stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Johnson Uzay Merkezi

| JSC |
| --- | --- |

 Yukarıdan aşağıya, soldan sağa: JSC'nin havadan görünümü, Uzay Aracı Model Tesisi, Christopher C. Kraft Jr. Görev Kontrol Merkezi, Nötr Yüzdürme Laboratuvarı ve Houston Uzay Merkezi Saturn V sergisi.
Genel bilgiler
Kuruluş tarihi: 1 Kasım 1961 (1961-11-01)
Önceki kurum: Uzay Görev Grubu
Personel sayısı: 3,200 sivil hizmet
Web sitesi: JSC home page
Lyndon B. Johnson Uzay Merkezi (JSC) NASA'nın insanlı uzay uçuş merkezidir (başlangıçta İnsanlı Uzay Aracı Merkezi olarak adlandırıldı), insanlı uzay uçuşu eğitimi, araştırması ve uçuş kontrolünün yürütüldüğü yerdir. Joseph L. Smith & Associates, Inc. tarafından inşa edilmiş ve NASA'ya kiralanmıştır. 19 Şubat 1973'te Amerika Birleşik Devletleri Senatosu'nun kararıyla son ABD başkanı ve Teksaslı Lyndon B. Johnson'ın onuruna yeniden adlandırıldı.
1,620 akre (0,656 ha) üzerine inşa edilmiş 100 binadan oluşan bir komplekstir. 1967'de "Uzay Şehri" resmi takma adını alan Houston'ın Clear Lake Bölgesi'nde Merkez, NASA'nın astronot birliklerine ev sahipliği yapar ve hem ABD'den hem de uluslararası ortaklarından astronotların eğitiminden sorumludur. Gemini 4'ten beri (Apollo, Skylab, Apollo–Soyuz ve Uzay Mekiği dahil) her NASA insanlı uzay uçuşu için uçuş kontrol işlevi sağlayan Christopher C. Kraft Jr. Görev Kontrol Merkezi'ne ev sahipliği yapar. Yaygın olarak "Görev Kontrolü" ve "Houston" telsiz çağrı işaretleriyle bilinir.
Orijinal İnsanlı Uzay Araç Merkezi, ABD mürettebatlı uzay uçuşu programını koordine etmek için kurulan Robert R. Gilruth başkanlığında (STG) Uzay Görev Grubu'ndan doğdu doğdu. STG, Hampton, Virginia'daki Langley Araştırma Merkezi'nde bulunuyordu ancak organizasyonel olarak Washington DC'nin hemen dışındaki Goddard Uzay Uçuş Merkezi'ne rapor verirdi. ABD insanlı uzay uçuşu programının artan ihtiyaçlarını karşılamak için personelini kendi organizasyonuna ve yeni bir tesise taşımak için 1961'de planlar başladı. Bu 1962'de ve 1963'te Humble Oil şirketi tarafından Rice Üniversitesi aracılığıyla bağışlanan arazi üzerinde inşa edilmiş ve Eylül 1963'te resmi olarak JSC kapılarını açmıştır. Bugün JSC, NASA'nın on büyük saha merkezinden birisidir.
Tarih

Johnson Uzay Merkezi'nin kökenleri NASA'nın Uzay Görev Grubu'na (STG) dayanır. 5 Kasım 1958'den başlayarak, Robert R. Gilruth yönetimindeki Langley Araştırma Merkezi mühendisleri, Merkür Projesi'ni ve mürettebatlı uzay programlarını yönetti. STG başlangıçta, 37 mühendis, 8 sekreter ve insan "bilgisayarları" (mekanik toplama makinelerinde hesaplamalar yapan kadınlar) dahil olmak üzere toplam 45 kişilik kadroyla Goddard Uzay Uçuş Merkezi organizasyonuna rapor verdi. 1959'da  merkez Avro Canada CF-105 Arrow projesinin iptali ile işten çıkarılan 32 Kanadalı mühendisi de ekledi. NASA'nın ilk yöneticisi T. Keith Glennan, ABD uzay programının büyümesinin STG'nin Langley ve Goddard merkezlerini aşmasına ve kendi konumunu gerektirmesine neden olacağını fark etti. 1 Ocak 1961'de henüz ismi açıklanmayan halefine (ki James E. Webb olduğu ortaya çıktı) yeni bir yer seçilmesini tavsiye eden bir not yazdı. O yılın ilerleyen zamanlarında Başkan John F. Kennedy on yılın sonuna kadar bir kişiyi Ay'a gönderme hedefini belirlediğinde, Gilruth'un Apollo Programını yönetmek için yeni test tesisleri ve araştırma laboratuvarlarıyla daha büyük bir organizasyona ihtiyacı olacağı netleşti.
Tarih > İnşaat ve erken operasyonlar

