stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Plesiadapiformes
Filogeni

Aşağıdaki basitleştirilmiş kladogramda, taç primatlarının, muhtemelen Carpolestidae'nin kardeşi olarak, yüksek oranda gelişmiş Plesiadapiformlar olduğu bulunmuştur.
Taç primatları burada kladistik olarak Plesiadapiformes'e dahil edilir ve 'plesiadapiformes' primatların küçük bir eşanlamlısı olur. Bu ağaçla, plesiadapiformes tam anlamıyla yok olmaz. Taç primatlarına bu bağlamda "Euprimates" de denir.
Alternatif olarak, 2018'de, plesiadapiformların Dermoptera ile daha fazla ilişkili olduğu veya kabaca Primatomorpha'ya karşılık geldiği ve hem Dermopteran hem de bu grup içinde ortaya çıkan primatlar olduğu öne sürülmüştür. Ayrıca 2020 tarihli bir makalede, primatlar ve Dermoptera, plesiadapiform Purgatoriidae'nin ortaklaşa kız kardeşi olarak kabul edildi ve aşağıdaki filogenetik ağaçla sonuçlandı.
Plesiadapiformlar, geleneksel olarak, ayrı bir soyu tükenmiş Primatomorpha takımı olarak kabul edildiler, ancak şimdi var olan Primatların bu gruptan türediği düşünülüyor.
Filogeni > İç Sistematik

Bloch ve arkadaşlarının (2007), maksimum cimrilik analizinden en cimri tek kladograma dayanan plesiadapiformlar ve yakından ilişkili taksonlar için evrimsel ilişkilerin hipotezi.
Sınıflandırma

Plesiadapiform familyalarının olası bir sınıflandırma tablosu aşağıda listelenmiştir.
PLESIADAPIFORMES
Familya Purgatoriidae
Familya Micromomyidae
Üst familya Paromomyoidea
Familya Paromomyidae
Familya Picromomyidae
Familya Palaechthonidae
Familya Microsyopidae
Üst familya Plesiadapoidea
Familya Carpolestidae
Familya Chronolestidae
Familya Picrodontidae
Familya Plesiadapidae
Familya Saxonellidae
Familya Toliapinidae?
taç Primatlar/Euprimates
Makigiller

"Lemur" buraya yönlendirilmektedir. Diğer kullanımlar için Lemur (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
"Maki (hayvan)" buraya yönlendirilmektedir. Maki'nin diğer anlamları için Maki (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
Alaotra bambu makisi (Hapalemur aloutrensis)
Makigiller (Lemuridae), makimsiler (Lemuriformes/Lemuroidea) grubunun en çok tanınan primat familyası. Tüm makimsiler gibi sadece Madagaskar'da bulunurlar. Eskiden bu familya'ya koyulan kedi makisigiller ve oyuncu makigiller artık ayrı familyalara ayrılmaktalar. Böylece makigiller familyası artık 20 yaşayan ve 2 soyu tükenmiş türden oluşur.
Köken bilimi

Bilimsel adları, Latince lemures sözcüğünden gelir ve gecenin ruhu ya da hayalet anlamına gelir. Bu isim, iri ve parlak gözleri ile tuhaf çığlıkları nedeniyle verilmiştir.
Özellikleri

Familyanın yaşayan türleri 24 –  57 cm uzunluğa (kuyruk 32 – 65 cm) ve 0,7 - 4 Kg ağırlığa ulaşırlar. Soyu tükenen Pachylemur cinsi daha da büyüktü. Postları yumuşak, yünlü, çoğu gri, kahverengi ve siyahımsı varyasyonlarda olur. Vücut zayıf, bacaklar incedir. Arka bacakları ön bacaklarından uzundur. Tüm nemli burunlu maymunlarda olduğu gibi ikinci ayak parmağı tırnaksız, temizlik parmağı olarak evrimselleşmiştir. Diğer parmaklarının hepsinde tırnakları olur.
Yayılım

