stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Londra Ekonomi Okulu
Okul yapısı

55'ten fazla devlet ve hükûmet başkanı yetiştiren LSE, bunun yanında siyaset, uluslararası ilişkiler ve ekonomi dallarında sayısız ünlü isim yetiştirmiştir. Okulun mezunlarından veya okulda görev yapmış profesörlerden bugüne dek 18 kişi Nobel Ödülü'ne layık görülmüştür. LSE, İngiliz The Guardian gazetesi tarafından "siyasete dünyadaki diğer tüm üniversitelerden daha çok etki yapan okul" olarak tanımlanmıştır. Okul, 2014 yılında yapılan küresel milyarderler listesinde, Avrupa kıtasında en fazla milyarder yetiştirmiş olan üniversitedir.
Üniversite sıralamalarında Londra içinde 1'inci, İngiltere içinde en iyi 3 üniversite arasında bulundan LSE, İngiliz The Times gazetesinin eğitim eki olan THES tarafından da dünya genelinde en iyi 11'inci ve sadece sosyal bilimler alanında ise de Harvard Üniversitesinden sonra dünyada en iyi 2'nci üniversite seçilmiştir.
LSE; Antropoloji, İktisat, İşletme, Hukuk, Siyasal Bilimler, Uluslararası ilişkiler, Felsefe, Sosyoloji, Ekonomi tarihi, Uluslararası Tarih gibi alanlarda 30'dan fazla lisans ve 120'den fazla lisansüstü programı sunmaktadır.
Okulun, 2024 yılı itibari ile başkanı, Stanford Hukuk Okulunun eski dekanı, Larry Kramer'dir. LSE, ayrıca dünyanın en büyük sosyal bilimler kütüphanelerinden biri olan İngiliz Siyasal ve İktisadi Bilimler Kütüphanesi'ni (BLPES) bünyesinde barındırmaktadır.
London School of Economics and Political Science,Birleşik Krallık,İngiltere,Londra
Odunpazarı Evleri

Odunpazarı'nda eski bir ev, Eskişehir
Odunpazarı Evleri, Eskişehir'in ilk yerleşim yerini oluşturan Odunpazarı semtindeki Osmanlı Dönemi'nden kalma tarihi evlerdir. Safranbolu, Beypazarı, Göynük gibi yerlerdeki mimari özellik ve motifleri taşırlar. UNESCO dünya mirası listesindedir.
Eskişehir'in Odunpazarı semti kentin güney kesimindeki tepelerin üzerine kurulmuştur. Bademlik denilen bölgeye uzanır. Bir rivayete göre Eskişehir'e yerleşmeyi düşünen ilk halk Odunpazarı ve şimdiki Porsuk Çayı'nın olduğu bölgeye birer koyun ciğeri asarlar. Hangisi çok dayanırsa orayı yerleşim bölgesi seçeceklerdir. Odunpazarı'na asılan ciğer daha geç bozulur ve ilk yerleşim burada oluşur.
Osmanlı örneklerini koruyan kent, kıvrımlı yolları, çıkmaz sokakları, ahşap süslemeli bitişik düzenli, cumbalı evleri ile örf, adet ve geleneklerini koruyarak bir bütün olarak günümüze kadar gelmiştir. Odunpazarı konutları genelde iki tip olarak yapılanmıştır. İlk tip konutların girişleri sokaktan, bahçeleri arkadadır. İkinci tip konutlar ise bahçeler önde, konutlar bahçe içinde olacak şekilde; 1, 2 veya 3 katlı olarak yapılmışlardır. Konutlar genelde bir sofa ve etrafındaki odalardan oluşmaktadır. Çok katlı konutlarda zemin kat, mutfak, depo gibi servis hizmetlerine ayrılmış olup, yaşam üst katta sürmektedir. Konutların ön cephelerindeki iki tarafa pencereli köşe odası, daha büyük ve önemlidir.
Yeni Nesil Odunpazarı Evleri

Odunpazarı Meydanı'na bakan ve yoldan görünür bir bölgede Eskişehir Büyükşehir Belediyesi tarafından bir kültür merkezi projesi kapsamında evler aslına uygun mimari ile betonerme karkas tarzda inşa edilmiş ve bu kapsamda ilk olarak 1 Aralık 2007 tarihinde Eskişehir Çağdaş Cam Sanatları Müzesi faaliyete geçmiştir.
Galeri

