stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Erken modern felsefe
Aydınlanma dönemi

Aydınlanma, aynı zamanda Aydınlanma Çağı olarak da tanımlanan 18. yüzyıl Avrupa'sında fikirler dünyasına hakim olan bir felsefi harekettir. Bu hareket, aklın temel güç ve meşruiyet kaynağı olduğu ilkesine dayanmaktaydı ve özgürlük, ilerleme, hoşgörü, kardeşlik, anayasal yönetim ve kilise-devlet ayrımı gibi prensipleri savunuyordu. Aydınlanma, bilime ve indirgemeciliğe odaklanmanın yanı sıra, dini baskıya karşı artan bir şüphecilik ile tanımlandı. Aydınlanma idealleri, monarşi ve kiliseye meydan okuyarak 18. ve 19. yüzyılların siyasi sorunlarının temelini attı. Fransız tarihçilere göre, Aydınlanma Çağı, Louis XIV'nin öldüğü 1715 yılında başlamış ve Fransız Devrimi'nin gerçekleştiği 1789 yılında sona ermiştir. Bazı çağdaş tarihçilere göre ise, bu dönem 1620'lerde, Bilimsel Devrim'in doğuşuyla başlamaktadır. Ancak, 18. yüzyılın ilk birkaç on yılı ve 19. yüzyılın ilk birkaç on yılı boyunca, hareketin çeşitli ulusal varyasyonları gelişmiştir.
17. yüzyılda Aydınlanma'nın önemli öncüleri olan İngiliz Francis Bacon ve Thomas Hobbes, Fransız René Descartes ve Galileo Galilei, Johannes Kepler ve Gottfried Wilhelm Leibniz gibi Bilimsel Devrim'in önde gelen doğa filozoflarıydı. Aydınlanma'nın kökenleri genellikle 1680'ler İngiltere'sine dayandırılır; bu dönemde Isaac Newton "Principia Mathematica" (1686) adlı eserini yayımlamış ve John Locke "Essay Concerning Human Understanding" (1689) adlı eserini kaleme almıştır. Bu iki eser, Aydınlanma'nın bilim, matematik ve felsefede büyük ilerlemeler kaydetmesinin temelini oluşturmuştur.
Aydınlanma Çağı hızla Avrupa'nın geneline yayılıyordu. On yedinci yüzyılın sonlarında Isaac Newton gibi bilimciler ve John Locke gibi yazarlar mevcut düzeni sorguladılar. Newton'un yerçekimi ve hareket yasaları, evreni herhangi bir manevi olgudan bağımsız doğal ilkeler açısından tanımladı. Locke, İngiltere'nin siyasi istikrarsızlığının ardından, halkın doğal yaşam, özgürlük ve mülkiyet haklarını savunmayan bir hükûmeti değiştirme özgürlüğüne sahip olduğunu savundu. İnsanlar, insanları sonsuz lanetlenmeye kader koyabilen ve despotik bir hükümdarın yönetmesine güç sağlayan bir Tanrı'nın varlığına olan güvenlerini kaybetmeye başladılar. Bu fikirler Avrupa'yı kalıcı olarak değiştirecekti.
Başlıca Aydınlanma hareketleri

18.yüzyılın ortalarında Avrupa, yerleşik teorilere ve dogmalara meydan okuyan bir felsefi ve bilimsel etkinlik patlaması yaşadı. Voltaire ve Jean-Jacques Rousseau, felsefi hareketin öncülerinden olarak, din ve Katolik teoloji yerine akıl üzerine kurulu bir toplum, doğal hukuk temelli yeni bir sivil düzen ve deney ve gözleme dayanan bir bilim savundular. Siyaset filozofu Montesquieu, ABD Anayasası'nı hazırlayanlar tarafından coşkuyla kabul edilen hükûmetin güçler ayrılığı fikrini önerdi.
