stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Ruhların Kaçışı
Müzik

Film müziği Spirited Away'in müziği Miyazaki'nin düzenli işbirlikçisi Joe Hisaishi tarafından bestelendi ve yönetildi ve performansı Yeni Japonya Filarmoni tarafından gerçekleştirildi. Soundtrack, 56. Mainichi Film Yarışması'nda En İyi Müzik ödülüne, Tokyo Uluslararası Anime Fuarı 2001 En İyi Müzik ödülüne ve 17. Japonya Altın Disk Ödülleri'nde Yılın Animasyon Albümü ödülüne layık görüldü. Daha sonra, Hisaishi "One Summer's Day" şarkısına sözler ekledi ve şarkının yeni versiyonunu "The Name of Life" (いのちの名前, "Inochi no Namae") adı altında Ayaka Hirahara tarafından seslendirildi.
Kapanış şarkısı, "Always With Me" (いつも何度でも, "Itsumo Nando Demo", kelime anlamıyla 'Her Zaman, Ne Kadar Çok Kez Olursa Olsun') Osaka'dan bir besteci ve lyra çalıcısı olan Youmi Kimura tarafından yazıldı ve seslendirildi. Şarkı sözleri Kimura'nın arkadaşı Wakako Kaku tarafından yazıldı. Şarkı, aslında yayınlanmayan fakat Miyazaki'nin fikrini etkileyen Rin the Chimney Painter (煙突描きのリン, Entotsu-kaki no Rin) adlı farklı bir Miyazaki filmi için kullanılması amaçlanmıştı. Japon DVD'nin özel bölümlerinde, Hayao Miyazaki şarkının aslında ona Spirited Away'i yaratma fikrini verdiğini açıklar. Şarkı kendisi, 43. Japonya Kayıt Ödülleri'nde Altın olarak tanınır.
Orijinal soundtrack'in yanı sıra, Spirited Away Image Album (千と千尋の神隠し イメージアルバム, Sen to Chihiro no Kamikakushi Imēji Arubamu) adlı bir resim albümü de bulunmaktadır ve 10 parça içermektedir.
John Van Antwerp Fine Jr.

John V. A. Fine Jr. (d. 1939) Amerikalı bir tarihçi ve yazardır. Michigan Üniversitesi'nde Balkan ve Bizans tarihi profesörüdür ve konuyla ilgili birçok kitap yazmıştır.
Erken dönem hayatı ve eğitimi

1939'da doğdu ve New Jersey eyaletinde Princeton'da büyüdü. Babası John Van Antwerp Fine Sr. (1903–87), Princeton Üniversitesi Klasik çalışmalar bölümünde Yunanistan tarihi profesörüydü. Annesi Elizabeth Bunting Fine da bir klasikçiydi ve Miss Fine's School'da Latince ve Yunanca öğretiyordu.
Fine Jr.'ın lisans ve yüksek lisans eğitimini, Bizans, Balkanlar ve Orta Çağ Rusya'sı okuduğu Harvard Üniversitesi'nde tamamladı. 1968'de Harvard'dan Doktora derecesini aldı. 1969'da Michigan Üniversitesi'nde öğretmenliğe başladı.
Çalışmaları

