stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
İslamcılığın eleştirisi
Din ve devletin birleşmesi > Tarihsel gereklilik

Eleştirmenler, erken dönemde Müslüman toplumda din ve devletin birleşmesinin, İslam'ın özünden ziyade Müslümanların kendilerini korumak için bir devlete ihtiyaç duyduğu, İslamın Arap toplumunun devletsiz dünyasında ortaya çıkışının bir ürünü olabileceğini öne sürüyorlar.
Hristiyanlık, "büyük ve kalıcı" Roma İmparatorluğu içinde yaşıyordu. İbranilerin " Yahudi olmadan önce etnik bağları" vardı. Ancak "Müslümanlaron otorite ve kimlik kazanmaları dinlerine bağlıydı."
Muhammed ex nihilo dini bir topluluk kurdu. Kabile bağlarının tüm kamu yaşamına egemen olduğu, devletsiz bir bölge olan Arabistan'da yaşadı. Kabileler üyelerini sosyal bağlar ve intikam tehdidi ile korur, ekonomik fırsatlar ve siyasi oy hakkı sağlardı. Aşiret bağları olmayan bir kişinin itibarı yoktu: soyulabilir, tecavüze uğrayabilir ve cezasız kalarak öldürülebilirdi. Muhammed, kabile üyelerini cezbedecekse kendi hareketine katılmaları için onlara, geride bıraktıkları kabileden daha az güçlü olmayan bir bağlılık sağlamalıydı."
Din ve devletin birleşmesi > Kutsal temel

Allah'ın -şeriat kanunu biçiminde- yönetmesi gerektiği şeklindeki İslamcı ilkenin kutsal temelleri, en azından kısmen, İslamcı düşüncenin kurucularından biri olan Mevdudi'ye göre, Kuran'daki "Hüküm Allah'ındır" şeklindeki ifadesinden gelmekteydi. Ancak Abdelwahab Meddeb, Mevdudinin aktardığı ayetin hukm kelimesinin "yönetmek"ten daha geniş bir anlama sahip olduğu, ayetin yönetmek ya da hükümetle ilgili olmadığı gerekçesiyle bu fikri sorguluyor. Hükm genellikle iktidarı kullanmak, bir hüküm vermek, iki taraf arasında hüküm vermek, tıpta, felsefede bilgili olmak, bilge olmak, ihtiyatlı olmak, üzerinde düşünülmüş bir yargıda bulunmak" olarak tanımlanır. İfadenin geçtiği ayet şöyle:
O'nun dışında taptıklarınız, sizin ve atalarınızın kendilerine taktığı isimlerden başka bir şey değildir. Allah onlara bir yetki vermemiştir. Hüküm yalnız Allah'ındır . [Kur'an 12:40]
Bu, Kuran'ın Tanrı'nın hükûmetteki rolünden ziyade O'nun putlara olan üstünlüğünden bahsettiğini gösterir. Meddeb'e göre, " Kur'an tefsircileri, bu ayetin, müşriklerin Allah'ın yanında yükselttiği yoldaş tanrıların acizliğine tahsis edildiğini asla unutmazlar..."
Şeriat'ın İslamcı yorumu

Şeriat yasasına – veya ortodoks tarihi şeriat yasasına – yönelik eleştiriler çeşitlidir: İslamcı liderler genellikle İslam hukukundan habersizdirler, İslamcı Şeriat tanımı hatalıdır, uygulanması pratik değildir ve esnek çözümlerin göz ardı edilmesi, kutsal kitap temelinin yozlaşması ve uygulanmasının hukuka aykırı olması.
Şeriat'ın İslamcı yorumu > Cehalet