İki ayrı Aydınlanma felsefesi okulu vardı. Spinoza'nın teorisinden esinlenilen radikal Aydınlanma, demokrasi, bireysel özgürlük, ifade özgürlüğü ve dini otoritenin kaldırılmasını savundu. René Descartes, John Locke, Christian Wolff ve Isaac Newton tarafından desteklenen ikinci, daha ılımlı tür, reform ile eski güç ve dini kurumlar arasında bir denge politikasını amaçladı.
Bilim, sonunda Aydınlanma söylemini ve düşüncesini domine etmeye başladı. Sayısız Aydınlanma yazarı ve düşünürü bilimsel geçmişe sahipti ve bilimsel ilerlemeyi, özgür konuşma ve fikirlerin gelişmesi konusunda dinin ve geleneksel otoritenin çöküşü ile eş değer olarak nitelendirdi. Genel olarak, Aydınlanma bilimi, ampirizme ve mantıksal akıl yürütmeye büyük önem verdi ve Aydınlanma'nın ilerleme ve gelişme idealiyle yadsınamaz bir şekilde bağlantılıydı. Bununla birlikte, Aydınlanma ideallerinin çoğunda olduğu gibi, bilimin avantajları genel olarak kabul görmüyordu.
Aydınlanma, geleneksel olarak, günümüz Batı siyasi ve entelektüel kültürünün temelini attığı kabul edilir. Batı'da demokratik ilkeler ve kurumlar üzerine odaklanan ve modern, liberal demokrasilerin kurulmasıyla sonuçlanan bir siyasi modernleşme dönemi başlattı. Avrupa liberal düşüncesinin temelleri arasında bireysel hak, tüm insanların doğal eşitliği, güçler ayrılığı, siyasi düzenin yapay doğası (bu da sivil toplum ve devlet arasındaki sonraki ayrımı tetikledi), tüm meşru siyasi gücün "temsilci" olması ve halkın rızasını gerektirdiği ve liberal yorumculuk yer alır.
Aydınlanma dönemi eleştirisi, Avrupa'nın önceki yüzyılındaki dini kargaşaya bir tepkiydi. Aydınlanma entelektüelleri, örgütlü dinin siyasi hakimiyetini sınırlamayı, böylece bir başka hoşgörüsüz dini şiddet dönemini önlemeyi amaçladılar. Deizm (Tanrı'nın Yaratıcı olduğuna, ancak İncil veya diğer otoriter kaynaklara referans olmaksızın inanma) ve ateizm gibi birçok yeni kavram ortaya çıktı. İkincisi oldukça tartışıldı, ancak az sayıda destekçi kazandı. Voltaire gibi birçok kişi, yanlış yapanları cezalandıran bir Tanrı'ya inanılmadığında, toplumun ahlaki düzeninin bozulma tehlikesiyle karşı karşıya kalınacağına inanıyordu.
Nitelikler

Erken modern dönem, insan çabasının birçok alanında meydana gelen dramatik değişimlerden doğmuştur. En önemli özellikler arasında bilimin şekillenmesi, bilimsel ilerlemenin hızlanması ve sekülerleştirilmiş siyaset, hukuk mahkemeleri ve ulus devletin oluşturulması yer alır. Modern döneme ait geleneksel kavramlara, örneğin empiristler ve rasyonalistler arasındaki ayrım gibi, bazı şüpheler vardı; bu, etik, siyasi felsefe ve metafizik epistemolojiden uzaklaşan felsefi ve tarihi bir değişimi temsil ediyordu.
Bireycilik de inanç ve otoriteye bir tepki olarak ortaya çıktı, o dönemin istenilen siyasi lideri kim olursa olsun Hristiyanlık ve Hristiyanlaştırılmış felsefenin onunla birleşmesine meydan okudu. Burjuvazinin süregelen yükselişi, Kilise'nin gücüne meydan okuyacak ve sonunda kilise ile devletin ayrılmasına giden yolculuğa başlatacaktı Modern Avrupa'nın siyasi ve ekonomik durumu, özellikle etik ve siyaset felsefesi olmak üzere felsefi düşünce üzerinde etkili olacaktı.