Tüm makimsiler gibi makigiller de Madagaskar adasında yaşar. Mongoz makisi ile kahverengi maki insanlar tarafından Komor adalarına da salınmıştır. Hem adanın batısında bulunan kuru ormanlarda hem de doğudaki tropik ormanlarda yaşarlar. Adanın ormansız, dağlık merkezinde rastlanılmazlar.
Yaşam şekli

Bu maymun familyası ağaçta yaşamayı tercih eder. Sadece Halka kuyruklu maki (Lemur catta) (ve büyük ihtimalle soyu tükenmiş Pachylemur cinsi) yerde de yaşar. Ağaçlarda dört ayak üstünde tırmanıp atlayarak ilerlerler. Çoğu diğer makimsilerden farklı olarak sırf gece aktif değil, daha çok gündüz aktif olurlar veya belli bir gece gündüz ritimleri olmaz.
Gruplar içinde yaşar ve farklı sesler ile anlaşırlar. Kata türünde 30 ayrı anlamlı ses şekilleri tespit edilmiştir.
Beslenme

Makigiller ağırlıklı olarak otoburdur; meyve ve yaprak ile beslenirler. Bambu makileri bambu ile beslenir. Bazı türler farklı derecede bir miktar etçil de beslenir; böcek, örümcek, kırkayak veya küçük omurgalılar yerler.
Üreme

Familyanın çoğu türlerinde dişilerin bir çift memesi olur ve tek bir yavru doğurur, ancak üç çift memesi olan vari cinsi (Varecia) ikiz veya üçüz doğurur. Varilerde gebelik 90 - 100 gün, diğerlerinde ise 125 - 150 gün sürer. Makiler annelerinin tüylerine tutunacak kadar büyümeden önce, anneleri onları ağızlarında taşır veya yapraklardan yaptığı bir yuvaya bırakır. Birkaç ay sonra anne sütü keser ve yavrular 2 - 4 yıl içinde ergenleşir. Makiler yaklaşık 18 sene yaşayabilirler.
Tehdit

Makigiller familyasının neredeyse her türü soyu tükenmekte olan hayvanlar listesinde yer alır. Bunun nedenleri ormanların yok edilmesi ve avlanılmalarıdır.
Sınıflandırma

Makigiller 5 yaşayan makimsi (Lemuriformes) familyasından biridir. Familya 6 cinse ve 20 türe bölünür:
Cins Lemur
Halka kuyruklu maki (Lemur catta)
Cins Eulemur
Kahverengi maki (Eulemur fulvus)
Sanford makisi (Eulemur sanfordi)
Ak başlı maki (Eulemur albifrons)
Kızıl maki (Eulemur rufus)
Kızıl alınlı maki (Eulemur rufifrons)
Yakalı kahverengi maki (Eulemur collaris)
Gri başlı maki (Eulemur cinereiceps)
Kara maki (Eulemur macaco)
Mavi gözlü maki (Eulemur flavifrons)
Taçlı maki (Eulemur coronatus)
Kızıl karınlı maki (Eulemur rubriventer)
Kuyruksüren makisi (Eulemur mongoz)
Cins Varecia
Siyah-beyaz yakalı maki (Varecia variegata)
Kızıl yakalı maki (Varecia rubra)
Cins Hapalemur
Boz bambu makisi (Hapalemur griseus)
Gilbert bambu makisi (Hapalemur gilberti)
Güney bambu makisi (Hapalemur meridionalis)
Batı bambu makisi (Hapalemur occidentalis)
Alaotra bambu makisi (Hapalemur alaotrensis)
Altuni bambu makisi (Hapalemur aureus)
Cins Prolemur
Büyük bambu makisi (Prolemur simus)
Cins Pachylemur
Pachylemur insignis
Pachylemur jullyi
Kitaplar

