stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Şeytan Dönemeci
Konu

Olaylar bir kulüpte eski bir memur olan emekli bay Porter ‘in okuduğu gazetedeki bir haber üzerine başlamaktadır. Haber de ise Londra'daki depremde Gordon Cloade'ın evinin yıkıldığı ve kurtulanlar arasında sadece yeni evlendiği karısı ve karısının abisi olduğu yazmaktadır. Bay Porter haberi okuduktan sonra çeşitli yorumlar yapmaya başlar. Çünkü depremden kurtulmuş olan Gordon Cloade'un evlendiği kadın, görevli olduğu Afrika'daki dostu Underhay'ın onu terk eden eşidir. Terk edildikten sonra dostu Porter'e dert yanmış ve Katolik olduğu için boşanamadığı eşinin kendisini terk etmesini kabullenemediğini anlatmıştır. Kısa bir süre sonra Underhay'ın ölüm haberi İngiltere'ye ulaşmış ve Bay Porter'de bu ölümü devamlı adamın eski karısına bağlamıştır. Porter'in bu yorumunu dinleyen Hercule Poirot Porter'in ölümü üzerine olayla ilgilenir.
Deniz Kızı Eftelya

| Deniz Kızı Eftalya |
| --- | --- |

Doğum: Atanasia Yeorgiadu 1891 Büyükdere, İstanbul
Ölüm: 15 Mart 1939 (48 yaşında) İstanbul
Ölüm sebebi: Kalp yetmezliği
Defin yeri: Şişli Rum Ortodoks Mezarlığı
Meslek: Şarkıcı ·  Kantocu
Evlilik: Sadi Işılay

Müzikal kariyeri
Tarzlar: Klasik Türk müziği, Kanto
Etkin yıllar: 1923-1939

 

Denizkızı Eftelya Işılay (Atanasia Yeorgiadu, Yunan: Αθανασία Γεωργιάδου, d. 1891, İstanbul - ö. 15 Mart 1939, İstanbul), Osmanlı Rumu ses sanatçısı ve kantocu.
Diskografi > Taş plak (1930 sonrası)

Bir Gün Ne Olurdu / İstanbul Yosması (Columbia - 1931)
Cigaranı Yak Gidelim / Dümtek (Sahibinin Sesi - 1932)
Dizlerine Kapansam / Karlı Dağlar (Sahibinin Sesi - 1932)
Ne Olur / Sarı Kızın Ayağında Yemeni (Sahibinin Sesi - 1932)
Aydın Kızı / Yeşil Ördek (Sahibinin Sesi - 1932)
Bana Bir Tatlı Haber / Prozit Şerefe (Sahibinin Sesi - 1932)
Benli / Köylü Kızı (Sahibinin Sesi - 1932)
Bu Yaz Geçen Günlerimiz / Yalova Şarkısı (Columbia - 1932)
Zehra / Kadıköylü (Columbia - 1932)
Daktilo / İsterim Şarkı (Sahibinin Sesi - 1933)
Beni Baştan Çıkardın / Yozgat'a Gelin Giderken (Sahibinin Sesi - 1933)
Dilber Zühre / Gel Bana Bu Yaz Ayşem (Sahibinin Sesi - 1933)
Çalıkuşu - Buzlu Bira (Columbia - 1933)
Rakı Ver / Ben Seninle Başbaşa (Columbia - 1933)
Heybeliden Bir Mehtap Hatırası / Saçından Örülü Bir Ağ (Columbia - 1933)
Zayıf Mı Şişman Mı / Yarım Kalan Şarkı (Columbia - 1933)
Avare Gönül / Derdinle Çektiğimi (Sahibinin Sesi - 1934)
Naimem / Oğlan Gel Gel Yanıma (Sahibinin Sesi - 1934)
Arap Kızı / Züğürt Âşık (Odeon - 1935)
Kapı Çaldıkça Oynuyor Yüreğim / Unuttum Seni Yüzüme Gülme (Columbia - 1935)
Şekerim / Biz Heybeli'de Her Gece (Columbia - 1936)
Diskografi > Albüm

