stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Japonya bayrağı
Kullanımı > Hachimaki

Hachimaki (鉢巻, "başlık-atkı") ortasında kırmızı güneş kursu bulunan beyaz bir saç bandıdır. Bandı takan kişi tarafından azmin, çabanın ve/veya cesaretin sembolü olarak giyilir. Bunlar; örneğin spor seyircileri, doğum yapan kadınlar, öğrenciler, ofis çalışanları, işleriyle gurur duyan esnaflar gibi kesimler tarafından birçok durumda takılır. II. Dünya Savaşı sırasında, bant üzerine "Kesin Zafer" (必勝, Hisshō) veya "Yedi Hayat" ifadesi yazılır ve kamikaze pilotları tarafından da takılırdı. Bu, pilotun ülkesi için ölmeye hazır olduğunu göstermekteydi.
Kullanımı > Hinomaru Yosegaki

Japon kültüründe II. Dünya Savaşı sırasında konuşlandırılan bir askerin arkadaşları ve akrabaları için bir Hinomaru imzalayıp ona vermek yaygın bir gelenekti. Bayrak aynı zamanda iyi şans tılsımı ve askerin savaştan sağlıklı dönmesini dilemek için bir dua olarak da kullanılmıştır. Buna ise Hinomaru Yosegaki (日の丸寄せ書き) denmiştir. Bir gelenek ise, yazıların güneş kursuna değmemesidir. Savaşlardan sonra bu bayraklar ele geçirilmiş veya daha sonra ölen Japon askerlerinin üzerinde bulunmuştur. Bu bayrakların bir kısmı hatıra eşyası hâline getirilmiş ve bir kısmı da Japonya ve ölen askerlerin torunlarına iade edilmiştir.
Günümüzde Hinomaru Yosegaki hâlen kullanılmaktadır. Hinomaru'yu iyi şans tılsımı olarak imzalama geleneği sınırlı da olsa hâlâ devam etmektedir. Hinomaru Yosegaki, Japon millî takımına destek vermek için spor etkinliklerinde sergilenmektedir. Modern Japonya'da, bir kişiye uğurlama töreninde, sporcular için, meslektaşlar veya değişim öğrencileri için veda etkinliğinde, mezuniyet ve emeklilik için hediye olarak verilir. 2011 Tōhoku depremi ve tsunamisi gibi doğal felaketlerden sonra insanlar desteklerini göstermek için Hinomaru Yosegaki'nin üzerine notlar yazdılar.
Kullanımı > Hinomaru Bentō

Bentō ve makunouchi, Japon öğle yemeği kutusu türüdür. Bu kutu aynı zamanda Hinomaru pirinci (日の丸ご飯, Hinomaru gohan) de olabilir. Merkezinde güneşi ve Japonya bayrağını temsil eden kırmızı umeboshi (kurutulmuş ume) ve gohan'dan (buğulanmış beyaz pirinç) oluşur. Bir Hinomaru öğle yemeği kutusunun (日の丸弁当, Hinomaru bentō) ortasında yalnızca beyaz pirinç ve kırmızı umeboshi bulunur.
Kültür ve algı

