stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Aerodinamik (otomobil)
Hava Direnç Katsayısını Azaltmak İçin Yapılan Çalışmalar

Aracın kaportası çevresinde akan havanın mümkün olduğunca kesintisiz ve pürüzsüz bir yüzey etrafında akması sağlanarak direnç katsayısı daha da düşürülebilmiştir. Bu amaca yönelik araçlarda kapı camlarının ve farların kaporta ile bir yüzeyde dizayn edilmesi, ön ve arka camların daha yatık dizayn edilmesi, yan aynaların formunun aerodinamik özellik taşıması, lastik oyuklarının genişletilmiş çamurluklarla örtülmesi, ön ve arka tekerlekler arasına etekler yerleştirilmesi, ön panel altına hava kesiciler ( airdam ) yerleştirilmesi, jant kapaklarının mümkün olduğunca aerodinamik yapıda imal edilmeleri, aracın altındaki düzgünsüzlükleri alt kaplama takviyesi ile kamufle edilmesi gibi önlemlere rastlanmaktadır. Günümüzde yukarıda bahsettiğimiz önlemler sayesinde direnç katsayısı ;
Binek araçlarında 0,25'e
Otobüslerde 0,5'e
Motosikletlerde 0,4'e
Kamyonlarda ise 0,65'e
dek düşürülebilmiştir.
Hava akımı içinde akım yönüne dik olarak tutulan bir levha için bu değer 1.28, paraşütte 1.70, tabanca mermisinde 0.3, futbol topunda 0.29, yolcu uçaklarında 0.25, bomba ve yedek yakıt tankı taşımayan savaş uçaklarında 0.20 civarındadır.
Bu arada laboratuvar çalışmalarında bulunan sonuçların normal trafikte tespit edilenler ile uyuşmaması çoğunlukla rastlanan haldir. Çünkü araca etkiyen yan rüzgar, yük durumu vb. faktörler direnç katsayısına doğrudan tesir ederler.
Açık bir pencere, bagajdaki 20 kg'lık fazla yükün oluşturduğu yere yaklaşma veya kullanılan lastiklerin daha kalın olanlarıyla değiştirilmesi gibi hallerde direnç katsayısı değeri %10-12 artış gösterir. Küçük gibi görünen bu artışın ise yakıt sarfiyatının %5 yükselmesine neden olduğu tespit edilmiştir.
Aracın altındaki düzgünsüzlüklerin alt kaplama ile kamufle edilmesi halinde cw değeri 0.045 düşüş gösterir.Ön ve arka camların eğik dizayn edilmesi, aracın iç kısmını etkileyen güneş ışığı miktarının artmasına neden olur. Bunun doğuracağı yüksek sıcaklık problemine çözüm olarak cam imalatçı firmalar renksiz iki ince cam tabakası arasına altın veya gümüş metalden mikron mertebesinde film sıvayarak güneşin görünür dalga boyundaki ışınlarını geçiren fakat enfraruj ışınlarını yansıtan camlar geliştirmişlerdir. Bunun maliyeti ise normal cam maliyetinin % 50 üzerindedir.
Cw değerini azaltma çalışmalarının sonucu olarak şu söylenebilir : Geliştirilen farklı önlemler sayesinde direnç kaybı oldukça düşürülebilmiştir ve hatta daha da düşürülebilir ancak bu amaç için uygulanacak ilave önlemlerin doğurabileceği maliyet artışı cw değerinin küçültülmesi sonucu ortaya çıkacak avantajı aşacağından bu gibi önlemler şimdilik sadece deneme, geliştirme ve yarış gibi özel amaçlı araçlara uygulanabilmektedir. Binek otolarında cw değeri 0.25 ile 0.6 arasında değişirken bu tür numunelerde cw değeri 0.20'ye düşebilmektedir.
Bu konuda rekor 0.182 ile Mercedes'in C111 serisinin 1985'te geliştirdiği C111/4 modelindedir. Zaman değerlerini alt üst 1936 yapımı geliştirilmiş Mercedes W125 0.20'lik cw değeri ile damla formuna en yakın araçlardan biridir.
Otomobil Üzerinde Oluşan Kaldırma Kuvveti

