stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Ahmet Ercan Gegez

Ahmet Ercan Gegez (d. 2 Nisan 1968), Türk akademisyen ve İstanbul Arel Üniversitesi rektörü.
Liseyi Büyükçekmece Lisesi'nde okuduktan sonra 1997'de Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü'nden "Uluslararası Pazar Giriş Engelleri ve Bir Uygulama" başlıklı teziyle doktorasını yaptı. Akademik kariyerine 1999'da yardımcı doçent, 2004'te doçent, 2009'da profesör unvanlarını kazandı. Eylül 2011'de Marmara Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dekanlığı'na atandı, 2012'de İşletme Fakültesi'nin kurucu dekanlığına getirildi. Uluslararası Pazarlama, Rekabet ve Pazarlama Araştırmaları konularında uzmanlaştı.
Türkiye Pazarlama Derneği Yönetim Kurulu Başkanlığı ve Pazarlama ve Pazarlama Araştırmaları Derneği Başkan Yardımcılığı görevlerini yürüten Gegez, 2016'da Altınbaş Üniversitesi İktisadi ve İdari ile Sosyal Bilimler Fakültesi Dekanlığı'na atandı. 14 Temmuz 2021 tarihli Cumhurbaşkanlığı kararnamesiyle İstanbul Arel Üniversitesi rektörü olarak atandı.
Evli olan Gegez, bir çocuk babasıdır.
Ödülleri

Dünya Pazarlama Kongresi'nin verdiği Üstün Başarı Sertifikası (1993)
Marmara Üniversitesi Bilimsel Araştırma Proje Komisyonu'nun verdiği Uluslararası Yayın ve Teşvik Ödülü (2004)
L'amour est bleu

|  "L'amour est bleu"> 1967 Eurovision Şarkı Yarışması şarkısı |
| --- | --- |
Ülke: Lüksemburg
Şarkıcı(lar): Vicky Leandros
Dil: Fransızca
Besteci(ler): André Popp
Söz yazar(lar)ı: Pierre Cour
Orkestra Şefi: Claude Denjean
Finallerdeki sonuçları
Final derecesi: 4.
Final puanı: 17
Sahneye çıkış kronolojisi
◄ "Ce soir je t'attendais" (1966)   
"Nous vivrons d'amour" (1968) ►
Yunan şarkıcı Vicky Leandros
"L'amour est bleu" (Türkçe: Aşk mavidir), Vicky Leandros tarafından seslendirilen 1967 Eurovision Şarkı Yarışması'nda Lüksemburg'u temsil eden şarkı. Şarkı Fransızca dilinde seslendirilmiştir. Pierre Cour tarafından yazılmıştır.
Şarkı yarışmada Hollanda'nın temsilcisi Thérèse Steinmetz'ın şarkısı "Ring-dinge-ding"'den sonra ve Avusturya'nın temsilcisi Peter Horton'un şarkısı "Warum es hunderttausend Sterne gibt"'den önce 2. sırada çıkmıştır. Yarışmada 17 şarkı arasından 4. olmuştur.
Bir sonraki gelen 1968 yarışması'nda Lüksemburglu katılımcı, "Nous vivrons d'amour" adlı şarkısıyla Chris Baldo & Sophie Garel olmuştur.
Kaynaklar

↑  "About Chris Baldo & Sophie Garel" (İngilizce). eurovision.tv. 6 Kasım 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Ağustos 2018.
Platon Akademisi

Platon Akademisi'ne giden antik yol
Platon Akademisi veya Akademia (Grekçe: Ἀκαδημία, Akadēmía), Antik Yunanistan'da Atina'da Platon tarafından kurulan bir felsefe okuluydu. Akademi, Helenistik dönem boyunca, MÖ 83 yılında Philon'un ölümünden sonra sona erene kadar şüpheci bir okul olarak kalmıştır. Platon Akademisi'nin büyük olasılıkla MÖ 86 yılında Roma diktatörü Sulla tarafından yıkıldığı düşünülmektedir.
Tarihi

