stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Kaktüsgiller
Morfoloji > Yapraklar

Kaktüslerin büyük çoğunluğunun görünür yaprakları yoktur; fotosentez gövdelerde gerçekleşir (bazı türlerde yassı ve yapraksı olabilir). Üç (taksonomik olarak dört) kaktüs grubunda istisnalar görülür. Leuenbergeria, Pereskia ve Rhodocactus türlerinin hepsi yüzeysel olarak normal ağaçlara veya çalılara benzer ve her iki tarafında bir orta damar ve düzleştirilmiş bir yaprak (lamina) bulunan çok sayıda yaprağı vardır. Bu grup parafiletiktir ve iki taksonomik klad oluşturur. Opuntia grubundaki (Opuntioideae alt familyası) birçok kaktüsün ayrıca uzun ömürlü olabilen (Pereskiopsis türlerinde olduğu gibi) veya yalnızca büyüme mevsimi boyunca üretilip sonra kaybolabilen (Kaynanadili 'nin birçok türünde olduğu gibi) görünür yaprakları vardır.
Küçük cins Maihuenia da fotosentez için yapraklara ihtiyaç duyar. Yaprakların yapısı bu gruplar arasında biraz farklıdır. Opuntioidler ve Maihuenia nın yaprakları sadece orta damardan oluşuyormuş gibi görünür.
Görünür fotosentetik yaprakları olmayan kaktüslerin bile, incelenen türlerin yaklaşık yarısında genellikle 0,5 mm uzunluğundan daha kısa ve neredeyse her zaman 1,5 mm uzunluğunda çok küçük yaprakları vardır. Bu tür yaprakların işlevi fotosentez olamaz; oksin gibi bitki hormonlarının üretiminde ve aksiller tomurcukların tanımlanmasında rolü olduğu fikri öne sürülmüştür.
Morfoloji > Dikenler

Botanik olarak "iğneler " "dikenlerden" farklıdır: iğneler değiştirilmiş yapraklar, dikenlerse değiştirilmiş dallardır. Kaktüsler her zaman yukarıda belirtildiği gibi areollerden dikenler üretir. Pereskia, Pereskiopsis ve Maihuenia gibi yapraklı kaktüslerde bile dikenler vardır, bu yüzden tam yapraksızlıktan önce evrimleştikleri açıktır. Bazı kaktüsler sadece gençken, muhtemelen sadece fideyken dikenlidir. Bu, özellikle Rhipsalis ve Schlumbergera gibi ağaçta yaşayan kaktüsler için değil aynı zamanda Ariocarpus gibi bazı yerde yaşayan kaktüsler için de geçerlidir.
Kaktüslerin dikenleri, türler arasında sayı, renk, boyut, şekil ve sertlik bakımından ve ayrıca bir areol tarafından üretilen tüm dikenlerin benzer olup olmadığı veya farklı türde olup olmadığı konusunda büyük farklılıklar gösterdiğinden, tanımlamada sıklıkla yararlıdır. Çoğu diken düz veya en fazla hafif kavislidir ve uzunluklarına ve kalınlıklarına bağlı olarak saç benzeri, kıl benzeri, iğne benzeri veya bız benzeri olarak tanımlanır. Bazı kaktüslerin düzleştirilmiş dikenleri vardır (örneğin Sclerocactus papyracanthus). Diğer kaktüslerin çengelli dikenleri vardır. Bazen, bir veya daha çok merkezi diken kancalıdır, dış dikenler ise düzdür (örneğin, Mammillaria rekoi).
Normal uzunluktaki dikenlere ek olarak, Opuntioideae alt familyasının üyeleri, uzunlukları boyunca dikenli ve kolayca dökülen glochid adı verilen nispeten kısa dikenlidir. Bunlar cilde girer ve çok ince olmaları ve kolayca kırılmaları nedeniyle çıkarılmaları zordur ve uzun süreli tahrişe neden olur.
Ferocactus’ün dikenleri
(cf. Mammillaria rekoi) kancalı merkez dikeni
Sclerocactus papyracanthus’un olağanüstü düzleştirilmiş dikenleri
Opuntia microdasys’in glokidleri
Morfoloji > Kökler

