stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Nübye aslanı
Karakteristik özellikler

Nübye aslanı zoolojik örneklere göre açıktan koyu sarımsı kahverengiye kadar farklı renklere sahiptir. Erkek aslan derileri farklı renk ve uzunlukta yelelere sahiptir. Hayvanat bahçelerindeki doldurulmuş erkek bireylerin baş-kuyruk uzunluğu 2,35 ila 2,8 m (7 ft 9 in ila 9 ft 2 in), dişilerin ise 2,5 m (8 ft 2 in) civarında değişmektedir. Kafatası boyutu ise 30,85 ila 37,23 cm (1 ft 0,15 in ila 1 ft 2,66 in) arasındaydı. Bazı yeleler omzun üzerinden ve göbeğin altından dirseklere kadar uzanıyordu. Yeledeki tüyler 8 ila 22 cm (3,1 in ila 8,7 in) uzunluğundaydı.
19. yüzyıldaki avcı kayıtlarında, Nübye aslanının en büyük aslan olduğu ve vahşi erkeklerin ağırlığının 270 ila 300 kg (600 ila 660 lb) arasında değiştiği iddia edilmiştir. Ancak sahada ölçülen bu tür verilerin doğruluğu tartışmalıdır. Esaret altındaki Nübye aslanları çok daha küçüktü ancak kötü koşullar altında tutulmaları nedeniyle potansiyel boyutlarına ve ağırlıklarına tam olarak ulaşamamış olabilecekleri düşünülmektedir.
Aslan yelelerinin rengi ve büyüklüğünün, aslan popülasyonlarına alt spesifik bir statü vermek için yeterince belirgin bir morfolojik özellik olduğu düşünülüyordu. Yele gelişimi yaşa göre ve farklı bölgelerdeki bireyler arasında farklılık gösterir ve bu nedenle alt tür tanımlaması için yeterli bir özellik değildir. Yelelerin büyüklüğü Nübye aslanlarının soyu için bir kanıt olarak kabul edilmez. Bunun yerine, mitokondriyal DNA araştırmalarının sonuçları, müze örneklerinde bulunan ve Nübye aslanı kökenli olduğu düşünülen benzersiz bir haplotip Nübye aslanlarının genetik farklılığını desteklemektedir. Bu haplotipin varlığı, tutsak Nübye aslanlarını tanımlamak için güvenilir bir moleküler belirteç olarak kabul edilmektedir.
Nübye aslanlarının, Atlas Dağları'nda özellikle kış aylarında diğer Afrika bölgelerine göre daha düşük sıcaklıklar nedeniyle uzun tüylü yeleler geliştirmiş olabileceği düşünülmektedir. Serengeti Millî Parkı'ndaki aslanlar üzerinde yapılan uzun süreli bir çalışmanın sonuçları, ortam sıcaklığı, beslenme ve testosteron seviyesinin aslan yelelerinin rengini ve boyutunu etkilediğini göstermiştir.
Taksonomi

