stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
İlahi aşk
Dinlerde İlahi Aşk Kavramı > Hristiyanlıkta

Eski Ahit, Tanrı sevgisini ifade etmek için zengin bir kelime dağarcığı kullanır ve bu kavram pek çok yerde karşımıza çıkar.  Rab, Eski Ahit peygamberi Yeremya aracılığıyla sevgisini ifade eder ve şöyle der: "Seni sonsuz bir sevgiyle sevdim; seni sevecen bir şefkatle çektim" (Yeremya 31:2). [Bununla birlikte, Eski Ahit'te Tanrı sevgisinin tefsiri modern akademisyenler için sorun teşkil etmiştir. (Jeremiah 31:2). Tanrı sevgisi bir dizi metinde (örneğin Hoşea 1-3 ve daha sonra Hezek 16 ve İsa 62'de) yer almaktadır, ancak tutarlı bir yorum üretmek için referansları çözmek zor olmuş ve tartışmalara konu olmuştur.
Trinity Evangelical Divinity School'da Yeni Ahit Emeritus Profesörü "The Difficult Doctrine of Love" adlı kitabında, hem Tanrı'nın sevgisinin hem de Tanrı'nın gazabının Yeni Ahit'te Eski Ahit'e göre daha fazla vurgulandığını söyler. Ayrıca birçok mektubun son ayetleri de sevgiyi vurgular (1. Korintliler 16:22, Efesliler 6:24, 2. Selanikliler 3:5).
Kutsal Kitap'taki en çarpıcı vaatlerin çoğu Tanrı'yı sevenler içindir, özellikle Romalılar 8:28 (Tanrı'yı sevenler için her şey iyilik için çalışır) ve Yasa'nın Tekrarı 7:9 10 emrin başlangıcının bir parçasıdır (Tanrı'yı sevenler binlerce nesle kadar kutsanır, oysa Eski Ahit'teki en kötü lanetlerin çoğu 4 ya da 10 nesle kadar gider). Jonathan Edwards, eserlerinin Yale baskısının "The Great Awakening" başlıklı 4. cildinde, başlıca yükümlülüğünün cemaatinin Tanrı'ya olan sevgisini olabildiğince yükseltmek olduğunu söylemiştir.
Hem Tanrı sevgisi hem de Mesih sevgisi terimleri Yeni Ahit'te geçer. Romalılar 8:35 ve Romalılar 8:39'daki gibi durumlarda, eşitlikleri iddia edilmeksizin kullanımları inananların deneyimiyle ilişkilendirilir. Yuhanna 14:31'de İsa Baba Tanrı'ya olan sevgisini ifade eder. Bu ayet İsa'nın Baba Tanrı'ya olan sevgisi hakkında Yeni Ahit'teki tek doğrudan ifadesini içerir.
Dinlerde İlahi Aşk Kavramı > Musevilikte

Tanrı sevgisine "Museviliğin özü" adı verilmiştir. "Ve Tanrın Rab'bi bütün yüreğinle, bütün canınla ve bütün gücünle seveceksin." (Tesniye 6:5)
Dinlerde İlahi Aşk Kavramı > Bahâîlikte

Bahailik öğretileri Tanrı sevgisini (philanthropia) benimser. Dinin kurucusunun oğlu Abdülbaha şöyle yazmıştır:
"Tanrı'nın Sevgisi"nden daha büyük ya da daha kutsanmış bir şey yoktur! Hastalara şifa, yaralılara merhem, tüm dünyaya neşe ve teselli verir ve insan yalnızca onun aracılığıyla Sonsuz Yaşama kavuşabilir. Tüm dinlerin özü Tanrı Sevgisidir ve bu sevgi tüm kutsal öğretilerin temelidir."
Dinlerde İlahi Aşk Kavramı > Çok Tanrılı Antik Yunan İnancında

