stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Faşizm
Faşizmin özellikleri > İdeoloji ve amaçlar

Faşizmde, toplumsal yaşamın tüm alanlarını kapsayan bir tek ideoloji bağlayıcı olarak ilan edilir. Gerek devlet gerekse de iktidarın dünya görüşüne göre ve lider ilkesine göre örgütlenir ve belirlenir. Basın ve yayın kuruluşlarının mevcut ideolojiye göre yayınlar yapması zorlanır. Hakim görüşe zıt düşünceler ve muhalif seslerin çıkması çeşitli baskı unsurlarıyla önlenir. Aykırı yayın yapanlar sansürlenir, kapatılır veya başka türlü yollarla engellenmeye çalışılır. Böylece hakim düşüncenin karşısına farklı düşüncelerin çıkmasının önüne geçilmiş olunur ve tek tip düşünce, toplumda baskın hale getirilir. Faşizmin boyutu, bu koşulların ne kadarının somut olarak uygulamaya geçirildiğiyle doğru orantılıdır.
Lider ilkesi: Bu ilkeye göre toplumsal yaşamın tüm alanlarını kapsayan bir tek ideoloji bağlayıcı olarak ilan edilir. Gerek devlet gerekse de yönetim dünya görüşüne göre ve lider ilkesine göre örgütlenir ve belirlenir. Aynı şekilde işletmelerde de patron ve işçi arasında işletme yöneticisinin iktidarına dayalı bir ilişki kabul edilir.
Milliyetçilik ve vatanseverlik: 19. yüzyıl boyunca yükselen milliyetçilik 20. yüzyılda çeşitli ve aşırı boyutlara varmıştı. Faşizmde milliyetçilik en ön plandadır ve temel ideolojidir. Vatanseverlik ve millî değerler her fırsatta vurgulanmaktadır.
Antisemitizm ve ırkçılık: İtalyan faşizminin özünde ırkçılık yoktur, milliyetçilik ve vatanseverlik vardır. Fakat Alman nasyonal sosyalizminde ise katı bir ırkçılık mevcuttur.
Popülizm, anti-komünizm ve anti-liberalizm: İtalyan faşizmi ve nasyonal sosyalizmde popülizm ön plandadır. Liberalizm tümüyle veya zararlı yönleriyle reddedilir. Korporatif ekonomi uygulamaya konur. Komünizm, faşizmin düşman ideolojisi kabul edilir. Bunun nedeni komünizmin faşizme ideolojik olarak ters düşmesidir.
Hukukun işlevselleştirilmesi.
Rejim karşıtlarının ve aşağı görülen halk gruplarının idam edilmeleri ve/veya öldürülmelerinin haklı görülmesi ve bir devlet politikası olarak yürütülmesi.
Bir ulusa, kültüre ya da “ırka” üye insanların toplumun geri kalanı üzerinde üstün oldukları iddiası. Bu yaklaşım aynı zamanda lider ilkesinde de ifadesini bulur. Belli bir kişi diğer herkesten ve topluluktan daha isabetli kararları alabilir durumdadır.
Otoriter iktidar biçimleri ve sıklıkla totaliter bir sistem. Totalitarizm Alman ve İtalyan faşizmlerinde ön plandayken, Avusturya faşizmi ve falanjizmde vurgulu değildir.
Sosyal Darwinizm: Daha çok nasyonal sosyalizmde görülür. En iyinin ayıklanması ve egemenliğine dayalı toplum anlayışı. Yani ari ırk, başka bir deyişle üstün ırk kavramının devlet yapısında ve toplumsal yapıda etkili olmasıdır.
Faşizmin özellikleri > Karşıtlar

Komünizm: Özellikle Sovyet Devrimi ve komünizmin Avrupa’ya yayılacağı korkusu faşist liderler tarafından sıklıkla liberal ve muhafazakâr gruplarla ittifak kurmak üzere dile getirilmiştir.
Liberalizm: Batılı ülkelerin sistemi liberalizm bir tehdit olarak algılanmıştır. Liberalizmin bireysel özgürlük anlayışı, faşizmin görüşü ile taban tabana zıttır. Faşizm bireylerin tamamen devlete bağlı ve devletin kontrolü altında olmasından yanadır. Ayrıca liberalizmin ortaya attığı kapitalizmi modeli reddedilir ve kapitalizmin ortadan kaldırılmadığı orta yol korporatizm desteklenir.
Demokrasi: Demokrasi; çoğulculuk düşünceleri ile, devlet, ekonomi ve özel mülkiyet arasındaki ayrımda faşizmi önemli bir düşman olarak görür.
Muhafazakârlık: Faşist hareketler sıklıkla muhafazakâr özellikler taşısalar da kendilerini devrimci olarak gören faşistler muhafazakârlarda laik vitalizmin ve “yeni insan” düşüncesinin düşmanlarını görürler.
Faşizmin özellikleri > Şekilsel ve örgütsel özellikler

