Alfred Hugenberg
Kutuplaşma politikaları > Young Planı'na muhalefet ve Nazilerle çalışma

Hugenberg, Weimar Cumhuriyeti'nin düşmanlarının her zaman dediği gibi "Sistemi" yıkmak için büyük bir stratejiye sahipti. Hugenberg, Alman siyasetinin iki bloğa bölüneceği kutuplaşma siyasetine inanıyordu: lideri olarak kendisini gördüğü sağcı "nasyonal" blok ve Sosyal Demokratlar ve Komünistlerden oluşan Marksist sol. Hugenberg, kutuplaştırma stratejisinin bir parçası olarak, Almanya'daki tüm merkez partilerin seçimlerde gerilemesine yol açmayı amaçladığı "nasyonal" bloğun ya yanında ya da karşısında olunabilecek bir durum yaratmak için ayrılıkçı konuları ele almayı ve bunları son derece kışkırtıcı bir şekilde sunmayı amaçlıyordu. Leopold, Hugenberg'in "siyasi meseleleri basit, felsefi bir ayrıştırma açısından tartıştığını - bir insan ya ulustan yanadır ya da ona karşıdır" notunu düşmüştür. Hugenberg 1929'da planladığı kutuplaşma siyasetini özetleyen bir notta "kader sadece zayıflar ve hastalar içindir. Güçlü, sağlıklı insan kendi kaderini ve ulusunun kaderini kendi iradesiyle tayin edebilen insandır." Hugenberg, kutuplaştırma stratejisi olarak adlandırdığı Almanca: Sammlung, romanize: bir araya getirme stratejisini kasıtlı olarak izlerken, onu başarılı bir medya patronu yapan aynı becerilerin Weimar Cumhuriyeti'ni yıkacağına inanıyordu. Bu kutuplaştırmanın bir parçası olarak, DNVP'yi hedeflerini ilerletmek için Almanca: Reichstag içinde çalışan bir partiden - ki DNVP Westarp döneminde aşağı yukarı böyle bir parti haline gelmişti - "Sistem"in yıkılması için çalışacak bir harekete dönüştürmeyi planlıyordu. Hugenberg başlangıçta anayasal reform konusunu takoz konu olarak tasarlamıştı, ancak 1929 baharında bunu çoğu insan için "çok muğlak" olduğu gerekçesiyle bıraktı ve tazminatlara ilişkin Young Planına karşı çıktı.
Weimar anayasasında yer alan ve yeterli sayıda kişinin talep eden bir bildirgeyi imzalaması halinde referanduma gidilmesine izin veren bir maddeden yararlanan Hugenberg, Haziran 1929'da Sosyal Demokrat Şansölye Hermann Müller liderliğindeki "büyük koalisyon" hükûmetinin itibarını sarsmayı amaçlayan Young Planına ilişkin bir referandum için imza toplamaya karar verdi. Hugenberg ve gazeteleri, son derece duygusal ve içgüdüsel bir dil kullanarak, aslında tazminatları azaltan Young Planını, Almanya'daki yaşam standartlarını "Asyatik" bir yoksulluk seviyesine düşürecek "çocuklarımızın çocukları" için bir tür "mali kölelik" olarak mümkün olan en keskin terimlerle sundu (o zamanlar "Asyatik" yoksulluk terimi, bugün Üçüncü Dünya yaşam standardı olarak adlandırılan şeye atıfta bulunuyordu). Hugenberg, Young Planı'nın referanduma sunulması için bastırmak suretiyle Müller'in "büyük koalisyon" hükûmetini Young Planı'nı savunmaya zorlarken, bir muhalefet lideri olarak Hugenberg de şansölye olması halinde neler yapacağına dair abartılı vaatlerde bulunma konusunda kendisini çok daha özgür hissetmekteydi ve kendisi görevde olduğu takdirde Almanca: Reich'ın hiçbir tazminat ödemeyeceğini iddia etmekteydi. O dönemde bile, Hugenberg'in makamın yüklerinden arınmış bir muhalefet lideri olarak statüsünün ona Young Planına "gerçekçi bir alternatif" önermeme lüksü tanıdığı yaygın olarak kabul ediliyordu. Bu durum özellikle de Fransız hükûmeti, Almanya'nın Young Planını kabul etmesi karşılığında Fransa'nın Rhineland'daki işgalini 1930 yazında, yani Versay Antlaşmasının öngördüğünden beş yıl önce sona erdireceğini taahhüt etmiş olduğu için önem kazanıyordu. O dönemde Hugenberg'i eleştirenler, Young Planı'nın reddedilmesi halinde Fransa'nın Renanya'daki işgalinin 1935 yazına kadar devam edeceğini ve bunun Hugenberg'in reddedici stratejisinin hiçbir zaman üzerinde durmadığı bir yönü olduğunu vurgulamışlardı. Hugenberg'in stratejisi, öngördüğü "nasyonal bloğu" yaratmaya yönelik negatif bir stratejiydi; bu da "nasyonal bloğun" neyi başarmayı amaçladığına dair çok az tartışma yapılabileceği anlamına geliyordu, zira Alman sağında pozitif bir program için çok fazla bölünme vardı ve bunun yerine "nasyonal blok" neyi savunduğu yerine neye karşı olduğuyla birleştirilmeliydi.
