stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
28 Temel İnanç (Yedinci Gün Adventist)
Tarihi

Adventistler tarihleri boyunca resmî bir inanç açıklaması oluşturmaya isteksiz olmuşlardır. 8 Ekim 1861 tarihli Review and Herald'da J. N. Loughborough şunları yazdı:
Sapkınlığın ilk adımı, bize neye inanacağımızı söyleyen bir inanç açıklaması meydana getirmektir. İkincisi, o inanç açıklamasını bir birliktelik ölçütü haline getirmektir. Üçüncüsü üyeleri o inanç açıklamasıyla yargılamaktır. Dördüncüsü o inanç açıklamasına iman etmeyenleri heretik (kâfir) olarak kınamaktır. Beşincisi de, bunlara karşı zulüm başlatmaktır.
Bu isteksizliğe rağmen, çeşitli zamanlarda Adventist teolojisinin çeşitli özetleri sunulmuştur.
1872'de “tekbiçimlilik sağlamak için değil” ancak “sorulara karşılık vermek” ve “yanlış ifadeleri düzeltmek” için yirmi beş Temel İlke'yi sunan bir broşür hazırlandı.
1931'de 22 Temel İnançtan oluşan bir liste hazırlanarak Adventist Yıllığı'nda, daha sonra da Adventist Kilise Yönetmeliği'nde yayınlandı.
1980'de kilisenin Genel Konferansı tarafından 27 Temel İnanç belirlendi. Bunlar Seventh-day Adventists Believe: A Biblical Exposition of 27 Fundamental Doctrines (Yedinci Gün Adventistlerinin İnançları: 27 Temel Doktrinin Kutsal Kitap'a Göre İzahati) adlı kitapta ayrıntılı olarak açıklandı. Bu ayrıntılı açıklamanın kilisenin “resmî” duruşunu meydana getirmediği unutulmamalıdır.
Fritz Guy 27 Temel İnancı hazırlayan ilk kurulun sekreteriydi. Bunlar 1980 Genel Konferans Oturumu'nda tartışılarak kabul edilmişti. Ron Graybill önsözü yazdı.
2005'te, gelişmekte olan uluslarda yaşayan Adventistlerin ruhsal savaş üzerine bir açıklama taleplerine karşılık olarak başka bir inanç, 11 numaralı temel inanç “Mesih’te Gelişme” eklendi. St. Louis, Missouri'de düzenlenen 2005 Adventist Genel Konferans Oturumu'unda oylandı, böylece halen var olan toplam 28 sayısına ulaşıldı.
Raymond Cottrell'in iddiasına göre, kendisine Wilcox'un 1930'larda bir inanç açıklaması yazdığı söylenmiştir, gerçekte bu F. D. Nichol tarafından isimsiz olarak yazılmıştır.
Kıraç, Ardahan

| Kıraç |
| --- | --- |
Köy

 Ardahan'ın konumu
KıraçKıraç'ın Ardahan'daki konumu
Ülke:  Türkiye
İl: Ardahan
İlçe: Merkez
Coğrafi bölge: Karadeniz Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Rakım: 1795 m
Nüfus (2022)
 • Toplam: 24
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0478
İl plaka kodu: 75
Posta kodu: 75110
Kıraç, Ardahan ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe

Kıraç köyünün eski adı Tanisgomi'dir. Tanisgomi (თანისგომი) adındaki ikinci kelime "gomi" (გომი), Gürcücede "ahır" anlamına gelir ve  Tani'nin yeri" demektir. Bu yer adı Türkçeye Tanizgom şeklinde girmiştir. Nitekim 1595 tarihli Osmanlı mufassal defterinde Tanizgom (تانز كوم) olarak geçer. Ancak bu yer adı Türkolog Sergi Cikia tarafından "Zanasgom" şeklinde okunmuştur.
Tanisgomi köyü, Orta Çağ'da Gürcistan'ı oluşturan bölgelerden biri olan Artani'de yer alıyordu. Nitekim Osmanlılar bu bölgeyi ve köyü, 16. yüzyılın ortalarında Gürcülerden ele geçirmiştir. Köyde varlığı bilinen kilise de bu dönemden kalmıştır.
Tanisgomi köyü, 1595 tarihli ve Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı Osmanlı mufassal defterine göre, Gürcistan Vilayeti içinde, Ardahan-i Büzürg livasının Güney nahiyesine bağlıydı. Nüfusu 13 Hristiyan haneden oluşuyor ve hane reisleri Gürcü adları taşıyordu. Köyde buğday ve arpa tarımı ile arıcılık yapılıyor, koyun ve domuz besleniyordu. Bir adet su değirmeni bulunuyordu.
Tanisgomi köyü, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nın ardından imzalanan Berlin Antlaşması uyarınca, savaş tazminatının bir parçası olarak Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakıldı. Rus idaresinin 1886 tarihindeki nüfus tespitinde Tanizgem (Танызгемъ) adıyla kaydettiği köy, Ardahan sancağının Ardahan kazasının Değirmenköy nahiyesinin 10 köyünden biriydi.  Nüfusu, 23'ü erkek ve 18'i kadın olmak üzere, 7 hanede yaşayan 51 kişiden oluşuyordu. Köy halkının tamamı Türk olarak kaydedilmiştir.
Birinci Dünya Savaşı yıllarında, Rus hakimiyeti döneminde Ardahan bölgesini gezen Gürcü araştırmacı Konstantine Martvileli köyün adını Tanisgomi (თანისგომი) biçiminde yazmıştır. Martvileli'nin verdiği bilgiye göre Tanisgomi köyünde 16 hanede 156 Müslüman Gürcü yaşıyordu. Köyde küçük bir kilisenin yıkıntıları bulunuyordu.
Kıraç köyünün adı 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Danizgom (دانز كوم) olarak geçer. Bu tarihte köy, Kars vilayeti içinde Ardahan kazasının Hanak nahiyesine bağlıydı. 1935 genel nüfus sayımında "Danizkom" olarak kaydedilmiş olan köy, Ardahan kazasının Yalnızçam nahiyesine bağlıydı ve nüfusu 113 kişiden oluşuyordu. თან'სკომ' veya Danizkom "yabancı kökten geldiği" için köyün adı 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Kıraç olarak değiştirildi. Nitekim 1960 genel nüfus sayımında köyün adı "Kıraç (Denizkom)" biçiminde yazılmıştır. Danizkom adının zaman içinde "Denizkom"a dönüştüğü de bu kayıttan anlaşılmaktadır. 1965 genel nüfus sayımında Kıraç köyünün nüfusu 157 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde sadece 42 kişi okuma yazma biliyordu.
Coğrafya

Köy, Ardahan il merkezine 13 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre köy nüfus verileri |
| --- | --- |
2022: 24
2021: 27
2020: 31
2019: 31
2018: 22
2017: 23
2016: 16
2015: 20
2014: 24
2013: 24
2012: 27
2011: 19
2010: 19
2009: 11
2008: 15
2007: 16
2000: 23
1990: 65
1985: 96
Beşiktaş, Ardahan

| Beşiktaş |
| --- | --- |
Köy

 Ardahan'ın konumu
BeşiktaşBeşiktaş'ın Ardahan'daki konumu
Ülke:  Türkiye
İl: Ardahan
İlçe: Merkez
Coğrafi bölge: Doğu Anadolu Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Rakım: 2122 m
Nüfus (2022)
 • Toplam: 331
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0478
İl plaka kodu: 75
Posta kodu: 75110
Beşiktaş, Ardahan ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe

Beşiktaş köyünün eski adı Muçuçi'dir. Gürcüce bir yer adı olan Muçuçi (მუჭუჭი), 1886 tarihli Rus nüfus sayımında Muçuk / Muçus (Мучук / Мучус), 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde de Mucuc (موجوج) olarak geçer. Muçuçi kelimesi Gürcücenin Cavaheti diyalektinde "işini seven" anlamına gelir. Bununla birlikte Muçuçi adının bu kelimeyle ilişkisi kesinlik taşımamaktadır.
Muçuçi köyü, Orta Çağ'da Gürcistan'ı oluşturan tarihsel bölgelerden biri olan Artaani'de yer alır. Nitekim bu bölgeyi Osmanlılar 16. yüzyılın ortasında Gürcülerden ele geçirmiştir. Adı eski Osmanlı kayıtlarında geçmemekle birlikte Beşiktaş köyünün sınırları içindeki megalit yapı kalıntısı buranın çok eski bir yerleşme alanı olduğunu göstermektedir. Türkçede Ardahan olarak bilinen Artaani bölgesi, uzun süre Osmanlı egemenliğinde kaldıktan sonra, 93 Harbi'nin ardından 1878 yılında imzalanan Berlin Antlaşması'yla Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakıldı. Rus idaresi sırasında köy, Ardahan sancağının Göle kazasına bağlıydı. Rus döneminde köyde Kürtler yaşıyordu ve köyün 1886 yılındaki nüfusu 52 kişiden oluşuyordu. Köyün nüfusu 1896 yılında 75 kişi, 1906 yılında 156 kişi olarak tespit edilmiştir.
Muçuçi köyü, Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda Rusların bölgeden çekilmesinin ardından bir süre fiilen Ermenistan'ın sınırları içinde kaldı. 16 Mart 1921'de imzalanan Moskova Antlaşması uyarınca köy Türkiye'ye bırakıldı.
Muçuçi köyü, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Kars vilayetinin Göle kazasının Hoçovan nahiyesine bağlıydı. 1940 genel nüfus sayımında "Mücüc" adıyla köy aynı idari konuma sahipti ve nüfusu 361 kişiden oluşuyordu. Ancak Hoçovan nahiyesi bu tarihte Ardahan kazasına bağlanmıştı. Geç dönemde "Mıcıç" biçiminde de yazılan Muçuçi veya Mucuc Türkçe olmadığı için köyün adı 1959 yılında  7267 sayılı kanunla Beşiktaş olarak değiştirilmiştir. 1965 genel nüfus sayımında Beşiktaş köyünün nüfusu 745 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde 226 kişi okuma yazma biliyordu.
Coğrafya

Köy, Ardahan il merkezine 46 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre köy nüfus verileri |
| --- | --- |
2022: 331
2021: 342
2020: 358
2019: 378
2018: 402
2017: 400
2016: 399
2015: 409
2014: 438
2013: 444
2012: 475
2011: 497
2010: 511
2009: 507
2008: 542
2007: 538
2000: 569
1990: 680
1985: 741
Tasmanya Soykırımı
Etno-Tarih

BatıAvustralya
KuzeyToprakları
GüneyAvustralya
Queensland
YeniGüneyGaller
AvustralyaBaşkentBölgesi
Victoria
Tasmanya
Hint Okyanusu
TimorDenizi
CarpentariaKörfezi
Arafura Denizi
BüyükAvustralyaKörfezi
Tasmandenizi
Bass Boğazı
MercanDenizi
●
●
●
●
●
●
BüyükOkyanus
Güney Okyanusu
●
●
BüyükSetResifi
Tasmanya'ya insanların 40.000 yıl önce son buzul çağında Avustralya ile Tasmanya arasında Bass Boğazı'nda bir kara köprüsü yoluyla geldikleri düşünülüyor. Buzların erimeye başlamasıyla birlikte kara köprüsünün denizin altında kalması sonucu Avrupalıların 18. yüzyıl sonu ile 19. yüzyıl başlarında gelmesine kadar yaklaşık 8.000 yıl boyunca Avustralya'dan izole yaşadıkları genetik araştırmalarla desteklenmektedir.
Diğer insanlardan binlerce yıldır ayrı kalıp izole ada yaşamı sürdüren yerlilerin konuştuğu Tasmanya dilleri hakkında bilinenler azdır ve başka dillerle tatmin edici bir ilgi kurulamamıştır. Joseph Greenberg Tasmanya dillerini Andaman dilleri ve Papua dilleri ile birlikte Hint-Pasifik dilleri süper-ailesinde sınıflandırmayı önermiş ve bu aileye Avustralya dillerini katmamıştır. Fakat bu tartışmalı aile tarihî dilbilimciler tarafından kabul edilmemektedir.
Tasmanya dillerinde örnekler:
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| anlamı | Kuzey | Kuzeydoğu | Ortadoğu | Güneydoğu | Kuzeybatı |
| kadın | lu | lu | lowa | lowa | nowa |
| kadınlar | luriga | luna | lowana | lowana | nowaleā |
Arka plan