Çok tanrıcılıkta, tanrılar tarafından sevilen (τὸ θεοφιλές) "erdemli" ya da "Pietas" olarak tanımlanırdı. Sokrates bilinen şekilde bu tanımlamanın bir totoloji olup olmadığını sormuştur (bkz.Euthyphron ikilemi).
Dinlerde İlahi Aşk Kavramı > Çok Tanrılı Antik Yunan İnancında > "Philotheos" ve "Theophilos"

Yunancada philotheos philotheos "Tanrı'yı seven, dindar" anlamına gelir, philosophos ise bilgelik aşığı (sophia) demektir.Yunancadan istifade eden Hristiyanlıkta İncilde 2 Timothy 3:4, philotheos sözcüğünü çoğul olarak kullanarak, bazı insanlardan φιλήδονοι μᾶλλον ἢ φιλόθεοι (Tanrı'yı sevmekten çok zevk almayı sevenler) olarak bahseder. Teofilos sözcüğü özel isim olarak kullanılmış ve kullanılmaktadır, ancak Yunancada sıfat ya da ortak isim olarak yer almaz,  bunun yerine "Tanrı'ya sevgili" ama aynı zamanda "Tanrı'yı seven" anlamına gelen teofilês biçimi kullanılır.
Ancak Eric Voegelin theophilos'u "Tanrı aşığı" anlamında kullanmıştır: "Phaedrus'ta Platon, Sokrates'e gerçek düşünürün özelliklerini tarif ettirir. Phaedrus böyle bir adama ne denmesi gerektiğini sorduğunda, Sokrates, Herakleitos'u izleyerek, sophos, bilen kişi teriminin aşırı olacağını söyler: bu nitelik yalnızca Tanrı'ya uygulanabilir: ama ona philosophos, bilgelik aşığı denebilir. Böylece 'felsefe'nin klasik anlamında ve referansında, gerçek bilgi Tanrı'ya mahsustur; sonlu insan sadece bilginin aşığı olabilir, kendisi bilgiye sahip olan kişi değildir. Pasajın anlamında, yalnızca bilen Tanrı'ya ait olan bilginin aşığı, philosophos, teofilos, Tanrı'nın aşığı olur."
Dinlerde İlahi Aşk Kavramı > Hinduizm

Bhakti, "yüce Tanrı'ya sevgi dolu bağlılık" anlamına gelen Sanskritçe bir terimdir. Bhakti uygulayan bir kişiye bhakta denir. Hindu yazarlar, teologlar ve filozoflar Bhagavata Purana'da ve Tulsidas'ın eserlerinde bulunabilecek dokuz bhakti biçimini ayırt etmişlerdir. Yazarı bilinmeyen (Narada olduğu tahmin edilen) Narada Bhakti Sutras adlı felsefi eser sevginin 11 biçimini ayırt eder.
Dinlerde İlahi Aşk Kavramı > Hinduizm > Bhakti hareketleri

Ana madde: Bhakti yoga
Ayrıca bakınız: Svayam Bhagavan ve Krişnaizm
Krişna'ya adananlar ona rasalar olarak bilinen farklı duygusal, aşkın coşkular içinde inanmaktadırlar. Krişna'ya tapınmanın her biri kendi felsefi sistemine sahip iki ana sistemi gelişmiştir. Bu iki sistem aishwaryamaya bhakti ve madhuryamaya bhakti'dir. Aishwaryamaya bhakti, kraliçelerin meskeninde ve Krishna'nın Dwaraka'daki krallığında ortaya çıkar. Madhuryamaya Bhakti ise Braja'nın meskeninde açığa çıkar. Böylece Krişna'ya, adananın Tanrı'nın Yüce şahsı Sri Krişna'ya baba, arkadaş, usta, sevgili ve hepsi olağanüstü olan pek çok farklı çeşit olarak tapınma zevkinin gelişimine göre çeşitli şekillerde tapınılır. "Krişna Makhanchor" ya da "tereyağı hırsızı" olarak ünlüdür. Tereyağı yemeyi çok severdi ve Gokul'daki küçük köyünün sevgilisiydi. Bunların hepsi aşkın tanımlamalardır. Böylece samimi adanmışlara Tanrısal sevgilerindeki gelişmeyle orantılı olarak ifşa edilirler. Vaişnavizm, bazen 'polimorfik tektanrıcılık' olarak da tanımlanan, tek bir orijinal tanrının pek çok formu olduğu imasıyla, pek çok form alan tek bir üniter tanrıya inanç olarak tanımlanan bir tektanrıcılık biçimidir. Krişnacılıkta bu ilah Krişna'dır ve Narayana ya da Vişnu'nun dört kollu sayısız formuyla karşılaştırıldığında bazen samimi ilah olarak da anılır. Tanrı'nın yaratılışa duyduğu sevgi, yaratılanların Tanrı'ya duyduğu sevgi ya da bhakti'de olduğu gibi ikisi arasındaki ilişki gibi birbiriyle ilişkili kavramlardan birine atıfta bulunabilir.
Diğer

