stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Çeşme, İzmir
Tarihçe

Pausanias'a göre, Erythrai (Ildırı), Oğuz Boyundan gelen Türkleri tarafından kurulmuştur. MÖ 7. yüzyılda tiranlar tarafından yönetilen kent MÖ 560 tarihinde Lidya egemenliğine girmiştir. Kent, İskender tarafından özgürlüğüne kavuşturulana dek Pers egemenliğinde kalmıştır. Kentte yapılan arkeolojik çalışmalarda, MÖ 7. yüzyılın ikinci yarısına tarihlenen Athena Tapınağı ve Tiyatrosu açığa çıkarılmıştır.
Çeşme yöresi, 11. yüzyıl sonlarında Türk denizcisi Çaka Bey ile Türk egemenliğiyle tanışmıştır. Osmanlı egemenliğine geçişi, 14. yüzyıl sonlarındadır. Bilinen Osmanlı eserlerinden biri Çeşme Kalesi'dir. Çeşme ve çevresinde yapılan kazılarda elde edilen eserler Çeşme Kalesi içindeki müzede sergilenmektedir. Kaleye ek olarak bir de kervansaray bulunmaktadır.
1893 yılı Osmanlı nüfus sayımına göre Çeşme'de yaşayan kişi sayısı 30.702 idi.[kaynak belirtilmeli] Bu tarihte Çeşme nüfusunun %88'i yani 26.826 kişi Rumlardan oluşmaktaydı. Türklerin oranı ise %12 idi.
Coğrafya

Çeşme, İzmir ilinin batısında, Urla Yarımadası üzerinde yer alan bir ilçedir. İlçenin doğusunda Urla ilçesi; kuzeyinde, batısında ve güneyinde Ege Denizi bulunmaktadır. Batısında yer alan Sakız Adası ile arasında Sakız Boğazı yer alır. İlçenin deniz seviyesinden yüksekliği 5 metredir. Yüzölçümü 285 km²'dir.
Nüfus

| Yıl | Toplam | Şehir | Kır |
| --- | --- | --- | --- |
| 1927 | 9.979 | 3.214 | 6.765 |
| 1935 | 12.057 | 3.901 | 8.156 |
| 1940 | 12.433 | 4.292 | 8.141 |
| 1945 | 12.331 | 4.029 | 8.302 |
| 1950 | 12.336 | 3.699 | 8.637 |
| 1955 | 10.305 | 4.196 | 6.109 |
| 1960 | 9.752 | 3.712 | 6.040 |
| 1965 | 10.400 | 4.068 | 6.332 |
| 1970 | 10.186 | 3.940 | 6.246 |
| 1975 | 11.580 | 5.284 | 6.296 |
| 1980 | 13.888 | 6.451 | 7.437 |
| 1985 | 16.129 | 10.124 | 6.005 |
| 1990 | 29.463 | 20.622 | 8.841 |
| 2000 | 37.372 | 25.257 | 12.115 |
| 2007 | 27.796 | 17.950 | 9.846 |
| 2008 | 31.968 | 20.247 | 11.721 |
| 2009 | 32.475 | 20.455 | 12.020 |
| 2010 | 33.051 | 20.723 | 12.328 |
| 2011 | 33.931 | 21.394 | 12.537 |
| 2012 | 34.563 | 21.749 | 12.814 |
| 2013 | 35.965 | 35.965 | veri yok |
| 2014 | 39.243 | 39.243 | veri yok |
| 2015 | 39.243 | 39.243 | veri yok |
| 2016 | 40.312 | 40.312 | veri yok |
| 2017 | 41.278 | 41.278 | veri yok |
| 2018 | 43.489 | 43.489 | veri yok |
| 2019 | 44.363 | 44.363 | veri yok |
| 2020 | 46.093 | 46.093 | veri yok |
| 2021 | 48.167 | 48.167 | veri yok |
Not: Büyükşehir yasası nedeniyle köyler mahalle statüsüne geçtiğinden 2013'ten itibaren kır nüfusu tabloda yer almamıştır.
Ekonomi

İlçede ekonomik yapıyı turizm belirlemektedir. İç ve dış turizm açısından ülkenin sayılı merkezlerinden biridir. Yarımadanın ilk antik yerleşim yeri olan Ildır (Erythrai), ilçede yer almaktadır.
Kültür > Turizm > Çeşme Kalesi ve Müzesi