Ana akım medyanın yaptığı anketlere göre Japonların çoğu, 1999 yılında Ulusal Bayrak ve Ulusal Marş Kanunu'nun yürürlüğe girmesinden önce bile bayrağı ulusal bayrak olarak algılıyordu. Buna rağmen bayrağın okul etkinliklerinde veya medyada kullanımına ilişkin tartışmalar hâlen devam etmektedir. Örneğin, Asahi Shimbun ve Mainichi Shimbun gibi liberal gazeteler sıklıkla Japonya bayrağını eleştiren, okuyucularının siyasi yelpazesini yansıtan makalelere yer vermektedir. Diğer Japonlara göre bayrak, Japonya'nın bir imparatorluk olduğu dönemde demokrasinin bastırıldığı zamanı temsil ediyor.
Ulusal bayrağın evlerde ve işyerlerinde asılması da Japon toplumunda tartışılmaktadır. Uyoku dantai (sağcı) aktivistlerle, gerici politikalarla veya holiganlıkla olan ilişkisi nedeniyle çoğu ev ve iş yeri bayrak asmamaktadır. Herhangi bir ulusal bayram veya özel etkinlikte bayrağı göndere çekme zorunluluğu yoktur. Ishikawa'nın Kanazawa kenti, Eylül 2012'de vatandaşları ulusal bayramlarda bayrağı asmalarına teşvik etmek amacıyla hükûmet fonlarını bayrak satın almak için kullanma planlarını önerdi. Japon Komünist Partisi de bayrağa açıkça karşı çıkmaktadır.[kaynak belirtilmeli]
Ulusal bayrağa ilişkin olumsuz algılar, Japonya'nın eski kolonilerinde ve Okinawa gibi Japonya'nın kendi içindeki bölgelerde de mevcuttur. Bunun dikkate değer bir örneği, 26 Ekim 1987'de Okinawalı bir süpermarket sahibinin, Japonya Ulusal Spor Festivali'nin başlamasından önce bayrağı yakmasıdır. Okinawa'daki diğer olaylar arasında okul törenleri sırasında bayrağın düşmesi ve öğrencilerin "Kimigayo" sesleri eşliğinde bayrağı kaldırırken onu onurlandırmayı reddetmesi yer alıyordu. Her ikisi de Japon İmparatorluğu tarafından işgal edilen Çin Halk Cumhuriyeti ve Kore Cumhuriyeti'nde, Hinomaru'nun 1999'da resmî olarak benimsenmesi, Japonya'nın sağa doğru kayması ve aynı zamanda yeniden militarizasyona doğru bir adım atılması tepkileriyle karşılandı.[kaynak belirtilmeli] 1999 yılındaki yasanın kabulü, aynı zamanda Yasukuni Tapınağı'nın statüsü, ABD-Japonya askeri iş birliği ve füze savunma programının oluşturulmasına ilişkin tartışmalarla aynı zamana denk gelmiştir.[kaynak belirtilmeli]
Japonya'da Hinomaru'nun yakılmasını suç sayan bir yasa yoktur, ancak yabancı bayraklar yakılamaz.
Protokol

Protokole göre bayrak, gün doğumundan gün batımına kadar gönderde kalabilir; işletmelerin ve okulların açılıştan kapanışa kadar bayrağı gönderde tutmasına izin verilmektedir. Japonya]'da hem Japonya'nın hem de başka bir ülkenin bayrağı aynı anda göndere çekildiğinde, Japonya bayrağı solda olur, misafir ülkenin bayrağı sağda bulunur. Her iki bayrak da aynı yükseklikte ve eşit büyüklükte olmalıdır. Birden fazla yabancı bayrak sergilendiğinde ise, Japonya bayrağı Birleşmiş Milletler tarafından belirlenen alfabetik sıraya göre düzenlenir. Bayrak göndere çekilmek için uygun durumda olmadığında, özel olarak yakılarak imha edilir. Ulusal Bayrak ve Ulusal Marş Kanunu'nda, bayrağın nasıl kullanılması gerektiği belirtilmemektedir, ancak farklı bölgeler, Hinomaru ve diğer bölge bayraklarının kullanılması için kendi düzenlemelerini uygulamaktadırlar.
Protokol > Yas durumu

Hinomaru'nun en az iki yas usulü vardır. Bunlardan biri, birçok ülkede yaygın olduğu gibi bayrağın yarıya indirilmesidir (半旗, Han-ki). Dışişleri Bakanlığı büroları da yabancı bir ülkenin devlet başkanı için cenaze töreni yapıldığında bayrağı yarıya indirir. Diğer bir usulü ise, bayrak alemini saracak şekilde, bayrağın üzerine (弔旗, Chō-ki) adı verilen siyah şerit bez eklemektir. Bu usul, geçmişi İmparator Meiji'nin 30 Temmuz 1912'deki ölümüne kadar uzanır. Kabine, ulusal bayrağın yarıya indirilmesini ilan etme yetkisine sahiptir.
Protokol > Devlet okulları

