Korku ve titreme
Kierkegaard'ın yöntemi > Tanrı'ya karşı mutlak görev

Johannes de Silentio, Descartes'ın  kendisi için bulduğu yöntem ile Hegel'in kurmak istediği sistem arasındaki farktan söz eder. Diyor ki, "Her sistematik yağmacının önünde derin bir teslimiyetle kendimi yere atıyorum: Bu [kitap] sistem değil, sistemle en ufak bir ilgisi yok. Bu omnibüste sistem ve Danimarkalı hissedarlar için iyi olan her şeye başvuruyorum, çünkü bir kuleye dönüşmesi pek mümkün değil. Hepsine ayrı ayrı başarılar ve bol kazançlar diliyorum." Saygılarımla, Johannes De Silentio  Kierkegaard "korku ve titreme içinde kendi kurtuluşunu gerçekleştirmeyi" seçiyor . Başka bir takma adlı yazar olan Johannes Climacus, 1846'da Kierkegaard'ın başka bir sistem yaratmakla ilgilenmediğini yazdı. Diyor ki, "Mevcut yazar hiçbir şekilde bir filozof değildir. O, şiirsel ve incelikli bir şekilde, ne sistemi yazan ne de sistemle ilgili vaatler veren, sistemle kendini yormayan, sisteme bağlanmayan bir ek katiptir. Yazar, onun için bir lüks olduğu için yazar ve yazdıklarını satın alan ve okuyan kişi sayısı azaldıkça daha hoş ve görünür hale gelir."
Çoğu sistem ve bakış açısı da dünden kalmadır ve sonuca, bir romanda aşık olmanın başarıldığı kadar kolay ulaşılır: Onu görmek ve sevmek eşanlamlıydı - ve felsefenin Descartes'tan Hegel'e kadar böylesine uzun bir tarihsel kuyruk edinmesi ilginç koşullar sayesinde olmuştur, ancak bu kuyruk dünyanın yaratılışından itibaren kullanılan kuyruğa kıyasla çok yetersizdir ve belki de doğa bilimcilere göre insanın sahip olduğu kuyrukla daha çok karşılaştırılabilir
Kierkegaard, Korku ve Titreme'de paradoks ve sıçrama fikrini ortaya atıyor. Diyor,
" Tevekkül 15 Ağustos 2023 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. iman gerektirmez, çünkü benim kazandığım şey ebedi bilincimdir. Bu, talep edildiğinde yapmaya cesaret ettiğim ve yapmak için kendimi disipline edebildiğim tamamen felsefi bir hareket, çünkü ne zaman bir sonluluk üzerimde iktidara gelse, hareketi yapana kadar kendimi aç bırakıyorum, çünkü ebedi bilincim benim  Tanrı sevgisi ve benim için en yüksek sevgi bu. Teslim olma eylemi inanç gerektirmez, ama sonsuz bilincimden biraz daha fazlasını elde etmek için inanç gerekir, çünkü paradoks budur."
Kendini Concluding Unscientific Postscript şöyle açıklıyor: "O kitapta [Korku ve Titreme] yazara göre, mükemmel bir kararın Hıristiyanlığın ne olduğu ve her dogmatik kategori için özellikle belirleyici hale gelmesiyle sıçramanın nasıl olduğunu algılamıştım. . Bu, ne Schelling'in entelektüel sezgisiyle ne de Schelling'in fikrini hiçe sayan Hegel'in onun yerine koymak istediği şeyle, yöntemin ters işleyişiyle elde edilebilir. Korku ve Titreme'ye göre tüm Hristiyanlığın kökleri paradoks içindedir -evet, korku ve titremeye dayanır (bunlar özellikle Hristiyanlığın ve sıçramanın umutsuz kategorileridir) - ister kabul edin (yani, bir inanan) ister reddedin. (paradoks olduğu için)."
