stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Arthur Wellesley
1810

1810'da, Mareşal André Masséna komutasındaki yeni genişletilmiş bir Fransız ordusu Portekiz'i işgal etti. Hem ülke içinde hem de orduda İngiliz görüşü olumsuzdu ve Portekiz'i boşaltmaları gerektiği yönünde öneriler vardı. Bunun yerine, Lord Wellington önce Fransızları Buçaco'da yavaşlattı; daha sonra devasa toprak işleri olan Torres Vedras Hatları'nın inşa edilmesiyle Lizbon Yarımadası'nı ele geçirmelerini engelledi ve bunlar tamamen gizlilik içinde bir araya getirilmiş ve kanatları Kraliyet Donanması tarafından korunmuştu. Şaşkın ve açlıktan ölmekte olan Fransız işgal kuvvetleri altı ay sonra geri çekildi. Wellington'un takibi, çok övülen arka koruma kampanyasında Mareşal Ney tarafından yapılan bir dizi tersine çevirme nedeniyle hayal kırıklığına uğradı.
1811

1811'de Masséna, Almeida'yı rahatlatmak için Portekiz'e döndü; Wellington, Fransızları Fuentes de Onoro Muharebesi'nde az farkla kontrol etti. Eşzamanlı olarak, astı Viscount Beresford, Mayıs ayında Albuera Muharebesi'nde Soult'un 'Güney Ordusu' ile karşılıklı kanlı bir durma noktasına kadar savaştı. Wellington hizmetleri nedeniyle 31 Temmuz'da tam generalliğe terfi etti. Fransız, Almeida'yı terk ederek İngilizlerin peşinden kaçtı, ancak Ciudad Rodrigo ve Badajoz'un ikiz İspanyol kalelerini korudu, dağ geçitlerinden Portekiz'e giden yolları koruyan 'Anahtarlar'.
1812

1812'de Wellington, Fransızlar kışlık bölgelere girerken hızlı bir hareketle Ciudad Rodrigo'yu ele geçirip tepki veremeden baskın yaptı. Daha sonra hızla güneye hareket etti, Badajoz kalesini bir ay boyunca kuşattı ve kanlı bir gecede onu ele geçirdi. Badajoz Fırtınası'nın sonrasını gören Wellington, soğukkanlılığını yitirdi ve gediklerdeki kanlı katliamı görünce ağladı.
Ordusu şimdi, yeniden eğitilmiş Portekiz ordusunun birlikleri tarafından takviye edilen kıdemli bir İngiliz kuvvetiydi. İspanya'da kampanya yürütürken, Fransızları küçük bir yanlış konumlandırmadan yararlanarak Salamanca Muharebesi'nde bozguna uğrattı. Zafer, İspanya'nın başkenti Madrid'i kurtardı. Bir ödül olarak, 22 Şubat 1812'de Somerset ilçesinde Wellington Kontu ve ardından 18 Ağustos 1812'de adı geçen ilçede Wellington Markisi olarak yaratıldı ve İspanya'daki tüm Müttefik ordularının komutasına verildi.
Wellington, Madrid'i Fransa'ya bağlayan önemli Burgos kalesini ele geçirmeye çalıştı. Ancak, kısmen kuşatma silahlarının eksikliğinden kaynaklanan başarısızlık, onu 2.000'den fazla can kaybıyla baştan aşağı geri çekilmeye zorladı.
Fransızlar Endülüs'ü terk etti ve Soult ve Marmont birliklerini birleştirdi. Böylelikle birleşince, Fransızların sayısı İngilizlerden üstündü ve İngiliz kuvvetlerini istikrarsız bir konuma getirdi. Wellington ordusunu geri çekti ve Rowland Hill komutasındaki daha küçük kolordu ile birlikte Portekiz'e çekilmeye başladı. Mareşal Soult saldırmayı reddetti.
1813

