stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Plastik ekstruzyonu
Tipik ekstrüzyon malzemeleri

Ekstrüzyonda kullanılan tipik plastik malzemeler bunlarla sınırlı kalmamak üzere şunlardır: polietilen (PE), polipropilen, asetal, akrilik, naylon (poliamidler), polistiren, polivinil klorür (PVC), akrilonitril bütadien stiren (ABS) ve polikarbonat.
Kalıp tipleri

Plastik ekstrüzyonda kullanılan çeşitli kalıplar vardır. Kalıp türleri ve karmaşıklık arasında önemli farklılıklar olsa da tüm kalıplar, enjeksiyonla kalıplama gibi sürekli olmayan işlemlerin aksine polimer eriyiğinin sürekli ekstrüzyonuna imkan verir.
Kalıp tipleri > Üflemeli film ekstrüzyonu

Alışveriş çantası gibi ürünler için plastik film üretimi ve sürekli kaplama, şişirilmiş film hattı kullanılarak gerçekleştirilir.
Bu işlem kalıba kadar normal bir ekstrüzyon işlemiyle aynıdır. Bu işlemde kullanılan üç kalıp türü vardır: halka (veya çapraz kafa), örümcek ve spiral. Halka şeklindeki kalıplar en basit olanıdır ve kalıptan çıkmadan önce kalıbın tüm kesiti çevresinde eriyik plastiğin kanalize olmasına dayanır; bu düzensiz akışa neden olabilir. Örümcek kalıpları bir dizi "ayak" vasıtasıyla dış kalıp halkasına bağlanan bir merkezi mandrenden oluşur; akış dairesel kalıplara göre daha simetrik iken filmi zayıflatan bir dizi kaynak hattı üretilir. Spiral kalıplar, kaynak hatları ve asimetrik akış sorununu ortadan kaldırır ama açık ara en karmaşık olanlardır.
Zayıf yarı katı bir plastik hortum elde etmek için kalıptan ayrılmadan önce eriyik biraz soğutulur. Bu poşetin çapı hava basıncıyla hızla genişletilir ve poşet film silindirlerle yukarı doğru çekilerek plastiği hem enine hem de çekme yönlerinde gerer. Çekme ve üfleme filmin ekstrüde poşetin incelmesine neden olur ve ayrıca plastik molekül zincirlerini en çok görülen yönde plastik gerilime hizalar. Film şişirildiğinden daha fazla çekilirse (son poşet film çapı ekstrüde edilen çapa yakınsa) plastik molekülleri çekme yönünde hizalanır ve bu yönde güçlü, ancak enine yönde zayıf bir film oluşur. Ekstrüde edilmiş çaptan önemli ölçüde daha büyük çapa sahip film enine yönde daha fazla mukavemete sahip olacak ancak çekme yönünde daha az olacaktır.
Polietilen ve diğer yarı kristalli polimerler söz konusu olduğunda film soğudukça donma çizgisi olarak bilinen yerde kristalleşir. Film soğumaya devam ederken, birkaç set kıstırma silindiri içinden çekilerek düz bir boruya düzleştirilir bu daha sonra makaraya sarılabilir veya iki veya daha fazla tabaka rulosu halinde kesilebilir.
Kalıp tipleri > Levha/film ekstrüzyonu

