stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Beta-laktam antibiyotikler
Potens

Ayrıca bakınız: β-laktam reaktivitesi
β-laktam antibiyotiklerin iki yapısal özelliği antibiyotik potensleri ile ilişkilendirilmiştir. Bunlardan ilki "Woodward parametresi" olarak bilinen h'dir ve β-laktamın tepe noktası olarak nitrojen atomu ve taban olarak üç komşu karbon atomu tarafından oluşturulan piramidin yüksekliğidir (angstrom cinsinden). İkincisi "Cohen parametresi" olarak adlandırılır, c ve karboksilatın karbon atomu ile β-laktam karbonilinin oksijen atomu arasındaki mesafedir. Bu mesafenin, karboksilat bağlama bölgesi ile PBP enziminin oksiyanyon deliği arasındaki mesafeye karşılık geldiği düşünülmektedir. En iyi antibiyotikler daha yüksek h değerlerine (hidrolize karşı daha reaktif) ve daha düşük c değerlerine (PBP'lere daha iyi bağlanma) sahip olanlardır.
Direnç biçimleri

Tanım gereği, tüm β-laktam antibiyotiklerin yapısında bir β-laktam halkası bulunur. Bu antibiyotiklerin etkinliği, PBP'ye bozulmadan ulaşma ve PBP'ye bağlanma kabiliyetlerine dayanır. Bu nedenle, β-laktamlara karşı bakteriyel direncin iki ana modu vardır:
Direnç biçimleri > β-laktam halkasının enzimatik hidrolizi

Bakteri β-laktamaz enzimi veya penisilinaz enzimi üretirse, enzim antibiyotiğin β-laktam halkasını hidrolize ederek antibiyotiği etkisiz hale getirecektir. (Bu tür bir enzime örnek olarak 2009 yılında keşfedilen Yeni Delhi metallo-beta-laktamaz 1 verilebilir). Bu enzimleri kodlayan genler bakteriyel kromozomda doğal olarak mevcut olabilir veya plazmid transferi (plazmid aracılı direnç) yoluyla edinilebilir ve β-laktamaz gen ekspresyonu β-laktamlara maruz kalma ile indüklenebilir.[kaynak belirtilmeli]
Bir bakteri tarafından β-laktamaz üretilmesi, β-laktam antibiyotiklerle tüm tedavi seçeneklerini ortadan kaldırmaz. Bazı durumlarda, β-laktam antibiyotikler bir β-laktamaz inhibitörü ile birlikte uygulanabilir. Örneğin, Augmentin (FGP) amoksisilin (bir β-laktam antibiyotik) ve klavulanik asitten (bir β-laktamaz inhibitörü) oluşur. Klavulanik asit, tüm β-laktamaz enzimlerini bastırmak ve amoksisilinin β-laktamaz enzimlerinden etkilenmemesi için etkili bir antagonist görevi görmek üzere tasarlanmıştır. Bir diğer β-laktam/β-laktamaz inhibitörü kombinasyonu, Gram-pozitif ve negatif aerobik ve anaerobik bakterileri içeren geniş bir antibakteriyel aktivite spektrumuna sahip piperasilin/tazobaktamdır. Piperasiline tazobaktam eklenmesi, bazı geniş spektrumlu β-laktamazlar da dahil olmak üzere çok çeşitli β-laktamaz enzimlerine karşı stabilitesini artırmıştır.
Boronik asitler gibi diğer β-laktamaz inhibitörleri, β-laktamazların aktif bölgesine geri dönüşümsüz olarak bağlandıkları için üzerinde çalışılmaktadır. Bu, klavulanik asit ve benzeri beta-laktam rakiplerine göre bir avantajdır, çünkü hidrolize edilemezler. Şu anda beta-laktamazların farklı izozimlerini hedeflemek üzere özel boronik asitler geliştirmek için kapsamlı araştırmalar yapılmaktadır.
Bununla birlikte, β-laktamaz üreten bakterilerle enfeksiyondan şüphelenilen tüm durumlarda, tedavi öncesinde uygun bir β-laktam antibiyotik seçimi dikkatle değerlendirilmelidir. Özellikle, uygun β-laktam antibiyotik tedavisinin seçilmesi, belirli düzeyde β-laktamaz ekspresyonu barındıran organizmalara karşı büyük önem taşımaktadır. Bu durumda, tedavinin başlangıcında en uygun β-laktam antibiyotik tedavisinin kullanılmaması, daha yüksek düzeyde β-laktamaz ekspresyonuna sahip bakterilerin seçilmesine neden olabilir ve böylece diğer β-laktam antibiyotiklerle daha fazla çaba gösterilmesini zorlaştırabilir.
Direnç biçimleri > Değiştirilmiş penisilin bağlayıcı proteinlere sahip olma

