Matematiğin zaman çizelgesi
Sembolik dönem > Modern dönem > 19. yüzyıl

1801 - Carl Friedrich Gauss'un sayılar teorisi incelemesi Disquisitiones Arithmeticae, Latince olarak yayımlandı.
1805 - Adrien-Marie Legendre, belirli bir gözlem kümesine bir eğri uydurmak için en küçük kareler yöntemini tanıttı.
1806 - Louis Poinsot, kalan iki Kepler-Poinsot çok yüzlüsünü keşfetti.
1806 - Jean-Robert Argand, Cebirin temel teoremi ve Argand diyagramının kanıtını yayınladı.
1807 - Joseph Fourier, fonksiyonların trigonometrik ayrışımı hakkındaki keşiflerini açıkladı.
1811 - Carl Friedrich Gauss karmaşık limitli integrallerin anlamını tartıştı ve bu tür integrallerin seçilen entegrasyon yoluna olan bağımlılığını kısaca incedi.
1815 - Siméon Denis Poisson, karmaşık düzlemdeki yollar boyunca entegrasyonlar gerçekleştirdi.
1817 - Bernard Bolzano, ara değer teoremini sundu - bir noktada negatif ve başka bir noktada pozitif olan sürekli bir fonksiyon, arada en az bir nokta için sıfır olmalıdır. Bolzano, limitin ilk resmi (ε, δ) tanımını verir.
1821 - Augustin-Louis Cauchy, sürekli fonksiyonların noktasal limitinin sürekli olduğuna dair hatalı bir "kanıt" içerdiği iddia edilen Cours d'Analyse'i yayınladı.
1822 - Augustin-Louis Cauchy, karmaşık düzlemde bir dikdörtgenin sınırı etrafında entegrasyon için Cauchy integral teoremini sundu.
1822 - Irisawa Shintarō Hiroatsu, bir Sangaku'da Soddy altıgenini analiz etti.
1823 - Sophie Germain Teoremi, Adrien-Marie Legendre'nin Essai sur la théorie des nombres adlı eserinin ikinci baskısında yayınlandı.
1824 - Niels Henrik Abel, Abel-Ruffini teoremini, genel beşinci dereceden veya daha yüksek dereceli denklemlerin yalnızca aritmetik işlemler ve kökleri içeren genel bir formülle çözülemeyeceğini kısmen kanıtladı.
1825 - Augustin-Louis Cauchy, genel entegrasyon yolları için Cauchy integral teoremini sundu - entegre edilen fonksiyonun sürekli bir türevi olduğunu varsaydı ve karmaşık analizde rezidü (kalıntı) teorisini sundu.
1825 - Peter Gustav Lejeune Dirichlet ve Adrien-Marie Legendre, n=5 için Fermat'nın son teoremini kanıtladı.
1825 - André-Marie Ampère, Stokes teoremini keşfetti.
1826 - Niels Henrik Abel, Augustin-Louis Cauchy'nin sürekli fonksiyonların noktasal limitinin sürekli olduğuna dair sözde “kanıtı”na karşı örnekler verdi.
1828 - George Green, Green teoremini kanıtladı.
1829 - János Bolyai, Gauss ve Lobachevsky hiperbolik Öklid dışı geometriyi icat etti.
1831 - Mikhail Vasilievich Ostrogradsky, Lagrange, Gauss ve Green tarafından daha önce açıklanan ıraksama teoreminin ilk kanıtını yeniden keşfetti ve verdi.
1832 - Évariste Galois, cebirsel denklemlerin çözülebilirliği için genel bir koşul sundu, böylece esasen grup teorisini ve Galois teorisini kurdu.
1832 - Lejeune Dirichlet, n=14 için Fermat'ın Son Teoremini kanıtladı.
1835 - Lejeune Dirichlet, aritmetik ilerlemelerde asal sayılar hakkındaki Dirichlet teoremini kanıtladı.
1837 - Pierre Wantzel, Küpü iki katına çıkarmanın ve Açıyı üçe bölmenin sadece bir pergel ve düz kenar cetvel ile gerçekleştirilmesi ve düzgün çokgenlerin çizilebilirliği probleminin tam anlamıyla tamamlanmasıyla imkansız olduğunu kanıtladı.
1837 - Peter Gustav Lejeune Dirichlet Analitik sayı teorisini geliştirdi.