II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden bu yana, Eğitim, Kültür, Spor, Bilim ve Teknoloji Bakanlığı, kendi yetki alanları altındaki okullarda hem Hinomaru hem de Kimigayo'nun (ulusal marş) kullanımını teşvik etmek için çeşitli açıklamalar ve düzenlemeler yayınlamıştır. Bu ifadelerden ilki 1950'de yayımlandı ve her iki sembolün de kullanılmasının arzu edildiğini ancak zorunlu olmadığını belirtti. Bu istek daha sonra hem ulusal bayramlarda hem de tören etkinlikleri sırasında öğrencileri ulusal bayramların ne olduğu konusunda teşvik etmek ve savunma eğitimini teşvik etmek için sembolleri içerecek şekilde genişletildi. 1989 yılında eğitim yönergelerinde yapılan bir reformda, LDP kontrolündeki hükûmet ilk olarak bayrağın okul törenlerinde kullanılmasını ve ona ve Kimigayo'ya gereken saygının gösterilmesini talep etti. Bu emre uymayan okul görevlilerine yönelik cezalar da 1989 reformlarıyla yasalaştı.
Ulusal Bayrak ve Marş Hakkında Kanunun kabul edilmesinden sonra Eğitim, Kültür, Spor, Bilim ve Teknoloji Bakanlığı tarafından yayımlanan 1999 müfredat kılavuzu, "giriş ve mezuniyet törenlerinde, okulların Japonya bayrağını göndere çekmesi ve öğrencilere Kimigayo'yu söylemeleri talimatını vermesi gerektiğini" belirtmektedir. Buna ek olarak, bakanlığın ilkokullar için 1999 müfredat kılavuzuna ilişkin yorumunda "uluslararasılaşmanın ilerlemesi göz önüne alındığında, vatanseverliğin ve Japon olma bilincinin teşvik edilmesinin yanı sıra, okul çocuklarının Japonya ve Kimigayo'ya karşı saygılı tutumlarını beslemek önemlidir." Bakanlık ayrıca Japon öğrencilerin kendi sembollerine saygı göstermemesi durumunda diğer ulusların sembollerine de saygı gösteremeyeceklerini belirtti.
Okullar hem marş hem de ulusal bayrak konusunda tartışmaların odağı olmuştur. Tokyo Eğitim Kurulu, kendi yetki alanı dâhilindeki etkinliklerde hem marşın hem de bayrağın kullanılmasını zorunlu kılmaktadır. Bu karar, okul öğretmenlerinin her iki sembole de saygı duymasını, aksi takdirde işlerini kaybetme riskiyle karşı karşıya kalmalarını gerektirmektedir. Bazıları bu tür kuralların Japonya Anayasası'nı ihlal ettiğini söyleyerek protesto etti, ancak Kurul, okulların devlet kurumları olması nedeniyle çalışanlarının öğrencilerine nasıl iyi bir Japon vatandaşı olunacağını öğretme yükümlülüğünün olduğunu savundu. Bir protesto işareti olarak okullar, okul mezuniyetlerinde Hinomaru'yu kullanmayı reddetti ve bazı veliler bayrağı yırttı. Bazı öğretmenler, Hinomaru ve Kimigayo'yu onurlandırmaları emredilmesi nedeniyle Tokyo valisi Shintarō Ishihara ve üst düzey yetkililere karşı suç duyurusunda bulundu ancak başarısız oldu. Daha önceki itirazların ardından Japonya Öğretmenler Birliği, hem bayrağın hem de marşın kullanılmasını kabul etti; daha küçük olan Tüm Japonya Öğretmenler ve Personel Birliği hâlâ hem sembollere hem de bunların okul sistemi içinde kullanılmasına karşı çıkıyor.
İlgili bayraklar > Askerî bayraklar

