stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Deprem tahmini
Tahmin yöntemleri > Öncüller > Hayvan davranışı

Bir deprem zaten başladıktan sonra, basınç dalgaları (P dalgası), daha fazla zarar veren kayma dalgalarından (S dalgası) iki kat daha hızlı hareket eder. Genellikle insanlar tarafından fark edilmeyen, bazı hayvanlar ana sarsıntıdan birkaç ila birkaç düzine saniye önce ulaşan küçük titreşimleri fark edip paniğe kapılabilir veya başka olağandışı davranışlar sergileyebilir. Sismograflar ayrıca P dalgalarını algılayabilir ve elektronik deprem uyarı sistemi tarafından zamanlama farkından yararlanılarak insanlara daha güvenli bir yere gitmeleri için birkaç saniye verebilir.
2018 itibarıyla mevcut olan ve 130'dan fazla türü kapsayan bilimsel çalışmaların gözden geçirilmesi, hayvanların depremleri saatler, günler veya haftalar öncesinden uyarabileceğini gösteren yetersiz kanıt buldu. İstatistiksel korelasyonlar, bildirilen bazı olağandışı hayvan davranışlarının, bazen büyük bir depremden önce gelen ve yeterince küçük olması halinde insanlar tarafından fark edilmeyebilecek daha küçük depremlerden (ön sarsıntılar kaynaklandığını öne sürer. Ön sarsıntılar ayrıca yeraltı suyu değişikliklerine veya hayvanlar tarafından tespit edilebilen gazların salınmasına neden olabilir. Ön sarsıntılar sismometreler tarafından da tespit edilir ve potansiyel belirleyiciler olarak uzun süredir çalışılır, ancak başarılı olunamaz (bakınız Deprem tahmini). Sismologlar, hayvanların hissedebileceği depremleri öngören orta vadeli fiziksel veya kimyasal değişikliklere dair kanıt bulamadılar.
Depremlerden önceki tuhaf hayvan davranışlarına dair anekdot raporları binlerce yıldır kaydedilmiştir. Bazı alışılmadık hayvan davranışları, yanlışlıkla yakın gelecekte deprem olacağına yorulabilir. flaş bellek etkisi, deprem gibi duygusal açıdan güçlü bir olayla ilişkilendirildiğinde önemsiz ayrıntıların daha akılda kalıcı ve daha anlamlı hale gelmesine neden olur. 2018 incelemesindeki bilimsel raporların büyük çoğunluğu bile, hayvanların gerçekleşmek üzere olan bir deprem "yokken" alışılmadık şekilde "hareket etmediğini" gösteren gözlemleri içermiyordu, bu da davranışın öngörücü olarak belirlenmediği anlamına geliyordu.
Hayvanların deprem tahminlerini araştıran çoğu araştırmacı Çin ve Japonya'dadır. Bilimsel gözlemlerin çoğu Yeni Zelanda'daki 2010 Canterbury depremi, Japonya'daki 1984 Otaki depremi ve İtalya'daki 2009 L'Aquila depremi'nden alınmıştır.
Manyetoreseptif olarak bilinen hayvanlar, bir depremden önce Dünya yüzeyine ulaşan ultra düşük frekans ve aşırı düşük frekans aralıklarındaki elektromanyetik dalgaları tespit edip garip davranışlar yapabilirler.
Bu elektromanyetik dalgalar ayrıca diğer hayvanların tespit edebileceği hava iyonlaşma, su oksidasyon ve olası su zehirlenmesine neden olabilir.
Tahmin yöntemleri > Öncüller > Genleşme–difüzyon

