stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Sözsüz Oyun II
Özet

İki çuval ile düzgün bir elbise yığını, sahnenin arka tarafında "şiddetli aydınlatılmış" alçak bir platformun üzerinde durur. Her iki çuvalda da birer adam vardır; soldakinde B ve sağdakinde A.
Uzun bir sırık (oyun metninde "üvendire" - [İng. "goad"] kelimesi kullanılır) sağdan girer, A'yı günlük rutinine başlaması için uyandırmak üzere sağdaki çuvalı dürter ve çıkar. Bir kez daha dürtülen A sonunda ortaya çıkar. A sarsak ve dağınık şekilde hareket eder. Haplarını yutar, dua eder, rastgele giyinir, bir havucu ısırır ve hemen ardından "tiksintiyle tükürür." “Canı sıkkındır, evhamlı bir hayalperesttir, belki de bir şairdir.” Yaptığı temel faaliyet, açıkça görülen bir amaç olmaksızın, dolu çuvalı sahnenin soluna taşımasıdır. Ardından kendi çuvalına geri girer. Böylece artık B'nin içinde bulunduğu çuvalı üvendirenin eriminde bırakmış olur.
Üvendire, ucuna bir teker takılmış olarak yeniden görünür, diğer çuvalı dürter ve önceki gibi çıkar. B dakik, hızlı ve isteklidir, uyanması için bir defa dürtülmesi yeterli olur. Muhtemelen daha önce düzgünce katlamış olduğu kıyafetleri şimdi dağılmıştır (bu, üçüncü bir kişinin varlığının açık işaretidir) ama B buna aldırmaz ve kendi işine bakar. Nasıl giyinmesi ve elbiselerine nasıl bakması gerektiğini bilmektedir. Kendine de daha iyi bakar (dişlerini fırçalar ve egzersiz yapar), daha organizedir (toplam  on bir defa saatine bakar, çuvalların yerini değiştirmeden önce bir harita ve pusula kullanır), ama yine de yaptıkları A'ya göre daha anlamlı değildir. Yapacak daha çok şeyi olsa da B, Beckett'ın oyundaki talimatlarına göre günlük işlerini hızlıca yerine getirir. Böylece geçirdiği zaman A ile yaklaşık olarak aynıdır. Çuvalların yerini değiştirdikten sonra soyunur, elbiselerini yığının üzerine fırlatmak yerine düzgünce katlar ve yeniden çuvalının içine girer.
Artık iki tekerin üzerinde ilerleyen üvendire üçüncü defa görünür ve A'yı uyandırmaya çalışır. Yine iki defa dürtmesi gerekir. A önceki pandomimi tekrar etmeye başlar. Ancak bir anda ışıklar söner ve oyun sona erer.
İlk gösterimin ardından yapılan yorumlar "kafa karışıklığından beğenmemeye" kadar farklılık gösteriyordu. Oyun ABD'deki gösterimlerinde biraz daha başarılı oldu. Ancak Beckett tüm bu tepkiler hakkında Thomas MacGreevy'ye şöyle yazmıştı: "Daha önce hiç böyle güzel bildirimler almamıştım." Alan Schneider göre sorun "eleştirmenlerin eski oyunları işe karıştırmadan ve daha önce gösterdikleri tepkileri ussallaştırmadan, karşılarındaki yeni oyun hakkında fikir yürütememeleriydi."
Yorumlar