Fine, John Van Antwerp Jr. (1975). The Bosnian Church: A New Interpretation: A Study of the Bosnian Church and Its Place in State and Society from the 13th to the 15th Centuries. Boulder: East European Quarterly. ISBN 9780914710035. 28 Eylül 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Aralık 2020 .
Fine, John Van Antwerp Jr. (2007) [1975]. The Bosnian Church: Its Place in State and Society from the Thirteenth to the Fifteenth Century. Londra: Saqi Books. ISBN 9780863565038. 3 Kasım 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Aralık 2020.
Fine, John Van Antwerp Jr. (1983). The Early Medieval Balkans: A Critical Survey from the Sixth to the Late Twelfth Century. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press. ISBN 9780472100255. 8 Kasım 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Aralık 2020 .
Fine, John Van Antwerp Jr. (1991) [1983]. The Early Medieval Balkans: A Critical Survey from the Sixth to the Late Twelfth Century. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press. 4 Şubat 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Aralık 2020.
Fine, John Van Antwerp Jr. (1987). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press.
Fine, John Van Antwerp Jr. (1994) [1987]. The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press. ISBN 0472082604. 27 Kasım 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Aralık 2020.
Donia, Robert J.; Fine, John Van Antwerp Jr. (1994). Bosnia and Hercegovina: A Tradition Betrayed. New York: Columbia University Press. ISBN 9781850652120. 12 Aralık 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Aralık 2020.
Fine, John Van Antwerp Jr. (2000). "The Slavic Saint Jerome: An Entertainment". Cultures and Nations of Central and Eastern Europe: Essays in Honor of Roman Szporluk. Cambridge, Massachusetts: Ukrainian Research Institute. ss. 101-112. ISBN 9780916458935. 20 Eylül 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Aralık 2020.
Fine, John Van Antwerp Jr. (2002). "The Various Faiths in the History of Bosnia: Middle Ages to the Present". Islam and Bosnia: Conflict Resolution and Foreign Policy in Multi-Ethnic States. Montreal & Kingston: McGill-Queen's University Press. ss. 3-23. ISBN 9780773524132. 26 Kasım 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Aralık 2020.
Fine, John Van Antwerp Jr. (2005). When Ethnicity did not Matter in the Balkans: A Study of Identity in Pre-Nationalist Croatia, Dalmatia, and Slavonia in the Medieval and Early-Modern Periods. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press. ISBN 0472025600. 14 Kasım 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Aralık 2020.
Halojen

| --- | --- |
Grup: 17
Blok: 7
Periyot: 
2: 9 F
3: 17 Cl
4: 35 Br
5: 53 I
6: 85 At
7: 117 Ts
Halojenler, periyodik tablonun 7A grubunda bulunan, tepkimeye eğilimli ametallerdir. Bu gruptaki elementlerin hepsinin elektronegatifliği yüksektir. Elektron alma eğilimi en yüksek olan elementlerdir. Doğada elementel olarak değil, mineraller halinde bulunurlar. Element halinde 2 atomlu moleküllerden oluşurlar. Oda koşullarında flor ve klor gaz, brom sıvı, iyotsa katı haldedir. Erime ve kaynama noktaları grupta aşağıdan yukarıya doğru azalır. Zehirli ve tehlikeli elementler olarak bilinirler. Halojenler metallerle reaksiyona girerek iyonik tuzları oluştururlar.
Galeri

Flor (F)
Klor (Cl)
Brom (Br)
İyot (I)
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Alkali metal | Toprak alkali metal | Lantanit | Aktinit | Geçiş metalleri | Zayıf metaller | Yarı metal | Ametal | Halojen | Soy gaz | Bilinmeyen |
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb11982008r (data)  GND: 4158874-5  LCCN: sh85058508  NDL: 00562982  NKC: ph120637  NLI: 987007548385105171
Azrail

Azrail, İslam'da dört büyük melekten biri ve eceli dolmuş kişilerin canını almaya gelen 'ölüm meleği' olarak görülür. Yahudilikte bu melek bazen ölen kişinin ruhunu taşıyan bir melek olarak uyarlanmıştır.
Etimoloji

İsmin Süryanice veya İbranice olduğunu söyleyenlere göre azer ve el veya îl kelimelerinden oluşan bir terkiptir ve El'in yardımcısı manasına gelir.
Aslının Arapça olduğunu söyleyenlere göre ise a-ze-ra ve el (îl) kelimelerinden oluşmuştur ve manası da güçlü kuvvetli, salabetli demektir. Kelimenin diğer kullanımları Azeryahu, Azer-el, Azra-el (Yahvenin veye El'in yardımcısı) şeklindeydi ve Yahudilikte Ezra için kullanılmıştı.
Yahudilikte

