stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Valencia CF

"Los Che" buraya yönlendirilmektedir. Diğer kullanımlar için Che (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
Valencia Club de Fútbol (aynı zamanda Valencia C.F., Valencia veya Los Che olarak da bilinmektedir) İspanyol profesyonel futbol kulübü. İspanya'nın en yüksek konumlu ligi olan La Liga'da yer almaktadır. Maçlarını 48.600 koltuk kapasiteli Mestalla Stadyumunda oynar. Valencia, altı kez La Liga şampiyonluğu, yedi kez Copa del Rey'i, üç kez UEFA Kupasını; ikisi eski adı Fuar Şehirleri Kupası olarak, bir kez UEFA Kupa Galipleri Kupası'nı, iki kez UEFA Süper Kupası'nı ve iki kez Supercopa de España'yı kazandı. Arka arkaya olmak üzere iki yıl; 2000'de La Liga'daki en büyük rakiplerinden Real Madrid'e ve daha sonra 2001'de Alman kulübü Bayern München'e kaybettikleri iki UEFA Şampiyonlar Ligi finali oynadı. Valencia aynı zamanda Avrupanın lider futbol kulüplerinin oluşturduğu G-14 grubunun da kurucusudur. Toplamda Valencia yedi büyük Avrupa finaline çıkmış ve dördünü kazanmıştır.
La Liga'da tüm zamanlar tablosuna bakıldığında Valencia Real Madrid ve Barcelona'nın arkasında 3. sırayı almaktadır. Uluslararası başarıların değerlendirilmesinde, Valencia beş veya daha fazla uluslararası kupa kaldıran üç İspanyol kulüpten biri olarak Real Madrid ve Barcelona'dan sonra yine üçüncü sırada yer almaktadır.
Valencia 1919 yılında kuruldu ve 1923 yılından beri evindeki maçlarını 55.000 kişilik oturma yeri olan Estadio Mestalla'da oynamaktadır. 2011 yılı içinde şehrin kuzey batısında yer alan 75.000 oturma kapasitesili yeni Nou Mestalla stadına geçecektir. Valencia, yine Valencia'da kurulu olan Levante kulübü ve Valencia yönetim bölgesi içinde yer alan Villarreal ile uzun bir tarihi olan ciddi bir rekabet içindedir.
Valencia aynı zamanda, İspanya'da Real Madrid ve Barcelona'nın ardından en çok sevilen üçüncü futbol takımıdır. Kayıtlı olarak düzenli ödeme yapan taraftar açısından; 50.000 sezonluk bilet satışı ve yeni yapılacak stat için hazır 20.000 kişilik bekleme listesi ile dünyadaki en büyük kulüplerden biridir.
Tarihi

Valencia takımı 18 Mart 1919 yılında kurulmuştur. Takımın kurucusu taraftarın saygıyla andığı Octavio Augusto Milego'dur. Kurucu hakkında fazla bilgileri yoktur. Valencia diğer ezeli rakiplerine göre daha geç kurulan ve doğal olarak diğer rakiplerine oranla başarıyı geç yakalamış bir takımdır. İspanya'nın doğusunda yer alan Valencia'nın ezeli rakipleri arasında Barcelona, Real Zaragoza, Villarreal CF ve Real Madrid vardır. 
Kuruluşunun ilk 4 yılında küçük tesislerde maçlarını yapan Valencia biraz da şehrin zenginlerinin el atması üzerine tam 17.000 kişi kapasiteli ilk büyük stadını açtı. 20 Mayıs 1923 tarihinde Mestalla adı altındaki stadını açmıştır. 1929 yılında açılan ülkenin en büyük ligi olan La Liga'nın kuruluşunun 3. yılında katılmıştır. La Liga'nın ilk takımları Barcelona, Real Madrid, Athletic Bilbao, Real Sociedad, Espanyol gibi takımlardır. Valencia ilk kez 1931 - 1932 yılında bu lige yükselmiştir.
La Liga tarihi

