stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Müslüman-Türk katliamları
Balkan Savaşları ve I. Dünya Savaşı'nda Balkanlar

Ana madde: Balkan savaşları
Türkler Hristiyanlardan, Bulgarlar Yunanlardan ve Türklerden, Yunanlar ve Türkler Bulgarlardan ve Arnavutlar Sırplardan kaçıyor.
Balkan savaşları sırasında Bulgarlar, Yunanlar ve Ermenilerin Türklere ve Müslümanlara karşı yaptıkları katliamlar, 1912 Carnegie Endowment raporunda ayrıntılı olarak anlatılmaktadır. Dennis Hupchick, Balkan savaşlarının sonucu yaklaşık 1.5 milyon Türk ve Müslümanın öldüğünü ve 400 bininin mülteci olduğunu tahmin etmektedir.
Uluslararası raporlarına göre, Balkan savaşları sırasında Sırbistan ve Karadağ Ordusu tarafından Arnavutlara karşı katliamlar işlendi. Birinci Balkan Savaşı sırasında 1912 - 13 yıllarında Sırbistan ve Karadağ, Osmanlı kuvvetlerinin bugünkü Arnavutluk ve Kosova'dan kovulmasından sonra Arnavut nüfusuna karşı çok sayıda savaş suçu işlediler. Bunlar Avrupa, Amerika ve Sırp muhalefet basınlarınca aktarıldı. Bu suçlar incelemek amacıyla Carnegie Uluslararası Barış Vakfı özel bir encümeni kurdu ve 1913 yılında Balkanlara gönderdi. Sırp kontrollü Kosova Vilayeti'ndeki kurban sayısının ilk birkaç ayda 25.000 kişi olduğu tahmin edildi.
Jusuf Hamza'ya göre Balkan Savaşları sırasında Makedonya bölgesinde 300 binden fazla Türk öldürüldü. Bazı Türkler zorla Hristiyanlaştırıldı. Poroy (Ano Poroia)'da 200 bin, Serez'de 10 bin ve Edirne'de 5000 Türk öldürüldü. Carnegie Endownment raporu, Serez'in Bulgarlar tarafından ele geçirilmesinde kısa süre sonra Türk sakinlerinin öldürüldüğünü belirtmektedir. Justin McCarthy, Drama'ya Bulgarların girmesinin ardından yüzlerce Müslümanın öldürüldüğünü yazmıştır. Dedeağaç Bulgarların "Makedon Gönüllüleri" tarafından 12 Kasım 1912'de alındığında şehrin Müslüman semtleri yağmalandı, yüzden fazla Müslüman öldürüldü.
Danimarka'nın Riget gazetesi için haberler yazmakta olan Fritz Magnussen, Kumanova - Üsküp bölgesinde 3000 Arnavutun Sırplar tarafından öldürüldüğünü, Arnavut köylerinin yakılıp evlerin sakinlerinin kovalanıp "fareler gibi" vurulduğunu bildirmekte ve Sırp askerlerinin bundan gurur duyduklarını belirtmektedir.
I. Dünya Savaşı sırasında, Ekim 1914'te Doksat (Doksato)'daki Yunanlar bölgedeki Türklere karşı katliamlar yaptı, mallarını yağmaladı ve sahibi oldukları arazileri Yunanlara bıraktıklarına dair belgeler imzalattı. Vodina ve bölgesinde demir sopalarla 300 Türk öldürüldü. Yunan hakimiyetine giren Dedeağaç'ta Osmanlı kaynaklarına göre Rumlar "mezalim ve katliâm" yapmışlardır.
1912 ile 1922 yılları arasında, bölgedeki katliamlar yoğun bir şekilde devam etti. Carnegie Endowment raporuna göre, Türkler bölgedeki Hristiyanlar, yani Sırplar, Yunanlar ve Bulgarlar tarafından, Arnavutlar ise Sırplar tarafından öldürüldü. Kosova'da bölgedeki Müslümanların sayısını azaltarak bölgeyi Sırplaştırma hareketleri vardı.
Türk Kurtuluş Savaşı > Güney Cephesi

