stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
14. Ordu (Almanya)
İtalya

1943'ün sonlarında Ordu İtalya'nın savunulması için yeniden aktif edildi. 14. Ordu, Roma'nın savunulması ve 10. Ordu'nun arka hatlarına yönelik bir çıkarmanın savunulmasından sorumluydu. Ordu Shingle Harekatı'nda Müttefik Kuvvetlerle çarpıştı ve hattın yarılmasının ardından Gotik Hatta çekildi. İtalya'da bulunan Alman Orduları Müttefikler'in Bahar Taarruzu'nda yenilgiye uğratıldıktan sonra 2 Mayıs 1945'te teslim oldu.
Komutanlar

Generaloberst Wilhelm List (1 Ağustos 1939- 13 Ekim 1939)
Generaloberst Eberhard von Mackensen (5 Kasım 1943- 4 Haziran 1944)
General der Panzertruppe Joachim Lemelsen (5 Haziran 1944- 15 Ekim 1944)
General der Panzertruppe Fridolin von Senger und Etterlin (15 Ekim 1944- 24 Ekim 1944)
General der Artillerie Heinz Ziegler (24 Ekim 1944- 22 Kasım 1944)
General der Panzertruppe Traugott Herr (24 Kasım 1944- 16 Aralık 1944)
General der Infanterie Kurt von Tippelskirch (16 Aralık 1944- 17 Şubat 1945)
General der Panzertruppe Joachim Lemelsen (17 Şubat 1945- 2 Mayıs 1945)
Kaynaklar

↑  Carver, Field Marshal Lord (2001). The Imperial War Museum Book of the War in Italy 1943-1945. Londra: Sidgwick & Jackson. ISBN 0-330-48230-0. , p. 92
↑  James Holland, Italy's Sorrow. A Year of War, 1944-1945, London, 2008, Harper Press. 978-0007176441
| g t  Nazi Almanyası'nın ordu grupları, orduları ve kolorduları (Heer ve Waffen-SS) |
| --- | --- |
Ordu grupları:  A  Afrika  B  C  D  Don  E  F  G  Güney  Güney Ukrayna  H  Kurland  Kuzey  Kuzey Ukrayna  Merkez  Oberrhein  Ostmark  Vistül 
Ordular:  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  14  15  16  17  18  19  20  21  24  25 
Panzer orduları:  1  2  3  4  5  6 
Kolordular:  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  38  39  40  41  42  43  44  45  46  47  48  50  51  52  53  54  55  56  57  59  59  62  63  64  65  66  67  68  69  70  71  72  73  74  78  80  81  82  83  84  85  86  87  89  90  91  97  101 
Çeşitli kolordular:  Afrika  Sponheimer  Belgrad  Bork  Breslau  Bünau  Ems  Feldt  Gienanth  Gilsa  Hela  Kaupisch  Knieß  Knobelsdorff  Laux  Lombardia  Lüdecke  Mieth  Neumann  Oder  Ringel  Scheele  Schelde  Somme  Süd-Jutland  Spree  Tettau 
Panzer kolorduları:  3  4  7  14  24  38  39  40  41  46  47  48  56  57  58  76  "Feldherrnhalle"  "Großdeutschland" 
Dağ kolorduları:  15  18  19  21  22  36  49  51  Norveç 
SS kolorduları:  1  2  3  4  5  6  9  10  11  12  13  15  16  17
Canelé

| Canelé |
| --- | --- |

Ülke(ler): Fransa
Bölgesi: Bordeaux
Türü: Hamur işi, Tatlı
Servis şekli: un, süt, yumurta sarısı, tereyağı, vanilya, rom, şeker kamışı
Canelé, Fransız mutfağına ait rom veya vanilya ile tatlandırılmış bir iç kremaya ve karamelize dış yüzeye sahip bir kek türüdür. Kek adını pişirilmesi için özel olarak yapılan yivli ve oluklu bir görüntüye sahip olan pişirme kabından alır. Fransa'nın Bordeux bölgesine ait bir tatlı türüdür ve günümüzde Paris'te pâtisserielerde ve yurtdışındaki pastanelerde yaygın olarak bulunabilir.
Tarihçe

