stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Disko
Tarih

1970'lerin ortasında boy gösteren disko tarzı, ilk başlarda siyah, hispanik ve eşcinsel altkültür gruplarında popüler olmaya başlar. Daha sonra, özellikle 1977 yılında Saturday Night Fever (Cumartesi Gecesi Ateşi) filmi ve New York'ta Studio 54 gibi önemli ve büyük disko kulüplerinin açılması, bu tarzın hem Amerika'da hem de dünyada çok geniş bir popülerliğe ulaşmasına sebep olur. Bu dönemde disko müziği Donna Summer, Gloria Gaynor, Bee Gees ve ABBA gibi popüler sanatçı ve grupların da katılımı ile kitleselleşti. Disko sanatçıları bir yandan şarkılarını oluştururken bir yandan disko müzik zirveye ulaşıyordu. 1970'lerin sonlarında Fransız şarkıcı Patrick Hernandez daha çok pop müzikle uğraşırken "Born to be Alive" adlı parçasıyla disko müzik tarihinin en büyük katkılarından birini yapmıştı. Disko kendini tüm dünyaya gösterirken; John Travolta'nın oynadığı 1970'lerin tozlu ve kirli Brooklyn'inde haftasonları diskoteğe giden bir gencin serserilikten diskoya uzanışını anlatan Cumartesi Gecesi Ateşi filmi gençlerin 1970'lerde ilgi odağı haline gelen bir film olmuştu. Bu filmin müzikleri arasında çeşitli grupların yanı sıra İngiliz Bee Gees grubu da yer alır. Disko, 1980'lerin ortasından hafif hafif popülaritesini düşürmeye başladı. Ancak 1980 ve 1990'larda disko farklı tarzlarda geliştirilerek elektro dans, punk ve tekno müzik türleri oluştu.[kaynak belirtilmeli] Ancak disko kültürü 1990'larda daha geniş kitle ve mekanlarla sektördeki yerini aldı. Bununla beraber disko kültürü daha da yaygın bir hale gelerek house ile kitleleri arkasına aldı. Batıda oldukça yaygın olan bu müzik türü neredeyse bir kitle kültürü haline gelmeye başladı. 2000'lere kadar popülerliğini kısmen de olsa devem ettiren disko milenyumda yerini adeta tamamen house, tekno ve trance'a bıraktı.
Dipnotlar

Bora, Tanıl: "Dışarıda da Tunalı Gençliği Var". Yeni Olgu, Sayı 1, Ocak 1984.
Bulgaria Air

Bulgaria Air (Bulgarca: България Ер); merkezi Sofya'daki Sofya Havalimanı'nda, Bulgaristan'ın bayrak taşıyıcısı havayoludur. Şirketin sahibi Chimimport AD'dir ve şirket ülkedeki pazar payında liderdir. Havayolu, Avrupa, Orta Doğu ve Rusya'daki varış noktalarına kısa ve orta mesafe uçakları işletmektedir. Şirketin Bulgaristan'daki odak şehirleri Burgaz ve Varna'dır. 2018 yılında şirket 5.995 uçuşta toplam 1.267 milyon yolcu taşıdı.
Tarihçe

Havayolu 2002 yılında iflas etmiş olan Balkan Bulgar Havayolları'nın halefi olarak kurulmuş ve aynı yıl içinde 4 Aralık'ta faaliyete geçmiştir. Ulaştırma ve Haberleşme Bakanı'nın emriyle Kasım 2002'de şirket ulusal bayrak taşıyıcı ilan edilmiştir. Bulgaria Air, Balkan Air Tour adıyla faaliyete geçerek kısa bir süre için bu adla bilinmiştir. Bulgaria Air adı ve ilk logosu halka açık bir yarışmada belirlenmiştir. Bulgaria Air 2006'da özelleştirildi; hükûmetin taşıyıcıyı büyük bir yabancı yatırımcıya satmak istediği söylendi, ancak Hemus Air liderliğindeki bir grup yerel şirket, İtalyan havayolu Air One'ın tek rakip olduğu ihalede alıcı olarak ortaya çıktı. Hemus Air'in 6.6 milyon € ödediği ve önümüzdeki beş yıl boyunca 86 milyon € daha yatırım yapacağına dair söz verildi. O zamandan beri, Hemus Air ve bağlı kuruluşu Viaggio Air'in tüm uçuşları ve operasyonları, ana şirket olan Bulgaria Air'in adı ve yönetimi altındadır.
2008 yılı Kasım ayında Bulgaria Air, Uluslararası Hava Taşımacılığı Birliği'nin (IATA) tam üyesi olmuştur. 2011'in ortalarında Bulgaria Air, rotalarının kapsamlı bir analizini tamamladıklarını ve bu analizler sonucunda yeni Embraer 190 uçağını almaya karar verdiklerini açıklamıştır. Yeni Embraer 190 uçağının ilk teslimatı Mart 2012'de gerçekleşmiştir.
Kurumsal ilişkiler > Bul Air

