stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
I. Boemondo
Anadolu Türklerine esir düşmesi

Toros Dağları'nda bulunan Klikya'ya inen geçitlerin koruyucusu olarak da hizmet eden Malatya şehri Birinci Haçlı seferi sırasında 1100 yılında Ermeniler tarafından ele geçirilmişti. Danişmend Beyi Danişmend Gazi ve Sivaslı Gazi Gümüştekin'in Malatya'yı ele geçirmek için sefer hazırlıkları içinde olduklarına dair bilgiler geliyordu, bu yüzden Malatya hükümdarı Gabriel, Boemondo'dan yardım istediler.
Antakya'da kuvvetinin azalacağından korkmasına rağmen, topraklarını kuzeye doğru genişletmekte şansını da kaçırmak istemeyen Boemondo, Ağustos 1100'de 300 şövalye ve az bir piyade ile kuzeye yürüdü. Türkler tarafından tuzağa düşürüldü ve Malatya'da cereyan eden muharebede etrafı sarıldı. Kudüs Kralı I. Baudouin'den gelen askeri yardım zamanında yetişemedi. Haçlılar Antakya Prensi I. Boemondo esir edilip zincire vuruldu ve 1103 yılına kadar Niksar'da hapiste tutulmuştur.
Esaretten dönüşü

Boemondo'nun esir alındığı duyulunca, Konstantinopolis'teki gizli yemini bozduğu için kızgın olan ve Antakya'yı kendisine isteyen I. Aleksios, Boemondo'nun kendisine teslim edilmesi şartı ile Gazi Gümüştekin'e 260,000 dinar fidye önerdi. Bunu duyan Selçuklu sultanı I. Kılıç Arslan, fidyenin yarısını kendisine istedi, yoksa saldırmakla tehdit etti. Boemondo, bunun yerine sadece Emir'e 130,000 dinar ödemeyi teklif etti. Pazarlık sonuçlandı ve Gazi ile Boemondo arkadaşlık yemini ettiler. Fidye, Edessa Kontu Baudouin Bourglu tarafından ödendi ve Boemondo Ağustos 1103 tarihinde Antakya'ya zafer ile döndü.
Yeğeni Tancred, Boemondo'nun olmadığı 3 yıl boyunca amcasının yerine naip unvanı ile Antakya Prensligi Haçlı devletinin yönetimini kendi eline almıştı. Bu naiplik döneminde Bizans'a saldırıp, Klikya'da Tarsus, Adana ve Massissa'yı Prenslik topraklarına katmıştı. Ancak Boemondo'nun Avrupa'dan dönüşü ile prensliği Beomondo'ya devretti.
Harran Muharebesi

Boemondo'nun dönüş heyecanıyla, Haclılar devletlerinin kuzey Frankları 1103 yılının yazında levazım temin etmek ve haraç almak için Halep Meliği Rıdvan'a saldırdılar. Bu arada Toulouse Kontu Raymond de Saint-Gilles, Bizans İmparatoru Aleksios'un da desteği ile Trablusşam'ı kuşatma altında tutmakta idi ve böylece Antakya'nın güneye genişlemesini kontrol edebiliyordu. 1104 yılının başlarında Kudüs Kralı I. Baudouin ve Antakya Prensi Boemondo doğuya hareket edip Halep kalesinin kenarından geçip Harran'a saldırdılar.
Fakat Harran'a saldırırken, Fırat üzerinde bulunan Rakka yakınında Balak'ta yapılan Harran Muharebesi'nde ağır bir yenilgi aldılar. Bozgun çok açıktı; böylece Boemondo'nun tasarladığı büyük doğu Haçlılar prensliği imkânsız hale geldi. Bunu Kilikya'dan Bizans saldırıları izledi. Kendi kaynakları üzerinde umutsuzluğa düşünce, geç 1104 yılında Boemondo pozisyonunu güçlendirmek için Avrupa'ya döndü. Fransa Kralı I. Philippe'in kızı Konstans ile evlenerek yeni bir statü kazandı.
Bizans’la mücadelesi

