Bilgelik
Psikolojik bakış açıları

Psikologlar, bilgelikle ilgili yaygın olan inançlar veya halk teorileri hakkında veri toplamaya başladılar. İlk analizler, “zeka, algı, maneviyat ve cin gibilik ile bilgelik teorisinin örtüşmesine rağmen, bilgeliğin zor yaşam soruları ile başa çıkmada ve karmaşık gereksinimlere uyum sağlamada bir uzmanlık olduğu açıktır" durumunu işaret etmektedir.
Bu tür örtülü teoriler, açık teorilerin ve bilgeliğin temelinde ortaya çıkan psikolojik süreçlerle ilgili deneysel araştırmalara karşıt durmaktadır.
 Bilgeliğin kesin psikolojik tanımları hakkındaki görüşler değişebilir, ancak, bilgelik için kritik olanın, yaşam hakkında derin düşünceleri ve kritik yaşam meseleleri hakkındaki yargıyı destekleyen belirli üstbilişsel süreçler olduğu konusunda bir fikir birliği vardır. Bu süreçler arasında kişinin kendi bilgisinin sınırlarını tanıma, belirsizliği ve değişimi kabul etme, bağlam ve daha büyük resme dikkat etme ve bir durumun farklı bakış açılarını entegre etme sayılabilir. Bilişsel bilim insanları, birinin yaşamını yönetmek için içgörülü çözümler sağlayabileceğinden, bilgeliğin bu tür akıl yürütme süreçlerini koordine etmesi gerektiğini öne sürmektedir. Özellikle, böyle bir muhakeme hem teorik hem de deneysel olarak genel zekadan farklıdır. Robert Sternberg, bilgeliğin genel (akışkan veya kristalize) zekayla karıştırılmaması gerektiğini önerdi. Bu fikir doğrultusunda araştırmacılar deneysel olarak bilgece mantığın IQ'dan farklı olduğunu göstermiştir. Bilgeliğin birkaç farklı karakterizasyonu aşağıda listelenmiştir.
Baltes ve meslektaşları Bilgelik: Yaşam boyu başarılı gelişmeyi düzenlemedeki yapısı ve işlevi adlı eserlerinde, bilgeliği, "belirli bir durumun çelişkileriyle başa çıkabilme ve bir eylemin kişinin kendisi ve diğerleri için sonuçlarını değerlendirebilme yeteneği" olarak tanımladılar. Somut bir durumda, kişisel, kişiler arası ve kurumsal çıkarlar arasında bir denge kurulabileceği zaman elde edilir ". Dengenin kendisi, bilgeliğin eleştirel bir ölçütü gibi görünüyor. Deneysel araştırmalar, bilgeliğe bağlı akıl yürütmenin, kişisel yaşam zorluklarıyla karşı karşıya kalındığında kişisel ve kişiler arası çıkarlar arasında denge sağlamakla ve kişiler arası çatışmaları yönetirken hedefler belirlemekle ilişkili olduğunu gösteren bu fikri desteklemeye başladı.
Pozitif psikoloji alanındaki araştırmacılar, bilgeliği "bilgi ve deneyimin" eşgüdümü ve "refahı geliştirmek için kasıtlı kullanımı" olarak tanımlamışlardır. Bu tanım altında, bilgelik ayrıca aşağıdaki yönlere sahip çok boyutlu bir yapı olarak tanımlanır:
Kendi kendine bilgi ve sürdürülebilir eylemlerle problem Çözme.
Olumsuz ve olumlu yanları bilinen durumlara bağlamsal samimiyet.
Etik görüşlerde çeşitlilik bilgisi ile değere dayalı tutarlı eylemler.
Koşulsuz kabul ile yaşamdaki belirsizliğe karşı tolerans.
Kişinin kendi duygularını, ahlakını vb. anlayabilmek için kendisiyle empati kurabilmesi ve kendini daha büyük bir bütünün parçası olarak görebilme yeteneği de dahil olmak üzere diğer hisler.
Bu teorik model, bilgelikle ilgili muhakeme ve iyilik hali arasındaki geniş bir bağlantı dışında, deneysel olarak test edilmemiştir.
Grossmann ve meslektaşları, önceden tanımlanmış psikolojik literatürü sentezleyerek, kötü tanımlanmış yaşam durumları karşısında, bilgeliğin tarafsız ve sağlıklı yargı içeren belirli bilişsel süreçleri içerdiğini belirtir: (i) entelektüel alçakgönüllülük veya kişinin kendi bilgi sınırlarını tanıması; (ii) eldeki konudan daha geniş perspektiflerin takdir edilmesi; (iii) sosyal ilişkilerde değişiklik olasılığına duyarlılık; ve (iv) farklı bakış açılarını uzlaştırmak veya birleştirmek. Önemli olarak, Grossmann, kültürün, deneyimlerin ve sosyal durumların rolü de dahil olmak üzere, eğitim ve öğretim uygulamalarına yönelik etkileri olan bilgeliği gösterme anlayışı, gelişimi ve eğilimi için, bağlamsal faktörlerin temel rolünü vurgulamaktadır. Bu bilgeliğe yer verilen durum, sağlıklı bir yargılama sağlayan bağlamsal faktörleri anlamak için katı kanıta dayalı yöntemler kullanarak yeni bir bilgelik alimliği aşaması başlattı. Örneğin, Grossmann ve Kross “Süleyman paradoksu” olarak adlandırdıkları bir olguyu tanımladılar - bir kişinin kendi problemlerine göre diğerlerinin problemlerine daha akıllıca düşünce üretebilmesi. Yahudi halkının üçüncü lideri olan Süleyman'dan sonra, diğer insanların ikilemleri hakkında yargılarda bulunurken çok fazla bilgelik göstermiş ancak kendi hayatında önemli kararlar geldiğinde içgörü sahibi olamamıştır.
Deneysel bilim insanları da duyguların bilgelikteki rolüne odaklanmaya başladılar. Araştırmacıların çoğu, en fazla bilgeliğin gerekeceği karmaşık ve tahrik edici türden durumların idaresi için, duyguların ve duygu regülasyonunun, anahtar rolü üsleneceği konusunda hemfikirdir. Bununla birlikte, birçok deneysel araştırma, zor durumlarda, akıl yürütme yeteneğine çok fazla ihtiyaç olacağını varsayarak, bilgeliğin bilişsel veya üstbilişsel yönlerine odaklanmıştır. Bu nedenle duygular, bilgeliğin gerçek olaylarda nasıl bir rolü olacağını belirlemede ve geçmiş olaylar hakkında düşünce üretmede büyük olasılıkla rol oynayacak olmasına rağmen, ancak yakın zamanda deneysel kanıtlar, farklı duyguların bir insanın karmaşık olaylarla akıllıca başa çıkma yeteneğini nasıl ve ne zaman geliştirdiğine veya zarar verdiğine dair sağlam kanıtlar sunmaya başlamıştır. Dikkat çeken bir bulgu, duygusal yoğunluğa bakılmaksızın duygusal deneyim çeşitliliği ile akıllı mantık arasındaki pozitif ilişki ile ilgilidir.