stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
1902-1903 Venezuela krizi

1902-1903 Venezuela Krizi, Aralık 1902 ile Şubat 1903 arasında, Venezuela'ya karşı Büyük Britanya, Almanya ve İtalya tarafından uygulanan bir deniz ablukasıdır. Bu durum, Venezuela Devlet Başkanı Cipriano Castro'nun, Avrupa vatandaşlarının Venezuela'daki iç savaşlar sırasında uğradığı zararlar ve dış borçları ödemeyi reddetmesi üzerine gerçekleşti. Castro, Amerikan Monroe Doktrini'nin Washington'un Avrupa askeri müdahalesini önleyeceğini varsayıyordu. Ancak o dönemde ABD Başkanı Theodore Roosevelt ve Dışişleri Bakanlığı, doktrinin sadece Avrupa’nın toprak ele geçirme girişimlerine karşı geçerli olduğunu, doğrudan müdahalelere uygulanmadığını düşünüyorlardı. Avrupa güçlerinden böyle bir toprak ele geçirme olmayacağına dair verilen güvencelerle ABD resmi olarak tarafsız kaldı ve müdahaleye itiraz etmedi.
Abluka sırasında Venezuela’nın küçük donanması hızlıca etkisiz hale getirildi, ancak Castro geri adım atmayı reddetti ve daha önce reddettiği bazı taleplerin uluslararası tahkime sunulmasını prensipte kabul etti. Almanya başlangıçta buna itiraz etti ve bazı taleplerin tahkime gitmeden Venezuela tarafından kabul edilmesi gerektiğini savundu.
Yıllar sonra Roosevelt, kendi daha büyük donanmasını Venezuela'ya göndererek ve Almanların çıkarma yapması durumunda savaş açmakla tehdit ederek Almanları geri adım atmaya zorladığını iddia etti. Ancak, büyük bir güce karşı savaş hazırlığı yapmadığı gibi, Senato veya Dışişleri, Savaş ve Deniz Kuvvetleri Bakanlıklarına bu konuda bilgi vermemişti.
Castro geri adım atmayınca, ABD'nin baskısı ve İngiliz ile Amerikan basınındaki giderek olumsuzlaşan tepkiler üzerine, ablukayı uygulayan ülkeler bir uzlaşmayı kabul etti. Ancak detaylar üzerindeki müzakereler devam ederken abluka sürdürüldü. Bu durum, 13 Şubat 1903’te imzalanan bir anlaşma ile sonuçlandı. Anlaşma, ablukayı kaldırırken Venezuela’nın gümrük gelirlerinin %30’unu tazminatların ödenmesi için tahsis etmesini öngörüyordu.
Lahey’deki Daimi Hakemlik Mahkemesi’nin daha sonra ablukayı uygulayan güçlere diğer ülkelerin taleplerine kıyasla öncelikli muamele hakkı tanıması, ABD’nin gelecekteki Avrupa müdahalelerine dair endişelerini artırdı. Bu olay, Monroe Doktrini’ne bir ek olan Roosevelt İlkesi’nin gelişimine katkıda bulundu. Bu ilke, Karayipler ve Orta Amerika’daki küçük devletlerin uluslararası borçlarını ödeyememesi durumunda, Avrupa’nın müdahale etmesini engellemek amacıyla ABD’nin ekonomik istikrar sağlama hakkını savunuyordu.
Arka Plan