Aslına uygun restore edilmiş bir Odunpazarı Evi
Büyükşehir Belediyesi tarafından uygun mimaride yapılmış betonerme evler
Beyler Sokağı'ndan bir görünüm
Restore edilmiş evler
Çağdaş Cam Sanatları Müzesi açılış afişi ile
Aslına uygun mimaride yapılmış Odunpazarı Evleri, Eskişehir
Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi

| Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi |
| --- | --- |


Slogan: Cumhuriyet'in Müeyyidesi
Kuruluş: 5 Kasım 1925
Eski isim(ler)i: Ankara Adliye Hukuk Mektebi (1925-1927) Ankara Hukuk Fakültesi (1927-1946) Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi (1946-günümüz)
Eğitim dil(ler)i: Türkçe ve İngilizce
Bağlılık: Ankara Üniversitesi   Yükseköğretim Kurulu
Dekan: Prof. Dr. Muharrem Özen
Dekan yardımcıları: Prof. Dr. Cenker Göker   Dr. Vehbi Umut Erkan
Web sitesi: http://www.law.ankara.edu.tr
Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi; Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk hukuk okulu olarak 1925 yılında Ankara'da Ankara Adliye Hukuk Mektebi adıyla kurulan, 1946 yılından itibaren Ankara Üniversitesine bağlı bir fakülte olarak hizmet veren hukuk okuludur.
5 Kasım 1925'te Mustafa Kemal Atatürk tarafından açılan okul, cumhuriyet dönemi Türkiye'sinde sıfırdan kurulan ilk yükseköğrenim kurumudur.
İlk TBMM binasında öğretime başlayan Ankara Adliye Hukuk Mektebi, 1928 yılında ilk mezunlarını vermiştir. Daha sonra adı Ankara Hukuk Fakültesi ve Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi olarak değişen kurum, eğitim hizmetini günümüzde Ankara Üniversitesinin Cebeci kampüsünde sürdürür.
Tarihçe > 1925 öncesi dönem

Ankara'da bir hukuk mektebi açılması konusu Millet Meclisinde Kastamonu Milletvekili Abdülkadir Kemali Bey tarafından dile getirilmiştir. 16 Mart 1921'de Abdülkadir Kemali Bey, I. Dünya Savaşı'nda askere gönderildikleri için eğitimleri yarım kalan öğrenciler için Ankara'da Adalet Bakanlığına bağlı bir hukuk mektebi açılmasını öngören üç maddelik bir kanun teklifi vermiş; ancak, teklif Maarif Encümeni (Meclis Millî Eğitim Komisyonu) tarafından bina, malzeme ve öğretmen bulunamadığı gerekçesi ile reddedilmiştir.
Osmanlı Devleti'nde hakim-savcı yetiştiren Mekteb-i Kuzzat'ın varlığına son verilmesinin ardından, hakim, savcı, icra memuru, zabıt katibi, müstantik gibi adliye memurunun yetiştirilmesi için bir hukuk mektebinin kurulmasına ihtiyaç duyulmuştur. Bu bağlamda 1925 yılında Ankara'da bir hukuk okulu kurma isteği dönemin Adalet Bakanı Mahmut Esat Bey'in girişimi ile gerçekleştirildi. Mahmut Esat Bey 1925 yılı Bütçe Kanunu tasarısına, hakim azlığı gerekçesi ile bir yatılı hukuk okulu açılması için ödenek koydurmuştu. 23 Şubat 1925 günü Bütçe Kanunu Meclis Genel Kurulunda, uzun tartışmalardan sonra dört oyluk farkla Ankara Leylî (yatılı) Hukuk Mektebi'nin açılması kabul edilmiştir. Hakim kadrolarındaki açıkları kapatmak üzere kurulan kurum bir fakülte değil, Adalet Bakanlığı bünyesinde yatılı bir meslek okulu niteliğindeydi ve öğretim kadrosu adliye erkânından oluşuyordu. Mahmut Esat Bey'in olağanüstü çabaları olmasaydı böyle bir karar alınamazdı. Adliye Vekili, Ankara'ya hukuk mektebi açılmasına itiraz eden milletvekillerini ikna edebilmek için bütün enerjisini, beceri ve kudretini, tatlı dil ve güler yüzünü kullanmış ve mektebin kurulmasını kişisel çabalarıyla sağlamıştı. Bu nedenle Ankara Hukuk Mektebi'nin kurucusunun Mahmut Esat Bozkurt olduğunu söylemek yanlış olmaz. Bu tartışmalar sırasında Cemil Bilsel, Ankara'da bir hukuk okulu kurulması fikrini şu şekilde ifade etmiştir:
Merkez-i Cumhuriyette bulunuyoruz. Buranın bir Mekteb-i Hukuka behemehâl ihtiyacı vardır. Yapılacak tedrisâttan bu muhit de istifâde edecektir, yalnız talebe değil. Dünyanın en güzel inkılâbını yapmış bir memlekette asrın hukukiyâtı okunmaz olur mu, efendiler? Biraz da İstanbul'un ettiği istifâde kadar Anadolumuz da maariften hissemend olsun...
Tarihçe > 1925-1927 dönemi (Ankara Adliye Hukuk Mektebi)

