stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Ramazanoğulları Beyliği
Tarihi > Memlûklara tabi olduğu dönem > İbrahim Bey dönemi

Ramazan Bey'in oğlu İbrahim, babasının ölümü üzerinde 8 Haziran 1354 tarihinde ve yanında armağan olarak getirdiği bin at ile Kahire'ye geldi; Türkmen Emirliği ve ıktaı kendisine verildi. Ne var ki İbrahim Bey Bozok Türkmenleri üzerinde hâkimiyet kuramamamış ve Memlûk Sultanı, 1355'te  Karaca'nın oğlu Halil'i Dulkadir Beyi olarak tanımak zorunda kalmıştır.
İbrahim Bey'in Ramazanoğlu Beyi olduğu dönemde Memlûklar, Küçük Ermenistan Krallığı'nın başkenti Sis'i 13 Nisan 1375'te  çok sayıda Türkmen'in de katıldığı bir sefer sonucu fethetmiştir. Çukurova'daki Küçük Ermenistan Krallığı böylece son buldu. Ermenilere karşı savaşlarda sağladığı yararlılıklar nedeniyle İbrahim Bey'e "Sarımuddin" ünvanı verildi. Memluklar Ayas, Sis ve Tarsus olmak üzere üç naiplik kurdu. Bu şehirler Türkmen beyleri tarafından idare edildi, bölge tamamen Türkleşti.
Memlûk Devleti'nde, tahttaki sık değişiklikler nedeniyle iç karışıklıklar çıkınca Adana naibi (valisi) Ramazanoğlu İbrahim Bey, Dulkadiroğulları ile ittifak kurarak Memlûklere karşı isyan etti. 1381'de  Dulkadiroğlu Halil Bey ile onunla birlik olan Ramazanoğlu İbrahim Bey ve Maraş'taki Türkmenlere karşı  sefer düzenleyen Memlûklar, 6 Temmuz 1381'de Türkmenleri yenip Maraş'ı ele geçirdi. İbrahim Bey pişmanlığını bildirip affedildi; Halil Bey ise Sultan Berkûk'un isteği ile öldürüldü.
İbrahim Bey'in Memlûk Sultanı'na itaati uzun sürmmiştir. Ramazanlılar'ın Memlûk hâkimiyetinden çıkmasını isteyen İbrahim Bey, 1382'de Karamanoğulları ile ittifak yaptı. Adı, yol kesmek, Anadolu hacılarını ve tacirlerini soymak, Karaman Beyi Alâeddin Bey ile Sis'i ele geçirmek için işbirliği yapmak gibi olaylara karıştı. Memlûkların Halep naibi Yelboğa en-Nâsiri, 1383'te asi Türkmenler üzerine sefere çıktı ve yapılan çarpışmalarda Türkmenleri hezimete uğrattı. İbrahim Bey savaş meydanından kaçıp Bayat Tükmenleri'ne sığındı ancak Yelboğa ve ordusu onu takip edip ailesi ile birlikte esir aldı. İbrahim Bey ile kardeşi Kara Mehmed, Yelboğa'nın huzurunda öldürüldü.
Tarihi > Memlûklara tabi olduğu dönem > Ahmed Bey

1383'te İbrahim Bey'in kardeşi Ahmet Bey Ramazanoğulları beyi oldu. Onun dönemi, beyliğin en parlak dönemlerinden biri oldu. Sultan Berkuk'un 1399'da ölümünden sonra, Memlûk emirleri arasında yaşanan rekabetten yararlandı. Zaman zaman Memlûkular'ın yardımına koştu, kimi zaman da  Sultan'a karşı cephe aldı. 1410 yılında Halep'e gitti ve orada  Sultan Ferec ile görüştükten sonra kızını onunla evlendirdi. Ahmet Bey'in kızı, Mısır sarayında büyük bir itibar görmüs ve kendisine Hunda Kübra (Bas Hatun) ünvanı verilmiştir. Ahmet Bey, damadını ziyaret için Kahire'ye gitti, bir süre kalıp ülkesine döndü.
Ahmet Bey, 12 yıl önce Karamanoğulları idaresine geçmiş olan Tarsus şehrini 1415'te 7 ay süren kuşatma sonunda fethetti ve Memluk Sultanı adına hutbe okuttu. Şehri, oğlu İbrahim'in yönetimine bıraktı. 1417'de öldü.
Tarihi > Memlûklara tabi olduğu dönem > II. İbrahim Bey

