stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Feminist etik
Feminist etik ve Uluslararası İlişkiler

Feminist teoriler ve etik teorileri, ağırlıklı olarak eril Uluslararası İlişkiler alanının kapsamını genişletmektedir. Bu, özellikle çocuk hakları, cinsiyet şiddeti ve ayrımcılığı, savaşın parçalandığı toplumlarda cinsiyet ilişkileri ve ana akım tartışmalarda alakalı görünmesi zor olan diğer benzer konuları içeren özel alanların kamuoyunda yer alması için önemlidir, uluslararası ilişkilerde etik. Feminist etik diyalogları özel alanda neredeyse kaçınılmaz bir şekilde mevcuttur ve kamusal alanda sadece baskın 'erkek' etik paradigmalarını gölgede bıraktığı bilinmektedir. Bu özellikle, özellikle şiddet, teknoloji ya da ekonomi dili üzerine kurulduğu erkeksi tartışma konuları olarak bilinen uluslararası ilişkilerdeki etik tartışmasında bir gerçektir.
Uluslararası İlişkiler teorisinin temelleri hakkında daha fazla ayrıntı için "Etik" konusundaki Kimberly Hutchings tartışmasına bakınız
Feminist etik ve Uluslararası İlişkiler > Uluslararası İlişkilerde Yazar Seçimi ve Uygulamalı Teori

Alison Watson
Watson, savaş zamanı tecavüzünden doğan çocuklar konusunu tartışıyor ve bu marjinalleşmiş konuları ele almak için feminist etik teorisini kullanıyor. Görünmezlik, uluslararası annelik söyleminin çoğunda 'özel alan etkinliği' olarak, geleneksel savaşta, savaş zamanı tecavüzün çocukları gibi önemli konuların uluslararası diyalog çevirisinde kaybedilebileceği ve en az değinilebileceği bir konu olarak vurgulanmaktadır. Feminist etik teorisi, uluslararası ilişkilerin teorik diyaloglarının genişletilmesi ve marjinal konuların ele alınması açısından yarar sağlamıştır.
Puechguirbal
Barışı koruma operasyonları ve yeniden inşa stratejilerinde, silah ve şiddeti çevreleyen mevcut etik kapsamının genişletilmemesinin, hem erkeklerin hem de kadınların ihtiyaçlarını karşılayamamalarına neden olduğuna dair kanıtlar vardır. Puechguirbal, çatışmanın 'toplumsal cinsiyetli bir deneyim' olduğunu savunuyor ve çatışma sonrası toplumdaki savaşın kadınlar, erkekler, erkekler ve kızlar üzerindeki farklı etkilerini kontrol altında tutarak daha fazla marjinalleşmelerinin önüne geçerek barışı koruma operasyonlarının önemini tartışıyor. Şu anda barışı koruma operasyonları, güvenliğin düşmanlıkları durdurması ve silahsızlanmanın durması anlamında çok eril. Barış inşası operasyonları, odağı yalnızca çete üyelerine karşı düşmanlıkların silahsızlandırılması ve sona erdirilmesinden çatışmayla ayrılan toplumlara gömülmüş kadınlara, erkeklere ve çocuklara yönelik şiddetin sosyal yapılarına kaydırmalıdır. Cinsiyet sorunları barışı koruma misyonlarının görevlerinin bir parçası olmamıştır  ve kadınları çatışma sonrası yeniden yapılanmada siyasi süreçlerde daha aktif rol almaya çağırmaktadır. Feminist etiğin barışı koruma ve yeniden inşa stratejilerinde uygulanması, Uluslararası İlişkiler diyaloglarında çok önemli olmadığı gibi daha geniş bir konu yelpazesine ulaşabilir. Mevcut stratejiler, toplumsal cinsiyet şiddetinin ve olaylarda yüksek seviyelere ulaşmaya devam eden cinsel istismarların barış ve sona erdirilmesi hedeflerine ulaşmamaktadır. Bu, ele alınması gereken çatışma sonrası toplumların bir kalıntısı olmaya devam etmektedir. Feminist etiğin uygulanması, sadece kurumlara değil topluma da uygulanacak şekilde her iki cinsiyetin ihtiyaçlarını karşılayacak cinsiyet stratejileri için daha barışı koruma ve barış inşa stratejileri üretir.
Feminist etik ve Transseksüel olmak