Yerde yaşayan kaktüslerin çoğunda yalnızca yüzeye yakın, bitkinin tabanı etrafında değişen mesafelerde yayılan ince kökler bulunur. Ariocarpus gibi bazı kaktüs cinslerinde kazık kök'ler vardır, bunlar vücuttan önemli ölçüde daha büyük ve daha büyük hacimlidir. Kazık kökler, daha büyük sütunlu kaktüslerin dengelenmesine yardımcı olabilir. Tırmanan, sürünen ve epifitik kaktüsler, yalnızca köklenme ortamıyla temas ettikleri gövdeler boyunca üretilen adventif köklere sahip olabilir.
Morfoloji > Çiçekler

Dikenleri gibi kaktüslerde çiçek değişkendir. Genellikle, tohumluk, gövdeden veya hazne dokusundan türetilen malzeme ile çevrilidir ve perikarpel adı verilen bir yapı oluşturur. Yapraklardan ve sepallerden türetilen doku, perikarpeli devam ettirerek kompozit bir tüp oluşturur- tamamına çiçek tüpü denebilir ancak kesinlikle sadece tabandan en uzak kısım çiçek kökenlidir. Boru şeklindeki yapının dışında genellikle yün ve diken üreten areoller bulunur. Genellikle, tüp ayrıca, yavaş yavaş sepal benzeri ve daha sonra petal benzeri yapılara dönüşen küçük ölçek benzeri braktelere sahiptir, bu nedenle sepaller ve petaller açıkça ayırt edilemez (ve bu nedenle genellikle "tepaller" denilir).
Bazı kaktüsler, yün veya dikensiz çiçek tüpleri üretir (örneğin Gymnocalycium) veya herhangi bir dış yapıdan tamamen yoksundur (örneğin Mammillaria).
Diğer kaktüslerin çoğunun çiçeklerinden farklı olarak Pereskia çiçekleri salkımlarda doğabilir.
Kaktüs çiçeklerinde genellikle birçok erkek organ ancak yalnızca tek dişi organ vardır, bu da sonunda birden fazla tepecik (ingilizce: stigma)olarak dallanabilir. Ercikler genellikle çiçek tüpünün üst kısmının tüm iç yüzeyinden çıkar, ancak bazı kaktüslerde organlarındakiler çiçek tüpünün iç kısmının daha özel alanlarında bir veya daha fazla farklı "seri" olarak üretilir.
Bir bütün olarak çiçek genellikle radyal olarak simetriktir (aktinomorfik), ancak bazı türlerde iki taraflı simetrik olabilir (zigomorfik). Çiçek renkleri beyazdan sarıya ve kırmızıdan morumsu kırmızı renge kadar değişir.
Su tasarrufu için uyum sağlama

Tüm kaktüslerin verimli su kullanımı için ortama bazı uyum sağlama düzenleri vardır. Kaktüslerin çoğu—kaynanadilleri ve cactoidler—sıcak ve kuru ortamlarda (örn. Kserofitler) yaşayabilir ama modern kaktüslerin ilk ataları zaten zaman zaman rastlanan kuraklık dönemlerine uyum sağlamışlardı. Hylocereeae ve Rhipsalideae oymaklarındaki birkaç kaktüs türü su tasarrufunun önemli olmadığı tropik ormanlarda tırmanıcılar veya epifitler olarak yaşama uyum sağlamıştı.
Su tasarrufu için uyum sağlama > Yapraklar ve dikenler

