stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Sonradan Hristiyan olan Müslümanlar listesi
M

Sake Dean Mahomed (born Sheikh Din Muhammad) - Indian traveller, surgeon and entrepreneur who introduced the Indian take-away curry house restaurant in Britain; first Indian to have written a book in the English language; converted to marry Jane Daly, an Irish Protestant, as it was illegal for a non-Protestant to marry a Protestant
Enrique de Malaca - Malay slave of Ferdinand Magellan, converted to Roman Catholicism after being purchased in 1511
Pinkan Mambo (born Pinkan Ratnasari Mambo) - Indonesian singer; converted in 2010; decision taken after admitting she studied various religions of the world and eventually dropped in awe of Jesus Christ
Fadhma Aït Mansour - mother of French writers Jean Amrouche ve Taos Amrouche
Roy Marten (born Wicasksono Abdul Salam) -  Indonesian actor whose family was converted to Roman Catholicism during his childhood  but who converted converted later to Indonesian Orthodoxy in 1997
Abdul Masih - Indian indigenous missionary; ordained Anglican ve Lutheran minister; often referred to as the most influential indigenous Christian to shape nineteenth-century Christian missions in India; religious author
Josef Mässrur (born Ghäsim Khan) - missionary to Chinese Turkestan with the Mission Union of Sweden
Carlos Menem - former President of Argentina; raised a Nusayri but converted to Roman Catholicism, a constitutional requirement for accessing the presidency until 1994
Mizse - last Palatine of King Ladislaus IV of Macaristan in 1290; born into a Muslim family in Tolna County in the Kingdom of Hungary; converted to Roman Catholicism
St. George El Mozahem - Coptic saint
Yadegar Moxammat of Kazan - last Khan of Kazan Khanate; was forced to convert to Christianity following the Siege of Kazan
Archbishop Thomas Luke Msusa - born into a Muslim family; converted to Christianity as a child and later became an Archbishop in his home country of Malawi, as well as converting and baptizing his father, a former imam
Muhsin Muhammad - current American football player for the Carolina Panthers, raised in a Muslim household, later converted to Christianity
Paul Mulla - Turkish scholar and professor of Islamic Studies at the Pontifical Oriental Institute
N

Youcef Nadarkhani - Iranian Christian pastor who has been sentenced to death for apostasy
Diana Nasution - Indonesian singer, converted to Protestantism after marriage
Aurelius and Natalia (died 852) -  Christian martyrs who were put to death during the reign of Abd ar-Rahman II, Emir of Córdoba, and are counted among the Martyrs of Córdoba; Aurelius was the son of a Muslim father and a Christian mother. He was also secretly a follower of Christianity, as was his wife Natalia, who was also the child of a Muslim father.
Marina Nemat - Canadian author of Iranian descent and former political prisoner of the Iranian government; born into a Christian family, she converted to Islam in order to avoid execution but later reverted to Christianity
Ibrahim Njoya - Bamum king; back and forth conversions from Islam to Christianity
Nunilo and Alodia - 9.-century sisters recognized as Catholic saints and martyrs in Moorish Spain, executed for apostasy for converting to Christianity
Rashid Nurgaliyev - Russian politician and general convert to Russian Orthodoxy
O

Malika Oufkir -  Moroccan writer and daughter of General Mohamed Oufkir; she and her siblings are converts from Islam to Catholici; and she writes in her book, Stolen Lives, "we had rejected Islam, which had brought us nothing good, and opted for Catholicism instead"
P

Shams Pahlavi - Iranian princess and the elder sister of Mohammad Reza Pahlavi, Shah of Iran
Hamid Pourmand - former Iranian army colonel and lay leader of the Jama'at-e Rabbani, the Iranian branch of the Assemblies of God church in Iran
Agni Pratistha -  Indonesian actress, model and former beauty queen (elected Puteri Indonesia 2006), converted to Catholicism after marriage, although initially denied rumors of conversion
Q