"Oyun ancak mekanik figürler insanileştirilirse ilgi çekici olur. İnsanlığın içinde bulunduğu tekrar eden kötü durumun, birbirleriyle ilişkisi olmasa bile karakterler arasında paylaşılıyor olması, oyundaki tek rahatlık kaynağıdır." İki adam kendilerini üvendirenin ardındaki harici güçten kurtarmak için birlikte çalışırlar, ancak güç bu çabaya üvendireye tekerlekler ekleyerek karşılık verir. Mantıken bir süre sonra üvendirenin eriminden kurtulmuş olmaları gerekir, ama ne zaman? Eğer üvendire onları dürtmese, çuvallarına tıkılmış olarak mı kalacaklardır? Bu ölüm müdür?
Eugene Webb farklı bir yorumu savunur. Ona göre "üvendire insanın eyleme geçmek için içinde duyduğu güdüyü temsil eder. Eğer insan kendi dışındaki hiçbir şeye güvenemezse, kendi içinde ona umut ve güven verecek bir şey bulabilir mi? Bu konuda oyunun söylemek istediği, insanın içinde, uzun süre eylemsiz kalmamasını sağlayan zorlayıcı bir gücün bulunduğudur.
Adlandırılamayan'ın ünlü kapanış cümlesi "Devam edemem, devam edeceğim"dir. Üvendire bu iki ifadenin arasında olanları gösterir. A ile B aynı zamanda, Godot'yu Beklerken'in zaman geçirmek ve kendilerini oyalamak için amaçsızca boş işler yapan, ancak sonunda kayda değer hiçbir şey elde edemeyen başkahramanları Vladimir ve Estragon'a benzer. Bununla birlikte daha iş adamı görünüşlü olan B "bir çeşit Pozzo'dur... garip şekilde beceriklidir, işkoliktir, sağlıklı yaşam düşkünüdür." A ve B birlikte "bir insan bileşkesi" oluştururlar: B kendine güvenli ve proaktiftir, A ise harici bir tanrıya güvenmeyi tercih eder.
"Oyuna göre hayata, anlaşılamasa da katlanılmalıdır. Zafer yoktur, çözüm yoktur... Süreç üzerinde kontrol yoktur," 'büyük resim' görülemez. Ne A ne de B diğerini sırtında taşıdığının farkındadır [hatta diğerinin varlığını bile bilmezler]... yüklerini sorgulamadan kabullenirler, tıpkı (Beckett eserlerindeki pek çok örnekten biri olarak) nasıl olup da annesinin odasına tıkılıp, ertesi hafta üzerinde birçok düzelti işaretiyle geri dönecek olan metinler yazarak para kazandığını sorgulamayan Molloy gibi. Oyundaki A aylak Molloy'u anımsatırken, B dedektif Moran'a benzer.
Oyundaki tüm hareket bir günde, iki günde, belki de tüm hayatları süresince geçiyor olabilir. Karakterlerin sola doğru ilerleyişi Dante ile Virgil'in İlahi Komedya'da cehenneme inişi gibidir.
"Beckett, Albert Camus'nün Sisifos Söyleni kitabını okurken, insanın tüm çabasının nafile, hayal kırıklığıyla dolu ve saçma oluşuna ilişkin bir sembol keşfetti. Klasik mitolojinin en büyük günahkarlarından biri olan Sisyphos ebedi bir ceza olarak, sürekli aşağıya geri yuvarlanan bir kayayı, bir tepenin zirvesine tekrar tekrar çıkarmak zorundaydı. Ebedi bir canlanma-faaliyet-dinlenme döngüsüne katlanmak için doğmuş olmak da, A ve B'nin cezasını çektikleri günahtır."
Film versiyonları > The Goad

Paul Joyce 1965'te oyunun etkili bir film versiyonunu The Goad (İng. Üvendire) adıyla çekti. Filmde Freddie Jones ve Geoffrey Hinscliff rol aldı. Film, edebiyat ve sanat hakkında bir eleştiri yayını olan Nothing Doing in London'ın 500 kopya basılan ilk sayısında yayınlandı.
Film versiyonları > NBC yapımı

Amerikan NBC televizyonu oyunun Alan Schneider tarafından yönetilmiş bir uyarlamasını 1966'da yayınladı.
Film versiyonları > Beckett on Film

Oyunun Beckett on Film projesi kapsamındaki uyarlaması, 1920'lerden kalma siyah beyaz sessiz filmlerin tarzında bir film olarak çekildi.
Beckett'ın sahne talimatları gereği "mim sahnenin arka tarafına yerleştirilerek tamamı şiddetle aydınlatılmış alçak ve dar bir platform üzerinde oynanmalı" idi. Filmin yönetmeni  Enda Hughes bunu sağlayabilmek için filmde platformu bir sahnede değil, bir sinema projektöründen geçmekte olan film şeridinin üzerinde konumlandırdı. A'nın ışıkların kararmasıyla kesilen hareketi de filmde projektörün kapatılmasıyla son buluyordu. Filmde tüm hareket üç film karesi üzerinde gerçekleştiriliyordu. Bu durum Beckett'ın oyunda yapmaya çalıştığı friz etkisini de filmde sağlamış oluyordu.
Beckett tarafından belirlenmiş hareket düzeni
Sisyphos taş yuvarlama cezasını çekerken Persephone onu denetiyor (yaklaşık M.Ö. 530'dan kalma bir amfora)
La traviata

