stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Türkiye'deki otoyollar listesi
Yapımı devam eden otoyollar > Kuzey Marmara Otoyolu (Nakkaş - Başakşehir) arası

Kuzey Marmara Otoyolu 8. Kısım olarak adlandırılan, 25 km otoyol, 20 km bağlantı yolu olmak üzere toplam 45 km uzunluğunda olan Başakşehir-Nakkaş kesiminin 30 Haziran 2020 tarihinde Yap-İşlet-Devret modeli ile yapılan ihalesini REC-Rönesans İnşaat Ortak Girişim Grubu kazanmıştır. Otoyolun bu kesimi, inşaat süresi dahil 20 yıl sonra Karayolları Genel Müdürlüğü'ne (KGM) devredilecektir. Otoyol güzergahında bulunan Sazlıdere Barajı geçişi için köprü inşaatına 26 Haziran 2021 tarihinde temel atılmıştır. Kesimin 2026 yılında tamamlanması planlanmaktadır.
Yapımı devam eden otoyollar > Otoyol 51 (Çeşmeli - Kızkalesi) arası

Otoyol projesinin 41 km otoyol 11 km bağlantı yolu olmak üzere toplam 52 km uzunğundadır. Proje ile Çeşmeli-Kızkalesi-Taşucu arasında otoyol bağlantısı sağlanacak. Yatırım bedeli kamulaştırma dahil 728 milyon dolar olarak hesaplanmıştır. Proje kapsamında 70 kilometre otoyol, 13 viyadük, bir adet tünel, 8 kavşak, 4 hizmet tesisi ve bir adet bakım alanı inşa edilecektir. Otoyol, Mersin-Silifke arasında D.400 kara yoluna paralel bir şekilde ilerleyecek, Silifke'nin kuzeyinden geçecek ve Taşucu'nun doğusunda sonlanacaktır. Otoyol Çeşmeli-Kızkalesi ve Kızkalesi-Taşucu olmak üzere iki kesim olarak inşa edilecektir. Otoyolun Çeşmeli-Kızkalesi kesimi an itibarıyla inşa hâlinde olup ikinci kesim olan Kızkalesi-Taşucu kesimi ihale aşamasındadır. Otoyolun ileride Anamur, Gazipaşa, Alanya üzerinden Afyon-Antalya-Alanya Otoyolu'na dek uzatılması planlanmaktadır.
Yapımı devam eden otoyollar > Otoyol 53 (İskenderun-Antakya) arası

