |
Çarpışmalar El Nusayriye Dağları  Halep Bölgesi  Meyselun  Şam  Sıçramalar Tel Hay  Samah  Kudüs
Meyselun Muharebesi (Arapça: معركة ميسلون Maʿreketü Meyselûn), Meyselun Geçidi Muharebesi veya Han Meyselun Muharebesi olarak da adlandırılır (Fransızca: Bataille de Khan Mayssaloun), Suriye Arap Krallığı güçleri ile Fransız Levant Ordusu arasında 24 Temmuz 1920'de Şam'ın yaklaşık 25 kilometre batısında Anti-Lübnan Dağları'ndaki Han Meyselun yakınlarında yapılan dört saatlik bir savaştı.
Ekim 1918'de, Haşimi Emir Faysal komutasındaki Arap isyancılar, Osmanlı İmparatorluğu'na karşı İngiliz destekli Arap İsyanı sırasında Şam'ı ele geçirdi. Faysal daha sonra, daha önceki bir İngiliz-Fransız anlaşmasına uygun olarak, "İEDTY Doğu"nun İtilaf askeri işgal yönetiminin himayesinde bir hükûmet kurdu. Fransızlar, güçleri ülkeye girdiğinde yerel isyanlarla karşılaştı ve Mart 1920'de Faysal, Suriye kralı ilan edildi. Bir ay sonra, Milletler Cemiyeti Suriye'yi manda olarak Fransa'ya tahsis etti.
Fransız kuvvetleri Şam üzerinde kontrol sağlamak ve Faysal'ın hükûmetini devirmek için Lübnan'dan yola çıkarken Meyselun Muharebesi başladı. Faysal'ın savaş bakanı General Yusuf el-Azma, Suriye Ordusundan geriye kalanlar ve yerel gönüllülerle Fransızlarla yüzleşmeye başladı. General Mariano Goybet liderliğindeki daha donanımlı Fransız birlikleri, el-Azma'yı yendi. El-Azma çatışma sırasında öldürüldü. Fransızlar ertesi gün Şam'a girdiler ve çok az direnişle karşılaştılar. Kısa bir süre sonra Faysal Suriye'den sınır dışı edildi. Suriye Ordusunun kesin yenilgisine rağmen, savaş Suriye'de ve Arap dünyasının geri kalanında daha güçlü, emperyal bir güce karşı cesur direnişin bir sembolü olarak görülüyor.
Arka plan > Giriş

22 Temmuz'da Faysal, Eğitim Bakanı Sati el-Husri ve Arap hükûmetinin eski Beyrut temsilcisi Cemil el-Ulşi'yi Gouraud'u Aley'deki karargahında karşılamaları ve ordusunun Şam'a ilerleyişini durdurmaya ikna etmeleri için gönderdi. Gouraud, ültimatomu bir gün uzatarak ve yeni, daha katı koşullarla, yani Fransa'nın orijinal ültimatomun uygulanmasını ve Fransız mandasının kurulmasını denetlemek için Şam'da bir misyon kurmasına izin verilmesiyle karşılık verdi. El-Husri, Gouraud'nun mesajını yeni ültimatomu görüşmek üzere 23 Temmuz'da kabineyi toplantıya çağıran Faysal'a iletmek için aynı gün Şam'a döndü. Şam'da bir Fransız irtibat subayı olan Albay Cousse, Gouraud'nun Fransız ordusunun su kuyularının bol olduğu Meyselun'a ilerlemesine izin verilmesi talebiyle toplantıyı yarıda kesti. Gouraud, başlangıçta Şam'a karşı taarruzu, Anti-Lübnan Sıradağları'nda bir kaynak olan Ayn el-Cudeyde'den başlatmayı planlamıştı, ancak orada sarp, çorak dağların ortasında su kaynaklarının olmaması planların değişmesine neden oldu. Buna göre Gouraud, Şam'ın 25 kilometre batısında, Anti-Lübnan'daki Vadi el-Karn dağ geçidinin zirvesinde bulunan Beyrut - Şam yolu üzerinde izole bir kervansaray olan Han Meyselun'u işgal etmeye çalıştı Gouraud ayrıca Hicaz Demiryolu'na yakınlığı nedeniyle Han Meyselun'u işgal etmeye motive oldu.
Cousse'un mesajı, Faysal'ın kabinesinin Gouraud'nun Suriye'yi zorla ele geçirme niyetinde olduğuna dair korkularını doğruladı. Kabine daha sonra Gouraud'un ültimatomunu reddetti ve uluslararası topluma Fransız ilerlemesini sona erdirmek için büyük ölçüde sembolik bir çağrıda bulundu. 23 Temmuz'da el-Azma, her biri deve süvari birlikleri tarafından yönetilen kuzey, orta ve güney sütunlarına bölünmüş, düzenli ordu ve gönüllülerden oluşan rengarenk bir güçle Şam'dan yola çıktı. Fransız kuvvetleri, 24 Temmuz'da şafaktan kısa bir süre sonra, saat 05:00'da Han Meyselun ve Vadi el-Karn'a yönelik saldırılarını başlattılar.
Savaşçılar ve silahlar > Fransız kuvvetleri