Canelé'nin ilk defa ne zaman ve kimin tarafından yapıldığı belirsizdir fakat genel olarak 15 ve 18. yüzyıllar arasında Fransa'nın Güney'inde bulunan Bordeaux'a özgü bir yiyecek olduğu düşünülür. Tatlının yapıldığı günden beri tarifi değişmemiştir fakat tatlının orijinal tarifi hiçbir zaman açıklanmamış ve halktan gizli tutulmuştur. Birçok tarihçi tatlının kökenin 17. yüzyılda Bordeaux bölgesindeki şarap üreticilerin şarabın rengini berraklaştırmak için yumurta akı kullanması, artan yumurta sarısını yoksullara yemek yapmaları için Annonciades manastırındaki rahibelerine vermesi ve rahibelerin yumurta sarısını unla karıştırarak ilk caneléyi yaptığını iddia etmektedir. Fransız İhtilali sırasında tatlıyla alakalı bütün belgeler yok edilmesi ve tatlıyı yapan kişilerin bölgeden sürülmesiyle tatlının gerçekten rahibelerle bağlantılı olup olmadığı belirsizdir. 1930'lü yıllarda Bordeaux'taki fırınlarda vanilya dolgulu bir kek olarak yeniden ortaya çıktı fakat İkinci Dünya Savaşı döneminde popülerliğini yitirdi.
1985 yılında Bordeaux'lu pastacılar tarafından canelé'yi Fransa'nın kültürel mirası ve Bordeaux'un resmi mülkü yapmaya adayan Conférie du Canelé de Bordeaux isimli bir örgüt kuruldu. Örgütteki 88 pasta şefi bir araya gelerek canelé'nin tarifini gizli tutmaya ve bunu sadece pişirmeye layık gördükleri pasta çıraklarına iletmeye yemin ettiler. Pasta şefleri canelé'nin tek bir tarifinin olduğunu vurgulamak için daha önceden 'cannelé' olarak bilinen tatlının ismindeki tek bir "n" harfini çıkartarak tarife "canelé" adını verdiler.
Canelé'nin pişirilmesi konusunda bazı standartlar vardır. Fransa'da genel olarak silikona kıyasla daha iyi bir şekilde ileten bakır kaplarda pişirilir. Aynı zamanda canelé'nin karamelli dış yüzeyinin koyu bir renk alıncaya kadar pişirilmesi gerekir. Birçok Fransız pasta şefi, canelé'nin siyahlaştıktan sonra kendisine özgü bir tat ve daha gevreksi bir kıvam aldığını iddia etmektedir. Fransa'da canelé'nin siyaha yakın bir renkte sayılması yaygınken, Amerika Birleşik Devletleri gibi ülkelerde siyah görüntünün yanık tadı çağrıştırması nedeniyle daha açık kahverengi tonda satılması daha yaygındır.
1980 Beşiktaş Jimnastik Kulübü Olağanüstü Kongresi

1980 Beşiktaş Jimnastik Kulübü Olağanüstü Kongresi, Beşiktaş Jimnastik Kulübü'nün yeni başkanını belirlemek için 15 Haziran 1980 tarihinde Sıraselviler Reks Salonu'nda gerçekleştirilen olağanüstü seçimli kongredir. Yapılan olağanüstü kongre sonucunda tek aday Gazi Akınal 4. kez Beşiktaş Jimnastik Kulübü Başkanı seçilmiştir.
Kongre