İnsanlı Uzay Aracı Merkezi civarındaki araziler ya Joseph L. Smith & Associates, Inc.'e aitti ya da münhasır kontrolü altındaydı. NASA, mülkün bir otoyolla karşı karşıya kalması için ek 600 akre (240 ha) bir alan satın aldı ve toplamda  20 akre (8,1 ha) bir rezerv sondaj alanı daha vardı. Charles Luckman tarafından tasarlanan merkezin inşaatı Nisan 1962'de başladı ve Gilruth'un yeni organizasyonu kuruldu ve Eylül ayına kadar geçici yerlere taşındı. O ay Kennedy, Rice Üniversitesi'nde ABD uzay programı üzerine bir konuşma yaptı. Konuşma, Apollo programını vurgulaması ile ünlüdür, ancak Kennedy ayrıca yeni Merkeze atıfta bulundu:
1.620 akre (6,6 km2)   tesis Eylül 1963'te resmi olarak işletmeye açılmıştır.
Tarih > İnşaat ve erken operasyonlar > Görev Kontrol Merkezi

1961'de Gemini Projesi için planlar başladığında Cape Canaveral Hava Kuvvetleri İstasyonu fırlatma merkezindeki Mercury Kontrol Merkezi'nin Gemini ve Apollo gibi manevra kabiliyetine sahip uzay araçlarıyla yapılan görevleri kontrol etmek için yetersiz kalacağı gittikçe daha netleşti. Christopher Kraft ve diğer üç uçuş kontrolörü, gelişmiş bir kontrol merkezi için neyin gerekli olduğunu araştırmaya başladı ve Philco'nun Western Development Laboratuvarı'na verilen çalışma sözleşmesini yönetti. Philco, Maryland'deki Canaveral veya Goddard Uzay Uçuş Merkezi yerine MSC' nin Bina 30'unda yer alacak olan yeni Görev Kontrol Merkezi'nin elektronik ekipmanının yapımı için teklif verdi ve ihaleyi kazandı. İnşaat 1963'te başladı.
Yeni merkezde canlı görev devam ederken gerçekleştirilecek sonraki bir görev için eğitim ve hazırlık sağlayan iki Görev Operasyon Kontrol Odası vardı. Ocak 1965'teki mürettebatsız Gemini 2  ve Mart 1965'teki ilk mürettebatlı Gemini uçuşu Gemini 3 sırasında test amacıyla çevrimiçi hale getirildi ancak Mercury Kontrol Merkezi bu uçuşların kontrolünden hala birincil sorumluluğa sahipti. Takip eden haziran ayında Gemini 4'ün uçuşu için tam faaliyete geçti ve Project Gemini Pojesinden sonraki tüm ABD mürettebatlı uzay görevleri için birincil uçuş kontrol merkezi oldu.
NASA 14 Nisan 2011'de merkeze Christopher C. Kraft Jr. Görev Kontrol Merkezi adını verdi.
Tarih > Apollo programı