1813'te Wellington, bu kez Fransız iletişim hattına karşı yeni bir saldırı başlattı. Burgos'un kuzeyindeki Tras os Montes tepelerine çarptı ve tedarik hattını Portekiz'den İspanya'nın kuzey kıyısındaki Santander'e çevirdi; bu, Fransızların Madrid ve Burgos'u terk etmesine yol açtı. Fransız hatlarını geçmeye devam eden Wellington, 21 Haziran'da Mareşalliğe terfi ettiği Vitoria Muharebesi'nde Kral Joseph Bonaparte'ın ordusunu yakaladı ve parçaladı. Sör Thomas Graham, Rowland Hill ve Dalhousie Kontu tarafından yönetilen diğer sütunlar Fransızların sağında ve solunda dönerken (bu savaş Beethoven'ın orkestral eseri Wellington'un Zaferi'nin konusu oldu (Opus 91  İngiliz birlikleri, dövülmüş düşmanı kovalamak yerine terk edilmiş Fransız vagonlarını yağmalamak için safları bozdu. Disiplinin bu kadar büyük bir şekilde terk edilmesi, öfkeli bir Wellington'un ünlü bir gönderide Earl Bathurst'a yazmasına neden oldu: "Hizmette yeryüzünün pislikleri var. sıradan askerler olarak ".
Daha sonra, öfkesi soğuduktan sonra, emrindeki adamları övmek için yorumunu genişletti ve şöyle dedi: "Dünyanın pisliği; onları iyi arkadaşlara yapmalıydık gerçekten harika. onlar".
Küçük Pamplona kalelerini ele geçirdikten sonra Wellington, San Sebastián'a yatırım yaptı ancak inatçı Fransız garnizonu tarafından hayal kırıklığına uğradı, başarısız bir saldırıda 693 ölü ve 316 yakalandı ve Temmuz sonunda kuşatmayı askıya aldı. Soult'un yardım girişimi, San Marcial'da İspanyol Galiçya Ordusu tarafından engellendi ve Müttefiklerin konumlarını pekiştirmelerine ve ikinci bir canlı savunmanın ardından Eylül ayında düşen şehirdeki halkayı sıkılaştırmalarına izin verdi. Wellington daha sonra Soult'un morali bozuk ve hırpalanmış ordusunu Pyrenees, Bidassoa ve Nivelle'deki savaşlarla noktalanan Fransa'ya geri çekilmeye zorladı. Wellington, Güney Fransa'yı işgal ederek Nive ve Orthez'de kazandı. Wellington'un rakibi Soult'a karşı son savaşı, Müttefik tümenlerinin Fransız tabyalarına baskın düzenleyerek 4.600 adam kaybettiği Toulouse'da gerçekleşti. Bu anlık zafere rağmen, Napolyon'un yenilgisi ve tahttan çekilmesiyle ilgili haberler geldi ve savaşa devam etmek için hiçbir neden görmeyen Soult, Wellington ile ateşkes konusunda anlaşarak Soult'un şehri boşaltmasına izin verdi.
1813 > Sonrası