Tayfun veya hortum gibi şiddetli rüzgarların tehlikeli olmalarının bir nedeni çok alçaktan eserek yukarıya doğru basınç oluşturup herhangi bir kütleyi havaya savurmasıdır. Benzer bir etki de hızlı kullanılan otomobillerde oluşmaktadır. Bu etki aracın üstünde oluşan emme, altında oluşan kaldırma kuvvetiyle daha çok artmaktadır.
Yüksek hızlı araçlarda aracın üst kaporta yüzeyinin kambur olması doğrusal akım karakteristiği taşıyan hava akımının ( V ) bu bölgede eğrilik sebebiyle hareket yönüne dik bir hız bileşeni kazanmasına ( V2 ) neden olur. Böylece yeni bileşen sayesinde daha büyük değere sahip bir bileşke hız vektörü ( Vb ) ortaya çıkar.
Hızdaki artışa paralel olarak aracın üstündeki basınç düşer. Aracın üstünde oluşan basınç düşmesi araca yukarıdan emme etkisi yapar. Bu etki oluşurken bir yandan da aracın altından giren hava aracı yukarıya kaldırmak için basınç uygulamaktadır. Bu kaldırma ve emme kuvvetleri aracın tekerleklerindeki ağırlık kuvveti etkisini azaltarak kumandanın zorlaşmasına bilhassa viraj halinde aracın kolaylıkla savrulmasına ve hatta yerden havalanıp takla atmasına neden olur. Bu sebeple yarış otomobillerinin alt yapısına eğrilik verilerek yere basma kuvvetini artırmaya çalışılmıştır. Buna rağmen tam bir başarı sağlanamamıştır. Şöyle ki: olanca hızıyla giden bir yarış arabasını rüzgar piste adeta yapıştırır, öte yandan arabanın karoseri rüzgar direncini asgariye indirecek şekilde biçimlendirilmiştir. Rüzgar bir yandan arabayı piste yapıştırırken, öte yandan arabanın altında oluşan hava cereyanı bir karşı güç oluşturur.
Öndeki otomobile fazla yanaşan bir yarış arabasının üzerindeki rüzgar baskısı azalır, çünkü rüzgarın esas baskısını öndeki otomobil karşılar. arkadaki otomobilin sürati artar ancak ön tekerlerin piste olan teması zayıflar.
Bu durumda saatte 300 km hızla giden araç birdenbire açıkta kalıp esen rüzgarla karşı karşıya geldiğinde arabanın altından giren hava tekerlerin yerle olan temasını keser ve aracı havalandırır.
Normal binek araçlarında tehlike bu boyutlarda olmamaktadır yine de savrulma riski vardır. Porsche 1966'dan 1969'a kadar ürettiği 911 marka araçlarda ağırlık artırımı yaparak soruna pratik bir çözüm bulmuştur. Saatte 225 km hızla giden araçlarının ön tarafına döküm demir sağ ile sol tarafa birer akü koyarak aracın yere yapışmasını sağlamıştır. Teknik açıdan daha akıllıca çözüm ise spoiler kullanımı ile gelmiştir.
Kelime anlamıyla spoiler bozucu veya dağıtıcıdır. Yapılan laboratuvar araştırmalarında aracın üstünden akan hava akımının kaportayı terk ettiği arka bölüme konulan spoiler bu bölgenin arkasında oluşturduğu hız düşüşü ve buna bağlı olarak ortaya çıkan basınç artışının araca ilave itme kuvveti sağladığı veya diğer bir deyişle aracın hava direnç kaybını azalttığını ortaya koymuştur Aracın ön tarafına konulan spoilerin ise rüzgarı yönlendirerek yukarı doğru basınç yapmasını ve böylece otomobilin ön kısmının havalanmasını engellemektedir.
Uzay Yolu IX: İsyan