JSC, NASA'nın astronot operasyonlarını barındırmanın yanı sıra, Ay'dan dönen ilk astronotların karantinaya alındığı ve ay örneklerinin çoğunun depolandığı eski Ay Kabul Laboratuvarı'nın yeridir. Merkezin İniş ve Kurtarma Bölümü, Gemini ve Apollo astronotlarının denize inişinden sonra sudan çıkış alıştırması yapması için Meksika Körfezi'nde MV <i id="mw0g">Retriever'</i>'ı işletti.
19 Şubat 1973'te Johnson'ın ölümünden sonra, Başkan Richard Nixon, Senato Çoğunluk Lideri olarak NASA'yı oluşturan 1958 yasasını destekleyen Johnson'ın onuruna İnsanlı Uzay Aracı Merkezi'ni yeniden adlandıran Senato kararını yasalaştırdı. Yeni adla adanma törenleri o yılın 27 Ağustos'unda yapıldı.
Johnson Uzay Merkezi'nde sergilenen eserlerden biri de Satürn V roketidir. S-IC ve S-II kademeleri arasındaki halka ve S-II ve S-IVB kademeleri arasındaki kaporta hariç bütündür ve artık uçuşa hazır gerçek eşyalardan yapılmıştır. Ayrıca iptal edilen Apollo 19 görevinde uçmayı amaçlayan gerçek (eksik olsa da) Apollo komut ve hizmet modülleri vardır.
Haziran 2019'da restore edilen Apollo Görev Kontrol Merkezi turistler için açıldı.
Tarih > Uzay Mekiği programı

28 Ocak 1986 Uzay Mekiği Challenger felaketinin ardından, Başkan Ronald Reagan ve First Leydi Nancy Reagan, astronotları onurlandıran bir anma töreninde konuşmak için 31 Ocak'ta JSC'ye gitti. 6,000 NASA çalışanı ve 4,000 misafirin yanı sıra mürettebatın aileleri katıldı. Tören sırasında, Hava Kuvvetleri grubu, NASA T-38 Talon süpersonik jetleri geleneksel kayıp adam düzeninde doğrudan olay yerinin üzerinde uçarken "Tanrı Amerika'yı Korusun" şarkısını söyledi. Tüm etkinlikler ulusal televizyon ve radyo ağları tarafından canlı olarak yayınlandı.
Benzer anma töreni 4 şubat 2003^'te Başkan George W. Bush ve First Lady Laura Bush'un da katıldığı Columbia Uzay Mekiği felaketinde ölen astronotlar için 4 Şubat 2003'te düzenlendi. Bu hizmet ulusal televizyon ve radyo ağları tarafından canlı olarak yayınlanmasına rağmen, esasen NASA çalışanlarına ve astronotların ailelerine yönelikti. Ulus için ikinci bir hizmet, iki gün sonra Washington Ulusal Katedrali'nde Başkan Yardımcısı Dick Cheney ve eşi Lynne tarafından yönetildi.
13 Eylül 2008'de, Ike Kasırgası Galveston'u kategori 2 kasırgası olarak vurdu ve Görev Kontrol Merkezi'ne ve JSC'deki diğer binalara küçük hasar verdi. Fırtına Ellington Field'daki  T-38 Talons için birkaç hangarın çatısına zarar verdi.
Tesisler

