stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Farmakognozi
Tanımlama

"Farmakognozi" kelimesi iki Yunanca kelimeden türemiştir: φάρμακον pharmakon (ilaç) ve γνῶσις gnosis (bilgi) ya da Latince fiil cognosco (con 'ile' ve gnōscō 'bilmek'; Yunanca fiil γι(γ)νώσκω, gi(g)nόsko'dan köken alır, 'biliyorum, algılıyorum' anlamında), 'kavramsallaştırmak' veya 'tanımak' anlamına gelir.
"Farmakognozi" terimi ilk kez 1811'de Avusturyalı hekim Schmidt ve 1815'te Crr. Anotheus Seydler tarafından Analecta Pharmacognostica adlı çalışmasında kullanılmıştır.
Esasında 19. yüzyılda ve 20. yüzyılın başında "farmakognozi", ilaçlarla ham veya işlem görmemiş haliyle ilgilenen tıp veya emtia bilimleri dalını (Almanca'da Warenkunde) tanımlamak için kullanıldı. Ham ilaçlar, tıp için kullanılan bitki, hayvan veya mineral kökenli kurutulmuş, hazırlanmamış maddelerdir. Bu materyallerin pharmakognosie adı altında incelenmesi ilk olarak Avrupa'nın Almanca konuşulan bölgelerinde geliştirildi, diğer dil alanlarında ise Galen ve Dioscorides'in eserlerinden alınan eski terim materia medica sıklıkla kullanıldı. Almancada drogenkunde ("ham ilaç bilimi") terimi de eşanlamlı olarak kullanılmaktadır.
20. yüzyılın başlarında bu başlık esas olarak botanik tarafında gelişerek özellikle ilaçların hem bütün haliyle hem de toz halinde tanımı ve tanımlanmasıyla ilgilenmiştir. Çeşitli farmakognozi dalları, özellikle farmakope tanımlama ve kalite kontrol amaçları için hala temel öneme sahiptir, ancak diğer alanlardaki hızlı gelişme konuyu muazzam bir şekilde genişletmiştir. 21. yüzyılın gelişi, farmakognozide bir rönesans getirdi ve geleneksel botanik yaklaşımı moleküler ve metabolik seviyeye kadar genişletildi.
Daha önce bahsedilen tanıma ek olarak, Amerikan Farmakognozi Derneği ayrıca farmakognoziyi "tıbbi, ekolojik, tatlandırıcı veya diğer fonksiyonel özellikleri için yararlı olan doğal ürün molekülleri (tipik olarak ikincil metabolitler) çalışması" olarak tanımlar. Botanik, etnobotanik, deniz biyolojisi, mikrobiyoloji, bitkisel tıp, kimya, biyoteknoloji, fitokimya, farmakoloji, eczacılık, klinik eczacılık ve eczacılık uygulamaları dahil olmak üzere geniş bir biyolojik konu yelpazesine dayanan diğer tanımlar daha kapsayıcıdır.
Tıbbi etnobotanik: Bitkilerin tıbbi amaçlar için geleneksel kullanımını inceler.
Etnofarmakoloji: Geleneksel tıbbi maddelerin farmakolojik niteliklerini inceler.
Fitoterapi: Bitki ekstrelerinin tıbbi kullanımını inceler.
Fitokimya: Bitkisel kaynaklardan elde edilen yeni ilaç adaylarının tanımlanması dahil olmak üzere bitkilerden elde edilen kimyasal maddeleri inceler.
Zoofarmakognozi: Hayvanların hasta olduklarında bitki, toprak ve böcekler ile kendi kendilerini tedavi etme sürecini inceler.
Deniz (marin) farmakognozisi: Denizdeki organizmalardan türeyen kimyasalları inceler.
Biyolojik temeli

