Tür sanatı
Tür resmi > 1800'e kadar

Aşağı Ülkeler 18. yüzyıla kadar bu alana hakimdi ve 17. yüzyılda hem Flaman Barok resmi hem de Hollanda Altın Çağı resmi çoğunlukla tür ortamlarının resmini yapan çok sayıda uzman yetiştirdi. Önceki yüzyılda Flaman Rönesans ressamı Jan Sanders van Hemessen, 16. yüzyılın ilk yarısında bazen arka planda ahlaki bir konu veya dini ortamı içeren yenilikçi, büyük ölçekli tür sahneleri çizdi. Bunlar Anvers tablosundaki "Mannerist ters çevirme" modelinin parçasıydı. Daha önce resimlerin dekoratif arka planında "sıradan" unsurlara belirgin bir vurgu yapılıyordu.
Joachim Patinir peysaj resimlerini büyüterek figürleri küçük bir unsur yaptı. Pieter Aertsen, arka planda küçük dini sahnelerin yer aldığı, natürmort yiyeceklerin ve aşçı veya pazar satıcılarının tür figürlerinin hakim olduğu eserler çizdi. Yaşlı Pieter Brueghel köylüleri ve onların faaliyetlerini oldukça doğal şekilde ele alarak birçok resminin konusu yaptı ve tür resmi, Brueghel'in ardından Kuzey Avrupa'da gelişti.
Adriaen ve Isaac van Ostade, Jan Steen, Adriaen Brouwer, David Teniers, Aelbert Cuyp, Johannes Vermeer ve Pieter de Hooch, 17. yüzyılda Alçak Ülkelerde tür konularında uzman birçok ressam arasındaydı. Bu sanatçıların resimlerinin genellikle küçük olması orta sınıf alıcıların evlerinde resimleri sergilemeye uygun yaptı. Genellikle tür resminin konusu, bir amblem kitabındaki popüler bir “ambleme” dayanırdı. Bu, Gabriel Metsu'nun 1662 tarihli "Kümes hayvanı satıcısı" adlı tablosunda olduğu gibi resme ikili bir anlam verebilir. Bu tablo, Gillis van Breen'in (1595–1622) aynı ortamlı müstehcen bir gravürüne dayanan sembolik pozla horoz teklif eden yaşlı adamı gösterir. "Neşeli topluluk", bir partide evde müzik yapan ya da sadece meyhanede içki içen bir grup figürü gösterdi. Diğer yaygın sahne türleri, pazarları, fuarları, köy şenliklerini ("kermesse") veya kamptaki askerleri gösteriyordu.
İtalya'da Hollandalı ressam Pieter van Laer’ın 1625'te Roma'ya gelişiyle tür resim "okulu" desteklendi. Kendisi "Il Bamboccio" takma adını aldı ve takipçilerine "Bamboccianti" denildi. Eserleri Giacomo Ceruti, Antonio Cifrondi ve Giuseppe Maria Crespi'ye ilham kaynağı olacaktı.
Louis le Nain, 17. yüzyıl Fransa'sında tür resminin önemli bir temsilcisiydi. 18. yüzyılda, Watteau ve Fragonard'ın romantikleştirilmiş tabloları ya da Chardin'in dikkatli gerçekçiliği aracılığıyla 18. yüzyılın gündelik yaşam tasvirine artan bir ilgi getireceği evdeki köylü gruplarını resmediyordu. Jean-Baptiste Greuze (1725-1805) ve diğerleri, 19. yüzyıl resminde etkili olacak ayrıntılı ve oldukça duygusal gruplar veya bireysel köylü portreleri yaptılar.
İngiltere'de William Hogarth (1697–1764) ilk olarak 1732-33'te resmedilmiş, ardından 1735'te kazınmış ve basılı olarak yayınlanmış "A Rake's Progress" adlı eserinde olduğu gibi genellikle seri biçimde, anlatı ayrıntılarıyla dolu, sıradan insanların hikâyelerini anlatan tuvallerle komedi, sosyal eleştiri ve ahlak derslerini aktardı.
İspanya'nın "İyi Aşk Kitabı" 'ndan önce gelen, birçok ressam ve tezhipçi tarafından uygulanan, Eski Roma Latin geleneğine dayanan sosyal gözlem ve yorum geleneği vardı. İspanyol İmparatorluğu'nun zirvesinde ve yavaş yavaş çöküşünün başlangıcında, bodegones denen mutfak ortamlarının yanı sıra sokak yaşamına dair pek çok pikaresk tür sahneleri, başta Velázquez (1599-1660) ve Murillo (1617–82) olmak üzere İspanyol Altın Çağı sanatçılarınca resmedildi. Bir asırdan fazla bir süre sonra, İspanyol sanatçı Francisco de Goya (1746-1828), resim ve baskıresimdeki tür sahnelerini insanlığın durumuna ilişkin karanlık yorumlar için bir araç olarak kullandı. Yarımada Savaşı'ndan kalma 82 tür olaydan oluşan Savaşın Felaketleri dizisi tür sanatını benzeri görülmemiş bir ifade düzeyine taşıdı.