Ahmed Bey'in ölümünden sonra İbrahim Bey, uzun süre kardeşleri ve kardeşlerinin çocukları ile beylik çin savaştı. İbrahim Bey beyliğin yönetimini ele geçirdiğinde Memlûk Sultanı'na bağlı kaldı. Tarsus'un Karamanoğulları'ndan alınıp yeniden Memluklar'ın eline geçmesinden sonra oraya Vali olarak atanmadığı için, Karamanoğlu Mehmed Bey ile ittifak yaparak Tarsus'u kuşattı. Bunun üzerine beylikten azledilerek ve yerine kardeşi Hamza getirildi.
İbrahim Bey, kardeşinin beyliğini kabul etmeyerek Karamanogullari'ndan gördüğü yardım sayesinde   Adana'da hüküm sürmeye devam etti. Memlûk Sultanı, Karamanoğulları'nın İbrahim Bey'e desteğine kızarak Tarsus üzerine ordu gönderdi. Hamza Bey'le birleşen Memlûk ordusu Tarsus, Adana ve Misis'i zapt etti. Karamanoglu Ibrahim Bey'in yanında bulunan Ramazanoğlu İbrahim Bey, Memluk Sultanı'na teslim edildi, Kahire'de hapsedildi; 15 Aralık 1427'de idam edildi. Ramazanoğulları Beyliği eski siyasî önemini kaybetti.
Tarihi > Memlûklara tabi olduğu dönem > Diğer Beyler

Ibrahim Bey'in Kahire'de tutuklanmasının ardından akrabası Mehmet Bey Ramazanoğlu Bey'i yapıldı. Eylük Bey (1440), Dündar Bey (1456-1462), Hasan Bey, Gazi Bey, Ömer Bey, Davudğlu Halil Bey  Ramazanoğulları Beyliği'ni yönettiği bilinen beylerdir. Halil Bey 1485 yılından itibaren otuz yıl beyliği yönetti. Halil Bey, Osmanlılar'in Çukurova'da hakimiyetlerini kabul ettirmesinden sonra Osmanlılar ile dostluk kurdu. 1510 yılında öldü. Beyliğin başına kardeşi Mahmut Bey geçti ve Osmanlılarla ilişkileri geliştirdi, bu nedenle beylikten azledildi; onun yerine Halil Bey'in torunu Selim Bey'e hilat giydirildi. Mahmut Bey  bunun üzerine Istanbul'a giderek padişah Yavuz Sultan Selim'e bağlılığını bildirmiştir.
Tarihi > Osmanlılar'a tabi olduğu dönem > Mahmut Bey dönemi

Memlûk Devleti tarafından beyliğine son verilen Mahmut Bey, 1514 yılında Yavuz Sultan Selim'e sığındı. Mısır Seferine çıkan Yavuz Sultan Selim'in Kaşlıca (Misis) dolaylarındaki ordugâhını ziyareti sırasında Osmanlı'ya tabiiyeti resmen arz etti. Kendisine sefere katılma imtiyazı verildi. 1516 yılında yapılan Mercidâbık Savaşı'nda büyük yaralılıklar gösterdi ve kendisine Ramazanoğulları Beyliği verildi. 1517 yılında Ridaniye Savaşı'nda sol kolda yer aldı ve bu çarpışmalar sırasında öldü.
Tarihi > Osmanlılar'a tabi olduğu dönem > Kubat Bey

Mercidâbık ve Ridaniye Savaşları'ndaki yenilgiden sonra Memluk Sultanı Tomambay'ın idam edilmesi ile Memluk Devleti son bulmuş; Çukurova bölgesinin tüm şehir, kasaba ve köyleri Osmanlı idaresine girmiştir. Osmanlılar, Ridaniye Savaşı'nda ölen Mahmut Bey'in ölümü üzerine    Ramazanoğulları Beyliliği'nin  başına Halil Bey'in oğlu Kubat Bey getirdi. Görevi sadece Adana şehrini yönetmekti. Bir süre sonra bu görevden azledildi, paşalık ünvanı ile farklı görevler verildi; 1558-1559 yılında yılında Halep valisi iken öldü.
Tarihi > Osmanlılar'a tabi olduğu dönem > Piri Mehmet Bey