Kadıköylü (Kalan - 1998)
Ziya Samedi

Ziya Samedi
| --- | --- |
cinsiyeti: erkek 
vatandaşlığı: Çin Halk Cumhuriyeti 
ön adı: Ziya 
soyadı: Samedi 
doğum tarihi: 15 Nisan 1914 
ölüm tarihi: 20 Kasım 2000 
konuştuğu, yazdığı diller: Uygurca 
mesleği: yazar 
siyasi parti üyeliği: Çin Komünist Partisi 
ödülleri: Kızıl Bayrak İşçi Nişanı 
Ziyâ Samedî, (d. 1914, Kazakistan, Almatı - ö. 20 Kasım 2000) Uygur milliyetçi yazar.
Hayatı

Çin milliyetçilerinden çeşitli işkenceler gören Uygur Türkleri için kendisinin en ünlü romanı sayılan Kanlı Dağ'ı yazdı. Aslı ile Kerem, Ferhat ile Şirin’e benzeyen Uygurlar’ın ünlü epik destanı Garip ve Senem’i sahneye uyarladı.
Samedî, 1937’de Uygur Türkleri’nin çektiği acıları romanlarında sürekli olarak işlediği ve milliyetçi bir kişiliğe sahip olduğu için Uygur entelektüellerini sıklıkla tutuklayan Sheng Shicai yönetimi tarafından tutuklandı ve 7 yıl hapise mahkûm edildi.
1944'te Doğu Türkistan Ordusu’na katıldı ve albaylığa kadar yükseldi. Çin Hükûmeti onu “etnik milliyetçi” olarak görüyordu ve çalışmalarını engelliyordu. Çin Hükûmeti, Uygur Türklerine ayaklarını çivilemek, kesmek ve daha iç karartıcı binlerce işkence yapmaktaydı. Bu işkencelerinde bugün hâlâ devam ettiği söylenmektedir. Ziyâ Samedî de ulusal özgürlüğü istediği için Çin Hükûmeti'nin sürekli gözü önünde olan birisiydi. Eğitim için çok emek verdi. Eğitimini tamamladıktan sonra o zamanlar Sovyet Rusya'ya bağlı olan Doğu Türkistan'dan Kazakistan'a kaçtı.
1980'de Samedî, Uygur edebiyatına kazandırdıkları ve yaptığı çalışmalardan dolayı Kazaklar'ın Yazarı Ödülü ile şereflendirildi. Kitapları sadece Kazakistan'da basılmaktadır.
Eserleri

Cıllar Sırrı (Yılların Sırrı)
Kanlı Dağ
Garip ve Senem
Çin Zindanlarında
Sevecen Ana
Gani Batur - Mayimhan
Ahmet Efendi
Bir Tane Sigara
Kaysılar Olgunlaştığı Zaman'dır.
Ayrıca Samedi'nin Boynu Kesik adlı ünlü bir müzikali ve senaryolaştırdığı 3 romanı (İli Nehri Boyunca, Kanlı Dağ, Garip ve Senem) bulunmaktadır.
Fındıklı Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi

| Fındıklı Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi |
| --- | --- |


Kuruluş: 1896 Kabataş Mektebi Sultânisi
Ülke: Türkiye
Şehir: Beyoğlu, İstanbul
Türü: Mesleki ve Teknik Anadolu lisesi
Müdür: İsmail Yıldırım
Eğitim dili: Türkçe
Yabancı dil(ler): İngilizce
Öğrenci sayısı: 734 (2019)
Resmî sitesi: beyoglufindikli.meb.k12.tr
Koordinat: 41°02′09″K 28°59′29″D﻿ / ﻿41.03583°K 28.99139°D﻿ / 41.03583; 28.99139
Beyoğlu Fındıklı Lisesi, İstanbul Kabataş'ta bir Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi'dir.
1896 yılında Sultan Abdülhamit, Alaydan yetişme aşiret beylerinin çocuklarının eğitim ve öğretimi için okulumuzun kuruluşunu gerçekleştirmiştir. Okulun bünyesi genişletilerek Kabataş Mekteb-i Sultanisi yapılmış, Cumhuriyet döneminde Kabataş Lisesi olarak eğitim ve öğretimini sürdürmüştür. Okulun yer ve bina olarak yetersiz kalması nedeniyle Kabataş Lisesi Ortaköy' e taşınmış, binanın Gaziosmanpaşa Ortaokulu olarak hizmet vermesi uygun görülmüştür. Daha sonra Kız Lisesine çevrilen okul İnönü Kız Lisesi ismin almıştır. Yakın çevresinde başka kız liselerinin açılmasıyla erkek lisesine dönüştürülmüş ve Beyoğlu Erkek Lisesi adını almıştır. Semtte yeni bir erkek lisesinin açılmasıyla okul, ortaokula dönüştürülerek Fındıklı Ortaokulu olarak hizmete devam etmiştir.
Okulun bahçesine yeni bir okul binasının yapılmasıyla eski bina Kabataş Ticaret Lisesi' ne dönüştürülmüş, yeni bina ise 02.09.1975 tarihinden itibaren BEYOĞLU FINDIKLI LİSESİ olarak hizmete açılmıştır. Okul 1995-1996 Eğitim ve Öğretim yılından 2005-2006 Eğitim ve Öğretim yılına kadar Yabancı Dil Ağırlıklı Lise ve bu tarihten itibaren Genel Lise olarak hizmetine devam etmeydi.
2013-2014 Eğitim ve Öğretim yılında okullar dönüşüme uğrayınca yeni ismi Fındıklı Anadolu Sağlık Meslek Lisesi olarak değişmiştir. Fakat, Beyoğlu ilçesinde olan Güner Akın Anadolu Sağlık Meslek Lisesi, 2014-2015 öğretim yılında İmam Hatip Lisesi'ne dönüştürülmüştür. Bu nedenle, Güner Akın'daki 4 sınıf (120 kişi) sağlık öğrencisi, Beyoğlu Fındıklı Anadolu Sağlık Meslek Lisesi'nde öğrenim görmeye başlamıştır.
Güner Akın'dan gelen öğrenciler A.T.T ve Anestezi Teknisyenliği dalında eğitim görmektedir, halbuki Beyoğlu Fındıklı Lisesinde sadece Sağlık Sekreteri ve Hemşireler öğrenim görebiliyordu.
2014-2015 Eğitim ve Öğretim yılında adı, Beyoğlu Fındıklı Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi adını almıştır. Okul Müdürü Tufan Kal görevini İsmail Yıldırım'a devretmiştir.
Okulun Başarıları

Beyoğlu Fındıklı Anadolu Sağlık Meslek Lisesi Beyoğlu Genç Erkekler Voleybol Turnuvasında ilçe ikincisi olmuştur.
TCDD E23000

| TCDD E23000 |
| --- | --- |

Tür: Elektrikli çoklu birim
Dönem: Günümüz
Hizmet tarihi: 2009-günümüz
Adet: 32 (E23001-E23032)
Üretici: Hyundai Rotem, TÜVASAŞ
Aks yükü: -
Hız: max 140 km/h
Motor
Tip: Elektrik
Güç: 25 kV, 50 Hz AC
TCDD E 23000, Hyundai Rotem ve TÜVASAŞ tarafından üretilen elektrikli çoklu birimler serisidir. Özellikle şehir içi ve banliyö hatlarında verimli ve konforlu bir ulaşım sağlamak amacıyla üretilen bu serideki trenler, eski nesil E 8000 ve E 14000 serilerinin yerini almıştır. Her tren seti birbirine kalıcı olarak bağlı üç birimden oluşmaktadır.
E 23000 serisi trenler esas olarak Başkentray'da hizmet vermektedir. Ayrıca 2011-2015 yılları arasında İZBAN'da ve Marmaray'ın inşası sürecinde B1 ve B2 hatlarında hizmet vermiş olup, şu an ise -geçici olarak- Gaziray'da ve Adaray'da hizmet vermektedir.
Revan Hanlığı