Johnson Uzay Merkezi, Amerika Birleşik Devletleri için tüm insan uzay uçuşlarını koordine eden ve izleyen NASA kontrol merkezi olan Christopher C. Kraft Jr. Görev Kontrol Merkezi'ne (MCC-H) 'ni kapsar. MCC-H, tüm Uzay Mekiği görevlerini yönetti ve halen Uluslararası Uzay İstasyonu'ndaki Amerikan faaliyetlerini yönetir.
Ulusal Tarihi Dönüm Noktası Apollo Görev Kontrol Merkezi Bina 30'dadır. Mürettebatlı bir uzay aracı fırlatma kulesini boşalttığı andan Dünya'ya geri inene kadar Görev Kontrolü'nün elindedir. MCC, uçuş kontrolörlerinin uzay uçuşlarını koordine ettiği ve izlediği birkaç Uçuş Kontrol Odasına ev sahipliği yapar. Odalar, uzay aracını izlemek, komuta etmek ve iletişim kurmak için birçok bilgisayar kaynağına sahiptir. Bir görev devam ederken, odalarda genellikle üç vardiya halinde, günün her saati personel bulunur.
JSC, ABD astronot birliklerinin planlama ve eğitiminin çoğunu üstlenir ve uzay yürüyüşleri için astronotların eğitiminde kritik bileşen olan Sonny Carter Eğitim Tesisi ve Nötr Yüzdürme Laboratuvarı gibi eğitim tesislerini kapsar. Nötr Yüzdürme Laboratuvarı kontrollü bir nötr  yüzdürme ortamı sağlar- astronotların sıfır g koşullarını simüle ederken ekstra araç faaliyet görevlerini uygulamak için eğittikleri yaklaşık 6,2 milyon ABD galonu (23,000 m3) su içeren çok büyük bir havuzdur. Tesis, mürettebat faaliyetlerine ve ağırlıksız koşullar altında vücut hareketinin değişkenliklerine alışmak için uçuş öncesi eğitimi verir.
Bina 31-N, Apollo programında Ay'dan getirilen örneklerin çoğunu depolayan, analiz eden ve işleyen Ay Numune Laboratuvarı Tesisi'ni barındırır.
Merkez ayrıca yedek Uzay Mekiği iniş alanı olarak hizmet veren ve 2010'dan sonra Mekik programının yerini alması planlanan Takımyıldızı programının koordinasyon tesisi olacak olan New Mexico'daki White Sands Test Tesisi'deki operasyonların yönetiminden de sorumluydu, ancak 2009'da iptal edildi.
Ziyaretçi merkezi, 1994'ten beri bitişikteki Houston Uzay Merkezi'ndedir; JSC Binası 2 daha önce ziyaretçi merkezini barındırıyordu.
Johnson Uzay Merkezi Heliportu (FAA LID: 72TX) kampüstedir.
Personel ve eğitim

Johnson Uzay Merkezi'nde 110 astronot da dahil olmak üzere yaklaşık 3,200 memur çalışır. İş gücünün büyük kısmı 11,000'den fazla müteahhitten oluşuyor. Ekim 2014 itibarıyla, Stinger Ghaffarian Technologies, United Space Alliance'ın ana sözleşmesini devraldı. Mayıs 2018 itibarıyla merkezin 12. direktörü Mark S Geyer'dir, ilki ise Robert R. Gilruth'idi.
NASA'nın astronot eğitimi Johnson Uzay Merkezi'nde verilir. Astronot adayları, uzay aracı sistemleri ve matematik, yönlendirme ve navigasyon, oşinografi, yörünge dinamiği, astronomi ve fizik gibi temel bilimlerde eğitim alırlar. Adayların uçuş eğitimlerine başlamadan önce askeri suda hayatta kalma eğitimlerini tamamlamaları gerekmektedir. Adayların ayrıca araç dışı eğitim için scuba-ustası olmaları ve yüzme testini geçmeleri gerekir. EVA eğitimi, Sonny Carter Eğitim Tesisi'nde yapılır. Adaylar ayrıca hiperbarik ve hipobarik atmosferik basınçlarla ilişkili acil durumlarla başa çıkmak için eğitilirler ve uzay uçuşunun mikro yerçekimine maruz kalırlar. Adaylar, NASA'nın yakındaki Ellington Field'da bulunan T-38 jet filosunda ayda 15 saat uçarak uçuş yeterliliklerini korurlar.
Araştırma

