Yedişehir Uygur Hanlığı
Oluşturmadan önceki tarih

1757'de Qing devleti Çinlilerin varlığına son verdi Jungar Hanate. 1759'da, Kaşgar hepsi fethedildi ve Sincan adında yeni bir eyalet kuruldu. Qing rejiminin muhalifleri burada sürgün edildi. Gansu Eyaletinden Mançurya ve Çin birlikleri burada konuşlandırıldı. Mançurya 'dan Solon ve dahur burada konuşlanmaya başladı. 1764'te, binlerce sibo, Mançu askeri-tarımsal yerleşimlerinin ve Çince askeri yerleşimlerin yapıldığı İli Vadisi 'ne taşındı. Ayrıca burada Mançu işgaline direnen sürgün edilmiş Uygurlar (taranchilar) 'dan tarımsal yerleşimler kuruldu. Çinliler ve Zindanlar da buraya taşındı.
19. yüzyılın başlarında Kaşgar'daki sosyo-politik durum keskin bir şekilde kötüleşti. Sincan valisinin zayıf yönetişiminden yararlanan Mançurya ve Çinli yetkililer pozisyonlarını kişisel zenginleştirme için kullandılar. Buna ek olarak, Çinli tüccarlar yerel ürünleri düşük fiyatlarla satın aldı ve mallarını, özellikle çayı fahiş fiyatlarla satarak, yerel nüfusu acımasızca yağmaladı. Bütün bunlar Qing Hanedanlığı ile komşu Kokand Khanate arasındaki karmaşık ilişkilerin zemininde gerçekleşti. Mançu işgalcilerine karşı çıkanlara sığınan Kokand hanları, onları Qing hükûmetine baskı yapmak için ustaca kullandı. Bunu yaparken, bölgede karmaşık bir politika izlediler.
19. yüzyılın başlarında Kokand'da yaşayan Kaşgar'ın eski yöneticilerinin mirasçıları Sarimsak Khoja'nın oğulları Jahangir ve Yusif-Khoja, bölgenin bağımsızlığını geri kazanma hareketinin ön saflarında yer aldı. 1820 yazında Jahangir Kokand'dan Kırgız'a "kaçtı". Burada birkaç yüz süvari müfrezesi topladı ve sonbaharda Qing duvarlarının üstesinden geldi. 1820-1827'deki Uygur ayaklanmasının bastırılması ve daha sonra Jahangir ile mücadelesi Qing hükûmetine 10 milyon liraya mal oldu. Bu ayaklanma Kaşgar'daki Qing yönetiminin temellerini sarstı ve cezalandırıcı çetelerin zulmü yeni bir Müslüman ayaklanmasının yolunu açtı. Jahangir'in 1828'de tutuklanmasından ve infaz edilmesinden sonra, tüm umutlar Jahangir'in kardeşi Yusuf-Hoca'ya sabitlendi. Özellikle Kokand khan, onu yoğun bir şekilde teşvik etti.
1830 sonbaharında Joseph, müfrezesiyle sınırı geçti ve yerliler tarafından sevinçle karşılandı. Jahangir'in eylemlerinden öğrenen Yusuf cömertçe insanlara vadetti. Halkın büyük desteği ile Kaşgar 'a girdi. Ancak, Yarkand türbesine yapılan saldırı başarısız oldu. İsyancılar orada büyük bir yenilgiye uğradı ve bu harekette bir dönüm noktasıydı. İsyan yavaş yavaş zayıflamaya başladı. Nüfus, ayaklanmayı 1826-1827'den daha az destekledi. Yusif Hoca'nın birliklerinin yağmalanması yerlileri kızdırdı. Yerel din adamları da Hoca'yı çok soğuk karşıladılar. Qing hükûmeti, iki İslam tarikatının dini düşmanlığından ustaca yararlandı. Ekim 1830'da eyalet valisi Chanlin isyancılara saldırdı. 1830'ların sonunda Yusuf Hoca, binlerce destekçi ve esir ile sınırdan kaçtı ve Kokand'a sığındı. Dört aylık ayaklanmanın bastırılması hazineye 8 milyon liya mal oldu.
1847'de Jahangir'in yeğenlerinin liderliğindeki yeni bir hareket "Yedi Hoca'nın İsyanı" olarak bilinir. Ancak aynı yıl bastırıldı. 1857'de Kaşgar'da Valikhan-Tyurya (Jahangir'in yeğeni) önderliğinde bir isyan patlak verdi. Ancak, isyan Ağustos 1858'de vahşice bastırıldı. Birçok isyancı Kokand'da kaçmayı başardı.