stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Avrupa gelengisi

Türkiye'de halk arasında Trakya gelengisi olarak da bilinen Avrupa gelengisi (Spermophilus citellus) ya da Avrupa yer sincabı, Sciuridae familyasının Marmotini oymağından Spermophilus cinsine bağlı bir kemirgen türüdür. Spermophilus cinsindeki birkaç Avrupa türü arasındadır. Tüm sincaplar gibi o da kemirgenler takımının bir üyesidir. Güney Ukrayna'dan Anadolu'ya, Avusturya, Çek Cumhuriyeti, Slovakya, Sırbistan, Yunanistan, Romanya, Bulgaristan, Kuzey Makedonya ve kuzeyde Polonya'ya kadar doğu ve orta Avrupa'da bulunur, ancak Karpat Dağları tarafından ikiye bölünür.
Avrupa gelengisi yaklaşık 20 cm (8 inç) uzunluğa ve yaklaşık 300 gram (11 oz) ağırlığa ulaşır. Günlük yaşayan bir hayvandır, meralarda veya çimenli setlerde bireysel yuvalardan oluşan koloniler hâlinde yaşar. Gün boyunca tohumlar, bitki filizleri ve kökleri ya da uçamayan omurgasızlarla beslenmek için ortaya çıkar. Koloniler, yırtıcı bir hayvan gördüklerinde ıslık çalarak sürüyü güvenli bir yere koşturan nöbetçiler bulundurur.
Üreme, 5 ila 8 yavrudan oluşan tek bir yavrunun doğduğu yaz başında gerçekleşir. Avrupa yer sincabı, iklime bağlı olarak sonbahar ile Mart ayları arasında kış uykusuna yatar. Hazırlık olarak yaz sonunda kahverengi yağ rezervleri biriktirirler.
Açıklama

Avrupa gelengisi yaklaşık olarak kahverengi bir sıçan büyüklüğünde olup, yetişkinleri 20 ila 23 cm (8 ila 9 inç) ve 240 ila 340 g (8,5 ila 12,0 oz) ağırlığındadır. Kısa gür bir kuyruğu olan ince bir yapıya sahiptir. Kısa ve yoğun kürkü sarımsı gridir, kırmızı renklidir ve sırtında birkaç belirsiz soluk ve koyu leke bulunur. Alt tarafı soluktur ve karnı kumlu renktedir. Büyük koyu renkli gözler başın üst kısmında yer alır ve küçük, yuvarlak kulaklar kürkün içine gizlenmiştir. Diş formülü 1/1, 0/0, 2/1, 3/3 şeklindedir. Bacakları güçlüdür ve keskin pençeleri kazmaya iyi uyum sağlamıştır. Erkekler dişilerden biraz daha büyüktür, bunun dışında birbirlerine benzerler.
Avrupa gelengisinin, çevredeki diğer tüm bireylerin saklanmak için dalmasına neden olacak tiz bir alarm çağrısı vardır. Ayrıca çeşitli yumuşak cıvıltı ve hırlama sesleri de çıkarır.
Avrupa gelengisi Polonya (Lublin Voyvodalığı), Romanya, Rusya, Belarus ve Ukrayna'da görülen benekli gelengi ile karıştırılabilir, ancak bu tür beyaz benekli koyu kahverengi kürke ve ince bir kuyruğa sahiptir ve daha kaba bitki örtüsüne sahip bölgelerde yaşar.
Evrim ve filocoğrafya

Avrupa gelengisi, Anadolu gelengisi ve özellikle Toros gelengisi ile en yakın akrabadır. Ona atfedilen en eski kalıntılar Yarımburgaz Mağarası'ndan gelmektedir ve yaklaşık 226.000 yıllıktır. Pleistosen döneminde, Avrupa yer sincabının dağılımı Güneydoğu Avrupa ile, çoğunlukla Tuna'nın güneyi ile sınırlıydı, çünkü Orta Avrupa'daki mevcut menzilinin büyük bir kısmında hâlâ yakın akraba Spermophilus citelloides yaşamaktaydı. Avrupa gelengisi, ancak Holosen'in başlarında S. citelloides'in soyu tükendiğinde, muhtemelen neolitik çiftçiler ve onların canlı hayvanları tarafından sağlanan bitki örtüsünün temizlenmesi sayesinde menzilini Orta Avrupa'ya doğru genişletebilmiştir.
Dağılım ve habitat