Bu dönemde Bilimsel Devrim de meşruiyet kazandı. Sonsuzluk felsefesiyle başa çıkma girişimleri, akademik felsefi gelenekte kökenleri olan üç temel anlaşmazlık üzerine odaklandı ve tartışıldı. Leibniz ve Spinoza gibi filozoflar, Tanrı'nın niteliksel sonsuzluğunu matematiksel soyut sonsuzluk kavramından ayırmak için bu tanımı kullandılar. Erken modern düşünürler, fiili sonsuzluk ile potansiyel sonsuzluk arasında bir ayrım yaptılar. Akademik gelenek, yaratılmış dünyada fiili sonsuzlukların varlığını geleneksel olarak reddetmiş, ancak Aristoteles'in Zeno'nun paradokslarına yaklaşımını takip ederek potansiyel sonsuzlukları kabul etmiştir. Ayrıca, erken modern düşüncenin ortaya çıkışı, dönemin entelektüel ve kültürel bağlamındaki değişikliklerle bağlantılıydı; bu değişiklikler arasında doğal bilimin ilerlemesi, Katolik ve Protestan kiliseleri içindeki ve arasındaki teolojik çelişkiler ve modern ulus devletin büyümesi yer alıyordu.
Önemli düşünürler

Descartes, Spinoza, Leibniz, Berkeley, Hume, Hobbes ve Kant, yanı sıra Hugo Grotius, Pierre Gassendi, Antoine Arnauld, Nicolas Malebranche, Pierre Bayle, Samuel von Pufendorf ve Francis Hutcheson gibi filozoflar, çeşitli felsefi dönemlerde geliştirdikleri kuramlar ve teorilerle erken modern felsefenin önemli figürleri olarak kabul edilirler.
John Locke tarafından geliştirilen doğal hukuk siyaset felsefesi, erken modern düşüncede yaygın ve önemli bir kavramdı. Doğal hukuk, bireysel haklar ve öznel iddialar haline evrildi. Aristoteles'in zaten bilinen felsefesine ek, Locke, hükûmetin vatandaşlarına temel ve doğal haklar vermesi gerektiğini öne sürdü. Alternatif olarak, Thomas Hobbes, doğal hukukun sınırlı bir alanı olduğunu iddia etti. Kontrolsüz özgürlük, herkesin hayatta kalma mücadelesi verdiği bir savaş durumuna yol açtı. Hobbes, bu şiddet halini, felsefenin en ünlü pasajlarından birinde şöyle özetledi: "Ve insanın hayatı yalnız, kötü, iğrenç, vahşi ve kısa". Thomas Hobbes'un dünya görüşü, sosyal ve siyasi düzene ve insanların iç savaş tehlikesi veya riski olmadan nasıl bir arada yaşayabileceklerine odaklandı.
Önemli düşünürler > Thomas Hobbes

Hobbes'un ahlaki ve siyasi teorisi, doğal hakların bir değerlendirmesini içerir. Hobbes'un doğal haklar kavramı, insanı bir "doğa durumu" içinde de değerlendiriyordu. Ona göre, temel doğal (insan) hakkı, doğasını korumak için gücünü istediği gibi kullanmaktı ki bu da hayatını korumaktı.
Doğal özgürlük, Hobbes'un prensip olarak adlandırdığı evrensel yasalardan farklıdır ya da akıl yoluyla keşfedilen ve bir insanın yaşamını yok edecek veya ona yaşamını sürdürme araçlarını elinden alacak bir şey yapmasını yasaklayan kurallardan farklıdır.
