stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Hindûşâhîler
Kökenler

10. yüzyıl Arap tarihçisi Mesûdî, kendi döneminde Gandhara krallarının hepsinin "" (Hajaj, J.haj veya Ch'hach olarak çeşitli şekillerde okunmuştur), Elliot karakteri "Hahaj" olarak çevirdi ve Cunningham bunu Cücenlerin torunları olduğu düşünülen Janjua kabilesi/klanı ile eşdeğer tutmuştur. Rahman bu teoriye şüpheyle yaklaşır ve bunun yerine Chhachh'ın Arapçalaştırılmış hali olan "J.haj" olarak çevirir, Gandhara bölgesi ise " Rabhut ülkesi" (Rājpūt) olarak adlandırılırdı ki bu bugün bile Hindûşâhî başkenti Hund'un etrafındaki bölgenin adıdır. 10. yüzyılda bu bölge, Fars tarihçisi Firishta'ya göre Hindûşâhî ordusunun büyük bir bölümünü oluşturan Gakharlar ve Khokharlar kabilesi tarafından işgal edilmişti.
Çağdaşı Bîrûnî, Şahilerin Brahmin olduğunu iddia etmiştir. Ancak bu, Mesûdî'nin ifadesine ve aynı dönemde Hindûşâhîlerden gelen Kşatriyaların soyundan gelen Kalhana'ya aykırıdır. Rahman, ya Brahmin bağlılıklarının tahtı ilk gasbetmelerini meşrulaştırmak için ortaya atılan sonradan ortaya atılmış bir söylenti olduğunu ya da kraliyet görevlerini yerine getirirken kast kurallarına aykırı davranan düşmüş Brahmin olduklarını ileri sürüyor. André Wink'e göre, diğer tüm kaynaklar Şahileri Kşatriyalar olarak belirtmektedir.
Rahman, Hund'un bugünkü sakinleri arasında, bölgenin Müslümanlık öncesi krallarının Hodi kabilesine ait olduğu yönündeki folkloru kabul etmiş ve Gandhara'daki bir bölge olan Oddiyana'ya ait Hindûşâhîler için bir Odi kökenini öne sürmüştür. Ayrıca, destek olarak ünlü Senvarma yazıtına işaret etmiş ve hanedan için doğru bir isim olarak Odi Şahiler veya Uḍi Śāhis'i önermiştir. Meister, Rahman'ın argümanlarını ikna edici bulmuştur.
Tarih > Kallâr: İlk Hindûşâhî > Kuruluş

