stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Polimer bazlı pil
Aktif madde türleri > Askılı gruplara sahip konjuge olmayan polimerler > Organokükürt grupları

Kükürt, dünyanın en bol bulunan elementlerinden biri olmasıyla avantajlıdır. Küçük moleküllü organosülfür aktif malzemeleri, bir polimere dahil edilme yoluyla kısmen çözülen zayıf stabilite sergiler. Disülfit polimerlerinde elektrokimyasal yük, disülfit bağının tersinir iki elektronlu oksidasyonu ile oluşturulan bir tiyolat anyonunda depolanır. Tiyoeterlerde elektrokimyasal depolama, nötr bir tiyoeterin +2 yüklü bir tiyoetere iki elektronlu oksidasyonu ile sağlanır. Bununla birlikte organosülfür bileşikleri zayıf döngülenebilirlik sergiler.
Aktif madde türleri > Askılı gruplara sahip konjuge olmayan polimerler > Radikal gruplar

Organik radikal pillerdeki polimer elektrotlar, yüksüz durumda eşleşmemiş bir elektrona sahip kararlı organik radikal asılı gruplarla elektrokimyasal olarak aktiftir. Nitroksit radikalleri en yaygın olarak uygulananlardır, ancak fenoksil ve hidrazil grupları da sıklıkla kullanılır. Bir nitroksit radikali tersine çevrilebilir şekilde oksitlenebilir ve polimer p-katkılı veya indirgenerek n-katkılamaya neden olabilir. Yüklendikten sonra radikal bir oksoamonyum katyonuna oksitlenir ve katotta radikal bir aminooksil anyonuna indirgenir. Bu işlemler deşarj üzerine tersine çevrilir ve radikaller yeniden üretilir. Kararlı şarj ve deşarj için, radikalin hem radikal hem de katkılı formu kimyasal olarak kararlı olmalıdır. Bu piller, radikalin kararlılığına ve basit bir elektron transfer reaksiyonuna atfedilen mükemmel döngüsellik ve güç yoğunluğu sergiler. Tekrarlanan döngüden sonra kapasitede hafif bir düşüş, elektrotun direncini artıran şişmiş polimer parçacıklarının birikmesinden kaynaklanmaktadır. Radikal polimerler önemli ölçüde yalıtkan olduğundan, genellikle teorik özgül kapasiteyi düşüren iletken katkı maddeleri eklenir. Neredeyse tüm organik radikal piller, deşarj sırasında iletken polimer pillere göre bir avantaj olan neredeyse sabit bir voltaja sahiptir. Polimer omurgası ve çapraz bağlama teknikleri, polimerin elektrolit içindeki çözünürlüğünü en aza indirecek ve böylece kendi kendine boşalmayı en aza indirecek şekilde ayarlanabilir.
Kontrol ve performans > Temel polimer elektrot tiplerinin performans özeti karşılaştırması

| polimer tipi | elektrot malzemesi (elektrolit doping türleri) | İlk Tersinir Kapasite (mAh g −1 ) | Çalışma Gerilimi | Döndürülebilirlik (mAh g −1 ) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| eşlenik | PANİ (CLO 4 - ve Li + ) | 75.7 | 3.90-2.0 | 80 döngüden sonra 75,7 |
|  | PPy (SO 4 2- ) | 52.2 |  |  |
|  | PPP (PF 6 - ve Li + ) | 80 (p-doping) 400 (n-katkılama) | 4.6-3.0 3.0-0.0 | 100 döngüden sonra 70 90 döngüden sonra 580 |
| organosülfür | PDMcT 4 | 240 | 3.8-1.8 | 10 döngüden sonra 10 |
| tiyoeter | PTBDT 5 | 240 | 4.2-1.4 | 20 döngüden sonra 560 |
| nitroksil radikali | PTMA (Li + ve PF 6 - ) | 77 | 4.0-3.0 | 500 döngüden sonra 68 |
İletken polimerler deşarj sırasında, pratik uygulamalarını engelleyen eğimli bir voltaj eğrisine sahiptir. Bu eğimli eğri, morfoloji, boyut, reaksiyon sırasında polimer zinciri içindeki yük itmelerinden veya polimerlerin amorf durumundan kaynaklanabilecek elektrokimyasal kararsızlığı gösterir.
Kontrol ve performans > Polimer morfolojisinin etkisi

