stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Çin Halk Kurtuluş Ordusu
Tarih > Dahil olduğu çatışmalar

1927-1950: Çin İç Savaşı
1937-1945: İkinci Çin-Japon Savaşı
1949: Yangtze Nehri'ndeki İngiliz savaş gemilerine karşı Yangtze olayı
1949: Sincan'ın Çin Halk Cumhuriyeti'ne dahil edilmesi
1950: [Tibet'in Çin Halk Cumhuriyeti tarafından ilhakı]
1950-1953: Çin Gönüllü Halk Ordusu bayrağı altında Kore Savaşı
1954-1955: Birinci Tayvan Boğazı Krizi
1955-1970: Vietnam Savaşı
1958: Quemoy ve Matsu'da İkinci Tayvan Boğazı Krizi
1962: Çin-Hindistan Savaşı
1967: Hindistan ile sınır çatışmaları
1969: Çin-Sovyet sınır çatışması
1974: Güney Vietnam ile Paracel Adaları Savaşı
1979: Çin-Vietnam Savaşı
1979-1990: Çin-Vietnam çatışmaları 1979-1990
1988: Johnson Vietnam ile Güney Resifi Çatışması
1989: 1989'da Tiananmen Meydanı protestoları ve katliamı sırasında Pekin'de sıkıyönetim uygulanması
1990: Baren Kasabası ayaklanması
1995-1996: Üçüncü Tayvan Boğazı Krizi
1997: PLA Hong Kong Garnizonunu kurdu
1999: PLA Makao Garnizonunu kurdu
2007'den günümüze: Lübnan'da UNIFIL barışı koruma operasyonları
2014: MH370 sefer sayılı uçağı arama ve kurtarma çalışmaları
2014: Mali'deki BM barışı koruma operasyonları
2015: UNMISS Güney Sudan'da barışı koruma operasyonları
2020-günümüz: Çin-Hindistan çatışmaları
İlgili şarkılar

Çin Halk Kurtuluş Ordusu Marşı (中国人民解放军进行曲 / 中國人民解放軍進行曲 / Zhōnghuó Rénmín Jiěfàng Jìn Xíngqǔ ya da 中国人民解放军军歌 / 中國人民解放軍軍歌 / Zhōngguó Rénmín Jiěfàng Jūn Jūngē) Dinle19 Şubat 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Çinli birlikler, 1953'te Kore Savaşı'nın ateşkesle sona ermesinden 5 yıl sonra, 1958'de Kuzey Kore'den ayrılan bir T-34/85 veya Tip 58 orta tank üzerinde toplanmışlardır. Resmin arka planındaki pankartta (Çince) "Kuzey Kore ve Çin Halklarının Dostluğu ve Birliği Daima Sadık ve Güçlüdür!" yazılı bir slogan yer alıyor
Mareşal Lin Biao 1959'daki 10. yıl askeri geçit töreni sırasında askerleri teftiş ederken
PLA birlikleri 1949 yılında Çin İç Savaşı
Belgrad Kuşatması (1806)

Belgrad Kuşatması (Sırpça: Опсада Београда Opsada Beograda), Birinci Sırp Ayaklanması sırasında Kasım-Aralık 1806 tarihleri arasında Belgrad'ın Kara Yorgi önderliğinde Sırp ayaklanmacılar tarafından kuşatılmasıdır. Kuşatma, Sırp ayaklanmacıların kenti ele geçirmesiyle sona erdi.
Konuyla ilgili yayınlar

Tošković, J. (1930) O padu Beograda i Šapca, 26. decembra 1806. 26. januara 1807. god. Beograd
Ural-Yukagir dilleri

| Ural-Yukagir dilleri |
| --- | --- |
Coğrafi dağılım: Avrupa ve Rusya
Sınıflandırma: Kendi başına varsayımsal bir dil ailesi
Alt bölümler:  Ural dilleri  Yukagir dilleri 
Ural-Yukagir dillerinin coğrafî dağılımı:   Fin   Sami   Mordvin   Mari   Perm   Ugor   Samoyed   Yukagir
Ural-Yukagir dilleri, Ural ve Yukagir dillerini tek çatı altında birleştiren varsayımsal bir dil ailesidir.
Önerilen kanıt