Avrupa'da başarısı ile gözleri kamaşan Boemondo doğu Akdeniz'e geri dönünce Antakya'yı Bizans'a karşı savunmak yerine 34.000 askerlik bir ordu ile Bizans İmparatoru Aleksios'a saldırdı. Ama Bizans İmparatorluğu gayet güçlü idi ve saldırı başarısız kaldı. Sonunda Venediklilerin aracılığı ile, 1108 yılında Beomondo imparator Aleksios ile Devol Antlaşması adlı kendini küçük düşürücü bir anlaşma imzalamaya zorunda kaldı. Antakya Prensi olan Beomondo bu anlaşma ile imparator Aleksios'un vassallığını kabul etti. Kendine imparator tarafından verilen sebastos şeref unvanı ile İmparatorluk yüksek memuru olup Bizans'tan maaş almaya başladı. İki ülke arasında anlaşmazlık yaratan arazileri Bizanslılara geri verdi. Antakya'da Ortodoks patriğinin bulunmasını kabul etti.
Ölümü

Deviol Anlaşmasi ile Boemondo'nun bütün hayalleri suya düşmüştü. Boemondo bundan sonra tüm umudunu yitirmiş bir kişi idi. Anlaşmadan hemen sonra Doğu Akdeniz'e gitmeyip Güney İtalya'ya altı ay daha yaşadıktan sonra Bari'de öldü. 1111'de Canosa di Puglia kasabasında (modern Puglia bölgesinde) bulunan antik katedralin bitişiğinde bulunan anıtmezara gömülmüştür.
Bohemond of Tarente'nin Haziran 1098'de Antakya'yı Ele Geçirmesi
Allah'ın isimleri

Allah'ın 99 ismi.
Allah'ın isimleri (Arapça: الأسماء الحسنى, romanize: el-Esmâü'l-hüsnâ), İslam toplumunda, Kur'an ve hadislerde Allah'a izâfe edilen fiil veya sıfatlardan türetilmiş veya doğrudan Allah'ı ifade amacıyla kullanılmış olan isimlerdir. Yalnızca Kur'an'da geçen ilahi isimler yüzden fazlayken hadislerde Allah'a atfedilen başka isimler de bulunmaktadır. Geniş anlamıyla esmâü'l-hüsnâ kavramı bu adların hepsini kapsasa da terim anlamıyla daha çok doksan dokuz ismi içerdiği kabul edilir ve buna mukabil Türkçede çoğunlukla Allah'ın 99 ismi şeklinde bilinir.
Kur'an'da isimleri anılan peygamberler ve bunların kitapları kendilerini sıklıkla Yehova'ya bağlamalarına rağmen İslam'da Yahve/Yehova ismi kullanılmaz ve bilinmez. Kur'an'da Cebrail, Mikail gibi melek isimleri diğer İbrahimî dinlerde olduğu gibi El (ya da İl) ile bağlantılıdırlar. Kur'an'da da geçen ve İslam'da geleneksel olarak dualara başlarken kullanılan Allahumme, İbranice (olasılıkla) Elohim kelimesinin Arapça telaffuzundan ibaret bir kelimeydi. Elohim İbranicede "majesteleri!" ifadesinde olduğu gibi yüceltme amaçlı çoğul ("Tanrılar!" gibi) olarak kullanılmaktaydı.
 Yahudilikte Yahve yerine kullanılan isimlerden olan Rab (efendi, ağa) kelimesi de Kur'an'da sıklıkla Allah için kullanılır. Yahve yerine kullanılan kelimelerin On Emir arasında bulunan "Tanrın Yahve'nin adını boş yere ağzına almayacaksın, Yoksa Yahve bunu cezasız bırakmayacak" ifadesi ile bağlantılı olarak Yahudiler arasında yerleştiği düşünülüyor. Kuran'da Allah için en sık kullanılan isim/sıfatlardan bir diğeri de (Arap kökenli olmayan) Rahman'dır. Bu sıfat teriminin (Rahmanan/Rahman) bilinen en eski kullanımı Akadca ve Aramice'de Hadad'a adanmış bir yazıtta bulunur.
İnanış

