stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Gulf Shores, Alabama

| Gulf Shores |
| --- | --- |
Şehir
Gulf Shores şehri

Gulf ShoresGulf Shores'in Amerika Birleşik Devletleri'ndeki konumu
Ülke:  ABD
Eyalet: Alabama
İlçe: Baldwin
İdare
 • Belediye başkanı: Robert Craft
Yüzölçümü
 • Toplam: 426,95 km²
Nüfus (26 Kasım 2009)
 • Toplam: 9.741
 • Yoğunluk: 128/km²
Zaman dilimi: UTC-06.00 (CST)
 • Yaz (YSU): UTC-05.00 (CDT)
Resmî site Şehrin resmî web sitesi
Gulf Shores, Amerika Birleşik Devletleri'nin Alabama eyaletinde yer alan ve Baldwin ilçesinde yer alan bir şehirdir. 26 Kasım 2009 tarihinde yapılan bir nüfus sayımına göre şehrin nüfusunun 9.741 olduğu tespit edilmiştir.
Demografi > 2010 Sayımı

15 Mart 2010  tarihinde yapılan bir nüfus sayımına göre şehirde 4.873 kişi, 1.848 ev ve 1.367 aile bulunmaktadır. Şehrin nüfus dağılımı ise %79,0 Beyaz, %11,3 Afrikan Amerikan, %0,3 Yerli Amerikan, %5,2 Asyalı, %0,1 Pasifik Adalı, %1,1'i ise diğer gruplardandır.
Geçitkale Havaalanı

| Geçitkale Havalimanı |
| --- | --- |
Havaalanının havadan görüntüsü
IATA: GEC - ICAO: LCGK 
Özet
Havalimanı tipi: Sivil
İşletici: Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti
Yer: Gazimağusa, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti
Açılış: 1974
Rakım (ODS): 143 ft / 44 m
Koordinatlar: 35°14′10″K 33°43′12″D﻿ / ﻿35.23611°K 33.72000°D﻿ / 35.23611; 33.72000
Web sitesi: http://www.gecitkalehavalimani.com/
Harita

g t 
Geçitkale Havaalanı, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin Gazimağusa İlçesi'nde bulunan havaalanıdır. 1974 Kıbrıs Harekatı'ndan sonra Türk askerî tarafından askeri amaçlarda kullanılmıştır. Ercan Uluslararası Havalimanı'nın bakım-onarımda olduğu Eylül 2002 ve Mayıs 2004 tarihleri arasında sivil hizmete açılmıştır. 2008 yılı itirabiyle 15 yıllığına Birleşik Krallık şirketi CAS'a kiralanmıştır. Şirket ile havaalanı işletim hakkı için yıllık 1 milyon 579 bin 900 Euro, her yıl %3 artırılacak olan işletme katkı payı için de 157 bin 990 Avro'ya anlaşılmıştır.
Geçitkale Havaalanı 2016 tarihinde imzalanan sözleşme ile yeni sahibini buldu.
Ken Robinson

Ken, Kenny ya da Kenneth Robinson adlı kişiler:
Kenneth Robinson (1897-1963), İngiliz kriketçi
Kenneth Robinson (1911-1996), Britanyalı siyasetçi
J. Kenneth Robinson (1916-1990), Amerikalı siyasetçi
Ken Robinson (1950-2020), İngiliz eğitimci
Ken Robinson (d. 1963), Amerikalı atlet
Kenny Robinson (1969-1999), Amerikalı beyzbolcu
Kenan Olcay