İslamcıların Şeriat'a verdikleri büyük öneme rağmen, birçoğu eğitimli hukukçular değildi. İslam alimi ve ılımlı Abou el Fadl, "ne Kutub ne de Mevdudi eğitimli hukukçular değildi" diyor ve onların İslami hukuk geleneği hakkındaki bilgilerinin asgari düzeyde olduğundan şikayet ediyor. "Mevdudi ve Kutub, Abulvahab gibi İslam hukukunu hayatın her yönünü kapsayan ve düzenleyen, kesin, açık, esnek olmayan pozitif emirler dizisi olarak tasavvur ettiler."
Dale C. Eikmeier, birçok İslamcı teorisyen veya "Kutbistin", mesajlarını itibarsızlaştırmanın bir yolu" olabilecek "şüpheli dini kimlik bilgilerine" dikkat çekiyor:
Ebul Ala Mevdudi ve Abdullah Azzam dışında, Kutubizmin ana teorisyenlerinden hiçbiri İslam'ın tanınmış ilim merkezlerinde eğitim görmemiştir. Hasan el Benna bir öğretmen ve topluluk aktivisti, Seyyid Kutub bir edebiyat eleştirmeni, Muhammed Abd al-Salam Faraj bir elektrikçi, Ayman el-Zewahiri bir doktordur. Usame bin Ladin bir iş adamı olmak için eğitildi.
Şeriat'ın İslamcı yorumu > Aşırı basitlik

İlgili bir eleştiri, İslamcı "kimlik siyasetinin, hukuksal atamızın tartıştığı ve hakkında yazdığı entelektüel karmaşıklık düzeyine yükseltmek yerine, şeriatı siyasi bir slogan düzeyine indirgemesidir. . . . . Kuran'ın anayasamız olduğunu ya da Şeriat'ın rehberimiz olduğunu iddia eden yüzeysel siyasi tezahüratlar" duyulur, ancak "anayasanın nedir, Kuran'ın hangi bölümleri anayasadır veya bunun nasıl bir anayasa olduğu tartışılmaz.
Şeriat'ın İslamcı yorumu > Tarihi kayıt

Önde gelen İslamcılar, ilahi olmanın yanı sıra Şeriat'ın uygulanmasının kolay olduğunu savunuyorlar. Kutub, hükümlerinde "belirsizlik veya gevşeklik" olmadığı için Şeriat'ın uygulanmasında sorun olmayacağına inanıyordu. Humeyni iddia etti
İslam gerekli hükmü vermiş ve eğer kanunlara ihtiyaç varsa, hepsini İslam kurmuştur. Devlet kurduktan sonra oturup kanunlar çıkarmanıza, yabancılara tapan ve batıya âşık yöneticiler gibi kanunlarını ödünç almak için başkalarının peşine düşmenize gerek yok. Her şey hazır ve bekliyor.
Ancak eleştirmenler, İslam tarihi boyunca ortodoks Şeriat hukukunun katı bir şekilde uygulanmasının defalarca denendiği ve hiçbir zaman uygulanabilir olmadığının tespit edildiğinden şikayet ediyorlar.
Olivier Roy, şeriatı uygulama çağrısına, İslam tarihinin periyodik bir döngüsü olarak "İslam'ın kendisi kadar eski" diyerek atıfta bulunur. Ama "hala yeni, çünkü asla yerine getirilmedi. Bu, reformcuyu, sansürü ve mahkemeyi, zamanın ve hükümdarların yozlaşmasına, yabancı nüfuza, siyasi oportünizme, ahlaki gevşekliğe ve kutsal metinlerin unutulmasına karşı sonsuza dek kuran bir eğilimdir."
Daniel Pipes'a göre, " kayıtlar gösteriyor ki, modern zamanlarda Şeriat'ı bütünüyle uygulamak için gösterilen her çaba – örneğin Suudi Arabistan, Sudan, Libya, İran ve Pakistan'da olduğu gibi – köktendincileri hayal kırıklığına uğrattı. Çünkü gerçekler sonunda kabul edilmek zorundaydı. Kendini tam olarak uygulamaya adamış her hükümet bunu imkansız bir görev olarak görmektedir."
Şeriat'ın İslamcı yorumu > Anayasa olarak Kuran

