Arnavutluk Sosyalist Halk Cumhuriyeti'nde İslam
Sekülerleşme, ikonoklazma ve zulüm (1967-1991)

Kavalye'deki Kubbeli Camii, 1939 dolaylarında orijinal sütunlu hali (solda), 1967'de komünist yıkımdan sonra yeniden yapıldıktan sonra 2007'deki hali (sağda).
Vasa Paşa'nın 19. yüzyılın sonlarındaki şiirinden Arnavut birliği aracılığıyla dini farklılıkların üstesinden gelme ihtiyacından esinlenen Hoca, "Arnavutların inancı Arnavutluktur" inancını tam anlamıyla devlet politikası olarak uyguladı. Bu nedenle 1967'de komünist rejim Arnavutluk'u dünyada tek dini olmayan ve ateist ülke olarak ilan etti ve her türlü dini uygulamayı halka yasakladı. Müslüman Sünni ve Bektaşi din adamları Katolik ve Ortodoks muadillerinin yanında ciddi baskı ve zulüm gördüler ve Arnavutluk'ta otoritenin ademi merkeziyetini önlemek için liderlerinin birçoğu öldürüldü. Arnavutluk'ta komünist rejime tehdit oluşturan cuma namazları daha sonra yasaklandı. Dini ibadetlerini yapan kişiler bunu gizli olarak yaparken, yakalananlar veya açıktan yapanlar zulüm gördü ve Kuran gibi dini literatüre sahip olmak yasaklandı. Bektaşi taraftarları arasında bilgi aktarımı, çoğunlukla kırsal kesimde yaşayan birkaç aile çevresi ile sınırlı kalmıştır. Camiler, varlıklarını sürekli olarak insanların zihninde ideolojik bir mevcudiyet olarak gören Arnavut komünistleri için bir hedef haline geldi. Genel olarak Arnavutluk'ta cami ve dinin ölümü ile rejim, halk arasında geleneksel dini yapılara dayanan dinin sosyal temelini değiştirmeye ve parçalamaya ve onu komünizm ile değiştirmeye çalıştı.
Komünist rejim politika yoluyla Müslüman yaşam biçimini ve Arnavutluk'taki İslam kültürünü yok etti. 1967'de yedi ay içinde komünist rejim 2.169 dini yapı ve diğer anıtları yok etti. Bunlardan 530 kadar tekke, türbe ve aziz türbeleri olan dergahlar esas olarak Bektaşi Tarikatına aitti. Daha sonra Bektaşiliğin taraftarları arasında hac, sadece belirli yerlerde ve dolaylı olarak Akçahisar'daki Sarı Saltuk türbesi gibi bu alanların yakınındaki piknik gibi toplantılarla sınırlı hale geldi. Bazıları Kavalye'deki Kubbeli Camii, Peklin'deki Peklin Camii ve 17. yüzyıldan kalma Elbasan'daki iki kubbeli cami gibi mimari açıdan önemli olan 740 cami yıkıldı. Komünistler iktidara gelmeden önce Arnavutluk'ta bulunan yaklaşık 1.127 İslami binadan, yalnızca 50 cami kaldı ve bunların çoğu onarıma muhtaç durumdaydı. Komünistler tarafından kültürel öneme ve tarihi değere sahip yapılar sayılan bazı camiler günümüze ulaşmıştır: Avlonya'daki Muradiye Camii, İşkodra'daki Kurşunlu Cami, Elbasan'daki Nazire Camii, Berat'taki Kurşun, Bekar, Hünkar ve Hüseyin Paşa Camii, Dıraç'taki Fatih Camii, Akçahisar'daki Pazar Camii, Debre'deki Alaybey Camii, Görice'deki İmrahor İlyas Bey Camii, Ergiri'deki Tekke Camii ve Ayasaranda'daki Kinaleksi Mescidi. Aynı zamanda bir kültür anıtı ilan edilen Edhem Bey Camii, sadece yabancı Müslüman diplomatlar için olsa da, ibadet etmek için işlev görmesine izin verildi. 1991 yılında Tiran'da ibadet için kullanılacak iki cami vardı ve komünist diktatörlükten sadece dokuz Osmanlı dönemi camisi sağ kaldı. Güney Arnavutluk'tan bazı Arnavut Müslümanlar Ortodokslar ile birlikte hızla kentleşti ve savaştan sonra devlete entegre oldular. Katoliklerin yanı sıra, Orta ve Kuzey Arnavutluk'taki Sünni Müslüman Arnavut nüfusu, 1970'lerde ve 1980'lerde aşırı nüfus ve ekonomik sıkıntı yaşayan Arnavut devleti tarafından çok az marjinalleştirildi ve çok az entegre edildi. Geç komünist dönemde bu bölgelerin Katoliklerinin ve Arnavut Müslümanlarının oranı güney Arnavutluk Ortodoks toplumundan daha fazla büyüdü. Dinin önemsizleşmesi nedeniyle, Müslümanların Ortodoks veya Katoliklerle karışık evlilikleri geç komünist dönemde ve çoğunlukla seçkinler arasında gerçekleşti.