stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Arsuz
Asayiş ve güvenlik

Arsuz ilçesinin asayiş ve güvenliği, Arsuz İlçe Emniyet Müdürlüğü ve Arsuz İlçe Jandarma Komutanlığı birimleri tarafından sağlanmaktadır. İlçe Emniyet Müdürlüğü'ne bağlı Arsuz Polis Merkezi Amirliği ile Mobese Komuta Merkezi bulunmaktadır.
Yerel yönetim

Şu an Kaymakamlık görevini Hacı Hasan Gökpınar yürütmektedir. 2019 Türkiye yerel seçimleri sonucunda Asaf Güven seçilmiştir.
2024 Türkiye Yerel Seçimleri sonucunda Sami Üstün %64.4'lük bir oyla seçilmiştir.
Yerel yönetim > İdari yapı

2012 yılında TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanunla Arsuz ilçesi kurulmuştur. Belde belediyeleri kapatılarak mahalleye dönüştürülmüştür. Arsuz, 8 mahalle ve 17 köyden oluşmaktadır.
Yerel yönetim > Mahalleler

Uluçınar (Merkez), Gökmeydan (Merkez), Arpaçiftlik, Çetillik, Gözcüler, Akçalı, Üçgüllük, Madenli, Karaağaç
Yerel yönetim > Köyler

Aşağıkepirce, Yukarıkepirce, Derekuyu, Kurtbağı, Gülcihan, Beyköy, Karagöz, Hacıahmetli, Arpagedik, Hüyük, Avcılarsuyu, Haymaseki, Tülek, Konacık, Işıklı, Tatarlı, Kale, Nergizlik, Karahüseyinli, Kozaklı.
Yerel yönetim > Belediye

Arsuz'da belediye teşkilatı ilk kez 1995 yılında kurulmuştur. Uluçınar (Arsuz) 1987 yılında bucak merkezi olurken, 1995 yılında Arsuz belde belediyesi kurulmuş ve 2014 yılında Arsuz ilçe belediyesi olmuştur.
Hotin Kuşatması (1769)

| g t 1768-1774 Osmanlı-Rus Savaşı |
| --- | --- |
 Kuzey ve Balkan Cephesi Hotin  Kamaniçe  Hantepesi  Kartal Ovası  Bender  İbrail  Yergöğü  Rusçuk  Silistre  Kozluca Kırım ve Kafkas Cephesi Kırım  Özi  Kerç Akdeniz ve Ege Cephesi Mora  Tripoliçe  Benefşe  Anabolu  Suluca  Toprakada  Çeşme  Limni  Midilli  Balyabadra  Bodrum-İstanköy  Bodrum 
Hotin Kuşatması, 1768-1774 Osmanlı-Rus Savaşı'nda evre.
Hotin'i ele geçirmeye çalışan Aleksandr Galiçin komutasındaki Rus ordusu 2 Mayıs 1769'da Selanik Mutasarrıfı Ahıskalı Hasan Paşa ve Hotin Muhafızı Kahraman Paşa tarafından, 13 Ağustos 1769'da ise Sadrazam Moldovancı Ali Paşa tarafından yenilgiye uğratılarak püskürtüldü.
Kuşatma öncesi

Osmanlı İmparatorluğu 1768 yılında Rusya İmparatorluğu'na savaş ilan ettikten sonra ilk büyük ölçekli askerî harekât Kırım Hanı Kırım Giray'ın 1769 Şubat'ındaki güney Rusya akını oldu. Buna mukabil, sefer hazırlıklarını tamamlayan Rusya İmparatorluğu da Podolya'da Aleksandr Galiçin komutasında 60.000, Özi-Azak Denizi arasında Pyotr Rumyantsev komutasında 30.000, Polonya'ya yakın bölgelerde Vaymar komutasında 15.000 ve Karadeniz'in kuzeydoğu bölgesinde General Medem komutasında 30.000 kişilik üç ordu topladı. Aleksandr Galiçin komutasındaki Rus ordusu Nisan'da Turla nehrini aşarak Hotin'e yöneldi.
Kuşatma > Birinci taarruz