Yahudi Angelojisinde birbirinden farklı canlıların ölümleriyle ilgili farklı ölüm melekleri bulunur: Cebrâil kralların, Kapzil gençlerin, Maşbir hayvanların, Maşhit çocukların, Af ve Hemah da insanların ve büyük hayvanların canlarını alır.
Ölüm meleklerinden biri Şeytan ve Samael denir. Günahkarları Tanrı'nın önünde başarılı bir şekilde suçladığında onları öldürür. Yahudilikte Mesih geldiği zaman, ölüm ortadan kalkacak ve Mesih ölüm meleğini yok edecektir.
İslamiyette

Allah'ın kendisine verdiği emirle canlıların ruhlarını almakla görevli olan ölüm meleği için Kur'an ve Hadislerde Melekü'l-Mevt (ölüm meleği) terimi kullanılmaktadır. "De ki; üzerinize memur edilen ölüm meleği, canınızı alır Sonra Rabbinize döndürülürsünüz" (es-Secde, 32/11)
İslamda Azrail kelimesi, Kuran veya hadislerde geçmemektedir, ama tefsirle sabittir. Müslüman alimler bu meleğin adının "Azrail" olduğunu bildirmektedir. O ve onun emrindeki meleklerin hepsi ölüm melekleridir. Azrail, İslam dinindeki dört büyük melekten biridir. İnsanların canını almakla görevlidir. Ölüm Meleği, Kur’an ve sahih hadislerde, melekül-mevt (ölüm meleği) şeklinde de anılmıştır. (Secde Suresi: 11)
Onun emrinde de bazı melekler vardır. Bu melekler de kendilerine Allah tarafından ulaştırılan emirleri yerine getirirler. "Nihayet birinize ölüm gelince elçilerimiz onun canını alırlar, onlar hiç geri kalmazlar" (el-En'âm, 6/61) 
Kur'an'da, meleklerin kâfir olan bir kul ile mümin olan bir kulun canlarını alışları tasvir edilmektedir. Kâfirlerin can verişleri şöyle tarif edilmektedir: "Melekler, kâfirlerin canlarını alırken onları görseydin, onların yüzlerine ve arkalarına vuruyorlar: Haydi, yangın (Cehennem) azabını tadın diyorlardı" (el-Enfal, 8/50)
Nâşitat meleklerinin müminlerin canlarını da tatlılıkla alışları şöyle ifade edilmektedir: "Melekler iyi insanlar olarak canlarını aldıkları kimselere de: Selâm size, yaptıklarınıza karşılık Cennet'e girin' derler" (en-Nahl, 16/32)
İslamiyette > Hadislerde

Ölüm meleği Musa‘ya ruhunu alması için gönderilir. Musa, melekul mevt'e tokat atıp bir gözünü çıkarır.
Melekul mevt Rabbine dönerek: “Beni öyle bir kula gönderdin ki, ölümü istemiyor" der Allah O'na gözünü iade eder."
Bibliyografi

↑  İbranice: עֲזַרְאֵל, romanize: ʿázarʾēl, lit. "Yahveh'in yardımcısı' veya 'Yahveh'in meleği"; Arapça: عزرائيل, ʿAzrāʾīl veya ملك الموت, Malak al-Mawt lit. 'ölüm meleği'
↑  Davidson, Gustav (1967), A Dictionary of Angels, Including the Fallen Angels. 24 Temmuz 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
↑  "Azrâil". İslam Ansiklopedisi. 24 Temmuz 2020. 24 Şubat 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi.
↑  Michelle M. Hamilton Beyond Faith: Belief, Morality and Memory in a Fifteenth-Century Judeo-Iberian Manuscript BRILL, 14.11.2014 9789004282735 p. 234
↑  Kurtubî, tefsir, 2/39
↑  alusi, ruhul-meanî, 15/499
↑  Askalanî, Ahmed b. Ali, El-imtinâ bi’l-erbaîne’l-mütebâyinetü’s-sima’, 1/110
↑  "Arşivlenmiş kopya". 18 Şubat 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Şubat 2022.
↑  http://www.jewishencyclopedia.com/articles/5018-death-angel-of 16 Şubat 2018 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (İngilizce)
↑  "Ölüm meleğinin adı 'Azrail' Kur'an veya hadislerde geçiyor mu? Azrail ismi ne Kur'an ne de hadislerde geçiyormuş, geçen sadece "melekül mevt"miş!.. » Sorularla İslamiyet". Sorularla İslamiyet. 20 Temmuz 2011. 28 Kasım 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Haziran 2022.
↑  Sahihi Buhari, 2/113 ve 4/191
↑  Sahihi Muslim 4/1843
Küp şeker