Ayrıca bakınız: Yükselen Güneş bayrağı
Japonya Öz Savunma Kuvvetleri (JSDF) ve Japon Kara Öz Savunma Kuvvetleri, Hachijō-Kyokujitsuki (八条旭日旗) adı verilen, dışarıya doğru uzanan sekiz kırmızı ışın içeren Yükselen Güneş bayrağını kullanır.
Güneş kursu tasarımının iyi bilinen bir çeşidi, Siemens yıldızı oluşumunda 16 kırmızı ışın içeren güneş kursudur; bu, tarihsel olarak Japon ordusu, özellikle Japon İmparatorluk Ordusu ve Japon İmparatorluk Deniz Kuvvetleri tarafından da kullanılmıştır. Japoncada Jyūrokujō-Kyokujitsu-ki (十六条旭日旗) olarak bilinen sancak, ilk olarak 15 Mayıs 1870'te savaş bayrağı olarak kabul edildi ve 1945'te II. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar kullanıldı. 30 Haziran 1954'te yeniden kabul edildi ve günümüzde Japon Kara Öz Savunma Kuvvetleri'nin (JGSDF) ve Japon Deniz Öz Savunma Kuvvetleri'nin (JMSDF) savaş bayrağı ve deniz sancağı olarak kullanılmakta. JSDF Genelkurmay başkanı Katsutoshi Kawano, Yükselen Güneş bayrağının Deniz Öz Savunma Kuvvetleri denizcilerinin "gururu" olduğunu söylemiştir. Japon İmparatorluk Ordusu tarafından kullanılmaya devam edilmesi nedeniyle bu bayrak, Çin ve Kore'de Nazi bayrağına benzer olumsuz çağrışımlar taşımakta. Eskiden sömürgeleştirilmiş olan bu ülkeler, bu bayrağın II. Dünya Savaşı sırasındaki Japon emperyalizminin bir sembolü olduğunu ve 2020 Tokyo Olimpiyatları için devam eden bir çatışma olayı olduğunu belirtiyorlar.
1952'de bağımsız olarak kurulan Japon Hava Öz Savunma Kuvvetleri'nin (JASDF) amblemi yalnızca düz güneş kursuna sahiptir. Bu, ışınlı İmparatorluk forsunu çağrıştırmayan ambleme sahip tek hizmet dalıdır. Ancak şubenin üslerde ve geçit törenleri sırasında uçmak için özel bir sancağı bulunmaktadır. Japon Hava Öz Savunma Kuvvetleri bayrağı ilk olarak 1955'te JASDF'nin 1954'te kurulmasından sonra kabul edildi. Bayrak kobalt mavisidir ve birleşik bir yıldız, ay, Hinomaru güneş kursu ve bulutların üzerinde altın kanatlı bir kartal bulunur. JASDF bayrağının en güncel hâli 19 Mart 2001'de yeniden kabul edilmiştir.
Resmî bir ulusal bayrak olmasa da, Z işaret bayrağı Japon denizcilik tarihinde önemli bir rol oynadı. 27 Mayıs 1905'te Mikasa'dan Amiral Tōgō Heihachirō, Rus Baltık Filosu'na saldırmaya hazırlanıyordu. Tsushima Muharebesi başlamadan önce Togo, Mikasa'da Z bayrağını astı ve Rus filosuyla çatışmaya girerek Japon savaşını kazandı. Bayrağın dalgalandırılması mürettebata şunları söylüyordu: "Japon İmparatorluğu'nun kaderi bu tek savaşa bağlı; herkes çaba gösterecek ve elinden gelenin en iyisini yapacak." Japonya'nın Aralık 1941'de Hawaii'deki Pearl Harbor'a saldırısının arifesinde uçak gemisi Akagi'de de Z bayrağı asılmıştı.
Japon İmparatorluk Ordusu'nun II. Dünya Savaşı öncesi savaş bayrağı (1868–1945)  (十六条旭日旗)
Japon İmparatorluk Deniz Kuvvetleri'nin II. Dünya Savaşı öncesi bayrağı (1889–1945)
Japon Kara Öz Savunma Kuvvetleri'nin II. Dünya Savaşı sonrası bayrağı  (八条旭日旗)
Japon Deniz Öz Savunma Kuvvetleri'nin II. Dünya Savaşı sonrası bayrağı (1954-günümüz)  (十六条旭日旗)
Japonya Hava Öz Savunma Kuvvetleri'nin II. Dünya Savaşı sonrası bayrağı (JASDF)
İlgili bayraklar > İmparatorluk bayrakları