Görünür yaprakların olmaması çoğu kaktüsün en çarpıcı özelliklerinden biridir. Pereskia (bütün kaktüslerin evrimleştiği ata türlerine yakın olan) uzun ömürlü yapraklıdır ancak birçok türlerde kalınlaşmış ve sukulentir. Opuntioid Pereskiopsis gibi uzun ömürlü yaprakları olan diğer kaktüs türlerinin de etli yaprakları vardır. Su tutmada önemli olan yüzey alanının hacme oranıdır. Su kaybı yüzey alanıyla orantılıyken mevcut su miktarı ise hacimle orantılıdır. İnce yapraklar gibi yüzey alanı-hacim oranı fazla yapılar, kalınlaşmış gövdeler gibi alan-hacim oranı az olan yapılardan zorunlu olarak daha çok su kaybeder.
Yaprakların değişmiş hali olan dikenler, gerçek yapraklı kaktüslerde bile bulunur ve dikenlerin yaprak kaybından önceki evrimini gösterir. Dikenlerin yüzey alanı-hacim oranı büyük olmasına rağmen, olgunken çok az su içerir veya hiç su içermez ve ölü hücrelerden oluşan liflerden oluşurlar. Dikenler bazı türlerde otoburlara karşı koruma ve kamuflaj sağlar ve çeşitli şekillerde suyun korunmasına yardımcı olur. Kaktüsün yüzeyine yakın havayı hapseder, buharlaşmayı ve terleme'yi azaltan daha nemli bir tabaka oluştururlar. Kaktüsün yüzey sıcaklığını ve aynı zamanda su kaybını azaltan bir miktar gölge de yapabilirler. Sis veya sabahın erken saatlerinde sis sırasında olduğu gibi yeterince nemli hava mevcut olduğunda, dikenler su buharını yoğunlaştırabilir, bu ise daha sonra yere damlar ve kökler tarafından emilir.
Su tasarrufu için uyum sağlama > Gövdeler

Kaktüslerin çoğu gövde suludur (İngilizce: stem succulent) yani gövdenin su depolamak için kullanılan ana organ olduğu bitkilerdir. Bir kaktüsün toplam kütlesinin %90'ını su oluşturabilir. Gövde şekilleri kaktüsler arasında çok farklılık gösterir. Sütunlu kaktüslerin silindirik şekli ve küresel kaktüslerin küresel şekli, düşük yüzey alanı-hacim oranı oluşturur, böylece su kaybını azaltır ve güneş ışığının ısıtma etkilerini en aza indirir. Pek çok kaktüsün yivli veya oluklu gövdeleri, kuraklık dönemlerinde gövdenin büzülmesine ve daha sonra müsaitlik dönemlerinde suyla dolduğunda şişmesine izin verir. Olgun bir saguaro'nun (Carnegiea gigantea) bir yağmur fırtınası sırasında 200 ABD galonu (760 L; 170 imp gal) kadar su emebildiği söylenir. Gövdenin dış tabakası genellikle su kaybını azaltan mumsu tabakalarla güçlendirilmiş sert bir kütikülaya sahiptir. Bu katmanlar, birçok kaktüsün gövde rengindeki grimsi veya mavimsi renkleri yapar.
Çoğu kaktüsün gövdesinde yaprakların yokluğunda fotosentez yapmalarına imkan veren uyarlamaları vardır. Bu konu aşağıda Metabolizma altında daha ayrıntılı olarak işlenmektedir.
Su tasarrufu için uyum sağlama > Kökler

