stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Sevil Berberi (Paisiello)
Temsiller

Fransız tiyatro oyunu yazarı Pierre Beaumarchais 1773'te yayımladığı ve 1775 başından beri Paris'te başarı ile sahnelenen "Le Barbier de Séville" adlı komedi oyunu İtalyan libretto ve opera hazırlayıcılar tarafından müziksel opera eseri halinde uyarlanmaya başlamıştır. 1782'de Paisiello'nun gayet popüler olan "Il barbiere di Siviglia" opera eserinden önce seyirciler için aynı konulu aynı isimli birkaç opera eseri bestelenmiş ve yapımlanmıştı. Paisiello'nun eseri ilk defa "Sankt Petersburg'da yapımlanmasından hemen sonra İtalyanca ve Almanca olarak Avrupa opearaevlerinde gayet popüler olarak yapımlanıp temsil edilmeye başlandı. Bunlar arasında bu eserin 1783-1804 döneminde Viyana'da 5 değişik tiyatro salonunda hem İtalyanca hem de Almanca olarak yaklaşık 100 temsili verildi. Bunun yanında 1783'te Napoli'de; 1784'te Varşova, Prag, Versay'da; 1785'te Cassel, Bratislava, Mannheim'da; 1786'da Liege, Köln ve Madrid'de yapımlandı. 1787'de Napoli'de Teatro dei Fiorentini yapımlamaı için Paisiello eserine üç yeni müziksel parça ekledi. 1788'de opera Berlin ve Londra'da yapımlandı. Sonra sıra ile 1789'da Paris'te ; 1791'de Lizbon'da; 1793'te Brüksel'de; 1797#/de Stockholm'da ve 1801'de New Orleans, ABD'de yapımlandı.
1789'da Mozart Viyana'da şarkıcı olan görümcesi Josepha Hofer için bu eserde bulunan "Già riede primavera" adlı arya yerine "Schön lacht der holde Fruhling" (K. 580) adlı bir yeni arya bestelediği ama bunun temsil için kullanılmadığı Mozart'ın müsvedde defterlerinden tespit edilmiştir.
Paiseiello'nun "Sevil Berberi" eseri 1816'da Gioachino Rossini'nin Sevil Berberi eserinin prömiyer temsilından sonra da Rossini'nin eserine kıyasla daha fazla sevilip tutuldu. Fakat 19. yüzyıl ilerledikçe Rossini'nin eseri daha fazla sevilmeye başlandı ve seyirci gözünden düşen Paisiello'nun eseri gittikçe daha az defa tekrarlanmaya başlandı. 19. yüzyılın yarısında Paisiello'nun eseri operaevleri repretuvarından kayboldu. 19. yüzyılın sonları ve 20. yüzyılda Paisiello'nun eseri tekrar temsil edilmeye başlandı. 1868'de Paris'te; 1875'te Torino'da, 1913'te Berlin'de, 1918'de Monte Carlo'da yapımlandı. İngilizce çevirisi 2005'te İngiltere'de Bempton Klasik Opera tarafından yeniden yapımlandı.
Roller

| Rol | Ses tipi | Prömiyerde roller, 15/16 Eylul 1782 (Orkestra şefi:--) |
| --- | --- | --- |
| Kont Almaviva (İspanyol asılzadesi, Lisadoro adıyla kiyafet değiştirmiş, Rosina'nin sevdiği) | tenor | Guglielmo Jermolli |
| Rosina (Doktor Bartalo'nun koruması altında öksüz kız; Kont Almiviva'nın sevgilisi) | soprano | Anna Davia de Bernucci |
| Doktor Bartolo (Öğretmen, Rosina'nın kıskanç velisi) | bas | Baldasisare Marchetti |
| Figaro (Berber) | bariton | Giovanni Battista Brocchi |
| Don Basilio (Orgcu, Rosina'nın özel müzik öğretmeni) | bas | Luigi Pagnanelli |
| Giovinetto ('Gençlik', Bartolo'nun yaşlı uşağı) | tenor |  |
| Svegliato ('Uyanık', gayet uyuşuk uşak) | bas |  |
| Noter | bas |  |
| Alcalde | tenor |  |