Ana maddeler: Allah, Kelam, Akait, İslam mitolojisi ve Mistisizm
İslam mistisizminde belirli sayıda tekrar edilerek şifacılıkta, seyr-i sülukta, duaların kabulü, nazar ve büyü bozma tedavilerinde kullanılır. Kuran'da rakam olarak yer almaz. İslam toplumunda Allah'ın isimleri bu 99 isimden ibaret değildir. Bunların dışında Şafi, Kafi, Hannan, Mennan, Hüda, mehterde Hazret-i Yezdan, Yunus Emre şiirlerinde Çalab gibi isimler de Allah' için kullanılırlar.
Kaynaklarda

Kur'an'da değişik ayetlerde bu deyim kullanılır:
"En güzel isimler Allah’ındır. O’na o güzel isimleriyle dua edin ve O’nun isimleri hakkında gerçeği çarpıtanları bırakın." (Âraf-180)
"De ki: ister Allah diye çağırın, ister Rahman diye çağırın. Hangisiyle çağırırsanız çağırın, nihayet en güzel isimler O’nundur." (İsra-110)
"Allah, kendisinden başka hiçbir ilâh bulunmayandır. En güzel isimler O’nundur." (Taha-8)
"O, yaratan, yoktan var eden, şekil veren Allah’tır. Güzel isimler O’nundur. Göklerdeki ve yerdeki her şey O’nu tesbih eder. O, güç sahibidir, hüküm ve hikmet sahibidir." (Haşr-24)
Hadislerde:
"Allah'ın 99 ismi vardır. Yüzden bir eksik. Kim bunları sayarsa cennete girer. O tektir, teki sever."
99 ismin metne ravi tarafından eklendiği, yani hadisin müdrec olduğu ifade edilmiştir. İbn-i Mace'nin de 99 isimden oluşan listesi bulunur ve bu iki ravinin listeleri birbirinden farklıdır. Her iki ravinin farklı isimlerinin toplamı 125 rakamını vermektedir. Esma-ül Hüsna ile ilgili yazılan eserlerin hemen hepsinde Tirmizi'nin rivayeti esas alınmış ve Müslümanlar arasında meşhur olmuştur.
Tercüme edilmesi, etimoloji ve mitolojik etkileşimler

(Ayrıca bakınız: Kişisel tanrı, Arap mitolojisi, meal)
Kur'an'da da kullanılan isimlerin bir kısmı yabancı kökenli olmakla birlikte yöresel söyleyiş ve yeni anlamsal yüklemelerle Araplaştırılmış (Muarreb) isimlerden oluşur; Allah, Rahman, Halik, Malik, Hakem, Hannan, Sultan, Kebir, Fatır, Fettah, Rab, Hadi, Tevvab, Musavvir, Kuddüs vb. İthal sözcüklerden oluşan isimlere tercümelerde verilen farklı ve yer yer zorlama anlamlar ile, bazı isimler de insani sıfatlardan arındırmalar (tenzih) ve tanrı aşkı içeren mistik ögeler ilave edilirler. Ahad, Samed, Rahman, Hannan, Mennan birincilere, ikinci gruba da mütekebbir, mümin, tevvab, şekur, celil gibi isimler örnek gösterilebilir. [kaynak belirtilmeli] Mümin, ismi fail olduğu ve güvenen, inanan anlamına geldiği halde ismi mef'ul olarak güvenilen anlamı verilir. Aynı durum tevbekar anlamına gelen Tevvab, çok şükreden anlamına gelen Şekur için de geçerlidir.
Bu isimlerden bazıları insansı özellikler taşır: Müntakim (intikam alan), Mütekebbir (kibirlenen), Sabur (sabırlı), Celil (Öfkeli) vb.
İslam'da Allah için kullanılan Ahad, Samed, Aziz, Rahman, Malik, Vedud gibi isimler İslam öncesinde Ortadoğu veya komşularında tapınılan Anat, Şamaş, Aziz, Rahman, Molek, Wedd gibi tanrı isimleri ile benzeşir. Allah ve put isimleri arasında göze çarpan bu ilişkiye dillerin evrimini inceleyen antropolojik araştırmaların aksine olarak İslami teorisyenlerce put isimlerinin Allah'ın isimlerinden türetildiği şeklinde açıklamalar getirilir. Muazzez İlmiye Çığ put isimlerinin Allah'ın isimlerinden sayılmasının tek tanrıcılığa giden yolda gerçekleştirilen değişimlerden birisi olduğunu kaydeder. O'na göre çok tanrıcı olan Sümerler daha sonra bu tanrıların isimlerini Marduk üzerinde toplarlar ve Marduk'un 50 kadar ismi olur. İlmiye çığ aynı eğilimin Allah'ın isimleri konusunda da yaşandığını söyler ve bir araştırmacının Ahad ve Samed isimlerinin Allah'a atfedilmesi konusundaki analizini aktarır.
Dünya Kukla Günü

