Ninurta
Daha sonraki etkileri > Modern dönem

16. yüzyılda Nisrok, bir demon olarak görülmeye başlamıştır. Johann Weyer, Nisrok'u Pseudomonarchia Daemonum'da (1577) cehennemin "şef aşçısı" olarak listelemiştir. Nisrok, John Milton'ın ilk kez 1667'de basılan Kayıp Cennet adlı epik şiirinin VI. kitabında şeytanın demonlarından biri olarak yer almıştır. Çatık kaşlı ve dövülmüş bir zırh giyen Nisrok, demonlar ile melekler arasındaki kavganın eşit oluşu hakkındaki şeytanın argümanının doğruluğunu sorgular ve demonların moralini bozacak acıları hissedebileceklerine karşı çıkar. Milton uzmanı Roy Flannagan'a göre, Milton Nisrok'u ürkek olarak göstermeyi seçmiş olabilir çünkü "Nisrok" adını "Uçuş" veya "Hassas Ayartma" olarak tanımlayan İbranice C. Stephanus sözlüğüne başvurmuştur.
1840'larda İngiliz arkeolog Austen Henry Layard, Kalhu'da çok sayıda kanatlı, kartal başlı cinin taş oymalarını ortaya çıkarmıştır. Sanherib cinayetinin İncil'deki hikâyesini hatırlayan Layard, bu figürleri "Nisrok" olarak tanımlamıştır. Bu kabartmalar, 19. yüzyılın kalan kısmı boyunca popüler edebiyatta "Nisrok" olarak bilinmeye devam etmiştir. Edith Nesbit'in The Story of the Amulet adlı 1906 tarihli çocuk romanında çocuk kahramanlar kartal başlı "Nisrok"u kendilerine rehberlik etmesi için çağırırlar. Nisrok bir geçit açarak onlara "Korkmadan yürüyün" der ve "Büyük İsmin Hizmetkarının, bu ismi çağıranlara yapabileceği başka şeyler var mı?" diye sorar. Sanat tarihi üzerine yapılan bazı modern eserler hâlâ eski yanlış tanımlamaları yinelemektedir ancak Yakın Doğu uzmanları günümüzde genel olarak "Nisrok" figürünü "griffin-demon" olarak adlandırmaktadır.
2016 yılında bölge, bir süreliğine Irak ve Şam İslam Devleti'nin denetimine geçmişti. İslam'a ait olmayan tarihî eserleri tahrip etme eylemini burada da sürdüren örgüt, Kalhu'daki II. Aşurnasirpal'ın zigguratını yok etmiştir. Amerikan Doğu Araştırmaları Okulları'nın (ASOR) Kültürel Miras Girişimlerinden yapılan açıklamaya göre Irak ve Şam İslam Devleti'nin, tapınağı gelecekte yapabileceği propagandalar için kullanmak ve yerel halkı yıldırmak için yıkmış olma ihtimali bulunmaktaydı.
Yaklaşık MÖ 2125 yılına ait Gudea silindirleri, Lagaş Kralı Gudea'nın gördüğü bir rüya sonrasında Ninĝirsu'nun Lagaş'taki tapınağını nasıl yeniden inşa ettiğini anlatır.
Ninurta'nın Asur İmparatorluğu'ndaki ana tapınma merkezi olan Kalhu şehrinin başlangıçta nasıl göründüğünün 1853'teki restorasyonu, İngiliz arkeolog Austen Henry Layard'ın 1840'lı yıllardaki kazılarına dayanmaktadır.
Kalhu'daki Kuzeybatı Sarayı'ndaki Asur kanatlı güneş ambleminde yer alan erkek figürü. Bazı yazarlar bu figürün aslında Ninurta olabileceğini iddia etmişse de çoğu araştırmacı bu iddiayı temelsiz olduğu için reddetmiştir.
Muhtemelen Ninurta'nın eşi Bau'yu temsil eden boynuzlu bir başlık takmış Girsu'da yer alan bir tanrıçanın kireç taşı büstü
Ninurta, Enlil tapınağından Kader Tableti'ni çalmış olan Anzû'yu yıldırımlarıyla takip ederken (Austen Henry Layard, Monuments of Nineveh, 2. seri, 1853)
MÖ 3200 civarına tarihlenen Sümer silindir mühür baskısı, bir ensi ile yardımcısını, kutsal bir sürüyü beslerken göstermektedir. Bir tarım tanrısı olan Ninurta, "Sümerlerin Georgica'sı" olarak bilinen bir şiirde çiftçilik hakkında detaylı öğütler vermektedir.
David Scott'ın 1832 tarihli Nemrud adlı eseri. Tekvin 10:8-12'de "yiğit avcı" olarak anılan Nemrud, bazı araştırmacılara göre Ninurta ya da Asur kralı I. Tukulti-Ninurta'nın adından ilham almıştır.
Kalhu'daki Ninurta Tapınağı'ndan kartal başlı bir ruh taş kabartması. Bu tasvirler, 19. yüzyılda yaygın olarak ancak hatalı bir şekilde Ninurta olarak tanımlanmış ve halk arasında "Nisrok" olarak bilinmiştir.