stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
At
Kitap

Hayvanlar Ansiklopedisi. Parıltı Yayıncılık. 2013. ss. 29-34. ISBN 978-605-100-090-9.
Atlar ayakta uyuyabilirler, ama bazen yatarak da uyumaya ihtiyaç duyarlar. Yumuşak zemini tercih ederler.
Bask Bölgesi'ndeki Bianditz Dağı atları.
Atın iskelet yapısı
Farklı at ırklarının boyutları arasında büyük farklar vardır.
Cavit Ekin

| Abdülkadir Cavit Ekin |
| --- | --- |

Türkiye Ekonomi Bakanı
Görev süresi 5 Eylül 1947 - 16 Ocak 1949
Başbakan: Hasan Saka
Yerine geldiği: Tahsin Bekir Balta
Yerine gelen: Cemil Sait Barlas  (Ekonomi ve Ticaret Bakanı olarak)
Türkiye Büyük Millet Meclisi 2. ve 8. Dönem Milletvekili
Görev süresi 5 Ağustos 1946 - 24 Mart 1950
Seçim bölgesi: 1946 – Diyarbakır
Görev süresi 11 Ağustos 1923 - 26 Haziran 1927
Seçim bölgesi: 1923 – Diyarbakır
Kişisel bilgiler
Doğum: 1892 Diyarbekir, Osmanlı İmparatorluğu
Ölüm: 5 Ocak 1976 (84 yaşında) İstanbul, Türkiye
Partisi: Cumhuriyet Halk Partisi
Abdülkadir Cavit Ekin (1892, Diyarbekir - 5 Ocak 1976), Türk siyasetçidir.
Mülkiye'yi bitirdi. Diyarbakır Hukuk İşlemi Müdürlüğü, Silvan Kaymakamlığı, Başvekalet Hususi Kalem Müdürlüğü, Başbakanlık Murakabe Heyeti Başkanlığı, II. (Ara Seçim), VIII. Dönem Diyarbakır Milletvekilliği ile Ekonomi Bakanlığı yaptı. Evli ve dört kız çocuğu babasıdır.
Dağ ispinozu

Dağ ispinozu (Fringilla montifringilla), ispinozgiller (Fringillidae) familyasından bir ispinoz türü.
Özellikleri

Bayağı ispinoz büyüklüğünde bir kuştur. Soluk butlu olup dıştaki kuyruk tüyleri beyazdır. Göğsü turuncu ve karnı beyazımsıdır. Kanatlar beyaz ve turuncu çizgilidir. Erkeklerin dişilerden farklı olarak baş ve sırt kısmı koyu siyahtır. Dişilerde bu bölümler soluk gridir.
Yaşam şekli

Türkiye'de göç sırasında bazı yıllar göç ederken milyonlarcası bir araya gelebilir. İğne yapraklı ve huş ormanlarında ürer. Bir ağaç çatalına kurulan yuva, yosun ve likenlerle süslenir. 4-9 arasında yumurta bırakır. Üreme mevisimi dışında bayağı ispinozla birlikte karışık sürüler oluştururlar. Tohumla beslenirler fakat genç bireyler yaygın bir şekilde böcekle beslenir.