Akademia, eski Atina şehir surlarının dışında bir okuldu. Tanrıça Athena'ya adanmış zeytin ağaçlarının içinde veya yanında yer alıyordu; Akademi, Kimon çevreyi bir duvarla kapatmadan önce bile sitedeydi ve adı, orijinal sahibi olan Attika kahramanı Akademos'un (Ἀκάδημος) adından gelmektedir.
Yunan mitolojisinde Akademos'un Atina'yı Sparta'nın saldırısından kurtardığı söylendi ve Truvalı Helen'in daha sonraki Truva Savaşı olaylarından yıllar önce Kral Theseus tarafından kaçırıldığında nerede saklandığını ortaya çıkardı. Böylece Atina'yı bir savaştan kurtaran (veya en azından geciktiren) Akademos, Atina'nın kurtarıcısı olarak görülüyordu. Atina'nın kuzeyindeki altı stadyum (toplam yaklaşık bir kilometre veya yarım mil) olan arazisi, birçok yerel savaş sırasında yıkımdan kaçarak komşu şehir devletleri tarafından bile saygı gördü. Akademinin yeri Athena için kutsaldı; Tunç Çağı'ndan beri dini kültünü korumuştu. Site, belki de ikiz kahraman tanrılar Kastor ve Polydeukes (Dioscuri) ile ilişkilendirilmiştir, çünkü siteyle ilişkilendirilen kahraman Akademos, kaçırılan Theseus'un kız kardeşi Helen'in saklanıldığı yeri kardeşlere ifşa ettiği için itibar görmüştür.
Sparta ordusu, uzun geleneğine ve Sparta'nın koruyucu tanrıları olan Dioscuri ile olan ilişkisine saygısından ötürü, Attika'yı işgal ettiklerinde bu orijinal "Akademe bahçelerini" harap etmeyecekti. MÖ 86'da Athena'nın kutsal zeytin ağaçlarını kuşatma düzenekleri yapmak için kestiren Roman Sulla onların dindarlığını paylaşmıyordu. Akademeia'da gerçekleştirilen dini törenler arasında, şehir içindeki sunaklardan Akademeia'daki Prometheus'un sunağına meşale ışığında bir gece yarışı vardı. Akademeia'ya giden yol Atinalıların mezar taşları ile kaplıydı ve bölgede cenaze oyunları ve Atina'dan Hekademeia'ya ve ardından şehre geri dönen bir Dionysos alayı da düzenlendi.
Platon okulu

Daha sonra Platon'un okulu olarak bilinecek olan şey, Akademia'nın bir parçası gibi görünüyor. Platon mülkü otuz yaşında Suniumlu Theaitetos, Tarentumlu Arkhytas, Thasoslu Leodamas ve Neoclides'in dahil olduğu gayrı resmi toplantılarla miras aldı. Debra Nails'e göre Speusippos "gruba MÖ 390 civarında katıldı". "Eudemus'un resmi bir Akademiyi tanıması, MÖ 380'lerin ortalarında Knidoslu Eudoksos gelene kadar değil" diyor.[kaynak belirtilmeli]
Okulun resmi olarak ne zaman kurulduğuna dair kesin bir kayıt yoktur, ancak modern bilim adamları genellikle zamanın 380'lerin ortaları, muhtemelen MÖ 387'den sonra, Platon'un Sicilya'ya ilk ziyaretinden döndüğü düşünüldüğünde hemfikirdir. Başlangıçta toplantılar, Platon'un mülkünde, yakındaki Akademi spor salonunda olduğu kadar sık düzenlendi; bu dördüncü yüzyıl boyunca böyle kaldı. Akademi halka açık olmasına rağmen, ana katılımcılar üst sınıf erkeklerdi. En azından Platon'un zamanında üyelik için ücret talep edilmedi. Bu nedenle, muhtemelen o zamanlar öğretmenler ve öğrenciler arasında net bir ayrım anlamında bir "okul", hatta resmi bir müfredat bile yoktu. Bununla birlikte, kıdemli ve küçük üyeler arasında bir ayrım vardı. Akademi'de iki kadının Platon ile eğitim gördüğü bilinmektedir, Phlius'lu Aksiothea ve Mantinea'lı Lasthenia. Diogenes Laertios, Akademi tarihini üçe ayırdı: Eski, Orta ve Yeni. Eski'nin başına Platon'u, Orta Akademi'nin başına Arcesilaus'u ve Yeni'nin başına Lacydes'i koydu. Sextus Empiricus, Platon'un takipçilerinin beş bölümünü sıraladı. Platon'u ilk Akademi'nin kurucusu yaptı; ikinci Arcesilaus; Üçüncünün Carneades'i; Dördüncüden Philon ve Kharmadas; ve beşinci Antiochus. Cicero, Eski ve Yeni olmak üzere yalnızca iki Akademiyi tanıdı ve ikincisini Arcesilaus ile başlattı.[kaynak belirtilmeli]
Platon okulu > Eski Akademi

