stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Zigana (tabanca)
Varyantlar

| Model | Namlu uzunluğu (mm) | Uzunluk (mm) | Ağırlık (kg) | Şarjör kapasitesi | Renk> Siyah | Renk> Beyaz | Renk> Siyah beyaz | Renk> Özel beyaz | Renk> Gravürlü |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Zigana K | 105 | 190 | 850 | 15 | Evet | Evet | Hayır | Hayır | Evet |
| Zigana KC | 105 | 190 | 844 | 15 | Evet | Evet | Hayır | Evet | Hayır |
| Zigana T | 130 | 220 | 918 | 15 | Evet | Evet | Hayır | Hayır | Evet |
| Zigana F | 117 | 205 | 880 | 15 | Evet | Evet | Hayır | Hayır | Evet |
| Zigana FC | 117 | 204 | 870 | 15 | Evet | Evet | Hayır | Hayır | Hayır |
| Zigana M16 | 126 | 213 | 810 | 15 | Evet | Evet | Hayır | Hayır | Evet |
| Zigana 63 | 117 | 204 | 874 | 15 | Evet | Hayır | Hayır | Hayır | Hayır |
| Zigana Sport | 130 | 214 | 920 | 15 | Evet | Evet | Evet | Hayır | Hayır |
| Zigana PX-9 | 102,5 | 180 | 720 | 15 | Evet | Hayır | Evet | Hayır | Hayır |
| Zigana P9L | 114,5 | 191,5 | 770 | 15 | Evet | Hayır | Evet | Hayır | Hayır |
| Zigana P9LC | 114,5 | 191,5 | 760 | 15 | Evet | Hayır | Evet | Hayır | Hayır |
Zigana, Amerika Birleşik Devletleri'nde American Tactical Imports tarafından ithal edilmekte olup FS9 ve FS40 adları ile pazarlanmaktadır. Azerbaycan Cumhuriyeti Savunma Sanayii Bakanlığı tarafından Zigana K ve Zigana F modelleri Zəfər, Zəfər-K ve İnam adı altında lisanslı üretilmektedirler. Ayrıca Zigana PX-9 modeli Malezya'da Türkiye ile ortak olarak üretilmektedir. Pakistan'da ise yerel atölyeler tarafından Zigana modelleri kaçak olarak üretilip satılmaktadır.
Kullanıcılar

Azerbaycan: Azerbaycan Silahlı Kuvvetleri
Türkiye: Bazı askeri birimler ve özel güvenlik şirketleri tarafından kullanılmaktadır.
Filipinler: Zigana PX-9 modeli Filipin polis kuvvetleri tarafından kullanılmaktadır.
Malezya: Yıllık 20 bin adet Zigana PX-9 model tabanca, çoğunlukla Malezya askeri personellerinin ve polislerinin kullanımı için üretilmektedir.
Quidenham

| Quidenham |
| --- | --- |
Kent

QuidenhamQuidenham'in Birleşik Krallık'taki konumu
Ülke:  Birleşik Krallık
Ülke:  İngiltere
Kontluk: Norfolk
Zaman dilimi: UTC±00.00 (BAS)
 • Yaz (YSU): UTC+01.00 (BAYS)
Quidenham, İngiltere'nin Norfolk kontluğunda bulunan bir civil parish.
Jericho (füze)