Fringilla montifringilla
Justinianus Veba Salgını

Bu madde İlk veba salgınının ilk dönemi, 541-549 hakkındadır.veba salgınları serisi, 541-767 için İlk veba salgını sayfasına bakınız.
| Justinianus Veba Salgını |
| --- | --- |
Aziz Sebastian, Justinianus Veba sırasında vebadan etkilenen bir mezar kazıcısının hayatı için İsa'ya yalvarır. (Josse Lieferinxe, 1497-1499 dolayları) 
Hastalık: Veba
Yer: Avrupa
İlk vaka: 541 AD - 542 AD
İstatistikler
Justinianus Veba Salgınının özelliği elin nekroz olması. (1975 veba kurbanının resmi)
550 yılında Bizans İmparatorluğu'nun haritası. (Justinianus Veba Salgını'ndan 10 yıl sonra) Justinianus'un fetihleri yeşil gösterilmiştir.
Justinianus Veba Salgını (541 – 542, 750'ye kadar yinelenen), Ticaret gemileri veba bulaşmış pire taşıyan sıçanlar barındırdığı için Bizans (Doğu Roma) İmparatorluğu ve özellikle başkenti Konstantinopolis'in yanı sıra Sasani İmparatorluğu ile tüm Akdeniz çevresinde liman kentlerini etkileyen bir pandemidir. Bazı tarihçiler, Justinianus Veba Salgını'nın tarihin en ölümcül salgınlarından biri olduğuna inanmaktadır ve bu da iki asır boyunca yenilenerek tahmini 25-100 milyon insanın ölümüne yol açmıştır; ilk salgın sırasında Avrupa nüfusunun yarısına eşdeğer bir ölüm oranı vardır. Vebanın sosyal ve kültürel etkisi, 14. yüzyılda Avrasya'yı harap eden Kara Ölüm ile karşılaştırılmaktadır, ancak 2019'da yayınlanan araştırmalar, vebanın ölüm oranının ve sosyal etkilerinin abartıldığını savunmaktadır.
2013'te araştırmacılar, Justinianus Veba Salgını'nın nedeninin Kara Ölüm'ün (1347-1351) sorumlusu ile aynı bakteri olan Yersinia pestis olduğuna dair daha önceki spekülasyonları doğruladılar. İkincisi çok daha kısaydı, ancak yine de Avrupa'nın tahmini üçte bir ile yarısını öldürdü. Justinianus Veba Salgını'nın suşunun atasıyla yakından ilişkili olan eski ve modern Yersinia pestis suşları, Kırgızistan, Kazakistan ve Çin sınırlarında bir dağ silsilesi sistemi olan Tanrı Dağları'nda bulundu ve bu da Justinianus Veba Salgını'nın kökenini o bölge veya yakınını düşündürtmektedir.
Veba sekizinci yüzyıla kadar periyodik olarak geri döndü. Hastalık dalgalarının Avrupa tarihinin sonraki seyri üzerinde büyük etkisi oldu. Modern tarihçiler bu veba olayını, ilk salgın sırasında imparator olan I. Justinianus ile adlandırırlar. I. Justinianus hastalığa yakalandı, ancak hayatta kaldı.
Kökeni ve yayılımı > Justinianus Veba Salgını'nın suşunun genetiği

Modern ve eski Yersinia pestis DNA'sının genetik çalışmaları, Justinianus Veba Salgını'nın kökeninin Orta Asya'da olduğunu göstermektedir. Bir tür olarak Yersinia pestis'in en bazal veya kök seviyesinde var olan suşları Çin'in Qinghai şehrinde bulunur. Yersinia pestis'ten DNA örnekleri Almanya'daki Justinianus Veba Salgını kurbanlarının iskeletlerinden izole edildikten sonra, Tanrı Dağları silsilesi sisteminde halihazırda bulunan modern suşların Justinianus veba suşu ile karşılaştırıldığında en bazal olduğu bulunmuştur. Ek olarak, Tanrı Dağları'nda MS 180 civarında tarihlenen ve "erken Hun" olarak tanımlanan bir iskeletin, Justinianus veba suşu Alman örneklerinin Tanrı Dağları suşu bazal atasıyla yakından ilişkili Yersinia pestis'ten DNA içerdiği bulundu. Bu, Hiung-nu ve daha sonraki Hunlar gibi Avrasya steplerinde hareket eden göçebe halkların genişlemesinin, Orta Asya kökenli bir kaynaktan Batı Avrasya'ya veba yayılmasında rol oynadığını göstermektedir.
Yersinia pestis DNA'nın önceki örnekleri, Batı ve Doğu Avrasya'da M.Ö. 3000-800 yıllarına dayanan iskeletlerde bulunmuştur. Bubonik vebanın yıkıcı salgını olan Kara Ölüm'den sorumlu Yersinia pestis'in türü, Justinianus veba suşunun doğrudan soyundan gelmiyor gibi görünüyor. Bununla birlikte, Justinianus vebasının yayılması, halihazırda var olan 0ANT.1 suşlarının ortaya çıkmasına neden olan evrimsel yayılıma neden olmuş olabilir.
Kökeni ve yayılımı > Virülans ve ölüm oranı