Amerika'nın Britanya tarafından sömürgeleştirilmesi sürecinde Amerikan Bağımsızlık Savaşı sonrası 1783 yılında Amerika sömürgesini kaybeden Büyük Britanya'nın yeni hapishane yerleşimi olarak düşündüğü Avustralya'daki sömürgeleştirme hareketi esas olarak 1788 yılında başlamıştır ve bundan 15 yıl sonra da 1803 yılında Tasmanya'ya ilk Britanyalı yerleşimciler gelmiştir. Bu gelenler yeni bir tarım ceza kolonisi kurmak isteyen asker ve hükümlüler ile serbest kolonicilerden oluşuyordu.
Yerli halk ile göçmen yerleşimciler arasındaki çatışma genellikle birbirine bağlı iki ekonomik sorun etrafında döner: doğal kaynaklara erişim ve toprak kontrolü. Yerleşimcilerin ekonomik rekabeti yerli ekonomisini tehdit etmeye başlayınca yerliler de geleneksel üretim modlarını korumak için mücadeleye başlar. Britanyalılar geldikten kısa zaman sonra yerleşimcilerle yerliler arasındaki ekonomik çatışma başlamıştır.
İlk yıl boyunca Britanya'dan ve Hindistan'dan ithal edilen yiyecekler seyrek olarak adaya getirilir, gelenler de büyük ölçüde deniz suyundan bozulmuş, kurtlanmış tamamen yenilemez durumdaki tahıl ve tuzlama ettir. Böylece, 1803-1804 kışında Derwent Nehri'ndeki yerleşimde iskorbüt, ishal ve nezle (catarrh) görülmüştür. Bu durumu dönemin yetkilileri "neredeyse bir kıtlık tutarı" olarak anmışlardır. Hayatta kalmak için Britanyalı yerleşimciler yerel avlara yönelmiş ve emu (Dromaius novaehollandiae diemenensis), kara kuğu, valabi ve kanguru avlamaya başlamıştır. Açlık ve kıtlıkla mücadele eden ilk yerleşimcilerin hayatını büyük olasılıkla kanguru eti kurtarmıştır. 1808 yılında yerleşimin kurulu olduğu alanda kanguru ve diğer avların sayısı azalınca yerleşimciler içbölgeye uzanmaya başlamışlardır. Azalan avların rekabeti sonucu Britanyalılar ile yerliler arasındaki ilk şiddetli çatışmalar görülmüştür.
Britanyalıların 1820-1828 yıllarında kırlık alandaki yerleşimleri ekonomik gerilim yaratmış ve yerliler ile yerleşimcileri kaynama noktasına getirmiş, Beyaz nüfus 5.400 kişiden 18.128 kişiye ulaşmıştır. Beyazlarca Tasmanya'ya getirilen koyun sayısı 1816-1828 yıllarında 12 kat artarak 54.600 baştan 791,120 başa ulaşmıştır. Hükûmet yerleşimciler için geniş arazileri ayırmış ve adanın yaklaşık % 30 kadarı mera ya da tarım arazisi hâline getirilmiştir. Bu kamulaştırılan alanlar yerlilerin birincil avlaklarıdır ve 1828 yılında yerliler Britanyalılara karşı ayaklanırlar. Arazi kaybı ile birlikte yiyecek kaynaklarının da yok edilmesi yerli yaşamını tehdit eder duruma gelmiştir.
Katliamlar