Karayolları Genel Müdürlüğü tarafından yayınlanan Otoyollar Haritası'na göre inşa hâlindeki kısım 19 km uzunluğundadır. İskenderun'u Antakya'ya bağlayacaktır.
| Numara | İsim | Uzunluk (otoyol) | Uzunluk (Bağlantı Yolu) | Durum |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|   | Kınalı-Malkara Otoyolu | 108 km | 19 km | Kınalı-Malkara arası yapılacak otoyolun uzunluğu bağlantı yolları dahil 127 km'dir. Otoyolun Kınalı-Malkara kesimi an itibarıyla inşa hâlindedir. Çanakkale-Balıkesir kesiminin ise henüz ihalesi yapılmamıştır. |
|   | Kuzey Marmara Otoyolu (Nakkaş - Başakşehir) | 25 km | 20 km | Kuzey Marmara Otoyolu 8. Kısım olarak adlandırılan, 25 km otoyol, 20 km bağlantı yolu olmak üzere toplam 45 km uzunluğunda olan Başakşehir-Nakkaş kesiminin 30 Haziran 2020 tarihinde Yap-İşlet-Devret modeli ile yapılan ihalesini REC-Rönesans İnşaat Ortak Girişim Grubu kazanmıştır. Otoyolun bu kesimi, inşaat süresi dahil 20 yıl sonra Karayolları Genel Müdürlüğü'ne devredilecektir. Otoyol güzergahında bulunan Sazlıdere Barajı geçişi için köprü inşaatına 26 Haziran 2021 tarihinde temel atılmıştır. Kesimin 2026 yılında tamamlanması planlanmaktadır. |
|   | Çeşmeli-Erdemli-Kızkalesi Otoyolu | 41 km | 11 km | Otoyol projesinin 41 km otoyol 11 km bağlantı yolu olmak üzere toplam 52 km uzunğundadır. Proje ile Çeşmeli-Kızkalesi-Taşucu arasında otoyol bağlantısı sağlanacak. Yatırım bedeli kamulaştırma dahil 728 milyon dolar olarak hesaplanmıştır. Proje kapsamında 70 kilometre otoyol, 13 viyadük, bir adet tünel, 8 kavşak, 4 hizmet tesisi ve bir adet bakım alanı inşa edilecektir. Otoyol, Mersin-Silifke arasında D.400 kara yoluna paralel bir şekilde ilerleyecek, Silifke'nin kuzeyinden geçecek ve Taşucu'nun doğusunda sonlanacaktır. Otoyol Çeşmeli-Kızkalesi ve Kızkalesi-Taşucu olmak üzere iki kesim olarak inşa edilecektir. Otoyolun Çeşmeli-Kızkalesi kesimi an itibarıyla inşa hâlinde olup ikinci kesim olan Kızkalesi-Taşucu kesimi ihale aşamasındadır. Otoyolun ileride Anamur, Gazipaşa, Alanya üzerinden Afyon-Antalya-Alanya Otoyolu'na dek uzatılması planlanmaktadır. |
|   | İskenderun-Antakya Otoyolu | 19 km | 19 km | Karayolları Genel Müdürlüğü tarafından yayınlanan Otoyollar Haritası'na göre inşa hâlindeki kısım 19 km uzunluğundadır. İskenderun'u Antakya'ya bağlayacaktır. |
Otoyol levhaları

Otoyol girişine konulan levha Otoyol başlangıcı İnsan, Bisiklet, Fayton, Traktör giremez
Kuralları gösteren levha Asgari Hız, Azami Hız Duraklamak ve park etmek yasak U dönüşü yasak
Mesafe levhası
Önemli telefon numaraları gösteren bir levha
Şerit kullanımını gösteren levha
Ücretlendirme

Türkiye'deki otoyollarda ücretlendirme işlemleri Hızlı Geçiş Sistemi (HGS) sistemiyle yapılmaktadır. HGS 17.09.2012 tarihi itibarıyla İzmir-Aydın Otoyolu, İzmir-Çeşme Otoyolu, Boğaz Köprüleri, Avrupa Otoyolu, Anadolu Otoyolu ve Niğde-Mersin-Şanlıurfa otoyollarındaki ücret toplama istasyonlarında (Batı Hereke, Doğu Hereke, Dörtdivan, Çamlıdere ve Kızılcahamam ücret toplama istasyonlarındaki çıkış gişeleri hariç) PTT Genel Müdürlüğü tarafından devreye alınmıştır.
Otoyol standartları

Türkiye'de otoyol levhaları yeşil renktedir. Amerikan Highway Gothic'e benzer bir yazı tipi kullanılmaktadır. Bazı eski otoyollar hariç, hepsi 3,75 m genişliğinde olan en az 6 şeride sahiptir. Otoyol üzerinde A, B, C ve D tipi olarak standardize edilmiş hizmet tesisleri bulunur:
A tipi: Park alanı, motel, akaryakıt istasyonu, yedek parça satışı, araç bakım yeri, araç yıkama yeri, dinlenme, yiyecek ve içecek satışı
B tipi: Park alanı, akaryakıt istasyonu, yedek parça satışı, araç bakım yeri, araç yıkama yeri, dinlenme, yiyecek ve içecek satışı
C tipi: Park alanı, akaryakıt istasyonu, yedek parça satışı, dinlenme, yiyecek ve içecek satışı
D tipi: Park alanı, dinlenme ve yemek yeme imkânı
Tehlikeli yerler (Tünel girişleri, virajlar gibi), kavşaklar ve hizmet tesislerinin etrafı aydınlatılır.
Otoyollarda otomobiller için asgari hız 40 km/sa olup, azami hız KGM tarafından işletilen otoyollarda 130 km/sa, özel firmaların işlettikleri otoyollarda 140 km/sa'dır. Dönmek, durmak ve park etmek yasaktır. Güvenlik şeridini acil durumlar hariç kullanmak yasaktır. Mümkünce sağdan gitmek zorunludur (bakınız şerit kullanımı levhası). Trafik yoğun olduğu zaman, güvenlik ekiplerinin geçebilmesi için yeterince yer bırakmak gerekir.
Yüksek hızlara rağmen güvenli seyahat imkânı sunmak ve yakıt veya elektrik enerji tüketimini minimize etmek amacıyla otoyolların viraj ve eğim standartları özellikle devlet yollarına kıyasla çok yüksektir. Bu nedenle otoyollarda coğrafi şartların zor olduğu yerlerde çok sayıda viyadük ve tünel bulunur ve kilometre başına düşen maliyet diğer yollara göre daha yüksektir.
Osman Gazi