20 yüzyılın başında, Alman tüccarlar Venezuela'nın ithalat/ihracat sektöründe ve gayriresmî bankacılık sisteminde hakim durumdaydı. Ancak bu tüccarların çoğu Berlin'de pek etkili değildi; bunun yerine, bağlantıları ve nüfuzu olanlar, demiryolları inşasıyla ilgili Alman sanayiciler ve bankacılardı. 19. yüzyılın son on yılında Venezuela'daki devrimci kargaşa bu grupları olumsuz etkiledi ve Berlin'e "şikayet ve koruma talebi yağmuru" göndermelerine neden oldu. Durum, Joaquín Crespo'nun iktidara geldiği 1892 Venezuela iç savaşı sırasında özellikle kötüydü. Altı aylık anarşi süresince etkili bir hükûmet yoktu. 1898 iç savaşı ise zorunlu borçlar ve mülklerin gasbedilmesiyle benzer zorluklar yarattı.
1893'te Fransız, İspanyol, Belçikalı ve Alman temsilciler, 1892 iç savaşından kaynaklanan taleplerin çözümü için ortak hareket etmenin en iyi yol olduğu konusunda mutabakata vardılar; ancak bu durumda tazminatlar ödenmişti.
Alman yatırımları Venezuela'da, Arjantin veya Brezilya gibi ülkelere kıyasla önemli ölçüde daha azdı. Ancak, Krupp'un Büyük Venezuela Demiryolu Şirketi, 60 milyon mark değerindeydi ve "bireysel olarak Almanların Güney Amerika’daki daha değerli girişimlerinden biri" olarak görülüyordu. 1896’da imtiyaz şartları yeniden müzakere edilmesine rağmen, ödemeler 1897'den sonra düzensiz hale geldi ve Ağustos 1901'de tamamen durduruldu. Buna ek olarak, Caracas’ı Ekim 1899’da ele geçiren Venezuelalı askeri liderlerden (caudillo) biri olan Cipriano Castro, dış borç ödemelerini askıya aldı.
Benzer şekilde, Britanya'nın da şikayetleri vardı. Venezuela, 1881’de yaklaşık 15 milyon dolarlık borç almış ve bu borcu ödeyememişti. Temmuz 1901’de Almanya, Venezuela’ya dostane bir şekilde, taleplerin çözümü için Lahey’deki Daimi Hakemlik Mahkemesi aracılığıyla uluslararası tahkim yolunu kullanmayı önerdi. Şubat ile Haziran 1902 arasında, İngiliz temsilcisi Castro'ya Britanya hükümetinin endişelerini belirten 17 nota gönderdi, ancak bu notalardan hiçbiri yanıtlanmadı.
Castro, Monroe Doktrini’nin, Avrupa askeri müdahalesini önlemek için ABD’nin devreye gireceğini varsayıyordu. Ancak ABD Başkanı Theodore Roosevelt, Doktrini, Avrupa'nın toprak ele geçirme girişimlerine karşı bir ilke olarak görüyor, doğrudan müdahalelere uygulanmayacağını düşünüyordu. Temmuz 1901’de Roosevelt, Başkan Yardımcısı olarak, “Eğer bir Güney Amerika ülkesi bir Avrupa ülkesine karşı uygunsuz davranırsa, bırakın Avrupa o ülkeyi cezalandırsın” demiş ve bu görüşünü 3 Aralık 1901’de Kongre’ye Başkan olarak tekrar dile getirmişti.
Restaurador
Titus Türk komutasındaki Alman filosu (1902)
Restaurador, Olaf Rahardt
SMS Panther
Le Petit Journal gazetesinde olayın resmedilişi
Abluka