Kubat Bey'in görevden alınmasından sonra Adana şehrini ve Çukurova bölgesinin tamamını yönetmek üzere kardeşi Piri Mehmet Bey atandı. Adana şehri onun yönetiminde yeniden kuruldu. Babası Halil Bey'in yaptırmaya başladığı Adana Ulu Camii külliyesi tamamlandı.
Tarihi > Osmanlılar'a tabi olduğu dönem > Diğer Beyler

Ramazanoğulları Beyliği'nin hukuki statüsü "ocaklık" idi. Diğer sancak beylerinden farkları, beyliğin beli bir aileden olanlara verilmesi idi. Yurtluk-ocaklik kanunu gereği ailenin en yaşlı erkek üyesi yönetimde söz sahibi idi. Beylere, "Adana hâkimi" denirdi. Kubat Bey'in oğlu Süleyman Paşa, Piri Mehmet Paşa'nın oğulları Ömer Paşa, Derviş Mehmet Bey, III. İbrahim Bey; II.Mehmet Bey'in oğlu Abdi Paşa ile Osman Bey, y III. İbrahim Bey'in oğlu II. Mehmet Bey Adana hakimliğinde bulundu. Son olarak II.Mehmet Bey'in oğlu Pir Mansur Bey Adana hakimi oldu. 1600 yılında bu göreve geldiği kabul edilir.
Tarihi > Beyliğin son bulması

Piri Mansur Bey, 1608 yılında kendi isteği ile beylikten çekilmiştir. Bu tarihten sonra Adana'nın yurtluk-ocaklık statüsü son buldu; Halep eyaletine bağlandı ve diğer sancaklar gibi yönetildi; 1867'de ise bağımsız bir vilayet oldu.
Ramazanoğulları Beyiği Anadolu beylikleri içerisinde siyasȋ varlığını en son yitiren beyliktir.   Geçmişte beyliği yönetenlerin uzak torunlarının çoğu günümüzde Sivas, Tarsus, Mersin, Adana, Misis, Yumurtalık, Trabzon (Vakfıkebir), Sakarya (Akyazı), Ardahan ve İstanbul civarında yaşamaktadırlar.
Beyler

| Bey | Hüküm Süresi | Notlar |
| --- | --- | --- |
| Ramazan Bey | 1352-1378 |  |
| İbrâhim Bey | 1378-1383 |  |
| Şihâbeddîn Ahmed Bey | 1383-1416 |  |
| II. İbrâhim Bey | 1416-1418 |  |
| İzzeddîn Hamza Bey | 1418-1426 |  |
| Mehmed Bey | 1426-1435 |  |
| Eylûk Bey | 1435-1439 |  |
| Dündar Bey | 1439-1470 |  |
| Ömer Bey | 1470-1485 |  |
| Gıyâseddîn Halil Bey | 1485-1510 |  |
| Mahmud Bey | 1510-1514 |  |
| Selim Bey | 1514-1516 |  |
| Mahmud Bey | 1516-1517 |  |
| Kubad Paşa | 1517-1520 |  |
| Pîrî Mehmed Paşa | 1520-1568 |  |
| Derviş Bey | 1568-1569 |  |
| III. İbrahim Bey | 1569-1589 |  |
| II. Mehmed Bey | 1589-1594 |  |
| Pir Mansur Bey | 1594-1608 |  |
Mimari eserler