Levha/ film ekstrüzyonu üflenemeyecek kadar kalın olan plastik tabakaları veya filmleri ekstrüzyonla yapmak için kullanılır. Kullanılan iki tür kalıp vardır: T-şekilli ve elbise askısı. Bu kalıpların amacı ekstrüderden gelen tek yuvarlak çıktıdan eriyik polimerin akışını yeniden yönlendirmek ve ince, düz bir düzlemsel akışa yönlendirmektir. Her iki kalıp tipinde de kalıbın tüm kesit alanı boyunca sabit, homojen akış sağlar.
Soğutma genellikle plastik bir dizi soğutma rulosu içinden çekilerek yapılır. Levha ekstrüzyonunda bu rulolar sadece gerekli soğutmayı sağlamakla kalmaz aynı zamanda levha kalınlığını ve yüzey dokusunu da belirler. UV emilimi doku, oksijen geçirgenlik direnci veya enerji yansıması gibi spesifik özellikler elde etmek için temel malzemenin üzerine bir veya daha fazla katman uygulamak için sıklıkla ortak- ekstrüzyon kullanılır.
Plastik levha için yaygın bir ekstrüzyon sonrası işlem plastik tabakanın yumuşayana kadar ısıtıldığı ve bir kalıp aracılığıyla yeni şekle dönüştürüldüğü termoform şekillendirmedir. Vakum kullanıldığında bu genellikle buna vakumlu şekillendirme denir. Oryantasyon (yani genelde 1 - 36 inç arasında değişen derinliklerde değişebilen, kalıba çekilecek plastik plakanın kabiliyeti /mevcut yoğunluğu) oldukça önemlidir ve çoğu plastik için döngü sürelerini büyük ölçüde etkiler.
Kalıp tipleri > Boru ekstrüzyonu

PVC boru gibi ekstruzyon yapılmış boru üflemeli film ekstrüzyonunda kullanılana benzeyen kalıplar kullanılarak üretilir. Pim aracılığıyla iç boşluklara pozitif basınç uygulanabilir veya doğru nihai boyutları sağlamak için bir vakum ölçekleyici kullanılarak dış çapa negatif basınç uygulanabilir. Kalıba uygun iç mandreller eklenerek ek lümenler veya delikler eklenebilir.
Çok katmanlı boru uygulamaları otomotiv endüstrisi, sıhhi tesisat ve ısıtma endüstrisi ve paketleme endüstrisinde de vardır.
Kalıp tipleri > Mantolama ekstrüzyonu

Mantolama  ekstrüzyonu bir dış plastik tabakasının mevcut bir tel veya kablo üzerine uygulanmasına imkan verir. Bu telleri yalıtmak için de yapılan bir işlemdir.
Bir tel, boru (veya mantolama) ve basınç üzerine kaplama için kullanılan iki farklı tipte kalıp vardır. Mantolama aletlerinde polimer eriyiği kalıp dudaklarından hemen öncesine kadar iç tele temas etmez. Basınçlı alet işlemede eriyik iç telle kalıp dudaklarına ulaşmadan çok önce temas eder; bu eriyiğin iyi yapışmasını sağlamak için yüksek basınçta yapılır. Yeni katman ile mevcut tel arasında yakın temas veya yapışma gerekirse basınçlı aletler kullanılır. Yapışma istenmiyorsa/gerekli değilse bunun yerine mantolama aleti kullanılır.
Kalıp tipleri > Koekstrüzyon

Koekstrüzyon, birden fazla malzeme katmanının aynı anda ekstrüzyonudur. Bu tip ekstrüzyon farklı viskoz plastikleri eritmek ve malzemeleri istenen formda ekstrüde edecek tek bir ekstrüzyon kafasına (kalıp) vermek için iki veya daha fazla ekstrüder kullanır. Bu teknoloji, yukarıda açıklanan işlemlerin herhangi birinde kullanılır (şişirilmiş film, üst ceket, boru, tabaka). Katman kalınlıkları, malzemeleri ileten ayrı ekstrüderlerin nispi hızları ve boyutları tarafından kontrol edilir.
Pek çok gerçek dünya senaryosunda, tek bir polimer bir uygulamanın tüm taleplerini karşılayamaz. Bileşik ekstrüzyon, harmanlanmış bir malzemenin ekstrüde edilmesine izin verir ancak birlikte ekstrüzyon ayrı malzemeleri ekstrüde edilmiş üründe farklı katmanlar olarak tutar ve oksijen geçirgenliği, mukavemet, sertlik ve aşınma direnci gibi farklı özelliklere sahip malzemelerin uygun şekilde yerleştirilmesine izin verir.
Kalıp tipleri > Ekstrüzyon kaplama