Beşiktaş Jimnastik Kulübü tüzüğü gereğince yapılan olağanüstü kongredir. 1979-80 sezonunda alınan kötü sonuçlar ve sezon sonunda Beşiktaş'ın ligi 11. sırada bitirmesi üzerine Gazi Akınal ve yönetim kurulu 29 Mayıs 1980 tarihinde yaptıkları yönetim kurulu toplantısı sonrası olağanüstü kongreye gidilmesine karar vermişlerdir. Toplantı sonrası Akınal ve yönetimi istifa etmiştir. Yapılan toplantıya kulübün eski başkanlarından Selahattin Akel, Ekrem Amaç ve Mehmet Üstünkaya'da katılmıştır. 8 Haziran 1980'de kongrenin Taksim, Sıraselviler'deki Reks Salonu'nda yapılmasına karar verilmiştir.
Kongre öncesi Köy Grubu eski başkanlardan Hüseyin Cevahiroğlu'nun aday olması gerektiğini savunmuşlardır ve Cevahiroğlu'nu aday olması için ikna etmeye çalışmışlardır. Ancak Cevahiroğlu aday olmayacağını açıklamıştır. Ayrıca Kadıköy Grubu lideri Yusuf Dildar'da aday olacağını ve listesini divan kurulu başkanı Şekip Okçuoğlu'na en kısa sürede teslim edeceğini söylemesine rağmen son anda aday olmaktan vazgeçmiştir. 8 Haziran'daki seçimde kimse aday çıkmayınca toplantı 15 Haziran 1980 tarihine ertelenmiştir.
Kimse başkanlığa aday olmayınca 12 Haziran 1980 tarihinde Gazi Akınal Beşiktaş'ı yönetimsiz bırakmamak için göreve devam edeceğini ve yeniden aday olacağını açıklamıştır. Akınal'ın listesine eklediği Şan Ökten, Metin Keçeli, Mesut Pandır ve Güngör Özdemir listeye girmeyi kabul etmemişlerdir.
Adaylar > Gazi Akınal'ın Listesi

Asil Üyeler: Akın İlkin, Rıza Kumruoğlu, Abdülkadir Orman, Özcan Turna, Müfit Güven, Özcan Turna, Haydar Köseoğlu, Yemen Ekşioğlu, Sabri Alınak, Haluk Şahbaz, Hilmi Banakan
Yedek Üyeler: Necati Germiyanoğlu, Salih Saygan, Nihat Zaman, Cengiz Kızılsencer, Mustafa Kemal Ulusu
Seçim Sonuçları

15 Haziran 1980 tarihinde Sıraselviler Reks Salonu'nda yapılan seçimde 161 üye oy kullandı. Akınal 146 oy aldı, 15 oy ise geçersiz sayıldı. Seçime tek aday olarak giren Gazi Akınal 4. kez Beşiktaş Jimnastik Kulübü Başkanı seçildi.
Ulus Hali

| --- | --- |
Halin 2014 yılındaki görünümü

Genel bilgiler
Durum: Tamamlandı
Tür: Hal
Konum: Hacı Bayram, Altındağ, Ankara
Koordinatlar: 39°56′25″K 32°51′29″D﻿ / ﻿39.94028°K 32.85806°D﻿ / 39.94028; 32.85806
Tamamlanma: 1937
Yenileme: 2023
Tasarım ve inşaat
Mimar(lar): Robert Oerley
Diğer bilgiler
Otopark: Yok

Ulus Hali, Ankara'nın Altındağ ilçesinde bulunan bir haldir.
Tarihçe

1929 yılında, Suluhan'ın kuzeyinde konumlanmış olan Tahtakale Çarşısı civarında büyük bir yangın çıktı. Kısa sürede büyüyerek civardaki yapılara da sıçrayan ve uzun bir müddet söndürülemeyen yangın sonucunda 2 milyon Türk lirasından fazla maddi kayıp oluşurken Tahtakale Çarşısı ve Hamamı, Haseki Camii gibi pek çok yapı telafi edilemeyecek şekilde hasar gördü. Uzun Çarşı ve Suluhan ise Kentin en önemli ticari merkezlerinden biri olan bölge, yangından sonra bu önemini büyük oranda kaybetti.
1930'lu yıllarda bölgenin eski canlılığına kavuşması için gerçekleştirilen ıslah çalışmaları devam ederken; şehirdeki Numune Hastanesi ve Refik Saydam Hıfzıssıhha Merkezi gibi yapıları tasarlamış olan Robert Oerley'den, yangından yanarak yıkılmış olan çarşının yerine yeni bir pazar yeri inşa etmesi istendi. 1937'de inşaatı tamamlanan yapı, Ankara halkının yeniden ucuza alışveriş yapabildiği bir ticaret kompleksine evrildi.
2023 yılında, Ankara Büyükşehir Belediyesi tarafından yürütülen yenileme çalışmaları esnasında çatı sistemi komple değiştirilerek yağmur suyunun tahliyesi için gerekli sistemler kuruldu ve iç mekanda köklü değişiklikler gerçekleştirildi. Böylelikle bina, inşa edildiği tarihten beri ilk kez detaylı bir onarımdan geçirildi.
Mimari

