stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Yeşilçam Westernleri
Arka plan

Konusu 19. ve 20. yüzyılda ABD'nin Vahşi Batı'sında geçen Western filmleri, sessiz film döneminin ilk günlerinden itibaren büyük bir popülerlik kazanmış ve giderek sinemanın çok geniş bir türünü oluşturmuştur. Bu türe olan ilgi sadece bu filmlerin asıl olarak üretildiği ABD ile sınırlı kalmamış, başta Avrupa ülkeleri olmak üzere dünyada bu filmleri ithal eden tüm ülkelerde aynı ilgi ve iştahla kabul görmüştü.
Bu ilginin kaçınılmaz sonucu olarak bir süre sonra başta İtalya olmak üzere Avrupa ülkelerinde de benzer filmler çekilmeye başlamıştır. Bu konuda başı çeken İtalyanların ürettikleri kovboy filmlerine "Spagetti Western" adı verilmiştir. 1960 ve 1975 yılları arasında 600 kadar İtalyan Westerni üretildi. Başka ülkelerde de Westernler çekildi. Uzak Doğu'da çekilen "Oryantal Western"ler, Kanada'da çekilmiş "Northern"ler, SSCB'de çekilen "Ostern"ler bunlara birkaç örnektir.
Türkiye de bu furyada yerini almakta gecikmemiş ve İtalya'dakine benzer bir durum yine aynı yıllarda bu ülkede de yaşanmış, 1960'lı ve 1970'li yıllar boyunca hatırı sayılır miktarda Western filmi çekilmiştir. Türk sinemasının nicelik olarak en verimli olduğu, henüz televizyonun da devreye girmediği bir döneme denk geldiği için yılda yüzlerce filmin çekildiği bu yıllarda yaklaşık 50 kadar da kovboy filmi çekilmişti. Film yapım şirketlerinin ofislerinin orada konuşlanmış olması nedeniyle İstanbul'un Beyoğlu semtinde bulunan Yeşilçam Sokağı, o dönemde Türk sineması ile özdeşleşmişti. Bu nedenle bu avantür kovboy filmlerine gayriresmî olarak "Yeşilçam Westernleri" denmiştir. Bazen "Türk kovboy filmleri" veya Yeşilçam'ın "Spagetti Western"leri olarak da adlandırılmışlardır.
Bu yerli 'kovboy' filmlerinin ilki 1962 tarihli Nuri Akıncı filmi Beş Hikaye'dir. Filmde Parla Şenol, Efgan Efekan, Hulusi Kentmen gibi oyuncular rol almışlardı. 1967'de ise bir furyaya dönüşmüş ve 7 yıl boyunca 50 kadar Türk Western filmi çekilmişti. Tamer Yiğit, Cüneyt Arkın, Ayhan Işık, Yılmaz Güney, Kartal Tibet, Sadri Alışık, Öztürk Serengil, Yılmaz Köksal başta olmak üzere Yeşilçam'ın tüm ünlü oyuncuları bu westernlerde gözükmüşlerdi. Antikahramanları canlandıran bu oyuncuların karşısında gişe kaygılarıyla genelde mutlaka bir 'vamp' kadına rol verilmiştir. Çetin İnanç'ın yönettiği ve Yılmaz Köksal'ın başrolünü oynadığı 1970 yapımı Çeko filmi Anadolu'da gişe rekorları kırmıştı. Çoğu düşük bütçeli olan bu filmler genellikle 2 gün ilâ 2 hafta arasında çekiliyordu. Hatta bazen ikisi veya üçü iç içe aynı zamanda çekilip bitiyordu.
1970'li yıllarda İtalyan sinemacılar Türk İtalyan ortak yapımı bazı Westernlere de imza attılar. Bunlardan bir tanesi de Guido Zurli'nin yönettiği, başrollerinde İlker İnanoğlu, Cüneyt Arkın ve Pascale Petit'nin oynadığı 1973 yapımı Yumurcak Küçük Kovboy adlı filmdi. Dönemindeki diğer Türk filmlerinden çok daha fazla bir bütçeyle üretilen bu film Roma’daki Cinecittà stüdyolarında çekilmişti.
