stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Filozoflar kronolojisi
19. yüzyıl

Martineau (1802-1876)
Arnold Ruge (1802-1880)
Emerson (1803-1882)
Ludwig Feuerbach (1804-1872)
John Stuart Mill (1806-1873)
H.T. Mill (1807-1858)
Bruno Bauer (1809-1882)
Søren Kierkegaard (1813-55)
Karl Marx (1818-1883)
Friedrich Engels (1820-1895)
Friedrich Albert Lange (1828-1875)
Bradley (1846-1924)
Dodgson [Lewis Carroll] (1832-98)
Welby-Gregory (1837-1912)
Henry Sidgwick (1838-1900)
Ernst Mach (1838-1916)
Franz Brentano  (1838-1917)
Peir (1839-1914)
James William (1842-1910)
Nietzsche (1844-1900)
Frege (1848-1925)
Georg Jellinek (1851-1911)
Meinong (1853-1920)
Henri Bergson (1859-1941)
John Dewey (1859-1952)
Edmund Husserl (1859-1938)
Alfred North Whitehead (1861-1947)
Friedrich Meinecke (1862-1954)
McTaggart (1866-1925)
Bertrand Russell (1872-1970)
George Edward Moore (1873-1958)
Ernst Cassirer (1874-1945)
Muhammed İkbal (1877-1938)
Alain Locke (1882-1954)
Stebbing (1885-1943)
Ernst Bloch (1885-1977)
Broad (1887-1971)
Radhakrishnan (1888-1975)
Collingwood (1889-1943)
Wittgenstein (1889-1951)
Martin Heidegger (1889-1976)
Friedrich Hayek (1899-1992)
Rudolf Carnap (1891-1970)
Macmurray (1891-1976)
Nicod (1893-1924)
Friedrich Pollock (1894-1970)
Feng Youlan (1895-1990)
R. Buckminster Fuller (1895-1983)
Ventre (1897-1956)
Schütz (1899-1959)
20. yüzyıl

Gilbert Ryle (1900-1976)
Erich Fromm (1900-1980)
Hans Georg Gadamer (1900-2002)
Karl Popper (1902-1994)
Lonergan (1904-1984)
Arnold Gehlen (1904-1976)
Jean-Paul Sartre (1905-1980)
Ayn Rand (1905-1982)
Nelson Goodman (1906-1998)
Hannah Arendt (1906-1975)
Frithjof Schuon (1907-1998)
Quine (1908-2000)
Weil (1909-1943)
Isaiah Berlin (1909-1997)
A. J. Ayer (1910-1989)
J. L. Austin (1911-1960)
Alan Turing (1912-1954)
Thomson (1912-1955)
Sellars (1912-1989)
Prior (1914-1969)
Mackie (1917-1981)
Davidson (1917-2003)
Anscombe (1919-2001)
P.F. Strawson (1919-2006)
Philippa Foot (1920-2010)
John Rawls (1921-2002)
William Alston (1921-2009)
Thomas Kuhn (1922-1996)
Lakatos (1922-1974)
Karl-Otto Apel (1922-2017)
Adolf Grünbaum (1923-2018)
Feyerabend (1924-1994)
Michel Foucault (1926-1984)
Putnam (1926)
Ernest Gellner (1925-1995)
Michael Dummett (1925-2011)
Noam Chomsky (1928)
Bernard Williams (1929-2003)
Jacques Derrida (1930-2004)
John Searle (1932-)
Plantinga (1932)
Ted Honderich (1933)
Thomas Nagel (1937)
Robert Nozick (1938-2002)
Saul Kripke (1940)
Jean-Luc Nancy (1940-2021)
David Lewis (1941-2001)
Bas van Fraassen (1941)
Giorgio Agamben (1942)
Evans (1946-1980)
John McDowell (1942)
Susan Haack (1945)
Peter Singer (1946)
Judith Butler (1956)
Michel Onfray (1959)
Attila

