stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Türkiye Ulusal Verem Savaşı Dernekleri Federasyonu

Türkiye Ulusal Verem Savaşı Dernekleri Federasyonu, Türkiye'de yaygın verem savaş derneklerinin örgütlenmesini sağlayan, merkezi Ankara'da bulunan bir sivil toplum kuruluşudur. Kamuya yararlı dernek statüsünde bir kuruluştur.
Türkiye Ulusal Verem Savaşı Dernekleri Federasyonu, 1948 yılında Ulusal Verem Savaşı Derneği adıyla kuruldu. 1973 yılında bakanlar kurulu kararıyla adı Türkiye Ulusal Verem Savaşı Derneği olarak değişti; 1987 yılında ise yurttaki çeşitli verem savaş derneğinin bağlı olduğu bir federasyon haline geldi ve Türkiye Ulusal Verem Savaşı Dernekleri Federasyonu adını aldı.
Federasyona hepsi kamuya yararlı dernek statüsünde 89 verem savaş derneği üyedir. Kamuya yararlı dernek statüsünde olmadığı için federasyonun üyesi olmayan 98 dernek de federasyonla ortak hareket etmekte kamuya yararlı dernek olmaları için işlemleri yürütülmektedir.
Kurucu dernekler

Adana Verem Savaşı Derneği
Bandırma Verem Savaşı Derneği
Bursa Verem Savaşı Derneği
İstanbul Verem Savaşı Derneği
İzmir Verem Savaşı Derneği
Ünye Verem Savaşı Derneği
Logo

Federasyonun logosu sola bakan çift kırmızı aydır. Bu logo, 1918 yılında kurulmuş Osmanlı Veremle Savaş Cemiyeti tarafından benimsenmiş olan logodur. O yıllarda dünyada veremle savaş mücadelesinin sembolü, yatay yolu çift bir Kızılhaç idi. Kızılay'ın kendisine sembol olarak haç yerine hilali seçmesine pararlel olarak veremle savaş için de çift hilalli sembol uygun görülmüştür.
Tarihçe > Osmanlı Veremle Savaş Cemiyeti

Türkiye'de verem hastalığı ile mücadele, Osmanlı devrinden itibaren çeşitli dernekler öncülüğünde yürütülmüştür. 1918 yılında Besim Ömer Paşa tarafından kurulan Osmanlı Veremle Savaş Cemiyeti'ni, Behçet Uz tarafından 1923 yılında kurulan İzmir Veremle Mücadele Cemiyeti Hayriyesi ve Balıkesir Veremle Mücadele Cemiyeti izlemişti. İstanbul'un işgali üzerine Osmanlı Veremle Savaş Cemiyeti kapanmak zorunda kaldı.
Tarihçe > İstanbul Veremle Savaş Cemiyeti

Osmanlı Veremle Savaş Cemiyeti'nin bıraktığı 116 lira ve bazı eşyalar, 1927 yılında İstanbul Veremle Mücadele Cemiyeti'nin kurulmasında kullanıldı. İstanbul Veremle Mücadele Cemiyeti, Tevfik Sağlam Paşa, Tevfik İsmail Bey ve 24 arkadaşı tarafından kuruldu.
İstanbul Veremle Mücadele Cemiyeti, başlangıçta çalışmalarını broşür basma, sağlık dergisi yayınlama, konferans düzenleme gibi propaganda faaliyetleri üzerine yoğunlaştırdı; hükûmetin ve halkın veremle mücadele zorunluluğuna ikna edilmesine çalıştı; BCG aşısı kampanyalarına önderlik etti. 1929 yılında Eyüp'te bir dispanser, 1932 yılında Erenköy'de bir senatoryum kurdu.
Tarihçe > Ulusal Veremle Savaş Cemiyeti