Felis leo, Carl Linnaeus tarafından 1758 yılında Konstantin, Cezayir'de bulunan bir tip örnek için önerilen bilimsel isimdir. Linnaeus'un tanımınıdan sonra, 19. yüzyılda Kuzey Afrika'dan birkaç aslan zoolojik örneği tanımlanmış ve alt tür olarak önerilmiştir:
Felis leo barbaricus, Avusturyalı zoolog Johann Nepomuk Meyer tarafından 1826 yılında tanımlanmış, Berberi Kıyısı'ndan gelen bir aslan derisiydi.
Felis leo nubicus, Henri Marie Ducrotay de Blainville tarafından 1843 yılında tanımlanmıştır. Antoine Clot tarafından Kahire'den Paris'e gönderilen ve 1841 yılında Ménagerie du Jardin des Plantes'de ölen Nübye'li bir erkek aslandı.
1930 yılında Reginald Innes Pocock, Asya aslanı hakkında yazarken, Nübye aslanını Panthera cinsine dahil etmiştir.
20. ve 21. yüzyılın başlarında, zoologlar arasında aslan sınıflandırması ve önerilen alt türlerin geçerliliği konusunda çok fazla tartışma ve münakaşa olmuştur:
1939 yılında Glover Morrill Allen, F. l. barbaricus ve nubicus'u F. l. leo ile eşanlamlı olarak kabul etmiştir.
1951 yılında John Ellerman ve Terence Morrison-Scott, Palearktik bölgede Afrika aslanı Panthera leo leo ve Asya aslanı P. l. persica olmak üzere yalnızca iki aslan alt türü olduğunu kabul etmiştir.
Bazı yazarlar P. l. nubicus'u geçerli bir alttür ve P. l. massaica ile eşanlamlı olarak kabul etmiştir.
2005 yılında P. l. barbarica, nubica ve somaliensis, P. l. leo altında toplanmıştır.
2016 yılında, IUCN Kırmızı Liste değerlendiricileri Afrika'daki tüm aslan popülasyonları için P. l. leo'yu kullanmıştır.
2017 yılında, Kedi Uzman Grubu'nun Kedi Sınıflandırma Görev Gücü Kuzey, Batı ve Orta Afrika ve Asya'daki aslan popülasyonlarını P. l. leo olarak sınıflandırmıştır.
Taksonomi > Genetik araştırmalar

Afrika ve Asya aslanlarından alınan örneklerin kullanıldığı filocoğrafik analizin sonuçları 2006 yılında yayımlanmıştır. Afrika örneklerinden biri Ulusal Doğa Tarihi Müzesi'nde (Fransa) bulunan ve Sudan'ın Nubya bölgesinden gelen bir omurdu. Mitokondriyal DNA açısından, Orta Afrika Cumhuriyeti, Etiyopya ve Kongo Demokratik Cumhuriyeti'nin kuzey kesiminden aslan kafatası örnekleri ile gruplandırılmıştır.
Tarihi Nübye aslanı morfolojik olarak farklı olsa da, genetik benzersizliği tartışmalı kalmıştır.
Aslanların evrimiyle ilgili olarak 2008 yılında yapılan kapsamlı bir çalışmada, Afrika ve Hindistan'dan 357 vahşi ve tutsak aslan örneği incelenmiştir. Sonuçlar, Fas'taki dört tutsak aslanın herhangi bir benzersiz genetik özellik sergilemediğini, ancak Batı ve Orta Afrika'dan gelen aslan örnekleriyle mitokondriyal haplotipleri paylaştığını göstermiştir. Bu aslanların hepsi Asya aslan örneklerini de içeren büyük bir mtDNA grubunun parçasıydı. Sonuçlar, bu grubun Doğu Afrika'da geliştiği ve yaklaşık 118.000 yıl önce aslan yayılmasının ilk dalgasında kuzeye ve batıya gittiği hipotezine kanıt sağladı. Afrika içinde ve daha sonra Batı Asya'da dağıldı. Afrika'daki aslanlar muhtemelen Geç Pleistosen'den bu yana çeşitli göç dalgaları sırasında melezleşen tek bir popülasyon oluşturmuştur.
2016'da yayınlanan kapsamlı bir genetik çalışma, Kuzey Afrika'daki soyu tükenmiş Nübye aslanları ile Orta ve Batı Afrika'daki aslanlar arasındaki yakın ilişkiyi doğrulamış ve ayrıca ilkinin Asya aslanı ile aynı alt kümeye girdiğini göstermiştir.
Eski dağılımı ve yaşam alanı

