stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Radikalleşme
Öncü teoriler > Barrett > İdeologlar

İdeologlar, etnik üstünlüğün gerekli olduğuna inandıkları ve bu gerçeği elde etmenin yolu olarak şiddeti savundukları bir inanca sahiptirler. İdeologlar, "gerektiğinde etnik gruptan ölmeye hazır olmak, grup ya da topluluğun hayatta kalması ve korunması bireysel hayatta kalma ve korunmadan daha önemlidir" görüşünü savunurlar.
Öncü teoriler > Barrett > Savaşçılar

Savaşçılar, temel hayatta kalma ihtiyaçlarının aşırıcı gruplara katılmakla bağlantılı olduğunu ifade ederler. Bu nedenle, savaşçılar ideolojiler tarafından motive edilmezler ve temel amaçları kendilerini korumaktır.
Öncü teoriler > Barrett > Suçlular

Suçlular, "yasa dışı olarak kabul edilecek faaliyetleri gerçekleştirme özgürlükleri" tarafından çoğunlukla motive edilirler. Bu nedenle, suçlular düşmanlarına karşı şiddet eylemlerine katılarak anlık özelleştirme arzusu ile hayatta kalırlar. Suçlular, çatışmada başarılı olmak ve eylemlerinin kahramanca olduğuna inanmak gibi öğelerle bir anlamda kendilerini sürdürürler.
Öncü teoriler > Barrett > Yararcılar

Yararcılar, ekonomik ve sosyal statü hareketliliğinin faydalarına ilgi gösterirler. Hedefleri, zenginlik, arazi sahipliği ve madencilik hakları gibi ancak sürekli başarının devamı veya yeni bulunan başarıya uygun yapı ve çevreyi korumaktır.
Öncü teoriler > Barrett > Askerler

Askerler, radikalleşmenin azaltıcı faktörlerinin "adaletsizlik ve güvensizlik" olduğuna inanırlar. Adaletsizliklere karşı mücadele etme görevleri olduğu hissine sahiptirler. Askerler, pozitif bir değişiklik yaratabilecekleri hissiyatıyla motive olurlar.
Takipçiler, dışlanmış hislerini yenmek için bir grup bağımlılığı ve bağlılık hissi istiyorlar. Sosyal algılamayla aşırı derecede ilgileniyorlar. "Toplulukta kabul görme sağlamak ve üyelik teşvik eden en önemli faktör, toplulukta sosyal statüyü korumak veya geliştirmektir".
Yanılgılar > Yoksulluk ve radikalleşme

Radikalleşme ile yoksulluk arasındaki ilişki büyük oranda çürütülmüştür. Birçok terörist orta sınıf bir geçmişe sahip olup teknik bilimler ve mühendislik gibi alanlarda üniversite eğitimi almıştır. Yoksulluk ve militan radikalleşme arasında istatistiksel bir ilişki yoktur. Yukarıda belirtildiği gibi, yoksulluk ve dezavantaj, radikal eğilimleri olan bir karşılıklı yardım örgütüne katılmayı teşvik edebilir, ancak bu, yoksulluğun doğrudan radikalizasyondan sorumlu olduğu anlamına gelmez.
Yanılgılar > Mental sağlık

Özellikle terörizmin ana nedeni veya genel anlamda ideolojik radikalleşmenin ana nedeni olarak, kişisel psikoloji önemli bir rol oynasa da, zihinsel rahatsızlık değildir. "İntihar saldırılarında bile depresyon ve şizofreni gibi psikolojik patolojiler büyük ölçüde yoktur." şeklinde öne sürülmüştür.
Kaynak

Bu madde bir Özgür içerik çalışmasından metin içermektedir.  Metin şuradan alınmıştır: Youth and violent extremism on social media: mapping the research,
Daha fazlası için