| Madalyalar> Erkekler Grekoromen güreş.Olimpiyat oyunları |
| --- | --- | --- |
| Gümüş | 1948 Londra | Grekoromen 52 kg |
Kenan Olcay 1948 Londra Olimpiyatları'nda
Kenan Olcay (d. 1914), Türk güreşçi.
1948 Londra Olimpiyat Oyunlarında grekoromen güreşte 52 kg'da gümüş madalya kazanmıştır.
| g t  Olimpiyat oyunlarında madalya kazanan Türk sporcular |
| --- | --- |
 Altın madalya:  Yaşar Erkan  Nasuh Akar  Gazanfer Bilge  Celal Atik  Yaşar Doğu  Ahmet Kireççi  Mehmet Oktav  Hasan Gemici  Bayram Şit  Mithat Bayrak (2 kez)  Mustafa Dağıstanlı (2 kez)  Hamit Kaplan  Müzahir Sille  Tevfik Kış  Ahmet Bilek  Hasan Güngör  İsmet Atlı  Kazım Ayvaz  İsmail Ogan  Mahmut Atalay  Ahmet Ayık  Naim Süleymanoğlu (3 kez)  Halil Mutlu (3 kez)  Mehmet Akif Pirim  Hamza Yerlikaya (2 kez)  Mahmut Demir  Hüseyin Özkan  Nurcan Taylan  Taner Sağır  Ramazan Şahin  Servet Tazegül  Taha Akgül  Mete Gazoz  Busenaz Sürmeneli 
 Gümüş madalya:  Halit Balamir  Adil Candemir  Kenan Olcay  Muhlis Tayfur  Rıza Doğan  İbrahim Zengin  İsmail Ogan  Hamit Kaplan  Hüseyin Akbaş  Hasan Güngör  Ahmet Ayık  Vehbi Akdağ  Necmi Gençalp  Hakkı Başar  Kenan Şimşek  Malik Beyleroğlu  Şeref Eroğlu  Bahri Tanrıkulu  Atagün Yalçınkaya  Azize Tanrıkulu  Nur Tatar  Daniyar Ismayilov  Rıza Kayaalp  Selim Yaşar  Buse Naz Çakıroğlu (2 kez)  Eray Şamdan  Şevval İlayda Tarhan  Yusuf Dikeç  Hatice Akbaş 
 Bronz madalya:  Ahmet Kireççi  Halil Kaya  Ruhi Sarıalp  Adil Atan  Dursun Ali Eğribaş  Hüseyin Akbaş  Hamit Kaplan  Eyüp Can  Turgut Aykaç  Ayhan Taşkın  Ali Kayalı  Mehmet Akif Pirim  Hamide Bıkçın  Adem Bereket  Sedat Artuç  Reyhan Arabacıoğlu  Mehmet Özal  Aydın Polatçı  Yakup Kılıç  Servet Tazegül  Nazmi Avluca  Rıza Kayaalp (2 kez)  Yasmani Copello  Cenk İldem  Soner Demirtaş  Nur Tatar  Hakan Reçber  Hatice Kübra İlgün  Yasemin Adar  Ferhat Arıcan  Taha Akgül (2 kez)  Ali Sofuoğlu  Merve Çoban  Uğur Aktaş  Mete Gazoz  Ulaş Berkim Tümer  Abdullah Yıldırmış  Buse Tosun Çavuşoğlu  Esra Yıldız Kahraman  Nafia Kuş
Ken Bruce

| Ken Bruce |
| --- | --- |
Ken Bruce, 2006'daki BBC Proms in the Park'ı sunarken
Doğum: Kenneth Robertson Bruce 2 Şubat 1951 (73 yaşında) Glasgow, İskoçya
Resmî site: The Ken Bruce Show

Kenneth Robertson "Ken" Bruce (d. 2 Şubat 1951) Britanyalı yayıncı ve BBC Radio 2'daki The Ken Bruce Show'un sunucusu.
Ken Read (kayakçı)