Devlet içinde ve yanında başka bir devlet olan silahlı gizli servisin merkezi önemi. Kendi taraftarlarının gözetim altında tutulması.
Militarizm: Ekonomik hayat da dâhil olmak üzere toplumsal hayatın militarize edilmesi. Militer kitle yürüyüşleri ve büyük gösteriler faşizmin en önemli görünüşleridir.
Bilimlerin taraflılık yasasının egemenliği altına alınması.
Kitle seferberliği, parti propagandası yoluyla toplumsal alanın ve kitle iletişim araçlarının tekelleşmesi çabası.
Toplumun sürekli kışkırtılması, devrimci ilan edilen konular lehine zorunlu coşkunluk.
Kolektivizm: Halkın kitle olarak anlaşılması. Mussolini'nin stato totalitario kavramından beri faşist anlayış özel yaşama kadar toplumsal hayatın her alanında hak iddia eder. Aile, çocuklarla halk birliğine katkı yapacak olan davadaşlık birliği olarak düşünülür.
Pasifizmin aşağılanması. Bunun yerine hareket adı altında militarizmin ve savaşın yüceltilmesi.
Politik karşıtın ortadan kaldırılması eğilimi. Faşizme göre karşıt düşmandır ve bir an önce yok edilmelidir. Bu söylem esas olarak kitlelerin faşist yönetime örgütlenmesi amacıyla kullanılır.
Parti milisleri. Paramiliter çeteler.
Estetikleştirme ve mistikleştirme. Özellikle ulusun kendi tarihine yönelik mistikleştirilmiş bir algı.
Yiğitliğe, kahramanlığa ve savaşçılığa vurgu. Ataerkil yapıların yüceltilmesi.
Gençliğin vurgulanması. Gençliğin dinamizminin savaş taraftarlığıyla ilişkilendirilmesi.
Kimi ülkelerde bir yandan monarşi ve ruhban sınıf önderliğine yönelik vurgu, ama diğer yandan dini unsurların yerini alan ilerleme ve teknoloji inancı.
Bu özellikler bazen milliyetçilik, militarizm ve şovenizmden oluşan "Üç Sütun Modeli" ile özetlenir. Ancak bu bir yandan da faşist ideolojilerin başka temel özelliklerinin göz ardı edilmesine yol açan bir indirgeme olarak eleştirilir.
Faşist hareketler yaklaşık olarak bütün Avrupa ülkelerinde ve birçok Latin Amerika ülkesinde bulunur. İspanya İç Savaşı'nda (1936-1939) Francisco Franco yönetimindeki falanjlar İtalya ve Almanya desteği sonucu iktidara gelmişler ve 1975'e kadar iktidarlarını devam ettirmişlerdir. Portekiz'de António de Oliveira Salazar Estado Novo ile faşist bir rejim kurmuştur. Avusturya'da Almanya'yla birleşmeye karşı çıkan Avusturya faşizmi rejimi kurulmuştur. II. Dünya Savaşı sırasında Almanya Hırvatistan'daki Almanya Rejimi gibi birçok faşist harekete yardım etmiştir.
Faşizmin özellikleri > Ekonomi