İlk kez 1931 yılında La Liga'ya katılmıştır. 1931 yılında sistem değişene kadar La Liga'da 10 takım vardı. Valencia ilk yılında 10 takım içerisinde puan tablosunda 7. sırada yer almıştır. İkinci yılında 9. sırada yer alan Valencia o zamanın kuralına göre küme düşme olmadığı için önümüzdeki sezon yine La Liga'da mücadele etmektedir. Gitgide yükselen ve büyüyen bir takım olan Valencia büyüdüğünün kanıtını 10 yıl sonra göstermiştir ve La Liga'da ilk şampiyonluğunu ilan etmiştir. 1943 - 1944 yılında 2. kez şampiyon olmuştur. İkinci şampiyonluğundan sonra iki sezon boyunca ilk 3'e bile giremeyen Valencia 1946 - 1947 yılında tekrar şampiyon olmuştur. Üçüncü kez şampiyon olan Valencia için kötü günler başlamaktadır. Tam 24 yıl şampiyonluk yüzü göremeyen Valencia 16 takımlık sisteme geçildikten sonra ilk şampiyonluğunu 1971 - 1972 yılında ilan etti. Valencia 4. şampiyonluğunu kazanmıştır. Yine 20 yılı aşkın bir süre şampiyonluk yüzü görememiştir. Gelen şampiyonluklar yeni milenyumda gelmiştir. Valencia 2001 - 2002 yılında 20 takımlı La Liga'da 5. kez şampiyon olmuştur. Valencia şampiyonluktan iki sezon önce UEFA Şampiyonlar Ligi'nde üst üste 2 final oynamış, ikisini de kaybetmiştir. Ancak 1 yıl sonra La Liga şampiyonluğu ile teselli bulan Valencia son şampiyonluğunu 2003 - 2004 yılında yaşamıştır. Toplamda 6 lig şampiyonluğu vardır. 5 kez ikincilik ve 7 kez üçüncülük yaşamıştır. La Liga tarihinin en başarılı takımları arasında yer almaktadır. 2024-25 La Liga sezonunun 18. hafasının ardından 19. sırada yer alan Valencia'da teknik direktörlük görevine Carlos Corberan getirildi.
Başarılar

La Liga
'Kazanma (9):1936-1937 1937-1938 1939-1940 1941-42 1943-44 1946-47 1970-71 2001-02 2003-04
İkincilik (6): 1947-48, 1948-49, 1952-53, 1971-72, 1989-90, 1995-96
Copa del Rey
Kazanma (7): 1940-41, 1948-49, 1953-54, 1966-67, 1978-79, 1998-99, 2007-08
İkincilik (10): 1933-34, 1936-37, 1943-44, 1944-45, 1945-46, 1951-52, 1969-70, 1970-71, 1971-72, 1994-95
Supercopa de España
Kazanma (2): 1949, 1999
İkincilik (3): 2002, 2004, 2008
Segunda División
Kazanma (2): 1930-31, 1986-87
Başarılar > Avrupa

UEFA Kupası
Kazanma (3): 1961-62, 1962-63, 2003-04
İkincilik (1): 1963-64
UEFA Kupa Galipleri Kupası
Kazanma (1): 1979-80
UEFA Süper Kupası
Kazanma (2): 1980, 2004
UEFA Intertoto Kupası
Kazanma (1): 1998
UEFA Şampiyonlar Ligi
İkincilik (2): 1999-2000, 2000-01.
Takım kadrosu

Not: Uyruk bilgisi futbolcuların FIFA uygunluk kurallarınca oynayabileceği millî takımı gösterir. FIFA kuralları haricinde başkaca uyruğa da sahip olabilirler.
RC Deportivo de La Coruña vs. Valencia CF.
İsrail'de Rusça