Alman deniz birliği (dört gemi ile, Britanya'nın sekiz gemilik gücüne kıyasla), operasyonel anlamda Britanya'nın liderliğini takip etti. 11 Aralık 1902'de Gazelle, Guanta limanında eski bir topçu gemisi olan Restaurador'u ele geçirdi. Gemi, Alman Yüzbaşı-Leytenant Titus Türk tarafından Gazelle mürettebatı ile birlikte SMS Restaurador adıyla hizmete alındı. Restaurador, 23 Şubat 1903’te Venezuela’ya geri döndü ve kapsamlı onarımların ardından ele geçirildiği zamankinden çok daha iyi bir duruma getirildi.
Britanya’nın Özel Hizmet Filosu'ndaki gemiler, Robert A.J. Montgomerie'nin komutasındaki HMS Alert ve korumalı kruvazör HMS Charybdis dahil olmak üzere çeşitli gemilerden oluşuyordu. Bir İtalyan deniz birliği, 16 Aralık’ta ablukanın desteklenmesi için bölgeye ulaştı. Abluka kuvvetleri, Venezuela'ya ait dört savaş gemisini ele geçirdi; Venezuela donanması neredeyse hiç direniş göstermedi. Gemilerinin çoğu iki gün içinde ele geçirildi. Almanlar, Curaçao'ya çekme kapasitesine sahip olmadıkları için denizcilik açısından uygun olmayan iki Venezuela gemisini batırdı. Karada ise Castro, Caracas’taki 200’den fazla Britanyalı ve Alman sakini tutukladı ve bu durum müttefikleri, vatandaşlarını tahliye etmek için asker göndermeye sevk etti. ABD Büyükelçisi Herbert W. Bowen, tüm yabancı uyrukluların serbest bırakılması için müzakerelerde bulundu.
13 Aralık’ta, bir Britanya ticaret gemisi mürettebatının kısa süreliğine tutuklanması üzerine Britanya, bir özür talep etti; bu talep karşılanmayınca, Britanya ve Alman gemileri Puerto Cabello’daki Venezuela kalelerine bombardıman başlattı. Aynı gün, Washington'dan Londra ve Berlin'e, Castro’dan gelen ve anlaşmazlığın tahkime götürülmesini öneren bir talep iletildi. Ancak bu teklif, 1898 iç savaşından kaynaklanan taleplerle sınırlıydı ve diğer talepleri kapsamadığı için yeterli görülmedi. Almanya, bu tür taleplerin tahkime tabi olmaması gerektiğine inanıyordu, ancak Britanya bu konuda daha uzlaşmacıydı ve tahkime prensipte onay vererek bir uzlaşma önerdi.
Bu arada, Londra ve Berlin Castro’nun teklifini değerlendirirken, Amerikan kamuoyu giderek abluka karşıtı bir tutum aldı. Yakınlardaki Porto Riko’da tatbikat yapan Amiral George Dewey’in ABD filosunun varlığı, müdahale olasılığına dair spekülasyonlara yol açtı. Yine de Britanya hükûmeti ve basını, ABD'nin müdahalesini ciddi bir olasılık olarak görmedi.
17 Aralık’ta Britanya, ABD’ye tahkime prensipte onay vereceğini ve Almanya’nın da kısa süre içinde aynı yönde hareket edeceğini bildirdi. Almanya, 19 Aralık’ta tahkimi kabul etti. Castro’nun geri adım atmaması ve Monroe Doktrini nedeniyle Venezuela topraklarının, geçici de olsa, ele geçirilmesi problemli hale gelmişti. Bunun yanı sıra, Britanya ve Amerikan basınındaki olumsuz tepkiler özellikle Almanya için müdahalenin maliyetini artırdı. Almanya, operasyonun planlama ve yürütülmesi boyunca Britanya’nın liderliğini takip etmişti.
Sonuç

