stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Ückeritz

| Flama | Konum |
| --- | --- |

Temel veriler

İl: Mecklenburg-Vorpommern
Belde: Vorpommern-Greifswald
İdari merkez: Usedom-Süd
Koordinatlar: 54°01′K 14°03′D﻿ / ﻿54.017°K 14.050°D﻿ / 54.017; 14.050
Rakım: NHN'den 16 metre yüksek
Yüzölçümü: 13,64 km²
Nüfus: 1.006 (31 Aralık 2022 itibarıyla)
Nüfus yoğunluğu: 73 kişi/km²
Posta kodu: 17459
Telefon alan kodu: 038375
Plaka kodu: VG, ANK, GW, PW, SBG, UEM, WLG
Web sitesi: www.ueckeritz.de
Belediye başkanı: Marco Biedenweg
Ückeritz, Almanya'nın Mecklenburg-Vorpommern ilinin Vorpommern-Greifswald ilçesinde bulunan bir belediyedir.
Ückeritz, Baltık Denizi üzerindeki Usedom adasında yer alan küçük bir sahil beldesidir. Usedom Doğa Parkı sınırları içinde bulunan Ückeritz, adadaki Amber Spas adı verilen dört Amber Spa'dan biridir ve 12 km uzunluğundaki Amber Beach adlı plaj ile diğer üç spa olan Loddin, Koserow ve Zempin'e bağlıdır.
Ückeritz'in nüfusu 2022 yılı itibarıyla 1.006'dır.
B111 federal karayolu ile ulaşılabilen bölgede Usedom adası demir yolu üzerinde bir istasyon da bulunmaktadır.
Coğrafya

Ückeritz, Baltık Denizi ile Achterwasser arasındaki doğal bölgenin ortasında, Kuzey ve Güney Usedom arasındaki dar kıstak üzerinde yer alır. Topluluğun yaklaşık on iki kilometre doğusunda sahil beldesi Ahlbeck bulunur ve 21 km batısında ise Wolgast kasabası bulunur.
Topluluk yapısı

Ückeritz
Stagnieß (yerleşim)
Neu Pudagla (yerleşim)
Lovitz (alan)
İki yerleşim bölgesi uzun süredir listedeydi ancak hiçbir zaman belde veya ilçe olarak tescil edilmedi.
Topluluk yapısı > 1815 Yılındaki İdari Değişiklikten Sonra

1815'teki idari reformun ardından Ückeritz, Prusya'nın Pomeranya eyaletine dahil oldu. 1818 ile 1945 yılları arasında da Usedom-Wollin ilçesine bağlı bir köy olarak yer aldı. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, Almanya'da kalan Usedom-Wollin ilçesinin bir parçası olarak Usedom ilçesini oluşturdu ve bu ilçe de 1952 yılında Mecklenburg bölgesindeki Wolgast ilçesine katıldı.
Topluluk yapısı > 1990 Sonrası Dönem

1990 yılında Almanya'nın yeniden birleşmesiyle Ückeritz, Mecklenburg-Vorpommern eyaletine geçti. 1994 yılında Ostvorpommern ilçesine, 2011 yılında ise Vorpommern-Greifswald ilçesine dahil oldu.
Topluluk yapısı > Yerel Yönetimdeki Değişiklikler

1992 ile 2005 yılları arasında Ückeritz, Usedom-Mitte idari birliği içerisinde yer aldı ve "Usedomer Bernsteinbäder" (Usedom Amber Spaları) turizm birliğine üye oldu. 2005 yılında ise Usedom-Süd idari birliği kuruldu ve Ückeritz bu birliğe dahil olan 15 köyden biri oldu.
Hodegon Manastırı