Hem liberalizmi hem de komünizmi reddeden bir doktrin olan faşizmin ekonomi politikası korporatizm isimli sistemdir. Korporatizm, toplumu organizmacı bir gözle görmenin bir sonucu olarak her kesimin tüm faaliyetlerinin amacını dayanışma ve ortak çıkara indirgeyen politik bir yaklaşımdır. Tahmin edileceği gibi burada farklı kesimlerin farklılıkları ancak ortak çıkar ya da devletin faydası ekseninde okunduğu müddetçe yaşayabilir. En tipik örneği Mussolini dönemi İtalya uygulamasıdır. Korporatif ekonomi ile İtalya'daki işsizlik azalmış ve millî gelir yükselmiştir.
İşçi ile işveren, emek ile sermaye gibi arasında sorunların bulunduğu ekonomik tarafların ve toplumsal sınıfların arasındaki problemleri faşist devlet uzlaşma yoluyla çözmeye çalışır. Örneğin İtalya'da devlet tarafından kurulan ve Faşist Parti'ye bağlı olan sendikalar yoluyla İtalyan emekçilerinin hakları savunulmuş ve sermayenin işçi sınıfını ezmesinin önüne geçilmiştir. Sermaye sahiplerinin toprak ağalığı yapması yasaklanarak her şey devlet gözetiminde tutulmuş, ülkenin emekçi sınıfı olan işçilerle sermayeyi elinde bulunduran işverenlerin dayanışma içinde bulunması sağlanmıştır. Faşist sistemde devlet her şeyden üstün olduğu için sermayeyi elinde bulunduran zengin iş adamları Faşist Parti mensuplarına söz geçiremiyor, böylelikle sermaye devletin oluyor; bu sermaye de halkın çıkarına kullanılıyordu.
Faşist sistemin korporatist ekonomi politikaları sayesinde İtalyan halkı refaha kavuşmuş ve sınıflar arasındaki sorunlar ortadan kalkmıştır. Çünkü faşist yönetim belli bir sınıfı değil, tüm ülkenin çıkarlarını düşünen politikalar uyguluyordu. Faşizmin ekonomi politikası daha çok orta sınıf tarafından desteklenmiştir.
1933'ten itibaren Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nin (NSDAP) idaresinde bulunmuş olan Almanya'da da İtalya'dakine benzer devletçi uygulamalar yürürlüğe konulmuştur. Tek parti olan NSDAP'ye bağlı sendikalar kurularak Alman emekçisinin hakları savunulmuştur. En büyük sendika kuruluşu Alman Emek Cephesi idi. Nasyonal sosyalistler, zengin Yahudi iş adamlarına karşı tavır alarak hem Alman emekçilerini korumaya çalışmış, hem de Alman sermaye sahiplerini Yahudilere karşı güçlü kılmak için çabalamıştır. Yahudilerin tüm haklarının alındığı Nürnberg Yasaları'nın çıkmasıyla birlikte Yahudi iş adamlarının şirketlerine devlet tarafından el konulmuştur. Yahudiler her türlü meslekten alıkonularak yerlerine işsiz Almanlar getirilmiş ve işsizlik hızla azalmaya başlamıştır. Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi iktidara gelmeden önce %15'i bulan işsizlik Hitler'in iktidar döneminde %0'a kadar inmiştir.
“Faşizan” kavramı

Faşizan olarak faşizmle ilişkili ya da faşizme benzeyen ama yumuşatılmış bir biçimi ifade eden tutumlar kastedilir. Bazen bir politik sistemin ya da ideolojinin tekil bileşenleri faşizan olarak değerlendirilir. Böylece söz konusu sistemin ya da ideolojinin faşistçe eğilimlerinden bahsedilir. Kavram daha çok polemik amaçlı, karşıtın otoriter davranışını suçlamaya yönelik kullanılır.
Ülkelere göre faşist hareketler

İtalyan sistemi birçok Avrupa ülkesinde faşist ve faşizm benzeri harekete, partiye ve örgüte model oldu. İtalya'nın yanında Almanya'da 1933'ten itibaren Adolf Hitler'in nasyonal sosyalizmi, 1939'dan itibaren İspanya'da Francisco Franco'nun falanjizmi, 1933'ten itibaren Portekiz'de António de Oliveira Salazar diktatörlüğü en bilinen ve en etkili faşizm etkilenmeli diktatörlüklerdir.[kaynak belirtilmeli] İkinci Dünya Savaşı boyunca Almanya ve İtalya'nın desteklediği faşist rejimler Macaristan ve Romanya'da iktidarda bulunmuştur.
Ülkelere göre faşist hareketler > Nasyonal sosyalizm (Almanya)

Ana madde: Nasyonal sosyalizm
Nasyonal sosyalizm ya da kısaca Nazizm, Almanya'da Adolf Hitler tarafından kurulan aşırı milliyetçi, antisemitik, ırkçı, anti-komünist ve anti-liberal bir ideolojidir. Marksizme karşı kolektif milliyetçiliği gerçekleştiren bir faşist sistemdir.
Ülkelere göre faşist hareketler > Falanjizm (İspanya)

