stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Çayeli kuru fasulyesi
Yapılışı

Bakır tencerede yapılan kuru fasulyeye ilk etapta Vakfıkebir tereyağı ile kavrulmuş soğan ve yeşil biber-pul biber eklenir. Ardından salça ve suda eritilmiş şeker tencereye konur. Üçüncü etapta 2 cm civarında kesilmiş yağsız dana kuşbaşı veya kaburga eti haşlanmasını takriben tencereye eklenir. Fasulyeler ise ilk önce 5 ila 10 saat boyunca soğuk suda bekletilir. Suyun kaynaması sırasında fasulyenin çevresinde oluşan köpükler alınır. Köpükleri alınan fasulyeler de tencereye eklenir. Eklemelerle yemeğin üzerinde çıkan köpük de temizlenir. Daha sonra 130 dereceye ayarlanmış fırına yerleştirilen tencere, 1 ila 2 saat arasında fırının kapağı kapalı olacak şekilde pişirilir. Son aşamada ise fasulyeler 20 dakika demlenmeye bırakılır.
Mesud Recavi

| Mesud Recavi |
| --- | --- |

Irak Devlet Başkanı Saddam Hüseyin Bağdat'ta Mesud Recavi'yi kabul ederken.
Halkın Mücahitleri Örgütü Lideri
Görev süresi 1965–1993
Kişisel bilgiler
Doğum: 18 Ağustos 1948(1948-08-18) Tebes, İran
Ölüm: 22 Nisan 2020
Milliyeti: İranlı
Evlilik(ler): Meryem Recavi
Çocuk(lar): Eşref (Kız)- Mustafa (Erk.)
Bitirdiği okul: Tahran Üniversitesi Siyasal Bilgiler
Dini: İslam
Mesud Recavi (Farsça: مسعود رجوی, d. 18 Ağustos 1948)  İran'da gerek ülke içinde, gerekse de ülke dışında, mevcut rejime muhalefet eden İran Ulusal Direniş Konseyi'nin (İUDK) başkanı. Aynı zamanda Halkın Mücahitleri Örgütü'nün (HMÖ) Genel Sekreteri. 1981 yılında İran'ı terk ettikten sonra, Fransa ve Irak'ta yaşadı. ABD'nin 2003 Irak İşgali'nden bu yana, toplum içinde herhangi bir yerde görüntü vermemiştir. Hayatta olup olmadığı konusunda çeşitli spekülasyonlar mevcuttur.
Biyografi

Mesud Recavi, Tahran Üniversitesi'nde "siyasal bilimler" dalında eğitim aldı. 20 yaşında üniversite eğitimi devam ederken, daha sonra merkez komitesinde yer alacağı, HMÖ'ye katıldı. 1971 yılında, HMÖ'nün tüm merkez komite üyeleri ve kurucuları ile birlikte, gizli polis örgütü SAVAK tarafından tutuklandı ve ölüm cezasına çarptırıldı. Kardeşi Prof. Kazım Recavi, Uluslararası Af Örgütü, Kızılhaç, François Mitterrand gibi kişi ve kuruluşların yoğun çabaları sonucunda, idam edilmekten kurtuldu. 1979 yılında, İran İslam Devrimi sırasında serbest bırakıldı. Kardeşi Kazım Recavi, 1990 yılında Cenevre'de uğradığı silahlı saldırı sonucu hayatını kaybetmiştir. Suikastta İran hükûmetinin dahli olduğu iddia edilmektedir.
Serbest bırakıldıktan sonra, HMÖ'nün liderliğini üstlendi. Bu tarihten sonra da örgüt, islami çizgisinden kayarak, daha da sola, Marksist eksene oturdu. Recavi ve HMÖ, aktif bir şekilde Muhammed Rıza Pehlevi'ye muhalefet yaptılar ve 1979 İran Devrimi'in önemli aktörlerinden oldular.
Şah'ın devrilmesinden sonra, HMÖ yoğun şekilde demokrasinin yerleşmesi için mücadele etti ve Ayetullah Humeyni yönetimiyle çatışmaya başladı. 1980 yılındaki başkanlık seçimlerinde HMÖ, Kürtler ve Yahudiler dahil olmak üzere, ciddi bir halk desteği elde etti. Recavi, İran Başkanlık Seçimlerinin adaylarından biriydi. Böyle olmakla berlikte, seçim sonuçları kesinleşmeden, Ayetullah Humeyni, Recavi'nin isminin aday listesinden çıkartılmasını istedi. Recavi'nin seçimlerden dışlanması, Kürtlerin de geniş şekilde seçimleri boykot etmesine yol açtı. Recavi, 1980 yılında Tahran Amjadieh Stadyum'da yaptığı konuşmada, Ayetullah Humeyni'yi sert bir dille, özgürlükleri yok etmekle suçladı.
1981 yılında Cumhurbaşkanı Ebu'l-Hasan Beni Sadr, Ayetullah Humeyni tarafından azledildi ve ülke çapında geniş bir tutuklama ve baskı dalgası başladı. Recavi, Beni Sadr ile birlikte bir hava üssünü kullanarak Paris'e kaçtı. 1986 yılında Recavi Irak'a gitti. İran'a sınıra yakın bir bölgede üslendi. Recavi, Saddam Hüseyin tarafından Irak'ta sıcak bir şekilde karşılandı ve destek buldu.
ABD'nin Irak'ı işgalinden sonra, Mesud Recavi ortadan kayboldu. Yokluğunda eşi Meryem Recavi, HMÖ'nün liderliğini ele alarak, onun tüm örgütsel sorumluluklarını üstlendi. 2011 yılında İran Ulusal Direniş Konseyi, bir bildiri ile "Mesud Recavi'nin hayatta olduğunu ve saklandığını" duyurdu.
Marja Kubašec