Feminist etik ve bakımı uygularken, bunun Kadın-Erkek veya Erkek-Kadın transseksüel olanlara ne şekilde uygulandığını düşünmek önemlidir. Etiğin, dini etiğe derinlemesine dayanan bir tarihi olduğu için. Transseksüel olan ve tercih ettikleri cinsiyet olarak tanımlanmak isteyenler, hem görünüşte hem de geçmeyi düşünmede erkeksi veya kadınsı etik uygulamak zorundadırlar. Dikkate değer bir nokta, “Halberstam“ cinsiyet değişikliği ”durumunda cerrahi müdahalenin cinsiyetin“ kurgusallaştırılmasına ”hizmet ettiğini iddia ettiği (yani suni hale getirdiği veya sunulduğu gibi)… erkeksi performans gösteren bir kasap lezbiyen, örneğin…”
Angelica Robinson

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
Kişisel bilgileri
Tam adı:  Angelica Danielle Robinson
Doğum tarihi:  20 Nisan 1987 (37 yaşında)
Doğum yeri:  Marietta, Georgia
Boyu:  1,98 m (6 ft 6 in)
Kariyer bilgileri
Lise:  Marietta High School
Kolej:  Georgia Lady Bulldogs
 WNBA seçmeleri:  2010  / Tur: 2 / Sıra: 20.
 Los Angeles Sparks tarafından seçildi
Pozisyonu:  Forvet-pivot
Profesyonel kariyeri
Yıllar:  Takım
2010-2011:   Mcell-ALGES
2011-2012:   Uni Girona CB
2012:   Uni. Technologico Quito
2012-2013:   Tarbes GB
2013-2015:   Perfumerías Avenida
2014:   Seattle Storm
2015-2016:   Nadejda Orenburg
2016-2017:   Yakın Doğu Üniversitesi
2017-2018:   Phoenix Mercury
2017-2019:   Perfumerías Avenida
2019-2021:   Ormanspor

Angelica Danielle Robinson, (d. 20 Nisan 1987; Marietta, Georgia) Karadağ vatandaşlığı da bulunan Amerikalı profesyonel basketbolcu. 1,98 m boyundadır. Uzun forvet ve pivot pozisyonlarında oynamaktadır.
Ankara DSİ GSK

| --- | --- |

Tam isim: Ankara DSİ Gençlik ve Spor Kulübü Derneği
Kuruluş: 1960
Renkler:     Yeşil, beyaz
Başkan: Ömer Özdemir
Resmî site: ankaradsispor.org
Ankara DSİ GSK, (Açılımı: Ankara Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü Gençlik ve Spor Kulübü Derneği) 1960 yılında Türkiye'nin Ankara şehrinde kurulmuş olan çok takımlı spor kulübü. Yeşil-beyaz renklere sahip olan kulüp futbol, basketbol, voleybol, jimnastik, tenis, okçuluk, tekvando ve atletizm branşlarında faaliyet göstermektedir. Futbol takımı Bölgesel Amatör Lig'de, basketbol takımı ise ülkenin ikinci seviye ligi Türkiye Basketbol Ligi'nde oynamaktadır.
Anthracothorax

Anthracothorax, Trochilinae altfamilyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Anthreptes

Anthreptes, Nectariniidae familyasına bağlı bir kuş cinsidir.
Amoebozoa

Amoebozoa Protistler ve Protozoa âlemine bağlı bir şubedir. Amoeboid protistlerinin yaklaşık 2400 tanımlanmış türünü kapsayan büyük taksonomi grubudur.
Galeri

Amoeba proteus (Lobosa: Tubulinea)
Arcella sp. test (Lobosa: Tubulinea)
Acanthamoeba sp. (Lobosa: Discosea)
Thecamoeba sp. (Lobosa: Discosea)
Entamoeba histolytica trophozoite (Conosa: Archamoebae)
Pelomyxa palustris (Conosa: Archamoebae)
Stemonitis sp. (Conosa: Myxogastria)
Dictyostelium discoideum (Conosa: Dictyostelia)
Konuyla ilgili yayınlar

