Terörizmin tanımı
Uluslararası hukukta > Sektörel yaklaşım

Uluslararası terörizmi önlemeye ve cezalandırmaya yönelik etkili bir hukuki rejim oluşturmak için - sadece tek, her şeyi kapsayan, kapsamlı bir terörizm tanımı üzerinde çalışmak yerine - uluslararası toplum ayrıca "... teröristlerin faaliyetlerine ait olduğu düşünülen suçları tanımlamayı ve bunların belirli kategorileriyle başa çıkmak için anlaşmalar yapmayı amaçlayan 'sektörel' bir yaklaşım" benimsemiştir. Bu yaklaşımı takip eden antlaşmalar, terörist faaliyetlerin niyetinden ziyade yanlış niteliğine odaklanmaktadır:
Bu nedenle, genel olarak, "sektörel" sözleşmeler, herhangi bir "terörist" niyet veya amaçtan bağımsız olarak, bazı suçların "kendi başlarına" uluslararası ilgi konusu suçlar olarak değerlendirilebileceği varsayımını doğrulamaktadır. Aslında, 'sektörel yaklaşımın' en önemli özelliği, 'terör eylemlerinin' 'terörizm' olarak tanımlanması ihtiyacını ortadan kaldırmasıdır ... 'Sektörel' yaklaşım izlendiği sürece, terörizmin tanımlanmasına gerek yoktur; bir tanım ancak ilgili suçların cezalandırılmasının belirli bir 'terörist' niyetin varlığına bağlı kılınması halinde gerekli olacaktır; ancak bu, suçların bastırılmasını gereksiz yere kısıtlayacağı için ters etki yaratacaktır.
Bu yaklaşımı takiben, uluslararası toplum, 1963 ve 2005 yılları arasında, tüm devletlerin onayına açık, eylem türlerine (uçak kaçırma, rehin alma, bombalama, nükleer terörizm, vb. gibi) ilişkin 12 sektörel terörle mücadele sözleşmesi kabul etmiştir (aşağıya bakınız).

Bu anlaşmaları analiz eden Andrew Byrnes şu gözlemde bulunmuştur:
Hepsi de Birleşmiş Milletler tarafından terörle mücadele önlemlerinin bir parçası olarak tanımlanan bu sözleşmeler üç temel özelliği paylaşmaktadır:
(a) hepsi, eylemi gerçekleştirenin altında yatan siyasi veya ideolojik amaç veya motivasyona atıfta bulunmadan tanımlanan belirli bir terör eylemi türünün "operasyonel tanımını" benimsemiştir - bu, herkesin çıkarlarına yönelik ciddi bir tehdit oluşturan bazı eylemlerin bu tür motiflere atıfta bulunarak haklı gösterilemeyeceği konusunda bir fikir birliğini yansıtmaktadır;
(b) hepsi devlet dışı aktörlerin (bireyler ve örgütler) eylemlerine odaklanmış ve Devlet terörizmle mücadelede aktif bir müttefik olarak görülmüştür - Devletin kendisinin terörist aktör olup olmadığı sorusu büyük ölçüde bir tarafa bırakılmıştır ve
(c) hepsi de sorunu ele almak üzere, Devletlerin bu suçları işlediği iddia edilen kişilerin yakalanması ve kovuşturulmasında işbirliği yapacağı bir ceza hukuku uygulama modelini benimsemiştir.
Byrnes, "bağlayıcı uluslararası antlaşmalarda terörizm sorunlarının ele alınmasına yönelik bu eyleme özgü yaklaşımın nispeten yakın zamana kadar devam ettiğini belirtmektedir. Terörizmin her türlüsünün siyasi olarak kınanması hızla devam etmiş olsa da, 'terörizmi' hukuki amaçlar için tatmin edici geniş bir anlamda tanımlamak için başarılı bir girişim olmamıştır. Üzerinde uzlaşılmış ve uygulanabilir bir genel tanımın gerekliliği, arzu edilirliği ve uygulanabilirliği konusunda da bazı kuşkular vardı." Bununla birlikte, 1997 Bombalama Sözleşmesi ve 1999 Finansman Sözleşmesini kaleme alan Birleşmiş Milletler Genel Kurulunun aynı komitesi, 2001 yılındaki 11 Eylül saldırılarıyla yeniden ivme kazanan Kapsamlı Uluslararası Terörizm Sözleşmesi önerisi üzerinde çalışmaktadır.