stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Evcil hayvanlar
Ev hayvanları (Bakım) > Köpek

Köpek yavrularının katı yiyeceklere yavaş yavaş alıştırılması gerekir. Birkaç aylık olduğunda annesinden ayrılarak eve alınan yavrular günde üç öğün süt içmeli ve ıslatılmış bisküvi ya da yulaf unu lapası gibi yumuşak yiyeceklerle beslenmelidir. İki aylık bir köpek yavrusunu kıyma ya da küçük küçük doğranmış et de verilebilir. Yetişkin köpekler için günde iki öğün yemek yeterlidir: Sabahları kuru köpek bisküvileriyle yapılan hafif bir kahvaltı, akşamları da pişirilmiş taze eti bisküvi, ekmek, makarna ya da pilavla karıştırılarak hazırlanan asıl et yemeği ya da bir kutu hazır köpek maması. Ara sıra et yerine haşlanmış taze balık vermekte yarar vardır. Hatta köpeklerin çoğu çeşitli sebzeler katılarak pişirilmiş yemekleri de severek yer. Köpeklere, özellikle yavrulara, kemirmeleri için iri bir kemik vermek çok yararlıdır. Ama balık kılçığı ya da tavuk kemiği gibi kolayca kırılıp parçalanarak hayvanın gırtlağına bata bilecek ince kemiklerden sakınmak gerekir. Köpeğin her susadığında içebilmesi için genişçe bir kapta her zaman temiz içme suyu bulundurmaya da özen gösterilmelidir. Küçük köpekler bir kutunun ya da sepetin içince uyuyabilirler; iri köpekler için de uygun bir yere sık sık yıkanan temiz bir battaniye serilmelidir. Eğer köpek evin dışındaki bir kulübede bakılıyorsa, kulübenin her zaman temiz ve kuru olması, içine döşenen samandan yatağının sık sık değiştirilmesi gerekir. Evde bakılan köpeklerin her zaman gün bol bol hareket edebilmesi için düzenli olarak dolaştırılması, serbestçe koşup oynayabilecekleri yerlere götürülmesi çok önemlidir. Ama ne olursa olsun bir köpek hiçbir zaman bağlı bırakılmamalıdır. Eğer bir bekçi köpeğinin bağlanması gerekiyorsa, iki direk ya da çubuğun arasına bir tel gerip, zincirini bir halkaya bu tele tutturarak hayvanın sağa sola serbestçe hareket edebilmesine olanak sağlanmalıdır. Köpeklerin tüylerinin her gün fırçalanması, uzun tüylü köpeklerin tüylerinin ayrıca taranması gerekir. Köpekler ılık suda ve özel köpek sabunları ya da şampuanlarıyla düzenli aralıklı yıkanmalıdır. Kırlık yerlerde yaşayan uzun tüylü köpeklerin tüylerine takılan dikenli tohumları ve otları da ayıklamak gerekir. Hayvanı rahatsız eden pire ve kene gibi dış asalakların ya da sağlığını bozan bağırsak solucanları gibi dış iç asalakların bulaşmasını önlemek çok önemlidir. Köpeğin kaybolma olasılığına karşı en iyi önlem, hayvanın tasmasına sahibin adı ve adresi yazılabilir kimlik takmaktır.
Ev hayvanları (Bakım) > Kedi

