İnsan biçimcilik
Dinlerde > İslâm'da

Ana maddeler: İtikadî mezhepler, Kelam, Kur'an, Allah ve Allah'ın 99 ismi
"Tanrı Âdem'i kendi biçiminde yarattı.
"Rabbimiz baldırını açar, her mümin erkek ve her mümin kadın O'na secde eder. Dünyada iken kendisine riya ve gösteriş olarak secde edenler geri kalırlar. Onlar da secde etmeye kalkarlar, ancak sırtları bükülmeyen yekpare bir tabakaya dönüşür."
İslamda Allah kızar-öfkelenir, "öç alma" yoluna gider, yatışır, düşünür, acır (Rahim), bağışlar; "efendi (Rabb)  ve "kral" (Melik) olur, evi ve "tahtı" vardır. Kıyamette "8 taşıyıcı" üzerinde gelir. (Hakka 17) "Zorba" (Cebbar), "sevecen, "(Vedûd), öfkeli (Celil)dir. Kur'anda insansı bir dil ile Muğire Oğlu Velid'e zenim (18 yaşına kadar babası bilinmediği için soysuz denmiştir.) şeklinde hakaret edilir. (Kalem 8–13 Celaleyn 2/230)
Kur'an’da Allah'ın 99 ismi arasında verilen intikam alan, sabırlı olan gibi bazı isimler ile (yemin etme, beddua etme,(Tebe 30, Zariyat 8–11, Münafıkun 4, Müddeessir 18–25, Tebbet 1-5) hikâyeler anlatma, kendisine dostlar ve düşmanlar edinme gibi) bazı fiiller Kişisel tanrı olarak tanımlanan ve Tanrı’ya insanî sıfatlar atfeden diğer örneklerdir.
Batı'da ilk defa On Sekizinci Yüzyıl ortalarında kullanılmaya başlanılan "Antropomorfizm"  kelamcılar tarafından İslâm'daki Müşebbihe i'tikadî mezhebinin eşdeğeri olarak algılanmış ve bu durum putperestliğe denk olarak gösterilmiştir.
İslam toplumunda Allah inancının teşbih-tenzih tartışmaları üzerinden belirli değişimler geçirdiği, Örneğin Kur'an ve hadislerde Gökyüzünde Arş' (Koltuk)ta oturan, iki eli (Sad 75), yüzü (Bakara 115; Rahman 27), "gözler"i (Hud 37, Mü'mimun 27, Tur 48, Taha 39), karnı, bacağı gibi insani sıfatlarla tanımlanan yaratıcı inancının daha sonra kelamcılar tarafından sorgulandığı, bu kapsamda farklı görüş ve mezheplerin ortaya çıktığı görülür.
Ehl-i Sünnet: (Mâtûridîyye - Eş'ariyye): Zahiri anlamı sarih akılla çelişen nasslardaki ifadeleri tevil yoluyla yorumlar ve teşbihden kaçınırlar. Örneğin Arş'a istiva(kurulma) ayetleri istivanın diğer bir anlamı olan "hükmetme" ile, Allah'ın yed'i (el) hakkındaki ayet ise "güç, kudret" ile tevil edilir.
Mücessime, Müşebbihe: Kur'an ve hadislerde geçen "antropomorfik" anlatımları gerçek olarak değerlendirmiş ve Tanrı'nın bazı ad veya fiillerine insansı etkiler atfetmişlerdir. Allah'ı teşbihlerle anlatır, O'na el-yüz atfeder ve Arş'ta oturduğunu kabul ederler.
Selefi: Selef âlimleri Tefviz akidesine mensuptur. Yani müteşabih nasslar hakkında yorum yapmazlar, olduğu gibi kabul eder ve keyfiyetini Allah'a bırakırlar. Bununla birlikte sonraki dönem âlimleri kadar olmasa da teşbihe düşebilecek ifadeleri tevil eden âlimler ve sahabeler de vardır.
Selef imamlarından İmam Mâlik istiva hakkında soru soran birine şöyle cevap verir:
“Allah’ın istivası (lügat anlamı ile) malumdur ve sabittir. Keyfiyeti ise imkânsızdır (oturma, yerleşme Allah hakkında imkansızdır) ve ona iman edilmesi farzdır. Bunun hakkında nasıl diye soru sormak bidattır.”
Sûfî ekoller: Sembolik ifadelerle Allah'ın anlatılmasını onaylar,
Şia - Mutezile - Cehmiyye: Tevhide aykırı bularak Allah'ın herhangi bir şekilde insana benzetilmesine karşı çıkar ve soyutlama yapar.“
Tanrı'nın tahtı tasviri, 1696., Müşebbihe'ye göre Allah'ın eli, yüzü, tahtı vb. gerçektir.