stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
United Center
Etkinlikler

United Center her sene 80 Bulls ve Blackhawks maçları haricinde birçok etkinliğe de ev sahipliği yapıyor. Örnek olarak University of Illinois basketball'ın maçları, Big Ten erkekler kolej basketbol turnuvasına ev sahipliği yapmıştır. (İlk turnava olan 1998'den 2001'e ve sonrasında 2003'ten 2007'ye kadar turnuva Conseco Fieldhouse'a taşınmadan önce). Arena aynı zamanda Men's NCAA Basketball Tournament yani kolej basketbol finallerinede yedi kez son olarak 2007'de ev sahipliği yapmıştır. Diğer düzenlen etkinlikler ise Roundball Classic ve Great Eight Classic'tir.
Arenada konser vermiş sanatçılar ise Frank Sinatra, Bob Dylan, Page & Plant, AC/DC, Wide Mouth Mason, Red Hot Chili Peppers, Sting, Prince, The New Power Generation, U2, Garbage, Kings of Leon, Damian Marley, Roger Waters, Mariah Carey, Bruce Springsteen & The E Street Band, Madonna, Shania Twain, Pearl Jam, Dave Matthews Band, The Who, Barbra Streisand, Britney Spears, The Rolling Stones, Paul McCartney, Green Day, Coldplay, Aerosmith, Genesis, Bon Jovi, Nickelback, Daughtry, Rihanna, Kanye West, N.E.R.D, Lupe Fiasco, Van Halen, Eric Clapton, Beyoncé, Christina Aguilera, Justin Timberlake, George Michael, The Cheetah Girls, Shakira, Janet Jackson, Celine Dion, Hannah Montana/Miley Cyrus, Aly & AJ, Metro Station, KISS, Rush, Muse, Silversun Pickups, The Eagles, Spice Girls ve American Idol Live! ve diğerleri.
U2, Vertigo Tour'un Amerika ayağını United Center'da yapmıştır. United Center ayrıca Cirque du Soleil, Ringling Brothers and Barnum & Bailey Circus ve Disney on Ice gibi dünyaca ünlü toplulukların gösterilene ev sahipliği yapmıştır.
Arena Jordan ve Bulls'un ikinci döneminde takıma ev sahipliği yapmış, Bulls, 1996 ve 1997 şampiyonluklarını burada yaşamış fakat 1998'de şampiyonluğu deplasmanda Utah Jazz'a karşı Delta Center'da, şimdiki EnergySolutions Arena'da, yaşamıştır.
Tina Turner 2008'de TINA!: 50th Anniversary Tour kapsamında üç kez kapalı gişe olarak burada konser vermiş ve bu gecelerde aynı zamanda Oprah Winfrey, Tom Cruise, Beyoncé ve Jay-Z gibi birçok ünlü isim sahneye çıkmıştır.
United Center aynı 1996'daki Demokrat Parti'nin ulusal kongresine ev sahipliği yapmıştır.
Buz hokeyinde Stanley Cup Finals'a 2010'da ilk kez ev sahipliği yaptı. Fakat Blackhawks, kupayı Wachovia Center'da, Philadelphia'da kazandı.
United Center'da bir Blackhawks maçı.
Benny the Bull, Chicago Bulls'un maskotu Benny'nin maç öncesi şovu.
United Center'da bir Bulls maçı.
İzmail Kuşatması (1790)