Guercino: Evangelist Luka Hodegetria ikonunu boyuyor
Bizans Konstantinopolis'i haritası
Hodegon Manastırı (ayrıca Panaghia Hodegetria Manastırı ya da Hodegoi Manastırı, Grekçe: [ναὸς / μονὴ] τῶν Ὁδηγῶν, [naos / monē] tōn Hodēgōn) Konstantinopolis'te bulunan bir manastır.
İmparator Arkadyüs'ün (h. 395-408) kızı olan Pulheria (d.399-ö.453) tarafından kurulduğu iddia edilir. Manastır, Blahernai ve Halkoprateia ile birlikte şehirde inşa edilen üç ana Marian kurumundan biri olarak kabul edilir.
Manastır, deniz kenarında Halkoprateia'nın ilerisinde yer alıyordu ve tam karşısında yer alan Blahernai ile beraber Konstantinopolis şehrinde bir hilal oluşturup Theodosius surlarıyla başlayıp, Halkoprateia'da sona eren her hafta yapılan Blahernai alayı gibi alaylara da destek veriyorlardı. Hodegon Manastırı'nın isminin, gözleri görmeyen insanları yapının içinde bulunan mucizevi kuyuya yönlendiren rehberlere atıfla hodegoi teriminden geldiğine inanılmaktadır.
Gelenek, Aziz Lükas tarafından boyandığına inanılan Odigitria ikonasının manastırda olduğunu söyler. Ksanthopoulos'un anlatımına göre, bu kutsal emanet Antakya 'dan getirilmiştir. Hodegon'da mevcutken, Ruy Gonzales de Clavijo 1403 ile 1406 arası bir zaman zümrüt, safir, topaz ve inci gibi değerli taşlarla kaplı kare panelli bir resim olarak tarif etmiştir. İkona Pulheria'ya gönderildiğinde, iffet yemini etti. İkona adını, Panagia Hodegetria ("Yol Gösteren"), manastır kilisesinin yakınında gözleri görmeyen ve göz rahatsızlığı çeken herkesin iyileştiği bir kaynak olduğunu söyleyen efsane sayesinde almıştır, efsaneye göre Kutsal Bakire Meryem iki gözleri görmeyen insana görünmüş ve görme yeteneklerini kazanacakları bu manastıra kadar onlara yol göstermiştir. İmparator III. Mihail (h. 842-867) tarafından yeniden inşa edilmiştir, ancak bugün Gülhane Parkı yakınlarında sadece birkaç kalıntı görülmektedir.
Konuyla ilgili yayınlar

Talbot, Alice-Mary (1991). "The Oxford Dictionary of Byzantium".  Alexander Kazhdan (Ed.). The Oxford Dictionary of Byzantium (İngilizce). Oxford ve New York: Oxford University Press. s. 939. ISBN 0-19-504652-8.
Janin, Raymond (1969). Géographie ecclésiastique de l'Empire Byzantin ; pt. 1, vol. 3: Les églises et les monastères (Fransızca) (2 bas.). Paris: Centre National de la Recherche Scientifique. ss. 199-207.  |erişim-tarihi= kullanmak için |url= gerekiyor (yardım)
| g t Bizans dönemi Konstantinopolis'in kilise ve manastırları |
| --- | --- |
 Aziz Andreas Krisei  Havariyyun Kilisesi  Aziz Karpus ve Papilus Matirionu  Kariye Camii  Hristos Halkitis  Christ Euergetes  Christ Pantepoptes  Christ Pantokrator  Aziz Dominik  Gastria Manastırı  Aya İrini Kilisesi  Lips Manastırı  Aziz Yuhanna  Manuel Manastırı  Meryem Ana Kilisesi (Vlaherna)  Azize Meryem  Hodegon Manastırı  Azize Meryem Kyriotissa  Kanlı Kilise  Azize Meryem Pammakaristos  Azize Meryem Peribleptos  Faros (Fener) Meryemi Kilisesi  Balıklı Meryem Ana Rum Manastırı  Aziz Şehitler Menodora, Metrodora, ve Nymphodora  Myrelaion Manastırı  Nea Ekklisia  Ayios Polieuktos Kilisesi  Azize Thekla  Aziz Theodore  Azizler Sergius ve Bacchus  Ayasofya  Stoudios Manastırı  Bilinmiyor (Balaban Ağa)  Bilinmiyor (Bogdan Saray)  Bilinmiyor (Esekapısı)  Bilinmiyor (Kasımağa)  Odalar Camii  Bilinmiyor (Palace Basilica)  Bilinmiyor (Şeyh Süleyman)  Bilinmiyor (Toklu Dede)
Seyrantepe, Kalkandere

| Seyrantepe |
| --- | --- |
Köy

 Rize'nin konumu
SeyrantepeSeyrantepe'nin Rize'deki konumu
Ülke:  Türkiye
İl: Rize
İlçe: Kalkandere
Coğrafi bölge: Karadeniz Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Rakım: 334 m
Nüfus (2020)
 • Toplam: 119
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0464
İl plaka kodu: 53
Posta kodu: 53540
Seyrantepe, Rize ilinin Kalkandere ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe

Seyrantepe, Çağlayan köyünden ayrılarak köy statüsüne kavuşmuştur.
Coğrafya

Köy; Rize il merkezine 29 km, Kalkandere ilçe merkezine 5 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre köy nüfus verileri |
| --- | --- |
2020: 119
2019: 119
2018: 150
2017: 98
2016: 96
2015: 107
2014: 115
2013: 121
2012: 100
2011: 106
2010: 120
2009: 113
2008: 128
2007: 134
2000: 147
E-posta listesi

E-posta listesi, grup haberleşme yöntemidir. E-posta listesinde üye olan bir kullanıcının listeye attığı e-posta o listeye üye olan diğer kullanıcılara dağıtılır.
Kullanım alanları

Bir şirketin/kurumun/derneğin haftalık/aylık vs haber bültenleri ve duyuruları
Bir yazılımla ilgili haberleşme/bilgi paylaşımı
Ortak ilgi alanları bulunan kişilerin haberleşmesi
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  LCCN: sh85079890  NARA: 10635123  NLI: 987007543400405171
Soğuksu, Kalkandere

| Soğuksu |
| --- | --- |
Köy

 Rize'nin konumu
SoğuksuSoğuksu'nun Rize'deki konumu
Ülke:  Türkiye
İl: Rize
İlçe: Kalkandere
Coğrafi bölge: Karadeniz Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Rakım: 819 m
Nüfus (2020)
 • Toplam: 70
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0464
İl plaka kodu: 53
Posta kodu: 53540
Soğuksu, Rize ilinin Kalkandere ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe

Köyün eski adı, Rumca kökenli Cuxma şeklindedir.
Coğrafya

Köy; Rize il merkezine 38 km, Kalkandere ilçe merkezine 17 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre köy nüfus verileri |
| --- | --- |
2020: 70
2019: 70
2018: 111
2017: 58
2016: 54
2015: 58
2014: 65
2013: 89
2012: 67
2011: 74
2010: 71
2009: 84
2008: 95
2007: 103
2000: 116
1990: 229
1985: 275
Pelikan

Başlığın diğer anlamları için Pelikan (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
Pelikan, monotipik pelikangiller (Pelecanidae) familyasını ve Pelecanus cinsini oluşturan iri su kuşu türlerinin ortak adı. Uzun gagaları, avlanmak için kullandıkları ve yutmadan önce gagalarıyla topladıkları avın bulunduğu suyu süzmeye yarayan geniş boğaz keseleri en ayırt edici özellikleridir. Kahverengi pelikan, Peru pelikanı dışındaki türlerinin tüyleri genellikle soluk renklidir. Tüm türlerinin gagaları, keseleri ve yüzlerindeki tüysüz deri, üreme mevsiminden önce parlak renklere kavuşur. Yaşayan sekiz türü dönencelerden ılıman kuşağa kadar olan bölgelerde yaşar ancak Güney Amerika'nın iç kısmında, kutup bölgelerinde ve açık denizde bulunmazlar. Pelikanlara ait fosil kayıtları Fransa'da Oligosen döneminden kalma ve günümüz pelikanlarının gagasına benzeyen fosil buluntularıyla birlikte en az 30 milyon yıl öncesinden itibaren vardır. Uzun süre fregat kuşları, karabataklar, tropik kuşları ve sümsük kuşları ile akraba olduğu düşünülen pelikanlar günümüzde Pelikansılar (Pelecaniformes) takımında sınıflandırılır ve en yakın akrabaları ise pabuç gagalı ve hamerkoptur. Aynı takım içinde yer alan aynaklar, kaşıkçılar ve balıkçıllar ise uzak akrabalarıdır. Genellikle su yüzeyinde ya da yüzeye yakın yakaladıkları balıklarla beslenirler ve kıyılar ile göllerde yaşarlar. Koloniler oluşturarak üreyen pelikanlar sıklıkla toplu olarak avlanır. Beyaz tüylü dört türü yerde yuva yaparken kahverengi ya da gri renkli diğer dört türü ise ağaçlarda yuvalanmayı tercih eder.
Pelikanlarla insanlar arasındaki ilişki sıklıkla çekişmeli olmuştur. Hem ticari hem de zevk amaçlı yapılan balıkçılık için rekabet kaynağı olarak görüldüğünden insanların zulmüne uğramıştır. Yaşam alanı yok olması ve çevre kirliliğinden muzdariptirler. Üç türü korunma durumu açısından önem arz etmektedir. Ayrıca mitoloji, Hristiyanlık ve arma bilimi ikonografisi açısından kültürel öneme sahiptirler.
Taksonomi ve sınıflandırma > Etimoloji