Kuklalar
Dünya Kukla Günü, her yıl 21 Mart'ta kutlanmaktadır.
Tarihçe

İranlı kukla sanatçısı Cevad Zülfikari, 2000 yılında Magdeburg'da toplanan 18. UNIMA Kongresi'nde Dünya Kukla Günü fikrini ortaya attı. Haziran 2002'de Atlanta'daki UNIMA Uluslararası Konseyi'nde kutlamanın günü belirlendi. İlk kutlama 2003 yılında yapıldı.
Dünya Kukla Günü her yıl farklı bir temayla kutlanmaktadır. 2022'deki tema "deniz" idi ve kuklacıların bu temayı kullanması teşvik edildi.
Dünya Kukla Günü, kukla festivalleri, kukla örgütlerine bağış, kukla yapımı veya kukla gösterilerini izleyerek kutlanmaktadır.
Kuklaların yaklaşık 4000 yıllık bir tarihi olduğu düşünülmektedir. Günümüzde çeşitli şekil ve boyutlarda olabilen kuklalar, hikaye anlatmak için kullanılmaktadır.
Kelheim (ilçe)

| Kelheim |
| --- | --- |
İlçe
  Arma 

Ülke:  Almanya
Eyalet: Bavyera
Başkent: Kelheim
Yüzölçümü
 • Toplam: 1.067 km²
Nüfus (31 Aralık 2020)
 • Toplam: 123.390
 • Yoğunluk: 120/km²
Zaman dilimi: UTC+01.00 (OAS)
 • Yaz (YSU): UTC+02.00 (OAYS)
Kelheim Almanya'nın Bavyera eyaletinde bulunan bir ilçedir. İlçenin nüfusu 31 Aralık 2020 tarihi itibarıyla 123.390'dır. İlçenin merkezi Kelheim şehridir.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 4030175-8  ISNI: 0000 0004 0394 5122  LCCN: n81053322  NLI: 987007561892905171  SUDOC: 17189359X  VIAF: 139563157   WorldCat (LCCN): n81-053322
Dünya Hazeyen

| Emlak Konut SK (K) |
| --- | --- | --- | --- |
Pozisyon:  Kısa forvet
Kişisel bilgileri
Tam adı:  Dünya Hazeyen
Doğum tarihi:  15 Ağustos 2006 (18 yaşında)
Boyu:  1,78 m (5 ft 10 in)
Kulüp bilgileri
Kulübü:  Emlak Konut SK (K)
Profesyonel kariyeri
Yıllar:  Takım
2022-2023:  Emlak Konut SK (K)
2023-2024:  Emlak Konut SK (K)
2024-2025:  Emlak Konut SK (K)
Millî takım kariyeri
2024:  Türkiye U18 (K)

Dünya Hazeyen (d. 15 Ağustos 2006, ABD), kısa forvet pozisyonunda oynayan Türk basketbolcudur. Kadınlar Basketbol Süper Ligi ekiplerinden Emlak Konut SK ve Türkiye 18 yaş altı kadın millî futbol takımında forma giymektedir.
Ürdünlü bir baba, Trabzonlu bir annenin ikinci kızıdır.
Kariyer istatistikleri > Kulüp performansı

| Sezon | Takım | Maç | Dakika | Sayı | Ribaund |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2022-2023 | Emlak Konut SK (K) | 2 | 19 | 3 | 2 |
| 2023-2024 | Emlak Konut SK (K) | 21 | 99 | 18 | 7 |
| 2024-2025 | Emlak Konut SK (K) | 25 | 280 | 96 | 28 |
Kariyer istatistikleri > Millî takım performansı

| Yıl | Takım | Maç | Dakika | Sayı | Ribaund |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2024 | Türkiye U18 (K) | 7 | 84 | 23 | 4 |
Robert Cannon