Thomas Geissmann: Vergleichende Primatologie. Springer, Berlin 2003, ISBN 3-540-43645-6.
Ronald M. Nowak: Walker's Mammals of the World. 6. Auflage. Johns Hopkins University Press, Baltimore 1999, ISBN 0-8018-5789-9.
Russell A. Mittermeier u. a.: Lemur Diversity in Madagascar. In: International Journal of Primatology. 29, Nr. 6, 2008, DOI:10.1007/s10764-008-9317-y, S. 1607–1656.
Kırmızı yakalı maki (Varecia rubra)
Filipin cadı makisi

Filipin cadı makisi veya Filipin tarsiyeri (Carlito syrichta, eski sınıflandırmaya göre Tarsius syrichta), Filipinlere özgü bir primat türü. Tür, üç farklı genetik soydan oluşur: Bohol-Samar-Leyte soyu, Dinagat-Caraga soyu ve Mindanao-Zamboanga soyu. Bununla birlikte, bu farklı genetik soylardan, Leyte ve Samar'dan C. syrichta syrichta, Mindanao'dan C. s. carbonarius ve C. s. fraterculus, bazı popülasyonların yok olma tehdidi altında olabileceği çok belirsiz bir durum var. Ayrıca, hangisinin veya hangilerinin tehdit altında olduğu bilinmiyor ve ormansızlaşma birçok yerde Filipin tarsiyerlerinin orijinal yaşam alanlarının neredeyse tamamını ortadan kaldırmış olduğundan, acilen harekete geçilmesi ve bu eşsiz primat taksonlarına öncelik olarak koruma alanı olarak tanımlanması gerekiyor.
Yaşam şekli

Filipin tarsiyerleri diğer tarsiyerler gibi gececildir, ancak şafakta ve alacakaranlıkta da aktiftir. Gündüzleri yoğun bitki örtüsünde ya da bazen içi boş bir ağaçta uyurlar. Gün batımında böcek avı aramaya başlarlar. Ağaçtan ağaca dikey olarak kolayca sıçrayan çevik akrobatlardır. Büyük ölçüde sosyaldirler, ancak çift bağı sadece karşı cinsle yapılır. Bazen dört veya daha az hayvandan oluşan gruplar halinde birleşirler. Hızlı bir hareket yapılmadıkça, diğer türlerden ve özellikle insanlardan çok az korktuklarını gösterirler. Tehdit edildiklerinde tiz bir ses çıkarırlar. Diğer primatlardan daha az sesli olsa da, bir tarsier, bölgesel bakım çağrıları ve erkek ve dişilerin aralıklarını içeren çeşitli iletişim araçları kullanır. Ayrıca salgı bezlerinden gelen koku işaretlerini kullanırlar ve bölgelerinin sınırlarını çizerler.
Metriotherium

Metriotherium, soyu tükenmiş çift toynaklı familyası Dichobunidae'den bir memeli cinsi.
Luzon kanayan kalp kumrusu

Luzon kanayan kalp kumrusu veya gallicolumba luzonica, gallicolumba cinsinin üyelerinden biridir. Kanayan kalp diye anılmalarının sebebi kalplerinin bulunduğu bölgede kan kırmızısı tüyler bulunmaktadır ve kalplerinden kan akıyormuş gibi görünür.
Özellikler

Vücudunun sırt kısmı gri tüylerle kaplıdır. Kanat tüyleri ise gri ve uçları siyahtır. Bu nedenle kanatlarında çizgiler varmış gibi durur. Sırt tüyleri gri olmasına karşın, gelen ışığa göre sırt renkleri lacivert, mor ve yeşil gibi renkler alabilir. Kanatlarının iç kısımları ise açık kahverengidir.
Cinsiyetleri arasında çok belirgin olmayan ayrımlar vardır. Erkekler biraz daha geniş vücuda sahip ve göğüsleri daha dikkat çekici bir kırmızılıktadır, dişilerde ise göğüs rengi daha donuktur.
Genellikle yuvarlak gövdeli, kısa kuyruklu ve uzun bacaklıdırlar.
1994 yılında Filipinler posta pulunda bu kuş kullanılmıştır.
Dağılım

