stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Ziya Tanalı
Ödülleri

1964: Godfrey Ödülü
1965: Mezuniyet Ödülü
1991: Türkiye Prefabrik Birliği Ödülü
1994: Türk Müşavir Mühendis ve Mimarlar Birliği Hizmet Ödülü
2008: Sinan Ödülü
Kitapları

2000: Sadeleştirmeler:1982-1999 (Alp Yayınevi)
2002: Sevgili Düşünceler (Mimarlar Derneği Yayınevi)
2004: Modern Sonrası Mimarlık üzerine Notlar (Z.Onur ile birlikte) (Mimarlar Odası Ankara Şubesi Yayınları)
Frédéric Auguste Bartholdi

| Frédéric Auguste Bartholdi |
| --- | --- |

Doğum: 02 Ağustos 1834(1834-08-02) Colmar, Haut-Rhin
Ölüm: 04 Ekim 1904 (70 yaşında)
Milliyet:  Fransa
Meslek: heykeltıraş
Tanınma nedeni: Özgürlük Heykeli'nin tasarımını yapması
İmza

Frédéric Auguste Bartholdi (2 Ağustos 1834; Colmar, Haut-Rhin - 4 Ekim 1904), Fransız heykeltıraştır. Özgürlük Heykeli'nin tasarımını yapan kişi olarak bilinmektedir.
Hayatı

Frederic Auguste Bartholdi, 2 Ağustos 1834 tarihinde Colmar, Fransa'da Alman kökenli zengin bir aile olan Augusta Charlotte Bartholdi ve Jean Charles Bartholdi çiftinin oğlu olarak doğmuştur. Paris'te Ulusal Güzel Sanatlar Okulu Lycée Louis-le-Grand'de Mimarlık ve heykeltıraş eğitimi aldı, resim dersleri okudu.
Evliliği ve Ölümü

15 Aralık 1875 tarihinde Newport, Rhode Island, ABD'de Jeanne-Emilie Baheux Puysieux ile evlendi.
4 Ekim 1904 tarihinde Paris, Fransa'da 70 yaşında tüberküloz nedeniyle ölmüştür. Montparnasse mezarlığına gömüldü.
Frederic Auguste Bartholdi'nin ölümünden sonra Fransa, Colmar'da doğup büyüdüğü ev 1922 yılında müze haline getirilmiştir.
Eserleri

1856 - Colmar'ın Rapp genel anıtı
1857 - Palais Longchamp su kulesi, Marsilya
1857 - Jean-Daniel Hanhart'a, Colmar'a cenaze madalyası
1860 - Colmar'ın Martin Schongauer Heykeli
1861 - Dört alegorik heykel (Paris, Colmar)
1864 - Joseph Bruat Heykeli, Colmar
1866 - Cenaze Mühendisliği, Colmar
1866 - Edouard de Laboulaye Bust, Colmar
1867 - Arrighi de Casanova, Corte Heykeli
1869 - Alsatian şarapçı, Colmar
1870 - Vercingétorix Heykeli, Clermont-Ferrand
1870 - Marguerite Scheurer'in cenaze anıtı
1872 - Gambetta'da Alsaslılar minnettar
1872 - Milli Muhafızların Cenaze eserleri
1872 - Mezar taşları Gustave Saltzmann, Lancy (Suisse)
1873 - Vauban Heykeli, Avallon
1874 - Alçak rahatlatıcı Boston Baptist Üniter Kilisesi
1874 - Eardrum kilisesi, Boissy St Léger
1875 - Champollion Heykeli, Paris
1875 - Brisach'ın Savunucuları
1876 - Lafayette Heykeli, Union Meydanı, New York (Amerika Birleşik Devletleri)
1878 - Capitol Çeşmesi, Washington (Amerika Birleşik Devletleri)
1879 - Paris Gribeauval Heykeli
1880 - Belfort Aslanı
1880 - Belfort Aslanının Çoğaltılması (Paris)
1882 - Roulet de l'Isle Heykeli, Lons-le-Saunier
1884 - Diderot Heykeli
1884 - Güzel Sanatlar Müzesi, Rouen
1885 - Bartholdi çeşmesi, Reims
1885 - Charles Penquer'ın cenaze madalyonu, Brest
1885 - Gustave Jundt mezar anıtı, Paris
1886 - Özgürlük Heykeli, New York
1888 - Roesselmann çeşmesi, Colmar
1888 - Cenaze eseri Paul Bert, Auxerre
1890 - Mezar Anıtı Emile Hubner, Mulhouse
1890 - Mezar Anıtı André Robberechts, Paris
1891 - Gambetta Heykeli, Sevr
1890 - Cenaze eseri Théodore Deck, Paris
1890 - Mezar Anıtı Jean-François Soitoux, Paris
1892 - Bartholdi çeşmesi, Lyon
1893 - Colombus Anıtı, Providence, RI (Amerika Birleşik Devletleri)
1894 - Gustave Hirn Heykeli, Colmar
1895 - İsviçre, Strasbourg'u kurtarıyor, Bâle (Suisse)
1895 - Lafayette ve Washington, Paris Heykeli
1896 - Frédéric Faudel Cenaze Anıtı, Colmar
1898 - Lazare of Schwendi çeşmesi, Colmar
1896 - Georges Kern'in cenaze anıtı, Colmar
1901 - Schinznach'ta (Suisse) Fransız askerlerinin anıtları öldürüldü.
1902 - Alsatian cooper, Colmar
1902 - Dünyanın Büyük Desteği, Colmar
1904 - Cenaze eseri du Sergent Hoff, Paris
1906 - Paris karargahının balonlarına ve güvercinlerine anıt, Neuilly-sur-Seine
1913 - Üç kişilik anıt, Belfort
Ulusal Mimarlık Ödülleri