| Behram Paşa Robert Cannon |
| --- | --- |

Cannon'un Antoine Claudet [en] tarafından çekilmiş resmi
Kişisel bilgiler
Doğum: 12 Ocak 1811 Murroes [en], Angus, Birleşik Krallık
Ölüm: 5 Nisan 1882 (71 yaşında) Folkestone, Birleşik Krallık
Evlilik(ler): Isabella Langford (e. 1846; ö. 1854) Emma Beevor Ronald (e. 1858–1882)
Çocuk(lar): 6
Askerî hizmeti
Bağlılığı:  Doğu Hindistan Şirketi  Osmanlı İmparatorluğu 
Rütbesi: Korgeneral
Çatışma/savaşları:  Coorg Savaşı [en]  Birinci Karlist Savaşı Lugariz Muharebesi [es] ×  Oriamendi Muharebesi [en]  Irún Muharebesi [es]  Kırım Savaşı Silistre Kuşatması  Yergöğü Muharebesi [en]  Slobodzeya Muharebesi  Gözleve Muharebesi  Sivastopol Kuşatması 
Robert Cannon (12 Ocak 1811 – 5 Nisan 1882) veya Behram Paşa, İskoç asıllı Britanyalı komutan ve Osmanlı paşası. Askerî kariyeri, Doğu Hindistan Şirketi yönetimindeki Hindistan’da başladı. Bu süreç onu İspanya’ya ve ardından Osmanlı İmparatorluğu’na götürdü. Kırım Savaşı’ndaki faaliyetleriyle tanınır ve savaşta Osmanlı ordusunda başarılı bir Korgeneral olarak görev yapmıştır. Özellikle Silistre Eyaleti'nde Ruslara “tüm savaş boyunca yaşadıkları en aşağılayacı yenilgilere” sebep olduğu söylenmiştir. Savaşın sonlanmasıyla Osmanlı ordusunda birkaç yıl daha görev yapan Cannon İskoçya'ya dönmüştür.
İlk yılları ve kariyeri

Robert Cannon, 12 Ocak 1811’de Murroes [en], Angus, Birleşik Krallık’ta İskoç aileye doğdu. Genç yaşta Madras Ordusu'na [en] katılmak üzere Doğu Hindistan Şirketi yönetimindeki Hindistan’a taşındı. İlk askerî çatışması Coorg Savaşı [en] sırasında, Kodagu Krallığı'nın [en] Raja’sı Chikka Virarajendra [en] tarafından Britanya'ya karşın başlatılan isyanı bastırmada önemli rol oynayan saygın 40. Madras Yerli Piyade Taburu’nun parçası olarak gerçekleşti.
İlk yılları ve kariyeri > Birinci Karlist Savaşı