| --- | --- |

Kişisel bilgileri
Tam adı: Kenneth John Read
Doğumu: 6 Kasım 1955 (68 yaşında) Ann Arbor, Michigan, ABD
Spor
Ülke: Kanada
Spor: Kayak
Kenneth John 'Ken' Read (d. 6 Kasım 1955), Kanadalı kayakçı. FIS Alp Disiplini Dünya Kupası'nda 5 şampiyonluğu bulunmaktadır. Sporcu 1978'de Lou Marsh Kupası'na değer görülmüştür.
| g t Lou Marsh Ödülü sahipleri |
| --- | --- |
 Phil Edwards (1936)  Marshal Cleland (1937)  Bobby Pearce (1938)  Bob Pirie (1939)  Gérard Côté (1940)  Theo Dubois (1941)  Barbara Ann Scott (1945)  Joe Krol (1946)  Barbara Ann Scott (1947)  Barbara Ann Scott (1948)  Cliff Lumsdon (1949)  Bob McFarlane (1950)  Marlene Streit (1951)  George Genereux (1952)  Doug Hepburn (1953)  Marilyn Bell (1954)  Beth Whittall (1955)  Marlene Streit (1956)  Maurice Richard (1957)  Lucile Wheeler (1958)  Barbara Wagner & Robert Paul (1959)  Anne Heggtveit (1960)  Bruce Kidd (1961)  Donald Jackson (1962)  Bill Crothers (1963)  Roger Jackson & George Hungerford (1964)  Petra Burka (1965)  Elaine Tanner (1966)  Nancy Greene (1967)  Nancy Greene (1968)  Russ Jackson (1969)  Bobby Orr (1970)  Hervé Filion (1971)  Phil Esposito (1972)  Sandy Hawley (1973)  Ferguson Jenkins (1974)  Bobby Clarke (1975)  Sandy Hawley (1976)  Guy Lafleur (1977)  Graham Smith / Ken Read (1978)  Sandra Post (1979)  Terry Fox (1980)  Susan Nattrass (1981)  Wayne Gretzky (1982)  Rick Hansen / Wayne Gretzky (1983)  Gaétan Boucher (1984)  Wayne Gretzky (1985)  Ben Johnson (1986)  Ben Johnson (1987)  Carolyn Waldo (1988)  Wayne Gretzky (1989)  Kurt Browning (1990)  Silken Laumann (1991)  Mark Tewksbury (1992)  Mario Lemieux (1993)  Myriam Bédard (1994)  Jacques Villeneuve (1995)  Donovan Bailey (1996)  Jacques Villeneuve (1997)  Larry Walker (1998)  Caroline Brunet (1999)  Daniel Igali (2000)  Jamie Salé & David Pelletier (2001)  Catriona Le May Doan (2002)  Mike Weir (2003)  Adam van Koeverden (2004)  Steve Nash (2005)  Cindy Klassen (2006)  Sidney Crosby (2007)  Chantal Petitclerc (2008)  Sidney Crosby (2009)  Joey Votto (2010)  Patrick Chan (2011)  Christine Sinclair (2012)  Jon Cornish (2013)  Kaillie Humphries (2014)  Carey Price (2015)  Penny Oleksiak (2016)  Joey Votto (2017)  Mikaël Kingsbury (2018)  Bianca Andreescu (2019)  Alphonso Davies / Laurent Duvernay-Tardif (2020)  Damian Warner (2021)  Marie-Philip Poulin (2022)  Shai Gilgeous-Alexander (2023)
Kate Rusby

| Kate Rusby |
| --- | --- |

Genel bilgiler
Doğum: 1 Aralık 1973 (50 yaşında)
Başladığı yer: Penistone, South Yorkshire, İngiltere
Tarzlar: İngiliz folk müziği
Meslekler: Şarkıcı, Besteci, Müzisyen
İlişkili hareketler: Damien O'Kane The Poozies
Resmî site: www.katerusby.com

Kate Rusby, İngiliz folk müziğinin en önemli temsilcilerinden biri olan vokalist, gitarist ve bestekâr. Birleşik Krallık'ın çeşitli ulusal folk festivallerinde başı çeken isim olmuştur. Kristal berraklığındaki sesi, Linda Thompson ve Sandy Denny'yi anımsatır.
Biyografi

Kate Rusby, 1 Aralık 1973'te müzisyen bir ailede dünyaya geldi. Küçük yaşta gitar, keman ve piyano çalmayı öğrendi; bir çocuk şarkıcı olarak birçok yerel folk festivaline katıldı. Ardından The Poozies grubuna katılarak baş vokalist oldu.
1995'te Kathryn Robers ile birlikte çıkardığı albüm kariyerinde dönüm noktası oldu. 1997'de, geleneksel İngiliz folk sahnesinde yeni bir ışığın habercisi olan Hourglass (Kum Saati) adlı ilk solo albümünü çıkardı. Böyleleikle hem kendi ülkesinde, hem de Dünya çapında alkış alarak adını duyurdu.
Rusby, 2001 yılında İskoç kemancı John McCusker ile evlendi. McCusker Kate Rusby'nin müzik topluluğunda yer almaktadır. Ayrıca albümlerinin de yapımını üstlenmiştir.
Rusby aynı zamanda The Equation adlı grupta da bir süre görev almış, daha sonra yerine Cara Dillon gelmiştir. Grupta ilk zamanlarda Kathryn Roberts ve Seth Lakeman de yer almıştır.
Biyografi > Ödüller