1970'lerde genleşme-yayılma hipotezi, olası deprem habercileri olarak görülen çeşitli doğa olaylarına fiziksel temel sağladığı için çok kabul görüyordu.
Laboratuvar deneylerinden elde edilen, yüksek gerilimli kristal kayanın hacminde sismik hız ve elektriksel direnç gibi diğer özelliklerinde değişikliklere neden olduğu değişiklik ya da genişleme, ve hatta topoğrafyanın büyük yükselişlerine neden olduğu "sağlam ve tekrarlanabilir kanıtlara" dayanıyordu. Bunun depremden hemen önce bir 'hazırlık aşamasında' gerçekleştiğine ve bu nedenle uygun izlemenin yaklaşan bir deprem konusunda uyarıda bulunabileceğine inanılıyordu.
Belirli bir bölgeden geçerken Vp/Vs olarak ifade edilen birincil ve ikincil sismik dalgaların bağıl hızlarındaki değişimlerin saptanması, 1973 Blue Mountain Lake (NY) ve 1974 Riverside (CA) depremini tahmin etmenin temelini oluşturdu. Bu tahminler gayri resmi ve hatta önemsiz olmasına rağmen, görünürdeki başarıları hem genişlemenin (ing: dilatancy) hem de hazırlık sürecinin varlığının doğrulanması olarak görüldü ve daha sonra doğru deprem tahmininin "pratik gerçekliğin eşiğinde olduğu" şeklinde "çılgınca aşırı iyimser ifadeler" denmelerine yol açtı.
Ancak, birçok çalışma bu sonuçları sorguladı ve hipotez sonunda zayıfladı. Sonraki çalışma, laboratuvar sonuçlarının gerçek dünyaya ölçeklendirilebileceği varsayımı da dahil olmak üzere, "büyük ölçüde dayandığı varsayımların geçerliliğiyle ilişkili birkaç nedenden dolayı başarısız olduğunu" gösterdi. Diğer bir faktör, kriterlerin geriye dönük seçiminin yanlılığıydı. Diğer çalışmalar dilatasyonun o kadar önemsiz olduğunu göstermiştir ki Main et al. 2012 şu sonuca varmıştır:"Gelecekteki bir olayın olası büyüklüğünü gösteren büyük ölçekli bir 'hazırlık bölgesi' kavramı, Michelson-Morley deneyi'nde tespit edilemeyen eter kadar ruhani olmaya devam etmektedir."
Tahmin yöntemleri > Öncüller > Vp/Vs'deki değişiklikler

Vp, kayadan geçen sismik "P" (birincil veya basınç) dalgasının hızının simgesiyken, Vs ise "S" (ikincil veya kesme) dalgası hız sembolüdür. Küçük ölçekli laboratuvar deneyleri, Vp/Vs olarak temsil edilen bu iki hızın oranının kaya  kırılma noktasına yakın olduğunda değiştiğini göstermiştir. 1970'lerde, Rus sismologları bir sonraki deprem bölgesinde bu tür değişiklikleri gözlemlediklerini (daha sonra göz ardı edildi.) rapor ettiklerinde, bu, olası bir atılım olarak kabul edildi. Bu etki ve diğer olası öncüler, kırılma noktasına yakın şekilde gerilmiş kayanın hafifçe genişlediğine (büyüdüğüne) yoruldu.
New York Eyaleti'ndeki Blue Mountain gölü yakınlarında bu doğa olayının incelenmesi 1973'te resmi olmasa da başarılı bir tahmine yol açtı ve 1974 Riverside (CA) depremini tahmin ettiği için kredilendirildi. Ancak bunu ek başarılar takip etmedi ve bu tahminlerin şans eseri olduğu öne sürüldü. Vp/Vs anomalisi, 1976'daki Los Angeles yakınlarında meydana gelmeyen M 5,5 ila 6,5 deprem tahmininin temeliydi.
Taş ocağı patlamalarına (daha kesin ve tekrarlanabilir) dayanan diğer araştırmalar, bu tür değişimler bulamadı, Kaliforniya'daki iki depremin analizi, bildirilen değişimlerin geriye dönük veri seçimi de dahil olmak üzere diğer faktörlerden kaynaklanma olasılığının daha yüksek olduğunu buldu. Geller (1997) yaklaşık 1980'den beri önemli hız değişiklikleri raporlarının kesildiğini kaydetti.
Tahmin yöntemleri > Öncüller > Radon emisyonları