Kediler de köpekler gibi günde iki kez ve olabildiğince çeşitli yiyeceklerle beslenmelidir. En iyisi yağsız çiğ kıyma, çiğ ya da pişmiş akciğer ile karaciğer ve pişmiş balıktır. [kaynak belirtilmeli]Kediler genellikle köpeklerden daha çok yemek seçerler; ama yavru kediler çok değişik yiyecekleri severek yemeye alıştırılabilir. Özellikle yemeklerinde ara sıra çeşitli yeşil sebzeler katmak yararlı olur. Yalnız patates gibi nişastalı besinler kediler için iyi değildir; tavuk kemikleri ile balık kılçıkları da hayvanın boğazına batabileceği için tehlikelidir. Kediler içinde de küçük bir kapta her zaman temiz içme suyu bulundurmak ve suyu sık sık tazelemek gerekir. Bütün kediler sütten hoşlanmaz. Annelerinden beş ya da altı haftalıkken ayrılan yavru kediler katı yiyeceklere yavaş yavaş alıştırmalı ve başlangıçta günde üç-dört öğün yemek verilmelidir. Evin içinde ılık ve rüzgârsız bir yere yerleştirilen yayvan bir sepet ya da yan yatırılmış kapaksız bir kutu kediler için uygun bir yataktır. Bu yatağı döşemeden yüksekçe bir yere koymak ve içine birkaç kat gazete kâğıdı serdikten sonra üstüne yıkanabilir kumaşla kaplanmış yumuşak bir yastık yerleştirmek en iyisidir. Kediler temiz hayvanlardır; bir kutu içine temiz kuru toprak ya da kum doldurulup bırakırsanız dışkılarıyla evin içini kirletmezler. Üstelik kediler sürekli yalanarak tüylerini de temiz tutarlar, yalnız yavru kediler bunu beceremedikleri için, asit borikli (borik asit) ılık suya batırılmış bir pamuk parçasıyla hayvanın ağız, burun ve göz çevresindeki kirleri hafifçe silmek gerekebilir.[kaynak belirtilmeli]
Ev hayvanları (Bakım) > Tavşan

Evde beslenen sevimli tavşanlar aslında doğada yaşarken ekinlere ve ormanlara büyük zarar veren yabani adatavşanlarının evcil soylarıdır. Örneğin pamuk gibi bembeyaz, yumuşak tüylü Ankara tavşanı da evcil bir adatavşanıdır. Tavşanların sağlıklı gelişmesi için, pişmiş patates, yonca, ekmek artıkları, karnabahar yaprakları, marul, karahindiba, taze otlar, maydanoz, kereviz dalları, havuç ve şalgam gibi çeşitli yiyecekler arasından seçilmis iki öğün yemek vermek gerekir. Bu sebzeler iyice ezilmiş, neredeyse katı bir lapa halinde olmalıdır. Tavşanlarınıza asla soğan, çiğ patates, ravent, yüksükotu, sardunya, kasımpatı, kurtbağrı ve yaz kış yeşil kalan çalı ya da ağaççikların yapraklarından vermeyin. Bir tavşan kafesinin uzunluğu hayvanın uzunluğunun en az dört katı, yüksekliğide üç katı olmalıdır.
Memeli evcil hayvanlar listesi

| Resim | Hayvan'nın Adı |
| --- | --- |
 : Kedi
 :  Köpek
  : Devegiller 
 :  Eşekler
 : Keçiler
 : Hamsterlar
 : Atlar
 : Domuzlar
 : Tavşanlar
 : Kemiriciler
 : Koyunlar
 : Sığırlar
 : Katır
 : Kobay
 : Feret
 : Ren geyiği
Evcil kuşlar listesi

| Resim | Hayvan'nın Adı |
| --- | --- |
 : Muhabbet kuşu
 :  Tavuk
  : Güvercingiller 
 :  Ördekler
 : Kanarya
 : Papağan
 : Tavus kuşu
 : Kaz
Evcil sürüngenler listesi

| Resim | Hayvan'nın Adı |
| --- | --- |
 : İguana
 :  Kertenkele
  : Yılan 
 :  Kaplumbağa
 : Bukalemun
Evcil amfibyumlar listesi

| Resim | Hayvan'nın Adı |
| --- | --- |
 : Kurbağa
 :  Semender
  : Kırmızı yanaklı su kaplumbağası
Evcil böcekler listesi

| Resim | Hayvan'nın Adı |
| --- | --- |
 : Bal arısı
 :  İpek böceği
Evcil balıklar listesi

| Resim | Hayvan'nın Adı |
| --- | --- |
 : Balık (Akvaryum balıkları)
Evcil eklembacaklılar listesi

| Resim | Hayvan'nın Adı |
| --- | --- |
 : Karınca
 :  Cırcır böceği
  : Kırkayak 
 :  Akrep
 : Theraphosidae (Tarantula)
İsviçre'de bir sığır
Bir keçi
Eşeğine binmiş bir adam
Bir köpek koyun sürüsüne bekçilik yaparken
Antik Mısır'dan bir kare
Kangal köpeği yavruları ile
6 Haftalık kedi yavrusu
Evde beslenen iki tane tavşan
At terbiyesi