1838 - Christoph Gudermann'ın yazdığı bir makalede tek tip yakınsamadan ilk kez bahsedildi; daha sonra Karl Weierstrass tarafından resmileştirildi. Augustin-Louis Cauchy'nin sürekli fonksiyonların noktasal limitinin Cauchy'nin 1821'de yayımlanan Cours d'Analyse'sinden itibaren sürekli olduğuna dair hatalı "kanıtını" düzeltmek için tek tip yakınsama gereklidir.
1841 - Karl Weierstrass, Laurent genişleme teoremini keşfetti ancak yayınlamadı.
1843 - Pierre-Alphonse Laurent, Laurent genişleme teoremini keşfetti ve sundu.
1843 - William Hamilton kuaterniyonlar kalkülüsünü keşfetti ve değişmez olduklarını çıkardı.
1847 - George Boole, artık Boole cebiri olarak adlandırılan şeyi tanımlayarak, Mantığın Matematiksel Analizi (The Mathematical Analysis of Logic) adlı eserinde sembolik mantığı resmîleştirdi.
1849 - George Gabriel Stokes, solitary dalgaların periyodik dalgaların bir kombinasyonundan kaynaklanabileceğini gösterdi.
1850 - Victor Alexandre Puiseux, kutuplar ve dallanma noktaları arasında ayrım yaptı ve temel tekil noktalar kavramını sundu.
1850 - George Gabriel Stokes, Stokes teoremini yeniden keşfetti ve kanıtladı.
1854 - Bernhard Riemann, Riemann geometrisini tanıttı.
1854 - Arthur Cayley, dört boyutlu uzaydaki dönüşleri temsil etmek için kuaterniyonların kullanılabileceğini gösterdi.
1858 - August Ferdinand Möbius, Möbius şeridini icat etti.
1858 - Charles Hermite eliptik ve modüler fonksiyonlarla genel beşinci derece denklemi çözdü.
1859 - Bernhard Riemann, asal sayıların dağılımı hakkında güçlü çıkarımları olan Riemann hipotezini formüle etti.
1868 - Eugenio Beltrami, Öklid'in paralellik postülatının Öklid geometrisinin diğer aksiyomlarından bağımsızlığını gösterdi.
1870 - Felix Klein, Lobachevski'nin geometrisi için bir analitik geometri inşa etti ve böylece kendi tutarlılığını ve Öklid'in beşinci postulatının mantıksal bağımsızlığını tesis etti.
1872 - Richard Dedekind, irrasyonel sayıları tanımlamak için şimdi "Dedekind kesimi (Dedekind Cut)" olarak adlandırılan ve gerçeküstü sayıları tanımlamak için kullanılan şeyi icat etti.
1873 - Charles Hermite, e'nin aşkın olduğunu kanıtladı.
1873 - Georg Frobenius, düzenli tekil noktalı doğrusal diferansiyel denklemlere seri çözümler bulma yöntemini sundu.
1874 - Georg Cantor, tüm gerçek sayılar kümesinin sayılamayacak kadar sonsuz olduğunu ancak tüm gerçek cebirsel sayıların kümesinin sayılabilecek şekilde sonsuz olduğunu kanıtladı. Kanıtı, 1891'de yayınladığı köşegen argümanını kullanmıyor.
1882 - Ferdinand von Lindemann, π'nin aşkın olduğunu ve bu nedenle bir pergel ve cetvelle çemberin kareleştirilemeyeceğini kanıtladı.
1882 - Felix Klein, Klein şişesini icat etti.
1895 - Diederik Korteweg ve Gustav de Vries, dikdörtgen kesitli bir kanaldaki uzun tek su dalgalarının gelişimini tanımlamak için Korteweg-de Vries denklemini türetti.
1895 - Georg Cantor, sonsuz kardinal sayıların aritmetiğini ve süreklilik hipotezini içeren küme teorisi hakkında bir kitap yayınladı.
1895 - Henri Poincaré, modern topolojiyi başlatan "Analysis Situs" makalesini yayınladı.
1896 - Jacques Hadamard ve Charles Jean de la Vallée-Poussin bağımsız olarak asal sayı teoremini ispatladı.
1896 - Hermann Minkowski Geometry of numbers adlı eserini sundu.
1899 - Georg Cantor, küme teorisinde bir çelişki keşfetti.
1899 - David Hilbert, Foundations of Geometry adlı eserinde kendi kendine tutarlı bir dizi geometrik aksiyom sundu.
1900 - David Hilbert, bazı matematiksel çalışmaların nerede gerekli olduğunu gösteren 23 problem listesini açıkladı.