Savaşa katılan Fransız Levant Ordusunun birleşik büyüklüğüne ilişkin tahminler, 9000 ile 12.000 asker arasında değişiyor. Katılan birlikler çoğunlukla Senegalli ve Cezayirliydi ve on piyade taburu ile bir dizi süvari ve topçu birliğinden oluşuyordu. Katılan birimler arasında 415. Piyade Alayı, 2. Cezayir Tirailleurs (Tüfekçi) Alayı, Senegal Tümeni, Afrika Hafif Piyade Alayı ve Fas Spahi Taburu vardı. Lübnan Dağı'ndan bir dizi Maruni gönüllünün de Fransız kuvvetlerine katıldığı bildiriliyor. Levant Ordusu, sahra ve dağ topçu bataryaları ve 155 mm'lik toplarla donatılmıştı ve tanklar ve bombardıman uçakları tarafından destekleniyordu. Fransız kuvvetlerinin komutanı General Mariano Goybet'ti.
Savaşçılar ve silahlar > Suriye kuvvetleri

Suriye kuvvetleri, General Hasan el-Hindi'nin dağılmış Encar merkezli garnizonundan askerler, Şam'dan dağıtılan birimler ve Bedevi deve süvarileri de dahil olmak üzere General el-Azma tarafından bir araya getirilen Arap Ordusunun kalıntılarından oluşuyordu. Arap Ordusu birliklerinin çoğu, savaştan günler önce Kral Faysal'ın General Gouraud'un şartlarını kabul etmesinin bir parçası olarak dağıtılmıştı. Arap Ordusu birliklerine ek olarak, Şam'dan çok sayıda sivil gönüllü ve milis de el-Azma'nın güçlerine katıldı. Tahminler Suriyeli askerlerin ve düzensiz askerlerin sayısını 4000 civarında gösterirken; tarihçi Eliezer Tauber, el-Azma'nın 3000 asker ve gönüllü topladığını ve bunlardan sadece 1400'ünün savaşa katıldığını iddia ediyor. Tarihçi Michael Provence'a göre, "Kalabalık batıya doğru yürürken, bazıları yalnızca kılıç veya sopalarla silahlanmış, mekanize Fransız sütununu karşılamak için Şam'ın dört bir yanı genç erkeklerden boşalmıştı".
Sivil milis birliklerinin bir kısmı, Şamlı bir tüccar olan Yasin Kivan, Emevi Camii'nin eski imamı Abdülkadir Kivan ve Müslüman bir alim olan Şeyh Hamdi el-Cuvacani tarafından toplandı ve yönetildi. Yasin ve Abdülkadir savaşta öldürüldü. Şeyh Muhammed el-Eşmer de Şam'ın Meydan bölgesinden 40-50 adamıyla savaşa katıldı. Tevfik el-Dera (Osmanlı Beşinci Ordusunun eski müftüsü), Said el-Barhani (Tuba Camii'nde vaiz), Muhammed el-Fahıl (Kalbakciyya Medresesi'nden bilgin) ve Ali Dakkar (Sinan Paşa Camii vaizi) gibi Şam'dan diğer Müslüman vaizler ve alimler de savaşa katıldı.
Suriyeliler, Birinci Dünya Savaşı sırasında geri çekilen Osmanlı askerleri tarafından bırakılan ve 1916 Arap İsyanı sırasında Şerif Ordusunun Bedevi süvarileri tarafından kullanılan tüfeklerle donatıldı. Suriyeliler ayrıca bir dizi makineli tüfeğe ve yaklaşık 15 topçu silahına sahipti. Çeşitli versiyonlara göre, tüfek başına 120-250 mermi, makineli tüfek başına 45 mermi ve top başına 50-80 mermi ile mühimmat düşüktü. Bu mühimmatın bir kısmı da pek çok mermi ve tüfek çeşidi birbirine uymadığı için kullanılamaz hale geldi.
Muharebe

