Karadeniz Baskını
Arka plan

Osmanlı hükûmeti, 1914'te I. Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden önce "düvel-i muazzama"dan sayılan büyük bir devlet ile ittifak kurmayı umut ettiyse de, neredeyse bütün girişimleri başarısızlıkla sonuçlandı. Almanya yanlısı Osmanlı Harbiye Nazırı Enver Paşa, 22 Temmuz'da İstanbul'daki Alman sefiri Hans Freiherr von Wangenheim'a doğrudan bir ittifak önerdiğinde geri çevrildi. II. Wilhelm, iki gün sonra Wagenheim'ın kararını geri aldı ve 27 Temmuz'da gizli görüşmelere başlandı. Osmanlı'nın ittifak teklifi savaşın başladığı gün olan 28 Temmuz 1914'te Berlin'de taslak olarak onaylandı. Bu esnada Temmuz Krizi artık bir kırılma noktasına gelmiş ve Almanya'nın Fransa ve Rusya ile iki cephede savaşmak zorunda kalacağı ortaya çıkmıştı. Almanya'nın daha ciddi bir askerî yükümlülük altına girmekten kaçınması sebebiyle Wangenheim, Alman Şansölyesi Theobald von Bethmann Hollweg tarafından, sadece Osmanlı İmparatorluğu'nun "ismine layık şekilde Rusya aleyhinde harekete geçmesi halinde" anlaşmayı imzalaması için yetkilendirildi. 1 Ağustos'ta Enver Paşa, Wangenheim'a Almanya tarafından korunma karşılığında yeni savaş gemisi Sultân Osmân-ı Evvel'i vermeyi teklif etti. Bu, büyük olasılıkla bir politik manevraydı; Birleşik Krallık yetkilileri, Kraliyet Donanması'nı Almanya'ya karşı savaşta takviye etmek amacıyla Sultan Osman-ı Evvel ve tersanelerinde yapım aşamasında olan savaş gemisi Reşadiye'ye teslim edilmelerinin hemen öncesinde el koymuştu; Wagenheim ve Osmanlı hükûmetinin çoğunluğu ise bunun farkında değildi. Enver Paşa, muhtemelen el koyma olayını halihazırda biliyordu, zira savaş gemisini yabancı bir ulusa vermesi halkın ve hükûmetin tepkisini çekecekti. Wagenheim, anlaşmayı ertesi gün imzalayarak gizli Osmanlı-Alman ittifakını kurdu. Maddelerindeki ifadelerden de belli olduğu üzere, Rusya'nın 31 Temmuz'da genel seferberlik ilan etmesi de, bunu savaş ilanı kabul edeceğini açıklamış olan Almanya'nın 1 Ağustos günü Rusya'ya savaş ilanı da gerçekleşmeden önce maddeler düzenlenmiş, ancak 2 Ağustos'ta maddelerde değişiklik yapılmadan anlaşma imzalanmıştı.
Osmanlı-Alman ittifakının kuruluşuyla Osmanlılar doğrudan savaşa girmedi. Antlaşma metnindeki şartlar, Almanya'yı Osmanlı topraklarına yönelik herhangi bir tecavüz durumunda karşı çıkma yükümlülüğü altına alsa da, Osmanlı İmparatorluğu'nun Almanya'ya, sadece Avusturya-Macaristan ile Almanya'nın kendi şartlarına göre yardım etmesini gerekli kıldı. Bu şartlar sebebiyle Almanya erken davranarak Avusturya-Macaristan'dan birkaç gün önce Rusya'ya savaş ilan ettiğinde Osmanlı İmparatorluğu, savaşa hemen katılmak zorunda kalmadı. Sadrazam Said Halim Paşa ile Maliye Nazırı Cavid Bey, Osmanlı'nın savaşa katılmasına karşı çıktılar ve ittifakı pasif bir anlaşma olarak gördüler. Diğer Osmanlı yetkilileri, başarısızlıkla sonuçlanan Birinci Balkan Savaşı'nın ardından, özellikle Balkan ülkelerinin Osmanlı'ya saldırmaları ihtimalini göz önünde bulundurarak savaşa girmekten çekiniyordu.
Bu arada, Akdeniz'de Alman muharebe kruvazörü SMS Goeben ve hafif kruvazör SMS Breslau, Fransız Cezayiri'nde harekât halindeydi. Filo komutanı Amiral Wilhelm Souchon, savaş ilanının hemen ardından İtilaf askerî konvoylarına müdahale etmek için pozisyon almıştı. Souchon, 3 Ağustos'ta gemilerini Osmanlı sularına çekme emri aldı ancak bir gün boyunca oyalanmayı ve iki limanı bombardımana tutmayı seçti. Almanlar ve Enver Paşa arasında görüşmeler sayesinde Souchon'un filosunun güvenli geçişine izin verilmesi daha önceden 1 Ağustos'ta kararlaştırılmıştı. Messina'da kömür ikmali yapılırken Souchon önceki emirleri iptal eden bir telgraf aldı, zira Enver Paşa'nın anlaşmasını öğrenen diğer Osmanlı yetkilileri plâna itiraz etmişti.
