Amerikan milliyetçiliği
Tarihi > İç savaş

| g t Etnik milliyetçilik |
| --- | --- |
Milliyetçilikler:  Acholi  Afrikaner  Alman Avusturya  Arnavut Arnavutluk  Kosova  Kuzey Makedonya  Arap  Aragon  Asur  Asturias  Avusturya  Azerbaycan  Balkar ve Karaçay  Beluç  Bask  Bavyera  Belarus  Bengal  Berberi  Bodo  Boşnak  Breton  Çek  Çikano  Çin  Çerkez  Endülüs  Ermeni   Eston  Filipinli  Filistin  Fin  Fransız  Galiçya  Galli  Gürcü  Hırvat  İngiliz  İgbo  İran  İrlanda  İskoç  İspanyol  İtalyan  İzlanda  Japon  Kanarya  Kastilya  Katalan  Kernevek  Khmer  Kıpti  Kore  Korsika  Kürt  Leh  Macar  Makedon  Malay  Mançu  Karadağ  Mısır  Naga  Norveç   Oksitan  Ogoni  Peştun  Pencap  Rumen  Rus  Sahravi  Sırp  Sicilya  Sindhi  Sinhala  Somali  Slovak  Sloven  Svabya  Tamil Sri Lanka  Tripuri  Türk  Ukrayna  Uygur  Valensiya  Vietnam  Yunan Kıbrıs  Zaza 
Panmilliyetçilikler:  Amerikan  Arap  Kelt  Alman  Hispanik  Hint  İran  Latin  Moğol  Pakistan  Slav  Turan  Türki 
Hareketler:  Assam ayrılıkçı hareketleri  Doğu Türkistan bağımsızlık hareketi  Faroe bağımsızlık hareketi  Flaman Hareketi  Grönland bağımsızlığı  Māori protest hareketi  Ryukyu bağımsızlık hareketi  Silezya Özerklik Hareketi  Tibet bağımsızlık hareketi  Valon Hareketi 
Konseptler:  Hutu Gücü  Kaşmiriyat  Katarismo  Ketuanan Melayu  Marathi Abhimaangeet  Saraikistan 
Diğer:  Irk Amerika Yerlisi  Siyahi  Yerli  Beyaz  Siyonizm 
 Not: Yukarıda etnik grup bazlı milliyetçilikler listelenmiştir. Bu, belirli bir etnik gruptaki her bir milliyetçinin o grubun etnik milliyetçisi olduğu anlamına gelmez.. 
Beyaz Güneyliler giderek daha fazla yabancılaşmış hissettiler. Saldırgan kölelik karşıtı Kuzeyliler hızla büyüyen batı bölgelerine köle alma yeteneklerini sona erdirmeye çalıştıkça kendilerini ikinci sınıf vatandaş olarak gördüler. Kölelikle bu kadar iç içe olduğu için millete bağlılıklarının devletlerine ve yaşam tarzlarına bağlılıklarından daha mı baskın olduğunu, köle sahibi olup olmadıklarını sorguladılar. Lincoln'ün seçilmesinin Güney'deki köle devletlerinin çoğu için ayrılıp kendi yeni uluslarını kurmaları için bir işaret olduğu 1860 gibi geç bir tarihte olsa da, bir Güney milliyetçiliği duygusu ortaya çıkmaya başlamıştı. Konfederasyon hükûmeti milliyetçiliğin gerçek olduğunda ısrar etti ve bağımsızlık ve milliyetçilik adına nüfusa artan yükler getirdi. Konfederasyonların şiddetli savaş sicili, bağımsızlık için ölüme bağlılıklarını gösteriyor. Hükûmet ve ordu uzlaşmayı reddetti ve 1865'te askeri olarak bunaltıldı. 1890'lara gelindiğinde, beyaz Güney, Konfederasyonun Kayıp Davası'nın yeni inşa edilmiş anısına olan inancıyla haklı çıktı. Kuzey, Güney'deki siyah seçmenlerin ırk ayrımcılığını ve haklarından mahrum bırakılmasını kabul etmeye ya da en azından hoş görmeye başladı. Amerikan milliyetçiliğinin ruhu Dixie'ye geri dönmüştü.
Kuzey'in Amerikan İç Savaşı'ndaki zaferi, Amerikan ulusal kimliğinde önemli bir geçişe işaret ediyordu. On Dördüncü Değişikliğin onaylanması, Birleşik Devletler vatandaşı olma kriterleri gibi temel ulusal kimlik sorununu çözdü. Amerika Birleşik Devletleri'nin veya bu bölgelerin toprak sınırlarında doğan ve onun yargı yetkisine tabi olan herkes, etnik köken veya sosyal statüden bağımsız olarak bir Amerikan vatandaşıydı (çekinceleri olan yerliler 1924'te vatandaş olurken, çekinceleri olmayan yerliler her zaman vatandaştı).
Çok hızlı büyüyen bir sanayi ekonomisi ile Avrupa, Kanada, Meksika ve Küba'dan göçmenler ağırlandı ve milyonlarca insan geldi. Tam vatandaş olmak, beş yıllık bir süre boyunca evrakları doldurmak için kolay bir süreçti.
Ancak, yeni Asyalı gelenler hoş karşılanmadı. 1880'lerde Çinli göçmenlerin çoğuna kısıtlamalar ve 1907'de Japonların çoğuna gayri resmi kısıtlamalar getirildi. 1924'te herhangi bir Asyalının Amerika Birleşik Devletleri'ne girmesi zordu, ancak Amerika Birleşik Devletleri'nde Asyalı ebeveynlerden doğan çocuklar tam vatandaştı. Kısıtlamalar 1940'larda Çinliler ve 1965'te diğer Asyalılar için sona erdi.