Akademi'nin "Scholarch" olarak Platon'un hemen halefleri Speusippps (MÖ 347–339), Ksenokrates (MÖ 339–314), Polemon (MÖ 314–269) ve Krates (MÖ 269–266) idi. Akademinin diğer önemli üyeleri arasında Aristoteles, Heraclides, Eudoxus, Philip of Opus ve Crantor bulunmaktadır. En azından Platon'un zamanında, okulun öğretecek belirli bir doktrini yoktu; daha ziyade, Platon (ve muhtemelen onun diğer ortakları), diğerleri tarafından incelenecek ve çözülecek problemler ortaya koydu. Verilen derslere dair kanıtlar var, en önemlisi Platon'un "On the Good" dersi; ama muhtemelen diyalektik kullanımı daha yaygındı.[kaynak belirtilmeli]
Okulun kuruluşundan yaklaşık 700 yıl sonrasına tarihlenen doğrulanamayan bir hikâyeye göre, Akademi'nin girişinin üzerinde "Geometri bilmeyenler buraya girmesin" ifadesi yazılıydı. Birçoğu, Akademik müfredatın Platon'un Devlet'inde anlatılana çok benzeyeceğini hayal etti. Ancak diğerleri, böyle bir resmin, bu diyalogda tasavvur edilen ideal toplumun bariz kendine özgü düzenlemelerini göz ardı ettiğini savundu. Çalışma konuları neredeyse kesin olarak Platonik diyalogların ele aldığı felsefi konuların yanı sıra matematiği de içeriyordu, ancak çok az güvenilir kanıt var. Bugün tam anlamıyla bilimsel araştırma olarak kabul edilebilecek bazı kanıtlar vardır: Simplicius, Platon'un diğer üyelere gök cisimlerinin gözlemlenebilir, düzensiz hareketinin en basit açıklamasını keşfetmeleri talimatını verdiğini bildirir: "Hangi tekdüze ve düzenli hareketlerin mümkün olduğunu varsayarak. gezegen hareketleriyle ilgili görünüşleri kaydedin."[kaynak belirtilmeli]
Platon'un Akademisi'nin genellikle antik dünyada müstakbel politikacılar için bir okul olduğu ve birçok ünlü mezunu olduğu söylenir. Bununla birlikte, yakın tarihli bir kanıt araştırmasında, Malcolm Schofield, Akademi'nin pratik (yani teorik olmayan) siyasetle ne ölçüde ilgilendiğini bilmenin zor olduğunu, çünkü kanıtlarımızın çoğunun "lehte veya aleyhte eski polemiği yansıttığını" savundu.[kaynak belirtilmeli]
Platon okulu > Orta Akademi

MÖ 266 civarında Arcesilaus Scholarch oldu. Arcesilaus döneminde (yaklaşık MÖ 266-241), Akademi, Akademik şüpheciliğin Pyrrhonculuk'a çok benzeyen bir versiyonunu güçlü bir şekilde vurguladı.[28] Arcesilaus'u Lacydes of Cyrene (MÖ 241–215), Evander ve Telecles (ortaklaşa) (205 - y. 165 BC) ve Hegesinus (yaklaşık MÖ 160) izledi.[kaynak belirtilmeli]
Platon okulu > Yeni Akademi

