stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Yusuf (anlam ayrımı)
Kullanım > K

Yusuf Kadir Han, Karahanlı hükümdar
Yusuf Kaplan (d.1964), Türk gazeteci ve yazar
Yusuf Karabaği (1532-1591), Azerbaycanlı bilim insanı
Yusuf Karagöz (d.1999), Türk kaleci
Yusuf Karslıoğlu (1889-1970), Türk siyasetçi
Yusuf Karş (1908-2002), Kanadalı Ermeni fotoğrafçı
Yusuf Kemal Tengirşenk (1878-1969), Osmanlı milletvekili
Yusuf Kenan Bey (ö.1915), Türk pilot
Yusuf Kenan Orer (1889-1959), Türk siyasetçi
Yusuf Kenan Sönmez (1948-2020), Türk siyaset adamı
Yusuf Kılıç, Toroslar, Mersin Toroslar da mahalle
Yusuf Kırkpınar (d.1949), Türk gazeteci ve iş insanı
Yusuf Kubbesi, Kubbetü's-Sahre de kubbeli yapı
Yusuf Kumlutaş (d.1963), Türk herpetolog
Yusuf Kurtuluş (d.1986), Türk futbolcu
Yusuf Kurçenli (1947-2012), Türk film yönetmeni ve senarist
Yusuf Kâmil Paşa (1808-1876), Osmanlı devlet adamı
Yusuf Küpeli (1944-2021), 68 kuşağı önderlerinden
Kullanım > L

Yusuf Lawal (d.1998), Nijeryalı futbolcu
Yusuf Leblebici (d.1962), Türk elektrik mühendisi
Kullanım > M

Yusuf Mardin (1916-1995), Türk yazar ve şair
Yusuf Mayda (d.1964), Türk bürokrat
Yusuf Memmedaliyev (1905-1961), Sovyet Azeri kimyacı
Yusuf Mersin (d.1994), İngiltere doğumlu Türk futbolcu
Yusuf Mert Tunç (d.2000), Türk futbolcu
Yusuf Mesakini (d.1990), Tunuslu futbolcu
Yusuf Miroğlu, Deli Yürek' te kurgusal karakter
Yusuf Mirzayev (1958-1993), Karabağ savaşı sehiti
Yusuf Muhtari (d.1979), Faslı millî futbolcu ve teknik direktör
Kullanım > N

Yusuf Nalkesen (1923-2003), Türk bestekâr
Yusuf Namoğlu (d.1947), Türk siyasetçi ve eski futbol hakemi
Yusuf Nassi (1524-1579), Yahudi diplomat ve yönetici
Yusuf Nasır (d.1990), Kuveyt millî futbolcu
Yusuf Nazım (d.1962), Türk öykü ve gazete yazarı
Kullanım > O

Yusuf Odabaş (d.1952), Türk bürokrat
Kullanım > Ö

Yusuf Özdemir (d.2001), Türk futbolcu
Yusuf Öztürkmen (1936-2006), Türk siyasetçi
Kullanım > P

Yusuf (peygamber), İbrani din büyüğü ve ata
Yusuf Pirhasan, Türk yönetmen
Kullanım > R

Yusuf Razi Bel (1870-1947), Osmanlı devlet adamı
Yusuf Razuka (d.1957), Tunuslu şair ve yazar
Yusuf Rusi (d.1973), Faslı millî futbolcu
Yusuf Rıza Gilani (d.1952), Pakistanlı siyasetçi
Yusuf Rıza Paşa (1826-1895), Osmanlı diplomat
Kullanım > S

Yusuf Salman (1888-1960), Yahudi kökenli Türk siyasetçi
Yusuf Sarı (d.1998), Fransa doğumlu Türk futbolcu
Yusuf Sarınay (d.1959), Türk bilim insanı
Yusuf Selahattin Beyribey (d.1955), Türk siyasetçi
Yusuf Sezer (1934-2014), Türk oyuncu
Yusuf Sezgin (d.1946), Türk sinema, dizi oyuncusu ve yönetmen
Yusuf Sinan Paşa (1545-1606), Osmanlı devlet adamı
Yusuf Soysal (d.1982), Almanya doğumlu Türk futbolcu
Yusuf Suresi, Kur'an'ın 12. suresi
Kullanım > T