1870'ten itibaren Japon İmparatoru (o zamanki İmparator Meiji), İmparatoriçe ve imparatorluk ailesinin diğer üyeleri için bayraklar oluşturuldu. İlk başta, İmparator'un bayrağı sanatsal bir desenin ortasında duran bir güneşle süslüydü. Karada, denizde ve arabada kullanılan bayrakları vardı. Araba bayrakları, tek renkli bir arka planın ortasına yerleştirilmiş, 16 yapraklı, tek renkli bir krizantemden oluşmaktaydı. Bu bayraklar, İmparator'un kırmızı zemin üzerine krizantemleri bayrak olarak kullanmaya karar vermesiyle 1889'da kullanımdan kaldırıldı. 1889'da kabul edilen bayraklar, renk tonlarında ve oranlarında küçük değişikliklerle birlikte günümüzde imparatorluk ailesi tarafından kullanılmaktadır.
Mevcut İmparatorun bayrağı 16 yapraklı bir krizantemdir (Kikkamon, Japonca: 菊花紋 olarak adlandırılır), altın rengindedir ve 2:3 oranında kırmızı bir arka plan üzerinde ortalanmıştır. İmparatoriçe, şeklinin kırlangıç olması dışında aynı bayrağı kullanmaktadır. Veliaht prens ve veliaht prenses ise, bayrakların ortasında daha küçük bir krizantem ve beyaz bir bordür dışında aynı bayrakları kullanmaktadırlar. Krizantem, 12. yüzyılda İmparator Go-Toba'nın hükümdarlığından bu yana İmparatorluk tahtıyla ilişkilendirilmiştir, ancak 1868 yılına kadar İmparatorluk tahtının özel sembolü haline gelmemiştir.
İlgili bayraklar > Bölgesel bayraklar

Japonya'nın 47 prefektörlüğünün her birinin, ulusal bayrak gibi, tek renkli bir alan üzerinde (arka planın iki renkli olduğu Ehime prefektörlüğü hariç) mon adı verilen bir sembolden oluşan kendi bayrağı vardır. Hiroşima'nınki gibi, teknik özellikleri ulusal bayrağa uyan çeşitli prefektörlük bayrakları da vardır (2:3 oranı, mon merkeze yerleştirilir ve bayrağın uzunluğunun 3⁄5'i kadardır). Mon'lardan bazıları prefektörlüğün adını Japonca karakterlerle yazılmış şekilde içerir; diğerleri ise konumunun veya başka bir özel özelliğinin stilize edilmiş tasvirleridir. Belediyeler de kendi bayraklarını kabul edebilirler. Şehir bayraklarının tasarımları prefektörlük bayraklarına benzer: tek renkli arka plan üzerinde bir mon. Bunun bir örneği Kumamoto Prefektörlüğü'ndeki Amakusa bayrağıdır: Şehir sembolü Katakana karakteri ア'dan (a) oluşur ve dalgalarla çevrilidir.
İlgili bayraklar > Türevler