Bakteriyel enfeksiyonları kontrol etmek için β-laktamların kullanımına bir yanıt olarak, bazı bakteriler yeni yapılara sahip penisilin bağlayıcı proteinler geliştirmiştir. β-laktam antibiyotikler bu değiştirilmiş PBP'lere etkili bir şekilde bağlanamaz ve sonuç olarak β-laktamlar hücre duvarı sentezini bozmada daha az etkilidir. Bu direnç modunun dikkate değer örnekleri arasında metisiline dirençli Staphylococcus aureus (MDSA) ve penisiline dirençli Streptococcus pneumoniae yer almaktadır. Değişmiş PBP'ler, β-laktam antibiyotiklerle tüm tedavi seçeneklerini ortadan kaldırmaz.
Adlandırma

β-laktamlar çekirdek halka yapılarına göre sınıflandırılır.
Doymuş beş üyeli halkalara kaynaşmış β-laktamlar:
Tiyazolidin halkaları içeren β-laktamlar penam olarak adlandırılır.
Pirolidin halkaları içeren β-laktamlar karbapenamlar olarak adlandırılır.
Oksazolidin halkalarına kaynaşmış β-laktamlar oksapenamlar veya klavamlar olarak adlandırılır.
Doymamış beş üyeli halkalara kaynaşmış β-laktamlar:
2,3-dihidrotiyazol halkaları içeren β-laktamlar penem olarak adlandırılır.
2,3-dihidro-1H-pirol halkaları içeren β-laktamlar karbapenem olarak adlandırılır.
Doymamış altı üyeli halkalara kaynaşmış β-laktamlar:
3,6-dihidro-2H-1,3-tiyazin halkaları içeren β-laktamlar sefem olarak adlandırılır.
1,2,3,4-tetrahidropiridin halkaları içeren β-laktamlar karbasefem olarak adlandırılır.
3,6-dihidro-2H-1,3-oksazin halkaları içeren β-laktamlar oksasefem olarak adlandırılır.
Başka bir halkaya kaynaşmamış β-laktamlar monobaktam olarak adlandırılır.
Geleneksel olarak, bisiklik β-laktamlar, belirli bir sınıfta hangi atom olduğuna bakılmaksızın, penam ve sefemlerde sülfürün işgal ettiği konumdan başlayarak numaralandırılır. Yani, pozisyon 1 her zaman β-laktam halkasının β-karbonuna bitişiktir. Numaralandırma, β-laktamın β-karbonuna ulaşılana kadar birinci konumdan saat yönünde devam eder ve bu noktada numaralandırma, kalan karbonları numaralandırmak için laktam halkası etrafında saat yönünün tersine devam eder. Örneğin, beş üyeli halkalara kaynaşmış tüm bisiklik β-laktamların azot atomu, penamlarda olduğu gibi 4. pozisyonda etiketlenirken, sefemlerde azot 5. pozisyondadır.
Monobaktamların numaralandırılması IUPAC'a uygundur; nitrojen atomu 1, karbonil karbonu 2, α-karbonu 3 ve β-karbonu 4 konumundadır.
Biyosentez