Bul Air, Bulgaria Air'in alt markasıdır. Şirket 1954 yılında kurulmuştur, ancak Bulgar Air TABSO ile birleştikten sonra Balkan Bulgarian Airlines'ın bir parçası olmuştur. 2015 yılında şirket Bulgaria Air tarafından tekrar faaliyete geçirilmiştir.
Kurumsal ilişkiler > Frequent Flyer

Fly More, Bulgaria Air'in Sık Uçuş Programı'nın adıdır. Programın üç üyelik seviyesi vardır: Basic, Silver ve Gold. Central Cooperative Bank, Bulgaria Air ile Visa Classic ve Visa Gold ortak markalı Kredi Kartları düzenlemektedir.
Kurumsal ilişkiler > Uçak kılıfı

Kasım 2002'de Bulgaristan'da havayolunun yeni adını ve logosunu belirlemek için halka açık yarışmalar düzenlendi. Binlerce insan yarışmaya katılım gösterdi ve fikirlerini dile getirdi. Katılımlar arasında eleme yapıldıktan sonra yeni isim ve logo seçildi. Yeni tasarlanan uçak kılıfları, gelişmiş ve daha profesyonel bir tasarımın sunulduğu 2006 yılına kadar yaklaşık dört yıl boyunca kullanıldı. Hemus Air ve Viaggio Air'in filo entegrasyonundan sonra, bir kez daha yeni bir uçak kılıfı tasarlanması gerekiyordu. 2010 yılının ortalarında, ilk Bulgaria Air Airbus A319 nihai renk şeması kullanılarak piyasaya sürüldü.
Kurumsal ilişkiler > Yemek servisi

2010 yılında Bulgaria Air ve LSG Sky Chefs, Silver Wings adında yeni bir havayolu ikram şirketi kurdu. Bulgaria Air'in yaptığı toplam yatırım 1,3 milyon dolara ulaştı. Gelecekteki yatırım planları, Sofya Havalimanı'ndaki havaalanı personele yeni bir kantin öngörmektedir.
Kurumsal ilişkiler > Bulgaria Air Media

Bulgaria On Air: The In-Flight Magazine, Bulgaria Air'in uçak içi dergisidir. İlk baskısı 2003 yılında yapılmıştır. Nisan 2011'de uçak içi dergisi, bazı otellere ve alışveriş merkezlerine verilerek, Bulgaria On Air: The Business Magazine adında ikinci bir baskı ile genişletilmiştir.
Rotalar

Bulgaria Air, Burgaz ve Varna'ya iki iç hat da dahil olmak üzere Sofya Havalimanı'ndan toplam 22 güzergâh işletmektedir.
Rotalar > Codeshare anlaşmaları

Bulgaria Air, aşağıdaki havayollarıyla kod paylaşımı anlaşmalarına sahiptir:
Aegean Airlines
Aeroflot
Air France
Air Serbia
Alitalia
Czech Airlines
Iberia
KLM
LOT Polish Airlines
TAROM
Rotalar > İç hat anlaşmaları

Bulgaria Air, aşağıdaki havayolları ile iç özel hatlar arası sözleşmelere sahiptir:
American Airlines (Oneworld)
Brussels Airlines (Star Alliance)
Emirates
Finnair (Oneworld)
LATAM Brasil (Oneworld)
Virgin Atlantic
Rotalar > Charter uçuşları

