stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Prusya Reform Hareketi
Diğer alanlar > Eğitim > Üniversiteler

Humboldt'un düşüncesinde üniversite, entelektüel eğitimi taçlandıran ihtişamı temsil ediyordu ve öğretim ile araştırma arasındaki özgürlük idealinin ifadesi onda önemli bir yer tutuyordu. Bu açıdan bakıldığında Alman üniversiteleri çoğunlukla vasattı. Humboldt'a göre, "devlet, üniversitelerine ne jimnastik ne de uzmanlık okulları gibi davranmamalı ve Akademisine teknik veya bilimsel bir vekil olarak hizmet etmemelidir. Onlardan kendisine hemen ve basitçe kâr sağlamayan hiçbir şey talep etmemelidir".
Ona göre öğrenciler, araştırmaya katılarak özerk düşünmeyi ve bilimsel bir şekilde çalışmayı öğrenmek zorundaydı. Berlin Humboldt Üniversitesi'nin kuruluşu bir model teşkil etti. 1810'da açıldı ve dönemin büyük hocaları burada ders verdi; Johann Gottlieb Fichte, doktor Christoph Wilhelm Hufeland, tarihçi Barthold Georg Niebuhr ve hukukçu Friedrich Carl von Savigny.
Uygulamada, eğitim reformlarının sonuçları Humboldt'un beklediğinden farklıydı. Filolojik eğitim idealini hayata geçirmek, toplumun alt sınıflarını dışladı. Eğitimin büyük maliyeti, bu alandaki reformları etkisiz hale getirdi. Reformcular, eğitim sayesinde insanların sosyal ölçekte yükseleceğini ummuşlardı, ancak bu umdukları kadar iyi olmadı.
Diğer alanlar > Askeri

Ren Konfederasyonu devletlerindeki reformların aksine, Prusya politikası başından beri Fransız üstünlüğüne karşıydı. Ayrıca, Prusya askeri reformları, güney Almanya devletlerindeki reformlardan çok daha derindi. 1806 yenilgilerinden sonra oluşan ve aralarında Scharnhorst, Gneisenau, Boyen, Grolman ve Clausewitz'in de bulunduğu bir grup subay tarafından reformlar ortaya konmaya başladı.
1806'dan beri genelkurmay başkanı olan Scharnhorst, Temmuz 1807'de III. Friedrich Wilhelm tarafından kurulan askeri yeniden yapılanma komisyonunun başına geçti. Ona göre her vatandaş, devletin doğuştan savunucusuydu. Asıl amacı Fransız işgalcileri kovmaktı. Stein ile yakın temas halinde olan Scharnhorst, kralı ordunun reforma ihtiyacı olduğuna ikna etmeyi başardı. Sivil idare gibi, 25 Aralık 1808'de bir Prusya savaş bakanlığı da basitleştirildi. Scharnhorst yeni bakanlığın başındaydı ve reformlarıyla ordu ile toplum arasındaki engelleri kaldırmayı ve orduyu yurttaşların yurtseverliğine dayandırmayı amaçlıyordu.
Diğer alanlar > Askeri > Askeri teşkilatı

