Safra kesesi
Tarihçe

Safra kesesi ve safra yollarının tasvirleri, MÖ 2000'de Babilliler, MÖ 200'de ise Etrüskler tarafından üretilmiş eserlerde bulunmuş ve dini ibadet ile ilişkilendirilmiştir.
Safra kesesi hastalıkları antik çağlardan beri insanlarda kaydedilmiştir. MÖ 1500 civarında ölmüş Tebesli Prenses Amenen'in mumyasında safra taşları bulunmuştur. Bazı tarihçiler, Büyük İskender'in ölümünün akut bir kolesistit atağı ile ilişkili olabileceğine inanmaktadır. Safra kesesinin varlığı ise ilk 5. yüzyılda kaydedilmiş olup, ancak nispeten yakın zamanlarda, özellikle son 200 yılda organın görevi ve ilgili hastalıkları belgelenmiştir.
Safra taşlarına dair ilk açıklama ve tanımlamalar Rönesans'ta görülür. Durumun tarihte bu kadar geç belgelenmesi, eski insanların tahıl ve sebze ağırlıklı, daha az et içeren diyetleri sonucunda düşük safra taşı oranlarına sahip olmaları ile bağdaşlaştırılmıştır. 1506 yılında Anthonius Benevinius, safra taşı ve taşların yol açtığı semptomlar arasında bağlantı kuran ilk kişi oldu. Courvoisier, 1890'da birkaç vakayı inceledikten sonra Courvoisier kanununun temelini oluşturan, büyümüş, hassas olmayan bir safra kesesinin yol çatığı sarılığın, safra taşları sonucunda oluşmasının mümkün olamayacağını belirtti.
Safra taşlarının cerrahi olarak çıkarılması (kolesistolitotomi), taşları kendiliğinden oluşmuş bir safra fistülü yoluyla çıkaran doktor Joenisius tarafından ilk defa 1676'da ortaya konuldu. 1867'de Stough Hobbs, kaydedilmiş ilk kolesistostomi ameliyatını gerçekleştirdi, ancak bunun gibi bir işlem Fransız cerrah Jean Louis Petit tarafından 19. yüzyılın ortasında, Hobbs'dan daha önce tanımlanmıştır. Alman cerrah Carl Langenbuch ilk kolesistektomiyi 1882'de bir kolelitiazis hastası üzerinde gerçekleştirdi. Bundan önce, ameliyat safra kesesi taşlarının drenajı için bir fistül yaratmaya odaklanmaktaydı, ancak Langenbuch incelediği diğer birçok memeli türünde safra kesesi bulunmadığı için insanların da kese olmadan hayatta kalabileceğine inanıyordu.
Cerrahi olarak safra kesesinin mi, safra taşlarının mı çıkarılmasının tercih edilmesi gerektiği 1920'lere kadar tartışmalı bir konuydu, ancak bu tarihten sonra tıp dünyasında safra kesesinin çıkarılmasının tercih edilmesi gerektiği düşüncesi hakim oldu. 20. yüzyılın ortalarından sonra safra kesesini görüntülemek için kontrast madde ve BT taramaları gibi tıbbi görüntüleme teknikleri kullanımı yaygınlaştı. 1985 yılında ilk laparoskopik kolesistektomi Erich Mühe tarafından gerçekleştirildi, ancak bu ameliyat türü genellikle Fransız cerrahlar Phillipe Mouret ve Francois Dubois'nin sırasıyla 1987 ve 1988'de yaptıkları operasyonlara atfedilir.
1. Safra yolları: 2. İntrahepatik safra yolları, 3. Sol ve sağ hepatik kanallar, 4. Ortak hepatik kanal, 5. Sistik kanal, 6. Ana safra kanalı, 7. Vater kabarcığı, 8. Major duodenal papilla

9. Safra kesesi, 10–11. Karaciğerin sağ ve sol lobları. 12. Dalak. 

13. Yemek borusu. 14. Mide. 
15. Pankreas: 16. Aksesuar pankreas kanalı, 17. Pankreas kanalı.

18. İnce bağırsak: 19. Duodenum, 20. Jejunum

21–22. Sağ ve sol böbrek.

Resimde karaciğerin ön kısmı yukarı kaldırılmıştır (kahverengi ok).
Normal bir safra kesesi duvarının mikrografı. H&E boyaması.
Hepatik divertikülden, karaciğer, safra sistemi ve ventral pankreas oluşur.
Fare embriyosunda karaciğer ve safra sistemi gelişimi
Safra konsantrasyonu grafiği
Safra taşlarını gösteren 3 boyutlu bir görsel.
Laparoskopi esnasında safra kesesi
Safra kesesi adenokarsinomunun histopatolojik görüntüsü
Safra çamuru ve taşları (abdominal ultrasonografi).
Hong Kong'da ele geçirilmiş kaçak ayı safrası ürünleri
16. yüzyılda Çin'den bir safra kesesi tasviri
1896 yılından karaciğerin alt kısmını gösteren bir tasvir, Edward Bliss Foote.