| --- | --- |
Uzay Yolu IX: İsyan
Star Trek İsyan film posteri
Yönetmen: Jonathan Frakes
Yapımcı: Rick Berman
Senarist: Michael Piller
Hikâye (eser):  Rick Berman  Michael Piller 
Uyarlama: Star Trek –Gene Roddenberry
Oyuncular:  Patrick Stewart  Jonathan Frakes  Brent Spiner  LeVar Burton  Michael Dorn  Gates McFadden  Marina Sirtis  F. Murray Abraham  Donna Murphy  Anthony Zerbe 
Müzik: Jerry Goldsmith
Görüntü yönetmeni: Matthew F. Leonetti
Kurgu: Peter E. Berger
Dağıtıcı: Paramount Pictures
Çıkış tarih(ler)i: 11 Aralık 1998 (1998-12-11)
Süre: 103 dk
Ülke: Amerika Birleşik Devletleri
Dil: İngilizce
Bütçe: $70 milyon
Hasılat: $117.8 milyon
Önceki film: Uzay Yolu VIII: İlk Temas
Devam filmi: Uzay Yolu X: Nemesis
Uzay Yolu IX: İsyan İngilizce:Star Trek: Insurrection Jonathan Frakes'in yönettiği 1998 Amerikan bilimkurgu filmi. Star Trek film serisinin dokuzuncu filmidir. Star Trek: The Next Generation rolünü üçüncü olarak seçti. F. Murray Abraham, Donna Murphy ve Anthony Zerbe baş rollerde yer aldılar. Filmde, USS Enterprise-E'nin mürettebatı, Bahai ırkının gençleştirici özellikleri ve yaşadıkları barışçıl gezegeni ele geçirmek için Son'a olarak bilinen bir ırkın yaptıkları komployu keşfettikten sonra Yıldız Filosu'na karşı isyan ediyor.
Paramount Pictures, Star Trek: First Contact'ın (1996) ardından hızlı bir değişiklik istedi. Yapımcı Rick Berman, Michael Piller'den hikâye fikirlerinden yarattığı bir sonraki bölümün senaryosunu yazması istendi. Hikâyenin ilk taslaklarında Romulanlar vardı ve Son'a ve Ba'ku halkı üçüncü taslakta tanıtıldı. Ira Steven Behr senaryoyu inceledikten sonra, Piller onu revize etti ve Jean-Luc Picard için romantik bir ilgiyi içeren bir alt bölüm ekledi. Filmin sonu, test gösterimlerinin ardından tekrar gözden geçirildi. Uzayı gösteren özel efektler tamamen bir Star Trek filmi için  bilgisayar ortamında yeniden oluşturdu. Ba'ku köyü California, Sherwood Gölü'nde tam olarak inşa edildi, ancak hava şartlarından hasar gördü. Star Trek: Voyager ve Star Trek: Deep Space Nine televizyon dizilerinden setler yeniden kullanıldı. Michael Westmore yeni yabancı ırkların makyajını yaptı ve Robert Blackman Yıldız Filosu elbisesi üniforma tasarımlarını revize etti. Sanja Milkovic Hayes, Ba'ku köyü için, birlikte pişirilen ve yapıştırılan selüloz elyaflarından kostümler yarattı.
Uzay Yolu IX: İsyan, açılış hafta sonundaki en yüksek hasılat elde eden film oldu ve ABD ve Kanada’da 22,1 milyon dolara ulaştı. Film ABD ve Kanada'da 70.2 milyon dolar ve dünya genelinde 117.8 milyon dolar, diğer bölgelerde ise 42.4 milyon dolar hasılat elde etti. Filme verilen kritik tepkiler karışıktı; Patrick Stewart'ın performansı ve Jonathan Frakes'in yönlendirilmesi övgü alırken, diğer eleştirmenler bunu televizyon dizisinin genişletilmiş bir bölümü ile karşılaştırdı. Uzay Yolu IX: İsyan, hem Satürn Ödülü hem de Hugo Ödülü'ne aday gösterildi, ancak aldığı tek ödül Michael Welch'e Filmdeki Gençlik Ödülü'nü aldı.
Konusu

