Çevre hareketi
Tarih > 20. yüzyıl

20. yüzyılda çevresel fikirler popüler bir şekilde büyümeye  ve tanınmaya  devam etti. Yaban hayatını, özellikle de Amerikan bizonunu kurtarmak için çaba gösterilmeye başlandı. Son yolcu güvercininin ölümü ve Amerikan bizonunun tehlikeye atılması, korumacıların zihinlerine odaklanmalarına ve endişelerini popüler hale getirmeye yardımcı oldu. 1916'da Ulusal Park Servisi, ABD Başkanı Woodrow Wilson tarafından kuruldu. Hareketin öncüleri, doğal kaynakların daha verimli ve profesyonel bir şekilde yönetilmesi çağrısında bulundu. Reform için savaştılar çünkü ormanların, verimli toprakların, minerallerin, vahşi yaşamın ve su kaynaklarının yok edilmesinin toplumun çöküşüne yol açacağına inandılar. Son yıllarda en aktif olan grup iklim hareketidir .
Doğal kaynakların korunması bir temel sorundur. Bu sorunu çözmedikçe, diğerlerini çözmenin bize pek bir faydası olmayacaktır.
Theodore Roosevelt
ABD hareketi, II.Dünya Savaşı sonrasında meydana gelen çeşitli çevresel felaketlerin ortaya çıkmasıyla çevreyi ihmal etmenin, hastalığın ve hava ve su kirliliğinin yayılmasının maliyetlerini fark edince, yükselmeye başladı. Aldo Leopold, 1940'larda " A Sand County Almanac" kitabını yazdı. "Doğal sistemlerin güzelliğini, bütünlüğünü ve sağlığını" sürdürmenin ahlaki ve etik bir zorunluluk olduğunu kabul eden bir toprak etiğine inanıyordu.
Çevre hareketinin teşvik edilmesindeki bir diğer önemli edebi güç, Rachel Carson'un bir böcek ilacı, kirletici olan DDT ve sentetik maddeler kullanarak doğayı kontrol etme girişimleri nedeniyle kuş popülasyonlarının azalmasıyla ilgili olan Sessiz Bahar'dı. Okurlarına verdiği temel mesaj, karmaşık ve kırılgan ekosistemi ve nüfusun karşı karşıya olduğu tehditleri belirlemekti. 1958'de Carson, doğanın insan korumasına ihtiyacı olduğu fikriyle son kitabı üzerinde çalışmaya başladı. Carson'ın etkisi radyoaktif serpinti, duman, gıda katkı maddeleri ve böcek ilacı kullanımıydı. Carson'ın asıl odaklandığı pestisitler, doğayı kırılgan,insanlar ve diğer türler için tehlikeli teknoloji kullanımı olarak tanımlamasına yol açtı.
Bu kitapların her ikisi de konuların kamuoyuna yansımasına yardımcı oldu Rachel Carson'ın Sessiz Bahar'ı iki milyondan fazla sattı ve DDT'nin ülke çapında yasaklanması ve EPA'nın oluşturulmasıyla bağlantılıdır.
Illinois merkezli çevre aktivisti James F. Phillips, "Fox" takma adını kullanarak,1969'da başlayıp 1970'lere kadar devam eden çok sayıda gizli kirlilik karşıtı kampanya yürüttü. Faaliyetleri arasında, yasadışı kanalizasyon deşarj borularının tıkanması ve bir US Steel fabrikasının ürettiği zehirli atık suyun şirketin Chicago şirket ofisinde boşaltılması yer alıyordu. Phillips'in "eko-aşama" kampanyaları medyanın büyük ilgisini çekti ve ardından çevresel yıkıma karşı diğer doğrudan eylem protestolarına ilham verdi.
İlk Dünya Günü 22 Nisan 1970'te kutlandı. Kurucusu, eski Wisconsin Senatörü Gaylord Nelson, 1969'da Santa Barbara kıyılarındaki petrol sızıntısını gördükten sonra, çevre eğitimi ve farkındalığının  gününü yaratmak için ilham aldı. Greenpeace, siyasi savunuculuğun ve mevzuatın etkisiz veya verimsiz çözümler olduğuna inanan ve şiddet içermeyen eylemi destekleyen bir organizasyon olarak 1971 yılında kuruldu. 1980, Earth First'ün yaratılışına tanık oldu!  Eko-merkezli  bir bakış açısına sahip olan bu grup ; insanların gelişme hakları arasında eşitliğe, diğer tüm türlerin gelişme haklarına ve yaşamı sürdüren sistemlerin gelişme haklarına inanan bir gruptur.