Avrupa gelengisi, yayılış alanının Karpat Dağları tarafından bölündüğü orta ve güneydoğu Avrupa'ya özgüdür. Güney Ukrayna, Anadolu, Avusturya, Çek Cumhuriyeti, Slovakya, Macaristan, Yunanistan, Romanya, Bulgaristan, Kuzey Makedonya ve Polonya'ya kadar kuzeyde 800 metreye (2.600 ft) kadar yükseklikteki arazileri kapsar. Almanya ve Polonya'da yerel olarak nesli tükenmiştir ancak 2005 yılında Polonya'da başarılı bir şekilde yeniden doğaya kazandırılmıştır. Hayvanların bir kısmı Budapeşte Ferenc Liszt Uluslararası Havalimanından temin edilmiştir.
Avrupa gelengisinin çok özel habitat gereksinimleri vardır. Tünel sistemini kazmak için kısa çime ihtiyaç duyar. Bunu bozkırlarda ve meralarda, kuru kıyılarda, spor sahalarında, parklarda ve çimenliklerde bulur. Tarımsal uygulamalardaki değişiklikler otlakları ekilebilir araziye ve ormana dönüştürdüğünde ya da otlatma sona erdiğinde ve otlar kabalaşıp çalılıklar geliştiğinde bu koşullar kaybolur. Bazen uygun yaşam alanı sağlayan kısa bitki örtüsüne sahip diğer yerler demiryolu setleri ve yol kesimleri ve kenarlarıdır.
Davranışları

Avrupa gelengisi kolonyal bir hayvandır ve çoğunlukla gündüzleri aktiftir. Birkaç girişi olan 2 metre (6 ft 7 inç) derinliğe kadar dallanan bir tünel sistemi kazar. Yaşam alanının diğer yerlerinde tehlike anında saklanmak için dallanmamış sürgü delikleri kazar. Alarm durumunda keskin bir ıslık sesi çıkarır ve açıkta olduğunda genellikle dik oturarak etrafta yırtıcı hayvan olup olmadığına bakar. Bunlar arasında gelincik, tilki, evcil kediler ve bazı yırtıcı kuş türleri bulunur. Otlar, diğer bitkiler, çiçekler, tohumlar, ekili ürünler, böcekler ve bazen de yerde yuva yapan kuşların yumurtaları ya da yavrularıyla beslenir. Bulgaristan'da yapılan bir araştırma, Avrupa gelengisinin yaz ortasında yuvasının dışında günde yaklaşık 11 saat geçirdiğini, ancak sonbaharın başlarında bu sürenin 7 saate düştüğünü ortaya koymuştur. Günün yarısından fazlası yiyecek aramakla geçse de gözlemlenen diğer aktiviteler arasında keşif, koşma, oturma, tımar etme, kazma, koku işaretleme ve tetikte olma yer almaktadır. Kış aylarında yuvasının girişlerini kapatır ve kuru bitkilerden oluşan bir yuvada kış uykusuna yatar. Her birey ayrı bir odayı işgal eder ve bu dönemde vücut sıcaklığı 2.0 °C'ye (36 °F) düşer ve kalp atış hızı dakikada birkaç atıma kadar yavaşlar. Kış uykusu sırasında birkaç günlüğüne kısa süreliğine uyanabilir ve yaz boyunca biriken yağ rezervlerini kullanır, vücutta depolanan yağın yaklaşık %90'ını tüketir. Bulgaristan'da kış uykusu Eylül'den Mart'a kadar sürer.
Üreme

İlkbaharda kış uykusundan çıktıktan sonra çiftleşme Nisan veya Mayıs aylarında gerçekleşir. Gebelik süresi yaklaşık 26 gündür ve yuvanın derinliklerindeki bir bölmede 5 ila 8 yavru doğar. Çıplak ve kördürler ve gözleri yaklaşık 4 haftalıkken açılır. Anneleri onları 6 hafta boyunca besler ve kısa bir süre sonra yuvadan çıkmaya hazır hâle gelirler. Ertesi bahar olgunluğa ulaşırlar ve 8 ila 10 yıl yaşayabilirler.
Durumu

