Matematiğin zaman çizelgesi
Sembolik dönem > Çağdaş dönem > 20. yüzyıl

1901 - Élie Cartan, dış türevi geliştirdi.
1901 - Henri Lebesgue, Lebesgue integrali üzerine yayın yaptı.
1903 - Carl David Tolmé Runge, hızlı bir Fourier dönüşüm algoritması sundu.
1903 - Edmund Georg Hermann Landau, asal sayı teoreminin oldukça basit kanıtını verdi.
1908 - Ernst Zermelo, küme teorisini aksiyomlaştırdı, böylece Cantor'un çelişkilerinden kaçındı.
1908 - Josip Plemelj, belirli bir monodromik grupla bir diferansiyel denklemin varlığı hakkındaki Riemann problemini çözdü ve Sokhotsky-Plemelj formüllerini kullandı.
1912 - Luitzen Egbertus Jan Brouwer, Brouwer sabit nokta teoremini sundu.
1912 - Josip Plemelj, üs n=5 için Fermat'ın Son Teoremi için basitleştirilmiş kanıt yayınladı.
1915 - Emmy Noether, fizikteki her simetriye karşılık gelen bir koruma yasasına sahip olduğunu gösteren kendi simetri teoremini kanıtladı.
1916 - Srinivasa Ramanujan, Ramanujan varsayımını ortaya attı. Bu varsayım daha sonra Hans Petersson tarafından genelleştirildi.
1919 - Viggo Brun, Brun sabiti B2'yi ikiz asal sayılar için tanımladı.
1921 - Emmy Noether, değişmeli halkanın ilk genel tanımını yaptı.
1928 - John von Neumann, oyun teorisinin ilkelerini tasarlamaya başladı ve minimax teoremini kanıtladı.
1929 - Emmy Noether, grupların ve cebirlerin ilk genel temsil teorisini tanıttı.
1930 - Casimir Kuratowski, üç kulübe probleminin çözümü olmadığını gösterdi.
1931 - Kurt Gödel, matematik için her aksiyomatik sistemin eksik veya tutarsız olduğunu gösteren eksiklik teoremini kanıtladı.
1931 - Georges de Rham, kohomoloji ve karakteristik sınıflarda teoremler geliştirdi.
1933 - Karol Borsuk ve Stanislaw Ulam, Borsuk-Ulam ters nokta teoremini sundu.
1933 - Andrey Nikolaevich Kolmogorov, ölçü teorisine dayalı olasılık aksiyomatizasyonunu içeren Olasılık hesabının Temel Kavramları (Basic notions of the calculus of probability, Grundbegriffe der Wahrscheinlichkeitsrechnung) adlı kitabını yayınladı.
1938 - Tadeusz Banachiewicz, LU ayrıştırmasını başlattı.
1936 - Alonzo Church ve Alan Turing sırasıyla λ-kalkülüsü ve Turing makinesini yaratarak hesaplama ve hesaplanabilirlik kavramlarını resmîleştirdiler.
1940 - Kurt Gödel, ne süreklilik hipotezinin ne de seçim aksiyomunun küme teorisinin standart aksiyomlarından kanıtlanamayacağını gösterdi.
1942 - G.C. Danielson ve Cornelius Lanczos, hızlı bir Fourier dönüşüm algoritması geliştirdi.
1943 - Kenneth Levenberg, doğrusal olmayan en küçük kareler uydurma için bir yöntem önerdi.
1945 - Stephen Cole Kleene gerçekleştirilebilirliği tanıttı.
1945 - Saunders Mac Lane ve Samuel Eilenberg kategori teorisine başladı.
1945 - Norman Steenrod ve Samuel Eilenberg (ko-)homoloji için Eilenberg-Steenrod aksiyomlarını verdi.
1946 - Jean Leray, Spectral dizisini tanıttı.
1947 - George Dantzig doğrusal programlama için simpleks yöntemi yayınladı.
1948 - John von Neumann kendi kendini yeniden üreten makineleri matematiksel olarak inceledi.
1948 - Atle Selberg ve Paul Erdős birbirinden bağımsız bir şekilde asal sayı teoremini basit bir şekilde kanıtladı.
1949 - John Wrench ve L.R. Smith, ENIAC adlı bilgisayarı kullanarak π'yi 2037 ondalık basamağa kadar hesapladı.
1949 - Claude Shannon, Bilgi Teorisi kavramını geliştirdi.
1950 - Stanisław Ulam ve John von Neumann hücresel otomata dinamik sistemlerini sundu.
1953 - Nicholas Metropolis, termodinamik benzetilmiş tavlama algoritmaları fikrini ortaya attı.
1955 - H. S. M. Coxeter vd. tekdüze çok yüzlülerin tam listesini yayınladı.
1955 - Enrico Fermi, John Pasta, Stanisław Ulam ve Mary Tsingou sayısal olarak doğrusal olmayan bir ısı iletimi yay modelini inceledi ve solitary dalga tipi davranışını keşfetti.
1956 - Noam Chomsky bir resmi diller hiyerarşisi tanımladı.
1956 - John Milnor, yedi boyutta bir Egzotik kürenin varlığını keşfederek diferansiyel topoloji alanını başlattı.
1957 - Kiyosi Itô, Itô kalkülüsünü geliştirdi.
1957 - Stephen Smale, kırışıksız küre eversiyonu (ters çevrilmesi) için varoluş kanıtı sağladı.
1958 - Alexander Grothendieck'in Grothendieck-Riemann-Roch teoreminin kanıtı yayınlandı.
1959 - Kenkichi Iwasawa, Iwasawa teorisini yarattı.
