Gadsden'in satın alımı
Guadalupe Hidalgo Antlaşması > Tehuantepec Kıstağı

Anlaşma müzakereleri sırasında Amerikalılar, güney Meksika'daki 201 km genişliğindeki (125 mil) Tehuantepec Kıstağı'ndan geçiş hakkını güvence altına alamadılar. Meksika Körfezi'ni Pasifik Okyanusu'na bağlayan bir demiryolu inşa etme fikri uzun zamandır düşünülmüştü. 1842'de Meksika Devlet Başkanı Antonio López de Santa Anna, kıstak boyunca bir demiryolu veya kanal inşa etme haklarını sattı. Anlaşma, gelecekteki kolonizasyon ve kalkınma için geçiş hakkı boyunca 480 kilometre (1,9×1010 mil) genişliğinde arazi hibelerini içeriyordu. 1847'de bir İngiliz bankası, Monroe Doktrini'nin ilkelerini ihlal ederek, ABD'nin yarımkürede İngiliz kolonizasyonu korkusunu artırarak hakları satın aldı. Amerika Birleşik Devletleri'nin geçiş hakkına olan ilgisi, California Gold Rush olayına yol açan Sierra Nevada'daki altın grevlerinden sonra 1848'de arttı.
1849 tarihli Memphis ticari konvansiyonu, Amerika Birleşik Devletleri'nin kıstak rotasını takip etmesini tavsiye etti, çünkü yakın zamanda bir kıtalararası demiryolu inşa edilmesi pek olası görünmüyordu. Louisiana'daki ilgi grupları, herhangi bir kıtalararası demiryolunun ticari trafiği Mississippi ve New Orleans'tan uzaklaştıracağına inandıkları ve en azından bir güney rotasını güvence altına almak istedikleri için bu seçenek konusunda özellikle kararlıydı. Ayrıca New York ve Vera Cruz arasında ithalat-ihracat işi yürüten New Yorklu Peter A. Hargous da ilgi gösterdi. Hargous, rotanın haklarını 25.000 $ karşılığında satın aldı, ancak Meksika ve Amerikan hükûmetleri tarafından desteklenmedikçe hibenin çok az değeri olduğunu fark etti.
Meksika'da topoğrafya memuru George W. Hughes, Dışişleri Bakanı John M. Clayton'a, kıstağın karşısına bir demiryolunun "uygun ve pratik" bir fikir olduğunu bildirdi. Clayton daha sonra Meksika bakanı Robert P. Letcher'a Hargous'un haklarını korumak için bir anlaşma müzakere etmesi talimatını verdi. Amerika Birleşik Devletleri'nin teklifi, Meksikalılara nakliyede %20 indirim sağladı, bölgede Meksika haklarını garanti etti, ABD'nin gerekirse asker göndermesine izin verdi ve Amerika Birleşik Devletleri'ne Meksika kargo ücretleri için en çok tercih edilen ulus statüsü verdi. Ancak bu anlaşma hiçbir zaman sonuca varmadı.
Amerika Birleşik Devletleri ve Birleşik Krallık arasındaki, bu tür herhangi bir kanalın tarafsızlığını garanti eden Clayton-Bulwer Antlaşması, Nisan 1850'de sonuçlandırıldı. Meksikalı müzakereciler, Meksika'nın ABD ve İngiltere'yi birbirine karşı getirme yeteneğini ortadan kaldıracağı için anlaşmayı reddetti. ABD'nin tek taraflı askeri müdahale hakkını ortadan kaldırdılar. Amerika Birleşik Devletleri Senatosu 1851 başlarında anlaşmayı onayladı, ancak Meksika Kongresi anlaşmayı kabul etmeyi reddetti.
Bu arada Hargous, anlaşma sonunda onaylanacakmış gibi devam etti. Judah P. Benjamin ve New Orleanslı işadamlarından oluşan bir komite, Hargous ile birleşti ve Louisiana yasama meclisinden Tehuantepec Demiryolu Şirketi'ni kurmak için bir tüzük aldı. Yeni şirket hisse sattı ve Meksika'ya inceleme ekipleri gönderdi. Hargous, Meksika yasama meclisinin anlaşmayı reddetmesinden sonra bile arazi almaya başladı; bu, Meksikalıların Hargous'un geçiş hakkını kullanma sözleşmesini iptal etmesine yol açan bir hareketti. Hargous kayıplarını 5 milyon dolar olarak belirledi ve ABD hükûmetinden müdahale etmesini istedi. Başkan Fillmore bunu yapmayı reddetti.
Meksika, kanal imtiyazını arazi hibeleri olmadan New York'taki AG Sloo ve Associates'e 600.000 dolara sattı. Mart 1853'te Sloo, bir demiryolu inşa etmek için bir İngiliz şirketi ile sözleşme imzaladı ve New York'tan San Francisco'ya posta teslim etmek için yeni Franklin Pierce yönetiminden özel bir sözleşme istedi. Ancak, Sloo kısa süre sonra banka kredilerinde temerrüde düştü ve sözleşme Hargous'a geri satıldı.