| Marja Kubašec |
| --- | --- |

Doğum: 7 Mart 1890(1890-03-07) Radibor, Daksonya Krallığı, Alman İmparatorluğu
Ölüm: 13 Nisan 1976 (86 yaşında) Bautzen, Bezirk Dresden, Demokratik Almanya
Dil: Yukarı Sorbca
Edebî akım: Sorb edebiyatı
Önemli ödülleri: Johannes-R.-Becher-Medaille (1975)

Marja Kubašec (Almanca: Maria Kubasch) (7 Mart 1890(1890-03-07)  – 13 Nisan 1976), edebiyat tarihçileri tarafından Yukarı Sorbca'da roman yazan ilk kadın olarak kabul edilen bir Sorb yazardı. Öğretmen olarak çalışırken tiyatro oyunları, kısa öyküler, biyografiler ve Sorb halkının tarihini konu alan romanlar yazdı.
Alman İmparatorluğu'nun Bautzen yakınındaki bir köyde çiftçi bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. 1911 yılında Ursulinenkloster Erfurt'da tarih ve yabancı dil odaklı öğretmenlik eğitimini tamamladı.İkinci Dünya Savaşı'ndan sonraki kısa bir süre dışında, 1956'da çalışma hayatının sonuna kadar Saksonya'daki çeşitli okullarda öğretmenlik yaptı. Emekliliği sırasında Kubašec yazarlığa daha fazla odaklandı.
İlk edebi eseri, 1922 ile 1923 yılları arasında bir gazetede yayınlanan bir seri kısa roman olan Wusadny'ydi ('Sürgün'). İlk dramatik eserini 1926'da Chodojta ('Cadı') adlı tarihi bir oyun olarak yayınladı. Kısa öykülerden oluşan bir derleme olan Row w serbskej holi ('Sorbya Fundalığındaki Mezar') 1949'da yayımlandı. Kitabın adını taşıyan hikayesi, savaş sırasında Sorblu bir kadına aşık olan Polonyalı bir işçinin idam edilmesini konu alıyordu. Daha sonraki çalışmaları arasında Üçüncü Reich'a karşı direnişde yer alan Sorblu iki üyenin biyografisi yer almaktadır. Yazıları, aralarında 1975 Johannes-R -Becher-Medaille ödülünün de bulunduğu çeşitli ödüllerle onurlandırıldı.
Hayatı