İngilizler tarafından fetheden kahraman olarak selamlanan Wellington, 3 Mayıs 1814'te Somerset ilçesinde Wellington Dükü ilan edildi ve bu ilçede Marquess Douro'nun yan kuruluş unvanıyla birlikte yapıldı.
Yaşamı boyunca bir miktar takdir topladı ("Duque de Ciudad Rodrigo" ve "Grandee of Spain" unvanı) ve İspanyol Kralı Ferdinand VII, ona, koleksiyonundan çıkardığı Kraliyet Koleksiyonu'ndaki sanat eserlerinin bir kısmını saklamasına izin verdi. Fransızca. Atlı portresi, günümüz Vitoria-Gasteiz'deki Vitoria Muharebesi Anıtı'nda öne çıkıyor.
Britanya'daki popülaritesi, imajı ve görünüşünün yanı sıra askeri zaferlerinden kaynaklanıyordu. Zaferi, bireyselliğe vurgu yapan Romantik hareketin tutku ve yoğunluğuna çok iyi uyuyordu. Kişisel tarzı o zamanlar İngiltere'deki modayı etkiledi: uzun, zayıf figürü ve tüylü siyah şapkası ve büyük ancak klasik üniforması ve beyaz pantolonu çok popüler oldu.
1814'ün sonlarında, Başbakan Kanada'da komuta etmesini ve ABD'ye karşı 1812 Savaşı'nı kazanma görevini üstlenmesini istedi. Wellesley, Amerika'ya gideceğini söyledi, ancak Avrupa'da kendisine daha çok ihtiyaç duyulduğuna inanıyordu. Belirtti:
Savaş halinden Amerika'dan herhangi bir toprak imtiyazı talep etme hakkınız olmadığını düşünüyorum ... Askeri başarınıza rağmen onu düşman topraklarına taşıyamadınız ve şimdi şüphesiz askeri üstünlüğünüz var ve var  Saldırı noktasında kendi bölgenizi bile temizlemedi. Müzakerede eşitlik ilkesine dayanarak, kendi gücünüzde sahip olduğunuz diğer avantajlar karşılığında bir bölgenin terk edilmesini talep edemezsiniz ... Öyleyse, eğer bu mantık doğruysa, neden uti possidetis'i şart koşuyorsunuz?  Hiçbir toprak elde edemezsiniz: Aslında, askeri operasyonlarınızın durumu ne kadar güvenilir olursa olsun, size herhangi bir talepte bulunma hakkı vermez.
Fransa Büyükelçisi olarak atandı, ardından Lord Castlereagh'ın yerini Viyana Kongresi'ne ilk tam yetkili olarak aldı ve burada Fransa'nın Avrupa güç dengesinde yerini korumasına izin vermesini şiddetle savundu. 2 Ocak 1815'te Hamam Şövalyeliği unvanı, bu düzenin genişletilmesiyle Knight Grand Cross'a dönüştürüldü.
Waterloo savaşı

Ana madde: Yüz Gün
26 Şubat 1815'te Napolyon, Elba'dan kaçarak Fransa'ya döndü. Mayıs ayına kadar ülkenin kontrolünü yeniden ele geçirdi ve ona karşı yenilenmiş bir ittifakla karşı karşıya kaldı. Wellington, Waterloo Kampanyası olarak bilinen olay için Viyana'dan ayrıldı. Generalfeldmarschall Gebhard Leberecht von Blücher'in Prusya güçlerinin yanında konuşlanmış İngiliz-Alman ordusunun ve müttefik Hollandalılarının komutasını almak için Hollanda'ya geldi.
Napolyon'un stratejisi, Müttefik ve Prusya ordularını izole etmek ve Avusturyalılar ve Ruslar gelmeden önce her birini ayrı ayrı yok etmekti. Bunu yapmakla, Koalisyonun sayısındaki muazzam üstünlük büyük ölçüde azalacaktır. Daha sonra Avusturya ve Rusya ile barış olasılığını arayacaktı.
Fransızlar, Napolyon'un Ligny'de Prusyalıları mağlup etmesiyle Hollanda'yı işgal etti ve Mareşal Ney, Quatre Bras Savaşı'nda Wellington ile kararsız bir şekilde çatışmaya girdi. Prusyalılar 18 mil kuzeyden Wavre'ye çekilirken, Wellington'un Anglo-Müttefik ordusu, bir önceki yıl bir savaş için elverişli olduğunu belirttiği bir bölgeye 25 mil kuzeyden çekildi: Brüksel yolundaki sığ bir vadinin kuzey sırtı, küçüğün hemen güneyinde. Waterloo kasabası. 17 Haziran'da, hareketi ciddi şekilde engelleyen şiddetli yağmur yağdı ve ertesi gün, Waterloo Savaşı'nın yapıldığı 18 Haziran'da önemli bir etki yarattı. Bu Wellington'un Napolyon ile ilk karşılaşmasıydı; 26.000'i İngiliz olmak üzere yaklaşık 73.000 askerden oluşan bir İngiliz-Hollanda-Alman ordusuna komuta etti. Bu 26.000 kişinin yaklaşık yüzde 30'u İrlandalıydı.
Wellington, Waterloo Muharebesinde