Çoğu kaya, normal atmosferik gazlardan izotopik olarak ayırt edilebilen az miktarda gaz içerir. Büyük bir depremden önce bu tür gazların konsantrasyonlarında ani artışlar olduğuna dair raporlar vardır; bu, sismik öncesi stres veya kayanın kırılması nedeniyle salınmaya atfedilmiştir. Bu gazlardan biri, çoğu kayada bulunan eser miktardaki uranyumun radyoaktif bozunmasıyla üretilen radon'dur.
Radon, potansiyel bir deprem tahmincisi olarak kullanışlıdır, çünkü radyoaktiftir ve bu nedenle kolayca tespit edilebilir, ve kısa yarılanma ömrü (3,8 gün) radon seviyelerini kısa süreli dalgalanmalara karşı duyarlı hale getirir. 2009'da yapılan bir inceleme, 1966'dan beri 86 depremden önce radon emisyonlarında 125 değişiklik raporu buldu. Ancak ICEF'in incelemesinde bulduğu gibi, bu değişikliklerin bağlantılı olduğu varsayılan depremler, aylar sonra, bin kilometre kadar uzakta ve tüm büyüklüklerdeydi. Bazı durumlarda, anomaliler uzak bir bölgede gözlemlenirken daha yakın bölgelerde gözlenmemiştir. ICEF "önemli bir ilişki" bulamadı.
Tahmin yöntemleri > Öncüller > Elektromanyetik anormallikler

Elektromanyetik bozulmalara ilişkin gözlemler ve bunların deprem başarısızlık sürecine atfedilmesi, 1755'teki 1755 Lizbon Depremi'ne kadar uzanır ancak 1960'ların ortalarından önceki bu tür gözlemlerin tümü, kullanılan aletler fiziksel harekete duyarlı olduğu için geçersizdir. O zamandan beri, çeşitli anormal elektriksel, elektrik-dirençli ve manyetik fenomenler, depremlerden önce gelen öncül stres ve gerinim değişikliklerine atfedildi, bu da güvenilir bir deprem habercisi bulma umutlarını artırdı. Bir avuç araştırmacı, bu tür fenomenlerin nasıl üretilebileceğine dair her iki teoriyle de dikkat çekmiş olsa da, bu tür fenomenleri bir depremden önce gözlemlediklerini iddia etse de, bu tür fenomenlerin hiçbirinin gerçek bir öncü olduğu gösterilmemiştir. Uluslararası Sivil Koruma için Deprem Tahmini Komisyonu (ICEF) tarafından 2011 yılında yapılan bir inceleme, "en inandırıcı" elektromanyetik habercilerin, 1989 Loma Prieta depreminden önce kaydedilen Corralitos olayı gibi ultra düşük frekans manyetik anormallikler olduğunu buldu (aşağıda ele alınmıştır).
Ancak artık gözlemin bir sistem arızası olduğuna inanılıyor. Yakından izlenen 2004 Parkfield depremiyle ilgili çalışma, herhangi bir türde haberci elektromanyetik sinyale dair hiçbir kanıt bulamadı; daha fazla çalışma, büyüklüğü 5'ten küçük olan depremlerin önemli geçici sinyaller üretmediğini gösterdi. ICEF, yararlı haberciler arayışının başarısız olduğunu düşündü.
Tahmin yöntemleri > Öncüller > Elektromanyetik anormallikler > Corralitos anomalisi

Muhtemelen şimdiye kadarki en ünlü sismo-elektromanyetik olay ve olası bir deprem öncüsünün en sık alıntılanan örneklerinden biri, 1989 Corralitos anomalisidir. 1989 Loma Prieta depremi'nden bir ay önce, Corralitos, Kaliforniya'da bir manyetometre ile ultra düşük frekanslarda dünyanın manyetik alanının ölçümü yaklaşan depremin merkez üssünden sadece 7 km uzaklıkta genlikte anormal artışlar göstermeye başladı.
Depremden sadece üç saat önce, ölçümler normalden yaklaşık otuz kat daha fazla yükseldi ve depremden sonra genlikler azaldı. Bu tür genlikler, iki yıllık operasyonda veya 54 km uzakta bulunan benzer bir cihazda görülmemişti. Pek çok insan için zaman ve mekanda bu kadar bariz bir konum, depremle bir bağlantı olduğunu düşündürdü.
Daha sonra kuzey ve güney Kaliforniya'da ek manyetometreler konuşlandırıldı ancak on yıl ve birkaç büyük depremden sonra benzer sinyaller gözlemlenmedi. Daha yeni araştırmalar, Corralitos sinyallerini ilgisiz manyetik bozulmaya veya daha da basit bir şekilde sensör sistemi arızasına bağlayarak bağlantı konusunda şüphe uyandırdı.
Tahmin yöntemleri > Öncüller > Elektromanyetik anormallikler > Freund fiziği