Üst seviye teknik at terbiyesi uzmanı binici uzatılmış "tırıs geçme" hareketini yaparken
At terbiyesi veya dresaj (Fransızca "eğitmek, terbiye etmek"), olimpik bir spor dalıdır. At eğitiminin belli kurallar ve rekabet ortamı çerçevesinde geliştirildiği, amatör seviyeden olimpik seviyeye kadar turnuvaları düzenlenen popüler bir spordur. En önemli amacı; standardize edilmiş yoğun eğitim yöntemlerini, bir atın doğal atletik yeteneğini ve gönüllüğünü geliştirip, aynı zamanda binek at potansiyelini en yüksek seviyeye ulaştırmaktır. Bir atın jimnastik gelişiminin terbiyesinin doruk noktasında, uzman binicinin en az yardımıyla istenen hareketi rahat bir şekilde sergileyebilir. Dresaj bazen "at balesi" (ya da Dressuur) olarak açıklanabilir. Bu disiplin antik köklere sahip olmasına rağmen, önemli bir at müsabakası olarak Batı'da ilk Rönesans süresince değer kazanmıştır. Bu dönemin Avrupalı büyük binicileri o zamandan beri çok az değişen ardışık eğitim sistemi geliştirmişlerdir. Klasik at terbiyesinin hâla eğitimli modern at terbiyesinin temelini oluşturduğu dile getirilmektedir.
Arena

İki tür saha bulunmaktadır: küçük ve standart. Her biri dresaj hareketlerinin arena çevresinde nerede yer alacağını belirten harfler bulunmaktadır.
Küçük arena 20 m boy ve 40 m ene sahiptir ve 3 günlük düşük seviye dresaj aşamaları burada yapılır. Sahanın dışındaki harfler girişten başlamakla beraber saat yönünde A-K-E-H-C-M-B-F dir. Ortada D-X-G harfleri ve en ortada X bulunur.
Standart arena 20 m boy ve 60 m ene sahiptir ve (USEF İlk Seviye ve yukarısı) dresaj faaliyetleri burada yapılır. Harfler A-K-V-E-S-H-C-M-R-B-P-F'dir. Köşelere en yakın mesafe 6 m ve bu noktaların birbirine uzaklığı 12 m'dir. En ortada X olmak üzere sahanın ortasında D-L-X-I-G harfleri bulunmaktadır.
Dresaj ustaları

Dresaj hareketleri
Tırıs geçme
İspanyol yürüyüşü
Pasaj
Piaffe
Xenophon (MÖ 427-355): 2000 yıl önce yaşamasına rağmen, yöntemleri ve fikirleri halen övülmektedir.
Federico Grisone (1500'lerin ortaları): Xenophon'dan beri binicilik hakkında yazan birkaç kişiden biridir. Yöntemleri modern standartlar tarafından sert ve gaddar görülmesine rağmen zamanının en iyisi olarak gösterilmektedir.
Giovanni Battista Pignatelli (1500'lerin ortaları ve sonları).
Solomon de la Broue (1530-1610).
Antoine de Pluvinel (1555-1620): İlk Fransız binicilik uzmanlarından, L’Instruction du Roy en l’Exercise de Monter a Cheval 'in yazarı, 13. Kral Louis'in eğitmeni ve kibar eğitim konusunda Xenophon'dan beri ilk dikkat çeken yazar.
William Cavendish, Newcastle'ın ilk dükü (1592-1676): İngiltere'de II. Charles'ın at uzmanı.
Francois Robichon de la Gueriniere (1688-1751): Bugün halen kullanılan klasik hareketi öğretmiş, uçuş değişimi hareketini tanıtmış ve İspanyol Binicilik Okulu'nda önemli bir iz bırakmıştır.
Francois Baucher (1796-1873):
Maximilian Weyrother
Count Antoine Cartier D'Aure
James Fillis.
Gustav Steinbrecht (1808-1885).
Alois Podhajsky (1898 - 1973): 1939'da İspanyol Binicilik Okulu'nun müdürü oldu. İngilizce çevirisi yapılmış kitapları günümüz klasik dresajının temelini oluşturmaktadır.
Nuno Oliveira.
Reiner Klimke - dünya şampiyonu, ayrıca 5 kez katıldığı olimpiyatlarda 6 altın madalya kazanmıştır (1964-1988).
Walter Zettl (1929- ) Uluslararası olarak tanınan binici, eğitmen ve yazar. Kitabı Dressage in Harmony, Masters of Horsemanship Seriesin bir parçasıdır.
Standart dresaj arenası
Çift toynaklılar