Marja Kubašec Mart 1890'da Saksonya Krallığı'nda (o zamanlar Alman İmparatorluğu'nun bir parçası) Bautzen yakınlarındaki bir köy olan Quoos'de doğdu. Ailesi katolik çiftçilerdi ve Lusatia'nın Almanya-Polonya sınır bölgesinde yaşayan bir Batı Slav etnik grubu olan Sorb azınlığının üyeleriydi. 1902-1909 yılları arasında Radibor'da bir okula gittikten sonra  tarih ve yabancı dil odaklı Ursulinenkloster Erfurt'da öğretmenlik eğitimi aldı. Daha sonra Duisburg'a taşındı ve burada yoksul fabrika işçilerinin çocuklarına ders verdi. Kubašec, tam öğretmenlik eğitimi alan ilk Sorblu kadındı. Bu dönemde Sorblu yazarlar Arnošt Muka ve Ota Wićaz'dan etkilendi.
1911'de Lusatia'ya döndükten sonra Crostwitz'deki bir Sorb okulunda öğretmenlik yapmaya başladı ve 1925'e kadar bu görevi sürdürdü. Crostwitz'de çalışırken çeşitli edebi uğraşlarla uğraştı. Öğrencileri için yıllık bir tiyatro oyunu yazdı. Sorbian dergisi Łužica için makaleler yazıyordu ve Sırpski öğrencisi dergisinin editörlüğünü yapıyordu. 1923'te bir Sorblu zorunlu işçiyi konu alan Çekçe oyun Janota Wićaz'ı Yukarı Sorbca'ya çevirdi. 1925'ten 1939'a kadar Pulsnitz'deki okulda öğretmenlik yaptı. 1933'te Adolf Hitler'in iktidara gelmesinden sonra, okulunun tüm öğretim kadrosu ile Hitler'in Nazi Partisi'ne katıldı. 1939'da Großröhrsdorf'taki bir okula transfer edildi. Gazeteci Andreas Kirschke'ye göre transfer, hükûmetin Yahudilere ve Sorblara yönelik zulmünü reddetmesinin bir cezası olarak gerçekleşti.
İkinci Dünya Savaşı'nın bitiminden sonra Kubašec, Nazi Partisi'ne üyeliği nedeniyle öğretmenlik görevinden uzaklaştırıldı. Bunun yerine Sorbların çıkarlarını destekleyen bir kuruluş olan Domowina için çalışmaya başladı. Uzaklaştırılması, 1949'da Bautzen'deki bir okulda göreve başlamasıyla sona erdi. 1952'de Radibor'daki bir Sorb öğretmen eğitimi enstitüsüne Sorb ve Alman edebiyatı üzerine öğretim görevlisi olarak atandı. 1956 yılında çalışma hayatının sonuna kadar bu görevi sürdürdü. Memleketi Quoos'ta yaşayarak emekliliğini yazmaya adadı. Kubašec, 13 Nisan 1976'da Bautzen'de öldü.
Edebi eserler

Kubašec, Duisburg'daki görevinden döndüğünde, Sorb kültürel yaşamını destekleyen bir organizasyon olan Maćica Serbska'ya katıldı. Pek çok Sorblu aydının arkadaşlığı sayesinde koro müziği ve tiyatroyla ilgilenmeye başladı. İlk edebi eseri, 1922 ve 1923 yıllarında Lužica gazetesinde yayınlanan bir seri kısa roman olan Wusadny'ydi ('Sürgün'). Yetişkinlere yönelik ilk dramatik eseri olan Chodojta ('Cadı') adlı tarihi oyunu 1926'da yayımladı. Oyunu 1925 yılında Sorblu öğrencilerin yıllık toplantısında sundu. İkinci Dünya Savaşı'nın sonuna kadar yayıncılığa ara verilmesi ile faaliyetleri bitti.
Savaştan sonra çalışmaları yakın geçmişteki meselelere ve Sorb halkının tarihine odaklandı. 1949'da  kısa öykülerden oluşan bir derleme olan Row w serbskej holi'yi ('Sorbya Fundalığındaki Mezar') yayınladı. Kitabın adını taşıyan hikayesi, savaş sırasında Sorblu bir kadına aşık olan Polonyalı bir zorunlu işçinin idam edilmesini konu alıyordu. 1960'larda, Adolf Hitler hükûmetine direnen iki Sorb'un hayatlarını ele aldı. Yazar Maria Grollmuß (1960) ve Katolik rahip Alojs Andritzki (1967) hakkındaki biyografileri Sorbca'da çeşitli baskılardan geçti ve Almanca da yayınlandı.
Emekliliği sırasında Kubašec birçok anlatı eseri yayınladı. Bosćij Serbin ('Sorb Sebastian', 1963–1965) üçlemesi, 18. yüzyılda yasadışı bir Sorbyalı öğretmenin hayatını konu alıyordu. Önem verdiği eğitim konusu aynı zamanda Lěto wulkich wohenjow ("Büyük Ateşin Yazı", 1970) ve Nalětnje wětry ("Bahar Rüzgarları", 1978) adlı romanlarda da yer aldı.
Tanıma

