Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi Reformu
Tarihçe

Güvenlik Konseyi'nin yapısı 1945 yılında belirlendi. O zamandan beri jeopolitik gerçekler büyük ölçüde değişti, ancak Konsey çok az değişti. II. Dünya Savaşı'nın galipleri, Birleşmiş Milletler Antlaşması'nı ulusal çıkarları doğrultusunda şekillendirdiler ve kendilerine daimi üyelik ve buna bağlı veto gücü atadılar. Güvenlik Konseyi'nde yapılacak herhangi bir reform, Antlaşma'da değişiklik yapılmasını gerektirecektir. Antlaşma'nın 108. Maddesi:
Antlaşma'da yapılacak herhangi bir değişikliğin Birleşmiş Milletler'in bütün üyelerini etkileyecek şekilde yürürlüğe girebilmesi için Genel Kurul'un üyelerin üçte ikilik çoğunlukla oy vermesi ve Birleşmiş Milletler üye ülkelerin kendi anayasal süreçleri ile değişikliği üçte iki çoğunluk ile onaylaması gerekmektedir, buna Güvenlik Konseyi'nin tüm daimi üyeleri de dahildir.
Birleşmiş Milletler üyeliğinin genişlemesi ve yeni üyeler arasında artan özgüven ve buna paralel giden sömürgecilikten uzaklaşma süreçleri sayesinde eski yapılar ve prosedürler sorgulanmaya başlandı. Güvenlik Konseyi'ndeki sandalye sayısı ile üye devletlerin toplam sayısı arasındaki dengesizlik belirginleşti ve Güvenlik Konseyi'nin tek önemli reformu 1965'te gerçekleşti: buna daimi olmayan üyeliğin altıdan ona çıkartılması dahildir. Butros Butros-Gali'nin Genel Sekreter olarak seçilmesiyle 1992 yılında, reform tartışmalarını BM Güvenlik Konseyi'nin seçimden sonraki ilk zirvesinde yeniden başladı ve ardından "Barış İçin Bir Ajanda" yayınlandı. Butros-Gali'nin amacı yapıyı yenilemek ve bu BM'nin bu parçasının değişen dünyaya göre çağ dışı kalmış prosedürlerini düzeltmekti. Yirmi birinci yüzyılda, BM Güvenlik Konseyi'nin yapısı ile dünyanın gerçekleri arasındaki uyumsuzluk daha da belirginleşti. Öyle ki, birçok siyasetçi, diplomat ve bilim insanı en kısa sürede Konsey'in kuruluş zamanların gerçekleri yerine günümüzün gerçeklerin yansıtacak şekilde reforme edilmesine talep etti. Örneğin, diplomasi uzmanı Hint akademisyen Rejaul Karim Laskar, "BM'nin devam eden varlığı ve önemi için, yirmi birinci yüzyıl dünyasının güç denkleminin gerçekliğini olabildiğince temsil etmesinin sağlanması" gerektiğini savunuyor.
1992 yılına gelindiğinde, Japonya ve Almanya, Birleşmiş Milletler'e finansal katkı açısından ikinci ve üçüncü sıraya çıktılar ve daimi bir yer talep etmeye başladılar. Ayrıca kendi bölge gruplarında en güçlü ülkeler olarak Brezilya (yüzölçümü bakımından beşinci büyük ülke) ve Hindistan (nüfus bakımından ikinci büyük ülke) ve bölgelerindeki kilit oyuncular kendilerine bir kalıcı koltuk istediler. Dört ülkeden oluşan bu grup daha sonra G4 olarak bilinen bir çıkar grubu oluşturdu.
Öte yandan, bölgesel rakipleri G4'ün veto gücüyle kalıcı üye olmasına karşı çıktılar. Kalıcı olmayan koltuk kategorisinin bölgesel olarak seçilecek üyelerle genişletilmesini desteklediler. İtalya, Pakistan, Meksika ve Mısır, önce "Kahve Kulübü", sonra "Uzlaşma için Birlik" olarak bilinen bir grup kurdu.
Eşzamanlı olarak, Afrika Grubu, tarihsel adaletsizliklere dayanarak ve Konsey'in gündeminin büyük bir kısmı bu kıtada yoğunlaştığı için kendilerine iki daimi koltuk talep etmeye başladı. Bu iki koltuk, Afrika grubu tarafından seçilen Afrika ülkeleri arasında dönecek olan kalıcı Afrika koltukları olacaktı.
Veto hakkı bulunan mevcut Güvenlik Konseyi daimi üyeleri reformla ilgili tutumlarını isteksizce açıkladılar. ABD, Japonya ve Hindistan'ın kalıcı üyeliğini ve az sayıda daimi olmayan üyeye eklenmesini destekledi. Birleşik Krallık ve Fransa, esasen daimi ve daimi olmayan üyelerin sayısının arttırılması ve Almanya, Brezilya, Hindistan ve Japonya'nın daimi üye statüsüne alınmasıyla birlikte G4 pozisyonunu ve Konsey'e daha fazla Afrika ülkesinin katılmasını destekledi. Çin, Hindistan'a destek vererek gelişmekte olan ülkelerin daha güçlü temsil edilmesini destekledi. Rusya da Hindistan'ın Güvenlik Konseyi'nde kalıcı bir yer edinme adaylığını da destekledi.