Kierkegaard'a göre etik dünyası ifşayı talep eder ve gizliliği cezalandırır, ancak estetik gizliliği ödüllendirir. Kierkegaard, " Yunan trajedisi kördür" der. Bir oğul babasını öldürür, ancak bunun babası olduğunu çok sonra öğrenir. Abla kardeşini feda edecek ama bunu kritik anda fark ediyor."
İbrahim yaptığı her şeyi sakladı. Sarah, Eliezer ve Isaac'tan her şeyi sakladı. Ama İbrahim'in "açık olamaması" onun için "korkunç". Tüm olay hakkında mutlak sessizliğini koruyor. İbrahim gibi tek bir kişi, "imanın tüm içeriğini kavramsal forma aktarabilir, ancak bu, onun inancı anladığı, ona nasıl girdiğini veya ona nasıl girdiğini anladığı anlamına gelmez."  Abraham, Kierkegaard'ın " yansıtıcı keder " dediği şeyi yaşıyordu ama sadece keder değil, aynı zamanda bilinmeyen bir güçle yeni bir ilişki kurmaya başladığı için neşe de yaşıyordu. Hem keder hem de neşe, bir kişiyi içsel yansımada sessiz tutabilir, belki de İbrahim'in hissettiği her ikisinin bir karışımıdır.
Hıristiyanlık dünyaya girdiğinde ne profesör ne de yardımcı doçent vardı - o zaman bu herkes için bir paradokstu. Şimdiki nesilde her on kişiden birinin yardımcı doçent olduğu varsayılabilir; sonuç olarak bu, on kişiden sadece dokuzu için bir paradokstur. Ve nihayet zamanın doluluğu geldiğinde, o eşsiz gelecek, kadın ve erkek yardımcı doçentlerden oluşan bir nesil yeryüzünde yaşayacaktır - o zaman Hıristiyanlık bir paradoks olmaktan çıkacaktır. Öte yandan, ne istediğini bildiği varsayımıyla paradoksu açıklamayı kendine görev edinen kişi, doğrudan bunun bir paradoks olması gerektiğini göstermeye odaklanacaktır. Tarifsiz sevinci açıklamak - bu ne anlama gelir? Bunun hem şu hem de bu olduğunu açıklamak mı? ... Her şeyin açıklayıcısı, performans başlamadan önce her şeyi hazırlamıştır ve şimdi başlar. Dinleyiciyi kandırır; sevinci unutulmaz olarak adlandırır ve sonra yeni bir sürpriz, gerçekten şaşırtıcı bir sürpriz - onu dile getirir. Bu unutulmaz neşenin, var olan bir insanın sonsuz ve sonlu olandan oluştuğu, zamanın içinde yer aldığı, dolayısıyla var olduğu için içindeki ebedi neşenin unutulmaz hale geldiği çelişkisine dayandığını varsayalım; bu, var olan kişi var olduğu için şekillenemeyen yüce bir nefes çekişi haline gelir. Bu durumda açıklama onun unutulmaz olduğu şeklinde olacaktır; başka bir şey olamaz - saçmalık yok.
Kierkegaard şöyle der: "Eğer Calchas değil de Agamemnon'un kendisi Iphigenia'yı öldürmek için bıçağı çekmiş olsaydı, son anda birkaç kelime söylemiş olsaydı, sadece kendini küçük düşürmüş olurdu, çünkü eyleminin anlamı zaten herkes için açıktı, saygı, sempati, duygu ve gözyaşı süreci tamamlanmıştı ve o zaman da hayatının ruhla hiçbir ilişkisi yoktu - yani ruhun öğretmeni ya da tanığı değildi.