Goethe, Ganymed ve Prometheus adlı iki şiirinde sırasıyla Tanrı sevgisi duygusunu ve bunun karşıtı olan Tanrı nefreti duygusunu ifade eder.
Türk Edebiyatında İlahi Aşk

İlahi aşk, Türk Edebiyatı içerisinde özellikle tasavvuf şiirinde ve müziğinde kullanılmış temalardan birisidir; belirli bir imge olarak Mecnun'un hali özellikle musiki ve şiirsel ritüellere sahip Mevlevi tarikatının takipçilerine sunulmuş ve ondaki kozmik bütünlenme (beka) ya da varlığın birliğinde yok olma (fena) hali nesnel bir örnek olarak gösterilmiştir.
Tasavvuf edebiyatı ve Halk edebiyatında Mevlana Celaleddin Rumi, Pir Sultan Abdal, Abdal Musa, Ahmet Yesevi, Yunus Emre, Hacı Bayram-ı Veli, Gaybi Sun'ullah  gibi şiirler de yazan tasavvuf büyükleri; divan edebiyatında ise Fuzuli gibi şairler, aşk-ı ilahi konusunu sık sık kullanmışlardır. Beşeri aşk karşısında ilahi aşka yönelme "yaradanı sev yaradandan ötürü" felsefesi ile bütün aşkların üstünde bir ilahi aşkın olduğu ve bütün aşkların buraya varması gereği tasavvuf ve divan edebiyatında sık sık vurgulanmıştır.
Ayrıca Bakınız

Agape
Bhakti
Chesed
Hristiyan mistisizmi
İlahi filiasyon
Tanrı Korkusu (din)
Ignatian ruhaniliği
Aşk (dini görüşler)
Mizoteizm
Mistik Teoloji
Yedi Vadi ve Dört Vadi
Unio Mystica
İskendernâme (Ahmedî)

İskendernâme, 14. yüzyılda Ahmedî  tarafından yazılan mesnevi tarzında manzum bir Türkçe eserdir.
Ahmedî'nin en tanınmış eseri olan İskendernâme, Türk edebiyatında yazılmış ilk manzum İskender hikâyesidir. Eserde Kur’an’da ismi geçen Zülkarneyn unvanlı İskender’in hikâyesi anlatılır ancak onun gibi cihan hakimi olan Büyük İskender’in kimlik ve kişiliği ile Zülkarneyninki  iç içe geçmiştir.
Hikâye kurgusunun içerisine yedirilen din, tasavvuf, ahlâk, felsefe, coğrafya, astronomi, metalürji, tıp, siyaset gibi pek çok ansiklopedik bilginin yanı sıra eserde “Osmanoğulları”na gelinceye kadar tüm devletler ve insanlık tarihi özet olarak aktarılmıştır. “Dâstân-ı Tevârîh-i Mülûk-i Âl-i Osmân” başlıklı son bölümü  ilk Türkçe Osmanlı vekāyi‘nâmelerinden sayılmaktadır. Hükümdarlara ve kumandanlara yönelik öğütlere yer verilmiş olması nedeniyle bir siyasetnâme olarak da değerlendirilir.
Ne zaman yazıldığı ve kime sunulduğu konusunda farklı görüş ve  değerlendirmeler vardır. Bu değerlendirme ve yorumlardan Ahmedî’nin İskendernâme’yi Germiyanoğlu Süleyman Şah’ın ölümünden sonra yazmaya başladığı, Osmanlı padişahı Yıldırım Bayezid’e sunmak isteyip sunamadığı, bir takım ilaveler yaptıktan sonra Yıldırım Bayezid’in oğlu Emir Süleyman’a sunduğu anlaşılmaktadır.
Şairin 1390’da tamamladığı bildirilen ancak hayatının son yıllarına kadar zaman zaman ele alıp çeşitli ilâvelerle enginleştirmeye çalıştığı eserin beyit sayısı bazı nüshalara göre yedi binden az, bazı nüshalara göre ise sekiz binden fazladır. Aruzun “failatün failatün failün” kalıbıyla meydana getirilmiştir.
Yazıldığı yıldan itibaren büyük bir rağbet görmüş, hemen hemen bütün eski kaynaklarda adından bahsedilmiş, yalnız Anadolu sahasında değil İran ve Türkistan’da da okunmuştur.
Ansiklopedik eser olarak İskendernâme