Nabeel Qureshi - former Ahmadiyya Muslim; converted to Evangelical Christianity in 2005; has since become an internationally recognized apologist with Ravi Zacharias International Ministries
R

Daud Rahbar - Pakistani scholar of Comparative religions, composer, short story writer, translator, philosopher, contributor to inter-civilization dialogue, musicologist, drummer, singer and guitarist
Abdul Rahman - Afghan convert to Christianity who escaped the death penalty because of foreign pressure
Brother Rachid - Moroccan Christian convert from Islam; one of the most outspoken converts in the world; hosts a weekly live call-in show on AL-Hayat channel where he compares Islam and Christianity
Majeed Rashid Mohammed - Kurdish Christian convert from Islam; established a network with former Kurdish Muslims with about 2,000 members today
Stefan Razvan - Gypsy prince who ruled Moldavia for six months in 1595
Dewi Rezer - Indonesian model of French descent; converted to Roman Catholicism
Emily Ruete (born Sayyida Salme) - Princess of Zanzibar ve Umman
Ibrahim Rugova - first president of Kosovo, converted to Roman Catholicism and baptized in the name of Pierre
S

Nazli Sabri - Queen consort of Mısır; converted to Catholicism in 1950 and took the name "Mary Elizabeth"
Kyai Sadrach - Indonesian missionary
Begum Samru - powerful lady of north Hindistan, ruling a large area from Sardhana, Uttar Pradesh
Lukman Sardi - Indonesian actor; converted to Christianity after marriage
Mohamed Alí Seineldín - former Argentine army colonel who participated in two failed coup attempts against the democratically elected governments of both President Raúl Alfonsín and President Carlos Menem in 1988 and 1990
Saint Serapion of Kozheozersky - former Muslim of Tartar ancestry who converted to Christianity and founded the Kozheozersky Monastery in northern Rusya
The Sibirsky family - foremost of many Genghisid (Shaybanid) noble families formerly living in Russia
Sharena - Indonesian actress and model; converted to Christianity after marriage
Bilquis Sheikh - Pakistani author and Christian missionary
Bashir Shihab II - Lebanese emir (prince) who ruled Lebanon in the first half of the 19. century; his family was Sunni Muslim; some of them converted to Christianity at the end of the 18. century
The Shihab family - prominent Lebanese noble family who originally belonged to Sunni Islam and converted to Christianity at the end of the 18. century
Walid Shoebat - American author and former member of the PLO
Nasir Siddiki - Canadian evangelist, author, and business consultant
Amir Sjarifuddin - Indonesian socialist leader who later became the prime minister of Indonesia during its National Revolution
Skanderbeg - Arnavut military leader; was forcibly converted to Islam from Christianity, but reverted to Christianity later in life
James Scurry - British soldier and statesman
Rudolf Carl von Slatin - Anglo-Austrian soldier and administrator in the Sudan
Albertus Soegijapranata - born in Surakarta, Dutch East Indies, to a Muslim courtier and his wife who later converted to Catholicism; the first native Indonesian bishop; known for his pro-nationalistic stance, often expressed as "100% Catholic, 100% Indonesian"
Patrick Sookhdeo - British Anglican canon
Maria Aurora von Spiegel (born Fatima) - Turkish mistress of Augustus II the Strong and the wife of a Polish noble
Ahmed es-Sikeli - Müslüman bir ailede dünyaya gelerek, sonraları Petrus adı altında bir Hristiyan olarak vaftiz edilmiş ve I. Guglielmo döneminde Sicilya Krallığı'na hizmet etmiş bir tarihi kişiliktir.
T