1945 yılında Sağlık Bakanlığı'nın vereme öncelik verme kararı üzerine veremle savaş dernekleri kurulması sağlık müdürlüklerince teşvik edildi. 1948 yılında ülkedeki verem savaş derneği sayısı 48'e ulaşmıştı. Sağlık Bakanlığı ve İstanbul Verem Savaş Cemiyeti'nin düzenlediği verem konferansında bir araya gelen ilgililer, ulusal bir dernek kurulmasına karar verdi ve böylece 1948'de Ulusal Verem Savaş Derneği kuruldu. Ulusal derneğin başkanlığına Tevfik Sağlam geldi ve 1963 yılındaki vefatına kadar başkanlığı sürdürdü. Derneğin merkez binası Ankara'da, genel sekreterlik bürosu ise İstanbul Verem Savaş Cemiyeti'nin bünyesinde bulunmaktaydı.
1948 ve 1949'da çıkarılan 5237 ve 5368 sayılı kanunlar sayesinde verem savaş dernekleri, belediyelerden aktarılacak gelire ve kurdukları hastanelere bakanlıktan sağlanacak personel ve nakdi yardım imkânına kavuştu.
Tarihçe > Sosyal Komiteler

İstanbul Verem Savaş Derneği'ne bağlı Sosyal Komite'nin verimli çalışmalarını ve hanımlardan gördüğü ilgiyi göz önüne alan Ulusal Derneğin tavsiyesi ile diğer yerel derneklerde de hayırsever hanımlardan oluşan "sosyal komiteler" kuruldu. Bu komiteler derneğin kurduğu dispanserlerde kalan veremlilere ve ailelerine yiyecek-yakıt dağıtımı, yatak-battaniye sağlama gibi konularla ilgilenmekteydi. İleriki yıllarda sosyal komiteler eğitsel-sosyal yardımlar ve nakdi yardımlar sağlanması gibi işlevler yüklendi.
Tarihçe > Ulusal Verem Savaş Dernekleri

Ulusal Verem Savaş Derneği, 1987 yılında Hamdi Açan başkanlığında iken yerel verem savaş derneklerinin bağlı olduğu bir federasyon haline geldi ve Türkiye Ulusal Verem Savaşı Dernekleri adını aldı.
1997 yılından beri Türkiye Ulusal Verem Savaşı Dernekleri Federasyonu Genel Başkanlığını Ferit Koçoğlu yürütmektedir.
Türkiye Ulusal Verem Savaşı Dernekleri Federasyonu logosu
Ebu Tağlib

| Ebu Tağlib Arapça: أبو تغلب> Musul Emiri |
| --- | --- |
Hüküm süresi: 967–978
Önce gelen: Nasırü'd Devle

Doğum: Uddat al-Dawla Abu Taghlib Fadl Allah al-Ghadanfar al-Hamdani 940
Ölüm: 29 Ağustos 979 Ramla
Hanedan: Hamdânî
Babası: Nasırü'd Devle
Annesi: Fatima bint Ahmad
Uddat al-Dawla Abu Taghlib Fadl Allah al-Ghadanfar al-Hamdani (Arapça:  عدة الدولة أبو تغلب فضل الله الغضنفر الحمداني), daha yaygın olarak basitçe  Ebu Tağlib olarak bilinir, Cezire'nin çoğunu kapsayan Musul Emirliği'nin üçüncü Hamdânî hükümdarıydı.
Saltanatı sıkıntılı geçmiş; bazı kardeşleriyle girdiği anlaşmazlıklar, Bağdat'ta nüfuz elde etmek için Büveyhîlerin çeşitli kollarıyla girdiği anlaşmazlıklar, I. John Çimiskes yönetimindeki Bizans İmparatorluğu'nun saldırıları ve Bizans generali Bardas Skleros'un isyanına karışması gibi sorunlar hükümdarlığına damga vermuştur. Irak'ın Büveyhî emiri İzzüddevle ile ilişkileri dostça ve çatışmacı arasında gidip geliyordu, ancak ikisi daha sonra, özellikle Bahtiyar'ın kendi yönetimine yönelik tehditlerle karşı karşıya kalması nedeniyle bir ittifaka vardılar. 978 yılında Cezire, Bahtiyar'ın kuzeni Adudüddevle komutasındaki Şiraz Büveyhîleri tarafından işgal edildi ve Ebu Tağlib, Suriye'nin Fâtımîlerin kontrolündeki bölgelerine kaçmıştır. Burada Şam valiliğini ele geçirmeye çalışmış ve yerel çekişmelere girerek 29 Ağustos 979'da savaşta yenilmiş ve idam edilmiştir.
Hayatı > Kökeni ve geçmişi