Teğmen Data, Ba'ku ırkını incelemek üzere görevdeyken, birden tuhaf davranışlar sergilemeye başlar ve tüm ekibi açığa çıkarır. Amiral Daugherty, Picard'a, Data'nın durdurulması emrini verir. Picard bunu, Data'ya zarar vermeden başarır. Sorunun ne olduğunu araştırırken, Son'a ırkının, Ba'ku gezegenini ve yaşam formlarını ele geçirmek üzere bir plan tasarladıklarının farkına varır.
Gine (madeni para)

Beş gine madeni para, James II, Büyük Britanya, 1688
Gine (/ˈɡɪniː/ ; genellikle gn. veya çoğul halde gns. olarak kısaltılır), 1663 ile 1814 yılları arasında Büyük Britanya'da basılan ve yaklaşık çeyrek ons altın içeren bir madeni paraydı. İsmi, paraların yapımında kullanılan altının büyük bir kısmının temin edildiği Batı Afrika'daki Gine bölgesinden gelmekteydi. İngilizlerin makine ile bastığı ilk altın sikkesi olan gine, başlangıçta sterlin cinsinden 20 şiline, yani bir pounda eşit bir değeri temsil ediyordu. Ancak altının gümüşe göre fiyatının yükselmesi, ginenin değerinin artmasına neden oldu ve zaman zaman otuz şiline kadar çıktı. 1717'den 1816'ya kadar değeri resmi olarak yirmi bir şilin olarak sabitlendi.
1816'daki Büyük Para Yenileme sürecinde, gine tedavülden kaldırıldı ve yerine nominal değeri bir sterlin (1 £) olan ve 0,2354 ons saf altın içeren bir İngiliz altın parası "sovereign" getirildi. Büyük Para Yenileme'nin ardından, madeni paralar artık kullanılmamasına rağmen "gine" sözcüğü günlük dilde veya özel bir terim olarak kullanılmaya devam etti; gine terimi ayrıca bazı alanlarda bir hesap birimi olarak varlığını sürdürdü. Dikkat çekici kullanımlar arasında, genellikle gine cinsinden faturalandırılan profesyonel ücretler (tıbbi, hukuki, vb.), at yarışı ve tazı yarışı  ve koç satışı yer alıyordu. Her durumda bir gine, bir pound ve bir şiline (21 şilin, ondalık gösterimde £1.05) eşit bir miktarı ifade ediyordu.
III. George, "Spade" basımı, 1795
Kökeni

İlk gine 6 Şubat 1663 (361 yıl önce) (1663-02-06) üretildi; 27 Mart 1663 tarihli bir bildirge, madeni paraları yasal para birimi haline getirdi. Bir troy pound11⁄12 (0,9133) saf altın (ağırlıkça 22 ayar veya %0,9167 saflıkta)44+1⁄2 gine, her biri teorik olarak 129,438 grain (8,385 gram taç altını, 7,688 gram saf altın veya 0,247191011 ozt (troy ons) saf altın) ağırlığındadır.
Madeni paranın değeri başlangıçta yirmi şilin (bir pound) idi, ancak Kral II. Charles döneminde altın fiyatlarındaki artış, piyasada primle işlem görmesine neden oldu. Altının fiyatı, özellikle sıkıntılı dönemlerde artmaya devam etti ve 1680'lere gelindiğinde sikkenin değeri 22 gümüş şilin seviyesine ulaştı. Nitekim Samuel Pepys, 13 Haziran 1667 tarihli günlük kayıtlarında 1 ginenin fiyatının 24 ila 25 şilin civarında olduğunu kaydetmiştir.
Madeni paranın 1 in (25,4 mm) olan çapı II. Charles'ın saltanatı boyunca devam etti ve ortalama altın saflığı da (bir önceki yıl üretilen madeni paraların örnekleri üzerinde 1773'te yapılan bir analize göre) 0,9100 idi. "Gine" madeni paranın resmi adı değildi, ancak erken dönem madeni paraları üretmek için kullanılan altının çoğunun geldiği, Batı Afrika kıyılarında Gine Körfezi boyunca uzanan bölgenin geleneksel adına (büyük ölçüde modern Gana) atfen "Gine" olarak anılıyordu.
Madeni para 1663 ile 1684 yılları arasında her yıl üretildi. 1663'ten 1665'e kadar ve 1668'de bazı madeni paraların üzerinde bir fil figürü yer alıyordu. 1674 veya 1675'ten itibaren basılan diğer madeni paralarda ise üzerinde howdah (fil sırtına yerleştirilen taşıma sepeti) bulunan bir fil figürü bulunuyordu.  Fil figürü, howdah'lı veya howdah'sız olarak, Kraliyet Afrika Şirketi'nin (RAC) amblemiydi. Bu şirket, 1672'den 1698'e kadar Afrika ile yapılan İngiliz ticaretinde köle, altın ve diğer mallar üzerinde tekel hakkı almıştı. RAC tarafından Afrika'dan ithal edilen altından yapılan madeni paralarda, hükümdarın başının altında fil amblemi yer alıyordu.
Galeri