1962'de Kubašec, Ćišinski Prize ödülüne layık görüldü. Bu, Sorb halkının dilini, kültürünü ve edebiyatını tanıtmak için çalışanlara verilen bir ödüldü. Domowina'nın (1965) okuma yazma ödülünü kazandıktan sonra, 1975'te Johannes-R'nin sahibi oldu. -Becher-Medaille (Doğu Almanya Kültür Derneği tarafından verilmiştir). Kubašec, edebiyat tarihçileri tarafından Almanya'daki Sorbların dili olan Yukarı Sorb dilinde roman yazan ilk kadın olarak kabul edilir.
Okuma

Kirschke, Andreas (7 Mart 2015). "Den Aufbruch aus der Tradition gewagt". Sächsische Zeitung (Almanca).
Scholze, Dietrich (8 Ekim 2007). "Marja Kubašec (Maria Kubasch)". Sächsische Biografie (Almanca). Institut für Sächsische Geschichte und Volkskunde.
Schönbach, Miriam (20 Nisan 2020). "Das Grab in der Heide". Sächsische Zeit (Almanca). 2 Haziran 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 30 Mayıs 2021.
Wilson, Katharina, (Ed.) (1991). "Marja Kubašec". An Encyclopedia of Continental Women Writers. 1. Londra: Garland Publishing. ss. 673-674. ISBN 978-0-8240-8547-6.
Juršikowa, Ingrid (1984). "Kubjašec, Marja".  Jan, Šołta (Ed.). Nowy biografiski słownik k stawiznam a kulturje Serbow (Yukarı Sorbca). Bautzen: Ludowe nakładnistwo Domowina. ss. 315-17. OCLC 14214556.
Doğu Trakya

| Doğu Trakya |
| --- | --- |
Bölge

 Doğu Trakya
Doğu Trakya veya yaygın olarak sadece Trakya, Trakya bölgesinin Türkiye sınırları içinde kalan kısmıdır. Türkiye'nin Avrupa'daki topraklarının tamamını oluşturur. Batısında Meriç nehri ve Yunanistan'a bağlı Batı Trakya, kuzeyinde Bulgaristan'da kalan Kuzey Trakya ve Karadeniz, doğu ve güneyde ise sırasıyla İstanbul Boğazı, Marmara Denizi, Çanakkale Boğazı ve Saros Körfezi ile çevrilidir. İstanbul kentinin tarihsel merkezi ve Edirne gibi önemli eski kentler bu bölgededir. Aynı zamanda Türkiye'nin Avrupa ile olan kara yolu ve demiryolu bağlantıları Doğu Trakya'dadır.
Etimoloji

Trakya kelimesi Eski Yunanca trachea kelimesinden türemiştir ve "gırtlak, soluk borusu" anlamına gelmektedir.[kaynak belirtilmeli] Bir başka deyişle Trakya, "Boğazlar Ülkesi"dir. Ayrıca bölgede uzun yıllar etkinliğini koruyan Trak kavmi, bu ismin günümüze kadar gelebilmesinde etkilidir.
Coğrafya