Collinder, Ural ve Yukagir dilleri arasındaki genetik ilişki konusundaki iddiasını sözcüksel ve dilbilgisel kanıtlara dayandırmıştır. Dilbilgisel açıdan Collinder'e göre zamirler, nominal hâl ekleri ve fiil çekimi arasındaki benzerlikleri vardır.
Aşağıdaki sözcük karşılaştırma listesi Nikolaeva'dan (2006) alınmıştır.
| Proto  Yukagir  | Proto Uralca/  Proto-Fin-Ugor  | Anlam |
| --- | --- | --- |
| * čupo- | * cuppa | 'keskin' / 'dar, ince' |
| * eme | * ema | 'anne' |
| * iw- | * ime- | 'emmek' |
| * köj | * koje | 'genç adam' / 'adam' |
| * leɣ | * sewe - / * seɣe- | 'yemek' |
| * mon- | * monV- | 'söyle' |
| * nu: | * nime | 'isim' |
| * olo- | * sala- | 'çalmak' |
| *ör- | *or- | 'bağırmak' |
| * pe: | * pije | 'dağ, kaya' / 'taş' |
| * pöɣ- | * pukta- | 'koş, zıpla' |
| * qa:r/*qajr | *kore/*ko:re | 'deri' |
| * qol- | * kule- | 'duymak' |
| * wonč- | * wacV / * wančV | 'kök' |
Eleştiri

Ural-Yukagir hipotezi birçok araştırmacı tarafından yeterli kanıt olmadığı için reddedilmiştir. Birçok araştırmacı, göz ardı edilemeyecek ortak bir kelime dağarcığı olduğu konusunda hemfikir olsa da, bunların ortak köken sonucu olmadığı, daha ziyade Yukagir ve Ural dilleri konuşmacıları arasındaki temastan kaynaklandığı ve Ural dillerden (özellikle Samoyed kolundan) Yukagir dillerine söz varlığı aktarımı olduğu iddia edildi. Rédei (1999) Ural dillerinden Yukagir dillerine geçtiğini düşündüğü alıntı kelimelerin bir listesini oluşturmuştur. Häkkinen (2012) dilbilgisel sistemlerin özellikle morfoloji konusunda çok az ikna edici benzerlik gösterdiğini iddia eder ve varsayılan Ural-Yukagir eş asıllılarının aslında Uralcanın Sayan'da konuşulduğu erken bir evresinden (MÖ 3000) Yukarı Lena Nehri ve Baykal Gölü yakınında konuşulmuş Yukagircenin erken bir dönemine ödünçlemeler olduğunu öne sürer. Aikio (2014), Rédei ve Häkkinen'in görüşlerine katılarak Ural-Yukagir teorisi hakkında kanıt olmadığını ve mantıksız olduğunu belirtir ve iki aile tarafından paylaşılan ortak kelime dağarcığını ödünçlemelere dayandırır. Buna karşın Aikio, özellikle Rédei'nin ödünçleme listesindeki çoğu eş asıllıyı kabul etmez ve ödünçleme tarihini çok daha yakın bir zamana, MÖ 1. binyıl civarına koyar.
USS Mount Whitney (LCC-20)

