Guguklu saat
Tarih > Bahnhäusle stili, Furtwangen'den başarılı bir tasarım

Eylül 1850'de Furtwangen'deki Baden Saatçiler Okulu Büyük Dükalığı'nın ilk yöneticisi olan Robert Gerwig ev yapımı ürünlerin profesyonel bir görünüme kavuşmasını sağlayacak modern saat kasa tasarımları sunmak için halka açık yarışma başlattı.
O zamanlar yeni ve ilk Baden Ren vadisi demiryolu boyunca binaların yapımından sorumlu mimar olan Friedrich Eisenlohr (1805–1854) en kapsamlı tasarımı sundu. Eisenlohr daha önceden onlardan birçoğunu saat kadranlı inşa ettiği için standart demiryolu muhafız evinin cephesini geliştirdi. Clockmakers School'un 1851 veya 1852 tarihlerinden kalmış el yazısıyla yazılmış bir raporda bahsedildiği gibi "sarmaşık asmalarıyla süslenmiş kalkanlı duvar saati" (gerçekte süs sarmaşık değil asmalardı) günümüzün popüler hatıra guguklu saatin prototipi oldu.
Eisenlohr stil açısından da günceldi. Yerel görüntülerden ilham aldı; onları kölece kopyalamak yerine değiştirdi. Günümüz guguklu saatlerinin çoğunun aksine kasası açık renkli, lekesiz ahşaptan yapılmıştır ve simetrik, düz oyma işlemeli süslemelerle süslenmişti.
Eisenlohr'un fikri anında hit oldu çünkü Bahnhäusle saatinin modern tasarımı büyüyen burjuvazinin dekorasyon zevklerine hitap etti ve böylece yeni ve büyüyen pazarlara girdi.
Saatçiler Okulu Eisenlohr'un saat vaka eskizlerine sahip olmaktan memnun olsa da asıl halleriyle tam olarak gerçekleştirilemedi. Eisenlohr ahşap bir cephe önermişti; Gerwig, emaye kadranla birleştirilmiş boyalı metal bir ön cepheyi tercih etti. Ancak Saatçiler Okulu'nun yoğun kampanyalarına rağmen yağlı boyalarla (veya renkli litograflarla) süslenmiş sac metal cepheler, yüksek maliyet ve emek yoğun süreç nedeniyle hiçbir zaman büyük bir pazar segmenti haline gelmedi bu nedenle sadece birkaç tane üretildi (1850'lerden 1870'lere kadar), ister duvar ister şömine rafı türleri olsun bunlar günümüzde aranan koleksiyon parçalarıdır.
Özellik olarak ilk Bahnhäusle saatlerinin yapımcıları, Eisenlohr'un taslağından yalnızca bir şekilde saptılar: guguklu mekanizmayı dışarıda bıraktılar. Bugünün aksine küçük ev tasarımı 1850'den sonraki ilk yıllarda guguklu saatle eşanlamlı değildi. Bu o zamanlar guguklu saatlerin önemli bir pazar segmenti olamayacağının bir başka göstergesidir.
Sadece Aralık 1854'te zamanının en iyi bilinen guguklu saat üreticisi Johann Baptist Beha bunlardan ikisini önlerinde yağlı boya tablolarla birlikte Bahnhöfle Uhren ("Demiryolu istasyonu saatler ") olarak tanımlanan Furtwangen saat satıcısı Gordian Hettich'e sattı. Bir yıldan fazla bir süre sonra 20 Ocak 1856'da Furtwangen merkezli bir başka saygı duyulan guguklu saat ustası Theodor Ketterer Glasgow'daki (İskoçya, Birleşik Krallık) Joseph Ruff'a bir tane sattı.
Beha ve Ketterer ile eşzamanlı olarak, diğer Kara Orman saat ustaları da bu tür saat için hızla artan talebi karşılamak için Bahnhäusle saatlerini guguklu mekanizmalarla donatmaya başlamış olmalılar. 1850'lerin ortalarından itibaren bu pazarda gerçek bir patlama oldu.
1860'a gelindiğinde Bahnhäusle stili orijinal "sert" grafik biçiminden uzaklaşmaya başladı ve diğer tasarımların yanı sıra Jagdstück ("Av parçası" 1861'de Furtwangen'de tasarımı yapıldı) gibi oyulmuş meşe yaprakları, av hayvanları, silahlar ve barut torbaları gibi av motifleri olan bir guguklu saat tasarımı yaratıldı.
1862'de ünlü saat ustası Johann Baptist Beha, zengin bir şekilde dekore edilmiş Bahnhäusle saatlerini kemikten oyulmuş ellerle ve köknar kozalakları şeklinde dökülmüş ağırlıklarla geliştirmeye başladı. Günümüzde bile bu elementlerin kombinasyonu guguklu saatler için karakteristiktir, ancak eller genellikle ahşap veya plastikten yapılsa da, geçmişte beyaz selüloit de kullanılmıştır. Ağırlıklara gelince, 19. yüzyılın bu ikinci yarısında, bir Gnome ve diğer ilginç formlar şeklinde ağırlıklar içeren birkaç model vardı.
Friedrich Eisenlohr tarafından icadından yalnızca on yıl sonra ev konusunun tüm modelleri olgunluğa ulaştı. Bahnhäusle saatleri de vardı ve onun türevi şömine raf saati olarak üretildi ancak duvar modeli kadar değildi.
Günümüzün temel guguklu saati hala zengin süslemesiyle demiryolu-ev (Bahnhäusle) formudur ve bunlar "geleneksel" (veya oyma) adıyla bilinir; oyulmuş yapraklar, kuşlar, geyik kafaları (Jagdstück tasarımı), diğer hayvanlar vb. Zengin bir şekilde dekore edilmiş Bahnhäusle saatleri dünyanın herhangi bir yerinde anında anlaşılan Kara Orman'ın bir sembolü haline geldi.
Friedrich Eisenlohr'un Bahnhäusle tasarımına Furtwangen Saatçiler Okulu'ndaki 1850 yarışmasına katkıda bulunmasından sonra guguklu saat başarılı oldu ve dünyaca ünlendi.