stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Nazi yağması

Hermann Göring Tümeni'nin Alman askerleri, Müttefik kuvvetlerin şehre varmasından önce 1944'te Roma'daki Palazzo Venezia'nın önünde, Biblioteca del Museo Nazionale di Napoli'den çekilmiş bir fotoğrafla poz veriyor Carlo III di Borbone che visita il papa Benedetto XIV nella kahve -house del Quirinale a Roma, Giovanni Paolo Panini ( Museo di Capodimonte env. Q 205)
Nazi yağması, Almanya'nın iktidardaki Nazi Partisi adına hareket eden ajanlar tarafından Üçüncü Reich döneminde Avrupa ülkelerinin organize yağmalanması sonucunda sanat eserlerini ve diğer eşyaları çalınması olayına denir. Yahudi mülklerinin yağmalanması, Holokost'un önemli bir parçasıydı. Yağma, 1933'ten, Alman Yahudilerinin mülklerine el konulmasından başlayarak, II. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar, özellikle de Kunstschutz olarak bilinen askeri birimler tarafından yapıldı, ancak çoğu yağma savaş sırasında elde edildi. Altın, gümüş ve paranın yanı sıra, resimler, seramikler, kitaplar ve dini hazineler dahil olmak üzere büyük öneme sahip kültürel öğeler çalındı. Bu öğelerin çoğu, Savaşın hemen ardından Müttefikler adına Anıtlar, Güzel Sanatlar ve Arşivler programının (MFAA, aynı zamanda Anıt Adamları olarak da bilinir) ajanları tarafından kurtarılmış olsa da, çoğu hala kayıp. Öğeleri  hak sahiplerine, ailelerine veya kendi ülkelerine iade etmek amacıyla, hala hesaba katılmamış olan Nazi yağmasını tespit etmek için uluslararası bir çaba gerçekleştirilmektedir.
Arka plan

Adolf Hitler, Viyana Güzel Sanatlar Akademisi'ne kabul edilmeyen başarısız bir sanatçıydı. Bununla birlikte, kendini sanatın bir uzmanı olarak görüyordu ve Mein Kampf'ta, tümü çökmekte olan bir yirminci yüzyıl toplumunun ürünü olarak gördüğü Kübizm, Fütürizm ve Dadaizm dahil olmak üzere modern sanata yozlaşmış olarak vahşice saldırdı. 1933'te Hitler Almanya Şansölyesi olduğunda, kendi estetik idealini ulus üzerinde uyguladı. Nazi partisi arasında tercih edilen resim türleri, Eski Ustaların, özellikle de Cermen kökenli olanların klasik portreleri ve manzaraları resimleridir. Buna uymayan modern sanat, Üçüncü Reich tarafından yozlaşmış sanat olarak adlandırıldı ve Almanya'nın devlet müzelerinde bulunan her şeyin ya satılmasına ya da yok edilmesine karar verildi. Führer'in amacı, toplanan bu meblağlarla Linz'de Avrupa Sanat Müzesi kurmaktı. Reichsmarschall Hermann Göring ve Dışişleri Bakanı von Ribbentrop gibi diğer Nazi ileri gelenleri de özel sanat koleksiyonlarını genişletmek için Alman askeri fetihlerinden yararlanmaya niyetliydi.
Alman müzelerinde el konulan sanat eserlerinin satışı

Sanat tacirleri Hildebrand Gurlitt, Karl Buchholz, Ferdinand Moeller ve Bernhard Boehmer, Hitler ve Göring'in 1937-38'de Alman müzelerinin duvarlarından çıkardığı 16.000'e yakın tablo ve heykelden oluşan bir grubu satmak için Berlin'in hemen dışındaki Schloss Niederschonhausen'de dükkân açtı.Bu eserler ilk kez 19 Temmuz 1937'de Münih'teki Haus der Kunst'ta sergilendi ve Nazi liderleri,Dejenere Sanat Sergisi'ne  modern sanatı görmeye gelen iki milyon ziyaretçiyi eserlerle alay etmeye davet ettiler. Propagandacı Joseph Goebbels, katıldığı bir radyo yayınında Almanya'nın yozlaşmış sanatçılarına "çöp" adını verdi. Hitler, Haus der Kunst sergisini bir konuşmayla açtı. Konuşmasında Alman sanatını "büyük ve ölümcül bir hastalık" olarak nitelendirdi.
Sanatın kamusal alanda yakılması