Tasmanya'daki çatışmalarda taraflar üç kolda toplanır: 1. yerleşimciler, askerler, memurlar; 2. kır haydutları (bushranger); 3. Tasmanya yerlileri.
Tasmanya yerlilerinin erkekleri tüfeklerle vurulmuş, kadınlarına tecavüz edilmiş ya da işkence ve zehirli un verilerek öldürülmüş, çocukları ise çalıştırılmak üzere kaçırılmıştır. Kır haydutları kadınları için Tasmanya yerlilerine saldırmışlardır.
Çoğunlukla kaçak eski hükümlülerden oluşan soyguncu Tasmanya haydutlarının (Tasmanian bushrangers) yaptığı katliamların yalnızca bir tanesi kaydedilmiştir. 1807-8 yılında güney içbölgede (Southern interior) Lemon ve Brown adlı iki kır haydutu (bushranger) ikisi erkek üçü kadın beş Tasmanya yerlisini işkence ederek öldürmüştür
Katliamlar > Risdon Cove Katliamı 1804

Risdon Cove Katliamı (İng. Risdon Cove Massacre, Risdon Cove massacre): Tasmanya'nın başkenti Hobart'ın 7 km kuzeyinde Derwent Nehri'nin doğu kıyısındaki Risdon Cove'de 3 Mayıs 1804 günü patlak veren bu katliam, Tasmanya'da Beyazlar tarafından yerlilere karşı düzenlenen ilk katliamdır. Mevsimlik göç sırasındaki bir kanguru av partisinde bir araya gelen Mumirimina kabilesinden çoğu kadın ve çocuktan oluşan 200 yerli Britanyalı yerleşimcilerin Risdon Cove'deki yerleşimine yaklaştıklarında, gündüz öğlene yakın saat 11 sıralarında askerler yerlilerin üzerine ateş açarlar. Katliamdan sonra yetim kalan bir çocuk Beyazlar tarafından kaçırılmıştır ve bu kayda geçmiş kaçırılan ilk çocuk olayıdır. Bir görgü tanığı «yerliler sonra evlerinden sürüldüler ve onların kadın ve çocukları sığırtmaçlar () tarafından çalındı» biçiminde anlatmıştır. Yerlilerle Beyazlar arasında cereyan eden bu olay tarihçilerce farklı farklı değerlendirilir. Avustralyalı yazar ve tarihçi Keith Windschuttle'a (d. 1942) göre bu olay bir katliam değil; tamamen yanlış anlamayla kendini savunma olayıdır, zira askerlerin önceden öldürme amacı yoktu ve taraflardan herhangi biri bu olaylardan sorumlu tutulamaz.
Oyster Bay boyunun on kabilesinden biri olan Mumirimina (Moomereriner, Moomairremener) kabilesinin işgal yıllarındaki nüfusu 800 kişidir. Oyster Bay boyunun toprakları Tasmanya'nın güneyindeki en iyi Doğu boz kangurusu (Macropus giganteus) avlağıdır. Burası erken işgal döneminde yerlilerle ciddi açlık sıkıntısı çeken Beyazlar arasında kanguru avı rekabetinin olduğu ve ırklararası çatışmaların görüldüğü alandır. 1808 yılında 100 yerli ve 20 Beyaz bu çatışmalarda ölmüştür. 1808 yılından sonra bölgede Mumirimina kabilesinden eser kalmamıştır.
Katliamlar > Cape Grim Katliamı 1828

Cape Grim Katliamı (İng. Cape Grim massacre): Van Diemen's Land'ın (günümüzdeki Tasmanya'nın) kuzeybatı ucundaki Cape Grim burnunda 10 şubat 1828 günü misket tüfeği olan dört Beyaz çoban tarafından North West boyunun Pennemukeer kabilesinden yerlilere yapılan katliam. Pusuya düşürdükleri yerlilere tüfekle ateş açan çobanlar 30 yerliyi öldürüp cesetlerini 60 m yükseklikteki kayalık uçurumdan denize atmışlardır. Kurtulanların sayısı bilinmiyor ve çobanlar katliam yaptıkları tepeyi daha sonra «Zafer Tepesi/Dağı» (Victory Hill / Mount Victory) olarak adlandırmışlardır. Bu katliam, Van Diemen's Land Company tarafından yapılan son şiddet olaydır.
Öncesinde, 1827 Aralık ayında kadınlarını şirket çobanlarının taciz ve tecavüzünden korurken yerliler öldürülmüştür. Misilleme olarak bir yerli adam 118 koyunu yok etmiştir. Şirket de cezalandırma amacıyla Şubat 1828'de 12 yerliyi öldürmüş, son intikamı da 10 Şubat günü çobanlar yapmıştır.
Soykırım