Fransız ordusu şimdi tüm hat boyunca Koalisyona şiddetle saldırdı ve Napolyon 19: 30'da İmparatorluk Muhafızlarını gönderdiğinde doruk noktasına ulaşıldı. İmparatorluk Muhafızlarının saldırısı, Eski Muhafızların Grenadiers veya Chasseur'ları tarafından değil, Orta Muhafızların beş taburu tarafından gerçekleştirildi. Bir teneke kutu ve avcı ateşi yağmuru içinde ilerleyen ve sayıca az olan 3.000 kadar Orta Muhafız, La Haye Sainte'nin batısına ilerledi ve üç farklı saldırı kuvvetine ayrıldı. İki Grenadiers taburundan oluşan biri Koalisyonun ilk hattını yenerek yoluna devam etti. Chassé'nin nispeten yeni Hollanda tümeni onlara karşı gönderildi ve Müttefik topçuları muzaffer Grenadiers'ın kanadına ateş etti. Bu yine de Muhafızların ilerlemesini durduramadı, bu yüzden Chassé, ilk tugayına, sendeleyen ve kırılan sayıca az Fransızlara hücum etmesini emretti.
Daha batıda, Maitland komutasındaki 1.500 İngiliz Ayak Muhafızları kendilerini Fransız topçularından korumak için yatıyorlardı. İki Chasseurs taburu yaklaşırken, İmparatorluk Muhafızlarının saldırısının ikinci ayağı, Maitland'ın muhafızları ayağa kalktı ve onları nokta vuruşlu voleybollarla harap etti. Chasseur'lar karşı saldırıya geçtiler ama tereddüt etmeye başladılar. Ayak Muhafızlarının süngü saldırısı onları kırdı. Üçüncü uç, taze bir Chasseur taburu, şimdi destek olarak ortaya çıktı. İngiliz muhafızlar peşinde bu Chasseur'larla geri çekildiler, ancak ikincisi, 52. Hafif Piyade yan taraflarına doğru sıraya girip onlara yıkıcı bir ateş döktüğü ve ardından hücum edince durduruldu. Bu saldırı altında onlar da kırıldılar.
Muhafızların sonuncusu baş aşağı geri çekildi. Şaşırtıcı haber yayılırken Fransız hatlarından bir panik dalgası geçti: "La Garde recule. Sauve qui peut!"  ("Muhafız geri çekilmektir. Her insan kendisi için!"). Wellington daha sonra Kopenhag'ın üzengilerinde ayağa kalktı ve tıpkı Prusyalılar doğudaki Fransız mevzilerini aşarken Müttefik hattının ilerleyişini işaret etmek için şapkasını havada salladı. Fransız ordusundan geriye kalanlar daha sonra kargaşa içinde sahayı terk etti. Wellington ve Blücher, savaş alanını ikiye bölen kuzey-güney yolundaki La Belle Alliance handa buluştu ve Prusyalıların geri çekilen Fransız ordusunu Fransa'ya geri götürmeleri konusunda anlaşmaya varıldı. Paris Antlaşması 20 Kasım 1815'te imzalandı.
Zaferin ardından Duke, Waterloo Savaşına katılan tüm İngiliz askerlerine madalya verilmesi önerilerini destekledi ve 28 Haziran 1815'te York Dükü'ne şunları yazdı:
Waterloo Muharebesi'ne katılan astsubay ve askerlere madalya vermenin yararı. Bunun orduda en iyi etkiye sahip olacağına inanıyorum ve eğer savaş endişelerimizi çözerse, bunu hak edecekler.
Waterloo Madalyası, usulüne uygun olarak onaylandı ve 1816'da tüm kademelere dağıtıldı.
Tartışma