Ana madde: Falanjizm
Falanjizm, 1933 yılında Jose Antonio Primo de Rivera tarafından İspanya'yı ele geçirmeye çalışan İspanyol komünistlere karşı geliştirilen, en çok Francisco Franco tarafından uygulanmış otoriter-kralcı faşist ideolojidir.
Ülkelere göre faşist hareketler > Ustaşa (Yugoslavya)

Ana madde: Ustaşa
Ustaşalık, II. Dünya Savaşı'nda Yugoslavya topraklarında etkinlik gösteren faşist harekettir. Ustaşalar Yugoslavya topraklarında Sırplara karşı olan unsurları destekleyen Alman işgal yönetimi tarafından desteklenmiştir.
Ülkelere göre faşist hareketler > Avusturya faşizmi

Ana madde: Avusturya faşizmi
Avusturya faşizmi, 1920'li ve 1930'lu yıllarda faşizmin Avusturya yorumu. Avusturya'da faşizm her şeyden önce Heimwehr adı verilen paramiliter gruplar tarafından temsil ediliyordu. Bu gruplar 1918'de kurulan 1. Cumhuriyet'in demokratik ilkelerine karşı mücadele veriyorlardı. Othmar Spann'ın ve İtalyan Faşizmi'nin etkisinde bu paramiliter gruplar antiparlamenter, görünüşte antikapitalist bir devlet iktidarını savunuyorlardı.
Ülkelere göre faşist hareketler > Peronizm (Arjantin)

Ana madde: Peronizm
Peronizm (İspanyolca: Peronismo), Arjantin'de 1946-1955 arasında ve 1973-1974'te devlet başkanlığı görevinde bulunan Juan Peron'un popülist ve milliyetçi politikalarına verilen ad. Bu politikayı savunanlara peronist denmektedir. Faşist bir hareket olarak nitelendirilmiştir.
Ülkelere göre faşist hareketler > Reksizm (Belçika)

Ana madde: Reksizm
Reksizm, Belçika'da 20. yüzyılın ilk yarısında ortaya çıkan faşist politik hareket. Bu ideolojinin temelleri 1930 yılında Léon Degrelle tarafından Valonya'da atılmıştır. Reksizm kilisenin öğretileriyle Belçikalı toplumun ahlaki yenilemesini ister. Diğer bir amaç ise, bir federal toplum oluşturmak ve demokrasiyi yürürlükten kaldırmaktı.
Ülkelere göre faşist hareketler > Japon militarizmi

Ana madde: Japon militarizmi
Japon militarizmi, katı bir Japon milliyetçiliği, militarizm ve gelenekçilikten oluşmuş; faşizmin Japon versiyonudur. Faşizmin Japon versiyonu Showa döneminin başlangıç dönemindeki Japon İmparatorluğu’dur. Bu dönemde Japonya içinde aşırı milliyetçi ve militarist bir politika izlendi.
1937 yılında Japonya Çin’e saldırdı ve Kore’yi 1910 yılında işgal etti. Buralarda savaş tutsakları üzerinde tıbbi deneyler yapıldı. Halktan devlete kutsal bir şekilde bağlanması istendi ve Japonlar “tanrısal ırk” olarak görüldü.
Ülkelere göre faşist hareketler > Estado Novo (Portekiz)

Ana madde: Estado Novo (Portekiz)
Estado Novo (Portekizcede "Yeni Devlet"), Portekiz'de 1933'ten 1974'e kadar 41 yıl süren politik rejimin adı. "Salazar rejimi" diye de anılır. Faşist bir rejim olarak anılmaktadır.
Ülkelere göre faşist hareketler > Türkiye

