Otoriteryanizm
Tanım > Otoriteryanizm ve totaliterlik arasındaki ilişki

Linz, kişisel diktatörlüklerden ve totaliter devletlerden farklı olarak yeni otoriterlik biçimlerini ayırt etmiş ve Franco dönemi İspanya'sını bir örnek olarak ele almıştır. Kişisel diktatörlüklerin aksine, yeni otoriterlik biçimleri çeşitli aktörlerin (İspanya'da askeri, Katolik Kilisesi, Falange, monarşistler, teknokratlar ve diğerleri dahil) kurumsallaşmış temsiline dayanır. Totaliter devletlerin aksine, rejim halkın desteğine dayanmak yerine, pasif halk kabulüne dayanır. Juan Linz'e göre, otoriter bir rejim ile totaliter bir rejim arasındaki ayrım, otoriter bir rejimin politikayı ve siyasi mobilizasyonu boğmaya çalışırken, totalitarizmin onları kontrol etmeyi ve kullanmayı hedeflediğidir. Otoriter rejim, temel olarak totaliter rejimden, hükûmet kontrolü altında olmayan sosyal ve ekonomik kurumların varlığıyla ayrılır. Yale Üniversitesi siyaset bilimci Juan Linz'in çalışmalarına dayanan Colorado Springs'teki Colorado Üniversitesi'nden Paul C. Sondrol, otoriter ve totaliter diktatörlerin özelliklerini incelemiş ve bunları bir tabloda düzenlemiştir.
|  | Totaliterizm | Otoriteryanizm |
| --- | --- | --- |
| Karizma | Yüksek | Düşük |
| Rol anlayışı | Liderin rejimi | Bireysel liderlik |
| İktidarın sonu | Toplum tepkisi |  |
| Yolsuzluk | Düşük | Yüksek |
| Resmi ideoloji | Evet | Hayır |
| Sınırlı çoğulculuk | Hayır | Evet |
| Meşruiyet | Evet | Hayır |
Sondrol, otoriterlik ve totalitarizmin otoriter rejimler olduğunu belirtirken, üç temel ayrım noktasında farklılık gösterdiğini savunur:
(1) Sondrol'a göre, sıradan ve genellikle popüler olmayan otoriter liderlerin aksine, totaliter diktatörler karizmatik bir "kişilik kültü" ve bilinçli bir şekilde manipüle edilen peygamberimsi bir imaj aracılığıyla takipçileriyle kitle tabanlı, sözde demokratik bir "karşılıklı bağımlılık" geliştirir.
(2) Eşzamanlı rol algıları, totaliterleri otoriterlerden ayırır. Otoriter liderler, genellikle kontrol etmek ve mevcut durumu korumakla yetinmeyi tercih eden bireyler olarak kendilerini görürler. Totaliter liderlerin kendilik algısı ise büyük ölçüde teleolojiktir. Tiran, evreni yönlendirmek ve yeniden şekillendirmek için vazgeçilmez bir işlevden öte, bir kişi değil bir varlıktır.
(3) Sonuç olarak, kişisel çıkarlar için gücü kullanma eğilimi, otoriter liderler arasında totaliter liderlere kıyasla daha belirgindir. İdeolojinin bağlayıcı çekiciliğine sahip olmadıkları için, otoriter liderler korku aşılayarak ve sadık işbirlikçilere ödüller vererek yönetimlerini desteklerler, böylece bir "hırsızlık rejimi" yaratırlar.
Totaliter rejime kıyasla, "otoriter devlet hala devlet ile toplum arasında belli bir ayrımı sürdürür. Sadece siyasi güçle ilgilenir ve bu güç sorgulanmadığı sürece topluma belli bir özgürlük sağlar. Totalitarizm ise özel yaşama müdahale eder ve onu boğar." Başka bir ayrım ise "otoriterlik, totalitarizmde olduğu gibi ütopyacı ideallere sahip değildir. Dünyayı ve insan doğasını değiştirmeye çalışmaz." Carl Joachim Friedrich, "totaliter rejimleri diğer otokrasilerden ayıran üç özelliğin olduğunu belirtmektedir: totaliter bir ideoloji, bir gizli polis tarafından desteklenen bir parti ve endüstriyel kitle toplumunun monopol kontrolü."
Greg Yudin, Moskova Sosyal ve Ekonomik Bilimler Okulu'nda siyaset felsefesi profesörü olan, "siyasi pasiflik ve sivil bağlantısızlık"ın otoriterliğin "temel özellikleri" olduğunu, totalitarizmin ise "kitlesel mobilizasyon, terör ve inançların homojenliği"ne dayandığını savunmaktadır.