Tarihsel gözlemler ve 19. ve 20. yüzyıllara ait av kayıtları, Nübye aslanının Akdeniz ormanları, ormanlık alanlar ve çalılıklarda yaşadığını göstermektedir. Bir Nübye aslanının en batıda görüldüğü yerin Fas'ın batısındaki Anti-Atlas olduğu bildirilmiştir. Fas'taki Atlas ve Rif Dağları'ndan, Cezayir'deki Kusur ve Amur Sıradağları ile Tunus'taki Aurès Dağları'na kadar uzanıyordu.
Nübye aslanı Cezayir'de, batıda Ouarsenis ile kuzeyde Chelif Nehri düzlükleri ve doğuda Pic de Taza arasındaki ormanlık tepelerde ve dağlarda görülmüştür. Güneyde Aurès Dağları'na doğru Konstantin Vilayeti'nin ormanlarında ve ağaçlık tepelerinde yaşamıştır.
1830'larda aslanların Akdeniz kıyılarında ve insan yerleşimlerinin yakınında yok edilmiş olabileceği düşünülmektedir.
Nübye aslanı, Libya'da 18. yüzyılın başlarına kadar kıyı boyunca varlığını sürdürmüş ve 1890'da Tunus'ta nesli tükenmiştir. 19. yüzyılın ortalarına gelindiğinde Nübye aslanı nüfusu, aslanları vuranlara ödüller verilmesi sebebiyle büyük ölçüde azaldı. Cezayir'deki Chelia ve komşu dağların sedir ormanları yaklaşık 1884 yılına kadar aslanlara ev sahipliği yapmıştır. Nübye aslanı 1890'da Bône bölgesinde, 1891'de Humeyr ve Sevk Ahras bölgelerinde ve 1893'te Batna Vilayetinde yok olmuştur. Vahşi bir Nübye aslanının kayıtlara geçen son vurulma olayı 1942 yılında Atlas Dağları'nın Fas kısmındaki Tizi n'Tichka yakınlarında gerçekleşmiştir. Uzak dağlık bölgelerde küçük bir aslan popülasyonun 1960'ların başlarına kadar hayatta kalmış olabileceği de düşünülmektedir. Cezayir'de bir aslanın bilinen en son görüldüğü yer 1956'da Beni Ourtilane Bölgesi'dir.
Tarihi kayıtlar, aslanların Mısır'daki Sina Yarımadası'nda, Nil boyunca, Doğu ve Batı Çöllerinde ve Natrun Vadisi bölgesi ile Akdeniz'in deniz kıyısı boyunca görüldüğünü göstermektedir. MÖ 14. yüzyılda IV. Thutmose, Memfis yakınlarındaki tepelerde aslan avlamıştır. MÖ ikinci binyılın başlarında Nil boyunca ve Sina Yarımadası'nda medeniyetlerin büyümesi ve çölleşme, Kuzey Afrika'daki aslan popülasyonlarının izole edilmesine katkı sağlamıştır.
Davranış ve ekoloji

Nübye aslanları nadir görüldüğü 20. yüzyılın başlarında, çiftler halinde ya da bir erkek ve dişi aslan ile bir veya iki yavrudan oluşan küçük aile grupları halinde görülmüşlerdir. 1839 ve 1942 yılları arasında vahşi aslanların görüldüğü yerler arasında yalnız yaşayan hayvanlar, çiftler ve aile birimleri yer almaktadır. Bu gözlemlerin analizi, aslanların özellikle doğu Mağrip'te artan zulüm altında bile sürüler halinde yaşamaya devam ettiğini göstermektedir. Sürülerin büyüklüğü muhtemelen Sahra altı habitatlarda yaşayan sürülerle benzerlik gösterirken, Nübye aslanı popülasyonunun yoğunluğunun daha nemli habitatlara göre daha düşük olduğu düşünülmektedir.
Atlas Dağları'nda Berberi geyiği (Cervus elaphus barbarus) ve ceylan nüfusu azaldıktan sonra, aslanlar özenle bakılan hayvan sürülerini avlamıştır. Ayrıca yaban domuzunu (Sus scrofa) da avlamışlardır.
Bu bölgedeki simpatrik yırtıcılar arasında Afrika parsı (P. pardus pardus) ve Atlas ayısı (Ursus arctos crowtheri) bulunmaktadır.
Esaret altında