Çeşme'nin en çok ziyaret edilen tarihî eseri II. Beyazıt'ın yaptırdığı kale bugün müze olarak kullanılmaktadır. Çeşme kalesi ise, 1508 yılında Osmanlı Padişahı II. Beyazıt tarafından, Aydın Valisi Mir Haydar aracılığıyla, Mimar Ahmet oğlu Mehmet'e yaptırılmıştır. Kalenin ilk inşaatı tam deniz kıyısına yapılmıştır. Ancak, sonraki yıllarda denizin doldurulması sonucu bugünkü konumunu almıştır.
Kale ve liman, ticaret ve savaş gemilerini kötü hava koşullarına ve düşman saldırılarına karşı korumaktaydı. Kalenin güney kapısı, Osmanlı mimarisinin bütün özelliklerini taşımaktadır. Günümüze kadar çok iyi bir şekilde korunarak gelen kale içinde Çeşme Arkeoloji Müzesi yer almaktadır.
Çeşme Müzesi ilk defa 1965 yılında İstanbul Topkapı Müzesi'nden getirilen silahlarla silah müzesi olarak ziyarete açılmış olup, 1984 yılına kadar böyle devam etmiştir. Müzede bulunan silahlar salondaki aşırı nemden dolayı oksitlenerek bozulmaya başladığından, İzmir Arkeoloji ve Ödemiş müzelerine devredilmiştir. Aynı teşhir salonu düzenlenerek 1964 yılından beri devam eden Ildırı (Erythrai) antik şehrinde yapılan kurtarma kazılarından elde edilen eserler sergilenmektedir.
Kültür > Turizm > Kervansaray

1529 yılında Kanuni Sultan Süleyman tarafından yaptırılan iki katlı kervansaray, tipik Osmanlı dönemi kervansaraylarından biridir. Bir benzeri de Kuşadası'nda (Öküz Mehmet Paşa Kervansarayı) bulunan yapının mimarı, Ali Pabuççu'nun oğlu Ömer'dir. "U" biçiminde bir plana sahip olan yapının ortasında geniş bir avlu, bu avlunun çevresinde de dükkân, depo ve odalar yer almaktadır. Merdivenle birinci kata çıkılır, burası da biçim bakımından zemin katına benzer. Zamanında kervansarayın misafirleri özellikle yabancı tüccarlarmış. Bunlar mekanı ya hayvanlarıyla geceyi geçirebilecekleri bir konut ya da şehirlerde mallarını koyacak ve satacak bir yer olarak kullanırlarmış. Bu kervansarayın restorasyonu tamamlanmış olup günümüzde otel olarak hizmet vermektedir.
Erythrai, Çesme merkezine 27 km uzaklıkta küçük adacıkları olan güzel bir koyun üzerinde kurulmuştur. Arkeolojik kalıntılarda MÖ 3000'de Erythoros yönetiminde olan kolonistler tarafından kurulduğu anlaşılmaktadır. Şehrin kuruluşunu takiben bir süre krallıkla yönetildiği bilinmektedir. MÖ 7. yüzyılda İyon şehirleri arasında oluşturulan dini ve siyasi birlik olan "Panionion" a girmiş ve tarihteki on iki İyon kolonisinden biri olmuştur. Pers egemenliğinden kurtulmak için gerek Yunanistan'daki gerekse Anadolu'daki şehirler zaman zaman girişimlerde bulundukları bilinmektedir. Nitekim Erythrai de Yunan donanmasının yakılması ve başarısızlıkla sonuçlanan Lade Deniz Harbine (MÖ 494) katılmışlar ve daha sonra Attik-Delon Deniz birliğine de üye olmuşlardır. MÖ 4 yüzyılda Karia'daki Pers satrap Mausolos ile de dostane ilişkilerinin olduğu bilinmektedir. Öyle ki Erythrai'liler Mausolos'a duydukları şükran hissinin bir ifadesi olarak onun Tunç'tan yapılma, altın saçlı heykelini Agora'ya dikmişlerdi. Perslerle Mausolos dolayısıyla olan bu yakınlaşma, Erythrai'lilerle büyük ilişkileri bulunan Atameus Kralı Hermias'ın MÖ 345'te Perslere karşı harekete geçmesiyle bozulmuştur. Erythrai otonomisini kaybetmiş, ancak MÖ 334'te İskender'in şehri almasıyla bağımsızlığa kavuşmuştur. Erythrai hakkında milattan sonraki asırlara yönelik pek bilgi bulunamamaktadır. Önemini yitirdiği için, Bizans egemenliğinde köy hüviyetine girmiştir. On birinci asra kadar Ephesos metropolitine bağlı piskoposluk şeklinde görülen Ertyhrai'nin Çaka Bey'den sonra Türk egemenliğine girdiği bilinmektedir. Kesin olarak Türk egemenliğine girdiği 1336'dan sonra Erythrai, Erythre, Rhtrai, Lythri şeklinde isim değişikliklerine uğrayan bu yerleşim yeri, 16.yüzyıldan sonra İlderen ve Ildırı halini almıştır.
Ildırı'da gözle görülen kalıntıların başında şehir surları gelir. Bunun yanında akropolis, kuzeyinde tiyatro ve yapılan kazılarda ortaya çıkan Hellenistik ve Roma Döneminden kalma villa yapıları, Arkaik Döneme ait Athena tapınağı, Bizans döneminde inşa edilmiş kilise, Cennettepe olarak adlandırılan yerde Roma villası ve mozaikleri, Geç Roma-Bizans Döneminde inşa edilmiş hamam yapısı görülebilir. Ildırı antik şehrinde yapılan kazı ve araştırmalar sonucunda ortaya çıkarılan askeri ve sivil yapıları ziyaretçiler ücretsiz olarak ziyaret etmektedirler.
Kültür > Turizm > Çeşmeler