Revan Hanlığı (Farsça: خانات ایروان / Khānāt-e Īrvān ya da Čoḵūr Saʿd; Azerice: İrəvan xanlığı), merkezi günümüzdeki Erivan şehrini başkent olarak seçen ve 1747 ile 1828 yıllarında faaliyet gösteren hanlıktır.
Revan Hanlığı, 18. yüzyılın ikinci yarısı ile 19. yüzyılın başlarında diğerlerine oranla kuvvetli bir stratejik bir duruma sahip olan Güney Kafkasya Türk hanlıklarından birisiydi. Bölge halkının idarecilere olan sosyo-kültürel açıdan bağlılık gösterip merkezi  devlet otoritesini reddeden geleneği ve o yıllarda Rus Çarlığı'nda ve İran'da yaşanan siyasi çekişmelerden ötürü ortaya çıkan otorite boşluğu Revan Hanlığı'nın kurulmasındaki başlıca etmenlerden olmuştur.
Revan Hanlığı, Safeviler Devleti'nin dâhilinde Çukursa'd (İrevan Beylerbeyliği) adlı arazide kurulmuştu. Çukurs'ad Beylerbeyliği Revan şehri ve çevresini, Nahçıvan Özerk Cumhuriyeti'nin Şerur ve Sederek rayonlarını ve Türkiye'nin Iğdır ilini içine almaktaydı. Beylerbeyliği, Kaçar boylarının temsilcileri yönetiyordu.
Siyasi tarihi > Hanlık öncesi siyasi durum

Azerbaycan hanlıklarının bulunduğu topraklardaki halk, inancı ve kültürü gereği aşiret reisinin, boy beyinin ya da han olarak kabul ettiği önderin dışında hâkim devletin merkez yönetimine bağlanmayı reddetmekteydi. Bu nedenle toprakların önceki hâkimi Safeviler Devleti de Azerbaycan vilayetlerininin idaresini yerli-güçlü sülalelerin içinden çıkan boy beylerine veya hanlara bırakmak zorunda kalmıştı. Vilayetlerdeki yönetime atanan kimselere de mevkilerine uygun olarak toprak verilirdi. Bu tür toprak sahibi aileler, devlete verginin yanında istendiğinde yardımcı kuvvet olarak gönderilmek üzere bir miktar asker de beslerdi. İlerleyen zamanda, toprak sahipleri devlet otoritesinin boşluğundan faydalanarak, işlettikleri toprakları özel mülk hâline getirmeye başladılar. Böylece, geniş arazileri içine alan toprakların yönetimi irsi olarak belirli bir sülalenin eline geçmesi ailelerin devlet hâlinde teşkilatlanmaları için zemin oluşturmaktaydı. Safevî şahı III. Abbas'a isyan eden Afgan kabilelerinin Safevî Devleti'nin başkenti İsfahan şehrini ele geçirmeleri dolayısıyla 1722 yılında bu devlet çökmüş ve Afganların lideri Mir Mahmut, İsfahan'da tahta çıkıp Hotakî hanedanı yönetimini başlatmıştı. Ancak Afganlar, eski Safeviler Devleti'nin topraklarının tamamında yönetimi ele geçirmemişlerdi. Rus Çarlığı ve Osmanlı Devleti de mevcut durumdan yararlanarak Safevi mirasından kendi paylarını almaya çalışıyorlardı. Ağustos 1724 tarihinde Revan şehri Osmanlılar tarafından ele geçirildi.
Osmanlılar Revan şehri ve çevresini 1735 yılına kadar yönettiler. Afşar boylarından olan Nadir Şah'ın yönetimindeki Afşar Hanedanı'nın 1736'da yeniden kurulması ve kuvvetlenmesi dolayısıyla adı geçen arazi yeniden İran'ın yönetimine geçti. 1736 yılında Nadir Şah, Muğan Kurultayı'nda kendisini şah ilan ederek resmen Safevî sülalesinin hâkimiyetine son verdi. Nadir Şah bu dönemde güvenilir adamı Pir Mahmut Han'ı, Revan Beylerbeyi olarak atadı. Nadir Şah'ın büyük bir ordusu vardı. Bu da halkın vergi yükünün ağırlaşmasına neden oluyordu. Daha 1740'lı yılların başlarında diğer şehirlerin yanı sıra Revan şehrinde de fakirden zengine kadar birçok kişi gereken vergileri ödeme durumunda olmadıklarından dolayı isyan ederek dağlara çıkmıştı. Sayısız isyanlar, Nadir Şah Afşar'ın devletinin temelini sarstı ve 1747'nin Haziran ayında Şah, sarayda bir suikast sonunda öldürülünce Afşar Hanedanı iç karışıklıklar içerisinde kaldı. Yeniden özgürlüğünü kazanan Azerbaycan topraklarında egemenlik süren toprak sahipleri tarafından tek bir devlet yerine on dört bağımsız hanlık ve bunlara bağlı olmak üzere küçük sultanlıklarla meliklikler kuruldu.
Serdar Büyük Hüseyin-Ali Han, şehirde büyük çaplı onarım yapmış, su kanalları tesis etmiş ve en önemlisi 1760'ta Gökmescid'i Revan'a kazandırmıştır.
Rus egemenliği ve Ermeni iskân siyaseti