Balkan Yarımadasının güneydoğu ucunda yer alan bölgenin başlıca yer şekilleri Karadeniz'e paralel uzanan Yıldız Dağları ve güneyindeki daha alçak olan Koru Dağları ve Işıklar Dağı (Ganos Dağı)'dır. Çatalca-Kocaeli Platosu'nun Çatalca kısmı bu bölgededir. Bölgenin geri kalan kısımları alçak tepelerden oluşmaktadır. Çatalca Yarımadası ve Gelibolu Yarımadaları, yine Doğu Trakyadadır.
Bölgenin başlıca akarsuyu, bölgenin doğusundan doğup batısına doğru akarak Meriç nehri ile birleşen Ergene Nehridir. Doğu Trakya'nın doğal göller iki kısma ayrılabilir. Bunlar bölgenin doğusunda İstanbul yakınlarında toplananlar: Büyükçekmece Gölü, Küçükçekmece Gölü ve Terkos Gölü ve Meriç nehrinin civarında oluşanlardır, en önemlileri Gala Gölü'dür.
Önemli bazı barajlar ise şunlardır;
Alibeyköy Barajı
Sazlıdere Barajı
Karaiğdemir Barajı
Kadıköy Barajı
Kırklareli Barajı
Armağan Barajı
Süloğlu Barajı
Kayalı Barajı
Altınyazı Barajı
Marmara Bölgesi'ne dahil olan Doğu Trakya'nın bölgesel alt bölümleri şöyledir;
Tamamı Doğu Trakya'da yer alan bölümler
Ergene Bölümü
Yıldız Bölümü
Sadece bir kısmı Doğu Trakya'da yer alan bölümler şunlardır;
Çatalca-Kocaeli Bölümü (Çatalca Yarımadası)
Güney Marmara Bölümü (Gelibolu Yarımadası)
Doğu Trakya'daki millî parklar şunlardır;
Gelibolu Yarımadası Tarihî Millî Parkı, Çanakkale (1973'ten beri)
Gala Gölü Millî Parkı, Edirne (2005'ten beri)
İğneada Longoz Ormanları Millî Parkı, Kırklareli (2007'den beri)
İlkbaharda Bulgaristan'da bulunan Kuzey Trakya'da eriyen karlar ve yoğun yağışlar, kimi yıllar bölgedeki barajların kapasitelerini zorlar. Bu durumda açılan baraj kapakları, Batı Trakya ve Doğu Trakya'nın Meriç Havzası'nda su baskınlarına neden olur.
Vize, Kırklareli yakınları
Bölgenin Karadeniz kıyıları gür ormanlarla kaplıdır, Belgrad Ormanı
Büyük Çekmece Gölü
İklim ve coğrafya tarım için elverişlidir.
2006 yılındaki Meriç Taşkını
Tarih

Doğu Trakya'nın insanın Avrupa kıtasına ilk geçiş güzergahlarından biri olduğu düşünülmektedir. Bölge insanlık tarihi boyunca batıdan, doğuya ya da doğudan, batıya göç eden birçok kavmin rotası içinde yer almıştır. Erken dönemde Misyalılar, Bitinyalılar, Frigyalılar ve daha geç dönemde Galatlar, Anadolu'ya Doğu Trakya üzerinden geçen bazı önemli uluslardır. 
Küçük Çekmece Gölü yakınlarındaki Yarımburgaz Mağarası, hem Doğu Trakyanın, hem de Türkiye'nin önemli Paleolitik yerleşim yerlerindendir. Edirne, Kırklareli illerinde yer alan Dolmenler ise diğer eski buluntulardır.
Bölgenin tamamına egemen olan ilk uygarlık Trak uygarlığıdır. Troya Savaşında Troyalıların yanında yer alan, Yunanların savaşçılık ve Ares kültü ile ilişkilendirdikleri bu kavim günümüz Kuzey Trakyası merkez olmak üzere tüm Trakya'yı hatta Bulgaristan ve Makedonyanın büyük bölümünü egemenlikleri altına alan Odris Krallığı olarak bilinen bir krallığı kurmuştur. Ama aynı zamanda özellikle Gelibolu Yarımadasında ve Marmara kıyılarında Yunan kolonicilerin kurduğu ya da yeniden imar ettiği şehirlerinin bulunduğu bölgelerdir.
Doğu Trakya'daki önemli antik kentler:
Kıyılarda, Ege'den Karadeniz'e doğru
Ainos
Sestos
Rodosto (Tekirdağ)
Perinthos/Herakleia (Marmaraereğlisi)
Byzantion
Samlydessus (Kıyıköy)
İç kısımlarda
Adrianopolis
Bergula/Arcadiopolis (Lüleburgaz)
Bizye (Vize)
Tarih > Hellenistik dönemden, Osmanlı gerileme dönemine

