Dengeleme (uluslararası ilişkiler)
Devletler neden dengeler?

Devletler, daha güçlü devletlerin tahakkümü altına girmekten kaçınmak için denge kurarlar. Potansiyel bir hegemonu çok güçlü hale gelmeden önce dizginlemek devletlerin çıkarınadır, böylece egemen bir güç statüsüne ulaştığında onu egemenliğinin kurbanı olmaktan kaçınırlar. Ya kendi kendine yardım mekanizmaları yoluyla kendi yeteneklerini geliştirmek ya da sisteme potansiyel olarak hakim olabilecek ve sistem içindeki aktörlerin hayatta kalmasını baltalayabilecek olanı dizginlemek ve frenlemek için kolayca hakim olamayacak devletlerle ittifaklara katılmak daha güvenli bir alternatif haline gelir.
Devletlerin çoğu durumda eklemlenme yerine denge kurmayı tercih etmelerinin bir başka nedeni de dengeleyici ittifaka katılmanın onlara daha fazla nüfuz sahibi olma ve bu ittifakta daha önemli bir rol oynama imkanı tanımasıdır. Oysa büyük güçle ittifak kurmak, güçlü müttefikleri tarafından kaçınılmaz olarak tahakküm altına alınacakları için onlara büyük bir katkı ve belirleyici kabiliyet fırsatı vermeyecektir. Devletler potansiyel bir hegemonla ittifak kurarak kendilerine dayatılan emirlere sahip olmaktansa bir ittifak içinde hareket özgürlüklerini korumayı tercih ederler. Devletler son derece savunmasız ve önemsizse, eklemlenme tek seçenekleri olabilir ancak orta güçler ve katkıda bulunacak ve koruyacak bir şeyleri olan devletler yükselen bir güç ve potansiyel bir hegemon karşısında her zaman dengeyi sağlayacaktır.
Stephen Walt’ın ittifak oluşumuna ilişkin açıklamasında öne sürdüğü üzere devletlerin denge ya da eklemlenme kararını etkileyen bir dizi faktör vardır. İlk olarak, devletlerin kaynak ve kabiliyetlerini oluşturan toplam güçtür. Bu özel fark, yüksek toplam güce sahip bir devletin potansiyel bir tehdit olması ve daha küçük güçlerde tahakküm korkusu uyandırması nedeniyle dengelemeye neden olabilir ancak daha küçük devletler güçlü bir müttefikin güç ve korumasından etkilenebileceğinden aynı şekilde kolaylıkla eklemlenmeye de yol açabilir. İkinci faktör ise yakın güçtür, coğrafi olarak yakın devletler uzak devletlere kıyasla daha büyük bir tehdit oluştururlar çünkü güç yansıtma kabiliyeti mesafeyle beraber azalır. Tekrar olarak, saldırgan ve giderek güçlenen bir komşu devletin diğer devletleri kendisine karşı dengelem stratejilerine girişmeleri için alarma geçirmesi muhtemeldir ancak büyük bir güce komşu olan küçük, zayıf ve savunmasız devletler uygulanabilir alternatiflerinin olmaması, bağımsız olarak dengeleme yapamamaları veya dengeleyici bir ittifaka katkıda bulunamamaları nedeniyle genellikle dengelemeye yatkındırlar. Saldırgan güç, üçüncü faktördür ve büyük ve büyüyen saldırı kabiliyetlerine sahip devletlerin diğerlerini kendilerine karşı dengelemeye kışkırtabileceğini ifade eder. Dördüncü faktör ise saldırgan niyetlerle ilgilidir, bir devletin algılanan saldırgan veya yayılmacı hedefleri veya güdüleri diğerlerini ona karşı dengelemeye yönlendirir.
Geleneksel olarak dengeleme, devletlerin hegemonya karşısındaki davranışlarını anlamanın yanı sıra ittifakların nasıl bir araya geldiğini anlamak için de geçerliydi. Bununla beraber, ABD’nin son on yıllardaki yaygınlığı boyunca sergilenen dengelemeden ziyade eklemlenme yönündeki artan eğilime itiraz etmek zordur. Bu eğilim, ister korunma amacıyla ister korkudan olsun, devletlerin süper güçle ittifak yapmayı ve onun uluslararası sisteme dayattığı koşulları kabul etmeyi seçtiklerini göstermektedir.