Hayfa'da İbranice ve Rusça, çift dilli olmak üzere "sebzeler ve meyveler" yazılı bir manav tabelası.
Hayfa'da İsrail İçişleri Bakanlığı binasında İbranice, Arapça, İngilizce ve Rusça yazılı tabela.
Tel Aviv'deki bir rögar kapağının üzerindeki İngilizce, İbranice, Arapça ve Rusça yazılı uyarı.
Rusça, İsrail nüfusunun kayda değer bir kısmı tarafından ana dil olarak konuşulmaktadır. 1989 yılına kadar toplam nüfusun yaklaşık yüzde 20'sinin hâkim olduğu Rusça, çoğunlukla 1990'ların başında ve sonraki yıllarda eski Sovyetler Birliği'nden gelen göçmenler tarafından konuşulmaktadır. Rusça, ülkedeki önemli yabancı dillerden biri olup hayatın birçok alanında kullanılmaktadır. Devlet daireleri ve işletmelerde genelde ülkenin resmî dili İbranice ve özel statüsü bulunan Arapçanın yanı sıra Rusça da hizmet verilir ve Rusya göçmenlerinin yoğun olarak bulunduğu bazı bölgelerde yarı resmidir. İsrail'in Rusça konuşan nüfusu, Almanya ve Amerika Birleşik Devletleri'nden sonra eski Sovyetler Birliği ülkeleri dışındaki en büyük üçüncü Rusça konuşan nüfus olup İsrail, eski Sovyetler Birliği dışında en yüksek Rusça konuşan nüfus oranına sahiptir. 2013 itibarıyla, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından bu yana, Sovyetlerden ayrılan devletlerin 1,2 milyon vatandaşı İsrail'e göç etti. 2017 itibarıyla 8,7 milyon nüfusa sahip İsrail'de 1,5 milyona yakın kişi Rusça konuşabilmekte olup bu oran, nüfusun yaklaşık olarak %17'sine tekâbül etmektedir.
Tarihi

Rusça konuşan Sovyet Yahudilerinin İsrail Devleti'nin kurulmasının ardından İsrail'e ilk büyük ölçekli göçü 1970'lerde gerçekleşse de ikinci büyük göç dalgası, 1980'lerin sonlarına, Sovyetlerin son yıllarına kadar başlamadı.
Tarihi > Birinci göç dalgası

1971'den 1974'e kadar yaklaşık 100 bin Yahudi, Sovyetler Birliği'nden İsrail'e göç etti. Bu 100 bin Yahudi'nin ise çoğu Baltık ülkeleri Estonya, Letonya ve Litvanya, Gürcistan ve çoğunlukla Polonya'dan olmak üzere 1939-1940 yıllarında Kızıl Ordu'nun girdiği ülkelerdendi. Sovyet yetkilileri, hiç kimsenin Sovyetler Birliği'nde yaşamaktan mutsuz olduğu izlenimini vermemek için bu göçe "aile birleşimi" adını vererek izin verdi. Genel olarak Siyonist görüşlere sahip bu göçmenler için ise bu, aliyah yani "anavatana dönüş" anlamına geliyordu. Buna karşın her ne kadar 1970'lerde Sovyetler Birliği'ndeki Yahudi nüfusunun %80'i Rusya, Ukrayna ve Beyaz Rusya gibi Slav ülkelerinde toplanmış olsa da İsrail'e göç edenlerin yarısından daha azı bu ülkelerden gelmekteydi.
Tarihi > İkinci göç dalgası

1989'dan 1993'e kadar gerçekleşen ikinci aliyah dalgası, "yeniden doğan" Yahudi milletininin anavatanına dönüşünden ziyade Sovyet ülkelerindeki "sosyo-ekonomik krizin paniğiyle kolay yoldan kaçış" olarak nitelendirilmektedir. Öyle ki ilk dalga göçmenlerin aksine ikinci dalga göçmenlerin çoğunun gerek hanelerinin, gerekse günlük yaşamlarının Yahudilik ve Siyonizm ile gelenek bağlamında bağlantısı mevcut değildi. İkinci dalgada İsrail'e göçen göçmenlerin çoğunluğu Rusya, Ukrayna ve diğer iki ülkeye nazaran daha az olsa da Beyaz Rusya ve Orta Asya'dan geldiler.
Ağırlıklı olarak Siyonist görüşler ve duygular içinde İsrail'e gelen 1970'lerin ilk dalga göçmenleri, 1980'ler ve 1990'ların dalgası sırasında gelen Yahudileri sadece sosyo-ekonomik krizden kaçmak için İsrail'e göçen ve anavatanlarına bağlılık duygusu olmayan insanlar olarak gördüler. 1989 nüfus sayımı itibarıyla Sovyetler Birliği'nde yaşayan 1.449.000 Yahudi'den 877.000'i, Ekim 2000'e kadar İsrail'e göç ettiler. Bu göç dalgası, İsrail Devleti'nin kurulduğundan beri gördüğü en büyük göç dalgasıydı. Eski Sovyet ülkelerinden göçen göçmenler, bu zaman dilimi boyunca İsrail'e göçen tüm göçmenlerin %50 ilâ %70'ini oluşturdular. Toplamda sayıları 1970'lerde İsrail'e göç eden Sovyet Yahudilerinin 4 katı olan ikinci dalga göçmenlerin İsrail'in görece küçük nüfusuna göre kalabalık olmaları, bu göçmenlerin ülkeye adapte olmalarını zorlaştırdı.
Günümüz > İsrail toplumuna entegrasyon

