Kur'an tarihi
Gayrimüslim bilimcilerin görüşüleri

Kuran'ın kökeni akademik araştırmaların daimi konusudur. Ayrıca, geleneksel görüşün ayıklanması ve temelden yeniden değerlendirilmesi için bir takım önerilerde de bulunulmuştur.
Gayrimüslim bilim insanları Kur'anın ilahi kaynağı dışında, 1970'lere kadar onun kökeni ile ilgili İslami hikâyeyi kabul ettiler.
Ernest Renan; "İslam, diğer dinlerin kökenlerini besleyen gizemin ortasında değil, daha çok tarihin tam ışığında doğdu, İslam adına hüküm süren, yayılan, dinin şevkinden beslenen ve o dinin kutsal kitabının derlenmesine, düzenlenmesine, onaylanmasına ve dağıtılmasına bir imparatorluk başkanlık etti" diye ünlü görüşünü ilan etti.
Ancak 1970'lerde revizyonist tarihçiler İslami kaynakları (- Kur'an üzerine yapılan tefsir veya yorumlar, hadisler veya İslam peygamberi Muhammed'in neyi onaylayıp neyi onaylamadığına dair açıklamalar ve sira , Muhammed'in biyografisi-) sorgulamaya başladılar. Kanıt olarak arkeoloji, epigrafi, nümizmatik ve Arap olmayan çağdaş literatür dahil olmak üzere bu literatüre " kaynak-eleştirel bir yaklaşım uyguladılar ve bunların "kesin gerçekler" ve çapraz kontrol yeteneği sağladığını savundular.
İslam tarihçileri Patricia Crone, Michael Cook, John Wansbrough ve arkeolog Yehuda D. Nevo' var olan tüm temel İslam kaynaklarının, unutma, yanlış yorumlanma, çarpıtma, bozma vs. için yeterli olan birkaç nesli geride bırakarak, anlattıkları olaylardan 150 ila 300 yıl sonra ortaya çıktığını ileri sürdüler. İslam fetihleri, Musevi ve Hristiyan meydan okumalarına yanıt olarak inançlarını ve tarihlerini detaylandırıp eski haline getirdikleri için, İslam'ın Müslüman fetihlerinden birkaç yüzyıl sonra kademeli olarak oluştuğunu iddia ediyorlar.
1999'da Cook ve Crone, "Yedinci yüzyılın son on yılından önce Kuran'ın herhangi bir biçimde varlığına dair kesin bir kanıt bulunmadığını" savundular.(Radyokarbon ile yedinci yüzyılın başlarına tarihlenen Sanaa el yazması ve Birmingham Kuran el yazması gibi el yazmaları daha sonra keşfedildi.)
Bununla birlikte, Osmani metin türünün tüm erken el yazmalarında ortak olan özel imlası üzerine çalışma yayınlamış olan Marijn van Putten, Birmingham fragmanında bulunan kendine özgü bir dizi yazımlar nedeniyle olduğunu belirtmiş ve örneklerle göstermiştir (Mingana 1572a). + Arabe 328c); "açıkça Osman metin türünün bir soyundan gelmektedir" ve erken radyokarbon tarihlendirmesine rağmen, onun Osman öncesi bir kopya olması "imkansızdır" diyor.
Yazar Gazeteci ve bilgin Toby Lester, Kuran'ın "en eski Müslüman yorumcuların bile kaybettiği bir dile, hikayelere ve olaylara aşina olduğunu" not ediyor.
Cook ve Christopher Rose, Kuran'ın kapalı (gizemli) kelimeler ve Mukatta'at denilen - kelime oluşturmayan ve Kuran'ın surelerinin yaklaşık dörtte birinde başlık olarak kullanılan, bir ila dört harften oluşan  "gizli harfler grubu" ve tarihçiler tarafından bilinmeyen Sabii dini grubu içerdiğini not eder. Cook, bunların anlamlarının unutulduğunu ve ne anlama geldiğini "birilerinin bir zamanlar bilmesi gerektiğini", Kuran'ın "on yıllardır sahneden uzak kalmış olabileceğini" öne sürüyor.