" Kuran bizim Anayasamızdır" veya "Kuran bizim yasamızdır" "Mısır Müslüman Kardeşlerinden Afgan İslamcılarına kadar karşılaşılan slogandır." Ancak İslamcı olmayan eleştiriler, Kuran'daki 6000 ayetten sadece 245'inin yasama ile ilgili olduğunu söylüyor. Bunlardan sadece 90 tanesi anayasal, medeni, mali veya ekonomik konularla ilgili olup, bunlar bir anayasa oluşturmaya zar zor yetmektedir. Pakistan Anayasasında hiçbir kanun ve politikanın "İslam'ın ilkelerine" aykırı olamayacağına dair bir karar var.
Şeriat'ın İslamcı yorumu > Maslahatı Görmezden Gelmek

Modernistler tarafından benimsenen ve genellikle İslamcılar tarafından göz ardı edilen bu soruna bir çözüm, İslam hukukunun genel kamu yararına veya maslahat'a hizmet etmesi gerektiği ilkesinin dahil edilmesidir. Bu açık uçlu gereklilik, Kutub'un Şeriat'ta "belirsizlik veya gevşeklik" olmadığı fikriyle çelişiyor.
"Birçok modernist, hareket noktası olarak köklü İslami maslaha ( kamu yararı) kavramını kullanır. ) İslam düşüncesinde maslahatın rolüne öncelik veren okullar için, İslam tanımı gereği ortak iyiye hizmet eder; bu nedenle, belirli bir politika veya konum açıkça kamu yararına hizmet etmiyorsa, o basitçe "İslam değildir". Bu formülasyon, diğerlerinin yanı sıra Endonezya'daki devasa Muhammediye hareketi tarafından kullanılmaktadır. Öncü Mısırlı İslam düşünürü Muhammed Abduh, Müslümanların “ortak iyi kavramını ihmal etmelerini ve yöneticilerin adaletin üstünde itaati vurgulamasını eleştirirken benzer terimlerle konuştu.
İbn Akil, İslam hukukunun İslam hukukunu çiğneyenlerin refahını göz önünde bulundurabileceğine ve Kuran tarafından "açıkça desteklenen"in ötesine geçebileceğine inanıyordu.
İslam, hiçbir vahye dayanmasa bile, iyiliği yaratan ve kötülüğü ortadan kaldıran tüm politikaları tasvip eder. Peygamber'in ashabı İslam'ı böyle anladılar. Örneğin Ebu Bekir, emsalsiz bir şekilde Ömer'i halefi olarak atadı. Ömer, bir kıtlık sırasında ve Hatib'in çalışanları olan iki hırsızın düşük maaş aldığını öğrendiğinde Kuran'ın emrettiği el kesme cezasını askıya almıştı vb.
Şeriat'ın İslamcı yorumu > Ortodoks Şeriat'ın gelişimiyle ilgili sorunları görmezden gelmek