Tüm bitkiler, normal metabolik faaliyetlerinin bir parçası olarak kimyasal bileşikler üretir. Bu fitokimyasallar ikiye ayrılır:
Primer metabolitler: Tüm bitkilerde bulunan şekerler, yağlar vb.
İkincil metabolitler: Daha küçük bir bitki yelpazesinde bulunan ve daha spesifik bir işleve hizmet eden bileşiklerdir Örneğin bazı ikincil metabolitler bitkilerin avlanmalarını önlemek için kullandığı toksinlerdir ve diğerleri de tozlaşma için böcekleri çekmek için kullanılan feromonlardır. Bu metabolitler insanlarda terapötik etkilere sahip olabilir ve ilaç üretimi için saflaştırılabilir. Bunlara örnek olarak yıldız çiçeği köklerinden inülinİnülin, kınakına bitkisinden kinin, esrar çiçeklerinden THC ve CBD, haşhaş bitkisinden morfin ve kodein, yüksükotundan digoksin verilebilir.
Bitkiler çeşitli fitokimyasallar sentezler, ancak çoğu aşağıdakilerin türevleridir:
Alkaloidler, bir nitrojen halkası içeren bir kimyasal bileşikler sınıfıdır. Alkaloidler, bakteriler, mantarlar, bitkiler ve hayvanlar dahil olmak üzere çok çeşitli organizmalar tarafından üretilir ve ikincil metabolit olarak kabul edilen doğal ürünlerdir. Pek çok alkaloid, asit-baz ekstraksiyonu ile ham özlerden saflaştırılabilir. Çoğu alkaloid diğer organizmalar için toksiktir.
Polifenoller (fenolikler), fenol halkaları içeren bileşiklerdir. Üzümlere mor rengini veren antosiyaninler, izoflavonlar, soyadaki fitoöstrojenler ve çaya astrenjan özelliğini veren tanenler fenolik bileşiklere örnek olarak verilebilir.
Glikozitler, bir şeker (oz) molekülünün genellikle küçük bir organik molekül olan glusit olmayan bir madde (aglikon) ile birleşmesi ile oluşur. Glikozitler, canlı organizmalarda önemli rol oynar. Birçok bitki, kimyasalları inaktif glikozitler şeklinde depolar. Bunlar, şeker kısmının kırılmasına neden olan ve kimyasalın kullanıma hazır olmasını sağlayan enzim hidrolizi ile aktive edilebilir.
Terpenler, çeşitli bitkiler, özellikle iğne yapraklılar tarafından üretilen, genellikle güçlü kokulu olan ve bu nedenle koruyucu bir işlevi olan büyük ve çeşitli organik bileşikler sınıfıdır. Reçinenin ve reçineden üretilen terebentinin ana bileşenleridir. Terpenler, karbon iskeletinin oksidasyonu veya yeniden düzenlenmesi gibi kimyasal olarak modifiye edildiğinde, ortaya çıkan bileşikler genellikle terpenoidler olarak anılır. Terpenler ve terpenoidler, birçok bitki ve çiçeğin uçucu yağlarının temel bileşenleridir. Uçucu yağlar; gıda için doğal aroma katkıları olarak, parfümeride koku olarak ve aromaterapi gibi geleneksel ve alternatif tıp yöntemlerinde yaygın olarak kullanılmaktadır. Doğal terpenlerin ve terpenoidlerin sentetik varyasyonları ve türevleri, parfümeride kullanılan aromaların çeşitliliğini ve gıda katkı maddelerinde kullanılan aromaları da büyük ölçüde genişletir. Gül ve lavanta kokusu, monoterpenlerden kaynaklanmaktadır. Karotenoidler, kabak, mısır ve domateslerin kırmızı, sarı ve portakallarını üretir.
Biyolojik temeli > Doğal ürünlerin kimyası