1806'daki deneyimler, Prusya ordusunun eski teşkilatının artık Fransız ordusunun gücüyle boy ölçüşemeyeceğini gösterdi. Fransız savunma taktikleriyle karşılaştırıldığında, Prusya taktikleri çok hareketsizdi. Subayları, askerlerine nesne muamelesi yaptı ve onları sert bir şekilde cezalandırdı; en ağır cezalardan biri olan Spießrutenlaufen, bir askerin iki sıra adam arasından geçmesini ve onlar tarafından dövülmesini sağlamaktan ibaretti. Bunun yerine Fransızlar zorunlu askerlik hizmetine sahipti ve Prusya ordusunun bunu benimsemesi, Prusya'nın askeri reformlarının merkeziydi.
III. Friedrich Wilhelm, askeri reformlar konusunda tereddüt etti, subaylar ve soylular onlara direndi ve hatta burjuvazi bile şüpheci kaldı. 1813 Alman Harekatının başlaması kilit faktördü. 9 Şubat 1813'te bir kararname, önceki askere alma sisteminin yerine kanton (Kantonpflichtigkeit) tarafından hizmet verme zorunluluğu getirdi ve bu yeni sistem tüm savaş boyunca sürmesi gerekiyordu. Böylece, ordu disiplinini medeni hukuka uyarlamada sıradan askerin gururunu ve konumunu geri kazanmaya çalıştı. Cezalar ve özellikle (bir askerin dövülmesini içeren) 'schlague' kaldırıldı. Toplumsal farklılıklar ortadan kalkmalıydı. Tilsit Antlaşmaları, Prusya ordusunu 42.000 askere indirmişti, ancak Scharnhorst, Antlaşmanın izin verdiği sayıları hiçbir zaman aşmadan bir dizi askeri dönüşümlü olarak eğitmekten oluşan "Krümper sistemini" uygulamaya koydu. Bu kapsamda 30.000 ila 150.000 arasında ek asker de eğitildi; eğitim sistemi birkaç kez değişti ve bu nedenle kesin sayıları hesaplamak zor. III. Friedrich Wilhelm tarafından 27 Mayıs 1814'te zorunlu askerlik emri verildi ve ardından aynı yıl 3 Eylül'de yayınlanan askeri yasayla da 20 yaşındaki her erkek vatanı savunmakla yükümlü olduğu ilan edildi. Aynı yasayla bu genel yükümlülüğün özellikle barış zamanında bilim ve sanayinin ilerlemesini aksatmayacak şekilde yerine getirilmesi için hizmet şartları ve hizmet süresi dikkate alınması gerektiği belirtildi.
Diğer alanlar > Askeri > Diğer

Subay teşkilatı da yeniden düzenlendi ve subayların çoğu görevden alındı. Soyluların ayrıcalığı kaldırıldı ve burjuvalara da bir subay olarak kariyer yapma hakkı verildi. Aristokratlar bundan hoşlanmadılar ve Ludwig Yorck von Wartenburg örneğinde olduğu gibi protesto ettiler. Uygulamada, bir miktar (küçük de olsa) burjuva etkisi kalsa bile, genel olarak soyluların lehine olan bir subay sistemi uygulamaya konuldu. Savaşçı alayından başlayarak savaş arabası ve koruma birlikleri kuruldu. Haziran 1808'den itibaren eğitimleriyle meşgul olan Yorck von Wartenburg'du. Subaylarda artık terfiyi belirleyen hizmet edilen yıl sayısı değil, hizmet şartlarıydı. Prusya Savaş Akademisi daha iyi subay eğitimi sağlayacak şekilde örgütlendi; Jena'daki yenilgiden sonra feshedildi, 1810'da Scharnhorst tarafından yeniden kuruldu.
1813-1814'te hat piyade birlikleriyle birlikte, Prusya'nın kendisini savunmak için yedek birlikler olarak hizmet verecek olan Landwehr oluşturuldu. Organizasyonda bağımsızdı; Kreise'de (bölgeler), komisyonlar, burjuvazinin subay olabileceği birlikler örgütledi. Reformcuların halkı ve orduyu birleştirme fikri başarılı olmuş görünüyor. Gönüllü avcı müfrezeleri (freiwillige Jägerdetachements) da takviye olarak oluşturuldu.
Ana liderler