Avusturyalı mimar Robert Oerley tarafından tasarlanan Ulus Hali, erken Cumhuriyet dönemi modern mimarlığının öne çıkan bir örneklerinden biridir. İnşa edildiği dönemin sade ve işlevsel tasarım anlayışını yansıtan yapı, simetrik ve kübik biçimiyle dikkat çeker. Geniş betonarme saçaklar, yatay bir düzlem boyunca uzanan hatlar ve geniş cam vitrinler yapıya modern bir estetik kazandırırken; iç mekân düzeni de dönemin alışveriş alışkanlıklarına uygun şekilde planlanmıştır. Şehit Teğmen Kalmaz Caddesi ve Alsancak Sokak'a açılan iki ana girişiyle hal binası, bulunduğu çevreyle güçlü bir bağ kurarak adeta sokağın devamıymış gibi kentsel dokuya entegre olur. Orta aks boyunca sıralanan dükkânlar ve sergi alanları, ziyaretçilerin rahat dolaşımını sağlarken çevresel bağlamıyla da bölgedeki diğer tarihi yapılarla uyum gösterir.
Yapının fonksiyonel tasarımı hem ticari hem de sosyal bir mekân olarak Ulus semtinin hareketli atmosferine katkıda bulunurken konumu itibarıyla da Anafartalar Çarşısı ve Suluhan gibi tarihi çarşılarla birlikte Ankara halkının alışveriş alışkanlıklarının ve sosyal yaşamının merkezi haline gelmiştir. Ulus Hali, sadece inşaatında kullanılan malzemeler veya tasarımı sayesinde modern bir yapı örneği teşkil etmekle kalmamış; aynı zamanda Cumhuriyet dönemi Ankara'sının kent belleğinde kalıcı bir iz bırakan, sosyal etkileşimlerin önemli bir noktası olarak varlığını sürdürmüştür. Günümüzde artış gösteren alışveriş merkezleri ve değişen kent dinamikleri karşısında bu tarihi yapının işlevsel ve anlamsal bağlamının korunup korunmadığı ise tartışılmaya devam etmektedir.
Memel Ayaklanması

Memel Ayaklanması veya Klaipeda Ayaklanması, Ocak 1923'te Klaipeda bölgesinde gerçekleşti. Neman'ın kuzeyindeki bölge, Versay Antlaşması ile Almanya'dan ayrıldı ve bir Milletler Cemiyeti mandası kuruldu. Bölge, bir karar verilinceye kadar geçici bir Fransız idaresi tarafından idare edildi.
Litvanya, Prusyalı Litvanyalıların büyük Litvanca konuşan azınlığı ve Litvanya için Baltık Denizi'ne tek kabul edilebilir çıkış olan liman kenti Klaipeda (Memel) nedeniyle bölgeyle (Küçük Litvanya'nın bir parçası) bağlantı kurmak istedi. Yerel halk tarafından çıkarılan bir ayaklanma olarak sunulan gelişmeye ne Alman polisinden ne de Fransız ordusundan herhangi bir direnişle karşılaşmadı.
İsyancılar, kendi kaderini tayin hakkına atıfta bulunarak birleşme talebiyle Litvanya'ya dönen Litvanya yanlısı bir yönetim oluşturdular. Milletler Cemiyeti oldu bittiyi kabul etti ve Klaipeda bölgesi 17 Şubat 1923'te Litvanya Cumhuriyeti'nin özerk bölgesi oldu. Uzun müzakerelerden sonra, Mayıs 1924'te Klaipeda Sözleşmesi imzalandı. Sözleşme, Litvanya'nın bölge üzerindeki egemenliğini resmen tanıdı ve Klaipeda bölgesine geniş yasama, yargı, idari ve mali özerklik verdi. Bölge, bir ültimatomdan sonra Almanya'ya döndüğü Mart 1939'a kadar Litvanya'nın bir parçasıydı.
Geçmişi > Litvanya ve Polonya iddiaları