Ekstrüzyon kaplama, kağıt, folyo veya film rulo stoğu üzerine ek bir tabaka kaplamak için üflemeli veya döküm film işlemi kullanır. Örneğin, bu işlem kağıdın özelliklerini polietilen ile kaplayarak suya karşı daha dayanıklı hale getirmek için kullanılabilir. Ekstrüde katman, diğer iki malzemeyi bir araya getirmek için bir yapışkan olarak da kullanılabilir. Tetrapak, bu sürecin ticari bir örneğidir.
Bileşik ekstrüzyonlar

Bileşik ekstrüzyon, bir veya daha fazla polimeri katkı maddeleri ile karıştırarak plastik bileşikler elde eden bir işlemdir. Beslemeler peletler, toz ve/veya sıvılar olabilir ancak ürün genellikle ekstrüzyon ve enjeksiyonla kalıplama gibi diğer plastik şekillendirme işlemlerinde kullanılmak üzere pelet formundadır. Geleneksel ekstrüzyonda olduğu gibi, uygulamaya ve istenen verime bağlı olarak makine boyutlarında geniş bir yelpazede bulunmaktadır. Tek veya çift vidalı ekstrüderler geleneksel ekstrüzyonda kullanılabilirken birleştirme ekstrüzyonunda yeterli karıştırma gerekliliği, çift vidalı ekstrüderleri zorunlu kılar.
Ekstrüder türleri

İki alt tip çift vidalı ekstruder vardır: birlikte dönen ve ters dönüşlü. Bu isimlendirme her bir vidanın diğerine kıyasla döndüğü göreceli yönü ifade eder. Birlikte dönüş modunda her iki vida da saat yönünde veya saat yönünün tersine döner; ters dönüşte bir vida saat yönünde dönerken diğeri saat yönünün tersine döner. Belirli bir enine kesit alanı ve üst üste binme derecesi (birbirine geçme) için, birlikte dönen ikiz ekstrüderlerde eksenel hızın ve karıştırma derecesinin daha yüksek olduğu gösterilmiştir. Ancak ters yönde dönen ekstrüderlerde basınç oluşumu daha yüksektir. Vida tasarımı, aşınma veya korozif hasar nedeniyle münferit bileşenlerin hızlı bir şekilde yeniden yapılandırılmasına veya tek tek bileşenlerin değiştirilmesine izin vermek için şaftlar üzerinde çeşitli taşıma ve karıştırma elemanlarının düzenlenmesi nedeniyle genellikle modülerdir. Makine boyutları 12  mm kadar küçükten 380 mm'ye kadar değişmektedir [12- Polymer Mixing by James White, pages 129-140]
Avantajlar

Ekstrüzyonun büyük bir avantajı, boru gibi profillerin herhangi bir uzunlukta yapılabilmesidir. Malzeme yeterince esnek ise, borular bir makaraya sarılsa bile uzun uzunluklarda yapılabilir. Diğer bir avantaj, kauçuk conta dahil entegre kuplörlü boruların ekstrüzyonudur.
Parçaları göstermek için plastik ekstrüder ikiye bölünmüştür
Sade bir plastik ekstruzyon vidası
Ekstruder vidaları
Ekstrüzyonla yapılan HDPE boru. HDPE malzemesi ısıtıcıdan kalıba sonra da soğutma tankına gelir. Bu Acu-Power boru borusu birlikte ekstrüde edilir - güç kablolarını belirtmek için içi siyah ince turuncu bir kılıfla görülmektedir.
Plastik filmin üfleyerek ekstrüzyonu
Tıbbi Ekstrüzyon Hattı
5: Kozmetik "sıkma" tüpünün 5 katmanlı ko-ekstrüzyonu
Arkeometri