Kate Rusby 1999'da Mercury Müzik Ödülü'ne aday gösterildi. Üç adet BBC Radyo 2 Folk Müzik Ödülü almıştır: 2000'de Yılın Folk Vokalisti ve En İyi Albüm ödülünü aldı; 2002'de ise En İyi Özgün Parça ödülünün sahibi oldu. 2006'da ise En İyi Canlı Performans ödülünü aldı.
Biyografi > Bazı bilgiler

Kate Rusby'nin topluluk önünde söylediği ilk parça, dört yaşındayken bir festivalde kız kardeşiyle birlikte seslendirdiği Our Cat's No Hair On (Kedimizin Hiç Tüyü Yok)'dur.
İlk kez on beş yaşında, Holmfirth folk festivalinde karşılığında ücret alarak şarkı söylemiştir.
İlk kez 1993'te stüdyoya girmiş ve Battlefield adlı grubun Quiet Days (Sessiz günler) adlı albümünde şarkı söylemiştir. Rusby böylece hayatında ilk defa bir albüm için para almış, ancak o sırada cepsiz bir pantolon giydiğinden dolayı parayı çoraplarının içine koymuş ve bütün gün bu şekilde dolaşmıştır.
Kathryn Robers ile çıkardıkları ilk albümün kendi adlarını taşımasının sebebi, ikisinin bir isim üzerinde uzlaşamamış olmalarıdır.
The Poozies adlı grup, dört kız ve bir erkekten oluşuyordu. Bir müzik turunda grup olarak Mısır'a gittiklerinde, grubun erkek elemanını gruptaki kızlarla birlikte yolda yürürken gören bir adam, bu kızların onun karısı olduğunu sanmış ve yanına gelerek Kate Rusby'yi almak için yüz deve ve iki eşek teklif etmiştir.
Diskografi

Albümler
Kate Rusby & Kathryn Roberts (1995)
Hourglass (1997)
Infinite Blue (The Poozies ile, 1999)
Sleepless (1999)
Little Lights (2001)
Ten (2002)
Heartlands (film müziği, 2003)
Underneath The Stars (2003)
The Girl Who Couldn't Fly (2005)
Singlelar
Cowsong (1999)
Withered and Died (2001)
All Over Again  (2006)
Karagöz, Battalgazi

| Karagöz |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin genel görünümü
Mahallenin haritadaki yeri
 Malatya
Koordinatlar: 38°17′31″N 38°20′52″E﻿ / ﻿38.2919°K 38.3478°D﻿ / 38.2919; 38.3478
Ülke:  Türkiye
İl: Malatya
İlçe: Battalgazi
Coğrafi bölge: Doğu Anadolu Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2000): 442
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 422
İl plaka kodu: 44
Posta kodu: 44000
Karagöz, Malatya ilinin Battalgazi ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya

Şehir ve ilçe merkezine 12 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- |
2000: 442
1990: 502
1985: 517
Kanoğlu

Vikisözlük'te , , veya  ile ilgili tanım bulabilirsiniz.
Kanoğlu, bir yer ismi, şu anlamlara gelebilir:
Kanoğlu, Haliliye – Şanlıurfa ili Haliliye ilçesine bağlı mahalle
Kanoğlu, Tunceli – Tunceli ili merkez ilçesine bağlı köy
Gelinkaya, Midyat

| Gelinkaya |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Mardin
Koordinatlar: 37°25′03″N 41°16′10″E﻿ / ﻿37.417456°K 41.269583°D﻿ / 37.417456; 41.269583
Ülke:  Türkiye
İl: Mardin
İlçe: Midyat
Coğrafi bölge: Güneydoğu Anadolu Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0482
İl plaka kodu: 47
Posta kodu: 47500
Resmî site 
Gelinkaya, Mardin ilinin Midyat ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe

30 Kasım 1992 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.
Coğrafya

Mardin il merkezine 60 km, Midyat ilçesine  5 km uzaklıktadır
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- |
2010: 
2000:
Kanopi (yapı)

Kanopi
Çadır çatısı biçiminde bir kanopi
Kanopi çatı şeklinde bir dış mekan yapısıdır. Branda ve tentenin aksine, yapı genellikle sabittir. Kanopi, zemini olmayan bir çadır şeklinde de olabilir. Kanopiler, kumaş kaplı bir kameriye veya kabana gibi de kullanılabilir.
John Wayne Gacy

| John Wayne Gacy |
| --- | --- |
Gacy'nin Des Plaines Polis Departmanı tarafından çekilmiş fotoğrafı, Aralık 1978
Diğer ad(lar)ı: Katil Palyaço, Pogo Palyaço
Doğum: 17 Mart 1942(1942-03-17) Chicago, Illinois, ABD
Ölüm: 10 Mayıs 1994 (52 yaşında) Crest Hill, Illinois, ABD
Ölüm nedeni: İdam
Ceza: Öldürücü enjeksiyon
Kurbanların sayısı: 33-34
Cinayetlerin süresi: 1972-1978
John Wayne Gacy (d. 17 Mart 1942 - ö. 10 Mayıs 1994), Demokrat Parti'nin seçim bölgesindeki bir danışman, iş insanı ve komşularının partilerinde palyaçoluk yapan Amerika'nın en bilinen seri katillerindendir.
17 Mart 1942'de Chicago'da işçi sınıfına mensup bir ailede doğdu. Hastanede yatan çocukları eğlendirmek için palyaço kılığına giren saygın bir Amerikalı görünümünün ardında bir seri katil olduğu öğrenildi. 1978 yılında işlediği bir cinayetten yakalandı ve gerisi geldi. Evinin altında 27 kurbanın çürümüş cesedi bulundu. İki cesedi bahçeye gömmüş, dört cesedi de nehre atmıştı. Cezaevine girdiğinde duvarlara palyaço resimleri çizdi.
Yaşam öyküsü > İlk yılları

Gacy, doğduğu ailenin ortanca çocuğu olup, kendisinden biri 2 yaş büyük, biri 2 yaş küçük olmak üzere iki kız kardeşi vardı. Terry Sullivan ve Peter Maiken'in kitabı “Katil Palyaço”ya göre Gacy babasıyla yaşadığı çalkantılı ilişki dışında normal bir çocukluk geçirmişti. Yazarlar babayı tatsız, çocuğunu fiziksel ve sözlü olarak taciz eden ve aşırı derecede alkole eğimli olarak tarif ediyorlar. Yazarlar Gacy'i babasını çok seven ve ümitsizce onun onayını ve ilgisini isteyen ancak bunu başarmayan biri olarak tanımlıyorlar. Clifford L. Lindecker'in kitabı "Erkek Çocukları Öldüren Adam"a göre ise Gacy 11 yaşında oyun bahçesindeyken kafasına salıncak çarpmış, 16 yaşına kadar doktor beyninde bir kan pıhtısı teşhisi koyana ve durumu ilaçla tedavi edene kadar kısa süren şuur kayıpları yaşamıştır. Gacy lisedeki son senesinde 4 okul değiştirdi ve mezun olamadı. Gacy okuldan atıldı ve Chicago'yu Las Vegas için terk etti. Oradayken Palm morgunda odacı olarak yarım günlük bir işte çalıştı. Vegas'ta mutsuzdu ve birkaç ay sonra Chicago'ya geri döndü.
Yaşam öyküsü > Cinayetler