Ebu Tağlib, 940 yılında, Nasırü'd Devle lakap (şeref ünvanı) daha iyi bilinen Hamdânî el-Hasan'ın en büyük oğlu olarak doğmuştur. Annesi, Nasırü'd Devle'nin işleri üzerinde önemli bir nüfuz kullandığı rivayet edilen Kürt bir kadın olan Fatıma bint Ahmed'di.
Nasır ed-Devle, Hamdânîleri, Cezire'yi de içine alan ve merkezi Musul olan pratik olarak bağımsız bir emirliğin efendisi olarak kurmuştu. Nasırü'd Devle, Bağdat'taki Abbâsî halifeleri üzerinde kontrol sağlamak için tekrar tekrar girişimlerde bulundu, ancak sonunda daha güçlü olan Büveyhî hanedanına yenilgiyi kabul etmek, onların egemenliğini tanımak ve onlara haraç ödemek zorunda kaldı. Aynı dönemde Nasır ed-Devle'nin küçük kardeşi Ali, daha çok Seyfü'd Devle olarak bilinir, iki başkenti Halep ve Meyyafarikin'den Kuzey Suriye üzerinde kontrol sağlamayı başardı ve Bizans İmparatorluğu ile girdiği çatışmalar sayesinde kısa sürede kardeşini gölgede bıraktı. Ancak Seyfü'd Devle'nin Şubat 967'deki ölümüne kadar olan son on yılı, topraklarının çoğunu işgal eden Bizanslıların elinde ağır askeri yenilgiler ve iç karışıklıklarla damgalandı.
Ebu Tağlib'in adı ilk kez 964 yılında, babasının Büveyhîlerle yeniden çatışmaya girmesi üzerine bu bağlamda anılmıştır. Büveyhî Müizzüddevle'nin ordusu Musul'u işgal edince, Nasırü'd Devle bir kez daha Cezire'nin kuzeyindeki dağlık bölgelere kaçmak zorunda kaldı. Ebu Tağlib, kendilerini orada tutamayan Büveyhîlere karşı direnişe önderlik etti, Büveyhîler Musul'u boşalttılar ve Hamdânîler ile yeni bir anlaşmaya vardılar. Ebu Tağlib, neredeyse tüm kardeşlerinin zımni rızasıyla, Mayıs 967'de yaşlı babasını tahttan indirdi ve onu Şubat 969'da öldüğü Ardamuşt kalesine hapsetti.
Hayatı > Hükümdarlığı > Ebu'l-Muzzafar Hamdan'ın İsyanı

al-Ghadanfar ('Aslan') lakaplı Ebu Tağlib, babasının yerine emir ve Hamdani ailesinin Ceziran kolunun başı oldu, ancak hemen hemen hemen hemen otoritesi, babalarının tahttan indirilmesine rıza göstermeyen küçük üvey kardeşi Ebu'l-Muzzafar Hamdan tarafından itiraz edildi. Nasırü'd Devle, Ahmed'i varisi yapmayı amaçlamış olabilir ve ona Nusaybin, Mardin ve El-Rahba'nın yönetimini vermiş olabilir; Hamdan ise Seyfü'd Devle'nin ölümünden sonra Rakka'nın kontrolünü ailenin Suriye kolundan ele geçirmiştir. Ebu Tağlib, bu nedenle yardım için Irak'ın yeni Büveyhî emiri İzzüddevle'ye yöneldi: Babasının aksine, Ebu Tağlib'in Irak üzerinde daha önce hiçbir iddiası yoktu ve Büveyhî hükümdarı da Hamdânîlerin Cezire üzerindeki yönetimini tehdit etmek yerine oradaki yönetimini güvence altına almakla o an için çok meşguldü.
Ebu Tağlib, Büveyhîlerin yardımıyla üvey kardeşini Rakka ve Rahba'yı teslim etmeye zorladı ancak Hamdan, Bahtiyar'ı taraf değiştirmeye ikna etmeyi başardı. Rahba, Hamdan'a kaptırılmış ve Ebu Tağlib'in diğer kardeşleri de saf değiştirmeye başlamıştı. Bununla birlikte, Ebu Tağlib galip geldi ve Hamdan'ı Bağdat'a kaçmaya zorladı. Ebu Tağlib, sadece kardeşinin elindeki kasabaları ele geçirmekle kalmadı, aynı zamanda o dönemde Suriye'de hüküm süren ve Seyfü'd Devle'nin ölümünden sonra oluşan yakın anarşi koşullarını da değerlendirerek, kuzeni Sa'düddevle'nin aleyhine olacak şekilde topraklarını genişletti. 971 yılına gelindiğinde, bir zamanlar Seyfü'd Devle'nin hakimiyeti altında bulunan Diyarbekir ve Diyar Mudar'ın tamamını kontrol altına almış ve Cezire'nin tamamını kendi yönetimi altında birleştirmişti. Halife Mutî, Ebu Tağlib'e Halep'teki Hamdani emirliğinin hükümdarlığını bile verdi. Kendi sermayesinden mahrum kalan ve herhangi bir direniş gösterme gücünden yoksun olan Sa'düd Devle, bu kayıpları ve kuzeninin hükümdarlığını zımnen kabul etti. Cezire'nin hükümdarı olarak Ebu Tağlib, bölgenin en zengin hükümdarlarından biriydi; İbn Havkal'ın açıklamaları, Hamdânîlerin çok sayıdaki mülkünden elde edilen zenginliğe tanıklık ediyor ve 979'da Hamdani emirliğinin Büveyhîler tarafından dağıtılmasının ardından ailenin dağlardaki kalelerini envanterlemekle görevlendirilen İbn Miskeveyh, orada saklanan muazzam nakit rezervlerinden bahsediyor.
Hayatı > Hükümdarlığı > Bahtiyar ile çatışma ve uzlaşma