Arkeometri, insanlığın kültür tarihini anlamada arkeologlara yardımcı olabilmek için antik eserlerin ve materyallerin pozitif bilim yöntemleriyle incelenmesidir.
Arkeometri, geçmiş yaşamı anlamaya ve yeniden kurmaya çalışan arkeolojiye doğru bilgi almasında yardım eden ve önemi giderek artan bir bilim dalıdır. Arkeometri genel bir tanım olarak, arkeolojinin, doğa bilimleriyle bağlantısını kuran bir yöntemdir ve gelişimi de arkeolojiden çok doğa bilimlerinin gelişmesine bağlıdır.
Antik eserlerin nasıl, ne zaman, nerede, kimler tarafından ve niçin yaratıldığını anlayabilmek amacıyla arkeologlar çok çeşitli alanlardan uzman kişilerin yardımını istemektedirler. Arkeometri, fen bilimleriyle arkeolojinin ilişkisine de denebilir. Arkeolojiyi tarihten uzaklaştırıp doğa bilimlerine yaklaştıran da arkeometridir. Örneğin arkeologlar kazılarda buldukları organik maddelerin yaşını belirlemek için karbon-14 yöntemiyle tarihleme yaparlar. Bu yöntem doğrudan doğruya arkeologların kendi başlarına yapabileceğinden daha karmaşıktır.
Arkeometrinin işlevi ise, genel olarak, optik (hava fotoğrafı, fotogrametri vb.) ve jeofiziksel (rezistivite, elektrik sondası vb.) yöntemlerle ören yerlerinin saptanması; radyoaktif (karbon-14, potasyum-argon, termolüminesans, elektron spin rezonans vb.) ve radyoaktif olmayan (arkeomanyetizma, obsidiyen hidrasyonu, dendrokronoloji, palinoloji vb.) yöntemlerle yaş tayini ve mutlak tarihlendirme yapılması; radyoaktif (nötron aktivasyonu, atomik soğurma spektrometresi vb.) ve bazı fiziksel yöntemlerle (optik mikroskobi, x ışını floresansı, kızılötesi soğurma vb.) hammadde saptanması; paleoantropoloji, arkeobotanik, arkeozooloji, toprak analizleri, jeomorfolojik ve jeokronolojik yöntemlerle doğal çevre, biyolojik ortam ve nüfus gibi koşulların belirlenmesi; çeşitli kimyasal ve fiziksel analizlerle restorasyon ve konzervasyon yapılmasında yardımcı olunması; matematiksel kümeleme ve serileme yöntemleriyle tipolojik sınıflandırmanın ve teknolojik düzeyin belirlenmesidir.
Ayrıca, teknolojik gelişimin doğrultusunda geliştirilen manyetometreler ile mikro seviyeli arkeolojik kalıntılar yüzey araştırmalarıyla belirlenebilmektedir.
Yunanistan'ın illeri

Yunanistan'ın illeri
Attika bölgesi illeri
Yunanistan'ın illeri (Yunanca: νομός, romanize: nomos), Yunanistan'ın ikinci düzey idari bölümleriydi.
Yunanistan'ın illeri, Fransız Napolyon idari sisteminden esinlenerek kuruldular ve ülkenin bağımsızlığından sonra 1833-1836 döneminde ve sonra 1845'ten 2011 yılında Kallikratis Planı'na kadar var oldular. 13 bölgede veya 1987'den öncesinde 10 coğrafi bölgede gruplanmakta ve sırasıyla ilçelere ve daha da altında bir dizi topluluk ve belediyelere ayrılmaktaydı. 1994'ten itibaren bazı iller daha büyük süper illere (υπερνομαρχία ipernomarhia) bağlıydı.
İller, vali (νομάρχης nomarhis) tarafından yönetilen ve bir konsey başkanının (πρόεδρος) başkanlık ettiği, 21 ila 37 üyeden oluşan bir il konseyi (νομαρχιακό συμβούλιο nomarhiako simvula) tarafından yönetilmekteydi. Valiler, daha önce hükûmet tarafından atanırken il düzeyindeki ilk seçimlerin yapıldığı 1994 yılında kendi kendini yöneten birimler haline geldi. İl meclis üyeleri, her dört yılda bir seçilmekteydi.
Devlet nihai olarak iller de dahil olmak üzere yerel yönetimlerin eylemlerini denetlemekte, ancak Yunanistan Anayasası ve İl Özyönetim Kanunu, topluluklara ve belediyelere, belirlenmiş bölgelerin idaresi üzerinde yasal kontrol sağlamaya devam etmektedir.
Yunanistan'ın illeri 1 Ocak 2011'de uygulanmaya koyulan Kallikratis Planı kapsamında lağvedilerek yerlerine bölgesel birimler kuruldu.
Türkiye'nin Suriye Büyükelçisi