Bulgaria Air; 60'ın üzerinde önde gelen tur operatörü, hava taşımacılığı brokeri, havayolu şirketi ve havacılık ve turizm sektörlerindeki diğer şirketler için charter uçuşları gerçekleştirmektedir. Yaz sezonunda havayolu çoğunlukla Burgaz ve Varna havalimanlarından Almanya, İsrail, Lübnan, Polonya ve Rusya'daki varış noktalarına uçuşlar gerçekleştirmektedir. Ayrıca, şirket Sofya havaalanından Mısır, Yunanistan, İtalya, İspanya, Tunus ve Türkiye'deki popüler tatil yerlerine charter uçuşları düzenlemektedir.
Mevcut filo

Şubat 2020 itibarıyla, mevcut Bulgaria Air filosu aşağıdaki uçaklardan oluşmaktadır:
| Taşıt | Kullanımda | Sipariş | Yolcu kapasitesi> B | Yolcu kapasitesi> E | Yolcu kapasitesi> Total | Notlar |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Airbus A319-100 | 2 | — | 8 | 132 | 140 |  |
| Airbus A320-200 | 1 | — | 8 | 156 | 164 |  |
| Airbus A320-200 | 2 | — | — | 180 | 180 |  |
| Embraer 190 | 4 | — | 8 | 100 | 108 |  |
| Toplam | 9 | — |  |  |  |  |
Şubat 2020'de havayolunun CEO'su Yanko Georgiev, taşıyıcının tek koridorlu bir jet siparişi vermek için iki uçak üreticisiyle görüştüğünü belirtti. Filolarını modernize etmek ve mevcut uçaklarını daha fazla uçakla genişletmek için bu uçakların 5-6'sını sipariş etmeyi planlamaktadırlar.
Bulgaria Air Airbus A319-100
Bulgaria Air Airbus A320-200
Bulgaria Air Embraer 190
Aslı İnandık

| Aslı İnandık |
| --- | --- |
Doğum: 3 Ekim 1989 (35 yaşında) Anıttepe, Ankara, Türkiye
Meslek: Oyuncu
Etkin yıllar: 2014-günümüz
Evlilik: Ahad Kazmaz (e. 2018; b. 2024)
Ödüller: Altın Portakal En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Ödülü

Aslı İnandık (d. 3 Ekim 1989, Ankara), Türk oyuncudur.
Hayatı ve kariyeri

3 Ekim 1989'da Ankara'da doğdu. İlk ve orta öğreniminin ardından Ankara Güzel Sanatlar Lisesinde müzik bölümünde okudu ve Gazi Üniversitesinde Müzik bölümünü bitirdi. Ardından Ankara Üniversitesinde oyunculuk eğitimi aldı. Daha sonra İstanbul'a yerleşti.
Oyunculuk eğitimi devam ederken Vine ve Instagram'da karakter videoları yayınlamaya başladı ve YouTube ile devam etti. Gülse Birsel'in bu videoları görüp kendisine teklifi üzerine 2014 yılında Yalan Dünya'nın final bölümünde ufak bir rol ile dizi kariyerine başladı. 2017 yılında Güldür Güldür'e katıldı. Daha sonra yer aldığı diziler sırasıyla Yıldızlar Şahidim ve Benim Tatlı Yalanım dizileriydi. Yıldızlar Şahidim dizisinde Feraye ve Benim Tatlı Yalanım dizisinde Saniye Doğan karakterlerini canlandırdı.
Sinema kariyerinin ilk filmi 2015 yılında Buket karakteriyle yer aldığı Şevkat Yerimdar 2 filmi oldu. 2018 yılında ise Köleler Adası isimli oyunla tiyatro sahnesine çıktı. Bu dönemde yaptığı açıklamalarda daha önce sosyal medyada yaratıp canlandırdığı karakterleri senaryolaştırıp film çekmek istediğini ifade etti. 2019 yılında bu isteğini gerçekleştirdi ve sekiz ayrı karakterini de canlandırdığı Aslı Gibidir filminde Aslı rolünü üstlenerek ilk başrolünü oynadı. Bir filmde bir oyuncunun sekiz ayrı karakteri canlandırması Türk sineması için bir ilkti. Aynı yıl rol aldığı Soluk filminde canlandırdığı yine Aslı isimli karakterle 56. Antalya Altın Portakal Film Festivali'nde ulusal yarışma kategorisinde En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Ödülü aldı.
Türkiye İşçi Partisi (TİP) İstanbul İl Sözcüsü Melis Akyürek, oyuncu Aslı İnandık'ın TİP'e katıldığını duyurdu.
Filmografisi