Küp şekerlerin makro fotoğrafı
Küp şeker veya kesme şeker küçük küpler halinde preslenmiş beyaz şeker granülleridir. Genellikle bireyler tarafından içecekleri tatlandırmak için kullanılır. Küp şekeri kullanmanın iki ana yolu vardır: küpleri doğrudan içeceğin içinde eritmek veya içerken küpü ağza yerleştirmek.
Boyut ve paketleme

Her bir küp için tipik boyut 16 x 16 x 11 milimetre ile 20 x 20 x 12 milimetre arasındadır ve yaklaşık 3-5 gram kütleye karşılık gelir. Bununla birlikte, küp boyutları ve şekilleri büyük ölçüde değişmektedir, örneğin, oyun kartı takımları şeklindeki parçalar "briç küp şekeri" adı altında üretilmektedir.
Tipik perakende ambalaj ağırlığı 0,5 kilogram veya 1 kilogramdır.
1923 yılında Alman toptancı Karl Hellmann, çift küpleri, üzerlerinde reklamlar veya koleksiyonluk resimler bulunan ayrı ayrı ambalajlarda paketlemeye başladı. Başlangıçta kafelerde çok popüler olan bu ürünler, 21. yüzyılın başlarında yerini hızla paketler ve çubuklar halinde toz şekere bıraktı.
Üretim

Küpler yapılırken toz şeker hafifçe (%2-3) nemlendirilir, bir kalıba yerleştirilir ve nemin dışarı çıkabilmesi için ısıtılır. Küpün sertliği, yoğunluğu ve çözünme hızı toz şekerin kristal boyutu, eklenen su/buhar miktarı, kalıplama basıncı ve kurutma hızı ile kontrol edilir. Çözünme hızı önemlidir, çünkü şekeri ağızlarına götüren tüketiciler daha yoğun, daha yavaş çözünen şekeri tercih ederler.
Giriş malzemesi genellikle küp stabilitesi için geniş bir boyut dağılımı (500 mikron ve üzeri) gerektirir.
Küpler, günde 50 tona kadar şeker işleyebilen yüksek otomasyonlu hatlarda üretilmektedir. Tipik olarak, daha popüler olan yumuşak küpleri üretmek için üç yaygın işlemden biri kullanılır:
İsveç Şeker Şirketi'nin Vibro prosesi (1950'lerin sonlarından itibaren) kalıpları doldurmak ve oluşan küpleri çıkarmak için titreşimi kullanır. Kurutma için ısı radyasyonlu fırın kullanılır;
Chambon prosesi 1949 yılında Fransa'da icat edilmiştir ve döner bir kalıplama ünitesi ve dikey bir kurutucu kullanır;
Elba prosesi Chambon prosesine benzer.
Tarihçe