William ve Mary
I. George (çeyrek gine)
II. George (iki gine)
II. George
II. George (yarım gine)
III. George
III. George, "Spade" basımı, 1798
III. George (yarım gine)
III. George (yarım gine)
III. George (üçüncü gine)
X ışını

Başlığın diğer anlamları için Röntgen sayfasına bakınız.
1896'da Wilhelm Röntgen tarafından oluşturulan, eşi Anna Bertha'nın elinin X ışını görüntüsü
X ışınları veya Röntgen ışınları, 0,125 ile 125 keV enerji aralığında veya buna karşılık, dalgaboyu 10 ile 0,01 nm aralığında olan elektromanyetik dalgalar veya foton demetidir. 30 ile 30.000 PHz (1015 hertz) aralığındaki titreşim sayısı aralığına eşdeğerdir. X ışınları özellikle tıpta tanısal amaçlarla kullanılmaktadırlar. İyonlaştırıcı radyasyon sınıfına dahil olduklarından zararlı olabilirler. X ışınları 1895'te Wilhelm Conrad Röntgen tarafından Crookes tüpü (Hittorf veya Lenard tüpleri ile de) ile yaptığı deneyler sonucunda keşfedilmiştir. Klasik fizik sınırları içinde, X-ışınları aynı görünür ışık gibi bir elektromanyetik dalga olup, görünür ışıktan farkı düşük dalga boyu, dolayısıyla yüksek frekansları ve enerjileridir. Morötesi'nin ötesidir. X Işınlarının ötesi ise Gama ışınları'dır.
Röntgen ışınları ışığa benzeyen fakat gözle görülmeyen, oldukça delici özellikli bir salınımdır. X ışını tabirini (Almanca: X Strahlung, günümüzde Röntgenstrahlung) ilk olarak bu ışınları keşfeden fakat özelliklerini tam bulamayan Wilhelm Conrad Röntgen, “bilinmeyen” anlamında kullanmıştır. Röntgen ışınlarının elektromanyetik radyasyon spektrumunun bir kısmı olduğu, bugün artık bilinmektedir. Bu ışınların dalga boyu 10−9 ile 10−11 cm arasındadır. Dalga boyu gözle görülen ışığınkinden kısadır.
X ışınları elektromanyetik dalga kimliğinde oldukları ve kutuplanma özelliği taşıdığı ilk olarak Charles Glover Barkla (1906) tarafından kanıtlanmıştır. X-ışınları demeti; karbon, alüminyum ve kükürt bloklarından oluşan bir saçıcı ortama gönderilmektedir. Saçıcı ortamın elektronları, üzerine gelen X ışınlarının elektrik alan vektörünün etkisiyle titreşerek aynı frekansta elektromanyetik dalgalar yayınlar. X ışınları xy düzleminde paralel elektrik alan vektörü bulundurur. 0x doğrultusunda saçılmaya başlayan X ışınları yalnızca 0y doğrultusunda titreşen elektrik alan vektörüne sahiptir ve böylelikle kutuplanmıştır.
Tarihçe