| --- | --- |
 USS Mount Whitney (LCC/JCC 20)
Tarihçe
US
Adı:  USS Mount Whitney
Sipariş:  10 Ağustos 1966
İnşa eden:  Newport News Shipbuilding & Drydock Company
Kızağa konuluşu:  8 Ocak 1969
Denize indirilişi:  8 Ocak 1970
Görevlendirme:  16 Ocak 1971
Limanı:  Gaeta, İtalya
Statü:  Aktif görevde
Genel karakteristik
Deplasman:  18.400 ton tam yüklü
Uzunluk:  189 m (620,1 ft)
Genişlik:  33 m (108,3 ft)
Su çekimi:  906,78 cm (29,8 ft) tam yüklü
İtme gücü:  İki kazan, bir dişli türbin
Kapasite:  930
Kişi kapasitesi:  170 subay ve er; ve Askeri Sealift Komutanlığı'na bağlı 155 sivil denizci
Silah donanımı:  İki Phalanx CIWS   İki 25 mm Bushmaster top   Dört 50 kalibre Makineli tüfek, Mark 36 SRBOC chaff roket
Uçak mevcudu:  Bir helikopter, SH-60 Knight Hawk mevcut
USS Mount Whitney (LCC-20) ABD Deniz Kuvvetleri'ne bağlı Blue Ridge Sınıfı bir Komuta Gemisi'dir. Amerikan 6. Filosu'nun komuta ve kontrol gemisi görevini yürüten Mount Whitney aynı zamanda merkezi Lizbon'da bulunan NATO Müttefik Kuvvetler Komutanlığı ve NATO Taarruz Gücü Komutanlığı bünyesinde de hizmet vermektedir.
Yapımına 8 Ocak 1969 tarihinde başlanan gemi, adını Kaliforniya'daki Sierra Nevada sıradağlarının en yüksek noktası olan 14.505 ft yükseklikteki (yaklaşık 4422 m) Whitney Dağı'ndan almıştır. Bugüne kadar inşa edilen en gelişmiş komuta ve kontrol gemisi olarak görülen Mount Whitney, dünya üzerindeki herhangi bir noktayla HF, UHF, VHF, SHF ve EHF dalga tiplerinde şifreli bilgi alışverişi yapabilecek donanıma sahiptir.
1994 yılında ABD'nin Haiti'ye gerçekleştirdiği askeri müdahaleye katılan Mount Whitney, 2002 yılının Kasım ayında Irak Savaşı'nda görev yapmak üzere Basra Körfezi'ne intikal etmiştir. 2004 yılında mürettebatına ilk defa sivil denizcilerin de katıldığı Mount Whitney aynı zamanda ABD Deniz Kuvvetleri'nin mürettebatında kadınlara daimi olarak yer verilen ilk gemisi olma özelliğine de sahiptir.
2005 yılından itibaren Amerikan 6. Filosu'nun komuta ve kontrol gemisi görevini yürüten Mount Whitney, 2008 Güney Osetya Savaşı sonrasında Gürcistan ve Güney Osetya'daki sivillere tıbbi ve insani yardım ulaştırılması amacıyla oluşturulan NATO görev gücünde de yer almaktadır.
USS Dwight D. Eisenhower (CVN-69)

| --- | --- |
 Dwight D. Eisenhower Atlas Okyanusunda
Tarihçe
Amerika Birleşik Devletleri
Adı:  USS Dwight D. Eisenhower (CVN-69)
Adının geldiği yer/kişi:  Dwight D. Eisenhower
İnşa eden:  Newport News Shipbuilding
Maliyet:  679 milyon $
Kızağa konuluşu:  15 Ağustos 1970
Denize indirilişi:  11 Ekim 1975
Sponsor:  Mamie Eisenhower
Görevlendirme:  18 Ekim 1977
Slogan:  I Like Ike or Greater Each Day (İngilizce)
Takma adı:  Mighty Ike Ike
Statü:  Aktif Hizmette
Nişan:  
Genel karakteristik
Sınıf ve tipi:  Nimitz sınıfı uçak gemisi
Deplasman:  113,800 ton
Uzunluk:  Tüm: 332.8 m Su hattı: 317.0 m
Genişlik:  Tüm: 76.8 m Su hattı: 40.8 m
Yükseklik:  74 m
Su çekimi:  Normal: 12.5 m Tam: 11.3 m
İtme gücü:  2 × Westinghouse A4W Nükleer reaktör 4 × Buhar türbini  4 × şaft
Hız:  30+ knot
Menzil:  Sınırsız mesafe, 20-25 yıl
Kişi kapasitesi:  3,532 (gemi personeli) 2,480 (havacılık personeli)
Silah donanımı:  2 × Sea Sparrow 2 × RIM-116 Rolling Airframe Missile
Zırh:  Bilinmiyor
Uçak mevcudu:  90
USS Dwight D. Eisenhower (CVN-69) (gayriresmî Ike olarak da bilinir), Birleşik Devletler Donanması'na aktif hizmet veren nükleer bir uçak gemisidir. 1977 yılında hizmete giren gemi, şu anda hizmette olan on adet Nimitz sınıfı geminin ikincisidir ve ABD'nin 34. Başkanı Dwight D. Eisenhower'ın adını taşıyan ilk gemidir. Gemi başlangıçta sınıfın önde gelen gemisi Nimitz gibi USS Eisenhower olarak adlandırıldı ancak adı 25 Mayıs 1970'te bugünkü haline getirildi. Kızak, aynı sınıf gemiler gibi Virginia'da bulunan Newport News Shipbuilding'de, öncü gemi ile aynı tasarıma sahip olarak inşa edildi ancak gemi daha sonra inşa edilenlerin standartlarına getirilmesi için iki kez revize edildi.
Dwight D. Eisenhower, hizmete alınmasından bu yana 1980'deki İran rehine krizi sırasında Kartal Pençesi Operasyonu, 1990'larda Körfez Savaşı ve daha yakın zamanda ABD'nin Irak ve Afganistan'daki askerî operasyonlarını desteklemek için katıldı. Kızak şu anda Carrier Strike Group 10 amiral gemisi olarak hizmet veriyor.
Tasarım ve yapım