Son olarak, çoğu Şeriat yasasının temelini oluşturan Peygamber'in hadis veya sözlerinin doğruluğu sorunu vardır. Bu sözler birkaç nesil boyu yazıya geçirilmemiş, sözlü olarak aktarılmıştır. Hadisleri doğrulamak ve sahihlik seviyelerine göre derecelendirmek için, isnad veya hadisin nakil zincirleri dahil olmak üzere ayrıntılı bir yöntem geliştirilmiştir. Bununla birlikte, bunlar, koleksiyonların tamamlandığı 9. yüzyıldan önce ... bir hadisin yayılmasında genellikle temel unsurlar değildi. Joseph Schacht'ın Şeriat'ın gelişimi üzerine kapsamlı araştırması, oldukça fazla sayıda yaygın olarak kabul edilen hadise, daha sahih görünmelerini sağlamak için aktarım zincirlerinin varsayımsal olarak nasıl eklendiğini göstermiştir. Bu nedenle Schacht'ın özdeyişi: 'isnad ne kadar mükemmelse, rivayet o kadar geç bir döneme aittir. Ancak gayrimüslim bir Oryantalist olarak Schacht'ın ve eserlerinin ikna edici otoritesi sınırlıdır. Schaht bu sözleriyle mükemmel rivayet zincirinin aslında sözlerin sahihliğine değil, aksine sonradan gelmeleri nedeniyle zayıflığına işaret ettiğine işaret ediyordu.
Ortodoks İslamcı öğretmenler, Hadisle ilgili sorunların yanında, "İslam hukukunun gelişimi tarihini de görmezden geliyorlardı.
Aslan'a göre, "Şeriat tam olarak şöyle gelişti: 'zamanın geçişiyle kültürel süreç tarafından rafine edilen ilkel kavramlarla.'
Bu, yalnızca yerel kültürel uygulamalardan değil, hem Talmudik hem de Roma hukukundan etkilenen bir süreçti. ... bu [ilk hukuk ekollerinin] geleneklerini, özellikle icma'yı oluşturdukları kaynaklar, düşüncenin evrimine izin vermişti. Bu nedenle ulema  ... sürekli olarak çağdaş durumlara uyum sağlıyor, yasanın kendisi sürekli olarak yeniden yorumlanıyor ve gerektiğinde yeniden uyarlanıyordu."
Bu arada Müslüman dünyasındaki medreselerde, gelenekçi ortodoksinin yeniden canlandırılması amacıyla binlerce Müslüman genç, özellikle Kuran'ın statik, literalist yorumuyla  Şeriat'ın ilahi ve yanılmaz olduğu konusunda aşılanıyor.
Şeriat'ın İslamcı yorumu > Şeriat'ta Zorlama

İran gibi İslamcı hükûmetler, kişisel davranışlarda (başörtüsü takmak gibi) dini polis tarafından uygulanan zorlamayı öne çıkardılar. Buradaki soru, insanları şeriat kanunlarına uymaya zorlamanın, onların Allah'ın kanununa bağlılıktan ziyade insanlar tarafından cezalandırılma korkusuyla itaat etmeleri anlamına gelip gelmediği ve korkudan dolayı olan bu itaatin Allah'ın gözünde fiilin faziletini yok edip etmediğidir. Dini ayinlerde zorlama, "Tanrı'nın emrini kişisel iradesiyle takip etme saygınlığından kişiyi  mahrum eder. Sadece özgürce yapılan takva ve ibadet, Tanrı'nın gözünde değerlidir."
Şeriat'ın İslamcı yorumu > Şeriat'ta Zorlama > Tesettür vakası