Eser, Firdevsî ve Nizami Gencevi’in mesnevilerinden yararlanılarak yazılmıştır ancak bu eserlerin tercümesi değil; ansiklopedik özelliği bulunan orijinal bir eserdir.  Ahmedî’nin eserindeki beyitlerin yarısı daha önceki örneklerde bulunmayan geometri, astronomi, tıp, felsefe, siyaset, etik, teoloji gibi değişik konularda okuyucunun bilgilendirilmesini ön planda tutmuştur. Bu bakımdan bilim tarihi ve felsefe tarihi açısından önemli bir eserdir; nitekim Latîfî ve E. J. Wilkinson Gibb gibi araştırmacılar tarafından edebi değil, bilimsel bir eser olarak görülmüştür. Franz Babinger ise İskendernâme'nin Büyük İskender'e ait efsaneleri tesvir ettikten sonra bir bilim ansiklopedisi halini aldığını belirtir.[kaynak belirtilmeli]
Tarih kitabı olarak İskendernâme

Esere sonradan eklenen dünya tarihi özeti, İskendernâme’nin en önemli özelliklerindendir.  Bu bölümde dünya ve hükümdarlar tarihi Aristo’nun ağzından nakledilir. İslam peygamberinden başlayarak Emevî, Abbâsî, İlhanlı ve Osmanlı devletleri tarihi anlatılmaktadır   Dünya tarihinin “Dâstân-ı Tevârîh-i Mülûk-i Âl-i Osmân” başlıklı son bölümü  ilk Türkçe Osmanlı vekāyi‘nâmelerinden sayılmaktadır.  Bu bölümde Ertuğrul Gazi'den Emir Süleyman'a kadar Osmanlı hanedanının hikâyesi 300'ü aşkın beyitle dile getirilmiştir.
Siyasetnâme olarak İskendernâme

İskendername’de hükümdarlara ve kumandanlara yönelik öğütlere yer verilmiştir Mesnevide İskender’in dört büyük danışmanı Arestu/Aristo, Bukrat/Hipokrat, Sokrat, Felatun/Platon ona yol gösterir. Hızır da yanından eksik olmaz. İdeal hükümdarın vasıfları, dünya tarihinde adı geçen güçlü sultanların başarılarının sırları ve ülkesini felakete sürükleyen sultanların hatalarının sebepleri gibi konularda Aristo, Hipokrat, Sokrat, Platon ve Hızır tarafından İskender’e bilgiler verilmektedir. Ahmedî’nin amacı bu bilginlerin ağzından aktardığı siyasi içerikli nasihatleri dönemin sultanına ulaştırmak ve onu siyaset ilmi konusunda bilgilendirmektir. Eser bu yönüyle bir siyasetnâme örneği olarak değerlendirilir. Osmanoğullarının tarihi anlatılırken Osmanlı’dan beklenenin dünyaya yeni bir nizam vermek olduğu ifade edilmiştir.
Şekil özellikleri ve bölümleri