John Adams Binası

John Adams Binası
John Adams Binası (İngilizce: John Adams Building), Amerika Birleşik Devletleri'nin ulusal kütüphanesi olan ve en eski federal kültür yapısı olarak kabul edilen Kongre Kütüphanesi'nin binalarından biridir.
2. Cadde GD (2nd Street SE) üzerinde ve Independence Caddesi (Independence Avenue) ile Doğu Başkent Caddesi (East Capitol Street) arasında yer almaktadır. 1938 yılında Ana Bina'ya destek amacıyla inşa edilmiştir. Mevcut ismini 13 Haziran 1980 yılında almıştır.
Trasumennus Gölü Muharebesi

Trasumennus Gölü Muharebesi (MÖ 21 Haziran 217 - Jülyen takvimine göre nisan ayı) İkinci Pön Savaşı'nın başlıca muharebelerinden birisiydi. Hannibal komutasındaki Kartacalılar, Konsül Gaius Flaminius komutasındaki Romalıları mağlup ettiler. Muharebe askeri tarih alanının en geniş ve en başarılı pusularından birisi olarak kabul edilir.
Giriş

Romalılar, Sempronius ordusunun MÖ 218 Aralık ayındaki Trebia yenilgisinden sonra büyük bir telaşa ve hayal kırıklığına düşerek acilen kuzeyden gelen tehdite karşı planlar yaptılar. Sempronius Roma'ya döndü ve Roma Senatosu gelecek yıl için yeni konsül seçimlerini karara bağladı. Yeni yılın konsülleri Gnaeus Servilius Geminus ve Gaius Flaminius, seçilen konsül için icra edilmesi gereken ritüeller yaklaşan tehdit altında yapılmaksızın Roma Senatosu tarafından Roma'dan ivedilikle ayrılmaları istenildi.  Senato Servillius'u Scipio'nun yerini almak üzere, Flaminius'u ise Sempronius'un ordusundan kalanların yerine komutan olarak yetkilendirdi. Her iki ordu da Trebia yenilgisi nedeniyle güç kaybettiklerinden dört yeni Roma lejyonu oluşturuldu. Bu yeni güçler, eski ordudan kalanların tümüyle birlikte iki konsül arasında paylaştırıldı. . Ticinus ve Trebia Muharebelerinden sonra, Flaminius'un ordusu Apeninlerin batı girişini kapatmak üzere bulunduğu Arimium'dan güney batıya doğru inerek Roma'nın yakın savunmasını yapmak üzere kendisini hazırladı. Servilius yeni oluşturulan ordusuyla Adriyatik kıyısı boyunca muhafaza yapmak üzere onun Ariminum'daki yerini aldı. Hannibal her nereden geçmek isterse bir Roma ordusu ile karşılaşacaktı ve en azından iki ordu arasında sıkışacaktı.
Hannibal şu an Bologna ve FloransayI bağlayan otobanın bulunduğu güzergahın yerindeki, Etruria (bugünkü Toscana)'ya giden batı yolunu seçti. Kabarmış Arno Nehri boyunca bulunan bataklıkları geçti ve Arretium' un batısına saparak buradan Flaminius kampının güneyinde bulunan Cortona' ya ulaştı. Böylece, Hannibal Roma'ya giden yolda Flaminius' un önünü kesmiş oluyordu. Bu hareket yan tarafını Roma saldırısına karşı açık bıraktığından oldukça riskli bir manevra olmasına rağmen Hannibal, Flaminius'un kuzeydeki Arretium'dan gelen diğer ordu ile birleşmesinden önce O' nu savaşa çekmesi gerektiğini hesaplıyordu.
Şimdi Hannibal Flaminius'u Arritium'da geçmiş bulunuyordu. Roma'ya veya doğuya yönelme olasılığı görünüyordu. O, doğu yönündeki Perusia (Perugia) ya ilerlemeyi devam ettirdiğindenden Flaminius onu izlemeye başladı. Ancak Kartaca süvarilerinin önden giden tetkik birliklerine saldırması riski nedeniyle arayı yakın tutmaktan kaçındı ki böylece Romalılar Hannibal'ın tam olarak ne yapmakta olduğundan habersiz kaldılar.