Reformlara bazen reformların yaratıcıları Stein ve Hardenberg'in adı verilir, ancak bunlar aynı zamanda her biri kendi uzmanlığına sahip uzmanlar arasındaki işbirliğinin meyvesiydi. Bu uzmanlardan biri, 1773 doğumlu Heinrich Theodor von Schön'dü. Königsberg Üniversitesi'nde siyaset bilimleri alanında kariyer yapmak için hukuk okumuştu. 1793'te Prusya hizmetine girdi. Dokuz yıl sonra, Generaldirektorium'un mali müşaviri oldu. Prusya hükûmeti Jena'daki yenilgisinin ardından Königsberg'e kaçtığında, hükûmet Stein'ı göreve çağırdı. Stein'ın Ekim fermanını yazmasına yardımcı olacakların arasında Schön'de bulunuyordu. Stein'dan farklı olarak Schön, toprak sahipliğinin daha fazla serbestleştirilmesini destekledi; ona göre, köylülerin aleyhine olsa bile ekonomik kârlılık birinci öncelik olmalıydı. 1816'dan itibaren Schön, yaklaşık 40 yıl boyunca elinde tutacağı görev olan Oberpräsident oldu ve kendisini yönettiği eyaletlerin ekonomik ve sosyal yaşamına adadı.
Schön, Rigaer Denkschrift'in düzenlenmesinde de yer aldı. 1806'da, henüz görevden alınan Hardenberg'in etrafında toplanan bir grup memurla seyahat etti; grupta ayrıca Karl vom Stein zum Altenstein, Friedrich August von Stägemann ve Barthold Georg Niebuhr da vardı. Niebuhr, 1794 ile 1796 yılları arasında Kiel Üniversitesi'nde hukuk, felsefe ve tarih okudu. 1804'te Danimarka ulusal bankasının başına getirildi. Bir finans uzmanı olarak ünü hızla Prusya'ya yayıldı. 19 Haziran 1806'da Niebuhr ve ailesi, görevden alındığında Hardenberg ile çalışmak için diğer memurlarla birlikte Riga'ya gitti. 11 Aralık 1809'da mali müşavir ve devlet borcunu yönetmek için bölüm şefi oldu. 1810'da, Hardenberg tarafından yürürlüğe konan bir mali planın gerçekleştirilip gerçekleştirilemeyeceğine dair güçlü şüphelerini dile getirdiği bir notu krala illetti. Kullandığı üslup o kadar güçlüydü ki kral Niebuhr'un mektubunu reddettiği gibi Niebuhr siyasetten çekilmek zorunda kaldı.
Riga'da bulunan diğer üç devlet yetkilisi (Karl vom Stein zum Altenstein, Wilhelm Anton von Klewitz ve Friedrich August von Stägemann) de reformlarda önemli roller oynadılar. Altenstein, Generaldirektorium'da yüksek mali danışman oldu. Stein 1807'de görevden alındığında, Altenstein ve maliye bakanı Friedrich Ferdinand Alexander zu Dohna-Schlobitten, Stein tarafından tasarlanan devlet reformunu uygulamaya koydu. 1810'da Klewitz ve Theodor von Schön, Verordnung über die veränderte Staatsverfassung aller obersten Staatsbehörden'i (Devletin tüm yüksek makamlarının yeni anayasasına ilişkin Kararname) düzenledi. Königsberg polis şefi ve Städteordnung'un gerçek yazarı Johann Gottfried Frey, Städteordnung'da Stein ile işbirliği yapan Friedrich Leopold Reichsfreiherr von Schrötter, 1801'den beri Prusya hizmetinde, mali ve endüstriyel yasalar konusunda Hardenberg ile işbirliği yapan Christian Peter Wilhelm Beuth, Hardenberg üzerinde biraz etkisi olan Christian Friedrich Scharnweber gibi diğer işbirlikçiler reformlarda yer aldı.
Prusya'nın Dirilişi

