stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Aida (müzikal)
Genel

Gösteri, librettosu (opera metni) Antonio Ghislanzoni tarafından yazılan Giuseppe Verdi'nin İtalyanca aynı isimdeki operasından uyarlanmıştır. Müzikal çalışması, kaynağını Verdi'nin operasının soprano Leontyne Price tarafından yazılan çocuk hikâyesi sürümünden alır. Leo ve Diane Dillon'un illüstrasyonlarının yer aldığı kitabın hakları, 1994'te uzun metrajlı bir animasyon filmi önerisi sonrasında Walt Disney Company tarafından satın alındı. Ancak Elton John Aslan Kral'ın ardından başka bir animasyon projesinin peşinden gitmek istemeyince Disney bir Broadway uyarlaması önerdi. "Opera insanları oldukça elitist olabilir, denediğimiz için bile öldürülebilirdik" sözlerine rağmen John, yanına Tim Rice'ı yanına alarak çalışmalara başladı.
Ana roller

| --- | --- |
Aida: Amonasro'nun kızı ve Nubiya Prensesi. Nubiyalı köleler hariç prenses olduğunu bilen yoktur. Nubiyalılar ile birlikte köle olarak alınır ancak Radames'in ilgisini çeker. (Mezzo-soprano Belt)
Radames: Mısır ordusunun başındaki isim, Zoser'in oğlu, Amneris'in nişanlısı. Firavunun ölümünden sonra tahta geçecek isim olarak gösterilir. Ancak Nubiyalı köle Aida'ya olan ilgisinden ötürü taht hırsından cayar. (Rock Tenor)
Amneris: Mısır Prensesi, firavunun kızı ve Radames'in nişanlısı. Şık giyimiyle bilinir. Aida onun yanına hizmetçi olarak verilir. (Mezzo-soprano Belt)
Zoser: Radames'in babası ve Mısır'ın şef bakanı. Oğlunun tahta geçmesi için firavunu zehirlemek de dahil her şeyi yapacak kadar hırslıdır. (Rock Belt)
Mereb: Radames'in hizmetçisi. Nubiyalılardan çocuk yaşta esir alınmıştır. Nubiyalılar arasında onun Nubiya prensesi olduğunu fark eden ilk kişidir. Diğer esirlere durumu anlatarak onun bir kurtarıcı olabileceğini ima eder. (Bari-Tenor)
Nehebka: Nubiyalılar adına Aida'ya konuşan köle. (Mezzo-soprano)
Firavun: Amneris'in babası ve Mısır kralı. Zoser tarafından zehirlendiği için uzun zamandır ertelediği Amneris ile Radames düğününü çabuklaştırmak ister.
Amonasro: Aida'nın babası ve Nubiya kralı. Aida ve Radames âşık olduktan sonra Mısırlılar tarafından esir alınır ve Aida'ya Mısırlılarla kurduğu bütün bağları koparmasını emreder.
Yapım tarihçesi > Broadway öncesi: Temelleri, Atlanta ve Chicago