| g t 1787-1792 Osmanlı-Rus Savaşı |
| --- | --- |
 Kılburun  Özi (deniz)  Hotin  Özi (kuşatma)  Yılan Adası  Fokşani  Boze  İzmail (I)  Bender  Kerç  Tendra  İzmail (II)  Andıra  Anapa (Sefer - Kuşatma)  Maçin  Çiligra  Çamlıca  Portokale 
İzmail Kuşatması, 22 Aralık 1790'da Aleksandr Suvorov komutasındaki Rus ordusunun İzmail kalesini kuşatmasıyla gerçekleşmiştir. Karadeniz'deki Rus donanması İspanyol José de Ribas tarafından komuta edilmiştir. 1790 Mart'ında Rus ordusu 40000 kişilik garnizonu bulunan İzmail kalesini kuşatmaya başladı. 22 Aralık 1790 sabahı Suvorov'un elinde 31000 kişilik ordusu vardı. İzmail kalesini saat 03.00'e kadar top ateşine tuttuktan sonra saat 05.30'da saldırıya geçtiler. Ruslar kuzeyden, doğudan ve batıdan saldırdılar. Bu kısımlarda kalenin surları diğer kısımlara nazaran daha zayıftı. Osmanlı kuvvetleri toplamda 26000 kayıp verdi, garnizonun tamamı öldürüldü, yaralandı veya esir alındı. Rus kuvvetlerinin 4330 yaralısından 1815'i öldü.
Resmo Kuşatması

| g t 1645-1669 Osmanlı-Venedik Savaşı |
| --- | --- |
 Aya Todori  Hanya (1645)  Bozcaada (1646)  Resmo  Bibercik  Kandiye (1647)  Çanakkale  Foça  Nakşe  Değirmenlik  Çanakkale (1654)  Çanakkale (1655)  Benefşe  Çanakkale (1656)  Çanakkale (1657)  Bozcaada (1657)  Limni  Hanya (1660)  Kandiye (1666-69)  Çanak Limanı  Midilli  Kandiye Mütarekesi ayrıca bkz.: Osmanlı-Venedik Savaşları 
Resmo Kuşatması, 1645-1669 Osmanlı-Venedik Savaşı'nda evre.
1646 yılında Girit'e ikinci kez çıkarma yapan Osmanlı ordusu 7 Ekim-16 Kasım 1646 tarihlerinde kuşattığı Venedik'e ait Resmo kalesini fethetti.
Kuşatma öncesi

Venedik 1646 yılında Çanakkale Boğazı'nı ablukaya alarak Osmanlı Donanması'nın Girit'e takviye götürmesinin engellenmesi stratejisini benimsedi. Tomaso Morosini komutasındaki 23 parçalık Venedik donanması 20 Mart'ta Suda'dan ayrıldıktan sonra, Bozcaada'yı ele geçirip üs haline getirmeyi amaçladıysa da, 31 Mart'ta Bozcaada Muharebesi'nde yenilgiye uğradı. Yeni Girit Serdarı Sultanzade Mehmed Paşa komutasındaki birlikleri de taşıyan Koca Musa Paşa komutasındaki 64 parçalık Osmanlı Donanması (26 Mayıs'taki ilk denemeden sonra) 4 Haziran'da Venedik donanmasıyla çatışmaya girmeden Ege Denizi'ne açıldı. Venedik donanmasına ise (bir önceki yıla nazaran) Batı'dan daha az katkı gelmiş, Villaroel komutasındaki 6 kadırgalık Malta ve Zambeccari komutasındaki 5 kadırgalık Papalık filosu Venedik donanmasına iltihak etmişti (Avrupa devletleri o dönemde Otuz Yıl Savaşları'nın son yıllarını geçiriyorlardı). 98 parçaya ulaşan müttefik donanma Sakız civarında Osmanlı donanmasına taarruz etmek ile Hanya açıklarında mevzilenip Osmanlıları burada karşılama seçenekleri arasında kararsız kalırken Osmanlı donanması 11 Temmuz'da Girit açıklarında belirdi ve Hanya körfezine girdi. Müttefik donanma 14 Ağustos'ta kalyonların bombardımanı ve ateş gemileriyle Osmanlı donanmasını dar körfezde yakmaya çalışsa da taarruz başarısız oldu ve 8 Eylül'de  Malta ve Papalık filoları limanlarına döndüler.
Kuşatma sonrası