Çesme'nin tipik Ege mimarisi özelliklerine sahip pek çok yapısının yanı sıra, adını aldığı Osmanlı dönemi çeşmeleri de, bu mimari zenginliğine ayrı bir değer kazandırır. İlçe merkezi planında yerleri belirlenen bu çeşmelerden Anonim Çeşme 1792 yılında, Kaymakam Sadık Bey Çeşmesi de 1885 yılında yaptırılmıştır.
Kültür > Turizm > Dalyanköy

"Eski Camii" olarak da anılan yer, Çeşme ilçe merkezinin 2 km kuzeyindedir. Bizans egemenliği sırasında I. Kılıç Arslan'ın kayınpederi Emir Çaka, yarımadayı ele geçirince, 1081 yılında Çeşme'ye gelmiş ve Oğuz Boyundan gelen Türkleri bu merkeze yerleştirmiştir. Hâlen bir cami kalıntısı ve geniş mezarlığıyla 11. yüzyıl Türk yerleşmelerine ait ilginç bir örnektir.
Kültür > Turizm > Ilıca

2 km'ye yakın uzunluktaki geniş ve beyaz kumlu plajları, nitelikli konaklama tesisleri ve termal olanaklarıyla Çeşme popüler bir turizm merkezidir. Denizin içinden kaynayan sıcak termal sular, Ilıca plajını ve yöredeki diğer plajları büyük birer termal havuz haline getirir.
Ilıca'daki büyük, küçük konaklama tesisleri, yoğun turist kapasitesinin ihtiyacını karşılayabilecek durumdadır. Birçok küçük otel ve pansiyonlar da bile kaplıca suyu vardır. Çeşme plajlarının ve özellikle Ilıca plajının en önemli özelliklerinden biri de, kıyıdan denize doğru yaklaşık yüz metrelik bir şeridin insan boyunu geçmeyecek derinlikte olmasıdır. Özellikle termal kaynaklarla beslenen sığ sularda, ultraviyole ışınlarının insan sağlığına çok daha fazla yararlı olduğu bilimsel bulgularla kesinleşmiştir. Bunların yanı sıra, bu plajlardan çocukların yararlanma olanakları sağlık ve can güvenliği bakımından elverişlidir.
Yönetim > Yerel Seçimler

