Valensiya Krallığı
Reconquista

Daha sonra Valensiya Krallığı olacak olan bölgenin fethi, Aragon Tacı Kralı I. Jaume'nin Jaume I el Conqueridor (Fatih) 1232 yılında çoğunluğu Aragonlu askerlerle Morella'yı ele geçirmesiyle başladı. Kısa bir süre sonra, 1233'te Borriana ve Peniscola da بلنسية Balansiyya (Arap dilinde Valensiya) Tavaif-i Mülûk isminden alınmıştır.
İkinci ve daha önemli bir genişleme dalgası 1238 yılında I. Jaume'nin Balansiya Tavaif-i Mülûk'ünden gelen Müslümanları yenmesiyle gerçekleşmiştir. 9 Ekim 1238'de Valensiya Krallığı'nın başlangıcı sayılan günde Valensiya şehrine girdi.
Üçüncü aşama 1243'te başladı ve 1245'te I. Jaume ile Kastilya tahtının varisi olan ve 1252'de tahta X. Alfonso adıyla çıkacak olan Bilge Alfonso arasında kararlaştırılan sınırlara ulaşıldığında sona ermiştir. Bu sınırlar, Kastilya Tacı ile Aragon Tacı arasında imzalanan Almizra Antlaşması'nda çizilmiştir. Antlaşma, Mağribileri güneye doğru sürme çabalarını, her birinin istediği etki alanlarını kurarak koordine ediyordu. Almizra Antlaşması, Aragon genişlemesinin güney sınırını, bugün Alicante ilinin kuzeyinde yer alan Biar ve Busot kasabalarının oluşturduğu hat olarak belirlemiştir. Bu antlaşma ile Murcia Krallığı da dahil olmak üzere bu sınırın güneyinde kalan her şey Kastilya'ya bırakılmıştır.
Giderek güneydeki muharebe cephesinden geri kalan büyük çoğunluğun Müdeccen (Müslüman) meselesi, en başından itibaren, 1609'da topluca kovulmalarına kadar devam etmiştir. O ana kadar, yeni kurulan Krallık için karmaşık bir meseleyi temsil ediyorlardı; çünkü sayıları nedeniyle ekonominin işlemesi için olmazsa olmazlardı ve bu durum, Muhammed Ebu Abdullah Ben Hudzail es-Sahuir gibi yerel Müslüman topluluklarla sık sık yapılan anlaşmalara ilham kaynağı oluyordu; kültürlerine çeşitli hoşgörü dereceleri tanınıyordu; ancak diğer yandan, bağlılık eksiklikleri ve Osmanlı İmparatorluğu'nu kurtarmaya yönelik gerçek veya algılanan komploları nedeniyle Krallık için bir tehdit olarak görülüyorlardı.
Müslüman nüfusun Hristiyan yönetimine karşı sık sık isyan ettiği doğrudur; bunların en tehdit edici olanı, Müslüman reisi Muhammed Ebu Abdullah Ben Hudzail el Sahuir'in, diğer adıyla El-Ezrak'ın önderlik ettiği isyandır. 1244, 1248 ve 1276 yıllarında önemli isyanlara öncülük etmiştir. Bunlardan ilki sırasında, Jucar'ın güneyindeki topraklarda Müslümanların bağımsızlığını kısa bir süreliğine yeniden kazandı, ancak kısa bir süre sonra teslim olmak zorunda kalmıştır. İkinci isyan sırasında Kral I. Jaume savaşta neredeyse öldürülüyordu, ancak El-Ezrak da sonunda boyunduruk altına alınmış; hayatı ancak Hristiyan hükümdarla uzun süreli ilişkisi sayesinde kurtulmuştur. Üçüncü isyan sırasında El-Ezrak'ın kendisi öldürüldü ancak oğlu Müslüman huzursuzluğunu sürdürmeye devam etmiştir; yerel isyanlar her zaman göz önündeydi.
I. Jaume'nin torunu olan II. Jaume, Jaume II'ye el Just veya Adaletli adını almış ve 1296 yılında ordusuyla Biar-Busot paktlarından daha güneye doğru son bir hamle başlattı. Seferi, Murcia ve Vega Baja del Segura çevresindeki verimli kırsal alanları hedefliyordu; buranın yerel Müslüman yöneticileri Kastilya ile anlaşmalarla bağlıydı ve bu krallık adına vekaleten yönetiyorlardı; Kastilya birlikleri, her durumda istikrarlı olmayan, ancak sınır bölgelerinin tipik çatışmaları ve sürekli değişen ittifaklarıyla karakterize edilen bir egemenlik iddia etmek için sık sık bu bölgeye baskınlar düzenliyorlardı.
II. Jaume dönemindeki sefer, Valensiya Krallığı'nın sınırlarının, Kastilya ile daha önce kararlaştırılan sınırın oldukça güneyine kadar genişletilmesi noktasına kadar başarılı olmuştur. Askerleri Orihuela ve Murcia'yı ele geçirmiştir. Kastilya ile Aragon Krallığı arasındaki kesin sınır çizgisi nihayet Sentencia Arbitral de Torrellas (1304) ile karara bağlanmış ve Elche Antlaşması (1305) ile değiştirilmiştir. Antlaşmaya göre Orihuela (Alicante ve Elche de dahil) Valensiya Krallığı'na, Murcia ise Kastilya Krallığı'na verilmiş ve böylece Valensiya Krallığı'nın güney sınırı çizilmiştir.
Sürecin sonunda dört Tavaif-i Mülûk yok edilmiştir: Balansiya, Alpuente, Denia ve Murcia. Günün standartları göz önüne alındığında oldukça hızlı bir fetih sayılabilir; zira toprakların büyük kısmı elli yıldan kısa bir sürede fethedilmiş, azami genişleme ise bir yüzyıldan kısa bir sürede tamamlanmıştır. Bu hızlı sürecin toplumsal ve siyasal huzursuzluk anlamında bedeli, Krallık içinde ne bir parçası olmak isteyen ne de Müslüman kaldıkları sürece buna fırsat verilen büyük bir Müslüman nüfusun varlığı olmuştur.