Ulusal Mimarlık Ödülleri veya Ulusal Mimarlık Sergisi ve Ödülleri 1988 yılında beri Mimarlar Odası tarafından düzenlenen bir sergiler ve ödüller etkinliğidir. 1988 yılında beri her iki yılda bir düzenlene bu etkinliklerin amacı hem Türkiye’de mimarlık mesleğini hem mimarlığı kültürel olarak geliştirme hedefini gütmektedir.
Her iki yılda bir gerçekleşen bu etkinliklerin en önde gelen amaçlarından birisi başarılı genç mimarların ortaya çıkmasına katkıda bulunmaktır. Ayrıca bu etkinlikler sayesinde hem yurt içi hem de yurt dışında Türkiye’de mimarlık uygulamalarının farklı platformlarda tanıtılması hedeflenmektedir. Bu etkinliklerin bir başka hedefi de mimari uygulamaların Türkiye'de kamusallığının arttırılmasıdır.
Her iki yılda bir verilen bu ödüllerden en büyüğü Sinan Ödülü'dür. Sinan Ödülü kapsamında Türkiye’de mimarlık alanında uyguladıkları projeler ve mimarlığa yaptıkları katkı nedeniyle bir mimara veya ortak çalışanlara verilen bir ödüldür. Sinan Ödülü'nün yanı sıra, Yapı Dalı Başarı Ödülü, Yapı Dalı Koruma-Yaşatma Başarı Ödülü, Fikir Sunumu Dalı Başarı Ödülü, Proje Dalı Başarı Ödülü, Mimarlığa Katkı Başarı Ödülü verilmektedir. Ayrıca, 2006 yılından beri bir mimar için anma programı düzenlenmektedir.
Verilen ödüller ve etkinlikler > Mimar Sinan Büyük Ödülü

1988: Sedad Hakkı Eldem
1990: Turgut Cansever
1992: Şevki Vanlı
1994: Doğan Tekeli ve Sami Sisa
1996: Abdurrahman Hancı
1998: Nezih Eldem
2000: Maruf Önal
2002: Utarit İzgi
2004: Behruz Çinici
2006: Hamdi Şensoy
2008: Ziya Tanalı
2010: Mehmet Konuralp
2012: Erkut Şahinbaş
2014: Ersen Gürsel
2016: Cengiz Bektaş
2018: Şevki Pekin
2020: Nişan Yaubyan
2022 Sevinç Hadi
Verilen ödüller ve etkinlikler > Mimarlığa Katkı Başarı Ödülü

1988: Zeki Sayar
1990: Doğan Kuban
1992: Cemil Gerçek ve Yapı Endüstri Merkezi
1994: Suha Özkan ve Uğur Tanyeli
1996: Bülent Özer ve Cumhuriyet (gazete)
1998: Erdem Aksoy ve Türkiye Mimarlık Öğrencileri Buluşması (TMÖB)
2000: Afife Batur ve Doğan Hasol
2002: Nejat Ersin ve Kemal Aran
2004: Gürhan Tümer ve ODTÜ Mimarlık Bölümü Yaz Uygulamaları Programı
2006: Ayla Ödekan ve Selahattin Yazıcı
2008: Mimarlar Derneği 1927 ve Jale Erzen
2010: Cevat Erder ve İMKAN MEKAN
2012: Ruşen Keleş ve Behiç Ak
2014: İlhan Tekeli ve Besim Çeçener
2016: İnci Aslanoğlu ve İhsan Bilgin
2018: Ali Cengizkan ve Sibel Bozdoğan
2020: Mehmet Özdoğan ve Reha Günay
2022: Zeynep Ahunbay ve Aykut Köksal
Verilen ödüller ve etkinlikler > Anma programı