8 Kasım 1895'te Alman fizik profesörü Wilhelm Röntgen, Lenard tüpleri ve Crookes tüplerini denerken röntgen ışınlarına tökezledi ve bunları incelemeye başladı. İlk raporunu "Yeni bir ışın türünde: Bir ön iletişim" başlığı altında yazdı ve 28 Aralık 1895'te Würzburg Fiziksel-Tıp Derneği dergisine sundu. Bu, röntgen filmleri üzerine yazılmış ilk makaleydi. Röntgen, radyasyondan bilinmeyen bir radyasyon türü olduğunu belirtmek için "X" olarak bahsetmiştir. İsim sıkışmış olsa da (Röntgen'in büyük itirazları üzerine) birçok meslektaşı onlara Röntgen ışınları demeyi önerdi. Almanca, Macarca, Danca, Lehçe, Bulgarca, İsveççe, Fince, Estonca, Rusça, Japonca, Felemenkçe, Gürcüce, İbranice ve Norveççe de dahil olmak üzere birçok dilde hâlâ bu ışıklardan Röntgen olarak bahsedilmektedir. Röntgen, keşfi için kendisinin ilk Nobel Fizik Ödülü'nü aldı.
Keşfinin çelişkili açıklamaları var, çünkü Röntgen ölümünden sonra laboratuvar notlarını yakmıştı; ancak bu biyografileri muhtemelen yeniden inşa edildi: Röntgen, siyah kartona sarılmış bir Crookes tüpünden katot ışınlarını araştırıyordu. böylece baryumdaki görünür ışık, baryum platinosiyanit ile boyanmış bir flüoresan ekran kullanılarak karışmaz. Yaklaşık 1 metre uzaklıktaki ekrandan hafif yeşil bir parıltı fark etti. Röntgen, tüpten gelen bazı görünmez ışınların ekranın parlamasını sağlamak için kartondan geçtiğini fark etti. Masasındaki kitap ve kağıtlardan da geçebileceklerini buldu. Röntgen kendini bu bilinmeyen ışınları sistematik olarak araştırmaya attı. İlk keşfinden iki ay sonra makalesini yayınladı.
El mit Ringen (Yüzüklü El): Wilhelm Röntgen'in eşinin elindeki ilk "tıbbi" röntgeni 22 Aralık 1895'te çekilmiş ve 1 Ocak 1896'da Freiburg Albert Ludwigs Üniversitesi Fizik Enstitüsü'nden Ludwig Zehnder'e sunulmuştur.
Röntgen, X-ışınları nedeniyle oluşan foğrafik bir plaka üzerinde karısının elinin bir resmini çektiğinde tıbbi kullanımlarını keşfetti. Karısının elinin fotoğrafı, X-ışınları kullanan bir insan vücudu parçasının ilk fotoğrafıydı. Resmi görünce "Ölümümü gördüm" dedi.
Özellikleri