Bugüne kadar, bu antibiyotik ailesinin β-laktam çekirdeğini biyosentezlemek için iki farklı yöntem keşfedilmiştir. Keşfedilen ilk yol, penam ve sefemlerin yoludur. Bu yol, lineer tripeptit δ-(L-α-aminoadipil)-L-sistein-D-valin (ACV) üreten bir nonribozomal peptit sentetaz (NRPS), ACV sentetaz (ACVS) ile başlar. ACV, penam çekirdek yapısını oluşturmak için izopenisilin N sentaz (IPNS) tarafından bisiklik ara ürün izopenisilin N'ye oksidatif olarak siklize edilir (tek bir enzimle iki siklizasyon). Çeşitli transamidasyonlar farklı doğal penisilinlere yol açar.
Sefemlerin biyosentezi, izopenisilin N'de oksidatif bir halka genişlemesi ile sefem çekirdeğine dallanır. Penisilinlerde olduğu gibi, sefalosporinler ve sefamisinlerin çeşitliliği de farklı transamidasyonlardan kaynaklanır.
Penam ve sefemlerde halka kapanması β-laktamın 1. ve 4. pozisyonları arasında ve oksidatif olarak gerçekleşirken, klavam ve karbapenemlerin halkaları halkanın 1. ve 2. pozisyonları arasında iki elektronlu süreçlerle kapanır. Bu siklizasyonlardan β-laktam sentetazlar sorumludur ve açık halka substratlarının karboksilatı ATP tarafından aktive edilir. Klavamlarda β-laktam ikinci halkadan önce oluşur; karbapenemlerde ise β-laktam halkası ikinci sırada kapanır.[kaynak belirtilmeli]
Tabtoksinin β-laktam halkasının biyosentezi, klavamlar ve karbapenemlerinkini yansıtmaktadır. Sulfazecin ve nocardicinler gibi diğer monobaktamlarda laktam halkasının kapanması, β-karbonunda konfigürasyonun ters çevrilmesini içeren üçüncü bir mekanizmayı içerebilir.
Penisilin ve diğer β-laktam antibiyotiklerin çoğu, normalde bakteri hücre duvarlarının çapraz bağlanmasını katalize eden penisilin bağlayıcı proteinleri inhibe ederek etki gösterir.
Klavulanik asit
Amoksisilin
Bu şekil, çeşitli β-laktam bileşik sınıfları arasındaki farklı β-laktam kapanma yöntemlerini özetlemektedir. Penamlar ve sefemler oksidatif olarak siklize olur (birinci sıra); klavamlar ve karbapenemler ATP kullanan amidasyon ile kapanır (ikinci ve üçüncü sıra); ve bazı monobaktamlar üçüncü bir yöntemle kapanabilir (dördüncü sıra).
Kaʻahumanu

Kaʻahumanu (17 Mart 1768 - 5 Haziran 1832) ("tüylü manto") konsort kraliçeydi ve Kuhina Nui olarak Hawaiʻ i Krallığının naibi olarak hareket etti. Kral I. Kamehameha'nın en sevdiği karısıydı ve aynı zamanda politik olarak en güçlü olanıydı ve ilk iki halefinin hükümdarlığı sırasında krallıkta eş-yönetici olarak hatırı sayılır bir güce sahip olmaya devam etti.
Erken dönemleri