Halife Memûn liderliğindeki Abbâsîler, 815 yılında Horasan'ı işgal eden Türk Şahilerin Kâbil kolunu yenmiştir. Bu yenilginin ardından Türk Şahları yalnızca İslam'a geçmekle kalmamış, aynı zamanda önemli şehirleri ve bölgeleri de terk etmek zorunda kalmışlardır. Gandhara koluna karşı bir başka seferin kısa süre sonra gerçekleştiği ve Halifeliğin Doğu'da İndus Nehri'ne kadar uzandığı ve kritik bir yenilgiye uğratıldığı anlaşılıyor. Her iki bölgeye de egemenlik hakları karşılığında yüklü bir yıllık vergi ödenecekti.
Türk Şahları, y. 843, son hükümdar Lagaturman, bakanlarından biri olan Kallâr adlı bir Brahmin veziri tarafından tahttan indirilmiştir. Olayların tek açıklaması Bîrûnî'den gelir: Önemli bir şans yakalayıp hızla iktidara giden Kallâr'a Lagatarman'ın yakışıksız tavırları yüzünden tebaasının çok sayıda şikayette bulunmasına yol açmıştı. Kallâr, Kral'ı yolsuzluk nedeniyle hapse atmış ve tahtı kalıcı olarak ele geçirmeden önce geçici naip olmuştur. Böylece Gandhara'da yeni "Hindûşâhî" hanedanı kurulmuştur. Bîrûnî dışında hiç kimse Kallâr'dan bahsetmez; onun yönetimi veya toprak genişliği veya hatta saltanat tarihleri hakkında hiçbir şey bilinmemektedir.
Alexander Cunningham gibi tarihçiler, ön yüzünde 'Spalapati' ('Savaş Lordu') başlığını taşıyan madeni para serilerinin Kallâr tarafından basıldığını ileri sürmektedir. Edward Clive Bayley'in, Baktriya efsanesinin bozulmuş kalıntılarını Arap rakamları olarak yanlış yorumlamasına göre, 'Samanta' ('feodal yönetici') efsanesini taşıyan bir dizi sikkenin de Kallâr tarafından basıldığını öne sürdü. 'Spalapati' serisinin kendi topraklarındaki Fars bölgelerinde dolaşıma sokulmak üzere, 'Samanta' serisinin ise Sanskrit konuşulan bölgeler için basıldığını ileri sürdü. Kallâr'ın, hapisteki Türk Şah hükümdarı Lagaturman hayatta olduğu sürece kendi yönetiminin meşruiyeti konusunda güvensiz hissetmiş olabileceği ve dolayısıyla liderlik iddiasını bu tür dolaylı unvanlarla teyit etmiş olabileceği ileri sürülmüştür.
'Spalapati' serisi, Abbâsî Halifesi Memûn tarafından mağlup edilen 'Pati Dumi'nin, El-Azraki ve Bîrûnî tarafından 'Ispahbadh' ('Savaş Ağası') olarak tanımlanması ve Spalapati unvanına eşdeğer olması nedeniyle son Türk Şah hükümdarları tarafından da basılmış olabilir. Bu nedenle Rahman, Kallar'ın son Türk Şahlarının para sisteminde herhangi bir değişiklik başlatmadığına ve Sâmend serisinin sonraki Hindûşâhî hükümdarları tarafından basıldığına inanmaktadır. Nümizmatikçi ve tarihçi Michael Alram'ın yayınları bu görüşe dikkat çekiyor; ancak bazı akademisyenler, Spalapati serisi de dahil olmak üzere boğa/atlı sikkelerinin tamamını Hindûşâhîlere atfediyor.
Tarih > Sâmend

Bîrûnî, Sâmend'in Kallâr'ın halefi olduğunu ve onun oğlu olabileceğini, ancak soyağacı ilişkisinin açıklanmadığını belirtiyor. Kallâr'ın durumunda olduğu gibi, onun yönetimi veya gerçek ismi hakkında hiçbir bilgi bulunmuyor ve Türk Şahi'nin paralarında isim yazmama sistemini taklit etmiş gibi görünüyor. Sâmend serisinin prototipi, gelecekteki tüm Hindûşâhî hükümdarlar ve hatta Hindûşâhîler'in yerini alan Müslüman Gazneliler tarafından bile izlendi.
Tarih > Sâmend > Kâbil'in kaybı

870 yılında, yeni kurulan Saffârî hanedanının kurucusu Yakûb bin Leys, Kâbil'e yürüdü. Tarikh-i Sistan'a göre, Saffârîler günümüz Gazne'sinde bulunan Zünbil hanedanıyla çatışmaya girmiş ve onları yendikten sonra Zünbillerin bir oğlu, Kâbil'e denk gelen bölgeye kaçmış ve bu da Yakûb'un işgaline yol açmıştır. Çok sayıda kaynak, Yakûb'un Kâbil'den Abbâsî Halifesi Mutemid'e putlar ve filler getirdiğini doğrulamaktadır; ancak bunun şehre mi yoksa Kâbil vadisine mi işaret ettiği açık değildir; ancak Rahman'a göre ikincisi daha olasıdır. Rawżat asṣ-ṣafāʾ, Kâbil hükümdarının esir alındığını ifade eder, ancak bunun Sâmend olup olmadığı açık değildir. The region was in Saffarid control until 878 CE before being recaptured by Lalliya, the successor to Sâmend.
Saffârîler'in Kâbil'i ele geçirmesinden sonra şehrin valisi tarafından bastırılan ve MS 870 civarında Kabil'de Hindûşâhî modeline göre basılan para. Abbasi dirhemi ağırlık standardı. : Nagari efsanesiyle yatan boğa:  (, "Bahtı açık küçük Raja"), boğanın hörgüç kısmındaki trişula işareti. : solda Nagari alfabesinde  () ile atlı,  sağda Arapça (, "Adalet").
Yakûb bin Leys es-Saffâr'ın heykeli (Zabol, İran), 870'de Hindûşâhîler'in başkenti Kâbil fatihi
Tarih > Sâmend > Khudarayaka: Kâbil Vadisi Valisi