1806'dan itibaren Almanya'da ve Almanca konuşulan ülkelerde münferit ayaklanmalar meydana geldi. 26 Ağustos 1806'da bir kitapçı olan Johann Philipp Palm, Napolyon karşıtı bir broşür yayınladığı için halkın büyük tepkisine de neden olacak şekilde idam edildi. 1809'da Andreas Hofer, Tirol İsyanını başlattı, ancak Palm ile aynı kaderi paylaştı. Napolyon karşıtı duygu, bu gibi olayların yanı sıra Prusya'nın Fransızlara hâlâ büyük tazminatlar ödemesiyle, yavaş yavaş gelişti. Napolyon'un Rusya seferinin felaketle karşılaştığında, Almanya'da ve her şeyden önce Prusya'da bir umut ışığı yaktı. 30 Aralık 1812'de Yorck von Wartenburg, Prusya'nın gerçekte Napolyon'a karşı döndüğü ve Tilsit Antlaşmaları'nın reddettiği Tauroggen Sözleşmesini imzaladı.
13 Mart 1813'te III. Friedrich Wilhelm "An Mein Volk" konuşmasını yaparak bir çağrıda bulundu: Halkıma! Brandenburglular, Prusyalılar, Silezyalılar, Pomeranyalılar, Litvanyalılar! Yedi yıla yakındır nelere katlandığınızı biliyorsunuz, başladığımız mücadeleyi onurlu bir şekilde bitirmezsek akıbetinizin ne olacağını biliyorsunuz. Geçmiş zamanları hatırlayın, Büyük Friedrich'i hatırlayın. Atalarımızın onun emrinde kazandığı güzel şeyleri aklınızda tutun: vicdan, şeref, istiklal, ticaret, sanayi ve bilim hürriyeti. Güçlü Rus müttefiklerimizin harika örneğini aklınızda tutun, İspanyolları, Portekizlileri, hatta aynı iyi şeyleri kazanmak için güçlü düşmanlara savaş açan ve zafer kazanan daha önemsiz insanları aklınızda tutun. Tüm sınıflardan büyük fedakarlıklar isteniyor, çünkü düşmanlarımızın sayısı ve kaynakları harika. Ancak bireyden talep edilen fedakarlıklar ne olursa olsun, uğruna savaştığımız ve Prusyalı ve Alman olmayı bırakmak istemiyorsak kazanmak zorunda olduğumuz şeyler için, onları yaptığımız kutsal değerlerin yanında sönük kalırlar.
Takip eden 27 Mart Prusya, Fransa'ya savaş ilan etti ve 16-19 Ekim'de Leipzig Muharebesi ile Napolyon'un iktidarının sonunu getirmesine yardım etti. 1 Ekim 1815'te Viyana Kongresi yapıldı ve burada Harbenberg muzaffer Prusya Krallığını temsil etti.
Tarihyazımı > İlk analizler

19. yüzyılın sonlarında tarih yazımında, Prusya reformları veya "yukarıdan devrim", Heinrich von Treitschke ve diğerleri tarafından, "küçük Almanya" çözümü temelinde Alman İmparatorluğu'nun kuruluşunun ilk adımı olarak görülüyordu. Friedrich Meinecke'ye göre reformlar, Prusya ve Almanya'nın gelecekteki evrimi için gerekli koşulları yerine getirdi. Uzun bir süre, Leopold von Ranke'nin etkisi altında, reformcular hakkında yazılan çok sayıda biyografinin gösterdiği gibi, reformlar dönemi her şeyden önce "büyük adamların" yaptıklarının ve kaderlerinin bir hikâyesi olarak sunuldu.
Aslında, araştırmacıların ilgisini ilk çeken askeri reformlardı. Stein'ın hayatı ve eylemleri ancak Max Lehmann'ın biyografisi ile analiz edildi. Stein'ın aksine, biyografi yazarları Hardenberg'e çok az ilgi gösterdiler. Stein ve Hardenberg arasındaki önemli farklılıklara rağmen, tarih yazımı, yaklaşımları arasında onları tek bir birleşik politika haline getiren temel bir süreklilik gördü.
Otto Hintze gibi bazı yazarlar, 1794 Genel Devlet Kanunları gibi reform programlarının rolünün altını çizdiler. Böyle bir süreklilik, reformcuların reformlar yapılmadan önce zaten ayrı bir grup olduğu teorisini doğruladı. Thomas Nipperdey, 1806 felaketinden önce reform planları olduğunu, ancak bu planları oluşturanların bunları yürürlüğe koyacak enerjiden ve ayrıca iç uyumdan yoksun olduğunu vurguladı. Tarım reformlarına gelince, Georg Friedrich Knapp'ın çalışmaları 19. yüzyılın sonunda bir tartışmaya yol açtı; reform politikasını eleştirdi ve bunun köylülerin çıkarlarını değil aristokratların çıkarlarını desteklediğini belirtti. Belirli sorunların evriminden Adam Smith'in liberal çıkarlarını sorumlu tuttu.
Tarihyazımı > Eleştirideki nüanslar