Somun şeker parçalanması zor olduğundan, bu süreçte tehlikeli aletler kullanılıyordu (görünüşe göre, ilk küp şekerin mucidi Jakub Kryštof Rad, karısının somun şekeri doğrarken kendisini yaralamasının ardından bu işe başlamıştı). Ortaya çıkan parçaların boyutları düzensizdi; eğer parça çok büyükse ya şeker maşası kullanılmalıydı ya da parça bir çörek gibi çay bardağına daldırılmalı ve yeterince çözündükten sonra bir sonraki kullanım için kurumaya bırakılmalıydı (ikinci seçenek Lev Tolstoy tarafından "Sevgi Neredeyse Tanrı Oradadır" adlı eserinde anlatılmıştır: "Stepanich bardağını içti, ters çevirdi ve kalan şeker parçasını üzerine koydu").
Rad ilk küp şekeri 1840'ların başında, nemli şekeri modern buz kalıplarına benzeyen bir tepsiye bastırıp küplerin kurumasını bekleyerek yapmıştı. Rad 1843'te bir patent almasına rağmen, işi sonuçta başarısız oldu.
Bir sonraki atılım neredeyse 30 yıl sonra, Pfeifer & Langen'dan Eugen Langen'in santrifüj kullanarak küpler halinde kesilmiş şeker blokları üretmesiyle gerçekleşti. Henry Tate (Tate & Lyle), Langen'den küplerin İngiltere'de üretilmesi için münhasır hakları satın aldı (13 Mart 1875'te) ve ilk büyük ölçekli küp üretimine başladı. Tate bu inovasyon üzerine çok büyük bir bahis oynadı ve geçici olarak kızını devam ettiği yatılı okuldan almak zorunda kalacak kadar kişisel mali sıkıntılar yaşadı. Langen ile yapılan sözleşme telif ücretlerini de içeriyordu ancak fabrika başarılı oldu ve 1878'de 214 ton, 1888'de ise 1366 ton küp üretti.
1880 yılında Tate, Belçika'da Gustav Adant tarafından icat edilen, şeker "tabletlerinin" dönen makinelerde üretildiği ve daha sonra küpler halinde dilimlendiği (o zamanlar bunlara "domino" deniyordu) başka bir işlemin haklarını satın aldı. Yeni süreç 1891'de Langen'in yerini aldı ve büyük bir başarı kazandı; Londra'da rafine şeker için standart fiyat teklifleri Tate'in küpleriyle ifade edilmeye başlandı.
Küpleri kesmeden kalıplamak için ilk işlem Boston'da Charles H. Her şey tarafından icat edildi ("Hersey tamburu", 1879); 1929'da süslü şekilli parçalar üretmek için modifiye edilen bu ünitelerden bazıları bugün hala kullanılmaktadır.
Adant'ın işlemi, örneğin Raffinerie Tirlemontoise'de (1902'den beri) Belçika, Fransa ve Arap ülkelerinde popüler olan son derece sert küpler yapmak için hala kullanılmaktadır.
Kullanım

Küp şekerler çoğunlukla çay ve kahveyi tatlandırmak için kullanılıyordu (orijinal Rad's parçaları "çay şekeri" olarak bile satılıyordu). Ancak, yapay tatlandırıcıların popülerliği ve filtre kahveden cappuccino benzeri içeceklere geçiş eğilimi, küp şekerleri öncelikle barlarda kullanılan veya resmi ikindi çayı etkinliklerinde servis edilen niş bir ürün haline getirdi.
Küplerin özel kullanım alanları şunlardır:
Klasik Old Fashioned kokteyl tarifi, Angostura bitters ile aşılanmış bir küp şeker;
Absenti servis etmek için kullanılan gereçler arasında bardağın üstünde duran oluklu absent kaşığı da bulunmaktadır. Kaşığın üzerine bir küp şeker yerleştirilir ve yavaşça damlatılan su şekeri içkinin içinde eriterek istenen sütlü louche etkisini yaratır (daha bohem bir versiyonda ıslatılmış küp alevlendirilir);
Küp şekerler bir ilaçla aşılanabilir, böylece kalibre edilmiş bir oral uygulama basit hale gelir. Bu hem çocuk felci aşısının uygulanmasında hem de LSD gibi ilaçların dağıtımında kullanılmıştır ("küp" sonuncusu için argo bir terim olarak bırakılmıştır);
Japonya'da çok çeşitli renkli ve yontulmuş küp şekerler (çiçek ve hayvan şeklinde) pazarlanmaktadır.
Sanat