Henüz binası, müdürü ve öğretim kadrosu bulunmadığı halde 1925 yılı yaz aylarında okula kayıt için başvuru alınmaya başlandı. Lise, yedi senelik idadi veya bir yükseköğrenim kurumu mezunları veya bir yükseköğrenim kurumunda kayıtlı olanlar sınavsız, lise öğrencisi olanlar veya lise muadili başka kurumlardan mezun olanlar ise oldukça zor bir sınavla okula kabul edildiler. Okula ilk olarak 301 öğrenci kayıt yaptırdı, içlerinden 75 öğrenci yatılıydı.
15 Eylül 1925 tarihinde Mahmut Esat Bozkurt Adalet Bakanlığında okul müfredatının ve yönetiminin belirlenmesi amacıyla Ahmet Ağaoğlu, Yusuf Akçura, Şevket Memadali Bilgişin, Cemil Bilsel, Tevfik Kamil Koperler, Yusuf Kemal Tengirşenk, Süheyp Nizami Derbil, Hasan Saka, Refik Sayfdam, Sadri Maksudi Arsal ve Şükrü Kaya gibi dönemin önemli hukukçularından oluşan bir komisyon oluşturmuştur.
Ankara Hukuk Mektebinde ilk dersi 5 Kasım 1925'te Hukuk-ı Esasiye profesörü Ağaoğlu Ahmet Bey vermiştir.
Tarihçe > 1925-1927 dönemi (Ankara Adliye Hukuk Mektebi) > Yapısı ve ilk müfredatı

Okul kurulduğu sırada henüz Ankara'da bir üniversite bulunmadığından herhangi bir üniversiteye bağlı değildi bu yüzden "fakülte" adıyla değil "Ankara Adliye Hukuk Mektebi" adıyla kurulmasına karar verildi. 3 yıllık olarak belirlenen okul müfredatında Mecelle'nin okutulmamasına karar verildi. İlk kez Türk Hukuk Tarihi kürsüsü kuruldu, "Usûl-i Fıkıh" dersi ise kaldırıldı. Komisyon toplantısında en önem verilen konulardan biri de okulda izlenecek metottu. Gerek bilimsel araştırmada ve gerekse öğretimde tetkik ve tenkit (araştırma ve eleştirme) metodu seçildi. Okulun ilk yıllarında Medeni Hukuk, Cezaiyât, İktisat, İlm-i Mâli, Ticaret-i Beriyye, Ticaret-i Bahriye, Devletler Umumi Hukuku, Devletler Hususi Hukuku, İdare Hukuku, Hukuk-ı Esasiye, Roma Hukuku ve Mukayeseli Kavanin, Siyasi Tarih ve Hukuk Tarihi kürsüleri bulunuyordu.
Tarihçe > 1925-1927 dönemi (Ankara Adliye Hukuk Mektebi) > "Profesör" unvanının kullanılması