Alex P. Schmid , Radikalleşme, De-Radicalization, Radikalleşme Karşıtı: Kavramsal Bir Tartışma ve Literatür İncelemesi (Uluslararası Terörle Mücadele Merkezi – The Hague, 2014) 7 Aralık 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Bibi van Ginkel, Terörizme Tahrik: Bir Önleme mi yoksa Bastırma Meselesi mi? 7 Aralık 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (Uluslararası Terörle Mücadele Merkezi – Lahey, 2011) 7 Aralık 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Alava, Séraphin, Divina Frau-Meigs, Ghayda Hassan, Youth and Violent Extremism on Social Media: Mapping the Research (UNESCO Digital Library) 1 Eylül 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., 2017.
Christmann, K. "Dini Radikalleşmeyi ve Şiddet İçeren Aşırıcılığı Önleme: Araştırma Kanıtlarının Sistematik Bir İncelemesi". Gençlik Adalet Kurulu, Birleşik Krallık (https://assets.publishing.service.gov.uk/government/uploads/system/uploads/attachment_data/file/396030/preventing-violent-extremism-systematic-review.pdf 18 Mayıs 2023 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. )
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  LNB: 000305219  NKC: ph846971 
Mao Zedong, 1938'de Uzun Süren Savaş Üzerine yazıyor.
Pyotr Lavrov

| Piyotr Lavroviç Lavrov |
| --- | --- |

Tam adı: Piyotr Lavroviç Lavrov
Doğumu: 14 Haziran 1823(1823-06-14), Melekhovo, Pskov Valiliği, Rusya
Ölümü: 6 Şubat 1900 (76 yaşında) Paris, Fransa 
Çağı: 19. yüzyıl felsefesi
Bölgesi: Rus felsefesi
Okulu: Narodnik
Piyotr Lavroviç Lavrov (Rusça: Пётр Лаврович Лавров), (14 Haziran 1823 – 6 Şubat 1900) Narodnizm teorisyeni, filozof, politik-yazar ve sosyolog.
Hayatı

Askeri akademiye katıldı ve, 1842 yılında subay olarak mezun oldu. Doğa bilimleri, tarih, mantık, felsefe ve psikoloji konularında bilgili ve yetkin bir kişiydi. Ayrıca yirmi yıl kadar matematik eğitmenliği de yaptı.
Lavrov, 1862 yılında devrimci harekete katıldı. Eylemleri; daha sonra oradan yurt dışına kaçacağı Ural Dağlarında sürgün olmasına sebep olmuştur. Fransa'da, Antropoloji Topluluğu'na üye oldu. Gençliğinde Avrupa'daki sosyalist fikirlerin etkisinde kaldı. Paris’teyken, kendini tamamen sosyalist devrimci harekete adamıştı. 1870’te, Birinci Enternasyonal’in Ternes seksiyonuna üye oldu. Paris Komünü’nün başlangıcında da bulundu; daha sonra uluslararası destek yaratabilmek umuduyla yurt dışına çıktı.
Lavrov, 1872’de Zürih’e vardı; Bakunin’in “Rus Kolonisi”nin düşmanı oldu. Lavrov; devrim fikrinden daha çok reforma meğilliydi; ya da reformun daha etkili bir yol olduğunu düşünüyordu. Lavrov; Peter Tkaçev ve onun gibi suikastçı devrimcilerin karşısında duruyordu. Hükûmet darbesi sonrasında, suikastçı sosyalist topluluğun kitle desteği olmadan bir işe yaramayacağını, söylüyordu. Halkı devrimden önce ve sonra eğitmek fikrini savundu. 1872’de, İleri! isimli bir dergi kurdu. İlk sayı, Ağustos 1873’te çıktı. Lavrov bu dergiyi, Rusya’nın farklı tarihi gelişimi üzerine yaptığı analizleri halka duyurmak için kullanıyordu.
Lavrov, 40 yıldan daha fazla üretken yazarlık yaptı. Hegel Felsefesi ve Pratik Felsefe Problemleri Dersleri adında iki yapıtı vardır. Sürgündeyken, sosyalist bakış açısını değerlendirdi. Mirtov mahlasıyla, Tarihi Mektuplar’ı yazdı. Mektuplar, Rus devrimci hareketinde büyük etkiler yarattı.
Devrimci İdeolojisi