Flaminius, ülkesinin baştanbaşa harap edilmesi ve Roma'da artan siyasal eleştiriler nedeniyle kesin bir rövanş almakta istekliydi, nihayet Hannibal'a karşı yürüyüşe geçti. Flaminius, aynı Sempronius gibi sabırsız, aşırı güven ve kendini kontrol etme eksikliği içindeydi. Danışmanları O'na, Servilius onlara katılana dek esas kuvveti hazırda bekletirken Kartacalıları taciz etmek üzere sadece bir süvari birliği göndermesini ve ülkenin daha ötelerine yerleşmelerini engellemesini tavsiye ettiler. Ancak aceleci Flaminius ile tartışmak olanaksızdı. Livy diyor ki: “Göstermelik önlemlerdense, konseydeki tüm diğer kişiler güvende kalmasını tavsiye ettiler, kendilerine katılıncaya kadar meslektaşını beklemesini, birleşmiş cesaret ve konsüllerle savaşı kazanabileceklerini söylediler… Flaminius bir öfkeyle muharebe yürüyüşünü işaret etti."
Muharebe > Taktiksel yer değişimi

Hannibal, Trasumennus Gölüne ulaştığında, burada pusu kurmak için çok uygun bir yer bulunduğunu gördü. Flaminius' un kampını toplayarak peşinden takip etmek üzere harekete geçirdiğini ve yaklaşan muharebeyi işaret eden savaş hazırlıkları yaptığını öğrenmişti. Malpasso yolu geçildiğinde Trasimene'nin kuzey tarafı boyunca yoğun ormanla kaplı tepeler bulunmaktaydı. Hannibal, bu dar geçide herhangi bir katılımı tümüyle görebileceği gölü sınırlayan tepelerin etekleri boyunca kamp kurdu. ve geceyi birliklerini muharebeye hazırlayarak geçirdi. Hannibal oluşturduğu hattın güneybatı yönüne ağır piyadelerini (İberyalılar, Keltler, Afrikalılar) hafif yükseltili biçimde yerleştirdi. Burada, Romalılar beklenen pozisyona ulaştıklarında sol kanat ucundan saldırıya yetecek kadar bol bir alana sahip olmuşlardı.  Süvariler ve Galyalı piyadeler, romalıların geçide ilk girişi noktaları ve Roma hattının doğu ucu olacak biçimde  ağaçlık vadinin içlerinde saklandılar. Böylece üstten ve doğudan bu ucu da kapatmış olacaklar ve Romalıların geriye doğru dönüş yapmalarını engellemiş olacaklardı. Ardından, ağaçların altında saldırı işareti gelinceye kadar iyice saklanmaları talimatını vererek hafif birliklerini  düzlüğü gören yükseltiye paralel biçimde aralıklı öbekler halinde yerleştirdi. Ek olarak, muharebenin başlamasından önceki gece adamlarına Romalıları kendilerinin gerçekte bulundukları yerden çok öteye ulaşmış olduklarını zannettirecek kadar yeterli bir uzaklıkta olan Tuoro'nun tepelerinde kamp ateşlerini yakmalarını istedi.
Muharebe > Olaylar

21 Haziran sabahı, Roma birlikleri gölün kuzey ucundan doğu yönüne doğru yürüdüler. Flaminius, savaşmak isteğinde adamlarını aceleyle ve sık biçimde bir sütun düzenine sokarak ilerletti. Hannibal küçük bir birliğini bir dizi halindeki Roma güçlerini birbirinden ayırmak üzere ileri bir hat oluşturmaları için ön hatların ilerisine doğru yönlendirdi. Romalılar göl ve tepeler arasındaki sisli dar geçişten ilerleyerek gölün kuzeyindeki düzlüklere ulaştıklarında topyekûn bir saldırının başladığını işaret eden trampet sesleri gümbürdemeye başladı.