"Şehir muhafızlığı bekçileri ve hizmetçiler "
Enstrümantasyon

Bu eserin partitur notalarında şu küçük orkestra öngörülmüştür:
2 flüt, 2 obua, 2 klarinet, 2 fagot
2 korno, 2 trompet
1 mandolin, yaylı çalgılar
Basso Continuo (piyano, viyolonsel, kontrbas
Eserdeki müziksel parçalar

Uvertür
Eserdeki müziksel parçalar > Perde I

N. 1 - Giriş: Ecco, l'ora s'avvicina, sahne 1

N. 2 - Scena ve ikili:  Diamo alla noia il bando, sahne 2

N. 3 - Arya: Scorsi già molti paesi, sahne 2

N. 4 - İkili: Lode al ciel, che alfine aperse, sahne 3

N. 5 - Kavatina: Saper bramate, sahne 6

N. 6 - İkili: Non dubitar, o Figaro, sahne 6

N. 7 - Üçlü: Ma dov'eri tu, stordito, sahne 11

N. 8 - Arya: La calunnia, mio signore, sahne 13

N. 9 - Arya: Veramente ho torto, è vero, sahne 15

N. 10 - Üçlü: Ah, Rosina! / Voi, Lindoro?, sahne 16

N. 11 - Kavatina: Giusto ciel, che conoscete, sahne 18
Eserdeki müziksel parçalar > Perde II

N. 12 - İkili: Oh che umor! ohimè, che umore!, sahne 1

N. 13 - Arya: Già riede primavera, sahne 4

N. 14 - İspanyol Seghidiglia: Vuoi tu, Rosina, sahne 4

N. 15 - Beşli Don Basilio! / Giusto cielo!, sahne 11

N. 16 - Temporale Come, Basilio, voi nol conosceste?, sahne 13

N. 17 - Eşli resitatif: Io t'aspettava sol per detestarti, sahne 18

N. 18 - Finale: Cara, sei tu il mio bene, sahne 18
Seçilmiş disk kayıtları

| Yıl | Roller  (Figaro, Kont Almiviva, Rosina, Dr> Bartalo, Basilio, Giovinetto, Svegliato) | Orkestra şefi Orkestra ve koro | Marka |
| --- | --- | --- | --- |
| 1958 | Renato Capecchi,  Nicola Monti,  Graziella Sciutti,  Rolando Panerai,  Mario Petri. | Renato Fasano  Virtuosi di Roma. | 2 CD, Carrère 9427 |
| 1984 | István Gáti,  Dénes Gulyás.   Krisztina Laki, József Gregor,  Sándor Sólyom-Nagy,  Csaba Réti,  Miklós Mersei | Adam Fischer Hungarian State Orkestra | 2CD; Hungaroton HCD 12525-6 |
| 2000 | Stefano Consolini,  Pietro Spagnoli,  Anna Maria Dell'Oeste,  Angelo Nardinocchi,  Luciano Di Pasquale | Giuliano Carella Trieste Teatro Lírico G. Verdi Orkestrası | 2 CD. Dynamic CDS 417/1-2 |
| 2008  (Kayıt: 2005 Teatro Orfeo, Taranto, İtalya) | Donata Di Gioia, Mirko Guadagnini, Stefania Donzelli, Maurizio Lo Piccolo, Paolo Bordogna | Giovanni di Stefano   Giovanni Paisiello Festival Oda OrkestrasĭĬĬÌıı | DVD, Bongiovanni |
Dış kaynaklar

Lazarevich, Gordana,, "Barbiere di Siviglia, Il (i), a", Kaynak:Sadie, Stanley  (Ed.), (1997) The New Grove Dictionary of Opera, Cilt:I Sayfa:309-311. Oxford: Oxford University Press  ISBN 978-0-19-522186-2 (İngilizce)
Holden, Amanda (Ed.), (2001), The New Penguin Opera Guide, New York: Penguin Putnam, ISBN 0-14-029312-4 (İngilizce)
Oltu Çayı

| Oltu Çayı |
| --- | --- |
 Oltu Çayı (sağda) ve Tortum Çayı'nın (solda) birleşmesi