Yakûb'un zaferi ve o zamanki hükümdarın hapsedilmesinden sonra Kâbil'in yönetimi için ne gibi düzenlemeler yaptığı bilinmemektedir; elimizde sadece Kâbil'in 878/879'a kadar ismi açıklanmayan bir Yakûb valisi altında olduğunu belirten Tarikh-i Sistan bulunmaktadır. Bu valinin, İslam'a olumlu eğilim gösteren ve bir dizi madeni paradan anlaşılabileceği üzere Khudarayaka (Küçük Kral) unvanını alan Sâmend'in kan bağı olan bir kişi olduğu tahmin edilmektedir Önceki yöneticilerde olduğu gibi, onun gerçek adı, yönetim şekli ve nihai kaderi hakkında da bilgi eksikliği var. Gandhara'da veya çevresinde sikkelerinin bulunmaması, Yakûb'un seferleriyle temas etmeyen ve büyük ihtimalle Sâmend'in akrabalarının elinde bulunan bölge üzerindeki kontrolünün eksikliğine işaret ediyor.
Tarih > Lalliya > Kâbil'in yeniden fethi ve Gazne'nin işgali

Lalliya, Kalhana tarafından kaydedilen ilk Şahi'ydi; diğer bölgelerin krallarının başkent Udabhanda'da sığınacakları bir standarda sahip muazzam bir güce sahip büyük bir hükümdar olarak tasvir ediliyordu; bu başkent, önceki başkent Kâbil'den farklıydı. Yakûb'un Gandhara ülkesini ilhak ettiği veya işgal ettiği bilinmemektedir ve Rahman'ın varsayımına göre bu ülke Lalliya'nın krallığı altındaydı.
Kâbil'in Saffârî valisi olan Hudrayaka'nın 880 yılında saltanatının sona erdiği belirtiliyor; ancak onun çöküşüne neyin sebep olduğu bilinmiyor. Lalliya'nın da bu duruma dahil olduğu varsayılıyor çünkü Kâbil MS 900'de bir daha anıldığında, Şahi toprağı olarak geri döndüğü anlatılıyor. Amr bin Leys, 879'da Yakûb'un yerine Saffârî Emri olarak tahta çıktı. Tarikh-i Sistan, Toramana ve Asata olarak yeniden yapılandırılan 'iki Hint kralı'nın, Lalliya'nın valileri ve oğulları olarak tanımlandığını, Amr bin Leys'in Horasan'daki isyanlarla meşgul olmasından yararlandıklarını ve 900'de Gazne'yi başarılı bir şekilde işgal ederek Fardaghin adlı Saffârî valisini yendiklerini kaydeder, ancak Tarikh bunun Zabulistan bölgesi mi yoksa şehrin mi olduğunu açıkça belirtmez.
Tarih > Lalliya > Utpala hanedanına karşı saldırganlık

Kalhana, Lalliya'nın, hükümdarı Samkaravarman'ın 902 civarında Hindûşâhîler'in işgal ettiği Utpala hanedanının entrikalarına karşı Gujrati hükümdarı Alakhana'nın önemli bir müttefiki olduğunu belirtiyor, ancak Kalhana ayrıca Lalliya'nın 'kudretli ihtişamının kuzey krallarını gölgede bıraktığını' belirtiyor. Samkaravarman, Hazara'da başıboş bir okla öldürüldü ve bilim insanları, Lalliya'nın onun ölümündeki rolünü belirttiler. Bir yıl sonra halefi Gopalavarman, isyancı bir Şahi'yi devirmek için Şahi topraklarını yeniden işgal etti ve Lalliya'nın oğlu Toramana'yı "Kemelû" adlı yeni adıyla tahta geçirdi.
Rajat., v, 232-33: azinenin yöneticisi olarak o (Prabhakaradeva, Gopalavarman'ın başbakanı - Samkaravarman'ın halefi) aşıkların (kraliçenin) zenginliklerini yağmaladı ve Udabhanda'daki Sahi krallığını yendi. İsyankar Sahi'nin krallığını Lilliya'nın oğlu Toramana'ya bahşetti ve ona (yeni) Kemelû adını verdi.
Tarih > Kemelû