29 Haziran 1970 tarihinde, Newport News ile yapım sözleşmesi imzalandı. 30 Haziran 1975'te borda numarası CVAN-69 yerine CVN-69 olarak değiştirildi. 15 Ağustos 1970'te Newport News tersanesinde 679 milyon $ maliyetle yapımına başlandı. 11 Ekim 1975'te denize indirildi. Mamie Doud Eisenhower tarafından vaftiz edildi. 18 Ekim 1977'de William E. Ramsey komutasında hizmete başladı. II. Dünya Savaşı'nda kullanılan USS Franklin D. Roosevelt'in yerini aldı.
Varna Kuşatması (1828)

| g t 1828-1829 Osmanlı-Rus Savaşı |
| --- | --- |
 Balkan Cephesi İbrail  Şumnu  Hacıhasanlar  Kurttepe  Varna  Silistre  Eski Arnavutlar  Külefçe  Edirne Kafkasya Cephesi Anapa  Kars  Ahıska (muharebe)  Ahıska (kuşatma) 
Varna Kuşatması (29 Temmuz-10 Ekim 1828) 1828-1829 Osmanlı-Rus Savaşı'nda evre.
Kuşatma

Varna, Osmanlı ordusunun elindeydi. Rus kuvvetleri tarafından Varna'ya yönelik ilk girişim 28 Haziran'da gerçekleşti ancak Rus öncü birliklerini önemli bir Türk kuvveti karşıladı ve kuşatma ertelendi.
Temmuz ayının sonunda Aleksey Greig komutasındaki Karadeniz Filosu Varna'ya yaklaştı ve çıkarma kuvvetlerini  yerleştirdi. Ağustos ortasında Muhafız Kolordu, İmparator I. Nicholas ile birlikte Varna'ya geldi. Kuşatmaya Adjutant General Menshikov komuta ediyordu. 23.000 personel ve 170 topçu ile 20.000 kişilik Varna garnizonu karşı karşıya geldi. Menshikov yaralandığında kuşatma General Mareşal Mihail Semyonoviç Vorontsov'a emanet edildi.
Ömer Viryoni, Osmanlı güçlerini rahatlatmak için 20.000 kişilik bir ordu getirdi ancak Ruslar tarafından durduruldu. Kurtepe Muharebesi'nde Württemberg Prensi Eugen komutasındaki Ruslar bir saldırı düzenledi, ancak yenildiler ve geri çekildiler. Ancak Türkler bu zaferin devamını getirmediler ve bölgede 11 gün beklediler. Bu sırada Varna teslim oldu. Şehir Yusuf Paşa tarafından teslim edildi. Ancak Ruslar yaz-sonbahar harekâtında büyük kayıp yaşadılar ve Varna ile Tuna'dan çekilerek harekâta ertesi baharda devam ettiler. Ruslar kuşatmada savaştan ve hastalıklardan 6.000 adam kaybetmişti.
Varna'nın teslimi
Varna kalesinin teslim olması
Hoy Kuşatması (1724)

Hoy Kuşatması, 1723-1727 Osmanlı-İran Savaşı'nda evre, Köprülü Abdullah Paşa komutasındaki Osmanlı ordusunun Safevî Devleti'nin elindeki Hoy kalesini 20 Mart-12 Mayıs 1724 tarihleri arasında kuşatarak büyük bir zafer sonunda ele geçirmesiyle sonuçlanan askerî mücadele.
Kuşatma öncesi