Polimer elektrotların elektrokimyasal performansı, polimer boyutu, morfolojisi ve kristallik derecesinden etkilenir. Bir polipirol (PPy)/Sodyum iyon hibrit pilde, 2018'de yapılan bir çalışma, mikron altı parçacık zincirlerinden oluşan kabartılmış yapıya sahip polimer anodun, çok daha yüksek bir performans gösterdiğini gösterdi. (34,8 mAh g'ye karşılık 183 mAh g−1)
Mikron altı polipirol anotun yapısı, parçacıklar arasında artan elektrik temasına izin verdi ve elektrolit, polimerik aktif malzemeye daha fazla nüfuz edebildi. Ayrıca, amorf polimerik aktif malzemelerin kristal muadillerinden daha iyi performans gösterdiği de bildirilmiştir. 2014 yılında, kristal oligopirenin 42,5 mAh g−1 boşaltma kapasitesi sergilediği, amorf oligopirenin ise 120 mAh g−1 gibi daha yüksek bir kapasiteye sahip olduğu gösterildi. Ayrıca, kristal versiyon eğimli bir şarj ve deşarj voltajına ve Cl04 - 'ün yavaş difüzyonu nedeniyle önemli ölçüde aşırı potansiyele maruz kaldı. Amorf oligopiren, şarj ve deşarj sırasında bir voltaj platosuna ve ayrıca önemli ölçüde daha az aşırı potansiyele sahipti.
Kontrol ve performans > Moleküler ağırlık kontrolü

Polimerlerin moleküler ağırlığı, kimyasal ve fiziksel özelliklerini ve dolayısıyla polimer elektrodun performansını etkiler. 2017 yılında yapılan bir araştırmada moleküler ağırlığın poly(TEMPO methacrylate) (PTMA)'nın elektrokimyasal özellikleri üzerindeki etkisi değerlendirildi. Monomer başlatıcı oranı 50/1'den 1000/1'e yükseltilerek beş farklı boyut elde edildi. Moleküler ağırlık ne kadar yüksekse, polimerler o kadar yüksek spesifik deşarj kapasitesi ve daha iyi döngülenebilirlik sergiledikleri için moleküler ağırlığa güçlü bir bağımlılık kurulmuştur. Bu etki, moleküler ağırlık ile elektrolit içindeki çözünürlük arasındaki karşılıklı ilişkiye bağlandı.
Avantajlar

Polimer bazlı pillerin birçok avantajı vardır. Elektrokimyasal reaksiyonlar daha basittir ve polimerlerin yapısal ve sentez çeşitliliği esneklik sağlar. Yeni inorganik malzeme türlerinin bulunması zorken, organik polimerler çok daha kolay sentezlenebilir. Diğer bir avantaj, polimer elektrot malzemelerinin daha düşük redoks potansiyellerine sahip olabilmeleri, ancak inorganik malzemelere göre daha yüksek bir enerji yoğunluğuna sahip olmalarıdır.
Ve organikler için redoks reaksiyon kinetiği inorganiklerden daha yüksek olduğu için, daha yüksek bir güç yoğunluğu ve hız performansına sahiptirler. İnorganik malzemelerle karşılaştırıldığında organik malzemelerin doğal esnekliği ve hafifliği nedeniyle, polimerik elektrotlar basılabilir, dökülebilir ve buhar biriktirilebilir, bu da daha ince ve daha esnek cihazlarda uygulanmasına olanak tanır. Ayrıca, çoğu polimer düşük maliyetle sentezlenebilir veya biyokütleden ekstrakte edilebilir ve hatta geri dönüştürülebilirken, inorganik metallerin bulunabilirliği sınırlıdır ve çevreye zararlı olabilir.
Organik küçük moleküller de bu avantajların çoğuna sahiptir, ancak elektrolit içinde çözünmeye daha yatkındırlar. Polimerik organik aktif maddeler daha zor çözünür ve bu nedenle üstün döngülenebilirlik sergiler.
Zorluklar