Filipinler'in Luzon bölgesinde yaşayan endemik bir türdür. Bilinen 3 adet alt türü vardır. Gallicoumba luzonica luzonica, Luzon adasının merkezinde ve güneyinde yaşarlar.  Gallicolumba luzonica griseolateralis, Luzon adasının kuzeyinde bulunmuştur.  Gallicolumba luzonica rubiventris ise Catanduanes adasında bulunmuştur. Ancak bu alt türün sayısı son derece azdır ve neslinin tükenme tehlikesiyle karşı karşıyadır, genel olarak Catanduanes kanayan kalp kumrusu olarak bilinir. 1971 yılından beridir hiçbir türüne rastlanmamıştır bu nedenle şimdiye kadar çoktan yok olduğu da düşünülmektedir.
Yaşam Alanları

Genellikle ormanların, deniz seviyesinden 1400 metrenin üzerindeki bölgelerde bulunmuştur. Yiyecekleri dutlar ve ufak kurtçuklardır. Utangaç bir türdür ve insanlar uzak durur. Son derece sessiz bir kuştur, yuvalama dönemlerinde ise nadiren bölgelerinden uzaklaşırlar. Diğer kanayan kalpler aksine 2 yumurta bırakırlar.
Tehlike

Günümüzde bu türün yaşadığı bölgelerdeki ormanların tahribi gibi durumlar, türün habitatlarını kaybetmelerine sebep olmuştur. Bu da onları yakın tehdit altında olmalarına sebep olmuştur. Türlerin bir kısmı uygun yaşam alanı oluşturulup Avustralya'ya taşınmışlardır.


Bir çift
İçyağı

Dana böbreği çevresinden alınan içyağı
İçyağı, iç yağı, iç yağ ya da içyağ, koyun, sığır gibi memeli hayvanların vücudunda, daha çok belde ve bağırsakların dış kısmında ve böbrek çevresinde bulunan yağ.
Kavram yağı da denir. İşlenmiş hâline donyağı denir. Koyun kuyruğunda bulunan içyağına kuyruk yağı denir. İçyağının erime noktası 45°-50 °C, donma noktası ise 37°-40 °C arasında değişir.
İçyağı, döner kebabı, köfte ve sucuk sosis tarzı ürünlerde lezzet için çok gerekli katkı malzemesi olarak, kuşçulukta da besleme yağı olarak da kullanılır.
Parahexacodus

Parahexacodus, soyu tükenmiş çift toynaklı familyası Dichobunidae'den bir memeli cinsi.
Procambarus clarkii

Procambarus clarkii, Güneydoğu ABD bölgesine özgü olan ancak diğer kıtalarda da genellikle istilacı tür olarak bulunan bir tatlı su kerevit türüdür.
Dağılımı ve yayılması

P. clarkii'nin doğal dağılım alanı Meksika'nın kuzeyinden Florida'nın kuzeybatısına Meksika Körfezi kıyısı boyunca ve iç sularda da Illinois eyaletinin güneyi ve Ohio'ya kadar olan bölgedir. Doğal bölgesinin dışında Amerika kıtalarının diğer bölgelerine, Asya, Afrika ve Avrupa'da bazı ülkelere de yayılmıştır. Avrupa'nın kuzeyinde bulunan popülasyonu yayılmadan kendi sayılarını korusa da Güney Avrupa'da P. clarkii etkin olarak çoğalmakta ve yeni bölgeleri istila etmektedir. Bu yayılma bölgede yerel olarak yaşayan Astacus astacus ve Austropotamobius türlerinin zararına olmaktadır. Özellikle yağmurlu mevsimlerde bazı P. clarkii bireylerinin kısmen kuru zeminde büyük mesafeler katettiği bildirilmiştir. Akvaryum ticareti ve balıkçıların da bazı bölgelerde yayılmasını hızlandırdığı düşünülmektedir. Şistozomiyaz yaşam döngüsü içinde yer alan salyangozlara karşı biyolojik mücadele için de P. clarkii türünü kullanma denemeleri Kenya gibi ülkelerde yapılmıştır.
Ekoloji