Schilde C, Schaap P (2013). "The Amoebozoa". Dictyostelium discoideum Protocols. Methods in Molecular Biology. 983. ss. 1-15. doi:10.1007/978-1-62703-302-2_1. ISBN 978-1-62703-301-5. PMC 4037983 $2. PMID 23494299.
Anthracoceros

Anthracoceros, Bucerotidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Ankara Caddesi

Ankara Caddesi, Macaristan'ın başkenti Budapeşte'de bulunan bir cadde
Ankara Caddesi, Fransa'nın başkenti Paris'te bulunan bir cadde
Ankara Caddesi, Fransa'nın Strazburg şehrinde bulunan bir cadde
Aristolochia sagitifolia

Aristolochia sagitifolia, Aristolochia cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Filimon'a Mektup

Filimon'a Mektup (Grekçe: Επιστολή προς Φιλήμονα) ya da Pavlus'un Filimon'a Mektubu Yunanca Kutsal Yazıların (Yeni Ahit) bir kitabıdır. Sadece Filimon olarak da adlandırılmaktadır. Bu mektup elçi Pavlus'un değişik cemaatlere ya da kişilere yazdığı 14 mektubun biridir. Pavlus bu mektubu adı Titus olan bir Hristiyana yazdı.
Hitap edilen kişi

Kolose cemaatiyle bağlantılı Hristiyan bir köle sahibi. Kolose kasabası Anadolu'nun güney-batısında bulunuyordu. Filimon'un evi, oradaki Hristiyanlar için bir toplantı yeri olarak hizmet etti. Filimon, iman kardeşleri için bir canlanma kaynağı ve iman ve sevgi örneğiydi. Elçi Pavlus onu çok sevdiği bir iş arkadaşı olarak gördü (Filimon 1, 2, 5-7; Koloseliler 4:9 ile Pilimon 10-12'yi karşılaştırın). Pavlus'un Filimon'un evinde kalacak bir yer istemesi, bu adamın konukseverliğini gösterir (Filimon 22; Elçilerin İşleri 16:14, 15 ile karşılaştırın). Apfia ve Arhippos, Filimon'un ailesine aitmiş gibi görünüyor, çünkü Pavlus Filimon'a yazdığı mektupta onlara da hitap ediyor. Apfia, Filimon'un karısı ve Arhippos onun oğlu olabilirdi (Filimon 2).
Filimon'un, elçi Pavlus'un çabalarıyla Hristiyan olduğu anlaşılıyor (Filimon 19). Ancak Pavlus Kolose'de hiçbir zaman vaaz vermediği için (Koloseliler 2:1), Filimon, elçinin Efesos'taki iki yıllık faaliyeti esnasında Hristiyanlıkla tanışmış olabilirdi. O zaman "[Kolose'nin de ait olduğu] Asya eyaletinde oturan herkes Rabbin sözünü duydu.“ (Elçilerin İşleri 19:10). Filimon, Pavlus'un mektubunu almadan bir süre önce, kölesi Onesimus onu terk etmişti. Kaçak köle Roma yolculuğunu finanse etmek için efendisinden para bile çalmış olabilirdi. Daha sonra Roma'da Pavlus'la tanıştı ve bir Hristiyan oldu (Filimon 10, 11, 18, 19).
Kölelik