X-ışını fotonları atomları iyonize edebilecek ve molekuler bağları kırabilecek enerjiye sahiptir. Bu da X-ışınlarını, canlı dokuya zararlı olan iyonlaştırıcı radyasyon sınıfına sokar. Kısa sürelerde maruz kalınan yüksek dozda X-ışını, radyasyon hastalığına sebep olurken, düşük dozlarda uzun süreler maruz kalınan X-ışınları kanser riskini arttırır. Fakat tıbbi X-ışını görüntülemesinde, faydalar potansiyel zararlara üstün gelir. Ayrıca kullanılan dozlar dikkatlice kontrol edilir.
X-ışınlarını genel olarak yumuşak, gevrek ve sert X-ışınları olarak üç sınıfa ayırmak mümkündür. Yumuşak X-ışınları yaklaşık 100 ile 2000 eV arasında enerjilere sahipken, gevrek X-ışınları 2-8 keV ve sert X-ışınları 8 keV ve yukarısında enerjilere sahiptir (gevrek (ing. tender) X-ışınları terimi bazı kaynaklarda kullanılırken bazı kaynaklarda kullanılmaz. Ayrıca bu enerji aralıkları hakkında üzerinde anlaşılmış kesin bir geçiş bulunmamaktadır). Sert X-ışınları oldukça kalın malzemelerin icinden rahatlıkla geçebilirler. Bu sebeple tıbbi ve güvenlik uygulamalarında sıklıkla kullanılırlar.
X-ışınlarının Madde ile Etkileşimi

Farklı enerjilerdeki X-ışınlarının madde ile etkileşimi farklı şekillerde gerçekleşir. Bunun nedeni de maddelerin kompleks kırılma indislerinin, frekansa (foton enerjisine) ve atomların iyonizasyon enerjilerine bağlı olmasıdır. Kompleks kırılma indisi X-ışınları için şu şekilde tanımlıdır:
n=1-\delta -i\beta ,
Burada δ kırılım indisinin reel kısmındaki düşüşü, β ise madde içinden geçerken gerçekleşen şiddet kaybını tanımlar.
X-ışınlarının Oluşumu ve Üretimi

X ışınları, hızla hareket eden elektron akımının hedefteki materyalin atomları ile etkileşimi sonucu oluşur. elektronlar hedefle etkileşime girdiğinde, aniden yavaşlar ve kinetik enerjilerinin %1 x ışınına dönüşür (%99 ısı olarak kaybedilir).[kaynak belirtilmeli]
X-ışını üretimi için gerekli üç eleman vardır:
1) Elektron kaynağı
2) Elektronların çarpacağı bir hedef
3) Elektronları hızlandıracak bir yol
Kullanım Alanları

Tıp sanayi, medikal görüntülemede kullanılır. Röntgen ışını olarak da bilinir ve radyolojik görüntülemede tanıya yardımcı olarak kullanılır.
Ayrıca tüm havalimanlarında ve tüm alışveriş merkezlerinde güvenlik amacıyla kullanılmaktadır.
Wilhelm Conrad Röntgen
X-ışınları üretmenin bir yolunun şematik gösterimi
Tony Costa

| Tony Costa |
| --- | --- |
Doğum: Antone Charles Costa 02 Ağustos 1944(1944-08-02) Cambridge, Massachusetts, ABD
Ölüm: 12 Mayıs 1974 (29 yaşında) Walpole, Massachusetts, ABD
Ölüm nedeni: Asarak intihar
Suçlama(lar): 2 cinayet
Ceza: Ömür boyu hapis
Kaçış: 1968
Kaçış sonu: 1969
Yerleşke: Amerika Birleşik Devletleri
Kurbanlar: 4-8 kişi
Antone Charles "Tony" Costa (2 Ağustos 1944 - 12 Mayıs 1974), 1969'da Truro kasabasında seri cinayetler işleyen Amerikalı marangoz.
1969 cinayetleri