Ölüm sayısı belirsizdir. Bazı modern araştırmacılar, salgının zirvesinde Konstantinopolis'te günde 5.000 kişinin öldüğüne inanmaktadırlar. Bir görüşe göre, ilk veba sonuçta şehrin sakinlerinin belki de % 40'ını ve Doğu Akdeniz'deki insan nüfusunun dörtte birinin ölümüne neden oldu. Vebanın daha sonraki dalgaları 6., 7. ve 8. yüzyıllarda vurmaya yapmaya devam etti, hastalık daha yerel ve daha az virülans hale geldi.Yakın zamanda Lee Mordechai ve Merle Eisenberg gibi akademisyenler tarafından ifade edilen revizyonist bir görüşe göre, Justinianus Veba Salgını'nın ölüm oranının daha önce inandığından çok daha düşüktür.
Konuyla ilgili yayınlar

Drancourt, M; Roux, V; Dang, LV; Tran-Hung, L; Castex, D; Chenal-Francisque, V (2004). "Genotyping, Orientalis-like Yersinia pestis, and plague pandemics". Emerging Infectious Diseases (İngilizce). 10 (9). ss. 1585-1592. doi:10.3201/eid1009.030933. PMC 3320270 $2. PMID 15498160.
McNeill, William H. (1976). Plagues and Peoples. New York: Bantam Doubleday Dell. ISBN 978-0-385-12122-4.
Orent, Wendy (2004). Plague, The Mysterious Past and Terrifying Future of the World's Most Dangerous Disease (İngilizce). New York: Simon & Schuster. ISBN 978-0-7432-3685-0.
Russell, J. C. (1958). "Late Ancient and Medieval Population". Transactions of the American Philosophical Society. New Series (İngilizce). 48 (3). ss. 71-99. doi:10.2307/1005708. JSTOR 1005708.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 1117054624 
Filippi'de kısmen tamamlanmış bazilika; inşaatının Justinianus Veba Salgını yüzünden yarım kaldığı düşünülmektedir.
Karmelitler

Karmelit arması
Karmelitler, resmî adıyla Kermil Dağı'ndaki Kutsal Bakire Meryem'in İhvanının Tarikatı (Latince: Ordo Fratrum Beatissimæ Virginis Mariæ de Monte Carmelo), Katolik mezhebine mensup bir Hristiyan tarikatı. Hem kadın hem de erkeklere açık olan tarikat, benimsediği yaşam tarzı açısından dilenci tarikatı olarak nitelendirilir. Kökenine dair tarihsel bilgiler net olmamakla beraber, 12. yüzyılda, o dönem Haçlı hakimiyetinde bulunan Kermil Dağı'nda kurulduğu düşünülür. Kurucusu olarak Fransız aziz Berthold'un adı geçse de Karmelitlerin erken dönem tarihine dair günümüze fazla bir bilgi ulaşmamıştır.
Karmelitlerin geleneksel tarihçesine göre tarikat Kermil Dağı'nda yaşayan birtakım münzeviler tarafından kuruldu.  1206-1214 yılları arasında dönemin Kudüs Patriki olan Albertus Hierosolymitanus, St Albert Yasası'nı ilan ederek tarikat kurallarını şekillendirdi. Yakın Doğu bölgesinde artan gerilim üzerine 1238 yılında Karmelitlerin önemli bir kısmının Yakın Doğu'dan ayrılarak Kıbrıs ve Sicilya'ya yerleştiği kayıtlıdır. Bunun ardından daha da batıya göç eden Karmelitler, İngiltere ve Fransa dahil olmak üzere farklı ülkelerde şubeler kurdular.
Ochotona princeps