Jericho, İsrail tarafından 1960'lardan günümüze kadar geliştirilen, uygulanmış balistik füzelerin birbiriyle yakından ilgili bir ailesi için verilen genel bir addır. İsmi, 1963 yılında İsrail ve Dassault arasında imzalanan Jericho'nun ilk geliştirme sözleşmesinden alınmış ve kod adı da İncil'deki Jericho şehrinden referans olarak verilmiştir. Çoğu İsrail klasik silah sisteminde olduğu gibi, test verilerinin, hükûmet yetkililerinin kamuya açıklamalarının ve özellikle de Shavit uydu fırlatma aracıyla ilgili açık bilgilerin ayrıntılarının bulunduğu kesin ayrıntılar sınıflandırılmıştır. Daha sonraki Jericho ailesi gelişimi, Jericho II IRBM'nin türevleri olduğuna inanılan ve Jericho III ICBM'nin gelişiminden önce gelen Shavit ve Shavit II uzay fırlatma araçlarıyla ilgilidir.
Lawrence Livermore Ulusal Laboratuvarı, Shavit'in 7500 km'de 500 kg'lık bir savaş başlığı taşıyan bir ICBM olarak uyarlanabileceği sonucuna varmıştı. Jericho programına ilişkin ilave bilgiler, RSA-3'ün Jericho II/Shavit'in lisanslı kopyaları olduğuna inanılan Güney Afrika serisi füzeler ve bu sistemlerin bir kısmını kullanan RSA-4'ün ağır bir ilk aşaması tarafından ortaya çıkarılmıştı. Güney Afrika nükleer programının ilanından ve devreden çıkartıldıktan sonra, RSA serisi füzeler ticari olarak uydu fırlatma araçları olarak teklif edildi ve ilan edilen şartnameler halkın bilgi birikimi haline geldi. Jericho'nun sivil uzay fırlatma aracı sürümü Shavit, bir Boeing 747 üzerine bindirilmiş, havadan fırlatılan bir versiyonda incelenmişti, bu model, Minuteman ICBM'nin C-5 Galaxy'den deneme amaçlı fırlatılmasına benzemektedir.
Jericho I

Jericho I, ilk olarak 1971 sonlarında operasyonel kısa menzilli balistik füze sistemi olarak kamuya açıklandı. Uzunluğu 13.4 metre, çapı 0,8 m, ağırlığı 6,5 ton (14,000 lb) idi. 500 km (310 mil) menzil ve 1.000 m (3000 ft) bir CEP (Dairesel hata olasılığı) aralığına sahipti ve 400 kilograma (880 lb) kadar bir yük taşıyabiliyordu. Bir nükleer savaş başlığı taşınmak istenmişti. İsrail'in nükleer silah programı üzerindeki belirsizlik nedeniyle, füze balistik bir füze olarak sınıflandırıldı. İlk gelişmede Fransa'yla birlikte, Fransız Dassault 1963'ten itibaren çeşitli füze sistemleri sağladı ve MD-620 olarak adlandırılan bir tür 1965'te test edildi. Fransa'nın işbirliği Ocak ayında 1968'de silah ambargosu ile durduruldu, ancak Fransa'dan 12 füze teslim edilmişti. İş, Beit Zachariah tesisinde IAI tarafından sürdürülmüş ve programın bazı ABD teknolojisi de dahil olmak üzere 1980 yılına kadar neredeyse 1 milyar dolarlık maliyeti olmuştur. Kılavuz sistemleriyle ilgili bazı başlangıçtaki sorunlara rağmen, bu türde yaklaşık 100 füze üretildiğine inanılıyor.
1969 yılında İsrail, ABD ile birlikte Jericho füzelerinin nükleer savaş başlıklı "stratejik füzeler" olarak en az 1972 yılına kadar kullanılamayacağına karar verdi.
Paniğe kapılmış Savunma Bakanı Moşe Dayan, Ekim 1973'te Yom Kippur Savaşı sırasında kuzey ve güney sınırlarında ilk defa sürpriz atılımlar yaparak İsrail Başbakanı Gorda Meir'e "Bu üçüncü tapınağın sonu" çıkışında bulundu. İsrail'in yaklaşmakta olan yenilgisini uyardı ancak "Tapınak"'da nükleer silahlar için kullanılan bir kod kelime idi. Dayan, nükleer konuyu bir kabine toplantısında yeniden gündeme getirdi ve ülkenin "son çare" noktasına yaklaştığını söyledi. O gece Meir, Suriye ve Mısır hedeflerine karşı kullanılmak üzere Sdot Micha Hava Üssü'ndeki Jericho I füzeleri ve Tel Nof Hava Üssü'ndeki F-4 uçakları için on üç nükleer silahın 'fizik paketleri'nin kurulmasına izin verdi. Tamamen yenilgiyi önlemek için kesinlikle gerekliyse kullanılacaktı, ancak hazırlık kolaylıkla tespit edilebilir bir şekilde yapıldı; bu muhtemelen ABD'ye bir işaretti. ABD Dışişleri Bakanı Henry Kissinger, 9 Ekim sabahı nükleer alarmı öğrendi. O gün, Arap ordularının toplanmasına yönelik önleyici bir İsrail saldırısını engelleyen anlaşma ve uyarılarına uyarak, Başkan Nixon, İsrail'in maddi kayıplarının tümünü yerine koymak için Amerika tarafından bir hava kurtarma operasyonu olan Nikel Grass Operasyonunun başlatılmasını emretti. Anekdot niteliğinde elde edilen kanıtlar, Kissinger'ın ABD hava taşımacılığının sebebinin İsraillilerin "nükleer çekime" yakın olduğunu Sadat'a söylediğini göstermekteydi.
Jericho I artık eskimiş olarak değerlendirildi ve 1990'lı yıllarda hizmet dışı bırakıldı.
Jericho II