| --- | --- |

Özgün isim: La traviata
Müzik: Giuseppe Verdi
Libretto: Francesco Maria Piave
Gala: 6 Mart 1853
İlk gösterim yeri: Teatro la Fenice, Venedik, İtalya
Oyuncular:  Alfred Germont (tenor)  Violetta Valery (soprano)  Josef, Violetta'nın uşağı(tenor)  George Germont, Alfred'in babası (bariton)  Gaston, Letoriere Vikontu  Baron Douphal (bariton)  Dr.Grenvil  Flora'nın uşağı (bariton)  Marki d'Obigny, bir komisyoncu (bas)  Flore Bervoix (soprano)  Annina, Violetta'nın hizmetçisi (mezzosoprano) 
La traviata Giuseppe Verdi'nin bestelediği Francesco Maria Piave'nin libretto'sunu yazdığı 3 perdelik opera eseri. Alexandre Dumas'nın 1848 yılında yazdığı Kamelyalı Kadın romanını temel almıştır. İlk defa 6 Mart, 1853 tarihinde Venedik'te, Teatro la Fenice tiyatrosunda oynanmıştır. "La Traviata" başlığı doğru yoldan çıkmış (kötü yola sapmış) kadın anlamındadır. Opera hazırlanmaktayken libretto yazarı Piave ve besteci Verdi orijinal hikâyenin yazarı Dumas gibi zamanın çağdaş (19. yüzyıl ortası) olmasını istediler; fakat eseri sipariş veren yapımcı La Fenice Tiyatrosu eserin geçmişte (yaklaşık 1700 yıllarında) yer almasında ısrar etti. Fakat 1880'lerden sonraki yapımlarda hep besteci ve librettocunun isteğine uygun olarak 19. yüzyıl zaman olarak uygulanmaktadır.
Bu eserde 1853 ve Mayıs 1854'te II. Perde ve III. Perde'de bazı değişmeler yapılmış ve yeni versiyon yine Venedik'te fakat Teatro di San Benedetto'da ilk defa temsil edilmiştir. Sonraki yapımlarda genellikle bu revize edilmiş şekliyle eser oynanmaktadır.
Şimdi bu opera çok popülerdir ve bütün dünya opera evlerinin reperatuvarlarında vazgeçilmez bir eser olmuştur. Opera America listesine göre Kuzey Amerika'da en çok sahneye konulan 20 opera arasında  (Madam Butterfly ve La bohème operalarından sonra) üçüncü sırayı almıştır. Türkiye'de ise ilk kez 1954 yılında Ankara'da temsil edilmiştir.
Rol Dağılımı

| Rol | Ses tipi | Prömiyerde roller,  6 Mart 1853 (Orkestra şefi: – ) |
| --- | --- | --- |
| Violetta Valéry | soprano | Fanny Salvini-Donatelli |
| Alfredo Germont | tenor | Ludovico Graziani |
| Giorgio Germont, babası | bariton | Felice Varesi |
| Flora Bervoix | mezzosoprano | Speranza Giuseppini |
| Annina, Violetta'nın oda hizmetkarı | soprano | Carlotta Berini |
| Gastone, Alfredo'nın arkadaşı | tenor | Angelo Zuliani |
| Baron Douphol | bariton | Francesco Dragone |
| Marki d'Obigny | bas | Arnaldo Silvestri |
| Doktor Grenvil | bas | Andrea Bellini |
| Giuseppe, Violetta'nın hizmetçisi | tenor | G. Borsato |
| Flora'nın uşağı | bas | G. Tona |
| Komisyoncu | bas | Antonio Mazzini |
Konu özeti

Mekân: Paris ve yakınları

Zaman: 18. yüzyıl başları. Modern prodüksiyonlarda çoğunlukla 19. yüzyıl.
Konu özeti > I. Perde