Hakan Tastan and Turan Topal - two Turkish Christian converts who went on trial in 2006, on charges of "allegedly insulting 'Turkishness' and inciting religious hatred against Islam"
Hary Tanoesoedibjo - Indonesian politician and businessman
Maria Temryukovna - Circassian princess, and second wife to Ivan IV of Russia; born in a Muslim upbringing; baptised into the Russian Orthodox Church on 21 August 1561
Tabaraji of Ternate - Indonesian sultan; converted to Roman Catholicism after 1534 and baptised with the name Dom Manuel
Casilda of Toledo - daughter of a Muslim king of Toledo (called Almacrin or Almamun); became ill as a young woman and traveled to northern Iberia to partake of the healing waters of the shrine of San Vicente; when she was cured, she was baptized at Burgos; venerated as a saint of the Catholic Church
Ghorban Tourani - former Iranian Sunni Muslim who became a Christian minister; following multiple murder threats, he was abducted and murdered on 22 November 2005
Aman Tuleyev - Russian governor of Kemerovo Oblast
Rajah Tupas - Filipino prince and son of the Rajah Humabon, converted with his family by Magellan
U

Ubayd-Allah ibn Jahsh (Arabic: عبيد الله بن جحش) - brother of Zaynab bint Jahsh, brother in law and first cousin of Muhammad and one of the male Sahaba (companions of the Prophet); he has been cited as one of the four monotheistic hanifs by Ibn Ishaq who converted to Christianity after his migration to Abyssinia
Udo Ulfkotte - German journalist who was born a Christian, became an atheist, then converted to Islam and finally converted back to Christianity
Nafa Urbach - Indonesian singer, actress and model
Utameshgaray of Kazan - Khan of Kazan Khanate; was forced to convert to Christianity following the Siege of Kazan
Laysan Utiasheva - Russian gymnast, convert to Eastern Orthodox Christianity
W

George Weah - Liberian soccer player (from Christianity to Islam back to Christianity)
Sigi Wimala - Indonesian model and actress, converted to Catholicism after marriage
Wu'erkaixi - Uyghur dissident known for his leading role during the Tiananmen protests of 1989
Ibrahim Tunggul Wulung - Indonesian evangelist and missionary
X

Muley Xeque (Arabic: مولاي الشيخ Mawlay al-Shaykh) -  Moroccan prince, born in Marrakech in 1566; exiled in İspanya, he converted to Roman Catholicism in Madrid and was known as Philip of Africa or Philip of Austria
Y

Yadigar Muhammed Han - Kazan Hanlığı'nı son hanı
Musab Hasan Yusuf - bir Hamas lideri oğlu
Remzi Yusuf - Pakistanlı el-Kaide üyesi
Nania Kurniawati Yusuf - Endonezyalı şarkıcı
Z

Zaida of Seville -  born an Iberian Muslim; was forced to convert to Christianity; when Seville fell to the Almoravids, she fled to the protection of Alfonso VI of Castile, becoming his mistress, converting to Christianity and taking the baptismal name of Isabel
Zayd Abu Zayd - the last Almohad governor of Valensiya, İspanya; remained a loyal ally of James I; in 1236 he converted to Roman Catholicism, adopting the name of Vicente Bellvis, a fact which he kept secret until the fall of Valencia
Saye Zerbo - Yukarı Voltalı (günümüzde Burkina Fasolu) asker ve siyasetçi.
Constantinus Africanus
Imad ud-din Lahiz was an Islamic writer, preacher and Quranic translator, who converted to Christianity from Islam.
Sake Dean Mahomed was a traveller, surgeon and entrepreneur who converted to Christianity from Sunni Islam.
Queen Nazli Sabri of Mısır, who converted to Christian-Catholicism from Sunni Islam
Renato Guttuso

| Renato Guttuso |
| --- | --- |

Genel bilgiler
Doğum: 26 Aralık 1911 (1911 -12-26), Bagheria, Sicilya
Ölüm: 18 Ocak 1987 (75 yaşında), Roma
Defin yeri: Bagheria, Villa Cattolica
Evlilik(ler)i: Mimise Dotti
Alanı: ressam, illüstratör, sahne tasarımcısı, sanat eleştirmeni, denemeci ve politikacı.
Katıldığı akımlar: Realizm, Sosyalist gerçekçilik, Toplumsal gerçekçilik, Dışavurumculuk
Ünlü yapıtları: Etna'dan Kaçış (1938-39), Çarmıha Geriliş (1941)