Jericho II katı yakıtlı, iki aşamalı uzun menzilli balistik füze sistemidir ve Jericho I projesinden türetilmiştir. İsrail'den 1,770 km (1,100 mil) menzilli Pershing II orta menzilli balistik füzeler için bir talep, ABD tarafından, Sina'yı İsrail'den Mısır kontrolüne geçirecek ABD menşeli bir barış anlaşması çerçevesinde aktarılan müzakereler sırasında 1975 yılında sunulan askeri yardım teşvik paketinin bir parçası olarak reddedildi. Jericho II'nin gelişimi 1977'de başladı ve 1986'da test atışları rapor edildi. George C. Marshall Enstitüsü'nün bir projesi olan Missilethreat'e göre, Jericho II'nin 1979'daki İslamcı devrimle Şah'ın yönetiminin devrilmesinden sonra dostça ilişkilerin kesilmesi ile sona eren ortak bir İsrail-İran projesi olan işbirliğinden kaynaklandığını gösteren kanıtlar vardı. Akdeniz'e doğru 1987-1992 yılları arasında, en uzun 1.300 km'de, çoğunlukla Tel Aviv'in güneyinde bulunan Palmahim tesisi'nden bir dizi deneme başlatıldı. Jane's, 1.400 km'lik deneme atışlarının Haziran 1989'da Güney Afrika'nın Overberg Test Alanı'ndan gerçekleştirildiğine inanıyor.
Jericho II, 14.0 m uzunluğunda, 1.56 m genişliğinde ve 26.000 kg'lık bir fırlatma ağırlığına (21.935 kg başka bir fırlatma ağırlığı önerildi) sahipti. Büyük miktarda yüksek patlayıcı taşıyabilen veya 1 Mt'luk nükleer savaş başlığı taşıyabilen 1.000 kg'lık bir yükü vardı. Ayrı bir savaş başlığına sahip iki aşamalı katı iticili motor kullanmaktaydı. Füze bir silodan, demiryolunda düz bir araçtan veya bir taşınabilir araçtan fırlatılabilir. Bu, herhangi bir saldırıya karşı büyük ölçüde hayatta kalmayı garantilemek, hızlı hareket ettirmek veya sertleştirilmiş bir siloda tutulmasını sağlamak içindir.
Jericho II, 1988'de Palmahim'den fırlatılan üç aşamalı, 23 tonluk Shavit NEXT uydu fırlatıcısının temelini oluşturmaktadır. Shavit'in performansından, balistik bir füze olarak yaklaşık 500 kg'lık bir yükle en fazla yaklaşık 7.800 km'lik bir menzile sahip olduğu tahmin edilmektedir.
Jericho II, 1991 Körfez Savaşı'ndaki Irak füze bombardımanına İsrail'in karşı saldırısı seçeneği olarak kabul görmedi. Jane's o sırada, Jericho II'nin 1989'da hizmete girdiğine inanıyordu. Araştırmacı Seth Carus, bir İsrail kaynağına göre, Jericho-2'yi operasyonel olarak konuşlandırma kararının yalnızca Scud saldırılarının sona ermesinden ve ateşkes ve silahsızlanma rejiminin yürürlüğe girmesinden birkaç yıl sonra 1994'ten sonra yapıldığını iddia etmektedir. Raytheon, Sovyet istihbarat arşivlerini aktardı; Jericho-2'yi 1989'da tamamen geliştirilmiş bir silah olarak gördüğünü gösterdi, ancak konuşlandırma için ne zaman hazır olduğunu belirtmedi. Uluslararası Barış İçin Carnegie Vakfı Araştırmacıları, Jericho füze üssünden şüphelenilen Zachariah yakınlarındaki Sdot Micha Hava Üssü'ndeki ticari uydu görüntülerine erişti; karşılaştırma, 1989 ve 1993 yılları arasındaki şüpheli Jericho II fırlatıcıları ve füzeleri barındıracak tür genişlemesini gösteriyordu. Böyle bir gelişme, 1991 sonrası konuşlandırma kronolojisi ile daha tutarlı olacaktır.
Jericho III