Güneydoğu Anadolu Bölgesinde Ermeni - Fransız işbirlikçileri Türklere yönelik öldürme, yaralama, gasp vb. olaylarında bulunmuştur. 1920 yılında Ermeniler tarafından Kozan Katliamı gerçekleştirilmiştir. 22 Haziran 1920'de, en az 64 sivil Kahyaoğlu Çiftliğinde Ermeniler tarafından katledilmiştir. Ermeni ve Fransız askerler tarafından kadınlara sıklıkla tecavüz ediliyordu. Savaş sonucu, Antep'teki 10,000 evden 8,000'i yok edildi.
Müslüman mirasın yok edilmesi

Katliam sırasında Müslüman mirası yoğun bir şekilde hedef alındı. Uzun yönetimi sırasında Osmanlılar çok sayıda cami, medrese, kervansaray, hamam ve diğer türden binalar inşa etmişlerdi. Mevcut araştırmaya göre, resmî  Osmanlı kayıtlarında her büyüklükte yaklaşık 20.000 dini bina belgelenmiştir. Ancak Balkan ülkelerinin çoğunda bu Osmanlı mirasından çok azı hayatta kalmaktadır. Balkanlar'daki Osmanlı dönemi camilerinin çoğu yıkılmıştır. Habsburg'un şehri fethinden önce Osijek'in 8-10 camisi vardı ve bunların hiçbiri bugün kalmadı. Balkan savaşları sırasında kutsal şeylere saygısızlık, cami ve Müslüman mezarlıklarının imhası vardı. 17. yüzyılda Osmanlı Balkanlarındaki 166 medreseden sadece 8'i kalmıştır ve 5'i Edirne yakınlarındadır. Yıkım miktarı %95-98'di. Aynı durum pazar alanları, kervansaraylar ve hamamlar gibi diğer bina türleri için de geçerlidir. Balkanlar'daki büyük kervansaray zincirinden sadece bir tanesi korunurken diğer dört tanesinin belirsiz kalıntıları vardır. 1521'de Negroponte bölgesinde: 34 büyük ve küçük cami, 6 hamam, 10 okul, 6 derviş manastırı bulunuyordu. Bugün sadece bir hamamın yıkıntısı kaldı.
| Osmanlı hakimiyeti sırasında | Hâlâ ayakta |  |
| --- | --- | --- |
| Şumnu | 40 | 3 |
| Serez | 60 | 3 |
| Belgrad | >100 | 1 |
| Sofya | >100 | 1 |
| Rusçuk | 36 | 1 |
| Sremska Mitrovica | 17 | 0 |
| Osijek | 7 | 0 |
| Požega | 14-15 | 0 |
Konuyla ilgili yayınlar