"Atilla" buraya yönlendirilmektedir. Diğer kullanımlar için Atilla (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| Attila |
| --- | --- |
Hun İmparatoru
Eugène Delacroix'nın fırçasından Atilla
Hun hükümdarı
Hüküm süresi: 434–453
Önce gelen: Rua ve Bleda

Doğum: Tarih bilinmiyor, y. 406 Panunya bölgesi
Ölüm: 453 (y. 47 yaşında) Alföld
Eş(ler)i: Kreka, Honoria, İldiko
Çocuk(lar)ı: İlek, Dengizik ve İrnek
Babası: Muncuk Han
Attila (Latince: Attila, Grekçe: Ἀττίλα, h. 434-453), Hun topluluklarının hükümdarı olduğu 434 tarihinden, 453'teki ölümüne kadar Hun İmparatorluğu hükümdarıdır. Hükümdarlığı sırasında İmparatorluğunu dönemin Avrupasının büyük bölümünü kaplayacak şekilde genişletti. Öldüğü zaman idaresi altındaki topraklar batıda Cermanya, doğuda Ural Nehri, kuzeyde Baltık Denizi ve güneyde Karadeniz'e kadar uzanıyordu. Attila, imparatorluğun başında olduğu zaman diliminde Hunların yanı sıra, birçok Cermen ve İranlı kabileye, Ostrogotlara, Bulgarlara ve Alanlara da önderlik etti.
Attila, imparatorluğu sırasında Batı ve Doğu Roma İmparatorluklarının en korkulan düşmanlarından birisi oldu. Tuna'yı iki kez geçti ve Balkanlar'ı yağmaladı, ancak Konstantinopolis'i ele geçirme gereği duymadı. Perslere karşı yaptığı seferin ardından, 441'de Doğu Roma (Bizans) İmparatorluğu'na yaptığı akının başarılı olması, Attila'yı Batı'yı işgal etmeye cesaretlendirdi. Galya'yı ele geçirmek amacıyla Ren'i geçti ve Flavius Aetius önderliğindeki birlikler tarafından Katalon Muharebesi'nde ağır kayıplar ile durdurulana kadar Aurelianum'a kadar ilerlemeyi başardı.
İtalya'yı işgal etti ve kuzey vilayetlerini yağmaladı, ancak Roma'ya ilerlemedi. İlerleyen zamanlarda Roma'ya yönelik yeni seferler planladı, ancak 453'te ani bir şekilde öldü. Attila'nın ölümünden sonra, yakın danışmanı olan Gepid Kralı Ardarik, Hun egemenliğine karşı bir Cermen isyanı başlattı ve takibinde Hun İmparatorluğu Nedao Muharebesi ile beraber çöktü.
Attila ve idaresi altındaki Hunlar dönemin Avrupasında derin izler bıraktığı için Attila ile ilgili metinlere Antik dönemlerden bugüne kadar rastlanmaktadır. Kendisi tarafından yapılan seferler Batı ve Doğu Roma'ya oldukça zarar vermiş, öncesinde Hunların sebep olduğu Kavimler Göçü ile direncini kaybeden Batı Roma İmparatorluğu'nun kısa bir süre sonra çökmesine sebep olmuştur. Bu nedenlerden ötürü, ayrıca etnik kökeni ve dini nedeniyle, dönemin Hristiyan tarihçileri tarafından kendisine olumsuz bir imaj verildi. Zulüm ve ölüm ile ilişkilendirdi ve ona Tanrı'nın Kırbacı ve Tanrı'nın Cezası gibi isimler verildi. Ancak başta İskandinav ve Cermen kültürleri olmak üzere diğer kültürlerde, kendisini konu edinen Sagalarda ve Nibelungen Destanı gibi destanlarda daha olumlu bir yer kapladı. Günümüzde Macarlar ve Türkler tarafından ulusal ve kurucu bir figür olarak anılmaktadır.
Arka plan > Kökeni