Jericho III'ün 2011 yılında hizmete giren nükleer silahlı bir ICBM olduğuna inanılıyor. Jericho III'ün üç aşamalı bir katı iticili ve 1,000 ila 1,300 kg'lık bir yük kapasitesine sahip bir füze olduğuna inanılıyor. Yük, tek bir 750 kg nükleer savaş başlığı veya iki veya üç düşük verimli MIRV tipi bir savaş başlığı olabilir. Yaklaşık 30.000 kg'lık bir fırlatma ağırlığı ve 1.56 m'lik bir genişlik ve 15.5 m'lik bir uzunluğa sahiptir. İsrail Havacılık ve Uzay Sanayii tarafından üretilen, iyileştirilmiş ve yeniden tasarlanmış bir Shavit uzay fırlatma aracına benzeyebilir. Muhtemelen daha uzun birinci ve ikinci kademe motorlarına sahiptir. Missilethreat.com tarafından, 4.800 ila 6.500 km'lik (2.982 ila 4.038 mil) bir menzile sahip olduğu tahmin ediliyor, Kongre Araştırma Hizmeti (Congressional Research Service) tarafından 2004'te yapılan bir füze araştırma anketi muhtemel maksimum menzilini 11.500 km'ye çıkardı.
2004 yılında Amerikan kongresine gönderilen resmi bir rapora göre, Jericho III, 1.000 kg ağırlığa sahip bir savaş yükü ile İsrail'in tüm Ortadoğu, Afrika, Avrupa, Asya ve Kuzeydeki hemen hemen tüm bölgelerinde ve Amerika, yanı sıra Güney Amerika ve Kuzey Okyanusya'nın büyük bölümlerine nükleer saldırı yeteneklerini karşılayabilir. MissileThreat raporlarına göre: "Jericho 3'ün menzili aynı zamanda yakındaki bölgelerde gelişebilecek Balistiksavar Füze (ABM - Anti-Ballistic Missile) savunmalarından kaçınmakta yakın hedefler için son derece yüksek bir etki hızı sağlar." 17 Ocak 2008'deki bir İsrail denemesinde, "konvansiyonel veya konvansiyonel olmayan savaş başlıkları" taşıyabilen Jericho III türü olduğuna inanılan çok aşamalı bir balistik füze ateşledi. 2 Kasım 2011'de, İsrail Jericho III'un Palmahim'de yükseltilmiş bir sürümü olduğuna inanılan bir füzeyi başarıyla test etti; Orta İsrail semalarında uzun süren duman izleri görüldü. İsrail'in kıtalararası balistik füze rampalarının ilk nükleer saldırı anından kurtulacak kadar iyi gizlenmiş olarak yer altında gömülmüş olduğuna inanılıyor.
2013'te bir başka denemeden sonra Alon Ben David, bu görüşü, Havacılık Haftası'nda füze menzili ve atış ağırlığı ile ilgili bir makalede yayınladı: "Bildirildiğine göre, İsrail'in Jericho III balistik füzesi, 5.000 km'den fazla bir menzile 1.000 kilogramlık (2.204 lb.) bir savaş başlığını taşıma kapasitesine sahip."
Güney Afrika RSA Serisi

