stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Yukarıçardak, Nizip

| Yukarıçardak |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Gaziantep ilinin Türkiye'deki konumu
YukarıçardakYukarıçardak'ın Gaziantep'teki konumu
Koordinatlar: 37°08′31″N 37°51′11″E﻿ / ﻿37.142°K 37.853°D﻿ / 37.142; 37.853
Ülke:  Türkiye
İl: Gaziantep
İlçe: Nizip
Coğrafi bölge: Güneydoğu Anadolu Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2019): 162
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 342
İl plaka kodu: 27
Posta kodu: 27700
Yukarıçardak, Gaziantep ilinin Nizip ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe

Yukarıçardak; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- | --- |
| 2019 | 162 |  |
| 2018 | 180 |  |
| 2017 | 137 |  |
| 2016 | 145 |  |
| 2015 | 153 |  |
| 2014 | 167 |  |
| 2013 | 151 |  |
| 2012 | 167 |  |
| 2011 | 170 |  |
| 2010 | 171 |  |
| 2009 | 188 |  |
| 2008 | 202 |  |
| 2007 | 199 |  |
Çalpara

Çalpareler, Atatürk Kültür Merkezi (İstanbul)
Tabloda, etekleri şişmiş gibi görünen iki kadının ellerinde çalparalar görünüyor.
Başlığın diğer anlamları için Çalpara (yengec) sayfasına bakınız.
Çalpara (halk arasında şakrak da denir), parmaklara takılan, dört veya iki parça ağaçtan yapılmış zil gibi müzik aletidir. Çalpara genellikle abanozdan yapılır. Uzunlukları 8–10 cm'dir. Vurdukça tok ses çıkarır. Uçları ufak menteşelerle bağlanır, bazen dize konularak bazen elde şaklatılarak çalınır.
Yukarı kuark

| --- | --- |
Bileşim: Temel parçacık
İstatistik: Fermiyonik
Aile: Kuark
Nesil: Birinci kuşak
Etkileşim(ler): güçlü, zayıf, elektromanyetik, kütleçekimi
Sembol: u
Antiparçacık: Yukarı antikuark (u)
Teorileştirme: Murray Gell-Mann (1964) George Zweig (1964)
Keşif: SLAC (1968)
Kütle: 2,2+0,5 -0,4 MeV/c2
Bozunma sonrası: kararlı veya aşağı kuark + pozitron + elektron nötrinosu
Elektrik yükü: +2/3 e
Spin: 1/2 ħ
Zayıf izospin: Sol elli: +1/2, Sağ elli: 0
Zayıf hiperyük: Sol elli: +1/3, Sağ elli: +4/3
Yukarı kuark (sembolü: u) en hafif kuarktır, temel bir parçacıktır ve maddenin önemli bir bileşenidir. Aşağı kuarkla birlikte atom çekirdeğini meydana getiren proton (2 yukarı kuark ve 1 aşağı kuark) ve nötronu (2 aşağı ve 1 yukarı kuark) oluşturur. Birinci nesil olarak sınıflandırılırlar. Elektrik yükü +2/3 e olup çıplak kütleleri 2,2+0,5
-0,4 MeV/c2 olarak ölçülmüştür. Bütün kuarklar gibi yukarı kuark da 1/2 spine sahip temel fermiyondur ve dört temel etkileşimin hepsinden etkilenir. Yukarı kuarkın antiparçacığı olan yukarı antikuark (bazen antiyukarı kuark veya antiyukarı olarak adlandırılabilir) ile elektriksel yük işareti gibi birkaç özellikte farklılaşır.
Yukarı kuarkın varlığı (aşağı kuark ve garip kuark ile birlikte) Sekiz katlı yolun hadronları sınıflandırma şemasını açıklamak için 1964'te Murray Gell-Mann ve George Zweig tarafından öne sürüldü. Yukarı kuark deneysel olarak ilk kez 1968'te Stanford Doğrusal Hızlandırıcı Merkezinde yapılan deneylerde gözlemlenmiştir.
Geçmişi