Friedemann Freund, kristal fizik araştırmalarında, kaya yoğun stres altındaysa, kayaya gömülü su moleküllerinin iyonlara ayrışabileceğini buldu. Ortaya çıkan yük taşıyıcılar, belirli koşullar altında pil akımları üretebilir. Freund, bu akımların elektromanyetik radyasyon, deprem ışıkları ve iyonosferdeki plazma bozuklukları gibi deprem habercilerinden sorumlu olabileceğini öne sürdü. Bu tür akımların ve etkileşimlerin incelenmesi "Freund fiziği" olarak bilinir.
Çoğu sismolog, Freund'un stres kaynaklı sinyallerin tespit edilebileceği ve haberci olarak kullanılabileceği yönündeki önerisini birkaç nedenden dolayı reddeder. İlk olarak, büyük bir depremden önce gerilimin hızla birikmediğine inanılır ve bu nedenle büyük akımların hızla oluşmasını beklemek için hiçbir neden yoktur. İkinci olarak, sismologlar, gelişmiş enstrümantasyon kullanarak istatistiksel olarak güvenilir elektriksel öncüleri kapsamlı bir şekilde aradılar ve bu tür öncüleri tespit edemediler. Ve üçüncüsü, yer kabuğundaki su, üretilen herhangi bir akımın yüzeye ulaşmadan önce emilmesine neden olur.
Tahmin yöntemleri > Öncüller > Elektromanyetik anormallikler > Freund fiziği > İyonosferin günlük döngüsünün bozulması

İyonosfer genellikle gündüz D katmanını oluştururken geceleri bu katman plazma gaza dönüşürken kaybolur. Geceleyin, iyonosferin F katmanı, D katmanından daha yüksek irtifada oluşmaya devam eder. F katmanı bu dalgaları Dünya'ya geri yansıtırken geceleyin (gökyüzü dalgası yayılımı) 10 MHz'e kadar alçak HF radyo frekansları için dalga kılavuzu oluşturulur. D tabakası bu dalgaları emdiği için gün boyunca gökyüzü dalgası kaybolur.
Yerkabuğundaki tektonik baskıların, Dünya yüzeyine ulaşan ve iyonosferi etkileyen elektrik yük dalgalarına neden olduğu iddia edilmektedir. İyonosferin günlük döngüsünün ULF* kayıtları, olağan döngünün sığ, güçlü bir depremden birkaç gün önce bozulabileceğini gösterir. Bozulma olduğunda ya D tabakasının gün içinde kaybolarak iyonosfer yükselmesine ve gökyüzü dalgası oluşumuna neden olduğu ya da D tabakasının gece ortaya çıkarak iyonosferin alçalmasına ve dolayısıyla gökyüzü dalgasının yokluğuna neden olduğu gözlemlenir.
Tahmin yöntemleri > Öncüller > Elektromanyetik anormallikler > Freund fiziği > Beklenen zemin sıcaklığı sapmasının uydu gözlemi