Ödüller
Bergamo ödülü, Lenin Barış Ödülü, Halk Kardeşliği Nişanı, Varşova Dünya Barış Konseyi ödülü

Renato Guttuso (26 Aralık 1911, Bagheria - 18 Ocak 1987, Roma), İtalyan ressam, illüstratör, sahne tasarımcısı, sanat eleştirmeni, denemeci ve politikacı.
İtalya'nın en saygın modern ressamlarından biridir. 1930'ların sonlarına doğru, güçlü dışavurumcu gerçekçilik, sanatının çağdaş bir dille yaşamın aciliyetini yansıtmasını sağladı ve onunla ilgilenmesini isteyen bir neslin endişesini canlı bir şekilde iletti.
Renato Guttuso, Sovyetler Birliği'nde popüler olan Sosyalist Gerçekçilik hareketi ile olan ilişkisiyle tanınan bir İtalyan sanatçıydı. Faşizmin ateşli bir rakibi ve sadık bir komünist olan Guttuso'nun çalışmaları, İspanyol şair Federico Garcia Lorca'nın faşist milisler tarafından suikastını tasvir eden bir tablo olan Kırsalda İdam Mangası'nda (1938), tedirgin edici infaz sahnesinde görüldüğü gibi güçlü bir siyasi mesaj taşıyordu. Etkileyici fırça darbeleri ve sıcak kırmızı ve kahverengilerin zengin kullanımı, Palermo'daki hareketli bir pazar sahnesi olan La Vuicciria (1974) adlı tablosunda görülebilir.
En bilinen eserleri arasında Etna'dan Kaçış (1938-39), Çarmıha Geriliş (1941) ve La Vucciria (1974) sayılabilir. Guttuso ayrıca tiyatro oyunları için sahne tasarımları yaptı (1940 yılında Histoire du Soldat, Roma için setler ve kostümler dahil) ve kitaplar için illüstrasyonlar hazırladı. Elizabeth David'in İtalyan Yemekleri (1954) adlı kitabı için yaptığı çizimler onu İngilizce konuşan dünyada birçoklarıyla tanıştırdı. Courbet, Van Gogh, Picasso gibi Avrupalı figüratif sanatçılardan esinlenmiştir. Komünist parti üyesi ve şiddetli bir anti-faşist olan ressam, "Dışavurumcu bir sanat üslubuyla, manzaraları ve sosyal olayları/olguları resmetmek için kendi topraklarının sert ışığından yararlandı."
İlk yılları

Renato Guttuso, 26 Aralık 1911'de Palermo Sicilya'nın Bagheria kentinde doğdu. Bir arazi araştırmacısı ve amatör su boyacısı olan babası Gioacchino ve annesi Giuseppina d'Amico'dur. Çocukluğu, gelecekteki resimlerine ilham kaynağı olacak Valguarnera ve Palagonia villalarının yakınında bir evde geçti. Küçük yaşta resim yapmaya başladı ve kendini adamış bir sosyalist olan babasından cesaret aldı. Guttuso, doğduğu yerde çok erken yaşta resmi keşfetti. Babasının hobisinden, Domenico Quattrociocchi'nin atölyesine yaptığı çeşitli ziyaretlerden ve araba ressamı Emilio Murdolo'nun çalışmalarından etkilenen genç Guttuso, esas olarak resimlerini henüz 13 yaşında kopyaları olmak üzere, çalışmalarını imzalamaya ve tarihlemeye başladı. Bunlar çoğunlukla kopyalar (ahşap üzerine boyanmış 19. yüzyıl Sicilya manzaralarının ama aynı zamanda Millet gibi Fransız ressamlar veya Carrà gibi çağdaş sanatçılar), yanı sıra orijinal portrelerdir.
Kendisinin de yazdığı gibi: "… babamın suluboyaları arasında, ressam Domenico Quattrociocchi'nin atölyesi ve araba ressamı Emilio Murdolo'nun atölyesi arasında yolum şekilleniyordu…”.
Gençliği