Bu anlamda küçük organik moleküllerden daha üstün olmasına rağmen, polimerler hala elektrolitlerde çözünürlük sergilerler ve pil stabilitesi, elektrotlar arasında dolaşabilen çözünmüş aktif malzeme tarafından tehdit edilir, bu da azalan döngüselliğe ve kendi kendine deşarja yol açar. Bu sorun, redoks-aktif birimi polimerik omurgaya dahil ederek azaltılabilir, ancak bu teorik özgül kapasiteyi azaltabilir ve elektrokimyasal polarizasyonu artırabilir. Diğer bir zorluk ise, iletken polimerlerin yanı sıra, çoğu polimerik elektrotun elektriksel olarak yalıtkan olması ve bu nedenle iletken katkı maddeleri gerektirmesi ve pilin toplam kapasitesini düşürmesidir. Polimerler düşük bir kütle yoğunluğuna sahipken, daha büyük bir hacimsel enerji yoğunluğuna sahiptirler ve bu da güç verilen cihazların hacminde bir artış gerektirecektir.
Emniyet

2009 yılında yapılan bir araştırma, hidrofilik bir radikal polimerin güvenliğini değerlendirdi: Sulu elektrolit içeren bir radikal polimer pilin toksik olmadığını, kimyasal olarak kararlı olduğunu ve patlayıcı olmadığını ve bu nedenle geleneksel metal bazlı pillere göre daha güvenli bir alternatif olduğunu buldu. Sulu elektrolitler, toksik olabilen ve HF asidi oluşturabilen organik elektrolitlere göre daha güvenli bir seçenek sunar. Bir radikal polimer elektrodun şarj sırasındaki bir elektronlu redoks reaksiyonu çok az ısı üretir ve bu nedenle termal kaçak riskini azaltır. Tüm polimerik elektrotların güvenliğini tam olarak anlamak için daha ileri çalışmalar gereklidir.
Çeşitli iletken polimerlerin yapıları. Bu polimerlerde, redoks grubu omurgaya gömülüdür.
Bir polistiren zincirinde fenil grupları, polimerin omurga zincirine bağlı asılı gruplardır.
Tiyoeter askılı grubun şarj/deşarj redoks reaksiyonu.
Bir Li anot ve nitroksit radikal grubu polimerinden oluşan bir Li/radikal polimer pilin şarjı ve deşarjı. Bu, yalnızca bir elektrotun polimerik olduğu yarı polimer bazlı bir pil örneğidir.
Bu grafik, iletken polimer bir pilin sorunlu deşarj eğrisinin (mavi), konjuge olmayan veya organik radikal polimer pilin (yeşil) düz voltaj deşarjına kıyasla şematik temsilidir.
Schefflera multifoliolata

Schefflera multifoliolata, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Schefflera multiramosa

Schefflera multiramosa, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Schefflera napuoensis

Schefflera napuoensis, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Schefflera nigrescens

Schefflera nigrescens, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Schefflera neoebudica

Schefflera neoebudica, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Schefflera myrioneura

Schefflera myrioneura, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Schefflera myriantha

Schefflera myriantha, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Schefflera oblonga

Schefflera oblonga, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Schefflera nodosa

Schefflera nodosa, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Schefflera obliqua

Schefflera obliqua, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Dinozor rönesansı

Robert Bakker, Houston Doğa Bilimleri Müzesi'nde ders verirken
Dinozor rönesansı, 1960'ların sonlarında başlayan ve dinozorlara olan akademik ve popüler ilginin yenilenmesine öncü olan küçük ölçekli bir bilimsel devrimdi. Dinozorların, yirminci yüzyılın ilk yarısında yaygın olan görüş ve tanımda olduğu gibi soğukkanlı ve uyuşuk değil, aktif ve sıcakkanlı hayvanlar olabileceğini gösteren yeni keşifler ve araştırmalarla kıvılcımlandı.
Dinozorlara ilişkin yeni görüş, kuşların coelurosaurian dinozorlardan evrimleştiğini iddia eden John Ostrom ve özellikle dinozorların modern memelilere ve kuşlara benzer bir şekilde sıcakkanlı olduklarını tutkuyla savunan Robert Bakker tarafından desteklendi. Bakker, fikirlerini sık sık on dokuzuncu yüzyılın sonlarında popüler olanların bir rönesansı olarak betimledi ve Dinozor Savaşları ile dinozor rönesansı arasındaki döneme "dinozor sıkıntıları" olarak atıfta bulundu.
Dinozor rönesansı; fizyoloji, evrim, davranış, ekoloji ve yok olma dahil olmak üzere dinozor biyolojisinin neredeyse tüm yönleriyle ilgili düşüncede derin bir sıçramaya yol açtı. Aynı zamanda popüler kültürde birçok dinozor betimlemesine öncü olmuştur.
Dinozorlar ve kuşların kökeni