Aida, aslen Disney yöneticileri tarafından animasyon müzikal projesi olarak düşünülmekteydi. Elton John ve Tim Rice ikilisinin üzerinde çalıştığı Aslan Kral projesinin ardından ikiliye böyle bir ikinci proje daha verilmesi kararlaştırılmıştı.
Elton John, hikâyenin animasyon yerine doğrudan müzikal olarak geliştirilmesini önerdi. 1 Nisan 1996'da projeden ilk metin Disney yöneticilerine sunuldu. John, özgün müzik çalışmalarından sonradan yayımlanmayan ancak kaçak olarak elden ele dolaşan birçok demo kaydını da sundu. İlk kayıtlarda Simone (Aida), Hank Stratton (Radames) ve Sherie Rene Scott (Amneris) yer aldı. İlk incelemeden bütün işin sahnede sunumuna kadar 2 buçuk yıl geçti.
Elaborate Lives: The Legend of Aida, ilk defa Atlanta'daki Alliance Tiyatrosu'nda gösterime girdi ve 16 Eylül–8 Kasım 1998 döneminde sergilendi. Atlanta prodüksiyonunda Heather Headley (Aida), Hank Stratton (Radames) ve Sherie Rene Scott (Amneris) yer almaktaydı. Son prodüksiyonda yer almayan bazı şarkılar bu gösterimde kendine yer buldu. Orijinal Atlanta müzikalinde neredeyse bomboş bir sahne bulunmaktaydı. Sahnenin ortasında sadece altı tonluk altın piramit şeklinde bir sahne düzeneği bulunmaktaydı. Bu düzenek hidrolik kontrollere sahipti ve piramidin kenarları ve alt kısmı, gemi kıçı veya tabut gibi mekanları ima edecek şekilde döndürülebiliyordu. Bu neredeyse 10 milyon dolara mal olan düzenek sürekli bozulduğundan dolayı Chicago'dan sahne için yeni bir prodüksiyon tasarımcısı çağrıldı. Atlanta sahnesinden hiçbir şey yeni prodüksiyona dahil edilmedi.
Yeni ve revize edilmiş prodüksiyon 12 Kasım 1999'da Chicago'daki Cadillac Palace'ta sahneye alındı ve 9 Ocak 2000'den itibaren sahnelendi. Yapımcılar bu yeni girişim için kayda değer isim değişikliklerine gitti. Atlanta yapımından sadece Aida rolündeki Heather Headley ve Amneris rolündeki Sherie Rene Scott kaldı. Chicago sahnesinde Radames'i canlandırmak üzere Adam Pascal görevlendirildi. Robert Falls, Robert Jess Ross yerine yeni sahnenin direktörlüğünü üstlendi. Bob Crowley de Stanley A. Meyer'ın yerine sahne tasarımında yer aldı. Buna ek olarak koreograf Wayne Cilento da projeye dahil oldu. Chicago takımı "Our Nation Holds Sway" şarkısını her iki perdenin başında kullandıysa da Broadway prodüksiyonunda bu şarkı yer almadı.
13 Kasım 1999 akşamı Chicago'daki Cadillac Tiyatrosu'ndaki gösteri sırasında sonlara doğru yaşanan bir talihsizlik sonucu Headley ve Pascal yaralandı. Bir olay şahidinin raporuna göre iki oyuncu kutu benzeri bir "tabut"ta nakledilmekteyken sahneden bir parça desteğinden koparak yaklaşık sekiz feet (yaklaşık 2 buçuk metre) yukarıdan sahneye düşmüştü. Ufak yaralar alan ikili hastaneye götürülseler de birkaç saatte taburcu oldular. O günden sonra tabut zemin üzerinde tutuldu.
Yapım tarihçesi > Broadway

Müzikal, 23 Mart 2000'de Elton John and Tim Rice's Aida adıyla Broadway'de Palace Theatre'da gösterime girdi ve 30 önizleme ve 1852 şovun ardından 5 Eylül 2004'te sahneden kaldırıldı. Uzunluk bakımından Broadway tarihinin en uzun 36. serisi oldu. Bu yapımın yönetmenliğini Robert Falls, koreografisini Wayne Cilento, sahne ve kostüm tasarımlarını Bob Crowley, ışık tasarımını Natasha Katz ve ses tasarımını Steve C. Kennedy üstlendi. Kendi yapımcıları tarafından finansal başarı olarak gösterilen Aida, 99 haftada yatırımını sıfırlarken toplamda 12 milyon dolarlık bir gelir elde etti.
En baştan Aida rolünü oynayan Heather Headley, bu rolünden dolayı 2000 yılında En İyi Müzikal Aktrisi dalında hem Tony Ödülü hem de Drama Desk Ödülü kazandı. Adam Pascal, Radames rolünü canlandırırken önceki projelerden beri Amneris rolünü canlandıran Sherie René Scott, 2000 Clarence Derwent Ödülleri'nde Gelecek Vaat Eden Aktris ödülünü aldı. Bu yapımaki diğer oyuncular arasında Tyrees Allen (Amonasro), John Hickok (Zoser), Daniel Oreskes (Pharaoh), Damian Perkins (Mereb) ve Schele Williams (Nehebka) yer aldı.
Sonraları Deborah Cox, Toni Braxton ve Michelle Williams gibi pop yıldızları ile Maya Days, Saycon Sengbloh, Simone ve Merle Dandridge gibi isimler Broadway yapımı sırasında Aida rolünün yerini aldı. Will Chase, Patrick Cassidy, Richard H. Blake, William Robert Gaynor ve Matt Bogart gibi isimler Radames rolünü alırken, Amneris'i Idina Menzel, Jessica Hendy, Mandy Gonzalez, Felicia Finley, Taylor Dayne ve Lisa Brescia gibi isimler canlandırdı. Zoser rolüne Micky Dolenz ve Donnie Kehr; Mereb rolüne J Marshall Evans ve Julian Bass getirildi.
Yapım tarihçesi > ABD ulusal turları