Yusuf Taktak (d.1951), Türk sanatçısı ve akademisyen
Yusuf Tazim (1467-1512), kurgusal karakter
Yusuf Tekin (d.1970), Türk siyasetçi ve mevcut milli eğitim bakanı
Yusuf Tepekule (d.1968), Küçük Yusuf lakaplı Türk eski millî futbolcu
Yusuf Tokaç (d.1973), Türk eski futbolcu
Yusuf Tunaoğlu (1946-2000), Türk futbolcu
Kullanım > U

Yusuf Ulusoy (1910 doğumlu siyasetçi) (1910-1991), Türk siyaset adamı
Yusuf Ulusoy (1921 doğumlu siyasetçi) (1921-2005), Türk siyasetçi
Yusuf Uysal (1932-2011), Türk siyaset insanı
Kullanım > V

Yusuf Vardar (1921-2009), Türk botanikçi
Yusuf Vezir Çemenzeminli (1887-1942), Azeri araştırmacı ve yazar
Kullanım > Y

Yusuf (Yeni Ahit), Meryem'in eşi
Yusuf Yakupoğlu (1928-1974), Türk bürokrat
Yusuf Yavaşcan (d.1956), Türk bürokrat
Yusuf Yazıcı (d.1997), Türk millî futbolcu
Yusuf Yağcı (1952-2023), Türk kimyacı
Yusuf Yusuf (film), 2014 yapımı Türk filmi
Yusuf Yusufi (1941-2014), Cezayirli politikacı
Yusuf Yılmaz (akademisyen) (d.1978), Türk hekim ve rektör
Yusuf Yılmaz (futbolcu) (d.1991), Almanya doğumlu Türk futbolcu
Yusuf Yınal, Selçuklu döneminde Türk beyi
Kullanım > Z

Yusuf Ziya (1882 doğumlu siyasetçi) (1882-1925), Kürt asıllı Türk siyaset adamı
Yusuf Ziya (1886 doğumlu siyasetçi) (1886-1928), Türk siyaset adamı
Yusuf Ziya Aldatmaz (d.1965), Türk politikacı
Yusuf Ziya Arpacık (d.1958), Türk yazar ve askerî gönüllü
Yusuf Ziya Bahadınlı (d.1927), Türk öğretmen ve yazar
Yusuf Ziya Başara (1869-1943), Türk milletvekili
Yusuf Ziya Demircioğlu (1887-1973), Türk araştırmacı ve tarihçi
Yusuf Ziya Eker (1915-1983), Türk siyasetçi
Yusuf Ziya Eraydın (1892-1952), Türk politikacı
Yusuf Ziya Erdem (1887-1957), Türk mühendis ve spor yöneticisi
Yusuf Ziya Göksu (d.1945), Türk bürokrat
Yusuf Ziya Kavakçı (d.1938), Türk Amerikan İslam alimi
Yusuf Ziya Kazancıoğlu (1914-1987), Türk siyasetçi
Yusuf Ziya Ortaç (1895-1967), Türk şair ve edebiyat öğretmeni
Yusuf Ziya Paşa (1826 doğumlu devlet görevlisi) (1826-1882), Osmanlı devlet adamı
Yusuf Ziya Paşa (1849 doğumlu devlet görevlisi) (1849-1929), Osmanlı devlet adamı, besteci ve diplomat
Yusuf Ziya Turgut (1892-1980), Türk siyaset adamı
Yusuf Ziya Yağcı (1926-1982), Türk siyasetçi
Yusuf Ziya Yücebilgin (1917-2000), Türk politikacı
Yusuf Ziya Yılmaz (1927 doğumlu siyasetçi) (1927-2011), Türk siyasetçi
Yusuf Ziya Yılmaz (1951 doğumlu siyasetçi) (d.1951), Türk mühendis ve eski belediye başkanı
Yusuf Ziya Zarbun (1877-1947), Türk siyaset insanı
Yusuf Ziya Önder (1914-1984), Türk siyasetçi
Yusuf Ziya Öner Fen Lisesi, Antalya da fen lisesi
Yusuf Ziya Öniş (1892-1960), Türk futbolcu ve spor yöneticisi
Yusuf Ziya Öniş Stadyumu, İstanbul Sarıyer de stadyum
Yusuf Ziya Özcan (d.1951), Türk akademisyen ve büyükelçi
Yusuf Ziya Özenci (1875-1951), Türk siyasetçi
Yusuf Ziya Özer (1870-1947), Türk politikacı
Yusuf Ziya İsfendiyaroğlu (1878-1940), Türk politikacı
Yusuf Ziyabey, Oltu, Erzurum Oltu da mahalle
Yusuf Ziyaeddin Efendi (1830-1901), Arnavut asıllı Osmanlı siyasetçi
Yusuf Zuayyin (1931-2016), Suriyeli siyasetçi
Yusuf Zülfikar Paşa (1866-1952), Çerkes asıllı Mısırlı yargıç
Hz. Yusuf (dizi), 2008 yapımı İran filmi
Yaşam ağacı