Parçacık fiziğinin erken zamanlarında (20. yüzyılın ilk yarısı) proton, nötron ve pion gibi hadronlar temel parçacık olarak düşünülmüştü. Ancak yeni hadronlar keşfedildikçe 1930 ve 1940'lardaki birkaç parçacıktan oluşan "particle zoo" 1950'lere gelindiğinde düzinelerce parçacığı içerir hâle gelmiştir. Bu parçacıkların birbirleriyle ilişkisi 1961'de Murray Gell-Mann ve Yuval Ne'eman'ın birbirinden bağımsız olarak Sekiz katlı yol (daha teknik adı SU(3) çeşni simetrisidir.) olarak adlandırılan sınıflandırma şemasını önermesiyle anlaşılmıştır.
Sınıflandırma şeması hadronları izospin çokluklarına (isospin multiplets) göre sınıflandırmıştı ancak bu sınıflandırmanın altında yatan fiziksel temel belli değildi. 1964'te Gell-Mann ve George Zweig birbirinden bağımsız olarak sadece yukarı, aşağı ve garip kuarkı içeren kuark modelini önerdi. Önerilen kuark modeli Sekiz katlı yolu açıkladığı sırada kuarkların varlığına dair doğrudan kanıtlar 1968'te Stanford Doğrusal Hızlandırıcı Merkezinde bulunana kadar yoktu. Derin inelastik saçılma deneyleri protonun başka parçacıklardan oluştuğunu gösterdi ve 3 daha temel parçacıktan oluşan protonun deneysel veriyi açıklayabilmesi kuark modelini doğruladı.
Başlangıçta insanlar bu üç cismi kuark olarak açıklamakta isteksizlerdi ve Richard Feynman'ın "parton" açıklamasını tercih ediyorlardı. Ancak zamanla kuark teorisi kabul gördü.
Kütle

Son derece sık bulunmasına rağmen yukarı kuarkın çıplak kütlesi belirlenememiştir ama 1.8 ve 3,0 MeV/c2 değerleri arasında bir değere sahip olması olasıdır. Lattice QCD hesaplamaları daha kesin bir değer verir: 2,01±0,14 MeV/c2.
Yukarı kuark mezonlarda veya baryonlarda bulunduğunda her kuark arasında bulunan gluon alanından kaynaklanan bağlanma enerjisi sebebiyle bileşik kuark kütlesi daha büyük değerlere ulaşır (bakınız: kütle-enerji eşdeğerliği). Yukarı kuarkın çıplak kütlesi çok azdır ve rölativistik etkilerin hesaba katılması gerektiğinden düzgünce hesaplanamamaktadır.
Yao

Yao, Çin'de kullanılan bir isimdir. Ayrıca, aşağıdaki anlamlara gelebilir:
Kişiler

Yao (imparator), eski bir Çin imparatoru.
Yao Ming, Çinli eski NBA oyuncusu.
Yao Kouassi, (Gervinho), Fildişi Sahilli futbolcu
Gao Yao, Çinli bir futbolcu
Bennard Yao Kumordzi
Yao Bin
Yao Aziawonou
Yao Beina
Yerler

Yao, Osaka, Japonya'da bir şehir
Yao ilçesi, Guangdong, Çin'de bir ilçe
Etnik kimlikler

Yao, Çin'de bir azınlık
Yao, Afrika'da Malavi Gölü etrafında yaşayan bir halk.
Yaren, İvrindi

| Yaren |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Balıkesir'ın Türkiye'deki konumu
Koordinatlar: 39°33′18″N 27°36′58″E﻿ / ﻿39.555°K 27.6161°D﻿ / 39.555; 27.6161
Ülke:  Türkiye
İl: Balıkesir
İlçe: İvrindi
Coğrafi bölge: Marmara Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2009): 174
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0266
Posta kodu: 10770
Resmî site 
Yaren, Balıkesir ilinin İvrindi ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya

Balıkesir il merkezine 30 km, İvrindi ilçesine 14 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- |
2009: 174
2000: 215    
1997: 225
Yunanistan'daki millî parklar listesi

Yunanistan oldukça parçalı ve engebeli bir arazisi olan, zengin bir biyoçeşitlilik içeren ve çok çeşitli ekosistemlere ev sahipliği yapan bir ülkedir. Oldukça geniş olan sahil şeridinin yüzde 5'i ekolojik hassasiyeti olan sulak alanlardan oluşur. Halkın üçte ikisi sahile 2 km.den daha yakın bir bölgede oturur ve yerleşim bölgelerinin büyük bir kısmı sahillerdedir. Turizm altyapısı Yunan adaları ve anakaraya dağılmış biçimdedir.
İklim