Günümüzde sanayi reformlarının başarısı daha nüanslı bir şekilde eleştirilir. Zanaatkarların sefaletinin ana nedeni olarak görülmediler, bunun yerine mevzuatın onların gelişimi üzerindeki etkisi olarak ele alındılar. Alman tarihçi Barbara Vogel, tarımsal ve endüstriyel yaklaşımların genel bir kavramını ele almaya ve bunları "bürokratik bir modernleşme stratejisi" olarak tanımlamaya çalıştı. Sınai gelişme dikkate alındığında, reform politikasının kesinlikle tarihi Prusya topraklarında kırsal sanayinin teşvik edilmesine odaklandığı ve böylece Prusya'nın sanayi devriminin başlamasına izin verdiği görülüyor.
Reinhart Koselleck, Preußen zwischen Reform und Revolution (Reform ve Devrim Arasında Prusya) adlı çalışmasında 1848 Devrimleri ışığında reform politikasının genel bir yorumunu vermeye çalıştı. Koselleck, reform döneminde ve 1815 ile 1825 yılları arasında yönetimin güçlendirilmesi sırasında bir idari devletin doğuşunu daha sonraki anayasanın bir öngörüsü olarak gördü. Ancak ona göre, sonraki on yıllar siyasi ve toplumsal hareketin bürokrasi tarafından bastırıldığına tanık oldu. Reform döneminin sona ermesinin ardından Koselleck, üst düzey memurlar ile 'Bildungsbürgertum'un memur olamayan burjuvaları arasındaki dengede bir kırılma olduğunun altını çizdi. Ona göre bürokrasi, bireysel çıkarlara karşı genel çıkarları temsil ediyordu ve reform hareketinin durması korkusuyla hiçbir ulusal temsil organı kurulmamıştı.
Tarihçi Hans Rosenberg ve daha sonra Bielefeld Okulu'nun temsilcileri, Prusya'da bir anayasaya yol açacak sürecin sona ermesinin, onun demokratikleşmesinin ve Sonderweg'in sona ermesinin nedenlerinden biri olduğu teorisini desteklediler. Frankfurt Üniversitesi'nde profesör olan Hans-Jürgen Puhle, Prusya rejiminin "uzun vadede kendi yıkımına programlanmış" olduğunu bile savundu. Thomas Nipperdey gibi tarihçiliğe daha çok yönelen diğer yazarlar, reformcuların niyetleri ile reformların daha sonraki beklenmedik sonuçları arasındaki farklılığın altını çizdiler.
Birkaç on yıl önce, 1807'den 1819'a kadar olan Prusya reformları, 19. yüzyıl Almanya'sının tarihsel çalışmasında merkezi konumlarını kaybetti. Bu düşüşe katkıda bulunan bir faktör, Ren Konfederasyonu devletlerindeki reformların birkaç tarihçi tarafından benzer görülmesiydi. Bir diğer sebep ise Prusya'nın sanayi ve toplum açısından dinamik olan bölgelerinin, Napolyon döneminin sonuna kadar doğrudan veya dolaylı olarak Fransız nüfuz alanına ait olmasıdır.
Reformcuların anıları > Heykeller

Reformcuların, özellikle de Stein'ın birkaç heykeli dikildi. 1870'te Berlin'deki Dönhoffplatz'a Hermann Schievelbein tarafından yapılmış bir Stein heykeli dikildi. Yanında Martin Götze'nin bir Hardenberg heykeli de 1907'de dikildi. Stein'ın heykeli şimdi Berlin'deki Prusya eyalet parlamentosunun önünde duruyor.
Reformcuların anıları > Köln anıtı