Konumu güvence altına alınan Ebu Tağlib'in, babasının Emîrü’l Ümerâ ('baş emir') ve Bağdat'ın efendisi ve halife olarak yerini geri almayı hayal ettiği söylenir; Hamdan ise Bahtiyar'ı Ebu Tağlib'e karşı kışkırtmıştır.Çatışma, muhtemelen Fâtımîlerin Suriye'ye müdahale etmesi ve her iki yöneticinin Fatımi işgaline karşı birleşmesi nedeniyle bir süreliğine önlendi: hatta hem Musul hem de Bağdat, Karmatî lideri el-Hasan el-Asam'ın Fatımilere karşı seferlerine sponsor oldu. Bu ittifakın bir parçası olarak Ebu Tağlib, Büveyhî hükümdarının bir kızıyla evlendi.
973 yılında Hamdan nihayet Bahtiyar'ı kuzeye doğru yürümeye ikna etti. Ebu Tağlib, Musul'u savaşmadan boşalttı, ancak ordusuyla Büveyhî emirini kuşattı ve kısa bir süreliğine Bağdat'ı tehdit etti. Görüşmeler bir anlaşmayla sonuçlandı, ancak Bahtiyar bunu Hamdani emiri için çok elverişli bularak bir kez daha Musul'a yürüdü. Bununla birlikte, hiçbir çatışma kaydedilmedi ve çatışma, 974'te, halifenin Ebu Tağlib'e Uddat al-Dawla (' Hanedanlığın Aracı') laqab vermesini ve Ebu Tağlib'in Bahtiyar'a haraç ödemesini içeren hükümleri içeren müzakereli bir çözümle sona erdi.
Hayatı > Hükümdarlığı > Bizans İmparatorluğu ile ilişkiler

Aynı dönemde Ebu Tağlib, İmparator I. İoannis komutasında 972 yılında Cezire'nin içlerine kadar ilerleyen Bizanslıların saldırılarıyla da karşı karşıya kaldı. Yıkıcı akın kısmen 973'te Diyarbakır'da Domestikos ton sholon Melias'ın yenilmesi ve esir alınmasıyla intikamını aldı, ancak 974'te I. İoannis misilleme olarak Cezire'ye akın düzenledi. Bizans saldırılarının ardından Ebu Tağlib bir süre imparatora haraç ödedi.
976'da I. İoannis'in ölümünün ardından Ebu Tağlib, Hamdani hükümdarının Skleros'a hafif süvari sağlaması karşılığında belirtilmemiş bir evlilik anlaşması yaptığı bir anlaşma imzaladığı isyancı general Bardas Skleros'un Bizans tahtına yönelik teklifini desteklemeyi kabul etti.
Hayatı > Hükümdarlığı > Adudüddevle'ye karşı Bahtiyar ile ittifak