Yunanistanın iklimi üç sınıfa ayrılır. Akdeniz iklimi yumuşak ve nemli kışlar ile sıcak ve kuru yazlardan oluşur. Atina, Kiklad Adaları ve Girit'te kışın arada bir kar yağmasına karşın, sıcaklıklar nadiren aşırı derecede düşer. Batı Yunanistan'da (Epir, Tesalya, Batı Makedonya ve Mora Yarımadasının iç kısımları) ise bir dağ iklimi hüküm sürer. Orta ve Güney Makedonya ile Trakya'da ise soğuk ve nemli kışları ve sıcak, kuru yazları olan ılıman kuşak iklimleri hüküm sürer.
Tarih

Zengin florası ve faunası ile bu kadar çok biyoçeşitliliğe sahip olan bir bölgede millî parklar oluşturma ihtiyacı daha 1937'de Yannis Metaksas'ın hükûmeti döneminde ulusal parklar ile ilgili kanunların yapılmasını gündeme getirdi. 1938'de oluşturulan ilk ulusal park olan Olimpos Dağı Ulusal Parkını Parnassos Ulusal Parkı izledi.
Şu anda Yunanistan'daki ulusal park sayısı 10'a ulaşmıştır.
| Adı | Kuruluşu | Alan (hektar) | Harita | Resim |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| Ainos National Park | 1962 | 2.862 |  |  |
| Alonnisos Ulusal Deniz Parkı | 1992 | 208.713 |  |  |
| Oeta National Park | 1966 | 7.210 |  |  |
| Olympus Ulusal Parkı | 1938 | 3.988 |  |  |
| Parnassos National Park | 1938 | 3.513 |  |  |
| Parnitha Ulusal Parkı | 1961 | 3.812 |  |  |
| Pindus Ulusal Parkı | 1966 | 6.927 |  |  |
| Prespa Ulusal Parkı | 1974 | 19.470 |  |  |
| Samaria Ulusal Parkı | 1962 | 4.850 |  |  |
| Sounio National Park | 1974 | 3.500 |  |  |
| Vikos–Aoös National Park | 1973 | 12.600 |  |  |
| Zakynthos National Marine Park | 1999 | 13.500 |  |  |
Düzenleme

Her ulusal park bir merkez bir de çevre bölgeden oluşur. Yunanistan yasalarına göre merkez bölümün alanı, deniz bölgelerindeli ulusal parklar dışında 15.000.000 metrekareden küçük olamaz. Çevre bölgesinin de merkez bölgesinden büyük, en azından ona eşit olması gerekir.
Ulusal parkların merkez bölgesinde sadece bilimsel araştırmalara ve hafif eğlence tarzı etkinliklere izin verilir. Hayvanat bahçesi ve balık çiftliği oluşturmak, yol ve karakol inşa etmek, kamping ve trekking ile ağaç kesimi ve mera işletmeye ise ancak çevre bölgelerde izin verilir.
| g t Avrupa'daki millî parklar listesi |
| --- | --- |
Egemen devletler:  Almanya  Andorra  Arnavutluk  Avusturya  Azerbaycan  Belarus  Belçika  Birleşik Krallık  Bosna-Hersek  Bulgaristan  Çekya  Danimarka  Ermenistan  Estonya  Finlandiya  Fransa  Gürcistan  Hırvatistan  Hollanda  İrlanda  İspanya  İsveç  İsviçre  İtalya  İzlanda  Karadağ  Kazakistan  Kıbrıs Cumhuriyeti  Kuzey Makedonya  Letonya  Lihtenştayn  Litvanya  Lüksemburg  Macaristan  Malta  Moldova  Monako  Norveç  Polonya  Portekiz  Romanya  Rusya  San Marino  Sırbistan  Slovakya  Slovenya  Türkiye  Ukrayna  Yunanistan 
Sınırlı tanınmışolan devletler:  Abhazya  Güney Osetya  Kosova  Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti  Transdinyester 
Bağımlı ve diğer bölgeler:  Åland  Aynoroz  Cebelitarık  Faroe Adaları  Gagavuzya  Guernsey  Jersey  Man Adası  Svalbard
YUBA Liga