Avrupa gelengisi, IUCN tarafından Tehdit Altındaki Türlerin Kırmızı Listesi'nde tehlike altında olarak listelenmiştir. Bunun nedeni, nüfus eğiliminin aşağı yönlü olması ve son 10 yılda nüfusun %30'dan fazla azaldığına inanılmasıdır. Yayılış alanının güney, kuzeybatı ve kuzey kısımları en ciddi şekilde etkilenmiştir. Başlıca tehditler, meraların ekili alanlara veya ormancılığa dönüştürülmesi ve otlakların terk edilerek hayvana uygun olmayan uzun otlu çayırlara ve çalılık habitatlara dönüştürülmesidir. Kentleşme ve yol yapımı bazen toplulukları parçalamış ve boş alanların yeniden kolonileşmesini engellemiştir.
Obrovisko, Slovakya'da bir Avrupa gelengisi
Avrupa gelengisinin ıslık çalması
Sık çiçekli sığırkuyruğu tohumlarını yiyen Avrupa gelengisi
Amerika Birleşik Devletleri-Osmanlı İmparatorluğu ilişkileri

|  Osmanlı İmparatorluğu>  .Diplomatik Misyon |  ABD>  .Diplomatik Misyon |
| --- | --- |
Osmanlı İmparatorluğu Büyükelçiliği, Washington: Amerika Birleşik Devletleri Büyükelçiliği,   İstanbul
Osmanlı İmparatorluğu–Amerika Birleşik Devletleri ilişkileri 1780'te başlamıştır.
İlişkilerin tarihi

4 Mayıs 1802'de Başkan Thomas Jefferson İzmir'de görev yapması için William Stewart adında bir Pensilvanyalıyı görevlendirdi. Syed Tanvir Wasti wrote in "Ahmed Rüstem Bey ve Bir Devrin Sonu ("Ahmed Rüstem Bey and the End of an Era") makalesinde "Bâb-ı Âli bu mevkiye resmen onay vermemiş ve o da asla resmiyet kazanmamış gibi duruyor" diye yazmıştı.
1800'lerin başlarında ABD, Berberi Savaşları'nda Osmanlı himayesi altındaki Berberi devleterine karşı savaşmıştı.
1831'de ABD, Osmanlı'ya ilk resmen onaylanmış elçisi David Porter'ı göndermiştir. Osmanlı ve ABD'nin birbirlerine temsilcileri bir dönem "orta elçi" (İngilizce: Envoy Extraordinary and Minister Plenipotentiary) seviyesindeydi. Sinan Kuneralp, Osmanlı'nın başta ülkeler arası mesafe sebebiyle bir elçilik açmak için "herhangi bir mantıklı gerekçesi" olmadığını yazdı. Wasti de "Osmanlı tarafında Washington, DC'ye diplomatik elçiler göndermek için gerçekten acele edilmiyordu" diye yazmıştı.
ABD'yi ziyaret eden ilk Osmanlı hükûmet yetkilisi, 1850'de altı ay boyunca oradaki tersaneleri gezen Emin Bey'di. İki Osmanlı yetkilisi ki bunlardan birisi Edouard Blak Bey'di, ABD'nin yükselişini hissetmiş ve 1850'lerde başarısız bir şekilde ABD'yle misyon açılmasını savunmuştu. ABD'deki ilk fahri Osmanlı konsolosluğu Mayıs 1858'de açıldı.
1866'da Osmanlı hariciye nâzırı Mehmed Emin Âli Paşa, o yıl Osmanlı'nın Fransa Büyükelçisi Safvet Paşa'nın bir teklifini inceledikten sonra ABD'de sefarethane açılması teklifini reddetti. Ancak nezâret, ABD konsolosu W.J. Stillman'ın ve diğer Amerikalıların Girit İsyanı (1866-1869) hakkındaki raporlarını yanıltıcı bularak fikrini değiştirdi ve bir karşı görüş bildirmeleri gerektiğine karar verdi. İmparatorluk, ilk daimi ABD elçisini 1867'de göndererek Washington, DC'deki Osmanlı Sefaretini açtı. Osmanlı, kendi diplomatik misyonlarını 1830'larda, ABD'ninkilerden yaklaşık 30 yıl sonra açtığı için Kuneralp'e göre Osmanlı, ABD'ye elçilik açmada "görece geç" kalmıştır.
Blak ilk Washington elçisiydi. Kuneralp'e göre Washington ataması Osmanlı hükûmeti için önemli sayılmıyordu, bu yüzden de bazı yetkililer atamaları reddediyor ve önemli sayılanlar bundan vazgeçiriliyordu. Örnek olarak bu teklifi sırasıyla 1867 ve 1912'de reddeden dönemin Floransa elçisi Rüstem Bey ile Osman Nizami Paşa'yı gösteriyordu. 1877'den ve tam büyükelçilik statüsünün öncesinden başlayarak 9 elçi sefâretin başına geçti ve bu pozisyona toplamda 13 elçi/büyükelçi getirildi.
1904'te Mustafa Şekib Bey Osmanlı'nın ilk ticare ataşe olarak Levanten Armand Guys'yi atanmasıyla ticari ilişkilerin arttırılmasını teklif etti.
1906'da ABD İstanbul'daki temsilini büyükelçilik seviyesine çıkardı.
19. yy sonlarından 1914'e dek Amerikan diplomasisinin en önemli özelliği Osmanlı İmparatorluğu'ndaki yüzlerce Protestan misyoneri korumasıydı.
İlişkilerin tarihi > Ermeni meseleleri