Washington’da tahkime varılmasının ardından, Britanya, Almanya ve İtalya, 13 Şubat’ta Venezuela ile bir anlaşmaya vardı ve bu durum Washington Protokolleri ile sonuçlandı. Venezuela'yı Caracas'taki ABD Büyükelçisi Herbert W. Bowen temsil etti. Venezuela’nın borçları, gelirine kıyasla oldukça büyüktü; hükûmetin 120 milyon bolívar ana para, 46 milyon bolívar faiz (ve savaşla ilgili hasarlar için talep edilen 186 milyon bolívar) borcu vardı ve yıllık geliri yalnızca 30 milyon bolívardı. Anlaşma, ödenmemiş borçları 150 milyon bolívar azaltarak ülkenin gelirini dikkate alan bir ödeme planı oluşturdu. Venezuela, iki büyük limanı (La Guajira ve Puerto Cabello) üzerinden elde ettiği gümrük gelirinin %30’unu alacaklı ülkelere taahhüt etmeyi prensipte kabul etti. Her güç başlangıçta 27.500 dolar aldı (2023’te yaklaşık 932.600 dolara eşdeğer), Almanya ise üç ay içinde 340.000 dolar daha (2023’te yaklaşık 11.529.800 dolar) almayı vadetti. Abluka, nihayet 19 Şubat 1903’te kaldırıldı. Washington anlaşmaları, Venezuela’ya karşı ileri sürülen talepleri değerlendirmek için karma komisyonlar öngörüyordu (bir Venezuelalı temsilci, alacaklı ülkenin bir temsilcisi ve bir hakemden oluşuyordu), ve bu komisyonlar birkaç istisna dışında tatmin edici bir şekilde çalıştı; verilen kararlar kabul edildi ve anlaşmazlık geniş ölçüde çözülmüş olarak değerlendirildi.
Ancak abluka uygulayan ülkeler, kendi taleplerinde ayrıcalıklı muamele talep etti; Venezuela bunu reddetti ve 7 Mayıs 1903’te Venezuela’ya karşı şikayeti olan toplam on ülke, ABD dahil, meselenin Lahey’deki Daimi Hakemlik Mahkemesi’ne sevk edilmesini öngören protokoller imzaladı. Mahkeme, 22 Şubat 1904’te, abluka uygulayan ülkelerin taleplerinin ödenmesinde öncelikli muameleye hak kazandığına karar verdi. Washington, karara prensipte karşı çıktı ve bunun, Avrupa’nın bu tür avantajlar elde etmek için gelecekteki müdahalelerini teşvik edeceğinden korktu. Sonuç olarak kriz, Roosevelt’in 1904’te Kongre’ye sunduğu mesajında açıklanan Monroe Doktrini’ne yönelik Roosevelt İlkesi’nin ortaya çıkmasına yol açtı. Bu ilke, Karayip ve Orta Amerika devletlerinin uluslararası borçlarını ödeyememesi durumunda ABD’nin, Avrupa müdahalesini önlemek amacıyla, ekonomik işlerini "istikrara kavuşturma" hakkını ileri sürdü. Venezuela krizi ve özellikle tahkim kararı, bu ilkenin geliştirilmesinde kilit rol oynadı.
1906 yılında, Castro, Devrim'e karışan uluslararası firmaları cezalandırdı ve bu durum, önce ABD ile ardından da borç farklılıkları nedeniyle Fransa ile diplomatik ilişkilerin kesilmesine yol açtı.
Cipriano Castro hakkında yapılmış bir karikatür
1903 yılında Venezuela hükümetini temsilen Washington Protokolleri'ni imzalayan Cipriano Castro ve ABD Büyükelçisi Herbert W. Bowen.
The Velvet Underground

1968 yılında Velvet Underground. Soldan sağa: Reed, Tucker, Yule ve Morrison
The Velvet Underground (The Velvets olarak da bilinir) 1965'te Amerika'da kurulan rock grubu. Lou Reed grubun en öne çıkan elemanıdır.
Gerçek anlamda 5 yıllık birliktelik sürecinde ticari olarak çok başarılı olamasa da, The Velvet Underground zamanın en önemli gruplarından biri olarak kabul edilir. The Velvets'in daha sonra ortaya çıkacak müzik türlerinin öncülüğünü yapması, şarkı sözleri ve Lou Reed'in vokali grubu müzik tarihindeki yerine koyar.
Grup Üyeleri

Willie Alexander (klavye, vokal 1971-1972)
John Cale (bas gitar, viyola, klavye, vokal 1965-1968, 1992-1994)
Angus MacLise (vurmalı çalıgılar 1965)
Sterling Morrison (gitar, bas gitar, geri vokal 1965-1971, 1992-1994)
Walter Powers (bas gitar, geri vokal 1970-1972)
Lou Reed (vokal, gitar, piyano, mızıka 1965-1970, 1992-1994)
Maureen “Moe” Tucker (vurmalı çalgılar, vokal 1965-1972, 1992-1994)
Doug Yule (bas gitar, klavye, gitar, bateri, vokal 1968-1973)
Başlangıç