Lavrov’un düşüncesine göre, sosyalizm, Batı Avrupa tarihi gelişiminin sonal ürünü olacaktı. Ona göre; burjuvazi kendi yıkım tohumlarını içinde barındırıyordu. “Lavrov devrimci kariyerine; geleceğin, maddi koşullar tarafından zorunlu olarak, Batı Avrupa bilimsel sosyalizmine ait olduğunu varsayarak başladı.” Lavrov; Rusya'daki tarihi gelişimin, Batı Avrupa'dan önemli ölçüde farklı olduğunu düşünüyordu. Ama yine de, Rusya'nın daha büyük Avrupa sosyalist hareketine dahil olmasını umuyordu.
Lavrov Rusya'nın tarihi gelişimi üzerine yaptığı analizde; Rusya'nın farklı tarihi gelişiminin asıl özünü; olgunlaşmamış feodal yapısıyla ve bunun daha gelişkin sonuçlarıyla açıklamıştı. Rusya, Avrupa'nın olağan gelişiminden, 13. yüzyılda Moğol fetihleri dolayısıyla yalıtık kalmıştı. 1870'te, Lavrov, Batı Avrupa ile Rusya'yı; ekonomik, politik ve sosyal gelişim yönünden karşılaştıran bir çalışma yayımladı.
Tarihi araştırma ve analizlerine rağmen; hala Rusya'da sosyalist devrimin olanaklı olduğunu düşünüyordu. Aynı dönemden, Georgi Plehanov, sosyalist devrimin, ancak devrimci işçi partisinin inşasıyla başarılı olabileceğine inanıyordu. Yine Plehanov, Rusya'nın bekleyip, Batı Avrupa ile aynı tarihi gelişimi tecrübe etmesini savundu. Lavrov bu bakış açısını reddetti; Rusya'daki öznel koşullara rağmen, temel devrimci taktiklerle, burada sosyalizmin kurulabileceğine inandı.
Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları bulunmaktadır.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BIBSYS: 90108093  BNF: cb12847148m (data)  CiNii: DA03077861  GND: 11877901X  HDS: 028374  ISNI: 0000 0001 1489 8171  LCCN: n83007026  LNB: 000280129  MusicBrainz: 4083fb34-80f3-4252-89fc-c6120b8c21f6  NDL: 00860871  NKC: skuk0000770  NLI: 987007273818505171  NTA: 070660670  RERO: 02-A000103161  SNAC: w6t51q59  SUDOC: 111900239  VIAF: 33364298   WorldCat (LCCN): n83-007026 
Pyotr Lavrov
Leo von Caprivi

| Leo von Caprivi |
| --- | --- |

Almanya Şansölyesi
Görev süresi 20 Mart 1890 - 26 Ekim 1894
Hükümdar: II. Wilhelm
Yerine geldiği: Otto von Bismarck
Yerine gelen: Chlodwig zu Hohenlohe-Schillingsfürst
Prusya Başbakanı
Görev süresi 20 Mart 1890 - 22 Mart 1892
Hükümdar: II. Wilhelm
Yerine geldiği: Otto von Bismarck
Yerine gelen: Botho zu Eulenburg
Kişisel bilgiler
Doğum: Georg Leo von Caprivi 24 Şubat 1831(1831-02-24) Charlottenburg, Prusya
Ölüm: 6 Şubat 1899 (67 yaşında) Skyren, Prusya
Dini: Lutheran
Ödülleri:  
İmzası: 
Askerî hizmeti
Bağlılığı:  Prusya
Hizmet yılları: 1849–1888
Rütbesi: General der Infanterie Vizeadmiral
Çatışma/savaşları: Fransa-Prusya Savaşı İkinci Schleswig Savaşı Avusturya-Prusya Savaşı
Georg Leo Graf von Caprivi de Caprara de Montecuccoli (24 Şubat 1831 - 6 Şubat 1899), Otto von Bismarck'tan sonra 1890-1894 yılları arasında Almanya şansölyesi olan asker ve devlet adamı.
Askeri kariyeri