Litvanya-Almanya sınırı, 1422'de imzalanan Meln Barışından sonra istikrarlıydı. Ancak, Litvanyalıların Doğu Prusya'nın kuzeydoğu kısmına yoğun göçünün bir sonucu olarak, bölgede önemli sayıda Litvanca konuşan nüfus oluşmuştu. Fred Hermann Doja'nın istatistiklerine göre bölgede 71.156 Alman ve 67.259 Prusyalı Litvanyalı yaşıyordu. Küçük Litvanya'yı Litvanya ile birleştirme fikri, 19. yüzyılın sonunda Litvanya ulusal canlanma yıllarında ortaya çıktı. Bu, tüm etnik Litvanya topraklarını bağımsız bir Litvanya devletine birleştirme vizyonunun bir parçasıydı. Aktivistler ayrıca Baltık Denizi'ndeki önemli bir liman olan Klaipeda'yı ekonomik kalkınma için gerekli gördüler. 30 Kasım 1918'de, Litvanya Küçük Ulusal Konseyi'nin yirmi dört aktivisti, Küçük Litvanya'yı Litvanya ile birleştirme arzusunu ifade eden Tilsit Yasasını imzaladı. Litvanyalılar, Küçük Litvanya'nın tamamını (Klaipeda bölgesiyle sınırlı değil) Litvanya'ya ilhak etmek için müttefiklere başvurdu. O zaman, Litvanya Batılı güçler tarafından resmen tanınmadı ve savaş sonrası herhangi bir konferansa davet edilmedi.
Polonya Cumhuriyeti, Klaipeda bölgesini Danzig için olası bir tazminat olarak değerlendirdi. Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra, Danzig Koridoru ile Baltık Denizi'ne erişim sağladı, ancak Danzig Serbest Şehri Polonya'ya verilmedi. 1919'un başında, Polonyalıların Paris Barış Konferansı'ndaki temsilcisi Roman Dmovsky, Józef Piłsudski'nin Intermarium projesine bağlı olarak geliştirilen Dmovsky hattına uygun olarak Klaipeda bölgesinin Litvanya'ya dahil edilmesi lehine bir sunum yaptı. Polonya formülü şuydu: Klaipeda önce Litvanya'ya ait olacak daha sonra Litvanya'da Polonya'ya ait olacaktı. Ancak Intermarium'a dayanan proje Litvanya'nın tarihsel gerçekliğe de dayanan Polonya-Litvanya birliği gibi önerileri kategorik olarak reddetmesi nedeniyle gerçekleşmedi. Bozulan Polonya-Litvanya ilişkiler savaşa doğru evrilirken anlaşmazlık nedeniyle Klaipeda müttefiklerin geçici yönetimi altına alınmak zorunda kaldı. Polonya-Litvanya Savaşı Vilnius Bölgesi üzerindeki anlaşmazlığa yol açmasına karşın birleşme fikri Batı Avrupa'da olumlu karşılanıyordu. Aralık 1921'de Polonya, bölgeye yeni elçi olarak Marcel Szarot'u gönderdi. Onun girişimi sayesinde Polonya ve Klaipeda, Nisan 1922'de bir ticaret anlaşması imzaladılar. Ayrıca Polonya, ekonomik varlığını gayrimenkul satın almak, ticari girişimler kurmak, limanı kullanmak şeklinde oluşturmaya çalışmıştır.
Geçmişi > Fransız yönetimi