McCarthy, Justin (1995), Death and Exile: The Ethnic Cleansing of Ottoman Muslims, 1821-1922, Darwin Press, ISBN 9780878500949, 26 Mayıs 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi, erişim tarihi: 21 Mayıs 2011  '(İngilizce)'
St. Clair, William (1972), That Greece Might Still Be Free - The Philhellenes in the War of Independence, Londra: Oxford University Press, ISBN 0192151940  '(İngilizce)' Aynı kitabın 2008'de baskısı da buraya yönlendirilmektedir.
Tverdohlebof (1918), Gördüklerim Yaşadıklarım, Türkiye Cumhuriyeti Generkurmay Basımevi
David Gillard, Kenneth Bourne, Donald Cameron Watt, Great Britain. Foreign Office. British documents on foreign affairs--reports and papers from the Foreign Office confidential print (1984), University Publications of America
Finlay, George (1877), History of the Greek Revolution and the Reign of King Otho (İngilizce), Oxford
Carnegie Endowment for International Peace Report of the International Commision to Inquire the Causes and Conduct of the Balkan Wars. Washington, 1914.
McCarthy, Justin. İlk Kan[ölü/kırık bağlantı] (The First Shot). (2002 yılında verilen bir konferans)
Refik, Ahmet. İki komite, iki kıtâl (1919), Kitābhāne-i İslām ve 'Askerī.
Atnur, İ. Ethem. Nahçıvan'da Ermeni Mezalimi (1918-1920), Atatürk Üniversitesi Atatürk Dergisi.
Trakya Cemiyetleri Neşriyatı, Şarki Trakya'da Yunan Zulümleri, 1338 (1922)
Tripoliçe'nin duvarına Yunan bayrağını diken Panayotis Kefalas, sol köşede ölüler ve yıkılmış minare görülmektedir.
1913'teki I. Balkan Savaşı sırasında Bulgarlardan kaçan Türk sığınmacılar.
"Ermeniler Tarafından Katledilen Şehit Türkler Anıt ve Müzesi" (Iğdır)
Hasankale'deki çatışmada yaralanan Türk mülteciler
Erzurum'un Alaca köyünde Mart 1918'de Ermeniler tarafından katledilen Şehit Türkler Anıtı
Mart Olayları sonrası Bakü'nün Azeri mahallesinden bir görünüm
İzmir'de Yunan birlikleri
Yunan birliklerinin geri çekilirken yaktığı bir Türk köyünde sıhhiyeciler yaralıları taşıyor (Ağustos 1922).
Batı Anadolu'da yakılan Türk kasabaları
Carnegie Uluslararası Barış Vakfı'nın Balkanlara gönderdiği encümen
Erzurum'daki Ilıca Eski Cami duvarında, katliamlara atfen yer alan yazı
Ben Bir Sokak Kadınıyım

| --- | --- |
Filmin afişi
Yönetmen: Ertem Eğilmez
Senarist: Sadık Şendil
Oyuncular: Fatma Girik  Kartal Tibet
Cinsi: Sinema filmi
Yapım yılı: 1966
Ülke: Türkiye
Dil: Türkçe
Ben Bir Sokak Kadınıyım, Ertem Eğilmez'in yönettiği 1966 yapımı bir Türk filmi.
Oyuncular

Fatma Girik
Kartal Tibet
Mürüvvet Sim
Önder Somer
Münir Özkul
Nedret Güvenç
Tugay Toksöz
Devlet Devrim
Tanju Okan
Zeki Sezer
Nermin Özses
Güzin Özipek
Nezihe Güler
Jeyan Mahfi Tözüm
Hayri Esen
Totalitarizm

Totaliter demokrasi ile karıştırılmamalıdır.
Hükümet şekli genellikle totaliter olarak tanımlanan devlet başkanları. Soldan sağa, sonra yukarıdan aşağıya: Sovyetler Birliği Komünist Partisi Genel Sekreteri Josef Stalin, Nazi Almanyası Führer’i Adolf Hitler, Şili cunta hükümeti başkanı Augusto Pinochet, Çin Komünist Partisi Başkanı Mao Zedong, İtalya Duce'si Benito Mussolini ve Kuzey Kore ebedi lideri Kim Il-sung
Totalitarizm, tüm yetkilerin merkezîleştirildiği, devlete ve hükûmet yöneticilerine mutlak itaat beklendiği diktatörlükvari yönetim biçimidir. Totalitarizm ile yönetilen devletler totaliter devlet olarak bilinir. Totalitarizmde bireysel özgürlüklere izin verilmez ve bireyin yaşamının tüm alanları devlet kontrolüne bırakılır.
Etimoloji