Reformcuların en önemli anıtlarından biri, Köln'deki Heumarkt'ta, birkaç Prusyalı reformcu da dahil olmak üzere dönemin önemli figürlerinin heykelleriyle çevrili III. Friedrich Wilhelm'in atlı bir heykeli anıttır; III. Friedrich Wilhelm'i çevreleyen simalar ise Stein, Hardenberg, Gneisenau, Scharnhorst, Humboldt, Schön, Niebuhr ve Beuth'dur. Anıtın tasarım süreci 1857'de başlatılmıştı ve 26 Eylül 1878'de, açılmıştı. Anıt, Christian Daniel Rauch tarafından tasarlanan Berlin'deki Büyük Frederick atlı heykelini andırıyordu.
Reformcuların anıları > Diğer

Stein, 1957 ve 2007'de ve Humboldt'ta 1952'de hatıra pullarında yer alırken, Berlin'in özellikle  Humboldtstraße, Hardenbergstraße, Scharnhorststraße, Freiherr-vom-Stein-Straße, Niebuhrstraße, Gneisenaustraße gibi birçok cadde reformcuların adını taşıyor.
Tilsit'ten sonraki Prusya bölgesini gösteren harita (turuncu)
II. Friedrich topraklarını inceliyor ve patates yetiştiricileriyle konuşuyor
Prusya Kraliçesi Louise
Karl Heinrich vom Stein, erken reformların başlatıcısı
Köln anıtındaki Niebuhr Heykeli (1878)
Berlin'de Stein ve Stadtordnung'u kutlayan plaket (1913)
Politik ekonomi alanında reformcular, Adam Smith'ten güçlü bir şekilde etkilendiler
Friedrich August von der Marwitz, aristokrat muhalefetin temsilcilerinden biriydi
1808'de Berlin'de ilk Prusya belediye meclis üyeleri için din hizmeti
Zollverein'ın öncülerinden biri, Prusya Maliye Bakanı Wilhelm Anton von Klewitz idi
Ekim 1807 fermanının ön kısmı
Barawen Malikanesi
Terziler loncasının kolları, diğer loncalar gibi, Gewerbefreiheit nedeniyle etkisini kaybetti
Prusya'nın okul ve üniversite sisteminde reform yapan Wilhelm von Humboldt
Berlin Humboldt Üniversitesi'nin önündeki Humboldt Heykeli (1882)
1850 civarında Berlin Humboldt Üniversitesi
Berlin'deki Scharnhorst Heykeli (1822)
1807'de Königsberg'de askeri yeniden yapılanma komisyonu. Ön plandaki iki adam Gneisenau ve Scharnhorst, oturan kişi ise sivil kıyafetli Stein'dir.
Sommersdorf-Sommerschenburg'daki Gneisenau Anıtı (1835)
Berlin'deki Gneisenau Heykeli (1855)
Theodor von Schön
Berlin, Tiergarten'deki Burggrafenstrasse'deki Beuth ve Humboldt Heykelleri (1878)
An Mein Volk: Prusya kralının 17 Mart 1813'te halkına yaptığı çağrı
Heinrich von Treitschke, 19. yüzyıldan 20. yüzyıla kadar Prusya reformlarının olumlu algılanmasını uzun süre etkiledi.
Sing-Akademie zu Berlin'de bir anayasa planı ancak 1848'de tartışılabildi
Köln'deki Heumarkt'ta Prusya Kralı III.Frederick William'ın heykeli, Prusya'nın ihtişamı için dikildi; çevresinde Stein, Hardenberg, Schön ve Humboldt gibi büyük Prusya reformcularının heykelleri var
Köln anıtı (1878)
Mutemid

Mutemid, tam ismiyle Ebu Abbas Mutemid billah Ahmed bin Cafer Mütevekkil (d. 844- ö. Ekim 892), 870-892 döneminde hükümdarlık yapan 15. Abbasi halifesi. Halifelik mevkiinde 22 yıl kalmakla beraber bu dönemde gerçek iktidar gücü kendi elinde bulunmamıştır.
Yaşamı > Tahta geçmesi