On dokuzuncu yüzyılın ortalarında ve sonlarında, birçok bilim adamı kuşlarla dinozorlar arasında yakın bir ilişki olduğunu ve dinozorların "sürüngenler" ile kuşlar arasında bir ara aşamayı temsil ettiğini düşünmüştü.
Charles Darwin'in Türlerin Kökeni adlı yapıtının 1859'da yayınlanmasından hemen sonra, Britanyalı biyolog ve evrim savunucusu Thomas Henry Huxley, kuşların dinozorların torunları olduğunu öne sürdü. Özellikle dinozorlar, "ilk kuş" - Archaeopteryx - ve modern kuşlar arasındaki iskelet benzerliklerini örnek gösterdi.
Yine de, 1926'da Gerhard Heilmann, dinozorların sözde bir furcula eksikliğine dayanarak dinozor-kuş bağlantısını reddettiği etkili kitabı Kuşların Kökeni'ni yazdı. Daha sonra kabul edilen hipotez, kuşların dinozorlardansa timsah biçimli ve tekodont atalarından evrimleştiğiydi. Bu, dinozorları canlı türlerin kökeni hakkındaki tartışmalarda merkezi bir rolden uzaklaştırdı ve dinozor evrimine akademik ilginin azalmasına yol açmış olabilir.
Bu durum, John Ostrom'un 1964'te Deinonychus antirrhopus adını verdiği, iskeleti kuşlarınkine açıkça benzeyen bir teropod olan küçük etçil bir dinozoru keşfetmesine kadar devam etti. Bu, Ostrom'un Huxley'nin haklı olduğunu ve kuşların gerçekten de dinozorlardan evrimleştiğini ileri sürmesine yol açtı. Ostrom'a kuşları dinozorlarla ilişkilendirmesi için ilham veren Deinonychus olmasına rağmen, Velociraptor gibi gayet kuş benzeri dinozorlar onlarca yıldır biliniyordu, ancak hiçbir bağlantı kurulmamıştı. Ostrom'un keşiflerinden sonra, kuşların dinozorlardan evrimleştiği fikri paleontologlar arasında destek buldu ve bugün neredeyse evrensel olarak kabul ediliyor. Kladistik gibi daha yeni yöntemler ve birkaç tüylü dinozorun keşfi, ilişkiyi onaylamaya yardımcı oldu.
Dinozorlar ve kuşlar arasındaki ilişki, şimdi çok daha iyi anlaşılan dinozorlara - özellikle teropod - filogenisine epey ilgi gösterilmesine yol açmıştır.
Dinozor monofili

Başlangıçta dinozorların, diğer sürüngenler tarafından paylaşılmayan ortak bir atadan gelen hayvanlardan oluşan monofiletik bir grup olduğu düşünülüyordu. Ancak, Harry Seeley bu yorumu kabul etmedi ve Dinosauria'yı Saurischia ("kertenkele kalçalı") ve Ornithischia ("kuş kalçalı") olarak Archosauria'nın birbirleriyle özel bir ilişkisi olmayan iki takımına ayırdı. Bu nedenle, Dinosauria artık bilimsel bir grup olarak görülmedi ve "dinozor" bilimsel anlamı olmayan popüler bir terime düşürüldü. Bu, yirminci yüzyılın büyük bölümünde standart yorum oldu.
Bu, 1974'te Bakker ve Peter Galton'ın Nature'da dinozorların yalnızca doğal monofiletik bir grup olduklarını değil, aynı zamanda kuşları da içerecek yeni bir sınıf statüsüne yükseltilmeleri gerektiğini savunan bir makale yayınladıklarında değişti. Başlangıçta dinozor monofilisinin bu canlanması tartışmalı olsa da bu fikir kabul gördü ve kladistik metodolojinin yükselişinden beri hemen hemen evrensel olarak desteklendi. Dinozorların sınıf sıralamasına yükseltilmesi, belki de büyük ölçüde, sıraların tamamen terk edildiği omurgalı paleontologları arasında filogenetik taksonominin artan kullanımından ötürü daha az destek gördü.
Sıcak kanlılık ve etkinlik düzeyleri