Tektonik gerilmelerin hareketliliğini tespit etmenin bir yolu, kabuğun yüzeyinde uydular ile ölçülen yerel yüksek sıcaklıkları belirlemektir. Değerlendirirken, fayın daha büyük alanındaki eğilimlerin yoğunlaşması görselleştirilmeden önce, atmosferik bozulmalar ve insan faaliyetlerinden kaynaklanan günlük değişim ve gürültü arka planı kaldırılır. Bu yöntem 1995 yılından beri deneysel olarak uygulanmaktadır.
NASA'dan Friedmann Freund, fenomeni açıklamaya yönelik daha yeni bir yaklaşımla, uydular tarafından yakalanan kızılötesi radyasyon kabuğun yüzey sıcaklığındaki gerçek artıştan kaynaklanmadığını öne sürdü.
Bu versiyona göre emisyon, Saniyede 200 metre hızla yer kabuğunun en derin katmanlarından yüzeyine hareket eden pozitif yük taşıyıcıların (delikler) kimyasal olarak yeniden bağlanmasında oluşan kuantum uyarılmasının sonucudur. Elektrik yükü, deprem zamanı yaklaştıkça artan tektonik gerilmelerin bir sonucu olarak ortaya çıkar. Bu emisyon, çok büyük olaylar için yüzeysel olarak 500 x 500 kilometre kareye kadar uzanır ve depremden hemen sonra durur.
Tahmin yöntemleri > Eğilimler

Yaklaşan bir depremin habercisi olabilecek anormal doğa olaylarını izlemek yerine, depremleri tahmin etmeye yönelik diğer yaklaşımlar, depreme yol açan eğilimleri veya kalıpları arar. Bu eğilimler karmaşık olabileceğinden ve birçok değişkeni içerebileceğinden, bunları anlamak için genellikle gelişmiş istatistiksel tekniklere ihtiyaç duyulur, bu nedenle bunlara bazen istatistiksel yöntemler denir. Bu yaklaşımlar ayrıca daha olasılıksal olma ve daha uzun zaman dilimlerine sahip olma eğilimindedir ve bu nedenle deprem tahminiyle birleşir.
Tahmin yöntemleri > Eğilimler > Tahmin

2016'da önerilen deprem tahmini, 2001'de tanıtılan doğal zamana dayalı sismolojik sistemin mevcut dinamik durumunun tahminidir. Gelecekteki bir olayın olasılığı tahmin etmeyi amaçlayan tahminden farklıdır ancak aynı zamanda tahmin için potansiyel bir temel olarak kabul edilir. 
Şimdiki tahmin hesaplamaları, mevcut sismik ilerleme seviyesinin tahmini olan "deprem potansiyel skorunu" üretir. Tipik uygulamalar şunlardır: büyük küresel depremler ve tsunamiler, artçı sarsıntılar ve tetiklenen depremsellik, gaz sahalarında tetiklenen sismiklik, küresel mega şehirler için sismik risk, büyük küresel depremlerin kümelenmesinin incelenmesi, vb.
Tahmin yöntemleri > Eğilimler > Elastik geri tepme

En sert kaya bile tam olarak katı değildir. Büyük bir kuvvet verildiğinde (örneğin, birbirinin yanından geçen iki muazzam tektonik plaka arasında olduğu gibi), yer kabuğu bükülecek veya deforme olacaktır. Reid (1910) elastik geri tepme teorisine göre, sonunda deformasyon (gerilme) yeterince büyük hale gelir ve genellikle mevcut fayda bir şeyler kırılır. Kırılma boyunca kayma (deprem), her iki taraftaki kayanın daha az deforme olmuş bir duruma geri dönmesini sağlar. Bu süreçte enerji, sismik dalgalar da dahil olmak üzere çeşitli biçimlerde salınır. Elastik deformasyonda biriken ve ani bir geri tepme ile salınan tektonik kuvvet döngüsü daha sonra tekrarlanır. Tek bir depremden kaynaklanan yer değiştirme bir metreden az ile yaklaşık 10 metre arasında değiştiğinden (M 8 depremi için), yüzlerce millik büyük doğrultu atımlı yer değiştirmelerin kanıtlanmış varlığı, uzun devam eden deprem döngüsünün varlığını gösterir.
Tahmin yöntemleri > Eğilimler > Karakteristik depremler