Napolyon'un Prusyalıları engellemek için Mareşal Grouchy komutasında 33.000 asker gönderme kararı hakkında pek çok tarihsel tartışma yapıldı, ancak - 16 Haziran'da Ligny'de Blücher'i mağlup edip Müttefikleri farklı yönlerde geri  zorlayarak - Napolyon bir yargıda stratejik olarak zekice davranmış olabilir. Birleşik Müttefik kuvvetlerini tek bir savaş alanında yenemeyeceğini söyledi. Wellington'un karşılaştırılabilir stratejik kumarı, Mons-Hal-Brüksel yolunda bir Fransız ilerlemesi durumunda, çoğu Hollandalı olan 17.000 asker ve topçu birliğini Mont-Saint-Jean'ın kuzeybatısındaki Halle'de 13.0 km uzaklıkta bırakmaktı.
Kampanya, özellikle Prusyalılarla ilgili birçok başka tartışmaya yol açtı. Örneğin: Wellington'un Napolyon'un Hollanda'yı işgalinden önce askerlik durumu kulağa hoş geliyor muydu?  Wellington, Blücher'e söz vererek, sonra da Ligny'deki Blücher'ın yardımına doğrudan gelmeyerek Blücher'e bir şekilde yanılttı veya ihanet etti mi?  Zafer için aslan payını kim hak etti — Wellington mu yoksa Prusyalılar mı?  Kampanya sırasında Blücher, Wellington ve Napolyon'un kararlarıyla ilgili bu ve benzeri konular, ünlü Prusyalı siyasi-askeri teorisyen Carl von Clausewitz, Feldzug von 1815: Strategische Uebersicht des Feldzugs von 1815, İngilizce  title: 1815 Kampanyası: Kampanyaya Stratejik Bakış. Yaklaşık 1827'de yazılmış olan bu çalışma Clausewitz'in bu türden son çalışmasıydı ve bu tür analizlerle ilgili Clausewitz'in olgun teorilerinin en iyi örneği olarak kabul ediliyor. Duke'un kampanyayla ilgili yayınladığı tek makalesini (derhal, eylem sonrası resmi raporu "The Waterloo Dispatch" dışında), 1842 tarihli "Waterloo Savaşı Üzerine Memorandum" yazması için harekete geçiren Wellington personelinin dikkatini çekti. . Wellington, Clausewitz'e birkaç noktada itiraz ederken, Prusyalı yazar Wellington'u milliyetçi Alman baltalı öğütücüler tarafından kendisine yöneltilen suçlamalardan büyük ölçüde affetti. Clausewitz ile olan bu görüşme 19. yüzyılda İngiltere'de oldukça ünlüydü (örneğin Chesney's Waterloo Derslerinde (1868) yoğun bir şekilde tartışıldı.) Bununla birlikte, 1914'ten beri İngiliz tarihçiler tarafından sistematik olarak görmezden gelinmiş gibi görünüyor. Wellington'un yazdığı iki savaş tartışmasından biri olduğu düşünüldüğünde garip. Açıklama, ne yazık ki, muhtemelen Wellington'un zaferinde belirleyici Alman rolüne çok fazla dikkat çekmiş olmasıdır - Wellington bunu kabul etmekten son derece mutluydu, ancak 20. yüzyılda İngiliz-Alman düşmanlıkları göz önüne alındığında garip bir konu haline geldi.
Siyasi kariyer

Wellington, 26 Aralık 1818'de Lord Liverpool'un Tory hükûmetinde Mühimmat Başkomutanı olarak atandığında yeniden siyasete girdi. 9 Ekim 1819'da Plymouth Valisi oldu. 22 Ocak 1827 ve 5 Şubat 1827'de Londra Kulesi Polisi.
Siyasi kariyer > Başbakan