Ordu tarafından kullanılan bayraklara ek olarak, diğer birçok bayrak tasarımı da ulusal bayraktan ilham almıştır. Eski Japan Post bayrağı, bayrağın ortasına yerleştirilmiş kırmızı yatay çubuklu bir Hinomaru'dan oluşuyordu. Kırmızı güneşin etrafında da ince beyaz bir halka vardı. Daha sonra yerini beyaz zemin üzerine kırmızı posta işaretinden oluşan bir bayrağa bıraktı.
Yakın zamanda tasarlanan iki ulusal bayrak da Japonya bayrağına benzemektedir. 1971'de Pakistan'dan bağımsızlığını kazanan Bangladeş, ülke topraklarının altın renginde bir haritasını içeren kırmızı bir daireyle çevrelenmiş, yeşil arka plana sahip bir ulusal bayrağı benimsedi. 1972'de kabul edilen ve günümüzde kullanılan bayrakta altın rengi harita kaldırılmıştır. Bangladeş hükûmeti resmî olarak kırmızı kursu bir daire olarak adlandırmakta; kırmızı renk, ülkenin kurulması için dökülen kanı simgelemektedir. Bir ada ülkesi olan Palau da benzer tasarıma sahip bir bayrak kullanmaktadır, ancak renkleri tamamen farklıdır. Palau hükûmeti, Japonya bayrağının ulusal bayrakları üzerinde bir etkisi olduğunu belirtmese de, Japonya, Palau'yu 1914'ten 1944'e kadar yönetmiştir. Palau bayrağı, gök mavisi bir arka plan üzerinde merkezi olmayan altın sarısı bir dolunaydan oluşmaktadır. Ay, barışı ve genç bir ulusu temsil ederken, mavi arka plan, Palau'nun tam bağımsızlığını kazandığı 1981'den 1994'e kadar özyönetime geçişini temsil etmektedir.
Japon donanma sancağı, zamanla diğer bayrak tasarımlarını da etkilemiştir. Benzer bir tasarım Asahi Shimbun gazetesi tarafından kullanılmaktadır. Bayrağın alt kısmında güneşin dörtte biri gösterilmektedir. Kanji karakteri 朝, bayraktaki güneşin içinde beyaz olarak yer alır. Güneşten, bayrağın diğer köşesine doğru, kırmızı ve beyaz olarak uzanan toplam 13 ışın yer almaktadır. Asahi Shimbun, Japonya Ulusal Lise Beyzbol Şampiyonası'nın ana sponsoru olduğundan bayrak, turnuvanın yapıldığı yerlerde de sıkça görülmektedir. Japon İmparatorluk Deniz Kuvvetleri'nin rütbe sancakları ve bayraklarının tasarımları da deniz sancağına dayanmaktaydı.
Galeri

Meiji Anıtı'nda Japonya bayrağı
Japonya Öz Savunma Kuvvetleri, Mike Pence'in ziyareti sırasında ulusal bayrağı taşıyan muhafızları onurlandırdı.
Bir okul girişindeki bayraklar
Türkiye'nin başkenti Ankara'daki bir Japonya bayrağı
Yokohama bayrağı (solda) ve Yokohama Limanı'nda dalgalanan Hinomaru (ortada)
Tokyo'daki bir tören sırasında ulusal bayrak taşıyan itfaiyeciler
Doğu Asya Futbol Şampiyonası'nın final maçında Tokyo Olimpiyat Stadyumu'ndaki büyük Japonya bayrakları (14 Şubat 2010)
Horoz ve Japon bayrağını tutan kadın
Meşşaîlik

Meşşailik ya da Meşşai okulu, İslam felsefesi içinde doğa felsefesinin etkisinden sonra başlayan rasyonalist felsefe eğiliminin sistemli hale gelmesinden oluşan okul anlaşılır. Yunanca peripatetizm (περιπατητικός) teriminin Arapçası olup, İslam Felsefesindeki Aristoculuk'un baskın olduğu felsefi akım olarak bilinir.
Etimoloji

Sözlükte “yürümek” anlamındaki meşy kökünden türemiş olup “çok yürüyen” demek olan meşşâ' kelimesinden türetilen meşşâî, Aristo doktrinini benimseyen kimseyi ifade eden, Yunanca peripatetikos (περιπατητικός) terimini karşılamak için kullanılmakta, söz konusu doktrine de meşşâiyye (peripatetizm) denilmektedir.
Aristo, Atina'da Lykeion (lise) adıyla kurduğu felsefe okulunda milâttan önce 335-323 yılları arasında bir yandan ders okuturken bir yandan da eserlerini kaleme almıştı. Filozof, öğrencilerine zihin jimnastiğiyle beden jimnastiğini aynı anda yaptırmak amacıyla derslerini okulunun geniş revakları arasında gezinerek veriyordu. Bu sebeple onun felsefesine Yunanca, “gezinmek, yürümek” anlamındaki peripatein masdarından peripatetizm denilmiştir.
İçerik