Ana madde: Hunlar
Hunların nereden geldiği ve diğer bozkır toplumları ile bağlantıları bugün hala tartışmalıdır. Kökenlerinin Hiung-nu insanlarının batıya göç eden bir grubuna uzanıyor olma ihtimali bulunmaktadır. Hunların, Gotları ve diğer Doğu Avrupa kabilelerini atalarının evlerinden sürmeleri 375 civarında, sonraki yıllarda Batı Roma'nın yıkılmasında önemli rol oynayacak olan Kavimler Göçü'nü ve toplu bir mülteci dalgasını tetikledi. 400'lerin başlarından itibaren Hunlar, Roma İmparatorluğu'nun yakınlarına yerleşmeye başladı ve 5. yüzyılın ilk yarısında Macaristan ovalarında kendi hükümdarlıklarını kurdular.
Dönemin kaynakları, Avrasya stepleri'nden geldiklerini ve Avrupa'da 4. yüzyılın sonlarında aniden ortaya çıktıklarını iddia etmektedir. Romalı yazarlar, Gotların topraklarına vahşi bir geyiği kovalarken ya da Kerç Boğazı'ndan Kırım'a giden ineklerinin peşinde koşarken girmiş olabileceklerini yazdılar. Jordanes, Gotların Hunları kötü ruhların ve cadıların soyundan gelen bir halk olarak gördüklerini belirtmiştir.
Arka plan > Öncesi

Hunlar ile dönemin Avrupalılarının ilk temasları 4. yüzyılın sonralında olsa da ilk zamanlarda Hunlar bu bölgeye sadece yağma için geliyorlardı. Bazı zamanlar Kafkasya bölgesinden veya Balkanlar üzerinden Doğu Roma topraklarına akınlar düzenleseler de bu bölgeleri yurt edinmemişlerdir. Hunların Oltu Nehri'nin doğusunu bir idare merkezi olarak kullanmaya başlamaları ilk defa Uldız zamanında olmuştu. 400 yılında Uldız, birliklerini Muntenya bölgesinden yönetmeye başladı. Uldız'ın döneminde devletin sınırları Tuna Nehrinin batısına kadar uzandı.
Uldız'ın ölümünden Rua'nın yönetimine kadar geçen sürede Hunlarla ilgili bilgiler oldukça azdır. Yönetiminin başlarında Rua, daha sonra 430'da Burgundlar'a karşı bir askerî harekât sırasında ölecek olan kardeşi Oktar ile birlikte hüküm sürdü. Hunlar, 422'de Rua komutası altında tekrar çevre bölgere baskınlar düzenlemeye başladı. Konstantinopolis surlarına kadar ulaştılar ve Doğu İmparatorluğu'nu yıllık haraca bağladılar. Doğu Roma ile uzun süre savaşmalarına karşın Hunların Batı Roma ile ilişkileri oldukça iyiydi. Öyle ki 424'te Kuzey Afrika'da Hun askerleri Romalılar için savaşmışlardı. Ayrıca zaman zaman Flavius Aetius'un komutasına savaşmaları için Hun askerleri verilmişti.
Ortak idare > Tahta geçiş

434 yılında, Rua'nın ölümü, birleşik Hun kabilelerinin idaresini kardeşi Muncuk'un iki oğlu olan, Attila ve Bleda'nın ortak idaresine bıraktı. Hun kabileleri başa geçecek kişiyi sadece miras yolu ile değil, aynı zamanda varisin askeri, diplomatik ve ekonomik kabiliyetlerine de bakarak belirliyordu. Dolayısıyla, Rua'nın ölümünün ardından tahtın devredilmesi muhtemelen barışçıl bir süreç olmamıştı. Attila ve abisinin tahta geçmesinin ardından, Rua'nın yeğenleri ve hatta çocukları olabilecek Mamas ve Atakam adındaki iki aile üyesinin bazı Hun soyluları ile birlikte Konstantinopolis'e kaçmış olması bu sebepten ötürü olabilir. Daha sonraları Attila ve Bleda, Doğu Romalılarla bu Hun kaçaklarının -muhtemelen yönetimde hak iddia edebilecekleri endişesi ile- teslim edilmesi için defalarca talepte bulunacaktı.
Hükümdarlığı > Mutlakiyet