Birçok kaktüsün geniş bir alana yayılmış kökleri olur ancak toprağa yalnızca kısa mesafe nüfuz ederler. Bir keresinde incelenen 2 m boyundaki genç bir saguaro'nun yalnızca 12 cm çapında bir kök sistemi vardı ama kökleri en çok 10 cm derinlikteydi. Kaktüsler ayrıca kuraklıktan sonra yağmur yağdığında hızla yeni kökler oluşturabilir.
Kaktüslerin kök hücrelerinde tuz konsantrasyonu nispeten yüksektir.
Tüm bu uyumlar, kaktüslerin kısa veya hafif yağış dönemlerinde suyu hızla emmesini sağlar. Bu nedenle bildirildiğine göre, Ferocactus cylindraceus 7 mm kadar az yağmur yağdığında bile yağıştan 12 saat içinde çok miktarda su alabilir ve birkaç günde tam suyla dolar.
Çoğu kaktüste gövde suyu depolamak için ana organ görevi görse de, bazı kaktüslerin ek olarak büyük kazık kökleri vardır. Bunlar, dünyanın en kurak yerlerinden birinde kuzey Şili'deki Atacama Çölü’nde  yetişen Copiapoa atacamensis, gibi türler söz konusu olduğunda kökler yer üstü gövdesinin uzunluğunun birkaç katı olabilir.
CAM'nin şematik gösterimi
: stoma açıktır; CO malik asit olarak girer ve depolanır; su buharı kaçabilir.
: stoma kapanır; malik asit tekrar CO'e dönüştürülür ve karbonhidrat yapımında kullanılır; su buharı hapsedilir.
Taksonomi ve sınıflandırma

(Üstte) Muhtemelen bir zamanlar "kaktüs" olarak bilinen yabani enginar'ın dikenli başları; 
(aşağıda) , muhtemelen Avrupalılar tarafından görülen ilk cinstir
Bilim için ilk kaktüslerin keşfedilmesinden bu yana kaktüsleri adlandırmak ve sınıflandırmak hem zor hem de tartışmalı olmuştur. Zorluklar Carl Linnaeus ile başladı. 1737'de tanıdığı kaktüsleri "Cactus" ve "Pereskia" olmak üzere iki cinse ayırdı. Bununla birlikte, modern botanik terminolojinin başlangıç noktası olan 1753'te Species Plantarum yayınladığında hepsini tek bir cinse, Cactuse indirdi. "Kaktüs" kelimesi, Theophrastus tarafından muhtemelen yabani enginar (Cynara cardunculus) dikenli bitkisinin ismi için kullanılan Antik Yunanca Grekçe: κάκτος (kaktos) kelimesinden Latince türetilmiştir.
1754'te Philip Miller gibi sonraki botanikçiler, kaktüsleri birkaç cinse ayırdı ve 1789'da Antoine Laurent de Jussieu yeni yarattığı Cactaceae familyasına yerleştirdi. 20. yüzyılın başlarında botanikçiler, Linnaeus'un “Cactus” adının anlamı konusunda (cins mi yoksa familya mı ?) o kadar karıştırıldığını ve bir cins adı olarak kullanılmaması gerektiğini hissetmeye başladılar. 1905 Viyana botanik kongresi "Cactus" adını reddetmiş ve bunun yerine "Mammillaria"nın Cactaceae familyasının tür cinsi olduğunu ilan etmiştir. Ancak, Cactaceae adını korunan ad yaptı ve Cactaceae familyasının artık adını aldığı cinsi içermediği olağandışı duruma yol açtı.
Zorluklar, kısmen bitkilere bilimsel isimler vermenin "tip örnekler"e dayanması nedeniyle devam etti. Nihayetinde, eğer botanikçiler belirli bir bitkinin örneğin "Mammillaria mammillaris"in bir örneği olup olmadığını bilmek istiyorlarsa, onu bu ismin kalıcı olarak iliştirildiği tür örneğiyle karşılaştırabilmeleri gerekir. Tip numuneleri normalde sıkıştırma ve kurutma ile hazırlanır, ardından kesin referanslar olarak işlev görmesi için herbaria içinde saklanır. Ancak kaktüsleri bu şekilde muhafaza etmek çok zordur; kurumaya direnecek şekilde evrimleşmişlerdir ve gövdeleri kolayca sıkışmaz.
Diğer bir zorluk ise, birçok kaktüse botanikçiler yerine yetiştiriciler ve bahçıvanlar tarafından isim verilmiş olmasıdır; sonuç olarak, Algler, mantarlar ve bitkiler için Uluslararası İsimlendirme Kodu (kaktüslerin ve diğer bitkilerin adlarını düzenleyen) hükümleri genellikle göz ardı edildi. Curt Backeberg'in, özellikle, botanikçi David Hunt'a göre, bir örneğe hiçbir ismi eklenmeden 1200 türü adlandırdığı veya yeniden adlandırdığı söylenir. "Muhtemelen yüzyıllar boyunca kaktüs taksonomistlerini rahatsız edecek bir isimlendirme kaos izi bıraktı."
Taksonomi ve sınıflandırma > Sınıflandırma