| Türkiye'nin Suriye Büyükelçisi  |
| --- | --- |

Görevdeki Burhan Köroğlu B.Elçi (Maslahatgüzar) 26 Mart 2012 tarihinden beri
Atayan: T.C.Dış İşleri Bakanlığı
Oluşum: 1946
Açılışı yapan: Abdülahat Akşin
Websitesi: Türkiye Cumhuriyeti Şam Büyükelçiliği
Türkiye'nin Suriye Büyükelçisi, Türkiye'yi Suriye'de temsil eden en üst diplomatik görevlidir.
Büyükelçiler

Büyükelçiler listesi;
| Büyükelçi | Görev Başlangıcı | Görev Bitişi |
| --- | --- | --- |
| Abdülahat Akşin | 1 Ocak 1946 | 1 Ocak 1952 |
| Ahmet Celâlettin Karasapan | 1 Ocak 1952 | 1 Ocak 1953 |
| İsmail Soysal | 1 Ocak 1953 | 1 Ocak 1955 |
| Adnan Şerif Kural | 1 Ocak 1955 | 1 Ocak 1958 |
| Celal Çalışlar | 1 Ocak 1961 | 1 Ocak 1962 |
| Şinasi Orel | 1 Ocak 1962 | 1 Ocak 1965 |
| Sadi Eldem | 1 Ocak 1965 | 1 Ocak 1966 |
| Bedri Karaburçak | 1 Ocak 1967 | 1 Ocak 1970 |
| Fahir Alaçam | 1 Ocak 1970 | 1 Ocak 1974 |
| Şefik Fenmen | 1 Ocak 1974 | 1 Ocak 1978 |
| Aydın Alacakaptan | 1 Ocak 1978 | 1 Ocak 1980 |
| Mustafa Akşin | 1 Ocak 1980 | 1 Ocak 1982 |
| Orhan Aka | 1 Ocak 1983 | 1 Ocak 1986 |
| Erhan Tuncel | 1 Ocak 1986 | 1 Ocak 1992 |
| Uğur Ziyal | 1 Ocak 1992 | 1 Ocak 1997 |
| Sabri Cenk Duatepe | 1 Ocak 1997 | 1 Ocak 2000 |
| Oğuz Çelikkol | 1 Ocak 2000 | 1 Ocak 2004 |
| Yaşar Halit Çevik | 1 Ocak 2004 | 25 Temmuz 2009 |
| Ömer Önhon | 13 Eylül 2009 | 26 Mart 2012 |
Sürtünmeli delme

Sürtünmeli delme işleminin temel adımları şunlardır: A. Önce basınç uygulanır. B. Takım hedefi ısıtıp içten eritir. C. Kılavuzla diş çekilir.
Sürtünmeli delme sürtünmeden kaynaklanan ısı yardımıyla malzemenin delinecek delik merkezinden dışa doğru itilerek metalde delik açma yöntemidir. İşlem aynı zamanda termal delme, form delme olarak da adlandırılır.
Sürtünmeli delme genellikle bisiklet çerçevelerinde, ısı eşanjörlerinde ve yatakların montajı için delik açmak için kullanılır.
Tarih

1923'te Fransız Jean Claude de Valière talaşlı imalat yerine sürtünme ısısıyla metalde delikler açabilen bir alet yapmayı denedi. Sadece ılımlı bir başarıydı çünkü o zamanlar uygun malzemeler henüz yoktu. Dahası bu tür bir alet için doğru şekli henüz keşfetmemişti.
1980'lere kadar faydalı bir takımın üretilmesi mümkün değildi.
Prensip