Polonya önerilerinin etkisi altında, Müttefikler Almanya ile bir barış anlaşması imzalarken Klaipeda bölgesini dikkate aldılar. 10 Ocak 1920'de Versay Antlaşması'nın 28. Maddesine göre, Neman Nehri'nin kuzeyindeki topraklar Alman İmparatorluğu'ndan ayrıldı ve 99. Maddeye göre Milletler Cemiyeti tarafından yetkilendirildi. Fransızlar bölgede geçici bir yönetim olmayı kabul ederken, İngilizler reddetti. İlk Fransız birlikleri, General Dominique Joseph Audry tarafından yönetilen 21. Alp Piyadeleri Taburu, 10 Şubat 1920'de geldi. Almanlar bölgeyi resmi olarak 15 Şubat'ta Fransız yönetimine verdi. İki gün sonra, General Audrey bir yönetim organı kurdu: yedi üyeden oluşan Klaipeda Bölge Müdürlüğü. Litvanya protestolarının ardından iki Prusyalı Litvanyalı yönetime kabul edildi, müdürlüğün bileşimi dokuz üyeye yükseldi. 8 Haziran 1920'de Fransa, Gabriel Jean Petinier'i Klaipeda bölgesindeki mülki idarenin başına getirdi. Petinier, politikalarında Litvanya karşıtı bir önyargı gösterdi ve özgür bir şehir fikrini destekledi. General Audrey 1 Mayıs 1920'de istifa ederek Pétinier'i bölgedeki en yüksek yetkili olarak bıraktı.
Başbakan ve Paris Barış Konferansı Başkanı Georges Clemenceau, Klaipeda bölgesinin henüz yasal olarak tanınmadığı için Litvanya'ya bağlı olmadığını kaydetti. Litvanyalılar, uluslararası tanınırlık kazandıklarında bölgenin kendilerine gitmesi gerektiğine inanarak bölgedeki hakları için kampanya yürütmeye devam ettiler. Vilnius Bölgesi etrafındaki Polonya-Litvanya ihtilafında arabulucu olan Milletler Cemiyeti iki taraf arasında taraf tutmadı. Zaten 1921'de Klaipeda'yı Vilnius ile değiştirmek için örtülü teklifler yapıldı. Mart 1922'de İngiliz tarafı açık ve doğrudan bir teklifte bulundu: Polonya'nın Vilnius'a yönelik iddialarını tanıması karşılığında, Litvanya de jure tanıma, Klaipeda bölgesi ve ekonomik yardım alacaktı. Litvanyalılar, Vilnius'tan vazgeçmeye hazır olmadıkları için teklifi reddettiler. Bu önerinin reddedilmesinden sonra, Litvanya'nın Fransa ve Büyük Britanya ile ilişkileri kötüleşti ve müttefikler şimdi Klaipeda'ya özgür bir şehir statüsü verilmesini savundular. Böylece, Litvanyalılar ya çatışmanın olumsuz bir şekilde çözülmesini bekleyebilir ya da bölgeyi zorla ele geçirebilirler.
Hazırlık > Çözüm