Johnson Uzay Merkezi NASA'nın insanlı uzay uçuşuyla ilgili bilimsel ve tıbbi araştırma programlarına liderlik eder. Uzay uçuşu için geliştirilen teknolojiler artık tıp, enerji, ulaşım, tarım, iletişim ve elektronik gibi birçok alanda kullanılır.
Astromaterials Araştırma ve Keşif Bilimi (ARES) ofisi, merkezde fizik bilimi araştırmalarını yapar. ARES, yer, gezegen ve uzay bilimlerinde temel araştırmalar yapan ARES bilim adamlarının tüm fonksiyonlarını ve faaliyetlerini yönlendirir ve yönetir. ARES bilim adamları ve mühendisleri, insan ve robotik uzay uçuşu programlarına destek verir. ARES'in sorumlulukları arasında Emniyet ve Görev Güvence Ofisi ve İnsanlı Uzay Uçuş Programları ile etkileşimi de yer alır.
Johnson Uzay Merkezi'ne, uzun süreli uzay uçuşlarıyla ilgili sağlık risklerini araştırmak için Baylor Tıp Fakültesi'ndeki Ulusal Uzay Biyomedikal Araştırma Enstitüsü ile yaptığı anlaşmanın beş yıl, 120 milyon dolarlık bir uzatması verildi. Uzatma, enstitü ve NASA'nın İnsan Araştırma Programı tarafından 2012'ye kadar uzayda uzun vadeli insan varlığını desteklemek için biyomedikal araştırmaların devam etmesine izin verecektir.
Önnefes Azaltma Programı, Uluslararası Uzay İstasyonu'ndan uzay yürüyüşlerinin güvenliğini ve verimliliğini artırmak için şu anda geliştirilmekte olan JSC'de bir araştırma çalışma programıdır.
Overset Grid-Flow yazılımı NASA Ames Araştırma Merkezi ile işbirliği içinde Johnson Uzay Merkezi'nde geliştirildi. Yazılım, hesaplamalı akışkan dinamiği kullanarak katı cisimlerin etrafındaki akışkan akışını simüle eder.
Anıt Korusu

Astronotlar, merkez müdürleri ve diğer NASA çalışanları, ana girişin ve ziyaretçi rozetleme merkezinin (110 nolu bina) yakınındaki bir Anıt Korusun'da anılır. Astronotların ve merkez müdürlerinin anısına adanmış ağaçlar girişe en yakın yuvarlak bir kümededir diğer çalışanlar ana girişe giden tesisteki bir yol boyunca arkada anılır.
Uzay Mekiği emekliliği

JSC, emekli olan Uzay Mekiği yörünge araçlarından birini sergilemek için teklifte bulundu ancak seçilmedi.
Galeri

Uluslararası Uzay istasyonu'ndan JSC'nin 2010 yılında çekilmiş bir fotoğrafı
Uzay Mekiği Challenger 1983'te JSC üzerinde Mekik Taşıyıcı Uçağı üzerinde
Görev Kontrol Merkezi 2004 yılında
2006'da Bina 9'da mekik simülatörü
2000 feet'ten kompleksin havadan görünümü, yakl. 1989
JSC Nötr Yüzdürme Laboratuvarı
Konuyla ilgili yayınlar

"Chapter 3: Houston - Texas - U.S.A.". Suddenly Tomorrow Came ... A History of the Johnson Space Center. National Aeronautics and Space Administration. 1993. ISBN 978-1502753588.
"LYNDON B. JOHNSON SPACE CENTER". NSTS Shuttle Reference Manual. NASA: Kennedy Space Center. 1988. Erişim tarihi: 19 Ocak 2010.
"PART III (A) Operational Phase of Project Mercury, May 5, 1961 through May 1962". Project Mercury: A Chronology. Special Publication. 4001. Washington: NASA. 1963. s. 152. 17 Kasım 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Kasım 2021.
Apollo: The Race to the Moon. New York: Simon and Schuster. 1989. ISBN 0-671-61101-1.
New York Times (20 Şubat 1973). "Houston Space Center Is Named for Johnson". The New York Times. s. 19. 5 Şubat 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Kasım 2021.
"50 – Statement About Signing a Bill Designating the Manned Spacecraft Center in Houston, Texas, as the Lyndon B. Johnson Space Center". 19 Şubat 1973. 19 Mayıs 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Temmuz 2011.
Uzay Görev Grubunun lideri Robert R. Gilruth, 1961'de NASA'nın İnsanlı Uzayaracı Merkezi'nin ilk direktörü oldu.
1969'da Apollo 11'in sonunda Görev Operasyon Kontrol Odası 2
Uzay Mekiği Columbia felaketinin kurbanları için derme çatma bir anıt ile 1 Şubat 2003'te JSC'ye giriş
Apollo 11 astronotları Neil Armstrong (solda) ve Buzz Aldrin, 18 Nisan 1969'da Bina 9'da eğitimde iken
Nötr Yüzdürme Laboratuvarı'nda bir mekik astronotunun eğitimi
Teoremler listesi