Başörtüsü veya bir kadının başını ve vücudunu örten örtü, tartışmasız "İslam'ın en belirgin amblemi" dir. Zorunlu başörtüsü takmak aynı zamanda İran ve ünlü Taliban Afganistanı gibi İslamcı devletlerin de bir özelliğidir. İran İslam Cumhuriyeti'nde Başsavcı Ebulfazl Musavi-Tebrizi'nin "İran'da başörtüsü ilkesini reddeden herkes mürteddir ve İslam hukukuna göre mürtedin cezası ölümdür" dediği kaydedildi. (15 Ag.1991). Taliban İslam Emirliği, kadınların sadece başlarını değil yüzlerini de örtmelerini şart koşuyor, çünkü "bir kadının yüzü, kendileriyle akraba olmayan erkekler için bir yolsuzluk kaynağıydı". Afgan kadınlarının kamusal alanda giymeleri zorunlu tutulan burka en sert örtü biçimidir. Her iki devlet de sadece Şeriat yasasını uyguladıklarını iddia ediyor.
Rand Corporation yorumcusu olan Cheryl Benard'a göre, "gerçek terör" Pakistan, Keşmir ve Afganistan'da " başörtüsünü zorlamak için kullanılmıştı; "Başörtüsü takmadıkları için yüzlerce kadın, uygunsuz giyindiklerini düşünen erkek fanatikler tarafından yüzlerine asit atılarak kör edildi ve sakatlandı". Bunun örnekleri 1970'lerde her yaştan kadının kamusal alanda çadar takması konusunda " İslamcı lider Gulbeddin Hikmetyar'ın kadınlara karşı asit kullanması, ve 2001'de " Srinagar'da dört genç Müslüman kadına...asit atılmasında görülebilir.
Diğer ülkelerdeki İslamcılar, kadınları makyaj yapmak ya da iddiaya göre uygunsuz bir elbise giymekten korkutmak amacıyla kadınların yüzlerine saldırmak veya saldırı tehdidiyle suçlanıyorlar.
Ancak bazı eleştirmenlere göre, Müslüman kadınların bu temel meselesinin tarihsel temeline ilişkin gerçek bir soru var. Leyla Ahmed'e göre, Kuran'ın hiçbir yerinde "başörtüsü Muhammed'in eşlerinden başka herhangi bir kadına uygulanan tesettür" değildir. Bu tür eleştirmenler, başörtüsünün  Arabistan'a Muhammed'den çok önce, özellikle Arapların başörtünün sosyal statünün bir işareti olduğu Suriye ve İran ile temasları yoluyla tanıtıldığını" iddia ediyor. Ne de olsa, yalnızca tarlada çalışması gerekmeyen bir kadın örtüsüz kalmayı göze alabilirdi. . . . Müslüman toplumda "MS 627'ye kadar örtünme geleneği yoktu"
Şeriat'ın İslamcı yorumu > Şeriat'ta Zorlama > Dinden dönüş

Geleneksel olarak ridde veya İslam'dan başka bir dine geçmek İslam'da en büyük suçtur. İslamcılar cezayı uygulamadaki hevesleri ile dikkat çekiyor. Ancak başörtüsü gibi, yasaklanmış ölüm cezasının kutsal ya da tarihsel temeli üzerinde bir soru var. Reformist yazar Rıza Aslan'a göre, mürtedlerin ölüm cezası, ilk halife Ebu Bekir'in "Peygamber'e biatlarını iptal eden kabilelere karşı savaşı " ile başlar. Savaş, "Muhammed'in toplumunun eski kabile sistemine geri dönmesini engellemek" içindi ve siyasi bir savaştı, dini savaş değildi. "Ancak irtidat sürekli ihanetle ilişkilendirilmesi nedeniyle  "İslam'da büyük bir suç" haline getirilmişti.
İslam'da yenilikler > Modernizme eğilim

Eleştirmenler, İslamcıların ebedi dini/siyasi ilkeleri savunduklarını iddia ettiklerini, ancak onların zaman zaman, örneğin sosyal adalet konusunda- sosyalist fikirler de dahil olmak üzere - raşit halifelerin tasavvur edebileceğinden "çok daha modern ve eşitlikçi" yorumlarını benimsediklerini belirttiler. Graham Fuller'a göre, İran İslam Cumhuriyeti'nde iktidarda olan İslamcılar, geleneksel İslami boşanma ve miras yasasını "bir kenara sessizce bırakmak" ve onun yerine "çağdaş İran sosyal ihtiyaçlarına" hitap eden tüzükler koymak zorunda kaldılar.
Bir başka eleştirmen olan Asghar Schirazi, İran'da boşanma kanunundaki değişikliklerin ilerlemesini takip etti. (Talak) Mahkeme boşanması 1960'larda Ayetullah Humeyni tarafından "İslam'ı yok etmek amacıyla yabancı güçlerin ajanları" tarafından verilen emirlerin ürünü olarak kınanmaktan, 1992'de İslam Cumhuriyeti'ndeki bir alan hukukuna dönüşmüştü. İslam Cumhuriyeti'nde daha önce İslami olmayan faaliyetler olarak yasaklanan fiillerden müzik yayını ve aile planlaması üzerindeki yasaklar da gevşetildi.
İslam'da yenilikler > Kilise benzeri yapılar