| --- | --- |

Kuruluş: 1945
Lağvediliş: 2006
Ülke:  SFR Yugoslavia  Sırbistan-Karadağ
Konfederasyon:  FIBA Avrupa
Son şampiyon: KK Partizan (13. Kez)
En başarılı takım: Crvena zvezda (15 Kez)
YUBA Liga, (Yugoslavya Basketbol Ligi), eski iki başarılı basketbol liginin:
Eski SFR Yugoslavia Ligi 1945-1992
Eski FR Yugoslavia / Sırbistan-Karadağ 1992-2006 adıdır.
YUBA Liga ismi, 2006 yılına kadar Sırbistan-Karadağ'da kullanıldı. Her biri erkekler ve kadınlar olarak gruplanan, en üstünde Süper Lig, ikinci kademesinde 1. Lig 'den oluşmaktaydı.
Lig aynı zamanda sponsorluk anlaşmaları dolayısıyla, Winston YUBA Liga, Frikom YUBA Liga ve Atlas Pils YUBA Liga adlarıyla da bilinmektedir.
Yugoslavya'nın parçalanmasından sonra her bir ülke kendi ulusal ligini kurdu. 6 Ülkeden 5'i bugün YUBA Liga 'ya en yakın lig konumundaki, 2001'de kurulan Adriyatik Ligi'nde mücadele etmektedir.
Tarihi

1945'te SFR Yugoslavia'nın kurulmasından sonra, yeni kurulan ülkede sportif gelişme ihtiyacı ortaya çıktı. II. Dünya Savaşı sonrasında SFR Yugoslavia'nın büyük bölümü, (büyük şehirler olan Belgrad, Ljubljana, Zagreb ve Saraybosna gibi şehirler hariç olmak üzere), sportif anlamda yarışmacı olabilmek için gerekli olan imkanlara sahip değildi. Bunların sonucu olarak 1945 ve 1946'da her spor dalında yeni kulüpler, yeni ligler kurulmaya başlandı ve basketbol ligi de bu fenomenin br parçası oldu.
İlk yarışma 1945'te daha yeni şekillenmiş olan YUBA Liga altında, futbol ligine paralel olarak yapıldı ve aşağı yukarı futbol ligi kadar ülke çapında olumlu tepkiler aldı. Normal düzendeki kulüplerin bireysel olarak yarışmaları yerine, 8 takımlı bir ligden oluşmaktaydı. Kulüplerin 6'sı SFR Yugoslavia'da yer alan eyaletleri, 1 tanesi Vojvodina ilini ve sonuncusu ise Yugoslavia Ordusu 'nu temsil etmekteydi.
1970'lerde SFR Yugoslavia'daki basketbol kültürü ülkenin genelinde iyice benimsendi. SFR Yugoslavia, basketbolu en çok beğenen ve basketboldan en fazla zevk alan ülke konumuna geldi. Sovyetler Birliği'nin etkisinden kurtulunmasıyla birlikte Yugoslav basketbolu ve ligi büyük gelşim gösterdi, yeni basketbol yıldızları yetiştirdi. FIBA Basketbol Dünya Kupası ve Avrupa Basketbol Şampiyonası kazanıldı. 10 yıllık bir dominenin ardından, 1980'lerde YUBA Liga 'da hayal kırıklığı yaratan bir çöküş yaşandı.
2 yıl üst üste Avrupa Basketbol Şampiyonası ve FIBA Basketbol Dünya Kupası'nın kazanılmasıyla 1990'larda tüm dünya uyuyan devin uyanışına tanıklık etti. Kazanılan bu istikrar, 1991'de patlak veren Yugoslav Savaşları'nın yaşanması, ülkenin 5 bölüme ayrılması ve her birinin kendi basketbol liglerini kurmasıyla birlikte hızla durdu. Bunların arasında sadece Sırbistan-Karadağ, Yugoslavya FC'ye katıldı ve YUBA Liga devam etti.
Sırbistan - Sırbistan Basketbol Federasyonu
Hırvatistan - Hırvatistan Basketbol Federasyonu
Bosna-Hersek - Bosna-Hersek Basketbol Federasyonu
Slovenya - Slovenya Basketbol Federasyonu
Makedonya - Makedonya Basketbol Federasyonu
Sırbistan ve Karadağ, 2006'da anlaşarak ayrıldıklarında, YUBA Liga noktalanarak, Sırbistan kendi ligi olarak Sırbistan Basketbol Ligi'ni kurdu. Karadağ, kendi basketbol federasyonunu kurdu.
Karadağ - Karadağ Basketbol Federasyonu
Bütün değişikliklere rağmen eski Yugoslavya'dan ayrılan ülkelerin kulüpleri yeni bir formül geliştirerek 2001'de Adriyatik Ligi'ni kurdular.
Formatı