Hun birliklerinin Bizans topraklarından çekilmelerinden kısa bir süre sonra, 444 kışı sonu veya 445 baharı sırasında Bleda öldü. Attila'nın kardeşinin ölümünde etkisi olup olmadığı ya da Bleda'nın başka nedenlerden ötürü öldüğü konusunda çok sayıda söylenti olmakla beraber, dönemin kaynaklarının olayı bildirmek dışında herhangi bir bilgi içermemesi sebebiyle gerçek hala belirsizdir. Kardeşinin ölümünün ardından Attila, Hun kavimlerinin tek ve mutlak hükümdarı olmuştu.
Hükümdarlığı > Galya seferi > Öncesi

440'ların sonuna kadar Attila, Roma'nın fiili lideri Flavius Aetius ile yakınlığı sayesinde Batı Roma ile iyi ilişkiler içerisindeydi. Romalı aristokrat, 433 yılında Hunlar arasında sürgün olarak kısa bir süre geçirmiş, zaman zaman Attila'nın amcası Rua ile işbirliği yapmış ve Attila'nın kendisine sağladığı birliklerden batıdaki savaşlarda kişisel olarak yararlanmıştır. Ancak zaman içerisinde iki taraf arasında gerilim oluşmaya başladı ve Hunlar'ın Batı Roma ile ilgili fikirleri değişti. 449'da Salland Frankları arasındaki bir taht kavgası başlamış, Attila ölü Frank kralının büyük oğlunu desteklerken, Ravenna ve Aetius onun kardeşini desteklemişti. Aynı zamanda Vizigotlara karşı savaşan ve onlardan çekinen Genserik'in hediyeleri ve diplomatik çabaları da Attila'nın planlarını etkilemiş olabilir.
450 yılında İmparator III. Valentinianus'un ablası Honoria, Attila'dan yardım istedi. İmparator siyasi çıkarlarını desteklemek amacıyla, ablasını eski bir senatörle evlendirmeye karar vermişti. Bu evlilikten kaçınmak isteyen Honoria, mühür yüzüğünü Attila'ya gönderdi. Honoria, mektubunda Attila'ya "Augustus" olarak hitap etmişti ve muhtemelen kendisine evlilik sözü vermişti. Bu talep Attila'ya Batı İmparatorluğu'na yapacağı bir saldırıyı meşrulaştırması için iyi bir fırsat sundu. Attila, muhtemelen savaş nedeni olarak kullanabilmek amacıyla, Galya'nın kendisine çeyiz olarak verilmesini talep etti.
Valentinianus, olanları öğrendikten sonra Honoria'yı idam ettirmek istese de annesi Galla Placidia'nın kendisini ikna etmesi üzerine ablasını sürgün etmeyi tercih etti. İmparator, sözde evlilik teklifinin meşruiyetinin şiddetle reddedildiğini Attila'ya bildirdi. Bu sırada Bizans imparatoru Marcianus onu Hunlara karşı direnmesi için cesaretlendirdi ve yardım edeceğine söz verdi. Attila, Honoria'nın masum olduğunu, teklifin meşru olduğunu ve haklı olarak kendisine ait olanı talep etmeye geleceğini ilan etmek için Ravenna'ya bir elçi gönderdi.
Hükümdarlığı > İtalya seferi