Sosyal Darwinizm insan evriminin en alt aşağı basamağında Tasmanya yerlilerini sınıflandırır. Tasmanya yerlilerinin modern insan (Homo sapiens sapiens) ile onun primat ataları arasında bağlantı halkası olduğu inancı 19. yüzyılda oldukça yaygındı. Evrim (naturalistic evolution) varsayımları göz önüne alındığında, Tasmanya yerlileri genellikle insandan daha aşağıda görülmüş ve sonuç olarak birçok kişi onlara hayvanlar gibi davranmanın ahlaksız ve yanlış olmadığına kendini inandırmıştır. Tasmanya Soykırımı, modern çağda evrimsel natüralizmin (evolutionary naturalism) ürettiği çok sayıdaki trajedinin birçok örneğinden biridir. 1890 yılında Royal Society of Tasmania başkan yardımcısı James Barnard «imha süreci, evrim yasalarının bir aksiyomu ve en güçlünün hayatta kalmasıdır» (the process of extermination is an axiom of the law of evolution and survival of the fittest) biçiminde yazmıştır.
HMS Beagle gemisinin ikinci yolculuğunun sonuna doğru 1836 Şubat ayında (Flinders Adasındaki toplama kampı açıldıktan bir yıl sonra) Charles Darwin Tasmanya'ya uğramıştır:
Ocak sonunda Beagle Tasmanya'daki Hobart Limanı'na —altı günlük bir yolculuğa— doğru demir aldı. Hobart'ta Darwin, Wellington Dağı'na çıkma fırsatı buldu. Bunun için, kendisinin de kabul ettiği gibi, beş buçuk saat süren zor bir tırmanış ve tümüyle zor bir gün gerekti. Topraklarından atılıp Bass Boğazı'ndaki adaya sürülen yerlilere yapılanlar burada da onu çok üzdü: "Çok gaddarca bir davranış."
Darwin günlüğünde şöyle yazar:
The Aboriginal blacks are all removed & kept (in reality as prisoners) in a Promontory, the neck of which is guarded. I believe it was not possible to avoid this cruel step; although without doubt the misconduct of the Whites first led to the Necessity.
İngiliz bilimkurgu yazarı Herbert George Wells 1898 yılında yayımladığı Dünyaların Savaşı romanında önce şöyle demiş, tartışmalar üzerine bir sonraki sürümünde kaldırmıştır:
We must remember what ruthless and utter destruction our own species has wrought, not only upon animals such as the vanished bison and dodo, but also upon its own inferior races. The Tasmanians, in spite of their human likeness, were entirely swept out of existence in a war of extermination waged by European immigrants, in the space of fifty years.
Soykırım > Hayvan soykırımı