3-4 Kasım 1922'de Prusyalı Litvanyalılardan oluşan bir delegasyon müzakerelere katılma talebinde bulundu. Bu başarısızlık bir ayaklanmayı organize etmek için itici güç oldu. 20 Kasım 1922'deki gizli bir oturumda, Litvanya hükûmeti bir ayaklanma düzenlemeye karar verdi. Litvanya, Milletler Cemiyeti aracılığıyla diplomatik çabaların başarısız olduğunu ve sakinleri Litvanya'ya katılmaya yönlendirmek için ekonomik önlemlerin çok pahalı ve uluslararası diplomaside etkisiz olduğunu kabul etti. General Silvestras Zukauskas, Litvanya ordusunun küçük Fransız alayını etkisiz hale getirebileceğini ve 24 saat içinde bölgeyi ele geçirebileceğini belirtti. Ancak Fransa'ya doğrudan askeri müdahale, askeri ve diplomatik açıdan çok tehlikeliydi. Bu nedenle, Ekim 1920'de Zheligovsky isyanı örneğinde yerel bir isyan düzenlenmesine karar verildi.
Hazırlıklar Başbakan Ernestas Galvanauskas'a emanet edildi. Ayaklanmayı organize etme planı, Litvanya'nın ilk Seimas'ından ve Dışişleri Bakanlığı'ndan bile gizli tutulmak zorundaydı. Bu nedenle, çok az Litvanyalı, hükûmetin ayaklanmadaki tam rolünü anladı. Bu nedenle, ayaklanmayı organize etmenin ana itibarı, bazen kuvvetleri sağlayan Litvanya Tüfekçiler Birliği (Lietuvos Šaulių Sąjunga) başkanı Vincas Krėvė-Mickevičius'a atfedilir. Galvanauskas, olayları yerel halkın Fransız yönetimine karşı değil, Alman varlığına karşı bir ayaklanması olarak sunmayı planladı. Böyle bir plan, Müttefiklerin dikkatini Litvanya'nın önerisine çekmek ve Avrupa'daki Alman karşıtı duyguları sömürmek için tasarlandı. Olumlu uluslararası duruma rağmen, Litvanya hükûmetinde birlik yoktu. 22 Kasım 1922'de, Tüfekçiler Birliği başkanı Vincas Kreve-Mickevičius ve kurmay başkanı Yüzbaşı Klimaitis'in davet edildiği gizli bir toplantı yapıldı. Toplantıya hükûmetten sadece başkan Galvanauskas, bölgenin Savunma Bakanı Balis Shlizhis (Balys Šližys) Dışişleri Bakanı Klyvas ve Güvenlik Dairesi Başkanı Lipčius katılmıştı. Ślizis silahlı ayaklanma fikrini desteklemeyi reddetti. Klaipeda bölgesinin ayaklanma yoluyla kurtarılması konusunda Bakanlar Kurulunda uzlaşma sağlanamadığına karar verildi. Bu nedenle, öncelikle Litvanya bu tür olaylardan sorumlu olmayacaktır ve tüm mesele Litvanyalı Tüfekçiler Birliği'nin inisiyatifine bırakılmıştır. İkincisi, olaylar Litvanya devleti için tehlikeli olan siyasi komplikasyonlara neden olursa, ayaklanmayı başlatanlar ve katılanlar tutuklanıp yargılanabilir. Üçüncüsü, Litvanya hükûmeti Tüfekçiler Birliği'ni ne silahlarla ne de mali kaynaklarla desteklemeyecekti. Galvanauskas, isyancılar ve Litvanya hükûmeti arasındaki herhangi bir bağlantıyı gizlemek için yeterince dikkatliydi, böylece ayaklanma başarısız olursa, ateş edenleri ve isyancıları suçlayabilir ve hükûmet herhangi bir sorumluluktan kurtulur.
Hazırlık > Propaganda

Yerel halk, Almanya, Litvanya ve özgür şehir fikirleri arasında bir çekişme halindeydi. Almanya ile yeniden birleşme siyasi olarak imkansızdı, ancak bölgede yaşayan Almanlar bölgedeki siyasi ve kültürel hakimiyetlerini sürdürmek istediler. Prusyalı Litvanyalılar Litvanya dilini konuşurken, kendi ulusal kimlikleri ve başka bir dinleri (Protestanlık) vardı (Litvanyalıların geri kalanı Katolikti). Litvanyalılar ekonomik ve kültürel olarak geriydiler. Bölgedeki çiftçiler ve sanayi işçileri, Litvanya'dan gelen ucuz emeğin geçim kaynaklarını yok edeceğinden korkuyorlardı. Böylece özgür bir şehir fikri ivme kazandı. 1921'in sonunda, Memel Özgür Devlet Derneği, özgür bir şehir olarak varoluşu desteklemek için 71.856 imza topladı. Bunların 54,429'u Litvanyalıların imzasıydı (%75,7).
Ayaklanmayı organize etme kararından önce bile, Litvanya etkisini en üst düzeye çıkarmaya ve bölgedeki destekçilerini bulmaya çalıştı. Litvanya, bölgenin tarımsal eksikliğini göstermek için bölgeyle olan ticaretini sınırladı. Klaipeda bölgesinde para birimi olarak kullanılan Alman markının aşırı enflasyonu nedeniyle ekonomik durum karmaşıktı. Yeral halkın aksine bölgedeki sanayiciler, ucuz iş gücü ve hammaddeyi istiyordu. Bu nedenle Litvanya ile birleşme fikrini destekliyorlardı. Litvanyalılar da yoğun propagandaya giriştiler. Litvanya yanlısı örgütler kurup finanse ettiler ve yerel basından ilgi gördüler. Bu faaliyetlerin çoğu, bu amaçlar için 500.000 Alman Markı alan Litvanyalı diplomat Jonas Žilius-Jonila tarafından koordine edildi. Bankacı Jonas Valekaitis, girişime ilk olarak 12.500 ABD Doları bağışladı. İlerleyen süreçte 10.000 ABD Doları daha verdi. Antanas Ivaskevichius ve Andrius Martuzevichius da dahil olmak üzere ABD'den Litvanya diasporası tarafından ek destek sağlandı. Ayaklanmaya giden haftalarda yerel basın, Polonya'nın bölgeyi işgal edeceğini iddia etti. Bu, Polonya karşıtı duyguları güçlendirmek ve en uygun çözüm olarak Litvanya'ya katılma fikrini süslemek için yapıldı. Bu eylemler istenen sonucu verdi ve kamuoyu Litvanya'ya katılma fikrine sıcak bakmaya başladı.
Hazırlık > Uluslararası diplomasi