Hindûşâhî hükümdar Kemelû'nün saltanatı hakkında kesin bir şey bilinmemekle birlikte, yerine oğlu Bhim'in geçtiği bilinmektedir. Saltanatı sırasında Saffârîler güçlerini hızla Sâmânîlere kaptırdılar 913'ten bir süre sonra, iktidar boşluğu Gazne eyaletinde dost bir güç olan Lawik hanedanının yükselişine yol açtı ve bu hanedan 962'ye kadar gelişti ve Hindûşâhîler ile evlilik bağları kurdu. Kemelû'nün saltanatının son tarihiyle ilgili olarak 900 ila 950 arasında değişen çeşitli asılsız spekülasyonlar bulunmaktadır.
Tarih > Bhim

Bîrûnî'nin listesinde 'Bhima' olarak anılan ve Śri Bhim sikke serisiyle özdeşleştirilen Bhim, Lalliya'nın yanında Hindûşâhîler'in en yetenekli yöneticilerinden biriydi. İktidara yükselişi, Pala İmparatorluğu gibi komşu Hindu krallıklarının büyümesiyle aynı zamana denk geldi. Khajuraho taş yazıtına göre Kangra Vadisi, Bhim olduğu varsayılan bir Şahi kralının yetkisi altındaydı ve günümüzde Kangra'da bulunan Bhimanagar şehrinin de onun adını taşıdığı varsayılmaktadır. Rajatarangini, Bhima'nın kızının Keşmir'in Lohara hanedanı kralıyla evlendiğini ve Didda olarak bilinen torununun Utpala hanedanının kraliçesi ve son hükümdarı olduğunu belirtmektedir.
Tarih > Bhim > Sâmânîler'e karşı zafer

Bhima'nın saltanatının son yıllarında (yaklaşık 962), Sâmânîler'in isyancı Türk şefi Alp Tigin, Lawik hanedanına ve Hindûşâhîlere karşı kutsal savaş açmak amacıyla Zabulistan ve Kâbil bölgelerini ilhak etmişti. Lawik kralı, kaybedilen toprakları fethetmek için takviye güç kazanma umuduyla Şahi topraklarına kaçtı ve yaklaşık 963 yılında Bhim Gazne'yi ele geçirmeyi başardı. Bu zafer, Şahi Jayapala'nın saltanatı sırasında yaklaşık MS 989'da tarihlenen Hund Levha Yazıtı'na kazınmıştır.
...Yeryüzünde tam bir erdem yığını olan İndus'un kuzeyinde, topluluklar oluşturan bilgili adamlar tarafından evleri yapılmış Udabhandra adında bir (şehir) vardır, tıpkı ölümsüz (tanrılar) ve diğer (doğaüstü varlıklar) tarafından Meru'nun (evleri yapılmış olması gibi)...
...Orada, korkunç bir yiğitliğe sahip (ya da efsanevi kahraman Bhima'nınkine benzer bir yiğitliğe sahip) kralların şefi Bhīma oturuyordu; düşmanlarının birliklerini yenerek yeryüzünü korumuştu....
...O (ülkenin) kralı (şimdi) Jayapaladeva'dır ki, bedeni, kökeni ve doğuşuyla tek kahraman haline gelmiştir; onun saf ünü cenneti terk ederek Brahman'ın ebedi yurduna ulaşmıştır.....
Bhima'nın ölümü kronolojik olarak MS 964-965 yılları arasına denk gelmektedir. Hund Slab Yazıtı, onun ölümünü 'korkunç düşmandan değil, Şiva'nın arzusuyla kendini yakmasına' bağlayarak ritüel bir intihar olduğunu ileri sürer ve herhangi bir siyasi aksilik olmaması, onun ölümünün bu koşullar altında gerçekleştiği sonucunu destekler. 965 civarında Gazne, Bhimas'ın ölümünden sonra Alp Tigin'in halefi Ebu İshak tarafından Lawik hanedanından geri alındı.
Tarih > Caypal

