Ulises Heureaux
İktidara yükseliş

Luperón 1879'da Başkan olduğunda Santo Domingo'daki yetkiyi Heureaux'ya devrederek kendisini zengin bir tütün tüccarı olarak  memleketi Puerto Plata'da kalmayı tercih etti.
Fernando Meriño adında bir Katolik rahip Eylül 1880'de Başkan oldu. Heureaux onun İçişleri Bakanı olarak görev yaptı ve kabinenin geri kalanı üzerindeki perde arkası etkisi başkanınkini aştı. Meriño, Buenaventura Báez'in bazı destekçileri tarafından yaratılan huzursuzluklar nedeniyle anayasal prosedürleri kısaca askıya alsa da, Luperón tarafından kurulan iki yıllık görev süresine uydu ve hükûmetin dizginlerini 1 Eylül 1882'de Heureaux'ya devretti. Luperón ve Meriño yönetimleri cumhuriyete göreli ekonomik istikrar getirmeyi başardı ve Heureaux'nun ilk iki yıllık döneminde sadece bir büyük ayaklanma ile karşı karşıya kaldı. 1884 yılına gelindiğinde hala geniş desteğe sahipti. Halen iktidardaki Azul Partisi'nin lideri olan Luperón, General Segundo Imbert'i desteklerken, Heureaux, General Francisco Gregorio Billini'nin adaylığını destekledi. Heureaux, Luperón'a seçimi kazanması halinde Imbert'i destekleyeceği konusunda güvence verdi, ancak Billini'nin seçilmesini sağlamak için kritik bölgelerdeki oy sandıklarını doldurdu.
1 Eylül 1884'te göreve başladıktan sonra Billini, Heureaux'nun kendisini manipüle etme çabalarına direndi ve Heureaux, Billini'nin Luperón'un Azules liderliğine karşı eski başkan Cesáreo Guillermo ile komplo kurabilmesi için siyasi bir af kararı verdiğine dair söylentiler yayarak yanıt verdi. Bu, Billini'yi 16 Mayıs 1885'te istifaya zorlayan bir hükûmet krizini hızlandırdı. Yerine Başkan Yardımcısı Alejandro Woss y Gil geçti ve Heureaux, yeni hükûmet altında genişletilmiş bir rol üstlendi. Kabinedeki bazı yandaşları ve generalin kendisi, Guillermo liderliğindeki bir isyanı durdurmak için ulusal ordunun komutasını üstlendi. Bu, Heureaux'yu Guillermo'nun uzun zamandır düşmanı olan Luperón'a daha da sevdirdi. Luperón buna göre 1886 başkanlık seçimlerinde Heureaux'yu destekledi. Heureaux tarafından işlenen seçim sahtekarlığı rakibi Casimiro de Moya'nın destekçilerini Cibao Vadisi'nde silahlı bir isyan girişiminde bulunmaya yöneltti. Luperón'un bu mücadeledeki desteğinden yararlanarak, cumhuriyeti kasıp kavuran iç çekişme döngüsüne son vererek bu ayaklanmayı vahşice bastırdı. Yeniden iktidara gelen Heureaux, hayatının geri kalanında iktidarı elinde tuttu. 1888'de Gregorio Luperón'u sürgüne gönderdi ve ertesi yıl Kongre'yi, Cumhurbaşkanlığı yeniden seçilmesinin önündeki engeli kaldıran ve doğrudan seçimleri ortadan kaldıran anayasa değişikliklerini geçirmeye zorladı. Güç tabanını genişletmek için, her iki rakip siyasi fraksiyon olan Rojos ve Azules'in üyelerini hükûmetine dahil etti. Ayrıca, isyanları önlemek, işbirliği yapamadığı politikacıları öldürmek veya sürgüne zorlamak için geniş bir gizli polis ve muhbir ağı geliştirdi. Heureaux, kendisini ve yandaşlarını yükselen ihracat ekonomisine yapılan kapsamlı özel yatırımlarla zenginleştirdi. Askerlerini ve polisini kontrol etmek için kullandığı, yakın zamanda alenen belgelenen kendi gizli telgraf koduna sahipti.
19. yüzyılın son yirmi yılında, On Yıl Savaşı'nın ardından Küba şeker yetiştiricilerinin akınının bir sonucu olarak şeker, ülkenin ana ihracatı olarak tütünü geride bıraktı. Lilis onlara ülkenin ilk mekanize şeker fabrikalarını inşa ettikleri güneydoğu kıyı ovasında geniş araziler verdi. Diktatörlüğü, Santo Domingo'nun elektrifikasyonu, Ozama Nehri üzerinde bir köprü inşası ve Santiago'yu Puerto Plata'ya bağlayan tek hatlı bir iç demiryolu hizmetinin başlatılması da dahil olmak üzere ülkeyi modernleştirmek için birçok iddialı projeye imza attı.