Yayılma siyaseti güden Ruslar Kafkasya'da Osmanlı nüfuzunun dışında kalan yerleri ele geçirmeye başladı. Bu durum İran, Osmanlı Devleti ve Rusya arasında bölgesel bir rekabete yol açtı. 1803 yılından başlayarak hanlıkları ele geçiren Ruslar'ın Kafkaslar'daki yayılma siyaseti Türkmençay Antlaşması ile neticelendi. Rus Çarı I. Nikolay, 21 Mart-2 Nisan 1828 tarihli fermanıyla Revan ve Nahçıvan Hanlıklarını kaldırarak bunların yerinde "Ermeni vilayeti" oluşturdu. Böylece Rus hükûmeti Osmanlı ve İran sınırlarında yapay olarak Hristiyanlardan oluşan vilayet kurmaya başladı. Kısa bir süre içinde bu vilayeti Ermenileştirmek için İran'dan buraya 40.000'den fazla Ermeni göç ettirildi.
II. Rusya-İran Savaşı, 10 Şubat 1828 tarihinde, Tebriz yakınlarında Türkmençay şehrinde imzalanan Türkmençay Antlaşması'nın imzalanması ile sona erdi. Anlaşmanın 15. bendi uyarınca, İran devleti ülke topraklarında yaşayan Ermeni kökenli halkın Güney Kafkasya'ya göç etmesine engel olmayacaktı. Neticede Osmanlı İmparatorluğu'nda ve İran'da yaşayan Ermeniler Güney Kafkasya'ya gönderildi. Ermeni aileler ilk olarak, Karabağ, Şeki, Nahçıvan, Erivan, Göyçe ve Şamahı'ya yerleştirildi. Sadece Berde'ye, 1828'in sonuna kadar binden fazla Ermeni aile iskan ettirildi.
Q.D. Lazarev ve İ.F. Paskeviç gibi Rus generalleri, Ermenileri daha çok Erivan bölgesine göç ettirmeye çalıştılar. Generallerin bu çabası boşuna değildi. Zira Revan Hanlığı'nın arazisi, Osmanlı İmparatorluğu'na, Gürcü Hanlıklarına ve Nahçıvan tarafından da İran'a komşuydu. Arazinin bu stratejik konumu, bu üç komşu devlete de baskı uygulamaya imkân tanımaktaydı. Bu nedenle Ermeniler sonradan buraya iskan ettirilmeye devam edildi. Ermeni asıllı Bebudov'un başkanlığında teşkil edilen özel bir komite vasıtasıyla, planlı bir Ermeni göçü ve iskanı politikası yaratılmaya çalışıldı. 1828 yılının Şubat ayından Mayıs ayına kadar, 948 Ermeni ailesi Erivan'a göç ettirildi. Daha sonra da Nahçıvan və Erivan Hanlıklarının toprakları üzerinde, yoktan bir  "Ermeni vilayeti" yaratılmış oldu.
Devlet teşkilatı