2006: Mimar Kemalettin Bey
2008: Seyfi Arkan
2010: Zeki Sayar
2012: Haluk Baysal ve Melih Birsel
2014: Ernst Arnold Egli
2016: Maruf Önal
2018: Nezih Eldem
2020: Vedat Dalokay
2022: Leman Tomsu
Tabanlıoğlu Mimarlık

| --- | --- |
Kuruluş: 1956
Kurucu: Murat Tabanlıoğlu, Melkan Gürsel Tabanlıoğlu
Genel merkezi: İstanbul, Türkiye
Web sitesi: Tabanlıoğlu Mimarlık
Tabanlıoğlu Mimarlık 1956 yılında kurulmuş, İstanbul'un Beyoğlu semtinde yer alan bir mimarlık firması. Kurucusu Hayati Tabanlıoğlu'dur.
Tarihçe

Tabanlıoğlu firmasının ilk dönemi 1956 ile 1990 arasındadır. Bu dönemde Hayati Tabanlıoğlu başta İstanbul'da yer alan Atatürk Kültür Merkezi (1956-1977) olmak üzere Erzurum Atatürk Üniversitesi (1958-1970), İstanbul Atatürk Havalimanı (1969-1984) gibi projeleri gerçekleştirdi. Türkiye'de modern anlamda ilk alışveriş merkezi olan Galleria Alışveriş Merkezi de (1986) Tabanlıoğlu Mimarlık tarafından tasarlandı.
Firmanın ikinci dönemi ise 1990 yılından günümüze kadar gelen süreçtir. Firma bu dönemde faaliyet alanını geliştirerek sadece mimarlık değil de danışmanlık, iç mimarlık, restorasyon ve mühendislik dallarının koordinasyonu gibi hizmetler de vermeye başlamıştır. Hayati Tabanlıoğlu'nun oğlu Murat Tabanlıoğlu ve eşi Melkan Gürsel Tabanlıoğlu'nun şirkete katılması da bu dönemde olmuştur.
Projeleri

1967: Koç Holding Genel Yönetim Binası
1970: Erzurum Atatürk Üniversitesi, Erzurum
1973: Sofya Operası Uluslararası Yarışma Projesi, Bulgaristan
1977: Atatürk Kültür Merkezi (AKM), İstanbul
1981: Ataköy Turizm Merkezi, İstanbul
1984: Uluslararası İstanbul Atatürk Havalimanı, İstanbul
1986: Galleria Alışveriş Merkezi, İstanbul
1986: Holiday Inn Oteli, İstanbul
1993: Doğan Medya Town
1993: Carousel Alışveriş ve Yaşam Merkezi & Çocuk ve Kadın Doğum Hastanesi, İstanbul
1995: Doğan Printing Center
1998: Milas-Bodrum Havalimanı Dış Hatlar Terminali, Muğla
1998: İngiltere Başkonsolosluğu Restorasyon ve Yeniden Kullanım Projesi, İstanbul
2000: Expo 2000 Hannover, Türkiye Pavyonu, Almanya
2004: İstanbul Modern, İstanbul
2004: Hotel Rixos Libertas, Hırvatistan
2005: Doğan Printing Center (DPC), İzmir
2006: Kanyon Alışveriş Merkezi, İstanbul
2007: Doğan Medya Merkezi (DMC), Ankara
2007: Levent Loft, İstanbul
2007: Zorlu Center, Zincirlikuyu, İstanbul (Emre Arolat Mimarlık ile birlikte)
2009: Astana Arena, Kazakistan
2010: Trablus Kongre Merkezi, Libya
2010: Loft Bahçe, İstanbul
2011: İstanbul Sapphire, İstanbul
2011: Marmara Forum, İstanbul
2021: Yeni Atatürk Kültür Merkezi (AKM), İstanbul
Murat Tabanlıoğlu, Bilkent Üniversitesi'ndeki bir söyleşisinde
Istanbul Sapphire (2006-2011) Türkiye'nin en yüksek 4. ve Avrupa'nın en yüksek 31. binasıdır.
İstanbul Modern (2004) Türkiye'de açılan ilk modern sanat müzesidir.
Atatürk Kültür Merkezi (1969-1977) Türkiye mimarlık tarihinin 1960'lı yıllara ait önemli örneklerindendir.
Evkaf-ı Hümâyun Nezâreti