Ayrıca bakınız: Birinci Lagman Muharebesi, İkinci Lagman Muharebesi ve Peşaver Muharebesi (1001)
Bhim'in haleflerinin hepsi "Pala" soyadını taşıyacaktı ve Müslüman kaynaklar bir veraset anlaşmazlığına dair belirsiz ipuçları vermektedir, bu da birçok kişinin aynı ailenin artık hüküm sürmediğini öne sürmesine yol açmaktadır. Rahman, böyle bir hipotez veya sonucun lehine yeterli kanıtın var olduğu konusunda aynı fikirde değildir.
Ratnamanjari Yazıtında, kendisinin 'en yüce hükümdar' veya ' Maharajadhiraja ' olarak kabul edildiği Vijayapaladeva'nın (hükümdarlığı 942 veya 963) ismi elde edilmiştir. Rahman, Vijayapaladeva'nın ya Kâbil şubesine mensup olması ya da yerel bir Şahi feodal beyi olması gerektiğini ileri sürdü. Khaw buna katılmıyor ve bunun yerine Vijayapaladeva'yı, Kalhana'nın Keşmir Kraliçesi Didda tarafından yakalanması gereken bir isyancı olarak bahsettiği Thakkana Sahi ile eşitliyor. Khaw'a göre bu tanımlama Müslüman kaynakların anlatısına uyuyor; Caypal ancak bu tehdit etkisiz hale getirildikten sonra yükseldi.
Tarih > Caypal > Gaznelilere karşı direniş

Bilge Tegin, Kasım 966'da Ebu İshak İbrahim'in ölümünden sonra onun yerine geçti ve Lawiklerin son kalesi olan Gardez'i işgali sırasında suikasta uğramadan önce yaklaşık dokuz yıl hüküm sürdü. Halefi Böri Tegin, baskıcı yönetimi nedeniyle Gazne halkının Lawik'in geri dönmesini talep etmesine yol açan bir ayyaş olarak tanımlandı. Lawik, "Kâbil Şah'ın oğlu"nun yardımıyla bir sefer daha düzenledi ve Çarkh bölgesinde Müslüman güçleriyle karşılaştı. Her ikisi de savaşta son nefeslerini verdiler ve Müslüman kuvvetleri, sayısal olarak daha az olmalarına rağmen ezici bir zafer kazandılar. Sebük Tegin, Böri Tegin'i devirerek Gazne bölgesinin tartışmasız lideri oldu. Kâbil sonsuza dek kaybedildi ve Gazneliler İmparatorluğu'nun temel taşı atıldı.
986-987'de Caypal Gazne'ye doğru yürüdü ve Guzak'ta Sebük Tegin'in kuvvetleriyle karşılaştı. Savaş, Şahilerin aleyhine dönene kadar günlerce büyük ölçüde sonuçsuz kaldı: Caypal bir barış antlaşması önermek zorunda kaldı. Sebük Tegin'in oğlu ve bir savaş komutanı olan Mahmud, kesin bir yenilgi vermek istiyordu, ancak Caypal tüm değerli eşyaları yakmakla tehdit ettiğinde pes etmek zorunda kaldı. Bir milyon Şahi dirhemi ve elli savaş fili tutarında bir savaş tazminatı kararlaştırıldı ve bazı sınır kaleleri Gaznelilere devredildi. Buna göre Jaypala, devredilen kaleleri devralacak olan Gazneli komutanlarla birlikte geri dönerken, akrabalarından ve görevlilerinden bazıları Sebük Tegin'in rehin olarak yanında bırakıldı. Caypal kendi topraklarına ulaştığında anlaşmayı iptal etti ve komutanları hapse attı; Sebük Tegin'i rehineleri değiştirmeye zorlamayı umuyordu.
Sebük Tegin, anlaşmanın ihlal edildiğine inanmayı reddetti, ancak anlaşma şüpheye yer bırakmayacak şekilde kurulduğunda, sınır kasabası Lagman'ı yağmaladı: tapınaklar yıkıldı ve evler yakıldı. Buna karşılık Caypal, kimliği belirsiz Rajas'tan asker temin etti ve Kindi (günümüzde Kandibagh ?) yakınlarında Gaznelilerle bir araya geldi. Gazneliler, hafif saldırılar kullanarak düşman hatlarını defalarca deldiler ve onları tam kapsamlı bir saldırıyla takip ederek, ezici sayısal üstünlüklerine rağmen İndus'un ötesine kaçmak zorunda kalan Şahileri bozguna uğrattılar. Peşaver'e kadar olan tüm topraklar kaybedildi ve Sebük Tegin kendi vergi tahsildarlarını yerleştirdi; yerel kabileler de Gazneli kollarına atandı. Zaferi anmak için Kindi'de bir ribāt yaptırıldı. Ancak Peşaver ve bitişik bölgeler, muhtemelen Gazneliler-Şahlar çatışmasının uzun bir ara dönemi sırasında, yakın bir zamanda Şahilerin eline geri döndü.
Yaklaşık 990-991'de Mahmud, babası Sebük Tegin tarafından isyanı kışkırttığı gerekçesiyle hapse atıldı. Caypal muhtemelen Mahmud'u kurtarma, kızını onunla evlendirme ve ayrıca yeterli servet ve asker tahsis etme vaadinde bulunarak anlaşmazlığı kendi lehine çevirmeye çalıştı. Mahmud olumlu yanıt vermedi ve Şahi'nin kâfir olduğunu belirterek, Sebük Tegin'e mutlak bağlılığını ilan etti ve serbest bırakıldığında Caypal'a saldıracağına söz verdi.
Tarih > Caypal > Lahor'un ilhakı