Kartaca süvari ve piyadesi gizlendikleri ağaçlık tepelerin eteklerinden hızla aşağıya ulaştılar, geçişin batı ucundaki giriş alanını kapattılar. Bu ani ve habersiz saldırı altında kalan Roma hattı üçe bölündü. Şaşkın ve manevra yeteneğini yitirmiş Romalılar bir savaş düzeni oluşturamadılar ve açık düzende bir anda yumruk yumruğa bir savaşın içine düştüler. Batı ucu Kartaca süvarisinin saldırısına uğradı ve bu baskıyla diğer iki grubun herhangi bir desteğini imkânsız bırakacak biçimde gölün içine doğru çekildiler. Merkezde, Flaminius'un içinde bulunduğu grup Hannibal'ın Galyalı güçlerine karşı yerlerini korudular ama üç saat süren mücadeleden sonra güçten düştüler.
Dört saatten daha kısa bir süre içinde Roma ordusu imha edildi. İleri kol hafif bir saldırıya maruz kaldı, artlarındaki felaketi açık bir şekilde gördüklerinde, önlerini batı yönünde kapatan birliklerin üzerine ve ormanın dışına doğru  çıkış yaptılar. Başlangıçtaki Roma kuvveti yaklaşık 30.000 askerdi. Bunlardan 15.000 kişisi muharebe esnasında öldürüldüler veya gölün içinden bir çıkış yapma çabasına iken boğuldular. Flaminius'un kendisi ise Galyalı Ducarius tarafından öldürüldü. Diğerlerinden 10.000 kişi yönlerini değişik biçimlerde Roma'ya doğru çevirdiler ve kalanlar esir alındı. Hannibal'ın kaybı 2.500 kişi ile daha sonradan savaş yaraları nedeniyle kaynaklanan ek ölümler oldu.  Kaçan 6.000 Romalı Maharbal'ın silah ve zırhlarını teslim etmeleri halinde güvenli bir çıkış vaadi ile ele geçirildi. Ancak teslim olma anlaşmasına bir riayetsizlik olarak Hannibal bunları köle pazarlarına gönderdi.
Roma'nın başındaki felaket Trasimene'de sona ermedi. Bir ya da iki gün içinde il yöneticisi (propraetor) Gaius Centenius'un 4.000 kişilik gücü ile bir karşılaşma oldu ve yok edildiler.
Sonuç

Hannibal, başarıyla planlayarak uyguladığı dev ölçekli bir pusu ile bir başka zafer daha kazandı. Yenilgi haberi Roma'ya ulaştığında Roma'da büyük bir korku oluştu ve Quintus Fabius Maximus Roma Senatosu tarafından diktatör olarak atandı. Maximus “Fabian Stratejisi” adı verilen, bir açık alan muharebesinden kaçınarak sayıca kalabalık birliklere küçük çapta yıpratma amaçlı taciz saldırılarının uygulandığı bir çatışma yöntemi ortaya çıkardı ki bu yöntem Roma yeni birlikler toplayana kadar bir zaman kazanma amacını da içeriyordu. Hannibal, ertesi yıl Fabius'un diktatörlüğünün sonlandırılarak Paulus ve Varro'yu konsül seçilmesine kadar Apulia'ya ilerleme ve saldırmakta büyük ölçüde serbest bırakıldı. Bunun ardından, MÖ, 2 Ağustos 216'da Roma'nın İkinci Pön Savaşı boyunca en kötü yenilgisi olarak değerlendirilen Cannae Muharebesi yapıldı.
Hannibal'ın büstü
Trasumennus Gölü Muharebesi alanının gölden görünümü. Hannibal' ın ordusu ağaçlık sırtın yakınlarında düzen almıştı.
ABD Askeri Akademisi, Tarih Bölümü arşivinden
Zeki Mesut Alsan

| Zeki Mesut Alsan> Türkiye Büyük Millet Meclisi 3., 4., 5. ve 6. Dönem Milletvekili |
| --- | --- |
Görev süresi 1 Kasım 1927 - 15 Ocak 1943
Seçim bölgesi: 1927 – Edirne 1931 – Diyarbakır 1935 – Diyarbakır 1939 – Diyarbakır
Kişisel bilgiler
Doğum: Mustafa Zeki Mesut 15 Mayıs 1889 Aydın, Türkiye
Ölüm: 24 Eylül 1984 (95 yaşında) İstanbul, Türkiye
Milliyeti: Türk
Partisi: Cumhuriyet Halk Partisi
Bitirdiği okul: Mekteb-i Hukuk
Mesleği: Yazar, Politikacı
Prof. Dr. Zeki Mesut Alsan ya da Mustafa Zeki Mesut Alsan, (15 Mayıs 1889, Aydın - 24 Eylül 1984, İstanbul), Türk siyasetçi, Hakimiyet-i Milliye yazarı.