1984 yılında, Uluslararası Sukulent Bitki Çalışma Organizasyonu'nun Cactaceae Bölümünün cinsler düzeyinde fikir birliği sınıflandırmaları yapmak için Uluslararası Cactaceae Sistematik Grubu (ICSG) adlı çalışma grubu kurması gerektiğine karar verildi. Sistemleri, sonraki sınıflandırmaların temeli olarak kullanıldı. 21. yüzyılda yayınlanan ayrıntılı muameleler, familya yaklaşık 125-130 cins ve 1.400-1.500 türe ayrıldı ve bunlar daha sonra bir dizi kabile ve alt familyaya ayrıldı. Kaktüs familyasının ICSG sınıflandırması, en büyüğü dokuz kabileye bölünmüş dört alt familyayı tanıdı. Alt familyalar şunlardı:
Dört kaktüs alt ailesi
Pereskioideae alt familyası K. Schumann
Alt familya Opuntioideae K. Schumann
Bitkilerin boyutları, Maihueniopsis küçük yastıklarından 10 m'den yüksek ağaç benzeri Opuntia türlerine kadar değişir
Alt familya Maihuenia
Alt familya Cactoideae
Moleküler filogenetik çalışmalar bu alt familyaların üçünün (Pereskioideae değil) monofilisini desteklemiştir, ancak bu seviyenin altındaki tüm kabileleri ve hatta cinsleri desteklememiştir; gerçekten de 2011'de yapılan bir araştırma, araştırmada örneklenen Cactoideae alt familyasındaki cinslerin yalnızca %39'unun monofilik olduğunu buldu. Kaktüslerin sınıflandırılması halen belirsizliğini korumaktadır ve muhtemelen değişecektir.
Filogenisi ve evrim > Evrimsel tarih

Evrimsel tarihlerine ışık tutacak bilinen hiçbir kaktüs fosili bulunmamaktadır. Ancak, kaktüslerin coğrafi dağılımı bazı kanıtlar sunmaktadır. Rhipsalis bacciferanın Eski Dünya'nın bazı bölgelerine nispeten yakın zamanda yayılması dışında, kaktüsler Güney Amerika ve esas olarak Kuzey Amerika'nın güney bölgelerinin bitkileridir. Bu, ailenin, yaklaşık 145 ila 101 milyon yıl önce Erken Kretase döneminde oluşan antik Gondvana kıtasının Güney Amerika ve Afrika olarak ikiye ayrılmasından sonra evrimleştiğini gösterir. Bu bölünmeden sonra kaktüslerin tam olarak ne zaman evrimleştiği daha az açıktır. Daha eski kaynaklar, Geç Kretase döneminde yaklaşık 90-66 milyon yıl önce erken bir köken olduğunu öne sürmektedir. Daha yakın tarihli moleküler çalışmalar, çok daha genç bir köken, belki de çok Geç Eosen'den erken Oligosen dönemlerine, yaklaşık 35-30 milyon yıl önce olduğunu öne sürmektedir. Kaktüslerin filogenisine dayanarak, en erken ayrışan grubun (Leuenbergeria) Orta Amerika ve Güney Amerika'nın kuzeyinde ortaya çıkmış olabileceği, daha çok veya daha az sulu gövdelere sahip olan caulocacti'nin ise daha sonra Güney Amerika'nın güney kesiminde evrimleşmiş ve daha sonra kuzeye doğru hareket etmiş olabileceği düşünülmektedir. Güçlü sukulent gövdeli çekirdek kaktüslerin yaklaşık 25 milyon yıl önce evrimleştiği tahmin edilmektedir. Evrimlerine olası bir teşvik, yaklaşık 25-20 milyon yıl önce artan ve değişen kuraklıkla ilişkilendirilen Orta And Dağları'ndaki yükseliş olabilir. Ancak, kaktüslerin mevcut tür çeşitliliğinin yalnızca son 10-5 milyon yılda (geç Miyosen'den Pliyosen'e) ortaya çıktığı düşünülür. Güney Afrika'daki Aizoaceae, Madagaskar'daki Didiereaceae ve Amerika'daki Agave cinsi gibi diğer sulu bitkilerin de kurak ortamların küresel olarak genişlemesiyle aynı zamana denk gelen bir zamanda çeşitlendiği görülmektedir.
Dağılım