Kaʻahumanu, Hawaii'nin Maui adasındaki Hāna'da Puu Kauiki adlı bir mağarada 17 Mart 1768'de doğdu. Mevcut Kaahumanu Derneği, 17 Mart'ta adaşı olduğu doğum gününü kutlamaktadır. Babası Keʻeaumoku Papaʻiahiahi, Hawaiʻi adasından kaçak bir aliʻi (asil) idi ve annesi üvey kardeşi Maui'nin merhum kralı Kamehameha Nui'nin karısı Nāmāhānaikaleleokalani idi. Annesi aracılığıyla Maui'nin birçok kralıyla akraba oldu. Babası aracılığıyla, her ikisi de Hawaiʻi adasının ortak atası olan Prenses Kalanikauleleiaiwi'yi paylaşan Kamehameha I'in üçüncü kuzeniydi. Adını babasının rakibi Kahekilinuiʻahumanu'dan aldı.
Kardeşleri arasında Hawaii adasının Valisi John Adams Kuakini, Kraliçe Kalākua Kaheiheimālie ve Maui Valisi George Keʻeaumoku II bulunmaktadır.[kaynak belirtilmeli] Babası, Kamehameha I'in danışmanı ve arkadaşı idi ve sonunda Maui'nin kraliyet valisi oldu. Kaʻahumanu'nun on üç yaşındayken onunla evlenmesini ayarladı. Kamehameha'nın çok sayıda karısı vardı ama Kaʻahumanu gözdesi olacak ve adaları birleştirmek için savaşını teşvik edecekti.
Naip kraliçe

Kaʻahumanu, Kamehameha'nın en sevdiği eşlerinden biri ve en güçlüsüydü. Kamehameha'nın 8 Mayıs 1819'da ölümü üzerine Kaʻahumanu, merhum kralın, Hawaiʻi Krallığı üzerindeki yönetimini Kamehameha II adını alan 22 yaşındaki oğlu Liholiho ile paylaşmayı dilediğini duyurdu. Danışmanlar konseyi, eş vekil veya modern zaman başbakanına benzer bir şekilde, onun için kuhina nui görevini kabul etti ve oluşturdu. Güç tabanı büyüdü ve hem Kamehameha II hem de Tahtı Kamehameha III olarak devralan Kauikeaouli'nin hükümdarlığı sırasında Kraliçe Naibi olarak hüküm sürdü.
Bazı açılardan Kaʻahumanu, zamanının ilerisindeydi ve kendi menfaatine olmasına rağmen, yerli Hawai kadınlarının haklarını savundu. 'Ai Noa (bedava yemek) olarak bilinen şeyde Kaʻahumanu, son kocasının eşlerinden biri olan ve aynı zamanda Kamehameha II'nin hükümdarlığı sırasında Kraliçe Naibi olan Keōpūolani ile genç kralla aynı masada yemek yemek için komplo kurdu. Özellikle, Kahuna-nui krallığının, Hewahewa Kapusunu kaldırmaya yönelik çabalarını desteklemek için bu komployu destekledi. Ölümüne yol açması gereken büyük bir kapu'yu bozdu, ancak oğlu onu öldürmeyi reddetti; bu olay, monarşinin kapu'ya olan desteğini etkili bir şekilde kırdı ve sistemin yasa dışı olmasına neden oldu
Kaumualiʻi of Kauaʻi

Kauaʻi adası ve onun konusu olan Niʻihau adası, Kamehameha tarafından hiçbir zaman zorla fethedilmedi. Yıllarca süren direnişin ardından, Kamehameha'nın donanması karşısında kansız bir teslimiyet için pazarlık yaptılar. 1810'da adanın Kralı Kaumualiʻi, Kamehameha'nın vasalı oldu. Kamehameha I öldüğünde, Kamehameha II ve Ka'ahumanu Kaua'i'nin krallıktan kaçacağından korkuyordu. Birliği korumak için 9 Ekim 1821'de Kaumualiʻi'yi kaçırdılar ve Kaʻahumanu onunla zorla evlendi. Kaumualiʻi 1824'te öldükten ve Kaumualiʻi'nin oğlu Humehume tarafından bir isyan bastırıldıktan sonra, diğer oğlu Kealiʻiahonui ile evlendi.
Hıristiyan olması