Genel bilgiler
Kaynak: Kargapazarı Dağları

Ağız: Çoruh Nehri
Oltu Çayı, Erzurum'un Oltu ilçesinde bir akarsu. Kargapazarı Dağları'ndan doğan çay, Oltu sınırlarına girerek ilçeyi ortadan ikiye böler. Yusufeli yol ayrımı mevkiinde Tortum Çayı ile birleşerek Çoruh Nehri'ne karışır.
Fiziki özellikleri

Su sıcaklığı yazın ortalama 26 °C, kışın ise 6 °C dolaylarındadır. Su pH'ı mevsime göre 7,9 ile 8,2 arasında değişmektedir.
Doğal yaşam

Oltu Çayı'nda akarsuya özgü Barbus plebejus escherichi isimli bir tür bıyıklı balık yaşamaktadır.
Hidroelektrik potansiyel

Oltu Çayı üzerinde 1 adet hidroelektrik santrali bulunmaktadır; 122 MW kurulu güce sahiptir.
Favartia

Favartia Muricidae familyasına bağlı bir cinstir. Türleri geçmişte Murex, Pterynotus, Pygmaepterys, Ocenebra, Minnimurex veya Murexiella cinslerinin bir parçasıydı ve hala yerel isimleri olarak Murex terimini almaktadır. Tip türü Favartia brevicula'dır (G. B. Sowerby II, 1834)
Efrenk Çayı

| Efrenk Çayı |
| --- | --- |
 
Konum
Ülke(ler): Türkiye
Genel bilgiler
Kaynak: Bolkar Dağları
Kaynak rakımı: 1500 m
Ağız: Akdeniz
Ağız rakımı: 0 m
Uzunluk: 100 km
Havza alanı: 480 km²
Debi: 3.2 m³/s
Efrenk Çayı (Müftü Çayı), eskiden Suntras, Bolkar Dağları'ndan doğan, Mersin şehir merkezinden geçerek, limanın batısından Akdeniz'e dökülen akarsu.
Akarsu eski adı Efrenk olan Aslanköy sınırlarında yaklaşık 1.500 metre yükseklikten doğar. Buradaki adı Aslanköy Deresi'dir. Mersin şehir merkezinin kuzeyinde Müftü Deresi adını alır.
Akdeniz ikliminin görüldüğü akarsu havzasında en fazla yağış kış aylarında görülür. Bu nedenle akarsunun rejimi düzensizdir. Yılda ortalama 100 hm³/yıl su taşımaktadır.
Mersin'de çay üzerinde birisi Çukurova otoyolu üzerinde olmak üzere beş köprü bulunur. Mersin'deki ilk yerleşim yeri olan Yumuktepe höyüğü akarsunun kenarında bulunur. Müftü Çayı Mersin limanının batı kenarından, 36°47′06″K 34°37′16″D﻿ / ﻿36.78500°K 34.62111°D﻿ / 36.78500; 34.62111 noktasından Akdenize ulaşır.
Çayın yukarı çığırında sulama amaçlı Aslanköy Göleti inşa edilmiştir. 1.33 hm³ depolama hacme sahip göletin alanı 0,19 km²'dir.
Kaledran Çayı

Kaledran Çayı Mersin ili Anamur ilçesinde yer alan bir çaydır. Çayın adı Toros Dağları üzerindeki Kaleduran adındaki bir kale öreninden gelmektedir. Bölgedeki yazın kuruyan birçok çayın aksine her mevsim belli bir debiye sahip olan çay 36°06′01″K 32°33′46″D﻿ / ﻿36.10028°K 32.56278°D﻿ / 36.10028; 32.56278 koordinatlarında Akdeniz'e dökülür. Çayın kaynağı Toros Dağlarında Anamur'a bağlı Güngören köyü kuzeyindedir. Güneye doğru akan çay Akdeniz'e dökülmeden önce Mersin ili batı sınırını çizer. Çayın batısı Antalya ili Gazipaşa ilçesi, doğusu ise Anamur ilçesidir. 
Eskiden bu bölgede bulunan ve çayla aynı isme sahip olan köyün bazı kısımları çayın batısında kalmıştı. Bu sebepten köy ikiye ayrıldı ve doğudaki köy Anıtlı batıdaki köy de Yakacık adını aldı. Ancak halk arasında her iki kısım da hala Kaledran adıyla anılır.
Çayın denize döküldüğü yerde küçük bir kıyı ovası oluşmuştur. Bu verimli ovada muz ve çeşitli turunçgiller başta olmak üzere susamdan yer fıstığına kadar pek çok ürün yetiştirilir.
Karacaoğlan Çayı

