Thomas Müntzer
Teoloji ve Meryem hakkındaki görüşleri

Luther ve Müntzer birkaç öğreti konusunda anlaşmazlık yaşamışlardı. Müntzer “Tanrı’nın yaşayan sözü”ne (başka bir deyişle sürekli vahiy ve ilham) inanmış ve bunu öğretmişti, çocuk vaftizini ve aşai rabbani ayinindeki şarap ve ekmeği yasaklamak İsa'nın fedakârlığının sembolleriydiler. Luther bu öğretilerin hiçbirine katılmadı. Çocuk vaftizi hususundaki konumu dolayısıyla, Müntzer Anabaptist hareketin kurucularından biri sayılıyordu, yine de yetişkinlerin “vaftizlerini geri alma”yı kabul edip etmediğine karşı bir şüphe mevcuttur.
Luther ayrıca Müntzer kadar radikal değildi. Cennetten gelen devamlı vahye inanmayan Roma Katoliği rahipleri eleştirirken, Müntzer, "Bu rezil ve hain rahiplerin en küçük minvalde dahi kiliseye yararları dokunmamaktadır, damadın sesini reddedenler için bu onların iblis sürüsü olduklarının en kesin delilidir. Fahişelerinin utanmazlığıyla edepsizce reddederlerken, o zaman nasıl Tanrı’nın hizmetkârları, O’nun sözünün taşıyıcıları olabilirler? Tüm gerçek rahiplerin vahiyleri olmalıdır, ki böylece gayelerinden ödün vermesinler." Luther'den farklı olarak, Müntzer iyi işlerin ayrıca erdemliğe iman etmeyi gerektirdiğine inanmıştır. Müntzer, "Hristiyan olmanın başlangıcı kelâmı gayretle beklemektir. Bu bekleyiş esnasında birisi Kelâmdan yakınmalı ve işlerimizin gecikmiş olduğu gerçeğine karşı bir teselli söz konusu olmamalıdır. Sonra birisinin diğerinin hiç inancı olmadığını düşünür; gerçekten de, hiç olmayanı hisseden gelecektir. Hakiki imana çok az istek duyulur, ama çok zayıftır ki bunun güç bela farkındalığındadır. En sonunda, o ruhen yıkılmalı ve hayıflanmalıdır, 'Ne acınası biriyim ben! Yüreğimden içeri ne sokuldu benim? Vicdanım dayanma gücümü ve beni ben yapan her şeyi yiyip bitiriyor! Ne yapmalıyım? Tanrı’ya güvenimi kaybettim' " Müntzer teolojiyi yenilerken, eski öğretilerinin çoğuna dokunmadı.
Bu onun Meryem hakkındaki görüşlerinde de etkili olur. Meryem'in Doğumu Bayramı'nda, 1520 yılında Zwickau'da verdiği bir vaazında, Meryem'i “Başpapaz”, “başrahip” ve “Kraliçe” olarak betimler. Bakire Meryem bir arabulucu kadındı, gün ve gecenin arabulucusuydu, ‘Tanrı ve insan arasında arabulucu’ydu, mediatrix inter deum et hominem. Alçakgönüllülüğü sayesinde şeytanla savaşını kazanmıştı. Onun kişiliği Tanrı’nın gücünü gösteriyordu, yüceliği kendi yaptıklarının sonucu değil, inayetinin sonucuydu. Meryem’in doğumu eski emrin yenilenmesi için meleklere ve insanlara unut vermişti. Müntzer Meryem’in İsa’nın doğumu sırasında da önce de ve sonra da bakire olduğunu savunur. Clairvoux’lu Bernard’ın söylediklerini, belirgin olarak ise Meryem hakkındaki argümanlarını alıntılar. Müntzer ne Meryem’in ne de havarilerin suyla vaftiz edildiği konusunda ısrar etmiştir. Bundan böyle, Meryem’e yüksek mertebe verili, suyla yapılan vaftizin dinsel vaftiz hareketinden daha aşağı kademede olduğunu iddia eder. Müntzer Özgürlükçü teolojinin babası sayılabilir, çünkü Magnificat’ı – “alçakgönüllüyü yükseltti” – Meryem'in var olan toplumsal düzene eleştirisi olarak yorumladı. Müntzer sistematik bir Meryemoloji geliştirmedi, ama onun Meryem hakkındaki görüşleri Meryem'i kutsal kitaptaki en üstün esas modele terfi ettirdi. Meryem ‘imanı’ temsil eder, fides non ficta. Luther'le sık sık yaptığı ağır ve polemikçi tartışmalarda, Müntzer görüşlerini kanıtlamak için Meryem'in örnek yaşamını kullanır. Meryem hakkındaki tüm yorumlamalarında, Dayanağı olarak kutsal kitaplardan alıntılar yapar.