Nisan 1824'te Kaʻahumanu, Protestan Hristiyanlığı benimsediğini açıkça kabul etti ve tebaasını imanla vaftiz edilmeleri için teşvik etti. Aynı yıl, Hawaii'yi Hristiyan etiği ve değerleri ve On Emir'den sonra modellenen ilk kodlanmış yasaları ile sundu. Kaʻahumanu, 5 Aralık 1825'te bugün Kawaiahaʻo Kilisesi'nin bulunduğu yerde vaftiz edildi. "Elizabeth" adını aldı.
Misyonerler Kaʻahumanu'yu Honolulu'da Barış Meryem Ana Katedrali'ni kuran Roma Katolik Kilisesi'nin ada ülkesinden kaldırılması gerektiğine ikna ettiler. 7 Temmuz 1827'de ilk Katolik misyonerlere gitme emri verdi. 1830'da Kaʻahumanu, Katolik öğretilerini yasaklayan ve yasayı çiğneyenleri sınır dışı etmekle tehdit eden bir yasa imzaladı.
1832'de Kaʻahumanu Maui'yi ziyaret etti ve şimdi Ka'ahumanu Kilisesi'nin bulunduğu yere geldi ve Jonathan Smith Green'in başkanlık ettiği hizmetlere tanık oldu. Bunu gören Kraliçe Ka'ahumanu, Cemaatçi misyondan kalıcı kilise yapısına onun adını vermesini istedi. Ancak, bu talep, Edward Bailey'in sitedeki dördüncü ve mevcut yapıyı Kraliçe'den sonra adlandırdığı 1876 yılına kadar yerine getirilmedi.
Amerikan ilişkilerinin kurulması

Kaʻahumanu ve Kral Kamehameha III, Hawaiʻi Krallığı ile Amerika Birleşik Devletleri arasındaki ilk antlaşmayı Başkan John Quincy Adams yönetiminde 1826'da müzakere etti. Antlaşma, Amerikalı tüccarlara borçları olan yerli Hawaiililerin sorumluluğunu üstlendi ve faturayı 150.000 dolar değerinde sandal ağacı ile ödedi; bu, tüccarlara borcu olan şeflerin desteğini kazandı. Aynı belge aynı zamanda Amerikalıların iş yapmak için Hawaii'nin tüm limanlarına girme hakkına sahip olmasını sağlayan bir serbest ticaret anlaşmasıydı. Amerikalılara ayrıca Hawaii mahkemelerinde dava açma ve Hawai yasaları tarafından korunma hakkı verildi.
1827'de Kaʻahumanu rüzgarlı adalar turundan döndükten sonra sağlığı giderek azaldı. Hastalığı sırasında misyonerler, adı altın harflerle kazınmış kırmızı deriye ciltlenmiş, Yeni Ahit'in ilk nüshasını Hawaii dilinde basmışlardı. Honolulu yakınlarındaki Mānoa Vadisi'nde 5 Haziran 1832'de bağırsak hastalığından ölümüne kadar onunla birlikte tutuldu. Cenazesi, Hawaiʻi'nin Westminster Manastırı olarak görevlendirilen Kawaiahaʻo Kilisesi'nde düzenlendi. Hizmetlere Hiram Bingham başkanlık ediyordu. ʻIolani Sarayı arazisine defnedildi, ancak cenazesi daha sonra Kraliyet Mozolesi'ne taşındı. Waiola Kilisesi mezarlığındaki büyük anıt, aslında yanına gömülmeyi ümit ettiği Kaumualiʻi anıtıdır.
Konuyla ilgili yayınlar

Daws, A. Gavan (1970). Shoal of Time. Honolulu, Hawai'i: University of Hawaii Press. ISBN 0824803248.
Mellen, Kathleen Dickinson (1952). The Magnificent Matriarch, Kaahumanu, Queen of Hawaii. New York: Hastings House. ASIN B0007DM0VM.
Mellen, Kathleen Dickinson (1954). Hawaiian Majesty. Londra: Melrose. ASIN B0000CISII.
Patterson, Rosemary I. (1998). Kuhina Nui: A Novel Based on the Life of Kaʻahumanu, the Queen Regent of Hawaiʻi (1819-1832). Columbus, Ohio: Pine Island Press. ISBN 1-880836-21-1.
Silverman, Jane L. (1995). Kaʻahumanu: Molder of Change. Friends of the Judiciary History Center of Hawaiʻi. ISBN 0-9619234-0-7.
Palestine (At)