Gündüz vakti aktif bir pika türü olan Amerika pikası (Ochotona princeps), batı Kuzey Amerika dağlarında, genellikle ağaç hattında veya yukarısındaki kayalık alanlarda bulunur. Otçul, daha küçük tavşanlar ile akrabalardır.
Tanımlama

19. yüzyılda "küçük şef tavşanları" olarak bilinen Amerika pikalarının küçük, yuvarlak, oval gövdeleri vardır. Vücut uzunlukları 162 ila 216 mm arasındadır. Arka ayakları 25 ila 35 mm (1–1½ inç) arasındadır. Genellikle yaklaşık 170 gr ağırlığındadırlar. Vücut boyutu popülasyonlar arasında değişebilir. Cinsel dimorfizmi olan popülasyonlarda, erkekler kadınlardan biraz daha büyüktür.
Amerika pikası, pikalar arasında orta büyüklüktedir. Pika'nın arka ayakları, ön ayaklarından çok daha uzun görünmemektedir ve arka ayakları, diğer lagomorfların çoğuna kıyasla nispeten kısadır. Ayak uçlarında siyah pedler dışında yoğun kürklü tabanı vardır. Kulaklar orta büyüklükte ve suborbikülerdir ve her iki yüzeyi de tüylüdür, normalde beyaz kenarlar ile koyu renktedir. Pika'nın "gömülü" kuyruğu, diğer lagomorflara kıyasla vücut boyutuna göre daha uzundur. Geniş ve düz bir preorbital bölgeye sahip hafif yuvarlak bir kafatasına sahiptir. Pika'nın kürk rengi her iki cinsiyet için de aynıdır, ancak alt türe ve mevsime göre değişir. Pika'nın dorsal kürkü grimsi ile tarçın kahverengisi arasında değişir ve yaz aylarında genellikle sarımsı kahverengi veya koyu kahverengi tonlarla boyanır. Kış aylarında kürk grileşir ve uzar. Yoğun alt kürk genellikle arduvaz grisi veya kurşun rengindedir. Ayrıca beyazımsı karın tüyüne sahiptir. Erkeklere papel denir ve dişiler tavşanlardan hoşlanır.
Dağılımı ve yaşam alanı

Amerika pikası Kanada'da, merkez British Columbia ve Alberta'da, ABD'nin Oregon, Washington, Idaho, Montana, Wyoming, Colorado, Utah, Nevada, California ve New Mexico eyaletlerine kadar, Batı Kuzey Amerika dağlarında bulunabilir. Mevcut 30 pika türünden, yakalı pika (O. collaris) ile birlikte Kuzey Amerika'da yaşayan sadece iki pika türünden biridir. Amerika pikasının dağılımıyla ilgili olarak, yakalı pika, bu bölgelerin daha kuzeyinde yer alır ve Britanya Kolombiyası ve Alberta boyunca uzanan yaklaşık 800 km'lik bir boşlukla ayrılır. Pikalar, dağlık alanlarda uygun bitki örtüsü ile çevrili talus tarlalarında yaşarlar. Ayrıca kırık kaya yığınlarında yaşarlar. Bazen maden atıkları ve hurda kereste yığınları gibi insan yapımı alt tabakalarda yaşarlar. Pikaların sığınak ve yuva alanları genellikle 0,2–1 m çapında kayaların altındadır, ancak genellikle daha büyük ve daha belirgin kayaların üzerinde otururlar. Genellikle ağaç sırasının yakınında veya yukarısındaki kayalıklarda bulunurlar. Pikalar, yüksek zirvelerde veya su yollarında serin, nemli mikro habitatlarla sınırlıdırlar. Yüksek günlük sıcaklıklara tolerans göstermeyen, menzillerinin kuzey kesiminde deniz seviyesinin yakınında bulunabilirler, ancak güneyde 2.500 metrenin altında nadirdirler. Pikalar evler için talustaki mevcut alanlara güvenir ve yuva kazmaz. Ancak kazı yaparak evlerini büyütebilirler.
Beslenme