Ahmedî eserinin başlangıç bölümünü klasik mesnevi anlayışı içinde düzenlemiştir. 306 beyit halinde düzenlenen başlangıç bölümü besmeleyle başlayan bir girişten sonra; “fahriye”, “şem‘ ile pervane”, “şem‘ ile micmer münazarası”, “söze dair”, “tevhid”, “na‘tv” ve “hasb-i hâl” gibi bölümler içermektedir. Bu bölümlerde şu konular anlatılır: İskender’in doğumu, tahsili, tahta çıkışı; hayatın aslını Aristo, Eflatun ve Bokrat’tan sorması; bir meleğin ona kılıç vererek cihan hâkimiyetini müjdelemesi, İran şahı Dârâb ile çarpışarak onu yenmesi; İskender’in Sistan şahının kızı Gülşah’la aşkı; İskender’in Fûr-ı Hindî’yi yenmesi; Çin hâkimiyeti ve Şark yolculuğu; Türkleri Hak dinine çağırması, Sedd-i Ye’cüc ve Me’cüc’ün yapılması; Hızır’la konuşmaları ve ona yoldaş olması; bir müddet sonra hastalanıp ölmesi ve vasiyeti üzerine İskenderiye’ye defnolunması.
Şair giriş bölümünden sonra air “dâstân” başlıklarıyla anlatmak istediği konulara temas eder. Her “dâstân”; mukaddime-i dâstân, matla-ı dâstân, hâtime-i dâstân olmak üzere üç ana bölüme ayrılmaktadır.
"Der-temsîl ve hâtime-i kitâb” ve "Târîh-i nazm-ı İskender" bölümleriyle esere son verilir.
Ahmedî, hayatının son dönemlerine kadar eserini tekrar ele alarak ona ilavelerde bulunmuştur. İskender'in Gülşah'la aşkı, Hint adalarını gezmesi, Mevlid bölümü, Osmanlı tarihi ve zamanın bilimlerini anlattığı bölümler gibi, başka şairlerde bulunmayan bölümler eklenmiştir
Şahıs örgüsü

Hikâyede geçen şahıslar tespit edilebildiği kadarıyla şunlardır: Aristo, Ârzû Ümmîd, Behmen, Behrâm b. Behrâm, Behrâm, Behrâm-ı Gûr, Bokrat, Dârâb, Dört Büyük Halife ve diğer Emevî-Abbasî halifeleri, Eflâtun, Efrasiyab, Erdeşîr, Fûr, Gülşah, Güştâsb, Hızır, Hüsrev Pervez, Hürmüz, Âdem’den itibaren Muhammed’e kadar gelen bütün peygamberler, İskender, Kaydâfe, Kayser, Keyd, Key-kâvus, Key-kûbad, Keyûmers, Kubâd, Luhrâsb, Mâhâr, Mâhyâr, Mânî, Mezdek, Moğol ve İlhanlı hükümdarları, Nersi, Nizâmî, Nûşinrevân, Osmanlılar’da Ertuğrul Gazî’den Emir Süleyman’a kadar bütün hükümdarlar, Pîrûz, Pûrân Duht, Sokrat, Su’day, Şâpûr, Şehrbânû, Şeyhoğlu, Tahmasb, Tamgaç, Ye'cüc ve Me'cüc, Yezdicerd, Zülkarneyn-i Evvel.
Nüshaları