Birinci yüzyılda kölelik, Roma İmparatorluğu'ndaki sosyal düzenin ayrılmaz bir parçasıydı. Hristiyan inancının yayılması, hem kölelerin hem de köle sahiplerinin iyi haberi öğrenip Hristiyan olmaları anlamına geliyordu. Ne İsa Mesih ne de öğrencileri sosyal kurtuluş müjdesini vaaz etmediler. Mevcut sosyal düzende reform yapmakla ilgilenmiyorlardı. Hristiyanlar bu konuda hükûmete karşı çıkmadılar veya bir köle isyanını savunmadılar. İman kardeşleri de dahil olmak üzere, başkalarının köle tutma konusundaki yasal haklarına saygı duydular. Bunun yerine, köleler ve köle sahipleri, iman kardeşleri olarak tanışmaya ve birbirlerini sevmeye teşvik edildiler (Koloseliler 4:1; 1. Timoteos 6:2).
Titus'a yazılan mektubun gösterdiği gibi, Pavlus da "dini sosyalizmi" vaaz etmedi. Mevcut düzeni ve kölelik gibi kurumlarını ortadan kaldırmaya çalışmadı. Hristiyan köleleri bile kendi inisiyatifiyle özgür bırakmadı. Bu yüzden kaçak köle Onisimos'u efendisi Filimon'a geri gönderdi, bu da Roma'dan Kolose'ye 1.400 km'den fazla seyahat etmesi gerektiği anlamına geliyordu. Böylece Pavlus, "Tanrı'nın krallığını vaaz etmek ve Rab İsa Mesih'le ilgili şeyleri öğretmek" konusundaki Tanrısal görevine sıkı sıkıya bağlı kaldı (Elçilerin İşleri 28:31; Filimon 8:9).
Onisimos Hristiyan olduktan sonra Filimon'a isteyerek geri döndü ve bir iman kardeşine köle olarak boyun eğdi (Filimon 10-17). Bir kölenin Hristiyan bir efendisi olması bir nimetti, çünkü sahibinin ona adil ve terbiyeli davranması gerekiyordu (Efesoslular 6:9; Koloseliler 4:1).
Bir Hristiyanın sosyal konumu ne olursa olsun, Hristiyan cemaatinde hiçbir ayrım yapılmadı. Hepsi tek bir bedenin üyeleriyle aynı ümide sahipti (1. Korintoslular 12:12, 13; Galatyalılar 3:28; Koloseliler 3:11). Hristiyan köle, diğerleri gibi iyi haberin yayılmasında yer alamama konusunda endişelenmemelidir. Ancak, kendisine özgür olma fırsatı verildiyse, Hristiyan faaliyet alanını genişletme fırsatını değerlendirmelidir (1. Korintoslular 7:21-23).
Yazar > Kutsal Kitap'ın tanıklığı

Elçi Pavlus, elle yazdığı ve öncelikle Filimon'a yönelik bu mektupta kendisini yazar olarak tanıtır: “Mesih İsa uğrunda tutuklu bulunan Pavlus’tan ve kardeşimiz Timoteos’tan, sevgili dostumuz ve iş arkadaşımız Filimon’a ve evinde toplanan cemaate, kız kardeşimiz Apfia’ya ve Mesih’in askeri olan arkadaşımız Arhippos’a, ...“ (Filimon 1, 2, 19).
Pavlus, Benyamin kabilesinden olan bir Yahudi olarak Tarsus şehrinde doğdu (Filipililer 3:5; Elçilerin İşleri 21:39; 22:3). Anababası Yahudiliğin bir mezhebi olan Ferisilere ait idiler (Elçilerin İşleri 23:6; Filipililer 3:5). Doğumundan beri Roma'nın vatandaşlığına sahipti (Elçilerin İşleri 22:28). Çadırcı olarak geçimini sağladı (Elçilerin İşleri 18:3). Yeruşalim'de tahsili bir Ferisi olan Gamaliel tarafından öğretildi (Elçilerin İşleri 22:3). En az iki dil -İbranice ve Yunanca- konuşabildi (Elçilerin İşleri 21:37-40).
Pavlus, oradaki Hristiyanları tutuklu olarak Yeruşalim'e getirebilmek için Şam'a giderken olağanüstü bir görünüşte gökteki İsa'dan elçisi olarak seçildi (Elçilerin İşleri 9:1-16; Efesoslular 1:1).
Çocukluğundan beri o iki isme sahipti: İbranice ismi Saul ve Romalı ismi Pavlus. Özellikle Yahudi olmayan insanlara iyi haberi duyurmak için görevlendirildiğınden dolayı Romalı ismini kullandı (Elçilerin İşleri 9:15; Galatyalılar 2:7, 8).
Yazar > Tarihin tanıklığı