Her ne kadar aliyah yapan bütün göçmenlere devlet tarafından ücretsiz İbranice kursu sunulsa da Sovyet ülkelerinden gelen ikinci dalga göçmenlerin birçoğu, İbranice öğrenmek konusunda istemsiz davrandılar. 2013'te yapılan bir araştırmaya göre Rusya göçmenlerinin %26'sı akıcı bir şekilde İbranice konuşamamaktadır. Rusya göçmenleri, İsrail'e göçlerinin ardından yakın yerlere yerleşerek Rusça konuşan topluluğun dominant olduğu semtler yarattılar. Bu semtlerde hâlâ tabelalarda sıklıkla Rusça kullanılmakta, bankalarda Rusça konuşan görevliler bulunmaktadır. 1990'dan 2001'e kadar eski Sovyet ülkelerinden gelen 100 bin göçmenin yerleştiği Aşdod, ülkedeki en büyük Rusya göçmeni nüfuslarından birine sahip olup kentteki nüfusunun %75'i Rusya göçmenlerinden oluşan 26 bin nüfuslu Yud-Gimmel semti, "İsrail'in Rus gettosu" olarak adlandırılmaktadır.
Ana dilleri Rusça olan yaşça büyük göçmenlerin birçoğu İbranice öğrenmeyi hâlâ reddedip Rusya kültürüyle ilişkisini koparmak istemediklerinden dolayı topluluğun İsrail toplumuna entegrasyonu onyıllardır hâlâ tamamlanamamış olup yavaş bir şekilde ilerlemektedir. Dil bilimi profesörleri Elana Shohamy ve Bernard Spolsky'e göre bu durum, Rusya göçmenlerinin "etnik dillerine sıkı sıkıya sadakatleri" ile açıklanmaktadır.
Hayim Gordon, 2007 çıkışlı Israel Today kitabında bu durumu şu şekilde açıklamaktadır:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Çocuklarıyla sadece Rusça konuşuyorlar. Rusça konuşanların kurduğu yedi Rusça gazeteden birini okuyorlar ve İsrail'de kurulan özel Rusça televizyon kanalını ya da yurtdışındaki Rus kanallarını izliyorlar. İsrail'de yıllarca yaşadıktan sonra bile, bu Rusça konuşan yüz binlerce kişi İbranice telefon görüşmesi yapamıyor, hatta binlercesi hâlâ İbranice yol dahi tarif edemiyor. Bu kadar soruna rağmen birçok Rusça konuşan kişi, nerede ve ne zaman olursa olsun İbranice dilini reddetmeye devam ediyor. | ” |
Her şeye rağmen Rusça, günümüz İsrailinde özel statüye sahip Arapçadan daha iyi konumdadır. Rus dilli yetişkin nüfus, İsrail'de doğan sonraki kuşaklarına da Rusçayı öğretmektedir. Buna karşın Shohamy ve Spolsky'e göre Rusya göçmenlerinin sonraki kuşakları, İsrail'deki okullarda Rusça eğitim almadıklarından genç kuşaklarda İbranice hızla Rusçanın yerini almaktadır. Siyaset bilimci Ze'ev Hanin, "Rusça konuşan topluluk her ne kadar ayırt edilebilir olsalar da İsrail topluluğunun bir parçası. İkinci neslin İsrail'e bağlılıkları, Sovyet geçmişlerine bağlılıklarından daha fazla." ifadeleriyle ikinci neslin İsrail'e daha hızlı adapte olduklarını belirtmiştir. 2001 yılında Aşdod'daki göçmen gençleri İsrail toplumuna entegre etmek için gönüllü program düzenlendi ve program sonucunda katılımcılar "her açıdan kendilerini İsrailli hissettiklerini" söylediler.
Günümüz > Siyaset

