Orta Amerika Federal Cumhuriyeti
Arka plan > Orta Amerika'nın bağımsızlığı

1808 yılında Fransız İmparatoru Napolyon, İspanyol Kralı VII. Fernando'yu tahttan indirip kardeşi Joseph'i İspanya kralı olarak atadı. İspanya'nın Amerika'daki kolonileri, Joseph'i meşru kral olarak tanımadılar ve çeşitli geçici hükûmetler juntalar kurarak Fernando'yu kral olarak tanımaya devam ettiler. Guatemala Genel Kaptanlığı'ndaki sömürge hükûmeti de Fernando'ya sadık kaldı, ancak bazı criollo liderler daha fazla özerklik istiyordu. Kasım 1811'de José Matías Delgado ve Manuel José Arce, San Salvador'da İspanyol yönetimine karşı bir isyan başlattı, ancak bu isyan sadık kuvvetler tarafından bastırıldı. Daha sonra Aralık 1811'de Nikaragua'da [es], 1813'te Guatemala'da ve 1814'te yine San Salvador'da [es] isyanlar çıktı, fakat hepsi sadık kuvvetler tarafından bastırıldı. Bu isyanlar başarısız olmasına rağmen, Orta Amerika liderleri arasında bağımsızlık yanlısı duyguların yayılmasına neden oldu.
1812'de Cadiz Cortes (Cádiz'de bulunan İspanyol anayasa kongresi), İspanya'yı anayasal monarşi hâline getiren 1812 İspanyol Anayasası'nı tasarladı, ancak Fernando 1814'te tahta döndüğünde bu anayasayı kaldırdı ve mutlak monarşi ile yönetmek istedi. Fernando'nun bu tutumu ve sömürge liderlerinin daha fazla yerel özerklik istemesi, İspanya'nın tüm Amerikan kolonilerinde bağımsızlık isyanlarının patlak vermesine yol açtı. Bu isyanlar genellikle 1812 anayasasının Aydınlanma ideallerini destekleyen liberaller tarafından yönetildi. 1820'de Albay Rafael del Riego'nun zorlamasıyla Fernando 1812 anayasasını geri getirdiğinde muhafazakârlar da bu bağımsızlık hareketlerine katıldı. 15 Eylül 1821'de Orta Amerika'nın önde gelen sömürge yöneticileri İspanya'dan bağımsızlıklarını ilan ederek Orta Amerika Bağımsızlık Bildirgesi'ni imzaladılar. Bağımsızlık liderleri, kalıcı bir hükûmet kurulana kadar yeni bağımsız Orta Amerika'yı geçici olarak yönetmek için İstişare Juntasını kurdular. Çoğu hükûmet yöneticisi, Tuğgeneral Gabino Gaínza (Guatemala'nın son kaptan generali) dâhil, görevlerini korudu.
Bağımsızlığın ardından Orta Amerikalı liderler, bağımsız mı kalacakları yoksa Birinci Meksika İmparatorluğu'na mı katılacakları konusunda bölünmüştü; monarşistler ilhakı desteklerken, cumhuriyetçiler ve milliyetçiler ideolojik benzerlikler veya farklılıklar nedeniyle buna karşı çıktılar. Kasım 1821'de Meksika Naibi (ve daha sonra Meksika İmparatoru) Agustín de Iturbide, İstişare Juntasından Birinci Meksika İmparatorluğu'na katılmasını resmen istedi ve 5 Ocak 1822'de junta, ilhak lehine oy kullandı. Meksikalılar, Orta Amerika'nın ilhakını uygulamak için Tuğgeneral Vicente Filísola'yı gönderdi. Kosta Rika, El Salvador ve Nikaragua'daki liberaller Meksika'nın bölgeyi ilhak etme girişimlerine direndi. Kosta Rika'da liberaller ve muhafazakârlar, Ochomogo Savaşı'nda birbirleriyle savaştılar ve savaşın sonucunda liberaller Kosta Rika'yı ele geçirdi. El Salvador'da Delgado ve Arce liderliğindeki liberal isyancılar, 1822 ve 1823'te Filísola'nın iki istilasına direndiler; ilki ateşkes ve Meksika'nın geri çekilmesiyle sonuçlanırken, ikincisi Filísola'nın El Salvador'un siyasi lideri Delgado'yu devirmesi, Arce'yi Orta Amerika'dan Amerika Birleşik Devletleri'ne kaçmaya zorlaması ve San Salvador şehrini ele geçirmesiyle sonuçlandı. Nikaragua'da General José Anacleto Ordóñez, Nikaragua'nın muhafazakâr siyasi lideri Miguel González Saravia y Colarte'ye karşı bir isyan başlattı ve bu süreçte birçok şehri ele geçirdi. Ordóñez'in isyanı, Orta Amerika'nın Meksika'dan bağımsızlığını ilan etmesinden sonra bile devam etti.
19 Mart 1823'te Iturbide Meksika tahtından çekildi. Iturbide'nin tahttan çekildiği haberi 29 Mart'ta Filísola'ya ulaştığında, Orta Amerikalı siyasi liderlere bölgenin geleceğini belirlemek için bir kongre kurmaları çağrısında bulundu ve 1 Nisan'da Meksika Kurucu Kongresi [es], Orta Amerika'daki Meksika kuvvetlerine tüm düşmanlıkları durdurma emri verdi. Orta Amerika kongresi 24 Haziran'da toplandı. 1 Temmuz'da Orta Amerika'nın Meksika'dan bağımsızlığını ilan etti, ancak Chiapas Meksika'nın bir parçası olarak kalmayı tercih etti.