En çok çalışılan deprem fayları (Nankai megathrust, Wasatch fayı ve San Andreas Fay Hattı gibi) farklı bölümlere sahip görünmektedir. Karakteristik deprem modeli, depremlerin genellikle bu bölümler içinde sınırlandırıldığını varsayar. Segmentlerin uzunlukları ve diğer özellikleri sabit olduğundan, tüm fayı parçalayan depremlerin benzer özelliklere sahip olması gerekir. Bunlar, maksimum büyüklüğü (kopmanın uzunluğu ile sınırlıdır) ve fay segmentini kırmak için gereken birikmiş gerinim miktarını içerir. Sürekli plaka hareketleri gerinimin sabit bir şekilde birikmesine neden olduğundan, belirli bir bölümdeki sismik aktiviteye, biraz düzenli aralıklarla tekrar eden benzer özelliklere sahip depremler hakim olmalıdır. Belirli bir fay segmenti için, bu karakteristik depremlerin tanımlanması ve tekrarlanma oranlarının zamanlaması (veya tersine Yineleme aralığı) bu nedenle bir sonraki kopuş hakkında bizi bilgilendirmelidir; Bu, genellikle sismik tehlikenin tahmininde kullanılan yaklaşımdır. UCERF3, Kaliforniya eyaleti için hazırlanmış bu tür bir tahminin dikkate değer bir örneğidir. Geri dönüş dönemleri, siklonlar ve seller gibi diğer nadir olayların tahminleri için de kullanılır ve gelecekteki frekansının bugüne kadar gözlemlenen sıklığa benzer olacağını varsayar.
Karakteristik depremler fikri Parkfield tahmininin temeliydi: 1857, 1881, 1901, 1922, 1934 ve 1966'daki oldukça benzer depremler, her 21,9 yılda bir ±3,1 yıl standart sapmayla bir kırılma modeli önerdi. 1966 olayından çıkarım, 1988 civarında veya en geç 1993'ten önce (%95 güven aralığında) bir deprem tahminine yol açtı. Böyle bir yöntemin cazibesi, tahminin tamamen, sözde bilinmeyen ve muhtemelen bilinemeyecek deprem fiziği ve fay parametrelerini açıklayan eğilimden türetilmiş olmasıdır. Bununla birlikte, Parkfield örneğinde, tahmin edilen deprem, on yıl geç olan 2004 yılına kadar gerçekleşmedi. Bu, Parkfield'daki depremlerin yarı-periyodik olduğu iddiasını ciddi şekilde çürütüyor ve bireysel olayların diğer açılardan yeterince farklı olduğunu öne sürerek, bunların belirgin ortak özellikleri olup olmadığını sorgular.
Parkfield tahmini'nin başarısız olması, karakteristik deprem modelinin kendisinin geçerliliği konusunda şüphe uyandırdı. Bazı araştırmalar, depremlerin bölümler içinde sınırlandırıldığı temel varsayım da dahil olmak üzere çeşitli varsayımları sorguladı ve "karakteristik depremlerin" seçim yanlılığının ve sismolojik kayıtların kısalığının (deprem döngülerine göre) bir ürünü olabileceğini öne sürdü. Diğer araştırmalar, fayın yaşı gibi diğer faktörlerin dikkate alınması gerekip gerekmediğini değerlendirdi. 
Deprem kırılmalarının daha genel olarak bir segment içinde mi (sıklıkla görüldüğü gibi) sınırlandırıldığı veya segment sınırlarını aştığı (ayrıca görüldüğü) deprem tehlikesi derecesi üzerinde doğrudan bir etkiye sahiptir: birden çok segmentin kırıldığı yerlerde depremler daha büyüktür, ancak daha fazla gerilimi hafifletirken daha az sıklıkta meydana gelirler.
Tahmin yöntemleri > Eğilimler > Sismik boşluklar

İki tektonik plakanın birbirinin yanından kaydığı temas noktasında, (uzun vadede) hiçbiri geride kalmayacağından, her bölüm sonunda kaymak zorundadır. Ancak hepsi aynı anda kaymaz; farklı bölümler, gerinim (deformasyon) birikimi ve ani geri tepme döngüsünün farklı aşamalarında olacaktır. Sismik boşluk modelinde, "bir sonraki büyük deprem", son depremselliğin gerilimi hafiflettiği segmentlerde değil, giderilmemiş gerilimin en büyük olduğu aradaki boşluklarda beklenmelidir. Bu modelin sezgisel bir çekiciliği var; uzun vadeli tahminlerde kullanılır ve 1979 ve 1989–1991'de bir dizi Pasifik çevresi (Pasifik Kıyıları) tahmininin temelini oluşturur.
Bununla birlikte, sismik boşluklarla ilgili bazı temel varsayımların artık yanlış olduğu bilinmektedir. Yakın bir inceleme, "sismik boşluklarda, bölgedeki bir sonraki büyük olayın meydana gelme zamanı veya büyüklüğü hakkında hiçbir bilgi olmayabileceğini" öne sürer; Pasifik çevresi tahminlerinin istatistiksel testleri, sismik boşluk modelinin " büyük depremleri iyi tahmin etmediğini gösterir". Başka bir çalışma, uzun bir sessiz dönemin deprem potansiyelini artırmadığı sonucuna varmıştır.
Tahmin yöntemleri > Eğilimler > Sismik modeller