Küp şeker metaforu mimaride popülerdir. İlk kez 1922'de Walter Gropius tarafından önerilen bu metafor, "her beş yılda bir", katı kurallara bağlı tasarımdan (bkz. Theo van Doesburg'un eserleri) "çeşitlilik içinde birliğe" (bkz. İtalyan tepe kasabaları) ve Kiklad Adaları'nın beyaz badanalı düz cephelerine kadar çeşitli belirsiz anlamlarla geri dönmektedir.
Rad tarafından ilk küp şeker fabrikasının kurulduğu yer olan Çek kasabası Dačice'de üzerinde küp şeker bulunan bir anıt bulunmaktadır.
Birden fazla sanat galerisinde İrlandalı heykeltıraş Brendan Jamison'ın küp şekerden yapılmış mimari temalı eserleri sergilenmektedir.
Dačice'de küp şeker anıtı
Van Doesburg Evi [nl]
Mürted Adası'ndaki evler (Kiklad Adaları)
İzlandalı grup The Sugarcubes, solisti Bjork soloya geçmeden önce adını şeker küplerinden alıyordu.
Mulatu Teshome

İsim Amharca bir isim olup, Teshome Wirtu ismi babasanlılık esasına göre alınan bir isim olup, soyisim değildir. Madde içerisinde ilgili kişinin ön ismi ile bahsedilmelidir.
Mulatu Teshome (2018)
Mulatu Teshome Wirtu (Amharca: ሙላቱ ተሾመ ውርቱ), (d. 1957), Etiyopyalı siyasetçi. Mulatu, Afrika ülkesi Etiyopya'da 7 Ekim 2013 ile 25 Ekim 2018 tarihleri arasında devlet başkanlığı makamında bulunmuş Etiyopyalı politikacıdır.
Mulatu, Welega Eyaleti'nde Arjo kasabasında doğdu. Çin'de eğitim görerek politik ekonomi ve Pekin Üniversitesi Uluslararası hukuk doktora felsefe lisansını aldı. Yabancı üniversite ve kurumlarda ders verdi.
1990'ların ortalarında Girma Birru'nun altında Ekonomik Kalkınma ve İşbirliği Bakan Yardımcısı oldu ve 2001 yılında Tarım Bakanı olarak atandı. Ayrıca 2002 yılından 2005 yılına kadar Federasyon Meclisi Başkanı oldu. Etiyopya'nın Çin, Japonya, Azerbaycan ve Türkiye Büyükelçisi gibi görevlerde bulundu. Türkiye Büyükelçisi olarak görev yaparken, 7 Ekim 2013 tarihinde oybirliğiyle parlamentoda Etiyopya Cumhurbaşkanı olarak seçildi.
Mulatu'nun bir oğlu bulunmaktadır.
25 Ekim 2018 tarihinde makamdan ayrılarak görevi ardılı Sahle-Work Zewde'ye devretmiştir.
Kadıncılık

Birlik isimli sulu boya çalışması
Kadıncılık (Womanism), feminist yazar Alice Walker tarafından özellikle Afrikan Amerikan feminizmi (en:Black feminism) için tanımlanan ancak sonradan ırk ve sınıf ayırımlarını aşan feminizmin bir versiyonudur.
Walker ilkin terimi "In Search of Our Mothers' Gardens: Womanist Prose" adlı şiir külliyatında kullanmıştır. Bu terime duyulan ihtiyacın sebebi ev alanından çalışma alanına yönelmek gibi sosyal değişimleri savunan özellikle beyaz kadınlar tarafından yönlendirilen ilk feminist hareketlerden doğmuştur. Bu feminist gündem çoğu kadının ev hanımları olmadığı ve kendi ailelerini desteklemek için hayatları boyunca çalıştıkları gerçeğinin farkında değildi. Özellikle Afrika asıllı Amerikan kadınları çalışan kadınlardı fakat bu kendi seçimlerinden doğmamaktaydı. Sivil haklar hareketi, Afrikalı Amerikalı erkeklerine verilecek eşitlik üzerine yoğunlaşmıştı fakat kadınlar arka planda kalmışlardı.
The Awful Truth