Jericho II/Shavit SLV, Güney Afrika Cumhuriyeti'nde RSA serisi uzay araçları ve balistik füzelerine kaynak oluşturacak üretim lisansı almıştı.
RSA-3, Cape Town'un 30 km doğusunda, Grabouw'daki Houwteq (Denel'in durdurulan bir bölümü) şirketi tarafından üretildi. Deneme fırlatması, Cape Town'ın 200 km doğusundaki Bredasdorp yakınlarındaki Overberg Test Alanı'ndan yapıldı. Rooi Els, motor test tesislerinin bulunduğu yerdi. Güney Afrika nükleer silahlarından feragat ettikten sonra ticari uydu fırlatıcısı olarak kullanılmaya devam edildi. Kalkınma aslında, 1992'de 50-70 şirketin nükleer feshinden bir yıl sonra, kamu ve özel sektörden 1300-1500 kişiye istihdam sağlamıştı. Peacekeeper ICBM, sınıfında ilk aşamada ancak Jericho-2/RSA-3 üst kademeli bileşenlere sahip daha ağır bir ICBM veya uzay aracı olan RSA-4 geliştirilme aşamasındaydı RSA-2, yerel bir kopyaydı, Jericho II balistik füzesi ve RSA-1, taşınabilir bir füze olarak kullanılmak üzere Jericho II ikinci aşamasının yerel bir kopyasıydı.
Füzeler, Güney Afrika uzay programı için inşa edilmiş ve test edilmiş olan RSA-3 ve RSA-4 fırlatıcılarına dayanıyordu. "Güney Afrika'nın altı atom bombasını nasıl inşa ettiğini" yazan Al J Venter'ın bir yazısına göre, bu füzeler mevcut Güney Afrika nükleer savaş başlıkları ile uyumlu değildi ve 340 kg'lık bir yük için tasarlanan RSA serisinin "Güney Afrika'nın 1980'lerin sonuna dek sürdürdüğü çabaların çok ötesinde" olan 200 kg'lık bir savaş başlığı taşıyabiliyordu. Venter'in çözümlemesine göre, RSA serisinin, asla silahlı bir sistemde birlikte kullanılması amaçlanmamış olsa bile, acil durumlarda dünya güçlerine nihai bir diplomatik itirazda ayrı bir nükleer test ile birlikte güvenilir bir teslimat sistemi sunması amaçlanmıştı. RSA-3 ile başlatılan Greensat Yörünge Yönetim Sisteminin (araç takip ve bölgesel planlamanın ticari uydu uygulamaları için) gelişmesine destek olarak, 1980'lerin sonlarında yörünge altı yörüngelere üç roket fırlatılmıştı. 1989'da nükleer silah programını iptal etme kararını takiben, füze programlarına askeri finansmanın sona erdiği 1992 yılına kadar devam edilmesine ve tüm balistik füze çalışmalarının 1993 ortalarında durdurulmasına karar verildi. Füze Teknolojisi Kontrol Rejimi'ne katılabilmek için hükûmet hem uzun menzilli füze hem de uzay fırlatma programları için geçerli olan önemli tesislerin yok edilmesinin ABD tarafından denetlenmesine izin vermek zorunda kaldı.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Değişken | Fırlatma Tarihi | Fırlatma Yeri | Yük | Görev Durumu |
| RSA-3 | 1 Haziran 1989 | Overberg Test Alanı |  RSA-3't 1 | Apoje: 100 km (60 mi) |
| RSA-3 | 6 Temmuz 1989 | Overberg Test Alanı |  RSA-3 2 | Apoje: 300 km (180 mi) |
| RSA-3 | 19 Kasım 1990 | Overberg Test Alanı |  RSA-3 3 | Apoje: 300 km (180 mi) |

Haziran 1994'te, RSA-3/RSA-4 Güney Afrika uydu fırlatıcısı programı iptal edildi.
Shavit'in 3. aşaması
Nuriye Ulviye Mevlan Civelek

| Nuriye Ulviye Mevlan Civelek |
| --- | --- |
Doğum: Nuriye Ulviye Yediç 1893 Hacıvelioba, Gönen, Balıkesir
Ölüm: 9 Nisan 1964 Kırıkhan, Hatay, Türkiye
Defin yeri: Asri Mezarlık, Antakya, Hatay
Diğer ad(lar)ı: Nuriye Ulviye, Nuriye Ulviye Bey, Ulviye Mevlan, Nuriye Ulviye Civelek, Ulviye Civelek, Nuriye Ulviye Mevlan Civelek
Vatandaşlık:  Türkiye
Meslek: Aktivist, gazeteci
Etkin yıllar: 1913-1964
Tanınma nedeni: Osmanlı'da ilk Müslüman kadın örgütünü kurmak
Evlilik: Hulusi Bey (e. 1906) Rifat Mevlan (e. 1913, b. 1923) Ali Civelek (e. 1925)
Çocuk(lar): Lütfiye Civelek (Üvey Kızı)