Türkçeye Fransızcadan geçen totalitarizm sözcüğünün kökeni Latince "totus" (tüm, bütün) sözcüğüdür. Totalitarizm, siyasi terim olarak ilk defa İtalyan diktatör Benito Mussolini tarafından 1920'lerde faşist İtalyan rejimini tanımlamak için "totalitario" olarak ortaya çıkarılmıştır. Mussolini, kavramı "Devlet içindeki herkes, devlet dışındaki hiçbir kimse, devlete karşı olan hiçbir kimse" şeklinde açıklamıştır. Hannah Arendt, totalitarizm kavramını aşırı otoriter devlet yapılarını ve bu tarz yönetimlerin savunuculuğunu açıklamak için kullanmıştır.
Tarihçe

Totalitarizm terimi, ilk olarak Benito Mussolini tarafından kullanılmıştır. Mussolini, I. Dünya Savaşı'ndan sonra etkili olan merkezî otoriteye karşı yıkıcı güçler yüzünden savunmasız kalmış bir ulusun birliğini ve ulus aracılığıyla da devlette cisimleşen tarihî bir topluluk kimliğini hedefliyordu. Mussolini'nin faşizmi, devletin birey üzerindeki üstünlüğünü ve bu devletin gücünün sınırsız biçimde yayılmasını öngörüyordu.
Mussolini "Faşizme göre, her şey devletin içindedir ve devletin dışında insanî veya ruhsal hiçbir şey yoktur, dahası onun dışında hiçbir şeyin değeri yoktur. Bu anlamda faşizm, totaliterdir ve bütün değerlerin sentezi ve birliği olan faşist devlet, bir halkın yaşamının tüm yönlerini ifade eder, geliştirir ve güçlendirir." diye yazmıştı. Mussolini, bununla totaliter sistemlerin diğer rejimlerle olan farkını tanımlamaya çalışmıştı. Bütün totaliter sistemlerin egemen tarihî ve ideolojik unsuru olabilecek özellikler üzerinde bir anlaşma yoktur. Ama totalitarizm teriminin, devletin hedef olarak seçtiği şeye ulaşmak için bütün yolların kullanılması anlamına geldiği konusunda şüphe yoktur. Bundan dolayı, istekleri ne olursa olsun bütün totaliter rejimleri güncel tekniklerle siyasi despotizmi güvence altına almak, devlet tarafından belirlenen bir ekonominin dışındaki çıkarları kısıtlamak, demokratik bile olsa tek tip ideolojik kuralları dayatmak gibi başka özellikler de taşır. Totalitarizm, toplumsal yaşamın bütün yönlerini içerir.
Eleştiriler

Michael Parenti gibi tarihçiler totalitarizm kavramının anti-komünist amaçlarla kullanılan bir kavram olduğunu ifade etmiştir.
Sıtkı Akçatepe

| Sıtkı Akçatepe |
| --- | --- |

Doğum: Sıddık 1 Ocak 1902(1902-01-01) İstanbul, Osmanlı İmparatorluğu
Ölüm: 21 Ekim 1986 (84 yaşında) İstanbul, Türkiye
Defin yeri: Karacaahmet Mezarlığı, İstanbul
Meslek: Oyuncu
Etkin yıllar: 1939-1983
Evlilik: Leman Akçatepe (e. 1937; ö. 1986)
Çocuk(lar): Halit Akçatepe
Akraba(lar): Nevşehirli Damat İbrahim Paşa

Sıddık Akçatepe (1902, İstanbul - 21 Ekim 1986, İstanbul), Türk oyuncudur.
Hayatı

Hababam Sınıfı'nın Kurtuluş Savaşı’nda savaşmış hocası Paşa Nuri rolüyle bilinen oyuncu aynı zamanda Halit Akçatepe'nin babası ve Leman Akçatepe'nin eşidir. Annesi tarafından Osmanlı İmparatorluğu'nun Lale Devri Sadrazamı Nevşehirli Damat İbrahim Paşa'nın torunudur. Kendisi küçük yaşta oyuncu olmak istemiş, ailesi karşı çıkınca oyuncu olmak için evden kaçmıştır. 26 Ağustos 1922 tarihinde başlayan Büyük Taarruz'da savaşmış bir gazidir.
Filmografi