973-975 yıllarında Ebu Tağlib, iktidarını korumak için Bahtiyar'ın kendi mücadelesini destekledi. Böylece Türk askeri komutanı Sebük Tegin'in isyanı sırasında bir kez daha Bağdat'a yürüdü, ancak Şiraz'daki Büveyhî emiri Adudüddevle'nin müdahalesi, Bahtiyar için çatışmanın sonucunu belirledi. Onun yardımı sonucunda, 975 yılında Ebu Tağlib, kendisini haraç ödemekten kurtaran önceki anlaşmanın gözden geçirilmesini sağladı.
Kasım 977'de Bahtiyar, hırslı kuzeni Adudüddevle tarafından Bağdat'tan kovuldu. Hamdan bir kez daha onu Musul'a yürümeye ikna etti ve Bahtiyar da kuvvetlerini Tikrit'e götürdü. Ebu Tağlib, Hamdan'ın derhal idam edilmesi karşılığında Adudüddevle'ye karşı onu destekleme sözü vererek bir saldırıyı önledi. Bu durum Ebu Tağlib'in konumunu sağlamlaştırırken aynı zamanda Adud ed-Devle'nin dikkatini çekmesini de sağladı. Mayıs 978'de Bahtiyar ve Ebu Tağlib, Samarra yakınlarındaki bir savaşta Adudüddevle tarafından mağlup edildi. Bahtiyar, daha sonra Musul'a doğru ilerleyen kuzeninin emriyle yakalanıp idam edildi. Hamdânîlere karşı daha önce gerçekleştirilen ve Cezire'de kendilerini idame ettiremedikleri için başarısızlığa uğrayan Büveyhî seferlerinin aksine, bu sefer çok daha iyi organize edilmişti çünkü Adudüddevle bölgeye aşina deneyimli yöneticiler getirmişti.
Adudüddevle, Haziran 978'de Musul'u ele geçirdi. Büveyhîler tarafından takip edilen ve Adudüddevle'nin herhangi bir müzakereyi reddetmesiyle Ebu Tağlib, Nusaybin'e, Mayyafariqin'e ve oradan da dağlara kaçtı; muhtemelen Ardumusht'a sığınmayı amaçlıyordu. Büveyhîler Meyyafarikin'i kuşatırken, Ebu Tağlib, Skleros'un desteğini kazanmak umuduyla onun elindeki Bizans topraklarına geçti. Ağustos ayında kendisini takip eden bir Büveyhî kuvvetini Skleros'un üssü olan Harput/Hisn Ziyad'da yendi, ancak Skleros da kendisine yardım etmesi için sadık general Bardas Fokas tarafından zorlandı. Mayyafariqin'in Büveyhîler'in eline geçmesinin ardından Ebu Tağlib, Rahba'daki kız kardeşi Cemile'nin yanına sığındı. Müzakere yoluyla bir çözüm için yenilenen teklifleri, Büveyhî hükümdarı Cezire'nin fethini tamamladığı için Adudüddevle tarafından reddedildi. Ebu Tağlib'in kardeşleri Ebu Abdullah Hüseyin ve Ebu Tahir İbrahim bile Büveyhîler'e hizmet ettiler.
Hayatı > Sürgün ve ölüm