Osmanlılar Resmo kalesini ele geçirdikten sonra bir kiliseyi fethin sembolü olarak camiye çevirip Sultan İbrahim Camii adını verdiler ve ilk Cuma namazını burada kıldılar. Caminin yakınlarına ise bir medrese ve bir hamam, kalenin içine de yeni bir cami inşa ettiler ve kuşatma sırasında hasar gören binaları onardılar.
1667 yılında Resmo'yu da gezen Evliya Çelebi şehir ve kale için "Dış kale dörtgen şeklinde olup hendeksizdir ve etrafındaki tabyalar da pek sağlam değildir. Dış kalenin üç kapısı vardır. Bunlardan ikisi doğuya açılan Tekke ve Seluniye kapıları, diğeri güneye açılan Büyükkapı’dır. Seluniye Kapısı’ndan limana kadar kale duvarları yoktur. Fetihten sonra Osmanlılar denize kazık çakmak suretiyle bu bölgeye duvar inşa etmişlerdir. Şehirde hepsi kiliseden çevrilme altı cami bulunmaktadır. Sultan İbrâhim Camii iç kalede, Vâlide Camii Tekke Kapısı’nın iç yüzünde, Veli Paşa Camii bu kapının önünde mezarlık içinde, Hüseyin Paşa ve Ankebût Ahmed Paşa camileri çarşı içerisinde yer almaktadır. İç kale deniz kıyısında kayalık bir alan üzerine beşgen şeklinde ve tamamen taştan yapılmıştır. Kale duvarlarının etrafında dört büyük tabya yer almaktadır. Doğuya açılan tek kapısı bulunan kalede elli ev mevcuttur." kayıtlarını tutmuştur.
Fetih haberi ulaştıktan sonra İstanbul’da üç gün üç gece şenlik ve donanma yapıldı. Serdar Deli Hüseyin Paşa ise kışlamak üzere orduyu da alarak Hanya’ya döndü.
Hanya'dan sonra Resmo'nun da kaybına engel olamayan Venedik Başamirali Capello Venedik Senatosu tarafından azledildi ve yerine Battista Grimani getirildi. Venedik Donanması Ege Denizi'ndeki harekâtını sürdürdü ve Hanya'dan dönen Osmanlı Donanması'yla çarpıştığı 27 Ocak 1647'de Bibercik Deniz Muharebesi'nde hem Venedikli Amiral Tomasso Morosini hem de Osmanlı Kaptan-ı deryası Koca Musa Paşa öldüler.
XVII. yüzyılda Resmo kalesi ve şehri
1717'de Osmanlı idaresinde Resmo
Uluslararası Voleybol Federasyonu

| Uluslararası Voleybol Federasyonu |
| --- | --- |


Kısaltma: FIVB
Öncül: Uluslararası Amatör Hentbol Federasyonu
Kuruluş: 20 Nisan 1947 (77 yıl önce) (1947-04-20)
Kuruluş yeri: Paris, Fransa
Tür: Spor yönetim kuruluşu
Merkez: Lozan, İsviçre
Koordinatlar: 46°30′26.87″K 6°38′8.7″D﻿ / ﻿46.5074639°K 6.635750°D﻿ / 46.5074639; 6.635750
Hizmet bölgesi: Dünya çapında
Üyeler: 222 ulusal federasyon
Resmî diller: İngilizce, Fransızca, İspanyolca, Arapça, Portekizce, Rusça
Lider: Ary Graça
Üyelik: Uluslararası Olimpiyat Komitesi
Resmî site: FIVB.com
Uluslararası Voleybol Federasyonu (Fransızca: Fédération international de volley-ball, FIVB), dünya voleybolunu yönetmek ve geliştirmek amacıyla ulusal federasyonların bir araya gelmesiyle kurulmuştur. Merkezi İsviçre'nin Lozan (Lausanne) kentindedir.
Tarihçe