| --- | --- |


Genel bilgiler
Kuruluş tarihi: 13 Ekim 1826
Önceki kurum: Evkâf-ı Hamîdiyye ve Mahmûdiyye (1809)
Kapanış tarihi: 4 Kasım 1922
Sonraki kurum: Vakıflar Genel Müdürlüğü
Türü: Bakanlık
Bağlılığı: Sadaret
Adres: İstanbul, Osmanlı Devleti
1908 yılında II. Meşrutiyetin ilanından sonra 2 ay bir süreyle Evkaf Nazırlığı yapmış olan şair ve yazar Recaizade Mahmud Ekrem
Evkaf Nâzırlığı veya Evkaf-ı Hümâyun Nezâreti, (Osmanlıca: اوقاف همایون نظارتی), son dönem Osmanlı hükûmetlerinde vakıf kurumlarından sorumlu olan nâzırlıktır.
Osmanlı Devleti daha kuruluşunun ilk yıllarında vakıflar kurmaya ve işletmeye başlamıştır. İkinci padişah Orhan Gazi'nin Bursa'da yaptırdığı cami, medrese ve diğer kurumları vakıf olarak düzenleyip, vezirlerinden Sinan Paşa'yı bu vakıfların sorumlusu olarak tayin ettiği bilinmektedir. Bu tarihten sonra vakıfların sayısı artıkça çeşitli evkaf nazırlıkları kuruldu. Bir süre bu vakıflar şeyhülislama bağlandı. I. Süleyman'ın saltanatı sırasında vakıfların yönetimi kapı ağası Hadım Mehmed Ağa'ya verilerek Kapı Ağası Nezareti kuruldu. I. Abdülhamit'in döneminde Evkâf-ı Hamîdiyye ve II. Mahmut'un dönemimde Evkâf-ı Hamîdiyye ve Mahmûdiyye meydana getirildi. Sonunda 13 Ekim 1826 tarihinde Evkaf-ı Hümayun Nezareti adı altında Evkaf Nazırlığı kuruldu.
Hacı Yusuf Efendi ilk Evkaf Nazırıdır. 1831 yılında Şık-kı Evvel Defterdarları, Haremeyn Müfettişi, Saray Ağası, Kaptan-ı Derya, Çavuşbaşı, Reis-ül Küttab, İstanbul, Eyüp, Galata, Üsküdar kadıları ve Sadrıâli nezaretlerinin elindeki vakıfların hepsi bu nazırlığa bağlandı. Evkaf nazırlığı 1838 yılında kısa bir süre Tophane ve Darphane nazırlığına bağlandıysa da 1839 yılında tekrar bağımsız bir hale gelerek hükûmete alındı. Bu dönemdeki Evkaf Nazırı Ahmet Sadık Ziver Paşa'dır.
Son Osmanlı Evkaf Nazırı 1922 yılının Ekim-Kasım aylarında görev yapmış olan Raşid Bey'dir. Evkaf nazırlığı 1921 yılında Ankara'da kurulan Türkiye Büyük Millet Meclisi hükûmetinde, Şer'iyye ve evkaf vekâleti olarak anılmıştır. 1924 Anayasası'na göre de bakanlık olmaktan çıktı ve başbakanlığa bağlı bir genel müdürlük hâline getirildi.
Nazırlar listesi