1939: Taş Parçası
1943: Nasreddin Hoca Düğün'de
1949: Karadeniz Postası
1953: Köprüaltı Çocukları
1953: Mahallenin Namusu
1955: Öp Babanın Elini
1957: Mahşere Kadar
1958: Daha Çekecek miyim?
1960: Can Mustafa
1960: Karımın Aşkı
1963: Çadır Gülü
1973: Canım Kardeşim
1973: Arap Abdo
1974: Memleketim
1975: Bizim Aile
1975: Hababam Sınıfı
1975: Hababam Sınıfı Sınıfta Kaldı
1975: Pisi Pisi
1976: Hababam Sınıfı Uyanıyor
1976: Tosun Paşa
1977: Hababam Sınıfı Tatilde
1977: Şabanoğlu Şaban
1978: Hababam Sınıfı Dokuz Doğuruyor
1979: Nokta ile Virgül Paldır Küldür
1981: Hababam Sınıfı Güle Güle
Ölümü

Sıtkı Akçatepe 21 Ekim 1986'da 84 yaşında İstanbul'da hayatını kaybetti. Naaşı Karacaahmet Mezarlığı'ndaki aile kabristanına defnedildi.
Sıtkı Akçetepe, eşi Leman Akçatepe ve oğlu Halit Akçatepe'nin Karacaahmet Mezarlığı'ndaki kabirleri, İstanbul
Dokuz Dağın Efesi

| --- | --- |
Filmin özgün sinema afişi
Yönetmen: Metin Erksan
Yapımcı: Özdemir Birsel
Senarist: Metin Erksan
Oyuncular: Fikret Hakan, Erol Taş, Kadir Savun, Hayati Hamzaoğlu, Yılmaz Gruda, Saadettin Erbil
Müzik: Nedim Otyam
Görüntü yönetmeni: Şevket Kıymaz
Cinsi: Sinema filmi
Türü: Dram
Renk: Siyah-beyaz
Yapım yılı: 1958
Süre: 90 dakika
Ülke: Türkiye
Dil: Türkçe
Dokuz Dağın Efesi: Çakıcı Geliyor, yönetmenliğini ve senaryo yazarlığını Metin Erksan'ın, yapımcılığını Özdemir Birsel'in üstlendiği; müzikleri, Nedim Otyam tarafından hazırlanan 1958 yılı yapımı Türk filmidir.
Hikâye ve oyuncu kadrosu

Konusu, 19. yüzyılın sonları ve 20. yüzyılın başlarında geçen filmde babası öldürülen Çakıcı Mehmet Efe'nin intikamını almak için dağa çıkış öyküsünü ele alınır. Başrol oyuncusu Fikret Hakan'a eşlik eden diğer oyunculardan bazıları Hayati Hamzaoğlu, Yılmaz Gruda, Saadettin Erbil, Kadir Savun, Erol Taş, Osman Türkoğlu, Serpil Gül ve Hayri Esen'dir.
Handan Dalay Kaftancı

| Handan Dalay Kaftancı> Kişisel bilgiler |
| --- | --- |
Doğum: 1912 Yunanistan, Kavala
Ölüm: 2002 (89-90 yaşlarında)
Milliyeti: Türk
Mesleği: Savcı
Handan Dalay Kaftancı (1912, Kavala - 2002), Türk hukukçudur. Türkiye'nin ilk kadın savcısıdır.
Hayatı