Saf bir kimyasal ajanı doğal kaynaktan izole etmek için uygulanan genel protokol biyolojik aktivite ile yönlendirilen fraksiyonlama (BAYF)'dır, yani ekstrakte edilen (özütlenen) bileşenlerin fizikokimyasal özelliklerindeki farklılıklara göre adım adım ayrılması ve biyolojik aktivitenin değerlendirilmesi, bunları takiben seperasyon (ayırma) ve analiz aşamalarıdır. Genellikle bu tür bir çalışma, bilinen bir ham ilaç formülasyonunun belirli bir in vitro deneyde "aktif" olarak kabul edilmesinden sonra başlatılır. Eldeki çalışmanın nihai amacı gözlemlenen in vitro aktiviteden yüzlerce bileşik arasında hangilerinin sorumlu olduğunu belirlemekse şu adımlar izlenir:
Ham ekstrenin fraksiyonize edilmesi (parçalara ayrılması) örn: çözücü partisyonu veya kromatografi yöntemleriyle
Bu şekilde oluşturulan fraksiyonları in vitro deneylerle test edilmesi
Saf ve etkin bileşikler elde edilene kadar 1. ve 2. adımların tekrarlanması
Aktif bileşik(ler)in yapısını / yapılarının spektroskopik yöntemlerle belirlenmesi
Biyolojik temeli > Bitkisel Tıp

Asya ve Afrika'daki bazı ülkelerde, nüfusun %80'i temel sağlık hizmetleri için bitkisel ilaçlar da dahil olmak üzere geleneksel tıbba güveniyor. Yerli Amerikan kültürleri, Avrupa kolonizasyonundan önce geleneksel tıbba güvenmiştir, mesela törenlerde tütün içimi, potlaç törenleri ve herbalizm bunlara örnek olarak verilebilir. Geleneksel tıbbi uygulamaların bilgisi, özellikle Amazon'da yok olmaktadır.
Türkiye'de Farmakognozi

Anadolu halkının yabani bitkileri tıbbi amaçla kullanması çok eski devirlere kadar uzanmaktadır. Hitit dönemi tabletlerinde bulunan bazı reçete formüllerinde kayıtlı bitki adları bunun bir kanıtıdır. Bu dönemlerde yabani bitkilerden yararlanıldığı gibi, bazı önemli tıbbi bitkiler drog elde etmek için yetiştirilmekteydi. Ayrıca Hititler ve sonrasında Bizans döneminde Anadolu'dan elde edilen bazı drogların dış ülkelere satıldığı da bilinmektedir. Selçuklular döneminde Anadolu'da kullanılan bitkisel droglar hakkında en ayrıntılı bilgiler İbn Baytar'ın Kitab el-Cami'fi el-Adviyye el-Müfredah isimli eserinde bulunmaktadır. Osmanlı İmparatorluğu döneminde Anadolu'daki tıbbi bitki kullanımıyla ilgili bilgileri özellikle İbn Batuta ve Evliya Çelebi'nin eserlerinde bulunmaktadır. Türkiye'de kullanılan droglar üzerindeki ilk bilimsel araştırmalar 19. yüzyılın sonlarında başlamıştır. Bu konu ile daha çok eczacılar ilgilenmiştir. Yerli droglar üzerinde araştırmalar yaparak, sonuçlarını yayınlayanların başında Giorgio Della Suda (Faik Paşa) ve Pierre Apery gelmektedir. Anadolu'yu her yönüyle konu alan çalışmalar ancak Cumhuriyet döneminde güncellik kazanarak öne çıkmış ve bu nedenle de doğa ile insan ilişkileri konuları üzerinde araştırmalar ve yayınlar başlamıştır. İstanbul Üniversitesi Farmasötik Botanik ve Genetik Kürsüsü Başkanı Alfred Heilbronn, Türkiye'de tıbbi bitkiler alanında bugünkü anlamda, farmakognozik araştırmaları başlatmıştır. Türkiye'nin önemli farmakognozistleri arasında Turhan Baytop ve Mekin Tanker gösterilebilir.
Çuha çiçeğindeki karotenoidler parlak kırmızı, sarı ve turuncu tonlar üretir.
Digoksin, yüksük otu bitkisi Digitalis lanata ekstresinden elde edilen bir kardiyak glikozittir. Digoksin, çeşitli kalp rahatsızlıklarının tedavisinde yaygın olarak kullanılmaktadır.
Yukarıbakraçlı, Şenkaya