Elton John and Tim Rice's Aida, Mart 2001'den 2003'e kadar sergilendiği ABD ulusal turnesiyle de olumlu eleştiriler topladı. Bu gösteriler 2002 National Broadway Theatre Ödülleri'nde (şimdiki adı Touring Broadway Ödülleri) sekiz adaylık elde ederken, En İyi Müzikal, En İyi Aktris (Simone) ve En İyi Aktör (Patrick Cassidy) de dahil beş ödül kazandı. National turnesinde Kelli Fournier (Amneris), Jeremy Kushnier (Radames) ve Lisa Brescia (Amneris) gibi isimler yer aldı.
Müzikalin ortaklık hakkı olmayan bir başka ABD ulusal turnesi 2006-2007 döneminde Marja Harmon (Aida), Casey Elliott (Radames) ve Leah Allers (Amneris) gibi oyuncular eşliğinde yapıldı. Bu yapımdaki senaryo David Henry Hwang tarafından revize edildi. Özellikle Amneris karakterinden atılan dalavereli ve komik ögelerle yeni senaryo daha ciddi ve karanlık olarak addedildi. 'Strongest Suit' sahnesi, rastgele bir moda gösterisi yerine Aida'nın Amneris'e kıyafet seçmesi için yardım ettiği bir sahne olarak değiştirildi. 'Strongest Suit Reprise'tan önceki sahne, Aida'nın Amneris'e nasıl iplik geçireceğini öğrettiği bir sahneye dönüştürüldü. Bu sayede iki kadın arasındaki bağ hissi arttırılarak Amneris'in sadece bir prenses olmaktan da öte amaçlarının olduğu vurgulanmak istendi. Konuya Radames'in bir hayat kadınının çocuğu olduğu da eklendi. Yine Zoser'in, oğlunun ordu başına geçmesi için yaptığı türlü entrikalar da dahil oldu.
Yapım tarihçesi > Uluslararası yapımlar

Aida'nın ilk yurtdışı yapımı Scheveningen, Hollanda'da yapıldı. 10 Ekim 2001 ile 3 Ağustos 2003 arasında sahnelenen yapım Felemenkçe idi. Bu yapımda Chaira Borderslee (Aida), Bastiaan Ragas (Radames) ve Antje Monteiro (Amneris) yer aldı. Bunun yanında Aida'nın Almanya, İsviçre, Japonya, Güney Kore, Uruguay, Avustralya, Filipinler, Meksika, Hırvatistan, Peru, Arjantin, Estonya, Kanada, Macaristan, Brezilya, İsveç, Danimarka, Çin, İsrail ve Çek Cumhuriyeti'nde uyarlamaları yapıldı. Yine Mayıs 2012'den başlayarak Yeni Zelanda'daki farklı yerlerde sahnelendi. Orijinal Japon yapımı daha sonra Osaka'da tekrar sahnelendi.
2017 itibarıyla müzikal on beş dile çevrildi: Almanca, İtalyanca, Japonca, Korece, Felemenkçe, İspanyolca, Estonca, Fransızca, Macarca, Hırvatça, Portekizce, İsveççe, Danca, İbranice ve Çekçe.
Aida, Kudüs, İsrail'de Ocak-Şubat 2014 döneminde Kudüs İbrani Üniversitesi Beit Hillel Tiyatrosu'nda gösterildi ve yapımın yönetmenliğini Michael Berl yaptı. Bunun yanında Lima, Peru'daki "Colegio Villa María" Salonu'nda iki farklı yapımla iki kez (2005 ve 2015) gösterildi. Her iki yapımın da Manuel Ramírez-Gastón tarafından yönetildiği Aida, Villa María'nın eleştirel açıdan en olumlu karşılanmış gösterilerinden biri oldu.
İngiliz besteci ve şarkı yazarı tarafından yazılan Aida, profesyonel olarak Birleşik Krallık'ta hiç gösterilmedi. 2011'den beri müzikal için amatör lisans hakkı verilen ülkede, zaman zaman amatör yapımlar gösterime girdi.
Müzikal numaraları