FIVB, 18-20 Nisan 1947 tarihlerinde Paris'te toplanan bir kongre sırasında kuruldu. Başlangıçta 14 kurucu üye ülke vardı. Bu ülkeler Belçika, Brezilya, Çekoslovakya, Mısır, Fransa, İtalya, Hollanda, Polonya, Portekiz, Romanya, Macaristan, Uruguay, ABD ve Yugoslavya'ydı. Fransız Paul Libaud ilk başkanıydı. Kongre, yeni federasyon için başlıca şu hedefleri  belirledi: Dünyanın her yerinde voleybolun gelişmesini sağlamak, uluslararası yarışmalar düzenlemek, oyun kurallarını tekbiçimleştirmek ve voleybolun olimpiyat oyunlarına alınmasını sağlamak.
FIVB'nin kuruluşundan iki yıl sonra, yani 1949 yılında erkeklerde ilk Dünya Şampiyonası düzenlendi. Kadınlarda ise ilk Dünya Şampiyonası 1952 yılında düzenlendi. 1964 yılında IOC (Uluslararası Olimpiyat Komitesi) voleybolu olimpik spor olarak kabul ederek Tokyo Olimpiyat Oyunları'nın programına aldı. İzleyen yıllarda FIVB'ye üye ülke federasyonların sayısı 89'a ulaştı. 1969 yılında yeni bir uluslararası organizasyon olarak Voleybol Dünya Kupası düzenlenmesine karar verildi.
37 yıl süresince görev yapan Libaud 1984 yılında emekli oldu ve yerine Meksikalı Ruben Acosta başkan seçildi. Aynı yıl FIVB'nin merkezi  Paris'ten Lozan'a taşındı. Acosta, voleybolun  yaygınlaştırılması için zaman zaman eleştirilen farklı bir politika izledi. Bu dönemde voleybolu televizyonun gereklerine uyarlamak ve voleybol oynayanların ve seyredenlerin sayılarını artırmak için oyun kuralları birçok defa değiştirildi.
Sonraki yıllarda voleybolda yıllık olarak düzenlenecek bir turnuvaya gereksinme duyuldu. Bu amaçla 1990 yılında erkekler için Dünya Ligi (World League) kuruldu. Kadınlar için ise 1993 yılından başlayarak World Grand Prix oluşturuldu. Yine 1993 yılında hiçbir uluslararası organizasyonun olmadığı olimpiyat ertesi yılları değerlendirmek amacıyla erkeklerde ve kadınlarda dört yılda bir düzenlenecek World Grand Champions Cup başlatıldı. Dünya Kupası ise 1991'den itibaren olimpiyat elemeleri için bir turnuva haline getirildi.
Bu dönemde FIVB, plaj voleybolunun yaygınlaştırılması için de yoğun çalışmalara girişti. FIVB tarafından kabul edilen ilk resmi turnuva 1987 yılında Rio de Janeiro'da yapıldı. 1992 yılında ise FIVB içinde plaj voleybolu için ayrı bir bölüm kuruldu. 1994 yılında IOC plaj voleybolunu olimpik spor olarak kabul etti ve 1996 Atlanta Olimpiyat Oyunları'nda programa aldı.
2020 yılına gelindiğinde FIVB'ye üye ülke federasyonu sayısı 222'ye ulaşmıştı. 24 Ağustos 2008 tarihinde yirmi dört yıl boyunca FIVB'nin başkanlığını yapan Ruben Acosta Hernandez görevi bıraktı. Yerine Çinli Wei Jizhong FIVB'nin başkanlığını üstlendi.
Örgütlenme

FIVB, beş kıtadaki şu beş voleybol konfederasyonuna başkanlık eder:
Afrika Voleybol Konfederasyonu (Confédération Africaine de Volleyball-CAVB)
Asya Voleybol Konfederasyonu (Asian Volleyball Confederation-AVC)
Avrupa Voleybol Konfederasyonu (Confédération Européenne de Volleyball-CEV)
Kuzey ve Orta Amerika ve Karayipler Voleybol Konfederasyonu (North, Central America and Caribbean Volleyball Confederation-NORCECA)
Güney Amerika Voleybol Konfederasyonu (Confederación Sudamericana de Voleibol-CSV)
Etkinlikleri