| Yukarıbakraçlı |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Erzurum'un Türkiye'deki konumu
YukarıbakraçlıYukarıbakraçlı'nın Erzurum 'daki konumu
Koordinatlar: 40°36′09″N 42°14′23″E﻿ / ﻿40.6026°K 42.23968°D﻿ / 40.6026; 42.23968
Ülke:  Türkiye
İl: Erzurum
İlçe: Şenkaya
Coğrafi bölge: Karadeniz Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Rakım: 2167 m
Nüfus (2022): 100
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0442
İl plaka kodu: 25
Posta kodu: 25360
Yukarıbakraçlı, Erzurum ilinin Şenkaya ilçesine bağlı bir kırsal mahalledir.
Tarihçe

Mahallenin eski adı Merenisi'dir. Bu yer adı Türkçe kayıtlarda Mernis, Merenes, Merinis gibi değişik biçimlerde yazılmıştır. Nitekim 1835 tarihli Osmanlı nüfus defterinde Merisinis ve Erkan-i Harbiye-i Umumiye'nin 1914 tarihli haritasında Merenes (مەرەنەس) olarak geçer. Gürcüce bir yer adı olan Merenisi (მერენისი), "mere" (მერე) kelimesinden gelir. Gürcüce "mere" kelimesi, akarsu kıyısındaki düzlüğe, meydana verilen addır.
Merenisi, tarihsel olarak tek bir yerleşim olmakla birlikte, zaman zaman iki ayrı köy olarak kaydedilmiştir. Bundan dolayı Yukarıbakraçlı köyü Yukarı Merenisi, Aşağıbakraçlı köyü de Aşağı Merenisi olarak adlandırılmıştır.
Yukarıbakraçlı'da 10. yüzyılda inşa edilmiş olan Gürcüce yazıtlı kilise ile Aşağıbakraçlı'da bugüne izi kalmamış olan kilise, bu iki köyün eski yerleşmeler olduğunu göstermektedir. Merenisi Kilisesi'nin inşa edildiği yüzyılda Merenisi, Gürcü Krallığı sınırları içinde kalıyordu. Bu kilisenin Asomtavruli harfleriyle yazılmış olan Gürcüce yazıtında, Gürcü kralı II. Aşot Kurapalati'nin 25 Ocak 954'te öldüğü belirtilmiştir. Merenisi, 1080 yılından itibaren bir süre Büyük Selçuklu hakimiyetinde kaldı. 1121 tarihindeki Didgori Savaşı'nın ardından birleşik Gürcistan Krallığı'na katıldı. Osmanlılar köyü, 16. yüzyılın ortasında, Tao bölgesinde birleşik Gürcistan Krallığı'nın yerini almış Samtshe Atabeyliği'nden ele geçirdi.
Osmanlı idaresinin askere alma ve vergi belirleme amacıyla 1835 yılında yaptığı nüfus tespitinde tek köy olarak kaydedilmiş olan Merenisi, Çıldır Eyaleti'nin Penek sancağına bağlıydı ve Müslim nüfus defterine göre köydeki 25 hanede 82 erkek yaşıyordu. Erkek sayısı kadar kadın eklenince, Merenisi köyünün nüfusunun yaklaşık 164 kişiden oluştuğu ortaya çıkar.
Merenisi köyü, 93 Harbi'nin ardından 1878 yılında imzalanan Berlin Antlaşması’yla Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakıldı. Rus idaresinin "Merines" (Меринесъ) adıyla tek köy olarak kaydettiği yerleşim, Oltu sancağının Oltu kazasına bağlıydı. Bu kazaya bağlı Penyak nahiyesinin köylerinden biriydi ve nüfusu, 151'i erkek ve 131'i kadın olmak üzere 41 hanede yaşayan 282 kişiden oluşuyordu. Nüfusun tamamı Rum olarak kaydedilmiştir. Rus idaresi sırasında Merenisi'nin nüfusu artmış, 1896 yılında 339 kişiye, 1906 yılında da 427 kişiye ulaşmıştır.
Merenisi Türkiye'ye kaldıktan sona iki ayrı köy sayıldı. 1935 genel nüfus sayımında "Yukarımernis" adıyla Erzurum vilayetinin Oltu kazasının Kömürlü nahiyesine bağlıydı ve nüfusu 140 kişiden oluşuyordu. 1946 yılında Şenkaya kazası kurulunca, Kömürlü nahiyesi ile Yukarımernis köyü bu kazaya bağlandı. Yukarı Merinis adı, "yabancı kökten geldiği" için 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Yukarı Bakraçlı olarak değiştirilmiştir. Yukarıbakraçlı köyünün nüfusu 1965 yılında 235 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde sadece 21 kişi okuma yazma biliyordu.
1993 yılında Büyükşehir olan Erzurum'da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de Şenkaya Belediyesi'nin bir mahallesi olmuştur.
Coğrafya