| Televizyon> Yıl | Televizyon> Yapım | Televizyon> Rol | Televizyon> Kanal |
| --- | --- | --- | --- |
| 2014 | Yalan Dünya | Özge | Kanal D |
| 2017 | Yıldızlar Şahidim | Feraye | Star TV |
| 2017 | Güldür Güldür | Gülşen | Show TV |
| 2019 | Benim Tatlı Yalanım | Saniye Doğan | Star TV |
| 2020 | Menajerimi Ara | Kendisi | Star TV |
| 2024 | Karadut | Figen Erdem Yüksel | atv |
İnternet
| Yıl | Yapım | Rol | Platform |
| 2023 | İstanbul Üçlemesi: Meze, Müzik, Muhabbet | Funda | Netflix |
| 2023 | Deneme Çekimi | Kübra Yılmaz | BluTV |
Sinema
| Yıl | Yapım | Rol | Notlar |
| 2015 | Şevkat Yerimdar 2 | Buket |  |
| 2018 | Cici Babam | Havaalanındaki kız |  |
| 2019 | Soluk | Aslı | Başrol oyuncusu |
| 2019 | Aslı Gibidir | Aslı | Başrol oyuncusu |
| 2022 | Bir Türk Masalı |  |  |
| 2023 | Oregon | Gaye | Başrol oyuncusu |
| 2024 | Ters Yüz 2 | Kaygı | Seslendirme |
Tiyatro oyunları

| Tiyatro> Yıl | Tiyatro> Oyun | Tiyatro> Rol |
| --- | --- | --- |
| 2020 | Waterproof (oyun) | Merlin |
| 2018 | Köleler Adası (oyun) |  |
Eleştiriler

Aslı İnandık tarafından oluşturulup sosyal medyadan paylaşılan karakterler ve yorumları zaman zaman köşe yazarlarının örneklerine konu oldu.
Onur Baştürk, Hürriyet gazetesindeki köşe yazısında Salkım Hanım, meditasyon hocası ve ev hanımı tiplemeleri için "Şahane" ve "gülmek için ideal" yorumunu yaptı.
Melike Karakartal, İnandık'ın "son yılların en yetenekli, en komik oyuncularından" olduğunu yazdı; başka bir yazıda ise ona "gözlerinden yaşlar gelene kadar güldüğü" ve onun "çok yetenekli" olduğu yorumunu yapıp "taklit yaptığı insana bu kadar dönüşebilen biriyle karşılaşmadım uzun zamandır." diye ekledi.
İnandık'ın oynadığı tiyatro oyunlarından "Waterproof"'taki performansı için "çok farklı bir karakterde gayet sürprizli bir performans" yorumunu yaptı.
Google Play edition

Google Play edition Google tarafından Android işletim sistemini çalıştıran bir tüketici mobil cihazları dizisi. Samsung TouchWiz veya HTC Sense gibi orijinal ekipman üreticisinden "cilt" alan bu cihazlarda Android'in standart sürümlerinden farklı olarak, üreticiden veya kablosuz operatör değişiklikleri olmadan Android'in "stok" sürümünü çalıştırıyorlar. Bu, aslında onları yazılım olarak Google Nexus cihazları gibi yapıyor, ancak Google Nexus marka bilinci taşımıyor; donanımları, Play sürümlerinin dayandığı orijinal cihazların donanımından farklı değil. Bu nedenle, yazılım, orijinal üreticinin donanımında işlev görecek hafif, son derece küçük değişiklikler içeriyor.
Bu cihazlar taşıyıcı kilidi ve GSM tabanlı olup yalnızca Google'ın Play Store'u aracılığıyla sunulmaktadır. Bu cihazlar için güncellemeler Google tarafından gönderilir (taşıyıcıları bypass eder), ancak orijinal cihaz üreticisi tarafından verilir. Nexus serisindeki ürünlerdeki gibi, güncellemeler doğrudan Google tarafından sağlanmasa da, bu cihazlar Nexus ürünleri ile hemen hemen aynı zamanda Android güncellemelerini alıyor.
Ocak 2015'te Google, son Google Play sürümü telefonunun satışını durdurdu. Google, programın bitimini hiçbir zaman resmi olarak ilan etmemiş olsa da, o tarihten beri yeni telefonlar açıklanmadı. Ancak, stok Android cihazları hâlen yapılmaktadır. 2017'den itibaren Google (Pixel), HMD Global (Nokia) ve Lenovo (Motorola) gibi şirketler tarafından yapılmaktadır.
Modeller