Başlığın diğer anlamları için Hayat Ağacı (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
Rusya'ya bağlı Çuvaşistan'ın bayrağında yer alan yaşam ağacı
Türkiye Cumhuriyeti Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın armasında bulunan yaşam ağacı
5 Kuruş'ta bulunan yaşam ağacı motifi
Yaşam ağacı kavramın kökeni tarih-öncesi denilen devirlere kadar uzanan, başta Asya şamanist gelenekleri olmak üzere, pek çok gelenekte rastlanılan bir semboldür.
Türk geleneğinde yaşam ağacı

Türk topluluklarda yaşam ağacı Ulukayın, Bayterek ve Aal Luuk Mas gibi adlarla anılır.
Yakut ve Altay Türkleri'nde yaşam ağacına Dünya Ağacı da denir. Eski Türk geleneğine göre, bu, Dünya'yı ortasından (göbeğinden) öte-âleme ve Demir-Kazık Yıldızı'na (Kutup Yıldızı) bağlayan, dalları vasıtasıyla şamanlara yeryüzünden yüksek âlemlere yolculuk yapma olanağı sağlayan bir ağaçtır. Buna Demir Ağaç da denir.
Şamanist geleneğe göre, Dünya, “Göğün göbeği” ile bu ağaç sayesinde irtibat halinde olup, bu ağaç ile beslenir. Anne rahmindeki bir bebek için göbek kordonu nasıl yaşamsal bir öneme sahip bulunuyorsa yeryüzü için de bu irtibat kanalı aynı derecede öneme sahip bulunmaktadır. Dolayısıyla Türk Şamanizm’inde Dogon tradisyonunda da görüldüğü gibi, bu irtibatı ifade etmede “göbek” sözcüğü tercih edilmiştir. Gerek Dogon gerekse eski Türk geleneğine göre, göğün göbeği bir yıldızdır. (Gök sözcüğünün Şamanizmde üç anlam içerecek şekilde kullanıldığı görülmektedir. Örneğin Altay şamanı Tanrı Ülgen’e seslenirken aynı cümlede bir ayrım yaparak “ulaşılmaz mavi gök”, “erişilmez ak gök” ve “dönen yıldızlı gök” der ki, bu üç ayrı terimin gökyüzünü, spiritüel göğü ve uzayı ifade etmek üzere kullanıldığı ileri sürülür.)
Ural-Altay kültürlerinde gök katları, yaşam ağacı, kayın ağacından yapılma bir direk üzerine ya da bir kayın ağacının üzerine kertikler açılarak temsil edilir. Orta Asya'da kutsal kayın ağacına açılan bu kertiklerin sayısı 7,9 veya 12 olur. Sibirya'da yaşam ağacını ve yerin eksenini aynı zamanda, şamanın transa geçtiği çadırının ortasındaki kayından yapılmış direk temsil eder. Kayın ağacına verilen önem, Türkler'in akrabalık bağlarını gösteren isimlerde de “kayın” sözcüğünü kullanılmasıyla görülür (kaynata vs.).
Altay şamanının uçuş denilen trans deneyiminde son gök katına varabilmesi yedi, dokuz veya on iki katla ilişkilendirilen bu yaşam ağacına tırmanmasıyla ifade edilir. Bu ağacın sekiz dallı olarak belirtildiği Yakut geleneğinde Yerin Göbeği'nden çıkan, çiçek açan bu ağacın tepe kısmının köpüklü, sarı, insanlara şifa verici bir sıvı içinde olduğu ifade edilir. Sibirya Şamanizm'inde yaşam ağacı 7'nin yanı sıra 8 ve 12 sayılarıyla da ilişkilendirilir.
Abakan ve Moğol geleneğinde de görülebileceği gibi, Asya şamanist geleneklerinin birçoğunda yaşam ağacı “Dünya Dağı” kavramıyla ilişkilendirilir; ağaç dağın ya ortasında ya da tepesinde bulunur. Yine, Asya şamanist geleneklerinin birçoğunda, özellikle Orta-Asya, Sibirya, Moğol ve Endonezya mitolojilerinde, bedensiz varlıklar, yani bedenlerini ölüm olayı ile terk etmiş ruhlar ve tekrar doğmaya hazırlanan ruhlar, genellikle yaşam ağacının dallarına tünemiş, bekleşen küçük kuşlar olarak tasvir edilirler. Örneğin, Altaylılar “Yeryüzünde tekrar doğmayı bekleyen insan ruhları göklerdeki, göksel ağacın dallarındaki küçük kuşlar gibidir” derler. Turukhansk Yakutlar'ı geleneğine göre, Yaratıcı ya da ışığın yaratıcısı olan Yüce Varlık, ilk şamanı yarattığı zaman gökteki makamından sekiz dallı bir ağaç dikmiştir ki, dallarındaki kuşlar O'nun çocukları olan ruhları temsil ederler.
Hint geleneğinde yaşam ağacı