1912 yılında Yunanistan'ın Kavala şehrinde doğdu. Fransızca dersleri vererek kazandıklarıyla İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenimini tamamladı. 1936 yılında Bursa'ya hâkim olarak atandı. Bursa'da karşılaştığı ulaşım zorluklarına çözüm aramak için Ankara'da Atatürk'ü ziyaret etti. Atatürk'ün özel isteği üzerine İzmir'e atandı. Evlendikten sonra İstanbul'a geldi. TMO'da baş hukuk müşavirliği göreviyle avukatlık yapmaya başladı. Daha sonra serbest çalışmaya başladı. Handan Dalay Kaftancı, 2002 yılında 90 yaşında öldü.
Kızılırmak (film, 1946)

| --- | --- |
Kızılırmak (Karakoyun)

Yönetmen: Muhsin Ertuğrul
Yapımcı: Fuat Rutkay
Senarist: Nâzım Hikmet
Oyuncular: Behzat Butak, Cahide Sonku, Vasfi Rıza Zobu, Mahmut Moralı, Hadi Hün, Nevin Seval, Müfit Kiper, Perihan Yanal, Perihan Çakıl Tedü, Suzan Yakar, İsmail Dümbüllü, Mümtaz Ener, Haluk Sarıcı, Yaşar Nezihi Özsoy, Muammer Karaca, Kadri Ögelman, Mehmet Karaca, Tevfik İnce, Ahmet Güldürür, Muazzez Ülkerer, Sabriye Toksöz, Neşe Çiğdem, Şaziye Moral
Müzik: Suzan Yakar, N. R. Ahıskan, Muzaffer Sarısözen, Mefharet Yıldırım
Görüntü yönetmeni: Yoakim Filmerides
Türü: Dram
Renk: Siyah-Beyaz
Yapım yılı: 1946
Kızılırmak, Nâzım Hikmet'in senaryosunu yazdığı, Muhsin Ertuğrul'un yönettiği 1946 yılında çekilmiş olan, Türk yapımı sinema filmidir. Yapımcısı Fuat Rutkay'dır.
Konu

Bir bey kızı olan Hatice ile köyün çobanı Selim'in büyük aşklarının, sonu ölümle biten hazin hikâyesini konu edinmektedir.
Oyuncular

Behzat Butak 
 Cahide Sonku 
 Vasfi Rıza Zobu 
 Mahmut Moralı 
 Hadi Hün 
 Nevin Seval 
 Müfit Kiper 
 Perihan Yanal 
 Perihan Çakıl Tedü 
 Suzan Yakar 
 İsmail Dümbüllü 
 Mümtaz Ener 
 Haluk Sarıcı 
 Yaşar Nezihi Özsoy 
 Muammer Karaca 
 Kadri Ögelman 
 Mehmet Karaca 
 Tevfik İnce 
 Ahmet Güldürür 
 Muazzez Ülkerer 
 Sabriye Toksöz 
 Neşe Çiğdem 
 Şaziye Moral
Rus Devrimi (1905)

İlya Repin'in 17 Ekim adlı eserinde 1905 gösterileri.
İvan Vladimirov'un 1905 Moskova Ayaklanması'nı anlatan Presnya'da Barikatlar adlı eseri.
1905 Rus Devrimi (Rusçası: Русская революция 1905 года), Rus İmparatorluğu çapında geniş yankı bulan kitlesel siyasi eylemlerdir. 1905 Moskova Ayaklanması örneğinde olduğu gibi, bazı eylemler doğrudan hükûmeti hedef almıştır. Saldırılar, işçi grevleri, köylü ayaklanmaları ve askeri isyanlar şeklinde gelişmiştir. Olaylar sonucunda anayasal monarşiye geçiş yapılmış ve Çarlık Duması kurulmuş, çok partili seçimler yapılmış, 1906 Anayasası meydana getirilmiştir. Ancak Çarlık rejiminin yıkılması ve bazı bölgelerdeki bağımsızlık yönünde yapılan silahlı ayaklanma girişimleri başarısız olmuş ve bastırılmıştır.
Arka plan