Mahalle, Erzurum il merkezine 151 km, Şenkaya ilçe merkezine 36 km uzaklıktadır. Mahalle, Şenkaya'nın kuzeybatısında olup, D.060 numaralı Erzurum-Ardahan (Oltu-Göle) devlet yoluna, Aşağıbakraçlı ve Paşalı mahalleleri üzerinden, 11,8 km.lik bir köy yoluyla bağlıdır.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- |
2022: 100
2021: 105
2020: 110
2019: 104
2018: 96
2017: 107
2016: 104
2015: 108
2014: 99
2013: 102
2012: 105
2011: 102
2010: 109
2009: 112
2008: 115
2007: 112
2000: 145
1990: 194
1985: 221
1965: 235
Sarıtaş, Köprüköy

| Sarıtaş |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Erzurum'un Türkiye'deki konumu
SarıtaşSarıtaş'ın Erzurum 'daki konumu
Koordinatlar: 39°46′48″N 41°52′23″E﻿ / ﻿39.78°K 41.873°D﻿ / 39.78; 41.873
Ülke:  Türkiye
İl: Erzurum
İlçe: Köprüköy
Coğrafi bölge: Doğu Anadolu Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Rakım: 2300 m
Nüfus (2022): 240
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0442
İl plaka kodu: 25
Posta kodu: 25320
Sarıtaş, Erzurum ilinin Köprüköy ilçesine bağlı bir kırsal mahalledir.
Tarihçe

Mahallenin eski adı, 1916 yılı kayıtlarında Kürt Kalmaz olarak geçmektedir. Daha önceleri Erzurum ili Karayazı ilçesine bağlı olan köy, 1992 yılında ayni ilin Köprüköy ilçesine bağlanmıştır. 1993 yılında Büyükşehir olan Erzurum'da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de Köprüköy Belediyesi'nin bir mahallesi olmuştur.
Coğrafya

Mahalle, Erzurum il merkezine 106 km, Köprüköy ilçe merkezine 50 km uzaklıktadır. Mahalle, Köprüköy'ün güneyinde olup, D.955 numaralı Erzurum-Muş (Köprüköy-Hınıs) devlet yoluna, Kayabaşı ve Yağan mahalleleri üzerinden  26,2,8 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır. Doğu yönünde ayni yola Payveren Mahallesi üzerinden 17,2 km.lik bir yolla da bağlıdır.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- |
2022: 240
2021: 248
2020: 241
2019: 248
2018: 244
2017: 255
2016: 254
2015: 252
2014: 248
2013: 231
2012: 222
2011: 221
2010: 233
2009: 244
2008: 239
2007: 242
2000: 188
1990: 527
1985: 462
1965: 396
İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi

| --- | --- |

Kuruluş: 1979
Eğitim dil(ler)i: Türkçe ve İngilizce
Bağlılık: İstanbul Üniversitesi
Dekan: Prof. Dr. Adem Esen
Konum: Beyazıt, Fatih, İstanbul
Web sitesi: http://siyasal.istanbul.edu.tr/
Dipnotlar: https://siyasal.istanbul.edu.tr/tr/yonetim
İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi, İstanbul Üniversitesi'ne bağlı, 1979'da Siyasal Bilimler Fakültesi adı altında eğitim vermeye başlayan bir fakülte.
İstanbul Üniversitesi içinde siyaset bilimi, kamu yönetimi ve ilgili alanlarda araştırma yapılmasına olanak tanımayı ve bu alanlarda uzman yetiştirmeyi amaçlayan bir fakülte kurulması projesi, 1962 yılından itibaren Hukuk Fakültesi profesörü Tarık Zafer Tunaya tarafından geliştirildi. Üniversite Senatosu'nun 13 Ekim 1977 tarihli kararıyla Hukuk Fakültesi öğretim üyelerinin Siyasal Bilimler Fakültesi kurması kararlaştırıldı. Hukuk Fakültesi'nden ayrılan yedi öğretim üyesi (Prof. Dr. Tarık Zafer Tunaya, Prof. Dr. Ümit Doğanay, Prof. Dr. Aydın Aybay, Doç. Dr. Murat Sarıca, Doç. Dr. A. Ülkü Azrak, Doç. Dr. İzzettin Doğan ve Doç. Dr. Ersan İlal) Siyasal Bilimler Fakültesi'nin kurucu öğretim üyeleri oldular.
Fakülte, 1979-1980 akademik yılında öğrenci alarak öğretime başladı. 1980 yılından itibaren İstanbul Üniversitesi Merkez Kampüsü içinde bulunan Bekirağa Bölüğü adıyla  tanınan yapı içinde hizmet verdi. Mezunlarının kamu sınavlarına girebilmesi için 22/06/1986 tarih ve 3286 sayılı Kanunla fakültenin ismi Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nin adıyla uyumlu hale getirilerek “İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi” adını almıştır.
Fakülte, kuruluşunu takip eden süreç içinde Kamu Yönetimi, Uluslararası İlişkiler, İşletme, İktisat ve Maliye bölümleriyle eğitim verdi. 1993 yılında İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi'nin yayınına başlandı.
İktisat, Maliye ve İşletme bölümlerinin 1999 yılında rektörlük kararı ile kapatılmasıyla iki bölüm (Kamu Yönetimi ve Uluslararası İlişkiler bölümleri) eğitime devam etti. 2006 yılında ise İşletme bölümü yeniden açıldı.
2006'dan beri süregelen zamanda fakültede Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi, Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler ve İşletme olmak üzere üç akademik birim ile öğretim icra edilmektedir.
Bekirağa Bölüğü binasının restorasyona girdiği 2014 - 2018 yılları arasında fakülte geçici olarak İstanbul Üniversitesi'nin Gülhane kampüsünde hizmet verdi. Eylül 2018 itibarıyla yenilenen binasıyla eski yerinde Beyazıt Kampüsünde hizmet vermeye devam etmektedir.
Fakültenin Gülhane'de bulunan ve 2014-2018 arası kullanılan binası, daha önce Çocuk Mahkemesi binası olarak kullanılmaktaydı.
Bölümler

Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Bölümü
Uluslararası İlişkiler Anabilim Dalı
Siyaset Bilimi Anabilim Dalı
Siyasi Tarih Anabilim Dalı
Devletler Hukuku Anabilim Dalı
Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi Bölümü
Hukuk Bilimleri Anabilim Dalı
Yönetim Bilimleri Anabilim Dalı
Siyaset ve Sosyal Bilimler Anabilim Dalı
Kentleşme ve Çevre Sorunları Anabilim Dalı
İktisat Anabilim Dalı
Maliye Anabilim Dalı
İşletme
Üretim Yönetimi ve Pazarlama Anabilim Dalı
Yönetim ve Organizasyon Anabilim Dalı
Muhasebe ve Finansman Anabilim Dalı
Sayısal Yöntemler Anabilim Dalı
Fakülte heykeli