Hem Süper Lig hem de 1. Lig müsabakaları 2 ayaklı olarak oyananan eleme turlarından oluşmaktaydı. Bütün turlar, çeyrek finaller, yarı finaller hatta final dahi 2 ayaklı eleme turu şeklinde oynanıyordu. Eğer gerekli olursa uzatma maçı ev sahibi avantajı olan takımn sahasında oynanıyodu.
Erkekler Süper Ligi 8 takımdan oluşurken, Kadınlar Süper Ligi 6 takımdan oluşmaktaydı. Eleme turlarının hemen ardından en iyi 4 takım arasında yarı final müsabakaları oynanıyordu. Süper Lig ve 1. Lig aynı şekilde işlerken, 1. Lig 'de Süper Lig 'den farklı olarak erkeklerde 14, kadınlarda 12 takım bulunmaktaydı ve aynı zamanda çeyrek final müsabakaları da yapılmaktaydı.
Şampiyonlar (1945-1991)

Yugoslav Kupası şampiyonları:
(SFR Yugoslavia olarak)
| --- | --- |
 1945 - Jugoslovenska Armija (daha sonra Partizan)  1946 - Crvena zvezda  1947 - Crvena zvezda (2)  1948 - Crvena zvezda (3)  1949 - Crvena zvezda (4)  1950 - Crvena zvezda (5)  1951 - Crvena zvezda (6)  1952 - Crvena zvezda (7)  1953 - Crvena zvezda (8)  1954 - Crvena zvezda (9)  1955 - Crvena zvezda (10)  1956 - Proleter Zrenjanin  1957 - Olimpija  1958 - OKK Beograd  1959 - Olimpija (2)  1960 - OKK Beograd (2)  1961 - Olimpija (3)  1962 - Olimpija (4)  1963 - OKK Beograd (3)  1964 - OKK Beograd (4)  1965 - Zadar  1966 - Olimpija (5)  1967 - Zadar (2):  (Şampiyona Formatı değişti.) 1967/1968 - Zadar (3)  1968/1969 - Crvena zvezda (11)  1969/1970 - Olimpija (6)  1970/1971 - Jugoplastika  1971/1972 - Crvena zvezda (12)  1972/1973 - Radnički Beograd  1973/1974 - Zadar (4)  1974/1975 - Zadar (5)  1975/1976 - Partizan  1976/1977 - Jugoplastika (2)  1977/1978 - Bosna  1978/1979 - Partizan (2)  1979/1980 - Bosna (2)  1980/1981 - Partizan (3)  1981/1982 - Cibona  1982/1983 - Šibenik; daha sonra Bosna'ya verildi (3)  1983/1984 - Cibona (2)  1984/1985 - Cibona (3)  1985/1986 - Zadar (6)  1986/1987 - Partizan (4)  1987/1988 - Jugoplastika (3)  1988/1989 - Jugoplastika (4)  1989/1990 - Jugoplastika (5)  1990/1991 - POP 84 (6)
Şampiyonlar (1992-2006)