Yazıldığı çağdan itibaren Şîraz’dan Balkanlar’a kadar Türk coğrafyasının pek çok yerinde çoğaltılan eserin nüsha sayısı 100’ün üzerindedir. İsmail Ünver, İstanbul Üniversitesi Kütüphanesi Ty. 921’de kayıtlı olan 8754 beyitli (en hacimli) İskender-nâme üzerinde bir inceleme yapmış ve incelemeyle birlikte eseri tıpkıbasım halinde yayınlamıştır (Ankara 1983). Yaşar Akdoğan, eserin bazı kısımlarını günümüz Türkçesine aktararak “İskendername’den Seçmeler” adıyla yayımlamıştır(Ankara 1988). Necip Asım, İskendername içinde yer alan Osmanlı tarihi kısmını “Osmanlı Tarihnüvisleri ve Müverrihleri” adıyla yayımlamıştır. Nihat Sami Banarlı’nın “Dördüncü Asır Anadolu Şairlerinden Ahmedî’nin Osmanlı Tarihi: Dâsitân-Tevârih-i Mülûk-i Âl-i Osman ve Cemşid ve Hurşîd Mesnevisi” adlı  eser İskendername içinde yer alan Osmanlı Tarihi kısmını içerir. 1977 İskendername'nin Mevlid bölümü İsmail Ünver tarafından yayımlanmıştır. Eserin Süleymaniye Kütüphanesindeki nüshalarından birinde Ahmedi'nin 497 beyitlik bir mi'racnamesinin bulunduğu tespit edilip Yaşar Akdoğan tarafından tanıtılmıştır (1989).
İrâde-i Milliye

İrâde-i Milliye (Günümüz Türkçesi Ulusal İrade)  İtilaf Devletleri’nin işgallerine karşı 1919'da Anadolu’da başlayan Kurtuluş Hareketi'nin ilk yayın organı olarak Sivas'ta çıkarılan gazetedir.
Gazetenin çıkarılmasına Sivas Kongresi’nde karar verilmişti. İlk sayısı 3 gün sonra (14 Eylül 1919) çıkarılan gazetede niçin bağımsızlık savaşına girişildiği ve son durumun ne olduğu halka ve dünya kamuoyuna aktarılmış olduğu için bu yayın, Türk Kurtuluş Savaşı ve Türkiye tarihi açısından büyük önem taşır. Ayrıca Damat Ferit Paşa Kabinesi'nin düşürülüp, Ali Rıza Paşa başkanlığında yeni bir kabinenin kurulması; Osmanlı Meclis-i Mebusanı için seçimlerin yapılması; Meclis-i Mebusan’a millî mücadele taraftarı kimselerin girmesinde rol oynamış bir yayın organıdır.
İrâde-i Milliye, Heyet-i Temsiliye'nin Sivas'ta bulunduğu günlerde 16 sayı çıkarılmış; Heyet'in Sivas'tan ayrılıp Ankara'ya gitmesinden sonra bir yerel gazete özelliğine bürünmüş; yayın hayatına 1922’nin sonuna kadar devam etmiştir. Heyet-i Temsiliye'nin Ankara'ya gidişinden sonra, millî mücadelenin yayın organı olma görevini Hâkimiyet-i Milliye gazetesi üstlenmiştir.
Kuruluşu

Milli Mücadele’nin esaslarını anlatmak, millî mücadele karşıtı propagandalara yanıt vermek üzere bir gazete çıkarılması, Sivas Kongresi’nin 11 Eylül 1919’da gerçekleşen sekizinci oturumunda kararlaştırıldı. Gazeteye Mesul Müdür bulma görevi, Kongre'nin Sivas delegesi Rasim Bey (Başar)’e verildi. İttihat ve Terakki ile ilgisi olmayan birini bulması Rasim Bey’den özellikle istendi. Rasim Bey, o sırada 22 yaşında bir genç olan "Demircizade Selahaddin'i (Ulusalerk)" Mesul Müdür olarak belirledi. Heyet-i Temsiliye üyesi Mazhar Müfit Bey ise Yazı İşleri Müdürü oldu. Gazete, Vilayet Matbaası'nda basıldı.
Gazetenin başlığında haftada iki gün yayınlanır ifadesi yer alıyordu, ancak başlangıçta haftada bir gün çıkarıldı. Zaman içinde haftada iki kere ve daha sonra da günlük olarak çıkarılmıştır.
Kimi kaynaklara göre gazetenin adı, bizzat Mustafa Kemal Paşa tarafından konulduğu söylense de, ancak bu adının konuluşu hakkında kesin bilgi yoktur. Gazetenin başlık altında "Metâlib ve Âmâl-i Milliyenin Müdafiîdir" ("Milletin arzu ve isteklerinin savunucusudur") ibaresi yer almıştır.
Teknik özellikler