452 baharında Attila, bir kez daha Honoria ile evlilik iddiasını ortaya attı ve bu sefer ordusu ile birlikte İtalya yarımadasına doğru harekete geçti.
Hun birlikleri Alpleri geçtikten sonra, uzun bir kuşatmadan sonra Aquileia'yı ele geçirmeyi başardılar. Yapılan yağmanın ardından şehir neredeyse tamamen yerle bir edildi. Sonrasında Attila ve birlikleri sırasıyla Padova, Verona, Milano ve Pavia kentlerini ele geçirdiler ve yağmaladılar. Bu süreçte Aëtius savaşma gücünden yoksundu, Attila'nın ilerlemesini sadece taciz saldırıları ile yavaşlatmayı başarabilmişti. Attila tam olarak bilinmeyen bir sebeple ordusunu Po Nehri'ni geçmeden durdurdu. Bu noktada, hastalık ve açlık Hun kampını ele geçirmiş, böylece ordunun savaşmasını engellemiş ve işgalin durmasına katkıda bulunmuş olabilir.
Hun ordusunun ilerleyişi sebebiyle İmparator Valentinianus, Ravenna'dan Roma'ya kaçmak zorunda kalmıştı. Ancak Hun ordusunun kendisini takip etmesi sebebiyle durumun umutsuz olduğuna karar vermişti ve bu nedenle Attila ile müzakere edilmesi için bir heyet toplamaya karar verdi. 11 Haziran 452'de Mantova yakınlarında bulunan Hunlara Papa I. Leo'nun da aralarında bulunduğu bir heyet gönderdi. Uzun bir süre boyunca, Katolik dünyası, Hunların Roma'yı yağmalamaktan vazgeçmesini bir mucize olarak kabul etti. Ancak bilimsel bir bakış açısından bakıldığında, Attila'nın ordusunun hem erzak konusunda sıkıntı yaşadığı hem de bir salgının kurbanı olduğu için müzakere etmeyi kabul ettiğine dair kanıtlar bulunmaktadır.
İtalya 451'de korkunç bir kıtlık çekmişti ve mahsulleri 452'de biraz daha iyi durumdaydı. Ancak Attila'nın 452'de Kuzey İtalya ovalarını yağmalaması hasadı iyileştirmememişti. Roma'ya ilerlemek, İtalya'dan elde edilemeyecek kadar erzak gerektirecekti ve şehri almak Attila'nın tedarik durumunu iyileştirmeyecekti. Bu nedenle Attila'nın barışı sonuçlandırması ve anavatanına çekilmesi daha kendisi için daha kazançlıydı.
Attila seferde iken, Marcianus nihayet Romalılara yardım etmeye karar vermişti. Önceki yıl Kalkedon Konsili'ne katılan Aetius adlı başka bir subayın komutası altındaki bir Doğu Roma ordusu Tuna'yı geçerek topraklarını korumak için geride bırakılan Hun birliklerini mağlup etmeye başlamıştı. Aquae Flaviae piskoposu Hydatius, Chronica Minora'sında yaşananları şöyle anlatmaktadır:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | İtalya'yı yağmalayan ve aynı zamanda birçok şehri basan Hunlar, ilahi cezanın kurbanı oldular, cennetten gönderilen felaketlerle ziyaret edildiler: kıtlık ve hastalık. Ayrıca İmparator Marcianus tarafından gönderilen, Aetius önderliğindeki destek kuvvetler tarafından katledildiler ve kendi evlerinde ezildiler... Böylece Romalılarla barış yaptılar ve hepsi evlerine döndüler. | ” |
Attila, şu ya da bu nedenle, barış yapmanın ve anavatanlarına geri dönmesinin kesinlikle daha kazançlı olduğunu düşünmüştü. Sonuç olarak muzaffer bir komutan olarak ve büyük ganimetlerle Tuna'nın ötesindeki topraklarına çekildi. Ordusu zayıflamış olmasına rağmen, Honoria ve çeyizi kendisine teslim edilmezse Romalıları ertesi yıl geri dönmekle tehdit etti.
Etimoloji