Okulda ders verecek hocaların akademik unvanlarının ne olacağı konusu da komisyonda uzunca tartışılmıştır. O dönemde üniversite hocalarına "müderris" deniyordu. Ancak müderris unvanının medreseyi çağrıştırdığını düşünen Ankara Hukuk Mektebi kurucuları kendilerine bu unvan ile hitap edilmesini istemiyorlardı. Akla gelen bir diğer sıfat "muallim" idi. Ancak İstanbul Hukuk Fakültesi'nde "muallim" unvanının doçentliğe karşılık kullanılmasından dolayı, İstanbul'dan gelen Müderris Cemil Bilsel'in unvanının sanki doçentliğe düşürülmüş gibi algılanabileceği kaygısıyla bu unvan da kabul görmedi. Bu sebeplerle, Ankara Hukuk Mektebi'nin kurucuları ders verilecek kişilere "müderris" yerine "profesör" denmesine karar verdi. Böylece Ankara Hukuk Mektebi'nde öğretimin başlaması ile birlikte "profesör" unvanı Türk yükseköğretim tarihinde ilk defa kullanılmış ve kelime Türkçeye girmiş oldu.
Tarihçe > 1945 sonrası (Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi)

Ankara Üniversitesinin 18 Haziran 1946 tarihinde kurulması ile birlikte Ankara Hukuk Fakültesi Ankara Üniversitesi'ne hukuk fakültesi olarak bağlanmıştır. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi bünyesinde 1 Aralık 1954 tarihinde Türkiye İş Bankası tarafından Türkiye'de banka, sigorta ve ticaret hukuku alanındaki bilimsel araştırma, inceleme ve yayınları geliştirmek ve Türk banka ve ticaret hukukunu, çağdaş hukuk sistemleri arasında ileri bir seviyeye ulaştırmak amacıyla Banka ve Ticaret Hukuku Araştırma Enstitüsü kurulmuştur. 31.03.1979 yılında, Adalet Bakanlığı'nın önerisi üzerine, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi ve Adalet Bakanlığı arasında imzalanan bir protokolle ve Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesine bağlı olarak Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Adalet Meslek Yüksekokulu kurulmuştur. 2015 yılında kontenjanı 820'den 650'ye düşürülmüştür.
Günümüzde Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi bünyesinde bulunan Anabilim Dalları şunlardır: Avrupa Birliği Hukuku Anabilim Dalı, Deniz Hukuku Anabilim Dalı, İş ve Sosyal Güvenlik, Hukuku Anabilim Dalı, Karşılaştırmalı Hukuk Anabilim Dalı, Medeni Usul ve İcra-İflas Hukuku Anabilim Dalı, Medeni Hukuk Anabilim Dalı, Roma Hukuku Anabilim Dalı, Ticaret Hukuku Anabilim Dalı, Milletlerarası Özel Hukuk Anabilim Dalı, Anayasa Hukuku Anabilim Dalı , Ceza ve Ceza Muhakemesi Hukuku Anabilim Dalı, Genel Kamu Hukuku Anabilim Dalı, Hukuk Felsefesi ve Sosyolojisi Anabilim Dalı, Hukuk Tarihi Anabilim Dalı, İdare Hukuku Anabilim Dalı, Mali Hukuk Anabilim Dalı, Milletlerarası Hukuk Anabilim Dalı.
Kütüphane ve Yayınlar

Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Kütüphanesi 1925'te kurulmuştur. 1950 yılında Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Kütüphanesi'ne 24.000 ciltlik kitap koleksiyonu ile ülkenin en büyük hukuk ihtisas kütüphanesine sahip olduğu görülür.[kaynak belirtilmeli] Günümüzde, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Kütüphanesi 150.000'den fazla kitap ile hukuk alanında Türkiye'nin en büyük ihtisas kütüphanesidir.[kaynak belirtilmeli] Ayrıca kütüphane bünyesinde nadir eserler koleksiyonundan oluşan bir müze de mevcuttur. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi bünyesinde 3 adet kütüphane bulunmaktadır:
Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Kütüphanesi
Banka ve Ticaret Hukuku Araştırma Enstitüsü Kütüphanesi
Adalet Meslek Yüksek Okulu Kütüphanesi
Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi tarafından yayımlanan bilimsel dergiler şunlardır:
Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi
Ankara Law Review
Dekanlar