Kaktüsler, sahil ovalarından yüksek dağlık alanlara kadar çeşitli bölgelerde yaşar. Bir istisna dışında, menzilleri Patagonya'dan Britanya Kolumbiyası'na ve Kanada'nın batısındaki Alberta'ya kadar uzanan Amerika kıtasına özgüdürler. Çeşitliliğin birçok merkezi vardır. Kuraklığa uyum sağlamış kaktüsler için üç ana merkez, Meksika ve güneybatı Amerika Birleşik Devletleri; Peru, Bolivya, Şili ve Arjantin'de bulundukları güneybatı And Dağları; ve Amazon Havzası'ndan uzaktaki doğu Brezilya'dır. Ağaçta yaşayan epifitik ve tırmanıcı kaktüsler, daha nemli ortamlara ihtiyaç duyduklarından zorunlu olarak farklı çeşitlilik merkezleri vardır. Bunlar esas olarak güneydoğu Brezilya'nın kıyı dağlarında ve Atlantik ormanlarında; Rhipsalideae alt familyasının çeşitliliğinin merkezi olan Bolivya'da; ve tırmanıcı Hylocereeae'nin en çeşitli olduğu Orta Amerika'nın ormanlık bölgelerindedir.
Rhipsalis baccifera istisnadır; hem Amerika'ya hem de tropikal Afrika, Madagaskar ve Sri Lanka'da bulunduğu Eski Dünya'ya özgüdür. Bir teoriye göre, göçmen kuşların sindirim yolunda tohum olarak taşınarak yayılmıştır; Rhipsalis tohumları kuş dağılımına uyarlanmıştır. Eski Dünya nüfusları poliploiddir ve ayrı alt türler olarak kabul edilir, bu da yayılmanın yeni olmadığı fikrini destekler.  Alternatif teoriye göre tür başlangıçta Güney Amerika ve Afrika arasında ticaret yapan Avrupa gemileriyle Atlantik'i geçmiştir, daha sonra kuşlar tarafından daha geniş bir alana yayılmış olabilir.
Dağılım > Doğallaştırılmış türler

Diğer birçok tür, özellikle Avustralya, Hawaii ve Akdeniz bölgesi'nde, insanlar tarafından getirildikten sonra Amerika kıtası dışında doğallaştırılmıştır. Avustralya'da, Opuntia türleri, özellikle Opuntia stricta, doğal tarım çitleri olarak kullanılmak ve bir Dactylopius coccus endüstrisi kurmak amacıyla 19. yüzyılda getirilmiştir. Hızla büyük bir yabani ot sorunu haline geldiler, ancak artık biyolojik ajanlar, özellikle Cactoblastis cactorum güvesi tarafından kontrol edilmektedirler. Ancak Avustralya'daki Opuntia türlerinin yabani ot potansiyeli devam ediyor ve O. ficus-indica Nisan 2012'de Avustralya Yabani Otlar Komitesi tarafından Ulusal Öneme Sahip Yabani Otlar olarak ilan edildi.
Arap Yarımadası'nda giderek artan, getirilen kaktüs nüfuslarının çok çeşidi vardır. Bunlardan bazıları yetiştirilmektedir, bazıları yetiştirilmekten kaçmaktadır ve bazıları da süs amaçlı olduğu varsayılan istilacı türlerdir.
Üreme ekolojisi > Erken tarih