Ayrıca bakınız: Damnatio ad bestias
Orta Çağ'da Londra Kulesi'ndeki hayvanat bahçesinde tutulan aslanların Nübye aslanları olduğu, 1936 ve 1937 yılları arasında kulede kazılan iyi korunmuş iki kafatası üzerinde yapılan DNA testiyle ortaya çıkmıştır. Kafatasları radyokarbon yöntemi ile 1280-1385 ve 1420-1480 olarak tarihlendirilmiştir. 19. yüzyılda ve 20. yüzyılın başlarında aslanlar genellikle otellerde ve sirk menajerliklerinde tutulmuştur. 1835 yılında Londra Kulesi'ndeki aslanlar Wellington Dükü'nün emriyle Londra Hayvanat Bahçesi'ndeki iyileştirilmiş muhafazalara nakledilmiştir.
Rabat Hayvanat Bahçesi'ndeki aslanlar, Nübye aslanına özgü olduğu düşünülen özellikler sergiliyordu. Soylular ve Berberi halkı, aslanları Fas kraliyet ailesine hediye olarak sundu. Ailenin 1953 yılında sürgüne gönderilmesi üzerine Rabat'ta sayıları 21'e ulaşan aslanlar bölgedeki iki hayvanat bahçesine nakledildi. Bunlardan üçü Kazablanka'daki bir hayvanat bahçesine, geri kalanı ise Meknes'e nakledildi. Meknes'teki aslanlar 1955 yılında saraya geri taşındı, ancak Kazablanka'daki aslanlar bir daha geri dönmedi. 1960'ların sonlarında Rabat yakınlarındaki Temara'da yeni aslan muhafazaları inşa edildi. 2006 yılında yapılan bir mtDNA araştırmasının sonuçları, Alman Neuwied Hayvanat Bahçesi'nde tutulan bir aslanın bu koleksiyondan geldiğini ve büyük olasılıkla Nübye aslanının soyundan geldiğini ortaya çıkarmıştır.
Bu koleksiyondaki beş aslan örneği maternal olarak Nübye aslanı değildir. Bununla birlikte, Nübye aslanının genlerinin, Avrupa hayvanat bahçesi aslanlarında da bulunması muhtemeldir, çünkü bu, en sık tanıtılan alt türlerden biriydi. Alt tür sınıflandırması yapılmadan yönetilen Avrupa ve Amerika hayvanat bahçelerindeki birçok aslan, büyük olasılıkla Nübye aslanlarının torunlarıdır. Birçok araştırmacı ve hayvanat bahçesi, doğrudan Fas Kralı'nın koleksiyonundan gelen aslanlardan oluşan bir soy kütüğünün geliştirilmesini desteklemiştir.
Addis Ababa Hayvanat Bahçesi 21. yüzyılın başında 16 yetişkin aslan barındırmaktaydı. Ön bacaklarına kadar uzanan koyu, kahverengi yeleleriyle Nübye ya da Cape aslanlarına benzemekteydiler. Ataları Etiyopya İmparatoru Haile Selassie'nin zoolojik koleksiyonunun bir parçası olarak güneybatı Etiyopya'da yakalanmıştı.
Belfast Hayvanat Bahçesi, 2005 yılından bu yana Port Lympne Vahşi Hayvan Parkı'ndan transfer edilen 3 yetişkin olduğu iddia edilen Nübye aslanını barındırmaktadır. Panthera.org ile ortaklaşa olarak Belfast Hayvanat Bahçesi 2023 yılında yeni bir Nübye aslanı yaşam alanı açmıştır.
Kültürel önemi