Hristiyan Bizansın tarihsel kayıtlarında Arap işgalcilerin ilerleyişini, liderlerini veya dinini anlatan "Kuran"dan, "İslam"dan, " Raşidin halifelerden" ve fütüh savaşlarından hiç bahsedilmiyor. "Hilafetin kurulmasıyla yaşayan" Arap devleti hakkında günümüze ulaşan herhangi bir belgenin olmadığı bölge ve dönemin madeni paralarının MS 685'ten sonrasına kadar İslami ikonografiyi kullanmadığı da gerçek.
Rivayete göre, Kuran MS 7. yüzyılın başlarında derlenmişti, ancak tarihçi Tom Holland'a göre, 690'larda bir Halife nihayet Peygamber'in adını halka açık bir anıta yazdı; Bundan onlarca yıl sonra da özel yazıtlarda O'na göndermeler görünmeye başlar".
Tarihçi Michael Cook, Kur'an'ın bir kitap (Mus'haf) halinde toplanması ve düzenlenmesiyle ilgili tutarsızlıklardan bahsederken;
Muhammed'in takipçilerinden bazılarının, yaşamı boyunca Kuran'ın tamamını zaten ezbere bildiğini öğreniyoruz. - ancak daha sonra oradan buradan toplanan parçalardan bir araya getirilmesi gerekti. Bize, Muhammed'in vahiylerini düzenli olarak bir katibe yazdırdığı söylendi - ancak daha sonra kutsal kitap, ona ezbere sahip olanların savaşta ölümüyle kaybolma tehlikesiyle karşı karşıya kaldı. İlk Halife tarafından toplanıp kitap haline getirilmiş; veya ikinci tarafından; veya üçüncüsü, Osman tarafından. Alternatif olarak, Osman'ın zamanından önce toplanmıştı ve o sadece metni standartlaştırdı ve diğer versiyonları yok etti. Bu rivayetlerin sonuncusu hakim olma eğilimindeydi, ancak seçim biraz keyfi. . . diyor.
Fethedilen gayrimüslim halkların anlatıları da geleneksel İslami literatürün anlatılarıyla çelişmektedir. Tarihçi Abdulmesih Saadi, o dönemde Bizans topraklarını istila eden ve yerleşen Arap "göçmenler" (Mhaggraye) hakkındaki 7. yüzyıl Bizans Hristiyan kaynaklarını incelerken, Hristiyanların, göçmenlerin yeni bir dinden olduğunu gösteren "Kuran" veya "İslam" terimlerinden asla bahsetmediklerini gördü.
Muhammed, bir rehber, öğretmen, lider veya büyük hükümdar olan "Mhaggraye'nin ilk kralı" idi. Ancak Arapların dininden bahsettiler. Göçmenlerin dini, "Eski Ahit göre" tek tanrılı olarak tanımlandı.
Göçmenlerin Emiri ve yerel Hristiyanların Patriği dini bir kolokyum yaptığında, kutsal yazılar hakkında çok fazla tartışma yapıldı, ancak Kuran'dan bahsedilmedi, "Kur'an'ın henüz dolaşımda olmadığına dair olası bir işaret." Hristiyanlar, Emir'e "öğrenilmiş Yahudilerin" eşlik ettiğini, göçmenlerin "Tevrat'ı Yahudiler ve Samiriyeliler gibi kabul ettiklerini", ancak kaynakların hiçbirinin göçmenleri Yahudi olarak tanımlamadığını bildirdi.
Wansbrough'un öğrencileri Crone ve Cook, Hagarism: The Making of the Islamic World (1977) adlı bir kitap yazdılar. Crone, Wansbrough ve Nevo, var olan tüm birincil kaynakların, tanımladıkları olaylardan 150-300 yıl sonrasına ait olduğunu ve bu nedenle kronolojik olarak bu olaylardan çok uzak olduğunu iddia ederler.