Vegetius
Roma Savaş Sanatı

Ana madde: De re militari
Vegetius'un epitomu esas olarak askeri organizasyona ve savaşta belirli durumlara nasıl tepki verileceğine odaklanır. Vegetius bir kampın nasıl tahkim edileceğini ve düzenleneceğini, birliklerin nasıl eğitileceğini, disiplinsiz birliklerle nasıl başa çıkılacağını, bir muharebe çatışmasının nasıl idare edileceğini, nasıl yürüneceğini, düzen ölçüsünü ve lejyonda düzen ve cesareti teşvik eden diğer birçok faydalı yöntemi açıklar.
G. R. Watson'ın gözlemlediği gibi, Vegetius'un "Epitoma "sı "Roma askeri kurumlarının bozulmadan günümüze ulaşan tek eski el kitabıdır". Buna rağmen Watson, Vegetius'un "ne bir tarihçi ne de bir asker olduğu için değerinden şüphe duymaktadır: eseri, her çağın malzemesinden dikkatsizce oluşturulmuş bir derleme, bir tutarsızlıklar yumağıdır". Kendi ifadesine göre bu antik kaynaklar Yaşlı Cato, Cornelius Celsus, Frontinus, Paternus ve Augustus, Trajan ve Hadrian imparatorluk anayasalarıdır (1. 8).
İlk kitap ordu reformu için bir çağrıdır; Geç Roma İmparatorluğu'nun askeri çöküşünü canlı bir şekilde tasvir eder. Vegetius ayrıca erken dönem İmparatorluk ordusunun örgütlenmesini, eğitimini ve teçhizatını da ayrıntılı olarak anlatır. Üçüncü kitap, Sessiz William'dan II. Friedrich'e kadar her Avrupalı komutan için askeri öğrenimin temeli olan (iki çağın askeri koşullarındaki benzerlik göz önüne alındığında yeterince uygun bir şekilde) bir dizi askeri özdeyiş içerir.
Kuşatma zanaatı üzerine yazdığı kitap Geç İmparatorluk ve Ortaçağ kuşatma makinelerinin en iyi tanımını içermektedir. Diğer şeylerin yanı sıra, onager adı verilen ve daha sonra modern topçuluğun gelişimine kadar kuşatmalarda büyük rol oynayan kuşatma motorunun ayrıntılarını gösterir. Beşinci kitap Roma donanması'nın malzeme ve personeli hakkında bilgi verir.
Encyclopædia Britannica'nın on birinci baskısına göre, "El yazması olarak Vegetius'un eseri ilk ortaya çıkışından itibaren büyük bir moda olmuştur. Kuşatmacılık kuralları Orta Çağ'da çokça incelenmiştir." N.P. Milner bu eserin "Antik Çağ'ın en popüler Latince teknik eserlerinden biri olduğunu ve MS 1300 öncesinden günümüze ulaşan nüshaların sayısı bakımından Yaşlı Pliny'nin Doğa Tarihi adlı eserine rakip olduğunu" gözlemlemiştir. " Matbaanın icadından önce İngilizce, Fransızca (Jean de Meun ve diğerleri tarafından), İtalyanca (Floransalı yargıç Bono Giamboni ve diğerleri tarafından), Katalanca, İspanyolca, Çekçe ve Yidiş dillerine çevrilmiştir. İlk basılı baskılar Utrecht (1473), Köln (1476), Paris (1478), Roma ("Veteres de re mil. scriptores", 1487) ve Pisa'ya (1488) atfedilir. Ludwig Hohenwang tarafından yapılan Almanca bir çeviri 1475'te Ulm'de yayınlandı.
Ancak bu noktadan sonra Vegetius'un önde gelen askeri otorite olarak konumu, Polybius gibi antik tarihçilerin ortaya çıkmasıyla gerilemeye başladı. Niccolò Machiavelli L'arte della Guerra (Floransa, 1521) adlı eserinde Polybius, Frontinus ve Livy'yi yoğun bir şekilde kullanarak Vegetius'un kusurlarını gidermeye çalışmış, ancak Justus Lipsius'un Roma İmparatorluğu'nun farklı dönemlerine ait kurumları birbirine karıştırdığı suçlaması ve G. Stewechius Stewechius'un Vegetius'un eserinin hayatta kalmasının adı geçen kaynakların kaybolmasına yol açtığı görüşü daha çok geç Rönesans dönemine özgüdür. 18. yüzyılın sonlarında Mareşal Puysegur gibi bir asker kendi eserlerini bu kabul edilmiş modele dayandırırken, Milner'ın sözleriyle, Vegetius'un eseri "uzun bir süre derinleşen bir ihmal" yaşamıştır.
Vegetius, yaşadığı dönemde Roma Ordusu'nun eksikliklerini vurgular. Bunu yapmak için İmparatorluğun ilk dönemlerindeki orduyu över. Özellikle de lejyonerlerin yüksek standartlarını, eğitimin ve subay kadrosunun mükemmelliğini vurgular. Gerçekte, Vegetius muhtemelen gerçeklikten ziyade bir ideali anlatmaktadır. Erken İmparatorluk ordusu müthiş bir savaş gücüydü ama muhtemelen bütünüyle Vegetius'un tarif ettiği kadar iyi değildi. Özellikle, Vegetius tarafından tanımlanan 5 fit-10 inçlik minimum boy, Roma dönemindeki erkeklerin çoğunu dışarıda bırakırdı (Roma ayağı 296 santimetre (117 in) ve inç 246 santimetre (97 in) idi, dolayısıyla 5'10" bir Romalı 1.726 santimetre (56 ft 8 in) idi, bu da MS 79'da Herculaneum'daki iskelet kanıtlarından elde edilen dönemin Romalı (İtalyan) erkeklerinin ortalama boyunun biraz üzerindedir). İmparator Valentinian (364-375) minimum boy uzunluğunu 1.652 santimetre (54 ft 2 in)'e eşit olan 5' 7" Roma'ya indirmiştir. Vegetius'un "De Re Militari" adlı eseri, eski Roma lejyonlarının idealize edilmiş erdemlerini yücelten romantizmine rağmen, erken Roma İmparatorluğu'nun başarısı ve Batı Roma İmparatorluğu'nun çöküşünün askeri başarısızlığı hakkında güvenilir ve faydalı bir görüş olmaya devam etmektedir.