II. Abdülhamid  Amerikanların Ermenilere yardım rica etmesinden hoşlanmadı ve sonuç olarak elçi Mustafa Şekib'in ehliyetini sonlandırdı ve misyonu büyükelçilik statüsüne çıkarmamaya karar verdi. Bu yüzden Şekib Bey  ehliyetini Başkan'a sunamamıştı. Şekib gündüz vakti uyuyor, personeli ABD yetkilileriyle ilgileniyordu. Kuneralp böylece "işlere yol verildiğini" belirtti.
İlişkilerin tarihi > Filipinler'deki Moro isyanı

Ayrıca bakınız: Filipin-Amerikan Savaşı
1899'da Amerikan Dışişleri Bakanı John Hay, Osmanlı'daki Amerikan Yahudisi elçi Oscar Straus'a II. Abdülhamid'den Filipinler'deki Sulu Sultanlığı'nda yaşayan Müslüman Morolara bir mektup yazmasını rica etme görevi verdi.
Sultan, mektubunda onlardan Amerikan himayesine ve askeri yönetimine tabi olmalarını isteyecekti. Sultan kabul etti ki  Mekke aracılığıyla Sulu'ya gönderilecek olan mektubunu da iki Sulu şefinin Sulu'ya teslim etmesinden sonra Sulu müslümanları isyancılara katılmayı reddederek Amerikan egemenliği altına girmeyi kabul ettiler.
Abdülhamid, hilâfet makamını Sulu Sultanına işgalci Amerikanlara direnmemeyi ve onlarla savaşmamayı emretmek için kullanmıştı. Başkan McKinley, 1899 Aralık'ında 56. Kongre'nin ilk oturumunda yaptığı konuşmasında Sulu Morolarının yatıştırılmasındaki Osmanlı rolünden hiç bahsetmemişti, çünkü Sulu Sultanı'yla yapılan anlaşma 18 Aralık'a kadar Senato'ya sulumayacaktı. Sulu'nun ümmetçi ideolojisine rağmen Straus'un Batı ve Müslümanlar arasındaki düşmanlıklardan kaçınma isteğini hemen kabul etmişti. Sulu Sultanı'nı iknâ eden Osmanlı Sultanı olmuştu.
John P. Finley şöyle yazmıştır;
"Bu gerçeklere gereken önemi verdikten sonra Sultan, Halife sıfatıyla Filipin Adaları'ndaki Müslümanlara Amerikalılarla herhangi bir düşmalığa girmeyi yasaklayan ve bu vesileyle Amerika yönetimi altında dinlerine hiçbir şekilde karışılmasına müsaade edilmeyeceğini söyleyen bir mesaj yaymıştır. Morolar bundan başka bir şey istemedikleri için Filipin isyanı sırasında Aguinaldo'nun ajanları tarafından yapılan tüm önermeleri reddetmişlerdir. Başkan McKinley yaptığı muazzam iş sebebiyle Mr. Straus'a şahsi bir teşekkür mektubu yollamış ve onun başarısı sayesinde Birleşik Devletler'in sahada en az yirmi bin taburu kurtardığını söylemiştir. Eğer okur, bunun adamlar ve milyon dolarlar bazında ne anlama geldiğini göz önüne almak için duraklarsa, kutsal savaşı engelleyen bu harika diplomasi eserine hayranlık duyacaktır."
Müslümanlar emre itaat etti.
1904'te Amerikalılarla Moro Müslümanları arasında Moro İsyanı patlak verdi. ABD, Moro kadın ve çocuklarına karşı Moro Krateri Katliamı gibi mezalimlerde bulundu.
İlişkilerin tarihi > Jön Türk Devrimi