Amerikan pikası genel anlamda bir otoburdur. Farklı ot türleri, sazlar, deve dikeni ve ateş otu gibi çok çeşitli yeşil bitkileri yerler. Pika, su ihtiyacını yenen bitki örtüsünden karşılayabilmesine rağmen, bulunduğu ortamda varsa su içer. Pikaların iki farklı yiyecek arama yöntemi vardır; Doğrudan yiyecek tüketirler (beslenme) veya kışın yiyecek kaynağı olarak kullanmak için saman yığınlarında yiyecekleri gizlemeye alırlar.
Yıl boyunca beslenirler, samanlama ise yazla sınırlıdır. Kış uykusuna yatmadıkları için, pikaların diğer dağ memelilerinden daha fazla enerji talepleri vardır. Ayrıca otlama sırasında bitki örtüsünü toplamak için günde 100'den biraz fazla ve saatte 13 yolculuk yaparlar.Samanlamanın zamanlaması, bir önceki kış yağış miktarı ile ilişkili görünmektedir. Pikalar, az kar yağışı ve ilkbaharın başlarını takip eden yıllarda samanlaşmaya başlar ve sonra otlanmayı bırakır. Alçak rakımlardaki alanlarda, yüksek rakımlarda karlar erimeden otlanma başlar; daha yüksek kotlarda, samanlık daha alçak kotlarda bittikten sonra devam eder.
Yaşam öyküsü

Amerika pikası gündüz hareketlidir. Bir Amerika pikasının kullandığı toplam arazi alanı bir ev aralığı olarak bilinir. Ev menzilinin yaklaşık% 55'i, pika'nın davetsiz misafirlere karşı savunduğu bölgedir. Bölge boyutu 410–709 m² arasında değişebilir ve konfigürasyona, bitki örtüsüne olan uzaklığa ve bitki örtüsünün kalitesine bağlıdır. Eşleşen bir çiftin ev aralıklarının, aynı cinsten en yakın komşulardan daha kısa olmasıyla birlikte, pikaların ev aralıkları çakışabilir. Bir çiftin yetişkinleri arasındaki uzaysal uzaklıklar yaz başlarında ve ortalarında en fazladır ve yaz sonu ve sonbaharın başlarında azalır. Pikalar, bölgelerini saldırganlıkla savunur. Gerçek agresif karşılaşmalar nadirdir ve genellikle aynı cinsten ve birbirini tanımayan kişiler arasında meydana gelir. Bir pika başka birinin bölgesine girebilir. (ancak genellikle yerin sakini aktif olmadığında.) Samanlanma sırasında kara davranışı artar. Komşu bölgelere sahip karşı cinsten yetişkin pikalar çiftler oluşturur. Birden fazla erkek mevcut olduğunda, dişiler eş seçimi gösterirler. Pikalar refleks yumurtlayıcılardır; yumurtlama yalnızca çiftleşmeden sonra meydana gelir ve ayrıca mevsimsel olarak polieströzdürler. Bir dişi yılda iki yavru doğurur ve bu yavruların her biri ortalama üç yavru olur. Üreme, kar erimeden bir ay önce gerçekleşir ve gebelik yaklaşık 30 gün sürer. Partisyon, daha düşük rakımlarda Mart ayı gibi erken bir tarihte gerçekleşir, ancak daha yüksek rakımlarda Nisan'dan Haziran'a kadar gerçekleşir. Emzirme, bir dişinin yağ rezervlerini önemli ölçüde azaltır ve doğum sonrası kızgınlık sergiler. Pikalar, biraz farklı, kör, hafif saçlı ve tamamen dişleri çıkmış olarak doğarlar. Doğumda 10 ila 12 gram ağırlığındadırlar. Yaklaşık dokuz günlükken gözlerini açabilirler. Anneler günün çoğunda yiyecek ararlar ve yavruları emzirmek için her iki saatte bir yuvaya dönerler. Gençler, dört hafta sonra, sütten kesildikleri zaman hemen hemen aynı zamanda bağımsız hale gelirler. Genç pika, doğum sırasında veya bitişiğindeki ev aralığında kalabilir. Genç pika, kendi menzilindeyken akrabalarından olabildiğince uzakta olan alanları işgal eder. Dağılmanın bölgeler için rekabetten kaynaklandığı görülmektedir.
Pikalar seslidir, kendi aralarında iletişim kurmak için hem çağrıları hem de şarkıları kullanırlar. Yakınlarda bir avcı gizlendiğinde uyarmak için bir çağrı kullanılır ve üreme mevsimi boyunca (yalnızca erkekler) ve sonbaharda (hem erkekler hem de kadınlar) bir şarkı kullanılır. Pika'ya karşı yırtıcılar arasında kartallar, şahinler, çakallar, bobcats, tilkiler ve gelincikler bulunur.
Sınıflandırma