Türkçede Kadife Yeraltı anlamına gelen grubun adı The Velvet Underground Michael Leigh'in sadomazoşizm hakkında yazdığı bir kitabın adından geliyor. Lou Reed 1965 yılında öğrenim görmek için New York'ta bulunan Galli John Cale'le tanışır. Reed psikiyatrik tedavi görmüş biri, John da temiz kalpli öğrenci olmasına rağmen çabuk anlaşırlar. Grup kurmaya karar verirler, başlangıçta değişik isimler (The Warlocks, The Falling Spikes) alsalar da sonradan The Velvet Underground'da karar kılarlar.
Lou'nun arkadaşı Sterling Morrison ve Cale'in arkadaşı Angus Maclisa'nın katılmasıyla birlikte grup yavaş yavaş partilerde insanları coşturmaya başlar. Grup sahne alması için verilen ilk parayı kabul ettiğinde, Maclisa gruptan ayrılır. Sanat için grupta bulunduğunu, parayı kabul etmeyeceğini söyler. Daha sonra 21 yaşında bir kız olan Maureen Tucker 1965 yılında gruba dahil olur. Artık grup kendini bulmuştur.
Andy Warhol

Grubun henüz ortada hiçbir albümü yoktur. Buna rağmen şöhretleri günden güne artmaktadır. Andy Warhol da grubu çıktıkları mekanda izlemeye gider. Beğenir, grubun menajeri olur. Eski manken, ince bir Alman ve şarkıcı olmak isteyen Nico'yu katar onların yanına. Warhol'un itibarı sayesinde MGM'e bağlı Verve Records'dan albüm çıkar. Nico gruba çok iyi oturmuştur, fakat Lou Reed'in egosu ve kıskançlığı henüz hesaba katılmamıştır.
Albümler > The Velvet Underground and Nico (1967)

The Velvet Underground and Nico, 1967 yılında MGM'den çıkmıştır. Bu albümün bir ya da iki gün içinde kaydedildiği söylenir. Albümün kapağı Andy Warhol'un tasarladığı bir muz resmi. Albümün ilk basımlarında çıkartma olan muz resminin üstünde "Peel Slowly and See" (Yavaşça Soy ve Gör) yazıyordu. Çıkartmayı çıkarınca altından pembe renkli bir muz çıkıyordu. "Peel Slowly and See" isimli çalışma, 1995'te çıkan 1965-70 arası kayıtları kapsayan 5 CDlik derlemenin de adı olmuştur.
Albüm belki birkaç bin satmıştır fakat "bu albümü dinleyen insanların her biri hemen grup kurma isteğiyle tutuşmuştur", Brian Eno tarafından daha sonra söylenen bu söz ilk albümü genel olarak özetler.
Diskografi > Single

"All Tomorrow's Parties" / "I'll Be Your Mirror" (kayıt ve çıkış 1966)
"Sunday Morning" / "Femme Fatale" (kayıt ve çıkış 1966)
"White Light/White Heat" / "Here She Comes Now" (kayıt 1967, çıkış 1968)
"What Goes On" / "Jesus" (kayıt 1968, çıkış 1969)
"Who Loves the Sun" / "Oh! Sweet Nuthin'" (kayıt 1970, çıkış 1971)
"Foggy Notion" / "I Can't Stand It" (promo, kayıt 1969, çıkış 1985)
"Venus in Furs" / "I'm Waiting for the Man" (canlı, kayıt 1993, çıkış 1994)
Diskografi > Albümler

The Velvet Underground and Nico (kayıt 1966, çıkış 1967; "Deluxe" 2CD baskı 2002)
White Light/White Heat (kayıt 1967, çıkış 1968)
The Velvet Underground (kayıt 1968, çıkış 1969)
Loaded (kayıt ve çıkış 1970; "Fully Loaded" 2CD baskı 1997)
Live at Max's Kansas City (kayıt 1970, çıkış 1972; "Deluxe" 2CD baskı 2004)
Squeeze (kayıt 1972, çıkış 1973)
Live MCMXCIII (kayıt ve çıkış 1993)
Diskografi > Arşiv için daha sonra çıkanlar