Nuriye Ulviye Mevlan Civelek (d. 1893 Gönen, Balıkesir - ö. 9 Nisan 1964 Kırıkhan, Hatay, Türkiye), Türk gazeteci ve Türkiye'nin ilk kadın hakları savunucularından biridir. Osmanlı'nın ilk feminist dergisi olan Kadınlar Dünyası'nın ve kadın hakları örgütü Osmanlı Müdafaa-i Hukuk-ı Nisvan Cemiyeti'nin kurucusudur.
Hayatı

Nuriye Ulviye Yediç, 1893 yılında Safiye Hanım ve Çerkes olan Mahmut Yediç'in kızı olarak Osmanlı İmparatorluğu'na bağlı Gönen, Balıkesir'de dünyaya geldi. Nuriye'nin ailesi Kafkasya'da yaşadığı dönemde Rus İmparatorluğu tarafından sürülmüştür. Sürgün sonrası önce Trabzon'a oradan da Balıkesir, Gönen'e yerleşen aile mali sıkıntılar yaşamaktaydı. Bu sebeple kızlarını altı yaşında Yıldız Sarayı'na gönderdi. Nuriye, burada saray terbi­yesi aldı ve sarayın adetlerine uygun olarak kendisinden yaşça büyük II. Abdülhamid’in sütkardeşi Hulusi Bey ile 1906'da on üç yaşında evlendirildi. Yaşlı olan eşi Hulusi bey bir süre sonra öldü ve Nuriye 20 yaşındayken dul kaldı.
Hayatı > Kariyeri

Ayrıca bakınız: Osmanlı İmparatorluğu'nda feminizm
Nuriye Ulviye, 4 Nisan 1913'te "Kadınlar Dünyası" adıyla ilk dergisini kurdu. Bir ay sonra da 28 Mayıs 1913'te kadınların eğitim ve istihdam olanaklarını iyileştirmek ve kıyafet haklarını iyileştirmek amacıyla Osmanlı Müdafaa-i Hukuk-ı Nisvan Cemiyeti (Osmanlı Kadın Hakları Savunma Derneği)'ni kurdu. Dernek önceleri sadece Müslüman kadınların örgütüydü, ancak zamanla etnik azınlık üyeleri ve Avrupalı gazeteciler de dahil oldu.
Başlangıçta dergi günlük yayımlanmaktaydı. 100. sayıdan sonra haftalık olarak yayınlamaya başladı. Nuriye Ulviye, derginin 108. sayısından itibaren  gazeteci ve politikacı olan yeni kocası Rifat Mevlan'ın  soyadı olan "Mevlan" soyadını kullanmaya başladı.
Kadınlar Dünyası dergisi, Müslüman bir kadının fotoğrafını yayınlayan ilk dergidir. Dergi çalışanlarından hiçbiri erkek değildi; Nuriye, erkekleri özellikle dergide çalıştırmadı çünkü ona göre erkekler kadınları toplumdan dışlamaktaydı.
Nuriye, dergide yazdığı her makalede kadınların yüksek öğretim hakkı, kadınların iş yerlerinde eşit ücret alması ve memuriyet hakları gibi konulara yoğunlaştı. Ayrıca, kadınların peçe yerine başörtüsü takabilmeleri, evliliklerinde eşit haklara sahip olmaları ve düzenlenmiş evlilik uygulamalarına karşı çıkmaları gerektiğini savundu. Bu kampanyalar sonrası kadınlar önemli başarılar elde ettiler ve yedi kadın bir telefon bürosunda çalışmaya başladı ve 1914 yılında kadınların yüksek öğrenim görebilmesi için İnâs Darülfünunu kuruldu.
1918'de, Kadınlar Dünyası'na sunmak üzere Mükemmel ve Mufassal Aş Ustası adlı yemek kitabını hazırladı. 368 sayfalık eser, 1918-1922 yılları arasına tekâbül eden Mütâreke döneminde basılmış ilk yemek kitabıydı. Kitapta et, balık, av etleri, sebze ve yumurta ile yapılan yemekler, çorbalar, salatalar reçeller, salçalar hakkında ayrıntılı tarifler veriyordu. Eser, her biri fasıl olarak adlandırılan otuz yedi ana başlıktan oluşuyordu.
Kadınlar Dünyası dergisinin, 1913-1914 yılları arasında Avrupa feministleri ve dernekler üyeleri arasındaki diyaloğu artırması amacıyla bir Fransızca baskısı da yayınladı. Nuriye, dergiyi 1921 yılına kadar yönetti.
Aynı dönemde Türk Kurtuluş Savaşı devam etmekteydi ve Nuriye'nin kocası Rifat Mevlan, Kürt bağımsızlık mücadelesini desteklemekteydi ve bu sebeple Yüzellilikler ile birlikte sürgüne gönderildi. Bu gelişme sonrası Nuriye, 1927'de eşinden boşandı ve öğrenci yurdu işletmeye başladı. Nuriye, işlettiği bu yurtta kalan, Antakyalı Tıp Fakültesi öğrencisi Ali Muharrem Civelek ile tanıştı ve 1931'de evlendi. Daha sonra da İstanbul'dan ayrılarak Kırıkhan'a taşındılar.
Nuriye, 9 Nisan 1964'te Hatay'ın Kırıkhan ilçesinde öldü ve Hatay'ın Antakya ilçesinde bulunan Asri Mezarlığı'na gömüldü.
Hatırası

