Roma askeri sınırları ve tahkimatları
Tahkimatların doğası

İmparatorluğun tarihi boyunca değişiklik gösteren Roma İmparatorluğu'nun sınırları, doğal sınırlar (kuzeyde ve doğuda Ren ve Tuna nehirleri, batıda Atlantik ve güneyde çöller) ile insan yapımı tahkimatların bir kombinasyonuydu. Bu sınırlar imparatorluğun topraklarını ötesindeki "barbar" topraklarından ayırdı.
Roma ordusu tarafından MÖ 6. veya 7. yüzyılda Roma'nın ilk surlarının inşa edilmesinden itibaren bağlantısız şekilde surlar inşa edilmişti. Bununla birlikte, imparatorluğun çevresi etrafında stratejik bir ölçekte sistematik tahkimat inşası, İmparator Caligula döneminde MS 40 civarında başladı. Bununla birlikte, Roma sınırının sistematik olarak tahkim edilmesi, 117'de başlayan Hadrian'ın yönetiminde gerçekleşti. 21 yıllık saltanatının yarısını imparatorluğu gezerek ve imparatorluğun dört bir yanında kaleler, kuleler ve duvarların inşasını yöneterek geçirdi. Bu tahkimatların stratejik bir ölçekte (yani tekil yerleşimleri güçlendirmek yerine imparatorluğu bir bütün olarak korumak için) uyumlu ve bir bütün olarak inşa edilmesine limes adı verilir. Limes inşaatları yaklaşık 270'e kadar devam etti.
Limesler lejyonlar veya vexillationlar için kaleler oluşturmalarının (örn Segedunum) yanı sıra birliklerin hızlı geçişi için bir yol sistemi ve bazı yerlerde geniş duvarlar oluşturuyordu. Belki de bunların en ünlü örneği, günümüz İskoçya'sında bulunan kabilelerin saldırılarından korunmak için adanın tüm genişliği boyunca inşa edilen Büyük Britanya'daki Hadrian Duvarı'dır. Limes Britannicus belki de nihai limeslerin en iyi örneğidir. Tüm bir sınır boyunca devam eden bir insan yapımı tahkimat inşa etme girişimi, büyük bir girişimdi. Ancak diğer limesleri aynı şekilde yorumlamak ya da limesleri aşılmaz bir bariyer olarak görmek doğru değildir. Diğer limesler, uzunluklarının tamamı boyunca sürekli bir insan yapımı tahkimatlara sahip olmadı. Bazı yerlerde, bir nehir, çöl veya doğal kaya çıkıntısı, sıfır harcama için limese dahil edilebilirdi. Ayrıca, Hadrian Duvarı kadar etkileyici tahkimatlar da aşılmaz değildi: Birbirinden biraz uzaktaki mil kaleleri ve nadiren atılan devriyeler yüzünden, küçük düşman kuvvetleri küçük çaplı baskınlar için savunmayı kolayca geçebilirdi. Bununla birlikte, akın eden bir grup, duvarın arkasındaki iyi korunan kapılardan birinden geçmek zorundaydı, bu da ganimetlerini bırakmalarına sebep olacak ve böylece baskının tüm amacını ortadan kaldıracaktı. Veya saldırıya yanıt veren lejyonlar tarafından duvara doğru süpürüleceklerdi. Ek olarak, büyük bir ordu, kuşatma ekipmanı kullanarak limesleri geçmeye çalışabilirdi. Limeslerin değeri, mutlak geçilmezliğinde değil, S. Thomas Parker'ın iddia ettiği gibi, düşmanı engellemesinde yatar: Saldırı altındaki bölgeye diğer Roma kuvvetlerini çağırmak için kullanılabilecek bir uyarı vermek ve düzenli bir şekilde düşmana yanıt vermek bu hattın temel amacıdır. Bu nedenle, limesler, aynı düzeyde savunma sağlamak için tüm birlikleri duvara yığmak yerine, bir sınırın savunmasında büyük bir kuvvet ekonomisine izin veren bir araç olarak daha iyi görülebilir.
270'ten sonra, I. Konstantin tarafından aşılmaz sağlam bir sınırın korunması, kasıtlı veya koşullara bağlı olarak terk edildi. Roma İmparatorluğu " derinlemesine savunma " politikasını izlemeye başladı. Bu, düşmanın ilerlediği derinlik boyunca konsantre sert noktalarla daha yumuşak, daha derin bir çevre savunma alanının korunmasını gerektiriyordu. Buradaki fikir, yeterli büyüklükteki herhangi bir istila kuvvetinin ilk savunma hattını delebileceği, ancak bunu yaparken herhangi bir sürpriz veya hızlı hareket unsuruyla, savunma hatlarını ve ikmal hatlarını engelleyen birkaç savunan sert noktayı (kaleler) geride bırakmak zorunda kalacağıydı. Bu güçlü(sert) noktalardaki birlikler de düşmanın iletişimini ve geniş alanda birbirinden ayrılan güçleri tehdit edebilecekti.
İmparatorluğun son dönemlerinde, sınır savunmasını korumak için çok az çaba harcanmasıyla beraber sınırlar daha da esnek hale geldi. Sınırları kontrol etmek yerine, ordular imparatorluğun kalbine yakın bir yerde toplandı ve düşmanların savaşta karşılanmadan önce İtalyan Yarımadası'na kadar içeri girmelerine izin verildi.