1969: The Velvet Underground Live (kayıt 1969, çıkış 1974)
VU (kayıt 1968-1969, çıkış 1985)
Another View (kayıt 1967-1969, çıkış 1986)
Peel Slowly and See (kutu, kayıt 1965-1970, çıkış 1995)
Final V.U. (canlı kayıt kutu, kayıt 1971-1973, çıkış 2001)
Bootleg Series, Vol. 1: The Quine Tapes (canlı, kayıt 1969, çıkış 2001)
The Very Best of the Velvet Underground (kayıt 1966-1970, çıkış 2003)
Başka grupların yorumları

The Velvet Underground'un birçok parçası çeşitli gruplar tarafından yorumlanmıştır.
Heroin - The Stooges, Echo And the Bunnymen
Sweet Jane - Jim Carroll
Waiting For The Man - Bauhaus
Here She Comes Now - Galaxie 500, Nirvana, Cabaret Voltaire
Süryani Mutfak Kültürü ve Yemekleri

| --- | --- |

Yazar: Muzaffer İris
Ülke: Türkiye
Dil: Türkçe
Tür: Yemek kitabı
Süryani Mutfak Kültürü ve Yemekleri, 2011 yılında  GDK yayın tarafından basılan, Muzaffer İris tarafından yazılan Türkçe yemek kitabıdır.
TAFF Pictures

| --- | --- |

Tür: Medya
Kuruluş: 2013
Kurucu: Timur Savcı Cemal Okan
Genel merkezi:  Türkiye
Web sitesi: taffpics.com
TAFF Pictures (Tam Aile Filmleri  Fabrikası) 2013 yılında Timur Savcı ve Cemal Okan öncülüğünde kurulmuştur.
Yapımlar

| Yıl | Yapım | Çıkış tarihi |
| --- | --- | --- |
| 2013 | Dabbe 4: Cin Çarpması |  2 Ağustos 2013 |
| 2013 | Tamam mıyız? |  29 Kasım 2013 |
| 2013 | Senin Hikayen |  27 Aralık 2013 |
| 2014 | Kadın İşi: Banka Soygunu |  17 Ocak 2014 |
| 2014 | Dabbe 5: Zehr-i Cin |  12 Eylül 2014 |
| 2014 | Unutursam Fısılda |  29 Ekim 2014 |
| 2014 | Gece |  14 Kasım 2014 |
| 2015 | Aşk Sana Benzer |  23 Ocak 2015 |
| 2015 | Güvercin Uçuverdi |  27 Mart 2015 |
| 2015 | Dabbe 6 |  11 Eylül 2015 |
| 2015 | Nadide Hayat |  18 Aralık 2015 |
| 2016 | Kardeşim Benim |  15 Ocak 2016 |
| 2016 | Deliormanlı |  1 Nisan 2016 |
| 2016 | Magi |  29 Nisan 2016 |
| 2016 | Oflu Hoca'nın Şifresi 2 |  13 Mayıs 2016 |
| 2016 | İkimizin Yerine |  21 Ekim 2016 |
| 2016 | Benim Adım Feridun |  11 Kasım 2016 |
| 2016 | Çakallarla Dans 4 |  25 Kasım 2016 |
| 2016 | Dönerse Senindir |  23 Aralık 2016 |
| 2017 | Kötü Çocuk |  19 Ocak 2017 |
| 2017 | Sonsuz Aşk |  24 Mart 2017 |
| 2017 | Sümela'nın Şifresi 3: Cünyor Temel |  7 Nisan 2017 |
| 2017 | 4N1K |  12 Mayıs 2017 |
| 2017 | Şansımı Seveyim |  25 Ağustos 2017 |
| 2017 | Ay Lav Yu Tuu |  22 Eylül 2017 |
| 2017 | Babam |  6 Ekim 2017 |
| 2017 | Bölük |  20 Ekim 2017 |
| 2017 | Kardeşim Benim 2 |  24 Kasım 2017 |
| 2017 | Maide'nin Altın Günü |  8 Aralık 2017 |
| 2018 | Ölümlü Dünya |  26 Ocak 2018 |
| 2018 | Görevimiz Tatil |  23 Şubat 2018 |
| 2018 | Can Feda |  6 Nisan 2018 |
| 2018 | Oflu Hoca'nın Şifresi 3: Oflu Hoca Trakya'da |  13 Nisan 2018 |
| 2018 | Çakallarla Dans 5 |  8 Kasım 2018 |
| 2019 | Kapı |  12 Nisan 2019 |
| 2019 | Cinnet |  14 Haziran 2019 |
| 2019 | Cinayet Süsü |  25 Ekim 2019 |
| 2022 | Sen Yaşamaya Bak |  21 Mart 2022 (Netflix) |
| 2022 | Çakallarla Dans 6 |  2 Aralık 2022 |
| 2023 | Sen İnandır |  23 Haziran 2023 (Netflix) |
| 2023 | Bihter |  16 Kasım 2023 (Amazon Prime) |
| 2023 | Ölümlü Dünya 2 |  1 Aralık 2023 |
| 2024 | Sen Büyümeye Bak |  23 Mayıs 2024 (Netflix) |
| 2024 | Çakallarla Dans 7 |  6 Aralık 2024 |
| 2025 | Kardeş Takımı 2 |  10 Ocak 2025 |
| 2025 | Aşkın Yüzü |  6 Haziran 2025 |
| Yakında | Lefter: Bir Ordinaryüs Hikayesi |  (Netflix) |
| Yakında | İki Dünya Bir Dilek |  (Amazon Prime) |
Skalk

