Bisikletli piyade
Tarihçe > Ortaya çıkış

19. yüzyılın sonlarında daha kısa ve daha sağlam çerçevelerle birleştirilmiş pnömatik lastiklerin geliştirilmesi, bisikletler için olası askeri kullanımların araştırılmasına yol açtı.  Bisikletli askerler, bir dereceye kadar savaş atlarının yerine geçerek özellikle haberciler ve izciler olarak dragonların işlevlerini üstlendiler.  19. yüzyılın sonunda çoğu orduda bisiklet birimleri veya müfrezeleri mevcuttu. Birleşik Krallık, düzenli birimler yerine milis veya bölgesel birimlerde bisiklet birlikleri kullandı. Esasen, bu sivil halk arasında bisiklete binmenin popülaritesini ve ev savunma birimleri için artan hareketlilik sağlamada bisikletin algılanan değerini yansıtıyordu.
1887'de İngiliz gönüllü birimlerini içeren bir dizi bisikletçi manevrasının ilki yapıldı. Fransa'da ise 1886'dan itibaren birkaç deneysel birim oluşturuldu.  Fransızlar, erken bir tarihten itibaren katlanabilen ve sürücülerinin sırtlarında asılı olarak taşınabilen katlanır bisikletler geliştirdi. 1900'e gelindiğinde, her Fransız hat piyadesi ve avcı taburunun çatışma, keşif ve sevkiyat amaçlı bir bisikletli müfrezesi vardı. I. Dünya Savaşı'ndan önceki yıllarda, Batı Avrupa'da geniş bir asfalt veya çakıl yol ağının mevcudiyeti; ucuzluğu, kolay eğitilebilirliği, hareket halindeyken diğer birliklere göre sessizlik sağlaması ve lojistik desteğin kolaylığı temelinde bisikletlileri atlı birliklere uygun bir alternatif gibi gösterdi. Hollanda ve Belçika gibi çoğunlukla düz araziye sahip ülkelerin orduları, tabur veya bölük büyüklüğünde bisikletli birimler bulunduruyordu. İtalyan Bersaglieri'leri, 1890'lardan itibaren yaygın bisiklet kullanımıyla hızlı hareket eden hafif piyadeler olarak yerleşik olan rollerini genişletti. İsviçre Ordusu bile, süvarilerin kullanılamadığı engebeli arazide bisikletleri yararlı bir ulaşım aracı olarak gördü. Rus İmparatorluk Jandarması, 1905 Rus-Japon Savaşı öncesinde ve sırasında Sibirya Demiryolu boyunca devriye gezmek için payanda tekerlekli bisikletler kullandı.
19. yüzyılın sonlarında ABD Ordusu, bisikletin ülke içerisinde asker taşımacılığına uygunluğunu test etti. Bisiklet birimleri üzerindeki en kapsamlı deney 25. Piyade Alayı'ndan (Renkli) (Avrupalı Amerikalı subaylardan oluşan bir Afro-Amerikan piyade alayı) 1. Teğmen James A. Moss tarafından gerçekleştirildi. Moss ve askerleri, çeşitli bisiklet modelleri kullanarak bir yardımcı cerrah eşliğinde 800 ila 1.900 mil (1287 ila 3058 km) arasında kapsamlı bisiklet yolculukları gerçekleştirdiler. 1896'da Montana'da konuşlanmış Moss'un Bufalo Askerleri, yüksek hızda yüzlerce mil boyunca yolsuz arazilerde bisiklet sürdüler. "Tekerlekliler", St. Louis'e kadar olan 1.900 mili, ortalama saatte 6 millik bir hızla (9,65 km/sa) 40 günde gitti. Missoula'dan San Francisco'ya yapılacak bir yolculuk önergesi onaylanmadı ve deneyler böylece sonlandırıldı.
Bisikletin savaşta bilinen ilk kullanımı, bisikletçilerin mesajlar taşıdığı 1895 Jameson Baskını sırasında meydana geldi. II. Boer Savaşı'nda askeri bisikletçiler öncelikle izci ve haberci olarak kullanıldı. Bir birim, raylara sabitlenmiş ve özel olarak yapılmış iki kişilik bisikletlerle demiryolu hatlarında devriye gezdi. Her iki tarafta da bisikletli piyadeler tarafından birkaç baskın düzenlendi; bu piyadelerden en ünlü birim, İngiliz komutan Lord Roberts'ın "İngiliz ilerlemesinin önündeki en sert diken" olarak tanımladığı, izci Daniel Theron liderliğindeki bir Boer birimi olan Theron se Verkenningskorps (Theron Keşif Kolordusu) veya TVK idi. Roberts, Theron'un başına ölü ya da diri 1.000 sterlinlik bir ödül koydu ve TVK'yi bulup ortadan kaldırmak için 4.000 asker gönderdi.