Samsung Galaxy S4 - Google I/O 2013 açılış notunda, Samsung Galaxy S4'ün özel bir sürümünün 26 Haziran 2013'te Google Play aracılığıyla Amerika'da piyasaya sunulacağı bildirildi. S4'ün normal sürümlerinden farklı olarak Samsung'un TouchWiz arayüzü ve yazılımı ile, telefon Nexus cihazlarına benzer şekilde Google tarafından sağlanan güncellemelerle Android 4.2.2 (Android Jelly Bean) stok yapısıyla birlikte gönderildi. Google Edition'ın fiyatı 649 dolardır ve yalnızca Google Play Store aracılığıyla satılmaktadır. 5 Ağustos 2014'te cihaz emekliye ayrıldı.
HTC One - 30 Mayıs 2013'te HTC, HTC One serisi'nin benzer bir sürümünün HTC Sense yerine stok Android ile aynı gün yayınlanacağını duyurdu. Google Edition fiyatı 599 ABD Doları olup yalnızca Google Play Store aracılığıyla satılmaktadır. 26 Mart 2014'te fiyat 100 dolardan 499 dolara düşmüş ve sonunda 19 Mayıs 2014'te emekliye ayrılmıştır.
Sony Xperia Z Ultra - 10 Aralık 2013'te Sony Xperia Z Ultra telefonun Google Play baskısı ilan edildi, Xperia marka bilgisini 649 dolarla sattı ve yalnızca Google Play Store aracılığıyla sattı. 29 Nisan 2014'te fiyat, Temmuz 2014'te emekli olmadan önce 200 $ - 449 $-a düştü.
Motorola Moto G - 14 Ocak 2014'te Google, popüler Motorola Moto G'nin bir Google Edition'ı duyurdu ve yayımladı. Normal Motorola Moto G (8 GB için 179 dolar ve 16 GB için 199 dolar) ile aynı fiyatadır, ancak, Motorola'dan değil de Google'dan güncelleme alır. Ocak 2015'te telefon emekliye ayrıldı.
HTC One (M8) - 25 Mart 2014'te HTC, HTC One M8'i duyurduğu gün, yeni amiral gemisi telefonunun bir Google Play sürümü ile kullanıma sunulacağını duyurdu. Bu, Google Play'de 699 ABD Doları fiyat etiketiyle canlı yayınlandı. Ocak 2015'te, kalan en son Google Play sürüm cihazı olan One M8, Google Play web sitesinden kaldırıldı.
Tablet bilgisayarlar

LG G Pad 8.3 - 10 Aralık 2013'te bu tabletin bir Google Play sürümü duyuruldu, $350 fiyatla satıldı ve yalnızca Google Play Store aracılığıyla satıldı.
Versay Barış Antlaşması