| --- | --- |
 Act I "Every Story is a Love Story" – Amneris  "Fortune Favors the Brave" – Radames ve Askerler  "The Past is Another Land" – Aida  "Another Pyramid" – Zoser ve Bakanlar  "How I Know You" – Mereb ve Aida  "My Strongest Suit" – Amneris ve Saray Kadınları  "Enchantment Passing Through" – Radames ve Aida  "My Strongest Suit" (Reprise) – Amneris ve Aida  "Dance of the Robe" – Aida, Nehebka ve Nubiyalılar  "Not Me" – Radames, Aida, Amneris ve Mereb  "Elaborate Lives" – Radames ve Aida  "The Gods Love Nubia" – Aida, Nehebka, Mereb ve Nubiyalılar :  Act II "A Step Too Far" – Amneris, Radames ve Aida  "Easy as Life" – Aida  "Like Father, Like Son" – Zoser, Radames ve Bakanlar  "Radames' Letter" – Radames  "How I Know You" (Reprise) – Mereb  "Written in the Stars" – Radames ve Aida  "I Know the Truth" – Amneris  "Elaborate Lives" (Reprise) – Aida ve Radames  "Enchantment Passing Through" (Reprise) – Radames ve Aida  "Every Story is a Love Story" (Reprise) – Amneris
Müzikal numaraları > Kayıtlar

Aida için bazı kayıtlar bulunur:
Elton John and Tim Rice's Aida veya bilinen adıyla "Konsept Albüm", tiyatro yapımından önce 1999'de piyasaya sürüldü. Bu albümde besteci, gösteriden şarkıları bazı şarkıcılarla beraber seslendirir: Janet Jackson, Tina Turner, Shania Twain, Sting, Spice Girls ve LeAnn Rimes. Sonraki sene orijinal Broadway yapımında rol alan Heather Headley ve Sherie René Scott da albümde yer alır.
Elton John and Tim Rice's Aida: Original Broadway Cast Recording, 2000 yılında yayımlandı ve En İyi Müzikal Tiyatro Albümü dalında Grammy Ödülü aldı. Günümüze kadar yarım milyonun üzerinde satan albüm, RIAA tarafından altın sertifika ile ödüllendirildi.
2001 Hollanda yapımı
2004 Almanya yapımı
2004 Japonya yapımı
2007 Macaristan yapımı
Müzik analizi

Elton John'un Aida özgün müziği stilistik olarak eklektiktir. "Another Pyramid" modern reggae izleri taşır; "My Strongest Suit" Motown dönemi şarkılarının izinden gider, "The Gods Love Nubia" gospel müziğini çağrıştırır. "Not Me", "Elaborate Lives", "A Step Too Far", "Written in the Stars" gibi şarkılar Elton John'un pop tarzına paraleldir. "Dance of the Robe" ve "Easy as Life" gibi şarkılarsa Afrika müziğinden izler taşır. Tarihi gerçeklik baz alınmadan bestelenen bu şarkılarda müzikal açıdan Afrika (özellikle Batı Afrika), Hint ve Orta Doğu izleri görülür. Bütün işe bakıldığında en belirgin stilistik paralellik yine Elton John'un Aslan Kral çalışmasınadır. Bu albümde de farklı kökenden şarkılar bir araya getirilir.
Önizlemeler ve atölye çalışmalarından sonra oyundan yapılan kesintiler sonucu albümden çıkarılanlar arasında iki şarkı yer alır: "Fortune Favors the Brave"in yeniden ele alınmış hali: "The Two Must Die" ile Aida ve Radames'in ölüm şarkıları: "The Messenger". Bu şarkılar "Elaborate Lives"ın yeniden ele alınmış hali "Enchantment Passing Through" ve "Every Story Is a Love Story" şarkılarıyla değiştirildi.
Olası film uyarlaması