Ebu Tağlib'in kontrolü altında yalnızca Diyar Mudar kalmıştı, ancak onun durumu giderek daha da umutsuzlaşıyordu. Cezire'nin büyük bir kısmı üzerindeki Büveyhî kontrolü sağlamlaştıkça, Skleros'un isyanı Mart 979'da yenilgiyle sonuçlandıkça ve Adudüddevle'nin hakimiyetini kabul etmiş ve onu tutuklama emri almış olan kuzeni Sa'd al-Dawla'dan yardım isteyemeyince, Ebu Tağlib kalan takipçileriyle birlikte Suriye Çölü'nü geçerek Suriye'nin Fatımi kontrolündeki güneyine ulaştı. Burada Fatımi hükûmeti ile yerel elitler arasındaki karmaşık güç mücadelelerinin ortasında kaldı. Şam valisi olarak Fatımiler tarafından tanınmak için çabaladı, ancak şehri elinde tutan isyancı general el-Kassam onu geri çevirdi. Şamlıların saldırısına uğraması ve ailesinin kendisini terk etmeye başlamasıyla Ebu Tağlib güneye, Taberiye Gölü bölgesine doğru göç etti. Ebu Tağlib'in ihtirasları ve Fatımilerle olan temasları artık Beni Tay reisi ve Remle yöneticisi Mufarrij ibn Dağfel ibn el-Cerrah'ın konumunu tehdit etmeye başlamıştı. Bölgedeki Arap kabileleri arasında anlaşmazlık çıkarmak ve Fatımi otoritesini güçlendirmek umuduyla Fatımi generali Fadl, Remle'yi açıkça Mufarrij'in rakipleri olan Banu Uqayl ile ittifak kuran ve Ağustos 979'da Remle'ye saldıran Ebu Tağlib'e vadetti. Ancak Fadl'ın birlikleri Mufarrij'in yardımına geldi ve 29 Ağustos'ta çıkan savaşta Ebu Tağlib esir alındı ve idam edildi. Bu muhtemelen Mufarrij'in daha önce kendi hükümdarı olarak tanıdığı Adudüddevle'nin emriyle yapılmıştı.
Cezire, 989 yılına kadar Büveyhîlerin kontrolünde kaldı. Bu tarihte Büveyhîlere boyun eğen Ebu Tağlib'in kardeşleri Ebu Abdullah Hüseyin ve Ebu Tahir İbrahim, yağmacı Kürt reisi Bedî bin Dustak'a karşı koymak üzere vali olarak atandılar. Bu mücadelede iki kardeş Ukaylilere güvendi; Badh'ın yenilgisinden sonra, Benî Ukayli, Hamdânîlere yöneldi ve Ebu Tahir İbrahim'i tahttan indirip öldürerek, Ukayli Hanedanlığı'nı Cezire'nin yöneticileri olarak kurdu.
Hamdani hanedanının aile ağacı
Hamdânîlerin ana vatanı ve ana güç üssü olan Cezire'nin (Yukarı Mezopotamya ) haritası
9.-10. yüzyıllarda Irak haritası
Ruth Bradley

| Ruth Bradley |
| --- | --- |
Doğum: Sharon Ruth Bradley 24 Ocak 1987 (38 yaşında) Dublin, İrlanda
Meslek: Oyuncu
Etkin yıllar: 2002–günümüz

Ruth Bradley (d. 24 Ocak 1987, Dublin, İrlanda), İrlandalı oyuncu. En çok Primeval (2011) dizisinde Emily Merchant ve Humans (2015–2018) dizisinde Karen Voss karakterlerini canlandırmasıyla tanınır. Ayrıca Legend (6 bölüm, 2006), The Innocence Project (8 bölüm, 2006–2007), Plus One (6 bölüm, 2009) ve Love/Hate (1. ve 2. sezon) dizilerinde de tekrarlayan rollerde yer almıştır.
Aldığı ödüller arasında, Stardust adlı mini dizideki rolüyle 2007 yılında kazandığı IFTA En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Ödülü ve In Her Skin filmindeki başrol performansıyla 2010 yılında kazandığı Milan Uluslararası Film Festivali En İyi Kadın Oyuncu Ödülü bulunmaktadır.
Epsilon Cygni

Epsilon Cygni (ε Cygni, Epsilon Cyg  kısaltma ε Cyg), Kuğu takımyıldızı sınırları içinde bulunan ve birden fazla yıldız barındıran ama yerden bakıldığında tek yıldız gibi görünen bir yıldızdır. Yeryüzünden bakan bir gözlemcinin çıplak gözle görebileceği değeri ifade eden kadir derecesi 2,48'dir. Bu parlaklığıyla, geceleri çıplak gözle Kuğu'nun en parlak yıldızlarından biri olarak kolayca görülebilir. Uzaklik ölçümüne göre  bu yıldız Güneş'ten yaklaşık 73 ışık yılı uzaklıktadır.
Bu yeryüzünden bakınca tek yıldız gibi görünen yıldız aslında üç yıldızdan oluşur: ışığının renk ölçümlerine gore  bu üçlü yıldızın birincili  Epsilon Cygni A diğeri (B) ve tek bir yıldız (C) olarak adlandırılmıştır. A'nın da iki bileşeni ise Epsilon Cygni Aa (resmi adı Aljanah / ˈ æ l dʒ ə n ə / ) ve Ab olarak adlandırılır
Electro Optical System (Canon)