Karacaoğlan yapay çağlayan
Karacaoğlan Çayı Mersin ilinde bir akarsudur.
Karacaoğlan çayının kaynakları Toros Dağlarında merkez Mezitli ilçesine bağlı Tepeköy beldesi dolaylarındadır. Ancak güneye doğru akarken Erdemli ilçesine girerek, Çeşmeli ve Kargıpınarı beldeleri arasında  ve 36°38′51″K 34°25′42″D﻿ / ﻿36.64750°K 34.42833°D﻿ / 36.64750; 34.42833 koordinatlarında Akdeniz’e dökülür. Çay geçtiği bölgelerde  Şahna, Müğlü, Dikiner, Sandal, Gilindire gibi farklı adlarla bilinir. Ovaya indikten sonra çayın suları sulama amacıyla kullanılır. Yağışlı dönemler sonrasında çayın kullanım dışı suları yamaçlardan akıtılarak yapay bir çağlayan oluşturulur. Elvanlı beldesi kuzeyindeki bu çağlayan yöre halkı için bir piknik yeridir.
Türkiye Jokey Kulübü

| --- | --- |
Türkiye Jokey Kulübü logosu
Kısaltma: TJK
Kuruluş tarihi: 23 Ekim 1950
Konum: Türkiye Jokey Kulübü Veliefendi Hipodromu 34144 Bakırköy/ İstanbul
(kuruluş): 1909
Resmî internet sitesi
tjk.org
Türkiye Jokey Kulübü (TJK), Türkiye'de, Tarım ve Orman Bakanlığı'nın belirli sürelerle yenilediği bir sözleşmeden aldığı yetkiyle at yarışları düzenleme ve müşterek bahis organizasyonu hususunda yetkili tek kurumdur.
Tarihçe > İlk dönemler

23 Eylül 1856 tarihinde İzmir'de düzenli olarak at yarışları koşulmaya başlamıştır. Bu yarışların düzenlenmesine öncülük eden isimler dönemin İngiltere Başkonsolosu Mr. Patterson'dur. Bu kişi liderliğinde Smyrna Races Club (İzmir Yarış Kulübü) kurulmuştur. İzmir yarışları yılda bir kez Paskalya günleri düzenlenmiş ve bu gelenek I. Dünya Savaşı başlayana kadar devam etmiştir.
Osmanlı Padişahları arasında spora düşkünlüğü ile ünlenen Abdülaziz de İstanbul Kâğıthane'de, İzmir'dekine benzer biçimde at yarışları düzenletmişti. Aynı dönemlerde Samsun, Manisa, Diyarbakır'da da at yarışları yapıldığı bilinmektedir.
Tarihçe > Osmanlı Jokey Kulübü

Türkiye'de de yarış ve yetiştiriciliğin jokey kulüp aracılığı ile düzenlenmesi düşüncesi 1909 yılında kurulan Osmanlı Jokey Kulübü ile eyleme dönüştürülmek istenmiş ama bu kulübün çalışmaları hakkında net bilgiler bulunmamaktadır. 1909 yılında yayınlanan yönetmeliğe göre Osmanlı Jokey Kulübü'nün Başkanlığını 1913 yılında Sadrazamlığa gelen Sait Halim Paşa yapmıştır.
Tarihçe > Sipahi Ocağı Yarışları

İzmir'de yapılan yarışların savaş sebebi ile sona ermesinden sonra koşuların İstanbul'da düzenlenmesi için çalışmalar başladı.Dönemin güçlü ismi Enver Paşa'nın da desteklemesi sonucunda Sipahi Ocağı Binicilik Kulübü ve Islahi Nefsi Feres Cemiyeti (At Soyunu İyileştirme Derneği) 1913 yılında kuruldu. Veliefendi'nin yarış yeri olarak seçilmesi de bu döneme rastlar.
1920 yılında Mustafa Kemal Atatürk Ankara tren istasyonu yanında 1600 metrelik pisti olan bir alanda at yarışları düzenletmişti.
Tarihçe > Jokey Kulüp Dönemi