1723 yılında Safevî Devleti'ne savaş ilen eden Osmanlılar üç koldan ((1) Kafkasya'da Tiflis, (2) Güney Azerbaycan'da Tebriz ve (3) Batı İran'da Hemedan) hücuma geçti. Tebriz'in ele geçirilmesini hedefleyen Van Valisi Köprülü Abdullah Paşa komutasındaki Osmanlı ordusu, önce  Selmas ve Kerdkazan'ı Hatem Han'a yıllık 4.000 kuruş vergi karşılığında bıraktı. Ardından, Meraga'ya hakim olan İran hanını da himayesine aldığı gibi, Karaman Valiliğini de vererek taltif etti. Ardından Tebriz yönündeki en önemli Safevî kalesi olan Hoy üzerine yürüdü.
Kuşatma

Osmanlılar; savaşın başlangıcından bu yana ilk direnişle Hoy'da karşılaştı. Zira, bu kalenin kumandanı olan Şahbaz Han, Osmanlılara teslim olmaktansa hayatını kaybetmeğe karar vermişti. Kale 20 Mart 1724 tarihinde kuşatılırken, Şahbaz Han ise Köprülü Abdullah Paşa'nın ilettiği teslim olma tekliflerine, müzakerecilerden ilkinin kulaklarını, ikincisinin ise başını kestirmek suretiyle cevap verdi.
Bununla birlikte, Safevî komutanın bu mukabelesi Osmanlı askerinin daha şiddetli savaşmasına neden oldu. Osmanlı ordusu, kuşatmanın 21. günü olan 10 Nisan'daki genel hücumunda, yaklaşık 4.000 İran askerinin öldüğü mücadele sonucunda şehre hâkim oldular.
Şahbaz Han ve Mirza Celal muhafızların geri kalanlarıyla iç kaleye çekilerek direnişi sürdürdü. Bununla birlikte, Osmanlı ordusunun sürekli hücumları karşısında giderek eriyen garnizon zayıf düşerken, Osmanlılar 12 Mayıs'taki genel hücumlarıyla iç kaleyi de zaptetmeyi başardılar. Kale komutanı Şahbaz Han, kendisiyle kalan yaklaşık 3.000 İran askeriyle birlikte kılıçtan geçirildi.
Kuşatma sonrası

Bu önemli başarıdan sonra Köprülü Abdullah Paşa kaleye düzenli birliklerin yanı sıra, Hakkari ve Mahmudî aşiretlerinin kuvvetlerinden oluşan muhafızlar yerleştirdi. Hoy'un düşmesinin ardından Köşksaray, Tesuc ve Merend de teslim oldu.
Bununla birlikte, ileri harekâtını sürdüren Osmanlı ordusu Tebriz önlerinde İranlıları iki ayrı muharebede mağlup etmesine rağmen kuşattığı Tebriz kalesini (1-30 Eylül) zaptetmeyi başaramadı. Bunun üzerine Hoy arpalık olarak kaleyi ele geçiren Köprülü Abdullah Paşa'ya değil, Halep Valisi Kürt İbrahim Paşa'ya verildi.
Kars Kuşatması (1735)

Kars Kuşatması, 1732-1736 Osmanlı-Safevî Savaşı'nda evre.
Şark Seraskeri Köprülü Abdullah Paşa'nın konuşlandığı Kars'ı 1735 Nisan'ında kuşatan Nadir Şah komutasındaki Safevî ordusu 25 Mayıs 1735'te Van Beylerbeyi Timur Mehmed Paşa komutasındaki Osmanlı kolordusunun taarruzuyla yaklaşık 8.000 ölü vererek yenilgi halinde kuşatmayı kaldırdı.
Kuşatma

Nadir Şah, Serasker Köprülü Abdullah Paşa'nın konuşlandığı Kars kalesini kuşatarak Erzurum içlerine kadar yağma seferleri yapmaya başladı. Buna mukabil, Abdullah Paşa Kars kalesinde savunma pozisyonu almakla yetindiği gibi, Erzurum Beylerbeyi Yahya Paşa ile Van Beylerbeyi Timur Mehmed Paşa Nadir Şah'ın bu saldırılarına mukavemet gösteremediler.
Cephede serbestiyet kazanmış olan Nadir Şah Kars'ı kuşatmaya devam ederken Şirvan'ın merjezi Şamahı'yı yerlebir ederek bir Osmanlı direnek noktasını daha ortadan kaldırıdı. Buna mukabil Osmanlı başkenti de Kars kuşatması kaldırmak için yığınağını artırdı. Timur Mehmed Paşa'nın emrindeki eyalet askerleri 500 süvariyle takviye edildi. Erzurum Beylerbeyi Yahya Paşa ise Kars kalesinde sıkışan Köprülü Abdullah Paşa'ya Erzurum'dan top ve binek atı göndermekle görevlendirildi.
25 Mayıs 1735'te Timur Mehmed Paşa hücuma geçerek Safevî ordusunun güney kanadını bozdu. 8.000 ölü veren Nadir Şah komutasındaki Safevîler alelacele Revan'a çekildi.
Kuşatma sonrası