EOS serisi (Electro-Optical System) Canon'un değişebilen objektifli tek lens yansıtma fotoğraf makinesi sistemi. EOS serisinde hem analog hem de dijital fotoğraf makineleri vardır. Dijital modellerinin ardinda genelde bir D yazar (mesela EOS 450D). Üretim ilk defa 1987 yılında başlamıştır ve ilk modeli EOS 650'dir. Makinalar amatör fotoğrafçılar üzeri profesyonellere kadar yetiyor.
EOS modelleri

Modeller sayısına göre sınıflandırılmıştır ve sayısı alçaldıkça fonksiyonları yükselir. Genelde tek sayili modeller (mesela EOS 1Ds Mark III) profesyoneller için'dir. Üç veya dört sayili modeller (mesela EOS 1000D) amatörler tarafından tercih ediliyor. Profesyonel fotoğraf makinalarında genellikle tam boyut (36 mm × 24 mm) algılayıcı (full frame format sensor) vardir. EOS 1D Mark III deki algılayıcı APS-H büyüklügündeki (30,2 mm × 16,7 mm) algılayıcı ve amatör modellerde APS-C büyüklügündeki (25,1 mm × 16,7 mm) algılayıcı vardir.
EOS modelleri > Analog modeller

EOS 1V
EOS 3
EOS 30V Date
EOS 33V
EOS 300
EOS 300V
EOS 300X
EOS 3000N
EOS 3000V
EOS modelleri > Dijital modeller

| Model ismi | Çözünürlük | Algılayıcı boyu (Fokal Çarpanlar) | Satış | Süngü | Kabı |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| EOS 1Ds Mark III | 21,1 Megapiksel | Tam boyut (1x) | Aralık 2007 | EF | Magnezyum |
| EOS 1D Mark III | 10,1 Megapiksel | APS-H (1,3x) | Mayıs 2007 | EF | Magnezyum |
| EOS 5D Mark II | 21,1 Megapiksel | Tam boyut (1x) | Kasım 2008 | EF | Magnezyum |
| EOS 7D | 18,1 Megapiksel | APS-C (1,6x) | Ekim 2009 | EF/EF-S | Magnezyum |
| EOS 60D | 18,1 Megapiksel | APS-C (1,6x) | Ağustos 2010 | EF/EF-S | Aluminyum |
| EOS 50D | 15,1 Megapiksel | APS-C (1,6x) | Ekim 2008 | EF/EF-S | Magnezyum |
| EOS 400D | 10,1 Megapiksel | APS-C (1,6x) | Eylül 2006 | EF/EF-S | Plastik |
| EOS 450D | 12,2 Megapiksel | APS-C (1,6x) | Nisan 2008 | EF/EF-S | Plastik |
| EOS 500D | 15,5 Megapiksel | APS-C (1,6x) | Mayıs 2009 | EF/EF-S | Plastik |
| EOS 1000D | 10,1 Megapiksel | APS-C (1,6x) | Temmuz 2008 | EF/EF-S | Plastik |
| Model ismi | Çözünürlük | Algılayıcı boyu (Fokal Çarpanlar) | Satış | Sonraki modeli |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| EOS 5D | 12,8 Megapiksel | Tam boyut (1x) | Eylül 2005 | EOS 5D Mark II |
| EOS 40D | 10,1 Megapiksel | APS-C (1,6x) | Eylül 2007 | EOS 50D |
| EOS 30D | 8,2 Megapiksel | APS-C (1,6x) | Mart 2006 | EOS 40D |
| EOS 20Da | 8,2 Megapiksel | APS-C (1,6x), Astro fotoğrafçılık | Eylül 2005 |  |
| EOS 1D Mark II N | 8,2 Megapiksel | APS-H (1,3x) | Ekim 2005 | EOS 1D Mark III |
| EOS 350D | 8,0 Megapiksel | APS-C (1,6x) | Mart 2005 | EOS 400D |
| EOS 1Ds Mark II | 16,7 Megapiksel | Tam boyut (1x) | Kasım 2004 | EOS 1Ds Mark III |
| EOS 1D Mark II | 8,2 Megapiksel | APS-H (1,3x) | Nisan 2004 | EOS 1D Mark II N |
| EOS 20D | 8,2 Megapiksel | APS-C (1,6x) | Eylül 2004 | EOS 30D |
| EOS 300D | 6,3 Megapiksel | APS-C (1,6x) | Eylül 2003 | EOS 350D |
| EOS 10D | 6,3 Megapiksel | APS-C (1,6x) | Mart 2003 | EOS 20D |
| EOS 1Ds | 11,1 Megapiksel | Tam boyut (1x) | Kasım 2002 | EOS 1Ds Mark II |
| EOS D60 | 6,3 Megapiksel | APS-C (1,6x) | Mart 2002 | EOS 10D |
| EOS 1D | 4,0 Megapiksel | APS-H (1,3x) | Şubat 2002 | EOS 1D Mark II |
| EOS D30 | 3,1 Megapiksel | APS-C (1,6x) | Ağustos 2000 | Canon EOS D60 |
| EOS D6000 | 6,0 Megapiksel | APS-H (1,3x) | Aralık 1998 |  |
| EOS D2000 | 2,0 Megapiksel | APS-C (1,6x) | Haziran 1998 |  |
| EOS DCS1 | 6,0 Megapiksel | APS-H (1,3x) | Aralık 1995 |  |
| EOS DCS3 | 1,3 Megapiksel | yaklaşık APS-C (1,6x) | Temmuz 1995 |  |
EOS'un değişebilen lensleri