1968'deki "Dinozorların üstünlüğü" başlıklı makalesiyle başlayan 1970'lerin ve 1980'lerdeki bilimsel tezler, kitaplar ve popüler makalelerin bir dizisinde, Robert Bakker, dinozorların sıcak kanlı ve etkin hayvanlar olduğunu, sürdürülebilir yüksek etkinlik periyotlarını yapabildiklerini hararetle savundu. Bakker, yazılarının çoğunda, argümanlarını 19. yüzyılın sonlarında popüler olan fikirlerin yeniden canlanmasına öncü olan yeni kanıtlar olarak düzenledi ve sık sık süren bir "dinozor rönesansına" işaret etti. Metodolojisi bilim insanları arasında şiddetle tartışılan davasını savunmak adına çeşitli anatomik ve istatistiksel savlar kullandı.
Bu tartışmalar, birçok dinozorun büyüme oranlarını belirlemek için başarıyla uygulanan kemik histolojisi gibi yok olmuş hayvanların paleobiyolojisini belirlemek için yeni yöntemlere olan ilginin kıvılcımını çaktı.
Bugün, genel olarak dinozorların çoğunun veya belki de tümünün yaşayan sürüngenlerden daha yüksek metabolik hızlara sahip olduğu düşünülür, ancak aynı zamanda durum Bakker'ın başlangıçta önerdiğinden daha karmaşık ve değişiktir. Örneğin, daha küçük dinozorlar gerçek endotermler olabilirken, daha büyük olanlar gigantotherm olabilir veya pek çok dinozor ara metabolik hızlara sahip olabilirdi.
Dinozor davranışı üzerine yeni teoriler

1960'ların sonları yine dinozorların davranışlarına yönelik, sıklıkla karmaşık sosyal davranışları içeren birkaç yeni teori gördü.
Bakker, fosil ayak izlerine dayanarak, sauropod dinozorlarının katmanlı sürüler halinde hareket ettiğini ve yetişkinlerin gençleri koruyucu bir halka içinde çevrelediğini ileri sürdü. Ancak, kısa bir süre sonra, saygıdeğer dinozor izi uzmanı Roland T. Bird'ün Bakker ile aynı fikirde olmasına karşın, diğerlerinin yanı sıra Ostrom tarafından bu özel yoruma itiraz edildi.
Dinozor yuvalama davranışına ilişkin ilk titiz çalışma, paleontolog Jack Horner'ın ördek gagalı dinozor Maiasaura'nın yavrularına baktığını gösterdiği 1970'lerin sonlarında geldi.
Dinozorların değişen betimlemesi

Dinozor rönesansı, yalnızca dinozorlar hakkındaki bilimsel düşünceleri değil, aynı zamanda sanatçılarca yapılan betimlemelerini de değiştirdi. Kendisi de yetenekli bir sanatçı olan Bakker, fikirlerini genellikle canlı bir şekilde resimlendirdi. Gerçekten de, Bakker'ın 1969 tarihli Ostrom tanımlaması için yaptığı Deinonychus çizimi, dinozor restorasyonlarının en tanınmış ve ikoniklerinden biri oldu.
1970'lerde, dinozorların restorasyonları kertenkele benzeri olmaktan, daha çok memeli ve kuş benzeri olmaya kaydı. Sanatçılar, dinozorları daha aktif pozlarda göstermeye ve daha yeni dinozor hareket ve davranış teorilerini kapsamaya başladılar. Bir yaratığın arkasında sürüklendiği yaygın şekilde gösterilen kuyruklar, artık dev bedenleri etkinken dengelemek için yukarı kaldırılmış olarak gösterildi.
Bakker'dan başkaca, bu "yeni dalga"nın kilit sanatçıları ilk olarak 1970'lerde Mark Hallett, Gregory S. Paul ve 1980'lerde Doug Henderson ve John Gurche oldu.
Özellikle Gregory Paul, Bakker'ın dinozor anatomisi üzerine düşüncelerini savundu ve genişletti. Dinozor restorasyonuna titiz ve ayrıntılı bir yaklaşım getirdi ve bunda gelenekçi yaklaşımın hatalarını sıklıkla eleştirdi. Ayrıca tüylü küçük dinozorları gösteren çok sayıda restorasyon üretti ve bu düşünceyi bir dizi makalede ve Predatory Dinosaurs of the World adlı kitabında savundu. Görüşü, 1990'ların sonlarında birkaç tüylü dinozorun keşfiyle büyük ölçüde kanıtlandı. Paul'ün fikirleri ve stilinin dinozor sanatı üzerinde önemli bir etkisi oldu ve olasılıkla bir süre daha bunu yapmaya devam edecek.
Yeni yok olma teorileri, meteor etkisi