Bu gelişmelere rağmen Souchon, Osmanlı İmparatorluğu'na doğru ilerlemeye karar vermişti. Almanya'ya dönme girişimi, gemilerinin Britanyalılar ve Fransızlar tarafından imha edilmesi ile sonuçlanabilirdi. Avusturya-Macaristan kıyılarına geri çekilme durumunda ise, gemilerinin savaşın geri kalanında Adriyatik Denizi'nden çıkamayacağı sonucuna varmıştı. Messina'dan denize açılan Souchon, Kraliyet Donanması'nın yakın takibi altında doğuya devam ederek İngilizler'i şaşırtmak amacıyla Avusturya-Macaristan karasularına doğru çekiliyormuş gibi yaptı. Bu manevrasını inandırıcı kılmak için, Avusturyalı Amiral Anton Haus, Souchon ile bir buluşma gibi görünen bir manevrayla bir filo ile güneye, Akdeniz'e doğru bir sortiye çıktı. Souchon Yunan sularına ulaştığında Haus limana geri döndü. Almanlar Haus'ın Souchon'u İstanbul'a kadar takip etmesinde ve Haus'ın gemilerinin Karadeniz'deki Ruslar'a karşı beklenen bir mücadelede destek vermesinde ısrarcı olmuşlardı, fakat Avusturyalı amiral Osmanlı başkentinin güçsüz bir operasyon üssü olacağını düşünüyor, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu kıyılarını savunmasız bırakmak istemiyordu. Bu arada Souchon, gemilerinin karasularına girmesine hâlâ izin vermemiş olan Osmanlı İmparatorluğu'na yaklaşıyordu. 8 Ağustos'ta meseleyi zorlamaya ve Alman deniz ataşesiyle Osmanlılara bir mesaj iletmek için İstanbul'a bir destek gemisi göndermeye karar verdi: "askeri zorunluluk" gerekçesiyle Çanakkale Boğazı'ndan derhal geçişe ihtiyacı vardı ve "resmî onay olmadan" girmeye hazırdı. 10 Ağustos sabahı Souchon'a boğazlara girmesi için izin verildi.
Bir gün öncesinde Osmanlı hükûmeti, sefir Wangenheim'a Alman gemilerinin kağıt üzerinde alımının yapılmasını önerdi, böylece gemilerin varlığı Osmanlı tarafsızlığını tehlikeye atmayacaktı. Ertesi gün Almanya şansölyesi, Wagenheim'a fikri reddettiğini ve Osmanlı'nı savaşa hemen dahil olması talebini belirten bir telgraf yolladı. Sadrazam, Wagenheim'ı gemilerin erken gelişinden ötürü övdü ve satış talebini tekrarladı. Osmanlı hükûmeti daha sonra her iki geminin de 80 milyon Alman markı karşılığında satın aldığını ilan etti. Wagenheim, 14 Ağustos'ta Alman hükûmetine, Osmanlı'yı kızdırmak istemedikleri için satış yolunu kullanmanın en iyi seçenek olacağına dair tavsiyede bulundu.
16 Ağustos 1914'te iki savaş gemisi resmen Osmanlı Donanması komutasına girdi. Mürettebata yeni üniformalar verildi ve resmen Osmanlı ordusunda göreve başladılar. İngilizler, bu eylemin Osmanlı zırhlılarına el koymalarına karşı bir karşılık anlamına geldiğini düşünmüştü, ancak durum tam olarak böyle değildi. Osmanlı idaresi, savaşın kaybedilmesi durumunda imparatorluk topraklarının başta Rusya olmak üzere İtilaf Devletleri arasında bölüştürüleceğinden çekiniyor, Almanya ve Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun ise bu yönce bir emelinin olmadığına inanıyordu. Britanyalılar hükûmet yetkililerinin bu çekincelerini öğrendiklerinde Osmanlılar'ın Almanya'nın lehine çatışmaya girme ihtimalinden çekinmeye başladılar. Rusya'nın ağustos ayı sonlarında Almanya'ya karşı yürüttüğü operasyonlardaki başarısızlığının ardından, Osmanlı topraklarına Rus saldırıları pek mümkün görünmüyordu. Bu arada, Osmanlı yetkilileri Yunanistan ve Romanya hükûmetleriyle tarafsızlık antlaşmaları imzalarken, Bulgaristan da Alman yanlısı davranınca Osmanlı'nın Balkan ülkelerinde gelebilecek bir tehdide dair çekinceleri azaldı. Enver Paşa, bundan sonra savunma politikasını daha saldırgan bir politikayla değiştirdi.