| --- | --- |

Yönetmen: Leo McCarey
Yapımcı: Leo McCarey
Senarist: Viña Delmar
Uyarlama: The Awful Truth  –Arthur Richman
Oyuncular: Irene Dunne Cary Grant
Görüntü yönetmeni: Joseph Walker
Kurgu: Al Clark
Stüdyo: Columbia Pictures
Dağıtıcı: Columbia Pictures
Çıkış tarih(ler)i: 21 Ekim 1937 (1937-10-21)
Süre: 91 dakika
Ülke:  ABD
Dil: İngilizce
Bütçe: 600.000 ($10.700.000 2019'da)
Hasılat: 3 milyon $'dan fazla ($53.400.000 2019'da)
The Awful Truth, Leo McCarey tarafından yönetilen, Irene Dunne ve Cary Grant'in başrollerini paylaştığı, 1937 yapımı bir Amerikan screwball komedi filmi. Arthur Richman'ın 1923 tarihli The Awful Truth adlı oyunundan uyarlanan film, güvensiz zengin bir çiftin boşanma davasına nasıl başladığını konu edindi. Bu McCarey'nin Columbia Pictures için yaptığı, diyalog ve komik unsurların büyük ölçüde yönetmen ve oyuncular tarafından doğaçlama yaptığı ilk filmiydi. Theodora Goes Wild'dan (1936) sonra Dunne'ın ikinci komedisiydi ve bu komedi filmiyle En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü'ne de aday gösterildi. Kostümleri Robert Kalloch tarafından tasarlandı.
Film büyük bir gişe hasılatı yaptı. En İyi Film, En İyi Kadın Oyuncu ve En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu dahil altı Akademi Ödülü'ne aday gösterildi. McCarey, En İyi Yönetmen ödülünü kazandı.The Awful Truth, 1996 yılında Kongre Kütüphanesi'nin Ulusal Film Sicili'nde saklanmak üzere seçildi.
Oyuncu listesi

Filmin oyuncuları:
Irene Dunne - Lucy Warriner
Cary Grant - Jerry Warriner
Ralph Bellamy - Dan Leeson
Alexander D'Arcy - Armand Duvalle
Cecil Cunningham - Aunt Patsy
Molly Lamont - Barbara Vance
Esther Dale - Mrs. Leeson
Joyce Compton - Dixie Belle Lee
Robert Allen - Frank Randall
Robert Warwick - Mr. Vance
Mary Forbes - Mrs. Vance
Skippy - Mr. Smith, köpek
Ralph Bellamy, Cary Grant ve Irene Dunne, (The Awful Truth)
Sahle-Work Zewde

İsim Amharca bir isim olup, Zewde ismi babasanlılık esasına göre alınan bir isim olup, soyisim değildir. Madde içerisinde ilgili kişinin ön ismi ile bahsedilmelidir.
Sahle-Work Zewde (2016)
Sahle-Work Zewde (Amharca: ሳህለወርቅ ዘውዴ) (d. 21 Şubat 1950, Addis Ababa), Etiyopyalı diplomat ve siyasetçi. Sahle-Work, Afrika ülkesi Etiyopya'da bu göreve gelen ilk kadın olarak 25 Ekim 2018 - 7 Ekim 2024 tarihleri arasında devlet başkanı olarak görev yapmıştır.
Fransa, Cibuti ve Senegal'de büyükelçi olarak görev alan Sahle-Work, UNESCO'da Etiyopya'nın daimi temsilcisi olarak da görev almaktaydı.
25 Ekim 2018 tarihinde Etiyopya meclisi tarafından ülke tarihinin ilk kadın devlet başkanı olarak devlet başkanlığı makamına seçilen Sahle-Work, göreve geldiği tarih itibarıyla Afrika kıtasında üst düzey görevde olan tek kadın siyasetçi konumunda olmuştur.
Kōnosuke Matsushita