Fakülte binası içinde İran asıllı heykeltıraş Ahad Hüseyni'nin  Düşünen Adam adlı heykeli bulunur. Fakültenin simgesi olan heykel, elinde küre tutan yaşlı bir adam figürünü içerir. Heykeltıraş, eseri yalnız insanları anlatmak için yaptığını ifade etmiştir. Yaşlı adamın yüzünün sağ tarafında kötümser, sol tarafında ise iyimser bir ifade bulunur. Küre, dünyanın her yerinde yaşanan zorlukları gösterir. Kürenin etrafı, bu zorlukların sona ereceği ümidinin ifadesi olarak üzerinde Atatürk'ün "Yurtta Sulh, Cihanda Sulh" vecizesinin yer aldığı bir hale ile çevrilmiştir.
Ahad Hüseyni'nin Düşünen Adam Heykeli (1983), fakültenin simgesidir.
Termodinamik çevrim

Termodinamik çevrim, bir veya daha çok hal değişimi (termodinamik süreç) gerçekleştiren, iş veya enerji üreterek veya enerjiyi transfer ederek ilk haline dönen bir çalışma akışkanı içeren çevrimlerdir. Tabloda termodinamik çevrimlerin listesi verilmiştir.
Kapalı bir çevrim esnasında, sistem başlangıçtaki termodinamik sıcaklık ve basınç durumuna döner. Termodinamik sistemlerde ısı ve iş gibi tüm çevrim basamakları birbirlerinden bağımsızdır. Başlangıç durumuna dönen sistemlerde termodinamiğin birinci kanununun uygulanışı şöyledir:
Yukarıda çevrim sonunda sistemin enerjisinde bir değişimi olmadığı ifade edilmiştir. Ein (Egiriş), sistemdeki ısı ve iş girişini, Eout (Eçıkış), sistemdeki ısı ve iş çıkışını ifade etmektedir. Termodinamiğin birinci kanunu aynı zamanda, bir çevrimdeki net ısı girişinin, net iş çıkışına eşit olduğunu söyler. (Isı için Qgiriş pozitif, Qçıkış ise negatif kabul edilir.)
Isı ve İş

Başlıca termodinamik çevrimler, güç çevrimleri ve ısı pompası çevrimleridir. Güç çevrimlerinde ısı girişi ve mekanik iş çıkışı vardır. Isı pompası çevrimlerinde ise mekanik iş girişi ile düşük sıcaklıktan yüksek sıcaklığa ısı transferi yapılır. 
Basınç-Hacim (PV) (İngilizce: Pressure-Volume) ve Sıcaklık-Entropi diyagramlarında saat yönündeki çevrim güç çevrimine, saat yönünün tersine olan çevrim ise ısı pompası çevrimine işaret eder.
Isı ve İş > Çevrim noktaları

Otto Çevrimi:
1→2: İzantropik Genişleme: Sabit entropi (s), basınç (P) düşüşü, hacim (v) artışı, sıcaklık (T) artışı
2→3: İzokorik Soğuma: Sabit Hacim(v), basınç (P) düşüşü, entropi  düşüşü(S), Sıcaklık (T) düşüşü
3→4: İzantropik Sıkıştırma: Sabit entropi(s), basınç (P) düşüşü, hacim (v) düşüşü, sıcaklık (T) artışı
4→1: İzokorik Isınma: Sabit hacim (v), basınç (P) artışı, entropi (S) artışı, sıcaklık (T) artışı
Termodinamk süreçler (prosesler) listesi;
Adyabatik: çalışma akışkanında ısı ve kütle kaybının veya kazancının olmadığı haldeki süreçtir. Toplam iç enerji değişimi sıfırdır.
İzotermal: Sıcaklık değişiminin sıfır olduğu haldeki süreçtir. (T=sabit, δT=0)
İzobarik: Basınç değişiminin sıfır olduğu haldeki süreçtir. (P=sabit, δP=0)
İzokorik: Hacim değişiminin sıfır olduğu haldeki süreçtir. (V=sabit, δV=0)
İzantropik: Entropi değişiminin sıfır olduğu haldeki süreçtir. (S=sabit, δS=0)
Isı ve İş > Güç çevrimleri