Büyük bir salon, Paris.
Dilber Violetta kendi evinde bir parti düzenlemiştir. Partide Violetta'ya yakışıklı bir delikanlı tanıştırılır; adı Alfredo'dur. Violetta Alfredo ve onu partiye getiren Gastone'ye şampanya ikram eder. Alfredo herkes ile birlikte ünlü içki aryasını söyler (Libiamo, ne' lieti calici). Violetta ziyaretçilerini dans etmek üzere öteki salona yollar. İki yeni çift yalnız kalırlar. Violetta Alfredo'ya bağımsızlığın ve zevkin kendisi için önemli olduğunu söyler, Alfredo ise ona nasıl hayran olduğunu anlatmaktadır (Alfredo, Violetta: Un di felice eterea). İkilinin sonunda Violetta göğsündeki kamelyayi çıkarır ve Alfredo'ya uzatır. Çiçek solduğunda kendisine gelmesini ister. Sabaha karşı misafirler evi terk eder. Violetta âşık olmuştur. Bunu açıklarken bir yandan da Alfredo'yu unutması gerektiğine kendisini inandırmaya çalışır (Violetta: Sempre libera).
Konu özeti > III. Perde

Violetta’nın yatak odası
Violetta'nin verem hastalığı çok ağırlaşmıştır. Doktor Grenvil, Annina'ya  Violetta'nın ancak iki üç saat daha yaşayabileceğini söyler. Violetta odasında tek başına Alfredo'nun babası tarafından gönderilmiş bir mektubu okumaktadır. Bu mektupta Alfredo ile yaptığı düello sonucunda Baron'un ölmeyip yaralandığı ve Alfredo'nun babası oğluna  Violetta'nin kendisi ve kiz kardeşi için yaptığı fedakarlıklar hakkında bilgi verdiğini ve oğlunu mümkun olan en çabuk bir şekilde Violetta'ya göndererek ondan kendini bağışlamasını isteyeceğini de bildirir. Fakat Violetta bunun çok geç olduğunu hisseder (Violetta: Addio del passato – "Benim acıklı hikâyem de böyle son buluyor.").
Annina koşarak odaya girer ve Violetta'ya Alfredo'nun geldiğini haber verir. Sevgililer tekrar birlikte olmuşlardır. Alfredo birlikte Paris'ten ayrılmalarını teklif eder (Alfredo, Violetta: Parigi, o cara, noi lasceremo – "Sevgilim, Paris'ten ayrılacağız.").
Fakat bu çok geçtir. Violetta ömrünün  dolduğunu ve ölmek üzere olduğunu bilmektedir (Alfredo, Violetta: Gran Dio! morir si giovane – "Büyük Allahım. Bu kadar genç yaşta ölmek"), Yaşlı Girgio Germont Doktorla birlikte gelir (Ah Violetta); yaptıklarından pişmandır. Hemen sonra Violetta Alfredo'nun kolları arasında son nefesini verir.
Ünlü müziksel parçalar > I. Perde

Libiamo ne' lieti calici – Brindisi
Un dì, felice, eterea - İkili: Alfredo ve Violetta
È strano, è strano! - Arya: Violetta
Ah fors'è lui che l'anima - Arya: Violetta
Follie! Follie! - Arya: Violetta
Sempre libera - Arya: Violetta
Ünlü müziksel parçalar > II. Perde

De' miei bollenti spiriti - Arya: Alfredo
Pura siccome un angelo - Arya: Germont
Non sapete quale affetto - Arya: Violetta
Un di quando le veneri - İkili: Germont, Violetta
Ah ! Dite alla giovine - İkili: Violetta, Germont
Morro' ! La mia memoria - İkili: Violetta, Germont
Di Provenza il mar- Arya: Germont
Noi siamo zingarelle - Koro: çingeneler korosu
Di Madride noi siami mattadori - Koro: boğa güreşcileri korosu ve kadınlar korosu
Ogni suo aver tal femina -Arya: Alfredo
Di sprezzo degno, se stesso rendo - Ensambl: Giorgio, Alfredo, Violetta, koro
Alfredo, Alfredo, di questo core non puoi comprendere tutto l'amore - Arya: Violetta
Ünlü müziksel parçalar > III. Perde