1960 - C.A. R. Hoare, hızlı sıralama algoritmasını icat etti.
1960 - Irving S. Reed ve Gustave Solomon, Reed-Solomon hata düzeltme kodunu sundu.
1961 - Daniel Shanks ve John Wrench, ters teğet bir özdeşlik ve bir IBM-7090 bilgisayarı kullanarak π'yi 100.000 ondalık basamağa kadar hesapladı.
1961 - John G. F. Francis ve Vera Kublanovskaya, bir matrisin özdeğerlerini ve özvektörlerini hesaplamak için bağımsız olarak QR algoritmasını geliştirdiler.
1961 - Stephen Smale, Poincaré varsayımını 5'ten büyük veya 5'e eşit tüm boyutlar için kanıtladı.
1962 - Donald Marquardt, Levenberg-Marquardt doğrusal olmayan en küçük kareler uydurma algoritmasını önerdi.
1963 - Paul Cohen, ne süreklilik hipotezinin ne de seçim aksiyomunun küme teorisinin standart aksiyomlarından kanıtlanamayacağını göstermek için zorlama tekniğini kullandı.
1963 - Martin Kruskal ve Norman Zabusky, süreklilik limitindeki Fermi-Pasta-Ulam-Tsingou ısı iletimi problemini analitik olarak incelediler ve KdV denkleminin bu sistemi yönettiğini buldular.
1963 - Meteorolog ve matematikçi Edward Norton Lorenz atmosferik türbülansın basitleştirilmiş matematiksel modeli için çözümler yayınladı - genellikle kaotik davranış ve garip çekiciler veya Lorenz Attractor ayrıca Kelebek Etkisi olarak bilinir.
1965 - İranlı matematikçi Lotfi Asker Zadeh, klasik küme kavramının bir uzantısı olarak bulanık küme teorisini kurdu ve Bulanık Matematik alanını kurdu.
1965 - Martin Kruskal ve Norman Zabusky, plazmalardaki çarpışan tekil dalgaları sayısal olarak inceledi ve çarpışmalardan sonra dağılmadıklarını buldular.
1965 - James Cooley ve John Tukey etkili bir hızlı Fourier dönüşüm algoritması sundu.
1966 - E. J. Putzer, bir matrisin üstelini bu matristeki bir polinom cinsinden hesaplamak için iki yöntem sundu.
1966 - Abraham Robinson standart olmayan bir analiz sundu.
1967 - Robert Langlands, sayı teorisi ve temsil teorisi ile ilgili etkili Langlands varsayım programını formüle etti.
1968 - Michael Atiyah ve Isadore Singer, eliptik operatörlerin indeksi hakkındaki Atiyah-Singer indeks teoremini kanıtladı.
1973 - Lotfi Zadeh bulanık mantık alanını kurdu.
1974 - Pierre Deligne, Grothendieck programını tamamlayarak Weil varsayımlarının en son ve en derinini çözdü.
1975 - Benoît Mandelbrot, Les objets fractals, forme, hasard et dimension adlı eserini yayınladı.
1976 - Kenneth Appel ve Wolfgang Haken, Dört renk teoremini kanıtlamak için bir bilgisayar kullandı.
1981 - Richard Feynman, "Bilgisayarlarla Fiziği Simüle Etmek (Simulating Physics with Computers)" adlı etkileyici bir konuşma yaptı (1980'de Yuri Manin, (Rusça olarak) "Hesaplanabilir ve Hesaplanamaz (Computable and Uncomputable)" da kuantum hesaplama hakkında aynı fikri önerdi).
1983 - Gerd Faltings, Mordell varsayımını kanıtladı ve böylece Fermat'ın Son Teoreminin her bir üssü için yalnızca sonlu sayıda tam sayı çözümü olduğunu gösterdi.
1984 - Vaughan Jones düğüm teorisinde Jones polinomunu keşfetti, bu da diğer yeni düğüm polinomlarının yanı sıra düğüm teorisi ve diğer alanlar arasındaki bağlantılara yol açtı.
1985 - Louis de Branges de Bourcia, Bieberbach varsayımını kanıtladı.
1986 - Ken Ribet, Ribet teoremini kanıtladı.
1987 - Yasumasa Kanada, David Bailey, Jonathan Borwein ve Peter Borwein, eliptik integrallere yinelemeli modüler denklem yaklaşımları ve bir NEC SX-2 süper bilgisayarı kullanarak π'yi 134 milyon ondalık basamağına kadar hesapladılar.
1991 - Alain Connes ve John W. Lott değişmeli olmayan geometriyi geliştirdi.
1992 - David Deutsch ve Richard Jozsa, herhangi bir olası deterministik klasik algoritmadan üstel olarak daha hızlı olan kuantum algoritmasının ilk örneklerinden biri olan Deutsch-Jozsa algoritmasını geliştirdi.
1994 - Andrew Wiles, Taniyama-Shimura varsayımının bir parçasını ve böylece Fermat'ın Son Teoremini kanıtladı.
1994 - Peter Shor, tam sayı çarpanlara ayırma için bir kuantum algoritması olan Shor algoritmasını formüle etti.
1995 - Simon Plouffe, π'nin n'inci ikili basamağını bulabilen Bailey- Borwein-Plouffe formülünü keşfetti.
1998 - Thomas Callister Hales (neredeyse kesin olarak) Kepler varsayımını kanıtladı.
1999 - Tam Taniyama-Shimura varsayımı kanıtlandı.
2000 - Clay Matematik Enstitüsü çözülmemiş önemli klasik matematik sorularının yedi Milenyum Ödül Problemini önerdi.