Hero ile Leandros efsanesinde, Leandros Sestos'ludur
Peloponez Savaşıları sırasında MÖ 405 yılında adını Sestos şehrinin kuzeyindeki bir yerleşim yerinden alan Aegospotami Muharebesi Sparta zaferiyle sonuçlanan Çanakkale Boğazı'nda gerçekleşen bir deniz savaşıdır.
Persler, Çanakkale Boğazı geçerek bölgeye egemen olur.
Büyük İskender, Pers Seferi sırasında, Asya'ya yaptığı yolculuk sırasında Byzantion şehri ve Doğu Trakya'nın doğusu hariç bölgeyi fetheder.
İskender'in ölümü sonrası, valilerinden Lysimakhos, Gelibolu Yarımadasına kendi adıyla adılan bir başkent kurar ve kısa süre için de olsa Batı Anadolu'dan Makedonya'ya kadar geniş topraklara hükmeder.
Roma Döneminde Doğu Trakya, günümüz Batı ve Kuzey Trakya'sı ile beraber, Trakya bölgesi içinde yer alır. Romalıların imparatorluk genelinde ulaşım sistemini geliştirmek için yaptıkları yollardan biri olan Egnatia Yolu bölgeden geçer.
Trakya şehri Byzantion, Konstantinopolis adını alıp Doğu Roma'nın başkenti olur. Ayrıca Doğu Roma idari sistemindeki Trakya Theması yalnız Doğu Trakya ve Bulgaristanın Burgaz bölgesinden, kimi dönemlerde ise Kuzey Trakya hariç, Batı ve Doğu Trakyadan oluşur.
Hun, Avar, Got halkları ayrı ayrı bölgeyi yağmalamıştır.
Haçlı Seferleri'nin güzergâhı üzerinde bulunan Doğu Trakya, Dördüncü Haçlı Seferi sonucu işgal edilen Konstantinopolis ile birlikte Latin İmparatorluğunun egemenliğine girmiştir ama daha sonra Doğu Roma'nın temsilcisi olan İznik İmparatorluğu bölgeyi yeniden ele geçirmiştir.
Gelibolu Yarımadasındaki Çimpe Kalesi, Osmanlı Devleti'nin Doğu Trakya'daki ve aynı zamanda Avrupa'daki ilk toprağı olarak 1356 yılında Osmanlı yönetimine geçmiştir. Bölgede hakimet alanını genişleten Osmanlıların, Doğu Trakya'da yaptıkları başlıça savaşlar şunlardır;
Sazlıdere Savaşı (1363), sonucunda Edirne'nin fethi gerçekleşti ve kent başkent oldu.
Sırpsındığı Savaşı (1364), Edirne yakınları
1453'te Konstantinopolis'in fethi ile şehir için İstanbul adı kullanımı başlanmıştır ve tüm Doğu Trakya, Osmanlı İmparatorluğuna dahil olmuştur.
Doğu Trakya'da yaşayan Trak kavimleri
Odis Krallığı MÖ 500-300
Roma Trakyası
Doğu Trakya, Osmanlı Rumelisinden Türkiye'ye kalan tek parçadır.
Tarih > Osmanlı gerileme ve çöküş dönemleri