Aristo'nun eserlerinin Arapçaya çevrilmesi, İslam düşüncesinde hem Meşşailik denilen akımın ortaya çıkmasına hem de atomculuk ve kuşkuculuk dönemlerinin ardından kelam felsefesi denilen Rasyonalist eğilimin oluşmasında rol oynamıştır. Özellikle Organon ve Metafizik yapıtlarının ehl-i sünnet öğretisinin gelişiminde temel bir rol oynamış olduğu söylenebilir. Sokrates öncesi felsefeler ile dinin uyuşmazlığı söz konusu iken, Aristoteles felsefesi, uzun bir aradan sonra da olsa medreselerde okutulabilmiş ve sonuç olarak resmî islam felsefesi olarak şekillenmiştir.
Meşşailik elbette yalnızca Aristo'ya dayanmakta değildir, ayrıca genel anlamda meşşailik, Plotinus'un yorumladığı şekliyle Platon'un öğretilerini de içine alır. Burada bir tür Aristoteles ile Platon uzlaştırılması ya da sentezi söz konusudur denilebilir. Bu kaynaklardan çıkarımlar gerçekleştiren İslam düşüncesi, ayrıca özel bir düşünsel atmosfer içinde de yer almaktadır söz konusu dönemde; gnostisizm, eski Babil öğretisi ve maniciliği birleştiren bir gelenektir (Hermes) söz konusu olan. Yunan felsefesi bu etkilerle birleştirilince ortaya özgün İslam felsefesi denilen süreç çıkmıştır.
Bu felsefenin kendine özgü güçlüklerinin kaynağı da yine burasıdır. Bu güçlükler Meşşailik okulunu her zaman meşgul etmiştir. Aristo-Platon uzlaştırma girişimi bu güçlüğün ilkidir. Ayrıca, öncesiz evren ya da doğanın başlangıçsızlığı teorisiyle İslamın yaradılış teorisinin uzlaştırılması diğer bir güç sorun olmuştur. Meşşailer ve Kelamcılar bunu farklı yollardan aşmaya çalışırlar. "Sudûr teorisi" denilen bir teoriyle bu sorun giderilmeye çalışılmıştır. Bu arada Mezopotamya'daki senkretizm, İslam filozoflarını etkileyen, zaten tam oturmamış felsefelerinde karışıklık yaratan başka bir etken olmuştur. Belirlenimci bir görüşe sahip olan Meşşailik okulu, buna rağmen astrolojik görüşün etkilerinden de tamamen kurtulamamıştır.
Dassault Rafale