Yeni veya Üçüncü Akademi, MÖ 155'te Arcesilaus'tan sonra gelen dördüncü Scholarch olan Carneades ile başlar. Hala büyük ölçüde şüpheciydi, mutlak bir gerçeği bilme olasılığını reddediyordu. Carneades'i Clitomachus (MÖ 129 – y. 110) ve Larissalı Philon ("Akademi'nin tartışmasız son başkanı", MÖ 110-84) izledi. Jonathan Barnes'a göre, "Philon'un coğrafi olarak Akademi'ye bağlı son Platoncu olması muhtemel görünüyor." MÖ 90 civarında, Philon'un öğrencisi Ascalon'lu Antiochus, Şüpheciliği reddeden ve Orta Platonizm olarak bilinen yeni bir aşamayı başlatan Stoacılığı savunan kendi rakip Platonizm versiyonunu öğretmeye başladı.[kaynak belirtilmeli]
Platon okulu > Akademinin Yıkımı

MÖ 88'de Birinci Mithridates Savaşı başladığında, Larissalı Philon Atina'yı terk etti ve görünüşe göre ölümüne kadar kaldığı Roma'ya sığındı. MÖ 86'da Lucius Cornelius Sulla, Atina'yı kuşattı ve şehri fethederek çok fazla yıkıma neden oldu. Plutarkhos'un anlattığı gibi, kuşatma sırasında Akademi'yi yerle bir etti: "Kutsal korulara el koydu ve şehrin banliyölerinin en ormanlık yeri olan Akademi'yi ve Lyceum'u harap etti." Akademi'nin yıkımı, Akademi'nin yeniden inşasını ve yeniden açılmasını imkansız kılacak kadar şiddetli görünüyordu. Antiochus İskenderiye'den Atina'ya döndüğünde, MÖ 84'te öğretimine devam etti ama Akademi'de değil. MÖ 79/8'de onun altında eğitim gören Cicero, Antiochus'un Ptolemy adlı bir spor salonunda ders verdiğine atıfta bulunur. Cicero, bir öğleden sonra "günün o saatinde sessiz ve ıssız" olan Akademi alanına yaptığı bir ziyareti anlatır.[kaynak belirtilmeli]
Platon okulu > Neoplatonik Akademi

Greko-Romen çoktanrıcılığının düşüşü: Platon Akademisi'nin MÖ 1. yüzyılda yıkılmasına rağmen, filozoflar Roma döneminde Atina'da Platonculuğu öğretmeye devam ettiler, ancak 5. yüzyılın başlarına (y. 410) kadar yeniden canlanan bir akademi (ki hiçbir bağlantısı yoktu) bazı önde gelen neoplatonistler tarafından kurulmuştur. Atina'daki neoplatonist öğretinin kökenleri belirsizdir, ancak Proklos 430'ların başında Atina'ya vardığında, Atinalı Plutarkhos'u ve meslektaşı Sryenius'u oradaki bir Akademide ders verirken buldu. Atina'daki neoplatonistler kendilerini "halefler" (diadochoi, ancak Platon'un) olarak adlandırdılar ve kendilerini Platon'a kadar uzanan kesintisiz bir gelenek olarak sundular, ancak orijinal akademi ile fiilen herhangi bir coğrafi, kurumsal, ekonomik veya kişisel süreklilik olamaz. Okul, Proklos'un sonunda Plutarkhos ve Suriyeli'den miras aldığı büyük bir evde yürütülen özel bir vakıf gibi görünüyor.[kaynak belirtilmeli]
Neoplatonik Akademi'nin başkanları, Atinalı Plutarkhos, Syrianus, Proklos, Marinus, Isidore ve son olarak Damascius idi. Neoplatonik Akademi, Proklos döneminde zirvesine ulaştı (485'te öldü). Severianus onun yanında çalıştı. 6. yüzyılda yeniden canlanan Neoplatonik Akademi'nin son Yunan filozofları, Helenistik kültür dünyasının çeşitli yerlerinden alınmıştır ve ortak kültürün geniş senkretizmini öne sürerler, Gazzeli Isidorus, Suriyeli Damascius, Coele-Suriyeli Iamblichus ve hatta belki de Kilikyalı Simplicius. 529'da imparator Justinian, yeniden canlanan Neoplatonik Akademi'nin finansmanını sona erdirdi. Bununla birlikte, Justinian imparatorluğunun merkezleri olan Konstantinopolis, Antakya ve İskenderiye'de başka felsefi okullar devam etti.[kaynak belirtilmeli]
Neoplatonik Akademi'nin son bilgini Damascius'du (ö. 540). Agathias'a göre, geri kalan üyeleri, Sasani kralı I. Hüsrev'in başkenti Ktesiphon'daki yönetimi altında, yanlarında değerli edebiyat ve felsefe parşömenleri ve daha az derecede bilim taşıyarak koruma aradılar. 532'de Pers ve Bizans İmparatorluğu arasında yapılan barış antlaşmasının ardından, kişisel güvenlikleri (din özgürlüğü tarihinde erken bir belge) garanti altına alındı. Neoplatonik Akademi'nin tamamen ortadan kalkmadığı tahmin ediliyor. Sürgünden sonra Simplicius (ve belki başkaları) Edessa yakınlarındaki Carrhae'ye seyahat etmiş olabilir. Oradan, sürgündeki bir Akademinin öğrencileri, 832'de Hikmet Evi'nin kuruluşundan başlayarak, Bağdat'ta neoplatonist tefsir geleneğinin Arapça olarak yeniden canlanmasını kolaylaştıracak kadar uzun süre, 9. yüzyıla kadar hayatta kalabilirdi.[kaynak belirtilmeli]
Platon okulu > Modern Zaman