| Palestine |
| --- | --- |
Babası: Fair Trial
Büyük babası: Fairway
Kısrak: Una
Kısrak babası: Tetratema
Cinsiyet: Aygır
Doğum: 1947
Ülke: İngiltere
Yetiştirici: Aga Khan III
Sahibi: Aga Khan III
Antrenör: Marcus Marsh
Kayıt: 13: 11-1-0
Kazançları: £38,515
Önemli başarıları
Coventry Stakes (1949) Richmond Stakes (1949) Gimcrack Stakes (1949) Champagne Stakes (1949) 2000 Guineas (1950) St. James's Palace Stakes (1950) Sussex Stakes (1950)
Ödülleri
Şampiyon İki Yaşlı Tay(1964)
 Son güncelleme:
Palestine (1947 –  1974) İrlanda doğumlu, Fransa'da çekim yapılmış safkan yarış atı ve aygır. Katıldığı 13 yarışın 3 tanesinden birinci olarak ayrılmayı başaran aygır 1949 yılı Richmond Stakes galibidir.
Madame Bey

| Madame Sıdki Bey |
| --- | --- |
Mademe Bey Washington DC'de.
Doğum: Hranoush Agaganian 1881 İstanbul, Osmanlı İmparatorluğu
Ölüm: 30 Ocak 1942
Evlilik: Mehmet Sıdki Bey

Fairmount Mezarlığı, Chatham, New Jersey'de Sıdki Bey ve Madame Bey için anısına mezar taşı
Madame Sıdki Bey  (Hranuş Sıdki Hanım) (d. 1881 – ö. 30 Ocak 1942), diplomat eşi olarak gittiği ABD'de 1923-1942 yılları arasında  dünya şampiyonu boksörler yetiştiren bir boks kampı işletmiş Osmanlı kadınıdır.
Solanum americanum

Solanum americanum meyveleri
Solanum americanum, Solanum cinsine bağlı bir bitki türüdür. Doğal yaşam alanları arasında, Amerika, Melanezya, Yeni Gine ve Avustralya'nın tropik ve subtropik bölgeleri vardır.
Araştırmalar, türde toksik glikoalkaloidlerin var olduğunu göstermektedir ve S. americanum'un bitkisel ilaç ve gıda olarak kullanımında dikkatli olunması gereken uyarılar bulunmaktadır. Yeşil meyve özellikle zehirlidir ve olgunlaşmamış meyveleri yemek çocukların ölümüne neden olmuştur. Olgun meyveler ve yapraklar da zehirlenmeye neden olabilir ancak toksisite olgunlaşma ile bir şekilde azalır gibi görünmektedir. Toksisitenin kaynağı, yüksek seviyelerdeki solanin ve solamargin glikoalkaloidlerinden kaynaklanmaktadır. Bitkide bulunan diğer toksinler arasında kakonin, solasonin, solanigrin, gitogenin, az miktarda saponin, ve ek olarak tropan alkaloidleri olan skopolamin (hiyosin), atropin ve hiyosiyamin bulunur. Yeşil meyvelerde önemli miktarlarda solasodin (% 0.65) bulunmuştur. Olgun meyve ayrıca% 0.3-0.45 solasonin ve asetilkolin içerir ve insan plazması üzerinde kolinesteraz inhibe edici etkiye sahiptir. Toksisite, genetik suşa ve toprak ve yağış gibi yer koşullarına bağlı olarak büyük ölçüde değişir.
Rusya-Sırbistan ilişkileri