Liseye gitmek için Palermo'ya taşındı. Daha sonra burada üniversiteye hukuk fakültesine (GUF) kayıt yaptı. 
Bu dönemde Graziella, Babasının Portresi, Sir Gioacchino Guttuso Fasulo (1930) gibi portreler de yaptı. Sonraki yıllarda fütürist ressam Pippo Rizzo'nun atölyesinde çalıştı ve Palermo'daki sanat çevrelerine sık sık gitti.
Sanatçı, 1931'de Prima Quadriennale d'Arte Nazionale de Roma adlı sergi salonunda iki resmini sergileme fırsatı buldu. İki tablonun kabulü, ona en büyük İtalyan sanatçılarının eserlerini görme fırsatı verdi. Sicilyalı sanatçının bu sergisi Milano'nun sanat ortamında büyük ilgi uyandırdı. Sergi, o zamanlar İtalya'da yaşayan en yetkili ressam olan Carlo Carrà tarafından da gezildi.
Guttuso, hayatını kazanmak için Perugia'daki Resim Galerisi ve Roma'daki Borghese Galerisi'nde resim restoratörü olarak çalıştı. Bu dönemde Mario Mafai, Francesco Trombadori, Corrado Cagli, Pericle Fazzini, Mirko ve Afro gibi sanatçılarla temas kurdu. 1929'da gazetelere ve süreli yayınlara katkıda bulunmaya başladı ve bu ilk makalelerin konuları, kararlı bir resim lehine konumunu açıkça gösterdi. 1933'te Picasso ile ilgili ilk makalesi Faşist hükûmetin memurlarının sansürüne maruz kaldı ve bu durum sanatçının Palermo gazetesi L'ora'ya yazdığı yazıların askıya alınmasına neden oldu.
1931'de, esas olarak kendi kendini eğittiği resim sanatı için Palermo Üniversitesi'nde hukuk eğitimini bıraktı. İlk dönemi, memleketi Sicilya'daki köylüleri tasvir eden ilk resimlerinden 1937'deki ünlü Fuga dall'Etna'sına ve aynı derecede beğenilen Vuccirria'ya, Palermo'daki işçi sınıfı pazarına kadar uzanıyor. O andan itibaren, kırsal köylü dünyasına sağlam bir şekilde kök salmış temalarla dengelenen, sosyal konulara ve açıkça politik konulara eğilimli, tamamen figüratif bir tarz benimsedi.
1935'te Guttuso, askerlik görevini Milano'da yaptı ve atölyesini paylaştığı Birolli, Sassu, Manzù, Fontana gibi sanatçılarla, Raffaele de Grada, Elio Vittorini, Raffaele Carrieri, Edoardo Persico gibi entelektüellerle arkadaş oldu. 1937'de Roma'ya yerleşti ve ertesi yıl Guttuso, akademik kuralları reddeden ve mekandaki özgür figürleriyle, saf renk duygusunu araştırmasıyla resmi kültüre karşı çıkan faşizm karşıtı “Corrente” adlı sanatsal hareketin Birolli, Fontana ve Persico ile kurucu üyesi oldu.
1937-39