Ruhların yaşam ağacı dallarına konmuş kuşlarla simgelenişi Hint metinlerinde de mevcuttur. Örneğin, ruhların bedenden bedene göçen göçmen kuşlara benzetildiği Upanişadlar'da bulunan bir sembolizmde yaşam ağacına tünemiş iki kuştan biri meyveyi yerken, öbürü bakar ki, bu iki kuştan (Atma ve Jivatma) meyveyi yiyen “reenkarne olmuş, aktif haldeki ruh”u, öteki kuş ise bedensiz ruhu simgeler. Hint geleneğindeki bir başka yaşam ağacı, yayıktaymış gibi çalkalanan süt denizinde bulunan Boddhi ağacıdır. Bir Angkor yazıtına göre, Boddhi ağacının kökleri Brahma, gövdesi Siva, dalları Vişnu’dur. (Kimi versiyonlarda ise ağaç Siva’dır, Brahma ve Vişnu dallarıdır. )
Pers ve Zerdüşt geleneğinde yaşam ağacı

Pers ve Zerdüşt efsanelerinde anlatılanlara göre, kudretli Gaokerena ağacı, yenildiğinde iyileştirici özelliklere sahip olan ve ölülerin dirilen bedenlerine ölümsüzlük veren efsanevi bir Haoma bitkisiydi .  Meyvesinin suyunun ölümsüzlük iksiri olduğuna inanılır.Gaokerena ismi "öküz boynuzu" veya "inek kulağı" anlamına gelir.
Kötülük doğal olarak bu yaşam ağacını yok etmeye çalıştı ve ağaca saldırması için bir kertenkele veya kurbağa yarattı, fakat Gaokerena on Kara balığı ve dokuz ağızlı ve altı gözlü bir eşek tarafından korundu.
Dirilişte bu ağacın yaşam veren suyundan içenler, ölümsüzlük de dahil olmak üzere fevkalade bir esenliğe kavuşacaklar.
Gaokerena ağacı İncil ve İslam kaynaklarındaki  Yaşam Ağacı  ile benzerlik taşımaktadır.
İskandinav halklarında yaşam ağacı

İskandinav mitolojisinde evreni oluşturan üç tabakayı (Ásgard,Midgard ve Niflheimr) birbirine bağlayacak şekilde tasvir edilir. bu ağaca Yggdrasill denir.
Mezopotamya silindir mühründe kuş ve geyiklerle birlikte stilize yaşam ağacı
Asur silindir mühründe tepesinde bir yıldızın ya da kanatlı güneş sembolünün yer aldığı yaşam ağacı http://www.zyworld.com/Assyrian/Third%20form_Pomegranate.JPG 6 Mayıs 2005 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Türkiye'nin İBBS'si

| g t Türkiye yerleşim listeleri |
| --- | --- |
İdari bölümler
İller (Nüfus)
İlçeler
Bucak
Belde (liste)
Belediye (liste)
Köyler
Yerleşim yerleri listesi (liste)
İBBS
Türkiye'de genel nüfus sayımı
Türkiye İstatistiki Bölge Birimleri Sınıflandırması (Türkiye İBBS) (Fransızca: nomenclature d'unités territoriales statistiques, NUTS), Avrupa Birliği ülkelerinin kullandığı İstatistiki Bölge Birimleri Sınıflandırması içinde Türkiye için kullanılan sınıflandırmadır.
Tarihçe