Ölümünden sonra kocası, 1967 yılında Hatay'ın Kırıkhan ilçesinde adına bir kütüphane kurdu. Kütüphanede 2004 yılı itibarı ile 9000 kitap bulunmaktaydı. Aynı zamanda Kırıkhan'da adını taşıyan bir cadde ve çeşme de bulunmaktadır. 1967 yılında mezarına, Türk Kadınlar Konseyi adına bir hatıra levhası asıldı.
FIFA Dünya Kupası tarihi

FIFA Dünya Kupası, FIFA başkanı Jules Rimet'in uluslararası bir futbol turnuvası hazırlamaya karar verdikten sonra turnuva ilk kez 1930 yılında düzenlendi. 1930 yılındaki ilk turnuvaya on üç takım davet edildi. O yıldan itibaren yapılan Dünya Kupası turnuvaları zaman geçtikçe gelişti ve dünyadaki 200 takım arasından 32 takımın turnuva finallerine katıldığı şu anki kullanılan sisteme geçildi.
İlk resmî uluslararası maç, 1872 yılında Glasgow'da İskoçya ve İngiltere arasında oynanmıştı.
1900 yılı öncesinde Büyük Britanya'da yaygın olan futbol, 1900 yılına gelindiğinde tüm dünyaya yayılmış ve ulusal futbol federasyonları kurulmaya başlamıştı. Britanya Adaları dışındaki ilk resmî uluslararası maç, Temmuz 1902'de Montevideo'da yapılan Uruguay ve Arjantin arasında oynandı. FIFA, 22 Mayıs 1904 tarihinde Paris'te kurulurken Fransa, Belçika (önceki iki takım ayın başında birbirlerine karşı ilk millî maçını oynuyordu), Danimarka, Hollanda, İspanya, İsveç ve İsviçre kurucu üye olmuş ve Almanya da telgraf yoluyla federasyona katıldığını duyurmuştu.
Futbolun ününün artmasıyla birlikte UOK, 1900 ve 1904 Yaz Olimpiyatları ile 1906 Ara Olimpiyatlarında futbolu olimpik spor olarak tanıdı ve FIFA, 1908 Yaz Olimpiyatlarında resmî olarak olimpik turnuvayı denetledi. Millî takıma giremeyen oyunculardan oluşan İngiltere amatör millî futbol takımı, 1908 ve 1912 yıllarındaki olimpiyatları kazanmıştı.
1906'da Olimpiyat çerçevesinin dışındaki ülkeler arasında uluslararası bir futbol turnuvası düzenlemek için FIFA tarafından bir girişim yapıldı ve bu İsviçre'de gerçekleşti. Bunlar uluslararası futbol için çok erken zamanlardı ve FIFA'nın resmî geçmişi, rekabetin başarısız olduğunu göstermişti.
Olimpiyat etkinliği yalnızca amatör takımlar arasında gerçekleşmeye devam ederken, profesyonel ekiplerin katıldığı yarışmalar da ortaya çıkmaya başladı. 1908 yılında Tornio'da yapılan Torneo Internazionale Stampa Sportiva'nın ilk iki yılında yine Tornio'da Thomas Lipton ayrıca Sir Thomas Lipton Trophy'yi düzenledi. İki turnuvada yer alan bireysel kulüpler (millî takım değil) bulunduğu ülkeyi temsilen birbiri arasında maç yapıyordu. Bu nedenle, hiçbiri Dünya Kupası'nın doğrudan öncüsü değildi, ancak buna rağmen Thomas Lipton Kupası bazen "Birinci Dünya Kupası" olarak tanımlanmaktaydı.
1914 yılında FIFA, Olympiyatlardaki futbol turnuvasının "amatörler için dünya futbol şampiyonası" olarak tanıdı, etkinliğin organizasyonu için sorumluluk aldı. Bunu takiben 1920 Yaz Olimpiyatlarında yapılan ilk uluslararası futbol turnuvasını Belçika kazandı.
1930-1938 > 1930