| Müttefik ve Ortak Güçler ile Almanya Arasında Barış Antlaşması |
| --- | --- |
İngilizce versiyonun kapağı
Tür: Barış Antlaşması
İmzalanma: 28 Haziran 1919
Yer: Aynalar Salonu, Versay Sarayı, Paris, Fransa
Yürürlük: 10 Ocak 1920
İmzacılar: İttifak Devletleri   Almanya İtilaf Devletleri   Fransa   Birleşik Krallık   İtalya   Japonya   ABD   Diğerleri  Belçika   Bolivya   Brezilya   Çin Cumhuriyeti   Küba   Çekoslovakya   Ekvador   Yunanistan   Guatemala   Haiti   Hicaz   Honduras   Liberya   Nikaragua   Panama   Peru   Polonya   Portekiz   Romanya   Siam   Uruguay   Yugoslavya  Birleşik Krallık'a bağlı ülkeler:   Avustralya   Kanada   Güney Afrika   Hindistan   Yeni Zelanda 
Korunma yeri:  Fransa
Dil: Fransızca, İngilizce
Versay Barış Antlaşması, I. Dünya Savaşı sonunda İtilaf Devletleri (Müttefik Devletler olarak da bilinir) ile Almanya arasında imzalanan barış antlaşmasıdır. 18 Ocak 1919'da başlayan Paris Barış Konferansı'nda müzakere edilmiş, 7 Mayıs 1919'da son metin Almanlara deklare edilmiş, 23 Haziran'da Alman Parlamentosu'nca kabul edilmiş ve 28 Haziran'da Paris'in Versay banliyösünde imzalanmıştır.
İçerdiği ağır koşullardan ötürü Versay Antlaşması Almanya'da büyük tepkiye yol açmış ve "ihanet" olarak kabul edilmiştir. Birçok tarihçi Almanya'da 1920'lerde yaşanan ekonomik ve siyasi istikrarsızlığa, Nazi Partisi'nin iktidara gelişine ve II. Dünya Savaşı'na nihai olarak Versay Antlaşması'nın neden olduğu düşüncesindedir.
Antlaşmanın hazırlanışı

Alman hükûmeti 1918 yılının Ekim ayında, dönemin ABD başkanı Woodrow Wilson'un adil bir barış için önermiş olduğu on dört maddeyi kabul ettiğini bildirmiş, Başkan'dan bu çerçevede bir antlaşmaya gidilmek üzere ateşkes sağlanması yönünde girişimlerde bulunmasını talep etmişti. Bu on dört maddenin dokuz maddesi yeni toprak düzenlemeleriyle ilgilidir. Ancak savaşın son yılında gerek İngiltere, Fransa ve İtalya arasında, gerekse de bu ülkelerle Romanya ve Yunanistan arasında imzalanmış olan gizli antlaşmalar daha farklı bir toprak düzenlemesini gerektirmekteydi.
Paris Barış Konferansı'nda "Üç Büyükler" olarak bilinen İngiltere Başbakanı David Lloyd George, Fransa Başbakanı Georges Clemenceau ve İtalya Başbakanı Vittorio Emanuele Orlando etkin olmuş ve Versay Antlaşması'nın maddeleri taslak haline getirilmiştir. Bu taslakla ateşkes görüşmeleri sırasında verilen güvenceler arasındaki uyumsuzluk Alman heyetince protesto edilse de Alman Meclisi antlaşma şartlarını 9 Temmuz 1919'da, Almanya üzerinde abluka kalkmadığı ve başka yapılacak bir şey olmadığı için onayladı.
Genel hatlarıyla, 10 Ocak 1920'de yürürlüğe giren Versay Antlaşması, Otto van Bismarck'ın kurduğu Almanya'yı yıkıyor ve yeni bir Avrupa düzeni kuruyordu. Almanya, Alsas-Loren'i Fransa'ya, Eupen, Malmedy ve Monschau'nun bir bölümünü Belçika'ya, Memel'i (bugün Klaipeda) yeni kurulan Litvanya'ya, Yukarı Silezya'nın güney ucunu ve Batı Prusya'nın büyük bölümünü Polonya'ya, Yukarı Silezya'nın bir parçasını Çekoslovakya'ya bırakıyordu. Danzig (bugün Gdansk) serbest şehir oluyor ve Milletler Cemiyeti'nin himayesine terkediliyordu. Saar (Sar) bölgesi Fransa'ya bırakılacak, bölgenin esas kaderi ise on beş yıl sonra yapılacak halk oylaması ile belirlenecekti. Almanya, Ren kıyılarındaki ve Helgoland'da mevcut tahkimatları yıkacaktı. Ayrıca 1920'de Schleswig Holstein bölgesinin Schleswig kısmında plebisit yapılacaktı. Bu plebisit sonucu Orta Schleswig Almanya'da kalırken; Apenrade (Aabenraa), Sonderburg (Sonderborg), Hadersleben (Haderslev) ilçelerinin tamamıyla Tondern (Tønder) ve Flensburg ilçelerinin kuzey kısımlarından oluşan Kuzey Schleswig (Güney Jutland) Danimarka'ya geçiyordu. 15 Haziran 1920'de Almanya, Danimarka'ya Kuzey Schleswig'i resmen devretti.
Almanya'nın, Çin'deki hakları ve Büyük Okyanus'taki adaları Japonya'ya devredildi. Almanya, Avusturya ile birleşmemeyi taahhüt etmekte; ayrıca Avusturya, Çekoslovakya ve Polonya'nın bağımsızlığını tanımaktaydı. Tarafsızlığı savaş içinde çiğnenen Belçika'nın hukuki bakımdan da tarafsızlığı kaldırılmakta, Almanya da bunu kabul etmekte idi.
Almanya, mecburi askerliği kaldırıyor, en çok 100 bin kişilik bir ordu bulundurmak yetkisine sahip oluyordu. Ayrıca, Almanya denizaltı ve uçak da üretemeyecekti. Bütün gemilerini de İtilaf Devletleri'ne teslim edecekti. Almanya, ödeme kabiliyetinin çok üstünde bir savaş tazminatıyla da yükümlü tutuluyordu. Almanya, ekonomik ve siyasi bakımdan ağır yükümlülükler altında idi. Birçok Alman da yeni kurulan devletlerin sınırları içinde kalmıştı. Bu durumun doğal bir sonucu olarak azınlık meselesi, Barış Antlaşmasının uygulanması ile ortaya çıkmıştır.
Almanya'nın tepkisi