İlk çatışmalar saat 6.30'da Fransız tanklarının Suriye savunma hattının merkezi mevzisini basması ve Fransız süvari ve piyade birliklerinin Suriyelilerin kuzey ve güney mevzilerine saldırmasıyla gerçekleşti. Deve süvarileri, Fransızlarla savaşan ilk Suriye birlikleriydi. Suriye kuvvetleri başlangıçta cephe boyunca sert bir direniş gösterdi, ancak farklı birimleri arasında koordinasyondan yoksundu. Çatışmaların başlarında, Suriye topçu ateşi bir grup Fransız askerinin yaralanmasına neden oldu. Fransız tankları, Suriyelilere karşı zemin kazanmaya çalışırken ağır ateşle karşılaştı. Ancak, Fransız topçusu Suriye güçlerine zarar verdi ve 8.30'a kadar Fransızlar Suriyelilerin merkezi siperini kırmıştı. Çatışmaların ilk birkaç saatinin bir noktasında, Suriye güçleri, Fransız sağ kanadında nispeten izole olan iki Senegalli birimini kısa bir süreliğine ele geçirmeyi başardı. İki Senegal birimine verilen kayıplar, Fransız ordusunun toplam kayıplarının kabaca yarısını temsil ediyordu. Bununla birlikte, saat 10.00'a kadar, savaş etkili bir şekilde sona erdi ve kesin olarak Fransızların lehine döndü.
Saat 10.30'da Fransız kuvvetleri, Suriyeliler tarafından yola döşenen mayınlar tarafından engellenmeden el-Azma'nın karargahına ulaştı. Suriye tarafından savaş hakkında çok az bilgi var. Bir versiyona göre, Fransız kuvvetleri yaklaşık 100 metre uzaktayken, el-Azma yanına konuşlanmış bir Suriyeli topçuya koştu ve ondan ateş açmasını istedi. Ancak, herhangi bir top mermisi ateşlenmeden önce, bir Fransız tank birimi el-Azma'yı gördü ve onu makineli tüfekle vurdu. Başka bir anlatıma göre el-Azma, Fransız kuvvetleri mevzisine yaklaşırken siperleri mayınlamaya çalışmıştı, ancak operayonu başlatamadan Fransızlar tarafından vuruldu. El-Azma'nın ölümü savaşın sonunu getirdi, ancak aralıklı çatışmalar 13.30'a kadar devam etti. Hayatta kalan Suriyeli savaşçılar havadan bombalandı ve Şam'a doğru çekilirlerken Fransızlar tarafından taciz edildiler.
Savaştan sonra General Gouraud, General Goybet'e şöyle hitap etti:
GENEL EMİR No. 22
Aley, 24 Temmuz 1920
Sonrası

