Hollanda Altın Çağı resmi
Sanat dünyası

Yabancılar, üretilen muazzam miktarda sanat eserine ve birçok resmin satıldığı büyük fuarlara dikkat çekti - Sadece 1640'tan sonraki 20 yılda kabaca 1.3 'milyonun üzerinde Hollanda resmi yapıldığı tahmin edilmektedir. Üretim hacmi, en iyi bilinen sanatçılar dışında fiyatların oldukça düşük olduğu anlamına geliyordu; sonraki dönemlerin çoğunda olduğu gibi daha moda sanatçılar için yüksek bir fiyat farkı vardı. Güçlü çağdaş bir üne sahip olmayanlar ya da son yıllarında Vermeer, Frans Hals ve Rembrandt gibi dönemin en büyükleri arasında sayılanlar da dahil olmak üzere modası geçmiş olanlar, geçimini sağlamakta önemli sorunlar yaşadılar ve fakir öldüler; birçok sanatçının başka işleri vardı veya sanatı tamamen terk etti. Özellikle 1672'deki Fransız işgali (Rampjaar veya "felaket yılı") sanat piyasasına hiçbir zaman tam olarak geri dönemeyen ciddi bir bunalım getirdi.
Resimlerin dağılımı çok genişti: "Evet birçok tim, demirciler, ayakkabıcılar vb., demirci ocaklarında ve onların durumunda bazı resimlere veya diğerine sahip olacaklardı. 1640 yılında bir İngiliz gezginin bildirdiğine göre, bu Kontrie Yerlilerinin Resim Yapmak zorunda oldukları genel Notion, kuşatma ve sevinç işte budur. Neredeyse ilk kez pek çok profesyonel sanat tüccarı, Vermeer ve babası, Jan van Goyen ve Willem Kalf gibi birkaç önemli sanatçı da vardı . Rembrandt'ın bayisi Hendrick van Uylenburgh ve oğlu Gerrit en önemlileri arasındaydı. Samuel van Hoogstraten'e göre manzaralar satması en kolay komisyonsuz eserlerdi ve ressamları "Sanat Ordusu'ndaki sıradan uşaklardı".
Hollandalı sanatçıların teknik kalitesi genelde yüksekti, hala çoğunlukla bir usta ile çıraklık yoluyla eski Orta Çağ eğitim sistemini takip ediyordu. Genelliklşe atölyeler, Flanders veya İtalya'dakinden daha küçüktü ve bir seferde yalnızca bir veya iki çırak vardı ve bu sayı genellikle lonca düzenlemeleri tarafından kısıtlanıyordu. Cumhuriyetin ilk yıllarındaki kargaşa, Güney'den kuzeye hareket eden yerlerinden edilmiş sanatçıların ve mahkeme ve kilisedeki geleneksel pazarların kaybıyla birlikte, çoğu kez hala Aziz Luka Loncası olarak adlandırılan sanatçı loncalarının yeniden dirilmesine yol açtı. Pek çok durumda bu, sanatçıların kendilerini ev boyama gibi diğer birkaç esnafla bir loncayı paylaştıkları Orta Çağ gruplarından ayırmalarını içeriyordu. Bu dönemde birkaç yeni lonca kuruldu: 1579'da Amsterdam, 1590'da Haarlem ve 1609 ile 1611 arasında Gouda, Rotterdam, Utrecht ve Delft. Leiden yetkilileri loncalara güvenmedi ve 1648 yılına kadar loncalara izin vermedi.
Yüzyılın ilerleyen dönemlerinde, hem eğitimi hem de satışları kontrol eden eski bir lonca fikrinin artık işe yaramadığı ve yavaş yavaş loncaların yerini genellikle yalnızca sanatçıların eğitimiyle ilgilenen akademiler aldığı anlaşılmaya başladı. Mahkemeyle birlikte Lahey, 1656'da Confrerie Pictura'nın kurulmasıyla sanatçıların iki gruba ayrıldığı erken bir örnekti. Açıkça portreler istisna olmak üzere, Hollanda sanat piyasasının geleceği gösterdiği birçok yoldan biri, belirli bir komisyon olmaksızın diğer ülkelerde olduğundan çok daha fazla Hollanda resmi "spekülatif" olarak yapıldı.
Birçok sanatçıların hanedanları vardı ve çoğu, efendilerinin veya diğer sanatçıların kızlarıyla evlendi. Pek çok sanatçı çıraklıkları için ücret ödeyen varlıklı ailelerden geliyordu ve sık sık mülk sahibi olmak için evleniyorlardı. Rembrandt ve Jan Steen bir süre Leiden Üniversitesi'ne kaydoldular.
Bazı şehirlerin konularına göre farklı tarzları ve özellikleri vardı ancak Amsterdam büyük zenginliği nedeniyle en büyük sanat merkeziydi. Haarlem ve Utrecht gibi şehirler, yüzyılın ilk yarısında daha önemliydi; Leiden ve diğer şehirler 1648'den sonra ortaya çıktı ve hepsinden daha önemlisi Amsterdam giderek Hollanda'nın geri kalanından, Flanders ve Almanya'dan sanatçıları kendine çekti.
Hollandalı sanatçılar pek çok ulusun sanat teorisine göre çarpıcı bir şekilde daha az ilgiliydiler ve sanatlarını tartışmaya daha az ilgi duyuyorlardı; Görünüşe göre genel entelektüel çevrelerde ve daha geniş halk arasında sanatsal teoriye o zamana kadar İtalya'da olandan çok daha az ilgi vardı. Neredeyse tüm komisyonlar ve satışlar özel olduğundan ve hesapları korunmayan burjuva bireyler arasında bunlar da başka yerlerde olduğundan daha az belgelenmiştir. Ancak Hollanda sanatı ulusal gurur kaynağıydı ve başlıca biyografiler çok önemli bilgi kaynaklarıdır. Bunlar, esasen önceki yüzyılı kapsayan Karel van Mander (Het Schilderboeck, 1604) ve Arnold Houbraken'dir (De groote schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen - "Hollandalı Ressamların Büyük Tiyatrosu", 1718–21). Her ikisi de Vasari'yi çok sayıda kısa sanatçı yaşamını (Houbraken'in davasında 500'ün üzerinde) dahil ederek izledi ve gerçekten aştı ve her ikisi de olgusal konularda genel olarak doğru kabul edilir.
Alman sanatçı Joachim von Sandrart (1606–1688) Hollanda'da dönemler boyunca çalışmıştı ve aynı formattaki Deutsche Akademie'si tanıdığı birçok Hollandalı sanatçıyı kapsar. Houbraken'in ustası ve Rembrandt'ın gözbebeği Samuel van Hoogstraten idi ki Zichtbare Wereld ve (1627-1678), Inleyding tot de Hooge Schoole Schilderkonst (1678) biyografik bilgilerden daha kritik olanları içerirler ve dönemin resminde en önemli eserleri arasında yer alıyordu. Sanat teorisi üzerine diğer Hollanda eserleri gibi, Rönesans teorisinin birçok ortak noktasını açıklarlar ve çağdaş Hollanda sanatını tamamen yansıtmazlar hala sıklıkla tarihi resme odaklanırlar.