Robert Peel ile birlikte Wellington, Tory partisinin giderek daha etkili bir üyesi oldu ve 1828'de Başkomutanlıktan istifa ederek Başbakan oldu.
Başbakan olarak geçirdiği ilk yedi ayda, Downing Street 10 adresindeki resmi ikametgâhı çok küçük bularak yaşamamayı seçti. Sadece kendi evi olan Apsley Evi'nin kapsamlı tadilat gerektirmesi nedeniyle taşındı. Bu süre zarfında, King's College London'ın kuruluşunda büyük ölçüde etkili oldu. 20 Ocak 1829'da Wellington, Cinque Limanları'nın Lord Muhafızı olarak atandı.
Katolik özgürleşme

Terimine Katolik özgürlüğü damgasını vurdu: Büyük Britanya ve İrlanda'daki Katoliklere neredeyse tüm sivil hakların verilmesi. Bu değişiklik, Parlamento'da oturmasına yasal olarak izin verilmemesine rağmen seçilen İrlandalı bir Katolik kurtuluş savunucusu olan Daniel O'Connell'in heyelan ara seçim galibiyetinden kaynaklandı. Lordlar Kamarası'nda sert bir muhalefetle karşı karşıya kalan Wellington, Katoliklerin Kurtuluşu adına konuştu ve bazı kaynaklara göre kariyerinin en iyi konuşmalarından birini yaptı. İrlanda'da doğdu ve oradaki Katolik cemaatlerinin şikayetlerini biraz anladı; Baş Sekreter olarak, kalan Ceza Kanunlarının ancak mümkün olduğu kadar "hafif" uygulanacağına dair bir taahhütte bulunmuştur. 1811'de Katolik askerlere ibadet özgürlüğü verildi ve 18 yıl sonra Katolik Yardım Yasası 1829, 105 çoğunluk ile kabul edildi. Pek çok Muhafazakâr Kanun'a karşı oy kullandı ve sadece Whiglerin yardımıyla kabul edildi. Wellington, Kral'ın (IV. George) Kraliyet Onayını vermemesi halinde Başbakanlıktan istifa etmekle tehdit etmişti.
Winchilsea Kontu Dükü "özgürlüklerimizi ihlal eden sinsi bir tasarım ve Devletin her departmanına Popery'yi sokmakla" suçladı. Wellington, hemen Winchilsea'ye düelloya meydan okuyarak karşılık verdi. 21 Mart 1829'da Wellington ve Winchilsea, Battersea tarlalarında buluştu. Ateş etme zamanı geldiğinde Dük nişan aldı ve Winchilsea kolunu aşağıda tuttu. Dük sağa doğru geniş ateş etti. Hesaplar, düellolarda zar olarak bilinen bir eylem olan kasıtlı olarak kaçırıp kaçırmadığına göre farklılık gösterir. Wellington yaptığını iddia etti. Bununla birlikte, kötü amacı ile dikkat çekildi ve Winchilsea'ye daha sempatik olduğu raporlar, öldürmeyi amaçladığını iddia etti. Winchilsea, kendisinin ve ikincisinin düellodan önce neredeyse kesin olarak kararlaştırdığı bir plan olan tabancasını havaya fırlattı. Onur kurtarıldı ve Winchilsea, Wellington'a bir özür yazdı.
"Iron Duke" lakabı, kişisel ve politik olarak yüksek derecede popüler olmama durumunun yaşandığı bu dönemden gelmektedir. 1830 Haziran'ında Freeman's Journal'da tekrar tekrar kullanılması, İrlandalı editörlerinin lekeleriyle birlikte kararlı siyasi iradesine gönderme yapıyor gibi görünüyor. Bu süre zarfında Wellington, Liverpool ve Manchester Demiryolu'nun açılışında kalabalığın düşmanca tepkisiyle karşılandı.
Wellington hükûmeti 1830'da düştü. O yılın yazında ve sonbaharında, ülkeyi bir isyan dalgası kasıp kavurdu. Whigler, 1770'lerden bu yana çoğu yıldır iktidarsızdı ve ayaklanmalara yanıt olarak siyasi reformu dönüşlerinin anahtarı olarak görüyorlardı. Wellington, Tory politikasına, reform yapılmaması ve oy hakkının genişletilmemesine bağlı kaldı ve sonuç olarak, 15 Kasım 1830'da güven oyunu kaybetti.
Reform Yasası