Sürtünmeli delmede semente karbür gibi çok yüksek sıcaklığa dayanıklı malzemeden yapılmış konik uç kullanır. Bu delme takımı hem yüksek dönme hızı hem de yüksek basınçla hedef malzemeye bastırılır. Bu şekilde nesneyi plastik gibi yumuşatarak yerel çok yüksek ısı oluşur. Takım sonra nesnenin içine "batar" ve delik açar.
Yağlayıcılar çalışma malzemesinin uca yapışmasını önlemeye yardımcı olur.
Delmeden farklı olarak bastırılıp akan malzeme kaybolmaz ancak deliğin etrafında bir manşon oluşturur. Bu manşonun uzunluğu malzemenin orijinal kalınlığının 3 katı kadardır. Bu metal dudağın delik kenarları etrafındaki varlığı, bağlantıları daha sağlam yapar.
Bu teknoloji ile çeşitli seçenekler mevcuttur. Uçlar, yukarı doğru akan plastikleştirilmiş malzemenin tipik "yakasını" çıkaran kesme cihazı içerebilir böylece sonuç düz üst yüzey olur. Gerekli eksenel kuvveti azaltmak ve burcun alt kenarında pürüzsüz bir yüzey bırakmak için malzemece başlatma delikleri kullanılabilir.
Somun dişleri kılavuzlarla kesilebilir veya kılavuzlarla ovalanabilir.
Avantajları

Çok hızlı bir süreçtir (2 ila 6 saniye)
Süreç tüm malzemeyi yeniden şekillendirir böylece hiç malzeme kaybolmaz. Fazla malzeme hedef malzemenin asıl kalınlığından yaklaşık 3 kat daha uzun bir manşon oluşturur bu da ince malzemede çok güçlü cıvata bağlantıları yapılmasını mümkün kılar.
Temiz bir işlemdir çünkü çapak çıkmaz.
Perçin somunlarında olduğu gibi iş parçasının arkasına erişim gerekmez.
Hemen hemen her türlü metalde çalışır.
Dezavantajları

Yer değiştirmiş metalin bir yerden akabilmesi gerektiğinden, katı malzemede sürtünmeli delme mümkün değildir. Maksimum malzeme kalınlığı tipik olarak delik çapının yarısıdır ve uç üreticileri özel kılavuzluk sağlar.
Hedef malzeme eklenen ısıya dayanabilmelidir. Boyanmış, plastik kaplanmış, galvanizli veya ısıl işlem görmüş malzemeler bu işlem için uygun değildir.
Geleneksel matkaba göre daha yüksek motor gücü ve dönüş hızı gerekir.
İşlemsel zihin teorisi
"Bilgisayar Metaforu"

İşlemsel zihin teorisi, zihni günümüz bilgisayarları ile kıyaslayıp benzeştiren bilgisayar metaforu ile aynı şey değildir. İşlemsel teori dijital işlemlemenin de kullandığı bazı temel ilkeleri kullanır. Bilgisayar metaforu zihnin bir yazılım, beyninse bir donanım olduğu benzetmesi iken, İZT zihnin işlemsel bir sistem olduğu iddiasıdır. Daha spesifik olarak, zihnin işlemsel bir simülasyonunun, zihnin kendisinin var olması için yeterli bir koşul olduğunu ve zihnin gerçekten de işlemsel olarak simüle edilebileceğini iddia eder.
“İşlemsel sistem” günümüz elektronik bilgisayarı manasına gelmek durumunda değildir. Daha ziyadegirdi işlemleyerek çıktı sağlayan ve bunu bazı fonksiyonları adım adım takip ederek yapan bir sembol manipülatörüdür. Alan Turing, Turing makinesi konseptinde bu tür bilgisayarları betimlemektedir.
İlk Savunucuları