| Seçim | Belediye Başkanı | Parti | Parti | Oy Oranı |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1963 | Ahmet Hulusi Öztin |  | Cumhuriyet Halk Partisi | %57,56 |
| 1968 | Hüseyin Kelami Ertan |  | Adalet Partisi | %54,84 |
| 1973 | Ali Okyay |  | Cumhuriyet Halk Partisi | %54,75 |
| 1977 | Ahmet Saim Ertürk |  | Adalet Partisi | %51,14 |
| 1984 | Nuri Ertan |  | Milliyetçi Demokrasi Partisi | %46,31 |
| 1989 | Ahmet Faik Tütüncüoğlu |  | Sosyaldemokrat Halkçı Parti | %37,20 |
| 1994 | Nuri Ertan |  | Anavatan Partisi | %47,87 |
| 1999 | Ahmet Faik Tütüncüoğlu |  | Cumhuriyet Halk Partisi | %38,96 |
| 2004 | Ahmet Faik Tütüncüoğlu |  | Cumhuriyet Halk Partisi | %42,15 |
| 2009 | Ahmet Faik Tütüncüoğlu |  | Cumhuriyet Halk Partisi | %49,17 |
| 2014 | Muhittin Dalgıç |  | Cumhuriyet Halk Partisi | %56,88 |
| 2019 | Muammer Ekrem Oran |  | Cumhuriyet Halk Partisi | %53,72 |
| 2024 | Lal Denizli |  | Cumhuriyet Halk Partisi | %53,74 |
Eğitim

İlçede 13 ilköğretim okulu, 5 ortaöğretim kurumu bulunmakta; 4.532 öğrencinin eğitim gördüğü okullarda, 247 öğretmen görev yapmaktadır.
Altyapı > Sağlık

Sağlık hizmetleri 1 devlet hastanesi, 1 özel hastane, 2 sağlık ocağı, 1 sağlık evi tarafından verilmektedir. Bu kurumlarda 27 doktor, 4 sağlık memuru, 26 hemşire ve 28 ebe görev yapmaktadır.
Altyapı > Ulaşım

Çeşme, İzmir'in merkezine Otoyol 32 ve D 300 ile bağlıdır. Çeşme Limanı'ndan Trieste'ye Ro-Ro seferleri, Sakız Adası'na ve Atina'ya ise feribot seferleri düzenlenmektedir.
Resimler

Çeşme meydanı
Gece manzarası
Çeşme sokak manzarası
Çeşme Sahil
Ilıca Plajı
Amintas Kaya Mezarı

Amintas Kaya Mezarı, Fethiye
Amintas Kaya Mezarı, Türkiye'nin Akdeniz Bölgesi'nde bulunan, Muğla ilinin Fethiye ilçesinde inşa edilmiş Likyalılara ait bir kaya mezarıdır.
Geçmişi

Günümüz Fethiye şehrinin bulunduğu yerde, Likya ve Antik Yunan kenti Telmessos bulunmaktaydı. Amintas Kaya Mezarı, şehrin güney tarafında dağın eteklerinde yer almaktadır. Etkileyici görünümlü mezar MÖ 350 yılında inşa edilmiştir ve adını "Amyntou tou Ermagiou" yazılı yazıttan almaktadır. Yunanca yazıt, "Hermagios'un oğlu Amintas" anlamına gelmektedir.
Amintas Kaya Mezarı, o zamanlar bu bölgede yaşamış olan Likyalılar tarafından yaptırılmıştır.
Özellikleri

Bölgede kayalara oyulmuş diğer mezarlarla karşılaştırıldığında, Amyntas Mezarı'nın içi ve cephesi oldukça geniştir.
Kaya mezarının girişi.
Fethiye Kaya Mezarları, Amintas mezarı
Fethiye Kaya Mezarları, Amintas mezarı
Kol Kalesi

| Kol (Kveli) Kalesi |
| --- | --- |
Kolköy, Posof, Türkiye 
Koordinatlar: 41°26′31″N 42°37′26″E﻿ / ﻿41.44197°K 42.62386°D﻿ / 41.44197; 42.62386
Tip: Kale
Yapı bilgisi
Yapı sahibi:  Türkiye
Halka açık mı?: Evet
Kol Kalesi
Kol Kalesinin konumu
Kol Kalesi (Gürcüce: ყუელისციხე ya da ყველისციხე; okunuşu: "q'uelistsih'e" ya da "q'uelisstih'e") bugün Türkiye sınırları içinde bulunan Yalnızçam Dağları'nın zirvesinde, Kolköy köyünde bulunan Orta Çağ Gürcü kalesidir. Kveli Kalesi (Kvelistsihe) veya Kuveli Kalesi (Kuelistsihe) olarak da bilinir. Türkçe "Kol" adı "Kveli" ya da "Kueli"den gelir. İlk kez 10. yüzyılın başlarındaki Gürcü kaynaklarında ortaya çıkan Kol Kalesi, 16. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu tarafından ele geçirilene kadar Samtshe eyaletinin temel tahkimatıydı.
Kveli Kalesi ya da Kueli Kalesi ismi kelimenin tam anlamıyla, Gürcistan'dan Yunanca eşdeğer Tyrokastron'un (Τυρόχαστρον) bir kaynağı olan bir "Peynir Kalesi" olarak söz eder: Konstantinos Porfirogennetos'un De Administrando Imperio.
Tarihi

