Daçyanizm
Geçmiş

Fikirler, Rumen milliyetçiliğinde var olan ve Dacianism ile bağlantılı olmayan eserlerde de kendini gösteren bir aşağılık kompleksinin parçası olarak algılandı. Bunun sebebi Daçyanizmin asıl kaynağı Romanya topraklarının yalnızca bir Roma kolonisi olarak hizmet ettiği, inisiyatiften yoksun olduğu ve bir Daçya varlığını tamamen ortadan kaldıracak bir Latin akınına tabi olduğu fikirlerinin reddi olmasıdır.
Daçyanizm, büyük olasılıkla, kendisi ile muhafazakar Junimea arasındaki anlaşmazlığın ana noktalarından biri olan Bogdan Petriceicu Hasdeu tarafından 1870'lerde öne sürülen görüşlerle ortaya çıktı. Örneğin, Hasdeu'nun Etymologicum magnum Romaniae'si yalnızca Daçyalıların Roma'ya imparatorlarının çoğunu verdiğini iddia etmekle kalmadı (bu fikir son zamanlarda Iosif Constantin Drăgan tarafından desteklendi), aynı zamanda erken Orta Çağ Eflak ve Boğdan'ın yönetici hanedanlarının Kral Burebista ile kurulan bir Daçyalılar kastının torunları olduğunu da iddia etti.
Fikrin I. Dünya Savaşı'ndan önceki diğer savunucuları arasında amatör arkeolog Cezar Bolliac'ın yanı sıra Teohari Antonescu ve Nicolae Densușianu da vardı. İkincisi, Daçya'nın Avrupa tarihöncesinin merkezi olduğuna dair karmaşık ve desteklenmeyen bir teori oluşturdu ve Daçyalılar arasında Asen Hanedanı ve Horea gibi çok çeşitli figürleri içeren Romanya resmi tarihiyle tam bir paralellik yarattı. Yazılarının ana cildi Dacia Preistorică'dır.
Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra ideoloji, çekiciliğini artırdı. Demir Muhafızlar, konseptle içli dışlı oldu ve Zalmoxis'in mesajının ne olabileceğine dair projeleri ve yorumları arasında önemli paralellikler kurdu. Mircea Eliade, Hristiyanlıkla olan yapısal bağlarını savunarak, özellikle Zalmoxis kültüyle meşguldü; Romalılaşmayı sınırlı bir fenomen olarak gören Daçya tarihi üzerine teorisi, Daçyacılığı savunan çağdaş yazarlarca benimsendi.
Tarafsız bir bağlamda, Vasile Pârvan liderliğindeki Rumen arkeoloji okulu, daha önce göz ardı edilen ve o sırada fikrin çekiciliğine dolaylı olarak katkıda bulunan çok sayıda Daçya bölgesini araştırdı.
1974'te Edgar Papu, ana akım kültürel aylık Secolul XX'de, Avrupa tarihinde Romanya'nın kronolojik önceliğini savunan "Romanya Protokronizmi" başlıklı bir makale yayınladı. Fikir, daha sonra herhangi bir yabancı etki üzerinde otoktonluğun hakim olduğunu iddia eden kültürel ve tarihsel bir söylemi teşvik eden ve güçlendiren milliyetçi Çavuşesku rejimi tarafından hemen benimsendi. Çavuşesku'nun ideologları, 1974 tarihindeki 11. Romanya Komünist Partisi Kongresi'nden sonra, Daçyalıların kalıcı ve "örgütsüz bir Devlet" ürettiklerini savunarak Daçyanizmi resmi Marksizme bağladıklarında tekil bir kavram geliştirdiler. Daçyalılar, birkaç komünist nesil tarafından "Emperyalist" bir Roma'ya karşı otokton isyancılar olarak tercih edilmişlerdi; ancak Çavuşesku'nunki, önceki Daçyanistlerin görüşleri ile bağlantı kuran, belirgin bir motivasyona sahip bir yorumdu.