Rus ordusu Nisan ayında Hotin civarına geldiğinde Sadrazam Yağlıkçızade Mehmed Emin Paşa komutasındaki Osmanlı ordusu İstanbul'dan hareketle Tuna nehri kıyılarına doğru ilerliyordu. Dolayısıyla, Hotin Muhafızı Çeteci Yeğen Hasan Paşa komutasındaki garnizonun haricinde bu büyük Rus ordusuna direnebilecek bir kuvvet bulunmuyordu. Buna mukabil, Selanik Mutasarrıfı Ahıskalı Hasan Paşa'nın 20.000 kişilik takviye kolordusuyla zamanlıca yardıma gelmesiyle Ruslara direnebilecek bir güç toplanmış oldu. Rusların taarruza hazırlandıkları günlerde kale garnizonu Çeteci Yeğen Hasan Paşa'yı öldürerek Kahraman Paşa'yı komutan olarak seçmişlerdi.
30 Nisan 1769'da Rus ordusu General Olitz'in önderliğinde hücuma geçti. Üç gün süren çarpışmalar sonucunda ağır kayıplara uğrayan Rus ordusu 2 Mayıs'ta yeniden Turla'nın öte yakasına çekilmek zorunda kaldı.
Kuşatma > Osmanlı ordusunun cepheye varışı

Sadrazam Yağlıkçızade Mehmed Emin Paşa Mayıs başlarında karargâhını Tuna kıyısındaki Babadağ'dan İsakçı'ya nakletti ve burada 20 gün boyunca ihtiyaç duyulan savaş malzemelerini tamamlamaya çalıştı. Ardından toplanan harp meclisinde ordunun Tuna'yı geçerek ilerlemesine karar verildi. İsakçı bölgesinde nehir gemileriyle Tuna'yı aşan Osmanlı ordusu Larga nehri vadisindeki Kartal Ovası'na ulaştı ve 1 Haziran'da Hantepesi'ne karargah kuruldu (bölge, adını IV. Mehmed'in Kamaniçe seferinde karargahını bu tepeye kurmasından almıştı).
Osmanlı ordusu Hantepesi'ndeyken, Polonya'da Ruslara direnen Bar Konfederasyonu'nun elçisi Potoçki Sadrazam Mehmed Emin Paşa'nın huzuruna çıktı. Rusya'ya tâbi olan Lehistan Krallığı'nın da düşman olarak telakki edildiğine dair fetva kadı Abdullah Efendi tarafından okundu ve Elçi Potoçki de Konfederasyon adına Osmanlı ordusuna 60.000 kişilik zahire temin etmeyi taahhüt etti.
Ardından ise Bender'e doğru harekete geçen Osmanlı ordusu Yassıtepe'de karargâh kurdu (9 Haziran). Ölen Bender Muhafızı Sarızade Mehmed Paşa'nın yerine Elhac Ali Paşa, Hotin Muhafızlığına ise Moldovancı Ali Paşa atandı. Ayrıca Kırım Hanı IV. Devlet Giray cepheye yardıma çağrıldı.
Kuşatma > İkinci taarruz

Aynı dönemde ise, Rus ordusu tekrar toplanarak Turla nehrini bir kez daha aşarak Bukovina ormanına girdi. Osmanlı ordusundaki atlı birliklerin kazıklı engeller kurarak Rus ordusunu durdurma girişimi başarılı olmadı. Bununla birlikte IV. Devlet Giray komutasındaki 25.000 kişilik Kırım ordusu Prens Prosorovski'nin kolordusunu Hotin önlerinde durdurmayı başardı (26 Temmuz).
Bu sırada Hotin Muhafızı Moldovancı Ali Paşa, Maraş Beylerbeyi Abaza Mehmed Paşa ve Canikli Ali Bey, 30.000 kişilik bir kuvvetle Kırım Hanının ordusuna katıldılar.
Prens Goliçin ise Prens Prosorovski ve General Rennenkamp'ın komutasındaki birlikleri tek bir bölgede toplayarak Hotin'e doğru saldırıya geçti. Bununla birlikte Osmanlı ordusunun direnişi nedeniyle Rus ordusu kayıplar vermeye başladı. 13 Ağustos 1769'da ise yenilgiyi kabullenen Rus ordusu çekilerek yeniden Turla'nın kuzey yakasına geçti. Osmanlılar ise, nehrin üzerinden köprü olmadığından Rus ordusunu takip edemedi.
Kuşatma sonrası