Pelecanus cinsi ilk olarak Carl Linnaeus tarafından 1758 yılında Systema Naturae eserinin 10. baskısında tanımlanmıştır. Linnaeus ayırıcı özelliklerini düz ve ucu kıvrık bir gaga, doğrusal burun delikleri, tüysüz yüz ve tamamen perdeli ayaklar olarak belirtmiştir. Bu ilk tanım pelikanların yanı sıra fregat kuşlarını, karabatakları ve sümsük kuşlarını da içermekteydi. Cins adı Eski Yunanca "balta" anlamına gelen, πέλεκυς (pelekys) kelimesinden türeyen πελεκάν (pelekan) kelimesinden gelir. Antik çağlarda bu kelime hem pelikanlar hem de ağaçkakanlar için kullanılmaktaydı.
Taksonomi ve sınıflandırma > Taksonomi

Pelikanlar adlarını zengin bir taksonomik tarihçeye sahip olan Pelikansılar (Pelecaniformes) takımına vermiştir. Bu takımın geleneksel üyeleri olan tropik kuşları, yılanboyunlar, karabataklar, sümsük kuşları ve fregat kuşları tekrar gözden geçirilmiş, tropik kuşu kendi takımı Phaethontiformes içinde, diğerleri de Suliformes takımı içinde yeniden sınıflandırılmışlardır. Onların yerine ise balıkçıllar, aynaklar, kaşıkçılar, hamerkop ve pabuç gagalı Pelecaniformes takımına aktarılmıştır. Moleküler kanıtlar pabuç gagalı ile hamerkopun pelikanlarla kardeş grup oluşturduğunu belirtir ancak bu üç soyun tam akrabalık ilişkileri hakkında bazı şüpheler bulunmaktadır.
Taksonomi ve sınıflandırma > Fosil kaydı

Fosil kaydı pelikan soyunun en az 30 milyon yıldır yaşadığını göstermektedir. Bilinen en eski pelikan fosili Fransa'nın güneydoğusunda Luberon'da yer alan Oligosen döneminin başlarından kalma kalıntılardır ve günümüzdeki pelikanlara oldukça benzemektedir. Fosilin gagası hemen hemen tamamen korunmuştur ve morfolojik olarak günümüz pelikanlarının gagası ile birebir aynıdır, dolayısıyla o dönemde beslenme için kullanılan gaga ve boyun kesesinin var olduğu söylenebilir. Miyosen'in başlarından kalma bir fosil, bazı özelliklerinin kendine has olduğu düşünüldüğünden Miopelecanus gracilis olarak adlandırılmış ancak daha sonradan bu farklılıkların Pelecanus cinsinin türleri arasındaki varyasyonların içinde kaldığı düşünülmüştür. Eosen'in son döneminden kalma Protopelicanus cinsi ise pelikanımsı ya da sümsük kuşumsu olabileceği gibi Pelagornithidae familyasından benzer bir su kuşu da olabilir. Geçerli bir tanımlama sağlayacak kadar yeterli fosil kanıtlarına dayanmadan tanımlanmış olan Miyosen döneminden kalma Liptornis cinsi ise nomen dubium olarak değerlendirilir:
Avrupa'da bulunan çok sayıda pelikan fosiline karşın Kuzey Amerika'da daha az sayıda fosil bulunmuştur. Fosil kalıntılarından çeşitli Pelecanus türleri tanımlanmıştır:
Pelecanus cadimurka, Rich & van Tets, 1981 (Pliyosen sonu, Güney Avustralya)
Pelecanus cautleyi, Davies, 1880 (Pliyosen başı, Siwalik Hills, Hindistan)
Pelecanus fraasi, Lydekker, 1891 (Miyosen'in ortası, Bavyera, Almanya)
Pelecanus gracilis, Milne-Edwards, 1863 (Miyosen başı, Fransa)
Pelecanus halieus, Wetmore, 1933 (Pliyosen sonu, Idaho, ABD)
Pelecanus intermedius, Fraas, 1870 (Miyosen'in ortası, Bavyera, Almanya) (1984'te Cheneval tarafından Miopelecanus içinde sınıflandırılmıştır)
Pelecanus odessanus, Widhalm, 1886 (Miyosen'in sonu, Odessa yakınında, Ukrayna)
Pelecanus schreiberi, Olson, 1999 (Pliyosen'in başı, Kuzey Carolina, ABD)
Pelecanus sivalensis, Davies, 1880 (Pliyosen'in başı, Siwalik Hills, Hindistan)
Pelecanus tirarensis, Miller, 1966 (Oligosen'in sonu ile Miyosen'in ortası, Güney Avustralya)
Fiziksel özellikler