Türkiye'de 1930'lu ve 40'lı yıllarda Nazi sempatizanlarının en önemlilerinden biri Cevat Rıfat Atilhan'dı. Ona göre pek çok kötü gelişmenin sorumlusu Yahudiler idi. Yahudilerin dünyayı istila etmeye çalıştığını yazılarında belirten Atilhan, Bolşevik Devrimi'nin Troçki gibi düşünen Yahudilerin eseri olduğunu iddia etti. Atilhan'a göre, Yahudi ve Siyonist eş anlamlı kavramlardı. Atilhan, "kan iftirası"nın yani dinsel olarak Hristiyan kaynaklı antisemitizmin en önemli temalarından biri olan Yahudilerin Hristiyan çocukları kaçırıp kanlarını akıtıp hamursuz imal ettiklerine inanan ve propagandasını yapan ilk Türk ve Müslümandı. Atilhan'ın 1933-34 yıllarında yayımladığı Millî İnkılâp dergisi Nazi ideolojisinden etkilenmişti. Nazi ideoloğu Julius Streicher'in yayınladığı Der Stürmer'de yer alan karikatürler Millî İnkılâp'ta aynen kullanıldı. 1934'te Nihal Atsız'ın Orhun dergisinde, Cevat Rıfat Atilhan'ın ise Millî İnkılâp dergisinde Yahudilere karşı ırkçı yazılar yazmaları sonucunda halk etki altında kalarak Yahudi azınlığa karşı şiddet olaylarına girişti. Tekirdağ, Edirne, Kırklareli ve Çanakkale gibi illerde Yahudilere ait dükkân ve evler yağmalandı. Atilhan, aynı zamanda masonluk karşıtı yazılar yazdı.
1944'te gerçekleşen Irkçılık-Turancılık Davası'nda Atsız ve arkadaşlarının Türkçü ideolojisi onların faşizme eğilimli olduklarını düşündürmekteydi. Atsız'ın II. Dünya Savaşı sırasında Nazi Almanyası'nı desteklediği söylenmektedir. Ancak bu konu ile ilgili herhangi bir yazılı belge veya siyasi söylem bulunmamaktadır. Bununla beraber, iddiaların aksine Türkçülerin -özellikle Atsız'ın- faşizme ve nasyonal sosyalizme karşı olduklarını gösteren pek çok yazılı belge ve söylem mevcuttur.[hangileri?] İddialar karşısında en güvenilir belge, Atsız'ın "Yolların Sonu" adlı şiir kitabındaki "Davetiye" şiiridir.
1945'ten sonra faşizm

Ana madde: Neofaşizm
Varg Vikernes

| Varg Vikernes |
| --- | --- |

Genel bilgiler
Unvanı: Count Grishnackh, Greven
Doğum: Kristian Vikernes 11 Şubat 1973 (51 yaşında) Bergen, Norveç
Tarzlar: Black metal, dark ambient
Meslekler: Müzisyen, şarkı sözü yazarı, yazar
Çalgılar: Gitar, bas gitar, bateri, synthesizer, klavye, vokal
Etkin yıllar: 1987–günümüz
İlişkili hareketler: Burzum, Mayhem, Old Funeral, Darkthrone, Uruk-Hai, Satanel, Kalashnikov
Resmî site: burzum.org

Varg Vikernes (Norveççe: [ˈvɑrɡ ˈvìːkəɳeːs]) olarak da bilinen Louis Cachet  (d. Kristian Vikernes, 11 Şubat 1973), Norveçli bir müzisyen ve yazardır. 1991 yılında en etkili black metal eylemlerinden biri haline gelen tek kişilik müzik projesi Burzum'u kurdu. 1994 yılında cinayet ve kundakçılıktan suçlu bulundu ve ardından 15 yıl hapis yattı.
Bir Bergen vatandaşı olan Vikernes, çocukluğunun bir bölümünü, babasının Irak hükümeti için çalıştığı Irak'ta geçirdi. 14 yaşında gitar çalmaya başladı ve sonraki iki yıl içinde ilk grubu Kalashnikov'u kurdu.Burzum'u kurduktan sonra,erken Norveç Black Metal sahnesinin bir parçası oldu. 1992'de Vikernes'in, olay yerinin diğer üyeleriyle birlikte Norveç'teki dört Hristiyan kilisesini yaktığından şüphelenildi. 1993'ün başlarında, Burzum ve diğer black metal grubu Mayhem ile dört albüm kaydetti.
Ağustos 1993'te Vikernes, Mayhem gitaristi Euronymous'u apartman dairesinde bir tartışma sırasında ölümcül bir şekilde bıçakladı ve kısa bir süre sonra tutuklandı. Mayıs 1994'te Vikernes, birinci derece cinayet, kilise kundakçılığı ve patlayıcı bulundurmaktan suçlu bulundu. Norveç yasalarına göre en yüksek ceza olan 21 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Vikernes, cinayetin nefsi müdafaa olduğunu söyledi ve başarısızlıkla suçlamanın gönüllü adam öldürmeye indirgenmesini savundu. Hapse mahkûm edilirken kameraya yapmış olduğu gülümseme tartışma yaratmış ve popüler olmuştur.Hapsedildiği sırada Vikernes, Norveç Heathen Cephesi'ni kurdu, iki kitabı yayınladı ve Burzum adıyla iki ambient albümü yayınladı. Vikernes ayrıca bir Rolling Stone yazarının sözleriyle "neo-Nazi görüşlerini destekleyen ve Müslümanlar ile Yahudilere karşı rantlar içeren" bir blog başlattı. Vikernes, 1990'larda Nazizmi açıkça kucakladı; o zamandan sonra ideolojiyi ve onunla ilişkili hareketleri reddetti, ancak yorumcular görüşlerini aşırı-sağ olarak nitelendirmeye devam ediyor. İnançlarına "Odalizm" diyor ve "sanayi öncesi Avrupa pagan toplumunu" savunuyor.
Cezasının 15 yılını çekmiş olan Vikernes, 2009 yılının başlarında şartlı tahliye ile serbest bırakıldı. Halkla ilgili zorluklardan kaçınmak için yasal adını Louis Cachet olarak değiştirdi, ancak günlük hayatta Varg Vikernes ile devam ediyor. Serbest bırakıldıktan sonra eşi ve çocuklarıyla Fransa'ya taşındı ve orada yazmaya ve müzik yapmaya devam etti.
Biyografi