Hobbes'un görüşüne göre, yaşam sadece özgürlüklerden oluşuyor ve "Bu yüzden, herkesin her şeye, hatta birbirlerinin bedenlerine bile hakkı var. Ancak, herhangi bir malın doğal insan haklarına sahip olduğu sürece, kimse için uzun vadeli güvenlik olamaz."
Bu, "herkesin herkese karşı savaşı" adı verilen bir duruma yol açacaktı, insanlar birbirlerini öldürecek, çalmak ve köleleştirmek zorunda kalacaklardı. Hobbes, sınırsız haklar tarafından üretilen bir kaos durumunda insan varoluşunun yalnız, yoksul, çirkin, vahşi ve kısa olduğunu teorileştirdi. Bu nedenle, insanlar birçok temel haklarını feda etmeyi kabul edeceklerdi ki bir siyasi ve medeni toplum inşa edebilsinler. Toplumsal sözleşme teorisi, bu erken argümantasyon kullanılarak ilk defa açıklanmıştır.
Doğal veya kurumsal yasalar, öncelikle bir egemen otorite tarafından tesis edilmeden önce işe yaramaz. Doğru ve haksız hakkında konuşmadan önce, bazı zorlayıcı otoritelerin insanları sözlerini tutmaya zorlaması gerekmektedir. Devletin kurulmasından önce böyle bir zorlayıcı güç yoktur. Bu zorlayıcı Devlet, Hobbes'un görüşüne göre, yabancı müdahalelerden ve birbirlerinden vatandaşların güvenliğini garanti altına almak için mülkiyeti el koyma hakkına sahiptir.
Sosyal sözleşme teorisine göre, "devredilemez haklar", insanların egemenliğe devredemeyeceği haklardır. Bu içsel haklar, kanuna bağlı olmaksızın kabul edilen haklar olarak düşünülmüştür. Sadece en güçlüleri kendi ayrıcalıklarını doğa durumunda kullanabilir. Bu nedenle, bireyler korunmak için doğal haklarını feda ederler ve böylece bunu yapma gücü tarafından verilen yasal haklara sahip olurlar.
Tarihsel kölelik ve otoriter yönetimlere yönelik birçok gerekçe, özgürlük ve özgürlükten vazgeçme haklarına ilişkin rıza esaslı düzenlemeleri içerir. Hukuki olarak devredilemezlik argümanları, tüm istenmeyen köleleştirmeye karşı anti-kölelik hareketinin temelini oluşturdu, sadece açıkça tanımlanan kölelik değil, kanunen kölelik olarak tanımlanan tüm zorla köleleştirmeye karşı argüman sunar. Bir hakkın hukuken haksızca bölünmesi anlaşması hukuka aykırı olacaktır. Benzer şekilde, bu argüman, demokratik hareket tarafından, bir halkı zorla köleleştiren açık veya örtük sosyal anlaşmaları (örneğin, Thomas Hobbes'un Leviathan'ındaki pactum subjectionis) reddetmek için kullanılmıştır.
Etki

21.yüzyıla kadar, erken modern felsefe anlatıları ve geleneksel ders içerikleri, Anglosakson üniversitelerinde sunulan derslerde Descartes, Leibniz, Locke, Spinoza, Berkeley, Hume ve Kant gibi isimlerden oluşan bir tarih hakimdi.
Erken modern dönem teorileri, siyasi felsefe dahil olmak üzere birçok modern gelişmeyi önemli ölçüde etkilemiştir. Amerikalı siyaset filozofu A. John Simmons, erken modern dönemde birbirleriyle ilişkili iki dönüşümü incelemiştir. Birincisi, insanın doğuştan politik bir varlık olduğunu savunan siyasi natüralizm ile insanın doğal halinin politik olmadığını savunan siyasi anti-naturalizm arasındaki metafiziksel karşıtlık. İkincisi ise, "karmaşık, bürokratik sistemlerden, iç içe geçmiş dini ve sözleşmeye dayalı ilişkilerden" "bağımsız, bölgesel devletler" biçimini alan siyasi kültürlere doğru tarihsel kayma. Bu dönüşümlerin nasıl gerçekleştiğini gözlemlemek önemlidir, çünkü erken modern dönem siyasi teorisyenleri tarafından öne sürülen fikirler, bugün var olan siyasi kurumların yaratılmasında önemli bir rol oynamıştır.