Skalk, kahvaltıdan önce aperitif olarak bir kadeh viski içme geleneği olan İskoç Hebridler geleneğini ifade eder. Kelime, "darbe, vurma veya skelp" anlamına gelen İskoç Galcesi "sgailc" kelimesinin İngilizceleştirilmiş halidir. Bu gelenek, özellikle İngiliz yazar Samuel Johnson tarafından Batı İskoçya Adaları (Dış hebridler) turu sırasında gözlemlenmiştir. Johnson, A Journey to the Western Islands of Scotland adlı eserinde "Kadınlarda olmayan bir geleneğe göre bir Hebrid erkeği, sabah kalkar kalkmaz bir bardak viski içer; yine de sarhoş bir halk değillerdir, en azından ben hiçbir zaman ölçüsüzlüğe maruz kalmadım; ancak hiçbir erkek sabah içkisini, yani skalk dedikleri içkiyi reddedecek kadar da ölçülü değildir." Modern kullanımda, skalk terimi İskoç viski içme kültüründe sabahları rastgele içilen bir bardak viskiyi ifade etmek için kullanılır.
Jabari Parker

Jabari Ali Parker (d. 15 Mart 1995), National Basketball Association (NBA) takımlarından Milwaukee Bucks forması giyen Amerikalı profesyonel basketbolcu. 2.01 metre boyunda, 109 kilogram ağırlığındadır.
Profesyonel kariyer

2014 NBA Seçmeleri öncesi Andrew Wiggins ve Joel Embiid ile beraber ilk sıra seçimine aday 3 oyuncudan biriydi. 26 Haziran'daki seçmelerde Milwaukee Bucks tarafından ikinci sırada seçilmiştir. Temmuz 2014'te Milwaukee Bucks ile sözleşme imzalamıştır.
15 Aralık 2014 tarihindeki Phoenix Suns maçında geçirdiği ön çapraz bağ sakatlığı sonucunda 2014-15 sezonunu kapatmıştır.
NBA kariyer istatistikleri

| Lejant |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   OM | Oynadığı maç |   BM  | İlk 5 başlama |  MBD  | Maç baş. dk |
|  A%  | Atış yüz. |  3S%  | 3 sayı yüz. |  SA%  | Serbest atış yüz. |
|  MBR  | Maç baş. rib. |  MBA  | Maç baş. asist |  MBTÇ  | Maç baş. top çal. |
|  MBB  | Maç baş. blok |  MBS  | Maç baş. sayı |  Kalın yazılar  | Kariyer rekoru |
NBA kariyer istatistikleri > Normal sezon

