Korku ve titreme

Korku ve Titreme (orijinal Danca başlığı: Frygt og Bæven ), Søren Kierkegaard'ın 1843'te Johannes de silentio (Latince John of the Silence ) takma adıyla yayınlanan felsefi bir eseridir. Başlık, Filipililer 2:12'den bir satıra göndermedir, "...korku ve titreme ile kurtuluşunuzu sağlamaya devam edin." - kendisi muhtemelen Mezmurlar 55:5, "Bana korku ve titreme geldi ..."
İbrahim ve ailesi Ur'dan ayrılıyor
Kierkegaard, İshak'ın Bağlanması sırasında İbrahim'de mevcut olması gereken kaygıyı  anlamak istedi. İbrahim'in görevi tamamlama ya da Tanrı'nın emirlerine uymayı reddetme seçeneği vardı. Üç buçuk günlük yolculuğa ve oğlunun kaybına razı oldu. " Sarah'ya hiçbir şey söylemedi, Eliezer'e hiçbir şey söylemedi. Ne de olsa onu kim anlayabilirdi, çünkü ayartmanın doğası ondan bir sessizlik sözü almadı mı? Odunları ayırdı, İshak'ı bağladı, ateşi yaktı, bıçağı çekti."  Her şeyi kendine sakladığı ve duygularını açığa vurmamayı tercih ettiği için "evrenselden daha yüksek olarak kendini izole etti". Kierkegaard , Korku ve Titreme ve Tekrarlama'da iki tür insan tasavvur eder. Biri umut içinde yaşıyor olan İbrahim, diğeri hafızada yaşıyor  olan Genç Adam ve Constantin Constantius. Symparanekromenoi ve En Mutsuz Adam önünde verilen derslerde bunları önceden tartıştı. Biri "dışarıdaki" bir şeyden mutluluk umarken diğeri kendi içindeki bir şeyden mutluluk bulur. Bunu, aynı tarihte yayınlanan yapıcı konuşmasında ortaya koydu.
Bir kişi bir şeyi gördüğünde ve bir diğeri aynı şeyde başka bir şey gördüğünde, o zaman biri diğerinin gizlediği şeyi keşfeder. Gözlemlenen nesne dış dünyaya ait olduğu sürece, gözlemcinin nasıl oluştuğu muhtemelen daha az önemlidir ya da daha doğru bir ifadeyle, gözlem için gerekli olan şey onun daha derin doğasıyla alakasız bir şeydir. Ancak gözlem nesnesi ruhun dünyasına ne kadar aitse, gözlemcinin kendi içsel doğasında nasıl oluştuğu da o kadar önemlidir, çünkü ruhani olan her şey yalnızca özgürlük içinde temellük edilir; ama özgürlük içinde temellük edilen şey de ortaya çıkar. O halde fark dışsal değil içseldir ve bir insanı ve onun gözlemini safsız kılan her şey içeriden gelir.
Kierkegaard, "Sonsuz teslimiyet, inançtan önceki son aşamadır, bu nedenle bu hareketi yapmayan hiç kimse inanç sahibi değildir, çünkü yalnızca sonsuz teslimiyette kişi kendi ebedi geçerliliğinin bilincine varır ve ancak o zaman kişi varoluşu kavramaktan söz edebilir. İman sayesinde."  Daha önceki bir kitabında bu tür bir bilinçten bahsetmişti. "İnsanın hayatında öyle bir an gelir ki dolaysızlık olgunlaşır ve ruh daha yüksek bir forma ihtiyaç duyar, kendini ruh olarak ele geçirmek ister. Dolaysız ruh olarak, kişi tüm dünyevi yaşamla bağlantılıdır ve şimdi ruh kendini bu dağılmadan, tabiri caizse, bir araya toplamak ve kendi içinde başkaldırmak ister; kişilik ebedi geçerliliğinin bilincine varmak ister. Bu olmazsa, hareket durursa, bastırılırsa bunalım başlar."  İbrahim, ebedî varlığının bilincine vardığında iman kapısına gelmiş ve imanına göre hareket etmiştir. Bu eylemde bir inanç şövalyesi oldu. Başka bir deyişle, kişi tüm dünyevi mallarından sonsuz bir teslimiyet içinde vazgeçmeli ve ayrıca Tanrı'dan daha çok sevdiği her ne varsa ondan vazgeçmeye istekli olmalıdır.
Kierkegaard, okuyucunun ruhun iç dünyası ile etik ve estetiğin dış dünyası arasındaki farkı anlamasına yardımcı olmak için Georg Wilhelm Friedrich Hegel'in etik sistemini ve Agnes ve deniz adamı  Iphigenia at Aulis ve diğerlerinin estetik öykülerini kullandı. .
Birkaç yetkili, çalışmayı otobiyografik olarak görüyor. Kierkegaard'ın nişanlısı Regine Olsen'i kaybetmesi üzerinden kendi kendine çalışma biçimi olarak açıklanabilir. Abraham, Kierkegaard olur ve Isaac, bu yorumda Regine olur.