Şahruh Akhavi'ye göre, kilise benzeri davranış, devletin, yüksek din adamı Humeyni'nin fetvasına itaat etme talebinin Roma Katolik Kilisesi'nin Papalık yanılmazlığı doktrinine güçlü bir şekilde benzediği İran İslam Cumhuriyeti'inde bulunuyor. Humeyni'nin rakibi olan Ayetullah Muhammed Kazım Şeriatmedari'nin (ö. 1986) "bunun için hiçbir mekanizma olmamasına rağmen" rütbesinin düşürülmesi de İslam'da hiçbir zaman var olmayan aforoz'a benziyordu.
Bütçeler üzerinde merkezi kontrol, profesör atamaları, ilahiyat fakültelerinde müfredat, dini milislerin oluşturulması, çıkarların temsilinin tekelleştirilmesi ve sanat, aile ve diğer sosyal meseleler alanında bir Kulturkampf kurulması gibi diğer eğilimler İran'da bir "İslami piskoposluk" yaratmaya yönelik artan eğilimi işaret ediyordu.
İslam'da yenilikler > Batılı siyasi kavramlar

Bir eleştirmen, İran İslam Cumhuriyeti anayasasında kullanılan Batı'dan ödünç alınan ve Şeriat'a yabancı kavramların bir listesini derledi:
'halkın egemenliği' (hakemiyat-e melli), '
millet ' (mellat),
'haklar' milletin (hoquq-e mellat),
"yasama" (qovveh-e moqannaneb),
"yargı" (qovveh-e qaza'iyeh),
" parlamento " (meclis),
" cumhuriyet " (jomhuri), "
halkla istişare' (hameh-porsi), '
seçimler ' (entekhabat).
İslam'da yenilikler > Tarihsel ilerleme fikri

Seyyid Kutub, kapitalizmin çöküşü ve yerine komünizmin gelmesiyle birlikte "tarihin aşamalarına ilişkin Marksist anlayışı" benimsedi, ancak ardından bir başka aşamayı, nihai İslami zaferi ekledi. İnsanlık, komünizmin manevi ihtiyaçlarını karşılayamadığını ve İslam'ın "insanlığın liderliği için tek aday" olduğunu anladıktan sonra komünizmin yerini alacaktı.
İslam'da yenilikler > Feminizm

İslamcılar için İslam'da kadınların durumu önemli bir konudur. Kadınlar düzenli olarak cami namazlarına katılmakta ve dolayısıyla yeni camiler kadın bölümlerine çok daha fazla yer ayırmaktadır.
Fakat İslam'ın veya İslamcılığın kadınlara karşı muamelesindeki üstünlüğünü açıklarken, pek çok İslamcı, örnek almaya çalıştıkları ilk Müslümanlar tarafından bilinmeyen pozisyonlar alırlar. Müslüman Kardeşler'in kurucusu Hasan el-Benna, "Müslüman kadınlar on beş asırdır özgür ve bağımsızdır. Maddi konularda kocalarına bu kadar bağımlı olan Batılı kadınların örneğini neden izleyelim?" İran İslam Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı Muhammed Hatemi, "İslam Cumhuriyeti'nde kadınların sosyal, kültürel ve siyasi faaliyetlere katılma konusunda tam hakları vardır" diyerek övündü; Sudan'ın eski lideri İslamcı Hasan et-Turabi'nin yaptığı gibi: "Bugün Sudan'da kadınlar orduda, poliste, bakanlıklarda, her yerde, erkeklerle aynı düzeyde." Turabi'ye göre “Tesettürsüz kadın erkeklerle eşit değildir. Bir erkeğe bakıldığı gibi bakılmaz. Güzel olup olmadığına, arzu edilir olup olmadığına bakılır. Örtündüğü zaman bir zevk nesnesi, erotik bir görüntü değil, bir insan olarak kabul edilir"di.
İslam'da yenilikler > İdeoloji