Aynı zamanlarda Caypal, Nandana, Jailam ve Takeshar'ın kontrolünü ele geçirmek isteyen Lahor'lu bir Raja olan Bharat tarafından meydan okundu. O zamanlar Pencap Valisi ve Caypal'ın oğlu olan Anandpal, Bharat'ın güçlerini durdurma emri aldı ve çıkan savaşta Bharat hapsedildi ve Lahor ilhak edildi; ancak Lahor soyluları, haraçların ödenmesinden sonra feodal olarak yeniden atanan eski Kralları adına yalvardı. Yaklaşık bir yıl sonra, Bharat'ın oğlu Chandrak, Şahilere karşı iyi düşünülmemiş bir kampanya yürüttüğü gerekçesiyle onu tahttan indirdi ve yeni feodal bey oldu. Nedenleri tam olarak bilinmeyen bir şekilde, yaklaşık 998-999 (gasptan sekiz yıl sonra) Caypal, hükümdarı Bharat'ı koruma bahanesiyle Lahor'a savaş ilan etti ve Anandpal'ı gönderdi. Chandrak, Samutla savaş alanı civarında pusuya düşürülüp kaçırıldı ve Lahor, Şahiler tarafından ilhak edildi. Rahman, Şahilerin Gaznelilere karşı kayıplarını herhangi bir bahane kullanarak telafi etmeye çalıştıklarını ileri sürer.
Tarih > Caypal > Ölümü