Nadir Şah'ın yenilerek Kars önünden çekilmesi üzerine harekete geçen Şark Seraskeri Köprülü Abdullah Paşa 19 Haziran 1735 tarihinde Revan yakınlarındaki Murattepe civarındaki muharebede mağlubiyete uğradı.
USS New Jersey (BB-62)

| --- | --- |
 USS New Jersey, Ocak 1985
Tarihçe
ABD
Adı:  USS New Jersey
Adının geldiği yer/kişi:  New Jersey
Sipariş:  1 Temmuz 1939
İnşa eden:  Philadelphia Naval Shipyard
Kızağa konuluşu:  16 Eylül 1940
Denize indirilişi:  7 Aralık 1942
Görevlendirme:  23 Mayıs 1943
Hizmetten çıkışı:  30 Haziran 1948
Liste dışı:  4 Ocak 1999
Akıbet:  Müze gemi
Notlar:  Şu anda Camden, New Jersey'da müze gemi olarak kullanılmaktadır.
Nişan:  
Genel karakteristik 1943:
Sınıf ve tipi:  Iowa Sınıfı Savaş Gemisi
Deplasman:  49.657 ton
Uzunluk:  887 ft (270 m)
Genişlik:  108 ft (33 m)
Su çekimi:  28,9 ft (8,8 m)
Hız:  33 kn (38 mph; 61 km/sa)
Kişi kapasitesi:  1.921 subay ve asker
Silah donanımı:  9 × 16 in (410 mm)/50 kalibre Mark 7 silahı 20 × 5 in (130 mm)/38 kalibre Mark 12 silahı 80 × 40 mm/56 kalibre uçaksavar 49 × 20 mm/70 kalibre uçaksavar topu
Zırh:  Kemer: 12,1 in (310 mm) Barbet: 11,6 ila 173 in (290 ila 4.390 mm) Taret: 19,7 in (500 mm) Güverte: 7,5 in (190 mm)
Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları bulunmaktadır.
USS New Jersey (BB-62) ("Big J" veya "Black Dragon"), Iowa sınıfı bir savaş gemisidir ve ABD Donanması'nın ABD'nin New Jersey eyaletinden adını alan ikinci gemisidir. New Jersey, savaş eylemleri için diğer üç tamamlanmış Iowa sınıfı zırhlıdan daha fazla savaş yıldızı kazanmış ve Vietnam Savaşı sırasında silah ateşi desteği sağlayan tek ABD zırhlısıydı.
New Jersey İkinci Dünya Savaşı sırasında, Guam ve Okinawa'daki hedefleri bombaladı ve Marshall Adaları'na baskınlar düzenleyen uçak gemilerini arama görevlerine katılmıştır. Kore Savaşı sırasında, Kuzey Kore kıyılarındaki baskınlara katıldı, ardından daha çok "naftalin filosu" olarak bilinen Birleşik Devletler Donanması yedek filosuna çekildi. 1968'de kısa süreliğine yeniden faaliyete geçirildi ve 1969'da naftalin filosuna dönmeden önce ABD birliklerini desteklemek için Vietnam'a gönderildi. 1980'lerde 600 gemilik Donanma programının bir parçası olarak yeniden faaliyete geçen New Jersey, füze taşımak üzere modernize edildi ve hizmet için yeniden görevlendirildi. 1983'te Lübnan İç Savaşı sırasında ABD operasyonlarına katıldı.
New Jersey son olarak 1991 yılında (aktif filoda toplam 21 yıl hizmet ettikten sonra) görvden alındı. Naftalin filosunda kısa bir süre tutulduktan sonra, Camden, New Jersey'deki Home Port Alliance'a bağışlandı ve yeni kariyerine 15 Ekim 2001'de müze gemisi olarak başladı.
Kırım Seferi (1689)