Amerika pikası, bilimsel literatürde John Richardson tarafından Fauna Boreali-Americana'da 1828'de tanımlandı. Orijinal bilimsel adı Lepus (Lagomys) princeps'ti.
Amerikan pika'sının kamuflajı, Sierra Nevada'daki çevresiyle uyum sağlamasına yardımcı oluyor.
Anevrizma

Splenik arter anevrizmasını gösteren MR anjiografi görüntüsü
Anevrizma, kan damarlarının duvarında oluşan baloncuk şeklindeki patolojik genişlemeleri tarif eden genel tıbbi tanımlamadır. Beyin atardamarları (Willis poligonu) ve aort, anevrizmaların en sık yerleştiği bölgelerdir. Anevrizmalar biçimlerine, bulundukları bölgelere, duvar yapılarına veya boyutlarına göre sınıflandırılabilirler. Anevrizmalar, toplardamarlara kıyasla atardamarlarda çok daha sık görülür.
Anevrizmalar, zayıf duvar yapıları nedeni ile patlayarak ölümcül kanamalara neden olabilirler. Beyin anevrizmaları genellikle patlama öncesi belirti vermezler, ancak patladıkları takdirde şiddetli baş ağrısı görülebilir. Aort anevrizmaları ise genellikle belirtisizdir. Tütün ve alkol kullanımı, obezite, diyabet, yüksek tansiyon ve kolestrol, anevrizmalar için temel risk faktörleridir. Anevrizma tedavisi, aktif gözlem ve yüksek tansiyon kontrolüyle veya anevrizma içine kan girişinin cerrahi olarak engellenmesiyle gerçekleştirilmektedir.
Sınıflandırma

Anevrizmalar, morfolojilerine göre saküler ve fusiform olarak sınıflandırılırlar. Damar duvarının belirli bir noktasından çıkıp, nispeten yuvarlak bir şekle sahip anevrizmalara, saküler anevrizma adı verilir. Damar duvarında “iğ” şeklinde bir genişleme şeklinde olan anevrizmalar, fusiform anevrizmalar olarak tanımlanır.
Ayrıca, anevrizmalar, duvar yapılarına göre “gerçek anevrizmalar” ve “yalancı (psödo) anevrizmalar” olarak sınıflandırılırlar. Bir gerçek anevrizmanın duvar yapısı, normal atardamar duvarını oluşturan tüm tabakaları (intima, media ve adventisya) içerir. Yalancı veya psödo anevrizmalar, damar duvarında oluşan yırtılma sonucu oluşur ve yalancı anevrizma duvarında damarsal tabakaların tümü bulunmaz.
Anevrizmalar ayrıca bulundukları bölgelere göre de sınıflandırılabilir. Beyin atardamarları ve aort damarı, anevrizmaların en sık yerleştiği bölgelerdir, ancak böbrek bölgesinde de anevrizmalar meydana gelebilir.
Risk faktörleri