Bölge avukatı Edmund Dinis, tüm cesetlerin kalplerinin çıkık olduğunu ve cesetlerde diş izlerinin bulunduğunu açıklamıştır. Ayrıca cesetlerin eklemlere kadar parçalara ayrıldığı belirtilmiştir. Bu iddialar Massachusetts eyaletinde ve uluslararası medyada büyük ses getirmiştir.
Costa; Bonnie Williams, Barbara Spaulding, Sydney Monson, Susan Perry, Patricia Walsh ve Mary Anne Wysocki adlarındaki yedi kadın cinayetinden suçlanmış ancak Walsh ve Wysocki cinayetlerinden suçlu bulunmuştur. 8 Şubat 1969'da Patricia Walsh ve Mary Anne Wysocki'nin cesetlerini arayan polis, bir önceki İşçi Bayramı'ndan beri kayıp olan Susan Perry'nin cesedine rastlamıştır.
Sekiz parçaya bölünmüş bir şekilde bulunan Perry'nin cesedinden bir ay sonra, Wysocki'nin cesedi kafası ve gövdesi ayrı ayrı gömüşmüş bir şekilde bulunmuştur. Kısa bir süre sonra Walsh ve Wysocki'nin cesetlerinin kalan parçaları, Costa'nın marijuana yetiştirmek için kullandığı bir bahçede gömülü halde çıkmıştır. Bu bahçe, yazar Leo Damore'un bu olayla ilgili yazdığı suç konulu In His Garden kitabının ismine esin kaynağı olmuştur.
Yargılanması ve hapis

12 Haziran 1969'da Costa, üç cinayetten suçlanmıştır. Mayıs 1970'te Mary Ann Wysocki ve Patricia Walsh cinayetlerinden hüküm giymiştir ve ömür boyu hapis cezasında çarptırılmıştır. Hapse girdikten dört sene sonra hücresinde kendisini asarak intihar etmiştir.
Evrimin kanıtları

Evrimin kanıtları ve canlıların ortak atadan geldiği, bilim insanlarının uzun yıllar boyunca çeşitli alanlar ve disiplinlerde canlıların akrabalık derecesi ve ortak kökenine dair çalışmalarda ortaya çıkarılmış olup bu kanıtlar, evrimsel süreçlerin meydana geldiğini göstererek evrimin bir olgu olarak gerçekliğini doğrulamış ve Dünya üzerindeki yaşamın türlülük ve çeşitliliğine neden olan doğal süreçler hakkında bir bilgi zenginliği sağlamıştır. Bu kanıtlar, yaşamın zaman içinde nasıl ve neden değiştiğini açıklayan ve bilimsel bir kuram olan modern evrimsel sentezi desteklemektedir. Evrimsel biyologlar, test edilebilir varsayımlarda bulunup hipotezleri test ederek ve nedenlerini açıklayan ve gösteren kuramlar geliştirerek ortak atayı belgelerler.
Organizmaların DNA dizilerinin karşılaştırması, filogenetik olarak birbirlerine yakın olan organizmaların filogenetik olarak birbirlerine uzak olan organizmalara kıyasla gen dizilerinde daha yüksek derecelerde benzerlikler gösterdiklerini ortaya koymuştur. Ortak ataya dair daha fazla kanıt, psödogenler gibi kalıcı bir dejenerasyona uğrayarak işlevlerini yitirmiş genlerin çalışmayan evrimsel akrabaları olan ve organizmaların yakın akrabalarında da bulunan DNA bölgelerindeki gen kalıntılarından gelir.
Evrimsel süreçler hem doğada hem de laboratuvar ortamında birçok defa gözlemlenmiş olup yakın zamanda gerçekleşen yeni türleşme olayları da tespit edilmiştir. Canlı türlerinde yeni özelliklerin gelişimi ve ortaya çıkması rastlantısal oluşan mutasyonlar aracılığıyla açıklanmıştır. Tür içi ve türler arası düzeyde oluşan evrim gerçeği, deneysel olarak da kanıtlanmış olup türleşme süreçleri doğada da gözlemlenmektedir.
Fosiller canlıların jeolojik devirlerdeki evrimsel gelişmelerini gösterdiği için önemli olup paleontologlar yaşamın evrimsel tarihi hakkında bilgi edinmek için fosilleri inceler. Modern türler arasındaki benzerlik derecesi canlı organizmaların yapılarının, genomlarının ve embriyo gelişimlerinin karşılaştırılmasıyla tespit edilir. Evrime dair ek veriler, biyocoğrafya alanındaki bitki ve hayvanlar ile onların coğrafi dağılım kurallarının incelenmesiyle elde edilir. Tüm bu veriler toplanarak tek bir resim halinde evrimsel hayat ağacını oluşturur.