II. Dünya Savaşı'nda Mihver Devletleri liderleri
İtalya Krallığı (1940–1943), İtalyan Sosyal Cumhuriyeti (1943–1945)

III. Vittorio Emanuele, İtalya Kralı, Mussolini ile birlikte İtalya Kraliyet Ordusu'nun en yüksek komutanı ve 1935'ten itibaren İtalyan İmparatoruydu. 1922'de Roma'ya yürüyüşünde Mussolini'yi destekledi ve onu başbakan olarak atadı. 1943'te, art arda gelen askeri yenilgilerin ardından, Mareşal Pietro Badoglio ile birlikte Faşist hükûmeti feshetti, Mussolini'yi görevden alıp tutukladı ve Müttefiklerle bir ateşkes ayarlayarak Güney İtalya'da Badoglio liderliğinde Kraliyetçi bir hükûmet kurdu.
Benito Mussolini, 1922'den 1943'e kadar İtalya Krallığı'nın başbakanıydı. Faşizmin kurucusu Mussolini, milliyetçilik, militarizm, anti-komünizm ve anti-sosyalizm fikirlerini devlet propagandasıyla birleştirerek İtalya'yı tarihteki ilk faşist devlet yaptı. 1925'te Faşizmin Duce'si (lideri) olarak diktatörlük yetkilerini üstlendi ve daha sonra faşist destekçileri tarafından Duce olarak anıldı. 1925'ten itibaren Kral III. Vittorio Emanuele yetkilerini Mussolini'ye devretti ve Mussolini'ye ve faşist devlete muhalefet vatana ihanet olarak görüldü. Rejimi Adolf Hitler ve Nazi Almanya'sını etkilemiş olsa da Mussolini, Nazi ırk teorilerine katılmadı, onların efsanevi ve uydurma olduklarını düşündü. Ancak 1938'de Hitler'in artan baskısı altında antisemitizmi bir devlet politikası olarak benimsedi ve Yahudilerin Almanlar tarafından İtalyan topraklarından sürülmesine karşı çıktı. Mussolini, kraldan ziyade özellikle kendisine sadık faşist partizanlar olan ve genellikle "Kara Gömlekliler" olarak anılan Milizia Volontaria per la Sicurezza Nazionale'nin (MVSN, Ulusal Güvenlik için Gönüllü Milisler) resmi başıydı. 1941'deki ardışık askeri yenilgiler, 1942'deki El-Alameyn Muharebesi ve Temmuz 1943'te Müttefiklerin Sicilya'yı işgali, Mussolini ve hükûmetinin dağılmasına ve kral tarafından görevden alınmasına yol açtı. Kralın emriyle tutuklanan Mussolini, Almanlar tarafından kurtarıldı ve kuzey İtalya'daki Alman kukla rejimi olan İtalyan Sosyal Cumhuriyeti'nin Devlet Başkanı oldu. Mussolini, 28 Nisan 1945'te İspanya'ya kaçmaya çalışırken İtalyan partizanlar tarafından idam edildi.
Pietro Badoglio, İtalya Kraliyet Ordusu'nun Mareşali idi. II. İtalya-Habeşistan Savaşı sırasında İtalyan ordusuna liderlik etti. 1940'ta İtalya'nın Yunanistan'daki yenilgisinden sonra istifa etti. 1943'te Müttefiklerle bir ateşkes ayarladı ve Güney İtalya'da (Brindisi) kralcı bir hükûmet kurdu.
Ugo Cavallero, II. Dünya Savaşı sırasında İtalya Kraliyet Ordusu'nun başıydı ve yetkileri, İtalya Kraliyet Ordusu'nun resmi yüksek komutanı olan kraldan kendisine devredilmişti. İtalyan kuvvetlerinin kötü bir şekilde sendelediği Yunan-İtalyan Savaşı sırasında İtalyan kuvvetlerine liderlik etti.
Italo Gariboldi, Stalingrad Muharebesi'nde İtalyan kuvvetlerinin komutanıydı.