12 Aralık 1978'de polis tekrar dikkatini John Wayne Gacy üzerine yoğunlaştırdı. Des Plaines'de bulunan Nisson Eczanesi'nde çalışan genç Robert Piest kaybolmuştu. Kaybolmasından önce gençle görülen son kişi Gacy idi. Dedektifler Gacy'nin geçmişini araştırdıklarında, başka bir gence anal yoldan cinsel ilişki suçundan hapiste yattığını öğrenmeleri sürpriz oldu. Bu suçlayıcı bilgiyle birlikte, dedektifler Gacy'nin evini araştırma yetkisini elde ettiler.
Ev araştırılırken, dedektifler evin altında sürünülerek girilebilen bir yer buldular. Eskimiş, küflü bir koku hemen fark edildi. Kokunun nedeninin çürük lağım boruları olduğu düşünüldüğü için koku göz ardı edildi. Dikkate değer herhangi bir suçlayıcı delil bulamadan dedektifler merkeze dönüp bulabildikleri delilleri incelemeye karar verdiler. Gacy'nin evinden toplanmış parçaların tekrar gözden geçirilmesi sırasında, dedektifler bilmeden birkaç kritik delil topladıklarını fark ettiler. Gacy'nin evinde bulunan yüzüklerden birinin 1 sene önce kaybolan bir gence ait olduğu öğrenildi. Ayrıca eczanede çalışan Robert Piest'in kaybolduğu gün, Gacy'e kendisine ait olan bir film tab fişini verdiği ve bu fişin Gacy'nin evinde bulunduğu görüldü. Bu yeni bilgilerle dedektifler bu davanın büyüklüğünü anladılar. Yeni bilgilerin keşfinden sonra, dedektiflerin yeni bir arama izni çıkarmaları çok uzun sürmedi.
22 Aralık 1978'de Gacy karanlık sırlarının aydınlanacağını fark ettiği zaman, polise gitti ve itirafta bulundu. Gacy dedektiflere: "Dört John var." dedi. Bu dört farklı kişi Gacy'nin kendi kafasında yarattığı Müteahhit John, Palyaço John ve Siyasetçi John'du. Dördüncü kişi ise Jack Hanley'di. Katil olan Jack'ti ve bütün kötü şeyleri o yapmıştı.
Yaşam öyküsü > İtiraf