Hildebrand Gurlitt ve meslektaşları satışlarında pek başarılı olamadılar çünkü "çöp" olarak adlandırılan sanatın pek alıcısı yoktu. Bu sebeple 20 Mart 1939'da, Berlin İtfaiyesi'nin avlusunda 1.004 resim ve heykel ile 3.825 suluboya, çizim ve baskıyı ateşe verdiler; bu, daha önceki ünlü kitap yakmalarına benzeyen bir rezil eylemdi. Propaganda eylemi umdukları ilgiyi artırdı. İsviçre'deki Basel Müzesi 50.000 İsviçre Frangı ile Berlin'e geldi. Şaşıran sanatseverler eserleri satın aldılar. Bu satışlardan sonrası bilinmeyen şey, Gurlitt, Buchholz, Moeller, Boehmer tarafından tutulan ve kişisel kazanç için sonradan  İsviçre ve Amerika'ya sattıkları - gemiler Lizbon'dan Atlantik'i geçti - resimlerin sayısıdır.
İsviçre'de halka açık müzayedeler ve özel satışlar

Nazi'nin yağmaladığı sanatın en kötü şöhretli müzayedesi, 30 Haziran 1939'da Theodor Fischer tarafından İsviçre'nin Lucerne kentindeki Grand Hotel National'da düzenlenen "dejenere sanat" müzayedesiydi. Sunulan sanat eserleri, Alman müzelerinde Naziler tarafından "erişimden kaldırıldı", ancak birçok tanınmış sanat tüccarı, büyük koleksiyoncuların ve müzelerin vekilleri bu müzayedelere katıldı. Sanat tacirleri tarafından gerçekleştirilen satışların çoğu özel olduğundan, halka açık müzayedeler buzdağının yalnızca görünen görünen kısmıydı. Sanat Kurtarma Komisyonu, İsviçre'yi Hitler'in yükselişinden II.Dünya Savaşı'nın sonuna kadar sanat eserleri için bir "mıknatıs" olarak nitelendirdi. Profesör Georg Kreis'in yönetimindeki Bergier Komisyonu'nun misyonlarından biri, İsviçre'nin "Nazi döneminde ve savaş sonrası dönemde bir sanat-ticaret merkezi ve kültürel varlıklar için bir kanal olarak" rolünün araştırılması ve belgelenmesiydi.
Sanat Yağmasını Araştırma Birimi

21 Kasım 1944 tarihinde, Owen Roberts'ın isteği üzerine, William J. Donovan, yağma, müsadere ve Nazi Almanya'sı, müttefikleri ve yağmaya dahil olan çeşitli birey ve örgütlerin kültürel nesne transferi konularında bilgi toplanması ile savaş suçlularını kovuşturmak ve mülklerini iade etmek için OSS içinde Art Yağma Araştırma Birimi'ni (Aliu) oluşturdu. ALIU, Nazi politikası uygulamadaki rolleri yüzünden yakalanıp sorgulanacak bir grup kilit şüpheliyi belirleyerek, sanat yağmacılığına katıldığına inanılan kişiler hakkında bilgi topladı. Sorgulamalar Avusturya'nın Bad Aussee kentinde yapıldı.
Sanat Yağmasını Araştırma Birimi > Art Looting Investigation Unit (ALIU) raporları ve indeksi