Çift toynaklılar (Latince: Artiodactyla veya Cetartiodactyla), memelilerin eteneliler (Placentalia) infra sınıfına ait bir takım. Takım, su aygırları, domuzlar, pekariler, geyikler, koyun ve keçiler gibi karasal canlıların yanında balinaları da içerir. Yaklaşık 270 adet karada yaşayan çift toynaklı türü mevcuttur. Bunlardan özellikle boynuzlugiller familyasına ait türler, insanlar için ticari açıdan çok önemlidir. Çift toynaklılar, günümüzün en başarılı otçul kara canlılarındanlardır.
Özellikler

Çift toynaklıların ismi 2 ya da 4 adet, yani daima çift sayıda olan toynaklarından kaynaklanmaktadır. Üçüncü ve dördüncü tırnakları (toynakları) en iyi gelişmiş olanlarıdır. Fosil kalıntıları bulunan akrabalarında başparmak tırnağı da görülmektedir, ama günümüzde var olan çift toynaklılarda yoktur. İkinci ve beşinci parmakları türden türe farklı derecede gelişmiştir: Su aygırlarında hala büyük ve kullanışlı bir haldedirler, ama çift toynaklıların çoğunda çok küçülmüş, gerilemişlerdir ve hatta yere bile değmezler. Zürafagillerde ve devegillerde hatta artık görülmeyecek kadar gerilemiştir.
Evrimsel tarih

Ayrıca bakınız: Balinaların evrimi
Çift  toynaklıların en eski fosilleri Erken Eosen'e (yaklaşık 56 milyon yıl önce) kadar uzanmaktadır. Bu bulgular neredeyse aynı anda Avrupa, Asya ve Kuzey Amerika'da ortaya çıktığından, çift toynaklıların kökenini doğru bir şekilde belirlemek çok zordur. En eski fosiller, Diacodexeidae familyasına ait olarak sınıflandırılır; grubun en tanınmış ve en iyi korunmuş üyesi Diacodexis'dir. Bu familyadaki hayvanlar, ince yapılı, ince bacaklı ve uzun kuyruklu, bazıları bir tavşan kadar küçük  hayvanlardı. Arka bacakları ön bacaklarından çok daha uzundu. Orta Eosen, günümüz memelilerinin çoğunun atalarının türlenmesinin meydana geldiği dönemdir.
Eosen'de yaygın olan çift toynaklı familyaları, (şimdi soyu tükenmiş) Entelodontidae ve Anthracotheriidae idi. Entelodontlar, Avrasya ve Kuzey Amerika'da orta Eosen'den erken Miyosen'e kadar yaşadılar. Kısa bacaklı, tıknaz bir vücuda ve alt çene kemiğindeki iki tümsek ile karakterize edilen büyük bir kafaya sahipti. Anthtacotheridler, kısa bacakları ve uzun bir ağzı olan büyük, domuz benzeri bir yapıya sahipti. Bu grup Orta Eosen'de Pliyosen'e kadar olan dönemde ortaya çıktı ve Avrasya, Afrika ve Kuzey Amerika'ya yayıldı. Antrakotların su aygırlarının ataları olduğu düşünülüyor ve muhtemelen benzer şekilde daha çok suda yaşayan yaşam tarzına sahiplerdi. Suaygırları Miyosen sonlarında ortaya çıktılar ve Afrika ile Asya'da dağıldılar.Amerika'ya ise hiç gelmediler.
Develer (Tylopoda), Senozoik'in büyük bir kısmında sadece Kuzey Amerika'da yaşıyor idi; Cainotheriidae gibi erken formlar Avrupa'da dağıldılar. Kuzey Amerika develeri arasında tıknaz ve kısa bacaklı olan Merycoidodontidae gibi gruplar vardı. İlk olarak Eosen sonlarında ortaya çıktılar ve Kuzey Amerika'da çok çeşitli türlere ayrıldılar. Sadece Miyosen sonlarında veya Pliyosen başlarında Kuzey Amerika'dan Avrasya'ya göç ettiler. Kuzey Amerika'dakilerin nesli yaklaşık 10.000 yıl önce tükendi. Domuzumsular ise  Eosenden beri buralardadır. Geç Eosen veya Oligosen'de, Avrasya ve Afrika'da iki aile kalmıştı; Eski Dünya'da nesli tükenen pek çok tür, bugün sadece Amerika'da yaşamaktadır.
Panama Kıstağı'ndaki kara köprüsünün yaklaşık üç milyon yıl önce kurulmasının ardından, Güney Amerika'ya Pliyosen'de çift toynaklılar yerleşti. Sadece pekariler, Lamalar  ve çeşitli  geyik türleri ile Güney Amerika, hiçbir yerli çift toynaklı türü bulunmayan Avustralya dışında, diğer kıtalara göre nispeten daha az çift toynaklı familyasına sahiptir.
Evrimsel tarih > Balinaların evrimi