Nazırlar listesi
Ahmet Sadık Ziver Paşa (1837)
Mehmed Şevki Efendi (Temmuz 1839 - Eylül 1840)
Numan Mahir Efendi (Eylül 1840 - Haziran 1842)
Mustafa Kani Bey (Haziran 1842 - Aralık 1844)
Mehmed Hasib Paşa (Aralık 1844 - Haziran 1848)
Mehmed Arif Paşa (Haziran - Eylül 1848)
Ali Şefik Paşa (Eylül 1848 - Ocak 1850)
Bursalı Ali Rıza Efendi (Ocak 1850 - Ocak 1851)
Abdurrahman Nafiz Paşa (Ocak - Ağustos 1851)
Mehmed Halid Efendi (Ağustos 1851 - Mart 1852)
Ahmed Sadık Ziver Paşa (Mart 1852 - Eylül 1854)
Ali Galib Paşa (Ağustos 1857 - Mart 1858)
Musa Safveti Paşa (Şubat - Kasım 1859)
Bursalı Ali Rıza Efendi (Kasım 1859 - Haziran 1860)
Ali Şefik Paşa (Haziran 1860 - Ağustos 1861)
Abdüllatif Suphi Paşa (Ağustos - Ekim 1861)
Ebubekir Mümtaz Efendi (Ekim - Kasım 1861)
Ahmed Vefik Paşa (Aralık 1861 - Haziran 1862)
İsmail Hakkı Paşa (Haziran 1862 - Temmuz 1863)
Abdülhamid Ferid Paşa (Ekim 1863 - Ekim 1865)
Şirvanlızade Mehmed Rüşdi Paşa (Ekim - Aralık 1865)
Hüseyin Mecid Efendi (Ocak - Temmuz 1866)
Abdülhamid Ferid Paşa (Temmuz 1866 - Mart 1868)
Ahmed Tevhid Efendi (Mart - Ekim 1868)
Ahmed Hamdi Paşa (Ekim 1868 - Nisan 1869)
Mehmed Hurşid Paşa (Nisan 1869 - Ağustos 1870)
Mehmed Sadık Paşa (Ağustos - Ekim 1870)
Müşir İbrahim Paşa (Ekim 1870 - Eylül 1871)
Şirvanlızade Mehmed Rüşdi Paşa (Kasım 1872 - Şubat 1873)
Ahmed Cevdet Paşa (Şubat - Mart 1873)
Müşir İbrahim Paşa (Mayıs 1873 - Kasım 1877)
Ahmed Cevdet Paşa (Kasım 1877 - Şubat 1878)
Abdüllatif Suphi Paşa (Şubat - Nisan 1878)
Abdülhalim Efendi (Nisan 1878 - Ekim 1879)
Kıbrıslı Mehmed Kâmil Paşa (Mayıs - Eylül 1880)
Mehmed Nazif Paşa (Eylül - Aralık 1880)
Asım Mehmed Paşa (Mayıs - Kasım 1882)
Mustafa Zihni Paşa (27-29 Eylül 1885)
Mustafa Nuri Paşa (Ocak 1886 - Ocak 1890)
Ramazanoğlu Hüseyin Rıza Paşa (Ocak 1890 - Mayıs 1890)
Mustafa Zihni Paşa (Mayıs 1890 - Ekim 1891)
Abdullah Galib Paşa (Kasım 1891 - Eylül 1904)
Turhan Hüsnü Paşa (Eylül 1904 - Ağustos 1908)
Mehmed Ali Paşa (3-7 Ağustos 1908)
Recaizade Mahmud Ekrem Bey (Ağustos - Eylül 1908)
Mehmed Şemseddin Paşa (Eylül 1908 - Şubat 1909)
Ziya Bey (Şubat - Mart 1909)
Halil Hammâde Paşa (Mart 1909 - Ocak 1910)
Ali Haydar Efendi (Ocak - Aralık 1910)
Ürgüplü Mustafa Hayri Efendi (Aralık 1910 - Temmuz 1912)
Mehmed Fevzi Paşa (Temmuz - Ekim 1912)
Mehmed Ziya Paşa (Ekim 1912 - Ocak 1913)
Ürgüplü Mustafa Hayri Efendi (Ocak 1913 - Mayıs 1916)
Pirizade İbrahim Hayrullah Bey (Mayıs 1916 - Şubat 1917)
Musa Kazım Efendi (Şubat 1917 - Ekim 1918)
Abdurrahman Şeref Efendi (Ekim - Kasım 1918)
Ahmed İzzet Bey (Kasım 1918 - Mart 1919)
Vasfi Efendi (Mart - Nisan 1919)
Mehmed Ali Bey (Nisan - Mayıs 1919)
Elmalılı Muhammed Hamdi Yazır (Mayıs - Ekim 1919)
Gelenbevizade Mehmet Said (2 - 21 Ekim 1919)
Elmalılı Muhammed Hamdi Yazır (Ekim 1919 - Mart 1920)
Ömer Hulusi Efendi (Mart - Nisan 1920)
Osman Rifat Paşa (Nisan - Temmuz 1920)
Mustafa Hilmi Paşa (Temmuz - Ekim 1920)
Mehmed Nuri Efendi (Ekim 1920 - Haziran 1921)
Hüseyin Kazım Bey (Haziran - Ağustos 1921)
Gelenbevizade Mehmet Said (Ağustos 1921 - Ekim 1922)
Raşid Bey (Ekim - Kasım 1922)
Kale (şirket)

