Letonya coğrafyası
Coğrafi özellikler

Letonya ve komşu bölgelerinin fizyografisi, büyük ölçüde, toprak ve döküntülerin buzullar tarafından höyüklere ve tepelere itildiği Kuvaterner döneminde ve Pleistosen buzul çağında şekillendi. Engebeli ovalar, Letonya topraklarının %75'ini kaplar ve tarım için ana alanları sağlar; Bölgenin %25'i orta büyüklükteki tepelerden oluşan yaylalarda yer almaktadır. Toplam bölgenin yaklaşık %27'si ekilebilir olup, Riga'nın güneyindeki merkezi Zemgale Ovası [lv] en verimli ve kârlı olanıdır. Kurlandiya (batı Letonya), Vidzeme (orta Letonya, Vidzeme Yaylası ve Aluksne Yaylası) ve Latgale (doğu Letonya) illerindeki üç ana yayla alanı, ormanlar ve çok sayıda göl ve nehirle serpiştirilmiş pitoresk bir tarla modeli sunar. Bu alanda, geniş buzul morenleri, eskerler ve drumlinler, tarlaları parçalayarak ve ciddi erozyon sorunları sunarak tarımın kârlılığını sınırlamıştır.
Letonya topraklarının yaklaşık %10'u turbalıklardan, bataklıklardan ve bataklıklardan oluşur ve bunların bir kısmı bodur orman büyümesiyle kaplıdır. Bölgenin %42'sini kaplayan ormanlar Letonya'nın öne çıkan özelliğidir. Son 100 yılda Letonya'daki orman alanlarının miktarı ikiye katlandı ve süreç hala devam etmektedir. Orman alanları, doğal olarak ve ayrıca kıraç arazilerin ve tarımsal amaçlar için kullanılamayan arazilerin kasıtlı olarak ağaçlandırılması nedeniyle genişlemektedir. Ormanların yarısından fazlası Sarıçam veya Norveç ladininden oluşmaktadır.
Letonya'daki neredeyse tüm ormanlar halka açıktır ve bu nedenle nüfusun en yaygın eğlencelerinden biri yaban mersini, kızılcık, mantar ve doğal çevrenin diğer nimetlerini toplamaktır.
Letonya'nın ormancılıkla ilgili mevzuatı, odun hasadını sıkı bir şekilde düzenleyen Avrupa'daki en katı mevzuatlardan biridir. Ormanlar her yıl 25 milyon metreküp kereste üretirken, sadece yaklaşık 12-13 milyon metreküp kesilmekte, bu nedenle olgun ve yaşlı ormanların miktarı artmaya devam etmektedir.
Önemli miktardaki orman kaynakları sayesinde, Letonya iyi gelişmiş bir ağaç işleme endüstrisine sahiptir. Bu nedenle kereste ve ağaç ürünleri ülkenin en önemli ihracat ürünleri arasındadır.
Ormancılıkta geleneksel Letonya yaklaşımı, insan etkisinin çok az görüldüğü orman bölgeleri ağıyla birleştirilmiş küçük, temiz alanlar sistemi ve ayrıca insanların kırsal alanlardan kentsel alanlara çıkışı, benzersiz bir biyolojik alanın ortaya çıkmasını kolaylaştırdı. Nesli tükenmiş veya Avrupa'nın başka yerlerinde çok ender bulunan hayvan ve kuş türlerine ev sahipliği yapan ormanlardaki çeşitlilik bulunmaktadır.
1992'de Dünya Doğayı Koruma Vakfı araştırmasına göre, Letonya'da önemli miktarda kara leylek, küçük orman kartalı, avrasya su samuru, avrupa kunduzu, avrasya vaşağı ve gri kurt popülasyonları vardır. Ayrıca kızıl geyik ve karaca (toplam 86.000), yaban domuzu (32.000), geyik (25.000) ve kızıl tilki (13.000) çok sayıdadır.
Buzul morenlerinin ve ovaların alacalı ve hızla değişen fizyografisi, meşe gibi ılıman bitki örtüsünün bataklık pamuğu ve yaban mersini gibi kuzey bitki örtüsünün birkaç yüz metre yakınında büyümesine de izin verdi. Bu çeşitlilik ve doğal ekosistemlerdeki hızlı değişim, ülkenin benzersiz özelliklerindendir.
Sovyet sistemi, doğa bilimciler için başka bir şansı geride bıraktı. Letonya'nın batı sahili dikkatle korunan bir sınır bölgesiydi. Deniz kenarındaki evlerin neredeyse tamamı yerle bir edildi veya boşaltıldı. Sonuç olarak, yaklaşık 300 kilometrelik gelişmemiş deniz kıyısı, yalnızca çam ve ladin ormanları ve ekolojik olarak benzersiz kum tepeleri ile süslenmiştir. Bununla birlikte, hızlı kâr etme cazibesi, denizin bir kilometre yakınında herhangi bir inşaat yapılmasını açıkça yasaklayan yasaların ihlal edilmesini teşvik edebilmektedir. Bu, Avrupa'da kalan son vahşi kıyı şeritlerinden birinin yok olmasına yol açabilir.