Yaklaşık olarak İsrail nüfusunun %20'si Rusya doğumlu olup Rus dilli topluluk, İsrail'in seçmen kitlesinin %15'ine tekâbül etmektedir. Ze'ev Hanin'in tahminine göre İsrail'deki Rusya Yahudileri, muhafazakâr eğilimli olup topluluğun %50 ilâ %60'ı sağ görüşlü, muhafazakâr ve milliyetçi eğilimli Likud veya yine milliyetçi eğilimli olup Rusça konuşan topluluğun tabanını oluşturduğu Yisrael Beyteynu'ya oy vermektedir.
İsrailli gazeteci Lili Galili, bu durumu kısmen topluluğun Filistin ile barış sürecinde toprak tavizleri verme konusundaki isteksizliğine bağladı. Galili'ye göre yüz ölçümü bakımından dünyanın en geniş ülkesinden gelen topluluğun genel görüşü, "İsrail'in yüz ölçümü bakımından yeterince küçük olduğunu, bu kadar küçük bir ülkenin hâlâ topraklarından vazgeçmesinin şaka gibi olduğu" yönündedir. Rusça konuşan İsrailli analist İgor Hlopitski, bunun aynı zamanda Rusça konuşan İsraillilerin genellikle "çalkantılı dönemlerde çabuk sonuç almak istemelerinden kaynaklandığını" belirterek durumu "Perestroyka'dan sonra gelenler, Sovyetler Birliği'nin kargaşasının içinde Sovyet benliklerinden vazgeçtiler. Bu nedenle diğer İsrailliler sorunun müzakere ve diyalog ile çözülebileceğini düşünürken, [Rusya göçmenleri] sorunun bir an önce çözülmesi gerektiğine inanıyorlar." ifadeleriyle açıkladı.
Statü ve kullanım

İsrail Devleti'nin tek resmî dili İbranicedir. İbranicenin yanı sıra Arapçanın da ülkede özel statüsü bulunmaktadır. Buna karşın Rusçanın İsrail'de herhangi bir statüsü bulunmamaktadır.
İsrail nüfusunun dünyanın dört bir yanından gelen Yahudi göçmenlerden oluşması nedeniyle İbranice dışında birçok dil göçmenlerce sık olarak kullanılmaktadır. Rusça ise bu dillerin başında gelmektedir. 1967'den bu yana milyonlarca Rusya Yahudisi ülkeye yerleşti ve özellikle 1990'larda Sovyet sonrası devletlerde yaşayan Yahudilerin birçoğu İsrail'e yerleştiler. Bugün Rusça kültürel etkinliklerde, eğitim sisteminde ve diğer kamusal alanlarda kullanılmaktadır.
1999 yılında İsrail'deki tüm çalışanların %5 ilâ %10'u ana dili Rusça olan kişilerdi. Ülkedeki yoğun Rus dilli nüfus nedeniyle Ulaştırma Bakanlığı tarafından Rusça kılavuzlar ve kitapçıklar yayımlandı. Ayrıca İsrail'deki hastanelerde Rusça konuşan doktorlar da fazlasıyla yaygındır.
Eğitim