Birçok bilim insanı, "Attila" adının Doğu Cermen kökenli olduğunu iddia etmektedir; Gotça veya Gepidce "baba" anlamına gelen atta isminin sonuna, "-cık", "-cik" e benzer bir küçültme eki olarak -ila eklenmesi ile Attaila (Küçük baba) isminin meydana geldiği söylenmektedir. Söz konusu etimoloji teorisi ilk olarak 19. yüzyılın başlarında Jacob ve Wilhelm Grimm kardeşler tarafından önerildi.
Bazı başka bilim insanları ise ismin kökeninin Türk dillerinden geldiği söylemiştir. Omeljan Pritsak, "Attila" adının *es (büyük, ulu) ve *til (deniz, okyanus) ifadelerinin sonuna, son ek /a/'nın gelmesi ile beraber oluşmuş birleşik başlık adı olduğunu öne sürdü. Vurgulu arka hece olan til, es ön ekini sertleştirdi ve böylece as halini aldı.. Sonuç olarak "Okyanusal, evrensel hükümdar" anlamına gelen attíl- (<* etsíl <* es tíl) biçiminde tekil bir isim oluştuğunu söyledi. J. J. Mikkola ise ismin āt (nam, şöhret) kelimesinden geldiğini öne sürdü. Bir başka teoride ise H. Althof (1902), ismin Türkçedeki atlı süvari veya Türkçe at ve dil kelimeleri ile ilgili olabileceğini düşünmüştür. Maenchen-Helfen, Pritsak'ın teorisinin "dahice ama birçok nedenden ötürü kabul edilemez" olduğunu savunurken, Mikkola'nın önerisini "ciddiye alınamayacak kadar zorlama" olduğunu ifade etmiştir. M. Snædal benzer şekilde, bu önerilerin hiçbirinin geniş çevrelerce kabul görmediğini belirtmiştir. Attila isminin kökeninin Türk dillerinden geldiğini söyleyen önerileri eleştiren Gerhard Doerfer, "Kral VI. George'un isminin kökeni Yunancadan, I. Süleyman'ın ismi ise Arapça bir kökenden geliyor. Ancak bu onları ne Yunan ne de Arap yapmıyor. Dolayısıyla Attila'nın isminin Hun kökenli olmaması kabul edilebilir." diyerek konu hakkındaki görüşünü açıklamıştır.
Günümüz kültürüne etkisi

Ana madde: Popüler Kültürde Attila
Günümüz kültürüne etkisi > Biyografik filmler

Attila (1954) 6 Ağustos 2010 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Pietro Francisci'nin Anthony Quinn ve Sophia Loren'in yer aldığı sinema filmi.
Sign of the Pagan (1954) 2 Ocak 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Douglas Sirk'in Jack Palance ve Jeff Chandler'ın yer aldığı sinema filmi.
Attila (1991) 23 Mayıs 2010 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Christopher Swann'ın TV filmi.
Attila (2001) 17 Haziran 2006 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Dick Lowry'nin TV filmi.
Günümüz kültürüne etkisi > Bilgisayar oyunları

Civilization 5 Gods and King's eklenti paketi
Rome Total War: Barbarian Invasion
Age of Empires 2 The Conquerors: Attila the Hun Campaign (2000)
Total War: Attila (2015)
Attila tasvirleri

19. yüzyıl Şiirsel Edda'sında adı geçen Attila'nın tasviri
Hun Attila
Attila'nın on dokuzuncu yüzyıl tasviri. Certosa di Pavia - Latince yazıda, "Bu Tanrı'nın belası Attila'dır." yazmaktadır.
Attila'nın başka bir tasviri
I. Leo ve Attila'nın görüşmesi
 Alessandro Algardi
(1646–1653)
Rönesans madalyonu üzerinde Attila (15. yüzyıl)
Attila'nın büstü, "Türklük Anıtı" Pınarbaşı, Kayseri, Türkiye
Macaristan'daki bir müzede, Attila figürü
Wilhelm Dilich'in Ungarische Chronica adlı eserinde Attila'nın temsili. 1600-1604
Hunların batıya doğru ilerlerken izledikleri yol
5. yüzyılın ilk yarısında Hunlar tarafından kontrol edilen bölgeler.
Alanlar ile savaşan Hunlar. Peter Johann Nepomuk Geiger, 1873.
Attila'nın beyaz bir ata binen tablosu, Fransız romantik ressam Eugène Delacroix (1798–1863)
Attila'nın ziyafeti, Mór Than tarafından Bizans büyükelçisi Priskos'un (en sağ altta) yazmış olduğu tasvirlere dayanarak çizilmiştir. (1870)
III. Valentinianus (solda) ve ablası Honoria (sağda), anneleri Galla Placidia ile birlikte resmedildikleri madalyon.
Hunlar'ın Galya seferi sırasında izledikleri rotalar ve saldırdıkları şehirler.
Büyük Leo ve Atilla'nın Buluşması, Papa I. Leo'nun Aziz Petrus ve Aziz Pavlus eşliğinde, Attila ile buluşmasını tasvir etmekte. (Rafael, 1514)
Bakır Tren İstasyonu