Eski yazarlar Origenes ve Tertullianus Filimon Mektubu'nun elçi Pavlus tarafından yazıldığını kabul ederler. Mektubun gerçekliği, M.S. ikinci yüzyıldan kalma Muratori fragmanında Pavlus'un diğer mektuplarıyla birlikte listelenmesi gerçeğiyle daha da doğrulanır.
Tarih ve Yer > Kutsal Kitap'ın tanıklığı

Pavlus'un Roma'daki ilk hapsedilmesinden (muhtemelen M.S. 60/61 dolaylarında) bir süre sonra yazılmış olmalı, çünkü elçi "serbest bırakılma" ümidine sahipti (Filimon 22).
Üç mektup - biri Filimon'a, biri Efesos cemaatine ve biri Kolose cemaatine - görünüşe göre Tihikos ve Onisimos tarafından iletildi (Filimon 12; Efesoslular 6:21, 22; Koloseliler 4:7, 8).
Tarih ve Yer > Dinbilimcilerin görüşleri

Pavlus, bu mektubu M.S. 56'da Efesos'ta yazdığı tahmin edilir. Pavlus'un sadece Roma'da değil Efesos'ta da hapsedilmiş olduğunu varsayarlar.
Kanon Dizileri ve El Yazmaları

Kartaca Konsili'nden önce (M.S. 397) hazırlanmış dördüncü yüzyıla ait kanon listelerinden birçoğu Yunanca Kutsal Metinlerin günümüzde kabul edilen dizisiyle tamamen uyuşur.
El yazmalarına gelince yazarlar ilk önce papirüs kâğıt olarak kullandılar. Papirüs, aynı adı taşıyan bir su bitkisinden yapılır. Yazıcılar yaklaşık M.S. 4. yüzyıldan itibaren el yazmalarında papirüs yerine genellikle dana, kuzu ya da keçi derisinden yapılan ve daha dayanıklı bir malzeme olan vellum (bir parşömen türü) kullanılmaya başladılar. Bu vellumlardan günümüze dek ulaşan bazıları çok önemli Kutsal Kitap el yazmalarını içerir.
Kanon Dizileri ve El Yazmaları > Kanon Dizileri

Filimon Mektubu Kutsal Kitabın erken kanon dizilerinin ekseriyetinde geçer:
|  | İsim | Yıl (M> S.) |
| --- | --- | --- |
| 1 | Muratori Fragmanı (İtalya) | 170 |
| 2 | Tertullianus (Kuzey Afrika) | 207 |
| 3 | Origenes (İskenderiye) | 230 |
| 4 | Eusebios (Filistin) | 320 |
| 5 | Kudüslü Kyrillos | 348 |
| 6 | Cheltenham-Listesi (Kuzey Afrika) | 365 |
| 7 | Athanasios (İskenderiye) | 367 |
| 8 | Epiphanios (Filistin) | 368 |
| 9 | Nazianzoslu Gregorios (Anadolu) | 370 |
| 10 | Amphilokhios (Anadolu) | 370 |
| 11 | Philaster (İtalya) | 383 |
| 12 | Hieronymus (İtalya) | 394 |
| 13 | Augustinus (Kuzey Afrika) | 397 |
| 14 | Kartaca Konsili (Kuzey Afrika) | 397 |
Kanon Dizileri ve El Yazmaları > Papirüs El Yazmaları

Filimon Mektubu'nun birkaç ayetleri eski Papirüs El Yazmalarında bulunur.
|  | Simge | İsim | Tarih (M> S.) | Dil | Bulundukları Yer | İçerik |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  {\mathfrak {P}}^{61} | P. Colt 5 | 700 | Yunanca | New York (ABD) | Filimon 4-7 |
| 2 |  {\mathfrak {P}}^{87} | Theol. 12 | 250 | Yunanca | Kolonya (Almanya) | Filimon 13-15, 24, 25 |
Kanon Dizileri ve El Yazmaları > Vellum ve Deri El Yazmaları