Cannon, Coorg Savaşı’ndan kısa bir süre sonra Britanya’ya döndü. O sırada İspanya’da Birinci Karlist Savaşı adı verilen iç savaş yaşandığını duyan Cannon, Devon’da 500 adam toplayarak 1835 yazında İspanya’ya yola çıktı. Küçük kuvvetiyle bir binbaşı olarak, Britanya Yardımcı Lejyonu [en] önderliğindeki George de Lacy Evans'in [en] emrinde, II. Isabel’e destek vermek üzere oluşturulan birlikte yer aldı. Cannon, ülkedeki bulunduğu süre zarfında birçok çatışmada yer aldı. İlk kritik çatışması, Mayıs 1836’da bir alayı komuta ettiği ve kasabayı başarıyla basarak Karlist hatlarını ele geçirdiği Lugariz Muharebesi [es] sırasında gerçekleşti. Ancak Cannon bu sırada ağır yaralandı. Gelecek haftalarda alayları komuta etmesine rağmen, Britanya’da iyileşmek üzere onurlandırılarak görevden ayrıldı.
Cannon’un geçici yokluğunda önemli bir çatışma yaşanmadı ve 23 Eylül 1836’da 9. alayı komuta etmek üzere İspanya’ya geri döndü. Bir sonraki önemli karşılaşması ise 15 Mart 1837’de, San Sebastián yakınlarındaki stratejik bir tepe üzerinde bulunan ve Oriamendi olarak bilinen kaleyi ele geçirdiği andı. General Evans, kaleyi defalarca ele geçirmeye çalışmış fakat başarılı olamamıştı. Bu durum, Evans’ın Cannon’dan yardım istemesine yol açtı; Cannon da ateş etmeden şehri alacağını belirtti ve sözünde durarak yalnızca 10 dakikada, askerlerinin sadece süngü kullanarak kaleyi başarıyla ele geçirmesiyle sonuçlandı. Ancak sadece bir gün sonra Oriamendi Muharebesi [en] sırasında kaybedildi.
Bu olayların ardından Cannon, Yardımcı Lejyon içindeki İrlanda alayını komuta etti; 18 Mayıs’ta Hondarribia’nın teslim olması ve 29 Mayıs’ta Andorra’nın başarıyla ele geçirilmesi gibi iki önemli çatışmada görev aldı. Savaştaki hizmetleri nedeniyle kendisine 1. ve 2. sınıf Aziz Ferdinand'ın Ödüllü Haçı'nı [en] verildi; ayrıca altın ve gümüş madalyalar takdim edildi. Aynı zamanda Charles III Nişanı [en] verilerek şövalye yapıldı. Savaşın bitmesiyle Britanya'ya dönen Cannon uzun süre kalmayarak Hindistan’a geri gitti; burada Hindistan Genel Valisi [en] tarafından Mysore topraklarının yönetiminde komiserlerden biri olarak atandı. Birkaç yıl bu görevde kaldıktan sonra evlendi, görevinden istifa ederek Britanya’ya geri döndü; 6 Mayıs 1853’te Royal West Middlesex Militia’nın [en] yarbay yardımcısı oldu. Aynı yıl Kırım Savaşı patlak verdi. Osmanlı hükûmeti, Birleşik Krallık’taki elçisi Kostaki Musurus Paşa vasıtasıyla Cannon’un Osmanlı ordusunda komutan olmasını talep etti. Cannon bu teklifi kabul etti ve Osmanlı İmparatorluğu’na doğru yola çıktı. Yolda eşi Isabella Langford'u ve kızını kaybetmesine rağmen, Britanya'ya dönüp ikisini gömdükten sonra yine Osmanlı ordusuna katılmak üzere hareket etti.
Osmanlı İmparatorluğu’ndaki askerî hizmeti > Varış ve Kırım Savaşı

1854’ün başlarında, daha önce onun gibi de Doğu Hindistan Şirketi hizmetinde bulunmuş iki Britanyalı ile Osmanlı'ya varan Cannon, Osmanlı ordusunda Asya’da Tümgeneral olarak atandı. Ancak tayin edildiği cepheye ulaşmadan önce, Şumnu’da Ömer Lütfi Paşa ile görüştü. Ömer Lütfi Paşa, Cannon’un savaşın Avrupa cephesinde kalmasını istedi. Sultan’ın onayının ardından Cannon’a Paşa unvanı verildi, Behram adı takıldı ve Tuna bölgesindeki Osmanlı ordusunda Tuğgeneral olarak atandı. Savaş sırasında Cannon, özellikle diğer İskoçlar ve Doğu Hindistan Şirketi Ordusu [en] subayları olmak üzere birçok generalleri Osmanlı ordusunda görev yapmaları için davet etti; en dikkat çekeni ise William Ferguson Beatson (1804–1872), Beatson’s Horse’un kurucusu ve Başıbozukları Kırım Savaşı'nda bir süreliğine komuta edecek olan general.
Osmanlı İmparatorluğu’ndaki askerî hizmeti > Silistre Kuşatması