| Yıl | Takım | OM | BM | MBD | A% | 3S% | SA% | MBR | MBA | MBTÇ | MBB | MBS |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2014–15 | Milwaukee | 25 | 25 | 29.5 | .490 | .250 | .697 | 5.5 | 1.7 | 1.2 | .2 | 12.3 |
| Kariyer | Kariyer | 25 | 25 | 29.5 | .490 | .250 | .697 | 5.5 | 1.7 | 1.2 | .2 | 12.3 |
| g t 2014 NBA Seçmeleri |
| --- | --- |
İlk tur:  Andrew Wiggins  Jabari Parker  Joel Embiid  Aaron Gordon  Dante Exum  Marcus Smart  Julius Randle  Nik Stauskas  Noah Vonleh  Elfrid Payton  Doug McDermott  Dario Šarić  Zach LaVine  T. J. Warren  Adreian Payne  Jusuf Nurkić  James Young  Tyler Ennis  Gary Harris  Bruno Caboclo  Mitch McGary  Jordan Adams  Rodney Hood  Shabazz Napier  Clint Capela  P. J. Hairston  Bogdan Bogdanović  C. J. Wilcox  Josh Huestis  Kyle Anderson  
İkinci tur:  Damien Inglis  K. J. McDaniels  Joe Harris  Cleanthony Early  Jarnell Stokes  Johnny O'Bryant III  DeAndre Daniels  Spencer Dinwiddie  Jerami Grant  Glenn Robinson III  Nikola Jokić  Nick Johnson  Walter Tavares  Markel Brown  Dwight Powell  Jordan Clarkson  Russ Smith  Lamar Patterson  Cameron Bairstow  Alec Brown  Thanasis Adetokunbo  Vasilije Micić  Alessandro Gentile  Nemanja Dangubić  Semaj Christon  Roy Devyn Marble  Louis Labeyrie  Jordan McRae  Xavier Thames  Cory Jefferson
Abies procera

Abies procera, asil köknar olarak da adlandırılır, Amerika Birleşik Devletleri'nin kuzeybatı Pasifik kıyısındaki Cascade Sıradağları ve Pasifik Kıyısı Sıradağları'na özgü bir köknar türüdür. 300-1.500 metre (980-4.920 ft) yüksekliklerde bulunur. A. procera, dar konik bir taç ile 70 metreye kadar boy ve 2 m gövde çapına, nadiren 90 m'ye kadar boy ve 2,7 m'ye kadar kalınlığa ulaşan büyük bir yaprak dökmeyen kozalaklı ağaçtır. Dünyanın en uzun köknarıdır.
1986 FIFA Dünya Kupası
Elemeler

6 konfederasyondan 121 takımın katıldığı elemeleri geçen 22 ekibin yanı sıra, doğrudan finallere katılan ev sahibi Meksika ve son şampiyon İtalya'nın dahil olmasıyla 1986 FIFA Dünya Kupası finallerinde 24 takım yer aldı. Kanada, Danimarka ve Irak takımlarının katıldıkları ilk FIFA Dünya Kupasıdır.
Avrupa (UEFA)
Güney Amerika (CONMEBOL)
Kuzey, Merkez Amerika ve Karayipler (CONCACAF)
Afrika (CAF)
Asya (AFC)
Okyanusya (OFC)
Hakemler

| --- | --- |
 Afrika  Ali Bin Nasser   Edwin Picon-Ackong   Idrissa Traore Asya  Fallaj Al-Shanar   Jamal Al Sharif   Shizuo Takada Avrupa  Luigi Agnolin   Horst Brummeier   Valeri Butenko   Vojtech Christov   George Courtney   André Daina   Bogdan Dotchev   Erik Fredriksson   Ioan Igna   Jan Keizer   Siegfried Kirschen   Lajos Németh   Zoran Petrović   Alexis Ponnet   Joël Quiniou   Volker Roth   Victoriano Sánchez Arminio   Carlos Silva Valente   Alan Snoddy :  Kuzey ve Orta Afrika  Rómulo Méndez   Antonio Márquez Ramírez   David Socha   Berny Ulloa Morera Okyanusya  Chris Bambridge Güney Amerika  Romualdo Arppi Filho   Jesús Díaz   Carlos Espósito   Gabriel González Roa   José Luis Martínez Bazán   Hernán Silva