Filimon Mektubu'nun tümü bazı meşhur Vellum ve Deri El Yazmalarında bulunur.
|  | Simge | İsim | Tarih (M> S.) | Dil | Bulundukları Yer |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | א | Kodeks Sinaiticus | 4. yüzyıl | Yunanca | Londra (İngiltere) |
| 2 | A | Kodeks Alexandrinus | 5. yüzyıl | Yunanca | Londra (İngiltere) |
| 3 | B | Kodeks Vatikanus 1209 | 4. yüzyıl | Yunanca | Vatikan Kütüphanesi |
| 4 | C | Kodeks Ephraemi Syri reskriptus | 5. yüzyıl | Yunanca | Paris (Fransa) |
| 5 | DP | Kodeks Claromontanus | 6. yüzyıl | Yunanca / Latince | Paris (Fransa) |
Bölümleme

Giriş sözleri (1-3); Filimon'un sevgisi ve imanı (4-7); Pavlus Onisimos'u destekliyor (8-22); kapanış sözleri (23-25).
İçerik

Pavlus, Filimon'u sevgili bir dost ve iş arkadaşı olarak selamlıyor ve sevgisi ve inancını övüyor. Filimon'un sevgisi Pavlus'u çok mutlu ve teselli etti (ayet 1-7). Filimon'dan kaçmış olan ve Pavlus'un arada manevi babası olduğu Onisimos'u ona geri göndermek istediğini yazıyor (ayet 10-12). Onisimos, elçi Pavlus'a yararlı hizmette bulunduğundan, onu tutmak ister, ancak Filimon'un rızası olmadan hiçbir şey yapmak istemediği için onu “sevgili bir kardeş olarak” geri gönderir (ayet 13-16). Onisimos daha önce Filimon'dan bir şey çaldıysa Pavlus borcunu ödemek istediğini belirtiyor (ayet 18, 19). Pavlus mektubunun sonunda Filimon'un kendisinden istenenden daha fazlasını yapacağına güvendiğini dile getiriyor (ayet 21).
Edebiyat

Michael Wolter: Der Brief an die Kolosser (= Ökumenischer Taschenbuchkommentar zum Neuen Testament. Band 12) (= Gütersloher Taschenbücher. Band 519). Gütersloher Verlagshaus Mohn, Gütersloh u. a. 1993, ISBN 3-579-00519-7.
Hans Bürki: Der zweite Brief des Paulus an Timotheus, die Briefe an Titus und Philemon (= Wuppertaler Studienbibel. Reihe NT, Band 15). Brockhaus, Wuppertal 1994.
Peter Lampe: Der Brief an Philemon. In: Nikolaus Walter, Eckart Reinmuth, Peter Lampe: Die Briefe an die Philipper, Thessalonicher und an Philemon (= Das Neue Testament deutsch. Band 8,2). 18. Auflage, Erstauflage dieser Bearbeitung. Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 1998, ISBN 3-525-51381-X, S. 203–232.
{\mathfrak {P}}^{87}: Filimon 13-15, 24, 25
Kodeks Sinaiticus: Matta 8:28-9:23
Gelibolu Antlaşması

| --- | --- |
Tür: Süleyman Çelebi ile Bizans İmparatorluğu arasında ittifak antlaşması; Süleyman Çelebi ile Ceneviz, Venedik ve Yunanistan'daki mülkleri ve vasalları arasında barış ve ticaret antlaşması
İmzalanma: Ocak/Şubat 1403
Yer: Gelibolu
İmzacılar:  Süleyman Çelebi  Bizans İmparatorluğu  Ceneviz Cumhuriyeti  Venedik Cumhuriyeti 
Gelibolu Antlaşması, Ocak 1403'te veya Şubat başında akdetilmiştir, Balkanlar'daki Osmanlı topraklarının hükümdarı Süleyman Çelebi ile başlıca Hristiyan bölgesel güçleri Bizans İmparatorluğu, Ceneviz Cumhuriyeti, Venedik Cumhuriyeti, Hospitalier Şövalyeleri ve Nakşa Dükalığı arasında bir barış antlaşmasıdır. Ankara Muharebesi sonrasında akdetilen bu antlaşma ile Süleyman, kardeşleriyle veraset mücadelesinde kendi konumunu güçlendirmeye çalışırken, Hristiyan devletlere büyük tavizler getirdi, özellikle kaybettiği toprakları geri alan Bizanslılar Osmanlı hükümdarı üzerinde nominal bir üstünlük elde etti. Hükümleri Süleyman'ın yanı sıra Osmanlı veraset mücadelesinin galibi olan I. Mehmed tarafından onurlandırıldı, ancak Mehmed'in 1421'deki ölümünden sonra çöktü.
Arka plan