Leontyne Price'ın Aida operasından uyarladığı orijinal hikâye kitabının haklarını satın alan Disney'in amacı bir animasyon filmi yapmaktı ancak bu hiçbir zaman gerçekleşmedi. Bir süre bu konsept sanatının animasyon projesi için olduğu düşünüldü. Ancak bu projenin sanatçısı Ben Balistreri şunları söyledi "Bu, ben 1996'da Cal Arts'tayken Frank Terry'nin verdiği ev ödevinden başka bir şey değildi...Frank bize Disney ve Elton John'un ortaklaşa bir Aida animasyon müzikal projesi üstlendiğini söyleyen bir gazete kupürü getirdi. Görevimiz ana karakterleri kurgulayıp onlara bir Disney dokunuşu vermekti."
Sahne sürümünün başarısından sonra Disney ana akım bir canlı-çekim film uyarlaması yapma planı yapmaya başladı. Temmuz 2007'de Beyoncé Knowles'ın Aida, Christina Aguilera'nın Amneris'te yer alacağı bir film projesi rapor edildi. Ancak daha sonra benzer bir iddia daha ortaya atılmadı.
Ödüller

| Yıl | Ödül Töreni | Kategori | Adaylık | Sonuç |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2000 | Tony Ödülleri | En İyi Özgün Müzik | Elton John ve Tim Rice | Kazandı |
| 2000 | Tony Ödülleri | En İyi Müzikal Aktrisi | Heather Headley | Kazandı |
| 2000 | Tony Ödülleri | En İyi Sahne Tasarımı | Bob Crowley | Kazandı |
| 2000 | Tony Ödülleri | En İyi Kostüm Tasarımı | Bob Crowley | Adaylık |
| 2000 | Tony Ödülleri | En İyi Işık Tasarımı | Natasha Katz | Kazandı |
| 2000 | Drama Desk Ödülleri | Sıra Dışı Müzikal Aktrisi | Heather Headley | Kazandı |
| 2000 | Grammy Ödülleri | En İyi Müzikal Tiyatro Albümü | Elton John ve Tim Rice | Kazandı |
| 2000 | John Kraaijkamp Müzikal Ödülleri | En İyi Müzikal | Walt Disney Theatrical | Kazandı |
| 2000 | John Kraaijkamp Müzikal Ödülleri | En İyi Başaktris Performansı | Antje Monteiro | Adaylık |
| 2000 | John Kraaijkamp Müzikal Ödülleri | En İyi Başaktör Performansı | Bastiaan Ragas | Kazandı |
| 2000 | John Kraaijkamp Müzikal Ödülleri | Gelecek Vaat Eden Erkek Yetenek | Marlon David Henry | Adaylık |
| 2000 | John Kraaijkamp Müzikal Ödülleri | En İyi Çeviri Ödülü | Martine Bijl | Kazandı |
| 2000 | National Broadway Theatre Ödülleri (şimdiki adı "Touring Broadway Ödülleri") | En İyi Müzikal | En İyi Müzikal | Kazandı |
| 2000 | National Broadway Theatre Ödülleri (şimdiki adı "Touring Broadway Ödülleri") | En İyi Özgün Müzik | Elton John ve Tim Rice | Adaylık |
| 2000 | National Broadway Theatre Ödülleri (şimdiki adı "Touring Broadway Ödülleri") | En İyi Müzikal Şarkısı | "I Know the Truth" | Adaylık |
| 2000 | National Broadway Theatre Ödülleri (şimdiki adı "Touring Broadway Ödülleri") | En İyi Müzikal Aktörü | Patrick Cassidy | Kazandı |
| 2000 | National Broadway Theatre Ödülleri (şimdiki adı "Touring Broadway Ödülleri") | En İyi Müzikal Aktrisi | Simone | Adaylık |
| 2000 | National Broadway Theatre Ödülleri (şimdiki adı "Touring Broadway Ödülleri") | En İyi Müzikal Aktrisi | Kelli Fournier | Adaylık |
| 2000 | National Broadway Theatre Ödülleri (şimdiki adı "Touring Broadway Ödülleri") | En İyi Yönetmen | Elton John | Kazandı |
| 2000 | National Broadway Theatre Ödülleri (şimdiki adı "Touring Broadway Ödülleri") | En İyi Görsel Sunum | Bob Crowley (Sahne Tasarımı) ve Natasha Katz (Işık) | Kazandı |
| 2000 | National Broadway Theatre Ödülleri (şimdiki adı "Touring Broadway Ödülleri") | En İyi Kostümler | Bob Crowley | Adaylık |
| 2000 | Clarence Derwent Ödülleri | Gelecek Vaat Eden Aktris | Sherie Rene Scott | Kazandı |
| 2000 | Outer Critics Circle Ödülleri | Sıra Dışı Müzikal Aktrisi | Heather Headley | Adaylık |
Bong Joon-ho

| Bong Joon-ho 봉준호 |
| --- | --- |
Bong Joon-ho, 2017
Doğum: 14 Eylül 1969 (55 yaşında) Daegu, Güney Kore
Meslek: Film yönetmeni ve senarist
Önemli eser(ler):  Cinayet Günlüğü  The Host  Snowpiercer  Okja  Parazit 
Ödüller: ödül listesi
İmza

