Muhammed'in veraseti
Tarihsel genel bakış > Sakife

Muhammed'in 632'deki ölümünün hemen ardından Ensar; (Medineli Müslümanlar) Beni Saide kabilesinin Sakife'sinde,  Muhammed'in yakın akrabaları onun cenazesi için hazırlanırken bir araya geldi.  Geleneksel görüşe göre Ensar, Muhacirun'u kasıtlı olarak dışlayarak kendi aralarında Ümmet için bir halife belirlemek üzere orada toplanmıştır. Muhtemel önde gelen aday Sa'd bin Ubade, Muhammed'in sahabesi ve Ensar'ın en büyük kabilesi olan Hazrec'in şefiydi. Bu toplantının sebepleri Wilferd Madelung ve Hüseyin Muhammed Cefri tarafından sorgulanmış ve bunun sebebinin yalnızca Ensar'ın kendi şehirleri Medine üzerindeki idarelerini yeniden tesis etmek üzere olduğu iddia edilmiştir. Ebû Bekir ve Ömer, Bir muhbir aracılığıyla toplantıdan haberdar olduklarında Ebû Ubeyde eşliğinde Sakife'ye gittiler. Bu üç sahabe, muhtemelen onlara eşlik eden bazı akrabaları ve hizmetkârlarının dışında Sakife'de Muhacirun'un tek üyeleriydi. Ebû Bekir oraya vardığında Ensar'ı, Araplar'ın Muhammed'in kabilesi Kureyş dışında kimsenin yönetimini tanımayacağı konusunda uyardı. Ebû Bekir, Muhacirlerin soy ve konum bakımından Arapların en önde gelenleri olduğunu,  İslam'ı daha önce kabul ettiklerini ve akrabalık bakımından da Muhammed'e daha yakın olduklarını ileri sürdü. Ebû Bekir'in daha sonra Ensar'ı Muhammed'in halifesi olarak Ömer veya Ebû Ubeyde'yi seçmeye davet ettiği bildirilmektedir. Bu hareket, İki adayın gerçekçi bir başarı şansı olmadığından Ebû Bekir'i, Ensar için Ömer ve Ebu Ubeyde'ye karşı daha kabul edilebilir bir alternatif olmasını sağladı.
Bir kişi Ebû Bekir'e Kureyş ve Ensar'ın kendi aralarında ayrı yöneticiler seçmeleri önerisiyle karşı çıktı. Ömer, Ebû Bekir'den elini uzatmasını isteyip ona biat edene ve Sakife'deki diğer kişilerde Ebû Bekir'e biat edene kadar hararetli bir tartışma başladı. Bu süreçte Sa'd, Ömer'e boyun eğmesi için dövülmüştür ki bu da Ensar'ın önemli bir kısmının başlangıçta Ömer'in liderliğini takip etmeyi reddetmiş olması gerektiğini göstermektedir. Madelung'a göre, aksi takdirde şefleri Sa'd'ı dövmeye gerek kalmazdı.
Muhammed, Sakife toplantısı sona erdiğinde Ebû Bekir'in cenaze törenlerinin dışında tutulmasıyla defnedilmişti. Ebû Bekir'in otoritesi; Ömer, Beni Aslam ve Hazrec kabilelerinin yardımıyla Medinelilerden biat alınıncaya kadar ilk başlarda istikrarsızdı. Ebû Bekir kronolojik sırayla, Osman ve Emevîler'in, Sa'd ve Abdurrahman bin Avf'ın, Beni Zühre'nin, Zübeyr bin Avvâm'ın ve son olarak da Ali'nin desteğini aldı.
Ebû Bekir'in halife olduğunu öğrenen Hâşimoğulları ve Muhammed'in bazı yakınları protesto amacıyla Ali'nin evinde toplandılar. Bunlar arasında Muhammed'in amcası Abbas ve Zübeyr de vardı. Bunlar Ali'yi Muhammed'in meşru halefi olarak görüyorlardı, muhtemelen Muhammed'in Gadîr-i Hum olayında yaptığı konuşmaya atıfta bulunuyorlardı. Ebû Bekir'in emriyle Ömer silahlı birkaç kişiyle birlikte Ali'nin evine yürüdü ve Ali ile taraftarlarını Ebû Bekir'e biat etmezlerse evi ateşe vermekle tehdit etti.  Olaylar kısa sürede şiddetlendi, ancak Ali'nin eşi Fatıma onlara yalvardıktan sonra kalabalık Ali'nin sözünü almadan geri çekildi. Bu süre zarfında Madelung, Ali'nin Ebû Bekir'in gözyaşlarında ve Muhammed'in ailesini sevdiği iddialarında ikiyüzlülükten başka bir şey göremediğini söyler.
Ebû Bekir kısa süre sonra Ali'ye ve Hâşimoğulları'na iddialarından vazgeçmeleri için boykot uyguladı. Boykot başarılı oldu ve başlangıçta Ali'yi destekleyenler yavaş yavaş Ebû Bekir'e biat etmeye başladılar. Büyük olasılıkla Ali, eşi Fatıma'nın babası Muhammed'den altı ay sonraki ölümüne kadar Ebû Bekir'e biat etmemişti. Şii kaynaklarda, genç Fatıma'nın ölümü (ve düşük yapması) Ebû Bekir'in emriyle Ali'ye boyun eğdirmek için Fatıma'nın evine yapılan saldırı ile ilişkilendirilir. Ancak, Sünniler bu iddiaları reddetmektedir. Fatıma'nın ölümünden sonra ve halkın desteğinin azalmasından dolayı Ali'nin İslam'ın birliği uğruna halifelik iddialarından vazgeçtiği söylenir. Muhammed'in yaşamının aksine, Ali'nin Ebû Bekir, Ömer ve Osman'ın halifelikleri sırasında siyasetten çekildiğine inanılır, bu durum ilk üç halifenin sessiz bir şekilde kınanması olarak yorumlanmıştır.
Ömer daha sonra Sakife olayını eleştirerek, "Ebû Bekir'e bağlılık yemini bir faltaydı (acele ile kötü düşünülmüş bir anlaşma), ama Allah bunun kötülüğünü önledi." demiştir. Bu, Muhacirlerin çoğunluğunun ve özellikle de Sakife'de meşru bir sonuç için katılımları hayati önem taşıyan Muhammed'in akrabalarının dışlanmasına bir göndermeydi. Muhtemelen yasal otoritesi tartışmalı olduğu için Ömer de Müslümanları Sakife örneğini takip etmemeleri konusunda uyarmıştır. Sakife'nin meşruiyetine ilişkin benzer endişeler çağdaş yazarlar tarafından da dile getirilmiştir. Bazıları da Sakife olayını İslam öncesi kabile siyasetinden büyük ölçüde etkilenen bir "arka oda anlaşması" veya "darbe" olarak eleştirmiştir.  Madelung, Ömer'in Allah tarafından önlendiğini düşündüğü "falta" kötülüğünün daha sonra İlk Fitne şeklinde patlak vereceğini öne sürer.