Ayrıca bakınız: Arkadan bıçaklanma efsanesi
29 Nisan'da Dışişleri Bakanı Ulrich Graf von Brockdorff-Rantzau başkanlığındaki Alman heyeti Versay'a vardı. 7 Mayıs'ta, "Savaş Suçluluğu Maddesi" de dahil olmak üzere galipler tarafından dikte edilen koşullar karşısında von Brockdorff-Rantzau, Clemenceau, Wilson ve Lloyd George'a şu cevabı verdi: "Burada karşımıza çıkan nefretin tüm gücünü hissedebiliyoruz. ... Bizden savaşın tek suçlusu olduğumuzu itiraf etmemizi istiyorsunuz; benim ağzımdan böyle bir itiraf yalan olur." Almanya'nın müzakerelere katılmasına izin verilmediği için, Alman hükûmeti haksız talepler ve "onur ihlali" olarak gördüğü bu durumu protesto etti ve kısa bir süre sonra barış konferansından çekildi.  Her siyasi görüşten Alman, antlaşmayı -özellikle de Almanya'yı savaşı başlatmakla suçlayan Savaş Suçluluğu Maddesi'ni- ulusun onuruna yapılmış bir hakaret olarak kınadı. Şartları Almanya'ya "al ya da bırak" temelinde sunulduğu için antlaşmayı "Diktat" olarak adlandırdılar. Almanya'nın demokratik yollarla seçilmiş ilk hükûmet başkanı Philipp Scheidemann, antlaşmayı imzalamak yerine istifa etti. Scheidemann 12 Mayıs 1919'da Weimar Ulusal Meclisi'nde yaptığı duygusal ve polemikçi konuşmada antlaşmayı "korkunç ve öldürücü bir cadı çekici" olarak nitelendirdi, ve şöyle haykırdı:
Kendisini ve bizi bu şekilde zincire vuran hangi el buruşmaz ki?"
Scheidemann konuşmasının sonunda, hükûmetin görüşüne göre anlaşmanın kabul edilemez olduğunu belirtti.
Scheidemann'ın istifasının ardından Gustav Bauer başkanlığında yeni bir koalisyon hükûmeti kuruldu. Almanya Cumhurbaşkanı Friedrich Ebert Almanya'nın imkansız bir durumda olduğunu biliyordu. Vatandaşlarının antlaşmadan duyduğu tiksintiyi paylaşmasına rağmen, hükûmetin antlaşmayı reddedecek durumda olmayacağı ihtimalini de göz önünde bulunduracak kadar aklı başındaydı. Almanya'nın antlaşmayı imzalamayı reddetmesi halinde, Müttefiklerin Almanya'yı batıdan işgal edeceğine inanıyordu ve bir işgal durumunda ordunun buna karşı koyabileceğinin garantisi yoktu. Bu düşünceyle Mareşal Paul von Hindenburg'a, Müttefiklerin savaşı yeniden başlatması durumunda ordunun anlamlı bir direniş gösterip gösteremeyeceğini sordu. Eğer ordunun direnebileceğine dair en ufak bir ihtimal bile varsa, Ebert anlaşmanın onaylanmamasını tavsiye etmeyi planlıyordu. Hindenburg, Genelkurmay Başkanı Wilhelm Groener'in telkinleriyle, ordunun sınırlı bir ölçekte bile savaşa devam edemeyeceği sonucuna vardı. Ancak Ebert'i bilgilendirmek yerine, Groener'in hükûmete düşmanlıkların yeniden başlaması durumunda ordunun savunulamaz bir pozisyonda olacağını bildirmesini sağladı. Bunun üzerine yeni hükûmet anlaşmanın imzalanmasını önerdi. Ulusal Meclis beş çekimser oyla (toplam 421 delege vardı) 237'ye karşı 138 oyla antlaşmanın imzalanması lehinde oy kullandı. Bu sonuç, son tarihten birkaç saat önce Clemenceau'ya telgrafla bildirildi. Dışişleri Bakanı Hermann Müller ve Sömürgeler Bakanı Johannes Bell Almanya adına antlaşmayı imzalamak üzere Versay'a gitti. Antlaşma 28 Haziran 1919'da imzalandı ve 9 Temmuz'da Ulusal Meclis tarafından 209'a karşı 116 oyla onaylandı.
İhlaller