Antlaşmanın ana imzacıları
Rumeli hükümdarı Süleyman Çelebi'nin 16. yüzyıl sonlarına ait hayali temsili
15. yüzyıldan kalma minyatür VII. İoannis portresi, amcası II. Manuil için naip
26 Temmuz 1402'de Ankara Muharebesi'nde Osmanlı Sultanı I. Bayezid, Türk-Moğol savaş ağası Timur tarafından yenilerek esir alındı. Bu önemli olay, daha önce Bayezid tarafından alınan bağımsız Türk beyliklerinin çoğunu tekrar kuran Timur tarafından Anadolu'daki Osmanlı topraklarının bölünmesiyle bölgedeki güç dengesini altüst etti. Timur, Osmanlı fethinin de çok ilerlemiş olduğu Balkanlar'a müdahale etmedi: Ankara'dan önce, Bizans İmparatorluğunun neredeyse son kalıntısı olan Konstantinopolis'in bağlantıları kesildi ve Bayezid'e düşmenin eşiğine geldi. Anadolu'da olduğu gibi, Osmanlı gücünün ani çöküşü Balkanlar'da da bir iktidar boşluğu bıraktı, Osmanlı gücüne gerçekten meydan okumak için çok zayıf olan bölgedeki çeşitli Hristiyan güçleri -Bizanslılar, Macarlar, Venedik Cumhuriyeti ve bazı küçük hükümdarlar- her biri çıkarlarını mümkün olan en iyi şekilde korumaya çalıştılar.
Bayezid'ın en büyük oğlu Süleyman Çelebi Ankara'daki felaketten kaçıp 20 Ağustos günü Gelibolu'ya vardı. Diğer kardeşleri Anadolu'da Timur'la uğraşmak ve ellerinden geleni yapabilecekleri şekilde toprakları kurtarmaya çalışırken, Süleyman Balkanlar'daki Osmanlı topraklarının ("Rumeli") kontrolünü ele geçirdi. Ancak buradaki konumu güvensizdi ve ilk önceliği, özellikle bir gün Anadolu'ya dönme ve kardeşleri ve diğer rakipleriyle (Fetret Devri) mücadele etme zorunluluğu göz önüne alındığında, bölgenin Hristiyan güçleriyle temasa geçmek ve onlarla bir ateşkes sağlamaktı. Zaten 22 Eylül'de, Venedik Senatosu konuyu tartışıyordu ve Gelibolu'nun kontrolünü ele geçirmeyi umuyordu. Venedikliler ayrıca, o sırada Batı'da yardım aradığı büyük bir yolculuk için Paris'te bulunan Bizans imparatoru II. Manuil temasa geçerek, Manuil'in yeğeni ve naibi VII. İoannis Venedik'in denizcilik ve ticari rakipleri Cenova Cumhuriyeti'ne sempati duyduğu için, onu eve dönmeye çağırdılar.
Görüşmeler kısa süre sonra başladı ve Süleyman hem Venedik'e hem de Manuil'e elçi göndererek önemli tavizler verdi. Ancak Manuil, 9 Haziran 1403'e kadar Konstantinopolis'e dönmeyecekti ve yokluğunda üç buçuk ay süren görüşmelerden sonra bir anlaşmaya varıldı. Diğer kaygıların yanı sıra, Atina'yı ele geçiren Floransalı I. Antonio Acciaiuoli ile rekabetlerini çözmek için Osmanlı nüfuzunu kullanmak isteyen Venedikliler, en deneyimli diplomatlarını, Andros lordu Pietro Zeno'yu ve Marco Grimani'yi müzakereci olarak müzakereci olarak gönderirlerken, Cenova ise Jean de Chateaumorand'ı doğudaki hükümdarların elçisi olarak atadı.
Önemi ve neticesi

