Solo Keman için Sonat ve Partitalar (Bach)
Eserin tarihsel arka planı

Sonatların ve partitaların bestecinin imzası ile bugüne kalan el yazması, Bach'ın 1720'de Kapellmeister olduğu Köthen'de yapılmıştır. Christian Wolff'un (2002) belirttiği gibi, Bach'ın Leipzig'deki döneminden önceki çalgısal eserleri için kaynakların yetersizliği, kesin bir kronoloji oluşturmayı zorlaştırmaktadır; bununla birlikte keman ve sürekli bas için sol minör Füg'ün BWV 1026 (BWV 1001-1006'dakine benzer kemancı yazıya sahiptir) 1714'te Weimar'lı orgcu Johann Gottfried Walther tarafından yapılan bir kopyası, koleksiyonun orijinal olarak Weimar'da bestelenen parçalardan yeniden oluşturulmuş olabileceği gibi yaygın olarak tutulan bir görüş için destek sağlamaktadır. Kontrpuan tekniğine göre yaratılan polifonik bir doku üretme hedefi, solo keman için bu türden hayatta kalan ilk eserlerin Johann Paul von Westhoff tarafından 1696'da yazılmış solo keman için partitalarının etkisini de gösterir. O dönemin usta kemancılarından Westhoff, 1674'ten 1697'ye kadar Dresden'de ve 1699'dan 1705'teki ölümüne kadar Weimar'da saray müzisyenliği yapmıştır, bu nedenle Bach onu iki yıl kadar tanımıştır. O dönemde solo keman repertuvarı aktif olarak büyümekteydi: Heinrich Ignaz Franz Biber'in ünlü solo Passacaglia c.1676; Westhoff'un solo keman müziği koleksiyonları 1682 ve 1696'da yayınlandı; Johann Joseph Vilsmayr'ın Artificiosus Concentus pro Camera 1715'te ve Johann Georg Pisendel'in solo keman sonatı 1716 civarında bestelendi; ve son olarak, Georg Philipp Telemann 1735'te solo keman için 12 Fantazi yayınlamıştır.
Polifonik keman müziği yazma geleneği, Almanya'da, özellikle Biber, Johann Heinrich Schmelzer ve Dresden okulu bestecileri denilen Johann Jakob Walther ve Westhoff tarafından önceden geliştirilmişti. Bach'ın Weimar ve Köthen dönemleri, saray müzisyeni olarak çalıştığı için özellikle dindışı müzik yazmak için uygun ortamlardı. Solo viyolonsel ve orkestra süitleri, ünlü Brandenburg Konçertoları ve diğer birçok tanınmış çalgısal müzik koleksiyonu Köthen döneminden kalmadır. In the list of Bach's chamber works, the violin solos form part of a small group, as there is the supposed 'libro secundo' of the 6 suites à Violoncello solo, with a single partita for flauto traverso solo, in A minor, placed directly after the cello suites in the Schmieder catalogue: BWV 1013. Yani 'senza basso' grubunda on üç değişik sonat ve partita var. Her iki el yazmasında da önemli özellikler açıkça yazılmıştır: keman ya da viyolonsel solo için, 'bas eşliği olmaksızın'. Bach, kendi zamanında tüm sanatsal müzikte ortak payda olan müziğin temeli olarak sürekli bas uygulamasının altını çizdi. Keman için bir sonat doğal olarak sürekli bas ile eşlik eden çalıcılarında olduğu bir müzik ve parçaları ima ederdi, solo sonatlarda ve süitlerde ise sürekli bas'ın geçerli olmadığını ifade etmiştir. Sürekli bas normu, Arcangelo Corelli'nin 1700'de yazdığı Op. 5 solo keman sonatları tarafından belirlenmiş ve bu eserlere çeşitli şekillerde eşlik edilmiş olabilir, ancak burada sürekli bas 'solo' kemanın doğal eşliğidir. Yazılı bir bas çizgisi (ya da sürekli bas), sol el bas hattını ikiye katlamak için pes sesli bir yaylı veya üflemeli bir çalgının eklenebileceği, klavsenci veya lut çalıcısı tarafından çalınması istenen armonileri işaret etmek için bazı sayılar ve şifrelerle birlikte çalınan bas çizgisidir. Sürekli bas olmadığı belirtilen (senza basso) parçalar ise, çalıcıyı çeşitli ses bölgelerinde gerçekleştirmeye zorladıkları, bazı notaların ve desenlerin diğer partilere eşlik ettiği, müziğin içine bir polifonik söylemin yazıldığı istisnalardır. Birkaç tel üzerindeki arpejler, çift sesler ve karşıt ses aralıkları ve özellikle çok ustalıklı yay çalım gerektiren hareketler, tüm seslerin bir yaydan ve dört/beş telden ve hatta tek bir flütten sağlayabilecek derecede sonuna kadar kullanılmıştır.