Bu sayfa teoremlerin bir listesidir. Ayrıca bakınız:
Sonlu basit grupların sınıflandırılması
Temel teoremlerin listesi
Yardımcı teoremler listesi
Varsayımların listesi
Eşitsizliklerin listesi
Matematiksel kanıtların listesi
Yanlış adlandırılmış teoremlerin listesi
Aşağıdaki sonuçların çoğu saf matematik'ten gelmektedir, ancak bazıları teorik fizik, ekonomi ve diğer uygulamalı alanlardan gelmektedir.
İçindekiler

0-9
A B C Ç D E F G H I İ J K L M N O Ö P Q R S Ş T U Ü V W X Y Z
0–9

15 ve 290 teoremleri (sayı teorisi)
2π teoremi (Riemann geometrisi)
A

AF+BG teoremi (cebirsel geometri)
ATS teoremi (sayı teorisi)
Abel binom teoremi (kombinatorikler)
Abel eğri teoremi (matematiksel analiz)
Abel teoremi (matematiksel analiz)
Abelyen ve tauberyen teoremleri (matematiksel analiz)
Abel–Jacobi teoremi (cebirsel geometri)
Abel–Ruffini teoremi (denklemler teorisi, Galois teorisi)
Abhyankar–Moh teoremi (cebirsel geometri)
Mutlak yakınsaklık teoremi (matematiksel seri)
Asiklik (Çevrimsiz) modeller teoremi (cebirsel topoloji)
Toplama teoremi (cebirsel geometri)
Adyabatik teorem (fizik)
Ado teoremi (Lie cebiri)
Ahiezer teoremi (karmaşık analiz)
Akra–Bazzi teoremi (bilgisayar bilimi)
Alternatif iç açı teoremi (geometri)
Albert–Brauer–Hasse–Noether teoremi (cebir)
Alchian–Allen teoremi (ekonomi)
Alperin–Brauer–Gorenstein teoremi (sonlu gruplar)
Amitsur–Levitzki teoremi (doğrusal cebir)
Analitik Fredholm teoremi (fonksiyonel analiz)
Anderson teoremi (gerçel analiz)
Andreotti–Frankel teoremi (cebirsel geometri)
Açıortay teoremi (Öklid geometrisi)
Ankeny-Artin-Chowla teoremi (sayı teorisi)
Anne teoremi (geometri)
Apéry teoremi (sayı teorisi)
Apollonius teoremi (Öklid geometrisi)
Appell–Humbert teoremi (karmaşık manifold)
Alan teoremi (açıkorur dönüşüm) (karmaşık analiz)
Aritmetik Riemann-Roch teoremi (cebirsel geometri)
Aronszajn–Smith teoremi (fonksiyonel analiz)
Varış teoremi (kuyruk teorisi)
Arrow imkansızlık teoremi (oyun teorisi)
Sanat galerisi teoremi (geometri)
Artin yaklaşım teoremi (değişmeli cebir)
Artin–Schreier teoremi (gerçek kapalı alanlar)
Artin–Wedderburn teoremi (soyut cebir)
Artin–Zorn teoremi (cebir)
Artstein teoremi (kontrol teorisi)
Arzelà–Ascoli teoremi (fonksiyonel analiz)
Atiyah–Bott sabit nokta teoremi (diferansiyel topoloji)
Atiyah–Segal tamamlama teoremi (homotopi teorisi)
Atiyah–Singer indeks teoremi (eliptik diferansiyel operatörler, harmonik analiz)
Atkinson teoremi (operatör teorisi)
Aumann anlaşma teoremi (istatistik)
Otonom yakınsama teoremi (dinamik sistemler)
Yardımcı polinom teoremi (Diyofant yaklaşımı)
Ax–Grothendieck teoremi (model teorisi)
Ax–Kochen teoremi (sayı teorisi)
Aztek elmas teoremi (kombinatorikler)
D