Mütemid, halife Mütevekkil'in halifelik tahtına çıkan üçüncü oğludur. Kuzeni olan Halife Mühtedî bir suikaste uğrayıp tahtı kaybedince 870'te Abbasi halifesi oldu.
Muhtedi suikasta uğrayıp öldüğünde saraylılar Samarra'da sarayda oda hapsinde bulunan Cafer Mütevekkil'in diğer oğlu ve eski halife Muhtedi'nin kardeşi olan Mutedid'yi bu hapisten çıkartıp Abbasi halifesi tahtına geçirdiler.
Haricilerin tarafını tutmakta olan Türk asıllı askeri komutan Mûsâ bin Boğa ise hemen saraya geri döndü. Kendini yeni halifenin oğlunun koruyucusu ve naibi olarak atanmasını sağladı. Halifenin oğlu (ve onun yanında onun gerçek yöneticisi olan Mûsâ bin Boğa, Abbâsî ülkesinin batı kimina vali tayin edildi.
Yaşamı > Zenc İsyanı ve kardeşi Muvaffak

Ana madde: Zenc İsyanı
Eylül 869'da Basra'da oraya pamuk tarımı için Sudan ve Sahra'dan getirilmiş olan köle zenciler Abbasilere karşı ciddi bir isyan çıkardılar. Zaidi Ali ibn Muhammad bu isyanın başına geçmek için çeşitli vaizler vererek Ali ve Şiilik mezhebine onları davet etti. Ama bu prensipler zenci kölelere pek çekici gelmeyince çok önemli eşitlik prensiplerini kapsayan Haricilik mezhebine onları davet etmeye başladı. Bunda çok büyük destek sağlayarak bu köle isyanını bir mezhep isyanı şekline de soktu.
Bu isyan çok çabuk yayıldı. Birçok göçmen bedevi, özellikle talan elde etmek için, bu isyana katıldılar. Halifenin Irak'ta bulunan orduları ve diğer büyük orduları isyancı ordularına karşı gönderildi. Bu ordular isyancıların elebaşlarını yakalamaya ve onları misal olarak çok merhametsizce öldürerek isyanı bastırmaya çalıştılar. Ama bu merhametsiz tutum isyancıların karşı direnişlerini artırdı. İsyancılara çete ve gerilla taktikleri kullanarak bu ordulara karşı koydular ve bazen bu orduları yenip elemine etmeye başladılar. İsyancılar Irak eyaletinin, aralarında "Ubudullah" limanı bulunan, bazı önemli şehir ve kalelerini ellerine geçirdiler ve Basra Körfezi kıyılarında "Muhtara" adlı yeni bir başşehir yapmaya başladılar. Bu isyan Güney Irak'tan Batı Arabistan ve Fars eyaletlerine de yayılmaya başladı.
Yeni halife olan Mütemid bu isyanı bastırmak için Mekke'de yaşayan ve Abbasilerin asıl ordu gücü olan Türk askerlere çok yakın olduğu bilinen kardeşi olan Ebu Ahmed bin Cafer Mütevekkil'i Samarra'ya çağırdı. Ona büyük yetkilerle isyan çıkan bölgelerde, yani Abbâsî ülkesinin büyük bir kısmında, valilik verdi. Ebu Ahmed bu yarı-halife yetki ve görevlerini taşıdığını açıkça ilan etmek için Muvaffak unvanını aldı. Önce İran'da olan isyancıları ortadan kaldırma uğraşına girişti.
Bu sıralarda zenci isyanın elebaşları güney Irak'ta kendilerine yeni topraklar bağışlayarak oralarda çalışanlara eski köle sahipleri gibi hareket edip isyancı kölelerin morallerin bozmaya başladılar ve birçok eski isyancı yan değiştirip isyanı bastırmak için gelen Arap ordusuna katılmaya başladı.
879'da Muvaffak İran'daki isyanları tümüyle bastırdı ve İran'ı tekrar Abbâsî ülkesi haline getirdi. Dikkatini güney Irak'a çevirip oradaki zenci isyanlarını bastırmaya koyuldu. 881'de iyi eğitim görmüş, iyi donanımlı ve savaş tecrübeli Muvaffak'ın Abbâsî ordusu zencilerle yaptıkları çarpışmalarda galip geldi. Zencilerin yeni yaptıkları Muktara şehri de bu ordunun eline geçti. Zenc İsyanı'nın doktrinini sağlayan ve başı olduğu kabul edilen Zaidi Ali ibn Muhammed ele geçirildi; idam edildi ve kesik başı Bağdat'a getirilip halka gösterildi. Böylece Zenc İsyanı son erdi.
Yaşamı > Tolunoğulları'na karşı