"Katil Palyaço"da anlatıldığına göre, Gacy dedektiflere ilk cinayetini Ocak 1972'de gerçekleştirdiği bilgisini verdi ve ikincisi 2 yıl sonra Ocak 1974'teydi. Daha sonra anlattıklarına göre kurbanlarını kelepçelenmeleri konusunda ayartıyordu. Gacy ilk önce kurbanına birkaç numara göstermek istediğini söylüyor ve kurbanlarına palyaçoluk yaparken kullandığı hileli kelepçeler olduğunu söylediği gerçek kelepçeler takıyor ve bundan kurtulmanın özel bir yolu olduğunu söylüyor ve gençlerin kelepçeden kendilerini kurtarmalarını istiyordu. Gençler güvenli bir şekilde kelepçelendikten sonra boğazlarına ip geçirerek veya tahta parçasını gırtlaklarına bastırarak tecavüz ediyor ve öldürüyordu. Gacy bazı zamanlar cesetleri evin altına gömmeden önce ölü bedenleri yatağının altında ya da tavan arasında birkaç saat tuttuğunu da itiraf etmişti.
Gacy iki düzineden fazla insan öldürdüğünü kabul etmişti, polis tarafından yöneltilen tüm soruları cevaplayamamasına rağmen, genel olarak şöyle demişti: "Bunu Jack'e sormanız gerek." Ayrıca polise evinin altındaki ve garajındaki 28 mezarın detaylı bir haritasını çizmişti. İlerleyen süreçte diğer 5 kurbanını da Des Plaines nehrine attığını itiraf etmişti. 1 saatten kısa bir sürede evin altındaki ilk ceset bulunmuştu. Günler ve haftalar geçtikce ceset miktarı artmıştı. Des Plaines'de bulunan Gacy'nin mütevazı evindeki korkunç kazı yerleri ulusal haberlerde geceden geceye yerini aldı. Öyle ki evin kendisi hem Amerikalı hem de yurt dışındaki izleyicilere Beyaz Saray kadar tanıdık gelir oldu. Kazının detayları büyüleyiciydi. Bazı kurbanlar birbirlerine o kadar yakın gömülmüşlerdi ki polis onların muhtemelen aynı zamanda öldürüldüğüne veya gömüldüğüne inandı. Ocağın sonuna kadar 27 ceset çıkarıldı. Araştırma kış soğuğu ve donmuş yeryüzünden umulandan uzun sürdü. Bu zaman içerisinde Des Plaines nehrinde bulunan 4 ceset de Gacy'nin evinde bulunan sürücü belgeleri ve diğer kişisel eşyaları nedeniyle Gacy'ye bağlandı.
32 kurbanın kimlikleri su yüzüne çıkarken, dedektifler bütün kurbanların genç erkekler olduğunu keşfetti. Çoğunluk Chicago sokaklarında müşteri arayan erkek fahişelerdi, bazıları belirgin hiçbir sebep olmadan yok olan gençlerdi ve en az 5 tanesi PDM Müteahhitlik'te belli sürelerde çalışan işçilerdi. Şaşırtıcı şekilde, kazılarda ve nehirde Robert Piest'in cesedine rastlanamadı. Ceset arama işleminin sonuna gelindiğinde, kurtulan Robert Donnelly ve Jeff Rignall dedektiflere açıklamada bulundular. İki genç de yaşadıkları için kendilerini çok şanslı hissediyorlardı. Hikâyelerinin detayları aynıydı ancak Gacy'le karşılaşmaları farklı günlere denk geliyordu. İkisi de 1977 Aralık ayında silah zoruyla kaçırıldıklarını, kloroformla uyutulduklarını, işkence gördüklerini ve tecavüze uğradıklarını anlattılar. Sadece Gacy tarafından bilinen nedenlerden dolayı, iki gencin de hayatı bağışlandı. Korku mu, utanç mı bilinmez ama herhangi bir genç olay olduktan sonra resmi makamlara bir müracaatta bulunmamıştı.
Sonuncu olarak Nisan 1979'da, Robert Piest'in cesedi Illinois Nehri'nde bulundu. Otopside boğulma sonucu olduğu belirlendi. Gacy bu ölümden de sorumlu tutuldu.
Yaşam öyküsü > Yargılanma

Gacy'nin cinayet yargılaması 6 Şubat 1980'de başladı. 5 haftalık yargılama sonucunda savunma ve iddia makamı 100'den fazla kişiyi tanıklık etmeleri için çağırdı. Savunmanın stratejisi Gacy'nin cinayetleri işlerken akıl hastası ve kontrol dışı kişilik olduğunu kanıtlamaktı. Bu iddiayı güçlendirmek için savunma makamı davadan önce Gacy ile görüşme yapan psikiyatrları sahneye koydu. Diğer tarafta, iddia makamı Gacy'nin akıl hastası olduğuna karşı çıktı, Gacy'nin çok kişilikli olduğunu iddia etmesinin tek sebebinin ölüm cezasından kaçmak olduğunu ileri sürdü.
Jüri açıkça iddia makamının yanında yer aldı. 33 kişiyi öldürme suçundan Gacy'i suçlu bulmaları sadece 2 saat sürdü.
13 Mart 1980'de Gacy ölüme mahkûm edildi. Illinois'deki Menard Islah Merkezine yollandı. Statesville'deki hapishaneye idam için yollanana kadar 14 sene bu merkezde kalacaktı.
Yaşam öyküsü > Ölüm