Geleneksel İslam, insanın Tanrı ile ilişkisini ve Şeriat'a göre yaşamasını vurgulardı "onlar için neredeyse hiçbir şey ifade etmeyen, ancak sorun... vergiler, zorunlu askerlik, angarya emeği" olan devleti değil.
İslamcı dirilişçiler ise devleti parlatırlar: İslam "bir devleti yönetmek, bir ekonomiyi yönetmek, insanlar arasında sosyal bağları ve ilişkileri kurmak ve bir aileyi yönetmeya yarayacak talimatlar açısından zengindi ve "İslam bir kurallar veya ibadetler sistemi değil, bir hükümet sistemiydi.
İslamcılar, diğer dinlerle kıyaslamak yerine, "Biz sosyalist veya kapitalist değiliz, biz İslamcıyız" deme eğilimindedirler.
1988 yılında Gorbaçov'a Komünizmi İslam ile değiştirmesi için yaptığı ünlü çağrıda İmam Humeyni, "gerçek bir Tanrı inancına" duyulan ihtiyaçtan ve materyalizm tehlikesinden bahsetti, ancak İslamın beş şartından, Muhammed veya tektanrıcılıktan bahsetmedi. Söylediği şey, "bugün ekonomik ve sosyal yaklaşımlarında Marksizm'in çıkmaz bir sokağa girdiğini" ve "İran İslam Cumhuriyeti'nin, ülkenin inanç boşluğuna kolayca çözüm sunabileceğiydi.
İslam'da yenilikler > Şeriat'ta Yenilik

Geleneksel olarak Şeriat hukuku bağımsız hukukçular tarafından geliştirilir, devlet çıkarlarından önce gelir ve bölgelere göre değil tüm halka uygulanırdı. "Halifeler Müslüman ümmetinin mutlak reisi olmasına rağmen, yasa yapma hakkına sahip değillerdi ve sadece kutsal Kanun tarafından belirlenen sınırlar içinde idari düzenlemeler yapabilirlerdi."
İran ve Sudan'daki İslamcılar, Şeriat'ın yetki alanını genişlettiler, ancak onun üzerinde bağımsız hukukçulara değil devlete yetki verdiler. Bunun en uç örneği, Ayetullah Humeyni'nin 1988'deki yaptığı deklarasyondur; "Hükümet, halkla yaptığı yasal anlaşmaları tek taraflı olarak feshetmeye ve... korunmak için kendisine tehdit oluşturabilecek herşeyi, maddi ya da manevi olsun....", "İslam için, hükümetin isteklerinin namaz, oruç ve Mekke'ye hacca gitmek de dahil olmak üzere, her inancın üzerinde gelir" anlamına geliyordu.
Bu en kararlı Müslüman laik Atatürk'ün bile yapmaya cesaret edemediği bir şeydi.
Geleneksel olarak Şeriat bölgelere değil genel olarak halka uygulanırdı - Müslümanlar nerede olurlarsa olsunlar itaat edeceklerdi, gayrimüslimler muaftı.
Her birinin kendi kanunlarına sahip olduğu kasabalar, eyaletler, ilçeler - bir Avrupa ithalatıydı.
Turabi, İslam'ın bölgeleri yargının temeli olarak kabul ettiğini beyan eder. (bölgesel hukuk)
Bunun sonucunda ulusal farklılıklar ortaya çıkmıştır. Libya hükûmeti tüm zina yapanları kırbaçlıyor. Pakistan evlenmemiş olanları kırbaçlıyor, evli olanları taşlıyor. Sudan bazılarını hapsediyor, bazılarını asıyor. İran'ın saç tıraşı ve bir yıl sürgün de dahil olmak üzere çeşitlenen cezaları var. Köktendincilerin elinde şeriat, Batı'nın bölgesel hukukunun sadece bir çeşidi haline gelir."
Yeni İslamcı yoruma göre, gayrimüslimlerin "bin yıllık şeriattan istisnası" da sona erebilir. Kör şeyh Ömer Abdurrahman a göre: 'Hiçbir ülkede hiçbir azınlığın kendi kanunları olmaz"dı.
Suudi dini lider Abdülaziz ibn Baz, Müslüman olmayanları Ramazan ayında oruç tutmaya çağırıyor. İran'da [Müslüman olmayan] yabancı kadınlar oje kullanamaz. . . . Malezya'daki köktendinci bir parti, Çinli erkek ve kadınların birlikte ne kadar zaman geçirebileceklerini düzenlemek istiyor."
İslam ekonomisi