P. clarkii en çok yavaş akan nehirler, bataklıklar, baraj gölleri, sulama kanalları ve pirinç tarlaları gibi ılık tatlı su kaynaklarında bulunur. On ayaklılar takımının ekolojik olarak en kolay adapte olabilen türü olarak görülmektedir. Dört aya kadar kuraklığa dayanabilen bu tür yalnızca mevsimsel olarak sulak olan yerlerde bile üreyebilmektedir. Hızlı büyüyen P. clarkii 50 g.'dan fazla bir ağırlığa ve 5,5–12 cm boyuna ulaşabilmektedir. Kerevitler için sıra dışı olsa da kısmen tuzlu suyu tolere edebilmektedir. Procambarus clarkii'nin ortalama yaşam süresi beş yıldır. Bazı bireylerin altı yaşın üzerine çıkabildiği bilinmektedir.
P. clarkii'nin toprağı kazma özelliği özellikle pirinç tarlaları olmak üzere suda yetişen ürünlere zarar vermekte ve suyollarının yolunun değişmesine neden olabilmektedir. Beslenme özellikleri yerel ekosistemlere zarar vermektedir. Yerel kerevit türleri ile rekabette öne geçmektedir. Ayrıca kerevit vebası mantarı Aphanomyces astaci, kerevit virüsü vibriozis ve omurgalılar için parazit olan bazı kurtların vektörüdür
Ekonomik önemi

Dünya üzerinde kerevit hasadının önemli bir bölümünü P. clarkii türü oluşturmaktadır. Kerevit üreticiliği 18. yüzyılda Louisiana'da pirinç tarlalarında başlamıştır. Son yıllarda dünya kerevit üretiminde ön sıraya Çin yerleşmiştir. Pirinç tarlalarında üremek için yerel balık türlerinden daha uygun olan bazı kabuklu türleri Çin'e getirilmiştir.
P. clarkii ayrıca İspanya gibi başka ülkelere de üretilmek için getirilmiş ve yerel Astacus astacus kerevit türleri için uygun olmayan yerlerde bile üreyebilmesi nedeniyle başarılı olmuştur. P. clarkii aynı zamanda biyolojik tedarik şirketleri tarafından öğrenim ve araştırma amaçlarıyla da pazarlanmaktadır. P. clarkii'nin beyaz, mavi ve turuncu gibi değişik renk melezleri de evcil hayvan mağazalarında satılmaktadır.
P. clarkii yerleştirildiği bazı bölgelerde ise ekonomik kayıplarla karşılaşılmıştır. Örneğin Portekiz'in Baixo Mondego bölgesinde pirinç üretimi kârında %6,3'lük bir düşüş gözlemlenmiştir.
Ekonomik önemi > Gıda olarak tüketimi

Procambarus clarkii ABD, Kamboçya, Avrupa, Çin, Afrika, Avustralya, Kanada, Yeni Zelanda ve Karayiplerde besin maddesi olarak tüketilmektedir. ABD'de yapılan kerevit üretiminin %98'i Louisiana'da yapılmaktadır.
1990 yılında Dünya kerevit üretiminin %90'ı Louisiana'da yapılmış ve %70'i de bölgede tüketilmiştir.
Louisiana kereviti genel olarak tuz, acıbiber, limon, sarımsak, defne yapraklarından oluşan sos ve patates, koçanıyla birlikte mısır, soğan, sarımsak ve sosisle birlikte büyük bir kazanda kaynatılır.
P. clarkii, sırttan görünüş
Louisiana'dan haşlanmış kerevit.
Ejderha Adamı