Bu yıllar Guttuso'nun hayatındaki en önemli yıllar arasındaydı. Kalıcı olarak Roma'ya yerleşti ve birincisi Piazza Melozzo da Forlì'de olan atölyesi resimlerinde yer aldı ve Roma'daki kültür ortamının canlandırıcı merkezleri haline geldi. 1935'ten 1937'ye kadar yaşadığı Milano'da Guttuso, Renato Birolli ve Giacomo Manzù gibi önemli sanatçılarla iletişime geçti. Bununla birlikte, 1937'de Roma'ya taşındıktan sonra, kendine retorik armonilerden arınmış bir sanat üslup bulmaya çalıştı. Gerçekçiliğe meyilli sanatsal özelliklerden ve bu sanatçıların güçlü anti-faşist politik görüşlerinden etkilenen Guttuso, kendi tarzını geliştirdi.
1938'de Guttuso ilk kişisel sergisini Roma'da açtı. Aynı yıl, hayat arkadaşı olacak Mimise Dotti ile tanıştı. Bu dönemde İtalyan Komünist Partisi'ne katılma kararında belirleyici rol oynayan Alberto Moravia, Antonello Trombadori ve Mario Alicata ile arkadaş oldu. Roma'daki ilk tek kişilik sergisini yazar Nino Savarese sundu. Bunlar, olağanüstü natürmortların ve Garcia Lorca'ya ithaf edilen campagna'da Fucilazione (Kurşuna Dizilme) ve o zamanlar 1938'de Bergamo ödülünü kazanan Fuga dall'Etna (Etna'dan Kaçış) gibi büyük eserlerin yıllarıdır. Bu dönemde Guttuso seçkin eserler üretmeye devam etti. Mino Maccari'nin yönetmenliğini yaptığı ve çizimlerine (1939) adanmış dergi Le Arti, Primato ve Il Selvaggio'ya sanat eleştirmeni olarak katkıda bulundu. Polemik şevki güçlü bir şekilde ön plana çıktı.
Guttuso, eserlerinde sıkça görülen politik dili çok sonra ortaya koyacağı eser Togliatti'nin Cenaze Töreninde olduğu üzere devam ettirmiştir. Crocifissione (Çarmıha Gerilme) (1940-41), en ünlü tablosu ve 20. yüzyılın başyapıtlarından biridir. Eserin anlamını şöyle açıklar: “… bu bir savaş zamanı(resmi). Mesih'e yapılan işkenceyi çağdaş bir sahne olarak resmetmek istiyorum… fikirlerinden ötürü öfke, hapis ve işkenceye maruz kalan herkesi sembolize etmek için.” 1942 Sonbaharında Premio Bergamo'da ikincilik ödülüne layık görülen bu resim, Vatikan dindarların tuvale bakmasını yasakladığı için yaygın tartışmalara yol açtı. 1940 yılında Renato Guttuso, Anton Giulio Bragaglia'nın yönettiği Roma'daki Teatro delle Arti'de Histoire du Soldat için sahne ve kostümler tasarlayarak ve müzikal sahne tasarımcısı olarak bu alanda ilk önemli çıkışını yaptı. 1940 itibarıyla Komünist Parti üyesi olarak kendisini siyasi bir sanatçı olarak gördü. 1943'te siyasi nedenlerle Roma'yı terk etti ve faşist rejime karşı direnişe katıldı. Yeraltı matbaalarının mürekkepleriyle gerçekleştirilen “Gott Mit Uns” adlı çizimler dizisi, partizan savaşının bu dönemine; işkencelere tanıklık eder. Sanatçı eserlerine bu adı, Nazi askerlerinin kemer tokalarına kazınmış olan Almanca “Gott mit Uns – Tanrı bizimle” sloganına atıfta bulunmak için vermiştir. Bu çizimlerle 1943'te İtalya'nın Alman işgali altında meydana gelen katliamları görünür kılmış ve protesto etmiştir.
2. Dünya Savaşı sonrası