Jön Türk Devrimi 1908'de II. Abdülhamid'i tahttan indirerek ABD'ye daha yakın yetkilileri onun yerine getirdi. Washington'daki Osmanlı Sefaret 1909'da büyükelçilik tayin edildi ve ona ikinci sınıf kıdem verildi; o zamanlar Osmanlı İmparatorluğu büyükelçiliklerine önemine göre kıdem veriyordu.
William Howard Taft'ın başkanlığı sırasındaki Amerikan stratejisi askeri mücadelelerden ziyade ticari işlere girmekti ki bu politikaya Dolar Diplomasisi deniyordu. Bu, ABD büyükelçisi Oscar Straus'un muhalefeti ve Amerikan rekabeti görmek istemeyen yerleşik Avrupalı güçlerin baskıları karşısında Türklerin gösterdiği kararsızlık yüzünden Osmanlı İmparatorluğu'nda başarısız oldu. Amerikan ticareti küçük bir etmen kaldı.
İlişkilerin tarihi > I. Dünya Savaşı ve Ermeni Kırımı

1916'ya dek, I. Dünya Savaşı boyunca Henry Morgenthau, Sr. Osmanlı'daki ABD büyükelçisiydi. Morgenthau, iktidardaki Üç Paşalar'ı Ermeni Kırımı sebebiyle eleştiriyor ve Ermeniler için yardım almaya çalışıyordu. Halep konsolosu Jesse B. Jackson da Ermenilere yardım etti. Morgenthau'nun yerine Abram Isaac Elkus geldi ve 1916-17'de hizmet verdi.
4 Nisan 1917'de ABD, Almanya'ya savaş ilan etti. 20 Nisan 1917'de de Osmanlı ABD'yle diplomatik ilişkilerini kesti. ABD asla Osmanlı'ya savaş ilân etmedi. 1927'de Osmanlı İmparatorluğu'nun mirasçısı olan Türkiye'yle normal diplomatik ilişkiler yeniden kuruldu.
Diplomatik misyonlar