23 Ekim 1950 tarihinde dönemin cumhurbaşkanı Celal Bayar ve başbakanı Adnan Menderes'in onayları alınarak o dönemin Devlet Bakanı Fevzi Lütfi Karaosmanoğlu, Kocaeli Milletvekili Saim Önhon, Halim Sait Türkhan, Nejat Evliyazade ve Sait Akson tarafından Türkiye Jokey Kulübü kurulmuştur.1950'de 24 kişi olan asli üye sayısı bugün 112 kişiye ulaşmıştır.
Necip Fazıl Kısakürek kulübün ısmarlamasıyla 1958'de At'a Senfoni adlı bir eser yazdı.
Hipodromlar

Türkiye Jokey Kulübü bünyesinde yer alan hipodromlar:
Adana Yeşiloba Hipodromu
Ankara 75. Yıl Hipodromu
Antalya Hipodromu
Bursa Osmangazi Hipodromu
Diyarbakır Hipodromu
Elazığ Hipodromu
İstanbul Veliefendi Hipodromu
İzmir Şirinyer Hipodromu
Kocaeli Kartepe Hipodromu
Şanlıurfa Hipodromu
TJK TV

Ana madde: TJK TV
TJK TV; at yarışlarını canlı yayınlayan televizyon kanalıdır.
Atla Terapi Merkezi

At'la Terapi Türkiye Jokey Kulübü tarafından engelli çocukların tedavisine destekleyici bir katkı sağlamak amacıyla gerçekleştirilen bir sosyal sorumluluk projesidir. Fiziksel, zihinsel ve duygusal bozuklukları olan çocukların gelişimine yardımcı olabilmek için uzmanlar ve terapi için yetiştirilmiş atlar eşliğinde gerçekleştirilmektedir. Doktor raporuyla at binmesine izin verilen engelli çocukların at binmesi sağlanarak atın klasik hareketi uzman fizyoterapistin yöntemiyle destekleyici bir tedavi yöntemi olarak uygulanmaktadır. Engelli çocuklar bu merkezlerde at binmenin yanında atlarla bir arada bulunup; at tımarı, sevdirilmesi, beslenmesi gibi aktiviteler gerçekleştirmektedir.
İstanbul Veliefendi, Antalya, İzmir Şirinyer, Diyarbakır, Bursa Osmangazi, Şanlıurfa, Adana ve Elazığ Hipodromlarında ücretsiz olarak hizmet vermektedir.
Geçmişten günümüze Türkiye Jokey Kulübü başkanları

Ana madde: Türkiye Jokey Kulübü başkanları listesi
| Sıra | Başkan | Başkan | Görev aldığı yıllar |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. |  | Fevzi Lütfi Karaosmanoğlu | 1950-1956 |
| 2. |  | Etem Menderes | 1956-1956 |
| 3. |  | Fehmi Simsaroğlu | 1960-1960 |
| 4. |  | Fikret Yüzatlı | 1960-1961 |
| 5. |  | Vehbi Koç | 1961-1961 |
| 6. |  | Kâzım Köylü | 1962-1962 |
| 7. |  | Kemal Sahir Kurutluoğlu | 1962-1966 |
| 8. |  | Özdemir Atman | 1967-1968 / 1987-1990 |
| 9. |  | Burhan Karamehmet | 1969-1972 |
| 10. |  | Sadun Atığ | 1972- 1975 / 1979-1980 |
| 11. |  | Zühtü Erişen | 1975-1975 |
| 12. |  | A. Cemal Kura | 1976-1978 / 1985-1987 |
| 13. |  | Basri Karabucak | 1980-1982 |
| 14. |  | Nail Avunduk | 1982-1984 |
| 15. |  | Kenan Binak | 1984-1985 / 1990-1990 |
| 16. |  | Orhan D. Özsoy | 1990-1992 |
| 17. |  | Hazım Gözlükçü | 1992-1995 / 1998-1999 |
| 18. |  | Ali Doğan Ünlü | 1995-1996 |
| 19. |  | Tali Çalbatur | 1996-1997 |
| 20. |  | Muammer Kitapçı | 1997-1998 |
| 21. |  | Ömer Faruk Girgin | 1999-2004 / 2011-2012 |
| 22. |  | Umur Tamer | 2004-2007 |
| 23. |  | Yasin Kadri Ekinci | 2007-2009 / 2015-2018 |
| 24. |  | Behçet Homurlu | 2009-2011 |
| 25. |  | Serdal Adalı | 2012-2015   2018-Görevde |
Vulcanoctopus hydrothermalis