Ramazanoğulları Beyliği döneminde, Suriye-Mısır, Artuklu, Anadolu Selçuklu ve Osmanlı mimari ve süslemesinin bir sentezi niteliğinde eserler meydana getirilmiştir. Beyliğin meydana getirdiği en önemli eser, hem Selçuklu ve Osmanli mimarisini hem de Zengî ve Memlûk mimarisini bir araya getiren  Ulu Cami külliyesidir.
Ramazanoğlu Beyliği döneminde meydana gelen mimari eserlerin başlıcaları  şunlardır:
Akça Mescit. Ramazanoğulları'ndan günümüze gelen en eski eser kabul edilir. "Akça Bey" adındaki bir Türkmen beyi tarafından yaptırılmıştır. Portalde izleri bulunan iki kabartma kuş figürü ebced hesabıyla yapının 1409  tarihinde yapıldığını ortaya koyar.
Küçük Mescit. Ulu Cami medresesi yakınında üstü toprak damla örtülmüş sade yapı, Halil Bey döneminde yaptırılmıştır.
Harem Dairesi (Vakıf Sarayı). Ulu Cami Külliyesi'nin bitişiğinde üç katlı bir yapıdır. 1495'te inşa edilmiştir. Osmanlı Sultanı  IV. Murad Bağdat Seferi sırasında üç gece bu yapıda konaklamıştır.
Selamlık Dairesi (Tuz Hanı). Halil Bey'in yaptırdığı sarayın erkeklere ait bölümüdür. 1497'de inşa edilmiştir.
Çarşı Hamamı. Piri Mehmet Paşa tarafından 1529 yılında  yaptırılmıştır.
Gön Hanı. Piri Paşa tarafından 1530 yılında yaptırılmıştır.
Yağ Camii. Halil Bey devrinde eski bir kiliseden camiye çevrildikten sonra Piri Paşa döneminde genişletilmiş bir ibadet yapısıdır.
Yağ Camii Medresesi.  1558 yılında Piri Paşa'nın yaptırdığı medresedir.
Tahtalı Cami.  "Sevindikzade" adında bir hayırsever tarafından 1601 yılında  yaptırılmıştır.
Ulu Cami. İnşası 1513 yılında Halil Bey tarafından başlatılan, 1520 ve1541 yılları arasında oğlu Piri Paşa tarafından yapımı tamamlanan cami.
Ramazanoğlu Türbesi.Ulu Camii bitişiğinde bulunan yapıda bulunan sandukalardan biri Halil Bey'e diğerleri Piri Paşa'nın oğulları Mehmet  Bey ve Mustafa Bey'e aittir.
Cami avlusundaki türbe.Üstü yüksek tamburlu  soğan kubbeyle örütü kubbenin Ramazanoğulları ailesinden dört hanıma iat olduğu söylenir.
Ulu Cami medresesi. Piri Paşa tarafından 1540 yılında yaptırılmıştır.
Savcızade (Kemeraltı) Camii. Piri Paşa tarafından 1548 yılında yaptırılmıştır.
Hasan Ağa Camii.   Abdullah oğlu Hasan Ağa tarafından 1558 yılında yaptırılmıştır.
Cuma Fakıh Mescit ve Medresesi. Cuma Fakıh adlı bir hayırsever tarafından 1541 yılında yaptırılmıştır.
Tarsus Eski Camii. Ramazanoğulları devrinde kiliseden camiye çevrilmiştir.
Kubatpaşa Medresesi. Kubat Paşa tarafından Tarsus'ta 1550 yılında yaptırılmıştır.
Camii-i Nur.  Tarsus'ta  III. İbrahim Bey tarafından  1579 yılında inşa ettirilmiştir.
Kırkkaşık Bedesteni. Camii-i Nur bitişiğinde Piri Paşa'nın oğlu İbrahim Bey tarafından 1579'da imaret ve medrese olarak yaptılmış, daha sonra çarşıya dönüşmüştür.
Ulu Camii
Ramazanoğlu Türbesi
Yağ Camii
Drvenik Veliki

Drvenik Veliki, Adriyatik Denizi'nde, Hırvatistan'a bağlı olan bir adadır. Yüzölçümü 12.07 km2'dir. En yüksek noktası 178 m yüksekliğinddir. Nüfusu 2001 yılı itibarı ile 168 olup nüfus yoğunluğu kilometrekare başına 13.9 kişidir. Ana geçim kaynakları tarım, balıkçılık ve turizmdir. Adaya ilk yerleşim 15. yüzyılda yapılmıştır.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  NKC: ge622103  VIAF: 316747636
Hırvatistan coğrafyası