| Kōnosuke Matsushita |
| --- | --- |

Doğum: Kōnosuke Matsushita 27 Kasım 1894(1894-11-27) Wakayama, Japonya
Ölüm: 27 Nisan 1989 (94 yaşında) Moriguchi,Osaka (prefektörlük), Japonya
Milliyet:  Japanese
Vatandaşlık: 
Tanınma nedeni: Panasonic'nın kurucusu
Özvarlık:  US$ 3 milyar (1989)
Evlilik: Mumeno Iue
Çocuk(lar): Sachiko Matsushita
Akraba(lar):  Masaharu Matsushita (Damat)  Masayuki Matsushita  (松下正幸) (Erkek torun)  Hiro Matsushita (Erkek torun) 
Resmî site: panasonic.com

Kōnosuke Matsushita (d. 27 Kasım 1894 - ö. 27 Nisan 1989) Japon en büyük Japon tüketici elektroniği şirketi olan Panasonic kuran bir Japon sanayiciydi.
Sex and the City 2

| --- | --- |
Yönetmen: Michael Patrick King
Yapımcı:  Michael Patrick King  Sarah Jessica Parker  Darren Star  John Melfi 
Senarist: Michael Patrick King
Oyuncular:  Sarah Jessica Parker  Kim Cattrall  Kristin Davis  Cynthia Nixon  John Corbett  Chris Noth 
Müzik: Aaron Zigman
Görüntü yönetmeni: John Thomas
Kurgu: Michael Berenbaum
Stüdyo:  New Line Cinema  HBO Films  Village Roadshow Pictures 
Dağıtıcı: Warner Bros. Pictures New Line Cinema HBO Films
Süre: 146 dak.
Ülke: ABD
Bütçe: 95 milyon $
Önceki film: Sex and the City
Sex and the City 2, Michael Patrick King'in yazdığı, yönettiği ve yapımcılığını üstlendiği 2010 yapımı romantik filmdir. Film Sex and the City filminin devamı niteliğindedir.
Oyuncular

Sarah Jessica Parker, Carrie Bradshaw rolünde
Kim Cattrall, Samantha Jones rolünde
Kristin Davis, Charlotte York Goldenblatt rolünde
Cynthia Nixon, Miranda Hobbes rolünde
Chris Noth, John James Preston / Mr. Big rolünde
John Corbett, Aidan Shaw rolünde
David Eigenberg, Steve Brady rolünde
Evan Handler, Harry Goldenblatt rolünde
Jason Lewis, Jerry "Smith" Jerrod rolünde
Willie Garson, Stanford Blatch rolünde
Mario Cantone, Anthony Marentino rolünde
Lynn Cohen, Magda rolünde
Alice Eve, Erin (Charlotte's Irish nanny) rolünde
Noah Mills, Nicky Marentino rolünde
Megan Boone, Allie rolünde
Max Ryan, Rikard Spirt rolünde
Raza Jaffrey, Gaurau rolünde
Viola Harris, Gloria Blatch rolünde
Omid Djalili, Mr. Safir, Otel Müdürü rolünde
Dhaffer L'Abidine, Mahmud rolünde
Art Malik, Sheikh Khaled rolünde
Penélope Cruz, Carmen García Carrión rolünde
Andrew Rannells, Wedding Chorus rolünde
Liza Minnelli, kendi rolünde
Miley Cyrus, kendi rolünde
Tuesday Knight, kendi rolünde
Tim Gunn, kendi rolünde