Osmanlı'daki ABD diplomatik misyonları:
İstanbul – Sefarethane/Büyükelçilik
Halep
Konsolos: Jesse B. Jackson
Beyrut
Bursa
Harput (bugünkü Elazığ)
1 Ocak 1901'de konsolosluk görevinde Dr. Thomas H. Norton  ile başladı; ABD diplomatik ağını yeni yeni geliştirdiği için uluslararası ilişkilerde daha önce hiç deneyimi olmayan bu kişi atanmıştı. Konsolosluk, misyonerlere yardım için kurulmuştu. Osmanlı Dahili Emniyet Nezâreti ona bir teskire (seyahat izni) vermişti, ama Hariciye Nezâreti başta konsolosluğu tanımayı reddetti. Bina üç katlıydı, bir duvarı ve dut ağaçlarıyla dolu bir bahçesi vardı. Leslie A. Davis 1914'te Harput konsolosu oldu; Davis bu görevi "dünyadaki en ücra ve erişilmezlerinden biri" olarak tanımladı. Davis, Ermeni Kırımı'na şahit oldu. Davis, konsolosluk binasında 20 kadar Ermeniyi sakladı. Görevi, 1917'de Osmanlı-ABD ilişkilerinin kesilmesiyle sonlandı.
Kudüs
Mersin
Samsun
Smirni (bugünkü İzmir)
Osmanlı'nın ABD'ye misyonları:
Washington (Büyükelçilik) – "İkinci sınıf büyükelçilik" olarak sınıflandırılmıştı.
New York (Başkonsolosluk)
1880'lerden sonra Osmanlı karşıtı eylemleri izlemek amacıyla kuruldu. Eskiden sadece fahri konsolosluğu olan New York, Osmanlı'dan giderek daha fazla göç alıyordu. Omsnalı sefiri Aleksander Mavroyeni tam bir başkonsolosluk açılmasını savunmaktaydı ve daha sonra Omsnalı için New York'un Washington, DC'den daha büyük diplomatik önemi olduğunu savunarak Osmanlı hükûmetinden New York'ta bir viskonsül açılmasını istedi. New York'taki konsolosluklar Washington'dakilerle güç mücadelesine girmeye başladı. Kuneralp, New York başkonsolosu Refet Bey ve şahsi Washington elçisi Yusuf Ziya Paşa arasındaki mücadelenın "neredeyse epik boyutlar aldığını" yazmıştır.
Boston (Başkonsolosluk)
1910'larda, Osmanlı'nın Amerikalı Ermenileri izleyebilmesi amacıyla kuruldu.
ABD'deki fahri Osmanlı konsoloslukları:
Baltimore
William Grange fahri konsolosluk yaptı, (Blak tarafından seçilmişti).
Boston (sonra yerine bir büyükelçilik geldi)
Joseph Yazidiji, bir Osmanlı vatandaşı, fahri konsolostu.
Chicago
New Orleans
J. O. Nixon fahri konsolostu, (Blak tarafından seçilmişti)
New York (sonra yerine bir büyükelçilik geldi)
Philadelphia
San Francisco
Washington DC/Baltimore (sonra yerine bir sefarethane/büyükelçilik geldi)
George Porter, Mayıs 1858'de Washington, DC ve Baltimore'da fahri konsolos oldu.
Diplomatik misyonlar > ABD'ye gönderilen Osmanlı elçi ve büyükelçileri

Edouard Blak Bey - 1867
Grigori Aristarhi Bey
Hüseyin Tevfik Paşa
Aleksander Mavroyeni Bey
Mustafa Tahsin Bey – Görevine başladıktan kısa bir süre sonra veremden hayatını kaybetti
Ali Ferruh Bey
Mustafa Shekib Bey
Muhammed Ali el-Abid nâm-ı diğer Mehmed Ali Bey
Hüseyin Kazım Bey - İlk büyükelçi olarak atandı
Yusuf Ziya Paşa
Ahmet Rüstem Bey nâm-ı diğer Alfred de Bilinsky – ABD'ye gönderilen son Osmanlı Büyükelçisi.
Osmanlı hükûmeti, I. Dünya Savaşı başladıktan sonra misyona Hüseyin Bey adlı bir maslahatgüzarla devam etmeyi seçti. Bu atama da 1917'de diplomatik ilişkilerin kesilmesiyle sona erdi.
Kuneralp'a göre bu  yetkililer "ilginç kişiliklerdi" ama aralarında "bir Wellington Koo" yoktu ve Osmanlı hükûmeti bu elçiliği önemli görmediği için "diplomatik kariyerlerinde sivrilmediler. Başkatip Sıtkı Bey'in karısı Madame Bey'in de Amerikan sosyal hayatına katılması sebebiyle aslında ABD'deki Osmanlı diplomasi camiasındaki en bilindik kişi olduğunu da ayrıca söylemiştir.
Diplomatik misyonlar > Osmanlı İmparatorluğu'na Amerkalı büyükelçiler