| Hırvatistan coğrafyası |
| --- | --- |

Kıta: Avrupa
Bölge: Orta Avrupa ve Balkanlar
Koordinatlar: 
Yüzölçüm: dünyada 127. sırada 56594 km² Kara : 99 %  Su : 1 %
Kıyılar: 5835,3 km
Sınırlar: 2.374,9 km (1.475,7 mi) km
En yüksek nokta: Dinara 1.831 m (6.007 ft)
En alçak nokta: Adriyatik Denizi (Deniz seviyesi)
En uzun nehir: Sava 562 km (349 mi)
En büyük göl: Vrana Gölü 30,7 km2 (11,9 sq mi)
Hırvatistan coğrafyası, Hırvatistan doğuda Sırbistan, güneydoğuda Bosna-Hersek, kuzeybatıda Slovenya, kuzeydoğuda Macaristan ve güneyde Karadağ ve Adriyatik Denizi ile çevrili olan Hırvatistan Orta ve Balkanlar'ın kesişim bölgesinde bulunur. 42°-47° kuzey paralelleri ile 13°-20° doğu meridyenleri arasında bulunan ülkenin en güneyde kalan bölümü Bosna-Hersek'in Neum kentinin araya girmesi nedeniyle ülkenin geri kalanıyla kara bağlantısına sahip değildir.
Ülke 56.594 km2'lik bir alana yayılır ve bunun 56.414 km2'si kara, 128 km2'si ise iç sulardır. Bu yüzölçümüyle dünyanın en büyük 127. ülkesidir. Rakım Dinar Alplerine doğru yükselir ve güneyde Bosna-Hersek sınırına yakın bir noktada bulunan Dinara'da 1831 metre ile en yüksek noktaya ulaşır, ülkenin güneybatı sınırının tamamını kaplayan Adriyatik Denizi'nde 0'a iner. Ülke bin kadar ada ve adacığa sahipken bunların ancak 48'i yerleşime açıktır. En büyük adalar 405 km2 kararlık yüzölçümleriyle Cres ve Krk adalarıdır.
Büyük nehirler Sava, Drava, Kupa ve Tuna, Hrvatsko Zagorje'nin dağlık kuzey partları ve Slavonya'nın ovalık kuzey bölgelerinden geçer. Ülkenin en doğusundaki Vukovar boyunca akan ve ülkenin Sırbistan'la olan sınırının bir bölümünü çizen Tuna, Avrupa'nın en uzun ikinci nehridir. Adriyatik kıyısı ve adalara yakın orta ve güney bölgeler, alçak dağ ve ormanlık arazilerden oluşur. Ülkede işletmeye değer oranda petrol, kömür, boksit, düşük kalite demir cevheri, kalsiyum, alçıtaşı, doğal asfalt, silis, mika, kil, tuz ve hidroelektrik bulunur.
Karst topografya ülkenin Dinar Alpleri başta olmak üzere yaklaşık yarısını meydana getirir. Ülkede birçok mağara bulunur ve bunların 49'u 250, 14'ü 500, 3'ü ise 1000 metreden daha derindir. Ülkenin en ünlü gölleri birbirine dolomit ve kireç taşı dizileri üstünden birbirine bağlanan 16 göl ve şelalelerinden oluşan Plitvice Gölleri'dir. Göllerin ünü birbirlerinden turkuaz, nane yeşili, gri ve mavi gibi değişik renkleriyle ayrılmalarıdır.
İklim

Hırvatistan'ın çoğu Köppen iklim sınıflandırması tarafından tanımlanan ılık ve yağmurlu bir karasal iklimin etkisi altındadır. Aylık ortalama sıcaklık -3 °C (ocak) ile 18 °C (temmuz) arasında değişir. Ülkenin en soğuk bölgeleri 1200 metre yükseklikten sonra karlı orman ikliminin görüldüğü Lika ve Gorski Kotar iken en ılık bölgeler ise Akdeniz ikliminin görüldüğü Adriyatik kıyısı, özellikle de sıcaklığın deniz tarafından yönlendirildiği kıyının hemen iç kesimidir. Sonuç olarak sıcaklık farkları karasal bölgelerde daha belirgindir. Ülkede en düşük sıcaklık -35,5 °C ile 3 Şubat 1919'da Čakovec'de görülmüşken en yüksek sıcaklık 42,4 °C ile 5 Temmuz 1950'de Karlovac'da görülmüştür.
Yıllık ortalama yağış miktarı coğrafi bölge ve egemen olan iklim türüne göre 600 mm ile 3500 mm arasında değişir. En düşük yağış miktarı Vis, Lastovo, Biševo, Svetac gibi dışta kalan adalarda ve Slavonya'nın doğu bölgeleriyken en yüksek yağış miktarı görülen yerler Dinar Alpleri ve Gorski kotar'dır. Egemen rüzgarlar kuzeydoğu ve güneydoğudaki bölgeleri hafif ılımanlaştırırken kıtasal alandaki egemen rüzgarlar kıtasal etkenler tarafından belirlenir. En hızlı rüzgarlar en soğuk aylarda kıyı boyunca genellikle bora ve kimi zaman sirokko şeklinde görülür. Ülkenin en güneşli bölgesi yıllık 2700 saatten fazla güneş gören  Hvar ve Korčula iken onları yıllık 2000 saatten fazla güneşlenme süreleriyle Güney Adriyatik bölgesi, kuzey Adriyatik kıyısı ve Slavonya izler.
Canan Güllü