Bong Joon-ho (d. 14 Eylül 1969) Güney Koreli film yönetmeni ve yapımcı. İkinci uzun metrajlı filmi olan 2003 tarihli Cinayet Günlüğü ile uluslararası tanınırlık elde ettikten sonra, her ikisi de Güney Kore'de tüm zamanların en yüksek gişe yapan filmleri listesine girmiş olan kara komedi canavar filmi The Host (2006) ve distopik bilimkurgu filmi Snowpiercer ile ticari başarı yakaladı.
İki filmi Cannes Film Festivali'nde yarışma bölümünde yer aldı: Okja 2017'de festivalde prömiyerini yaptı ve Parazit 2019'da Altın Palmiye kazandı. Bong böylece Altın Palmiye kazanan ilk Güney Koreli yönetmen oldu. Bong Parazit filmi ile 92. Akademi Ödülleri'nde En İyi Yönetmen, En İyi Film, En İyi Özgün Senaryo ödüllerinin yanı sıra Güney Kore adına da En İyi Uluslararası Film ödülünü kazandı. Parasite herhangi bir dalda Akademi Ödülü'ne aday gösterilen ilk Güney Kore filmi olurken Bong da aynı film ile dört ödül kazanan ilk Asyalı oldu. Tek ödül töreninde en fazla sayıda ödül kazanma rekorunu, 1953'te 4 ödül kazanan Walt Disney ile paylaşırken, tek film için dört ödül kazanan da tek kişi oldu. Parazit 77. Altın Küre Ödülleri'nde de Yabancı Dilde En İyi Film seçilirken Bong da En İyi Yönetmen ve En İyi Senaryo adaylıkları aldı.
2017'de Metacritic Bong'u 21. yüzyılın en iyi 25 film yönetmeni listesine 16. sıradan aldı. Bong filmlerinde sosyal temalara yer verir, tür geçişleri, kara mizah ve ani ruh hâli değişiklikleri kullanır.
İlk yılları

Bong Joon-ho 1969'da Güney Kore'deki Daegu'da dört çocuklu bir ailenin en küçüğü olarak dünyaya geldi. Grafik ve endüstriyel tasarımcı olan babası Bong Sang-gyun aynı zamanda profesördü, annesi Park So-young ise ev kadınıydı. Annesinin babası Park Taewon, Kore'nin Japon yönetiminde olduğu dönemde ünlenen ve Romancı Kubo'nun Hayatında Bir Gün eseriyle tanınan, 1950'de ise Kuzey Kore'ye sürülen bir yazardı. Bong'un kardeşlerinden Bong Joon-soo Seul Ulusal Üniversitesi'nde İngilizce profesörüyken, bir diğeri Bong Ji-hee ise Anyang Üniversitesi'nde moda dersleri vermektedir.
Bong ilkokuldayken ailesiyle Seul'e taşınarak Han Nehri kıyısındaki Jamsil-dong mahallesine yerleştiler. Bong burada, 1988'de Yonsei Üniversitesi'nde sosyoloji okumaya başladı. O dönemde Yonsei gibi birçok üniversite kampüsünde Güney Kore'deki demokrasi hareketine yönelik gösteriler yapılmaktaydı, Bong da üniversitenin ilk yıllarında genelde göz yaşartıcı gaz ile müdahale edilen öğrenci gösterilerinin aktif bir katılımcısıydı. Bu dönemde Bong, iki yıllık zorunlu askerlik hizmetini tamamladıktan sonra 1992'de üniversiteye döndü. Diğer 
üniversitelerden arkadaşlarıyla birlikte "Sarı Kapı" isimli bir film kulübü kurdu. Bong'un kulüp çalışmaları kapsamında çektiği ilk filmleri arasında Cenneti Aramak isimli bir stop motion kısa film ile Beyaz Adam isimli 16 mm kısa film de vardı. Bong 1995'te Yonsei Üniversitesi'nden mezun oldu.
1990'ların başında Bong Kore Film Sanatları Akademisi'nde iki yıllık bir programı tamamladı. Program kapsamında birçok 16 mm film çekti. Çerçeve İçindeki Anı ve Uyum isimli bitirme filmleri, uluslararası  Vancouver ve Hong Kong film festivallerinde gösterilmek üzere davet aldı. Bong bu dönemde birçok sınıf arkadaşıyla ortak işler de yaptı. Bunların arasında Bong'un sinematografisini yaptığı, arkadaşı Jang Joon-hwan'ın yönettiği övgü gören kısa film 2001 Imagine de yer alıyordu. Ayrıca Hur Jae-young'ın Şapka filminde sinematografi, Choi Equan'ın erken dönem kısa filmi Gökten ve Yerden Sesler'de ışık yönetmenliği yaptı.
Kariyeri