| Rafale |
| --- | --- |
Fransa Hava Kuvvetleri'ne ait bir Dassault Rafale B (RIAT, 2009)
Türü: Çok Rollü Savaş Uçağı
Ulusal köken:  Fransa
Üretici: Dassault Aviation
İlk uçuş: 4 Temmuz 1986
Hizmete giriş: 4 Aralık 2000
Durumu: Etkin hizmette
Ana kullanıcı: Fransa Hava Kuvvetleri  
Diğer kullanıcılar: Fransız Donanması   Hindistan Hava Kuvvetleri   Katar Hava Kuvvetleri
Üretim aralığı: 1986-günümüz
Üretim sayısı: yaklaşık 240 (2022 (2022) itibarıyla)
Birim maliyeti: Rafale C: 62.1 milyon dolar (2006)   Rafale M: 67.9 milyon dolar[kaynak belirtilmeli]
Dassault Rafale (Fransızca telaffuz: [ʁafal]), Dassault Aviation tarafından tasarlanan ve üretilen Fransa merkezli çift motorlu, kanart delta kanatlı, çok amaçlı bir avcı uçağıdır. Geniş bir silah yelpazesiyle donatılan olan Rafale, hava üstünlüğü, engelleme, hava keşfi, yakın hava desteği, derin taarruz, gemi karşıtı saldırı ve nükleer caydırıcılık görevlerini yerine getirmek üzere tasarlandı. Dassault tarafından “çok rollü” 4,5. nesil uçak olarak adlandırılmaktadır.
1970'lerin sonlarında Fransa Hava Kuvvetleri ve Fransız Donanması, mevcut uçak filolarını değiştirmek ve konsolide etmek için çalışmalara başladı. Geliştirme maliyetlerini düşürmek ve muhtemel satışları artırmak amacıyla Fransa, Birleşik Krallık, Almanya, İtalya ve İspanya ile çevik ve çok amaçlı bir “Geleceğin Avrupa Savaş Uçağı” (Eurofighter Typhoon olacaktı) üretmek üzere bir anlaşmaya vardı. Daha sonra iş paylaşımı ve farklı gereksinimler konusundaki anlaşmazlıklar, Fransa'nın kendi geliştirme programını sürdürmesine yol açtı. Dassault Aviation, yeni uçak konseptini test etmek için bir teknoloji gösterim uçağı geliştirdi. Bu gösterim uçağı, Temmuz 1986'da ilk uçuşunu gerçekleştirdi. Yaklaşık sekiz yıl süren bu uçuş test programı, yeni savaş uçağının tasarımı ve yeteneklerini şekillendirdi. Programın başarısı, projenin resmî onay almasının yolunu açtı ve Rafale savaş uçağının geliştirilmesi için temel oluşturdu.
Rafale, dönemin diğer Avrupa savaş uçaklarından farklı olarak neredeyse tamamen tek bir ülke tarafından, Fransa'nın önde gelen savunma yüklenicileri olan Dassault, Thales ve Safran gibi firmaların katılımıyla üretildi. Uçağın birçok aviyonik sistemi ve teknolojik özelliği, Rafale programı için yerli olarak tasarlandı ve üretildi. Bu özellikler arasında doğrudan sesli komut sistemi, aktif elektronik taramalı dizi radar ve kızılötesi arama ve izleme sensörü öne çıkmaktadır. Uçağın üç ana varyantı bulunmaktadır: Rafale C (tek koltuklu kara konuşlu versiyon), Rafale B (çift koltuklu kara konuşlu versiyon) ve Rafale M (tek koltuklu uçak gemisi konuşlu versiyon).
Teknik Özellikler > Genel özellikleri

Mürettebat: 1 ya da 2
Uzunluk: 15.27 m (50.1 ft)
Kanat genişliği: 10.90 m (35 ft 9 in)
Yükseklik: 5.34 m (17.5& ft)
Kanat alanı: 45.7 m² (492 ft²)
Boş ağırlık: 10,300 kg (22,708 lb) (B)::::             9,850 kg (21,720 lb) (C)::::            10,600 kg(23,400 lb) (M)
Maks. kalkış ağırlığı: 24,500 kg (54,000 lb)
Güç kaynağı: 2× Snecma M88-4e turbofan 50.04 kN (11,250 lbf) tam güç; 75.0 kN (17,000 lbf) artyakıcı ile
Teknik Özellikler > Performans

Maksimum hız: 1,912 km/h (1,188 mph; 1,160 kn) yüksek irtifada / Mach 1.8
Süpersonik hız: Mach 1.8
Muharebe yarıçapı: 1,850 km (1,150 mi; 1,000 nmi)
Gemi menzili: 3,700 km (2,300 mi, 2,000 nmi)
Servis tavanı: 16,800 m (55,000 ft)
G limiti: +9/−3.6 (+11 acil durumlarda)
Tırmanma hızı: 304.8 m/s (60,000 ft/min)
Kanat yüklemesi: 328 kg/m² (67 lb/sq ft)
İtiş/Ağırlık: 0.988 (%100 yakıt, 2 EM 2A2 füzesi ve 2 IR A2A füzesi ile) B versiyonu