Vulcanoctopus hydrothermalis küçük bir bentik ahtapottur. Hidrotermal bacalara endemiktir.
Vulcanoctopus cinsindeki bilinen tek türdür.
The Train (film, 1964)

| --- | --- |
The Train

Yönetmen: John Frankenheimer
Yapımcı: Jules Bricken
Yazar: Franklin Coen Frank Davis Walter Bernstein
Oyuncular: Burt Lancaster Paul Scofield Jeanne Moreau Michel Simon
Müzik: Maurice Jarre
Görüntü yönetmeni: Jean Tournier Walter Wottitz
Kurgu: David Bretherton
Dağıtıcı: United Artists
Çıkış tarih(ler)i: 24 Eylül 1964 (1964-09-24) (France) 29 Ekim 1964 (1964-10-29) (United Kingdom) 7 Mart 1965 (1965-03-07) (United States)
Süre: 133 minutes
Ülke: United States France
Dil: İngilizce
Bütçe: $5.8 milyon
Hasılat: $6.8 milyon
The Train, John Frankenheimer tarafından yönetilen senaryosunu Franklin Coen ve Frank Davis'in kaleme aldığı başrollerinde Burt Lancaster, Paul Scofield, Jeanne Moreau ve Michel Simon'un yer aldığı 1964 yapımı savaş filmi.
Joan Chen

| Joan Chen |
| --- | --- |

Doğum: 26 Nisan 1961 (63 yaşında) Şanghay, Çin
Meslek: Oyuncu, film yönetmeni, senaryo yazarı, film yapımcısı
Etkin yıllar: 1975-günümüz
Evlilik: Jim Lau (1985-1990) Peter Hui (1992-)
Ödüller: Hundred Flowers Awards for Best Actress 1980 Little Flower Paris Film Festival Special Jury Prize 1999 Xiu Xiu: The Sent Down Girl NBR International Freedom Award 1999 Xiu Xiu: The Sent Down Girl IF Award for Best Actress 2007 The Home Song Stories Torino Film Festival Award for Best Actress 2007 The Home Song Stories AFI Award for Best Actress 2007 The Home Song Stories AF Award for Best Supporting Actress 2008 The Sun Also Rises

Joan Chen (geleneksel Çince: 陳冲, Basit Çince: 陈冲; Mandarin: Chén Chōng; Cantonese: 陳沖/Chan Chung; Jyutping: can4 cung1)(d. 26 Nisan 1961, Şanghay/Çin), Çin asıllı Amerikalı oyuncu ve yönetmen. Chen Chong adıyla dünyaya gelmiştir. Son İmparator, İkiz Tepeler ve Sevgiyi Ararken film ve dizilerindeki oyunculuğu; New York'ta Sonbahar filmdeki yönetmenliği ile tanınır.
Hayatı