Berlin'de öğrenim gördü. 1849 yılında orduya girdi. 1866 yılındaki Avusturya seferinde 1. Ordu'nun kurmay heyetinde görev aldı. Fransa-Prusya Savaşı'nda 2. Ordu'ya bağlı 9. Kolordu'nun kurmay başkanı olarak görev yaptı. Hem Orléans çevresindeki hem de Metz önündeki savaşlara katıldı. 1883 yılında donanma komutanlığına getirildi. Bu görevi sırasında, bir yandan da Reichstag'da deniz kuvvetlerini temsil ediyordu. 1888 yılında bu görevlerinden istifa etti ve 9. Kolordu komutanlığına atandı.
Siyasi kariyeri

Üstün yöneticilik yeteneğini kanıtladığı ve hiçbir siyasi partiyle bağlantısı bulunmadığı için, Bismarck tarafından daha o yıllarda ardılı olarak görülüyordu. Nitekim Mart 1890'da Şansölye ve Dışişleri Bakanı olarak atandı.
Şansölye olarak elde ettiği ilk başarı, Temmuz 1890'da İngiltere ve Almanya'nın Afrika'daki nüfuz alanlarıyla ilgili geniş kapsamlı bir anlaşma gerçekleştirmek oldu. Ama Doğu Afrika ile Nijerya'daki saldırgan politikanın terk edilmesi ve Helgoland karşılığında Zengibar'ın talep edilmesinden vazgeçilmesi üzerine sömürgeci partiler yeni şansölyeye acımasızca saldırmaya başladılar. 1890 İngiliz-Alman Antlaşmasını Avusturya, Romanya ve öteki devletlerle yapılan ticari antlaşmalar izledi. Bu antlaşmalar dolasıyla İmparator II. Wilhelm'in açık övgülerini kazandı ve kont unvanı verildi. Bundan sonra tarımsal çıkar çevrelerinin aralıksız hücumlarıyla karşılaştı. Daha önce muhalefette bulunan liberallerin ve öteki partilerin desteğiyle iktidarını sürdürmeye çalıştı. Ordunun yeniden düzenlenmesi parlamentoda bir bunalıma yol açtıysa da düzenlemeyi başarıyla tamamladı. Bununla birlikte, askerlik süresini kısalttığı için bazı askerlerin düşmanlığını kazandı. 1892 yılında gündemdeki sorunun Hristiyanlık ile Ateizm arasında bir seçim yapmak olduğunu öne sürerek savunduğu eğitim yasa tasarısını meclisten geçiremeyince konumu ciddi biçimde sarsıldı. Bunun üzerine Prusya Başbakanlığı'ndan istifa etti. Almanya Başbakanlığı sırasında Kont Eulenburg görüş ayrılığı çıkınca ekim ayında imparator her ikisini de görevden aldı.
Yaşamının son yıllarını toplumdan bütünüyle uzak kalarak geçirdi.
Fransa-Prusya Savaşı 1870-71,
İgor Kşnyakin

| İqor İvanoviç Kşnyakin |
| --- | --- |
Игорь Иванович Кшнякин
Doğum: İqor İvanoviç Kşnyakin 19 Mayıs 1962(1962-05-19) Bakü, Azerbaycan SSC, Sovyetler Birliği
Ölüm: 25 Aralık 2024 (62 yaşında) Aktau, Mangıstau, Kazakistan
Defin yeri: II. Fahri Hiyabanı Mezarlığı
Vatandaşlık: Azerbaycan
Meslek: Pilot
Etkin yıllar: 1982–2024
Tanınma nedeni: Azerbaycan Hava Yolları'nın 8243 sefer sayılı uçuşu
Ödüller: Azerbaycan'ın Millî Kahramanı

İgor Kşnyakin (Rusça: Игорь Иванович Кшнякин, 19 Mayıs 1962, Bakü – 25 Aralık 2024, Aktau) Azeri uçak pilotu ve Azerbaycan'ın Millî Kahramanı. 25 Aralık 2024'te Kazakistan'ın Aktau şehri yakınlarında düşen Azerbaycan Hava Yolları'nın 8243 sefer sayılı uçuşun kaptanı olarak tanınmıştır.
Hayatı