I. Osman veya bilinen adlarıyla Osman Gazi ya da Osman Bey (Osmanlıca: عثمان بك, y. 1254–58, Söğüt – 1324, Bursa), Osmanlı Beyliği ve Osmanlı Hanedanı'nın kurucusu ve beyliğin ilk padişahı olan Türk hükümdar ve komutandır. Yaşadığı dönemde liderliğini yaptığı beylik başlangıçta küçük bir Türk beyliği iken, ölümünden sonraki yüzyıllarda büyük bir imparatorluğa dönüştü. Dedesinin Süleyman Şah veya Gündüz Alp isimli olduğu ve soyunun Oğuzların Bozok koluna mensup Kayı boyuna dayandığı düşünülmektedir. Büyükannesi Hayme Hatun, babası Ertuğrul Gazi ve annesi Halime Hatun'dur. Tarihçi Âşıkpaşazâde'nin yazdığına göre Osman Gazi, bir taraftan kendisinin Oğuzların Üçok koluna mensup "Gök Alp" neslinden olduğunu ileri sürerken diğer taraftan da kendi dedesinin isminin "Kaya Alp oğlu Süleyman Şah" değil, "Kutalmışoğlu Süleyman Şah" olduğunu söylediği iddia edilmektedir.
Beyliğin bağımsızlık ilanı

1299 yılında uç beyi olmaktan çıkıp Söğüt ve Bursa'da Osmanlı Beyliği'ni kurmuştur. Sonrasında bağımsızlığını ilan etmiştir. Tarihçi Halil İnalcık'a göre Osmanlı Devleti bağımsızlığını 1302'de Koyunhisar Muharebesi'nden sonra kazanmıştır. Moğol istilalarından kaçan bazı Türkmen topluluklarının beyliğine sığınması ile siyasi ve askerî gücü artmıştır. Çöküş döneminde bulunan Doğu Roma İmparatorluğu'ndaki karışıklıkların da etkisiyle kısa sürede Anadolu ve Doğu Roma'nın hâkimi durumuna gelmiştir. Öldüğü zaman beylik, Eskişehir ile Bursa arasındaki topraklarda hüküm sürüyor ve Doğu Roma İmparatorluğu'na ait İznik ve Bursa'yı abluka altında tutuyordu.
İlk yılları

