Yönetilenlerin rızası
Tarihçe

Yönetilenlerin rızasıyla ilgili en erken ifade belki de İskoç Katolik papazı ve Franciscan rahibi Duns Scotus'un yazılarında ortaya çıkmıştır. Scotus, 1290'lı yıllarda kaleme aldığı Ordinatio adlı eserinde bunu önermiştir. Scotus'un teoloji alanındaki uzun yazıları, erken siyaset teorisine yaptığı bu dikkate değer katkıyı büyük ölçüde gölgede bırakmıştır. İnanılmaktadır ki bu yazılar, 1320'de Arbroath Bildirisi'ne etki etmiştir.
1937 tarihli "A History of Political Theory" adlı kitabında, George Sabine yönetilenlerin rızasıyla ilgili birçok siyaset kuramcısının görüşlerini bir araya getirmiştir. Sabine, 1433 yılında Nicholas of Cusa'nın "De Concordantia Catholica" adlı eserinde bahsedilen fikri kaydeder. 1579'da etkili bir Huguenot broşürü olan "Vindiciae contra tyrannos" yayımlanmıştır ve Sabine bunu şu şekilde özetlemektedir: "Halk, kralın yerine getirmesi gereken koşulları belirler. Bu nedenle, sadece adil ve yasal bir hükümetin korumasını aldıklarında itaat etmekle yükümlüdürler... Hükümdarın gücü halk tarafından devredilir ve sadece onların rızasıyla devam eder." İngiltere'de, Levellers (Düzene Karşı Çıkanlar) da hükûmetin bu ilkesine bağlı kaldı.
John Milton:
Kral ve yöneticilerin gücü, aslında halktan türetilmiş, devredilmiş ve onlara güvenilerek ortak iyilikleri için verilmiş olan bir şeydir. Güç temelde halkta kalır ve onlardan alınmadan doğal doğuş hakları ihlal edilmeden alınamaz.
Benzer şekilde, John Locke "Insan Anlama Yetisi Üzerine Bir Deneme" adlı eserindeki duruşunu belirtir.
[Sivil güç], her bir insanın kendisini ve malını koruma hakkının türetilmiş olduğu dışında hiçbir hakka sahip olamaz. Hükümetin mülkiyeti korumak için kullandığı yasama ve yürütme gücü, sadece her bir insanın topluluğa devrettiği doğal güçtür... ve sadece her bir insanın doğal olarak sahip olduğu kendi kendine yardım etme yolundan daha iyi bir şekilde doğal hakkı korumanın bir yoludur, bu yüzden meşru kılınmıştır.
David Hume ile ters düşen bir fikir var, Sabine, Hume'un şüpheciliğini yorumlayarak şunu belirtir:
Tüm dünyada, rızanın bile bir kurgu olarak dillendirilmediği mutlak hükümetler, özgür hükümetlerden daha yaygındır ve vatandaşları genellikle haklarını sorgulamazlar, ancak zulüm aşırı bir hal aldığında.
Sabine, Hume'dan sonra Thomas Hill Green'e atıfta bulunarak bu kavramı bir siyasi efsane statüsünden canlandırdı. Green, yönetimin "zorlamayı değil iradeyi" gerektirdiğini belirtmiştir. Sabine'in ifadesiyle söylemek gerekirse, hükûmetin idaresi için "zorlamayı değil iradeyi" gerektirdiği söylenmektedir.
En güçlü ve en despotik hükümet bile toplumu sadece saf güçle bir arada tutamaz; bu ölçüde, hükümetlerin rıza ile ortaya çıktığı eski inancında sınırlı bir doğruluk vardır.
T.H. Green'in sosyal liberalizminde yönetilenlerin rızası, Paul Harris tarafından da açıklanmıştır.
Bir siyasi toplumun var olması için gereken koşullar, güç ve zorbalık korkusundan çok üyelerin birbirlerine ve diğerlerine ortak bir iyiyi karşılıklı olarak tanımalarıyla ilgilidir, bunun bilinçli bir şekilde ifade edilmese bile. Bu nedenle, herhangi bir sivil birliğin koşullarının, despota bir hükümete karşı direniş veya yasaya karşı itaatsizlik yoluyla ortadan kalkması, böyle bir felaket getirisi gerektirir ki, bu tür durumlar en aşırı koşullar dışında nadiren gerçekleşir ve Green ile hemfikir olabileceğimiz gibi, bunun bedeli ödenmesi çok yüksek olur, ancak yine de olağan durumlarda ortak iyiyi takip etmeyen herhangi bir devletin devrilmek için ahlaki bir görev olduğunu kabul etmemize izin verecek kadar nadir olur.