Poliovirüs
Patogenez

Ana madde: Çocuk felci
Herhangi bir virüs için enfeksiyonun birincil belirleyicisi, bir hücreye girme ve ek bulaşıcı partiküller üretme yeteneğidir. CD155'in varlığının poliovirüs tarafından enfekte edilebilecek hayvan ve dokuları tanımladığı düşünülmektedir. CD155 (laboratuvarlar dışında) sadece insanların, yüksek primatların ve Eski Dünya maymunlarının hücrelerinde bulunur. Bununla birlikte, poliovirüs kesinlikle bir insan patojenidir ve doğal olarak başka hiçbir türü enfekte etmez (şempanzeler ve Eski Dünya maymunları deneysel olarak enfekte edilebilmesine rağmen).
CD155 geni pozitif seçilime maruz kalmış gibi görünmektedir. Protein, D1 alanının polio virüsü bağlanma bölgesini içerdiği birkaç alana sahiptir. Bu alan içerisinde 37 amino asit virüsün bağlanmasından sorumludur.
Poliovirüs bir enterovirüstür. Enfeksiyon fekal-oral yolla gerçekleşir, yani kişi virüsü yutar ve viral replikasyon gastrointestinal sistemde gerçekleşir. Virüs, enfekte bireylerin dışkısıyla atılır. Vakaların %95'inde sadece birincil, geçici bir viremi (kan dolaşımında virüs) varlığı meydana gelir ve poliovirüs enfeksiyonu asemptomatiktir. Vakaların yaklaşık %5'inde virüs kahverengi yağ, retiküloendotelyal doku ve kas gibi diğer bölgelere yayılır ve çoğalır. Devam eden viral replikasyon sekonder viremiye neden olur ve ateş, baş ağrısı ve boğaz ağrısı gibi minör semptomların gelişmesine yol açar.
Paralitik poliomyelit, poliovirüs enfeksiyonlarının %1'inden daha azında görülür. Paralitik hastalık, virüs merkezi sinir sistemine (MSS) girdiğinde ve omurilik, beyinsapı veya motor korteks içindeki motor nöronlarda çoğaldığında ortaya çıkar ve motor nöronların seçici olarak tahrip olmasına neden olarak geçici veya kalıcı felce yol açar. Bu, annelerinden edindikleri anti-poliovirüs antikorlarına hala sahip olan bebeklerde çok nadir görülen bir olaydır.
Nadir durumlarda, paralitik poliomyelit solunum durmasına ve ölüme yol açar. Paralitik hastalık vakalarında, güçsüzlük ve felç başlamadan önce sıklıkla kas ağrısı ve spazmlar görülür. Felç tipik olarak iyileşmeden önce günlerden haftalara kadar devam eder.
Birçok açıdan, enfeksiyonun nörolojik fazının normal gastrointestinal enfeksiyonun tesadüfi bir sapması olduğu düşünülmektedir. Poliovirüsün MSS'ye giriş mekanizmaları tam olarak anlaşılamamıştır. Girişi açıklamak için birbirini dışlamayan üç hipotez öne sürülmüştür. Tüm teoriler primer viremi gerektirmektedir.
İlk hipotez, virionların CD155'ten bağımsız olarak kan-beyin bariyerini geçerek doğrudan kandan merkezi sinir sistemine geçtiğini öngörmektedir. İkinci bir hipotez, virionların viremik kanla yıkanan periferik dokulardan, örneğin kas dokusundan, retrograd aksonal taşıma yoluyla sinir yolları üzerinden omuriliğe taşındığını öne sürer. Üçüncü bir hipotez ise virüsün enfekte monositler ya da makrofajlar aracılığıyla MSS'ye ithal edildiği yönündedir.
Poliomyelit, merkezi sinir sisteminin bir hastalığıdır. Bununla birlikte, CD155'in çoğu veya tüm insan hücrelerinin yüzeyinde mevcut olduğuna inanılmaktadır. Bu nedenle, reseptör ekspresyonu poliovirüsün neden tercihen belirli dokuları enfekte ettiğini açıklamaz. Bu da doku tropizminin hücresel enfeksiyondan sonra belirlendiğini düşündürmektedir. Son çalışmalar, tip I interferon yanıtının (özellikle interferon alfa ve beta) hangi hücre tiplerinin poliovirüs replikasyonunu desteklediğini tanımlayan önemli bir faktör olduğunu öne sürmüştür. CD155 eksprese eden (genetik mühendisliği yoluyla) ancak tip I interferon reseptörü bulunmayan farelerde, poliovirüs sadece genişletilmiş bir doku tipi repertuarında çoğalmakla kalmaz, aynı zamanda bu fareler virüs ile oral yoldan enfekte olabilir.