Daha fazla bilgi: Aslanların kültürel tasvirleri ve Aslan § Kültürel önemi
Aslan aynı zamanda erken dönem Mısır sanatında ve edebiyatında da sıkça görülür. Yukarı Mısır'daki Hierakonpolis ve Koptos'ta bulunan aslan heykelleri ve heykelcikleri Erken Hanedan Dönemi'ne tarihlenmektedir. Erken dönem Mısır tanrısı Mehit aslan başlı olarak tasvir edilmiştir. Antik Mısır'da aslan başlı tanrı Sekhmet, ülkenin koruyucusu olduğu inancıyla saygı görürdü. Yıkıcı gücü temsil ediyordu ama aynı zamanda kıtlık ve hastalığa karşı koruyucu olarak da görülüyordu. Ege'deki Girit, Eğriboz, Rodos, Berre ve Sakız adalarındaki mezarlarda Sekmet ile ilişkilendirilen ve MÖ 9. ve 6. yüzyıllar arasındaki Erken Demir Çağı'na tarihlen aslan başlı figürler ve muskalar bulunmuştur. Ümmü El Ka'ab nekropolünde, MÖ 31. yüzyıla tarihlenen Hor-Aha'ya ait bir mezarda, çoğunlukla yetişkin olmayan yedi aslanın kalıntıları çıkarılmıştır. 2001 yılında, Sakkara'daki Tutankhamun'a adanmış bir nekropolde Maïa'nın mezarında mumyalanmış bir aslan iskeleti bulunmuştur. Muhtemelen Ptolemaios döneminde yaşamış ve ölmüş, yetersiz beslenme belirtileri göstermiş ve muhtemelen uzun yıllar esaret altında yaşamıştı. Nübye aslanı Nübye kültüründe bir semboldür ve sıklıkla sanat ve mimaride tasvir edilmiştir. Amon, Amesemi, Apedemak, Arensnuphis, Hathor, Bast, Dedun, Mehit, Menhit ve Sebiumeker gibi Nubia tanrıları Kuşit dininde aslan koruyucuları olarak tasvir edilmiştir.
Roma Kuzey Afrikası'nda aslanlar, amfitiyatrolardaki venatio gösterileri için deneyimli avcılar tarafından düzenli olarak yakalanırdı.
Fas millî futbol takımına "Atlas Aslanları" da denilmektedir ve taraftarlar genellikle aslan yüzlü tişörtler ya da aslan kostümleri giyerler.
Bronx Hayvanat Bahçesi'ndeki bir Nübye aslanı, 1897
Harita P. l. leo and P. l. melanochaita'nın yayılım alanını göstermektedir.
Atlas Dağları'ndaki vahşi bir aslanın 1925'te Marcelin Flandrin tarafından çekilen son fotoğrafı.
Jan Janssonius'un (1588-1664) bir haritasından alınan bu detay, 17. yüzyılda "Barbaria" olarak bilinen ve günümüzde Cezayir'in sınırları içinde kalan Kuzey Afrika'nın eski "Berberi Kıyılarını" göstermektedir.
Ermitaj Müzesi'nde sergilenen Eugène Delacroix'nın Fas'ta bir aslan avını gösteren tablosu, 1855
Toxic

"Toxic", Bloodshy & Avant, Cathy Dennis ve Henrik Jonback tarafından Britney Spears'ın dördüncü stüdyo albümü In the Zone için yazılan, Grammy ödüllü bir dans-pop şarkısıdır. 2004 yılının başlarında albümün ikinci teklisi olarak yayımlanmıştır. "Toxic", eleştirel olarak kabul edilmesinin yanı sıra dünya çapında pek çok tekli listesinin zirvesine ulaşarak uluslararası başarı göstermiştir. 2005'te, "En İyi Dans Kaydı" dalında Spears'a bugüne kadarki ilk ve tek Grammy ödülünü kazandırmıştır.
Karşılanma

Şarkı, eleştirmenler ve endüstri tarafından büyük beğeniyle karşılandı. 2005'te, "En İyi Dans Kaydı" dalında Spears'a bugüne kadarki ilk ve tek Grammy ödülünü kazandırdı. Ayrıca oldukça saygı duyulan Pazz & Jop yılın teklisi anketinde beşinci olmuştur. Bunun yanı sıra pek çok popüler müzik dergisi şarkıyı 2000 yılından beri yayımlanan en iyi şarkılar arasında göstermiştir. Şarkı, Sony Ericsson tarafından dünya çapında yaptırılan ve 66 ülkeden 700.000 kişinin katıldığı bir araştırmada Queen'in "We Will Rock You" şarkısının ardından dünyada tüm zamanların en sevilen ikinci şarkısı seçilmiştir.
Ödüller