Osmanlı ordusunun hizmetine başladıktan birkaç ay sonra Cannon, Osmanlılara yardım etmek üzere gönderilen müttefik generalleri karşılamak ve savaş süresince atılacak eylem planlarını görüşmek üzere Varna şehrinde yabancı ve Osmanlı generalleri arasında bir toplantı düzenlemek üzere görevlendirildi. 1854 yılının ortasında Cannon’un komutasına 5.000 asker bağlıydı ve Leh asıllı Sadık Paşa’nın başarısız girişiminden sonra Silistre Kuşatması’ndaki garnizonu kurtarmak için oraya gönderildiler. Ancak bu kuvvetler, şehrin surlarını çevreleyen Rus kuvvetleriyle başa çıkacak düzeyde değildi. Bunu anlayan Cannon, riskli bir hamle yaptı: Silistre Eyaleti valisine, 25.000 adamı olduğu ve 10.000 askerinin yakında geleceğine dair asılsız bir mektup İngilizce yazdı. Ardından bu mektupları bilerek Rus ordusu tarafından ele geçirilmeleri için iki tane başıbozuk’a teslim etti. Mektupta belirtilen noktada 35.000 kişilik bir yardım kuvvetinin geleceğini okuyan Ruslar, kuvvetlerini o noktada yoğunlaştırdılar.
Rusların bu gafından yararlanan Cannon, kampında birkaç yüz asker bırakarak uzun fakat sorunsuz bir güzergah izleyip Silistre kalesinin batı kısmına sızdı. Orada, garnizonun teslim olmaya yakın olduğunu tespit etti. Kuşatmanın savunması sırasında, özellikle James Butler ve Teğmen Charles Nasmyth olmak üzere altı Britanyalı askerle tanıştı. Cannon’un gelişi garnizonda morali yükseltti. Kuvveti; 4 piyade taburu, 1 Chasseur [en] taburu, 400 Arap süvari ve katırlarla taşınan 6 dağ topundan oluşuyordu. Savunmayı fazlasıyla uzatan Prens Mihail Dmitriyeviç Gorçakov [en], kuşatmayı kaldırarak geri çekildi. Bunun ardından Cannon, Ömer Lütfi Paşa tarafından Silistre’nin kurtarıcısı olarak anıldı.
Osmanlı İmparatorluğu’ndaki askerî hizmeti > Rusçuk, Yergöğü ve Slobodzeya Muharebeleri

6 Temmuz 1854’te, Hüseyin Paşa tarafından Cannon’a Rusçuk ile Yergöğü arasındaki bölgeyi, Rus faaliyetlerini gözlemek için keşfetme görevi verildi. Kısa bir süre içinde yedi genç Britanyalı bu cepheye katıldı; bunlar arasında İngiliz Kraliyet Mühendisleri [en] subayları Teğmen Burke ve Kaptan Bent, Hindistan’da görev yapmış olan Hinde, Arnold, Ballard, daha önce 75. (Stirlingshire) Piyade Alayı'nda [en] teğmen olarak görev yapmış Teğmen Meynell ve Cannon’un yardımcı subayı olarak görev yapan Albay Ogilvy yer aldı. Cannon, 300 kişilik bir Türk piyade taburuyla birlikte Tuna’yı geçti ve direnişle karşılaşmadan kamp kurdu. Ancak 7 Temmuz’da Rus kuvvetleri ona aniden saldırdı; Cannon, Ali Paşa’nın takviyesi gelene kadar bu saldırıyı püskürtmeyi başardı.
Diğer Britanyalı teğmenler, Cannon’un kuvvetlerini rahatlatmak üzere Tuna’yı geçmek için iki Türk piyade taburundan oluşan bir kuvvet toplamıştı. Teğmenler Arnold, Meynell ve Burke, 40.000 askerin bulunduğu Yergöğü Muharebesi'nde [en] hayatlarını kaybetti; bu kuvvet Ömer Lütfi Paşa ve Cannon komutasındaydı. Bu arada Ruslar, Rusçuk ve Yergöğü’den dört ayrı saldırı başlattı; bu saldırıların hepsi Tuna nehrinde tekneler üzerinde ve karada, sayıca nispeten küçük kalan Türk kuvvetleri tarafından bastırıldı. Ruslar ağır kayıplar vererek bölgedeki ordularının gücü 16.000 asker ve 16 top'a düştü. Bunu duyan Prens Mihail Dmitriyeviç Gorçakov, 60.000 askerle Türklerin üzerine yürüdü; o esnada Osmanlıların sadece 5.000 askeri bulunuyordu. Tesadüfen, James Whitley Deans Dundas [en] tarafından komuta edilen iki gambot, 200 millik bir yolculuğun ardından Rus ve Türk kuvvetleri arasına girerek Rus saldırısını caydırmak amacıyla Tuna’ya ulaştı. İçinde sadece 30 denizci ve 30 istihkâm eri bulunan bu tekneler, Rus hatlarına ateş açmaya başladı. Bu sırada Gorçakov’un ordusuna 100.000 Türk asker takviye olarak yürümekte olduğu bildirildi. Bu durum Gorçakov’u aceleyle Bükreş’e geri çekilmeye zorladı.
Artık bir Korgeneral olan Cannon, 40.000 askerle Slobodzeya'ya [en] yürüdü ve şehirdeki Rus garnizonunu bir muharebe ile neredeyse yok etti. Kısa süre sonra Ömer Lütfi Paşa ile Bükreş’i Rus işgalinden kurtardı. Bu ardışık yenilgiler öyle aşağılayıcıydı ki, Ruslar Tuna nehrinden ve o dönemde Osmanlı himayesi altındaki Tuna Prenslikleri’nden tamamen geri çekildiler. İngiliz tarihçi Peter Gibbs yazar ki: “Türkiye, on Britanyalı subay ve birkaç gambot'un gayri resmi katkısı dışında müttefiklerden hiçbir yardım almaksızın Rus istilası tehdidini püskürtmüş ve Boğaz’ın Rus hakimiyeti tehdidi – ki bu durum Britanya ve Fransa’nın savaşa girmesine yol açmıştı – etkili biçimde ortadan kaldırmıştır.” Böylece Osmanlıların odağı yeniden Kırım Savaşı ve Kafkasya’ya kaydı.
Osmanlı İmparatorluğu’ndaki askerî hizmeti > Gözleve Muharebesi ve Sivastopol Kuşatması