Mülkiye ve Hukuk Mektebi mezunudur. Paris Ecole Libre Des Sciences Politiques'te Ulumu Siyasiye ve İçtimaiye ihtisası yapmıştır. Divan-ı Muhasebat Denetçi Yardımcılığı, Mülkiye Mektebi Öğretmen Yardımcılığı, Maliye İslahiyat Tahrirat Kalemi mümeyyizliği, Maliye Nezareti Hususi Kalem 2.mümeyyizliği, Hususi Kalem Tercüme Şubesi mümeyyizliği, Maarif Vekaleti Avrupa Türk Talebe Müfettişliği, Maarif Vekaleti Hususi Kalem Müdürlüğü, Galatasaray Sultanisi 2.Müdürlüğü, Maarif Vekaleti Avrupa Talebe Genel Müfettişliği, Talim ve Terbiye Heyeti Üyeliği, Siyasal Bilgiler Okulu Müdürlüğü ve Devletler Umumî Hukuku Profesörlüğü, TBMM III. Dönem Edirne, IV., V. ve VI. Dönem Diyarbakır Milletvekilliği ile IV. Dönem Parlamenterler Birliği Türk Grubu Üyeliği ve Konsey Üyeliği yapmıştır. Evli ve bir çocuk babasıdır
Cape Canaveral Uzay Kuvvetleri Üssü

| Cape Canaveral Uzay Kuvvetleri Üssü |
| --- | --- |
Cape Canaveral, Florida, ABD 
Cape Canaveral Uzay Kuvvetleri Üssü'nün haritası
Koordinatlar: 28°29′20″K 80°34′40″B﻿ / ﻿28.48889°K 80.57778°B﻿ / 28.48889; -80.57778
Tip: Hava kuvvetleri Üssü
Yer kodu: CCAFC
Yapı bilgisi
İdare: ABD Savunma Bakanlığı
Yapı tarihçesi
İnşa: 1940
Kullanım tarihi: 1948-günümüze
Olaylar: Uzay Yarışı
Cape Canaveral Uzay Kuvvetleri Üssü (CCSFS), Amerika Birleşik Devletleri Uzay Kuvvetleri'ne bağlı Space Launch Delta 45'in Florida, Brevard County, Cape Canaveral'da bulunan bir tesisidir.
Merkezi, yakındaki Patrick Uzay Kuvvetleri Üssü'nde bulunan istasyon, halen aktif üç fırlatma rampası (Uzay Fırlatma Kompleksleri 37B, 40 ve 41) ile Uzay Kuvvetlerinin Eastern Range için birincil fırlatma sahasıdır. Tesis, komşu Merritt Adası'ndaki NASA'nın Kennedy Uzay Merkezi'nin güney-güneydoğusundadır ve ikisi birbirine köprüler ve geçitlerle bağlıdır. Cape Canaveral Uzay Kuvvetleri İstasyonu Skid Strip, Cape'e ağır ve büyük yük taşıyan askeri hava ikmal uçakları için fırlatma komplekslerinin yakınında 10.000-fit (3.000 m) pist sağlar.
İlk ABD Dünya uydusu (1958), ilk ABD astronotu (1961), yörüngedeki ilk ABD astronotu (1962), ilk iki kişilik ABD uzay aracı (1965), ilk ABD insansız aya iniş (1966) ve ilk üç kişilik ABD uzay aracı (1968) dahil olmak üzere birçok Amerikan uzay keşif öncüsü CCSFS'den fırlatılmıştır.