ALIU Raporları, Hitler'in Nazi işgali altındaki Avrupa'da Yahudileri yağma politikasına dahil olan Nazi yetkilileri, sanat tacirleri ve bireylerin ağlarını detaylandırıyor. ALIU'nun nihai raporu, üç bölüme ayrılmış 175 sayfa içeriyordu: Alman yağmalanmasında önemli roller oynayan kişilere odaklanan Ayrıntılı Sorgulama Raporları (DIR). Birleştirilmiş Sorgulama Raporları (CIR) ve Nazi yağmalanmasına karışan kişilerin bir "Kırmızı Bayrak listesi". ALIU Raporları, ABD Hükûmeti Nazi Dönemi Varlık Arşivleri'ndeki kilit kayıtlardan birini oluşturur
Sanat Yağmasını Araştırma Birimi > Art Looting Investigation Unit (ALIU) raporları ve indeksi > Ayrıntılı İstihbarat Raporları (DIR)

Sanat tacirleri ve Hitler, Göring ve Rosenberg tarafından istihdam edilen diğer ajanlar arasındaki ağları ve ilişkileri detaylandıran ilk rapor grubu isimleriyle düzenlenmiştir: Heinrich Hoffmann, Ernst Buchner, Gustav Rochlitz, Gunter Schiedlausky, Bruno Lohse, Gisela Limberger, Walter Andreas Hofer, Karl Kress, Walter Bornheim, Hermann Voss ve Karl Haberstock .
Sanat Yağmasını Araştırma Birimi > Art Looting Investigation Unit (ALIU) raporları ve indeksi > Konsolide Sorgulama Raporları (CIR)

İkinci bir rapor dizisi, Göring'in (The Goering Collection) sanat yağma faaliyetlerini, Einsatzstab Reichsleiter Rosenberg'in (ERR) sanat yağma faaliyetlerini ve Hitler'in Linz Müzesi'ni detaylandırıyor.
Sanat Yağmasını Araştırma Birimi > Art Looting Investigation Unit (ALIU) raporları ve indeksi > ALIU Kırmızı Bayrak İsimlerinin Listesi

Sanat Yağma İstihbarat Birimi, ülkelere göre düzenlediği bir "Kırmızı Bayrak Adları" listesi yayınladı: Almanya, Fransa, İsviçre, Hollanda, Belçika, İtalya, İspanya, Portekiz, İsveç ve Lüksemburg. Her ismin altında, kişinin faaliyetleri, gasp ağındaki diğer insanlarla ilişkilerinin bir açıklaması ve çoğu durumda Müttefik kuvvetler tarafından tutuklanması veya hapsedilmesi ile ilgili bilgiler yer alır.
Sovyetler Birliği