Kol Kalesi, artık büyük ölçüde harap olup, günümüzde Gürcistan sınırına yakın olan Türkiye'nin kuzeydoğusundaki Ardahan ilinin Posof ilçesinde Kolköy köyündedir. İlk kez 10. yüzyılın başlarında Gürcüce yazılan haber metninde Stepane Mtbevari'nin Gürcü kaynaklarından Azerbaycan Emiri Yusuf Ibn Abi'l-Saj-Abu l'K'asim'in işgal ordusuna direniş yeri olarak Gobron'un tutkusu bahsedilir. Bu kaynağa göre, Kol Kalesi 28 günlük kuşatma sonrasında düştü ve ayrıcalıklı bir Hristiyan olan Gürcü komutanı Gobron, İslam'a geçmeyi reddettiği için öldürüldü.
Kol Kalesi, 920'li yıllara gelindiğinde, VII. Konstantinos Porfirogennetos'un De Ceremoniis adlı eserinde Cavaheti'deki bir Gürcü dükalığı olan ve kalenin adını taşıyan Kuvel (Κουελ)'in baş kalesi olarak geçmektedir. Profesör Cyril Toumanoff'a göre, bu eserde Konstantinos, Bagrationi Hanedanı'ndan Gürcü Prensi II. David olması muhtemel olan "Kuvel arkonu"ndan bahsetmektedir. Kuvel'in adı, Konstantinos tarafından başka bir yerde, Yunanca "Tyrokastron (Peynir Kalesi)" kelimesinin karşılığı olarak anılmaktadır ve daha sonraları David'in yayılmacı kuzeni Tao'lu II. Gurgen'in mülkiyetine geçmiştir. Gurgen daha sonra Klarceti'ye karşılık olarak Kuvel ve Acara'yı kayınpederi Ashot Kiskasi'ye vermiş, fakat daha sonra geri almıştır. 941'de Gurgen'in ölümünden sonra, kale, kuzenlerine miras kalmış ve sonuçta da 1008'de Bagrationi Hanedanı'nın diğer mülkleriyle birlikte- Gürcistan Krallığı'ın ilk kralı olan III. Bagrat'ın mülkiyetine geçmiştir.
Kol Kalesi, stratejik konumu nedeniyle, tarih boyunca birçok askeri çatışmalar, savaşlar ve kuşatmalar görmüştür. Kale 1040'larda isyancı Gürcü Generali IV. Liparit'in eline geçmiş, ancak Liparit 1059'da Gürcistan Kralı IV. Bagrat tarafından yenilgiye uğratılması üzerine geri alınmıştır. 1060'larda ise kalenin eristavisi (yönetici/dük) Cakeli hanedanından Murvan'a verilmiş, ancak 1065'te Gürcü seferleri sırasında Büyük Selçuklu Sultanı Alp Arslan'ın eline geçmiştir. 1080'de, muhtemelen Revvadi/Mamlān kökenli Emir Ahmed tarafından yönetilen Türkler, kalede mevzilenen Gürcistan Kralı II. Giorgi'yi mağlup etmişlerdir. 16. yüzyılda Kol Kalesi, güneybatı Gürcistan'ın çoğuyla birlikte Osmanlı yönetimine girmiş ve geçmişteki önemini yitirmiştir.
914 yılında Kveli Kalesi’ni Arap saldırısına karşı savunurken ölen Gürcü aznaur Mikel Gobron; 1882. Daha sonra Gürcü Kilisesi tarafından aziz ilan edilmiştir.
Ertuğrul Gazi Türbesi