Osman Gazi, 1258 yılında Söğüt'te doğdu. Yaşamının erken dönemleri konusunda güvenilir kayıtlar yoktur. Osman Bey'in soyuna ve boyuna ait bilgiler gelenekseldir ve en eskisi ölümünden 100 yıl sonra yazılmıştır. Bu eserler arasında en eskiden başlayarak Ahmedî (ö. 1414), Dâstân ve Tevarih-i Mûlûk-i Âl-i Osman, Şükrullah (ö. 1464), Behçetu't-Tevarih ve Âşıkpaşazâde (ö. 1481), Tevarih-i Âl-i Osman adlı eserler bulunur. Dönemine ait tüm çağdaş eserler büyük ölçüde 1422 ya da hemen sonrasına tarihlendirilen ve artık var olmayan ama özgün bir metinden türemiş oldukları savlanmaktadır. Bazı tarihçilere göre, Osman Gazi'nin yaşam ve savaşları tarihsellikten çok, masalsı, destansı bir örüntü içinde, halk söylentileri, ermişlik öyküleri ve söylencelerle renklendirilmiştir.
Babası Ertuğrul Gazi Batı Anadolu'da Söğüt Ovası ile Domaniç Yaylasında yaşayan Oğuz Türkleri'nin Bozok boyunun Kayı kolundan olan büyük kalabalık bir obaya beylik etmekteydi. Osman Gazi onun küçük oğlu idi. Tarihçi Kemalpaşazâde (ö. 1534) Tevarih-i Al-i Osman adlı eserinde Ertuğrul Bey'in Anadolu'ya geldiğinde iki oğlu bulunduğunu, Söğüt'te göçebe yaşamını sürdürürken 1258'de "aslan yapılı ay yüzlü" küçük oğlu Osman'ın doğduğunu bildirir. Halk söylentilerine göre babaannesi, Hayme Hatun'dur.
Yine tarihçi Kemalpaşazâde, Osman'ın gençliğinde "yiğitler arasına girdiğini" ve "vurmada tutmada ve durmada ve oturmada herkesi kendine uydurduğunu" belirtir ve kardeşlerden (Gündüz Bey ve Saru Batu Savcı Bey) en küçüğü olmakla birlikte "şimşir (kılıç) ve tedbirle cümlesinden evvel olduğunu" bildirir. Bu anlatımın Oğuz destanının temalarına benzer biçimde işlenmiş olduğu apaçıktır.
1281 yılında 23 yaşındayken Ömer Abdulaziz Bey'in kızı Malhun Hatun ile evlendi. Bu evlilikten daha sonra Osmanlı Devleti'nin başına geçecek olan Orhan Gazi doğdu.
Beyliğin kurulup bağımsızlık kazanması ve yerel Bizans güçlerine karşı savaş ve fetihler

Osman Gazi'nin hangi tarihte, ileride Osmanlı Devleti olacak uç beyliğini kurduğu tarihçiler arasında tartışmalıdır. Kulucahisar ve Karacahisar kalelerini fetihleri takiben 1299 yılında İnegöl'ü alması Osmanlı Devleti'nin kuruluşu olarak kabul edilir. Birçok tarihçi 1299 yılında Anadolu Selçuklular Devleti'nin yıkılışı ile Osman Gazi'nin, Anadolu'nun diğer Türk beylikleri arasında istiklâlini ilan ederek, Osmanlı Devleti'ni kurduğunu kabul ederler. Diğer tarihçiler 1299'da Anadolu Selçuklu Sultanı II. Gıyaseddin Mesud'un Osman Gazi'ye tabl ve bayrak göndermiş olduğunu ve bu tabl ve bayrak ödülleri ile uç beyliğine sembolik olarak istiklâl verdiğini iddia ederler.
Bir ipekçilik ve demircilik merkezi olan Bilecik kalesinin eline geçmesi ile Osman Gazi'nin yetmiş yıllık hayatının üçüncü evresine girmiş olduğu tarihçilerce kabul edilir. Bu hayatının bu evresinde de savaşlar önemli roller oynarlar.
Bu evrede ilk başarı Köprühisar'ın beylik güçleri eline geçirilmesi ile başlamıştır. Bu dönemde hedef önemli bir Bizans şehri olan ve Üçüncü Haçlı Seferi'nde Latin Haçlıların ele geçirdikleri Konstantinopolis'e karşı Doğu Roma/Bizans İmparatorluğu direniş merkezi olan ve 1261'de tekrar Konstantinopolis'i eline geçirip imparatorluk kuran ve o zamanlar hâlâ imparatorluk tahtında bulunan Paleologos Hanedanı'nın merkezi sayılan İznik’ti. İznik Gölü'nün doğusunda bulunan İznik şehrine karşı olmak üzere gölün batı kısmına 1301'de Türkmen nüfuslu Yenişehir kurulmuştur. Osman Bey Yenişehir'i beylik merkezi yapmıştır.
Tarihçi Mehmed Neşri'nin 1500'lerde kaleme aldığı tarihe göre aynı yıl Osman Bey adına ilk hutbe Şeyh Edebali'nin müritlerinden olan Karamanlı Dursun Fakih tarafından Karacahisar'da bir kiliseden çevrilmiş olan camide verilmiştir.
Osman Bey fethettiği yerleri Oğuz töresine uyarak yakın akraba ve silah arkadaşlarına "dirlik" olarak vermiştir. Böylece Eskişehir kardeşi Gündüz Bey'e, Karacahisar oğlu Orhan Bey'e, Yarhisar Hasan Alp'e ve İnegöl Turgut Alp'e verilmiştir.
Bastırdığı sikkeler