1941-1945 yılları arasında SSCB'deki Nazi yağmasını araştırmak ve tahmin etmek için, 2 Kasım 1942'de Alman-Faşist İstilacılar ve Yardımcıları Tarafından İşlenen Suçları Tespit Etme ve Araştırma Sovyet Devleti Olağanüstü Komisyonu kuruldu. Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında ve sonrasında 1991 yılına kadar Komisyon, yağma olayları da dahil olmak üzere SSCB'deki Nazi suçlarıyla ilgili materyaller topladı. Savaşın hemen ardından Komisyon, 427 hasar görmüş müzeden en değerli 64 Sovyet müzesine verilen zararı ayrıntılı olarak özetledi. Rus SFSR'sinde, Naziler tarafından 173 müze ile yüzbinlerce nesnenin yağmalanmış olduğu bulundu.
SSCB'nin dağılmasından sonra, Rusya Federasyonu Hükümeti, Sovyet Komisyonu'nun yerine Kültür Değerlerinin İadesi için Devlet Komisyonu'nu kurdu. Bu Rus kurumunun uzmanları, başlangıçta Sovyet Komisyonu'nun çalışmalarına danışmıştır, ancak müze tarafından savaş müzesi sırasında kaybedilen eserleri kataloglamaya devam etmiştir. 2008 itibarıyla 14 müze ve Voronezh Oblast, Kursk Oblast, Pskov Oblast, Rostov Oblast, Smolensk Oblast, Northern Caucasus, Gatchina, Peterhof Palace, Tsarskoye Selo (Pushkin), Novgorod ve Novgorod Oblast kütüphanelerinin kayıp eserleri ile Rusya Devlet Arşivleri ve CPSU Arşivleri 15 cilt halinde kataloglandı ve bunların tümü çevrimiçi olarak erişilebilir hale getirildi. Kataloglar1.148.908 kayıp sanat eseri hakkında ayrıntılı bilgi içermektedirler. Diğer hasarlı Rus müzeleri için kataloglama çalışmaları devam ettiği için şu ana kadarki toplam kayıp eser sayısı bilinmiyor.
Alfred Rosenberg, işgal edilen ülkelerden sanat, kitap ve kültürel nesneler toplamaktan sorumlu olan sözde Einsatzstab Reichsleiter Rosenberg [ERR] für die Besetzten Gebiete'ye komuta etti ve ayrıca ele geçirdikleri kütüphane koleksiyonlarını Rusya'dan geri çekilme sırasında Berlin'e geri gönderdi. "ERR ekipleri ve Wehrmacht 'araştırma materyalleri' arayışında sadece Doğu Avrupa'da 375 arşiv kurumu, 402 müze, 531 enstitü ve 957 kütüphaneyi ziyaret etti".
ERR, Hollanda'daki Low Countries bölgesinde baskınların ilk günlerinde de faaliyet gösterdi. Bu durum, Alman Ordusu, von Rippentropp Taburu ve Gestapo arasında otorite, öncelik ve emir komuta zinciri konusu ile Ordu subayları ve birlikleri arasındaki kişisel yağmanın bir sonucu olarak bazı karışıklıklara neden oldu. Ancak bu ERR ekipleri çok etkiliydi. Yalnızca Sovyetler Birliği'nden bir kayda göre: "Yüz bin coğrafi haritanın ideolojik gerekçelerle, akademik araştırma için, Sovyet şehirleri ve bölgeleri hakkında politik, coğrafi ve ekonomik bilgi aracı olarak veya koleksiyoncu öğeleri olarak alındığı" tahmin ediyor.
Polonya

Eylül 1939'da Polonya'nın Alman güçleri tarafından işgal edilmesinden sonra, Nazi rejimi , üst sınıfları ve onların kültürünü yok etmeye çalıştı . Naziler, Polonya ile düşmanlığın başlamasından da önce hazırlandığı bir yağma planını sistematik olarak yürütürken, binlerce sanat eseri yağmalandı. 25 müze ve diğer birçok tesis tahrip edildi. Alman Nazi hırsızlığının ve Polonya sanatının yok edilmesinin toplam maliyetinin 20 milyar dolar veya tahminen Polonya kültür mirasının %43'ü olduğu tahmin ediliyor; Avrupalı ressamların 2800 resmi dahil olmak üzere 516.000'den fazla sanat eseri yağmalandı. Yağmalanan eserler şunlardır: Polonyalı ressamların 11.000 resmi; 1.400 heykel; 75.000 el yazması; 25.000 harita; 1800'den önce basılmış 20.000'den fazlası dahil olmak üzere 90.000 kitap; ve yüzbinlerce diğer sanatsal ve tarihi değeri olan öğe. Almanya'da, hala II.Dünya Savaşı sırasında yağmalanmış çok sayıda Polonya'dan eser bulunuyor. On yıllardır Polonya ile Almanya arasında yağmalanan eserlerin iadesine ilişkin yapılan görüşmeler çoğunlukla sonuçsuz kaldı.
Avusturya

Avusturya ve Almanya arasında Anschluss (birleştirme) 12 Mart 1938 tarihinde başladı. Naziler gelmeden önce kiliseler, manastırlar ve müzeler birçok sanat eserine ev sahipliği yapıyordu, ancak daha sonra eserlerin çoğu götürüldü. Pek çok kişinin yaşadığı yer ve aynı zamanda bir toplum merkezi olan Ringstrasse'ye el konuldu ve içerideki tüm sanat eserleri de alındı. 1943 ve 1945 yılları arasında, Nazi'ler yağmaladıkları sanat eserlerinin çoğunu Altaussee'deki tuz madenlerinde tutuyordu. Bu eserlerin bazıları Avusturya'dan, bazıları ise Avrupa'nın çeşitli yerlerindendi. 1944 yılında yaklaşık 4.700 sanat eseri tuz madenlerinde saklanıyordu..
Führermuseum