İrâde-i Milliye, 30X50 santimetre boyutlarında iki sütunlu dört sayfadan ibaret bir gazete olarak hazırlandı. Şekil ve sütunlarının durumu sermürettip Mahmut Efendi tarafından yapılıyordu. Dördüncü sayısından itibaren sütun sayısı üçe çıkarıldı.
İlk sayılar

14 Eylül 1919'da çıkan ilk sayıda, gazetenin yayınlanmasından 10 gün önce toplanan Sivas Kongresi'nde Mustafa Kemal'in kongreyi açış nutku ile Padişah'a, Sadrazam'a ve İtilaf Devletleri'ne çekilen ariza ve muhtıralar yer almaktadır. Gazetede imzalı yazı yayımlamama kararı alınmıştı. Ancak “Harekât-ı Milliyenin Es-babı" adlı yazı, Sivas Kongresi'nin İstanbul delegesi olarak katılan gazeteci İsmail Hami Bey adıyla yayımlandı.
Gazetenin ikinci sayısında, Damad Ferid Paşa Kabinesi'ne karşı duyulan güvensizlik ve bu kabine ile her türlü ilişkinin kesildiğine dair her bölgeden, ilden ve kazadan İstanbul'a, İtilaf Devletleri'ne ve Heyet-i Temsiliye'ye çekilen telgraflar yer almaktaydı. Ayrıca İsmail Hami ismiyle  "Ferit Paşa Kabinesiyle Kat-ı Münasebet" başlıklı yazı yayımlanmıştır.
İlk sayılardaki haberlerin yüzde kırkını telgraf metinleri oluşturmuştur. İç ve dış basından kaynak göstermeden pek çok haber aktarılmıştır.
Tiraj

O güne kadar Sivas'ta çıkan gazetelerin tirajı birkaç yüz olmasına rağmen; İrâde-i Milliye'nin ilk sayısı bin adet basıldı. Gelen yoğun talep üzerine her sayıda baskı sayısı arttırılmış, 5000 adede kadar çıkarılmıştır. Nüshalar, propaganda için başta Müdafaa-i Hukuk Cemiyet'lerine olmak üzere, diğer cemiyetlere ve belediyelere gönderilmekteydi. İstanbul'a ve işgal altındaki diğer illere ulaştırılabilmesi için çeşitli resmî kurumlardan alınan zarflara konulup sanki resmî evrakmış gibi gönderilmesi sağlandı.
Gazetede yeni dönem

Heyet-i Temsiliye, Sivas'tan ayrılırken gazeteyi de beraberinde Ankara'ya götürmek istediyse de Sivas ileri gelenlerinin isteği üzerine İrâde-i Milliye, yayın hayatına Sivas'ta devam etti. 10 Ocak 1920'de Ankara'da yayına başlayan Hâkimiyet-i Milliye, Heyet-i Temsiliye'nin resmî yayın organı olarak İrâde-i Milliye'nin yerini aldı.
Gazete, ikinci döneminde Milli Mücadeleyi savunan bir çizgi izlemeyi sürdürdü. Bir süre İttihat ve Terakki Cemiyeti üyesi Halis Turgut'un Mesul Müdürlüğü'nde çıkarıldı. 1921'de Halis Turgut'un yönetiminde iken iki defa İstiklal Mahkemesi tarafından kapatıldı. Gazetenin yayın hayatı 1922'de sona erdi.
Thomas Aquinas

Başlığın diğer anlamları için Aquino (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| Thomas Aquinas |
| --- | --- |