Prof. Cemil Bilsel - 1925-1934
Ord. Prof. Baha Kantar - 1934-1941
Ord. Prof. Esat Arsebük - 1941-1944
Ord. Prof. Sabri Şakir Ansay - 1944-1946
Prof. Dr. Mesut Alsan - 1946-1948
Prof. Dr. Hüseyin Cahit Oğuzoğlu - 1948-1950
Prof. Dr. Faruk Erem - 1950-1952
Prof. Dr. Muvaffak Akbay - 1952-1954
Prof. Dr. Hikmet Belbez - 1954-1956
Prof. Dr. Osman F. Berki - 1956-1958
Prof. Dr. Coşkun Üçok - 1958-1960
Prof. Dr. Necip Bilge - 1960-1961
Prof. Dr. Akif Erginay - 1961-1962
Prof. Dr. Hicri Fişek - 1962-1964
Prof. Dr. Kudret Ayiter - 1964 - 1966
Prof. Dr. Yaşar Karayalçin - 1966-1968
Prof. Dr. Uğur Alacakaptan - 1968-1970
Prof. Dr. Adnan Güriz - 1970-1970
Prof. Dr. Erol Cansel - 1970-1972
Prof. Dr. Ö. İlhan Akipek - 1972-1974
Prof. Dr. Tuğrul Ansay - 1974-1977
Prof. Dr. Turgut Akintürk - 1977-1980
Prof. Dr. Ali Naim İnan - 1980-1982
Prof. Dr. Turgut Akintürk - 1982-1985
Prof. Dr. Fırat Öztan - 1985-1988
Prof. Dr. Özcan Çelebican - 1988-1994
Prof. Dr. Ramazan Arslan - 1994-2000
Prof. Dr. Lale Sirmen - 2000-2007
Prof. Dr. Metin Feyzioğlu - 2007-2008
Prof. Dr. Mustafa Akkaya - 2008-2011
Prof. Dr. Hüseyin Altaş - 2011-2013
Prof. Dr. Arzu Oğuz - 2013-2015
Prof. Dr. Muharrem Özen - 2016-
Tanınmış mezunlar

Ahmet Necdet Sezer
Uğur Mumcu
Bülent Arınç
Deniz Baykal
Selahattin Demirtaş
Tülay Tuğcu
Adnan Menderes
Sadullah Ergin
Ece Temelkuran
Abdurrahman Yalçınkaya
Beşir Atalay
Emine Ülker Tarhan
Doğu Perinçek
Tanju Özcan
Kamil Tolon
Ali Dursun Ulusoy
Abdülhamit Gül
Tansel Çölaşan
Recep Yazıcıoğlu
Çiğdem Toker
Ankara Adliye Hukuk Mektebinin ilk öğrencileri.
Ankara Hukuk Mektebi ilk eğitim kadrosu.
5 Kasım 1925 Atatürk Ankara Adliye Hukuk Mektebi'nin açılış töreninde öğretim üyeleri ve öğrencilerle. Bu fotoğrafı daha sonra kendisi de Hukuk Mektebi'nde okuyan ve ardından Atatürk'ün özel fotoğrafçılığını yapan Cemal Işıksel çekmiştir.
Ankara Adliye Hukuk Mektebi olarak kullanılan ilk bina olan Ankara Telgrafhanesi
1928 yılında ilk mezunlar öğretim elemanlarıyla birlikte. Önde oturan öğretim üyeleri soldan sağa: (3) Süheyb Nizami Derbil; (4) Veli Saltık; (5) Nusret Metya; (6)Cemil Bilsel; (7) Mahmut Esad Bozkurt; (8) Ahmed Ağaoğlu; (9) Mustafa Şeref Özkan; (10) Tevfik Kamil Koperler; (11) Sadri Maksudi Arsal; (12) Şevket Memedali Bilgişin; (13) Fahri Ecevit; (14) Mazhar Nedim Göknil.
Ankara Hukuk Fakültesi'nin Hüseyin Cahit Bey adına düzenlenmiş 1 numaralı ilk diploması (1928)
1929-1941 yılları arasında Ankara Hukuk Fakültesi olarak kullanılan bina.
1928 yılına ait Ankara Hukuk Fakültesi kayıt kabul şartları.
1941-1946 yılları arasında inşa edilen Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nin altı sütunlu binası.
Enzim katalizi