93 Harbi sırasında Rus kuvvetleri Doğu Trakya'yı işgal ederler. Savaşın sonunda imzalanan Ayastefanos Antlaşması ile Bulgaristan bağımsızlığını kazanır.
Birinci Balkan Savaşı'nda Bulgar orduları Çatalca önlerine kadar gelerek, Osmanlı Devleti'ne Edirne ve Kırklareli'ni Bulgaristan'a bırakan bir antlaşmayı kabul ettirmişlerdir.
Bulgaristan'nın İkinci Balkan Savaşı'nda birçok Balkan devleti ile aynı anda savaşmasını fırsat bilen Osmanlı, savaş ilan ederek Edirne ve Kırklareli'ni geri almayı başarmıştır.
I. Dünya Savaşı'nın ve önemli cephelerinden biri olan Gelibolu Savaşı bu bölgede gerçekleşmiştir.
Sevr Antlaşması'yla bölge Yunanlara, boğaz kıyıları ise özel bir uluslararası denetime bırakılmıştır.
Edirne'de işgalleri protesto etmek ve Trakya'nın savunmasını planlamak için Belediye Başkanı Şevket Dağdeviren,Edirne Milletvekili Faik Kaltakkıran, Avukat Şeref Aykut, Tüccar Kasım Yolageldili ve bazı Edirneli yurtseverlerin katılımı ile "Trakya-Paşaeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti" kurulmuştur.
Ayastefanos Antlaşması'nın imzalandığı konak
Balkan Savaşları öncesi Osmanlı Devleti ve Edirne Vilayeti
Osmanlı ordusu, Balkan Savaşları
Kuşatma altında yaşayan Edirne eşrafı, 1913
1912-1919 arasında sınırların değişimi
Sevr Antlaşması'nda Doğu Trakya Yunanistan'a verilmiştir.[kaynak belirtilmeli]
Bölgenin etnik yapısıyla ilgili birbiriyle çelişen birçok harita vardır. Bu çelişkiler bölgenin bu dönemdeki savaşlar ve işgaller açısından hareketliliğine bağlanabilineceği gibi, milliyetçi yaklaşımlarla bölgede bir etnik unsuru olduğunda daha fazla gösterme yaklaşımının benimsenmesi sonucu da olabilir. Aşağı zaman sırasına göre haritalar ve Doğu Trakya için belli etnik farklar;
1861, Bölgede egemen ulus Rumlar ve dağınık olarak Türkler
1877, bir önceki haritada hiç olmayan Bulgarlar bu harita iç kesimlerde hayli çok ve Tekirdağ civarındaki yoğun Türk varlığı
1912, Bulgarlar nüfusu daha az, Türkler yine dağınık ama Tekirdağ ve kuzeyinde bir önceki haritaya göre yok denecek kadar az
1922, Bulgarlar sadece kuzey sınırında, Rumlar bölgenin güneyi dışında hemem hemen her yerde türklerle aynı yoğunlukta.
Tarih > Türkiye dönemi

Kurtuluş Savaşı'nın Batı Cephesi'nde başarı sağlanmasından sonra imzalan Mudanya Ateşkes Antlaşması ve Lozan Antlaşması sonucunda, Doğu Trakya'da ciddi çarpışmalar yapılmadan, bölge Türkiye'ye bırakıldı.
Yunanistan, Türkiye'ye savaş tazminatı olarak Karaağaç mevkiini bırakmıştır. Bu toprak Türkiye'nin Meriç nehrinin batısındaki tek toprağıdır.
Lozan Mübadelesi ile İstanbul hariç bölgedeki tüm Rumlar, Yunanistan'a gönderilmiştir.
İstanbul'un etkilenmediği Trakya Olayları olarak adlandırılan antisemitik hareket, 1934'te on günü aşkın bir süre bölgede etkili olmuştur. Sonucunda bölge yahudi nüfusunun büyük bölümünü kaybetmiştir.
1989 yazındaki Türk göçü nedeniyle Bulgaristan'daki Türklerin büyük bölümü Türkiye'ye ve bölgeye gelmişlerdir. Bir kısmı daha sonra dönmüşse de, Türkiye'de kalmayı seçenler de mevcuttur.
İdari Yapı

Doğu Trakya'da bulunan idari birimler:
Edirne İli
Kırklareli İli
Tekirdağ İli
Çanakkale İli
Gelibolu
Eceabat
İstanbul ili
Avrupa Yakası olarak adlandırılan kısım
Kimi yaklaşımlara göre anakarada yer almasa da Gökçeada da Doğu Trakya'ya dahildir.[kaynak belirtilmeli]
Nüfus ve Yerleşim