Site, 20. yüzyılda modern Akadimia Platonos semtinde yeniden keşfedildi; önemli miktarda kazı yapılmıştır ve siteyi ziyaret etmek ücretsizdir. Akademi alanı, Colonus'un yakınında, Atina'nın Dipylon kapılarının yaklaşık 1,5 kilometre (0,93 mil) kuzeyinde yer almaktadır. Bugün ziyaretçiler, Kolonos ve Platon Akademisi bölgesinde, Kratylos caddesinin her iki yanında yer alan Akademi'nin arkeolojik alanını ziyaret edebilirler. Kratylos caddesinin her iki yanında Kutsal Ev Geometrik Çağı, Gymnasium (MÖ 1. yy – MS 1. yy), Proto-Helladik Tonozlu Ev ve Peristil Binası (MÖ 4. yy) gibi önemli anıtlar bulunmaktadır. [kaynak belirtilmeli]
Felsefe tarihi

Raffaello Sanzio'nun "Atina Okulu" (1510-11) freski: Elealı Zenon, Epikuros, İbn Rüşd, Pisagor, Alkibiades, Ksenophon, Sokrates, Herakleitos, Platon, Aristoteles, Diogenes, Öklid, Zerdüşt ve Ptolemaios (Hayalî portreler)
Felsefe tarihi, felsefenin mantık, epistemoloji, ontoloji, etik, estetik gibi alt bölümlerinden birisidir. Genel olarak felsefe derslerinin başlangıcında verilir. Bunun temel nedeni, felsefe tarihinin içeriğiyle ilintilidir. Felsefe tarihi, felsefenin ne olduğunun tanımlanmasından, çeşitli felsefe ögretilerinin tarihsel yerlerinin ve öğretisel ayrımlarının belirlenmesine ve bu öğretilerin felsefenin alt bölümleri açısından değerlendirilip ortaya konulmasına kadar çok yönlü ve çok boyutlu bir içeriğe sahiptir. Felsefe tarihi bu anlamda sadece bir mevcut felsefelerin ansiklopedik bir araya getirilmesi meselesi değildir; felsefenin ne olduğunun tanımlanmasından neyin felsefe-içi neyin felsefe-dışı sayılacağına değin bir dizi kuramsal/felsefi sorunla yüz yüzedir. Bu anlamda, felsefenin bir altbölümü olarak felsefe tarihi, hem felsefi çalışmanın başlangıcı hem de en önemli alanıdır. Genelde felsefe tarihi kitapları, bu bakımdan öğretilerin ve bunların felsefi sorunları çözme denemelerinin art arda etkileşimlerle gelişen tarihini ele alır. Bu tarihin hazırlanmasında hem düşünürlerin metinleri hem de bu metinlerin tarihsel toplumsal koşulları iç bağlantıları açısından değerlendirilir, öğretilerin birbirine etkileri ve karşıtlıkları, benzerlikleri ve ayrımları serimlenir. Dolayısıyla, genel anlamda felsefe tarihinin varlık, bilgi ve değerlerle ilgili soruları ve sorunları belirli özgül yöntemlerle değerlendiren ya da inceleyen ve bu incelemeyi sonuçları bakımından da sistemaktikleştirilmesine yönelik çalışan bütün düşünce girişimlerini ortaya koymayı hedeflediği söylenebilir.
Antik Çağ