Addio del passato - Arya: Violetta
Largo al quadrupede - Koro
Parigi, o cara, noi lasceremo - İkili: Alfredo, Violetta
Ah, gran Dio, morir si giovane - İkili: Violetta Alfredo
Seçilmiş ses kayıtları

| Yil | Cast (Violetta, Alfredo, Germont) | Orkestra şefi, Opera evi ve orkestra | Marka |
| --- | --- | --- | --- |
| 1946 | Licia Albanese, Jan Peerce, Robert Merrill | Arturo Toscanini, NBC Symphony Orkestra ve korosu ]] | Audio CD: RCA Victor Red Seal |
| 1955 | Maria Callas, Giuseppe di Stefano, Ettore Bastianini | Carlo Maria Giulini, La Scala orkestra ve korosu | Audio CD: EMI Classics |
| 1958 | Maria Callas, Alfredo Kraus, Mario Sereni | Franco Ghione, Teatro Nacional de São Carlos orkestra ve korosu | Audio CD: EMI Classics |
| 1960 | Anna Moffo, Richard Tucker, Robert Merrill | Fernando Previtali, Roma Opera orkestra ve korosu | Audio CD: RCA Victor Red Seal |
| 1962 | Joan Sutherland, Carlo Bergonzi, Robert Merrill | John Pritchard, Maggio Musicale Fiorentino orkestra ve korosu | Audio CD:Decca Records |
| 1967 | Anna Moffo, Franco Bonisolli, Gino Bechi | Giuseppe Patanè, Roma Opera orkestra ve korosu  (Film: direktör Mario Lanfranchi) | DVD: Video Artists International |
| 1968 | Montserrat Caballé, Carlo Bergonzi, Sherrill Milnes | Georges Prêtre, RCA Italiana Opera orkestra ve korosu | Audio CD: RCA |
| 1971 | Beverly Sills, Nicolai Gedda, Rolando Panerai | Aldo Ceccato, Royal Philharmonic Orkestrasi,  John Alldis Korosu | Audio CD: EMI Classics |
| 1976 | Ileana Cotrubaş, Placido Domingo, Sherrill Milnes | Carlos Kleiber, Bayerische Staatsoper orkestra ve korosu | Audio CD: Deutsche Grammophon |
| 1979 | Joan Sutherland, Luciano Pavarotti, Matteo Manuguerra | Richard Bonynge, National Philharmonic orkestra ve korosu | Audio CD: Decca |
| 1983 | Teresa Stratas, Plácido Domingo, Cornell MacNeil | James Levine Metropolitan Opera orkestra ve korosu  (Film: direktör Franco Zeffirelli) | DVD: Universal Studios Kat: 0 2519-20326-2 2 |
| 1992 | Cheryl Studer, Luciano Pavarotti, Juan Pons  | James Levine Metropolitan Opera orkestra ve korosu | Audio CD: Deutsche Grammophon |
| 1992 | Kiri Te Kanawa, Alfredo Kraus, Dmitri Hvorostovsky | Zubin Mehta, Maggio Musicale Fiorentino orkestra ve korosu | Audio CD:[[Polygram Records |
| 1995 | Angela Gheorghiu, Frank Lopardo, Leo Nucci | Sir Georg Solti, Royal Opera House Covent Garden orkestra ve korosu | Audio CD: Decca |
| 2005 | Anna Netrebko, Rolando Villazon, Thomas Hampson | Carlo Rizzi, Wiener Philharmoniker orkestra ve korosu | Audio CD: Deutsche Grammophon |
Not: "Kat:" Ses kayıt firmasının kullandığı katalog numarasıdır
Medya

I.Perde finalinde Lucrezia Bori "Ah, fors'è lui" ... "Sempre libera" aryası (1910)Edison Records:
Dipnotlar

↑   22 Ağustos 2008 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. OPERA America'nin "The Top 20" listesi
↑  Liste kaynağı: Budden, Julian: The Operas of Verdi (Cassell), vol 2, p. 114.
Dışsal kaynaklar