İstanbul ayrı tutulursa, Doğu Trakya'nın nüfus yapısında başlıca etnik grupları özellikle Rumeli göçmenlerinin oluşturduğu Türkler ve kimi bölgelerde yoğunlaşan Romanların oluşturduğu söylenebilir. Bölgenin tarihsel merkezi Edirne olsa da bölgenin yeni merkezi Tekirdağ'dır. Batı ve Kuzey Trakya'nın Osmanlı Devleti'nin elinden çıkması sonucu, Edirne Türkiye Cumhuriyeti'nde bir sınır kenti durumuna düşmüştür, bu da yatırımcıların Edirne yerine İstanbul'a daha yakın olan Tekirdağ'ı seçmesine neden olmaktadır. Benzer şekilde Kırklareli de dağlık yapısı nedeniyle yeterli yatırım çekememektedir.
İl bazlı nüfus durumuna bakarsak 2011 genel seçimlerinde Tekirdağ önceden 5 olan milletvekili sayısını 6'ya çırarırken, Edirne'nin 4 olan milletvekili sayısı 3'e düşmüştür, Kırklareli'nin ise milletvekili sayısı 3'tür. Bu iller dikkate alınarak nüfusu 25bin'den büyük olan yerleşim yerleri aşağıdaki tablodadır.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Sıra | Kent | 2010 Sayımı | 2012 Sayımı | Bağlı olduğu il |
| 1 | Çorlu | 215.293 | 273,362 | Tekirdağ |
| 2 | Çerkezköy | 73.918 | 188.712 | Tekirdağ |
| 3 | Tekirdağ | 141.439 | 176.848 | Tekirdağ |
| 4 | Edirne | 138.793 | 162.161 | Edirne |
| 5 | Lüleburgaz | 100.417 | 137.872 | Kırklareli |
| 6 | Kırklareli | 62.152 | 88.956 | Kırklareli |
| 7 | Keşan | 54.314 | 80.010 | Edirne |
| 8 | Uzunköprü | 40.154 | 66.061 | Edirne |
| 9 | Malkara | 27.787 | 54.121 | Tekirdağ |
| 10 | Babaeski | 27.712 | 50.559 | Kırklareli |
Ekonomi

Ergene havzası tarımın en yoğun yapıldığı bölümlerdendir. Başlıça ürünler ayçiçeği ve buğdaydır, sulama imkanlarının daha bol olduğu Meriç tarafında ise pirinç ekimi yaygındır. Bununların dışındaki tarım ürünleri Şarköy civarında bağcılık ve Edirne'nin Ege kıyıları ile Gelibolu Yarımadasında zeytinciliktir. Tekirdağ ve Yıldız'da kısımlarında hayvancılık önemli uğraşlardandır.
Enerji kaynakları ve madenler açısından Doğu Trakya incelendiğinde şu kaynaklar öne çıkar:
Odun ve odun kömürü, Yıldız bölümünde
Doğalğaz, Hamitabat, Lüleburgaz
Linyit, Keşan ve Saray civari
Başlıça sanaya dalları cam, içki, bitkisel yağ, süt ve süt ürünleridir. Özellikle Çorlu sanayileşmenin bölgedeki adresidir. Kıyıköy, Edirne kenti gibi turistik gezi noktalarının dışında bölgedeki turizm deniz turizmidir. Özellikle Silivri-Marmaraereğlisi ve Saroz Körfezi kıyıları, yazlık tipi ikincil konutların bölgeleriki başlıca yerleridir.
Kültür

Kültürel olarak Türkiye'de, Türkiye Trakyası kavramı ile coğrafi olarak Doğu Trakya kavramları birbirinden farklıdır. Asıl Türkiye Trakyası diye tanımlayabiliceğimiz bölge, Kırklareli, Edirne ve Tekirdağ illeridir. Örneğin Trakya Kalkınma Ajansının çalışma alanı bu illerdir.
Trakya ile ilgili kültürel konular
Trakya Ağzı
Trakya müziği ve halk oyunları
Kırkpınar güreş festivali
Halkları

Balkan Türkleri, Gacallar, Pomaklar ve Çingeneler Trakya'da yaşıyor.
Projeler

Transtrakya Petrol Boru Hattı: Boğazlarda yoğunlaşan petrol trafiğinin yarattığı kirliliği ve özellikle daha dar olan İstanbul Boğazının zaman zaman hava şartlarından dolayı trafiğe kapanması yüzünden aksayan taşımacılık sorunlarına bir çözüm olarak sunulmuştur. Kıyıköy-Soroz Körfezi hattıda yapılması düşünülmektedir.
Kanal İstanbul, 2011 yılında ortaya atılan proje Çatalca Yarımadasına bir kanal açılmasını ve kıyılarına yeni yerleşim yerleri kurulmasını hedefler.
Türkiye Trakyası'nın yaygın panoraması alçak tepeler ve ekili arazilerdir
Ayçiçeği bölgenin simgesidir, Edirne
İstanbul Boğazının Avrupa Yakası
Vize roma tiyatrosu
Yazları kurak geçen bölgede Sukemerleri önemli Roma yapılarıdır, Bozdoğan Sukemeri
Osmanlı mimari başyapıtlarından Selimiye Camii