Sovyetler Birliği'nden gelen Yahudi göçmenlerin neredeyse yüzde 45'inin yüksek öğrenim tahsili bulunmaktaydı.
Rusça, ülke nüfusunun önemli bir bölümünün ana dili olmasına rağmen İsrail'in eğitim sisteminde büyük yer bulamamaktadır. Kudüs İbrani Üniversitesi, 1962'de Rusça öğretmeye başladı. Devlet okullarında ilk Rusça dersleri 1970'lerde büyük şehirlerde açıldı. Bu programlara kayıtlı öğrenci sayısı, 1980'lerin başında Sovyetler Birliği'nden göçün yavaşlaması nedeniyle düştü. 1990'larda, yerel yönetimler tarafından yürütülen Na'leh 16 adlı bir Rusça programa yaklaşık 1.500 öğrenci katıldı. 1997'ye gelindiğinde ise İsrail'deki yaklaşık 120 okulda Rusça dersleri bulunmaktaydı.
Medya

Geleneksel olarak ana dili Rusça olan kişiler, İbrani dilli nüfustan daha çok radyo dinlemekte ve daha çok gazete okumaktadırlar.
Naşa strana ve Tribuna, 1970'lerde İsrail'deki ana dili Rusça olan kişilerin genel olarak okuduğu iki gazeteydi. 1989'da İsrail'de sadece bir adet Rusça günlük gazete bulunurken 1996'da bu sayı 6'ya çıktı. 2000'li yıllardan itibaren, televizyon ve internetin yaygınlaşması nedeniyle Rusça basılı gazetelerin sayısı azalmaya başladı. 2002 yılında İsrail'deki özel Rusça yayın yapan televizyon kanalı Kanal 9 veya diğer adıyla Israel Plus kuruldu. Kasım 2007'de İsrail'deki televizyon platformlarında yayın yapan 45 yabancı televizyon kanalından beşi Rusçaydı. Bugün, İsrail'de Rusça yayımlanan dört günlük, 11 haftalık, beş aylık ve 50'den fazla yerel gazete mevcut olup bu gazetelerin hafta sonlarındaki toplam tirajı yaklaşık 250 bin dolaylarındadır. Bunların dışında Rusça radyo kanalları da İsrail'de mevcuttur.
Konuyla ilgili yayınlar

Horowitz, ed. by Tamar (1998). Children of Perestroika in Israel. Lanham: Univ. Press of America. ISBN 9780761813149. KB1 bakım: Fazladan yazı: yazar listesi (link)
Gershenson, Olga (2005). Gesher: Russian theatre in Israel: a study of cultural colonization. New York: Peter Lang. ISBN 9780820476155.
Rusçanın kullanıldığı ülkeler.
Bir plajda dört dilli bir "yüzmek yasaktır" tabelası.
Hayfa'da Rus dilli bir bakkal.
Arad'da Rusça kitap satan bir kitapçı.
Kudüs'teki bir Rus pazarı.
Nancy Youdelman

| Nancy Youdelman |
| --- | --- |

Doğum: New York Amerika
Milliyet: ABD
Eğitim: Fresno Devlet Üniversitesi, Kaliforniya Sanat Enstitüsü, Kaliforniya Üniversitesi, Los Angeles
Tanınma nedeni: Heykel, Karışık Medya/Yakarak Süsleme
Resmî site: Nancy Youdelman

Nancy Youdelman (d. 1948, New York) Clovis, California'da yaşayan karışık medya tekniği kullanan bir heykeltıraştır. Ayrıca, 1999'dan 2013'teki emekliliğine kadar Fresno'daki Kaliforniya Devlet Üniversitesi'nde öğretmenlik yaptı. "1970'lerin başından bu yana Youdelman, kadın ve kızlar için olan elbiseleri, şapkaları, eldivenleri, ayakkabıları ve iç çamaşırları çeşitli organik malzemeler (çiçekler, kökler, yapraklar ve asmalar) ve sık kullanılan ev eşyalarıyla (düğmeler, iğneler, fotoğraflar ve mektuplar) birleştirerek kıyafetleri heykellere dönüştürdü.”
Marina La Palma, ‘’The Magazine’’ adlı dergide, “Youdelman, Fresno Devlet Üniversitesi’nde kostüm tasarımı üzerine çalışmalar yaptı ve 1970'te Judy Chicago tarafından kurulan Feminist Sanat programına geçiş yaptı. Bundan kısa bir zaman sonra Kaliforniya Sanat Enstitüsü programına geçti. Youdelman, sanatçıların eski bir Hollywood konağının çeşitli odalarında özenli çalışmalar hazırladığı 1972 ‘’Womanhouse’’ Projesi'ne katıldı. Womanhouse, "etkileyici ve uzun ömürlü Los Angeles Kadın Yapıları" projesi haline geldi ve diğer şehirlerde de benzer girişimlere ilham kaynağı oldu." şeklinde yazmıştır.
Eğitim