Savaştan sonra, 1946'da direnişte birlikte çalıştığı politik olarak bilinçli bir grup sanatçı; Birolli, Vedova, Marchiori ve sanat simsarı Cairola Guttuso ile İtalya da faşist rejim tarafından engellenmiş Avrupa'nın bu yeni sanat deneyimini hayata geçirmek için, Fronte Nuovo delle Arti'yi(Yeni Sanat Cephesi) kurdu.
Bu yıllarda üslubunu Pablo Picasso'nun "Mavi dönemine" göre şekillendirdi. Savaş sonrası çalışmaları genellikle Sicilya köylülerinin mücadelelerinden esinlendi.
1947'de Guttuso, Villa Massimo'da yeni bir atölyeye taşındı. Aynı yıl Dmitri Şostakoviç'in Lady Macbeth'ine Venedik'teki ilk İtalyan performansı için sahne ve kostümler hazırlayarak koreograf Aurele Millos ile uzun bir işbirliği başlattı. 1950'den itibaren Guttuso, Venedik Bienali'ne birçok kez katıldı. Guttuso, Paris'te Picasso ile tanıştı ve dostlukları Picasso'nun ölümüne kadar sürdü. Sanatçının bu yıllarda Resminde gündelik hayatın toplumsal temaları ve sahneleri egemendi: Aspra taş ocaklarının toplayıcıları, kükürt madencileri, terziler, ekilmemiş topraklara sahip olduklarını iddia eden köylüler. 1950'de Guttuso, Varşova'da Dünya Barış Konseyi ödülüne layık görüldü ve aynı yıl ilk tek kişilik sergisi Londra'da yapıldı. Resimsel dilini tüm gereksiz unsurlardan arındırıldığı ve açık ve net bir hale geldiği "Çapalayan Köylüler" (1947) ve "Sicilya Köylüleri"ni (1951) yaptı. 1952'de Bertolt Brecht'in Roma'daki Teatro dei Satiri'de sahnelenen Cesaret Ana'nın İtalyan prömiyeri için sahne ve kostümler tasarladı. Büyük ölçekli resimleri Venedik Bienali'nde düzenli olarak gösterildi ve her zaman tartışmalara yol açtı. Bu dönemde ürettiği en önemli yapıtları: 1952'de Ponte Ammiraglio Muharebesi, 1954'te Boogie Woogie, 1956'da The Beach.
Guttuso 1956'da, 1938'de tanıştığı Mimise ile evlendi; bir resmi için şiir de yazmış olan Şilili ünlü şair Pablo Neruda, düğünlerinde şahitlik yaptı. Mimise aynı zamanda ressamın modeli de olacaktı.
Ölümü

Guttuso, 18 Ocak 1987'de Roma'da 75 yaşında öldü.
Sanatçı aynı zamanda eserlerinin de sergilendiği Sicilya Bagheria’daki, Villa Cattolica’ya defnedildi. Sanatçının yakın arkadaşı Heykeltıraş Giacomo Manzù burada Guttuso için bir anıt yapmıştır.
Birçok eserini Roma'daki Galleria d'Arte Moderna'ya bıraktı. Daha önce, zengin bir belge koleksiyonunu, memleketi Bagheria'nın kendisini adadığı Müzeye emanet etmişti. Gömüldüğü Villa Cattolica yerel müzesinde birçok eser toplandı. 18. yüzyıl Villa Cattolica'da bulunan Guttuso Müzesi, resim, çizim ve grafiklerinden oluşan en geniş koleksiyona sahip. Bugün diğer eserleri Sankt-Peterburg'daki Hermitage Müzesi'nde, Londra'daki Tate Galerisi'nde, New York Modern Sanat Müzesi'nde ve Palazzo koleksiyonlarında yer alıyor.
1987'de, Guttuso’nun ölümünden birkaç ay sonra, Bagheria’da bir anma sergisi düzenlendi; " Başlangıçtan Beri Tanrı Bizimle/Gott mit uns" başlıklı sergi, Maurizio Calvesi tarafından en önemli İtalyan sanat tarihçilerinin katkılarıyla organize edildi. Ölümünden sonra, evlatlık oğlu Fabio Carapezza Guttuso, sanatçının Palazzo del Grillo'daki eski stüdyosunda Archivi Guttuso'yu kurdu. Son yıllarda Archivi Guttuso aşağıdaki faaliyetleri gerçekleştirmiştir: ilki 1991'de Almanya'da ve ikincisi 1996'da Londra ve Ferrara'da olmak üzere iki büyük retrospektif; Enrico Crispolti ile birlikte gerçekleştirilen Guttuso resimlerinin kataloglarının tamamlanması; ölümünün onuncu yıldönümünde Palermo, Teatro Massimo'da düzenlenen Guttuso ve Opera temalı büyük bir sergi; 1999 yılında Rizzoli tarafından yayınlanan ressam üzerine bir monografik araştırma çalışması ve düzenleme.