9 Mayıs 1994 sabahı, idam edilmek üzere Menard Islah Merkezinden Crest Hill'deki Stateville Islah Merkezine transfer edildi. O öğleden sonra, ailesiyle birlikte cezaevi arazisinde özel bir piknik yapmasına izin verildi. Gacy, son yemeği için bir kova KFC, bir düzine kızarmış karides, patates kızartması, taze çilek ve bir diyet kola istedi. Hapishane yetkilileri davranışlarını "konuşkan ve öfkeli" olarak açıkladılar. O akşam, ölümcül bir iğne yapılması için Stateville infaz odasına götürülmeden önce bir Katolik rahiple birlikte dua etti. İdamından önceki kısa telefon röportajında, Knight-Tribune muhabirine "Benim üzerime 11 ciltli, 31 ciltsiz kitap, 2 senaryo, 1 film, 1 muhtemel Broadway oyunu, 5 şarkı ve 5000'den fazla makale var. Bunun hakkında ne diyebilirim?" dedi ve devam etti: "Bu çöplüklerin hiçbirine karşı sempatim yok."
İnfaz başlamadan önce, infazı gerçekleştirmek için kullanılan kimyasallar beklenmedik bir şekilde katılaştı ve kimyasalları Gacy'nin koluna vermek için kullanılan IV tüpünü tıkayarak prosedürü zorlaştırdı. Tanıkların infazı izlediği pencereyi kapatan panjurlar çekildi. İnfaz ekibi tıkalı tüpü değiştirdi. On dakika sonra panjurlar yeniden açıldı ve infaz devam etti. Tüm prosedür 18 dakika sürdü. Anestezistler, sorunu hapishane yetkililerinin bir infaz yürütmedeki deneyimsizliğine bağlayarak, doğru infaz prosedürleri izlenmiş olsaydı, komplikasyonların asla meydana gelmeyeceğini söylediler. Görünüşe göre bu hata, Illinois'in alternatif bir ölümcül enjeksiyon yöntemi benimsemesine yol açtı. Bu konuda, Gacy'nin duruşmasındaki bir savcı olan William Kunkle, "Kurbanlarının hepsinden çok daha kolay öldü" dedi.
Yayınlanan raporlara göre Gacy, suçlarından pişmanlık duymayan teşhis edilmiş bir psikopattı. 10 Mayıs 1994'te gece yarısından hemen sonra Gacy öldürücü iğne ile infaz edildi. Son sözleri ise "Kıçımı öpün!" oldu.
Gacy'nin infazına giden saatlerde, ıslah merkezinin dışında 1.000'den fazla olduğu tahmin edilen bir kalabalık toplandı; az sayıda ölüm cezası karşıtı protestocu da mevcut olmasına rağmen, sesli çoğunluk infazdan yanaydı. İnfazdan yana olanlardan bazıları, Gacy'nin bir palyaço olarak önceki toplum hizmetlerini anımsatan ve "Palyaço için gözyaşı yok" gibi hicivli sloganlar taşıyan tişörtler giymişti. Orada bulunan ölüm cezasına karşı protestocular sessiz bir mum ışığı nöbeti izlediler.
Gacy'nin ölümü 10 Mayıs 1994 sabah 12:58'de onaylandıktan sonra beyni çıkarıldı. John Wayne Gacy'nin çıkarılan beyni, şiddetli sosyopatların ortak kişilik özelliklerini izole etmek amacıyla Gacy ve diğer seri katillerle röportaj yapmış olan, Gacy'nin duruşmasında savunma tanığı olan psikiyatrist, yazar ve profilci Helen Morrison'ın elindedir. Cesedi yakıldı.
Filmler

John Wayne Gacy'nin işlediği cinayetler film sektöründe yerini buldu ve hakkında birçok film çekildi.
Clive Saunders'ın yönetmenliğini ve yazarlığını yaptığı "Gacy" 14 Temmuz 2004'te piyasaya sürüldü.
Eric Till'in yönettiği "To Catch A Killer" 15 Mayıs 1992'de piyasaya sürüldü. Gacy'i Brian Dennehy canlandırdı.
Svetozar Ristovski'nin yönettiği "Dear Mr. Gacy" 11 Mayıs 2010'da piyasaya sürüldü.
Anthony Fankhauser'ın yönettiği "Gacy House" 28 Eylül 2010'da piyasaya sürüldü.
Ayrıca South Park adlı çizgi dizinin ''Hell On Earth 2006'' adlı bölümünde yine seri katiller olan Ted Bundy ve Jeffrey Dahmer ile rol almıştır.
John Wayne Gacy, First Lady Rosalynn Carter ile 6 Mayıs 1978'de, ilk cinayetinden altı yıl sonra ve son tutuklanmasından yedi ay önce