Hanlıklar devrinde Azerbaycan'da idari yapı daha ziyade derebeyliğini andırmaktaydı. Diğer hanlıklarda olduğu gibi Revan Hanlığı'nın yönetim basamağının en yüksek kısmında han, sonra hanın veziri daha aşağılarda zengin beyler, ordu kumandanları ve emirler sıralanıyordu. Din adamları, çiftlikte uğraşan yarı yerleşik elat (göçebe) beyleri-ilbeyler de bu sıralamaya giriyorlardı. İlbeyler savaş dönemlerinde hizmetleri karşılığında ahalinin topraklarını yönetip gelirlerini toplama hakkına sahiptirler. Savaş zamanı elat beyleri, yönetimlerinde olan göçebelerle birlikte, silahlanarak hanın huzuruna çıkmalıydılar. Bu zümreler vergilerden muaftı. Zabıta işleri hanın tayin ettiği nsipler tarafından yürütülürdü. Sınırlar içerisindeki güvenlik "çapar" olarak adlandırılan kolluk kuvvetleri tarafından sağlanırdı. Güvenliğin tam olarak sağlanabilmesi için önemli noktalara kurulan karakollara ise "çaparhane" adı verilirdi. Çaparlar, bu görevlerinin dışında istihbarat ve posta işlerine de bakarlardı. Hanlıkların tamamında adalet işleri kadılar tarafından yürütülürdü. Mülki ve idari işler genellikle şeriat hükümlerine ve örf üzerine tanzim olunurdu.
Hanlıkta hükûmet işlerinin yürütüldüğü yer olan "divanhâne", aynı zamanda en yüksek idari mahkemeydi. Bilinen divan üzyeleri; Vezir, Müstevfi, Kalebeyi, Divanbeyi, Kadı, Hazinedarbaşı ve Mirza gibi yüksek rütbeli devlet görevlileriydi. Divanbeyi, hukuki meselelerin görüşüldüğü oturumlarda hanın danışmanlığını yapmaktaydı. Kadılar, mahkemelerin başında bulunan ve adalet işlerinin doğrudan yürütülmesinde doğrudan sorumlu olan devlet görevlileriydi. Mirzalar, hanın şahsi tasarrufu30 Kasım 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. nun idaresiyle meşgul olmakla birlikte, halktan toplanan vergileri ve harç adı altında alınan paraları özel defterlere kaydederlerdi. Dış ülkelerden ve komşu hanlardan gelen mektup ve fermanları halkın huzurunda okuma ve bunları cevaplama görevi de olan mirzalar, hanlık dışına elçi olarak da gönderilmekteydi.
Nüfus

Uzun süren savaşlar neticesinde Erivan'ın nüfusu 1804 yılında 6,000 kişiye kadar gerilemişti. 1827 yılındaysa şehrin nüfusunun sadece %20'lik bir kısmını Hristiyan Ermeniler, geri kalanını ise Azeri, Fars ve Kürt Müslümanlar oluşturmaktaydı.
Hanlığın varlığını sürdürüğü süre boyunca, nüfusunun büyük kısmını Ermeniler, Farslar (büyük kısmı Başkent etrafında yerleşmiştir), Türk aşiretleri (yerleşik ve göçebe), Kürtler (genellikle göçebe) oluşturmaktaydı.
18. yüzyılın sonuna ve 19. yüzyılın başına başlarına kadar, Erivan şehrinde Ermeniler çoğunluktaydı. Rusya'nın bölgeyi fethetmesinden sonra yapılan nüfus sayımında toplam Ermeni nüfus, Müslümanların %20'sine kadar düşmüştü.
Hanlıkta yaşayan Kürtlerin bir kısmı Sünni olmakla beraber, Müslümanların büyük bölümü Şii idi. Bölgede, Ezidilik de kendisine hatırı sayılır sayıda takipçi bulmuştu.
Hanlık, 1828 yılında Rus İmparatorluğu tarafından ilhak edildikten sonra, Müslüman nüfusun büyük kısmı (Azeriler, Kürtler, Lezgiler ve çeşitli göçebe aşiretler) İran'a göç ettiler. Daha önce İran'a giden on binlerce Ermeni de tekrar bu topraklara döndüler. Müslümanlardan boşalan arazilere yerleştirilerek iskan ettirildiler. Ermeni göçü, gittikçe azalan ölçülerde olsa da, 19. yüzyılın sonuna kadar devam etti.
Ekonomi