| Bakır |
| --- | --- |
TCDD Taşımacılık istasyonu


Konum: Selvili Mahallesi, 45200 Akhisar, Manisa Türkiye
Koordinatlar: 39°02′29″K 27°44′52″D﻿ / ﻿39.04139°K 27.74778°D﻿ / 39.04139; 27.74778
Sahip: TCDD
İşletmeci: TCDD Taşımacılık
Peronlar: 2 kenar peronu
Raylar: 3
Tren işletmecileri: TCDD Taşımacılık
Yapı
Yapı türü: Hemzemin
Otopark: Evet
Bisiklet altyapısı: Hayır
Engelli erişimi: Evet
Diğer bilgiler
Durum: İşletmede
Ücret bölgesi: 3. Bölge
Tarihçe
Açılış: 1890
Elektriklendirme: 25 kV AA Katener
Hizmetler
Demiryolu ulaşımı
Bakır Tren İstasyonu veya Harta Tren İstasyonu, Manisa'nın Akhisar ilçesinin Selvili Mahallesinde yer alan TCDD'ye ait hemzemin tren istasyonudur.
İstasyon, Smyrne Cassaba & Prolongements (SCR) tarafından Manisa-Bandırma demiryolu için inşa edilerek 1890 yılında hizmete girmiştir. SCR Şirketi, 1934'te TCDD tarafından satın alınarak feshedilmiş ve şirketin işlettiği demiryolu hatları ve istasyonları beraber TCDD'ye devredilmiştir.
İstasyon, TCDD Taşımacılık tarafından işletilen Ege Ekspresi Anahat Trenleri'ne hizmet vermektedir.
Hatlar

Manisa – Bandırma demiryolu
Jim Beanz

| Jim BEANZ |
| --- | --- |
Doğum: James David Washington 
Meslekler: müzik prodüktörü, şarkıcı, şarkı sözü yazarı ve müzisyen.

Jim Beanz 2015'te Empire Premiere'de
James David Washington (d. 26 Ağustos) veya bilinen sahne adıyla Jim BEANZ, Amerikalı müzik prodüktörü, şarkıcı, şarkı sözü yazarı ve müzisyen. 2008 Eurovision Şarkı Yarışması'nı kazanan Dima Bilan şarkısı "Believe"'in yazarlarından biridir.
Nejdet Sançar

| Nejdet Sançar |
| --- | --- |

Doğum: Ahmet Nejdet 1 Mayıs 1910(1910-05-01) İstanbul, Osmanlı Devleti
Ölüm: 22 Şubat 1975 (64 yaşında) İstanbul, Türkiye
Defin yeri: Karacaahmet Mezarlığı, İstanbul
Milliyet: Türk
Eğitim: İstanbul Üniversitesi
Meslek: Eğitimci, yazar
Tanınma nedeni: Irkçılık-Turancılık Davası
Din: İslam (Sünnilik)
Çocuk(lar): 1

Ahmet Nejdet Sançar (Çiftçioğlu) (1 Mayıs 1910, İstanbul - 22 Şubat 1975, İstanbul), Türk eğitimci, yazar, düşünür, fikir adamıdır. Nihâl Atsız'ın kardeşidir.
Yaşamı