Yaşam restorasyonu
Ejderha Adamı (Homo longi), Orta Pleyistosen dönemine (en az 146.000 yıl öncesine) tarihlenen, Harbin, Heilongjiang, Kuzeydoğu Çin'den neredeyse eksiksiz bir kafatasından tanımlanan bir arkaik insan türüdür. Kafatası 1933'te keşfedildi, ancak çalkantılı bir siyasi atmosfer nedeniyle 2018'e kadar bilim insanlarının eline geçemeyecek ve 2021'e kadar isimlendirilmeyecekti. Tanımlayıcılar, modern insanın Neandertallerden çok H. longi ile daha yakın akraba olduğunu düşünüyorlardı.
H. longi, diğer Orta Pleistosen Çin örneklerine geniş ölçüde anatomik olarak benzer ve potansiyel olarak esrarengiz Denisovalıları temsil ediyor, ancak bu doğrulanmadı. Diğer arkaik insanlar gibi, kafatası alçak ve uzundur (bilinen herhangi bir insanın en uzunu), büyük ölçüde şişirilmiş kaş çıkıntıları, geniş göz yuvaları ve büyük bir ağzı vardır. Kafatası, herhangi bir insan türünden şimdiye kadar bulunan en büyüğüdür. Beyin hacmi, modern insan ve Neandertallerin aralığında olup, 1.420 cc'dir. Yüz, modern insanlarda olduğu gibi düzdür, ancak burun, muhtemelen soğuk havayı solumaya yardımcı olmak için şişkindir. Diğer çağdaş insanlar gibi, H. longi de koyu tene, saça ve göz rengine sahip olabilir. Kafatası 50 yaşın altındaki bir erkeğe ait olabilir.
Harbin bireyi, yünlü mamut, dev geyik, Przewalski'nin atı, geyik, bufalo ve boz ayı ile birlikte soğuk, bozkır bir ortamda yaşadı.
H. longi'nin özel adı, örneğin keşfedildiği eyalet olan Heilongjiang'dan gelmektedir . Hei-long-jiang'ın (黑龍江) Mandarin'deki gerçek anlamı "Kara Ejderha Nehri"dir, bu nedenle "Ejderha Adamı" fosilin takma adıdır.
Anatomi

H. longi, düşük ve uzun bir kafatası, geri çekilmiş alın, aşırı geniş üst yüz, genişlemiş bir buruna eşit büyük bir burun açıklığı (muhtemelen soğuk havaya adaptasyon), büyük ve kare göz yuvaları, şişmiş ve kalın kaş sırtları (supraorbital torus), düşük ve düz elmacık kemikleri, geniş bir damak ve büyük diş yuvaları (büyük bir ağza işarettir) ve geniş bir kafatası tabanı ile karakterizedir. Harbin kafatası aynı zamanda mutlak uzunluk (kraniyal uzunluk ve nazo-oksipital uzunluk) ve supraorbital torus uzunluğu açısından bugüne kadarki en büyük arkaik insan kafatasıdır. H. longi ayrıca, modern insanlar ve Neandertaller hariç, bilinen tüm insan soylarının aralığının üzerinde, kabaca 1.420 cc'de, büyük bir beyne sahipti. Bununla birlikte, göz çukuru sonrası daralma (gözlerin hemen arkasındaki beyin kabuğunun daralması, frontal loba eşittir, modern insanlarda yoktur), H. longi'de  –arkaik H. heidelbergensis kadar olmasa da– Neandertallerden daha gelişmiştir.
Genel olarak, kafatasının arkasındaki oksipital kemik, daha eski H. erectus ve H. heidelbergensis popülasyonlarında ve hatta daha sonraki Neandertallerde yaygın olduğu gibi, herhangi bir kayda değer çıkıntı, tori veya büyük bükülme olmamasına rağmen, bir dizi arkaik özelliği korur. Modern insanların veya Neandertallerin aksine, başın üstündeki paryetal kemikler önemli ölçüde genişlemez veya çıkıntı yapmaz. Yüzü çok geniş olmasına rağmen, oldukça düzdü (azaltılmış orta yüz prognatizmi) ve modern insanlarda, çok daha eski Homo öncülünde ve diğer Orta Pleistosen Çin örneklerinde sergilenen durumu hatırlatıyor. H. longi kafatasının arkaik ve türetilmiş özelliklerin mozaik morfolojisi, Afrika'dan H. sapiens'e atanan en eski örneklerden bazılarıyla, özellikle Jebel Irhoud ve Eliye Springs ile birleşir. Orijinal tanımlayıcılar, Harbin kafatasının Xiahe çene kemiği ile yakın akraba olduğuna karar verdikleri için, H. longi'nin diğer arkaik insanlar gibi bir çeneden yoksun olduğuna inandılar, ancak örneğin alt çenesi kurtarılamadı.
Tanımlayıcılar, kafatasının inanılmaz sağlamlığına ve boyutuna, dikişlerin kapanmasına ve diş aşınmasının derecesine bakılırsa, Harbin kafatasının 50 yaşından küçük bir erkeği temsil ettiğine inanıyorlardı. Neandertaller, Denisovalılar ve erken modern insanlardan elde edilen genetik materyale dayanarak H. longi'nin koyu ten, saç ve göz rengine sahip olduğunu tahmin ettiler.
Paleoekoloji