"Opera Türkiye" websitesinde Verdi'nin "La traviata" operası konu özeti. (Erişim:18.5.2010)
12 Şubat 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.: Fransızca Wikipedia La Traviata maddesi. (Fransızca) (Erişim:17.3.2009)
1 Şubat 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.: İngilizce Wikipedia La Traviata maddesi. (İngilizce) (Erişim:17.3.2009)
13 Şubat 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.: İtalyanca Wikipedia La Traviata maddesi. (İtalyanca) (Erişim:17.3.2009)
31 Ocak 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. La Traviata operasının liberetosu. (İtalyanca) (Erişim:17.3.2009)
La Traviata - Parasız (Creative Commons) lisanslı MP3 ses kaydı. (Erişim:17.3.2009)
23 Eylül 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Opera ve içindeki parçaların piyano için notaları. (İngilizce) (Erişim:17.3.2009)
| g t Giuseppe Verdi operaları |
| --- | --- | --- |
| Oberto (1839) •  Un giorno di regno (1840) •  Nabucco (1842) •  I Lombardi alla prima crociata (1843) •  Ernani (1844) •  I due Foscari (1844) •  Giovanna d'Arco (1845) •  Alzira (1845) •  Attila (1846) •  Macbeth (1847) •  I masnadieri (1847) •  Jérusalem (1847) •  Il corsaro (1848) •  Legnano Savaşı (La battaglia di Legnano) (1849) •  Luisa Miller (1849) •  Stiffelio (1850) •  Rigoletto (1851) •  Il trovatore (1853) •  La traviata (1853) •  Sicilya Vesperleri (Les vêpres siciliennes) (1855) •  Simon Boccanegra (1857) •  Aroldo  (1857) •  Maskeli Balo (1859) •  Kaderin gücü (La forza del destino) (1862) •  Don Carlos (1867) •  Aida (1871) •  Otello (1887) •  Falstaff (1893) •  | Oberto (1839) •  Un giorno di regno (1840) •  Nabucco (1842) •  I Lombardi alla prima crociata (1843) •  Ernani (1844) •  I due Foscari (1844) •  Giovanna d'Arco (1845) •  Alzira (1845) •  Attila (1846) •  Macbeth (1847) •  I masnadieri (1847) •  Jérusalem (1847) •  Il corsaro (1848) •  Legnano Savaşı (La battaglia di Legnano) (1849) •  Luisa Miller (1849) •  Stiffelio (1850) •  Rigoletto (1851) •  Il trovatore (1853) •  La traviata (1853) •  Sicilya Vesperleri (Les vêpres siciliennes) (1855) •  Simon Boccanegra (1857) •  Aroldo  (1857) •  Maskeli Balo (1859) •  Kaderin gücü (La forza del destino) (1862) •  Don Carlos (1867) •  Aida (1871) •  Otello (1887) •  Falstaff (1893) •  |  |
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb13920589h (data)  GND: 300166400  LCCN: n80138517  MusicBrainz work: 24df0a9b-7977-4ff6-a4dc-7ad71db6972c  NLI: 987007504333205171  SUDOC: 029403723  VIAF: 179786767   WorldCat (LCCN): n80-138517 
Gala afişi
Teatro la Fenice
Balaban, Hayrat

| Balaban |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Trabzon ilinin Türkiye'deki konumu
BalabanBalaban'ın Trabzon'daki konumu
Koordinatlar: 40°51′11″N 40°21′18″E﻿ / ﻿40.853°K 40.355°D﻿ / 40.853; 40.355
Ülke:  Türkiye
İl: Trabzon
İlçe: Hayrat
Coğrafi bölge: Karadeniz Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2022): 1.107
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 462
İl plaka kodu: 61
Posta kodu: 61450
Balaban, Trabzon ili, Hayrat ilçesine bağlı mahalledir.
Tarihçe

1515 yılında "Çufaruksa-Balaban" adıyla görülen köyde 39 hane, 1554 yılında 89 hane bulunmaktadır. 1558 yılı kaydında Balaban adıyla Of'a bağlı köyler arasında yerleşimden bahsedilmiştir. 1583 yılı kaydında, "Çifaruksa nam-ı diğer Balaban" (Çifaruksa diğer adıyla Balaban) adıyla bahsedilen yerleşime Balaban-ı Küçük, Çalek (Sıraağaç), Kono (Güldüren) ve Lazo yerleşimlerinin de bağlı olduğu görülmektedir. Buna göre bahse konu yerleşimde; 109 ispenç ve 90 bennak ile 32 mücerred olarak kaydedilmiştir. Yerleşim özelindeki nüfus ise 102 haneden oluşmaktadır. 1653 yılı Cizye Defterine göre Balaban köyünde 7 Hristiyan nefer bulunmaktadır. 1681 yılı Avarız Defterinde Balaban adıyla yer alan köyde, 24'ü Müslüman ve 4'ü Hristiyan olmak üzere toplam 28 avarız neferi kaydedilmiştir.
26 Şubat 1969 tarihinde de Of'un Hayrat bucağına bağlı Ağaçlı, Balaban, Doğanköy, Çukurkent köyleri ile Yeniköy'ün Çuvalözü mahallesi adlı kısmının birleşerek Balaban ve Bölümlü köylerinde belediye teşkilatları kurulmuştur. 20 Mayıs 1990 tarihinde Hayrat'ın ilçe olması sonucu Hayrat'a bağlanmıştır.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- | --- |
| 2022 | 1.107 |  |
| 2021 | 724 |  |
| 2020 | 702 |  |
| 2019 | 729 |  |
| 2018 | 745 |  |
| 2017 | 939 |  |
| 2016 | 1.120 |  |
| 2015 | 1.290 |  |
| 2014 | 1.465 |  |
| 2013 | 1.418 |  |
| 2012 | 1.586 |  |
| 2011 | 1.797 |  |
| 2000 | 3.906 |  |
| 1990 | 3.429 |  |
| 1985 | 3.336 |  |
| 1980 | 3.100 |  |
Yönetim > Belediye başkanlığı