İşlemsel zihin teorisinin ilk savunucularından biri Thomas Hobbes’tur. Kendisi “Aklederek, işlemlemeyi anlarım. İşlemleme aynı anda bir araya eklenmiş birçok şeyin toplamını elde etmektir ya da bir şey başka bir şeyden çıkarıldığında geri kalanın ne olduğunu bilmektir. Dolayısıyla akletmek toplama ya da çıkarmakla aynı şeydir.” Hobbes işlemlemenin çeşitli efektif prosedürlerle özdeş hale geldiği çağımızdan çok önce yaşadığı için, kendisinin, günümüzdeki manasıyla, işlemsel zihin teorisini açıkça savunduğunu söyleyemeyiz.
Düşüncelerin Nedensel Tablosu

İşlemsel zihin teorisinin kalbinde düşüncelerin bir tür işlemleme olduğu ve bir işlemlemenin tanımı gereği temsiller arasındaki ilişkilere dair sistematik bir yasalar kümesi olduğu fikri yatar. Bu, zihinsel bir durumun (a mental state) ancak ve ancak (if and only if) temsil ettiği o spesifik şey ve söz konusu zihinsel durum arasında bir nedensellik ilişkisi varsa, o şeyi temsil edebileceği anlamına gelir. Kara bulutlar görüp “bulutlar yağmur demektir” şeklinde düşünmek, buna bir örnek olabilir. Çünkü bulutların ve yağmurun düşünceleri arasında bir korelasyon vardır. Bu kimi zaman doğal anlam olarak da adlandırılır. Tam tersi de geçerlidir, yani düşüncelerin nedenselliğinin farklı bir türü daha vardır ve bu da düşüncelerin doğal-dışı temsil edilmeleridir. Kırmızı bir trafik ışığı görüp de, kırmızı renginin “dur” demek olduğuna dair doğal hiçbir sebep yokken, “kırmızı dur demektir” şeklinde düşünmek bu duruma bir örnektir. . Bu durum doğal dillere ve onların temsil kabiliyetine benzer olarak icat edilmiş bir adettir.
Zihinsel Durumların Semantiği

İşlemsel zihin teorisi, zihnin sembolik bir operatör şeklinde çalıştığını ve zihinsel temsillerin sembolik temsiller olduklarını öne sürer. Dildeki anlamın, kelimelerin ve cümlelerin onları anlamla ilişkilendiren özellikleri olması gibi, zihinsel durumların semantiği de bu temsillerin anlamlarından müteşekkildir, yani düşünce dilinin kelimelerinin tanımlarıdır. Bu temel zihinsel durumlar tıpkı dildeki kelimelerin spesifik anlamlarının olması gibi (spesifik anlamlara sahip olabiliyorlarsa) daha karmaşık, daha önce hiç karşılaşılmadık, yeni zihinsel durumların (yani düşüncelerin), yaratılabileceği anlamına gelir. Tıpkı daha önce hiç karşılaşılmamış yeni cümlelerin, eğer ki cümleleri oluşturan temel yapıların anlamları biliniyorsa ve sentaktik olarak doğru şekilde kurulmuşlarsa, okunduklarında anlaşılabilmeleri gibi. Örneğin “Geçtiğimiz iki hafta boyunca her gün erik pudingi yedim.” cümlesinin bu halini çoğumuzun daha önce gördüğü şaibeli olsa da cümle sentaktik olarak doğru olduğundan ve parçalarının anlamları zaten bilindiğinden dolayı bu spesifik konfigürasyon rahatlıkla anlaşılabilir.
Öne Çıkan Araştırmacılar