| --- | --- |

Kuruluş: 26 Temmuz 1957
Kurucu: İbrahim Bodur
Genel merkezi: Çanakkale, Türkiye
Öz kaynak: 317.957.727 TL
Web sitesi: Kale resmî sitesi
Kale, seramik ve yapı kimyasalları alanında ürünler sunan bir Türk şirketidir. İbrahim Bodur tarafından 1957 yılında Çanakkale Seramik Fabrikaları A.Ş. olarak kuruldu. Kale Grubu, seramik üretimi ile başladığı sanayi yolculuğunda zamanla yapı kimyasalları, lojistik, havacılık sanayiine uzanan bir gelişim yaşadı.
Üretimi

Kale Grubu'nun 2011 yılında hayata geçirdiği yeni organizasyon yapısıyla, banyo ve mutfak mobilyaları üreten Kaledekor; seramik sağlık gereçleri, armatür, vitrifiye ve akrilik üreten Kalevit şirketleri de Kaleseramik bünyesine dahil edilmiştir.
Bu anlamda Kaleseramik, 60 milyon metrekare/yıllık üretim kapasitesi ile, toplam 1 milyon 200 bin metrekare açık alan ve 500 bin metrekare kapalı alanda kurulu 45 fabrikasıyla tek bir alanda üretim yapan dünyanın en büyük seramik kuruluşunu, 40 bin metrekaresi kapalı, toplamda 80 bin metrekarelik alanda faaliyet gösteren Türkiye'de en büyük banyo malzemeleri imalat fabrikalarından birini ve  2007 yılından bu yana 100 bin metrekare açık alan 15 bin metrekare kapalı alan üzerine kurulu, ileri teknoloji makine parkı ile yıllık 120 bin modül üretme kapasitesine sahip olan banyo ve mutfak mobilyaları üretim tesislerini aynı çatı altında toplamıştır.
Kaleseramik bünyesinde üç marka bulunmaktadır: Çanakkale Seramik, Kalebodur ve Kale.
Çanakkale Seramik

Türkiye'nin ilk seramik karo üreticisi olan Çanakkale Seramik Fabrikaları A.Ş. 1957 yılında, ilk yer karosu üreticisi olan Kalebodur Seramik Sanayi A.Ş. ise 1972 yılında kuruldu. Çanakkale Seramik Fabrikaları A.Ş. ve Kalebodur Seramik Sanayi A.Ş., yapı sektörünün markaları olarak 2000 yılında Kaleseramik Çanakkale Kalebodur Seramik Sanayi A.Ş. ismiyle tek çatı altında birleşti.
Selman Ada

| Selman Ada |
| --- | --- |

Genel bilgiler
Doğum: 24 Şubat 1953 (71 yaşında) Ceyhan, Adana, Türkiye
Alanı: Orkestra şefi, besteci, piyanist
Sanat eğitimi: Conservatoire National Supérieur de Musique et de Danse de Paris
Ünlü yapıtları: Ali Baba ve Kırk Haramiler, Aşk-ı Memnu, Başka Dünya


Selman Ada (d. 24 Şubat 1953, Ceyhan), Türk besteci, orkestra şefi ve piyanist.
İstanbul Devlet Opera ve Balesi'ne atanan ilk Türk genel müzik direktörüdür. 1973'te 20 yaşındayken İstanbul Opera Orkestrasını yönetmeye başladığında dünyanın en genç opera orkestra şefi olarak tarihe geçmiştir. Selman Ada, 24 Temmuz 2014 tarihinde, Rengim Gökmen'in görevinden alınması sonrası; Devlet Opera ve Balesi Genel Müdür ve Sanat Yönetmenliği görevine vekaleten getirilmiş ve 30 Ekim 2017 tarihinde bu görevinden istifa etmiştir.
Ali Baba ve Kırk Haramiler, Aşk-ı Memnu adlı operalar ile Mavi Nokta ve "Mevlid Kantat" adlı oratoryoların bestecisidir.
Yaşam