| Canan Güllü |
| --- | --- |

Doğum: 1962 (61-62 yaşında)
Vatandaşlık: Türkiye
Meslek: Aktivist, organizatör
Organizasyon: Türkiye Kadın Dernekleri Federasyonu  Kadının Sosyal Hayatını Araştırma ve İnceleme Derneği
Ödüller: Uluslararası Cesur Kadınlar Ödülü (2021)

Canan Güllü (d. 1962), Türk kadın hakları savunucusu, aktivist, organizatör ve Türkiye Kadın Dernekleri Federasyonu başkanı.
Kariyeri ve faaliyetleri

9 yaşında annesinin teşvikiyle "kız çocukları okusun" kampanyası ile aktivistliğe başladı. Gençliğinde mücadele isteği artan Güllü, örgütlü bir yapının içinde olursa daha etkili görev alabileceği düşüncesiyle Kadının Sosyal Hayatını Araştırma ve İnceleme Derneği'ne üye olmak istedi fakat 'çok genç olduğu' gerekçesiyle üyeliğe kabul edilmedi. Üye olarak kabul edilmediği KASAİD'in daha sonra yönetim kurulu başkanlığına seçildi. Ocak 2005'te ise 186 şube ve 52 bin 500 üyesi bulunan, kadın STK'ların çatı örgütü Türkiye Kadın Dernekleri Federasyonu başkanlığına getirildi.
Canan Güllü kadınların yönetim, istihdam ve eğitime katılımlarını artırmak için faaliyetler yürüttü. Toplumsal cinsiyet eşitsizliği ve kadına yönelik şiddet konularında uzun yıllar yasa yapım süreçlerinde çalışmalarda bulundu. 2014 yılında TKDF'nin devraldığı, Türkiye'de kadına yönelik şiddeti önleme ve müdahaleye yönelik çalışan ilk ve tek hat olan Aile İçi Şiddet Acil Yardım Hattı'nın kuruluşundan itibaren başarılı ve kararlı bir işleyişine katkıda bulundu. 81 il ve 600 ilçede ensest konusunda saha çalışması gerçekleştirdi ve Türkiye'de konuşulması tabu olan Ensest Atlası'nı hazırladı.
2013'te Çözüm Sürecinde Doğu ve Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nin 36 ilinde bölgenin durumu hakkında çalışmalar yürüttü. Güllü ayrıca, 2012 yılında yürürlüğe giren İstanbul Sözleşmesi olarak bilinen Avrupa Konseyi'nin kadınlara yönelik şiddetin ve aile içi şiddetin önlenmesi ve bununla mücadele edilmesini öngören anlaşmayı, Türk hükûmetinin uygulama konusundaki eksikliklerine ve bütünüyle uygulanmasına dönük kampanyalara öncülük etti.
Amerika Birleşik Devletleri'nin Türkiye Büyükelçisi David M. Satterfield, 10 Aralık 2020'de Dünya İnsan Hakları Günü dolayısıyla Canan Güllü'yü Uluslararası Cesur Kadınlar Ödülü'ne aday gösterdiğini açıkladı. Güllü, 5 Mart 2021'de Amerika Birleşik Devletleri Dışişleri Bakanlığı tarafından farklı ülkelerden 20 kadın ile birlikte Cesur Kadınlar Ödülü'ne layık görüldü.
Aldığı ödüller