998'de Mahmud, Gazne'de Gazneli tahtına çıktı ve yoğun bir ilhak seferlerine girişmiştir. Mahmud kısa süre sonra gözlerini Şahilere çevirdi ve iddiaya göre her yıl onların topraklarını işgal etmeye karar verdi. Hayatının son muharebesinde Caypal, 27 Eylül 1001'de Peşaver Muharebesi'nde Mahmud ile karşılaştı; Bardari eyaletinin Şahi valilerinden biri olan Adira Afghan'ın taraf değiştirdiği ve Mahmud'un birliklerinin Şahi eyaletlerinden güvenli ve hızlı bir şekilde geçmesine yardım ettiği düşünülmektedir. Mahmud, Caypal'ın takviye kuvvet alabilme umuduyla çatışmayı geciktirme taktiğini anladı ve derhal savaş ilan etti. Kısa süre sonra Şahiler, Caypal ve on beş akrabasının esir alınmasıyla birlikte bir kargaşaya sürüklendi. Yaklaşık bir milyon Şahi kuvveti köle olarak alındı. Savaş ganimetleri çağdaş tarihçileri hayrete düşürdü: Sadece kraliyet kolyelerinin değeri altı milyon Şahi dirheminden fazlaydı. Mahmud, kaçan birlikleri kovalayıp direniş ceplerini yok ederken, Hund'a kadar akınını sürdürdü. Birkaç ay içinde, İndus'un batısındaki tüm Şahi toprakları Mahmud'a boyun eğdi.
Caypal sonunda serbest bırakılmıştır ancak Müslüman tarihçiler ayrıntılar konusunda farklı görüşlere sahiptirler. Mahmud'un saray şairlerinden Unsuri, onun köle pazarında satıldığını kaydeder; Minhaj ad-din ve el-Melik İsami ise 80 dirhem fiyat ekler. El-Ansab gibi diğerleri, Mahmud'un af talebini reddettiğini ancak Mart 1002 civarında 2,5 milyon dirhem ve 50 savaş fili ödemesi karşılığında onu serbest bıraktığını belirtiyorlar ki Rahman bunu daha olası bulmaktadır. Caypal, tahttan Anandpal lehine vazgeçtikten sonra Hund'a dönmüş ve kendini bir cenaze ateşinde yakmıştır.
Tarih > Anandpal

Hotan
Gazneliler
MultanEmirliği
Palaİmparatorluğu
KAMARUPA
Hindûşâhîler
KUMAON
MARYUL
UTPA-LAS
HABBARIDEMIRATE
TOMARAS
CHOLAS
KADAMBAS
KALINGAS
GUGE
The Hindu Shahis and main South Asian polities in 1000, on the eve of the Ghaznavid invasions of the subcontinent.
Anandpal, 1002 yılının Nisan ayı civarında tahta çıkmıştır. Başkenti henüz bilinmiyor ancak büyük ihtimalle Nandan'dı. Anandpal, o zamanlar Keşmir'in hükümdarı olan Didda başbakanı Tunga ile evlilik ilişkisine girmiştir ve en az iki oğlu vardı. Her ne kadar sarayından metinler mevcut olmasa da, bilginlerin hamisi olarak önemli bir üne sahip olmuştur.
Yaklaşık Nisan 1006'da Mahmud, Anandpal'dan birliklerinin Multan hükümdarı Daud'a ulaşmak için kendi topraklarından geçmesine izin vermesini istemiştir. Talebi reddetmiş ve hatta Mahmud'un geçişini engellemek için İndus kıyılarına asker yerleştirme noktasına kadar gitmiştir; öfkelenen Mahmud Şahilere karşı yıkıcı bir savaş başlatmış ve Anandpal'ı sonunda Multan'ı fethetme amacını tamamlamadan önce Keşmir'e kaçmaya zorlamıştır. "Hind"in tüm bu toprakları, neo-dönüşümcü bir kişi olan Sukhapala'nın valiliği altında bırakılmıştır.
Ancak birkaç yıl sonra Sukhapala yaklaşık 1006 sonunda İslam'dan vazgeçmiş ve isyan ilan etmiştir. Bu noktada Anandpal, imparatorluğunun diğer tarafındaki Türk isyanlarını bastırmak için Mahmud'a yardım etme sözü vererek kendine yer açmaya çalıştı; görünüşe göre kendisini yenen bir hükümdarın bir başkası tarafından yenilmesi istemiyordu. Anandpal'ın teklifinin kabul edilip edilmediği bilinmiyor ancak Mahmud, Ilaq Khan'ı kovalamayı bıraktı ve dikkatini Şahilere çevirdi; Sukhapala, yakalanıp para cezasına çarptırıldığı ve ölüme mahkûm edildiği Keşmur'a kaçmadan önce önemsiz bir direniş gösterdi. Anandpal'ın bir sonraki Gazneli vasalı olarak tahta çıkması muhtemeldir.
Yaklaşık 1008 Aralık'ında Mahmud, nedenleri belirsiz olan Hindûşâhîlere karşı bir istila başlattı. Anandpal, oğlu Triloçanpal'ın komutası altındaki komşu birliklerle takviye edilmiş büyük bir ordu gönderdi. Triloçanpal, Chach ovalarına ulaştı ancak Mahmud'un birliklerinin İndus'u geçmesini engelleyemedi. Pencâb Muharebesi Hindûşâhîler'in yenilgisiyle sona erdi. Mahmud, savaş ganimetlerini toplamak için aylarca kaçak birlikleri kovaladı, Nagarkot'u ele geçirdi ve bu süreçte Anandpal'ın bir oğlunu rehin aldı. Fethedilen eyaletlere valiler atandı ve Mahmud Gazne'ye geri döndü.
Bu, Anandpal'ın son askeri çatışması olacaktı; ertesi yıl Anandpal, Mahmud'a bir elçi heyeti gönderdi. Barış önerisi kabul edildi ve karşılığında Hindûşâhîler haraç veren statüsünü kabul edecek, (sınırlı) askeri destek sağlayacak, birliklerin geçişini garanti edecek ve yıllık bir haraç gönderecekti. Mahmud, barış antlaşmasının uygulanmasını denetlemek üzere kendi ajanlarını gönderdi ve bir yıl içinde normal ticaret ilişkileri yeniden başladı. Anandpal'ın ölümü hiçbir kronikte kaydedilmemiştir; ancak 1010 sonu - 1011 başı civarında olduğu tespit edilebilir. Gazne'ye götürülen oğlunun akıbeti ise henüz bilinmiyor.
Tarih > Başarısız Rönesans