Ana madde: Führermuseum
Hitler şansölye olduktan sonra, memleketi Linz, Avusturya'yı Üçüncü Reich'ın sanat başkenti haline getirme planları yaptı. Hitler, tümüne Führermuseum denilen, birkaç galeri ve müzeden oluşan bu alanı inşa etmek için kendi tasarımlarını hayata geçirmesi için mimarlar tuttu. Hitler, müzesini dünyanın en büyük sanat hazineleriyle doldurmak istedi ve dünyanın en iyi sanat eserlerinin çoğunun, Napolyon ve Birinci Dünya savaşlarında yağmalanan Almanya'ya ait olduğuna inanıyordu.
Hermann Göring koleksiyonu

Reichsmarschall Hermann Göring'in kişisel bir koleksiyonu olan Hermann Göring koleksiyonu, el konulan malların da bulunduğu bir başka büyük koleksiyondu ve Reich düşmanlarının el koyduğu sanat eserlerinin yaklaşık yüzde 50'sinden oluşuyordu. Göring'in Paris'teki danışmanı ve ERR temsilcisi olan sanat simsarı Bruno Lohse tarafından 1945'te bir araya getirilen koleksiyon, 300'den fazla resim dahil olmak üzere 2.000'den fazla bireysel parçayı içeriyordu. ABD Ulusal Arşivler ve Kayıtlar İdaresi'nin Konsolide Sorgulama Raporu No. 2, Göring'in asla kabaca yağmalamadığını, bunun yerine her zaman "en azından mallara el koyan otoriteye karşı bir ödeme ya sa söz karşılığında dürüst görünmeye çalıştığını" belirtir . Göring ve çalışanlarının Alman el koyma örgütleriyle hiçbir zaman resmi bir bağlantısı olmasa da, yine de bu bağlantıları mümkün olabildğince kullandılar."
Naziler tarafından yağmalanmış nesneler

Üçüncü Reich, işgal altındaki ülkelerden yüzbinlerce nesne topladı ve bunları Paris'teki Musée Jeu de Paume ve Münih'teki Nazi karargahı gibi birkaç önemli yerde sakladı . Müttefik kuvvetler savaşta avantaj elde edip Almanya'nın şehirlerini ve tarihi kurumlarını bombaladıkça, Almanya "sanat eserlerini Müttefiklerin bombalama saldırılarından korunmak için tuz madenlerinde ve mağaralarda depolamaya başladı. Bu madenler ve mağaralar sanat eserleri için uygun nem ve sıcaklık koşullarını sağladı. "  Bu türden iyi bilinen depolar Merkers, Altaussee ve Siegen'deki madenlerdi. Bu madenler sadece yağmalanmış sanat eserlerinin depolanması için değil, aynı zamanda Nazi egemenliğinin başlangıcından önce Almanya ve Avusturya'da bulunan sanat eserleri için de kullanılıyordu. Yozlaşmış sanat Almanya'da Naziler tarafından resmi olarak yasaklandı ve bu sanata ait eserler Jeu de Paume'deki Şehitler Odası olarak adlandırılan yerde saklandı. Paul Rosenberg'in profesyonel şubesi ve kişisel koleksiyonunun çoğu, sonradan Naziler tarafından belirlenmişti. Joseph Goebels'in, Führermuseum'un inşasını ve daha geniş savaş çabalarını finanse etmek için bu yozlaşmış eserleri döviz karşılığında satmaya yönelik daha önceki özel kararının ardından, Hermann Göring, kişisel olarak bu varlıkları tasfiye etmek ve daha sonra kişisel sanat koleksiyonunu büyütmek için bu fonları aktarmak üzere Hildebrand Gurlitt dahil bir dizi ERR onaylı bayi atadı. İsviçre üzerinden satılan yağmalanmış dejenere sanat eserlerinin oluşturduğu Rosenberg koleksiyonu Avrupa'ya dağıldı. Bugün, resimlerinden 70'i kayıptır, bunlara şunlar dahildir: 1923'te Provence'de resmedilen Picasso'nun büyük boy Sahilde Suluboya Çıplak Kadın resmi; Matisse'in yedi çalışması; ve Degas'ın Gabrielle Diot Portresi .
Yahudi kitaplarının yağmalanması