Kırım ordusunun 1769 başındaki başarılı güney Rusya akını ve Osmanlı ordusunun Rus ordusunun Hotin'e yönelik iki saldırısını da başarıyla püskürtmesi ve bunun sonucunda Rusların Turla nehrinin öte yakasına çekilesi Osmanlı tarafında erken bir zafer havası yarattı.
Hotin önünde kazandığı zaferle Sadrazamlığa terfi ettirilen Moldovancı Ali Paşa (önceki Sadrazam Yağlıkçızade Mehmed Emin Paşa cephedeki hareketsizliğinden dolayı geri çağrılmış ve 12 Ağustos 1769'da Dimetoka'da idam edilmişti) 9 Eylül'de Turla nehrini aaşarak Rus ordusunun üzerine yürüdü. Ancak, 17 Eylül'de Kamaniçe Muharebesi'nde büyük bir yenilgiye uğradı ve düzensiz bir şekilde Yaş'a çekildi. Bu yenilgi sonrasında Hotin kalesindeki garnizon da kaleyi tahliye etti ve Rus ordusu 18 Eylül'de savaşsız Hotin'e girdi.
Osmanlı ordusunun Hotin Kuşatmasında kazandığı zaferler üzerine Padişah III. Mustafa'ya Gazi unvanı verildiyse de, müteakip yıllarda savaşın kötü gidişi sebebiyle Ayasofya Camii'nde selâmlık sırasında okunan hutbede bu unvanla anılması içlerinde Mevlevîler’in de bulunduğu bazı dervişler tarafından yüksek sesle protesto edilmesine yol açtı (2 Şubat 1771).
Yeni Sadrazam Moldovancı Ali Paşa da Kamaniçe'deki yenilgisi ve orduyla düzensiz bir şekilde çekilmesinin ardından 12 Aralık 1769'da azledildi.
Hotin'i kuşatan Rus komutan Galiçin
1769 yılında Osmanlı İmparatorluğu, Rusya İmparatorluğu ve Rus himayesindeki Lehistan Krallığı
Hotin'in Ruslar tarafından ele geçirilmesi
Leonardo Donato

| Leonardo Donato |
| --- | --- |
Leonardo Donato portresi

Venedik Cumhuriyeti Doçesi (90.)  Doge di Venezia
Hüküm süresi: 10 Ocak 1606 – 16 Temmuz 1612 6 yıl 6 ay 6 gün
Önce gelen: Marino Grimani
Sonra gelen: Marcantonio Memmo