İgor İvanoviç Kşnyakin, 19 May 1962'de Bakü'de doğdu. Pilot olarak ilk eğitimini 1982'de Sovyetler Birliği Kahramanı Taran adına Sasovo Sivil Havacılık Uçuş Okulu'nda pilotluk branşı üzerine aldı. Ayrıca, 1992 yılında Rusya Devlet Hidrometeoroloji Enstitüsü'nün Meteoroloji bölümünden mezun oldu. Kşnyakin, 1982'de Yevlah Birleşik Havacılık Birliği'nde An-2 uçağının 2. pilotu olarak çalışmaya başladı. 6 Ocak 1984 tarihinden itibaren Zabrat Birleşik Havacılık Birliği'nin An-2 uçağının 2. pilotu, 1990 yılında ise Azerbaycan Sivil Havacılık Müdürlüğü'nün Yak-40 uçağında 2. pilot olarak görev yaptı. 1994 yılında Yak-40 uçağının komutanı, 1997 yılında ise "AZAL" Milli Havacılık Şirketi'nin Yak-40 uçağı kaptanı olarak atandı. 1998'de Tu-134 uçağında 2. pilot olarak görev aldı. 2005'te An-140 uçağının kaptanı, 2008 yılından itibaren ise ATR-42/72 uçağı kaptanı olarak terfi etti. 3 Haziran 2013'ten itibaren Embraer-170/190 uçağı için yeniden eğitim kursunu tamamladıktan sonra bu uçakta stajyer pilot olarak görevlendirildi. 11 Aralık 2013'te "Azerbaycan Hava Yolları" A.Ş.'nin Uçuş Üretim Müdürlüğü'nde Embraer-170/190 uçağı kaptanı olarak atandı. Kşnyakin'in toplamda 15.159 uçuş saati bulunmaktaydı ve bunun 11.180 saati kaptan olarak gerçekleştirilmişti.
İki kız çocuğu var.
Ölümü

25 Aralık 2024'te Azerbaycan Hava Yolları'na ait Embraer 190 uçağı, Rus yapımı Pantsir-S1 hava savunma sistemi tarafından vuruldu. İgor Kşnyakin ve ikinci pilot Aleksandr Kalyaninov, uçuş kontrol sistemlerinin devre dışı kalmasına rağmen uçağı Hazar Denizi üzerinden Aktau Uluslararası Havalimanı'na yakın bir alana yönlendirdi. Ancak Kazakistan'ın Aktau şehri yakınlarında gerçekleştirilen zorunlu iniş sırasında uçak yere çarptı. Uçakta 62 yolcu ve 5 mürettebat olmak üzere toplam 67 kişi bulunuyordu. Kaza sonucunda 29 kişi kurtuldu. İgor Kşnyakin, 2024 yılının Aralık ayında meydana gelen kazada hayatını kaybetti. Uzmanlar, onun ve ekibinin kahramanlıklarını "tarihe kahramanlar olarak geçtiler" şeklinde tanımladı.29 Aralık 2024'te II. Fahri Hiyaban'da defnedildi.
Ödülleri

29 Aralık 2024 tarihli Azerbaycan Cumhurbaşkanı kararnamesiyle İgor İvanoviç Kşnyakin'e (ölümünden sonra) "Azerbaycan'ın Milli Kahramanı" unvanı verildi.
Uşak Üniversitesi