Başlığın diğer anlamları için Ertuğrul sayfasına bakınız.
Ertuğrul Gazi Türbesi.
Ertuğrul Gazi Türbesi'nin Miniatürk'teki maketi.
Ertuğrul Gazi Türbesi, Osmanlı Beyliği'nin kurucusu Osman Gazi'nin babası ve Selçuklu Uçbeyi Ertuğrul Gazi'nin Bilecik ilinin Söğüt ilçesinde bulunan türbesidir.
Ertuğrul Gazi Türbesi, 1890
Ertuğrul Gazi Türbesi ve hazîresi, 1890
Tarihi

13. yüzyıl sonlarında inşa edilen yapının yapım tarihi kesin olarak bilinmemektedir. İlk olarak Osman Gazi tarafından açık mezar olarak yaptırılmış, daha sonra I. Mehmed tarafından türbe haline getirilmiştir. Sultan III. Mustafa zamanında 1757'de yeniden yapılırcasına onarılmış ve ilk yapıldığı hali değişmiştir. 1886 yılında II. Abdülhamid tarafından yeniden onartılmış ve yanına çeşme eklenmiştir.
Ertuğrul Gazi Türbesi altıgen planlı, üzeri kubbe örtülü olup, dikdörtgen bir girişten sonra içeriye ulaşılmaktadır. Bu girişin yanlarında ikişer pencere bulunmaktadır. Türbenin duvarları bir sıra taş ve iki sıra tuğladan örülmüştür. Sandukanın bulunduğu türbenin içindeki batı ve güneydoğu duvarlarına dikdörtgen pencereler açılmıştır.
Onarımlar sırasında türbe giriş kapısı yanına bir kitabe eklenmiştir:
Menba-i cuy-i inayet şah-ı ali siretin
Mevce-i derya kadar ömrün Huda kılsın mezid
Kıldı ol şahinseh-i devran cedd-i emcedin
Gazi Ertuğrul Cenabın kabrini zira cedid
Baabı yanında dahi bu çeşmeyi inşa ile
Eyledi ruh-ı revanın şad o Hakan-ı reşid
Cevher-i nazma iki tarih bir beyt içre bak
Su verir buldukçe mecray-ı kalem feyz-i bedid
Ruh-ı Ertuğrul içün bu çeşmeyi kıldı iyan
Ayn-ı Lütf-ı saltanat Şah-ı zaman Abdül Mecid 1304
Türbeyi ikinci kez onartan ve yanındaki çeşmeyi ekleten II. Abdülhamid, babası Abdülmecid adına türbe kapısı üzerine bu onarım sırasında ikinci bir kitabe koydurmuştur:
Şeref-ü şevket eyle aleme Sultan Hamit
İşte ezcümle olup ahdihümayununda
Sene 1100 dahi 71 iken Ahmet Han çok
Vakit geçmekle münhemdim olmada iken
Bir iki çeşme vü fevvade ederek şimdi de
Mevkiini havi harita yapılıp yeniden
Eyledi inşaasını emrü ferman yani bu
Tarzı dilevize Hamit Han kodu
Ne kadar yar ise kurbinde kuburu şüheda
Bunların yattığı müddetçe bu merkatlerde
Kaymakam Zühti kulu kuşesin necetti zida
Salik kulu tarih temhidi tevşihin Eyledi seyai İmranını metdü temhit
Türbe-i hazreti Ertuğrul Gazide cedid
Temelinden buni idmişti bina-i tecdit
Pederişah zaman hazreti Sultan Mecit
Şerefi türbeyi tamir ile etmişti mezd
Şeref-ü zineti hakkaki olundu teyit
Oldu sandukasında böyle ruhamile Ferit
Ziri sanduka hazenede iderler tahmit
Şevket-ü saltanatın eylesün Allah medit
Bunun imarına meşkurkıla ol rabbi-vahit
Kıldı bu türbeyi mamur ol Hakkan Hamit
Tarım müzesi

Museo Castillo Serralles, Ponce, Porto Riko'da şeker kamışı ve türevi rom endüstrisini sergileyen bir tarım müzesidir.
Sarka, Finlandiya'nın Loimaa kentinde 3.000 yıllık Fin tarımını sergileyen bir tarım müzesidir.
Bir tarım müzesi, tarımsal tarihi ve mirası korumaya adanmış bir müzedir. Halkı tarım tarihi, mirası ve toplum üzerindeki etkisi konusunda eğitmeyi amaçlamaktadır. Bunu başarmak için, genellikle belirli bir zaman dilimine veya belirli bir bölgeye ait tarımla ilgili eserlerin sergilenmesi ve yorumlanmasında uzmanlaşmıştır. Ayrıca, toplumu tarım (örneğin, diğer çiftçilere kıyasla ekilen arazinin boyutu) veya tarımsal ilerlemeler (örneğin, teknoloji uygulaması) yoluyla etkileyen çiftçiler veya iş adamlarıyla ilgili hatıraları da görüntüleyebilirler.
Bir tarım müzesinin, tarım konusuyla ilgili tüm anlatıyı duvarları içinde sunuyorsa artzamanlı, sergilerini tek bir deneyimle sınırlıyorsa eşzamanlı olduğu söylenir.
Tarım müzesi türleri