Erken modern felsefenin gelişimi, dönemin entelektüel ve kültürel ortamındaki önemli gelişmelerle, bilimdeki gelişmeler, Katolik ve Protestan kiliseleri ve modern ulus devletin yükselişiyle ayrılmaz bir şekilde bağlantılı olarak kabul edilmiştir.
Discodoris

Discodoris, Discodorididae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Franz Ritter von Epp

| Franz Ritter von Epp |
| --- | --- |
Doğum: 16 Ekim 1868(1868-10-16) Münih, Alman İmparatorluğu
Ölüm: 31 Ocak 1947 (78 yaşında) Münih, İşgal Almanyası
Bağlılığı:  Alman İmparatorluğu (1918'e kadar)  Weimar Cumhuriyeti (1933'e kadar)  Nazi Almanyası
Hizmet yılları: 1887-1899 1914-1921 1933-1945
Rütbesi: Generalmajor
Çatışma/savaşları: I. Dünya Savaşı
Ödülleri:          

Franz Ritter von Epp (16 Ekim 1868, Münih - 31 Ocak 1947, Münih), 20. yüzyılın başlarında bir Alman İmparatorluk Ordusu'nun bir subayı ve politikacı ve 1933-1945 yılları arasında Bavyera'da Reich valisi Naziydi.
Katolik ressam Rudolf Epp ve eşi Catherine'nin üç çocuğundan en büyüğüydü. İki kız kardeşi, Helen ve Augusta vardı. Münih'te ilköğretim okulunda okudu. Liseden sonra 16 yaşında 9 Ağustos 1887 tarihinde üç yıllık gönüllü olarak Bavyera ordusunda Bavyera Piyade Alayı'nda bir subay oldu. 1896'da Münih'teki Harp Akademisi'nde Üsteğmen olarak görev yaptı. Genelkurmay için istenilen nitelikler olmadığı için üç yıl sonra ayrıldı.
I. Dünya Savaşı'nda 1916 yılı sonbaharında Sibiu Muharebesi'nde yer aldı. 1917 yılında, Romanya'ya gitti. 1918 yılında sonbaharında Batı Cephesi'nde kısa bir süre için Alman bahar saldırı sırasında Venedik Alplerinde, Kemmel Muharebesi'nde bulundu. Pour le Mérite madalyası verildi. I. Dünya Savaşı'nın sonunda Albay rütbesine terfi etti.
1919'da düzensiz yarı askerî sağcı bir birim olan Freikorps Epp'i kurdu. Bu birim, 1919 yazında Münih'teki Bavyera Sovyet Cumhuriyeti'nin dağıtılmasında yer aldı. Birim Mayıs 1919'da Reichswehr himayesi altına girdi. Haziran 1921'de, Epp Tümgeneral rütbesine terfi etti.
1928 yılında BVP'den ayrıldıktan sonra NSDAP için Alman Parlamentosu'nda Reichstag'ın bir üyesi oldu. Alman Koloni Derneği, Almanya'nın kayıp koloni kazanmak için adamış bir organizasyon lideri olarak 1928 yılından 1945 yılına kadar bütün Askeri-Siyasi NSDAP başkanı Ofisi olarak görev yaptı. 1933 yılında Bavyera için, Reichsstatthalter ve sonra Reichskommissar oldu. Epp'in Bavyera siyasetinde merkezi hükûmetin etkisini sınırlamak için girişimi başarısız oldu. Ancak savaş sonuna kadar Reichsstatthalter gibi siyaseten önemsiz görevini de sürdürdü.