Osmanlılar'ın “sikke” ve “hutbe” şartlarına dayalı bağımsız bir devlet kurup-kuramadığı meselesi, 1980'de İbrahim Artuk'un yayımladığı Osman Gâzî'ye ait tarihsiz bir sikke sayesinde çözümlenmeye başlanmış ise de, sikkenin basit tasarımı ve ikinci bir örneğinin bulunamaması nedeniyle hakkındaki şüpheler uzun süre devam etmiştir. Aynı târihlerde ünlü nümismat Nicholas Lowick’in koleksiyonunda yer aldığı söylenen, ancak okunabilir durumdaki tek yüzünün çizimi dışında hakkında hiçbir şey bilinmeyen ikinci Osman Gâzî sikkesinin ise varlığı, 2018 yılında Hakan Yılmaz'ın yayınladığı çok net fotoğrafları sayesinde tamamen aydınlanmış; bu sikkenin İlhanlı sikkelerine benzer tarzda, diğerinden farklı olarak 699/1300’de Söğüt’te bastırıldığı ve üzerinde kuruluşun diğer tartışmalı meselelerini de aydınlatacak çok önemli deliller yer aldığı ortaya çıkmıştır. Yılmaz'ın 2019 yılında yayımladığı, bu iki meşhur sikkeye ilişkin tespitlerini tamamlayacak nitelikteki son araştırmasında ise, birkaç yıl önce Alman bir nümismat tarafından yayınlanmasına rağmen tarih câmiasına meçhûl kalan, Katar’ın başkenti Doha Müzesi’nde bulunan Osman Gâzî’ye ait üçüncü bir sikke daha bilim dünyâsına tanıtılarak, bu yeni sikke ışığında Osman Gâzî’nin biat ve istiklâl sürecinin tamamlanış safhası, Yenişehir Darphanesi’nin kuruluş zamânı ve İlhanlı hâkimiyetine odaklı bağımsızlık tartışmaları tam anlamıyla sonuca kavuşturulmuş; ayrıca son iki sikkenin fiziksel özelliklerinden hareketle Osman Gâzî’nin ilk sikkesi hakkında da yeni ve önemli tespitler ortaya konulmuştur.
Son yılları ve ölümü