Joan Chen, 26 Nisan 1961'de Çin'in Şanghay kentinde dünyaya gelmiştir.Hem annesi hem de babası doktordur. Şanghay Film Akademesi (Şangay Film Academy) ve Şanghay Yabancı Diller Enstitüsü'nde (Şangay Institute of Foreign Languages) eğitim gördü.
Aktörlük kariyerine Çin'de başlamıştır. Joan Chen Çnli yönetmen Jin Xie tarafından film çekimlerini izlemek üzere gerçekleştirilen bir okul gezisi sırasında keşfedilmiştir. İlk filmi 1977'de çektiği "Gençlik"tir (Qingchun). 1979 yılında çektiği "Küçük Çiçek" (Xiao hua) isimli film onu Çin çapında üne kavuşturmuştur. Chen, bu filmdeki performansıyla "Yüz Çiçek Ödülülleri"nde (Hundred Flower Awards) Çin'in En İyi Kadın Oyuncusu ödülünü kazanmıştır. Bu filmden sonra Çin basını Chen'e "Çin'in Elizabeth Taylor"ı yakıştırmasını yapmıştır.
Chen, 1981 yılında eğitim görmek üzere ABD'ye gitmiştir. Önce New Paltz'daki "State University of New York" ardından da Northridge'deki "California State University"e devam etmiştir. ABD'de önceleri çeşitli filmler ve TV izilerinde küçük roller üstlenmiştir. 1986 yılında Prodüktör Dino De Laurentiis'in dikkatini çekmiş ve onun vasıtasıyla "Tai-Pan" isimli filmde önemli bir rol üstlenmiştir. 1987 yılında Bernardo Bertolucci'nin Son İmparator filminde üstlendiği başrol Chen'i hem ABD hem de dünya çapında üne kavuşturmuştur. 1990-1992 yıllarında İkiz Tepeler dizisinde canlandırdığı "Jocelyn Packard" karakteri ABD'deki ününü pekiştirmiştir. Chen'in 2004 yılında Sevgiyi Ararken filminde canlandırdığı "Ma" karakteri de eleştirmenlerce "dikkate değer" bulunmuştur.
1998 yılında yönetmenliğe soyunan Chen'in yönettiği en önemli film 2000 yılında çektiği ve başrollerini Richard Gere ile Winona Ryder'ın paylaştığı New York'ta Sonbahar'dır.
Chen 1985-1990 yılları arasında kendisi gibi aktör olan Jim Lau ile evli kalmış 18 Ocak 1992'de ise Kardiolog Peter Hui ile evlenmiştir. Chen, iki kız çocuğu annesidir. Halen, San Francisco'da yaşamakta ve sık sık Şanghay'a gitmektedir.
Colchicum chalcedonicum

Colchicum chalcedonicum, Colchicaceae ailesine bağlı, Kadıköy çiğdemi olarak bilinen, bir acıçiğdem türüdür.
Bilimsel Tanımı

Colchicum chalcedonicum kormusu 3 ila 5 cm uzunluğunda, oval ya da neredeyse küresel, dış tuniği siyahımsı kahverengi, iç tuniği kırmızımsı kahverengidir. Yapraklar 4 ila 7 arası sayıdadır. 1 ila 3 arası çiçek görülür. Çiçek soluk ya da koyu morumsu pembe renklidir ve zaman zaman damalıdır. Ağustos ve ekim ayları arasında çalılık alanlar ile ormanlık alanların açıklıklarında görülür.
Etimoloji

Tür adını Bitinya eyaletinin limanlarından biri olan Kalkedon'dan (şimdi Kadıköy) almaktadır.
Colchicum chalcedonicum
Hicaz Garı

| Hicaz Garı محطة الحجاز |
| --- | --- |
Tren istasyonu
Hicaz Garı

Konum: Şam Suriye
Koordinatlar: 33°30′40″K 36°17′42″D﻿ / ﻿33.51111°K 36.29500°D﻿ / 33.51111; 36.29500
Hat(lar): Hicaz Demiryolu
Peronlar: 5
Yapı
Mimar: Fernando De Aranda
Tarihçe
Açılış: 1907
Kapanış: 1920
Hicaz Garı (Arapça: محطة الحجاز), Suriye'nin başkenti Şam'da bulunan eski bir tren istasyonudur. Gar, Merce Meydanı yakınlarında yer almakta olup eski Hicaz Demiryolu'nun bir parçasıydı.
İstasyon, Osmanlı İmparatorluğu döneminde, hattın Tebük'ün güneyindeki ilk bölümünün açıldığı 1907 yılında faaliyete geçti. 1909 yılında tren seferleri Şam ve Medine arasında sıkça yapılmaya başlandı.
Hicaz Demiryolu'nun bir parçasıydı ve demiryolunun birçok tren istasyonu vardı. Bu istasyonlar şunlardır: el-Taibe, Amman, Anese, Bosra, D'ara, Derra, Djizeh, el-Akhthar, el-Ula, Haifa, Jisra, Kadem, Khamees, Makarin, Ma'an, Marfaq, Meda'in Saleh, Muazzem, Tabuk, Wadi Kelt, Wadi Rum, Zarqaa ve Zat ul Hajj.
Gar, İspanyol mimar Fernando de Aranda tarafından tasarlanmıştır. Bina daha sonra tarihi bir simge haline gelmiş ve önünde İsviçre yapımı bir lokomotif sergilenmiştir.
Garın gece saatlerinde görünümü (2009)
Garın iç kısmı
İstasyonun iç kısmı güzel dekore edilmiş bir tavana sahiptir. İstasyonun orijinal peronları kapalıdır.
Ayrıca Bakınız