| Yıl | Tören | Ödül | Sonuç |
| --- | --- | --- | --- |
| 2004 | MTV Video Müzik Ödülleri | En İyi Video (Kadın) | Aday gösterildi |
| 2004 | MTV Video Müzik Ödülleri | En İyi Dans Videosu | Aday gösterildi |
| 2004 | MTV Video Müzik Ödülleri | En İyi Pop Videosu | Aday gösterildi |
| 2004 | MTV Video Müzik Ödülleri | Yılın Videosu | Aday gösterildi |
| 2004 | MuchMusic Video Ödülleri | En İyi Uluslararası Video | Aday gösterildi |
| 2004 | MTV Avrupa Müzik Ödülleri | En İyi Şarkı | Aday gösterildi |
| 2004 | Kids' Choice Ödülleri | Seçim Şarkı | Kazandı |
| 2004 | Popstar Dergisi | En İyi Pop Videosu | Kazandı |
| 2004 | Teen Choice Ödülleri | Seçim Tekli | Kazandı |
| 2004 | Golden Music Ödülleri | Yılın Müzik Videosu | Kazandı |
| 2005 | Grammy Ödülleri | En İyi Dans Kaydı | Kazandı |
| 2005 | Groovevolt Ödülleri | Yılın Videosu | Kazandı |
| 2005 | Birleşik Krallık Ivor Novello Ödülleri | En Çok Sahnelenen Eser | Kazandı |
Re-Animator

| --- | --- |
Re-Animator
Film afişi
Yönetmen: Stuart Gordon
Yapımcı: Michael Avery  Bruce William Curtis  Bob Greenburg  Charles Donald Storey  Brian Yuzna
Senarist: Kısa Hikâye:  H.P. Lovecraft  Film Senaryosu:  Dennis Paoli
Oyuncular: Jeffrey Combs  Bruce Abbott Barbara Crampton David Gale Robert Sampson
Müzik: Richard Band
Cinsi: Sinema filmi
Türü: Korku, Güldürü, Bilimkurgu
Renk: Renkli
Yapım yılı: 1985, ABD
Çıkış tarih(ler)i: 18 Ekim 1985 (ABD)
Süre: 86 dk.
Dil: İngilizce
Bütçe: 900.000 $
Devam filmi: Bride of Re-Animator
Re-Animator, H. P. Lovecraft tarafından kaleme alınmış aynı adlı hikâyeden yola çıkan ve senaryosu Dennis Paoli tarafından yazılıp 1985 yılında Stuart Gordon tarafından yönetilmiş bir korku - güldürü - bilimkurgu filmidir.
Özet

