Alfred Hitchcock
Hayatı > Savaş sonrası Hollywood dönemi: 1945-1953 > Transatlantic Pictures

Hitchcock, arkadaşı Sidney Bernstein ile birlikte kendi yapım şirketi olan Transatlantic Pictures'u kurdu. Bu şirket için iki film yaptı: Ölüm Kararı (Rope, 1948) ve Kapri Yıldızı (Under Capricorn, 1949). Ölüm Kararı Hitchcock'un ilk renkli filmi idi. Hitchcock, Truffaut'ya filmin bir tür hüner gösterisi olduğunu, sonradan yaptığı şeyin oldukça saçma olduğunu fark ettiğini, kesmenin ve montajın önemi konusunda kendi teorilerini yok etmiş olduğunu söyledi. Filmde oldukça uzun, 10 dakikaya varan sekanslar kullandı ki bu da bir film bobininin alabileceği maksimum uzunluktu. (O zamana kadar kural olarak bir film sekansı 5 ile 15 saniye arasında değişen çekimlerden oluşuyordu. 1 ile 1,5 saat süren bir film 600 kadar çekimden oluşurdu. Hitchcock'un Kuşlar'ında 1360 çekim vardı.) Bu uzun çekimleri gerçekleştirebilmek ve renkli filmin getirdiği sorunları çözebilmek için birçok çözüm bulmak zorunda kaldı.
Kapri Yıldızı (Under Capricorn, 1949) 19. yüzyıl Avustralya'sında geçiyordu, önceki kadar olmasa da bir miktar uzun süreli çekim tekniği kullanılmıştır. Hitchcock bu filmde tekrar Technicolor'u kullansa da sonraki yıllar boyunca yeniden siyah-beyaz film yapmaya döndü. Transatlantic Pictures bu iki filmden sonra atıl hale geldi.[sayfa belirt] Hitchcock 1950'de yaptığı Sahne Korkusu (Stage Fright, 1950) filmini yıllar önce çalıştığı British International Pictures'ın İngiltere'deki Elstree stüdyolarında çekti. Filme bir Transatlantic yapımı olarak başlandı ancak Warner Bros. ürünü haline geldi. Transatlantic mali güçlükler yaşamakta olduğu için Ölüm Kararı ve Kapri Yıldızı'nın dağıtımını yapmış olan Warner Bros. filmin yapımını üstlendi ve Hitchcock'un Warner Bros'taki ilk filmi oldu. Bu filmde Jane Wyman, ünlü Alman yıldız Marlene Dietrich dışında Michael Wilding, Richard Todd and Alastair Sim gibi Warner Bros.'un en ünlü popüler yıldızlarıyla karşılaştı.
Trendeki Yabancılar (Stranger on a Train, 1951), Patricia Highsmith'in aynı adlı romanından uyarlanan bir filmdi. Hitchcock bu filmde önceki filmlerinde kullandığı birçok ögeyi bir araya getirmişti. Diyalogları yazması için önce Dashiell Hammett'e teklifte bulundu, işi daha sonra Raymond Chandler devraldı ancak onunla da anlaşmazlıklar yaşadı ve projeyi ancak Ben Hecht'in asistanlarından Czenzi Ormonde ile tamamlayabildi. Filmin ilk sahnelerinde bir trende tesadüfen karşılaşan iki adam kusursuz bir cinayet üzerine sohbet eder ve birisi en iyi yolun her birinin öldürmek istediği kişiyi diğerinin ortadan kaldırması olacağını, zira ortada bir cinayet nedeni olmadığını ileri sürer. Sanki bir anlaşma yapılmış gibi cinayeti işler ve diğerinden kendi cinayetini işlemesini ister. Farley Granger plandaki masum adamı canlandırırken, daha önce kapı komşusu genç çocuk rollerine çıkan Robert Walker kötü adamı oynuyordu. Filmin sonunda atlıkarıncada kısa boylu bir adam son sürat dönmekte olan atlıkarıncayı kapatmak için altından sürünerek ilerler. Hitchcock, Truffaut'ya şu itirafta bulunur: "O sahneyi düşündükçe bugün bile hâlâ avuçlarım terliyor. Bildiğiniz gibi adam gerçekten de atlıkarıncanın altından sürünerek ilerledi. Kafasını birkaç santim bile kaldırsa ölürdü, böyle bir sahneyi bir daha asla yapmayacağım."
İtiraf Ediyorum (I Confess, 1953), Quebec'de geçiyordu ve cinayetle suçlanan Katolik rahip rolünde Montgomery Clift oynuyordu. Rahip Michael'e rahipliğinden önceki günlerine ait bir aşk ilişkisi yüzünden avukat Vilette tarafından şantaj yapılmaktadır. Bir Alman mültecisi tarafından avukat öldürülünce suç rahibin üstüne kalır. Katil suçunu günah çıkarma sırasında rahibe söylemiş olmasına rağmen, rahip kutsal yeminini bozup kendisine yapılan itirafı açıklayamaz. Tema Trendeki Yabancılar'ın temasına çok benzer, ayrıca Hitchcock'un masum olduğu halde suçlanan kahraman temasına uyar.
İtiraf Ediyorum'un bir sahnesinde rahip mahkeme salonundan ayrılırken linç etmeye hazır düşmanca bir kalabalık etrafını sarar. Arkada oldukça üzgün görünen gerçek katilin karısının yanında elma yiyen ve kin dolu bir ifadeyle bakan iğrenç görünümlü şişman bir kadın vardır. Bu tür ayrıntılar üzerine Truffaut'nun sorusuna Hitchcock şu cevabı verir:
Böyle şeyleri yapmamız gerek, filmin tüm örgüsünü bir kanaviçe gibi doldurmalıyız. İnsanlar bu nedenle, tüm ayrıntıları farkedebilmek için filmi tekrar tekrar izleme ihtiyacını hissederler. Bazıları boşa harcanan çaba gibi görünse de aslında filmi sağlamlaştırırlar. İşte bu nedenle bu filmler yıllar sonra yeniden gösterime giriyor, zamana karşı ayakta kalıyor ve modası geçmiyor.