1950'lerde, 1960'larda ve 1970'lerde birçok olay, insanların neden olduğu çevresel hasarın büyüklüğünü gösterdi. 1954'te Bikini Atoll'da yapılan bir hidrojen bombası testi, Japon balıkçı gemisi Lucky Dragon 5'in 23 kişilik mürettebatını radyoaktif serpintiye maruz bıraktı. Bu olay, Amerika Birleşik Devletleri tarafından şimdiye kadar patlatılan en büyük termonükleer cihaz ve bir dizi yüksek verimli termonükleer silah tasarım testinin ilki olan Castle Bravo olarak biliniyor. 1967'de petrol tankeri Torrey Canyon , Cornwall kıyılarında karaya oturdu ve 1969'da petrol, Kaliforniya'nın Santa Barbara Kanalı'ndaki bir açık deniz kuyusundan döküldü. 1971'de Japonya'daki bir davanın sonuçlanması, on yıllarca süren cıva zehirlenmesinin Minamata halkı üzerindeki etkilerine uluslararası dikkat çekti.
Aynı zamanda, ortaya çıkan bilimsel araştırmalar, çevreye ve insanlığa yönelik mevcut ve varsayımsal tehditlere yeni bir dikkat çekti. Bunlar arasında , The Population Bomb (1968) adlı kitabı, üstel nüfus artışının etkisine ilişkin Malthusçu endişeleri canlandıran Paul R. Ehrlich de vardı. Biyolog Barry Commoner büyüme, refah ve "kusurlu teknoloji" hakkında bir tartışma yarattı. Ek olarak, Roma Kulübü olarak bilinen bilim adamları ve siyasi liderlerden oluşan bir dernek, 1972'de Büyümenin Sınırları adlı raporunu yayınladı ve insan faaliyetlerinden kaynaklanan doğal kaynaklar üzerindeki artan baskıya dikkat çekti.
Bu arada, nükleer yayılma ve Dünya'nın uzaydan çekilmiş fotoğrafları gibi teknolojik başarılar, Dünya'nın evrendeki görünüşte küçük ve eşsiz yeri hakkında hem yeni kavrayışlar hem de endişeler için yeni nedenler sağladı.
1972'de, Birleşmiş Milletler İnsan Çevresi Konferansı Stockholm'de düzenlendi ve ilk kez birden fazla hükûmetin temsilcilerini küresel çevrenin durumu ile ilgili tartışmalarda birleştirdi. Bu konferans doğrudan devlet çevre kurumlarının ve BM Çevre Programının oluşturulmasına yol açtı.
1970'lerin ortalarına gelindiğinde, nükleer karşıtı aktivizm, daha geniş bir ilgi ve etki kazanmak için yerel protestoların ve siyasetin ötesine geçti. Tek bir koordinasyon teşkilatından yoksun olmasına rağmen, nükleer karşıtı hareketin çabaları, özellikle Birleşik Krallık ve Birleşik Devletler'de büyük ilgi gördü. 1979'daki Three Mile Adası kazasının ardından, birçok kitlesel gösteri yapıldı. En büyüğü Eylül 1979'da 200.000 kişiyle New York'ta yapıldı.
1970'lerden bu yana, kamu bilinci, çevre bilimleri, ekoloji ve teknoloji ; ozon tabakasının incelmesi, küresel iklim değişikliği, asit yağmuru, mutasyon ıslahı, genetiği değiştirilmiş mahsuller ve genetiği değiştirilmiş çiftlik hayvanları gibi modern odak noktalarını içerecek şekilde gelişmiştir. Mutasyon ıslahı ile ekin çeşitleri, tohumları kimyasallara veya radyasyona maruz bırakarak oluşturulmuştur. Bu çeşitlerin çoğu bugün hala kullanılmaktadır. Genetiği değiştirilmiş bitkiler ve hayvanlar, bazı çevreciler tarafından doğal olmadıkları için doğal olarak kötü oldukları söylenir. Diğer çevreciler, daha az "susuz" olacak şekilde modifiye edilmiş mısır yoluyla su tasarrufu ve böceklere dayanıklı mahsuller yoluyla pestisit kullanımının azaltılması gibi GDO'lu mahsullerin olası faydalarına dikkat çekiyor. Ayrıca, genetiği değiştirilmiş bazı çiftlik hayvanlarının büyümeyi hızlandırdığını, yani daha kısa üretim döngülerinin olduğunu  ve bunun da yine daha verimli bir yem kullanımına yol açtığına dikkat çekiyorlar. Genetiği değiştirilmiş mahsuller ve çiftlik hayvanlarının yanı sıra, sentetik biyoloji de yükselişte ve çevreciler, eğer bu organizmalar doğada bir gün olursa, bunların da riskler içerdiğini savunuyorlar. Bu, genetiği değiştirilmiş organizmalardan farklı olarak, sentetik biyoloji doğada bulunmayan baz çiftlerini bile kullanır.