1861 yılında serflere özgürlüklerini veren ve çok sayıda reforma öncelik eden Rus Çarı II. Aleksandr 1 Mart 1881 günü Narodnaya Volya (Rusçası: Народная Воля, Halkın İradesi) örgütü üyesi bir suikastçı tarafından öldürülür. Yerine geçen Çar III. Aleksandr imparatorluğu demir yumrukla yönetir. Devlet kurumlarını ve kiliseyi otokrasisine boyun eğdirir. 1894 yılında ölünce yerine oğlu II. Nikolay geçer. 1905 Devrimi sırasında başta Romanov Hanedanına mensup II. Nikolay bulunmaktadır.
Arka plan > Rus-Japon Savaşı

Ana madde: Rus-Japon Savaşı
20.yüzyılın başlarında Rusya ile Japonya arasında bir çatışma kaçınılmaz hale gelmekteydi. Rusya Balkanlara doğru ilerlemeyi gerçekleştiremeyince doğuya doğru genişlemiş, ele geçirdiği geniş araziler nedeniyle Japonya'nın Asya'daki ilerleme emellerine engel olmuştu. Beklenen savaş 1904 yılının Şubat ayında başlar. Port Artur Baskını olarak adlandırılan saldırıda Japon donanması savaş ilan etmeksizin Rus donanmasına saldırır. Uzakdoğudaki Pasifik Filosu ağır bir yenilgiye uğrayan Rusya Baltık Deniz Filosunu 18 bin deniz mili (33 bin km) katederek bölgeye gönderse de bu donanmayı da 27-28 Mayıs 1905 tarihindeki Tsushima Muharebesinde kaybedecektir. Kara yoluyla bölgeye ulaşım ancak tek hatlı Sibirya tren hattıyla olmakta olduğu bölgeye asker sevkiyatı çok sınırlı olabilmiştir. Bölgeye çok sayıda birlik getirebilen Japon Ordusu 9 aylık bir kuşatmadan sonra Port Artur limanı ve çevresini ele geçirecektir. 1905 yılı sonuna gelindiğinde Çar II. Nikolay ABD tarafından yapılan arabuluculuk girişimlerini kabul ederek barış görüşmelerini onaylar.
Çarın savaş sırasındaki tutumu çoğu siyasetçiyi şaşırtmıştır. Çar II. Nikolay savaşa büyük bir güvenle yaklaşmış ve savaşın Rus halkının moralini ve milliyetçiliğini yükselteceğini düşünerek yaşanan sıkıntıların unutulacağını düşünmüştür. Ancak savaşın uzun vadedeki mali ve askeri gereklerini ihmal etmiş veya dikkate almamıştır. Japonların Port Artur'a saldırısından az önce Çar Japonya'nın saldırmayacağından emin konuşmuş, savaşmaya cesaret edemeyeceklerini vurgulamıştır. Savaşın ilerleyen dönemlerinde kaybedilen çok sayıda muharebeye rağmen Çarın zafere inandığı anlaşılmaktadır. Bazı yorumcular bu inancın cesaretten değil ilgisizlikten kaynaklandığını iddia etmektedirler. Rus mağlubiyeti giderek belirginleştikçe barış çağrısı yapan çevreler artacak ancak Çar hiçbir çağrıya kulak vermeyecektir. Ancak Tsushima Muharebesi sonucundaki hezimetten sonra Çar barış görüşmeleri için onay verecektir.
Muhalefetin gelişmesi