Felsefe ilk defa Antik Yunan medeniyetinde ortaya çıktı. Antik Yunanistan'da ortaya çıkmasının nedeni, Antik Yunan'da denizcilik ile uğraşılması sayesinde daha çok bilgi birikiminin olması ve bunun yanında boş zaman kavramının da olması fazlasıyla etkili olmuştu. Antik Yunan'da felsefeciler; evreni açıklama ve politik konular ile uğraşmış ve bunun sonucunda tıp, astronomi, fizik, siyaset, matematik ve daha birçok konuda yeni buluşlar yapılmıştır. Antik Yunanistan'daki felsefenin babası Thales'tir. Thales determinist ve indeterminist tartışmasını da başlatan kişidir. Thales, her şeyin kökenini yani arkhe'sini suya dayandırmıştır. Daha sonraları gelen Anaksimenes ise havaya dayandırmıştır. Anaksimandros, bilinen ilk Dünya haritalarından birini de çizmiştir. Anaksimandros evrim düşüncesinin temelini atmıştır. Daha sonraları İyonyalı Pisagor, Pisagorculuk akımını getirmiştir. Ayrıca Solon, demokrasinin gelişmesine katkı sağlamıştır. Sokrates de politik konularda çalışma yürütmüştür. Öğrencisi Platon da politik konular evrenin kökeni hakkında fikir yürütmüştür. Aristoteles özellikle evrenin dört temel elementten meydana geldiğine ilişkin uzun süre geçerliliğini koruyacak birçok görüş ortaya attı. Antik Yunanistan'da öne sürülen felsefi fikirler Roma'daki felsefeyi de etkiledi. Roma döneminde de felsefi çalışmalar devam etti hatta tarihçiler tarafından İsa'nın filozof olduğuna dair teoriler olsa da İsa; İslam'da peygamber, Hristiyanlıkta ise Tanrı'nın oğlu olarak kabul edilir.
Doğu felsefesi

Doğu felsefesi genel olarak soyut kavram ile ilgilenirken batı felsefesi ise somut kavramlar ile ilgilenir. Doğuda felsefe ile genelde Çin, Hint, Japonya ve Kore uygarlıkları ilgilenmiştir. Hindistan'da Buda'nın öğretileri sonucunda Budizm doğarken Çin'de Konfüçyüsçülük ile Taoizm doğmuştu. Japonya ise genel olarak Çin ile Kore'den etkilenmiştir.
Orta Çağ Avrupası

Orta Çağ'da genel olarak felsefe, Katolik Kilisesi'nin tekelinde olmuştur. Hristiyanlık dini ile Antik Yunan düşünürlerinin öğretileri genel olarak kabul görmüştür. Aristoteles'in öğretileri özellikle kabul görmüş ve fazla sorgulanmamıştır. Kavimler göçü sonrasındaki yeni oluşmaya başlayan siyasal yapılanmalarda, halkın bu sancılı süreçte; açlık, sefalet ve feodal beyler tarafından baskı görmesi ile kendi dertleri ile zar zor uğraşmaları sonucunda çok fazla düşünmeye zamanları kalmamıştır. Papalık, dini kullanarak kendi otoritesini sağlamlaştırırken bilimi ve felsefeyi de tekeline alıp her şeyi bildiğini iddia etmiş kitapları olabildiğince erişilmez kılıp İncil'i sadece Latince bilenler okuyabilmişti. Bunların yanında Hristiyanlık sınırları çerçevesinde felsefe yapılmıştı. 11. yüzyıl civarında İtalya'da tarihin ilk üniversitesi olan Bologna üniversitesi açıldı. Daha sonraları bunu Oxford ve Paris gibi üniversitelerde takip etti. Üniversitelerde dini ağırlıklı eğitimler verildi.
İslam felsefesi