Kuvaterner buzullaşması (Buz Çağları) nedeniyle, Dünya sürekli olarak soğuk buzul dönemlerinden daha sıcak buzullar arası dönemlere doğru sallanır. 300 ila 130 bin yıl önceki dönem, Sondan Bir önceki Buzul Dönemi'ni kapsar ve permafrost bölgesi Harbin'in çok ötesine kadar güneye uzanmış olabilir (permafrost aktivitesi göstergeleri o kadar eski zamanlarda eksik olsa da). Benzer şekilde, Orta Pleyistosen sonlarında Kuzeydoğu Çin Ovası, soğuk bir bozkır için uyarlanmış bir hayvan topluluğu olan Mammuthus-Coelodonta faunasına, özellikle de yünlü mamut ve yünlü gergedanlara ev sahipliği yapıyordu. Dongjiang yöresinde yünlü mamutun yanı sıra dev geyik Sinomegaceros ordosianus, Prezewalski yaban atı, Kanada geyiği, bufalo Bubalus wansjock ve Boz ayı da bulunur.
Harbin kafatası, çağdaş Dali kafatasına benzer (yukarıdaki rekonstrüksiyon).
Acotherulum

Acotherulum, soyu tükenmiş çift toynaklı familyası Cebochoeridae'den bir memeli cinsi. Fosilleri, İspanya, İngiltere, Belçika, Fransa ve İsviçre'nin Eosen çökeltilerinde bulunmuştur.
Pembe armadillo

Tahnit edilmiş bir numune
Pembe armadillo (Chlamyphorus truncatus), ilk olarak 1825'te Richard Harlan tarafından tanımlanan, armadilloların en küçük türüdür. Bu yalnız, çöle adapte olmuş hayvan, orta Arjantin'e özgüdür ve kumlu ovalarda, kum tepelerinde ve çalılık otlaklarda yaşar.
Pembe armadillolarının küçük gözleri, ipeksi sarımsı beyaz kürkü ve yalnızca vücuduna ince bir sırt zarı ile tutturulmuş esnek bir sırt kabukları vardır. Ek olarak, spatula şeklindeki kuyruğu, kabuğunun kör arkasındaki dikey bir plakadan dışarı çıkar. Bu hayvanlar; gececildirler, yalnız yaşarlar ve ve ağırlıklı olarak böcekler, solucanlar, salyangozlar ve çeşitli bitki parçalarından oluşan bir beslenmeye sahiptir.
Konuyla ilgili yayınlar