Nazilerin Avrupa ülkelerini işgalleri sırasında aradıkları şeylerden biri de Yahudi kitapları ve yazıtlarıydı. Amaçları, Avrupa'nın tüm Yahudi kitaplarını toplamak ve yakmaktı. Basılan ilk ülkelerden biri Fransa'ydı. Naziler buradaki Alliance Israelite Universelle'den 50.000, Fransa'nın Yahudi Dernekleri Federasyonu'ndan 4.000 cilt kitap, Paris'in en önemli Haham eğitim merkezlerinden olan L'Ecole Rabbinique'den 10.000 kitap ve birleşik bir grup olan Fransa Yahudi Toplumları Federasyonu'ndan 4.000 cilt kitap yağmaladı. Ardından, Paris'teki kişisel mülkleri tarayıo binlerce kitap daha bulmadan önce, Lipschuetz Kitabevi'nden toplam 20.000 kitap ve Rothschild ailesinin kişisel koleksiyonundan 28.000 kitap almaya gittiler. Naziler, bulabildikleri her Yahudi kitabı için Fransa'yı alt üst ettikten sonra, milyonlarcasını daha alabilecekleri Hollanda'ya geçtiler. Zengin bir Yahudi bankacı olan Hans Furstenberg'in evine baskın düzenlediler ve onun 16.000 ciltlik koleksiyonunu çaldılar; Amsterdam'da Bibliotheek van het Portugeesch Israelietisch Seminarium'dan 25.000 cilt, Ashkenazic Beth ha- Midrasch Ets Haim'den 4.000 cilt ve Bibliotheca Rosenthaliana'dan 100.000 cilt kitap aldılar. İtalya'da, Roma'nın merkez sinagogu iki kütüphane içeriyordu, biri İtalyan Haham Koleji'ne aitti ve diğeri Yahudi Cemaati Kütüphanesi idi. 1943'te Naziler İtalya'ya gelip, sinagogdaki her kitabı paketleyip Almanya'ya geri gönderdi.
Yahudi kitaplarının yağmalanması > Hemen sonrası

Müttefikler, ünlü Avrupa anıtlarının yıkımdan korunmasına yardımcı olmak için Anıtlar, Güzel Sanatlar ve Arşivler (MFAA) organizasyonu gibi özel komisyonlar kurdular ve savaştan sonra, Nazi sanat depolarını bulmak için eski Nazi işgali altındaki bölgelere seyahat ettiler. 1944 ve 1945'te "Monument Men" diye adlandırılan bu kişiler için en büyük zorluklardan biri, Müttefik kuvvetlerin yağmalamasını ve "sanat eserlerini alıp evlerine, arkadaşlarına ve ailelerine göndermeleriini" engellemekti; "Yasak" işaretleri sanat eserlerini koruyamayınca, "Anıt Adamları", Müttefik birlikleri tarafından patlamamış mayınlar için bir uyarı işareti olarak kullanılan saklama yerlerini beyaz bantla işaretlemeye başladı. Birçoğu Naziler tarafından yağmalanmış binlerce objeyi ele geçirdiler.
Müttefikler bu sanat eserlerini II.Dünya Savaşı'nın sonunda Almanya ve Avusturya'daki 1050'den fazla depoda buldular. 1945 yazında, Yüzbaşı. Walter Farmer, toplama noktasının ilk yöneticisi oldu. Wiesbaden Toplama Noktasına gelen ilk sanat eserleri arasında antikalar, Mısır sanatı eserleri, İslam eserleri ve Kaiser Friedrich Müzesi'nden tablolar yer aldı. Toplama noktasına ayrıca Reichsbank'tan ve Nazilerin yağmaladığı, Polonyalı, ayinle ilgili koleksiyonlardan malzemeler getirildi. Wiesbaden, en iyi döneminde, esas olarak Sovyet Ordusu'ndan ve savaş tazminatına dönüşmekten uzak tutmak için resimler ve heykeller dahil olmak üzere yaklaşık 700.000 ayrı nesneyi sakladı, tanımladı ve yeniden yerleştirdi.
Müttefikler, sanat eserlerini topladılar ve onları, iade edilinceye kadar özellikle Münih'teki Merkez Toplama Noktasında olmak üzere toplama noktalarında depoladılar. Nazi yönetimi sırasında Almanlar tarafından elde edilen tanımlanabilir sanat eserleri, alındıkları ülkelere iade edildi. Objeleri asıl sahiplerine iade edip etmeyecekleri her ulusun hükûmetlerine kalmıştı.
Münih toplama noktası kapatıldığında, birçok nesnenin sahibi bulunamadı. Milletler ayrıca tüm sahiplerini bulamadı veya öldüklerini doğrulayamadı. Yahudi halkından alınan çalınan eşyaların iadesine yardımcı olmak için birçok kuruluş kurulmuştur. Örneğin: Project Heart, World Jewish Restitution Organization ve The Claims Conference. Koşullara bağlı olarak bu kuruluşlar, mirasçıların yerine sanat eserlerini alabilmektedirler.
Daha fazla okuma: ABD'nin Sovyetler Birliği'ne iade ettiikleri
Nazi yağmasının günümüzde etkileri