1928'de FIFA, kendi uluslararası turnuvasını yapmaya karar verdi. Los Angeles'ta yapılan 1932 Yaz Olimpiyatlarında, Amerika Birleşik Devletlerinde futbol ünlü olmadığı için yer almadı. Ayrıca FIFA ve UOK, amatör oyuncuların statüsü hakkında aynı fikirde değildi ve bu yüzden futbol, olimpiyatlardan kaldırıldı. FIFA başkanı Jules Rimet bu yüzden ilk Dünya Kupası turnuvasını düzenledi. İki kez resmî olarak dünya futbol şampiyonu olan Uruguay, bağımsızlığının yüzüncü yılını kutlamak için ev sahibi seçildi. Seçilen ülkeler bir takım yollaması için turnuvaya davet edildi ama turnuva için seçilen Uruguay, Avrupa yakasındaki ülkelere Büyük Okyanus boyunca uzak olduğundan Avrupa ülkeleri için pahalı ve uzun bir yolculuk anlamına geliyordu. Hiçbir Avrupa ülkesi turnuva başlamadan iki ay öncesine kadar takım gönderme sözü vermedi.[kaynak belirtilmeli] Rimet, sonunda Belçika, Fransa, Romanya, Macaristan ve Yugoslavya'yı yolculuk için ikna etti. Turnuvada toplamda Güney Amerika'dan yedi, Avrupa'dan dört ve Kuzey Amerika'dan iki olmak üzere 13 takım yer aldı.
Dünya Kupası'ndaki ilk iki maç eş zamanlı olarak gerçekleşti. France, Meksika'yı 4-1 yenerken; Amerika Birleşik Devletleri, Belçika'yı 3-0 yendi. Dünya Kupası tarihindeki ilk gol Fransa adına Lucien Laurent'tan geldi. Dört gün sonra ABD'nin Paraguay'ı 3-0 yendiği maçta Bert Patenaude turnuva tarihindeki ilk hat trick'ini yaptı. Montevideo'da 93.000 taraftarın olduğu finalde Uruguay, Arjantin'i 4-2 yenerek ilk Dünya Kupası'nın sahibi oldu.
1930-1938 > 1934

İtalya'nın ev sahipliği yaptığı 1934 Dünya Kupası'nda ilk kez eleme turu yapıldı. On altı takım turnuvada yer almaya hak kazandı. 1930 şampiyonu Uruguay, 1930'daki zayıf Avrupa katılımı nedeniyle hâlâ üzgün olduğundan 1934 Dünya Kupası'nı boykot etti. Bolivya ve Paraguay da turnuvada yer almadığından, Arjantin ve Brezilya eleme maçı oynamadan İtalya'daki finallere katıldı. Turnuvaya katılan ilk Afrika ülkesi olan Mısır, ilk turda Macaristan'a yenildi. Turnuvayı kazanan İtalya, bunu başaran ilk Avrupa takımı oldu.