Diyabet, obezite, hipertansiyon, tütün kullanımı, alkolizm, yüksek kolesterol, bakır eksikliği, yaşlanma ve üçüncül sifilis enfeksiyonları anevrizmalar için temel risk faktörleridir.
Polikistik böbrek hastalığı tanısı almış hastalarda ve yakınlarında anevrizmaya bağlı subaraknoid kanama hikâyesi olan kişilerde beyin anevrizma gelişme riski daha yüksektir.[kaynak belirtilmeli] Beyin anevrizmalarının toplumda görülme sıklığı, %2-3'dür.[kaynak belirtilmeli]
Mekanizma

Anevrizmalar, normal bir atardamara göre çok daha zayıf duvar yapısına sahip oldukları için, patlayarak hayatı tehdit eden ciddi kanamalara neden olabilirler. Beyin anevrizmalarının patlaması, beyin ile beyin zarı arasındaki boşluk (subaraknoid boşluk) içinde kanamaya neden olur. Bu tip beyin kanamaları ‘’subaraknoid kanama’’ olarak adlandırılır.
Semptomlar ve teşhis

Beyin anevrizmalarının büyük kısmı patlamadan önce belirti vermezler. Beyin atardamarında anevrizma gelişmiş olan hastaların önemli bir kısmında anevrizma teşhisi, anevrizmaya bağlı olmayan şikayetlerin araştırılması amacıyla yapılan manyetik rezonans görüntüleme (MR), bilgisayaralı tomografi (BT) gibi tetkiklerin sonucunda tesadüfi olarak bulunur.
Bununla birlikte, özellikle büyük boyutlu anevrizmalar, baş ağrısı, göz arkasında ağrı hissi, bulantı-kusma, göz kapağında düşüklük, çift veya bulanık görme gibi şikayet ve bulgular oluşturabilir. Genel olarak daha önce kanamamış bir beyin anevrizmasının yıllık kanama riski % 1-2’dir. Anevrizmaya bağlı subaraknoid kanama geçiren hastalarda en sık görülen şikayet, ani başlayan şiddetli baş ağrısıdır. Suabaraknoid kanama geçirmiş olan hastaların büyük kısmı bu ağrıyı "O ana kadar yaşadıkları en şiddetli baş ağrısı" olarak tarif ederler. Subaraknoid kanama geçiren hastalarda, baş ağrısının yanında, bulantı-kusma, bilinç bulanıklğı veya bilinç kaybı, diğer sık görülen şikayet ve bulgulardır.
Tedavi > Beyin anevrizmaları