Osman Gazi son yıllarında yaşının ilerlemesi ve "damla illeti" yani gut hastalığı yüzünden tarihçilerin bildirdiklerine göre, beylik idaresini oğlu Orhan Bey'e bırakmıştı. Ancak Osman Bey'in ne zaman ölüp, Orhan Bey'in ne zaman beylik idaresini tümüyle eline aldığı tartışmalıdır. 1320'den sonraki olayların tarihçilerce anlatımlarında Osman Bey'in ismi geçmemektedir. 15. yüzyıl Osmanlı tarihçilerinden Ruhi Çelebi 1481 tarihine kadar getirdiği Tevarih-i Âli Osman adlı tarih eserinde Osman Bey'in 1320'de öldüğünü bildirmektedir. II. Mehmet ve II. Bayezid döneminde yaşayıp 1502'ye kadar olanları inceleyen Oruç Bey'in "Tevarih-i Âli Osman" adlı tarih eserinde ise Osman Bey'in ölüm tarihi 1327 olarak verilmektedir. Diğer tarihçiler Osman Bey'in ölümünü bu iki üç tarih arasında vermektedirler. Modern tarihçi Necdet Sakaoğlu
"1320'den sonraki olaylarda Osman Bey'in adı geçmezken, oğlu Orhan'ın 1324'te bey olduğunu kanıtlayan belgelerden söz edilir"
deyip Osman Bey'in ölümünün 1324'te olduğunu ileri sürmektedir.
Osman Bey'in ölüm yerinin nerede olduğu da tartışmalıdır. Büyük olasılıkla Söğüt'te ölmüştür. Bazı tarihçiler Bursa'nın onun ölümünden önce Osmanlı Devleti eline geçtiğini kabul ederek, Bursa'da öldüğünü iddia ederler. Ancak Bursa'nın Orhan Gazi tarafından kendi beyliği döneminin başında fethedildiği üzerinde Osmanlı tarihçilerinin çoğu hemfikirdirler. Osman Gazi'nin önce Söğüt'te babası Ertuğrul'un türbesine gömüldüğü ve Bursa'nın fethinden sonra buradan alınıp Bursa kalesinde Osmaniye Meydanı'nda bulunan Gümüşlü Kümbet'e (Aya Elia) gömüldüğü kabul edilmektedir.
Osman Gazi, babası Ertuğrul Gazi'den yaklaşık 4.800 km² olarak devraldığı Osmanlı toprağını, oğlu Orhan Gazi'ye 16.000 km² olarak devrettiği hesaplanmıştır.
Osman Gazi'nin Türbesi şu an Bursa ilinin Tophane semtinde bulunmaktadır.
Vasiyeti

Önce dedi ki: Oğul! Ben öldüğüm vakit beni Bursa'da şu Gümüşlü Kubbe'nin altına koy. Bir kimse sana Allah'ın buyurmadığı sözü söylese sen onu kabul etme. Eğer bilmezsen Allah ilmini bilene sor. Bir de sana itaat edenleri hoş tut. Bir de alplarına (askerlerine) daima ihsan et ki senin ihsanın onun halinin tuzağıdır.
Ölümünden sonra geride bıraktıkları

Nice şehirler fethedip savaşlar kazanan, ganimetler alan Osman Gazi'nin ölümünden sonra ona ait hiç altını ve akçesi bulunmamıştır, sadece bir sırtlak tekelesi (bir nev'î elbise), bir yancığı (atın yanına asılan torba), bir tuzluğu, bir kaşıklığı, bir sokman çizmesi, birkaç atı, birkaç çift öküzü ve birkaç sürü koyunundan başka bir şeyi yoktur.
Yenilikler

İlk Osmanlı gümüş sikkeleri akçe adıyla 699/1300'de Söğüt'te, daha sonra 700/1301 ve onu takip eden yıllarda Yenişehir'de Osman Gazi tarafından bastırılmıştır. Bunlardan ilki onun hutbe ve sikke bağlamında istiklâlini ilân ettiğini belgelemesi, ikincisi ise sarayını yaptırdığı başkenti Yenişehir'de diğer Oğuz unsurlarının kendisine biati sırasında darp edildikleri için çok önemlidir. Osman'ın şimdi İstanbul Arkeoloji Müzeleri'nde bulunan tarihsiz sikkesi ise halkın elinde dolaştığını belgeleyen üzerindeki delik sebebiyle, bu sikkelerin simgesel olarak değil gerçekten tedavül amacıyla bastırıldığını göstermesi bakımından dikkate değerdir.
Ailesi

Mâlhun Hâtun (? - 1326) - Eskişehir Beyi Ömer Abdülaziz Bey'in kızı, Orhan Gazi'nin annesi.
Râbi'a Bala Hâtun (1257/58 - 1324) - İslam alimi Şeyh Edebali‘nin kızı.
Orhan Bey (1281 - 1362)
Çoban Bey (1283 - 1337)
Pazarlı Bey (1285 - 1311)
Alâeddin Bey (? - 1333)
Hamid Bey (1288 - 1329)
Melik Bey (1290 - 1366)
Fatma Hatun (1284 - 1347)
Gündüz Bey (1245? - 1299)
Saru Batu Savcı Bey (? - 1287)
Popüler kültürdeki yeri