20.yüzyılın başlarında Rus liberal aydınları anayasal monarşi isteklerini dile getirdikleri çeşitli birlikler kurmuşlardı. Ayrıca Rus sosyalistleri de bu dönemde iki ana koldan gelişmekteydi. Sosyalist Devrimci SR partisi ile Rusya Sosyal Demokat İşçi Partisi RSDİP.
1904 yılında anayasal monarşi istekleri daha yüksek sesle söylenir hale gelir. 30 Kasım 1904 günü Moskova Duması aldığı kararla seçimlere gidilmesi, basın ve din özgürlüğünün sağlanması gibi talepleri dile getirir. Benzer kararlar diğer şehirlerde de dile getirilmeye başlanır.
Çar II. Nikolay, İçişleri Bakanı Vyaçeslav von Plehve suikast sonucu öldürülünce yerine atadığı liberal Pyotr Dmitrievich Sviatopolk-Mirskii aracılığıyla bu isteklere cevap vermeye çalışır. 12 Aralık 1904 günü Çar, yayınladığı manifestoda Zemstvo ve yerel meclislerin yetkilerinin genişletileceğine söz verir, sanayi işçilerine sağlık sigortası yapılacak, sansür kaldırılacaktır. Ancak belgede seçimlerden ve parlamentodan bahsedilmemektedir.
Devrimin başlangıcı

Aralık 1904'te Sankt-Peterburg'daki Putilov Fabrikasında başlayan grev kıvılcım etkisi yapar. Şehrin diğer fabrikaları buradaki greve destek verince grevdeki işçilerin sayısı 80 bine yaklaşır. Çarlık yanlısı sendikal örgütlenme önderlerinden ve Ohranka ajanı Georgy Gapon barışçıl bir işçi gösterisi düzenleyerek işçilerin taleplerini Çara iletmek üzere Kışlık Saray önüne gelir. İşçilerin rahatsızlıklarını Çarın dinleyeceği ve halledeceğini uman Gapon bile gelişen olaylardan sonra şaşkınlığını gizlemeyecektir. Kanlı Pazar olarak adlandırılacak olaylarda 22 Ocak 1905 günü binlerce kişi ölecek, silahsız insanların üzerine ateş açan Çarlık askerleri 1905 Devriminin ilk kıvılcımını ateşleyeceklerdir.
Sankt Petersburg'daki olay çok geniş bir alanda yankılanır. Tüm Rusya'da Çarlık rejimine karşı eylemler ve grevler yapılır. Yükselen ayrılıkçı milliyetçilik dalgası Kafkaslarda patlak verir ve Ermeni ve Azeriler arasında kanlı çatışmalar yaşanır. Bölgedeki önemli sanayi şehri Bakü büyük ölçüde tahrip edilir. Rusya'ya bağlı Polonya'daki grevlerde 400 bin işçi iş bırakır.
Çarlık hızlı davranarak içişleri bakanını görevden alarak Sankt Petersburg'daki işçiler arasındaki huzursuzluğun sebebinin araştırılması için bir komisyon kurar. Yoğunlukla devlet adamları ve fabrika sahiplerinin katıldıkları komisyon bir faaliyet gerçekleştirmeden tasfiye edilecektir. İşçiler sosyalist partilerin de etkisiyle isteklerini elde etmek için devrimci mücadeleye girişmektedir.
Bu dönemde amcası Büyük Dük Sergey Aleksandroviç'in 4 Şubat 1905 günü öldürülmesinden sonra Çar yeni haklar vermeye razı olur. 18 Şubat günü Bulygin Açıklaması ile danışma meclisi, dini hoşgörü, konuşma özgürlüğü ve köylülerden alınan vergilerin düşürülmesi vadedilir.
24 ve 25 Mayıs günlerinde toplanan 300'e yakın yerel Zemstvo temsilcisi Moskova'da yaptıkları toplantıda ulusal seviyede temsil edilme yönünde hak talep ederler. 6 Haziran 1905 günü Zemstvo temsilcilerini Çar II. Aleksandr kabul eder. Çar halkın temsilcilerinden oluşacak olan bir parlamento vaadini tekrarlar.
Ekim 1905'te Sankt Petersburg Sovyeti kurulur. Halkın kendiliğinden kurduğu bu taban örgütü genel grev çağrısı yapar. Halk vergi ödememeye, bankalardaki paralarını çekmeye davet edilir.