| g t 1686-1700 Osmanlı-Rus Savaşı |
| --- | --- |
 Kırım (1687)  Kırım (1689)  Azak (1695)  Azak (1696)  İstanbul ayrıca bkz.: Osmanlı-Rus Savaşları 
Kırım Seferi, 1686-1700 Osmanlı-Rus Savaşı ve Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşları'nda evre.
1687 yılında ağır kayıplarla sonuçlanan I. Kırım Seferi'nin ardından 1689 yılında ikinci kez Kırım Hanlığı'na taarruz eden Vasili Goliçin komutasındaki Rus ordusu, Orkapı önlerinde ve geri çekilme yolunda I. Selim Giray komutasındaki ve Kefe sancağındaki yeniçerilerle takviyeli Kırım Hanlığı ordusu karşısında daha büyük bir yenilgiye uğrayarak geri çekilmek zorunda kaldı.
Sefer öncesi

Rusya Çarlığı 1686 yılında Osmanlı İmparatorluğu'na karşı oluşturualn Kutsal İttifak'a (1683 yılında Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu ile Lehistan Krallığı arasında kurulan ittifaka 1684 yılında Venedik Cumhuriyeti de dahil olmuştu) katıldıktan sonra 1687 yılında Kırım üzerine sefer düzenlemiş, ancak Kırım Hanlığı'nı işgale yönelik Rus tarihindeki bu ilk sefer çok ağır kayıplarla büyük bir hezimetle sonuçlanmıştı. Rus Çarı I. Petro 1688 yılını hazırlık içinde geçirdikten sonra 1689 yılında Kırım üzerine yeni bir sefer açtı.
Buna mukabil, Osmanlı İmparatorluğu 1683-1688 arasında Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu karşısında aldığı askerî yenilgiler ve toprak kayıpları nedeniyle 1689 sefer mevsiminde yeniden bu hasmına odaklanmış, bu bağlamda Kırım Hanı I. Selim Giray'ı Edirne'ye çağırmıştı. 1688-1689 kışını Kili’deki ordugâhında geçiren Kırım Hanı, Kalmuk Hanlığı'nın askerî destek teklifini reddettiği gibi, Kalmukların Kırım'a baskın düzenlemeleri ihtimaline karşı Buhara Hanı Subhan Kuli'den Kalmuk Hanlığı'nın doğudan baskı altında tutulmasını istedi.
Sefer ve çatışmalar

