Amerika Birleşik Devletleri'nin işlediği savaş suçları
II. Dünya Savaşı > Pasifik savaşı

26 Ocak 1943'te denizaltı USS Wahoo Japon nakliye şirketi Buyo Maru'dan cankurtaran botlarında hayatta kalanlara ateş açtı. Koramiral Charles A. Lockwood, hayatta kalanların yüzeye çıktıktan sonra Wahoo'ya makineli tüfek ile ateş eden Japon askerleri olduğunu ve bu tür bir direnişin denizaltı savaşlarında yaygın olduğunu iddia etti. Denizaltının icra subayına göre, ateşin amacı Japon askerlerini teknelerini terk etmeye zorlamaktı ve hiçbiri kasıtlı olarak hedef alınmadı. Tarihçi Clay Blair, denizaltının mürettebatının ilk ateş ettiğini ve kazazedelerin tabancalarla ateşe karşılık verdiğini belirtti. Hayatta kalanların daha sonra, 26. Saha Mühimmat Deposundan Japon Ordusu Kuvvetleri tarafından korunan Hindistan 2. Taburu, 16. Punjab Alayı'na bağlı Müttefik savaş esirlerini de içerdiği belirlendi.  Başlangıçta Buyo Maru'da bulunan 1.126 kişiden 195'i Kızılderili ve 87'si Japon öldü, bazıları geminin torpillenmesi sırasında öldürüldü ve bazıları daha sonra açılan ateş ile öldürüldü.
Bismarck Denizi Muharebesi sırasında ve sonrasında (3-5 Mart 1943), ABD PT gemileri ve Müttefik uçakları Japon kurtarma gemilerine ve sekiz batık Japon askeri nakliye gemisinden sağ kalan yaklaşık 1.000 kişiye saldırdı. Belirtilen gerekçe, Japon personelinin askeri hedeflerine yakın oldukları ve savaşta derhal hizmete geri dönecekleriydi. Müttefik hava mürettebatının çoğu saldırıları gerektiği gibi kabul ederken diğerleri karşıydı.
Nottingham Üniversitesi'nde tarih profesörü olan Richard Aldrich'e göre Pasifik Savaşı'ndaki Amerikan askerleri teslim olan Japon askerlerini kasten öldürdü. Aldrich, Amerika Birleşik Devletleri ve Avustralyalı askerler tarafından tutulan günlüklerle ilgili bir çalışma yayınladı ve burada bazen savaş esirlerini katlettikleri belirtildi. John Dower'a göre, birçok durumda.. . Mahkûm olan Japonlar olay yerinde veya hapishane binalarına gönderilirken öldürüldü. " Profesör Aldrich'e göre, ABD birliklerinin esir almaması yaygın bir uygulamaydı. Onun analizi İngiliz tarihçi tarafından desteklenen Niall Ferguson, Ayrıca, 1943 yılında, "gizli [ABD] istihbarat raporu askerler teslim alınan japonları öldürülmesi emrediliyordu "
Ferguson, bu tür uygulamaların Japon mahkûmların ölü sayısına oranının 1944'ün sonlarında 1: 100 olmasında rol oynadığını belirtiyor. Aynı yıl, Müttefik yüksek komutanları, personeli arasındaki "esir alma" tutumlarını değiştirmek  için (istihbarat toplamayı engellediği için) ve Japon askerlerini teslim olmaya teşvik etmek için çaba gösterdi. Ferguson, Müttefik komutanların Japon mahkûmların Japon ölülerine oranını iyileştirmeye yönelik önlemlerinin 1945 ortalarında 1: 7'ye ulaşmasıyla sonuçlandığını ekliyor. Yine de, Nisan-Haziran 1945'te Okinawa Muharebesi'nde ABD birlikleri arasında "esir almamak" hâlâ "standart uygulama" idi. Ferguson, "Alman ve Japon askerlerini teslim olmaktan caydıran yalnızca disiplin cezası veya onursuzluk korkusu değildi. Çoğu asker için daha önemli olan, mahkumların her halükarda düşman tarafından öldürülecekleri ve bu yüzden savaşa devam edebileceği algısıdır. "
Amerikalı bir Japonolog olan Ulrich Straus, cephedeki Müttefik birliklerinin Japon askerî personelinden yoğun bir şekilde nefret ettiğini ve "teslim olan Müttefik personelin Japonlardan" merhamet görmediğine "inandıkları için mahkumları almaya veya korumaya" kolayca ikna edilmediklerini "öne sürüyor. Müttefik birliklere, Japon askerlerinin , 1907 Lahey Konvansiyonu  tarafından yasaklanan bir uygulama olan sürpriz saldırılar yapmak için teslim numarası yapma eğiliminde oldukları söylendi. Bu nedenle Straus'a göre, "Kıdemli subaylar, Amerikan birliklerini gereksiz yere riske maruz bıraktığı gerekçesiyle esir alınmasına karşı çıktı. "  Guadalcanal'da esirler götürüldüğünde, Ordu sorgulayıcı Kaptan Burden, savaş esirlerinin birçok kez nakil sırasında vurulduğunu çünkü "onları içeri almak çok zahmetli" olduğunu kaydetti.
ABD'li tarihçi James J. Weingartner, ABD'deki savaş esiri bileşiklerindeki çok düşük Japon sayısını iki önemli faktöre bağlamaktadır: (1) Japonların teslim olmaya isteksizliği ve (2) yaygın bir Amerikan "Japonların 'hayvanlar' olduğuna dair inancı veya 'insanlık dışı' ve savaş esirlerine tanınan normal muameleye layık değil. İkinci neden, "Müttefik birlikler Japonları genellikle Almanların Rusları gördüğü şekilde — Untermenschen (yani" insanlık dışı ") olarak gördüklerini söyleyen Ferguson tarafından destekleniyor.