Pelikanların en önemli ayırt edici özellikleri çok uzun gagaları, kanca şeklinde aşağı kıvrılmış üst gaga ucu ve alt gagaya bağlı büyük boğaz kesesidir. Alt gaganın kafaya bağlandığı kemiği ince olması ve esnek dil kasları, kesenin balık yakalamak ve bazen de yağmur suyu toplamak için sepet gibi kullanılmasına olanak sağlar ancak balıkların yutulmasına engel olmamak için dil çok küçüktür. Boyunları uzun olduğu gibi, geniş, tam perdeli ayakları, kısa ve kalın bacakları vardır. Uçan kuşlar arasında en ağırlarından olan pelikanlar, iskeletlerinde ve derilerinin altında bulunan hava keseleri sayesinde görece hafiftirler. Kuyrukları kısa ve kare şeklindedir. Kanatları uzun ve geniştir, süzülerek uçmak için uygun şekildedir ve 30 ila 35 arasında değişen, çok sayıda ikincil uçuş tüyü barındırır.
Erkekler genellikle dişilerden daha büyüktür ve gagaları da daha uzundur. En küçük pelikan türü kahverengi pelikandır ve bu türün en küçük bireyleri 2,75 kg ağırlığında, 1,06 m boyunda olup kanat açıklıkları yalnızca 1,83 m'dir. En büyük pelikan türünün ise en büyük bireylerinin 15 kg ağırlığı, 1,83 m boyu ve 3 m kanat açıklığı ile tepeli pelikan olduğu düşünülmektedir. Avustralya pelikanının gagası büyük erkeklerde 0,5 m'ye kadar erişebilir ki bu kuşlar arasında en uzun gagadır.
Kahverengi pelikan ve Peru pelikanı dışındaki diğer pelikanların tüyleri açık renklidir. Üreme mevsiminden önce tüm türlerin gagaları, boğaz keseleri ve tüysüz yüz derileri daha canlı renklere bürünür. Kahverengi pelikanın Kaliforniya alt türünün boğaz kesesi parlak kırmızı renge bürünür ve yumurtlamadan sonra solarak sararır. Peru pelikanının boğaz kesesi ise mavi renge bürünür. Amerika ak pelikanının erkeğinin gagasında üreme mevsiminden önce oluşan büyük yumru, dişiler yumurtladıktan sonra dökülür. Erişkin olmayan pelikanların tüyleri erişkin pelikanların tüylerinden daha koyu renklidir. Yumurtadan yeni çıkan yavrular tüysüz ve pembe renklidir. 4 ila 14 gün içinde gri ya da siyah renge dönüşürler ve beyaz ya da gri hav tüyler çıkarmaya başlarlar.
Fiziksel özellikler > Hava keseleri