FIVB'nin düzenlediği başlıca uluslararası voleybol organizasyonları şunlardır:
FIVB Erkekler Dünya Kulüpler Şampiyonası
FIVB Kadınlar Dünya Kulüpler Şampiyonası
Erkekler Dünya Şampiyonası
Kadınlar Dünya Şampiyonası
Erkekler Dünya Kupası
Kadınlar Dünya Kupası
Erkekler World Grand Champions Cup
Kadınlar World Grand Champions Cup
Dünya Ligi
World Grand Prix
FIVB Voleybol Erkekler Milletler Ligi
FIVB Voleybol Kadınlar Milletler Ligi
dışında yaş kategorilerine göre olan şu şampiyonaları da düzenler:
Yıldız Erkekler Dünya Şampiyonası
Yıldız Kızlar Dünya Şampiyonası
Genç Erkekler Dünya Şampiyonası
Genç Kızlar Dünya Şampiyonası
FIVB ayrıca dünya şampiyonaları ve olimpiyatların  kıta elemelerinin organizasyonuna da katılır.
Uman-Botoşani Taarruzu

| g t Doğu Cephesi |
| --- | --- |
 1941 Barbarossa • Brest-Litovsk • Bialistok-Minsk • Raseiniai • Brodi • Smolensk • Yasamal • Kiev • Tallinn • Duhovşçina • Yelnya • Roslavl • Odessa • Leningrad • I. Harkov • Kırım • Rostov • Sivastopol • Moskova 1942 I. Rzhev-Vyazma • Toropets-Holm • Demyansk • Velikiye Luki • Mars • II. Harkov • Mavi • Stalingrad • Uranüs • Kış Fırtınası • Küçük Satürn • Tatsinskaya • Yüzük • Sinyavin 1943 III. Harkov • Kursk • Prohorovka • Kutuzov • Rumyantsev • Suvorov • II. Kiev 1944 Dinyeper • Korsun-Şevçenkovski • Narva • Dinyeper-Karpatlar • Jitomir-Berdiçev • Krasnoye • Uman-Botoşani • Kirovograd • Kamenets-Podolski • 1. Yaş-Kişinev • 1. Târgu Frumos • Bagration • Vilnüs • Radzymin • Şyaulyay Taarruzu • Lvov-Sandomierz • Lublin-Brest • Doppelkopf • 2. Yaş-Kişinev • Debrecen • Belgrad • Panzerfaust •  Budapeşte 1945 Vistül-Oder • Gündönümü • Doğu Prusya • Königsberg • Balaton • Doğu Pomeranya • Silezya • Viyana • Seelow • Berlin • Prag 
Uman-Botoşani Taarruzu, Kızıl Ordu'nun, Doğu Cephesi'nin güney kesiminde 1944 yılı başlarında gerçekleştirdiği Dinyeper-Karpatlar Taarruzu'nun bir bölümüdür. Harekât, Ukrayna'nın batısında, Alman Güney Ordular Grubu'na karşı yürütülmüştür. Yaklaşık 1,5 ay süren muharebelerle Kızıl Ordu kuvvetleri, Güney Ordular Grubu'nu ikiye bölerek Romanya'nın doğusunda Dinyester ve Prut'a ulaştı.
Harekâtın kapsamı ve amaçları

Taarruz harekâtı, 2. Ukrayna Cephesi kuvvetlerince, 5 - 17 Nisan 1944 tarihleri arasında icra edilmiştir. Harekâtın amacı, Alman "Uman Grubu"'na ezici bir darbe indirmek, Güney Ordular Grubu unsurlarını bölmek ve güneybatı Ukrayna'yı geri almaktır. Korsun-Şevçenkovski Taarruzu'ndan sonra Mareşal von Manstein'in Güney Ordular Grubu'na bağlı 8. Ordu, Mareşal Konev'in 2. Ukrayna Cephesi kuvvetlerinin büyük kısmına karşı koydular. Harekât başladığında Sovyet birlikleri asker sayısında 1'e 1,5 ve tank sayısında ise 1'e 2,5 sayısal üstünlüğe ulaşmışlardı. Hava unsurlarında ise denkliği sürdürmekteydiler.
Planlama