Türkiye idari olarak 81 ile ayrılmıştır ve Türkiye'de daha önceki demografik araştırmalarda örneklem seçimi yapılması amacıyla beş bölge tanımlanmıştır. Bu bölgesel ayrım, ülkenin değişik yöreleri arasındaki demografik, toplumsal, kültürel ve ekonomik farklılıkların incelenmesinde sıklıkla kullanılan bir değişken haline gelmiştir. Söz konusu Batı, Güney, Orta, Kuzey ve Doğu bölgeleri, birbirine komşu olan değişik sayılardaki illerden oluşmaktadır.
Geleneksel olarak kullanılan yedi coğrafi bölgeye ek olarak, 22 Eylül 2002 günü yeni bir bölge sınıflandırılması oluşmuştur. Türkiye'nin Avrupa Birliğine uyum süreci doğrultusunda, 2002/4720 no'lu kanun gereğince, Devlet Planlama Teşkilatı ve Türkiye İstatistik Enstitüsü üç ayrı düzeyde İBBS bölgesi oluşturmuşlardır.
İstatistiki faktörler

İstatistiki bölgelerin tanımlanmasında kullanılan temel faktörler:
Nüfus
Coğrafya
Bölgesel Kalkınma Planları
Temel İstatistiki Göstergeler
İllerin Sosyo-Ekonomik Gelişmişlik Sıralaması
Birinci ve ikinci derece

| KOD> TR | İBBS-I (12 bölge)>  Türkiye'nin İBBS'si | İBBS-II (26 alt bölge)>  Türkiye'nin İBBS'si | İBBS-III (81 il)>  Türkiye'nin İBBS'si |
| --- | --- | --- | --- |
| TR1 | İstanbul | İstanbul alt bölgesi |  |
| TR2 | Batı Marmara | Tekirdağ alt bölgesi, Balıkesir alt bölgesi |  |
| TR3 | Ege | İzmir alt bölgesi, Aydın alt bölgesi, Manisa alt bölgesi |  |
| TR4 | Doğu Marmara | Bursa alt bölgesi, Kocaeli alt bölgesi |  |
| TR5 | Batı Anadolu | Ankara alt bölgesi, Konya alt bölgesi |  |
| TR6 | Akdeniz | Antalya alt bölgesi, Adana alt bölgesi, Hatay alt bölgesi |  |
| TR7 | Orta Anadolu | Kırıkkale alt bölgesi, Kayseri alt bölgesi |  |
| TR8 | Batı Karadeniz | Zonguldak alt bölgesi, Kastamonu alt bölgesi, Samsun alt bölgesi |  |
| TR9 | Doğu Karadeniz | Trabzon alt bölgesi |  |
| TRA | Kuzeydoğu Anadolu | Erzurum alt bölgesi, Ağrı alt bölgesi |  |
| TRB | Ortadoğu Anadolu | Malatya alt bölgesi, Van alt bölgesi |  |
| TRC | Güneydoğu Anadolu | Gaziantep alt bölgesi, Şanlıurfa alt bölgesi, Mardin alt bölgesi |  |
Nüfus

TÜİK verilerine göre 2020 yılında bölgelerin kırsal ve kentsel nüfusları şu şekildedir:
| KOD> TR | İBBS-I (12 bölge)>  Türkiye | Nüfus> 83.614.354 | Kırsal Nüfus> 5.878.321 | Kent Nüfusu> 77.736.041 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| TR1 | İstanbul | 15.462.452 | 0 | 15.462.452 |
| TR2 | Batı Marmara | 3.632.398 | 417.106 | 3.215.292 |
| TR3 | Ege | 10.689.115 | 543.886 | 10.145.229 |
| TR4 | Doğu Marmara | 8.235.816 | 331.387 | 7.904.429 |
| TR5 | Batı Anadolu | 8.168.261 | 62.605 | 8.105.656 |
| TR6 | Akdeniz | 10.759.218 | 320.465 | 10.438.753 |
| TR7 | Orta Anadolu | 4.088.228 | 756.820 | 3.331.408 |
| TR8 | Batı Karadeniz | 4.638.622 | 1.088.870 | 3.549.752 |
| TR9 | Doğu Karadeniz | 2.677.584 | 382.625 | 2.294.959 |
| TRA | Kuzeydoğu Anadolu | 2.192.453 | 597.343 | 1.595.110 |
| TRB | Ortadoğu Anadolu | 3.951.286 | 733.546 | 3.217.748 |
| TRC | Güneydoğu Anadolu | 9.118.921 | 643.668 | 8.475.253 |
Sırrı Erinç