İki kahverengi pelikanın 1939 yılında yapılan teşrihleri sonucunda pelikanların kemiklerinde bulunan hava keselerinin yanı sıra derilerinin altında ventral kısımda boğaz, göğüs ve kanatlarının altında hava keselerinden oluşan bir ağ daha olduğu ortaya çıkarılmıştır. Hava keseleri soluma sisteminin hava yollarına bağlıdır ve pelikan gırtlak dilini kapatarak hava keselerini şişirilmiş olarak tutabilir ancak nasıl şişirildikleri tam olarak anlaşılamamıştır. Hava keseleri pelikanların su içinde batmamasını sağlar ve balık yakalamak için uçarken dalış yaptığında suya giriş esnasındaki şoku sönümlemeye yardımcı olur. Yüzeysel hava keseleri aynı zamanda gövde konturlarını yuvarlatarak, gövdeyi kaplayan tüylerin daha etkili ısı yalıtımı yapmalarını ve iyi bir aerodinamik yapı sağlamalarını kolaylaştırır.
Dağılımı ve yaşam alanı

Günümüz pelikanları Antarktika hariç tüm kıtalarda bulunurlar. Asıl olarak ılıman bölgelerde yaşasalar da üreme alanları 45° Güney enlemi (Tasmanya'daki Avustralya pelikanları) ile 60° Kuzey enlemi (Kanada'nın batısındaki Amerika ak pelikanları) arasında uzanır. Karadaki su havzalarında ve kıyılarda yaşayan kuşlar olarak kutup bölgelerinde, açık denizde ve Galapagos hariç okyanus adalarında, Güney Amerika'nın içlerinde ve Amazon Nehri'nin ağzından güneye doğru Güney Amerika'nın doğu kıyısında yaşamazlar. Fosil kemik kalıntılarına Yeni Zelanda'nın Güney Adası kadar güneyde rastlandıysa da burada az sayıda bulunmaları ve dağınık olmaları sebebiyle günümüzde olduğu gibi bu kuşların Avustralya'dan konuk olarak gelen pelikanlar olduğu düşünülmektedir.
Davranış ve ekoloji

Pelikanlar kuvvetli bacakları ve perdeli ayaklarıyla çok iyi yüzücüdürler. Başlarının arkasındaki üropigial bezden aldıkları yağlı salgıyı tüylerine sürerek su geçirmez hâle getirirler. Kanatlarını gövdelerinin kenarında serbest şekilde tutarak gövdelerinin çok az bir kısmı suyun altında kalacak şekilde su üstünde yüzerler. Gagaları açık biçimde boğaz keselerini sallayarak buharlaşmayı artırırlar ve serinlerler. Kıyılarda, kumluklarda ve sığ sularda toplu hâlde tüner ve dolanırlar.
Göğüs kaslarının içinde bulunan bağ dokular kanatları yatay olarak sıkı bir şekilde tutmaya yarar ve havada süzülerek uçmaları kolaylaşır. Termallerden yararlanarak bu şekilde 3.000 m yüksekliğe çıkabilir, süzülerek ve V düzeninde uçarak beslenme alanlarına doğru 150 km'lik mesafe kaydederek uçarlar. Pelikanlar aynı zamanda su yüzeyi üzerinde alçaktan uçarken yer etkisi denen fenomenden yararlanarak sürüklemeyi azaltır ve taşımayı artırırlar. Kanatlar ve su yüzeyi arasından geçen hava daha yüksek yoğunluğa sıkıştığından ötürü yukarı doğru daha büyük bir taşıma kuvveti sağlar. Dolayısıyla bu şekilde uçarken önemli ölçüde enerji tasarruf edilir.
Erişkin pelikanlar iletişim için özellikle kanatların ve gagaların kullanıldığı görsel nümayiş ve davranışlardan yararlanırlar. Agonistik davranışlar rakiplerini gagalamak ve gagaları ile ses çıkartmak, tehditkâr şekilde kanatlarını açıp sallamaktan ibarettir. Erişkin pelikanlar koloni içindeyken homurtu şeklinde ses çıkarırlar ancak üreme mevsimi dışında ve koloni ile birlikte değilken genellikle sessizdirler. Koloniler ise özellikle yavru kuşların çıkardıkları seslerle birlikte oldukça gürültülüdür.
Davranış ve ekoloji > Beslenme