1953'te Ceyhan'da dünyaya geldi. Müziğe Ferdi Ştatzer'in ve Mithat Fenmen'in öğrencisi olarak başladı.
1965'te devlet tarafından 6660 sayılı "Harika Çocuk Yasası" kapsamına alınarak ailesiyle birlikte Paris Ulusal Yüksek Konservatuvarı'na gönderildi. Bu yasa kapsamında eğitim görmüş tek kompozitör ve orkestra şefidir. Paris'te Pierre Sancan, Pierre Pasquier, Anette Dieudonné, Christian Manen, Roger Boutry, Elsa Barraine gibi  dünyaca ünlü ustalarla çalıştı. 1965'te 12 yaşındayken yazdığı “Solfej Metodu” ile Fransa'nın müzik eğitimi tarihine geçti. 1971'de 18 yaşındaki Selman Ada, okulundan beş ayrı dalda birinci olarak mezun oldu.
1973'te İstanbul Devlet Opera ve Balesi'nde Genel Müzik Direktörü Robert Wagner'in asistanı ve öğrencisi olarak göreve başladı. 1975'te son anda hastalanan orkestra şefinin yerine provasız çıkarak Don Giovanni operasını yönetti. Bu olay sayesinde “dünyanın en genç opera orkestra şefi” olarak tarihe geçti ve olağanüstü başarısı nedeniyle hemen Aydın Gün tarafından bu kuruma orkestra şefi olarak atandı.
1979'da Ankara Devlet Opera ve Balesi'nde Genel Müzik Direktörü olarak çalıştı. Kurumda bu göreve gelen ilk Türk sanatçı idi.
1980'de Paris'e dönerek "Ecole Normale Superieure de Musique"'te opera korrepetitörlüğü ve orkestra yönetimi bölümünü kurdu. Bu kruumda eğitmenliği yedi yıl sürdürdü. Bir yandan da ünlü tenor Mario del Monaco'ya eşlikçilik yaptı. 1987'de Türkiye'ye dönerek yeniden İstanbul Operası Orkestra şefliğini üstlendi. 2002'de Mersin Devlet Opera ve Balesi'nde genel müzik direktörü olarak çalıştı.
15 Ekim 2011 tarihinde, Samsun'da İlkadım Sanat Merkezi'ni kurmuş ve bu merkezin kurucu Genel Sanat Yönetmeni olarak bilgi  ve tecrübelerini yetişecek yeni nesillere aktaracaktır.
Yaşam > Bestecilik

Yedi yaşından beri beste yapmakta olan Selman ada, orkestra şefi, besteci ve piyanist olarak Türkiye'de ve Avrupa ülkelerinde binden fazla temsil, konser ve resital verdi. Sanatçı, bestecilikte 50. yılını 2011'de kutladı.
Piyano ve oda müziği ağırlıklı eserler yazan sanatçının üç sahne eseri vardır. Bunlardan ilki olan “Ali baba ve Kırk Haramiler", 15 Eylül 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. dünya prömiyerinin Ankara Devlet Opera ve Balesi tarafından gerçekleştirildiği 1991'den beri sürekli sahnelenmekte ve ilgi görmektedir.Selman Ada bugüne kadar 60'tan fazla eseriyle çok sesli Batı müziğiyle Türk kültürünü harmanlamayı başaran,''Ali Baba ve Kırk Haramiler'' operasıyla dünya opera repertuvarına giren ilk Türk besteci unvanına sahiptir.
İkinci sahne eseri Tarık Günersel'in yazdığı şiirlerden oluşan "Mavi Nokta Oratoryosu"'dur. Eser ilk defa 1996'da İzmir Devlet Opera ve Balesi tarafından seslendirildi. Sahne versiyonu ise ilk defa Ankara Devlet Opera ve Balesi tarafından 2004-2005 sezonunda koreograf Mehmet Balkan tarafından sahnelendi.
"Aşk-ı Memnu"  operasının dünya prömiyeri (libretto: Halit Ziya Uşaklıgil’den hareketle Tarık Günersel), romanın yazılışının 100. yılında, 23 Ocak 2003’te Mersin Devlet Opera ve Balesi’nde bestecinin şefliğinde, yönetmen Çetin İpekkaya tarafından gerçekleştirildi.
Sanatçının oratoryo ve operaları İngilizce, Almanca, Felemenkçe ve Fransızcaya tercüme edilmekte, bütün eserleri Almanya'da bir yayınevi tarafından beş dilde basılmaktadır.
Sanatçı, Süleyman Çelebi'nin eseri olan 1409 tarihli Mevlid adlı eseri kantat formunda besteledi. "Mevlit Kantat" adlı  eser ilk defa 20 Nisan 2011'de İstanbul'da kendi şefliğinde seslendirildi
Eserler > Piyano