Depremleri tahmin etmek için buluşsal türetilmiş çeşitli algoritmalar geliştirilmiştir. Muhtemelen en yaygın olarak bilineni, Vladimir Keilis-Borok liderliğinde geliştirilen M8 algoritma ailesidir (RTP yöntemi dahil). M8, daha küçük depremlerin belirli modellerini gözlemledikten sonra, belirli büyüklükteki büyük bir deprem için "Artan Olasılık Süresi" (İPUCU) alarmı verir. TIPler genellikle beş yıla kadar geniş alanları (bin kilometreye kadar) kapsar. Bu tür büyük parametreler, M8'i tartışmalı hale getirdi, çünkü meydana gelen isabetlerin ustaca tahmin edilip edilmediğini veya yalnızca şansın sonucu olup olmadığını belirlemek zordur.
2003 San Simeon ve Hokkaido depremleri bir TIP içinde meydana geldiğinde M8 büyük ilgi gördü. 1999'da Keilis-Borok'un grubu, dünya çapındaki büyük depremler göz önüne alındığında, M8 ve MSc modellerini kullanarak istatistiksel olarak anlamlı orta vadeli sonuçlar elde ettiklerine dair bir iddiayı yayınladı. Bununla birlikte, Geller ve arkadaşları 30 yıldan daha kısa herhangi bir dönem için tahmin iddialarına şüpheyle yaklaşmaktadır.
2004'te Güney Kaliforniya'da meydana gelen bir M 6.4 depremi için geniş çapta duyurulan bir TIP ve daha az bilinen diğer iki TIP yerine getirilmedi. 2008'de RTP yöntemiyle ilgili derinlemesine bir çalışma, yaklaşık yirmi alarmdan yalnızca ikisinin isabet olarak kabul edilebileceğini (ve bunlardan birinin her halükarda %60 gerçekleşme şansı olduğunu) buldu. "RTP'nin, depremselliğin tarihsel oranlarına dayanan saf bir tahmin yönteminden önemli ölçüde farklı olmadığı" sonucuna vardı.
Kırılmaya kadar geçen süre analizi veya hızlanan sismik moment salınımı (ASMR) olarak da bilinen Hızlanan moment salınımı (AMR, "moment" sismik enerjinin bir ölçümüdür),: büyük bir depremden önceki ön şok aktivitesinin yalnızca artmakla kalmayıp üstel bir oranda arttığına dair gözlemlere dayanır.
Başka bir deyişle, kümülatif ön şok sayısının grafiği, ana şoktan hemen önce daha da dikleşir.
Bowman et al. (1998) tarafından denenebilir bir hipoteze dönüştürülen ve bir dizi olumlu raporun ardından, AMR birkaç soruna rağmen umut verici görünüyordu. Bilinen sorunlar arasında tüm konumlar ve olaylar için tespit edilememe ve eğrinin son noktası dikleştiğinde doğru bir oluşum zamanını tahmin etmenin zorluğu yer alır. Ancak titiz testler, belirgin AMR eğilimlerinin büyük olasılıkla veri uydurmanın nasıl yapıldığından kaynaklandığını, ve depremlerin uzay-zamansal kümelenmesini hesaba katmamayı göstermiştir. AMR eğilimleri bu nedenle istatistiksel olarak önemsizdir. AMR'ye olan ilgi (hakem değerlendirmesinden geçmiş makale sayısına göre değerlendirilmiştir) 2004'ten beri azaldı.