Tasmanya'da bazı Tasmanya hayvanları da soykırımdan (soy tükenmesi) kurtulamamıştır.
Tasmanya emusu (Dromaius novaehollandiae diemenensis) da 19. yüzyılın ortalarında 1850 civarında Beyazlar tarafından yok edilmiştir.
Tasmanya kurdu ya da Tasmanya kaplanı (Thylacinus cynocephalus): Tasmanya'da içbölgedeki ormanlık ve kıyıdaki fundalık alanı tercih eden Tasmanya kurdunun habitatı Britanyalı yerleşimcilerin sürüleri için elverişli ortam sağladığı için onların hedefi hâline gelmiştir. Beyazların ilk yerleşmeye başladığı dönemlerde Tasmanya kurdunun bulunduğu yöreler kuzeydoğu, kuzeybatı ve kuzey-orta bölgeleridir. İlk başlarda Beyazlarca nadiren karşılaşan kurtlar, daha sonra yavaş yavaş koyunlara saldırmaya başlayınca Beyazların dikkatini çekmiştir. Van Diemen's Land Company 1830 gibi erken dönemde kurtlar için ödül koymuş ve 1888-1909 yılları arasında da Tasmanya hükûmeti öldürülen her yetişkin kurt için 1 £ ve her yavru için de 10 şilin ödeme yapmıştır. 2.184 kurt için ödeme yapılmıştır, fakat gerçek sayının bundan daha fazla olduğu düşünülüyor. Neslinin tükenmesinde çiftçiler ile ödül avcılarının payı vardır. Bununla birlikte, yok olmasında birden fazla faktörün sebep olması muhtemeldir. Beyazların getirdiği vahşi köpekler ile rekabet de nihai tükenme sebebi olabildiği gibi, habitat kaybı ve av türlerinin eşzamanlı yok olumu da etken olabilir. 1920'lerin sonlarında vahşi doğada ender rastlanır olmuştur. Vahşi doğadaki en son bireyi 1930 yılında vurulmuştur.
Kültürel soykırım

Tasmanya yerlilerine yapılan soykırım sömürge dönemiyle sınırlı kalmamış, fiziksel eylemler yanında kültürel soykırım olarak da sürmüştür. Tasmanya yerlilerinin kendi dilllerindeki adları önce İngilizceye yazılabilirlik ölçüsünde adapte edilmiş ya da kısaltılmış popüler Britanyalı adlar verilmiş, sonra da tamamen Britanyalı kişi adlarıyla değiştirilmiştir:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| Yerli kişi adı | Birinci değiştirilmiş adı | İkinci değiştirilmiş adı |
| Trowkebuner | Rowlebanna | Achilles |
| Maleteherbargener | Moutehelargine | Ajax |
| Wowwee | Warwee | Albert |
| Moomereriner | Long Billy | Alexander |
| Plerpleropa.ner | Big Billy | Alfred |
| Memerlannelargenna | Charley | Algernon |
| Woorrady | Doctor | Alpha |
| Meenerkerpackerminer | Big Jemmy | Alphonso |
| Tolelerduick | Dray's Jerry | Andrew |
| Wetilleetyer | Jemmy | Arthur |
| Toyenroun | Ben | Augustus |
| Pendeworrewie | Ben | Benjamin |
| Tremebonner | Little Jacky | Buonaparte |
| Lenergwin | Lenergwin | Columbus |
| Moreerminer | Big Jacky | Constantine |
Tepkiler

Soykırıma tepki vermede, pek çok kurban için ortak olan zorluklardan biri potansiyel yandaşlara ulaşımı sınırlandıran izolasyondur. Örneğin, Tazmanya’nın coğrafik izolasyonu İngiliz kamuoyunun bilgi alışverişini ve işlenen canavarlıklara karşı potansiyel protestoyu sınırlandırmıştır.
Tarih yazımı