Dağılmadan sonra şampiyonlar:
(FR Yugoslavia/Sırbistan-Karadağ olarak)
1991/1992 - Partizan (5) (Hırvat ve Sloven liglerinden katılım olmadı)
1992/1993 - Crvena zvezda (13) (Plava liga 'dan sonra Partizan'la playoff'tan sonra)
1993/1994 - Crvena zvezda (14) (Plava liga 'dan sonra Partizan'la playoff'tan sonra)
1994/1995 - Partizan (6) (TG Borovica Ruma'yla play-off'tan sonra)
1995/1996 - Partizan Inex (7) (BFC Beočin'le play-off'tan sonra)
1996/1997 - Partizan Inex (8) (FMP'yle play-off'tan sonra)
1997/1998 - Crvena zvezda (15) (after playoff with FMP'yle play-off'tan sonra)
1998/1999 - Budućnost
1999/2000 - Budućnost (2) (Partizan'la play-off'tan sonra)
2000/2001 - Budućnost (3) (Partizan'la play-off'tan sonra)
2001/2002 - Partizan ICN (9) (Budućnost'le play-off'tan sonra)
2002/2003 - Partizan Mobtel (10) (FMP'yle play-off'tan sonra)
2003/2004 - Partizan Mobtel (11) (Hemofarm'la play-off'tan sonra)
2004/2005 - Partizan Pivara MB (12) (after playoff with Hemofarm'la play-off'tan sonra)
2005/2006 - Partizan (13) (Crvena zvezda'yla play-off'tan sonra)
Önemli takımlar

Partizan
Cibona
KK Kızılyıldız
Split (POP 84 ve Jugoplastika olarak da bilinir)
Zadar
Olimpija
OKK Beograd
Bosna
Rabotnički
Önemli basketbolcular

| --- | --- |
 Dejan Bodiroga  Krešimir Ćosić  Dražen Dalipagić  Ivo Daneu  Predrag Danilović  Mirza Delibašić  Vlade Divac  Aleksandar Đorđević  Goran Grbović  Dragan Kićanović  Radivoj Korać  Toni Kukoč  Radmilo Mišović:  Mihovil Nakić  Dražen Petrović  Nikola Plećaš  Dino Rađa  Ratko Radovanović  Petar Skansi  Zoran Slavnić  Damir Šolman  Žarko Varajić  Peter Vilfan
Örenli

Örenli, Gölbaşı - Adıyaman ili Gölbaşı ilçesine bağlı köy
Örenli, Kepsut - Balıkesir ili Kepsut ilçesine bağlı mahalle
Örenli, Bayramiç - Çanakkale ili Bayramiç ilçesine bağlı köy
Örenli, Çerkeş - Çankırı ili Çerkeş ilçesine bağlı köy
Örenli, Yavuzeli - Gaziantep ili Yavuzeli ilçesine bağlı mahalle
Örenli, Bergama - İzmir ili Bergama ilçesine bağlı mahalle
Örenli, Afşin - Kahramanmaraş ili Afşin ilçesine bağlı mahalle
Örenli, Simav - Kütahya ili Simav ilçesine bağlı köy
Örenli, Alaçam - Samsun ili Alaçam ilçesine bağlı mahalle
Örenli, Şanlıurfa - Şanlıurfa ili merkez ilçesine bağlı mahalle
Ílhavo

| Ílhavo |
| --- | --- |
Belediye

  Bayrak Arma 
Ílhavo
Ülke:  Portekiz
Bölge: Centro
İlçe: Aveiro
İdare
 • Başkan: Fernando Caçoilo (PSD)
Yüzölçümü
 • Toplam: 73,48 km²
Nüfus (2011)
 • Toplam: 38.598
 • Yoğunluk: 530/km²
Zaman dilimi: UTC±00.00 (BAS)
 • Yaz (YSU): UTC+01.00 (BAYS)
Resmî site cm-ilhavo.pt
Ílhavo, Portekiz'in Centro bölgesine bağlı Baixo Vouga alt bölgesinin belediyelerinden biridir.
Bucaklar