İslam ilk defa Arabistan coğrafyasında İslam inancına göre Allah tarafından Cebrâil aracılığı ile Muhammed'e bildirilmişti. Muhammed'in ölümünün ardından İslam çok hızlı bir şekilde yayılmıştı. Abbâsîler döneminde, 800'lü yıllarda, İslam'ın entelektüel anlamda altın çağı başladı. İslam'ın altın çağında matematik, tarih, coğrafya, astronomi, kültür, fizik, mimari, dil bilgisi, teoloji ve felsefeyi de kapsayan çok geniş bir alanda çalışmalar yapıldı. Yunan, Hint, Çin, Mısır, Roma ve İran gibi birçok uygarlığın birikiminden yararlandılar. Özellikle Fârâbî, İslam dünyasında felsefenin yayılmasını sağladı. İbn-i Sina döneminde altın çağına doğru yol aldı. İbn-i Sina; Farabi, Aristoteles ve Platon'un fikirleri ile İslam'ı harmanladı. İbn-i Rüşd ile İbn-i Sina özellikle Rönesans hareketinin temellerini atmıştır. İbn-i Rüşd, Antik Yunan filozoflarını yeniden yorumlamıştır. Gazzâlî ve Mevlana gibi teolojik konular üstünde de çalışmalar yapanlar vardı. İmam Gazali, filozoflara karşı bir tutum izlemiştir. Mevlana ise Mevleviliğin temellerini atmıştır. Abbasi hanedanlığı ve diğer Müslüman hanedanlıklar da olabildiğince bilim insanlarına destek vermiştir. Özellikle Beyt'ül Hikmet (Bilgelik Evi) ve Bağdat şehrinin geneli ilim yuvası olmuştu. Hülagu Han tarafından Bağdat'ın yağmalanması ile birlikte İslam'ın altın çağı bitmişti, ama buna rağmen 17. yüzyıla kadar bilimsel çalışmalar devam etti.[kaynak belirtilmeli]
Rönesans ve Aydınlanma Çağı

Rönesans döneminde skolastik düşünce yıkılmaya ve yerine akıl ve bilim gelmeye başlamıştı. 15. yüzyılda icat edilen Gutenberg matbaası kitapların çoğaltılması ve bilginin daha hızlı yayılmasını sağladı. Coğrafi keşifler ve Kopernik, Galileo Galilei, Kepler, Newton gibi bilim insanları kilisenin her şeyi bildiği iddiasını çürütmüştü. Martin Luther ile başlayan reform hareketleri ile kilisenin gücü iyiden iyiye sarsılmıştı. Artık yavaş yavaş insanlar bilimsel açıdan işlere bakmaya başlasa da 19. yüzyıla kadar Avrupa tamamen Orta Çağ insanı olmaktan tam olarak kurtulamamıştı.
Rönesans döneminde Antik Yunan ve Roma'dan etkilenme söz konusuydu, İslam dünyası da belli bir oranda etkilenmiş ve insanlar kusursuzluğu aramaya başlamıştı. Bu Hümanizm'in doğuşuna neden olmuştu. Evren merkezini kaybetmiş ve Dünya haritaları baştan çizilmişti.
Aydınlanma çağı o dönemki bilgilerin bir kısmını tek bir çatı altında toplamak için yapılan tarihin bilinen ilk Ansiklopedisini yapmalarıyla başlamıştı. Aydınlanma çağı ile birlikte J.J. Rousseau ve Voltaire gibi filozoflar Hümanizmin daha da etkili olmasına ve baskı altındaki halkın Krallarına karşı ayaklanmasında etkili olmuştu.
O sıralarda ise Doğu Avrupa ve Osmanlı'da işler tam tersine yürüyor ve birçok kişi Batı Avrupa'daki akımlardan bilgisi olmuyor bunun yanında bazı Devletler ya tam ayak uyduramıyor ya da tamamen bu yeniliklerin dışında kalıyordu.
Çağdaş/Modern felsefe