Daniel Dennett çoklu taslaklar modelini (multiple drafts model) öne sürmüştür. Bu modelde bilinç lineer görünse de aslında beyindeki uzam ve zamana dağılmış halde, bulanık ve belirsizdir. Bilinç işlemlemedir ve bunun üzerinde ekstra bir adım veya süregiden işlemlemenin bilincine eriştiğin “Kartezyen bir tiyatro” yoktur.
Jerry Fodor inanç ve arzu gibi zihinsel durumların bireyler ve mental temsiller arasındaki ilişkiler olduğunu iddia etmiştir. Ona göre bu temsiller ancak zihindeki düşünce dili (Language of Thought) aracılığı ile açıklanabilir. Fodor bir tür işlevselciliğe (functionalism) başvurarak, düşüncenin ve diğer zihinsel süreçlerin başlıca olarak düşünce dilini oluşturan mental temsiller üzerinde gerçekleşen işlemlemelerden müteşekkil olduğunu iddia etmiştir. Geç dönem çalışmaların (Concepts ve The Elm ve the Expert), Fodor önceki işlemselci fikirlerini sorgulamış ve çeşitli açılardan değiştirerek oldukça farklı bir düşünce dili versiyonu geliştirmiştir (bkz LOT2).
David Marr bilişsel süreçlerin üç farklı betimleme seviyesine sahip olduğunu öne sürmüştür: İşlemsel seviye (bilişsel süreç tarafından işlemlenen, işlemsel problemi tanımlayan seviye); algoritmik seviye (işlemsel seviyede ortaya konan problemi işlemlemek için kullanılan algoritmanın bulunduğu seviye); implementasyonel seviye (algoritmik seviyedeki algoritmanın fiziksel olarak implemente edildiği seviye, biyolojik ya da elektronik olabilir) (Marr 1981).
Ulric Neisser 1967 yılında yayınlanan kitabında (Cognitive Psychology) “bilişsel psikoloji” terimini ortaya atmış kişidir ve bu kitabında Neisser insanları dinamik bilgi-işleme sistemleri olarak ele alır. Ona göre mental operasyonlar işlemsel bir perspektiften açıklanabilir.
Steven Pinker evrilmiş, insanda doğuştan itibaren bulunan bir “dil içgüdüsü”nden bahsetmiştir.
Hilary Putnam bilinci betimlemek için işlevselciliği öne sürmüştür. Buna göre, işlemlemenin beyinde mi, bilgisayarda mı gerçekleştiğinden bağımsız olarak, bilinçle eş olan şey işlemlemedir.
Georges Rey, Maryland Üniversitesi’nde bir profesör, Jerry Fodor’un temsili zihin teorisi üzerine kurarak, kendi işlemsel / temsili zihin teorisini ortaya atmıştır.
Divertikül

Divertikül, sindirim kanalı çeperini geçen mukoza fıtığı. Sindirim kanalının her yanında görülebilirse de, en çok kalınbağırsakta oluşur.
Divertikülum kelimesi kolon gibi içi boş bir organın duvarından dışarı doğru çıkıntı yapan anormal bir kese veya poş olarak tarif edilir. Gerçek divertikül bu poşun tüm bağırsak duvarını içerdiğini ifade ederken, yalancı (sahte) divertikül bağırsak duvarının bir kısmının eksikliğini işaret etmektedir. Özel olarak kolon divertiküllerinde mukoza, musküler tabaka arasından çıkıntı oluştururken kas tabakasını içermez ve bu nedenle yalancı divertikül sayılmaktadır.
Divertiküler hastalık veya divertikülozis kolonik divertikül varlığını belirtmek için kullanılan terimlerdir. Bu hastalık 30 yaştan önce nadirdir, yaş arttıkça görülme sıklığı da artar ve 50 yaşını geçmiş Amerikalıların 1/3ünde, 80 yaşını geçenlerinin ise %50-75'te bulunur. Kadın-erkek farkı yoktur.
Divertiküler hastalık endüstriel gelişmenin ve batı toplumunun bir hastalığı olarak düşünülmektedir. Et ve şeker kullanımının artması ile daha sık gözükmekte ve posa bırakan diyet kullanımı azalmasıyla da bu sıklık daha da artmaktadır. Fiber kullanımı azalımı da yine görülme sıklığı artışı ile birlikte gitmektedir. Fiber tüketimini çok olduğu sahra çölü yakınlarındaki Afrikalılarda hemen hiç rastlanmazken, düşük fiberlı diyetle beslenen güney Afrikalı beyazlarda daha sık rastlanılmaktadır.
Hastaların %30 semptom verir, %15'i kanar ve kanayanların %20-30 kadarı cerrahiye gider. Sağ kolon divertikülleri daha genç yaşta ve erkeklerde sıktır.