Tarım müzeleri genellikle çiftlik-gıda sürecinin bir veya daha fazlasında uzmanlaşmıştır. Tarımın mahsul yetiştirme ve çiftçilik yönü üzerinde uzmanlaşmış olanlar, çiftlik müzeleri olarak bilinir. Bunlar, Barleylands Farm Museum, Farmers' Museum ve Aulestad gibi çiftlik müzelerini içerir. Balmoral Mills, Nova Scotia'daki Balmoral Grist Mill Müzesi gibi diğerleri, sürecin üretim yönüne odaklanır; Frohnauer Hammer, Mazonovo ve Kuzey Amerika'daki en eski ticari un değirmeni Moulin du Petit-Pré dahil birçok değirmen müzesi bu gruba girer. Fo Tan, Shatin, Hong Kong'daki Tao Heung İnsanlığın Gıdaları Müzesi, Patates Müzesi ve Spam Müzesi gibi yine diğerleri, tarımın üretim sonrası ve gıda tüketimi yönüne odaklanıyor.
Kregel Yel Değirmeni Müzesi, İrlanda Tarım Müzesi ve Danmarks Traktormuseum gibi diğer tarım müzeleri tarım makinelerini sergiliyor. Tarım müzeleri, halkı tek bir ürün hakkında eğitme konusunda daha fazla uzmanlaşabilir veya birkaç veya birçok ürün türünü kapsayan çok temalı olabilir. Örneğin, Berlin Şeker Müzesi (dünyanın en eskisi), Tayvan Şeker Müzesi ve Museo de la Caña y el Ron şeker müzelerinde şeker üretimi tek odak konusudur. Değirmen müzelerinin çoğu faaliyette değil, ancak Watson's Mill, Manotick, Ontario, Kanada'da hala faaliyette olan bir çalışan müze olarak nadirdir.
Galerilerin kapsamı

Kanada Tarım ve Gıda Müzesi gibi bazı tarım müzeleri, genel olarak tarımı tüm ülkeyle ilgili olarak sunarken, Hong Kong'daki Tao Heung İnsanlığın Gıdaları Müzesi gibi diğerleri, insan uygarlığının tarımının tüm kapsamını kapsamayı amaçlar. Tarih boyunca. Yine de Şeker Kamışı ve Rom Müzesi gibi diğerleri, belirli bir çiftçilik türünün tarımını sunar ve belirli bir gıda ve son ürüne odaklanır.
Açık hava ve kapalı mekan müzeleri

Bu müzelerin mekanları açısından, Alexander & Baldwin Şeker Müzesi gibi bazı tarım müzeleri eski değirmenlerde, terk edilmiş binalarda veya depolarda bulunmaktadır. Öte yandan diğer müzeler, Tayland'ın Altın Jübile Tarım Müzesi gibi bir tarım müzesini barındıracak şekilde özel olarak tasarlanmış yapılarda yer almaktadır. Bu tür tarım müzelerindeki müze mimarisi, o mekanın amacına göre özel olarak tasarlanmış ve düzenlenmiştir.
Polonya Ulusal Tarım Müzesi gibi tarım müzeleri de açık havada yer alabilir. Genel olarak, açık hava tarım müzeleri çoktur: açık hava temelli tarım müzelerinin diğer örnekleri Uluslararası Rüzgar ve Su Değirmeni Müzesi, Kilise Çiftliği Müzesi ve Julita Abbey'dir.
Bazı açık hava tarım müzeleri, köylerin tamamının tarımdan nasıl geçindiklerinin tarihini sunabilir ve birçok dönüme yayılmış birçok binayı içerebilir; Kommern Açık Hava Müzesi'nde durum böyle. Malezya Tarım Müzesi gibi diğer tarım müzeleri kesinlikle iç mekan tabanlıdır ve yalnızca bir binayı işgal eder.
Hayvan ve ekin tarımı