TRT 1'de 1988 yılında yayınlanan Kuruluş "Osmancık" adlı 12 bölümlük dizide kendisini Cihan Ünal canlandırılmıştır.
TRT 1'de yayınlanan Diriliş Ertuğrul dizisinde 5. sezonda Emre Üçtepe Osman Bey'in çocukluk yıllarını canlandırılmıştır.
20 Kasım 2019 tarihinden itibaren ATV ekranlarında yayınlanmaya başlanan Kuruluş Osman dizisinde kendisini Burak Özçivit canlandırmaktadır.
Konuyla ilgili yayınlar

İnalcık, Halil (1973) The Ottoman Empire. The Classical Age. New York: Aristide D.Caratzas
İnalcık, Halil (Ağustos 2007). "Osmanlı Beyliği'nin kurucusu Osman Beg". Belleten, 261. Türk Tarih Kurumu.
Sakaoğlu, Necdet (1999), Bu Mülkün Sultanları, İstanbul: Oğlak Yayınları ISBN 975-329-299-6 s.23-32.
Sakaoğlu, Necdet "Osman I", (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, C.2 s.392-395 İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık, ISBN 975-08-0073-7.
Köprülü, M. Fuad (1981), Osmanlı İmparatorluğu'nun Kuruluşu. İstanbul: Ötüken, 1981.
Özel, Oktay ve Öz, Mehmet (derl.), (2000) Söğüt'ten İstanbul'a. Osmanlı Devleti'nin Kuruluşu Üzerine Tartışmalar. Ankara: İmge, 2000.
Zachariadou, Elizabeth A. (haz.) (çev.: G.Ç, Güven, İ.Yergüz, T.Altınova), (1997), Osmanlı Beyliği (1300-1389). İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yayınları, 1997
Osman Gazi’nin, 1579’da çizilmiş minyatürü
Beyliğin kuruluşunda önemli katkıları bulunan, Osman Gazi’nin yakın silah arkadaşları Akça Koca (sağda) ve Konur Alp (solda)
Beyliğin, 1281’deki ilk oluşum bölgesi ve Osman Gazi’nin öldüğü 1324 yılına kadarki tüm sınırları
Ressam Paolo Veronese tarafından çizilmiş portresi, 1560’lar
Osman Gazi'nin cülûsu (Hünernâme)
Düzce’nin Konuralp bölgesinde bulunan Prusias ad Hypium Antik Tiyatrosu’nun önündeki Osman Gazi’ye ait heykel
Kayseri, Pınarbaşı Türklük Anıtı’nda Osman Gazi’nin büstü
Osman Gazi'nin Bursa'daki türbesi
Süryani Ortodoks Kilisesi

| Antakya ve Tüm Doğu'nun Süryani Ortodoks Kilisesi |
| --- | --- |
Antakya ve Tüm Doğu'nun Süryani Ortodoks KilisesiKilisenin amblemi
Tanınma: Oryantal Ortodoks
Başpiskopos: Mor Iğnatius II Afrem
Merkezi: Tarihsel olarak Antakya, resmî olarak Şam, günümüzde Beyrut
Dil: Süryanice (liturjik) ve yerel diller: Malayca, Turoyo-Aramice, Arapça, Türkçe, İbranice, İngilizce, Felemenkçe, İsveççe, Almanca, İspanyolca, Portekizce, Fransızca, Hintçe ve Tamilce
Üyesi: Dünya çapında 5.500.000, 2.600.000 Hindistan'da; 2.000.000 Latin Amerika'da (genellikle Guatemala'da), 600.000 Suriye'de, 50.000 Irak'ta, 100.000 Ürdün'de ve Kutsal Topraklar'da, 300.000  diaspora'da (150.000 ABD'de, 120.000 İsveç'te, 100.000 Almanya'da ve 3.000 Birleşik Krallık'ta).
Süryani Kadim Kilisesi ya da Süryani Ortodoks Kilisesi Doğu Hristiyan mezhebidir ve Orta Doğu'da yaşayan Hristiyan Semitik bir halk olan Süryaniler’in çoğu bu mezhebe üyedir.
Aslında Süryani Kadim Kilisesi adı bu Hristiyan mezhebe ve ona bağlı olanlara verilen gayr-i resmî tanımlamadır. Süryani Ortodoks Kilisesi olarak da bilinir.
Kilisenin ve bazı mensuplarının kullandığı dil İsa’nın da konuştuğu Süryanice (Aramice)’dir.
Tarihçe