Dandelin teoremi (katı geometri)
Danskin teoremi (dışbükey analiz)
Darboux teoremi (gerçel analiz)
Darboux teoremi (semplektik topoloji)
Davenport–Schmidt teoremi (sayı teorisi, Diyofant yaklaşımı)
Dawson–Gärtner teoremi (asimptotik analiz)
de Branges teoremi (karmaşık analiz)
de Bruijn teoremi (ayrık geometri)
De Bruijn–Erdős teoremi (insidans geometrisi)
De Bruijn–Erdős teoremi (çizge teorisi)
De Finetti teoremi (olasılık)
De Franchis teoremi (Riemann yüzeyleri)
De Gua teoremi (geometri)
De Moivre teoremi (karmaşık analiz)
De Rham teoremi (diferansiyel topoloji)
Tümdengelim teoremi (mantık)
Denjoy–Luzin teoremi (dinamik sistemler)
Denjoy–Carleman teoremi (fonksiyonel analiz)
Desargues teoremi (projektif geometri)
Descartes teoremi (Öklid geometrisi)
Descartes'in toplam açısal kusur üzerine teoremi (çok yüzlü)
Diller–Elbise teoremi (alan teorisi)
Dilworth teoremi (kombinatorikler, düzen teorisi)
Dinostratus teoremi (geometri, analiz)
Vektör uzayları için boyut teoremi (vektör uzayı, doğrusal cebir)
Dini teoremi (analiz)
Dirac teoremleri (çizge teorisi)
Dirichlet yaklaşım teoremi (Diyofant yaklaşımı)
Dirichlet teoremi aritmetik ilerlemeler (sayı teorisi)
Dirichlet birim teoremi (cebirsel sayı teorisi)
Parçalanma teoremi (ölçü teorisi)
Diverjans teoremi (vektör hesabı)
Baskın yakınsaklık teoremi (Lebesgue integrali)
Donaldson teoremi (diferansiyel topoloji)
Donsker teoremi (olasılık teorisi)
Doob ayrıştırma teoremi (stokastik süreçler)
Doob martingale yakınsama teoremleri (stokastik süreçler)
Doob–Meyer ayrıştırma teoremi (stokastik süreçler)
Droz-Farny doğru teoremi (Öklid geometrisi)
Dudley teoremi (olasılık)
Duggan-Schwartz teoremi (oylama teorisi)
Dunford–Pettis teoremi (olasılık teorisi)
Dunford–Schwartz teoremi (fonksiyonel analiz)
E

Earnshaw teoremi (elektrostatik)
Easton teoremi (küme teorisi)
Eberlein–Šmulian teoremi (fonksiyonel analiz)
Kama-of-the-wedge teoremi (karmaşık analiz)
Edgeworth limit teoremi (ekonomi)
Egorov teoremi (ölçü teorisi)
Ehresmann teoremi (diferansiyel topoloji)
Eilenberg–Zilber teoremi (cebirsel topoloji)
Elitzur teoremi (fizik)
Engel teoremi (gösterim teorisi)
Zarf teoremi (varyasyonlar hesabı)
Eş iç teğet çemberler teoremi (Öklid geometrisi)
Eş dağılım teoremi (ergodik teori)
Eşbölüm teoremi (ergodik teori)
Eşbölüşüm teoremi (fizik)
Erdős–Anning teoremi (ayrık geometri)
Erdős–Dushnik–Miller teoremi (küme teorisi)
Erdős–Gallai teoremi (çizge teorisi)
Erdős–Ginzburg–Ziv teoremi (sayı teorisi)
Erdős–Kac teoremi (sayı teorisi)
Erdős–Ko–Rado teoremi (kombinatorikler)
Erdős–Nagy teoremi (ayrık geometri)
Erdős–Pósa teoremi (çizge teorisi)
Erdős–Rado teoremi (küme teorisi)
Erdős–Stone teoremi (çizge teorisi)
Öklid teoremi (sayı teorisi)
Öklid–Euler teoremi (sayı teorisi)
Euler dörtgen teoremi (geometri)
Euler çokyüzlü teoremi (çok yüzlü)
Euler dönüş teoremi (geometri)
Euler teoremi (diferansiyel geometri)
Euler teoremi (sayı teorisi)
Euler teoremi (geometri) (üçgen geometri)
Euler homojen fonksiyonlar teoremi (çok değişkenli analiz)
Değişim teoremi (doğrusal cebir)
Eksizyon teoremi (homoloji teorisi)
Dış açı teoremi (üçgen geometri)
Uç değer teoremi (kalkülüs)
F