Bazı çiftlik müzeleri, ekinlerin aksine hayvanların yetiştirilmesiyle ilgilenir. Litvanya Antik Arıcılık Müzesi'nin durumu budur.
Mülkiyet, boyut ve sergiler

Mülkiyet ve işletme açısından, Hong Kong'daki Tao Heung İnsan Gıdaları Müzesi ve Türkiye'deki Adatepe Zeytinyağı Müzesi gibi bazı tarım müzeleri özel mülkiyete aittir. Kahire'deki Mısır Tarım Müzesi gibi diğerleri, kamuya ait ulusal bir mirastır.
Var olduğu bilinen tek İskoç öncesi tip türbini barındıran bunun gibi çiftlik müzeleri, tarım müzelerinin bir alt kategorisidir.
Süleymaniye

Başlığın diğer anlamları için Süleymaniye (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| Süleymaniye Slêmanî السليمانية |
| --- | --- |

SüleymaniyeSüleymaniye'nin Irak'taki konumu
Ülke:  Irak
Bölge:  Kürdistan Bölgesel Yönetimi
İl: Süleymaniye İli
Rakım: 882 m
Nüfus (2008)
 • Toplam: 1.700.000
 • Yoğunluk: oto/km²
Zaman dilimi: UTC+03.00 (Irak Zaman Dilimi)
Süleymaniye (Arapça: السليمانية as-Sulaimāniyya; Kürtçe: سلێمانی Silêmanî), Irak'ın Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nin Süleymaniye İline bağlı şehir ve ilin yönetim merkezidir.
Süleymaniye şehri, İran Kürdistanı'nda yer alan Kürt Baban hanedanı tarafından, dönemin Kürt Ardalan hanedanının başkenti olan Sinneh'in (Sanandaj) ihtişamı ile rekabet etmek amacıyla kurulmuştur.
Süleymaniye, 1784 yılında Babanlı ve aynı anda Osmanlı Valisi İbrahim Paşa tarafından babası Süleyman Paşa'nın adı verilerek kurulmuştur. Baban Emirliği'nin merkeziydi. Süleymaniye'de Kürtler ile Türkmenler nüfusu oluşturmaktadır.
Şehrin nüfusu 2.000.000 civarındadır.
Ekonomi

Süleymaniye, verimli ovalara ve çok bereketli topraklara sahiptir. Süleymaniye'de tarım olarak başta buğday ve diğer tarım ürünlerini de ekilmektedir. Süleymaniye ekonomisi bugün turizm ve tarıma dayanmaktadır.
Turizm > Süleymaniye Müzesi

Ana madde: Süleymaniye Müzesi
Süleymaniye Müzesi, Irak'ın  Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nin Süleymaniye şehir merkezinde yer almaktadır ve arkeolojik bir müzedir. Süleymaniye Müzesi, Bağdat'taki Irak Müzesi'nden sonra Irak'ta ikinci büyük müzesidir.
Eğitim > Üniversiteler

Süleymaniye Üniversitesi, Süleymaniye şehrinde bulunan Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nin üniversitelerinden biridir.
Irak Amerikan Üniversitesi - Süleymaniye ve Süleymaniye Politeknik Üniversitesi Süleymaniye şehrinde bulunan Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nin diğer üniversitelerindendir.
Eğitim > iklim

Süleymaniye'nin kuzey ve İran sınırındaki bölümlerinde karasal iklimin soğuk ve kar yağışlı kışları, güneyinde ise sıcak ve kurak yazları görülebilir. Süleymaniye'nin kuzeyi ve İran sınırı dağlık olduğu için Karasal iklim hakimdir, güneyi ise genellikle düzlüklerden oluştuğu için sıcak iklim hakimdir.
Eğitim > Bitki örtüsü

Süleymaniye'nin iklim şartları, topoğrafik ve dağlık yapısı nedeniyle, ilde bitki örtüsü olarak bozkır ve orman bulunur. Şehrin kuzeyindeki dağlık bölgede kavak, Söğüt ve Meşe ağaçları bulunur.
Ekonomi

Süleymaniye'nin ekonomisini tarım, turizm, alışveriş ve petrol ihracatı oluşturmaktadır.