Kıtlık Sonrası
Modeller > Spekülatif teknoloji

"Kıtlık sonrası" dönemden söz eden fütüristler, otomasyonlu üretim teknolojilerindeki gelişmelere dayanan ekonomiler önermektedir.  Genellikle kendi kendini çoğaltabilen makineler fikri, yeterli hammadde ve enerji sağlandığında teorik olarak neredeyse tüm malları bol miktarda üretebilen iş bölümünün benimsenmesi anlamına gelmektedir.
Şu anda mevcut olmayan moleküler birleştiriciler veya nanofabrikalar gibi nanoteknolojinin daha spekülatif formları, doğru talimatlarla gerekli hammadde ve enerji verildiğinde belirtilen herhangi bir ürünü kendiliğinden üretebilecek araçların ortaya çıkma ihtimalini yükseltmektedir   ve birçok nanoteknoloji meraklısı bunun kıtlık sonrası bir dünyanın müjdecisi olacağını öne sürmektedir.
Daha yakın bir gelecekte, robotlar kullanılarak fiziksel emeğin artan oranda otomasyonu, kıtlık sonrası bir ekonomi yaratmanın yolu olarak sıklıkla tartışılmaktadır.
Hızlı prototipleme makinelerinin giderek daha çok yönlü biçimlerinin ve RepRap olarak bilinen bir makinenin varsayımsal olarak kendi kendini kopyalayan versiyonunun da, kıtlık sonrası bir ekonomi için ihtiyaç duyulan mal bolluğunun yaratılmasına yardımcı olacağı düşünülmektedir. RepRap projesinin yaratıcısı Adrian Bowyer gibi kendini kopyalayan makinelerin destekçileri, bir kendini kopyalayan makine tasarlandığında, bu makineye sahip olan herkesin daha fazla kopya üretebileceğini ve satabileceğini (ayrıca diğer satıcılardan daha düşük bir fiyat talep edebileceğini) savunmaktadır. Buna göre, piyasa rekabetinin doğal olarak bu tür makinelerin maliyetini kar elde etmek için gereken asgari seviyeye düşüreceği düşünülmektedir. Bu durumda, makineye girdi olarak girmesi gereken malzeme ve enerji maliyetinin hemen üstünde ve aynı şey makinenin yapabileceği diğer ürünler için de geçerli olmalıdır.
Tam otomasyonlu üretimde bile, hammadde ve enerji bulunabilirliğinin yanı sıra üretim teknolojilerinin yol açtığı ekolojik hasarlar, üretilecek mal sayısına kısıtlamalar getirecektir. Teknolojik bereketi destekleyenler, gelecekte enerji ve hammadde kaynaklarının tükenmesini önlemek ve ekolojik zararı azaltmak için genellikle yenilenebilir enerjinin daha fazla kullanılmasını ve daha fazla geri dönüşümü savunurlar. Güneş panellerinin maliyeti düşmeye devam ettiğinden  özellikle güneş enerjisi sıklıkla vurgulanmaktadır ve bu fikri destekleyenler, yıllık olarak Dünya yüzeyine çarpan toplam güneş enerjisinin bu rakamı fazkasıyla aştığını belirtiyor. Bu mikta uygarlığımızın mevcut yıllık enerji kullanımına kıyasla binlerce kat fazladır.
Ayrıca, bazen mevcut enerji ve hammaddelerin Dünya'nın dışındaki kaynaklara da başvurularak önemli ölçüde artırılabileceğini ileri sürmektedirler. Örneğin asteroit madenciliği bazen nikel gibi birçok faydalı metalin kıtlığını büyük ölçüde azaltmanın bir yolu olarak tartışılmaktadır. İlk asteroid madenciliği için mürettebatlı görevler söz konusu olsa da, insanlığın eninde sonunda kendi kendini kopyalayan makinelerle otomasyonlu bir madencilik yapabileceğini umut edenler de bulunuyor. Eğer bu yapılırsa, tek sermaye harcaması kendi kendini kopyalayan tek bir birim olacaktır ve bundan sonra birimlerin sayısı daha fazla masraf olmadan kopyalanabilir, sadece daha fazlasını inşa etmek için gereken mevcut hammaddelerle sınırlı kalır.