Ana madde: Isı motoru
Termodinamik güç çevrimleri ısı motoru operasyonlarının temelidir. Isı motorları dünyadaki elektrik gücünün önemli bir kısmını sağlarken, motorlu taşıtların çok büyük çoğunluğu da ısı motorlarıyla çalışır. Güç çevrimler iki kategoride incelenebilir: gerçek çevrimler ve ideal çevrimler. Güç çevrimleri kullandıkları ısı motoru tiplerine göre birbirlerinden ayrılırlar. İçten yanmalı motorlarda en sık rastlanan çevrimler: otto çevrimi; benzinli motor'da kullanır, Dizel çevrimi; dizel motor'da kullanılır. Dıştan yanmalı motorlarda ise Brayton çevrimi; türbin motoru kullanır, Rankine çevrimi; buhar türbini kullanır, Stirling çevrimi ve Ericsson çevrimleri; sıcak hava motoru kullanırlar.
Örnek, 4 termodinamik süreç (proses) içeren ısı motoru çevriminden (net iş çıkışı) basınç-hacim mekanik iş çıkışı
Süreç (proses) 4-1 ve 2-3 arasında hacim değişikliği meydana gelmez ise, denklem (3) şu şekilde basitleştirilebilir:
Isı ve İş > Isı pompası çevrimi

Ana madde: Soğutma çevrimi
Günlük kullanılan ısı pompaları ve buzdolaplarında termodinamik ısı pompası çevrimleri kullanılır.
Termodinamik çevrim noktalarının tasviri.
Semiz Ali Paşa

| Semiz Ali Paşa> Osmanlı Sadrazamı |
| --- | --- |
Görev süresi 12 Temmuz 1561 - 28 Haziran 1565
Hükümdar: I. Süleyman
Yerine geldiği: Damat Rüstem Paşa
Yerine gelen: Sokollu Mehmed Paşa
Kişisel bilgiler
Doğum: Praça, Bosna Sancağı
Ölüm: 28 Haziran 1565 İstanbul
Defin yeri: Eyüpsultan Mezarlığı, İstanbul
Semiz Ali Paşa (ö. 28 Haziran 1565, İstanbul), I. Süleyman saltanatı döneminde 1561-1565 yılları arasında sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamıdır.
Değerlendirme

Modern "Osmanlılar Ansiklopedisi"'nde Semiz Ali Paşa'yı şöyle değerlendirilmiştir:
Kaynaklarda kıvrak zekalı, siyaseti iyi bilen, güler yüzlü, nüktedan ve hoşsohbet biri olduğu belir(tilmiştir).
Latifeleri, güzel sözleri vardır. Nükte ve latifeleri İstanbul devlet ricali ve halk arasında gayet yaygınca bilinip kulaktan kulağa yayılmıştır. Hatta bazıları yazılmış latifenamelerde de yayınlanmıştır. Uzun boylu ve gayet şişman olduğu için kendisini çekecek at bulunmaz olması alaya alınmıştır. Bir fakir arzuhal verirken afyon kutusunu düşürünce "Efendi, kıblenümanız düştü, alınız" deyip, adam kutuyu alırken kapak açılıp afyonlar saçılınca "teşbih koptu, toplayınız" dediği bildirilir. Halka devlet nimetleri hakkında çok vaatlerde bulunması halk arasında bunlara "Ali Paşa vergisi" deyiminin kullanılmasına yol açmıştır. Devlet ilerigelenlerinin Semiz Ali Paşa'nin karşıtı olduğu Malta Şövalyelerine karşı deniz seferine çıkan donanmayı Yedikule önlerinde uğurladıktan sonra dönerken "Paşalarımız Malta kalesini helvadan sanıp yemek isterler" diye karşıtlarını tenkit etmiştir.