Maslahatgüzar:
George W. Erving (1831 öncesi)
David Porter (13 Eylül 1831 - 23 Mayıs 1840)
Mukim Elçi:
David Porter (23 Mayıs 1840 - 3 Mart 1843)
Dabney Smith Carr (29 Şubat 1844 - 20 Ekim 1849)
George Perkins Marsh (11 Mart 1850 - 19 Aralık 1853)
Carroll Spence (9 Şubat 1854 - 12 Aralık 1857)
James Williams (27 Mayıs 1858 - 25 Mayıs 1861)
Edward Joy Morris (22 Ekim 1861 - 25 Ekim 1870)
Wayne MacVeagh (25 Ekim 1870 - 10 Haziran 1871)
George H. Boker (25 Mart 1872 - 1 Mayıs 1875)
Horace Maynard (12 Haziran 1875 - 15 Temmuz 1880)
James Longstreet (14 Aralık 1880 - 29 Nisan 1881)
Lewis Wallace (6 Eylül 1881 - 4 Eylül 1882)
Orta Elçi:
Lewis Wallace (4 Eylül 1882 - 15 Mayıs 1885)
Samuel S.Cox (25 Ağustos 1885 - 14 Eylül 1886)
Oscar S. Straus (1 Temmuz 1887 - 16 Haziran 1889)
Solomon Hirsch (28 Aralık 1889 - 16 Haziran 1892)
David P. Thompson (11 Ocak 1893 - 1 Mayıs 1893)
Alexander W. Terrell (7 Temmuz 1893 - 15 Haziran 1897)
James Burrill Angell (3 Eylül 1897 - 13 Ağustos 1898)
Oscar S. Straus (15 Ekim 1898 - 20 Aralık 1899)
John GA Leishman (29 Mart 1901 - 5 Ekim 1906)
Olağanüstü ve Tam Yetkili Büyükelçi:
John GA Leishman (5 Ekim 1906 - 10 Haziran 1909)
Oscar S. Straus (4 Ekim 1909 - 3 Eylül 1910)
William Woodville Rockhill (28 Ağustos 1911 - 20 Kasım 1913)
Henry Morgenthau, Sr (11 Aralık 1913 - 1 Şubat 1916)
Avram I.Elkus (2 Ekim 1916 - 20 Nisan 1917)
Konuyla ilgili yayınlar

Cohen,  Naomi W.  "Ambassador Straus in Turkey, 1909-1910: A Note on Dollar Diplomacy." Mississippi Valley Historical Review 45.4 (1959) online6 Aralık 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
DeNovo, John A. American Interests and Policies in the Middle East, 1900-1939 (1963), pp. 3–26.
Field, James A. America and the Mediterranean World, 1776-1882 (Princeton, 1969)
Fisher, Sydney N. "Two Centuries of American Interest in Turkey," in David H. Pinkney and Theodore Ropp, eds., A Festschrift for Frederick B. Artz (Duke UP, 1964), pp. 113–138. online free to borrow
Gordon, Leland James. American Relations with Turkey, 1830-1930: An Economic Interpretation  (Philadelphia, 1932)
Kuneralp, Sinan. "Ottoman Diplomatic and Consular Personnel in the United States of America, 1867–1917." In: Criss, Nur Bilge, Selçuk Esenbel, Tony Greenwood, and Louis Mazzari (editors). American Turkish Encounters: Politics and Culture, 1830–1989 (Cambridge Scholars Publishing, 2011). 144383260XISBN 144383260X, 9781443832601. pp. 100 4 Haziran 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.-108 4 Haziran 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
Trask, Roger R. The United States Response to Turkish Nationalism and Reform, 1914-1939 (1971) pp 3–36 on Ottoman years. online
Civilization II: Test of Time

| Civilization II: Test of Time |
| --- | --- |

Geliştirici: MicroProse 
Yayımcı: Hasbro Interactive
Yapımcı: MicroProse
Platform: Windows (95 ve üstü)
Çıkış: 31 Temmuz 1999
Tür: Sıra Tabanlı Strateji
Mod: Tek oyunculu oyun Çok oyunculu oyun 
Yenilenmiş grafiklerden bir ekran görüntüsü
Civilization II: Test of Time, 1999'da çıkan bir sıra tabanlı strateji oyunudur. Oyun, Civilization II'ye bilimkurgu ve fantezi temalarında yeni modlar ve haritalar eklemiştir.
Orijinal ve Genişletilmiş Orijinal Görev Modu