Ana madde: Balinaların evrimi
Oldukça uzmanlaşmış deniz memelilerinin, 50 milyon yıl kadar erken bir tarihte fosillerden bilinen bir grup ilkel balina olan Archaeoceti'den evrimleştiği düşünülüyor. Archaeoceteler'in daha önce morfolojik özelliklere dayanan Mesonychian toynaklılarından kaynaklandığı düşünülüyordu. Bununla birlikte, en eski Mesonychian'lar, 60 milyon yıllık fosil yataklarından bilinmektedir - ilk çift toynaklılardan çok daha erken. Bu ortak karakterlerin yakınsak evrimle kazanıldığı artık genel olarak kabul edilse de, deniz memelilerinin erken fosil tarihi, çift toynaklılar evrimi ile ilgili olarak henüz tam olarak çözülmemiştir.
Sınıflandırma

Çift toynaklıların sınıflandırılmalarında midelerinin anatomisi önemli bir rol oynamaktadır. Su aygırlarının, domuzumsuların ve pekarigillerin 2 ya da 3 bölümden oluşan bir mideleri vardır ve geviş getirmeden sindirirler. Bu yüzden "gevişgetirmeyenler" olarak bir grup içinde (suina) toplanırlardı. Bunların haricinde tüm diğer çift toynaklılar geviş getirme yeteneğine sahiplerdir. Ama geviş getirme şekillerinde de farklar olduğu için devegiller asıl gevişgetirenlere dahil sayılmazlar ve topuktabanlılar olarak ayrı bir alt takıma konulurlar.
Alt takım: Domuzumsular (Suina)
Familya: Domuzgiller (Suidae)
Familya: Pekarigiller (Tayassuidae)
Alt takım: Topuktabanlılar (Tylopoda)
Familya: Devegiller (Camelidae)
Alt takım: Gevişgetirenler (Ruminantia)
Familya: Cüce geyikgiller (Tragulidae)
Familya: Zürafagiller (Giraffidae)
Familya: Misk geyiğigiller (Moschidae)
Familya: Amerikan antilobu (Antilocapridae)
Familya: Geyikgiller (Cervidae)
Familya: Boynuzlugiller (Bovidae)
Alt takım: Whippomorpha
Familya: Su aygırıgiller (Hippopotamidae)
İnfratakım: Balinalar (Cetacea)
Balinalar da çift toynaklı hayvanlardan türemişlerdir. Çok farklı olan vücut yapılarından dolayı eskiden ayrı bir takıma konulsalar da, çift toynaklıların ayrıntılı bir kladogramı için balinaların da dikkate alınması gerekir. Balinalar, güncel olarak su aygırları ile birlikte Whippomorpha alt takımında sınıflanırlar.
Sınıflandırma > Filogenetik Sınıflandırma > Moleküler genetik verilerle desteklenen sınıflandırma

Ferungulata kladogramı
Entelodon, bir Miyosen entelodontu
Sivatherium, zürafaların soyu tükenmiş bir akrabası
Erken Eosen döneminde yaşamış Ambulocetus (yürüyen balina)
Üropigial bez

Muhabbet kuşunda üropigial bezin konumu
Üropigial bez, kuşların çoğunda bulunan çift loblu bir yağ bezidir. Kuyruğun dorsalında yer alır ve çeşitli boyut ve şekildedir. Bazı türlerde üzeri tüyle kaplı olabildiği gibi genellikle tüysüzdür. Bağ dokudan oluşan bir kapsülle çevrili, genellikle iki olmak üzere çok sayıda açıklığa bağlı ortak toplayıcı bir kanala yağlı salgılarını bırakan ve gözeleri ayrışarak salgı yapan bir bezdir. Her lobun merkezî boşluğu çevresinde radyal olarak yerleşmiş kanalcıklardan salgılanan salgı ortadaki boşlukta toplanır. Bu salgı deri dışına ucu meme şeklinde bir yapıyla açılan kanallar yardımıyla ulaşır.
Etimolojisi