Canon'un değişebilen elektronik lensleri EF (Electronic Focus) isimle başlar.
IS (Image Stabilization) isimli lensler makina sallantısını mümkün olduğu kadar ortadan kaldırır. Sallantı anında objektifin son camı, sallantıya karşı çalışır ve böylece sallanan resmi durgun tutar. Bu yöntemi durdurmak için, şalter Off 'a getirilmesi gerek.
Üstelik bazı IS lenslerinin iki çeşit çalışma tarzı (Stabilizer Mode) vardır. Eğer 1 'de ise, IS normal çalişır; yani durgun ve hareket'de olmayanlar objeler için. Öbür çalışma tarzı 2 ise hareketde olan objeler için geliştirilmiştir. Bu tarz çabuk spor çekimlerinde (mesela moto spor, at yarışı) veya hayvan avında fayda gösterir.
L isimli lenser Canon'un en yüksek kaliteli lüks lensleri ve iddialı kullanım için geliştirilmiştir. Üstelik kabı toza ve su damlasına karşı korunmuştur. L lensleri kırmızı renkli çemberden belli olur.
USM (Ultra Sonic Motor) isimli lensler sesüstü motorlarla çalışmaktadır. Sesüstü motorlar çok hızlı ve sessiz dir. USM lensler altin renkli çemberinden belli olur.
DO (Differactive Optics) isimli lenslerdeki camlarin özel kalitesi vardır. DO isimli lensler yeşil renkli çemberden belli olur.
Lenslerin özelliklerini çemberin renginden anlanılır.
Altın renkli çember
USM lens
Yeşil renkli çember
DO lens
Kırmızı renkli çember
L lens
EOS'un değişebilen lensleri > Fokal Çarpanlar (Crop faktörü)

EF objektifleri tam boyut algılayıcı için geliştirilmiştir ve mesela EF 100-300mm 11 Temmuz 2008 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. lensini tam boyut algılayıcısı 100-300mm dir. Eğer bu lensi APS-H boyut makinesinde kullanacaksanız, fokal çarpanı 1.3 ile çarpmak lazım (yani 130-390mm) ve APS-C boyut makinesinde 1.6 ile çarpmak lazım (yani 160-480mm).
APS-H algılayıcı kullananlar objektiflerini 1.3 ile çarpar.
APS-C algılayıcı kullananlar objektiflerini 1.6 ile çarpar.
Özel APS-C boyut algılayıcı için EF-S lensleri geliştirilmiştir.