Ayrıca bakınız: Weimar Cumhuriyeti'nde hiperenflasyon, Büyük Buhran ve Nazi Almanyası ekonomisi
İhlaller > Tazminatlar

Alman ekonomisi o kadar zayıftı ki, tazminatların sadece küçük bir yüzdesi döviz olarak ödendi. Bununla birlikte, orijinal tazminatların bu küçük yüzdesinin (132 milyar altın mark) ödenmesi bile Alman ekonomisi üzerinde önemli bir yük oluşturdu. Yıkıcı savaş sonrası hiperenflasyonun nedenleri karmaşık ve tartışmalı olsa da, Almanlar ekonomilerinin neredeyse çöküşünden anlaşmayı sorumlu tuttu ve bazı ekonomistler tazminatların hiperenflasyonun üçte biri kadarından sorumlu olduğunu tahmin etti. Mart 1921'de Fransız ve Belçikalı birlikler Duisburg, Düsseldorf ve Versay Antlaşması'na göre askerden arındırılmış Rhineland'ın parçasını oluşturan diğer bölgeleri işgal etti. Ocak 1923'te Fransız ve Belçika kuvvetleri, Almanya'nın Versay Antlaşması'nın talep ettiği tazminat ödemelerini yerine getirmemesinin ardından bir misilleme olarak Ruhr bölgesi'nin geri kalanını işgal etti. Alman hükûmeti buna "pasif direniş" (şiddet içermeyen direniş) ile cevap verdi, yani kömür madencileri ve demiryolu işçileri işgal güçlerinin talimatlarına uymayı reddetti. Üretim ve ulaşım durma noktasına geldi, ancak mali sonuçlar Alman hiperenflasyonu'na katkıda bulundu ve Almanya'daki kamu maliyesini tamamen mahvetti. Sonuç olarak pasif direniş 1923'ün sonlarında sona erdi. Ruhr'daki pasif direnişin sona ermesi, Almanya'nın bir para reformu yapmasına ve 1925'te Fransız ve Belçika birliklerinin Ruhr Bölgesi'nden çekilmesine yol açan Dawes Planı'nı müzakere etmesine olanak sağladı.