Doğum: 12 Şubat 1536 Venedik
Ölüm: 16 Temmuz 1612 (yaş: 76) Venedik
Defin: San Giorgio Maggiore Kilisesi, Venedik
Eş(ler)i: Hiç evlilik yapmadı
Babası: Giovanni Battista Donà
Annesi: Giovanna Corner
Leonardo Donato arması
Leonardo Donato (veya Donà) (d. 12 Şubat 1536, Venedik - ö. 16 Temmuz 1612, Venedik), 26 Nisan 1595 – 16 Temmuz 1612 döneminde Venedik Cumhuriyeti'nde "Doçe" unvanı ile devlet başkanlığı yapan 90'ıncı dükadır.
Doçe Marino Grimani'nun 25 Aralık 1605'te ölümünden sonra Venedik Cumhuriyeti "Doçe Seçmenler Konseyi" yapılan seçim oturumu üç önemli ve eşit güçlü görünen aday bulunduğu ve seçmenlerin oylamada Doçe seçmek için yeterli çoğunluk sağlayacak şekilde oylarını vermedikleri için uzadı. Bu uzun oturum ve çok sayıda oylamadan sonra bir uzlaşma ortamı ortaya çıktı. 10 Ocak 1606'da Leonardo Donato seçmenlerin ekseriyetinin oyları ile Venedik Cumhuriyeti Doçesi seçildi ve o gün Doçelik tahtına çıktı. 6 yıl 6 ay 6 gün süren Venedik Cumhuriyeti "Doçe"'lik saltanatından sonra 16 Temmuz 1612'de 78 yaşında Venedik'te öldü.
Gayet koyu; ateşli inançlı ve Katolik dinsel doktirinlerini gayet iyi bilip uygulayan dindar Katolik Hristiyandı. Gençliğinde bir koyu Katolik kesişmiş gibi iffetlilik ve herhangi bir kadınla birlikte olmamak için yemin ettiği için hayatı boyunca hiç evlilik yapmamıştır.
Doçelik döneminde en önemli sorun, bir önceki doçe Marino Grimani'nin politikası dolayısıyla ortaya çıkan Donato'nun doçelik dönemi başından itibaren devamlı olarak ilgisini gerektiren politik problem, Papa V. Paulus'un Venedik'e dinden çıkartma yani enterdi etme cezası uygulama tehdidi yapması ve 1606-1607 gerçekten Venedik Cumhuriyeti'ni enterdi etmesi ve tüm Venedik halkı için aforoz uygulaması olmuştur.
Hayatı > Doçe olmadan önce

Leonardo Donato 16 Temmuz 1612'de Venedik'te Giovanni Battista Donato ile Giovanna Corner'ın oğlu olarak doğdu. Donato (bazen Donà) sülalesi zengin bir Venedikli sülale olup bu sülale üyeleri genellikle denizaşırı dış ticaretle uğraşmakla beraber Venedik devlet yönetimine büyük katkıları bulunmakta idi. Leonardo'nun babası Battista tüccar olmakla beraber devlet yönetimine katkı yapmış ve Venedik Kıbrıs Adası kolonisinde önce koloni direktörü ve sonra yardımcı Vali olmuştur. Leonardo'nun iki ağabeyi denizci ve tüccarlar olup hayatlarını genç iken denizde (ağabeyi Andrea İnebahtı Muharebesi'nde) kaybetmişlerdi. Yine diğer zengin asil Venedikli aileler gibi, Donatolar İtalya anakarasında (Padova doğusu ve Verona güneyinde), büyükçe alanlı araziler sahibi olup bu topraklardan gelirleri ile 1400lu yıllar ortalarında Venedik'in dış ticareti buhrana girdiğinde bu sülalenin hayat standardını korumasına neden olmuştu.
Leonardo gençliğinde iyi bir eğitim aldı. Bu onu iyi bir kitap sever yapmıştır. Yüksek eğitimini Padova Üniversitesi ve Bologna Üniversitesi'nde yapmıştır ama doktora almamıştır. Buna rağmen okuma sevgisi ve kitap severliği devam etmiştir. Yaşlılığında gayet iyi donatılmış şahsi kütüphanesinde sadece çok çeşitli konularda basılı eserler değil (diğer Venedikli şahsi kütüphanesi bulunan zenginlerin aksine) nadir bulunan haritaların ve yazma eserlerin de bulunması onun yaşam hikâyesinin yazarlarının (örneğin aynı dönemde yaşamış Andrea Morosini) ilgisini çekmiştir..
Leonardo gençliğinde iyi bir eğitim aldı. Bu onu iyi bir kitap sever yapmıştır. Yüksek eğitimini Padova Üniversitesi ve Bologna Üniversitesi'nde yapmıştır ama doktora almamıştır. Buna rağmen okuma sevgisi ve kitap severliği devam etmiştir. Yaşlılığında gayet iyi donatılmış şahsi kütüphanesinde sadece çok çeşitli konularda basılı eserler değil (diğer Venedikli şahsi kütüphanesi bulunan zenginlerin aksine) nadir bulunan haritaların ve yazma eserlerin de bulunması onun yaşam hikâyesinin yazarlarının (örneğin aynı dönemde yaşamış Andrea Morosini) ilgisini çekmiştir.
Bundan sonra Leionardo ticaretle ilgilendi ve 14 yıl babasının Vendik'deki çalışma yerinde yazışmalarını ve hesaplarını o idare etti. Fakat devlet hizmetine girmek istemekteydi. Babası Venedikte Vali Yardımcısı olduğunda 1556-1558'de babasına şahsı profesyonel danışman-asistan  olarak görev yapmaya başladı. Bu görev yaparken Kibris'ta Venedik idaresinin ilgilendiği her turlu konuda yaptığı isler   hakkında (örneğin adada tarım üretimi, beklenebilinen Osmanlı saldırılarına karşı adanın savunması gibi) çok ayrıntılı olarak devamlı olarak yanında bulundurduğu defterlere notlar işlediği dikkati çekti. Bu arada felsefe bilgisi ile yakından ilgilendi ve hiç beklenmedik olarak felsefe yakından ilgili bir Venedikli zengin genç olarak birçok gözlemcinin dikkatini üstüne çektiği o zamandan kalan belgelerden anlaşılmaktadır.
Dış kaynaklar

Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları bulunmaktadır.
Norwich, John Julius (1999) A History of Venice. New York: Vintage Books, ISBN 0-679-72197-5 (İngilizce)
da Mosto, Andrea (1983), Dogi di Venezia nella vita pubblica e privata. Floransa:A. Martello (İtalyanca)
Dumler, Helmut (2001), Venedig und die Dogen. Düsseldorf:Artemis & Winkler  ISBN 978-3538071162  (Almanca)
Kars Kuşatması (1855)

| g t Kırım Savaşı |
| --- | --- |
 Karadeniz Cephesi Sinop Balkan Cephesi Kalafat  Oltenitsa  Cetate  Silistre Kafkas Cephesi Şekvetil  Kürekdere  Kars  İngur Kırım Cephesi Petropavlovsk  Alma  Sivastopol  Balaklava  İnkerman  Gözleve  Taganrog  Çernaya Nehri  Malakof  Kılburun 
Kars Kuşatması, Kırım Savaşı'nın son büyük çaplı askerî harekâtıdır.
Kuşatma öncesi

1855 yılına gelindiğinde Osmanlı İmparatorluğu Rus İmparatorluğu'nu Balkanlar'da püskürtmüş; Müttefik (Osmanlı-İngiliz-Fransız-Sardinya) ordu ise Kırım'daki Rus üssü Sivastopol'u kuşatmıştı.
Rus İmparatoru II. Alexander Sivastopol üzerindeki baskıyı hafifletmek amacıyla General Nikolay Muravyov-Karsky komutasındaki Kafkas ordusunu Osmanlıların doğudaki en müstahkem mevkii olan Kars üzerine gönderdi. Bölgedeki Ermenilerin kılavuzluğunda 24 Mayıs 1855 tarihinde Arpaçay üzerinden hududu geçen Rus ordusu 30.000 piyade, 14.000 süvari ve 132 toptan oluşuyordu. Rus ordusu önce keşif kollarım ileri sürerek Küçük Yahni ve Büyük Yahni tepelerini işgal etti. General Muravyov Türk ordusunun Kars Kalesine kapanmış olduğunu anlayınca 3 Haziran 1855 günü karargâhını Kars'a 8 kilometre mesafedeki Mağaracık köyüne kurdurdu. Ermeni casuslarından kaledeki erzakın az olduğunu öğrenince taarruza geçmeyerek kaleyi ablukaya aldı.
Kuşatma sonrası

Kars kuşatması Kırım Savaşı olarak da bilinen 1853-1856 Osmanlı-Rus Savaşı'nın son askerî çarpışması oldu. 1856 Şubat'ında Paris'te barış müzakereleri başladı. 30 Mart 1856'da imzalanan Paris Antlaşması'nın 3. maddesi uyarınca savaştan yenik çıkmış olan Rusya işgal etmiş olduğu Kars'ı Osmanlı İmparatorluğu'na iade etti.
Onurlandırma