İslamcı ekonominin eleştirisi, bunun problem çözmekten  ziyade kültürel kimlik " tarafından yönlendirilen "tutarsız, eksik, pratiklik ve ilgiden uzak bir çaba olarak görülmesini kapsıyor.
Başka bir kaynak, onu teoride "popülist ve sosyalist fikirlerin bir karmaşası" ve pratikte "ekonominin etkin olmayan devlet kontrolü ve neredeyse  buna eşit eşit bazı yeniden dağıtım politikalarından başka bir şey değil" diyerek reddetti.
Politik ve bölgesel bağlamda, İslamcı ve ulemanın her şey hakkında bir fikre sahip olduklarını iddia ettikleri, modellerinin ne kapitalist ne de sosyalist olduğuna dair tekrarlanan dindarlıkların ötesinde, bu en merkezi insani faaliyetler hakkında söyledikleri şeyin kıtlığı dikkat çekicidir.
İslam ekonomisi > Faiz / Riba

Pakistan'dan gelen şikayetlerden biri, "faiz lanetini ortadan kaldırmaya" söz veren "İslami diriliş"in bir destekçisi olan askeri yönetici General Ziya ül-Hak (1977–1988) ile başlayan İslamileştirmede kredi üzerindeki faiz veya riba'nın yasaklanmasını içeriyordu. Girişimi eleştirenlerden Kemal A. Faruki, İslamcıların "riba tartışmaları" üzerinde çok fazla öğrenilmiş çabalarından ve ... resmi, Batı tarzı bankacılık sisteminin dışında çok daha ciddi bir soruna “göz yumarlarken” "faiz" ile Batı tarzı bankalarda, "garanti edilen kârlar" arasındaki şüphe götürür farklara dikkat çekti:
"Yoksul ve okuma yazma bilmeyenler üzerinde soodkhuriler tarafından uygulanan tefecilik. Yasa uyarınca resmi olarak kayıtlı bu tefecilerin, Devlet Bankası oranının en fazla %1 altında borç vermelerine izin verilmekteydi. Aslında bunlar, acımasızca aylık taksitler halinde toplanan yıllık %60'a varan faiz uygulayan ve anapara ödemesini asla kabul etmeyen mafya benzeri kişilerdi. Taktikleri, sindirme ve zorlamayı içermekteydi.
İslam ekonomisi > Sosyal adalet

Başka bir eleştirmen güçlü bir İslam ülkesi olan Pakistan'da, ülkenin kuruluşundan önceki dönemlerinden kalma, yaygın "sosyal adaletsizlik, aşırı yoksulluk ve feodal bir siyasi ve sosyal düzenin derinlere kök salmış olmasına" rağmen ülkedeki İslamcı örgütlere -vergilendirme dahil olmak üzere yasaların evrensel olarak uygulanmasını teşvik etmek dışında- her türlü gerçek sosyal veya ekonomik devrim" konusunda sessiz kaldıkları için saldırdı. Bu ilgi eksikliği Pakistan'a özgü değil. "Ekonomik kazançların kötü dağılımı, gelir eşitsizlikleri, feodal toprak sahipliği ve insan kontrolü gibi büyük sorunlar, büyük ölçüde İslamcıların muhalefeti dışında kalıyordu."