Rejim, Çavuşesku'nun düşüşünden sonra bile Daçya davasını savunmaya devam eden, İtalya'da ikamet eden, eski Demir Muhafız ve milyoner Iosif Constantin Drăgan ile bir ortaklık başlattı. Eleştirmenler, geç Çavuşesku rejiminin otarki ve kültürel izolasyonu Daçyanist mesajlarda bir artışla birlikte geldiğinden, bu aşırılıkları, taşradaki hayal kırıklıklarını ve ısrarlı milliyetçi retoriği birleştiren ekonomik milliyetçi bir rotanın ifadesi olarak görüyorlardı.
Vladimir Tismăneanu şunları yazdı:
"Daçyanizm", büyük bilimsel ve kültürel keşiflerde Romanya'nın önceliğini iddia eden parti destekli ideolojiydi. Aslında Çavuşesku'nun milliyetçi tiranlığının temelini oluşturuyordu.
Romanya Devrimi'nden sonra artık totaliter bir devlet yapısı tarafından desteklenmeyen yorum, birçok çevrede hâlâ popülerlik kazanıyor. Mevcut Daçyanizmin ana temsilcisi Drăgan'dı, ancak Drăgan'ın ölümünden sonra görevi New York City merkezli doktor Napoleon Săvescu devraldı. Birlikte Noi, Dacii ("Biz Daçyalılar") dergisini çıkardılar ve her yıl "Uluslararası Dakoloji Kongresi" düzenlediler. Săvescu hâlâ faaliyetlerine devam ediyor.
Săvescu'nun en ünlü teorisi, Rumenlerin ana akım tarihçilerin söylediği gibi Romalı kolonistlerin ve asimile Daçyalıların torunları olmadığını, ancak Latinceye yakın bir dil konuşan Daçyalıların torunları olduğudur.
Diğer tartışmalı teorileri arasında dünyadaki ilk alfabenin Daçyalılar (veya ataları) tarafından geliştirildiği fikridir. Kaynak olarak Tărtăria tabletleri göstermektedir. Ayrıca Săvescu, Daçyalıların Batı Avrupa, Hindistan, Irak, Japonya ve Amerika'yı fethettiğini iddia etmektedir;
Harappa kültürü, Karpat-Tuna istilasından sonra yok olmadıysa, işgalciler nasıl oldu da arkalarında hiçbir iz bırakmadan ya da Sir Wheeler'ın dediği gibi, "sadece bir isim" bırakarak ortadan kayboldular? Çoğunlukla yetiştirici bir halk olan göçebe Karpat-Tunalılar, yalnızca yeni bir din doğurmakla kalmayıp, aynı zamanda onları bugüne kadar geride bırakan muhteşem şehirler nasıl buldular? Dünyadaki en büyük ve en karmaşık literatür nasıl bu Karpat-Tuna halkından gelmiş olabilir? Aslında, tüm Vedik literatür dört metne dayanmaktadır. En eskileri Rig-Veda, Yajur-Veda ve Sama-Veda'dır, daha sonraki Athara-Veda ve sadece iki bin yıl daha eski olan İlyada ve Odysseia'ya benzeyen iki şiir; Ramnayana ve Mahabharata, Aryan Karpat-Tunalıların anavatanını yansıtan bir toponimi korudular ve aynı ana temayı paylaşıyorlar; Bahataral tahtı için savaşan iki aile arasındaki düşmanlık ve kin. Bu tema bazılarına göre, bugünün Banat-Romanya'sını ele almaktadır.
Bununla birlikte Săvescu'nun teorileri, tarih dergileri ve çoğu tarihçi tarafından göz ardı edilir. Bunların arasında Mircea Babeş, Lucian Boia ve Alexandra Tomiță vardır. Bu tarihçeler bu teorileri sözde bilim ve anakronistik olarak etiketleyen ve onları destekleyecek yeterli bilimsel kanıt olmadığını savunmaktadırlar.