STAVKA'nın harekâttan beklediği, 8. Ordu'yu imha etmek, Güney Ordular Grubu'nu ikiye bölmek ve General Erhard Raus'un 1. Panzer Ordusu'nun güney yönünde geri çekilme hattını kesmek, aynı zamanda 1. Ukrayna Cephesi'nin hedefine ulaşmasında destek olmaktı. Taarruzda esas yönelim, Uman yaklaşımındaki Vinograd, Zvenigorodok ve Şpola'nın geri alınmasıdır. Harekâta, 2., 5., 4. ve 6. Muhafız Tank Ordularıyla 27. ve 52. Ordular katılmaktadır. Bu kuvvetlerin toplam 415 tankı ve 147 kundağı motorlu topu vardır. Bu kuvvetler, 5. Hava Ordusu tarafından desteklenecektir. 5. ve 7. Muhafız Orduları, Novoukrainka yönünde Kirovograd bölgesine yapılacak taarruza destek olacaklardır. Harekât hazırlıkları sırasında cephe ve ordu komutanlıkları, personelin ve birliklerin düzeni konusunda çamurun yaratacağı güçlükler üzerinde büyük dikkat gösterdiler. Kötü hava koşullarının ve çok sayıdaki nehir geçiş taarruzlarının, genellikle operatif hareketliliği olumsuz etkilemesi beklenir.
Taarruz

Taarruz, 5 Mart 1944 tarihinde, Dnipro ve Belaya Çerkov arasında, 175 km.lik bir cephe hattından yoğun bir hazırlık topçu ateşiyle başladı ve başarılı bir gelişme gösterdi. Darbenin gücünü artırmak ve taarruzu esas yönde geliştirmek için 2. ve 5. Tank Orduları ilk gün taarruza katıldı. Zaten ilk gün taarruzunda Gorni Tikaç Nehri durmaksızın geçildi. Alman savunması bozuldu ve Kızıl Ordu birlikleri Bug Nehri'nin güneyi yönünde çekilen Alman birliklerini izlemeye başladılar. 2. ve 5. Tank Ordularını 6. Tank Ordusu izledi. Uman, 10 Mart 1944 tarihinde Kızıl Ordu tarafından geri alındı. Kızıl Ordu "ileri müfreze"leri, Bug Nehri güneyine ulaştılar. Nehrin geçişi, 100 km.lik bir kesimde bir engelle karşılaşılmadan geçildi.
Taarruzun hızını sürdürebilmek için 6. Tank Ordusu Bug'u geçtikten sonra ileri sürüldü. Bu aşamada, Sovyet tank orduları Dinyester yönünde ilerlemeye devam ettiler. Taarruzun sağ kanadında ilerleyen birlikler, nehri sağ kesiminde, Mogilev-Podolskiy bölgesinde bir köprübaşı elde ettiler.
Hemen sonra Sovyet birlikleri Moldova topraklarına girdiler. Moldovalı partizanlar Sovyet birliklerinin başarısı için aktif olarak faaliyete geçtiler. Taarruzun sonucunda 1. ve 2. Ukrayna Cepheleri Alman Güney Ordular Grubu'nu bölmüş oldu. Bu durumda 8. Ordu, 1. Panzer Ordusu'ndan ayrılarak Mareşal von Kleist'in A Ordular Grubu'na bağlanmıştır. 2. Ukrayna Cephesi'nin ana taarruz ekseni, güneyden derinliğine kuşatılmış olan bu ordu grubuna yönelmiştir. "Cephe" kuvvetleri, güney yönünde taarruz ederek, Alman ordu grubunun Dinyester gersine çekilme hattını kesmek amacında olup, bu amaç için 3. Ukrayna Cephesi ile birlikte hareket etmektedir.
2. Ukrayna Cephesi'nin 40. Ordusu, Dinyester'in doğu kıyıları boyunca ilerleyip, 1. Panzer Ordusu'nun güney yönünde çekilme hattını kesme görevi üstlenmiştir. Bu şekilde, 1. Ukrayna Cephesi unsurlarıyla işbirliği halinde, onların kuşatmış olduğu Alman birliklerini imha etmek için harekete geçmiştir. Dinyester köprübaşından bir taarruzdan yararlanarak, Hotin'e yönelik bir Alman karşı taarruzu geri atıldı. 2. ve 6. Tank Ordularının müfrezeleriyle birlikte hareket eden 27. ve 52. Sovyet orduları, Prut Nehrini geçerek, 26 Mart 1944 tarihinde, Ungheni'nin 85 km. kuzeyine ulaştılar. Burası, savaş öncesi Sovyet sınırıydı.
Cephe kuvvetleri, Alman birliklerini izlerken Prut üzerinden başka bir bir taarruz başlatılarak, muharebeler Romanya topraklarına kaydırılmış oldu. Nisan ayı ortalarına doğru, taarruzun merkez kesimi Botoşani'yi ele geçirip kuzeyden Yaş'a ilerlerlerken, sağ kanat Karpatlar'a ulaştı. Aynı sırada taarruzun sol kanadı da Kişinev'e ilerlemekteydi.
Alman komutanlığı, cephenin güney kanadının tümden dağılmasını önlemek için, elindeki son stratejik ihtiyat kuvveti olan 18 tümen ve 3 tugayı, cephenin bu kesimine hareket ettirdi. 2. Ukrayna Cephesi kuvvetleri, Nisan ortalarında şiddetlenen Alman direnciyle, Botoşani'nin 60 km. güneyindeki Dubossari mevzilerine ilerlemekte zorlandılar.
Sonuçları