Ayrıca bakınız: Şam Kuşatması (1920)
2000 Suriye'nin öldüğünü ve 800 Fransız'ın hayatını kaybettiğini iddia eden kayıplarla ilgili ilk tahminlerin abartılı olduğu ortaya çıktı. Fransız Ordusu, operasyonda 42 askerinin öldüğünü, 152'sinin yaralandığını ve 14'ünün kayıp olduğunu, 150 civarında Suriyeli savaşçının öldürüldüğünü ve 1500'ünün de yaralandığını iddia etti. Kral Faysal, savaşı El-Hamah köyünden gözlemledi ve Suriyelilerin bozguna uğradığı anlaşılınca o ve kabinesi - Fransızlarla sessizce bir anlaşma sağlayan İçişleri Bakanı Aladdin el-Durubi hariç -  Şam'ın güney kıyılarında bulunan Kisve kasabasına doğru yola çıktı.
Fransız kuvvetleri 23 Temmuz'da savaşmadan Halep'i ele geçirdi, ve Meyselun'daki zaferin ardından 25 Temmuz'da Fransız birlikleri Şam'ı kuşatarak ele geçirdi . Kısa bir süre içinde, Faysal'ın güçlerinin çoğunluğu Fransız tarafına geçti ya da Fransızlara teslim oldu, ancak Fransız yönetimine karşı çıkan Arap gruplarının partileri hızla yenilmeden önce direnmeye devam etti. Kral Faysal 25 Temmuz'da Şam'a döndü ve el-Durubi'den bir hükûmet kurmasını istedi, ancak el-Durubi kabinesinin bileşimine zaten karar vermişti ve bu, Fransızlar tarafından da doğrulandı. General Gouraud, Faysal'ın Suriye'deki yönetimini kınadı, Faysal'ı "ülkeyi yıkıma sürüklemekle" suçladı ve bu nedenle "ülkede kalmasının kesinlikle imkansız olduğunu" söyledi. Faysal, Gouraud'nun açıklamasını kınadı ve kendisinin "Suriye halkı tarafından kendisine verilen" Suriye'nin egemen lideri olarak kalmasında ısrar etti.
Kendisini ve ailesini Suriye'den sınır dışı eden Fransız emrini sözlü olarak reddetmesine rağmen, Faysal 27 Temmuz'da kabine üyelerinden sadece biri olan el-Husri ile birlikte Şam'dan ayrıldı. Başlangıçta, yerel kabile liderlerinin bağlılığını kazandığı Havran bölgesindeki Dera'ya gitti. Bununla birlikte, aşiret liderlerine Faysal'ı sürgün etmeleri veya kamplarının bombalanmasıyla yüzleşmeleri için bir Fransız ültimatomu, Faysal'ı 1 Ağustos'ta İngilizlerin elindeki Filistin'deki Hayfa'ya gitmeye ve daha fazla kan dökülmesini önlemeye zorladı. Faysal'ın Suriye'den ayrılması, Suriye'de bir Arap devleti kurma ve yönetme hedefine son verdi.
Miras

Fransızlar, Fransız Suriye ve Lübnan Mandası haline gelen bölgenin kontrolünü ele geçirdi. Fransa, Suriye'yi, Maruniler için Büyük Lübnan, Havran'daki Dürziler için Cebel el-Dürzi Devleti, Suriye kıyı dağlarındaki Nusayriler için Nusayri Devleti ve Şam ilee Halep devletleri de dahil olmak üzere, belirli bölge ve mezhepler merkezli daha küçük devletlere böldü. Gouraud'un Selahaddin Eyyubi'nin mezarına gittiği, onu tekmelediği ve şöyle dediği bildirildi:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Uyan Selahaddin. Geri döndük. Buradaki varlığım, Haç'ın Hilal üzerindeki zaferini kutsuyor. | „ |

Iraklı tarihçi Ali el-Allavi'ye göre, Suriyeliler kesin olarak yenildiler, ancak Meyselun Muharebesi "Arap tarihine büyük ihtimallere karşı kahramanlık ve umutsuz cesaretin yanı sıra ihanet olarak da geçti". İngiliz gazeteci Robert Fisk'e göre Meyselun Muharebesi "her Suriyelinin okulda öğrendiği ama hemen hemen her Batılının cahil olduğu bir mücadele" idi. Tarihçi Tarık Y. İsmail, savaşın ardından "Han Meyselun'daki Suriye direnişi kısa sürede destansı boyutlara ulaştı. Bu, imparatorluk çığını durdurmak için bir Arap girişimi olarak görülüyordu." dedi. Ayrıca, Suriyelilerin yenilgisinin Arap dünyasında bugüne kadar var olan popüler tutumlara neden olduğunu, Batı dünyasının Arap halkına verdiği taahhütleri yerine getirmediğini ve "emperyal tasarılarının önünde duran herkesi ezdiğini" belirtti. Büyük bir pan-Arabist düşünür olan Sati el-Husri, savaşın "Arap ulusunun modern tarihindeki en önemli olaylardan biri" olduğunu iddia etti. Binlerce kişinin el-Azma'nın Meyselun'daki mezarını ziyaret ettiği etkinlik ile muharebe, her yıl Suriyeliler tarafından anılıyor.