Op. 1 "Piyano İçin Kırk Haramiler" (1960)
Op. 2 "Piyano İçin Köçekçe" (1964)
Op. 3 "Piyano İçin 5 Parça" (1965) (Strube Verlag München-Berlin)
Op. 4 "Köye Doğru" Piyano İçin Süit (1967) (Strube Verlag München-Berlin)
Op. 5 "Nişabur" Piyano İçin Tek Bölümlü Sonat (1973)
Op. 9 "12 Préludes Amodaux" pour piano [Apostrophes Strophiques] (12 Amodal Prelüd) Piyano İçin (1980-1991)
Op. 11 "Asimagies" (Sihr-i Şark) Piyano İçin 20 Parça (1994) (Strube Verlag München-Berlin) (Eğitim amaçlı)
Op. 13 "5 Etüd" Piyano İçin (1998)
Op. 14 "Rhapsodie" (Nihavend Lunga) Piyano İçin (1998)
Op. 17 "Jeux de piano" (Piyano Oyunları) Gençler İçin 24 Parça (2000) (Strube Verlag München-Berlin) (Eğitim amaçlı)
Op. 32 "Deutsche Volksliederbuch für Klavier" (Alman Halk Şarkıları) (2003) (Eğitim amaçlı)
Op. 33 "Trois Instantanés" pour piano (Üç Enstantane) (2004)
Op. 36 "Mini Piano" Piyano İçin Küçük Parçalar (2004) (Eğitim amaçlı)
Op. 39 "Le Cahier d'Aylin" 15 pièces éducatves pour piano (2005) (Eğitim amaçlı)
Op. 40 "Le Cahier d'Aïché" 12 pièces éducatives pour piano (2005) (Eğitim amaçlı)
Op. 42 "Chansons de France pour piano (2005) (Eğitim amaçlı)
Op. 43 "Türküler" Piyano İçin/Chansons de Turquie pour piano (2005) (Eğitim amaçlı)
Op. 52 b "10 Etudes pour les jeunes pianistes" (2012) "Genç Piyanistler için 10 Etüd" (Eğitim amaçlı)
Op. 58 "Opera Aryaları" piyano için. (2013)
Op. 85 "5 Morceaux de Bis" pour piano (2020)
Op. 86 Toccata pour piano (2020)
Op. 87 "3 Yeni Mehter Marşı" piyano için (2020)
Op. 88 "9 Nefes" piyano için (2020)
Op. 89 "Kerkük Türküleri" piyano için 10 Anonim Türkü (2020) Op. 92 "Le Cahier d'Eylül" 7 pièces pour piano (2020) (Eğitim amaçlı)
Op. 93 "12 Variations sur un thème de F. Chopin" (2020)
Op. 95 "Etoiles" (Yıldızlar) 10 pièces pour piano (2020)
Op. 99 "Three Dances for piano" (2020)
Op. 102 "Rhapsodie Thrace" pour piano (2021)
Op. 103 Fantaisie pour piano (2021)
Op. 104 "Berceuse" pour piano (2021)
Op. 105 "Trois Impromptus" pour piano (2021)
Op. 106 "Trois Valses" pour piano (2021)
Op. 107 "Sept Danses Byzantines" pour piano (2021)
Op. 108 " Romance sans parole pour la fête des mères " pour piano (2021)
Op. 112 "Rhapsodie" pour piano (2021)
Op. 134 "Suite Chinoise" pour piano 2022
Op. 136 " Trois Caprices" pour piano 2022
Op. 138 "Petite Suite Pentatonique" pour piano 2022
Op. 144 "Eylül'ün İkinci Defteri/Second cahier d'Eylül" 7 pièces pour piano 2022  (Eğitim amaçlı)
Op. 153 Initiation au piano (30 pièces éducatives) 2023 (Eğitim amaçlı)
Op. 155 "2 Polkas" pour piano 2023
Op. 156 b "Anthia" Suite pour piano 2023
Op. 160 "Variations sur un thème de G.F.Händel" pour piano 2023
Op. 163 "3 Kıpçak Dansı (piyano için) 2023
Op. 165 "Deux Dances" pour piano 2023
Op. 169 "Three Appetizers" Trois Amuse-gueules for piano/pour piano 2024
Op. 170 "Le Cahier de Birsen" 12 pièces éducatives pour piano 2024 (Eğitim amaçlı)
Op. 171 "Les dinosaures" 56 pièces éducatives pour piano 2024 (Eğitim amaçlı)  * Op. 172 "Les chats/Kediler" Piyano içi 28 nano parça/28 nano-pièces pour piano 2024
Op. 173 Sonate pour piano 2024