Mezun olduktan sonra birçok farklı yönetmenle birlikte farklı görevler aldığı işler yaptı. Seven Reasons Why Beer is Better Than a Lover (1996) filminde senaryo yazarlarından biri olarak, Park Ki-yong'un ilk filmi Motel Cactus'te (1997) senarist ve yardımcı yönetmen olarak, Phantom the Submarine (1999) filminde ise dört senaristten biri olarak yer aldı.
Kariyeri > İlk filmleri

Farklı görevlerde çalıştığı filmlerden kısa bir süre sonra Bong ilk uzun metrajlı filmi olan ve Cha Seung-jae'nin yapımcılığını üstlendiği 2000 tarihli  Barking Dogs Never Bite'ı çekmeye başladı. Alt seviye bir üniversite hocasının komşusunun köpeğini kaçırmasını anlatan film, Bong'un evliliğinin ardından oturduğu sitede çekildi. Film Şubat 2000'de vizyona girdiğinde ticari başarı elde edemese de olumlu eleştiriler aldı. İspanya'daki San Sebastián Uluslararası Film Festivali'nin yarışma bölümüne davet edilen film ayrıca Slamdance Film Festivali ve Hong Kong Uluslararası Film Festivali'nde de ödüller kazandı. Bu sayede elde edilen uluslararası bilinirliğin de yardımıyla filmin denizaşırı ülkelerde de gösterilmesi, Kore'deki ilk gösteriminden iki yıl sonra filmi finansal açıdan başabaş noktasına getirdi.
Bong'un ilkinden çok daha büyük bir proje olan ikinci filmi Cinayet Günlüğü (2003), 1980'lerde bir taşra kasabasında korku yaratan ve filmin çekildiği tarihte henüz yakalanamamış olan gerçek bir seri katil hakkındaki tiyatro oyunundan uyarlandı. Nisan 2003'te gösterime giren film eleştirel ve popüler açıdan başarılı olarak beş milyon izleyiciye ulaştı. Film Kore'de düzenlenen Grand Bell Ödülleri'nde 2003 yılında en iyi film, en iyi yönetmen, en iyi aktör (Song Kang-ho) ve en iyi ışık kategorilerinde ödül kazandı. Cannes ve Venedik festivallerinde yer verilmese de filmin uluslararası ilk gösterimi yine San Sebastián festivalinde gerçekleştirildi. Film bu festivalde de en iyi yönetmen de dahil olmak üzere 3 ödül aldı. Film ayrıca Fransa ve ABD gibi ülkelerdeki gösterimlerinin ardından olumlu eleştiriler aldı.
Bu filmin ardından Bong iki antoloji film projesine kısa filmler çekti. Influenza (2004), Seul'ün çeşitli yerlerindeki gerçek kapalı devre televizyon kameraları önünde oynanan sahnelerden oluşan 30 dakikalık bir filmdi. Çaresiz bir adamın beş yıllık bir dönemde şiddet suçları işleyecek noktaya gelişini anlatan film Jeonju Uluslararası Film Festivali tarafından sipariş edilmişti. Kore Film Sanatları Akademisi mezunlarının okulun 20. kuruluş yıldönümü için hazırladıkları, yirmi parçadan oluşan Twentidentity projesinde ise Bong'un Han Nehri kıyısında geçen Sink & Rise (2003) isimli kısa filmi yer aldı.