1857 yılında, Kanada Ottawa'da Rideau Nehri'nin kıyısında bulunan Wellington  adlı yerleşimin adı Rus Kuşatmasına karşı gösterilen direnişi onurlandırmak amacıyla Kars olarak değiştirilir.
1853-1856 Osmanlı-Rus Savaşı'nda Kafkas cephesi
Thomas Jones Barker'ın çizimiyle Kars'ın teslimi
Girolamo Priuli

| Girolamo Priuli |
| --- | --- |
Girolamo Priuli portresiRessam:Tintoretto

Venedik Cumhuriyeti Doçesi (83.)  Doge di Venezia
Hüküm süresi: 1 Eylül 1559 – 4 Kasım 1567 8 yıl 2 ay 3 gün
Önce gelen: Lorenzo Priuli
Sonra gelen: Pietro Loredan

Doğum: 1486 Venedik
Ölüm: 4 Kasım 1567 (yaş: 80) Venedik
Defin: San Salvador Kilisesi, Venedik
Eş(ler)i: Elena Diedo
Çocuk(lar)ı: 1 erkek çocuk
Babası: Alvise Priuli
Annesi: Chiara Lion
Priuli Sülalesi arması
Girolamo Priuli (d. 1486, Venedik - ö. 4 Kasım 1567, Venedik), 1 Eylül 1559 – 4 Kasım 1567 döneminde Venedik Cumhuriyeti'ne "Doçe" unvanı ile devlet başkanlığı yapan 83'inci dükadır. Küçük kardesi olan Doçe Lorenzo Priuli'nin ölümünden sonra yapılan seçimle 1 Eylül 1559'da tahta çıktı. 8 yıl 2 ay 3 gün süren Venedik Cumhuriyeti "Doçe"'lik saltanatından sonra 4 Kasım 1567'da 80 yaşında Venedik'te öldü.
Girolamo Prioli önceki Doçe olan küçük kardeşi Lorenzo'ya nisbetle daha az kültürlü ve sosyal bakımdan daha az sevilen bir kişi idi ve daha az belagat sahibi idi. Doçeliği başında halk tarafından pek az sevilmekte idi. Fakat zaman geçtikçe Doçelik görevine karşı gösterdiği yorulmak bilmez gayretlerin halk tarafından anlaşılması ile kendini Venedik halkına gittikçe sevdirmeye başladı. Doçelik dönemi genel olarak barış ve refah içinde geçti. Ancak Avrupa'da Orta Çağlar ve Rönesans dönemlerinde olağan olarak ortaya bazı doğa felaketleri yine ortaya çıktı ve ayrıca alışılagelmiş hastalık salgınlar zaman zaman Venedik halkının yine başına geldi. Doçelik döneminde olağan dışı hadiseler ortaya çıkmadığı için devletin geleneksel olan vergi ve diğer devlet gelirleri fazlalıkları Venedik şehrinin daha süslü görünüş verilmesi için imar işleri için ve Venedik devlet donanması ve ordusunun güçlendirilmesi için harcandı.
Hayatı > Doçe olmadan önce

Girolamo Priuli 1486da Venedik'te Alvise Priuli ve Chiara Lion'ın büyük oğlu olarak doğdu.
Ticaret kariyerini seçip gayet becerikli ve usta bir tüccar olduğunu gösterdi. Gençliğinde gayet kolaylıkla iyi para yapıp bir büyük bir servet biriktirmeyi başarmıştı. Venedik'in başta gelen bir tüccarı olduğu kabul edilmese de şehrin iş hayatında ön planda gelen tacir kişilerden biri olduğunu şehrin iş dünyası mensuplarına çabucak ve açıkça göstermiş idi.
Elena Diode ile evlilik yapmıştı ve bu evlilikten 1 erkek çocukları olmuştu.
Girolamo Priuli bir kariyer olarak devlet görevi almayı hayatının en önemli kararı olarak görmemekte ve bu türlü görev yapmaya hiç gıpta etmemekteydi. Yapabileceği yüksek devlet görevlerinin de yaşamı için hiç önemli saymamakta idi. Buna rağmen Venedik devlet idaresinde dükalıktan sonra ikinci önemli ve şerefli olduğu kabul edilen "San Marco Prokuratörlüğü (Başsavcılık)" kendine büyük bir şeref bahşedilir gibi verilmesi teklif edilince böyle büyük bir şerefi bile kabul edemeyeceğini bildirip bu devlet görevini üzerine almayı reddetmişti.
Hayatı > Doçelik dönemi