Avrupa'da sanatın yaklaşık %20'si Naziler tarafından yağmalandı ve gerçek sahiplerine iade edilmemiş 100.000'den fazla eşya var. Hala eksik olanların çoğu, çini, kristal veya gümüş gibi günlük nesnelerdir. Spiegler'e göre, yağmalanan sanatın ne ölçüde ele alındığı, "Nazi sanat müsadere programı, insanlık tarihindeki en büyük sanat yer değiştirmesi olarak adlandırıldı" şeklinde görülüyordu. II.Dünya Savaşı'nın sonunda, "Amerika Birleşik Devletleri Hükümeti, Alman kuvvetlerinin ve diğer Nazi ajanlarının, II.Dünya Savaşı öncesinde ve sırasında, o zamanlar var olan tüm Batı sanatının beşte birini ele geçirdiğini veya satmaya zorladığını tahmin etti, bu da bir milyon sanat eserinin yaklaşık dörtte biri demektir. " Nazilerin yağmaladığı sanat eserlerinin Avrupa'nın her yerine bu kadar dağılması nedeniyle, "bugüne kadar, Nazi'ler tarafından çalınan on binlerce sanat eserinin yeri hala bulunamadı."
Büyük kültürel öneme sahip bazı nesneler, miktarı henüz belirlenememiş olsa da, hala eksiktir. Bu, sanat piyasası için önemli bir sorundur, çünkü meşru kuruluşlar, belirsiz mülkiyete sahip nesnelerle ş yapmak istemezler. 1990'ların ortalarından bu yana, birkaç kitap, dergi ve gazete, konuyu kamuoyuna açıklamaya başladıktan sonra, birçok bayi, müzayede evi ve müze, yağmalandıklarında satın alınabilecek nesnelerin kaynağını kontrol etme konusunda daha dikkatli hale geldi. . Amerika Birleşik Devletleri ve diğer yerlerdeki bazı müzeler, koleksiyonlarındaki eserlerin kaynağını, kanıtların gerektirmesi halinde şüpheli eserlerin hak sahiplerine iade edileceğine dair zımni sözle kontrol etmeyi kabul ettiler. Ancak süreç zaman alıcı ve yavaştır ve halka açık koleksiyonlarda çok az tartışmalı eser bulundu.[kaynak belirtilmeli]
1990'larda ve 2000'lerde, politik ve ekonomik değişimlerin yanı sıra teknolojideki gelişmeler nedeniyle bilgi daha erişilebilir hale geldi. Bazı ülkelerdeki gizlilik yasalarının süresi dolmuştur, bu nedenle bir zamanlar elde edilmesi zor olan kayıtlar artık halka açıktır. Daha önce elde edilemeyen eski Sovyet ülkelerinden gelen bilgiler artık mevcut ve birçok kuruluş bilgileri çevrimiçi olarak yayınlayarak bu bilgileri geniş çapta erişilebilir kılıyor.[kaynak belirtilmeli]
İade veya tazminatın belirlenmesinde mahkemelerin rolüne ek olarak, bazı eyaletler taleplerin değerlendirilmesi ve çözümlenmesi için resmi kurumlar oluşturmuştur. Birleşik Krallık'ta, Yağmalama Danışma Paneli, Kültür, Medya ve Spor Bakanlığı'na bu tür iddialar hakkında tavsiyelerde bulunur Kâr amacı gütmeyen bir eğitim ve araştırma kuruluşu olan Uluslararası Sanat Araştırmaları Vakfı (IFAR), tazminata kadar varan bilgilerin sağlanmasına yardımcı olmaktadır.[kaynak belirtilmeli]
2013'te Kanada hükûmeti, Kanada'daki altı sanat galerisinin varlıklarını araştırdıkları "Holocaust-era Provenance Research and Best-Practice Guidelines Project"i oluşturdu.
Nazi yağmasının günümüzde etkileri > 1992 Kadın Hareketi keşfi için Uluslararası Arşivler