Belediyede 4 bucak (Portekizce: freguesia) yer almaktadır.
Gafanha da Encarnação
Gafanha da Nazaré
Gafanha do Carmo
Ílhavo (ya da São Salvador)
| g t Portekiz altbölgesi Baixo Vouga'nın belediyeleri |
| --- | --- |
Portekiz bayrağıPortekiz arması  Águeda • Albergaria-a-Velha • Anadia • Aveiro • Estarreja • Ílhavo • Mealhada • Murtosa • Oliveira do Bairro • Ovar • Sever do Vouga • Vagos
| g t Portekiz belediyesi Ílhavo'nun bucakları |
| --- | --- |
Ílhavo bayrağıÍlhavo arması  Gafanha da Encarnação • Gafanha da Nazaré • Gafanha do Carmo • Ílhavo (São Salvador)  
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 4793909-6  LCCN: n85226103  MusicBrainz: 79a84813-a0cf-458f-ad82-3d35208a96bf  NLI: 987007562482905171  VIAF: 137276375   WorldCat (LCCN): n85-226103
Íllar

Íllar, İspanya'nın on yedi otonom bölgesinden en kalabalık ikinci bölge olan Endülüs'e bağlı; İspanya'nın güneyinde bulunan Almería eyaletine bağlı belediye. 2009 yılındaki nüfusu; 436 kişidir. Belediye, 19 km²'lik bir alanı kaplamaktadır.
Nüfus

| Íllar nüfusu |
| --- | --- | --- | --- |
| 2009 | 436 |  |  |
| 2008 | 429 |  |  |
| 2005 | 419 |  |  |
| 2004 | 423 |  |  |
| 2003 | 435 |  |  |
| 2002 | 457 |  |  |
| 2001 | 458 |  |  |
| 2000 | 474 |  |  |
| 1999 | 468 |  |  |
| 1998 | 469 |  |  |
| 1996 | 489 |  |  |
Kaynak: INE (Spain)19 Eylül 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Volga Finleri

9. yüzyılda Avrupa Doğu Kiev Ruslarının tahmini etno-linguistik haritası: Çirmiş, Merya, Muromya, Meşçerya ve Mordvinlerden oluşan beş Volga Fin grubu, batıda Slavlar, kuzeybatıda (Fin) Vepsler, kuzeydoğuda Permiler, güneydoğuda ve güneyde (Türk) Bulgarlar ve Hazarlar ile çevrili olarak gösterilmiştir.
Volga Finleri (bazen Doğu Finleri olarak anılır), Rusya'nın Volga Nehri yakınlarında yaşayan ve Ural dilleri konuşan yerli halklardan oluşan tarihi bir gruptur. Modern temsilcileri Çirmişler, Erzyanlar ve Mokşa Mordvinleridir. Günümüzde konuşulmayan Merya, Muroya ve Meşçerya dillerini konuşan halklar da bu gruba mensuptur. Permililer de bazen Volga Finleri olarak gruplandırılır.
Volga Finlerinin modern temsilcileri, Sura ve Mokşa nehirlerinin havzalarında ve Volga ve Ağizel nehirleri arasındaki bölgede yaşamaktadır. Mari dilinin iki lehçesi vardır, Ova Marice ve Dağlık Marice.
Geleneksel olarak Mari ve Mordvin dillerinin (Erzya ve Mokşanca) Ural dil ailesi içinde bir Volga-Fin dili veya Volgaik grup oluşturduğu kabul edildi, Robert Austerlitz (1968), Aurélien Sauvageot & Karl Heinrich Menges (1973) ve Harald Haarmann (1974) gibi dil bilimciler bu görüşte iken Björn Collinder (1965) ve Robert Thomas Harms (1974) gibi dil bilimciler bu görüşü reddeder. Bu gruplandırma, aynı zamanda, onun filogenetik değil, sadece coğrafi bir grup olabileceğini öne süren Salminen (2002) tarafından da eleştirilmiştir. 2009'daki bu yana Ethnologue: Languages of the World'ün 16. baskısı, Mari ve Mordvin dillerini Ural dil ailesinin ayrı dalları olarak gruplayan bir sınıflandırmayı benimsemiştir.
Terminoloji

Volga Finleri Finlerle karıştırılmamalıdır. Bu terim, "Volga-Fin" dilsel teriminden geriye dönük bir türemedir; bu da, Fin-Permik grubunın çoğuna veya tamamına uygulanan "Fin" teriminin daha eski bir kullanımını yansıtırken, günümüzde Fin olarak bilinen gruba "Baltık-Fin" adı verilmiştir.
Mari