Güzel Sanatlar Yüksek Lisans Eğitimi, Kaliforniya Üniversitesi, Los Angeles, 1976
Güzel Sanatlar Lisans Eğitimi, Kaliforniya Sanat Enstitüsü, 1973
Kaliforniya Üniversitesi, Fresno, uzmanlık alanı: İngiliz Edebiyatı, Tiyatro ve Sanatta Kostüm ve Makyaj, 1966-1971
Seçilmiş Kişisel Sergiler

Nancy Youdelman: Embellished, (Süslenmiş) Tai Modern, Santa Fe, New Mexico, 2014-2015
From There to Here: Nancy Youdelman, Four Decades as a Feminist Artist,(Oradan Buraya: Nancy Youdelman, Feminist Bir Sanatçı Olarak Kırk Yıl) Palmer Sanat Müzesi17 Eylül 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Penn State Görsel Sanat Okulu, 2014
Dogs are Forever (Köpekler Sonsuza Dek), Eight Modern, Santa Fe, New Mexico, 2013
Nancy Youdelman, Ovsey Gallery, Los Angeles, 1990
Nancy Youdelman, Molly Barnes Gallery, Los Angeles, 1983
Seçilmiş Grup Sergileri

XX Redux, Guggenheim Gallery, Chapman Üniversitesi, Orange, Kaliforniya, Mart, 2015
A 'Womanhouse' or a Roaming House? 'A Room of One's Own' Today '(Göçebe Bir Hayat mı, Yerleşik Bir Hayat mı? 'Kendine Ait Bir Oda' Bugün), A.I.R. Gallery, Mira Schor küratörlüğünde, Brooklyn, New York, 2014
Bound (Bağlı), Phoenix Gallery, Sanat için Kadınlar Meclisi Ulusal Sergisi (katalog), New York, New York, 2013
Nancy Youdelman, Mark Paron, Walter Robinson ve Cara Alhadeff, Chanel Butik, Maiden Lane, San Francisco, San Francisco Modern Sanat Müzesi sponsorluğunda, Chanel ve Vanity Fair, 2005
Four Generations of Armenian Artists (Ermeni Sanatçıların Dört Nesli), Fresno Art Museum, Fresno, Kaliforniya, 2002
Feminist Directions (Feminist Talimatlar) 1970/1996, Amelia Jones ve Laura Meyer küratörlüğünde, Sweeney Art Gallery, Kaliforniya Üniversitesi, Riverside, 1996
Hibeler

Adolph and Esther Gottlieb Foundation (Adolph ve Esther Gottlieb Vakfı), Görsel Sanatlar Hibe Alıcısı, 2007
Pollock/Krasner Vakfı Hibe Alıcısı, 2005
K.İ.E.Y (Kapsamlı İstihdam ve Eğitim Yasası) Sanatçı Hibesi, Los Angeles Çağdaş Sergileri üyesi, Los Angeles, CA, 1978
Feminist Sanat Programı

Nancy Youdelman, Judy Chicago'nun 1970'te Kaliforniya Üniversitesi, Fresno'da başlattığı Feminist Sanat Programı'na katılan ilk öğrencilerdendi.  Nancy, Chicago'nun sınıfının neden sadece kadınlara özel bir heykel sınıfı olarak ilan edildiğini hatırlatıyor:
Süleyman Ulusoy