Kudüs Hristiyan cemaatinden sonra Hristiyanlığın en eski kilisesi olarak kabul edilir. MS 34 yılında Havari Petrus tarafından kurulmuştur. Süryani Patriği, Havari Petrus'un makamını taşır ve kanuni halifesidir.
Günümüzde

Patriklik Merkezi'nin adı her ne kadar "Antakya Süryani Patrikliği" olsa da Patriklik merkezi bugün Şam'da bulunmaktadır. 20. yüzyılın başında ise Patriklik Merkezi Mardin şehriydi.
Süryani Kadim Kilisesi'inde Patriğe bağlı 20 Metropolit bulunmaktadır. Bunların 4 tanesi Türkiye'de bulunur. Şimdiki patrikleri Mor Iğnatius II Afrem Kerimdir. Şu anda kendileri Şam'da bulunmaktadır. Şu anki İstanbul metropoliti ise Mor Filuksinos Yusuf Çetin'dir. Bulunduğu yer ise Tarlabaşı Meryemana Metropolitlik Kilisesidir.
Patrik Moran Mor Iğnatius Aphrem II Karim
İyon düzeni

Julien David LeRoy'un 1758 tarihli Les ruines plus beaux des monuments de la Grèce adlı eserinde yer alan İyon düzenindeki sütun başları.
Paris'te bir çift iyonik sütun arasında metal ve cam kapı
İyon düzeni, sütun başlarının iki yana doğru volüt adı verilen yuvarlaklar yaparak bir kaide üzerine oturtulduğu, klasik mimarlıktaki üç düzenden biri. Adını, bu düzenin ilk kullanıldığı yer olan İyonya'dan almıştır.
Erehteyon Tapınağı, MÖ. 5. yüzyıl, Atina
İlk olarak MÖ. 6. yüzyılın ortalalarında günümüz İzmir civarında bulunan İyonya'da kullanılmıştır. MÖ. 5. yüzyılda Yunanistan'da da uygulandığı görülmüştür. Arkaik Dönem'de (MÖ. 750-480) kullanım açısından oldukça popülerdi. Mimar Rhoikos tarafından MÖ. 570-560 civarında inşa edilen ve deprem nedeniyle yaklaşık 10 yıl ayakta kalabilen büyük İyon tapınaklarından Samos'taki Hera Tapınağı'nda da kullanılmıştır. Antik Dünya'nın Yedi Harikası'ndan biri kabul edilen Efes'teki Artemis Tapınağında'da görmek mümkündür. Saf iyon tarzı örneği olarak Atina Akropolü'ndeki Erehteyon verilebilir. [kaynak belirtilmeli]
Büyük İskender'in doğuda yaptığı fetihlerin ardından İyon düzenine Pakistan'da bulunan Taksila yakınlarındaki Jandial Tapınağı'nda da ve Hindistan'ın Patna kentinde görülmüştür.[kaynak belirtilmeli]
Augustus zamanında çalışan Mimar Vitruvius, Dor sütunlarının temel kısımları erkek bedeninin vücut oranlarından oluştuğunu ancak İyonik sütunların tasarımında kadın bedeninin "inceliğinden" ilham aldığını belirtmiştir.[kaynak belirtilmeli]
17. yüzyıldan itibaren İyonik tasarım oldukça beğenilen ve taklit edilen bir yaklaşım olmuştur. Bu taklitlerin ilkine Roma'daki Fortuna Virilis Tapınağı'nda ulaşmak mümkündür.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb119655460 (data)  GND: 4162364-2  LCCN: sh85028770  NLI: 987007284730205171