| Uşak Üniversitesi |
| --- | --- |

Slogan: Aklın ve Bilimin Işığında Yeni Nesil Bir Üniversite
Kuruluş: 17 Mart 2006
Tür: Devlet
Eğitim dil(ler)i: Türkçe İngilizce
Bağlılık: Yükseköğretim Kurulu
Rektör: Prof. Dr. Ekrem Savaş
Akademik personel: 1400
Kayıtlı: 25000
Doktora öğrencileri: 180
Konum: Uşak, Türkiye
Yerleşke: Bir Eylül Kampüsü
Web sitesi: usak.edu.tr
Uşak Üniversitesi Türkiye nin Uşak ilinde bulunan bir üniversite. Üniversitenin kurulmasına ilişkin karar 1 Mart 2006 tarihli ve 5467 sayılı resmî gazetede yayınlanmıştır. 2006 yılında 4 fakülte 5 meslek yüksek okulu ile Afyon Kocatepe üniversitesinden ayrılarak Uşak Üniversitesi adı altında kurulmuştur. Kurucu rektörü Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer tarafından atanan Adnan Şişman dır. 2011 yılında rektörlük seçimlerini kazanan Sait Çelik, Cumhurbaşkanı Abdullah Gül tarafından 2. rektör olarak atanmıştır. 2015'te ise Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan tarafından Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 130'uncu ve 2547 sayılı Yükseköğretim Kanununun 13'üncü maddeleri uyarınca, Yükseköğretim Kurulunun önerdiği adaylar arasından Prof. Dr. Sait Çelik ikinci kez Uşak Üniversitesi Rektörlüğüne atandı. Rektör Çelik, 4 yıl süre ile daha görevini yürütmeye devam edecek. Sait Çelik, Uşak Üniversitesi'nde yapılan aday belirleme seçimlerinde 267 öğretim üyesinden toplam 171 oy almıştı.
Görev yapan rektörler

Prof. Dr. Adnan ŞİŞMAN (2007 - 2011)
Prof. Dr. Sait ÇELİK (2011 - 2017)
Prof. Dr. Ekrem SAVAŞ (2017 - )
Akademik Birimler > Fakülteler

Diş Hekimliği Fakültesi
Eğitim Fakültesi
İnsan ve Toplum Bilimleri Fakültesi
Güzel Sanatlar Fakültesi
İletişim Fakültesi
İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi
İslami İlimler Fakültesi
Mimarlık ve Tasarım Fakültesi
Mühendislik ve Doğa Bilimleri Fakültesi
Sağlık Bilimleri Fakültesi
Spor Bilimleri Fakültesi
Tıp Fakültesi
Uygulamalı Bilimler Fakültesi
Ziraat Fakültesi
Akademik Birimler > Meslek Yüksek Okulları

Banaz Meslek Yüksekokulu
Eşme Meslek Yüksekokulu
Karahallı Meslek Yüksekokulu
Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu
Sivaslı Meslek Yüksekokulu
Sivil Havacılık Meslek Yüksekokulu
Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu
Teknik Bilimler Meslek Yüksekokulu
Ulubey Meslek Yüksekokulu
Uzaktan Eğitim Meslek Yüksekokulu
Akademik Birimler > Enstitüler

Lisansüstü Eğitim Enstitüsü
Akademik Birimler > Yüksek Okullar

Yabancı Diller Yüksekokulu
İdari Birimler > Daire Başkanlıkları

Bilgi İşlem Daire Başkanlığı
İdari ve Mali İşler Daire Başkanlığı
Kütüphane ve Dokümantasyon Daire Başkanlığı
Öğrenci İşleri Daire Başkanlığı
Personel Daire Başkanlığı
Sağlık Kültür ve Spor Daire Başkanlığı
Strateji Geliştirme Daire Başkanlığı
Yapı İşleri ve Teknik Daire Başkanlığı
İdari Birimler > Müdürlükler

Döner Sermaye İşletme Müdürlüğü
Uşak Üniversitesi Sosyal Tesisleri
Uygulama ve Araştırma Merkezleri