Aynı zamanda gezegenlerin her birini geçerek güneş sisteminde (1962–1977) uçan, Mars yörüngesine giren ilk uzay aracı (1971) ve yüzeyinde dolaşan (1996), Venüs yörüngesine girip Venüs'e inen ilk Amerikan uzay aracı (1978), Satürn yörüngesine giren ilk uzay aracı (2004) ve Merkür yörüngesine giren Messenger uzay aracı (2011) ve Güneş sisteminden ayrılan ilk uzay aracı Voyager 1 (1977) dahil olmak üzere tüm ilk uzay araçlarının fırlatma yeriydi.
Üssün bazı bölümleri Amerikan uzay programının ilk yıllarıyla olan ilişkileri nedeniyle National Historic Landmark (Ulusal Tarihi Dönüm Noktası) olarak belirlendi.
Yedicilik

Yedicilik ya da Arapça orijinal ismiyle Seb'îyye/İmâmet (İsmâ‘ilî i'tikadı); Bâtıniyye-İsmâiliyye itikadının İmâmet kuramını tanımlamakta kullanılan bir tâbir olup, İsmâiliyye mezhebinden olmayan diğer Şîa-Bâtıniyye itikatlar ile Hasan Sabbâh'ın "Haşîşiyye" itikadı için de geçerlidir. Irak kıt'asında fi'len Şîa-i Bâtıniyye’yi teşkilâtlandıran Meymûn el-Kaddâh’dan itibaren zamanımızdaki Hindistan Bâtınîleri’nin reisi ve Nizâriyye’nin mukaddes makâmının Sâhib-î Â’zamları olan Ağa Hanlar’a gelinceye kadar geçen on üç asırlık “Bâtıniyye” tarihini topyekün mütalaa etmedikçe bu önemli harekâtın ortaya çıkardığı mezhebe dâir hakikî bir fikir elde etmek mümkün değildir.
Bâtınîlik Hareketi

“Bâtınîlik Hareketi” Mısır’da Fâtımî Halifelerinden Müstansır-Billâh’tan, İran’da Haşîşiyye’yi kuran meşhur Hasan Sabbâh’ın Alamut Devleti’ndan, Suriye Bâtınîler Reisi Râşidüddin Sinân’ın ikâmet ettiği Misyaf Kalesi’nden, Anadaolu’da bütün Bâtınîlerce üstâd-ı â’zam mertebesine yükseltilmiş olan Hallâc-ı Mansûr, Ebü'l Vefâ el-Bağdâdî, Baba İlyas, Hacı Bektâş-ı Velî ve Fazlullah-ı Hurûfî’den Nesîmî’ye kadar süregelen uzun bir yolda yürüyen şahsiyetlerden, bil’umum Afrika Bâtınîliği’ni idare eden İbn-i Meserret’ten, Hindistan Bâtınîliği’ni meydana getiren Ahmed bin Keyyâl’den ve Nâsır-ı Hüsrev’den oluşan koca bir teşkilâtlanmanın ürünü olarak vücûda gelmiştir.
Ayrıca bakınız: Hallâc-ı Mansûr, Ahmed bin el-Keyyâl bin el-Khasibî, Hasan Sabbah, Ebu'l Vefâ el-Bağdâdî, Ebû'l-Bekâ Baba İlyâs ve Ömer İmâdüddîn Nesîmî
Bâtınîlik Hareketi > Şîʿa-i Bâtın’îyye teşkilâtının kökeni

Ana maddeler: Haricîler, Karmatîler, İsmâilîyye, Nusayrîler ve Dürzîler
Bir taraftan eski İran ruhu ve perestişkârlığı ile Arap hâricîliği, kendi siyâsi ihtirâslarını tatmin amacıyla kutsî birer hakikât şeklinde sundukları masalları, uydurdukları efsane ve hurafeleri, Şiîliğin umumî çatısı altında kaynaşan tarikat ve mezhepler aracılığıyla Türk toplumlarının i’tikatlarının içine sokmayı başarmış, onları ruhî bünyelerinden yaralayarak yüzyıllar boyunca gelişme ve ilerlemelerine engel olmuş ve en nihâyetinde de onları İslâmiyet’in saf ve gerçek imân ve i’tikadından uzaklaştırmayı başarmışlardır. Diğer taraftan da mistik ve felsefî nazariyât vasıflarıyla bir takım tarikatlerin tanıttığı efkârın temsilcisi konumunda bulunan ve gün geçtikçe de göçebe Türk kâvimleri üzerindeki etkilerini arttıran Rind, Kalender ve Babalar, bilûmum “Şîa-i Bâtıniyye” mezheplerinin Türkler arasında yayılmasında başrolü oynamışlardır.