İbrahim hakkında şöyle der: "Eğer görev farklı olsaydı, Rab İbrahim'e İshak'ı Moriya Dağı'na getirmesini emretseydi, böylece yıldırımını İshak'a çarptırabilir ve onu bu şekilde kurban olarak alabilirdi, o zaman İbrahim açıkça yaptığı gibi gizemli bir şekilde konuşmakta haklı olurdu, çünkü o zaman kendisi ne olacağını bilemezdi. Ancak İbrahim'e verilen görev göz önüne alındığında, kendisi harekete geçmek zorundadır; sonuç olarak, kritik anda kendisinin ne yapacağını bilmek zorundadır ve sonuç olarak İshak'ın kurban edileceğini bilmek zorundadır." Kierkegaard başka bir kitabında bunu şu şekilde ifade eder: "Vaiz ile birlikte şöyle dememeliyiz (Vaiz 4: 'Yalnız olanın vay haline; düşerse onu kaldıracak başka kimse yok' dememeliyiz, çünkü insanlarla birlikte yaşayan için de yalnız olan için de hem kaldıran hem de indiren Tanrı'dır; 'Vay haline' diye ağlamayacağız, ama kesinlikle 'Ah, yoldan çıkmasın' diye ağlayacağız, çünkü o gerçekten de tek başına, Tanrı'nın çağrısına mı uyuyor yoksa ayartıcı bir sese mi, çabasına meydan okuma ve öfkenin karışıp karışmadığını görmek için kendini sınıyor. "
Tanrı'nın İbrahim'e verdiği görev o kadar dehşet vericiydi ki, kimse onu anlamayacağı için bunu kimseye anlatamazdı. Estetik kadar etik de bunu yasaklıyordu. İbrahim bir iman şövalyesi oldu çünkü Tanrı'nın kendisinden istediğini yapmaya istekliydi. "Çektiği acılarla kimseyi rahatsız etmedi." İbrahim etik söz konusu olduğunda hatalıydı ama Mutlak söz konusu olduğunda haklıydı. Kierkegaard şöyle der: "Yanlışta olmayı istemek sonsuz bir ilişkinin ifadesidir ve doğruda olmayı istemek ya da yanlışta olmayı acı verici bulmak sonlu bir ilişkinin ifadesidir! Bu nedenle, her zaman yanlışta olmak geliştiricidir - çünkü yalnızca sonsuz olan geliştirir; sonlu olan geliştirmez!" İbrahim'in Tanrı'yla olan ilişkisinde yapabileceği en fazla şey neydi? Tanrı'ya olan bağlılığına sadık kalmak. Bunu, görevini yerine getirme niyetiyle bıçağı gerçekten kaldırarak başardı. Kısacası, harekete geçti. Burada niyet sonuçtan daha önemliydi. İmanı vardı ve Tanrı'yı hoşnut etmek için daha ileri gitmesine gerek yoktu.
İnanç, bir insanın içindeki en yüksek tutkudur. Belki her kuşakta imana gelmeyen pek çok kişi vardır, ama hiç kimse daha ileri gitmez. Günümüzde de bunu bulamayan pek çok kişi olup olmadığına ben karar veremiyorum. Yalnızca kendimden söz etmeye cüret ediyorum, daha gidecek uzun bir yolu olduğunu gizlemeden, bu nedenle önemsiz bir şey haline getirerek kendini büyük olandan kandırmak istemeden, bir an önce atlatmak isteyebileceği bir çocukluk hastalığı. Ancak yaşamın imana gelmeyen kişi için de yeterince görevi vardır ve bunları dürüstçe severse, yaşamı asla en yüce olanı algılayan ve kavrayanların yaşamlarıyla kıyaslanamayacak olsa bile boşa gitmeyecektir. Ancak imana gelen kişi (olağanüstü yetenekli ya da sade ve basit olması fark etmez) imanda durma noktasına gelmez. Gerçekten de, birisi ona aşkta durma noktasına geldiğini söylerse, tıpkı bir aşığın buna kızması gibi, buna kızacaktır; çünkü şöyle cevap verecektir: Ben hiçbir şekilde durmuyorum. Bütün hayatım onun içinde. Yine de daha ileri gitmez, başka bir şeye geçmez, çünkü bunu bulduğunda, o zaman başka bir açıklaması vardır.