2016 – Sağlık ve Sosyal Yardım Vakfı (SSYV) Üstün Yönetici Ödülü
2018 – Atatürk Üstün Kadın Hizmet Ödülü
2020 – Kanada'nın Türkiye Büyükelçiliği İnsan Hakları ödülü
2020 – Uluslararası Knidos Kültür ve Sanat Akademisi (UKKSA) Yaşam boyu Onur Ödülü
2020 – Türk Üniversiteli Kadınlar "Önder Kadın Ödülü"
2021 – ABD Dışişleri Bakanlığı Uluslararası Cesur Kadınlar Ödülü
ÇESAV Altın Madalya
Amerika Birleşik Devletleri Dışişleri Bakan Yardımcısı Wendy Sherman, Güllü'ye Uluslararası Cesur Kadınlar Ödülünü takdim ederken, 2021
Özel Cumhuriyet Muhafızları

| Özel Cumhuriyet Muhafızları الحرس الجمهوري العراقي الخاص |
| --- | --- |
Etkin: 1992-2003
Ülke:  Irak
Bağlılık: Irak Silahlı Kuvvetleri
Sınıfı: Özel kuvvet
Tipi: Muhafız
Büyüklük: 12,000 (2003)
Parçası:  Cumhuriyet Muhafızları
Savaşları: 2003 Irak Savaşı
Özel Cumhuriyet Muhafızları, (Arapça: ‎الحرس الجمهوري العراقي الخاص, Haris el-Irak el-Cumhuriyyi el-Has), Irak'ta  1992 ya da 1995 yılında kurulmuş, vazifesi cumhurbaşkanı Saddam Hüseyin'i, başkanlık saraylarını ve başkent Bağdat'ı korumak olan bir muhafız birliği idi.
Irak'ın ABD öncülüğündeki uluslararası koalisyon tarafından işgal edilmesinin ardından 2003'te lağvedilmiştir.
Birimleri

Özel Cumhuriyet Muhafızları, 13, 14 taburdan oluşmakta olup, munsup asker sayısı 15,000 ile 26,000 arasında değişmekteydi.
1. Tugay (Güvenlik)
2. Tugay (Muharebe)
3. Tugay (Muharebe)
4. Tugay (Zırhlı)
Hava Savunma Komutanlığı (İki Alay, Üç Batarya)
Tank Komutanlığı (İki Alay)
Askr ile Embla

Lorenz Frølich'in "Hœnir, Lóðurr ve Odin; Askr ve Embla'yı yaratır" çalışması (1895)
Askr (erkek) ve Embla (kadın) (Eski Norsça: Askr ok Embla), İskandinav mitolojisine göre tanrılar tarafından yaratılan ilk iki insandır. İkili, 13. yüzyılda daha önceki geleneksel kaynaklardan derlenen Şiirsel Edda ile 13. yüzyılda Snorri Sturluson tarafından yazılan Nesir Edda'da doğrulanır. Her iki kaynakta da üç tanrı (tanrılardan biri Odin'dir) Askr ve Embla'yı bulur ve ikiliye, çeşitli maddi ve manevi hediyeler verir. İki figürü açıklamak için bir dizi teori öne sürülmüştür ve popüler kültürde ikiliye zaman zaman atıfta bulunulur.
Etimoloji

Eski Norsçada askr, kelimenin tam anlamıyla "dişbudak ağacı" anlamına gelir. Embla'nın etimolojisi ise belirsiz olmakla birlikte anlamı için iki görüş ileri sürülür: İlki, "karaağaç (elm)" anlamına gelir ve *Almilōn kelimesinin önce almr ("elm"), sonrasında ise *Elm-la şeklinde türemesiyle bu anlama ulaşılmıştır. İkinci görüş ise "asma"dır ve bu anlama, Yunancadaki ἄμπελος (ampelos) kelimesiyle ilişkili olabilecek ve "asma, tropik sarmaşık" anlamı taşıyan *Ambilō aracılığıyla ulaşılmıştır. İkinci etimoloji, bir dizi teori ile sonuçlanmıştır.
Benjamin Thorpe; Jacob Grimm'in "çalışkan emekçi" anlamına gelen amr, ambr, aml, ambl kelimelerinden türeyen embla, emla kelimesinin "meşgul bir kadını" ifade ettiğini belirterek benzer şekilde ağaçlardan oluşan antik Perslerdeki ilk erkek ve kadın olan Maşya ve Maşyana ile benzer bir ilişkiye sahip olduklarını söylediğini yazar.
Tanıklıklar