Eugene Merle Shoemaker'ın katastrofik etkilerin önemini öne sürmesine karşın, geleneksel olarak paleontoloji, tekdüzelik mekanizmaları tercih etmede jeolojiyi izlemişti. Dinozor rönesansı döneminde Walter Alvarez ve diğerleri, Kretase-Tersiyer sınır tabakasında iridyum buldular. Ayrıca Chicxulub Krateri'nin bir meteor çarpmasından kaynaklandığı tanımlandı ve belirlendi. Bu keşifler, yok oluşun bir çarpma olayından kaynaklandığı fikrinin kabul edilmesine ve yaygınlaşmasına neden oldu. Bu da dinozorların memelilerden daha aşağı oldukları için yok oldukları varsayımını sarstı. Bunun yerine, hiçbir büyük hayvanın hayatta kalamayacağı rastlantısal bir olayın kurbanı olduklarını ileri sürdü.
Kültürel etkiler

Bakker'ın teknik olmayan makaleleri ve kitapları, özellikle The Dinosaur Heresies, dinozor biliminin popülerleşmesine önemli ölçüde katkı sağlamıştır.
The Land Before Time filmi (1988), teropodların doğru yatay duruşta ilk sinematik betimlemelerinden biriydi, ancak tripod pozu daha sık kullanılıyordu.[kaynak belirtilmeli]
Jurassic Park'ın 1993 film versiyonu, belki de dinozor rönesans teorileri üzerine halkın bilinçlendirilmesinde en önemli olaydı. İlk kez büyük bir filmde dinozorlar, eski filmlerde daha yaygın olan hantal canavarlar yerine zeki, çevik, sıcak kanlı hayvanlar olarak betimlendi. Jack Horner bir danışmandı ve Gregory Paul, Mark Hallett, Doug Henderson ve John Gurche'nin çalışmaları ön yapımda kullanıldı. Sonunda filmlerde gösterilen dinozorların çeşitli anatomik yanlışlıkları olsa da, bu sanatçıların dördü de jenerikte "Dinozor Uzmanları" olarak yer almaktadır. Bakker'ın kendisine danışılmadı veya itibar edilmedi, ancak araştırmasına filmdeki karakterlerden biri tarafından referans verildi ve devam filmi The Lost World'de Bakker'a benzeyen bir kişi göründü.
Konuyla ilgili yayınlar

The Dinosaur Heresies. New York: William Morrow. 1986. ISBN 0-688-04287-2.  Yazar |ad1= eksik |soyadı1= (yardım)
Predatory Dinosaurs of the World. New York: Simon & Schuster. 1988. ISBN 0-671-61946-2.  Yazar |ad1= eksik |soyadı1= (yardım)
Olson, E. C., (Ed.) (1986). Dinosaurs Past and Present, Volumes I and II. Los Angeles: Natural History Museum of Los Angeles County. ISBN 0-938644-24-6.  r eksik |soyadı1= (yardım)
Deinonychus (solda) ve Archaeopteryx'in (sağda) ellerinin benzerliği, John Ostrom'un dinozorlar ve kuşlar arasındaki bağı canlandırmasına olanak tanıdı.
Charles R. Knight'ın 1897 tarihli “Laelaps” (şimdi Dryptosaurus) tablosu. Bakker, 19. yüzyılda dinozorların etkin ve çevik hayvanlar olabileceğinin yaygın olarak onaylandığını göstermek için bu tür restorasyonlara işaret etti.
Schefflera oblongifolia

Schefflera oblongifolia, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Schefflera obovata

Schefflera obovata, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Schefflera octostyla

Schefflera octostyla, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Schefflera oligodon

Schefflera oligodon, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Schefflera oreopola

Schefflera oreopola, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Schefflera ovoidea

Schefflera ovoidea, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Schefflera ouveana