Sivil Toplum Çalışmaları Uygulama Araştırma Merkezi
Deri Tekstil ve Seramik Tasarım Uygulama ve Araştırma Merkezi
Uşak Üniversitesi Halı Uygulama ve Araştırma Merkezi
Enerji, Çevre ve Sürdürülebilirlik Uygulama ve Araştırma Merkezi (ENCES)
Ağız ve Diş Sağlığı Uygulama ve Araştırma Merkezi
Uzaktan Eğitim Uygulama ve Araştırma Merkezi (UZEM)
İslam Araştırmaları Uygulama ve Araştırma Merkezi (İSARMER)
Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi Araştırma ve Uygulama Merkezi
Avrupa Birliği Eğitim, Araştırma ve Uygulama Merkezi (ABEAUM)
Bankacılık ve Sigortacılık Uygulama ve Araştırma Merkezi (BSUAMER)
Bilimsel Analiz ve Teknolojik Uygulama ve Araştırma Merkezi (UBATAM)
Deprem Uygulama ve Araştırma Merkezi (UDAM)
Endüstriyel Kenevir Uygulama ve Araştırma Merkezi (EKUAM)
Göç Araştırmaları ve Siyaset Uygulama ve Araştırma Merkezi
Lidya Bölgesi Uygulama ve Araştırma Merkezi
Kadın ve Aile Çalışmaları Uygulama ve Araştırma Merkezi (UKSAM)
Sağlık Hizmetleri Eğitim Uygulama ve Araştırma Merkezi
Sürekli Eğitim Uygulama ve Araştırma Merkezi (USEM)
Tarımsal ve Doğa Araştırmaları Uygulama ve Araştırma Merkezi
Türk Dünyası Araştırmaları Uygulama ve Araştırma Merkezi (TÜDAM)
Türkçe Öğretimi Uygulama ve Araştırma Merkezi (TÖMER)
Uşak Üniversitesi Kapalı Spor Merkezi

2014 yılının Mart ayında açılış töreni düzenlenen spor merkezinde şu birimler bulunmaktadır:
Uşak Üniversitesi Spor Salonu (2000 kişi kapasiteli)
Yarı Olimpik Yüzme Havuzu (Engelli asansörlü)
Jakuzi, Sauna ve Buhar Odaları
Fitness Salonu
Dış ilişkileri

Kafkasya Üniversiteler Birliği'nin üyesidir.
Nehrevan Muharebesi

Nehrevan Muharebesi, ikinci İslamî mezhep olan Hâricîler ile halife Ali arasında, 658 yılının temmuz ayında gerçekleşti. Ali'nin ordusu tarafından Hâricîler'in büyük bir kısmı öldürüldü.
Olayların gelişimi

Halife Osman'ın isyancılar tarafından öldürülmesinin ardından, Muhammed'in kuzeni ve damadı olan Ali halife oldu. Suriye valisi Muâviye Osman'ın öcünün alınmasını istiyordu. Ali ile Muaviye arasında 657 Temmuz'unda gerçekleşen Sıffin Muharebesi'nden kesin bir sonuç alınamaması sonucu Ali ikna edilerek hakeme başvuruldu. Ali'nin taraftarlarından büyük bir grup Kur'an'daki "Hüküm yalnızca Allah'a aittir." (En’âm:57) ifadesine dayanarak bu durumu protesto ettiler ve hakeme başvurmanın Kur'an'daki "Eğer biri ötekine karşı haddi aşarsa, Allah’ın buyruğuna dönünceye kadar haddi aşan tarafa karşı savaşın." (Hucûrat:9) emrine karşı gelmek olduğunu savundular. Bu grubun küçük bir kısmı Abdullah bin Vehb er-Râsibî önderliğinde Harura köyüne çekildi. Bu çekilme yani hariçte (dışında) kalma nedeniyle Hâricîler olarak adlandırılan bu aşırı uçtaki gruba, hakem kararı Ali'nin aleyhinde sonuçlanınca, Nehrevan (bugün Diyala ili) yakınlarında daha büyük bir grup katıldı.
Muharebe

Hâricîler, hem Ali'nin hem de Muâviye'nin hilâfet iddialarına karşıydılar. Sadece halife adaylarına değil, kendi fikirlerini paylaşmayan tüm Müslümanlara da karşıydılar ve İslam toplumu içerisinde terör yaratmaya başladılar. 658 yılının Temmuz ayında gerçekleşen muharebede Halife Ali, Abdullah bin Vehb er-Râsibî'yi ve onun taraftarlarının çoğunu öldürdü.
Sonrası

Savaştan sonra Harici hareketi sona ermedi. Çeşitli isyanlarla gerek Ali döneminde, gerekse Muaviye döneminde Müslüman toplumuna rahatsızlık vermeye devam etti. Ali dönemi, Ali'nin Hariciler tarafından öldürülmesi ile sona erdi. I. Yezîd'in 683 yılındaki ölümünden sonra Müslüman topluluğunun sürüklendiği iç savaşta, Hariciler Emevî hakimiyetini kesintiye uğratan başlıca güç oldular.
Etkileri