Mendoza, Arjantin İçin Ortalama Hava Durumu 6 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Haftanın Absürt Yaratığı: Pembe Peri Armadillo Çölden Sürünerek Kalbinize Giriyor 19 Ekim 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Möller-Krull (November 2007). "Retroposed Elements and Their Flanking Regions Resolve the Evolutionary History of Xenaethan Mammals (Armadillos, Anteaters, and Sloths)". Mol. Biol. Evol. 24 (11): 2573-2582. doi:10.1093/molbev/msm201. PMID 17884827. 12 Kasım 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Kasım 2021.
Delsuc (2012). "Molecular phylogenetics unveils the ancient evolutionary origins of the enigmatic fairy armadillos". Molecular Phylogenetics and Evolution. 62 (2): 673-680. doi:10.1016/j.ympev.2011.11.008. PMID 22122941.
Solo insanı

Kafatası XI'in kopyası, Hall of Human Origins, Washington, DC'de
Solo insanı (Homo erectus soloensis), Geç Pleistosen'de, yaklaşık 117 ila 108 bin yıl önce, Endonezya'nın Cava Adası'nda Solo Nehri boyunca yaşamış, H. erectus'un bir alt türüdür. Bu popülasyon, türün bilinen son popülasyonudur. Ngandong köyü yakınlarında kazılan 14 üst kafatası parçası, iki kaval kemiği ve bir pelvis parçasından ve sınıflandırmaya bağlı olarak muhtemelen Sambungmacan'dan üç kafatası ve Ngawi'den bir kafatasından bilinmektedir. Ngandong sahası ilk olarak 1931'den 1933'e Willem Frederik Florus Oppenoorth, Carel ter Haar ve Gustav Heinrich Ralph von Koenigswald başkanlığında kazıldı. Ancak daha fazla çalışma, Büyük Buhran, 2. Dünya Savaşı ve Endonezya Bağımsızlık Savaşı nedeniyle ertelendi. Tarihsel ırk kavramlarına uygun olarak, Endonezyalı Homo erectus alt türü başlangıçta Avustralyalı Aborijinlerin doğrudan ataları olarak sınıflandırılmıştı. Ancak Solo insanının artık yaşayan bir torunu olmadığı düşünülmüyor, çünkü kalıntılar, kabaca 50.000 ila 55.000 yıl önce başlayan bölgeye modern insan göçünden çok öncesine tarihlenir.
Solo insanının kafatası, üstten bakıldığında oval şekillidir, kalın kaşları, şişmiş elmacık kemikleri ve arkadan geçen belirgin bir kemik çizgisi vardır. Beyin hacmi oldukça büyüktü, 1.013 ile 1.251 cc arasında değişiyordu (günümüz modern erkekleri için ortalama 1.270 cc ve günümüz modern kadınları için ortalama 1.130 cc). Potansiyel olarak dişi bir örnek 158 cm (5 ft 2 in) uzunluğunda ve 51 kg (112 lb) ağırlığındaydı ve erkekler muhtemelen kadınlardan çok daha büyüktü.
Solo insanları büyük olasılıkla, filler, kaplanlar, gaur, tapirler, su aygırları ve daha fazlasıyla birlikte, günümüz Cava'sından çok daha serin bir açık ormanlık ortamda yaşıyorlardı. Teknolojiye gelince, basit yongalar ve kıyıcılar (elde tutulan taş aletler) ve muhtemelen kemiklerden mızraklar veya zıpkınlar, vatoz iğnelerinden hançerler ve andezitten bolalar veya çekiç taşları ürettiler. Daha önce Java'da yaşayan veya en azından onlarla yakından ilişkili olan H. erectus erectus'un soyundan gelmiş olabilirler. Ngandong örnekleri muhtemelen bir volkanik patlama sırasında öldü. Türler muhtemelen 125.000 yıl önce başlayan tropikal yağmur ormanlarının devri ve tercih edilen yaşam alanlarının kaybıyla yok oldu. Kafataslarında yaralar vardı, ancak bu yaralanmaların bir saldırı, yamyamlık, volkanik patlama veya fosilleşme sürecinden kaynaklanıp kaynaklanmadığı belirsizdir.