Vikernes hakkındaki bilgilerin çoğu, Norveç'in ilk black metal sahnesini kapsayan 1998 tarihli Lords of Chaos (Feral House) kitabından gelmektedir. Kitabın yazarlarından biri olan Michael Moynihan, Vikernes'e ve onun aşırılıkçı siyasetine sempati duyuyordu. Siyasi görüşlerinin kitabın yazımı üzerindeki etkisine ilişkin suçlamalara yanıt olarak Moynihan, aşırı-sağ ve beyaz üstünlükçülüğü kınayan açıklamalar yaptı.
Biyografi > Erken müzik kariyeri

Daha fazla bilgi: Burzum
Vikernes, 14 yaşında gitar çalmaya başladı. 17 yaşındayken Old Funeral üyeleriyle iletişime geçti. 1990-1991 yılları arasında onlarla gitar çaldı ve solo müzik projesi Burzum'a başlamadan önce Devoured Carcass EP'de performans sergiledi ve kısa sürede Norveç'in erken black metal sahnesine dahil oldu. 1992-1993 yılları arasında Burzum adıyla dört albüm kaydetti.
Vikernes, bu ilk albümlerin kaydı için 1987 yılında bir tanıdığı birinden satın aldığı eski bir Westone gitarını kullandığını belirtmiştir. İçindeki en ucuz bas gitarı kullandı. Old Funeral, halef grubu Immortal ve "yakınlarda yaşayan başka bir müzisyen" den bir davul seti ödünç aldı. Hvis lyset tar oss'te Hellhammer'ın davul kitini de ödünç aldı, Hellhammer'ın Mayhem tarafından De Mysteriis Dom Sathanas'ı kaydetmek için kullandığı aynı kiti. Bir Peavey amplifikatörü kullandı, ancak Filosofem'in kaydı için, amfiyi kardeşinin stereo ve bazı eski fuzz pedallarında kullandı. Vokaller için, ses teknisyeninin verdiği mikrofonu kullanırdı, ancak Filosofem'in kaydı sırasında kasıtlı olarak sahip oldukları en kötü mikrofonu, kulaklıklı mikrofonu kullandı. "Dungeons of Darkness" adlı pistte, Grieghallen'deki büyük gongu arka plan gürültüsü için kullandı (Euronymous ona yumruklarını vurarak yardım etti).
Vikernes 1992'de black metal grubu Mayhem'e katıldı, grup üyesi Dead'in 8 Nisan 1991'de intihar etmesinden bir yıl sonra.
Biyografi > Kiliselerin kundaklanması