İslâm’ın hudutlarının gün geçtikçe genişlemesi neticesinde Mecûsîlik, Maniheizm, Ehl-i Hak, Yunan felsefe sisteminin tâkipçileri, Keldânîler, Nabatîler, Asur dinlerinin kalıntıları ve Şamanizm hep Bâtınîliğin i’tikadî hudutları içerisine dâhil edilmiş bulunuyorlardı. Türkler arasında yüzyıllarca sönmeden süregelen bu akidelerin ilk kaynakları da Alevî-Bâtıniyye’nin yönetim merkezlerine bağlı bulunmaktaydı. Tüm Alevî-Bâtıniyye mezheplerinin temellerini oluşturan bu önemli yolun kökenin başka dinlerin şemsiyesi altında barındığı ve İslâmiyet’in bünyesine daha sonradan nüfuz ettiği anlaşılmaktadır. Karamîta, İsmâ‘îl’îyye, Seb’îyye, Gāliyye, Mukannaiyye, Nizâriyye, Haşîşiyye ve Melâhide-i Bâtıniyye gibi daha bir takım isimler de ayni “Bâtıniyye-Alevî” teşkilâtının çeşitli muhitlerde aldıkları değişik nâmlar arasındadır. Batılılar ise doğuda “Melâhide-i Bâtıniyye” olarak adlandırılan kola “Haşîşiyye” adını vermişlerdir.
Ayrıca bakınız: İsmâ‘îl’îyye, Mübeyyezâ, Nizâr’îyye, Sabbah’îyye, Sâbiîler, Haşhaşiler, Nebatiler, Keldaniler ve Yezdânizm
Bâtınîlik Hareketi > Şiîliğin ve Bâtınîliğin mahiyeti mes’elesi

Bu konuda ortaya atılmış birkaç kuram bulunmaktadır:
Arap ordularına karşı siyâseten başarı sağlayamayan ve ağır yenilgilere uğrayan İran, İslâm’ın vâhdetini bulandırmak ve çeşitli muhalif mezhepler icât ederek “aks’ül-âmeller” ortaya çıkarmak suretiyle mukabele etmekte gecikmemiştir. Bu teze göre Şîa ve Bâtıniyye İslâm’ın ruhuna muhalif olup, sırf onu içinden baltalamak için İran’ın yapmış olduğu bir nev’i intikâm hareketidir. Bu savı daha bilimsel bir platforma taşımak isteyenler ise ırkçı bir görüşe başvurarak, Sami Ruh ile Ârî Ruh arasında meydana gelen bir iktidar mücadelesi neticesinde, Sami dehânın ürünü olan İslâmiyet’in İran’da kendine özgü yorumlanarak önce “Şîa” ve daha sonra da “Bâtıniyye” şeklini aldığını öne sürmekteydiler. Bu ırkçı kuram, kurucusu Comte de Gobineau tarafından savunulmuştur. Şiîliğin “tasavvuf” maskesi altında İslâmiyet’in içerisine yerleştirildiği kuramı ise Frederich Delitzsche tarafından iddia edilmekteydi. Bu bilim adamlarından başka, Şiîliğin ve Bâtınîliğin Arap istilâsına karşı ârî kavimlerin, bilhassa da İranlılar’ın ortaya çıkardığı ırkî, lisânî ve millî tepkiler olarak gösteren ve bu kuramın yayılmasına hizmet eden diğer batılılar arasında Ernest Renan, P. Lagarde, Reitzenstein, Edgard Blochet ve E. B. Browne isimlerini saymak mümkündür.