Şiirsel Edda'nın Völuspá şiirinin 17. kıtasında şiiri okuyan kadın kâhin; Hœnir, Lóðurr ve Odin'in bir zamanlar Askr ile Embla'yı karada bulduklarını belirtir. Kadın kâhine göre ikili, çok az şey yapabilecek düzeydedir ve ørlög'den (kabaca "kader") yoksundur ve ikiliye, üç tanrı tarafından üç hediye verilmiştir:
| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  Eski Norsça: Ǫnd þau né átto, óð þau né hǫfðo, lá né læti né lito góða. Ǫnd gaf Óðinn, óð gaf Hœnir, lá gaf Lóðurr ok lito góða. |  Benjamin Thorpe çevirisi: Ruha sahip değillerdi, hisleri yoktu, ne kan ne hareket gücü ne de güzel tenleri. Ruh verdi Odin, his verdi Hœnir, kan verdi Lodur ve güzel tenleri. |  Henry Adams Bellows çevirisi: Ruha sahip değillerdi, hisse sahip değillerdi, Ne ısı ne hareket ne de güzel renk; Ruh verdi Othin, his verdi Hönir, Isı verdi Lothur ve güzel renk. |  |
Bu hediyelerin anlamı konusunda akademik açıdan farklı görüşler olduğundan çeviriler farklılık gösterir.
Şiirsel Edda'nın Gylfaginning kitabının 9. bölümüne göre üç kardeş Vili, Vé ve Odin, ilk erkek ve kadının yaratıcılarıdır. Kardeşler bir keresinde bir sahil boyunca yürürken iki ağaç bulur. Ağacı alıp ondan ilk insanlar olan Askr ve Embla'yı yaratırlar. Kardeşlerden biri, onlara yaşam nefesi; ikincisi, hareket ve zekâ; üçüncüsü ise biçim, konuşma, işitme ve görme bağışlar. Bunların yanı sıra tanrılar, ikiliye kıyafet ve isim verir. Askr ve Embla, tüm insanlığın atası olmaya devam ederken ikiliye, Midgard'ın surları içinde bir yuva sunulur.
Teoriler > Hint-Avrupa kaynakları

"Asma" anlamına gelen embla etimolojisine dayanılarak ikilinin Proto Hint-Avrupa temelli olduğu ortaya atılmıştır. Hint-Avrupa toplumlarında, ateş yakılan çukur ile cinsel ilişkiden bir analoji çıkarılır. Asmalar, oduna benzer bir şekilde yanıcı bir malzeme olarak kullanılmış ve daha sert bir malzeme olan odundan yapılmış bir çukurun altına yerleştirilerek ateş yakılması için kullanılmıştır. İskandinavya'da ateş yakma ritüeli ile ilgili daha fazla teoriler; Kivik, Skåne, İsveç'teki bir Bronz Çağı mezarındaki bir taş levha üzerindeki tasvirden yola çıkılarak ortaya atılmıştır.
Jaan Puhvel, "Antik mitler, Âdem ve onun yan ürünü Havva türünün basmakalıp 'ilk çiftleri' ile doludur. Hint-Avrupa geleneğinde bunlar, Vedik Yama ve Yamī ile İranlı Mašya ve Mašyānag'dan İzlandalı Askr ve Embla'ya kadar, [bu kişiler için] ağaç veya kayalara ek olarak ejderha dişleri ya da kemikli diğer maddeler gibi [meydana geldikleri] hammaddelere kadar uzanır." yorumunda bulunmuştur.
Anders Hultgård, Hint-Avrupa toplumunda yer alan, insanların ağaçlardan oluşumuna dair verileri karşılaştırmalı bir şekilde kullanarak hazırladığı çalışmasında "İnsanlığın ağaç veya oduna dayanan kökenine dair efsaneler, özellikle antik Avrupa ve Hint-Avrupa ile Küçük Asya ve İran'ın Hint-Avrupa dilini konuşan halklarıyla bağlantılı görünmekte. Buna karşılık Yakın Doğu kültürleri, neredeyse yalnızca, insanın kökenini ilahi bir yaratma eylemi yoluyla çamurdan, topraktan veya kandan türeten antropojenik öykü türlerini gösterir." demiştir.