| Prof>  Dr. Sırrı Erinç |
| --- | --- |

 İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dekanı
Görevde
Makama geliş  1970
Yerine geldiği: Mazhar Şevket İpşiroğlu
Yerine gelen: Tahsin Yazıcı
Kişisel bilgiler
Doğum: 24 Ocak 1918(1918-01-24) İzmit, Osmanlı İmparatorluğu
Ölüm: 6 Şubat 2002 (84 yaşında) İstanbul, Türkiye
Bitirdiği okul: İstanbul Üniversitesi
Mesleği: Akademisyen
Sırrı Erinç (24 Ocak 1918, İzmit - 6 Şubat 2002, İstanbul), Türk coğrafyacı.
Hayatı

24 Ocak 1918'de Fuat Bey ve Maide Hanım'ın dördüncü çocuğu olarak dünyaya gelen Sırrı Erinç, ailesinin İzmit'ten İstanbul'a taşınması ile birlikte, İstanbul Erkek Lisesi'ne gitmeye başladı. Okulun eğitim dili olan Almancayı öğrenen Erinç, Fransızca ve Rusça dillerinde de okuduğunu anlayacak düzeye erişti. Sırrı Erinç, henüz lise öğrencisi olmasına rağmen yer bilimlerine olan merakından ötürü  öğretmenleri vasıtasıyla İstanbul Üniversitesi'nde Türkiye Bölgesel Coğrafyasında isim yapacak olan Ordinaryüs Profesör Doktor Besim Darkot ve jeolojinin Türkiye'de ayrı bir disiplin olarak gelişmesi için ilk adımları atan Ordinaryüs Profesör Doktor Hamit Nafiz Pamir ile tanıştırıldı. Liseyi birincilikle bitiren Erinç, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Coğrafya Bölümü'ne kaydoldu ve aynı zamanda da öğretmen okulunun coğrafya branşına yazıldı. O zaman coğrafya öğretmenleri yardımcı branş olarak tarih dersleri almak zorunda olmalarına rağmen, Erinç, dönemin Milli Eğitim Bakanı Hasan Âli Yücel'in özel izniyle tarih dersleri yerine jeoloji dersleri almaya başladı. Türkiye'de ilk defa coğrafya ve jeolojiyi eş zamanlı okuyarak 1940'ta mezun oldu ve aynı yıl İstanbul Üniversitesi Coğrafya Enstitüsü'nde asistanlığa başladı.
Görevleri

1942-1948: İstanbul Üniversitesi, Edebiyat Fakültesi, Coğrafya Enstitüsü, Fiziki Coğrafya Asistanı
1948-1957: İstanbul Üniversitesi, Edebiyat Fakültesi, Coğrafya Enstitüsü, Fiziki Coğrafya Doçenti
1951- : İstanbul Üniversitesi, Coğrafya Enstitüsü Dergisi, Yayın Kurulu Üyesi
1954-1982: Review of the Geographical Institute of the University of Istanbul, Yayın Kurulu Üyesi
1957-1982: İstanbul Üniversitesi, Edebiyat Fakültesi, Coğragya Enstitüsü, Fiziki Coğrafya Profesörü ve Fiziki Coğrafya Kürsüsü Başkanı
1960-1966: Avrupa Konseyi, Avrupa Coğrafya Kitapları İnceleme Komisyonu Türkiye Temsilcisi,
1970: İstanbul Üniversitesi, Edebiyat Fakültesi Dekanı
1979-1987: Dışişleri Bakanlığını temsilen Coğrafi İsimler Komisyonu (ECOSOC) Türkiye Temsilcisi
1982-1985: İstanbul Üniversitesi, Deniz Bilimleri ve Coğrafya Enstitüsü Kurucu Müdürü
1962-1985: İstanbul Üniversitesi, Edebiyat Fakültesi Senatörü
1985- : Emekli
Eserleri > Eserlerinden bazıları