Süleyman Ulusoy (d. 14 Mayıs 1956, Horasan, Erzurum) veya bilinen adıyla Hortum Süleyman, Emniyet eski müdürü ve polistir. Görev yaptığı sürece Beyoğlu'nda trans bireylere karşı yürüttüğü şiddet eylemleriyle tanınmaktadır. 2000 yılında, görev sırasında 9 trans bireye şiddet uyguladığı gerekçesiyle TCK'nın 245. maddesi uyarınca efrada kötü muamele etmek suçundan 2 yıl 3 ay ve 27 yıl arasında hapis istemiyle yargılanmış, 2003 yılında af çıkması sonucu ceza almaktan kurtulmuştur. Adalet ve Kalkınma Partisi'nden Horasan belediye başkanlığı için aday adayı oldu. AKP tarafından başka aday seçilince Anavatan Partisi tarafından aday gösterildi. 2007 yılında Milliyetçi Hareket Partisi'nden aday adayı olma talebi parti tarafından reddedildi.
Untsukulsky Bölgesi

Untsukulsky Bölgesi Gimri köyünde bulunan Gimrinskaya Kulesi.
Untsukulsky Bölgesi, Dağıstan'da bir bölge.
Utah Jazz

Utah Jazz Salt Lake City, Utah'ta yer alan NBA takımı. New Orleans Jazz olarak kuruldu, fakat maddi sorunlar yüzünden 1979'da Utah'a taşındı. 1980'lerin sonunda yükselmeye başlayan başarı grafiği, 1990'ların sonuna kadar devam etti. Takım Jerry Sloan yönetiminde, Karl Malone ve John Stockton'ın arasındaki (uzun forvet ve oyun kurucu) ahenkli uyumla 1997 ve 1998 yıllarında NBA Finallerine kadar yükselme başarısını gösterdi.
Tarihi > İlk yıllar

1974 yılında New Orleans şehrinde kuruldu. Takımda Pete Maravich gibi yıldız bir oyuncu olmasına rağmen sportif başarı bir türlü gelmedi. Finansal açıdan da zora giren New Orleans Jazz kötü geçen beş yılın sonunda yani 1979'da Salt Lake City, Utah'a taşındı. Jazz kültürü Utah'da fazla gelişmemiş olmasına rağmen takım bu ismi korudu ve günümüze kadar ulaşacak olan Utah Jazz ismini aldı. 1979-1980 sezonu öncesinde kadrosunu gard/forvet Adrian Dentley'i Lakers'tan alarak güçlendiren Utah, Maravich'i de sezon içinde bıraktı. 1980'de de NBA Seçmeleri'nde 2. sırada Darrell Griffith'i kadrosuna kattı. 1980-1981 sezonu sırasında takımın başına Frank Layden geçti ve 1982'de Mark Eaton 4. sıradan seçildi. Bu dört adam Utah'ın gelecekteki başarısının önünü açtı. Takım yeni isimlere rağmen başlarda iyi gitmedi. Thurl Bailey'in 1983 NBA Seçmeleri'nde birinci turdan seçilmesiyle yükselişe geçen takım o zamana kadarki en büyük başarısını 1983-84 sezonunun sonunda Ortabatı grubu birincisi olarak kazandı, fakat daha sonra henüz play-off ikinci turunda Phoenix Suns'a elendi.</nowiki>
Tarihi > 1984-1990

1984 yılında oyun kurucu John Stockton'ın Gonzaga Üniversitesi'nden 16. sırada seçildi. Bir sonraki yıl da kadroya 13. sıradan seçilen Karl Malone katıldı ve uzun yıllar NBA'e damgasını vuracak ikili doğmuş oldu. 1984-1985 ve 1985-1986 sezonlarında Utah playoff'ları kaçırdı. Stockton ve Malone ikilisi kendilerini zaman içerisinde kayda değer biçimde geliştirdi ve birbirlerine alıştı. "Stockton to Malone" ("Stockton'dan Malone'a pas") tümcesi bir deyim halini aldı. 1989-1989 sezonu sırasında Frank Layden koçluğu bırakarak Utah Jazz'a başkan oldu ve takımın başına yardımcı koç Jerry Sloan geldi. 1989'da Ortabatı Grubu'nu birinci olarak bitirdiyseler de, Playoff'larda ikinci tura kalma başarısını gösteremediler.