Mart 2012 itibarıyla, insanların Yeni Dünya'nın kaktüslerin yaygın olarak bulunduğu bölgelerine ilk kez ne zaman girdiği ve dolayısıyla onları ilk kez ne zaman kullanmış olabileceği konusunda kesin tarihler konusunda hâlâ tartışmalar var. Şili'deki bir arkeolojik alanın yaklaşık 15.000 yıl öncesine tarihlenmesi, kaktüslerin bu tarihten önce karşılaşılabileceğini düşündürmektedir. Kaktüslerin kullanımına ilişkin ilk kanıtlar arasında Brezilya'daki Serra da Capivara'daki mağara resimleri ve Meksika ve Peru'daki eski çöplüklerde (atık çöplükleri) bulunan ve tarihlerinin 12.000-9.000 yıl önce olduğu tahmin edilen tohumlar yer alıyor. Avcı-toplayıcılar muhtemelen kaktüs meyvelerini vahşi doğada toplayıp kamplarına geri getirdiler.]
1565 tarihli Osuna Kodeksi'nden alınan bu alıntıdaki merkezi görüntü, Tenoktitlan'ın (şimdi Mexico City'de) sembolü olarak kullanılan kaynanadili'ni gösterir.
Meksika arması, bir opuntia'nın üzerine tünemiş, yılanı yiyen kaya kartalını tasvir eder
Kaktüslerin ilk kez ne zaman yetiştirildiği bilinmemektedir. Opuntias (dikenli armutlar), 14. yüzyıldan 16. yüzyıla kadar süren imparatorlukta karmaşık bahçecilik sistemi olan Aztekler tarafından çeşitli amaçlarla kullanıldı. 15. yüzyıldaki başkentleri Tenoktitlan (şimdi Meksiko) idi; İsmin kökenine ilişkin bir açıklama, bir opuntia meyvesine atıfta bulunan Nahuatl nōchtli kelimesini içermesidir. Meksika arması, bir kaktüsün üzerine tünemiş ve elinde yılan tutan bir kartalı gösterir. Bu, Tenoktitlan'ın kuruluş mitinin merkezinde yer alan bir görüntüdür. Aztekler sembolik olarak bir opuntianın olgun kırmızı meyvelerini insan kalpleriyle ilişkilendirdiler; Tıpkı meyvenin susuzluğu giderdiği gibi, insan kalbini güneşe sunan tanrı da güneşin hareket etmeye devam etmesini sağladı.
Avrupalılar kaktüslerle ilk kez 15. yüzyılın sonlarında Yeni Dünya'ya vardıklarında karşılaştılar. İlk karaya çıkışları nispeten az sayıda kaktüs cinsinin bulunduğu Batı Hint Adaları'ndaydı. En yaygın olanlardan biri Melocactus cinsidir. Dolayısıyla melocacti muhtemelen Avrupalıların gördüğü ilk kaktüsler arasındaydı. Melocactus türleri, 16. yüzyılın sonundan önce (bir kaynağa göre 1570'e kadar) İngiliz kaktüs koleksiyonlarında mevcuttu; burada Echinomelocactus olarak adlandırıldılar, daha sonra 18. yüzyılın başlarında Joseph Pitton de Tourneville tarafından Melocactus olarak kısaltıldılar. Hem tamamen süs türü hem de yenilebilir meyvesi olan kaktüsler Avrupa'ya gelmeye devam etti, böylece Carl Linnaeus 1753 yılına kadar 22 türe isim verebildi. Bunlardan biri olan Cactus opuntia (şu anda Opuntia ficus-indica 'nın parçası), şu şekilde tanımlandı: "Latince: fructu majore ... nunc in Hispania et Lusitania" (daha büyük meyvelerle ... şimdi İspanya ve Portekiz'de), Avrupa'da erken kullanımının göstergesidir.
Bakımı