Ubikuitin görselleştirmesi
Enzim katalizi, biyolojik bir molekül olan "enzim" tarafından sağlanan, bir sürecin hızındaki artıştır. Enzimlerin çoğu proteindir ve bu tür işlemlerin çoğu kimyasal reaksiyonlardır. Enzim içinde, genellikle kataliz aktif bölge olarak adlandırılan lokalize bir bölgede gerçekleşir.
Çoğu enzim, ağırlıklı olarak proteinlerden, tek bir protein zinciri veya çok alt birimli bir kompleks içindeki bu tür birçok zincirden yapılır. Enzimler sıklıkla ayrıca metal iyonları veya kofaktör olarak bilinen özel organik moleküller (Ör. Adenosin trifosfat) gibi protein olmayan bileşenleri de içerir. Kofaktörlerin birçoğu vitaminlerdir ve vitaminler olarak rolleri, metabolizma içindeki biyolojik sürecin katalizinde kullanımlarıyla doğrudan bağlantılıdır. Biyokimyasal reaksiyonların katalizi, hücre için hayati önem taşımaktadır, çünkü bazı reaksiyonlar katalize edilmediğinde aşırı yavaş gerçekleşir. Protein evriminin bir itici gücü, bu tür katalitik aktivitelerin optimizasyonudur, ancak yalnızca en önemli enzimler, katalitik verimlilik sınırlarına yakın çalışır ve birçok enzim optimal değildir. Enzim katalizindeki önemli faktörler arasında genel asit ve baz katalizi, orbital yönlendirme, entropik kısıtlama, oryantasyon etkileri (yani kilit ve anahtar kataliz) ve ayrıca protein dinamiklerini içeren hareket etkileri bulunur.
Enzim kataliz mekanizmaları değişiklik gösterse de prensip olarak diğer kimyasal kataliz türlerine benzer, önemli olan faktör reaktanları ürünlerden ayırmada enerji bariyer(ler)inin azalmasıdır. Aktivasyon enerjisinin indirgenmesi, bu engeli aşan ve ürün oluşturabilen reaktif moleküllerin oranını arttırır. Sadece ürünler ve reaktanlar arasındaki enerji bariyerlerini azalttıkları için, enzimlerin her zaman her iki yönde reaksiyonları katalize etmeleri, bir reaksiyonu ileri sürdürememeleri veya denge pozisyonunu etkileyememeleri önemli bir ilkedir. Diğer katalizörlerde olduğu gibi, enzim de reaksiyon sırasında tüketilmez veya değiştirilmez, ancak tek bir enzimin birçok kataliz türü gerçekleştireceği şekilde geri dönüştürülür.
İndüklenmiş uyum