1854’ün sonlarında, Ömer Lütfi Paşa tarafından uzun süren Sivastopol Kuşatması’na yardım etmek üzere Cannon seçildi. 1855 Ocak’ında Gözleve’ye çıktı; şehirde bir çatışmanın yaşanmasından birkaç hafta önce. Cannon, bir Türk asker bölüğüyle şehre ayak basan ilk general oldu. Kalede Albay d'Osmont komutasındaki Fransız askerî mühendisler bulunuyordu. Cannon, Fransız mühendisler tarafından inşa edilen savunma hatlarının şehre çok yakın olduğunu ve Rusların tahkimatları aşarsa şehre kolayca ateş açabileceklerinden endişelendi. Mühendisleri mümkün olduğunca fazla top yerleştirilmiş tabyalar inşa etmeye ve şehrin surlarını hendekle sınırlandırılmış uzun bir toprak duvarla çevirmeye ikna etti. Bu düzenleme, Cannon’un önerdiği tahkimatların test edildiği yakın bir süre sonra gerçekleşen çatışmada son derece faydalı oldu. Rus komutanlar, tabyaları ele geçiremedikleri için orduları ağır zarar görmüştür; bu nedenle saldırdıkları gün (16 Şubat 1855) geri çekilmek zorunda kaldılar. Cannon, Nisan 1855’te Sivastopol Kuşatması’na ulaştı ve şehrin bombardımanında yer aldı.
Osmanlı İmparatorluğu’ndaki askerî hizmeti > Kafkas Cephesi

1855 sonbaharında, General Cannon kuşatma sırasında Kars garnizonunu kurtarmak üzere konuşlandırılmış olan Ömer Lütfi Paşa’nın bulunduğu Kafkasya’ya gönderildi. Sohumkale’ye ulaştığında, Ömer Lütfi Paşa Rusların Kars’tan çekilip Gürcistan’ın kuzeyine ilerlemesi için Megrelya’dan Tiflis’e bir sefer düzenlemeyi planladığını söyledi. Cannon, bu planın başarısız olacağını düşündü ve doğrudan Trabzon ile Erzurum üzerinden Kars’a yürüyecekleri orijinal plana sadık kalınmasını önerdi. Ömer Lütfi Paşa bu görüşe katılmayarak kendi planını uygulamaya koydu. Her ne kadar Ömer Lütfi Paşa seferinde başarılı olsa da, Kars’ın teslim olması nedeniyle seferi sonlandırmak zorunda kaldı. İngiliz tarihçi Edward Henry Nolan, eğer Cannon’un önerisi yerine getirilip Ömer Lütfi Paşa’nın 40.000 adamı şehre yardım etseydi, Nikolay Muravyov-Karsky'nin [en] Kars’tan geri çekilmesinin yüksek ihtimal olduğunu ve dolayısıyla şehrin kurtarılacağını savunuyor.