Latince uropygium kelimesine Antik Yunanca οὐροπύγιον (ouropugion) kelimesinden geçmiştir. Antik Yunanca οὐρά (oura) "kuyruk" ve πυγή (puge) "but" anlamına gelir.
Pocho

Pocho (1950–1960 civarları, Reventazón Nehri, Kosta Rika - 12 Ekim 2011, Siquirres, Kosta Rika), yerel bir balıkçı olan Gilberto "Chito" Shedden ile 20 yılı aşkın bir süre devam eden duygusal dostluğu ve ilişkisi nedeniyle uluslararası ilgi gören bir Amerikan timsahıydı. Shedden, Pocho'yu Reventazón Nehri kıyısında ölmek üzere iken bulmuştu ve timsahı tedavi ederek sağlığına kavuşturdu. İyileştikten sonra Pocho vahşi doğaya dönmeyi reddetti, onun yerine Chito ile kalmayı seçti. Çift, birlikte performans sergilemeye başladıktan sonra ünlü oldu. "Ejderhaya Dokunmak" adında bir belgesel ile aralarındaki ilişki film haline getirildi.
Pocho'nun keşfi

Kosta Rika'nın Limón ilindeki Siquirres'te yaşayan bir balıkçı, tur rehberi ve doğa bilimci olan Chito, 70 kg (150 lb) ağırlığında 1989 yılında Reventazón Nehri kıyısında ölmek üzere olan bir erkek timsah ile karşılaştı. Daha yakından incelendiğinde, Shedden timsahın sol gözünden vurulduğunu keşfetti. Timsah, bir inek sürüsünü avlarken yerel bir sığır çiftçisi tarafından vurulmuştu. Shedden timsahı teknesine alarak evine götürdü.
Altı ay boyunca Shedden, timsahı haftada 30 kg (66 lb) tavuk ve haftada bir balıkla besledi ve geceleri evinde birlikte uyudular. Shedden ayrıca timsahı yemeye teşvik etmek için ağzıyla yiyecekleri çiğnemesini gösterdi ve onunla konuşurken ve onu okşarken onu öpüp kucakladı. Shedden daha sonra yaptığı bir açıklamada Pocho'ya sadece yemek vermekle iyileştirmesinin mümkün olmadığını ve "timsahın yaşama isteğini yeniden kazanması için kendi sevgisine ihtiyacı olduğunu" belirtti.
Shedden, timsahı yasal olarak sahiplenmek ve büyütmek için Kosta Rika yetkililerinden gerekli vahşi yaşam izinlerini alana kadar onu yakınındaki bir ormanın derinliklerinde, etrafı yüksek ağaçlarla çevrili bir gölette sakladı.
Sağlığına kavuşması

Timsahın sağlığı düzeldikten sonra Shedden, daha sonra 'Pocho' olarak adlandıracağı timsahı vahşi doğaya geri döndürmek amacıyla yakınındaki bir nehire serbest bıraktı. Ertesi sabah Shedden uyandığında timsahın onu eve kadar takip ettiğini ve verandasında uyuduğunu gördü. Shedden, timsahın, evinin dışındaki suda yaşadığı yerde kalmasına izin vermeye karar verdi ve Shedden'in ikinci karısı ve kızıyla birlikte ailesinin bir üyesi olarak kabul edildi; Shedden'in ilk karısı, timsahla çok fazla zaman geçirdiği için onu terk etmişti.
Shedden sonunda timsahı kendi adı ile çağrıldığında cevap verecek şekilde eğitti. Shedden yirmi yıldan fazla bir süre boyunca evinin dışındaki nehirde timsahla yüzdü, çoğunlukla geceleri Pocho'yu kucaklayarak, öğerek ve okşayarak onunla konuşuyor ve oynuyordu.
Halka açık performanslar