Hicaz Demiryolu
Chemin de Fer de Hedjaz Syrie (Suriye Hicaz Demiryolu)
Ürdün Hicaz Demiryolu
Tanrı'nın Barışı ve Ateşkesi

Revilla de Collazos kilisesinde, Tanrı'nın Barışını ve Ateşkesini tasvir eden sütun başlığı: iki atlı şövalye düelloya girişir, ancak bir kadın onları dizginlerinden tutar.
Tanrı'nın Barışı ve Ateşkesi (Latince: Pax et treuga Dei), Orta Çağ'da Katolik Kilisesi tarafından yönetilen bir hareketti ve tarihteki en etkili toplu barış hareketlerinden biriydi. Hem Pax Dei'nin hem de Treuga Dei'nin amacı, eski Karolenj İmparatorluğu'nun batı yarısında (9. yüzyılın ortalarında çöküşünün ardından) manevi yaptırım tehdidini kullanarak kan davasının şiddetini sınırlamaktı. Bu hareket aynı zamanda halkın katılımıyla da güçlendi. Pek çok halk, kıtlıklara, şiddete ve etraflarındaki sosyal düzenin çöküşüne bir çözüm olarak hareketi destekledi.
Tanrı'nın Barışı ilk olarak 989'da Charroux Konseyi'nde ilan edildi. Dini mülkiyeti, tarımsal kaynakları ve silahsız din adamlarını korumaya çalışıldı. İlk olarak 1027'de Toulouges Konseyi'nde ilan edilen Tanrı'nın Ateşkesi ise soyluların şiddet uyguladığı haftanın günlerini ve yılın zamanlarını sınırlamaya çalıştı. Hareket, on üçüncü yüzyıla kadar hayatta kaldı.
Eski Karolenj İmparatorluğu'nun batı yarısındaki şiddet sorunuyla başa çıkmaya yönelik diğer stratejiler arasında Şövalyelik ve Haçlı Seferleri yer alır.
Georges Duby, Pax Dei'nin genişleyen sosyal yansımalarını şöyle özetledi:
Tanrı'nın Barışı ve Ateşkesi, mahremiyete kutsal bir önem atfederek, topluluk toplantılarının gerçekleşebileceği bir alan yaratılmasına yardımcı oldu ve böylece köy düzeyinde kamusal alanın yeniden oluşturulmasını teşvik etti. On birinci ve on ikinci yüzyıllarda kilisenin gölgesinde, barış düzenlemelerine göre şiddetin yasak olduğu dokunulmazlık bölgelerinde birçok köy büyüdü.
Arka plan

Şiddetle ilgili Hristiyan yasaları, daha önceki Pax Romana kavramından evrimleşmişti.
697 gibi erken bir tarihte Iona'lı Adomnán, din adamlarının topraklarında çocukların, din adamlarının, din öğrencilerinin ve köylülerin öldürülmesine karşı yaptırımlar sağlayan Cáin Adomnáin'i ilan etti.
Bazı tarihçiler, Papa I. Gelasius'un İmparator Anastasius'a yazdığı ve kralların yargılarını vermeden önce dini yetkilileri dinlemelerini önerdiği bir mektupta, 494 gibi erken bir tarihte seküler yetkililer için barış konusunda dini bir tartışma olduğunu belirtiyorlar.
Bu dini tartışma, laik şiddet ve kilisenin laik otoriteler üzerindeki önceliği ile ilgili olarak, özel savaşlar ve şiddetli kan davalarının Avrupa çapında hem kilise binalarını hem de manastır topluluklarını tehdit etmeye başladığı on birinci yüzyılda gelişti. Kilise mülkünün yok edilmesini açıkça saygısızlık olarak belirleyen Trosly Konseyi tarafından kanıtlandığı gibi, kilise mülkünü korumaya yönelik diğer dini önlemler de onuncu yüzyıldan on birinci yüzyıla kadar gözlemlendi.