6 Haziran 1992'de, 12. yüzyıldan kalma ve mimari açıdan önemli sayılan Fantoft Kilisesi kundaklamayla yerle bir edildi. Ocak 1993'te, biri 1992 Noel arifesinde de dahil olmak üzere en az yedi diğer büyük çıta kilisesinde kundakçılık saldırıları meydana geldi. Vikernes bu vakaların birçoğundan suçlu bulundu: Åsane Kilisesi ve Storetveit Kilisesinin kundaklanması, Vindafjord'daki Skjold Kilisesi'nin kundaklanması ve Oslo'daki Holmenkollen Şapelinin kundaklanması. Jüri üyeleri onu suçsuz bulmasına rağmen, Fantoft Stave Kilisesi'nin kundaklanmasıyla da suçlandı. Yargıçlar bunu bir hata olarak nitelendirdi, ancak tüm davayı alaşağı etmediler.
O zamanlar medya kuruluşları Vikernes'in teistik Satanizm ile ilişkili olduğunu bildirdi. Daha sonraki röportajlarda Vikernes, kundaklamaların sorumluluğunu kabul etmemekle birlikte, şeytani olmadıklarını, bunun yerine Viking mezarlarına ve tapınaklarına yönelik Hristiyanlardan yapılan saygısızlıktan "intikam" aldıklarını söyledi. Vikernes'e göre kundaklamalar Lindisfarne Viking baskınının yıldönümüydü. Vikernes, Stavanger'deki hariç tüm yakmaların bir kişi tarafından yapıldığını iddia etti.
Biyografi > Kiliselerin kundaklanması > Bergens Tidende makalesi

Ocak 1993'te, Norveç'in en büyük gazetelerinden biri olan Bergens Tidende'deki bir makale, black metal sahnesini medyanın gündemine taşıdı. Vikernes'in iki arkadaşı onunla röportaj yaptı ve basacaklarını umarak röportajı gazeteye getirdi. İsimsiz röportajda, "Count Grishnackh" (Vikernes), Lillehammer'da kiliseleri yaktığını ve bir adamı öldürdüğünü iddia etti. BT muhabiri Finn Bjørn Tønder, arkadaşlarının yardımıyla Count Grishnackh ile bir toplantı ayarladı. Gazeteciler bir daireye çağrıldı ve bildirildiğine göre polis çağrılırsa vurulacakları konusunda uyardılar. Orada Vikernes ve arkadaşları gazetecilere kiliseleri yaktıklarını veya kimin yaptığını bildiklerini söylediler ve saldırıların devam edeceğini söylediler. Şeytana tapan olduklarını iddia ettiler ve "Niyetimiz korku ve şeytanlığı yaymak [...] bu yüzden bunu Bergens Tidende'ye anlatıyoruz" dediler. Gazetecilere basına verilmeyen kundaklamaların ayrıntılarını verdiler, bu yüzden BT bunu yayınlamadan önce polisle konuştu ve bu ayrıntıları doğruladı.
Yazı BT'nin ön sayfası olarak 20 Ocak'ta yayınlandı. Başlığı "Ateşleri Yaktık" ve Vikernes'in yüzü çoğunlukla gizlenmiş, elinde iki büyük bıçak tutan bir fotoğrafı vardı. Ancak makale basıldığında Vikernes çoktan tutuklanmıştı. Polis onu, Burzum broşüründe basılmış bir adrese giderek buldu.
Vikernes'e göre isimsiz görüşme kendisi ve Euronymous tarafından planlanmıştı. Hedefin insanları korkutmak, black metali tanıtmak ve Helvete için daha fazla müşteri kazanmak olduğunu söylüyor. O sırada Burzum, Aske mini albümünü çıkarmak üzereydi. Diğer olay yerlerinden bazıları da tutuklandı ve sorgulandı, ancak hepsi delil yetersizliğinden serbest bırakıldı. Hades'ten Jørn Inge Tunsberg, röportajın sahnenin geri kalanı için "ağır sonuçları" olduğunu ve "hiçbir şey söylemediği" için basınla konuşacağını bilmediklerini söyledi. "Cok kızgın" olduklarını ve kendisi, Tunsberg'in "kızdığını" ekledi.
Norveç dergisi Rock Furore, Şubat 1993'te Vikernes ile bir röportaj yayınladı. İçinde hapishane sistemi hakkında şunları söyledi: "Burası çok güzel. Hiç de cehennem değil. Bu ülkede mahkumlar bir yatak, tuvalet ve duş alıyor. Tamamen gülünç. Polisten beni gerçek bir zindana atmasını istedim ve onları şiddet kullanmaya teşvik ettim ". Mart ayında delil yetersizliğinden serbest bırakıldı.