| Seçildiği yıl | Belediye başkanları |
| --- | --- |
1991: Mustafa Hacıbektaşoğlu (RP)
Aleksey Titarenko

| Alexey Titarenko Алексей Титаренко |
| --- | --- |
Doğum adı: Alexey Viktorovich Titarenko
Doğum: 25 Kasım 1962 (62 yaşında)
Uyruk: Rus


Alexey (Aleksey) Viktorovich Titarenko (Rusça: Алексей Викторович Титаренко, d. 1962) bir Rus fotoğrafçı ve sanatçıdır.
City of Shadows eseri
Biyografi

Titarenko, şimdi Rusya'nın Sankt-Peterburg kentinde bulunan Leningrad, SSCB'de doğdu. 15 yaşında bağımsız fotoğraf kulübü Zerkalo'nun en genç üyesi oldu. Leningrad Kültür Enstitüsü Sinema ve Fotoğraf Sanatı Bölümü'nden onur derecesiyle mezun oldu.
Şimdi ve geçmiş arasındaki bağlantıları göstermek için, uzun pozlama ve kasıtlı kamera hareketini sokak fotoğrafçılığına dahil ederek metaforlar yarattı. Kaynaklar, onun en önemli yeniliğinin uzun pozlamayı kullanma şekli olduğunu belirtti.
Koleksiyonları

Titarenko'nun çalışmaları aşağıdaki müzelerde yer almaktadır:
Philadelphia Museum of Art
Boston Güzel Sanatlar Müzesi
Houston Güzel Sanatlar Müzesi
Chrysler Museum of Art
J. Paul Getty Müzesi
Yale University Art Gallery
Moskova Multimedya Sanat Müzesi
New York Şehir Müzesi
Musée de l'Élysée
Titarenko hakkında yapılan film ve belgeseller

Le Journal de la Culture
Alexey Titarenko: Art et la Maniere (2005)
Daniel Faraday

| Daniel Faraday |
| --- | --- |
Lost karakteri

İlk görünüm: "The Beginning of the End"
Son görünüm: "The End"
Canlandıran: Jeremy Davies
Merkezî bölümleri: "Confirmed Dead"  "The Variable"
Bilgileri
Cinsiyet: Erkek
Meslek: Fizik profesörü
Dr. Daniel Faraday, kısaca Dan ya da soyadıyla hitap edildiği gibi Faraday, ABC kanalında yayınlanan Lost dizisinde Jeremy Davies tarafından canlandırılan kurgusal karakter.
Faraday, dördüncü sezon prömiyerinde seyircilerle buluştu. Ada açıklarına demir atmış Kahana adlı yük gemisindeki araştırma ekibin hafıza kaybı yaşayan bir üyesidir. Dizi süresince Faraday, zaman yolculuğu hakkındaki bilgilerini paylaşarak dizide önemli bir rol oynamıştır. 1977 yılına zaman yolculuğu yaptığı sırada annesi Eloise Hawking, oğlu olduğunun farkında olmadan, Faraday'i vurarak öldürmüştür.
Yapımcılar Jeremy Davies'i "sanki muazzam bir bilgi kaynağı" gibi göründüğü için seçtiklerini belirtmiş ve favori karakter oyuncularından biri olduğunu vurgulamıştır. Davies gösterdiği performansla eleştirmenler tarafından övülmüştür. Beşinci sezonda gerçekleşen ölümü ise eleştirmenlerin çoğunu hayal kırıklığına uğramıştır.