Whigler ilk Reform Tasarısını sunarken, Wellington ve Muhafazakarlar onun geçişini engellemek için çalıştılar. Whigler, tasarıyı İngiliz Avam Kamarası'ndaki ikinci okumasını geçemedi ve girişim başarısız oldu. Doğrudan yanıt olarak bir seçim yapıldı ve Whigler heyelan çoğunluk ile geri döndü. İkinci bir Reform Yasası getirildi ve Avam Kamarasında kabul edildi, ancak Tory kontrolündeki Lordlar Kamarası'nda yenilgiye uğradı. Başka bir ayaklanma dalgası ülkeyi kasıp kavurdu. Wellington'un Apsley House'daki konutu 27 Nisan 1831'de ve 12 Ekim'de bir göstericiler çetesi tarafından hedef alındı ve camları kırıldı. Haziran 1832'de, şiddetle karşı çıktığı Reform Yasa Tasarısını reddeden kızgın kalabalığın daha fazla zarar görmesini önlemek için demir kepenkler takıldı. Whig Hükûmeti 1832'de düştü ve Wellington, İngiltere Merkez Bankası'ndaki bir operasyon nedeniyle kısmen bir Tory Hükûmeti kuramadı. Bu, Kral IV. William'ın Earl Grey'i başbakanlığa geri getirmekten başka çaresi kalmadı. Sonunda, Kral bu Evi, değilse yeni oluşturulan Whig meslektaşlarıyla doldurmakla tehdit ettikten sonra, tasarı Lordlar Kamarası'ndan geçti. Wellington bu değişiklikle asla uzlaşmadı; Parlamento, genişletilmiş imtiyaz altındaki ilk seçimden sonra ilk kez toplandığında, Wellington'ın "Hayatımda hiç bu kadar şok edici kötü şapka görmedim" dediği bildirildi.
Reform Yasası > Yahudi özgürleşmesi

Wellington, Yahudi Sivil Engellilerin Yürürlükten Kaldırılması Yasa Tasarısına karşı çıktı ve 1 Ağustos 1833'te Parlamento'da İngiltere'nin "Hristiyan bir ülke ve Hristiyan bir yasama organı olduğunu ve bu önlemin etkisinin bu tuhaf karakteri ortadan kaldırmak olacağını" söyledi. Tasarı, 104'e karşı 54 oyla mağlup oldu.
Muhafazakar hükümet

Parti Muhafazakârlara dönüşürken, Wellington yavaş yavaş Robert Peel tarafından Muhafazakarların lideri olarak değiştirildi. Muhafazakârlar 1834'te tekrar iktidara geldiğinde Wellington, Avam Kamarası üyeliğinin zorunlu hale geldiğini düşündüğü için Başbakan olmayı reddetti. Kral, İtalya'da bulunan Peel'i gönülsüzce onayladı. Dolayısıyla Wellington, Kasım ve Aralık 1834'te üç hafta geçici lider olarak hareket etti ve Başbakan ile diğer bakanlıkların çoğunun sorumluluklarını üstlendi. Peel'in ilk kabinesinde (1834–1835) Wellington, Dışişleri Bakanı olurken, ikincisinde (1841–1846) Portföysüz bir Bakan ve Lordlar Kamarası'nın Lideriydi. Wellington, Lord Hill'in istifasını takiben 15 Ağustos 1842'de İngiliz Ordusu Başkomutanı olarak yeniden atandı.
Wellington, 1828'den 1846'ya kadar Lordlar Kamarası'nda Muhafazakar partinin lideri olarak görev yaptı. Bazı tarihçiler onu şaşkın bir gerici olarak küçümsediler, ancak 20. yüzyılın sonlarındaki bir fikir birliği onu zekasını cephenin arkasına saklayan kurnaz bir operatör olarak tasvir ediyor. bilgisiz, yaşlı bir askerin. Wellington, Lordları kraliyet aristokrasisine bağlılıkla, kraliyetin sınırsız desteğinden siyasi manevrada aktif bir oyuncuya dönüştürmek için çalıştı. Londra'daki konutunu samimi akşam yemekleri ve özel istişareler için bir mekan olarak kullandı ve onu Avam Kamarasındaki parti liderleri ve Lordlar'daki ana kişiyle yakın temas halinde tutan kapsamlı yazışmalarla birlikte kullandı. Ultra-Tory reform karşıtı pozisyonlara kamuoyunda retorik destek verdi, ancak daha sonra, özellikle Peel'in üst meclisin desteğine ihtiyacı olduğunda, ustaca partinin merkezine doğru pozisyon değiştirdi. Wellington'un başarısı, seçimlerini kontrol ettiği İskoçya ve İrlanda'dan seçilmiş 44 akranına dayanıyordu.
Aile