F. ve M. Riesz teoremi (ölçü teorisi)
FWL teoremi (ekonomi)
Faltings teoremi (Diyofant geometrisi)
Farrell–Markushevich teoremi (karmaşık analiz)
Fáry teoremi (çizge teorisi)
Fary–Milnor teoremi (düğüm teorisi)
Fatou teoremi (karmaşık analiz)
Fatou–Lebesgue teoremi (gerçel analiz)
Faustman–Ohlin teoremi (ekonomi)
Feit–Thompson teoremi (sonlu gruplar)
Fejér teoremi (matematiksel analiz)
Fenchel dualite teoremi (dışbükey analiz)
Fenchel teoremi (diferansiyel geometri)
Fermat'nın son teoremi (sayı teorisi)
Fermat'nın küçük teoremi (sayı teorisi)
İki karenin toplamları üzerine Fermat teoremi (sayı teorisi)
Fermat teoremi (durağan noktalar) (gerçel analiz)
Fermat çokgen sayı teoremi (sayı teorisi)
Fernique teoremi (ölçü teorisi)
Ferrero–Washington teoremi (cebirsel sayı teorisi)
Fieller teoremi (istatistik)
Son değer teoremi (matematiksel analiz)
Finsler–Hadwiger teoremi (geometri)
Fisher ayırma teoremi (ekonomi)
Fisher–Tippett–Gnedenko teoremi (istatistik)
Fitting teoremi (grup teorisi)
Sabit nokta teoremi (matematiksel analiz)
Beş çember teoremi (çemberler)
Beş renk teoremi (çizge teorisi)
Sonsuz boyutlu uzaylarda sabit nokta teoremleri
Floquet teoremi (diferansiyel denklemler)
Dalgalanma dağılım teoremi (fizik)
Dalgalanma teoremi (istatistiksel mekanik)
Ford teoremi (sayı teorisi)
Odak alt grup teoremi (soyut cebir)
Foster teoremi (istatistik)
Dört renk teoremi (çizge teorisi)
Dört köşe teoremi (diferansiyel geometri)
Fourier ters çevirme teoremi (harmonik analiz)
Fourier teoremi (harmonik analiz)
Franel–Landau teoremi (sayı teorisi)
Fraňková–Helly seçim teoremi (matematiksel analiz)
Fredholm teoremi (Lineer cebir)
Özgür irade teoremi (kuantum fiziği)
Freidlin–Wentzell teoremi (stokastik süreçler)
Freiman teoremi (sayı teorisi)
Freudenthal süspansiyon teoremi (homotopi teorisi)
Freyd eş fonksiyon teoremi (kategori teorisi)
Frobenius determinant teoremi (grup teorisi)
Frobenius karşılıklılık teoremi (grup gösterimi)
Frobenius teoremi (foliasyon)
Frobenius teoremi (soyut cebir)
Froda teoremi (matematiksel analiz)
Frucht teoremi (çizge teorisi)
Fubini teoremi (integral)
Fubini farklılaşma teoremi (gerçel analiz)
Fuchs teoremi (diferansiyel denklemler)
Fuglede teoremi (fonksiyonel analiz)
Tam istihdam teoremi (teorik bilgisayar bilimi)
Fulton–Hansen bağlantılılık teoremi (cebirsel geometri)
Cebirin temel teoremi (karmaşık analiz)
Arbitrajsız fiyatlandırmanın temel teoremi (finansal matematik)
Aritmetiğin temel teoremi (sayı teorisi)
Kalkülüsün temel teoremi (analiz)
Homomorfizmler üzerine temel teorem (soyut cebir)
Refah ekonomisinin temel teoremleri (ekonomi)