Nitekim günümüzdeki Selefi, Vehhabî toplumların fikirleri ve davranışları Haricilerle aynıdır. Suudi Arabistan'ın kurulmasında İngiliz kışkırtmasıyla Osmanlı'ya karşı baş kaldırarak ortaya çıkan Muhammed bin Abdülvehhâb, Bedevileri toplayıp civar bölgelere saldırarak kendi inanç sistemini yaymış, kendi fikirlerinde olmayan diğer itikadlara ve mezheplere mensup Müslümanları, küfür, şirk ve bid'at ile itham etmiştir.
Amaras Manastırı

| --- | --- |
Amaras Manastırı'nda bulunan Aziz Grigoris Kilisesi

Temel bilgiler
Konum: Sos köyü, Hocavend rayonu,  Azerbaycan
Koordinatlar: 39°41′02″K 47°03′26″D﻿ / ﻿39.68389°K 47.05722°D﻿ / 39.68389; 47.05722
İnanç: Oryantal Ortodoksluk
Mezhep: Kafkas Albanyası Apostolik Kilisesi
Açılış: 4. yüzyıl - 19. yüzyıl
Web sitesi: www.amaras.org
Amaras Manastırı (Ermenice: Ամարաս վանք), Hocavend iline bağlı Sos köyü yakınlarında Karabağ bölgesinde bulunan bir Ermeni manastırı. Manastır, önemli bir dini ve eğitim merkeziydi. Manastır, erken Hristiyanlık döneminden Alban Havari Kilisesi'nin kaldırılmasına kadar Kafkasya Albanya'sında en çok ziyaret edilen kutsal tapınaklardan biri olmuş, yakın zamana kadar bulunduğu bölgenin hem Hristiyan hem de Müslüman nüfusu tarafından kutsal kabul edilmiştir.
Tarihçe

Orta Çağ tarihçileri Bizantionlu Faustus ve Movses Kagankatvatsi'e göre Aydınlatıcı Grigor dördüncü yüzyılın başında Amaras Manastırı'nı kurdu.
Amaras Aydınlatıcı Aziz Grigor'in torunu Aziz Grigoris'in mezar yeriydi. Kalıntıları için inşa edilmiş bir mezar, 19. yüzyılda yeniden inşa edilmiş Aziz Grigoris kilisesinin apsisi altında hala var olmaktadır.
Beşinci yüzyılın başında Ermeni alfabesinin mucidi Mesrop Mashtots, Amaras'ta alfabeyi kullanan ilk okulu kurdu.
Manastır, on üçüncü yüzyılda Moğollar tarafından yağmalandı, 1387'de Timur işgali sırasında tahrip edildi ve on altıncı yüzyılda tekrar yıkıldı. Kurtulmuş savunma duvarlarının inşa edildiği onyedinci yüzyılın ikinci çeyreğinde radikal bir yeniden yapılanma geçirmiştir.
Amaras daha sonra terk edildi ve on dokuzuncu yüzyılın ilk yarısında manastır, Rus İmparatorluk birliklerine sınır kalesi olarak hizmet etti.
Rus çarı I Aleksandır tarafından 11 mart 1836 kararıyla Kafkas Albanyası Apostolik Kilisesi, indirildikden sonra Ermeni Apostolik Kilisesi, 1848'de manastırı ele geçirdi. Manastırın kilisesi askeri işgal döneminde, eski kilisenin sahasında yeni bir kilise inşa edilmesini gerekli kılacak şekilde ciddi olarak hasar görmüştür. Aziz Grigoris'e ithaf edilen bu yeni kilise 1858 yılında inşa edilmiş ve maliyet Şuşa şehrinin Ermenileri tarafından karşılanmıştır. Parlak beyaz taştan inşa edilmiş üç nefli bir bazilika olan yapı hala ayakta durmaktadır.
Manastır Sovyet döneminde terk edilmiştir.