Doğu Anadolu Coğrafyası (1953)
Tatbikî Klimatoloji ve Türkiye'nin İklim Şartları (1956)
Türkiye Atlası (1961)
Klimatoloji ve Metodları (1962)
Yağış müessiriyeti Üzerine Bir Deneme ve Yeni Bir İndis (1964)
12 Mayıs 1971 Burdur Depremi (1971)
Elli Yılda Coğrafya (1973)
Vejetasyon Coğrafyası (1977)
Jeomorfoloji cilt 1
jeomorfoloji cilt 2
Eserleri > En önemli on yayını

1949. Eiszeitlische Formen und gegenwärtige Vergletscherung im nordostanatolischen Randgebirge: Geologische Rundschau v. 27, ss.75-84
1950. Climatic types and the variations of moisture regions in Turkey: The Geographical Review v. 40. pp. 224–235
1953 Doğu Anadolu Coğrafyası: İstanbul Üniversitesi Yayınları no. 572; İstanbul Üniversitesi, Edebiyat Fakültesi, Coğrafya Enstitüsü Yayınları, no. 15,[II]+124 ss.
1954. The Pleistocene history o f the Black Sea and the adjacent countries with special reference to the climatic changes. Review of the Geographical Institute of the University of Istanbul no. 1 ss. 84-133.
1961. (T. Bilgin ve M. Bener ile) Gerede civarında akarsu şebekesi: İstanbul Üniversitesi Coğrafya Enstitüsü Dergisi, Sayı:12, ss. 90-99.
1965. Yağış Müessiriyeti Üzerine Bir Deneme ve Yeni Bir İndis: İstanbul Üniversitesi, Edebiyat Fakültesi, Coğrafya Enstitüsü Yayınları, no. 41, 51 ss.
1968-1971. Jeomorfoloji I, 2. baskı: İstanbul Üniversitesi Yayınları no. 789; İstanbul Üniversitesi, Edebiyat Fakültesi, Coğrafya Enstitüsü Yayınları, no. 23, XIV+[II]+539 ss. (3. baskısı 1982'de, 1. baskı 1958); Jeomorfoloji II, 2. baskı: İstanbul Üniversitesi Yayınları no. 1628; İstanbul Üniversitesi, Edebiyat Fakültesi, Coğrafya Enstitüsü Yayınları, no. 23, [VI]+489 ss. + 1 katlanır harita (1. baskı 1960).
1969. Klimatoloji ve Metodları, 2. baskı: İstanbul Üniversitesi Yayınları no.994; İstanbul Üniversitesi, Edebiyat Fakültesi, Coğrafya Enstitüsü Yayınları, no. 35, IX+[VII]+538 ss. (1. baskı 1962)
1970. Kula ve Adala arasında genç volkan reliefi: İstanbul Üniversitesi Coğrafya Enstitüsü Dergisi sayı 17, ss. 7-32.
1978. Changes in the physical environment in Turkey since the end of the last glacial: in Brice, W. C., ed., The Environmental History of the Near and Middle East, Academic Press, London, ss. 87-110.
Bu çalışma TÜBİTAK BİDEB 2209/A kodlu 2014 tarihli proje tarafından desteklenmiştir.
İstemihan Taviloğlu

İstemihan Taviloğlu (15 Nisan 1945, Tekirdağ - 17 Mart 2006, İzmir), Türk besteci ve müzik eğitimcisidir. Bir klarnet konçertosu besteleyen ilk Türk besteci olarak tanınmıştır. Ankara Devlet Konservatuvarında müzikoloji bölümünün kurucu üyesi olan ve bu kurumda 20 yıl solfej ve armoni dersleri vermiş olan Taviloğlu, konservatuvardan yetişen tüm müzisyenlerin öğretmeni olarak bilinir.
Hayatı ve Kariyeri