1945 yılında Rupprecht Gerngroß liderliğindeki Freiheitsaktion Bayern ile Nazilere karşı bir grup ile ilişkili olduğu için Paul Giesler'in emriyle tutuklandı. Kalp rahatsızlığına muzdarip olarak savaş sonunda Bad Nauheim'daki bir hastaneye yatırıldı. 9 Mayıs 1945 tarihinde, hastanede bir katip, Epp'in orada hasta olduğunu ABD Karşı İstihbaratından gelen ajanları uyararak haber verdi ve tutuklandı. Nürnberg'de yargılanmayı beklemek üzere Münih'te bir esir kampına gönderildi ve 31 Ocak 1947 yılında, 78 yaşında, esir kampında tutukluyken öldü.
Franz Six

| Franz Six |
| --- | --- |
Heinz Harmel
Doğum: 12 Ağustos 1909 Mannheim, Almanya
Ölüm: 9 Temmuz 1975 (65 yaşında) Bolzano, İtalya
Bağlılığı:  Nazi Almanyası
Branşı:  Waffen-SS
Hizmet yılları: 1930-1945
Rütbesi: SS-Brigadeführer
Komutası: 2. SS Panzer Tümeni "Das Reich" c.1941  Einsatzgruppe B  RSHA: Amt VII Written Records.
Çatışma/savaşları: II. Dünya Savaşı
Ödülleri: Coburg rozeti Kan Emri Madalyası

Dr. Franz Alfred Six  (12 Ağustos 1909 - 9 Temmuz 1975), Reinhard Heydrich tarafından Nazi Almanyası'nın işgal edilecek olan İngiltere'de resmi polis çalışmalarını yönetmek için kararlaştırılan bir Nazi Subayı.
Dr. Six Berlin Üniversitesi İktisat Fakültesi Dekanı iken bu görevden ayrılmış, 1930'da Nazi Partisi'ne, 1932'de SA'ya ve 1935'te Heydrich'in SD örgütüne girmişti. Burada Bilimsel konular da ihtisas yapmıştı. Dr. Six, Rus halkının toptan öldürülmesi konusuyla uğraşan Einsatzgruppen'de faal olarak çalışmıştı. Six'in buradaki ihtisaslarından biri de idam edilecek Sovyet Siyasi Komiserlerini halk arasından bulup ortaya çıkarmaktı.
Dr. Six 1948'de Nürnberg'de savaş suçlusu olarak 24 yıl hapis cezası yedi ama 1952'de serbest bırakıldı.
Erken modern İskoçya’da cadı mahkemeleri

Döneme ait Newes from Scotland başlıklı el ilanından alınmış North Berwick Cadıları'nın bölgenin kilise bahçesinde Şeytan’la buluşmasını gösteren resim
Erken Modern İskoçya'da cadı mahkemeleri, 16. yüzyılın başlarından 18.yüzyılın ortalarına kadar süren, büyücülük suçlarını konu alan yasal kovuşturmalardır. Bu mahkemeler, Erken Modern Avrupa'da yürütülen cadı mahkemelerinin bir parçasıydı. Orta Çağ'ın sonlarında büyücülük ile oluşturulan zararlar için mahkemeler yürütüldü, ancak 1563 Büyücülük Yasası'nın geçirilmesiyle hem büyücülük hem de cadılarla iletişime geçilmesi idamla cezalandırılabilecek suçlar hâline geldi. Yeni yasanın yürürlüğe girmesinin ardından yürütülen ilk büyük mahkemeler dizisi, 1589’da başlayan ve Kral VI. James'in hem “mağdur” hem de araştırmacı olarak önemli roller oynadığı Kuzey Berwick cadı mahkemeleriydi. VI. James büyücülükle ilgilenmeye başladı ve 1597’de Daemonologie adlı tezinde cadı avlarını savunan bir metin yayımladı. Ancak sonrasında kuşkuya kapıldı ve şüpheleri giderek arttı. Bunun sonucunda davaları azaltmak için önlemler aldı.