Wellesley, bir din adamı olan kardeşi Gerald tarafından 10 Nisan 1806'da Dublin, St Georges Kilisesi'ndeki Kitty Pakenham ile evlendi. İki çocukları oldu: Arthur 1807'de, Charles 1808'de doğdu. Evlilik tatmin edici olmadı ve ikisi  Wellesley kampanya yürütürken ve sonrasında yıllarca ayrı kaldı. Kitty depresyona girdi ve Wellesley diğer cinsel ve romantik partnerlerin peşine düştü. Çift büyük ölçüde ayrı yaşıyordu ve Kitty zamanının çoğunu kır evlerinde, Stratfield Saye House ve Wellesley'i Londra'daki evleri Apsley House'da geçiriyordu. Kitty'nin erkek kardeşi Edward Pakenham, Yarımada Savaşı boyunca Wellesley altında görev yaptı ve Wellesley'in ona olan saygısı, Pakenham'ın 1815'te New Orleans Savaşı'nda ölümüne kadar Kitty ile ilişkilerini yumuşatmaya yardımcı oldu.
Emeklilik

Wellington, Başkomutan olarak kalmasına rağmen, 1846'da siyasi yaşamdan emekli oldu ve 1848'de, Avrupa devrimi sırasında Londra'yı korumak için bir askerî gücün örgütlenmesine yardım ettiğinde kısa bir süre sahne ışığına döndü. Muhafazakar Parti, 1846'da Mısır Yasalarının Kaldırılması konusunda bölünmüştü, Wellington ve eski Kabine'nin çoğu hala Peel'i destekliyordu, ancak Lord Derby liderliğindeki milletvekillerinin çoğu korumacı bir tavrı destekliyordu. 1852'nin başlarında, o zamanlar çok sağır olan Wellington, Derby'nin ilk hükûmetine "Kim? Kim?" Diye bağırarak takma adını verdi. Deneyimsiz Kabine Bakanları listesi Lordlar Kamarası'nda okundu. 31 Ağustos 1850'de Hyde Park ve St James's Park'ın Baş Korucusu ve Bekçisi oldu. Aynı zamanda 1 Şubat 1806'dan 33. Ayak Alayının albayıydı ve 22 Ocak 1827'den itibaren Grenadier Muhafızları'nın albayıydı. Kitty 1831'de kanserden öldü; Etkili bir ayrılığa yol açan genel mutsuz ilişkilerine rağmen Wellington'un, onun ölümünden çok üzüldüğü söyleniyordu, tek rahatlığı, "birlikte geçirdikleri yarım ömürden sonra, sonunda birbirlerini anlamaya başlamış olmalarıydı". Meslektaşı Charles Arbuthnot'un karısı olan günlük yazarı Harriet Arbuthnot ile olan sıcak dostluğundaki mutsuz evliliği için teselli bulmuştu. Harriet'in 1834 kolera salgınında ölmesi, kocasına olduğu kadar Wellington'a da büyük bir darbe oldu. İki dul, son yıllarını Apsley House'da birlikte geçirdi.