Yukarıda bahsedilen batıda bir hâyli taraftar toplamış olan bu akım Türkiye’de de uzun süre kabul görmüştür. “Bir ateşkedenin duvarları dibinde zelilâne beklemek, Hind ve İran gibi uyuşukluk ve hûlya yağdıran çevrelerde pek olağan karşılanan şeylerdi. Türkler, Hind ve İran’da olduğu gibi hûlyaî ve istiğrâkî hayâttan bir şey anlamıyor, meskent telkin eden âkidelere pek itibar göstermiyorlardı. İslâm âlemini kavuran bu elim buhranın kaynağı İran tarafları ve bilhassa da Deylem havalisiydi.” Başlangıçta, Mehmed Fuad Köprülü’de bu görüşü destekleyenler arasında yer almaktaydı.
Buna karşın “Bahâ Sâid” tamamıyla aksi görüşü savunmaya başlamıştı. O, Bektaşîlik ve Kızılbaş gibi Anadolu’daki tarikat ve mezhep hareketlerinin kesinlikle İran kaynaklı olmadığını, aksine bu akımların eski Türk i’tikatlarıyla ilişkili olduğuna inanmaktaydı. Daha sonra,Mehmed Fuad Köprülü de ayni fikri geliştirerek Paris’te verdiği konferanslarda esas tez olarak savunmaya başladı.
Şiîliğin bir İran  “aks’ül-âmeli” olduğu fikri uzun zamandan beri tenkit edilmiş bulunmaktadır.  Louis Massignon’a göre, Milâdî On İkinci asırda İran nüfusunun ve kültürünün çoğunluğunun “Ârî” olduğu şeklindeki ispatı mümkün olmayan fikirden yola çıkıldığından dolayı, bu kuram bazı husûsî halleri yanlış açıklamak hatasına düşmüştü. Aslında “İslâm Râfızîliği” gibi arzedilen “Şîa” İran’a sâf Arab ırkından gelmiş olup, Kûfe’den Kumm’a göç eden kâbileler tarafından etrafa yayılmıştır. Sâf İran ırkından olan Kürtler ve Afganlar ise daima Şiîliğe muhalif kalmışlardır.
Ayrıca bakınız: Râfızî, Şiîlik, Kızılbaşlık, Bâtın, Bâtınîlik, Hurûfîlik, Bektâşîlik, Hurûfî-Bektâşî inancı, Ezoterizm ve Nusayrî inancı
Şîʿa-i Bâtın’îyye mezhebinin akideleri

“Eshâb-ı Şek” adı verilen avâm mezhebin siyâsi kimliği ve taşıdığı dinî akideler hakkında herhangi bir fikre sahip değildi. Mezhebin asıl amacı ve gayesi sadece yüksek makamları işgal etmekte olan dâîler tarafından bilinmekteydi. Davetler dokuz mertebeye ayrılmış olup davetçiler de bu taksimata göre hareket etmeğe mecburlardı. Bu arada, “Bâtınîler” tarafından ortaya bir de “İmâm-ı Muhtafî” mes’elesi atılmıştı. Bu kurama göre, “Dünya hiçbir zaman imâmsız kalamaz ve de kalmayacaktır. İmâmet Ali’den İsmâil b. Ca'fer’e gelinceye dek hep aşikâr iken, İsmâil b. Ca'fer’den sonra ise hep gizli kalacaktır.” Bu yeni kuram aracılığıyla “Şîa-i Bâtıniyye Mezhebi” bir nev’i kendi yolunu imâm silsilesi açıkça belirgin olan Bâtıniyye İsmâiliyye mezhebinden de ayırmış bulunmaktaydı. Aslında, bu fikirde İran kisralarının muhteşem makâmları saklıydı. Ali’nin torunu Zeynelâbidîn’in annesinin soyunun İran hükümdârlarından oluşu, ondan gelen nesil vasıtasıyla İrânîliğin merkezine işaret etmekteydi. Şîʿa-i Bâtın’îyye Teşkilâtı’nın güçlenmesi üzerine Meymûn el-Kaddâh da artık Araplar’a karşı olan nefretini gizlemeye gerek görmemekte ve el altından Ehl-i Beyti imha siyâseti izlemekteydi.
Ayrıca bakınız: Nusayrîler, Haşhaşilik, Karmatîler, Nizarî İsmailîlik ve Dürzîler