Dr. Herbert West(Jeffrey Combs), hastanede tanıştığı Dr. Cain (Bruce Abbott) ile aynı evde yaşamaya başlar. West, soğuk kanlı ve çevresine karşı aksi davranışlar gösteren bir kişiliğe sahiptir. Bu davranış biçimi Cain ve nişanlısı Megan' ı (Barbara Crampton) huzursuz etmeye başlamıştır. Bu huzursuzluk çiftin, kedilerini West' in buzdolabında ölü bulduklarında daha da artar. Bir gece yarısı Cain, evde duyduğu ilginç sesler üzerine yatağından fırlayıp ne olup bittiğini anlamaya çalışır. Bodrum katına indiğinde ise West' i bir kedinin saldırısından kaçarken bulur. Kediyi etkisiz hale getirdikten sonra Cain, ölü kedinin kendilerinin kedisi olduğunu anlar. Bu olay üzerine West, Cain' e neler olup bittiğini açıklar. West özel bir ilaç geliştirerek ölü hayvanları tekrar canlandırmayı başarmıştır.
Cain bu olanları Dr. Dean Alan Halsey' e (Robert Sampson) anlatır. Halsey ise anlattıklarının hastaneye zarar vermesinden korkarak West' i hastanedeki işinden çıkarır. Cain, West' e duyduğu inanç ile ona her konuda yardımcı olmak istemektedir. Yaptıkları plan sonucu hastane morguna gizlice girerek özel ilacı bir insan üzerinde denemek isterler. Deneyleri başarılı olur ve ölü bir erkeği diriltmeyi başarırlar fakat dirilen kişi saldırgan bir tutum sergilemektedir. Dirilen adamdan kurtulmaya çalışırlarken Dr. Hasley duyduğu gürültü üzerine morga gelir ve dirilen adamın şiddetine maruz kalır. Ölümcül yaralanışının ardından Hasley de hayatını kaybeder. Bu olay ise West tarafından kötü bir durum yerine bir fırsat olarak görülür. İlacını hazırlayan West, en taze deneği ile deneyini tekrar gerçekleştirir ve Dr. Hasley' i diriltmeyi başarır. Hasley görevliler tarafından yakalanıp bir odaya kapatılır. Tabii ki, kimse ona ne olduğunu bilmemektedir. West ile arası kötü olan Dr. Carl Hill (David Gale), West' i bodrum katında çalışırken görür ve olanları anladığını söyleyip ilacı incelemeye başlar. West bunun üzerine Dr. Carl' ı öldürerek başını gövdesinden ayırır ve yeni deneği üzerinde ilacını dener. Dr. Carl da dirilir ve ilaçları alıp West' i bayıltarak bodrum katından kaçar. Dr. Carl hastane morguna giderek birçok ölü üzerinde ilacı dener ve başarılı olur. Onu durdurmaya çalışan West ve Cain dirilen insanlar tarafından saldırıya uğrar. Dr. Carl' ın kaçırdığı Megan (Dean Alan Halsey' in kızı), babası tarafından nihayet tanınır ve Dr. Halsey dirilen insanlara karşı kızını korumaya çalışır. Dr. Carl' ın tekrar öldürülmesiyle diğer dirilenler de ölür ve olaylar kapanır.
Oyuncu kadrosu

| Aktör/Aktris | Rolü |
| --- | --- |
Jeffrey Combs: Herbert West
Bruce Abbott: Daniel 'Dan' Cain
Barbara Crampton: Megan Halsey
David Gale: Dr. Carl Hill
Robert Sampson: Dean Alan Halsey
Carolyn Purdy-Gordon: Dr. Harrod
Al Berry: Dr. Gruber
Detaylar

Konusu H. P.Lovecraft' ın The Case of Charles Dexter Ward hikâyesini konu alan The Resurrected adlı film ile benzerlikler gösteriyor.
Hikâyeye sadık kalan senaryosu ile beğeni toplayan bir filmdir.
Yedi Yahudi Çocuk

Yedi Yahudi Çocuk: Gazze için bir Piyes veya özgün adıyla Seven Jewish Children: A Play for Gaza İngiliz oyun yazarı Caryl Churchill tarafından 2009 yılında yazılmış ve tartışma yaratmış bir oyundur.
On dakika süren oyun ilk kez Londra'nın Kraliyet Meclisi Tiyatrosu'nda (Royal Court Theatre) 6 Şubat 2009 tarihinde, dokuz aktörün katılımıyla, oynanmıştır. Filistin Dayanışma Kampanyası önderlerinden de olan başarılı oyun yazarı Churchill, oyunun "sonunda Gazze'deki insanlar için bir bağış toplandığı sürece" her isteyenin oyunu oynamasına ve her türlü prodüksiyona, ücret istemeksizin, izin verdiğini açıklamıştır. Churchill'e göre oyun sadece bir tiyatro gösterisi değil aynı zamanda siyasi bir etkinliktir.
İçeriği