| --- | --- |



 Rusya:  Sırbistan
 
Diplomatik Misyon
Rusya'nın Belgrad Büyükelçiliği: Moskova'nın Sırbistan Büyükelçiliği
Temsilcilik
Aleksandar Bocan-Harchenko: Slavenko Terzić
Rusya-Sırbistan ilişkileri, Rusya ve Sırbistan arasındaki ikili dış ilişkilere atıfta bulunur. Ülkeler, 1816'da Rusya İmparatorluğu ve Sırbistan Prensliği olarak resmi diplomatik ilişki kurdular. Rusya'nın Belgrad'da bir fahri konsolosluğu, Belgrad'da bir büyükelçiliği ve Sırbistan'ın Kosova ve Metohija eyaletinin Priştine şehrinde UNMIK ile temas kurmak için irtibat bürosu bulunmaktadır. Sırbistan'ın Moskova'da bir büyükelçiliği, St. Petersburg'da bir fahri konsolosluğu var ve Yekaterinburg'da bir başkonsolosluk açacağını duyurdu.
Coğrafi olarak yakın olmasalar da, Sırbistan ve Rusya hem Slav hem de Doğu Ortodoks Hristiyan ülkeleridir ve bu nedenle dikkate değer kültürel mirası paylaşırlar. Her iki ülke de Avrupa Konseyi'nin (2022'de Rusya'nın çıkarılmasına kadar) ve Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı'nın tam üyesiydi.
SSCB'nin dağılmasından sonra Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti Aralık 1991'de SSCB'nin eski cumhuriyetlerinin tanınmasına ilişkin Cumhurbaşkanlığı Kararı ile Rusya'yı tanıdı.
Yugoslavya Krallığı ve SSCB arasındaki diplomatik ilişkiler 24 Haziran 1940'ta kuruldu ve Sırbistan ve Rusya Federasyonu, iki ülke arasında imzalanan tüm devletlerarası belgelerin sürekliliğini kabul ediyor. Geçmişte imzalanmış 70'e yakın ikili anlaşma ve protokol var. Sırbistan ve Rusya Federasyonu, bugüne kadar çeşitli karşılıklı işbirliği alanlarında 43 ikili antlaşma ve anlaşmayı imzalamış ve onaylamıştır.
Sayımlara göre, Sırbistan'da (2011) 3.247 etnik Rus ve Rus vatandaşlığına sahip 3.510 Sırp (2010) yaşıyordu.
Rusya ve Sırbistan, güçlü bir karşılıklı kültürel yakınlığı paylaşan ağırlıklı olarak Slav ve Doğu Ortodoks ülkeleridir. Ülkeler yüzyıllardır yakın müttefikler; ve Sırbistan'ın Batı ile daha yakın ilişkiler kurmaya yönelik son girişimlerine rağmen aralarındaki dostluk güçlü bir şekilde korunmuştur. Sırbistan, 2022'de Rusya'nın Ukrayna'yı işgalinda Rusya'nın yanında yer alıyor.
Tarih > Orta Çağlar

14. yüzyılda Osmanlı'nın Sırbistan'ı istilasından sonra Sırp mülteciler Rusya'ya sığındılar. Sırp Lazar (Rusya'da ilk mekanik kamu saatini yaptı) ve Sırp Pachomius (menkıbe yazarı ve tercüman) Rus Orta Çağ tarihinin önemli Sırplarından bazılarıydı. Rus İmparatoru Korkunç İvan'ın (taht. 1547-84) annesi Elena Glinskaya (1510–1538), anne tarafından Sırp idi. Aziz Sava Ortodoks ibadeti, 16. yüzyılda Rusya'da kuruldu.
Tarih > 18. yüzyıl

1750'lerde, Avusturyalı Albay Ivan Horvat tarafından başlatılan bir yeniden yerleşimde, çoğu Habsburg monarşisi tarafından kontrol edilen bölgelerden gelen çok sayıda Ortodoks Sırp, Rusya'nın askeri sınır bölgesi Yeni Sırbistan'ın (merkezi Novomirgorod'da, esas olarak Ukrayna'nın bugünkü Kirovohrad Oblastı topraklarında) yanı sıra Slavo-Sırbistan'a (şimdi esas olarak Ukrayna'nın Luhansk Oblastı toprakları) yerleşti. 1764'te, her iki bölge de Rusya'nın Novorossiya Valiliği'ne dahil edildi.
Tarih > 19. yüzyıl-1900'lar