Halife Mutazz tarafından 869'da Mısır'a askeri vali yardımcısı gönderilen Ahmed bin Tolun  orada bir Tolunoğulları sülalesi altında Abbasi Halifelerinin vassalı olan bir devlet kurma peşinde idi. O yıl çıkan "Zenc İsyanı" Abbasilerin dikkatini Irak'a çekmişti. Bu olaydan faydalanmak isteyen diğer bir devlet Bizanslılar idi ve Bizanslılara Anadolu'da birçok kendilerine eskiden ait olan şehirleri ellerine geçirmeye başladılar ve Suriye'ye ve kuzey Irak'a hücuma geçtiler.
Ahmed bin Tolun bunu bir fırsat görerek Abbasi ülkesinin büyük bir kısmının valisi olarak Halife Mütemid tarafından tayin edilen Muvaffak'ın gücünü kırmaya çalıştı. 882'de Halife Mütemid'e bir gizli mektup göndererek devlet iktidar gücünün kendinde değil kardeşi Muvaffak elinde olduğunu açıkladı ve eğer Halife Mütemid kardeşini görevden alırsa onu koruyabileceğini de bildirdi. Bunun için Halife Mutemid'in kendine çok sadık bir komutan kişi olan Ahmed bin Tolun'un savunma merkezi olan Mısır'a gelmesini teklif etti.
Fakat Ahmed bin Tolun Muvaffak'ın başkentte olup bitenlerin haberlerini ona gönderen bilgi toplama sistemine hiç önem vermemişti. Ahmed bin Tolun'un bu gizli mektubu ve içeriği hemen Muvaffak'ın eline geçti. Muvaffak bu komplonun gerçekleşmesini çok basit bir strateji ile önledi. Kardeşi Halife Mütemid'in başkentten ayrılmasını önledi ve o şehirde kalmasını sağladı.
Yaşamı > Halifeliğinin sonu ve ölümü

883'te Irak'ta çıkan yeni bir Zenc İsyanı'nı bastıran kardeşi Muvaffak vezir olarak hemen gerçek iktidar dizginlerini ele aldı. Muvaffak'ın vezirliği sırasında Abbâsî devlet idaresi iyileşip  devletin önemli eyaletlerinin kontrolünü tekrar merkezin eline geçti. Ama vezir Muvaffak fil hastalığı'ndan muzdarip olup vezirlik yetkilerini yavaş yavaş oğlu olan Mutezid'e geçti ve Haziran 891'de Muvaffak öldü ve oğlu Mutezid amcası olan Halife Mütemid'in namına devleti idare eden tek vezir oldu. Halife Mutemid o kadar güçsüz kalmıştı ki kendi oğlunun halifeliğine varis olmasını önleyen kararları kabul etmek ve yeğeni Mutezid'i kendine vâris kabul etmek zorunda kaldı.
Halife Mütemid Ekim 892'de bir gün büyük bir içkili ziyafet sonunda fazla içkiden öldü. Yerine zaten vezirlik ile iktidar dizginlerine elinde bulunduran yeğeni Mutezid tahta çıkarak Abbâsî halifesi oldu.