Avustralya topraklarında soykırım yaşandığını Avustralyalıların çok az bir kısmı bilmektedir. Avustralya historiyografisi (tarih yazımı), özellikle de Britanya sömürge dönemindeki Avustralya yerli tarihi hararetli tarih savaşları'na (en:history wars) da konu olmakta ve kamuoyu tartışmaları sürmektedir.
Tasmanya Soykırımını kıtalararası benzer soykırımlarla (Amerika'daki Yuki Soykırımı ile güneybatı Afrika'daki Herero Soykırımı) karşılaştırma yaparak çalışan Yale Üniversitesi'nden soykırım tarihçisi Benjamin Madley'dir ve kendisi soykırımın olduğunu kabul etmektedir.
Yale Üniversitesi'nin «Soykırım Araştırmaları Projesi» (Genocide Studies Program) dahilinde Benjamin Madley'in çalışmaları yanında, Avustralyalı tarihçi Lyndall Ryan (d. 1943) da görülmekte ve Tasmanya yerlilerine yapılan katliamları araştırmaktadır. Ryan, esas olarak Tasmanya yerlilerine yapılan katliamlarla ilgilenmekte ve soykırımı kabul etmektedir.
Avustralyalı yazar ve tarihçi Keith Windschuttle soykırımı kabul etmeyenlerdendir ve kendisi ayrıca Risdon Cove Katliamını da katliam olarak nitelendirmez. Windschuttle'ın kitabı (The Fabrication of Aboriginal History, Volume One: Van Diemen's Land 1803-1847) adanın ilk Avrupalı yerleşimcileri tarafından Tasmanya yerlilerine karşı soykırım yapıldığı fikrini yok etme amacıyla kaleme alınmıştır ve kitabın yayımlanmasından sonra kendisi Holokost inkârcılarının Avustralya dengi (the Australian equivalent of the holocaust deniers) olarak görülmüştür.
Avustralya Melbourne'lü iş adamı ve serbest yazar John Dawson'a göre, Tasmanya Soykırımı tezinin canlandırılmasına yönelik tarihçilerin yaklaşımı cinayet-sır konulu Cluedo adlı popüler masa oyununu hatırlatmaktadır. Ona göre Tasmanya Soykırımı bir varsayımdır (assumption) ve Tasmanya'nın Van Diemen's Land olduğu sömürge döneminin, Windschuttle'ın çalışmasının yayımlanmasından sonra, artık "cezasız suç mahalli" olarak adlandırılamayacağını yazar.
2014 Türkiye yerel seçimleri için yapılan anketler

2014 Türkiye yerel seçimi anketleri, yerel yönetimlerin belirlenmesi için 30 Mart 2014'te düzenlenen yerel seçimler öncesi yapılan anketlerdir. Aşağıda değişik şirketler tarafından yapılan anket sonuçları verilmiştir.
Türkiye geneli

Türkiye genelindeki yerel seçimlerde oy verme eğilimini ölçen anketler
| Seçim Tarihi |  | AKP | CHP | MHP | BDP/HDP | SP | DSP | BBP | Diğer |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 30 Mart 2014 |  | 43,4 | 25,6 | 17,6 | 6,5 | 2,8 | 0,3 | 1,6 | 2,2 |

| Anketin İlanı | Anketi Yapan | AKP | CHP | MHP | BDP/HDP | SP | DSP | BBP | Diğer |
| 23 Mart 2014 | KONDA | 46 | 27 | 15 | 7 | - | - | - | 5 |
| 19 Mart 2014 | Andy-AR | 40,77 | 31,22 | 17,27 | 6,81 | - | - | - | 3,93 |
| 19 Mart 2014 | A&G | 43-45 | 26-27 | 14-16 | 8-11 | - | - | - | - |
| 16 Mart 2014 | ORC | 45,7 | 28,3 | 16,0 | 6,0 | - | - | - | 4,0 |
| 16 Mart 2014 | Tayfun Talipoğlu | 29,72 | 33,27 | 21,30 | 7,64 | 3,39 | - | 1,48 | 3,20 |
| 16 Mart 2014 | Pollmark | 49,4 | 28,3 | 13,2 | 6,2 | - | - | - | 2,9 |
| 11 Mart 2014 | Optimar | 44,8 | 29,3 | 14,2 | 5,6 | 1,3 | - | - | 4,8 |
| 10 Mart 2014 | ANAR | 46,9 | 30,1 | 14,3 | 5,8 | - | - | - | 2,9 |
| 7 Mart 2014 | Metropoll | 36,3 | 28,0 | 14,6 | 6,7 | - | - | - | - |
| 5 Mart 2014 | KONDA | 49,4 | 21,8 | 15,8 | 8,3 | - | - | - | 4,7 |
| 5 Mart 2014 | ANAR | 48,6 | 24,9 | 15,7 | 7,4 | - | - | - | 3,4 |
| 2 Mart 2014 | ORC | 45,4 | 27,2 | 16,1 | 6,3 | 2,0 | 1,2 | - | 1,8 |
| 3 Şubat 2014 | Cihan | 36,4 | 28,8 | 20,5 | 7,4 | 1,9 | - | - | 5,0 |