Osmanlı İmparatorluğu 1806 sonlarında Napolyon ile ittifak kurduktan ve Rusya ve İngiltere tarafından saldırıya uğradıktan sonra, Karađorđe komutasındaki Sırp isyancıların taleplerini karşılamaya çalıştı. Rus diplomat ve ajan Konstantin Rodofinikin başlangıçta Rus İmparatorluğu'nun Sırbistan'ın bir koruyucusu olmasını ve Rus garnizonlarının Sırbistan'da konuşlandırılmasını ve ülkedeki işleri denetleyecek yüksek bir temsilci olmasını önerdi. Karađorđe, Sırbistan'ı bir Rus eyaleti haline getireceğini iddia ederek öneriyi reddetti. Aynı zamanda, Ruslar Sırplara yardım ve işbirliği teklif etti. Sırplar, Rusların Osmanlılar altında özerklik teklifini kabul ettiler ve Temmuz 1807'de Rus İmparatorluğu ile bir ittifak imzaladılar: Karađorđe silah, askeri ve tıbbi görevler alacaktı; yine de Mayıs 1812'de üzerinde anlaşmaya varılan Rus-Türk Antlaşması'nın şartları, Türkiye'nin Sırbistan'ı yeniden işgal etmesini etkin bir şekilde sağladı ve Birinci Sırp Ayaklanması Ekim 1813'te kesin olarak bastırıldı. İkinci Sırp Ayaklanması (Nisan 1815 - Temmuz 1817), Osmanlı İmparatorluğu içinde Sırp özerkliğini elde etti ve bu, Rus-Türk Akkerman Antlaşması (Ekim 1826, Kragujevac'taki katedralde Prens Miloš Obrenović'in huzurunda ciddiyetle ilan edildi) ve Edirne Antlaşması (Eylül 1829) ile uluslararası alanda kabul edildi. Böylece Rusya, Eflak ve Boğdan'da olduğu gibi kontrol uygulayamasa da, Akkerman Antlaşması'nda ele alınan bölgeler de Rusya'nın koruması altına alındı. Sırp özerkliği, 1828'de Osmanlı padişahı tarafından kısaca kaldırıldı, ardından 1829'da yeniden verildi. Rus koruması, Kırım Savaşı'ndaki Rus yenilgisinden sonra, 1856'da kaldırılmasına kadar tanındı.
Şubat 1838'de Kragujevac'taki evinde Prens Miloš Obrenović ilk Rus konsolosu Gerasim Vaşçenko'yu kabul etti.
Haziran 1876'da Sırbistan, Karadağ Prensliği ile birlikte Osmanlı İmparatorluğu'na karşı bağımsızlık ve savaş ilan etti. Savaş en sonunda Mart 1878'de Sırp zaferiyle sona erdi ve savaşın nihai çözümü Berlin Kongresi'nde (1878) büyük güçler tarafından kararlaştırıldı. Müzakereleri ve kararları Avusturya-Macaristan'ın Gyula Andrássy'sinden büyük ölçüde etkilenen Berlin Antlaşması (Temmuz 1878), Sırbistan'ın bağımsızlığını tanıdı, ancak Sırbistan'ın yönetici sınıfını, Sırbistan'ın pahasına yeni kurulan Bulgaristan Prensliği'ni kayırdığı görülen Rusya'ya karşı hoşnutsuz bıraktı. Haziran 1881'de Sırp Prensi Milan Obrenović ve Avusturya-Macaristan, Sırbistan'ı fiilen Viyana'nın bağımlı devleti haline getiren gizli bir anlaşma imzaladılar. Buna karşılık, 1880'lerde Rusya, Karadağ ile ilişkilerini yoğunlaştırdı. Karadağ Prensi I. Nikola, Saint Petersburg'u düzenli olarak ziyaret ediyordu ve 1889'da III. Alexander tarafından Rus İmparatorluğu'nun en yüksek nişanı ile ödüllendirildi.