İltutmuş döneminde hazırlanmış bir devlet yönetimi el kitabı olan Adab al-harb, Gazneliler hakkında bir dizi benzersiz bilgi içerir; 1040 yılında, Kâbil Şah'ın torunu olan Sandbal'ın, I. Mesud'un hapsedilmesini ve bunun sonucunda ortaya çıkan siyasi istikrarsızlığı kendi lehine kullanmak amacıyla Lahor'a doğru yürüdüğünü unutulmamalıdır. Ordular Qadar Jur'da (var. Qalachur) karşılaştılar ve Şahilerin sayısal üstünlüğe sahip olmalarına rağmen, Sandbal bir Türk okçusu tarafından öldürüldükten sonra birlikleri panik halinde savaştan ayrıldığı için yenildiler. Görünüşe göre Sivalikler etrafında toplanmış ve bir Şahi varisi olmuş olabilir - birçok çağdaş Müslüman kronik, aynı dönemde Gaznelilere başarısız bir şekilde saldıran bir Hindu üçlüsünden bahseder ancak sadece iki isimden bahseder, ikisi de küçük Sivalik reisleridir ve Sandbal değildir. Bazı Şahiler Keşmir'e göç etmiş ve saraylarında önemli mevkiler elde etmişlerdir.
Kültür ve mimari > Kültür

Şaivizm Hindûşâhîler tarafından uygulanıyordu ve muhtemelen baskın dindi; Saura, Budizm ve İslam gibi bazı tebaa tarafından uygulanıyordu. Kâbil, pamuklu giysiler ve çivit ihraç ediyordu. İbn Havkal, Şah döneminde kaliteli pamuk ve yün sanayisinin varlığını, Çin ve Horasan'a ihracatın yapıldığını belirtmektedir. Andarab'da gümüş cevheri de eritiliyordu ve madencilik Pencşir bölgesinde gerçekleştiriliyordu.
Hindûşâhîler döneminde Baktarça kaldırılıp yerine Şerada yazısının kullanıldığı da belirtiliyor. Giyim gelenekleri, pamuklu dış giysiler, pantolonlar ve ayakkabılardan oluşan giysiler ve erkeklerin saç ve sakallarını tıraş etmeleri olarak kaydedildi. Bhim'in altın sikkesi, onun Dhoti ve Uttariya giydiğini tasvir ediyor.