Antlaşma (veya benzer hükümlere sahip başka bir antlaşma), İmparator II. Manuil yıl içinde Batı'dan döndüğünde yeniden onaylandı. İmtiyazları nedeniyle Osmanlılar arasında yapılan antlaşma pek popüler değildi, ancak kardeşleriyle Fetret Devri iç savaşına girerken arka tarafını güvende tutma ihtiyacı, Süleyman'ı 1411'de kendi devrilmesine kadar buna bağlı kalmaya zorladı. Yine de, Gazi Evrenos Bey gibi güçlü Osmanlı sınır savaş ağalarının (Uç beyi) muhalefeti, antlaşmadan en az bir büyük ihmalle sonuçlanmış olabilir: Gelibolu'nun kendisi Osmanlı'nın elinde kaldı ve bu nedenle, bu durumdan kaynaklanan son derece dezavantajlı konumu önledi. Anadolu ve Avrupa'daki Osmanlı topraklarının etkili bir şekilde parçalandığı 1366'daki Savoyard Haçlı Seferi sonucu geçici olarak kaybedildi.
Tarihçi Nevra Necipoğlu, antlaşma boyunca Süleyman'ın Bizans imparatoruna "baba" olarak atıfta bulunmasına dikkat çekerek, Ankara Savaşı'nın getirdiği konumların dikkate değer bir şekilde tersine döndüğünü vurguluyor: yok olma eşiğinde, Ankara'dan sonra Bizanslılardan sonra sallanan Osmanlı vasallarından. Osmanlılara göre belirli bir avantaj elde etti ve bunu birkaç yıl boyunca ustaca diplomasi kullanarak ve rakip Osmanlı prensleri arasında desteği değiştirerek korumayı başardı. 1411'de Süleyman, Makedonya, Teselya ve Trakya'da Bizans'a bırakılan bölgelerin çoğunu ele geçirmeye devam eden kardeşi Musa tarafından devrildi ve öldürüldü. Ancak 1413'te Musa'nın I. Mehmed'e yenilmesinin ardından Osmanlı iç savaşına son veren yeni Sultan, Gelibolu Antlaşması hükümlerini ve İmparator Manuel'in "itaatkâr oğlu" konumunu bir kez daha onayladı ve 1421'de ölümüne kadar onları korudu.
II. Murad'ın tahta çıkması ve Manuil'in şahin oğlu VIII. İoannis'in yükselişinin ardından dostane Bizans-Osmanlı ilişkileri sona erdi: Murad, 1422'de Konstantinopolis'e kısa bir kuşatma ve uzun bir Selanik ablukası başlattı, Bizanslılar Selanik'i 1423'te Venedik'e teslim etmek zorunda kaldılar. Şubat 1424'te imzalanan barış antlaşmasında Bizanslılar, Gelibolu'da kazandıkları toprakların çoğunu tekrar kaybettiler ve bir kez daha haraç veren vasal statüsüne indiler.
Venedik tarafında, Süleyman'ın 1406'dan itibaren Anadolu'daki meselelerle meşgul olmasının ardından, yerel uç beyleri serbest bırakılmasıyla ilişkiler kötüleşirken, Venedik, batı Balkanlar'da bir Osmanlı vassalı olan yerel Hristiyan hükümdarı III. Balša'ya karşı bir genişleme savaşının içine girmişti. Venedik 1406–1409'da pek boşuna tekrar tekrar elçilerini Süleyman'a gönderdi. Bu dönemde Venedikliler, Süleyman'ın yanı sıra Üsküp hükümdarı Paşa Yiğit Bey ile doğrudan pazarlık yaptılar. Bununla birlikte, Venedik Büyükelçisi Francesco Giustinian, 1409'da Süleyman'la bir antlaşma yapmayı başardı ve Süleyman'ın düşüşünün ardından, benzer bir antlaşma olan Selymbria Antlaşması Eylül 1411'de Musa ile imzalandı.
1410'da Osmanlı Fetret Dönemi'nin son safhalarında, Güney Balkanlar ve Batı Anadolu'nun haritası. Osmanlı İmparatorluğu'nun Balkanlar'daki toprakları büyük ölçüde Gelibolu Antlaşması hükümlerine karşılık gelir.
Anlık oluşum

Anlık oluşum, bir dilde henüz sözlüğe girmemiş, yeni üretilmiş sözcüktür.