Enzim-substrat etkileşimi için klasik model, indüklenmiş uyum modelidir. Bu model, enzim ve substrat arasındaki ilk etkileşimin nispeten zayıf olduğunu, ancak bu zayıf etkileşimlerin hızla enzimde bağlanmayı güçlendiren konformasyonel değişiklikleri indüklediğini ileri sürer.
İndüklenmiş uyum mekanizmasının avantajları, güçlü enzim bağlanmasının stabilize edici etkisinden kaynaklanmaktadır. İki farklı substrat bağlama mekanizması vardır: güçlü substrat bağlamasına sahip tek tip ciltleme ve güçlü geçiş durumu bağlamasına sahip diferansiyel bağlama. Tek tip bağlanmanın stabilize edici etkisi, hem substratı hem de geçiş durumu bağlanma afinitesini arttırırken, diferansiyel bağlama yalnızca geçiş durumu bağlanma afinitesini artırır. Her ikisi de enzimler tarafından kullanılır ve reaksiyonun aktivasyon enerjisini en aza indirmek için evrimsel olarak seçilmiştir. Doymuş, yani yüksek afiniteli bir substrat bağlanmasına sahip enzimler, aktivasyon enerjisini azaltmak için farklı bağlanma gerektirirken, küçük substrat bağlı olmayan enzimler, diferansiyel veya tek tip bağlanma kullanabilir.
Bu etkiler, çoğu proteinin, aktivasyon enerjisini azaltmak için diferansiyel bağlanma mekanizmasını kullanmasına yol açmıştır, bu nedenle çoğu substrat, geçiş durumundayken enzime yüksek afiniteye sahiptir. Diferansiyel bağlanma, indüklenmiş uyum mekanizması ile gerçekleştirilir - substrat önce zayıf bir şekilde bağlanır, ardından enzim, geçiş durumuna afiniteyi artırarak ve stabilize ederek konformasyonu değiştirir, böylece ona ulaşmak için aktivasyon enerjisini azaltır.
Bununla birlikte, uyarılmış uyum kavramının katalizi rasyonelleştirmek için kullanılamayacağını açıklığa kavuşturmak önemlidir. Kimyasal kataliz Ea'nin suda katalize edilmemiş reaksiyonuna göre azalması olarak tanımlanır. İndüklenmiş uyum, sadece enzimin kapalı formunda bariyerin daha düşük olduğunu gösterir, ancak bariyer azalmasının nedenini  söylemez.
İndüklenmiş uyum, konformasyonel düzeltme okuma mekanizması yoluyla rekabet ve gürültünün varlığında moleküler tanımanın doğruluğu için faydalı olabilir.
Alternatif bir reaksiyon yolunun mekanizmaları

Bu konformasyonel değişiklikler ayrıca, reaksiyonda değişecek olan substrattaki kimyasal bağlara yakın aktif bölgede katalitik kalıntılar oluşturur. Bağlanma gerçekleştikten sonra, bir veya daha fazla kataliz mekanizması, reaksiyon için alternatif bir kimyasal yol sağlayarak reaksiyonun geçiş durumunun enerjisini düşürür. "Bariyer üzerinden" katalizinin altı olası mekanizması ve "bariyer üzerinden" bir mekanizma vardır:
Alternatif bir reaksiyon yolunun mekanizmaları > Yakınlık ve yönelim

Enzim-substrat etkileşimleri, reaktif kimyasal grupları hizalar ve bunları optimum bir geometride birbirine yakın tutar, bu da reaksiyonun hızını artırır. Bu, reaktanların entropisini azaltır ve bu nedenle, iki reaktant tek bir ürün haline geldiğinde toplam entropide bir azalma olduğundan, ekleme veya transfer reaksiyonlarını daha az elverişsiz hale getirir. Bununla birlikte, bu genel bir etkidir ve reaktiflerin "etkili konsantrasyonundaki" bir artıştan dolayı meydana geldiği ilavesiz veya transfer reaksiyonlarında görülür. Konsantrasyondaki artışların reaksiyon hızında nasıl artışlara yol açtığı düşünüldüğünde, esasen reaktanların daha konsantre olduklarında daha sık çarpıştıkları ve bu nedenle daha sık reaksiyona girdikleri anlaşılır. Enzim katalizinde, reaktiflerin enzime bağlanması, reaktanların konformasyonel alanını sınırlandırır, onları 'uygun oryantasyonda' ve birbirlerine yakın tutar, böylece çarpışmayı kolaylaştırmak için daha sık ve doğru geometri ile istenen reaksiyonu sağlar. "Etkili konsantrasyon", aynı çarpışma frekansını deneyimlemek için reaktantın çözelti içinde serbest olması gereken konsantrasyondur. Çoğu zaman, bu tür teorik konsantrasyonlar fiziksel olarak gerçekçi değildir ve gerçekleştirilmesi imkansızdır - bu, pek çok enzimin katalitik gücünün katalizlenmemiş duruma göre muazzam hız artışı sağladığının bir kanıtıdır.
Bununla birlikte, modern hesaplama çalışmaları geleneksel yakınlık etkilerinin örneklerinin doğrudan enzim entropik etkileriyle ilişkilendirilemeyeceğini belirlediğinden, durum daha karmaşık olabilir. Ayrıca, orijinal entropik önerinin, oryantasyon entropisinin katalize katkısını büyük ölçüde abarttığı bulunmuştur.