19. yüzyıl gibi özellikle Batı Avrupa'da din gücünü kaybetmeye başlamış ve insanlar artık doğa bilimleri yardımı ile birçok şeye açıklama getiriyordu. Charles Darwin'in ortaya attığı evrim teorisi (1859), canlılığın varoluşuna dair birçok ezberleri bozmuştu. Darwinciliğin bilim dünyasında geniş kitlelerce kabulü için bir yüzyılın daha geçmesi gerekse de; evrim, kanıtlarla sürekli olarak desteklenmiş ve birçok farklı evrim görüşü ortaya çıkmıştır. Darwincilik; temelde bir biyoloji kuramı olup, sosyolojiyle doğrudan ilişkili olmamasına karşın, 20. yüzyıl Avrupa'sında Sosyal Darwincilik, öjeni gibi görüşlerin ve bu görüşü destekleyen faaliyetlerin gelişmesine de neden olmuştur.
Avrupa'daki Fransız ihtilali sonucunda milliyetçilik, adalet, eşitlik, özgürlük ve özellikle Antik çağdan beri sadece az nüfuslu ülkelerde işe yarayacağı düşünülen demokrasi yeniden yükselişe geçmişti. Ayrıca laiklik denen kavram da ortaya çıkmıştı. Modern zamanda özellikle felsefe Yahudi kökenli Almanlar tarafından bayağı bir gelişme kaydedildi. Karl Marx tarafından komünizm ideolojisi ortaya atıldı. Komünizm, 20. yüzyılda Bolşevik Devrimi ile SSCB'de kullanılmaya başlandı.
20. ve 21. yüzyılda artık Stephen Hawking ve Richard Feynman gibi bilim insanlarına göre artık felsefe ölmüştü, bilime hiçbir yararı yoktu ve onun yerine doğa bilimleri daha iyi ve doğru sonuçlar çıkarıyordu.
Platon büstü, Münih
Sivas Şifaiye Medrese
Ordu Büyükşehir Belediyesi

| Ordu Büyükşehir Belediyesi |
| --- | --- |


Slogan: DÜŞÜNEN ÜRETEN YARIŞAN ORDU
Kuruluş: 6 Aralık 2012 (12 yıl önce) (2012-12-06)
Tür: Büyükşehir belediyesi
Merkez: Altınordu
Belediye Başkanı: Mehmet Hilmi Güler (AK Parti)
Genel sekreter: Abdülkadir Hatipoğlu
Resmî site: ordu.bel.tr
Ordu Büyükşehir Belediyesi Ordu ilinin büyükşehir belediyesidir. Belediye başkanı Mehmet Hilmi Güler'dir.
Kuruluşu

6 Aralık 2012 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanan 6360 sayılı "On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması ile Bazı Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun"a göre kurulmuş ve ilin bütün sınırları Ordu Büyükşehir Belediyesi sınırlarına dahil edilmiştir.
Bağlı ilçeleri

Ana madde: Ordu'nun ilçeleri
Akkuş
Altınordu
Aybastı
Çamaş
Çatalpınar
Çaybaşı
Fatsa
Gölköy
Gülyalı
Gürgentepe
İkizce
Kabadüz
Kabataş
Korgan
Kumru, Ordu
Mesudiye
Perşembe, Ordu
Ulubey
Ünye
Bağlı iştirakiler

Ordu Büyükşehir Belediyesinin yedi anonim şirketi, kamu kuruluşu olarak ise OSKİ olmak üzere bir kuruluşu bulunmaktadır.
Orbel A.Ş.
Aksa A.Ş.
ORTUR A.Ş.
ORYAZ A.Ş.
OREN A.Ş.
ORTAR A.Ş.
ORKENT A.Ş.