Küçük kardeşi Lorenzo Priuli doçe olarak 17 Ağustos 1559'da öldü. "Doçe Seçmenler Konseyi" toplanıp yeni doçeyi seçmeye hazırlandı. Bu ölüm ve yeni doçe seçimi gereği, Girolamo'ya bir sürpriz olarak geldi. Konseydeki oylamaların ilk kısmında, Girolamo'nun önemli devlet görevlerini reddettiği iyi bilindiği ve zaten doçe kardeşinin de pek başarılı bir doçe olmadığı bilindiği için, onun favori bir aday olarak seçilmesinin pek olası olmadığı ortaya çıktı. Fakat sonraki oylamalarda önceden daha uygun görülen adaylar elimine edildi ve aday olarak Girolamo taraftar kazanmaya başladı. Önceki Venedik doçesi olan küçük kardeşi Lorenzo Priuli doçe seçileceği zaman günün törelerine göre küçük kardeşi bu görevi üzerine almak için sembolik olarak ağabeyi Girolamo'nun iznini alması gerekmişti. Bu nedenle bu sefer Girolamo kendisinin sırası geldiğini düşünerek bu görevi reddetmekten kaçınması gerekti. Böylece "Doçe Seçmenler Konseyi" 1 Eylül 1559'da yapılan son oylamasında Girolamo Priuli doçe seçildi ve Venedik Cumhuriyeti doçelik tahtına oturdu.
Bu, iki öz kardeşin Venedik Cumhuryeti doçesi olarak birbirlerine halef-selef olmalarının ilk örneği olmuştu.
Girolamo'nun sekiz küsur yıl süren doçelik hükûmet dönemi sırasında kayda değer uluslararası olaylar hiç çıkmadı. Venedik barış ve refah içinde ticaret hayatına devam etti. Tek önemli uluslararası gelişme papanın Katolik Kilisesi'ni reform etmek için çağırdığı; 1545'te itibaren (1549-1551 ve 1552-1562 dönemlerinde verilen aralıklarla) devam eden ve Protestanlara karşı Katolik Karşı Reformasyon sürecini başlatan Trento Konsili'nin 1563'te sona ermesi oldu.
Venedik şehrinin bir sembolü haline gelmiş olan siyah renkli ve özel şekilli kayık olan gondollar Giralamo Priuli doçelik döneminde şehir kanallarında taşıma için kullanılmaya başlandı.
Venedik'te barış ve refah içinde geçen bu 8 yılda şehir, mimar Jacopo Sansovino tasarımı ile yapılan birçok yeni yapılar ile sanki yeniden süslendi.
Girolamo Priuli 4 Kasım 1567'de 80 yaşında iken geçirdiği bir inme sonucu öldü.
Mezarı Venedik San Salvador Kilisesi içinde 1578 ile 1582'de mimar Cesare Franco'nun tasarlamasına göre yaptırılan görkemli bir anıt-mezarda bulunmaktadır. Bu anıt-mezar kendinden daha önce doçe olmuş olan küçük kardeşi Lorenzo Priuli'nin de mezarını ihtiva etmektedir.
Dış kaynaklar

Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları bulunmaktadır.
Norwich, John Julius (1999) A History of Venice. New York: Vintage Books, ISBN 0-679-72197-5 (İngilizce)
da Mosto, Andrea (1983), Dogi di Venezia nella vita pubblica e privata. Floransa:A. Martello (İtalyanca)
Dumler, Helmut (2001), Venedig und die Dogen. Düsseldorf:Artemis & Winkler ISBN 978-3538071162 (Almanca)
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |

Resmî unvanlar

| Önce gelen: Lorenzo Priuli |    Venedik doçesi 1559 – 1567 | Sonra gelen: Pietro Loredan |
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  CANTIC: a11929339  CiNii: DA15807881  GND: 1013395506  ISNI: 0000 0001 2320 9673  LCCN: nr00001571  NTA: 22999931X  SNAC: w6cp0bwx  VIAF: 196466255   WorldCat (LCCN): nr00-001571 
San Salvador Kilisesi'nde her ikisi de Doçe olan Girolamo Friuli ve küçük kardeşi Lorenzo Priuli için anıt-mezar
Pietro Loredan (doçe)

| Pietro Loredan |
| --- | --- |
Pietro Loredan portresi Ressam:Tintoretto

Venedik Cumhuriyeti Doçesi (84.)  Doge di Venezia
Hüküm süresi: 26 Kasım 1567 – 3 Mayıs 1570 2 yıl 5 ay 7 gün
Önce gelen: Girolamo Priuli
Sonra gelen: I. Alvise Mocenigo

Doğum: 1482 Venedik
Ölüm: 3 Mayıs 1570 (yaş: 87) Venedik
Defin: San Giobbe Kilisesi, Venedik
Eş(ler)i: Lucrezia Cappello
Babası: Alvise Loredan
Annesi: İsabella Barozzi
Pietro Loredan arması ve imzası
Pietro Loredan (d. 1482, Venedik - ö. 3 Mayıs 1570, Venedik), 26 Kasım 1567–3 Mayıs 1570 döneminde Venedik Cumhuriyeti'ne "Doçe" unvanı ile devlet başkanlığı yapan 84'üncü dükadır. Doçe Francesco Venier'nun ölümünden sonra yapılan seçimden sonra 26 Kasım 1567'da tahta çıktı. 3 yıl 2 ay 2 gün süren Venedik Cumhuriyeti "Doçe"lik saltanatından sonra 3 Mayıs 1570'te 87 yaşında Venedik'te öldü.
Pietro Loredan Venedik Docelik tahtına daha güçlü rakiplerinin birbiriyle hiç bağdaşamıyan ayrı kliklere bağlı olmalarından dolayı ve yaklaşık 84 yaşında olup yaşlılığı nedeni yakında vefat edip yeni bir doçe seçimi bekleyişi dolayısıyla seçilip geçmişti. Doçeliği başlangıcında Venedik'in önemli sorunları olmayacağı tahmin edildiği için doçelik döneminin önceden kısa ve gayet olaysız geçmesi beklenmekte idi. Fakat çok geçmeden Osmanlı Devleti'nin Venedik kolonisi olan Kıbrıs adasını ele geçirmek için hazırlandığı haberi Venedik'e yetişti. Venedik Doçesi olarak Pietro Loreden Akdeniz'deki Venedik kolonilerini özellikle Kıbrıs'ın bir çıkartma ve kale kuşatmalarına karşı savunması için ivedelikle tedbirler alınmaya başladı. Özellikle Kıbrıs, Girit ve Korfu'daki kalelerin tahkimatını artırmak için dönemin ünlü istihkamcısı Sforza Pallaviçini'yi tutarak çalışmaları başlattı. Mart 1570'te Venedik'e Osmanlı Devleti tarafından yollanan bir elçi gelip Doçe'ye Kıbrıs topraklarının Osmanlılara verilmesini talep eden bir ültimatomu sundu. Doçe Pietro Loredan Osmanlı elçisi ile gayet uzun süren bir konuşma yaptı ama sonunda bu ültimatomu reddetti. Kıbrıs'ın daha da tahkim edilmesini ve biraz zaman once Venedik Arsenal tersanesinde çıkan yangından zarar görmüş Venedik donanmasının en büyük hızla hazır olmasını emretti. Fakat Pietro Loredan takriben iki ay sonra 3 Mayıs 1570'te 87 yaşında öldü.