Hanlığın ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıydı. Azerbaycan'da arazinin mülkiyet hakkı hana aitti. Fakat hana ait olan arazilerin idaresine tayin edilen beylere hanlar, toprak üzerinde yaşayan ve onu kullanan halktan belirli miktarda vergi alma yetkisi vermişti. Ancak bu hak, hanın izni olmadan kesinlikle babadan oğla geçmezdi. Diğer Azerbaycan hanlıklarında olduğu gibi Revan Hanlığı'nda da aşağıdaki çeşitlerde topraklar vardı:
Divan-ı Devlet Toprakları: Bu topraklar daha önceleri olduğu gibi bütünlükle devlet hazinesinin elinde değildi. Bu toprakların önemli hissesi Han ve onun aile üyelerinin eline geçmişti.
Halise Toprakları: Hanedan üyelerine ait topraklar.
Mülk Toprakları: Zengin beylere ve ağalara ait topraklar. Bu arazileri almak, satmak veya bağışlamak mümkündü.
Vakıf Toprakları: Din ocaklarına, camilere, kutsal yerlere ait topraklar.
Cemaat Toprakları: Köy halkına ait topraklar.
Birçok yüksek zümre vergilerden muaf olsa da, vergilerin büyük birkısmı çiftçiler ve göçebelerin de dâhil olduğu köylü zümresinden toplanırdı. Çeltik, pamuk ve ipek yetiştirme gibi daha ağır işlerde çalışan rençperlerin durumu daha zordu. Toprağı ve iş aleti olmayan rençperler han, sultan, melik ve diğer zenginlerin topraklarında çalışırlar ve elde ettikleri ürünün sadece üçte birini alabilirlerdi. Bazen aç kalan ve fakirleşen köylüler kendi topraklarını satarak rençperlik yapmak zorunda kalıyorlardı. Bazen de diğer hanlıklardan kaçan köylüler de rençperlik yapıyorlardı.
Bölgede ekonomik hayat, Nadir Şah'ın egemeliği döneminde yapılan savaşlarda yükün seferberlik dolayısıyla Azerbaycan halkının üzerine bindirilmesiyle kötüye gitmekteydi. Nadir Şah'ın ölümünden sonra başlayan taht kavgalarından sonra bağımsızlığını kazanan hanlıklar arasındaki ekonomik hayat canlandı. 20 yıl hüküm süren ve Revan'ın gelişmesini sağlayan Hüseyin Kulu Han'ın döneminde kurulan bürokrasi sistemi, tebaa üzerinde büyük baskı yapmayan doğrudan ve dolaylı, adil bir vergi sistemini beraberinde getirmiş ve başta sulama kanalları olmak üzere büyük altyapı projeleri tamamlanmıştır.
Diğer Azerbaycan şehirlerinde olduğu gibi Revan'da da birçok meslek dalı gelişmişti. Şehirde terzi, şapkacı, çekmeci, terlikçi, kuyumcu, dokumacı boyacı, kasap, ekmekçi, kebapçı, saraç, kalfa, marangoz, dülger, derici, manifaturacı, camcı gibi mesleklere sahip olanlar çoktu. Bu meslek sahiplerinin çoğu esnaf odalarında birleşmişlerdi.
Ekonomi > Ticaret