Almanya, bölgenin kendisine iade edilmeyeceğini anladı, bu yüzden Litvanya'nın çıkarlarını zımnen destekledi. Weimar Cumhuriyeti, Polonya ve Fransa'yı ana düşmanları olarak görürken, Litvanya daha tarafsızdı. Ayrıca Almanya gücünü yeniden kazandığında, bölgeyi küçük Litvanya'dan geri almak Polonya'dan almaktan çok daha kolay olacaktır. 22 Şubat 1922 gibi erken bir tarihte, Almanlar Litvanyalılara Klaipeda'daki Litvanya eylemlerine karşı çıkmayacaklarını ve bariz nedenlerden dolayı böyle bir pozisyonun asla resmi olarak açıklanmayacağını gayri resmi olarak bildirdiler. Bu tutum daha sonra, Berlin'in yerel Almanları Litvanya planlarına müdahale etmemeye çağırdığı ayaklanma sırasında bile diğer gayri resmi Alman-Litvanya temaslarında doğrulandı.
Müttefikler Klaipeda'yı özgür bir şehre dönüştürmeyi düşündüklerinde, Polonya Dışişleri Bakanı Konstantin Skirmunt, böyle bir özgür şehrin Polonya'nın çıkarlarına müdahale edeceğini ve Almanya'nın bölgedeki etkisini sürdürmesine izin vereceğini söyledi. Skirmunt, Polonya'ya liman ve Neman boyunca sınırsız ticaret sağlanabilmesi durumunda bölgenin Litvanya'ya transferini destekledi. Aynı zamanda, Polonya başka konularla (Başkan Gabriel Narutowicz'in öldürülmesi, ekonomik kriz, Silezya'daki toprak anlaşmazlığı, Sovyet Rusya ile gergin ilişkiler) meşguldü ve bu nedenle Klaipeda bölgesinin statüsüne daha az dikkat etti. Litvanya, askerî eylemlerin yeni bir Polonya-Litvanya savaşını tehdit ettiğini anladı. Polonya ve Fransa'dan beklenen tepkiye karşı koymak için Litvanyalılar, güçlü bir Polonya devletine karşı çıkan Sovyet Rusya'da bir müttefik aradılar. 29 Kasım'da Sovyet Rusya Dışişleri Bakanı Georgi Çiçerin, Berlin'e giderken Kaunas'ta Litvanya tarafıyla bir araya geldi. Galvanauskas ile yaptığı bir konuşmada 
Georgi Çiçerin, Klaipeda'daki Litvanya planlarına desteğini dile getirdi ve Polonya Litvanya'ya karşı çıkarsa Sovyet Rusya'nın pasif kalmayacağını belirtti.