Nejdet Sançar, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi mezunudur. Askerlikten sonra Sivas Öğretmen Okuluna edebiyat öğretmeni olarak atanmış ancak zamanın Millî Eğitim Bakanı Hasan Âli Yücel'i karşılama törenine katılmadığı gerekçesi ile bu görevden alınmış ve Balıkesir Lisesine atanmıştır.[kaynak belirtilmeli] 1944 Irkçılık - Turancılık Davası'nda yargılanmıştır. 1960 yılında 16 yaşındaki oğlu Afşin'i yitirmesi üzerine felç geçirmiştir. Afşin için 1962 yılında Yeni İstanbul gazetesinde "Türk Gençliği Nasıl Olmalıdır?" konulu ödüllü bir yarışma düzenlemiş, bu yarışma daha sonraki yıllarda da sürmüştür. Felci atlatmak için uzun yıllar tedavi görmüş, kısmen iyileşmiştir. Bazı Türkçü dergilere makaleler yazmıştır.
Tarihte Türk - İtalyan Savaşları adlı yapıtının genişletilmiş biçimde yeniden basımı için uğraşırken 22 Şubat 1975 günü yaşamını yitirmiştir ve Karacaahmet Mezarlığı'na gömülmüştür.
1944 Irkçılık-Turancılık Davası

Balıkesir Lisesindeki görevini sürdürürken Irkçılık-Turancılık Davası altında Mayıs 1944'te başlayan ve Hüseyin Nihal Atsız, Alparslan Türkeş, Ankara Konservatuvarı Direktörü Orhan Şaik Gökyay, Hikmet Tanyu, Türk Tarihi Profesörü Zeki Velidi Togan, Reha Oğuz Türkkan gibi Türkçülerin de bulunduğu davada tutuklanmış ve Sıkıyönetim Mahkemesi'nde yapılan duruşmalar sonucunda 14 ay hapse mahkûm edilmiştir. Askerî Yargıtay, yargılananlara ilişkin kararı esastan bozmuştur. 5 Ağustos 1946'da 2 Numaralı Sıkıyönetim Mahkemesi'nde tutuksuz olarak başlayan Atsız ve arkadaşlarının davası (bu dava Kenan Öner - Hasan Âli Yücel Davası adı ile tanınmıştır), 31 Mart 1947'de sonuçlanmış ve 29 oturum süren mahkemede bütün sanıkların salıverilmesine karar verilmiştir.
Eserleri

1942: Tarihte Türk-İtalyan Savaşları, Aylı Kurt Yayınları, İstanbul
1943: Irkımızın Kahramanları, Aylı Kurt Yayınları, İstanbul
1947: Hasan Âli İle Hesaplaşma, Aylı Kurt Yayınları, İstanbul
1950: Kızıl Cennet Masalı, Komünizmle Mücâdele Yayınları, Zonguldak
1950: Komünist Nedir?, Komünizmle Mücâdele Yayınları, Zonguldak
1951: Mehmet Emin Yurdakul ve Şiirleri, Komünizmle Mücâdele Yayınları, Zonguldak
1959: Türk Moskof ve Komünist, Toprak Yayınları, İstanbul
1963: Afşın'a Mektuplar, Afşın Yayınları, Ankara
1965: Türk Kahramanları, Afşın Yayınları, Ankara
1966: Gizli Komünist Belgeleri, Afşın Yayınları, Ankara
1977: İsmet İnönü ile Hesaplaşma, Afşın Yayınları, Ankara
1975: Nâzım Hikmet Masalı, Afşın Yayınları, İstanbul
1976: Türkçülük Üzerine Makaleler, Töre-Devlet Yayınevi, Ankara
2016: Türk ve Yabancı Millî Destanlarından Örnekler, Hazırlayan Serkan Akgöz, Bozkurt Yayınları, İstanbul
2018: Irkçılık-Turancılık Dâvâsı Mahkeme Günlükleri, Hazırlayan Serkan Akgöz, Bozkurt Yayınları, İstanbul