Schefflera ouveana, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Schefflera pachyphlebia

Schefflera pachyphlebia, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Schefflera pacoensis

Schefflera pacoensis, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Schefflera palmiformis

Schefflera palmiformis, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Schefflera paniculitomentosa

Schefflera paniculitomentosa, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Schefflera paniculata

Schefflera paniculata, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Reyna

Ángel Reyna
Claudio Reyna
Giovanni Reyna
Yordy Reyna
Schefflera papuana

Schefflera papuana, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Schefflera parasitica

Schefflera parasitica, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Schefflera pardoana

Schefflera pardoana, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Schefflera parvifoliolata

Schefflera parvifoliolata, Schefflera cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Coleophora sublineariella

Coleophora sublineariella, Coleophora cinsine bağlı bir hayvan türüdür.
Carpophthoromyia

Carpophthoromyia Tephritidae familyasına bağlı bir cinstir.
Cécile La Grenade

| Ekselans Dame Cécile La Grenade GCMG DStJ OBE |
| --- | --- |

6. Grenada Genel Valisi
Görevde
Makama geliş  7 Mayıs 2013
Hükümdar: III. Charles
Başbakan: Keith Mitchell
Yerine geldiği: Carlyle Glean
Kişisel bilgiler
Doğum: Cécile Ellen Fleurette La Grenade 30 Aralık 1952 (71 yaşında) Saint George Parish, Grenada
Bitirdiği okul: West Indies Üniversitesi Maryland Üniversitesi Tarım ve Doğal Kaynaklar Koleji
Mesleği: Gıda bilimci, siyasetçi
Dini: Hristiyan
Dame Cécile Ellen Fleurette La Grenade, (d. 30 Aralık 1952, La Borie), Grenada Genel Valisi olarak hizmet veren Grenadalı bir gıda bilim insanıdır. Dr. La Grenade, Grenada Genel Valisi olarak 7 Mayıs 2013 tarihinde ülkenin ilk kadın Genel Valisi oldu.
La Grenade ABD eğitimli bir gıda bilim insanıdır. Batı Hint Adaları Üniversitesi Kimya lisans derecesine sahiptir. Ayrıca College Park, Maryland Üniversitesi'nden yüksek lisans derecesi aldı ve Gıda Bilimlerinde Doktora yaptı.
1995 Eurovision Şarkı Yarışması

| --- | --- |

Tarihler
Final: 13 Mayıs 1995
Ev Sahibi
Yer: Point Theatre Dublin, İrlanda
Sunucu(lar): Mary Kennedy
Yönetmen: John Comiskey
Yönetici amiri: Christian Clausen
Yapımcı: John McHugh
Ev sahibi yayıncı:  Raidió Teilifís Éireann (RTÉ)
Katılımcılar
Katılımcı sayısı: 23
İlk Kez katılan ülkeler: Yok
Geri dönen ülkeler:  Belçika  Danimarka  İsrail  Slovenya  Türkiye
Çekilen ülkeler:  Estonya  Finlandiya   Hollanda  İsviçre  Litvanya  Romanya  Slovakya
 Katılım haritası       Katılımcı ülkeler     Küme düşen ülkeler katılamamıştır     Geçmişte katılmış fakat 1995 yılında katılmayan Ülkeler 
Oylama
Oylama Sistemi: Her ülke beğendiği 10 şarkıyı 1-7, 8, 10 ve 12 puanla ödüllendirildi.
Kazanan şarkı:  Norveç "Nocturne"
1994 ← Eurovision Şarkı Yarışması → 1996
1995 Eurovision Şarkı Yarışması, 40. Eurovision Şarkı Yarışması'dır. Yarışma 1994 yarışması'nı kazanmasından dolayı 13 Mayıs 1995 tarihinde İrlanda'nın başkenti Dublin'de bulunan Point Theatre'da yapılmıştır. Yarışmanın sunuculuğunu Mary Kennedy yapmıştır. İrlanda altıncı defa yarışmaya ev sahipliği yapmıştır.
Yarışmanın kazananı Norveç'i temsil eden "Nocturne" adlı şarkısıyla Secret Garden olmuştur. Norveç yarışmayı ikinci kez kazanmıştır. Norveç, İrlanda'nın üst üste üç kez kazanma rekorunu kırmayı başarmıştır.