Hugenberg Young Planına şiddetle karşıydı ve buna karşı çıkmak için Franz Seldte, Heinrich Class, Theodor Duesterberg ve Fritz Thyssen gibi isimlerin yer aldığı bir "Alman Vatandaşlarının Dilekçeleri için Reich Komitesi" kurdu. Hugenberg 9 Temmuz 1929'da Young Planına karşı kampanya yürütmek üzere Reich Alman İnisiyatifi Komitesini kurdu ve Hugenberg gazeteleri bunu en önemli siyasi gelişme olarak nitelendirdi. Hugenberg referandumu karşı devrimin başlangıcı olarak görüyor ve o dönemde kendisi sayesinde "tek bir hedef bilen bir cephenin ortaya çıktığını yazıyordu: [1918] devriminin nasıl aşılabileceği ve Almanların yeniden özgür insanlardan oluşan bir ulus haline nasıl getirilebilecekleri." Hugenberg bu hedefe ulaşmak için Scherl şirketinden isteğe bağlı harcamalar için 551.000 Reichsmark ve "özel amaçlar" için 400.000 Reichsmark daha aldı ve bunların tamamını referandum için harcadı. Ancak Hugenberg, DNVP'nin ve seçkin müttefiklerinin planın reddedilmesi için yeterli halk desteğine sahip olmadığının da farkındaydı. Bu nedenle Hugenberg, Plan'a karşı halkın duygularını kamçılamak için kullanabileceği, çalışan sınıflar arasında desteği olan bir nasyonaliste ihtiyacı olduğunu hissetti. Adolf Hitler tek gerçekçi adaydı ve Hugenberg, Nazi Partisi liderini kendi yoluna çekmek için kullanmaya karar verdi. Sonuç olarak, Nazi Partisi kısa süre içinde hem parasal bağışlar hem de daha önce Hitler'i büyük ölçüde görmezden gelen veya onu sosyalist olarak suçlayan Hugenberg'in sahip olduğu basının olumlu haberleri açısından Hugenberg'in cömertliğinin alıcıları haline geldi. Hugenberg'e karşı derin bir nefret besleyen Joseph Goebbels, başlangıçta ittifak nedeniyle Hitler'den ayrılmaktan özel olarak bahsetmiş, ancak Hugenberg kampanyanın propagandasını Goebbels'in yürütmesini kabul ederek Nazi Partisinin Hugenberg'in medya imparatorluğuna erişimini sağlayınca fikrini değiştirmiştir.
Young Planı karşıtı yasa tasarısının referanduma sunulması için önerilen "Alman Halkının Köleleştirilmesine Karşı Yasa" (daha yaygın olarak "Özgürlük Yasası" olarak bilinir) teklifinde yer alan ve Young Planına oy veren Reichstag üyelerinin ve ödeneği teslim eden memurların hapse atılmasını öngören meşhur dördüncü paragraf, Hitler tarafından eklenmiş ve seçmenleri çekeceğine inanan Hugenberg tarafından kabul edilmişti. "Özgürlük Yasası "nın dördüncü paragrafı DNVP'yi ikiye böldü. Westarp ve diğer bazı DNVP Reichstag üyeleri dördüncü paragrafın çok ileri gittiğini savunarak muhalefet ederken, Reich Alman Sanayi Derneği, Hugenberg'in derneğin kendisini desteklemesini sağlama çabalarına rağmen tarafsızlığını ilan etti. Albert Vögler ve Fritz Thyssen gibi birkaç sanayici "Özgürlük Yasası"nı destekledi, ancak çoğunluk ekonomik istikrar vaat ettiği için Young Planı'nı tercih ederek karşı çıktı; dernek bölünme riskini almak yerine 20 Eylül 1929'daki bir toplantıda tarafsızlığını ilan etti. 24 Eylül 1929'da Berlin Spor Sarayı'nda düzenlenen devasa bir mitingde, Alman Halkının Köleleştirilmesine Karşı Reich Komitesi'nin dört lideri, yani Hugenberg, Hitler, Seldte ve Class, "Alman Halkının Köleleştirilmesine Karşı Yasa" kampanyasını resmen başlattı. 30 Kasım 1929'da "Özgürlük Yasası" Almanca: Reichstag'ın önüne geldiğinde, 14 DNVP temsilcisi çekimser oy kullanırken, 3'ü dördüncü paragrafla ilgili endişelerini gerekçe göstererek "Özgürlük Yasası"na karşı oy kullandı. Hugenberg parti içi disiplini sağlamaya çalıştığında, 12 DNVP temsilcisi onun liderliğini protesto ederek partiden ayrıldı. Hugenberg gazeteleri "Özgürlük Yasası"nı desteklemek için her şeyi yaptı, destek manşetleri attı, ancak referandum yapıldığında, sadece 5.538.000 Alman "Özgürlük Yasası" için evet oyu verdi, bu da yasanın geçmesi için yeterli değildi.