Riga çevresindeki nüfus merkezlerine bitişik olan deniz kıyısı, Sovyet döneminde turizmin önemli bir odak noktasıydı. Jūrmala'da birçok sanatoryum ve turistik konaklama yeri, uzun çamlar, kumsallar ve antik mimari vardır.
Letonya, ülkenin görsel güzelliğine ve ekonomisine katkıda bulunan bol miktarda nehir ağına sahiptir. En büyük nehir, birkaç bin yıldır önemli bir rota olan Daugava'dır. Yerel kabilelerin yanı sıra Vikingler, Ruslar ve diğer Avrupalılar tarafından ticaret, savaş ve fetih için kullanılmıştır. Toplam uzunluğu 1.020 kilometre olan Daugava (veya üst kesimlerinde Zapadnaya Dvina), Rusya'nın Tver Oblastı'ndaki Valday Tepeleri'nden doğar, kuzey Beyaz Rusya boyunca kıvrılır ve ardından 352 km (219 mil) boyunca Letonya'dan geçerek Riga Körfezi'nden boşaltılır. Letonya'ya girdiğinde genişliği yaklaşık 180 metredir, Riga'da 650 ila 750 metreye çıkar ve Baltık Denizi'nde açılır.
Nehrin yıllık ortalama akışı 21 kilometreküptür. Letonya'daki doksan sekiz metrelik toplam alçalması, onu çekici bir hidroelektrik enerji üretimi kaynağı haline getirdi. İlk hidroelektrik istasyonu "Ķegums Hidro Elektrik Santrali" Letonya'nın bağımsızlık döneminde inşa edildi. İkinci baraj olan "Pļaviņas Hidroelektrik Santrali", 1958'de alışılmadık bir protesto dalgası uyandırdı. Letonyalıların çoğu, kültürel önemi Almanya'daki Lorelei ile karşılaştırılabilir bir uçurum olan Staburags gibi, tarihi alanların ve özellikle nadir bitkiler ve doğal özelliklerin bulunduğu manzaralı bir geçidin sular altında kalmasına karşı çıktı. Barajın inşası 1959'da, Eduards Berklavs liderliğindeki görece liberal ve ulusal yönelimli liderlerin tasfiye edilmesinden ve onların yerine Arvīds Pelše liderliğindeki Moskova yönelimli, ideolojik olarak muhafazakar kadroların gelmesinden sonra onaylandı. Riga'nın hemen yukarısındaki üçüncü baraj "Riga Hidroelektrik Santrali", amacın görünüşteki umutsuzluğu nedeniyle fazla protestoya neden olmadı. Daugava Nehri üzerindeki Daugavpils kasabasında önerilen dördüncü baraj, 1986-87'de yüzbinlerce Letonyalı tarafından protesto için toplanma noktası haline geldi. Projeye yapılan büyük harcamalara rağmen bu baraj inşa edilmedi.
Daha küçük nehirler arasında, Letonya'nın merkezinde yer alan ve yıllık ortalama 3,6 kilometreküp akışla Lielupe; batıda 2,9 kilometreküp ile Venta; kuzeydoğuda 2,5 kilometreküp ile Gauja; ve doğuda 2.1 kilometreküp ile Aiviekste'dir. Planlamacılar artık terk edilmiş bazı eski barajları ve türbinleri yeniden etkinleştirmeyi düşünmelerine rağmen, suları tarafından çok az hidroelektrik enerji üretmektedir. Gauja, Letonya'nın en çekici, nispeten temiz nehirlerinden biridir ve dikkate değer özelliklerinden biri olarak, her iki kıyısı boyunca bitişik büyük bir Gauja Millî Parkı'na sahiptir. Soğuk suları alabalık ve alabalıkları cezbeder ve kumtaşı kayalıkları ve orman ortamı, çevreyle ilgilenen turistler için giderek daha fazla ilgi çeker.
Letonya'nın en büyük altı nehrinin yıllık su hacminin %60'ından fazlası, başta Beyaz Rusya ve Litvanya olmak üzere komşu ülkelerden gelmektedir. Bu bitişik kaynaklar, özellikle kirlilik kontrolünde işbirliği için bariz ihtiyaçlar yaratmaktadır. İşbirliği eksikliğinden kaynaklanan tehlikeler, Kasım 1990'da Beyaz Rusya'nın Navapolatsk kentindeki bir polimer kompleksinin Letonya'daki alt kullanıcılara herhangi bir uyarıda bulunmadan yanlışlıkla 128 ton siyanür türevini Daugava Nehri'ne döktü. Yalnızca çok sayıda ölü balığın varlığı Letonyalıları tehlikeye karşı uyardı.