Uman - Botoşani Taarruzu'nun sonucunda, 1. Panzer Ordusu kısmen, Alman 8. Ordusu ise tümüyle imha olmuştur. Öte yandan, General Ferdinand Schörner'in Güney Ukrayna Ordular Grubu ve Walter Model'in Kuzey Ukrayna Ordular Grubu cepheleri yarılmıştır. Alman ve müttefiklerinin muharebelere katılan tümenleri, asker mevcutlarının % 50 - 75 kısmını ve techizatlarının neredeyse tümünü kaybetmişlerdir. Taarruzları sırasında Sovyet kuvvetleri, Batı Ukrayna'nın büyük bir bölümünü geri alarak 200 – 250 km. ilerledi ve Moldova ile Romanya'nın kuzeydoğu kesimine girdi.
Kızıl Ordu ilerlemesi Târgu Frumos Muharebesi ile durduruldu. Cephe bu kesimde, 1944 yılının Ağustos ayına kadar istikrarlı kaldı. Daha sonraki Sovyet taarruzu, Güney Ukrayna Ordular Grubu'nu imha ederek batı yönünde ilerlemeye devam etti.
Taarruz, üç tank ordusunun, dar bir cephe hattında yarma kuvveti olarak eşzamanlı olarak kullanılmasıyla bir ilktir.
Ayrıca taarruz ilkbaharın sel ve çamur koşularında sürdürülmüştür. Bu şartlar altında Sovyet birlikleri, art arda altı ırmak geçişini duraksamadan gerçekleştirmişlerdi. Bu ırmaklar, Gorniy Tikaç, Güney Bug, Dinyester, Reult, Prut ve Siret'tir.
Harekât, esnek komuta, değişen durumlara hızlı tepki verebilme, hava ve yer unsurları arasındaki eşgüdümde başarılı bir organizasyonla kendini göstermektedir. Sovyet birlikleri, harekâtın yürütülmesinde, özellikle de manevralar sırasındaki nehir geçiş taarruzlarında yüksek derecede bir başarı sergilediler.
Tebriz Kuşatması (1603)

| g t 1603-1618 Osmanlı-Safevî Savaşı |
| --- | --- |
 Ezbend  Tebriz  Revan  Urmiye  Gence  Şamahı  Acıçay  Nasuh Paşa  Revan  Salmas  Pül-i Şikeste  Serav ayrıca bkz.: Osmanlı-İran Savaşları 
Tebriz Kuşatması, 1603-1612 Osmanlı Safevi-Savaşı'nda bir evre. Kuşatma Safevi ordusunun başarısıyla ve Tebriz'in 18 yıl sonra tekrar Safevilerin idaresine geçmesiyle sonuçlanmıştır.
Safeviler'le savaşın yeniden başlaması