Ticaret, özellikle de yerli ticaret, sanatkârlarla beraber şehrin ekonomisini geliştirilirdi. Ticaret, toptan ve perakende olmak üzere iki türlü yapılırdı. Baçdar adlı memurlar, gelen tüccar ve seyyahlardan “toprak bastı” adlı vergi alırlardı. Sık sık yapılan feodal savaşlar ile yolların bakımsızlığı iç ticareti olumsuz etkilemekteydi. Yurt dışı ticaret ise iç ticarete nazaran daha gelişmişti. Yurt dışından, özellikle Rusya'dan gelen tüccarlar Revan ustalarının yaptıkları ipeği alırlardı. Moskova ve Nijni Novgorod pazarlarında Revan'da yapılmış ipek ipliklere ve kumaşa sıkça rastlanılırdı. Hanlıktan yabancı pazarlara kırmızı renkli ve bez kumaşlar, pirinç, şarab vb. götürülürdü. Bez genellikle Karabağ Hanlığı'na, pirinç, Hoy ve Tebriz hanlıklarına, pamuk Bayazıt, Kars, Tiflis, Şuşa ve diğer şehirlere ihraç edilirdi.
Revan pazarında, İran, Osmanlı, Rusya, Gürcistan, Şuşa, Hoy, Tebriz ve değir şehirlerde yapılmış paralar kullanılırdı. Bu paraların alım güçleri farklıydı. Bu çeşitlilk, tartı ve ölçü birimlerindeki farklı ticaretin gelişimini de etkilerdi. Azerbaycan'da öteden beri varlığı bilinen petrolden ise yeteri kadar faydalanılamıyordu. 18. yüzyılın 2. yarısında petrol, kuyulardan kovalarla alınarak fıçılara konur ve dışarı gönderilirdi.
Coğrafya

Hanlığın batısında Osmanlı Devleti, kuzeyinde Gence Hanlığı ile Kartli-Kaheti Krallığı, güneyinde Maku Hanlığı, güneydoğusunda Nahçıvan Hanlığı, doğusunda ise Karabağ Hanlığı bulunmaktaydı.
Hanlıkta şehir olarak bir tek Erivan şehri vardı. Erivan şehri yeşillikle çevrilmişti. Kale içi şehri idari olarak, Şehir, Topbaşı ve Demirbulak olarak üç mahalleye ayrılıyordu. Şehirde 8 camii ve 7 kervansaray vardı. Han sarayı hariç tüm evler bir katlı ve yassı çatılıydılar. Sokaklar ise dar ve yamuk yumuktu.
Kültür ve sanat

Revan Hanlığı hükûmet merkezi olarak daha önce yapılan sarayların yerine yeni bir saray inşa etti. Doğu mimarisinin en güzel örneklerinden birini teşkil eden Serdar sarayını Revan Hanı Hüseyin Ali Han yaptırmıştır. Görkemli sarayın ustaları Türkiye'den ve İran'dan, mimar ise Hoy Hanlığı'ndan istenmiştir. Sarayın planı ve inşaatın tüm sorumluluğu Hoy'dan gelen mimar Mirza Cafer tarafından gerçekleştirilmiştir.
Hanlık döneminde yetişen Azeri şairler, kendilerinden önceki Farsça şiir yazma geleneğini sürdürmüşlerdir. Çünkü Farsça yazmak ediplikte üstünlük sayılmıştır. Ancak şairler Farsçanın yanında kendi dilleri olan Azerice ile de şiirler yazmışlardır.
Tarihsel anıtları ve medenî mirası > Erivan kalesi

Ünlü Türk gezgini Evliya Çelebinin verdiği bilgiye göre (h. 915), miladi 1509-1510da Şah İsmail veziri Revankulu hana kale inşası için (bugünkü Erivan şehrinde Zengi çayının sağ sahili boyunca) ferman verdi. Revankulu han 7 ile kalenin inşasını sona erdirdi. Kalenin üç kapısı  "Tebriz kapısı", "Şirvan kapısı", "Köprü kapısı" ve 4 mahallesi olmuştur: "Kale", "Şehir", "Tepebaşı" ve "Demirbulak". 1864'ten itibaren kale duvarları tamamen söküldü.
Erivan kalesinde çok sayılı kervansaraylar da faaliyet göstermiştir. Serdar, Şeyhülislam, Tağlı, Sulu, Susuz, Hacı Ali, Kömürcü, Gürcü, Culfa, Hacı İlyas vs. kervansaraylar bu kabildendir. Görüldüğü gibi, bu kervansaraylardan hiçbiri adı ile müslüman dünyasının hatırında kalıp bugüne değin gelememiştir.