Bu dönemde, çoğu Güney İskoçya'dan olmak üzere sayıları 4.000 ila 6.000 arasında olduğu düşünülen bir grup insan büyücülük suçlamasıyla yargılandı. Bu sayı, komşu İngiltere’den çok daha yüksekti. 1590-91, 1597, 1628-31, 1649-50 ve 1661-62 yıllarında büyük mahkeme dizileri gerçekleşti. Suçlananların yüzde 75’i kadındı. Günümüzde, 1.500’den fazla insanın idam edilmiş olabileceği, bunların çoğunun ise önce boğma sonra yakma yoluyla yapıldığı düşünülmektedir. Bu avlar, 1650'lerde Oliver Cromwell’ın önderlik ettiği İngiltere Topluluğu döneminde meydana gelen Üç Krallık Savaşları’ndan sonraki İngiliz işgali altında azalmıştı, ancak 1660’daki Restorasyon döneminde geri gelerek endişeye neden oldu. Bunun sonucunda İskoçya Danışma Meclisi tutuklama, mahkeme ve işkenceleri kısıtladı. 17. yüzyılın sonlarında bu olaylara yönelik şüpheler de artmaya başladı. Bu sırada, ekonomik sıkıntılar gibi bu mahkemelerin gerçekleşmesine katkı sağlamış olabilecek etkenler azalmaya başladı. Cadı avları yer yer yeniden baş gösterse de kayıt altına alınmış son idam 1706’da, son mahkeme ise 1727’de gerçekleşti. İskoçya ve İngiltere parlamentolarının 1707'de birleşmesinin ardından birleşik Britanya parlamentosu, 1563 Yasası’nı 1736 yılında yürürlükten kaldırdı.
Ekonomik sıkıntı, kadınlara yönelik tutumun değişmesi, “tanrısal devlet” olgusunun yükselişi, engizisyoncu İskoç yargı sistemi, yasal işkencenin yaygın kullanımı, yerel kilisenin rolü, adalet sisteminin merkeziyetçilikten uzaklaşması ve Şeytan’la Anlaşma fikrinin yaygınlığı dahil pek çok nedenin bu avlara yol açmış olabileceği düşünülmektedir. Cadı avına ilişkin kısmi açıklamaların çoğalması nedeniyle bazı tarihçiler tek bir büyük sebeptense "ilişkili koşullar" olabileceğini kanıtlamaya çalışmaktadır.
Temelleri > Yasal temelleri

Orta Çağ’ın sonlarında İskoçya’da, büyücülük ile oluşturdukları zarar nedeniyle çeşitli insanların mahkemeye verildiğinin kanıtları mevcuttur. Siyasi çaptaki vakaların en yaygınca bilinenleri arasında 1479’da Kral III. James’e büyü yaptırdığı söylenen Mar Kontu John Stewart için başlatılan yasal işlemler vardır. Ancak bu siyasi davalara ilişkin kanıtlar, böylesi vakaların 16. yüzyılın başlarında azalmaya başladığını göstermektedir. Orta Çağ döneminde büyüye yaygınca inanılmaktaydı, ancak teologlar konuya genel olarak şüpheyle yaklaşırken avukatlar yalnızca büyünün açıkça zarara yol açmak için kullanıldığı davalarla ilgilenmekteydi. 16. yüzyılın sonlarından itibaren bu tutumlar değişmeye başladı, cadıların güçlerini aslında Şeytan’dan aldıklarına inanılmaya başlandı. Bunun sonucunda büyücülük bir tür dalalet olarak görülmeye başlandı. Bu düşünce, 16. yüzyılda hem Katolik hem de Protestanlar arasında yaygınca kabul gördü. İlk yürürlüğe giren 1560 Reform uzlaşmasının ardından Parlamento, İncil’in kanunlarını destekleyen nitelikteki bir dizi yasanın parçası olan 1563 Büyücülük Yasası’nı geçirdi. Bir yıl öncesinde de İngiltere’de buna benzer şekilde büyücülükle uğraşılmasını ve büyücülerle iletişime geçilmesini idamla cezalandırılabilecek suçlar haline getiren bir yasa geçirilmişti. Bu yasanın hükmü altında gerçekleşen ilk cadı avı ülkenin doğusunda 1568-69 yılları arasında Angus ve Mearns’de gerçekleşmişti. Ancak Şeytan'la Anlaşma’ya dair bağlantılar bulunmaya çalışıldıysa da bulunamamış, sonuç olarak av başarısızlıkla sonlanmıştı.