Henüz kanamamış bir anevrizma teşhis edilen hastalarda tedavi kararı, hastanın yaşı, anevrizmanın oluşturduğu şikayetler, anevrizmanın morfolojisi (yapısı/görünümü), anevrizmanın yerleşim yeri, anevrizmanın boyutları ve hastaya özel diğer tıbbı şartlar göz önüne alınarak verilir. Anevrizma patlaması sonucu beyin kanaması gelişmiş hastalarda ise, eğer anevrizma tedavi edilmezse (kapatılmazsa), hastaların yaklaşık %35'inde ilk kanamadan sonra, 30 gün içinde anevrizma tekrar patlayarak ikinci bir beyin kanamasına neden olur. Bu nedenle anevrizmaya bağlı beyin kanaması geçiren hastalar, en kısa süre içinde tedavi edilmelidir.
Anevrizma tedavisinin temel prensibi, anevrizma içine kan girişini engelleyerek (tekrar) patlama riskini ortadan kaldırmaktır. Beyin anevrizmalarının tedavisi açık cerrahi ve endovasküler tedavi (kapalı cerrahi) olacak şekilde iki farklı metotla yapılabilir.
Açık cerrahi tedavi, uzman beyin cerrahları tarafından gerçekleştirilir. Açık cerrahi yöntemde kafatası açılarak anevrizmanın yerleştiği damar bulunup, damar ile anevrizma boynu arasına metal bir klip konularak anevrizma içine kan girişi engellenir.
Endovasküler tedaviler, Nöroradyoloji uzmanları tarafından kafatası açılmadan, damar içinden uygulanan yöntemlerle gerçekleştirilir. Endovasküler anevrizma tedavisi, anjiografi cihazı kullanılarak, işlemin tüm aşamaları X ışını altında izlenip, yönlendirilirek gerçekleştirilir. Günümüzde, endovasküler yöntemler, anevrizma tedavisinde ilk seçenek haline gelmiştir. Endovasküler anevrizma tedavisinde, anevrizma içine çok ince çaplı kateterlerle ulaşılıp, anevrizma kesesi "Koil" adı verilen platinden yapılmış, çok yumuşak yapıda metal tellerle doldurulur. Bu işleme anevrizmanın ‘’koillenmesi’' adı verilir. Anevrizma kesesi, koillerle tamamen doldurulup, anevrizma içine kan girişi engellenerek tedavi gerçekleştirilir.
Tedavi > Aort anevrizması

Abdominal aort anevrizması tedavisinde ameliyat yapılıp yapılmaması gerektiği anevrizmanın boyutu ve neden olduğu belirtilere bağlıdır. Anevrizmanın çapı erkeklerde 5.5 cm, kadınlarda 5 cm'yi geçtiği durumlarda genellikle cerrahi işlemler tavsiye edilmektedir. Yılda 1 cm'den hızlı büyüyen ve belirtilere yol açan anevrizmalar da ameliyat gerektirebilir.
Açık cerrahi veya endovasküler aort tamiri (EVAR) ameliyat yöntemleri arasında bulunur. Açık ameliyata göre EVAR'da kısa vadede daha az ölüm riski vardır ve hastanede daha az yatmayı gerektirir; ancak EVAR her zaman seçenekler değildir. Uzun vadeli sonuç açısından ikisi arasında fark olmadığı gözlemlenmektedir. EVAR prosedürünün uygulanması ameliyatın tekrarlanma olasılığını artırmaktadır.
Dinlin

Dinlin
Dinlinler, Çin tarihçiliğinde MÖ 1. yüzyıl bağlamında görünen eski bir halktı.
Dinlin'in erken Türkçe konuşan bir halk olduğu kabul edilir. Ayrıca daha sonraki Şivey halkı arasında Tunguzca konuşanların ataları oldukları veya Na-Dené ve Yeniseyce konuşanlarla akraba oldukları ileri sürüldü.
Modern arkeologlar, Dinlin'in doğu İskit ufkuna, yani Tagar kültürüne ait olduğunu belirlediler.
Pimenta pseudocaryophyllus

Pimenta pseudocaryophyllus, Pimenta cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Hexactinellida

Hexactinellid süngerler veya Cam süngerler, dört ya da altı uçlu silisli spiküllerden oluşmuş bir iskelete sahip sünger sınıfıdır.
Genellikle Porifera şubesindeki diğer süngerlerle birlikte sınıflandırılırlar, ancak bazı araştırmacılar onların kendi şubeleri Symplasma'yı hak edecek kadar farklı olduklarını düşünürler. Bazı uzmanlar cam süngerlerin dünyadaki en uzun ömürlü hayvanlar olduğuna inanıyor; bu bilim adamları geçici olarak maksimum 15.000 yıla kadar bir yaş tahmin ediyorlar.