15 Nisan 1945 günü Ahmet ve Nuriye Taviloğlu çiftinin üçüncü çocuğu olarak dünyaya geldi. 1956 yılında İstanbul Belediye Konservatuvarına girdi. Bir yıl keman çalıştıktan sonra klarnet bölümüne geçti ve Tevfik Çelen ile çalışmaya başladı. 1963 yılında Ankara Devlet Konservatuvarında Hayrullah Duygulu'nun öğrencisi oldu ve bu bölümü de bitirdi. Mezuniyetinin ardından kompozisyon bölümünde Adnan Saygun, Erçivan Saydam ve İlhan Usmanbaş’la beste çalıştı. Ayrıca Ulvi Cemal Erkin’den partisyon okuma, Muammer Sun’dan solfej ve teori dersleri aldı, İlhan Baran ve Ruşen Kam’la çalışarak Kemal İlerici’den Türk müziği armonisi öğrendi. Konservatuvarın kompozisyon ileri devresini 1974 yılında bitirmiştir.
İstemihan Taviloğlu'nun etkin bir müzisyen olarak yaptığı görevler şöyle sıralanabilir:
(1972-1998) Ankara Devlet Konservatuvarında armoni öğretmenliği
(1979-1986) TRT Ankara Radyosu’nda Tonmaysterlik
(1986-1989) Konservatuvarın “Müzikoloji Bölümü”nün kurucu başkanlığı
(1993-1998) Konservatuvarda kompozisyon ve orkestra şefliği sanat dalı başkanlığı
(1999-2006) İzmir Devlet Konservatuvarında  kompozisyon bölümünde öğretim üyeliği
17 Mart 2006 günü bir kalp krizi sonucu hayatını kaybeden sanatçı, İzmir Yukarı Narlıdere Mezarlığı'nda toprağa verildi. Gülser Dalkıran Taviloğlu ile evlenmiş olan İstemihan Taviloğlu'nun üç çocuğu vardır. Büyük oğlu Ahmet Taviloğlu, ABD'de yaşayan bir orkestra şefidir.
Taviloğlu, besteciliğin yanında eğitimci yönüyle de ön plana çıkmıştır. Ünlü öğrencileri arasında Fazıl Say ve Ahmet Kanneci de yer alır. Çevirileri ve özgün kitapları bulunmaktadır. Türkiye'nin ilk klarnet konçertosunu yazmıştır. En ünlü eserleri arasında Türk Klarnet Konçertosu”' "Sunu" ve "Beşi Bir Yerde" adlı yapıtları yer alır.
Ödülleri

ENKA Vakfı Kültür ve Sanat Ödülleri, Müzik dalında birincilik, 1985.
Kitapları

Gitar için Armoni I, II, (İngilizce ve Türkçe)
Alban Berg'in Op. 1 Piyano sonatının analizi.
20 Yüzyıl Armonisi, Vincent Persichetti'den çeviri.
Tonal Armoni I.
Dikte Kitabı
Müzikal Biyografisi > Orkestra için

Op. 1 Bir, iki, üç, dört, ikili orkestra için, 1983.
Op. 5 Spor, orkestra için, 1984; ilk seslendirme: Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası solistleri, 1984.
Op. 6 Beşi Bir Yerde, 1984; ilk seslendirme: Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası Solistleri, 1984.
Op. 9 Suit, orkestra için konser parçası, 1982: ilk seslendirme: Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası 1993.
Op. 15 Sunu, orkestra için uvertür, 1973: ilk seslendirme: İzmir Devlet Senfoni Orkestrası, 1977.
Müzikal Biyografisi > Konçerto

Op. 12 Klarnet Konçertosu, 1979; ilk seslendirme: Gürer Aykal yönetimindeki CSO: Solist: Aykut Doğansoy, 1979.
Müzikal Biyografisi > Koro için

Op. 7 Estergon Kalesi, erkekler korosu için, 1983: ilk seslendirme: TRT Çok sesli korosu, Macaristan, 1989.
Op.8 Emmiler, eşliksiz koro için, 1983: ilk seslendirme: Ankara Çok sesli Müzik Derneği Korosu, 1985.
Müzikal Biyografisi > Çocuk Korosu Ve Orkestra için

Op. 16 23 Nisan Şarkısı, 1991; ilk seslendirme: TRT Çocuk Korosu ve Konservatuvar Orkestrası; şef: Koral Çalgan, 1991; TRT Uluslararası Çocuk Şenliği için sipariş.
Müzikal Biyografisi > Oda müziği

Op. 2 Üç Anadolu ezgisi, keman ve piyano için, 1986; ilk seslendirme: Oktay Dalaysel ve Binnur Ekber, 1986.
Op. 10 Bitmez tükenmez iç sıkıntısı, solo bariton ve oda orkestrası için, 1981;
Op. 19 Paul ve Dorothy için Üç parça, keman ve blok flüt için, 1995; ilk seslendirme: Poul Randolph ve Dorothy Randolph, 1995.
Müzikal Biyografisi > Şan ve Piyano için

Op. 3 Biz Gençleriz, bariton ve piyano için, 1985; ilk seslendirme: Mesut İktu ve Nurten Kolçak, 1985.