Yetişkin Yahudilerin çocuklarına yaşadıkları durumları ve zamanı nasıl anlatacaklarını tartışmalarını konu alan oyun yaklaşık yetmiş yıllık bir zaman dilimine yayılmış yedi farklı sahne içerir. Sadece on dakikada oynanacak şekilde tasarlanmıştır.  Tekrarların bol olduğu diyalog metinlerinde cümleler "Tell her..." yani "Ona (o kıza) söyle..." (veya cümle içerisinde "Ona ... söyle") ifadesi ile başlar. Giriş cümleleri örneğin şöyledir:
Ona bunun ciddi olduğunu söyle
Ama onu korkutma

Ona onu öldüreceklerini söyleme
Ona bunun bir oyun olduğunu söyle
But don’t frighten her

Don’t tell her they’ll kill her
Churchill her sahnenin farklı çocuklar hakkında olduğu ve bu nedenle de konuşmacıların değiştiğini belirtse de, her sahnede kaç yetişkinin rol alması gerektiği ve repliklerin oyuncular arasındaki dağılımı her ayrı prodüksiyonun kendi kararına bırakılmıştır.
Oyunun ilk iki sahnesi Holokost'u konu alır; birinde Nazilerden saklanan bir aile yer alırken diğerinde çocuklarına birçok akrabanın nasıl öldürüldüğünü anlatacaklarını düşünen yetişkinler. Sonraki sahneler ise İsrail-Arap ihtilafının gelişimini zamanda ilerleyerek konu ederler: Kudüs'e taşınan bir aile üzerine bir sahne, kızlarına Filistinli Arapları nasıl anlatacaklarını tartışan bir başka aileyi konu alan bir sahne, sonrasında ise İsrail'in zaferini, İsrail Batı Şeria duvarının inşasını ve bir Filistinli çocuğun vuruluşunu konu alan sahneler gelir. En son sahne ise 2008-2009 İsrail-Gazze ihtilafı sürecinde geçmektedir ve oyunun tek uzunca konuşmasını içerir:
Oyun yazarı tarafından oyunun tam metni Kraliyet Meclisi Tiyatrosu resmî web sitesine indirilebilir şekilde eklenmiştir. Ayrıca oyunun tam bir performansı da The Guardian'ın resmî web sitesine eklenmiştir.
Tepkiler > İnceleme ve kritikler

İngiliz The Guardian gazetesinden Michael Billington oyunun İsrail'in karşılaşmış olduğu, güvenliğin "gelişigüzel katliam için bahane olmuş olduğu", ruh halini yakaladığını yazmıştır.
The Times yazarı Dominic Maxwell de oyunu "Gazze'de olanlara, eliptik, empatik ve aydınlatıcı olan coşkulu bir yanıt" diyerek övmüştür.
The Sunday Times yazarı Christopher Hart ise oyunu kendi deyimiyle "deli gömleğine sokulmuş siyasî ortodoksluğundan" ötürü, Churchill'i ise "gülünç ve tamamen tahmin edilebilir tarafsızlık yoksunluğu"ndan dolayı eleştirmiş, bunun "kapalı, kokuşmuş, kendini beğenmiş, kendi kendini tebrik eden ve tamamen yersiz olan siyasî tiyatronun küçük dünyası"na tipik olduğunu söylemiştir.
Financial Times'in tiyatro eleştirmeni Jan Dalley oyunu uzun süredir gözden düşmüş devrimci fikirlere kulak veren "propaganda" olarak tanımlamıştır.
The Observer'den Susannah Clapp ise "Her ne kadar İsrail'in bombalamalarına Churchill'in tepkisinin ne olduğu konusunda herhangi bir sır yoksa da -ki bu [bombalamalara] karşı durmaktadır- bir propaganda haykırışından çok daha fazlasını üretmekte: bu, üç yıl önce sahnelenen ve Amerika ile Britanya'nın 'özel ilişkisi'ne karşı hakaretinden, çok daha doyurucu bir çalışma."
The Nation'da ise ödüllü oyun yazarı ve denemeci Tony Kushner ile akademik gazeteci ve eleştirmen Alisa Solomon oyunu "yoğun, güzel, çabucak geçen ve kasten belirsiz" olarak tanımlamışlardır.