Temelleri > VI. James'in rolü

VI. James’in 1589’da, o sıralarda cadı avlarının yaygın olduğu Danimarka’ya gerçekleştirdiği ziyaretin, onu büyücülük çalışmalarıyla ilgilenmeye teşvik etmiş olabileceği düşünülmektedir. VI. James yolculuğu sırasında karşılaştığı fırtınaların büyüden kaynaklandığını düşünmeye başladı. İskoçya’ya döndükten sonra, 1563 Yasası’nın hükmü altında gerçekleşen ilk büyük cadı mahkemeleri olan ve Şeytan’la anlaşma fikrini ilk içerdiği düşünülen North Berwick cadı mahkemelerine katıldı. En önemlileri Agnes Sampson ve okul müdürü John Fian olan birçok kişi, büyü kullanarak James'in gemisine fırtınalar gönderme suçuyla yargılandılar. James cadıların oluşturduğu tehlikeyi saplantı haline getirmişti. Ardından, soylulardan 5. Bothwell Kontu Francis Stewart’ın da bir cadı olduğuna inandı. Kont ölüm korkusuyla kaçınca hain ilan edildi. Kral daha sonra ülke sınırları içindeki cadıların avlanması için kraliyet komisyonları düzenledi, şüphelilerle baş ederken ise işkenceye başvurulmasını teşvik etti. James’in, cadılıkla suçlanan kadınların işkencelerini bizzat denetlediği bilinmektedir. Olaylara bizzat dahil olmaktan ilham alarak 1597’de Daemonologie‘yi kaleme aldı. Bu makale büyücülükle uğraşılmasına karşı çıkmış ve Shakespeare’in kaleme aldığı, İskoç cadıları yansıtan en meşhur edebi tasvirlerini içeren Macbeth Trajedisinin arka planına katkı sağlamıştır.
James büyücülüğe ilişkin fikirlerini Avrupa’dan almıştır. Thomas Lolis’e göre VI. James’in amacı soyluların arasındaki erkek eş sosyalliğine yönelik şüphelerden dikkatleri dağıtıp kadın nüfusu ve geniş kadın toplulukları üzerinde korku oluşturmaktı. VI. James, kadınların siyasi gücü için tehdit oluşturduklarına inanmaktaydı. Buna dayanarak özellikle de İskoçya’da büyü ve büyücülüğe ilişkin politikaların temelini attı. Gizli bir cadılar topluluğunun var olduğuna ve Şeytan’la ayinler gerçekleştirdiklerine yaygınca inanılması, kadınların siyasi alandaki etkilerinden mahrum edilmesi anlamına gelecekti. Kadınların daha zayıf olduğuna ve Şeytan’a daha çok maruz kalabileceklerine inanıldığı için büyücülüğün kadınlara özgü bir güç olduğu düşünülmekteydi. Ancak Daemonologie adlı tezinin yayımlanmasının ardından konu hakkında kuşkuları oluşmaya başladı, aynı yıl içinde de geçerliliği devam eden komisyonları kaldırarak merkez mahkemelerde görülecek davaları kısıtladı.