On yıldan fazla bir süredir Chito ve Pocho, Pazar öğleden sonraları, memleketi Siquirres, Kosta Rika'daki Finca Las Tilapias'ta dünyanın dört bir yanından gelen turistler için 100 m2 (1.100 ft2) büyüklüğündeki yapay bir gölde performans sergilemeye başladılar. Güney Afrikalı sinemacı Roger Horrocks tarafından Chito ve Pocho hakkında, Pocho'nun ölümünden kısa bir süre önce tamamlanan 'Timsahlarla Yüzen Adam' adlı bir video belgesel çekildi. Horrocks, belgeselinde Pocho'nun kafasına isabet eden kurşunun timsahın beynine zarar vermiş olabileceğini ve bunun sonucunda timsahın olağan içgüdüsel davranışının değiştiğini iddia etti. Horrocks, on yıl veya daha fazla bir süre sahip olduktan sonra bile insanların sürüngen evcil hayvanları tarafından saldırıya uğradığına dikkat çekerek, Shedden'ın timsahla suya adım attığında hayatının her zaman tehlikede olduğunu hissetti; Shedden, "İki ya da üç yıl sonra bir şeyler olabilir, belki... ama 23 yıllık birbirinizi sevmenin ardından hiçbir şey olmadı, bu yüzden bundan sonra da olacağını sanmıyorum." dedi.
Pocho'nun davranışlarından biri, suya girdiğinde ağzı açık halde Shedden'a doğru ilerlemek, ona çok yaklaşmadan hemen önce ağzını kapatıp burnuna bir öpücük kondurmaktı.
Doğal ölüm

Pocho, 12 Ekim 2011'de Shedden'in Siquirres'teki evinin dışındaki sularda eceliyle öldü. Arkadaşları ve hayranlarının katıldığı timsah için düzenlenen halka açık cenaze töreninin ardından Shedden, timsahın 'elini' tutarak şarkı söyledi. Pocho'nun tahnit edilmiş kalıntıları, Siquirres şehir müzesinde camın arkasında kalıcı olarak sergileniyor.
Shedden daha sonra Pocho II adını verdiği yeni bir timsahla çalışmaya başladı. Chito, balık tutarken evinin yakınındaki nehirde bu timsahla sık sık karşılaşmıştı ve timsaha yemeğini getirmişti, timsah ise kısmen evcilleşmeye başlamıştı; ancak, koşullar Shedden'ın Pocho ile olan ilişkisiyle aynı olmadığı için uzun vadeli başarı beklentileri belirsizliğini korumaktadır.
Carcharhiniformes

Carcharhiniformes üyeleri, bu kara burunlu köpekbalığı gibi, onu korumak için gözün üzerine çekilebilen güzelleştirici bir zara (üçüncü göz kapağı) sahiptir.
Carcharhiniformes, içerdiği 270 tür ile en büyük köpekbalığı takımıdır. Kaplan köpekbalığı, leopar köpekbalığı gibi türleri içerirler.
Bu takımın üyeleri, göz üzerinde bulunan bir zar, iki sırt yüzgeci, bir anal yüzgeç ve beş solungaç yarığı ile karakterize edilir.
Carcharhiniformes takımındaki ailelerin yeniden gözden geçirilmesi bekleniyor; son DNA çalışmaları, geleneksel grupların bazılarının monofiletik olmadığını göstermektedir.
Familyalar

FishBase'e göre, Carcharhiniformes'in sekiz familyası şunlardır:
Carcharhinidae (harharyasgiller)
Hemigaleidae
Leptochariidae
Proscylliidae
Pseudotriakidae
Scyliorhinidae (kedi köpekbalıkları)
Sphyrnidae (çekiç başlı köpekbalıkları)
Triakidae
Kara orman tavuğu

Kara orman tavuğu (Tetrao tetrix), orman tavukları (Tetraoninae) alt familyasına ait bir kuş türü.
Diğer tavuksular gibi bunda da erkekler dişilerden büyüktür. Erkek 49–55 cm, dişi ise 40–45 cm büyüklüğündedir. Yerleşik bir türdür. Kafkas kara orman tavuğuyla yakınca ilgilidir. Erkek, kırmızı sarkık bir gerdan ve beyaz bir kanat çizgisi dışında siyah kuş tüyüyle ve uçuşta çatallı gözüken lir şekilli bir kuyruk ile çok ayırıcıdır. Ötüşü yüksek seslidir, gösterişli ve biraz güvercin gibidir.
Lyrurus tetrix
Lyrurus tetrix tetrix