Pelikanlar 30 cm uzunluğa kadar olan balıklarla beslenirler, ayrıca amfibiler, kaplumbağalar, kabuklular ve ara sıra da kuşlarla da beslendikleri görülür. Suda yaşayan avlarını genellikle su yüzünden ya da su yüzüne yakın derinliklerden alırlar. Derin sularda ak pelikanlar genellikle yalnız başlarına avlanırlar. Kıyıya yakın yerlerde ise grup hâlinde küçük balık sürülerini çevreleyerek oluşturdukları hat boyunca su yüzünde kanatlarını çırparak sığ sulara sürükler ve burada balıkları avlarlar. Boğaz keselerini genişleterek çok sayıda küçük balık yakalarlar ancak su yüzünde keselerindeki suyu boşalttıktan sonra avlarını yutarlar. Bu işlem bir dakikaya kadar sürdüğü için bu sırada diğer su kuşları pelikanların ağzından balıklarını çalabilirler.
Büyük balıkları gagalarının ucuyla yakaladıktan sonra havaya fırlatır ve kafaları önce olmak üzere havada yakalayıp yutarlar. Bazen bir martı pelikanın başında durup gagalayarak dikkatini dağıtır ve açık gagasından balık çalabilir. Pelikanlar da zaman zaman diğer su kuşlarından avlarını çalabilmektedir.
Kahverengi pelikan, balık avlamak için genellikle suya dalış yapar. Asıl olarak balık ile beslenen Avustralya pelikanı aynı zamanda çöplüklerde dolaşarak bulduğu leşlerle birlikte böcekleri, küçük kabukluları, ördekleri ve hatta küçük köpekleri de yiyebilen eklektik ve fırsatçı bir leşçi ve etoburdur. Halk arasındaki inanışın aksine pelikanlar boğaz keselerinde besinlerini saklamazlar.
Diğer kuşların pelikanlar tarafından yenmesi nadir de olsa Londra'da ak pelikanların güvercinleri yuttukları gözlemlenmiştir. Güney Afrika'da ak pelikanların Morus capensis türü kuş yavrularıyla birlikte Phalacrocorax capensis, Microcarbo coronatus, türü karabataklarla Larus dominicanus, Thalasseus bergii türü martıları ve Afrika penguenlerini yedikleri gözlemlenmiştir. Kahverengi pelikanların ise Kaliforniya'da Uria aalge türü kuş yavrularını, Meksika'da sığır balıkçılı ve büyük ak balıkçıl yumurtaları ile yavrularını yedikleri bildirilmiştir.
Korunma durumu ve tehditler > İtlaf ve tacizler

Pelikanların beslendiği balıklarla insanların yakaladığı balıkların çok azı ortak olduğu halde, balık konusundaki rekabet nedeniyle insanlar tarafından zulüm görmüşlerdir. 1880'lerden itibaren Amerika ak pelikanları sopalarla ya da vurularak öldürülmüş, yumurtaları ve yavruları bilerek ortadan kaldırılmış, beslenme ve üreme alanları bilerek uygulanan su alanı düzenlemeleriyle yok edilmiştir. 21. yüzyılda bile ABD'de Idaho'da sayıları artan Amerika ak pelikanının yöredeki balık avcılığını tehdit ettiği gerekçesiyle sistematik tacizler ve itlaf konusunda resmî girişimler başlatılmıştır.
Güney Afrika'da 19. yüzyılda guano üreten kuşların yumurtalarını yemeleri nedeniyle guano toplayıcıları tarafından ak pelikanlar itlaf edilmiştir. Yakın geçmişte de pelikanların özellikle karabatakları avlaması ve yumurtaları ile beslenmesi nedeniyle Güney Afrika'da bu kuşların popülasyonları tehdit altına girdiği için koruma amaçlı olarak zarar görmüş kolonilerin yakınındaki pelikan popülasyonunun azaltılması önerilmiştir.
Yaşam alanı yok olmasının ve bilerek yapılan zulmün dışında pelikanlar kuş gözlemcileri, kuş fotoğrafçıları ve diğer meraklı ziyaretçilerin üreme kolonilerindeki tacizlerinden de muzdariptirler. Üreme mevsiminde insanların yalnızca yakınlarda bulunmaları bile kuşların yanlışlıkla yumurtalarını kaybetmelerine ve yok etmelerine neden olabilmekte, yeni doğan yavrular korunmasız kalabilmekte ve hatta tamamen üreme kolonilerinden kuşlar ayrılabilmektedir.