1590 yılında imzalanan İstanbul Antlaşması Osmanlı ile Safevî Devleti arasında barışı sağlamışsa da gerginlikler sürmekteydi. 1603 yılına gelindiğinde ise Osmanlı Devleti askeri anlamda en güç dönemlerinden birini yaşıyordu.
Nitekim, Osmanlılar 1593 yılında Avusturya'ya karşı savaşa girişirken başlangıçta kazanılan önemli zaferlere karşın (Yanıkkale ve Eğri'nin fethi ile Haçova Zaferi), 1595'te Estergon'un kaybı, Budin'in kuşatılması, ayrıca 1594'te Sırpların, 1595'te ise Eflak, Boğdan ve Erdel'in isyanı ve yine 1595'te Köprü Faciası ile Akıncı Ocağı'nın yok olmasıyla batı cephesi kritik yıllar yaşadı. Huzursuzluklar, süregiden seferberlik hali ve artırılan vergiler, 1599 yılından itibaren Celali isyanlarının başlamasına neden olurken, Osmanlı askerî birlikleri batı cephesindeki savaş ve Anadolu'daki ayaklanmaları bastırma harekâtları arasında kalmıştı. Bu dönemde iktidarını sağlamlaştıran ve doğuda Özbek Hanlığı'na karşı kesin bir zafer kazanarak batıya yönelen Şah Abbas modernleştirdiği ordusuyla Osmanlılara kaybettiği toprakları geri almak için fırsat kollamaya başlamıştı.
1585'ten beri Osmanlı toprağı olan Tebriz'deki gelişmeler Şah Abbas'a bu fırsatı verdi. Avusturya savaşı ve Celali isyanları nedeniyle Osmanlı Devleti doğudaki eyalet askerlerinin maaşlarını ödemekte zorluklar yaşıyor, buradaki askerler de bunu bahane ederek etraftaki sancakları yağmalıyorlardı. Selmas kalesi hakimi Gazi Bey de bu  yağma harekâtlarından nasibini aldı ve 1603 Mayıs ayında Şah Abbas'tan yardım istedi. Şah kendisine, han unvanıyla birlikte kavuk, kılıç ve kemer de takdim etti.
Tebriz Valisi Zincirkıran Ali Paşa ihanet olarak gördüğü bu hareketi cezalandırmak için Tebriz'de zayıflamış bir garnizon bırakarak Karnıyarık Kalesi'ne sığınmış Gazi Bey'in üzerine yürüdü. Harekâta Nahcıvan'daki Türk birlikleri de katıldılar. Karnıyarık Kalesi zaptedildiyse de Gazi Bey kaçmayı başardı ve İsfahan'daki Şahın yanına sığındı.
Şah Abbas bu gelişmeler üzerine fırsatın geldiğini anladı ve 15 Ağustos 1603 tarihinde İsfahan 'da sefer hazırlıklarına başladı. Komutanlarından Allahverdi Han'a da Bağdat üzerine yürüme komutu verdi. 14 Eylül'de ordusuyla İsfahan'dan harekete geçen Abbas, 17 Eylül'de daha kuzeydeki Kaşan'a ulaştı. Bu şekilde Mazenderan üzerine yürüyeceği şayiasını ve izlenimini yaymaya çalıştı.
Erdebil valisi Zülfikar Han ve Kazvin valisi Emirgûne Han'a birlikleriyle kendisine katılması talimatı verip adıgeçen harekete geçtiğinde Osmanlılar Şah Abbas'ın hedefinin Tebriz olduğunu anladılar. Nihavend'i direnişsiz alan Şah Abbas ve ordusu 26 Eylül'de Tebriz önlerine vardı ve kuşatmaya başladı.