Kaktüse yılda en az bir kere vitamin ve mineral desteği sağlanmalı, toprağı tazelenip havalandırılmalıdır. Saksı değişiminin 5-6 yılda bir kere yapılması yeterlidir. Seyrek aralıklarla özellikle yazın az su damlatılabilir.
Koruma

Tüm kaktüsler, "halen nesli tükenme tehlikesi altında olmayan ancak ticaret sıkı bir şekilde kontrol edilmediği takdirde nesli tükenme tehlikesi altına girebilecek türlerin listesini" içeren Nesli Tehlike Altında Olan Yabani Hayvan ve Bitki Türlerinin Uluslararası Ticaretine İlişkin Sözleşme'nin (CITES) Ek II'sinde yer alır. Kontrol, en azından ihracat için izin verilmediği takdirde kaktüslerin çoğu örneğinin uluslararası ticaretini yasadışı hale getirerek uygulanmaktadır. "Doğallaştırılmış veya yapay olarak çoğaltılmış bitkiler" gibi bazı istisnalara izin verilir. Tüm Ariocarpus ve Discocactus türleri gibi bazı kaktüsler, "en çok tehlike altında" türler için kullanılan daha kısıtlayıcı Ek I'e dahil edilmiştir. Bunlar, yalnızca ticari olmayan amaçlar için ülkeler arasında taşınabilir ve yalnızca hem ihracat hem de ithalat izinleri eşlik ettiğinde taşınabilir.
Vahşi doğada kaktüsler için üç ana tehdit gelişme, otlatma ve aşırı toplamadır. Gelişim birçok biçimde gerçekleşir. Meksika, Zimapán yakınlarında bir barajın inşa edilmesi, Echinocactus grusonii doğal yaşam alanının büyük bir bölümünün yok olmasına neden oldu. Kentsel gelişim ve otoyollar, Meksika, New Mexico ve Arizona'nın bazı bölgelerinde, ayrıca Sonora Çölü'nde kaktüs yaşam alanlarını yok etti. Arazinin tarıma açılması, Meksika'da kuru ovaların mısır ekimi için sürüldüğü Ariocarpus kotschoubeyanus nüfuslarını ve Şili'de vadi yamaçlarının asmalarla dikildiği Copiapoa ve Eulychnia nüfuslarını etkiledi.
Keçiler gibi getirilen hayvanların birçok bölgede otlatılması, kaktüs nüfuslarına (ve diğer bitkilere) ciddi zararlar vermiştir; Anderson'un verdiği iki örnek genel olarak Galápagos Adaları ve Peru'daki Browningia candelaris üzerindeki etkisidir.
Satılık kaktüslerin aşırı toplanması bazı türleri büyük ölçüde etkilemiştir. Örneğin, Meksika'nın Miquihuana yakınlarındaki Pelecyphora strobiliformis 'in yerel tipi, Avrupa'da satış için dikilen bitkilerden neredeyse tamamen yoksun bırakılmıştı. Doğadan yasadışı kaktüs toplanması bir tehdit oluşturmaya devam etmektedir.
Kaktüslerin korunması in situ veya ex situ olabilir. In situ koruma, yasal korumanın uygulanması ve ulusal parklar ve rezervler gibi özel olarak korunan alanların oluşturulması yoluyla alışkanlıkların korunmasını içerir. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki bu tür korunan alanlara örnek olarak Big Bend Ulusal Parkı, Teksas; Joshua Tree Ulusal Parkı, Kaliforniya; ve Saguaro Millî Parkı, Arizona verilebilir. Latin Amerika örnekleri arasında Parque Nacional del Pinacate, Sonora, Meksika ve Pan de Azúcar Ulusal Parkı, Şili verilebilir. Ex situ koruma, bitkileri ve tohumları doğal ortamlarının dışında, genellikle daha sonra yeniden tanıtma amacıyla korumayı amaçlar. Botanik bahçeleri ex situ korumada önemli bir rol oynar; örneğin, kaktüs ve diğer sulu meyvelerin tohumları Arizona'daki Desert Botanical Garden'da uzun süreli depoda saklanır.