Rus Çarı tarafından 1687 yılında olduğu gibi Kırım üzerine icra edilecek seferin komutanlığına atanan Prens Vasili Goliçin, 1687 yılında seferi geciktirmesi nedeniyle yaz aylarında karşılaştığı sıkıntıları yeniden yaşamamak için 1689 yılındaki sefer hazırlıklarına Şubat ayında başladı. 112.000 asker ve 350 topu biraraya getiren Galiçin bu defa da bozkırdaki kış koşullarıyla mücadele etme zorunda kaldı ve 20 Mayıs'ta Orkapı önlerine ulaşabildi.
Bir Rus kolordusu Osmanlı İmparatorluğu'nun doğrudan yönetimi altındaki Kefe kalesine dört saat mesafede bulunan Rıbat tarafından Kırım'a taarruz ederken, asıl Rus ordusu da Kırım ile Özü arasındaki bölgelere hücum ederek Orkapı'ya altı saat mesafedeki Kanlıcak, Karayılka ve Kuyuludere mevkilerini işgal etti. Az bir kuvvetle Kırım'ı savunmak zorunda kalacağını anlayan Kalgay Devlet Giray Kili'de bulunan I. Selim Giray'ı yardıma çağırdı. I. Selim Giray ise yardım etmeye çalıştığı metbuu Osmanlı İmparatorluğu'nun Avusturya cephesinde karşı karşıya bulunduğu güç durum karşısında yaşadığı tereddüde rağmen Padişah II. Süleyman'dan izin isteyerek Kırım'a geçti.
Rusların taarruzu sürerken Kırım birlikleri 1687 yılındaki zaferlerinin en önemli sebeplerinden birini teşkil eden Orkapı ötesindeki bozkırda yakıp yıkma taktiğini icra etmeye giriştiler. Eşzamanlı olarak, Rus ordusunun Orkapı'ya taarruzuna karşılık Kefe'deki yeniçeri birlikleri (piyade ve süvari) de Mehmed Ağa'nın komutasında 25 Mayıs 1689’da harekete geçti.
Kırım Hanı I. Selim Giray ise Rus taarruzuna karşı ordusunu üç bölüme ayırdı, birine kendi komuta ederken diğer birlikleri ise Kalgay Devlet Giray ve Nureddin Azimet Giray ve Selamet Giray'ın komutasına verdi. Muharebelerin ilk günü (29 Mayıs) karşılıklı kayıplarla devam ettiyse de ikinci gün Azimet Giray komutasındaki kolordu başarılı bir taarruzla Rus ordusuna ağır kayıp verdirdi ve çok sayıda topu da tahrip etti (30 Mayıs). Bunun üzerine, Rus ordusu Orkapı önlerinden çekilerek Kuyaş kasabasında konuşlandı. Bu aşamada Kırım Hanı I. Selim Giray harekete geçti ve Orkapı kalesinin korunmasını Bahadır Ağa'ya bıraktıktan sonra Rus ordusunun karşısına konuşlanarak su kaynaklarını ele geçirdi. Rus ordusu büyük bir susuzluk içinde Karadeniz'e yöneldiyse de deniz suyu içmeye mecbur kalan yüksek sayıda asker ve at öldü.
Kesin olarak geri çekilme kararı alan Rus ordusunun komutanı Vasili Goliçin diğer taraftan ise Osmanlı İmparatorluğu/Kırım Hanlığı nezdine barış müzakereleri için elçi gönderdiyse de, bunun düzenli bir ricat için zaman kazanma taktiği olduğuna kanaat getiren I. Selim Giray, geri çekilen Rus ordusunu takip amacıyla Yeğen Mirza Şah Kadir komutasında 22.000 kişilik bir kuvvet gönderdi. Rus ordusundan binlerce esir alarak ve tüm toplarını ele geçiren bu birlik Rus ordusunun kesin olarak sınırlarına çekildiğini gördükten sonra yeniden Kırım'a döndü.
Sefer sonrası

Rus ordusunun 1687 yılındaki seferinden daha büyük kayıplarla geri çekilmesi Osmanlı-Rus cephesindeki çarpışmalar 1695 yılında I. Petro'nun (başarısız) Azak kuşatmasına kadar yatıştı.
1687 seferinde olduğu gibi 1689 seferinde de uzun ikmal hatları ve çetin coğrafya gibi sorunları aşamayan ve Osmanlı-Kırım askerî gücüne üstünlük sağlayamayan Rusya Çarlığı Kırım'ı işgal girişimlerini 1736'ya kadar 47 yıl ertelemek zorunda kaldı. 1736-1738 yıllarındaki seferlerinde de ağır kayıplara uğrayan Rus ordusu Kırım'ın işgali hedefine 1771'te ulaşabildi. Kırım seferlerindeki ağır kayıplar Moskova'da büyük tepkilere neden oldu ve 1689 yılında kardeşleri I. Petro ve V. İvan'ın ortak hükümdarlıkları döneminde adıgeçenlerin yaşlarının küçük olması nedeniyle Saltanat Naibeliğini yürüten Sofya Alekseyevna'nın iktidarı çöktü.
Bununla birlikte, Kırım'a yönelik 1687 ve 1689 yılındaki Rus seferleri Osmanlı İmparatorluğu'nun Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'na karşı ihtiyaç duyduğu Kırım Hanlığı askerlerinden (40.000 ilâ 100.000 atlı) Macaristan cephesinde kritik dönemlerin yaşandığı bir evrede tam anlamıyla faydalanamamış oldu. 1689 yazında Rus tehdidini bertaraf eden I. Selim Giray, Kalgay Devlet Giray ve Nureddin Azimet Giray'ı bir miktar kuvvetle Kırım'da bırakarak, Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'yla süren savaşa katılmak üzere Üsküp'e geçti. Buradaki mücadelesinde ise Avusturya ordusuna karşı Kaçanik zaferini kazandı.
Rus Saltanat Naibesi Sofya Alekseyevna