14 Ocak 1992'de tarihçi Marc Jansen, NRC Handelsblad'daki bir makalesinde, Uluslararası Kadın Hareketi Arşivleri'nin kayıtları da dahil olmak üzere Hollanda'dan çalınan arşiv koleksiyonlarının (Dutch   1940 yılında yağmalanmış olan) Rusya'da bulunduğunu açıkladı. El konulan kayıtlar başlangıçta Berlin'e gönderildi ve daha sonra güvenlik nedeniyle Sudetenland'a taşındı. Savaşın sonunda Kızıl Ordu belgeleri Alman işgali altındaki Çekoslovakya'dan aldı ve Moskova'da bulunanKGB'nin Osobyi Archive [de] (Rusça: Özel Arşiv)'ine kaldırdı. Anlaşmalar keşiften hemen sonra hazırlansa da bürokratik gecikmeler arşivlerin on bir yıl boyunca iade edilmesini engelledi. 2003 yılında, Aletta Jacobs ve Rosa Manus da dahil olmak üzere savaş öncesi dönemin en tanınmış feministlerinden bazılarının notlarıyla, Uluslararası Kadın Konseyi ve Uluslararası Kadın Oy Hakkı İttifakı'nın 4.650 civarında kitap ve süreli yayınıyla birçok fotoğraf iade edildi. Orijinal koleksiyonun yaklaşık yarısı hala kurtarılamadı.
Nazi yağmasının günümüzde etkileri > 2012 Münih sanat eserleri keşfi

2012'nin başlarında, Hildebrand Gurlitt'in oğlu Cornelius Gurlitt'in evinde binden fazla sanat eseri keşfedildi ve bunların yaklaşık 200-300 parçasının yağmalandığından şüpheleniliyor ve bunların bir kısmı  Naziler tarafından II.Dünya Savaşı'ndan önce birkaç büyük Alman şehrinde düzenlenen bir sergi olan yozlaşmış sanat sergisinde sergilenmiş olabilir. Koleksiyon, Marc Chagall, Otto Dix ve Henri Matisse, Renoir ve Max Liebermann'ın ve diğer pek çok sanatçının eserini içermektedir.
Nazi yağmasının günümüzde etkileri > 2014 Nürnberg sanat eserleri keşfi

Ocak 2014'te, Nürnberg'den araştırmacı Dominik Radlmaier, sekiz nesnenin kayıp sanat olarak tanımlandığını ve on birininde de oldukça şüpheli olduğunu açıkladı. Şehrin araştırma projesi 2004 yılında başladı ve Radlmaier o zamandan beri tam zamanlı olarak araştırma yapıyor.