Kilise Doktoru
Doğum: 28 Ocak 1225 Roccasecca, Sicilya Krallığı
Ölüm: 7 Mart 1274
Kutsayanlar: Katolik Kilisesi, Anglikanizm, Lütercilik
Aziz ilanı: 18 Temmuz 1323
Yortu: 28 Ocak, 7 Mart (1969 öncesi takvim)
Simge: Summa Theologica, kilise maketi, göğsünde güneş olan bir Dominiken rahibi
| Thomas Aquinas |
| --- | --- |
Alma mater: Monte Cassino monastırı Naples Üniversitesi Paris Üniversitesi
Çağı: Orta Çağ felsefesi
Bölgesi: Batı felsefesi
Okulu: Skolastik felsefe Aristotelesçilik Ortaçağ teolojik entelektüalizmi içkin gerçekçilik Erdem etiği Doğal hukuk Gerçeğin yazışma teorisi
İlgi alanları:  Metafizik  Mantık  Teoloji  Zihin felsefesi  Epistemoloji  Etik  Siyaset felsefesi  Aristoteles theolojisi 
Önemli eser: Summa Theologiae Summa contra Gentiles
Önemli fikirleri:  Doğal hukuk  Quinque viæ  Analogia entis  Thomistik hilomorfizm  İlahi sadelik  Peripatetik aksiyom  Çift etki prensibi  Homo unius libri  Aşılanmış doğruluk  Teolojik entelektüalizm  Quiddity  Doğru fiyat  Determinatio  Actus purus  Actus essendi  Thomistik kutsal teoloji 
Thomas Aquinas veya diğer adıyla Aquinolu Thomas (İtalyanca: Tommaso d'Aquino; d. 1225 - ö. 7 Mart 1274), bilgi felsefesi, metafizik, siyaset ve ruhun ölümsüzlüğü konularındaki yorumlarıyla skolastik düşünceye önemli katkılar sağlamış Dominikan rahip. 1322'de Aziz ilân edilmiştir.
Hristiyanlık teolojisine yaptığı katkılar ve verdiği eserler ile ölümünden yaklaşık 300 yıl sonra 1567'de Papa V. Pius tarafından Katolik Kilisesi'nin uluları (Kilise Doktoru) arasına yükseltilir. 1879'da Papa XIII. Leo, Thomas'ın öğretilerini teolojinin temeli olarak kabul eder. Böylece Thomas'ın görüşleri Katolik Kilisesi'nin resmi görüşü durumuna gelmiş olur. 1914'te onun görüşlerini tartışmak, günaha girmekle eş anlamlı kabul edilmiştir. 1917'de ise Katolik Kilisesi yasası, Thomas Aquinas'ın görüşlerini Kilise'nin resm̟î görüşü ilan etmiştir.
Hayatı

Sicilya Krallığı'nın Aquino kasabasında, Lord bir baba ve soylu bir annenin çocuğu olarak 1225 yılında doğdu. Beş yaşına geldiğinde, Benediktin Tarikatına bağlı Monte Cassino manastırında eğitim hayatına başladı. 1239 yılında ailesinin yanına dönüp, daha sonra Napoli Üniversitesi'nde 6 yıl fen, tarih ve felsefe eğitimi gördü ve eğitimi sırasında Dominikenler'e katıldı.
Annesi Theodora, Thomas Aquinas'ın Dominikenlere katılmasını hoş görmedi. O, 19 yaşında iken annesinin baskısından kurtulmak için Dominiklerin yardımıyla önce Roma'ya, sonra da Paris'e gitmeyi kararlaştırdı. Bu planla yola çıkan Aquinas, henüz Roma'ya varamadan erkek kardeşleri tarafından yakalanıp Frosinone'deki bir kaleye götürüldü. Burada 1 yıl boyunca tutuldu.
Paris ve Köln Üniversitelerinde de eğitim gören Thomas, Paris'te kendi düşün yaşamında çığır açacak olan Aristotelesçi görüşlere sahip Albertus Magnus'tan dersler aldı. Aristotelesçi görüşler ile birlikte hocalık yaşamına adım atan Thomas, 1256 yılında master unvanı aldı ve Paris Üniversitesi'nde açılmış olan Dominikenlere ait 2 kürsüden birinin başına geçti.