Arturo Riccardi, 1940'tan 1943'e kadar İtalya Kraliyet Donanması'nın (Regia Marina) başıydı ve yetkileri, İtalya Kraliyet Donanması'nın resmi yüksek komutanı olan kraldan kendisine devredildi.
Inigo Campioni, Taranto, Teulada Burnu ve Calabria savaşları sırasında İtalya Kraliyet Donanması'nın komutanıydı.
Angelo Iachino, Campioni'nin yerine İtalya Kraliyet Donanması'nın komutanı oldu.
Italo Balbo, 1930'lardan 1940'taki ölümüne kadar İtalya Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin (Regia Aeronautica) en önemli kişisiydi. Yetkileri, İtalya Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin resmi yüksek komutanı olan kral tarafından kendisine resmen devredilmişti. Ayrıca ölümüne kadar Libya'daki 10. Ordu'ya komuta etti.
Galeazzo Ciano, 1936'da kayınpederi Mussolini tarafından dışişleri bakanlığına atandı ve 1943'te faşist rejimin sonuna kadar bu görevde kaldı. Ciano, 1939'da Almanya ile Çelik Pakt'ı ve ardından 1940'ta Almanya ve Japonya ile Tripartite Paktı'nı imzaladı. Ciano, zayiatlar arttıkça Mussolini'yi İtalya'yı savaştan çıkarmaya ikna etmeye çalıştı, ancak çabaları görmezden gelindi. 1943'te Ciano, Mussolini'nin başbakan olarak görevden alınmasını destekledi. Ciano daha sonra Mussolini'ye ihanet ettiği için İtalyan Sosyal Cumhuriyeti'nde faşistler tarafından idam edildi.
Rodolfo Graziani, İtalyan Kuzey Afrika komutanı ve Libya Genel Valisi idi. Mussolini, Graziani'ye Mısır'ı işgal etmesi emrini verdi. Graziani büyük ölçüde mekanize olmayan kuvvetlerinin İngilizleri yenme kabiliyetine ilişkin şüphelerini dile getirdi, ancak emirleri yerine getirdi ve 10. Ordu 13 Eylül'de saldırıya geçti. 1941'de Pusula Harekatı'nda İngilizlere yenilmesi üzerine görevinden istifa etti. Graziani, Dino Grandi'nin Büyük Faşizm Konseyi darbesinden sonra Mussolini'ye sadık kalan tek İtalyan mareşaliydi ve İtalyan Sosyal Cumhuriyeti'nin (Repubblica Sociale Italiana veya RSI) Savunma Bakanı olarak atandı. Graziani, RSI'nin karışık İtalyan-Alman LXXXXVII. "Ligurya" Ordusu'na (Armee Ligurien) komuta etti
Giovanni Messe, Rusya'daki İtalyan Sefer Kolordusu'nun (Corpo di Spedizione Italiano in Russia veya CSIR) komutanıydı. CSIR, Doğu Cephesi'nde Alman kuvvetleriyle Sovyetler Birliği'ne karşı savaştı. Messe, daha sonra Tunus Cephesi'ndeki Mihver kuvvetlerini yönetti. Birçok kişi tarafından savaşın en iyi İtalyan generali olarak kabul edilir.
Mario Roatta, İtalyan işgali altındaki Yugoslavya'da Sloven ve Hırvatların yaşadığı bölgelerinde sivillere karşı İtalyan baskısındaki rolüyle tanınan İtalyan ordusunun bir generaliydi.
Alfredo Guzzoni, Müttefiklerin Sicilya'yı istilası sırasında İtalyan kuvvetlerinin başkomutanıydı.
Rino Corso Fougier, İtalya Kraliyet Hava Kuvvetleri'nde bir generaldi ve 1941–43 arası Genelkurmay Başkanıydı.
Giuseppe Fioravanzo, Regia Marina'nın "aydınlarından" biriydi; savaşlar arası dönemde İtalyan deniz doktrininin gelişiminin ana yazarlarından biriydi.
Junio Valerio Borghese, Decima Flottiglia MAS'nin komutanıydı.