Ana madde: Çirmişler
Mari veya Çirmeşler (Rusça: черемисы, Tatarca: Çirmeş) geleneksel olarak Rusya'daki Volga ve Kama nehirleri boyunca yaşamışlardır. Bugün Marilerin çoğunluğu, Tataristan ve Başkurdistan cumhuriyetlerinde önemli nüfusa sahip Mari El Cumhuriyeti'nde yaşamaktadır. Mari halkı üç farklı gruptan oluşur: Volga'nın sol kıyısında yaşayan Çayır Marileri, Volga'nın sağ kıyısında yaşayan Dağ Marileri ve Başkurdistan cumhuriyetinde yaşayan Doğu Marileri. 2002 Rusya nüfus sayımında, 604.298 kişi kendilerini "Mari" olarak tanımladı, bunlardan 18.515'i Dağ Marisi ve 56.119'u Doğu Marisi olarak tanımladı. Marilerin neredeyse %60'ı kırsal alanlarda yaşıyordu.
Merya

Ayrıca bakınız: Meryalar ve Meryanca
Merya halkı (Rusça: меря; Ayrıca Merä), günümüz Moskova, Yaroslavl, Kostroma, İvanovo ve Vladimir oblastları da dahil olmak üzere, Rusya'nın Altın Halka veya Zalesye bölgelerinin bugünkü alanına kabaca karşılık gelen bir bölgede yaşıyordu.[kaynak belirtilmeli]
6. yüzyılda Jordanes Meryalardan Merenler olarak kısaca bahsetti; daha sonra İlk Vakayiname'de detaylı olarak tanımlandılar. Sovyet arkeologları Meryaların başkentinin Rostov'un güneyindeki Nero Gölü kıyısına yakın Sarskoe Gorodishche olduğuna inanıyorlardı. Bölgeleri 10. yüzyılda Kiev Knezliği'ne dahil edildikten sonra Doğu Slavlar tarafından barışçıl bir şekilde asimile edilmiş olmaları muhtemeldir.
Bir hipotez, Meryaları ayrı bir kabileden ziyade Mari halkının batı kolu olarak sınıflandırır. Etnonimleri temelde aynıdır, Merya, Mari'nin kendi adını taşıyan Мäрӹ (Märӛ) kelimesinin Rusça çevirisidir.
Varsayımsal Merya dilinin geleneksel olarak Volga-Fin grubunun bir üyesi olduğu kabul edilir. Bu görüştartışmalıdır: Eugene Helimski, Merya dilinin Fin-Ugor dil grubunun (Baltık-Fin ve Laponca) "kuzeybatı" grubuna daha yakın olduğunu, Gábor Bereczki Merya dilinin Baltık-Fin dilinin bir parçası olduğunu varsayar.
Kostroma ve Yaroslavl'ın birkaç ilçesinin sakinlerinden bazıları kendilerini Merya olarak tanımlasa da son nüfus sayımlarında kayıtlara Rus olarak geçtiler. Modern Meryalar kendi dillerinde web siteleri açmaktadır ve bu web sitelerinde bayraklarını, armalarını ve milli marşlarını sergilemektedir. Ayrıca, Fin-Ugor ağlarında konuyla ilgili tartışmalara katılmaktadırlar.
2010 yılında, modern Merya halkının hayali yaşamına adanan ve adını aldığı Ovsyanki (birebir çevirisi: 'Emberiza', Türkçeye çeviri: Sessiz Ruhlar) filmi yayınlandı.
Son yıllarda, "Merya'nın Etnofütürizmi" adı verilen yeni bir toplumsal hareket ortaya çıktı. Rusya'nın iç bölgelerinde, örneğin Moskova'da, Pereslavl-Zalesski'de, Kostroma'da ve Plyos'ta faaliyetler gerçekleştirmektedir. Ekim 2014'te Novgorod Üniversitesi'nde 50 dakikalık "Merya Dili" III Diller Festivali sunumu gerçekleştirildi. Mayıs 2014'te "Müzeler Gecesi" sırasında İvanovo Oblastı'ndaki "Yeni Galeri", "Volga, Sacrum" sanat projesine ev sahipliği yaptı.
Meryaların, Tatarlara karşı savaşlarda Bulgarlarla birlikte savaştıkları belirtildi.