Test of Time, Civilization II 'deki görev modunu çok küçük değişikliklerle tekrar sundu. Ancak yeni çizimler ve animasyonlu birimler sayesinde oldukça farklı göründü. Ayrıca Test of Time ile birlikte oyuncular Genişletilmiş Görev Modunda oynama fırsatına kavuştular. Bu modun orijinalinden tek farkı her medeniyet için bir "pembe" boşluğun Alpha Centauri'deki uzaylılar tarafından doldurulmuş olmasıdır. Biri oyunu bitirmek yerine Alpha Centauri uzaygemisini yaptığında, ikinci bir teknolojiği ağacını açmış olur ve artık uzaylılarla savaşmaya başlar.
Bununla birlikte, tüm versiyonlarda medeniyetlerdeki "kırmızı" boşluklar her zaman barbarlar tarafından doldurulur. (bağnaz irticacılar, barbarlar ve gerillalar)
Cinan Müzik

| --- | --- |

Endüstri: Müzik
Kuruluş: 1982
Kurucu: Zihni Cinan
Genel merkezi: İstanbul, Türkiye
Önemli kişiler: Özdinç Cinan, Hasan Basri Cinan
Web sitesi: http://www.cinanmuzik.net
Cinan Müzik ya da Cinan Plak, 1982 yılında İstanbul'da kurulan müzik şirketi.
1980 yıllarından beri müzik sektöründe olan Zihni Cinan'ın kurucusu olduğu Hasan Basri Cinan ve Özdinç Cinan'ın sahibi olduğu şirketin faaliyet alanları müzik yapım ve yayıncılığı, medya üretimi, danışmanlık ve ticarettir. Şirketten bugüne dek 400'ün üzerinde sanatçının albümü çıkmıştır.
Sanatçılar

Ankaralı Namık
Apolas Lermi
Atilla Kaya
Cengiz Kurtoğlu
Cimilli İbo
Davut Güloğlu
İlknur Yakupoğlu
Ece Ronay
Erkan Ocaklı
Gökhan Birben
Gökhan Türkmen
Hakan Altun
Hülya Polat
Kamil Sönmez
İsmail Türüt
Nejat Alp
Onay Şahin
Recebim
Sait Uçar
Seren Serengil
Sezen Aksu
Turan Şahin
Volkan Konak
Yasin Aydın
Zihni Cinan
Üyelikleri

MÜYAP
The Orchard
Cocos Adası

Bu madde Pasifik Okyanusu'nda bulunan ve Kosta Rika'ya bağlı olan adayı içermektedir. Hint Okyanusu'nda bulunan Avustralya'ya bağlı ada için Cocos (Keeling) Adaları maddesine bakınız. Anlam ayrımı için Cocos Adası (anlam ayrımı) maddesine bakınız.
| UNESCO Dünya Mirası |
| --- | --- |

Konum:  Kosta Rika
Kriter: Doğal: ix, x
Referans: 820
Tescil: 1997 (21. oturum)
Uzatma: 2002
Bölge: Latin Amerika ve Karayipler
Koordinatlar: 05°31′08″K 87°04′18″B﻿ / ﻿5.51889°K 87.07167°B﻿ / 5.51889; -87.07167
Cocos Adası (İspanyolca: Isla del Coco), Kosta Rika'nın Büyük Okyanus kıyısından yaklaşık olarak 550 kilometre uzakta bulunan ve Kosta Rika'ya ait nüfus barındırmayan bir ada.
Kosta Rika'nın bir ulusal parkı olan ada, Birleşmiş Milletler Eğitim, Bilim ve Kültür Örgütü tarafından Dünya Mirası seçilmiştir. Etrafı 23.3 kilometre uzunluğundadır.