stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Kurlandiya Kuşatması

| g t Doğu Cephesi |
| --- | --- |
 1941 Barbarossa • Brest-Litovsk • Bialistok-Minsk • Raseiniai • Brodi • Smolensk • Yasamal • Kiev • Tallinn • Duhovşçina • Yelnya • Roslavl • Odessa • Leningrad • I. Harkov • Kırım • Rostov • Sivastopol • Moskova 1942 I. Rzhev-Vyazma • Toropets-Holm • Demyansk • Velikiye Luki • Mars • II. Harkov • Mavi • Stalingrad • Uranüs • Kış Fırtınası • Küçük Satürn • Tatsinskaya • Yüzük • Sinyavin 1943 III. Harkov • Kursk • Prohorovka • Kutuzov • Rumyantsev • Suvorov • II. Kiev 1944 Dinyeper • Korsun-Şevçenkovski • Narva • Dinyeper-Karpatlar • Jitomir-Berdiçev • Krasnoye • Uman-Botoşani • Kirovograd • Kamenets-Podolski • 1. Yaş-Kişinev • 1. Târgu Frumos • Bagration • Vilnüs • Radzymin • Şyaulyay Taarruzu • Lvov-Sandomierz • Lublin-Brest • Doppelkopf • 2. Yaş-Kişinev • Debrecen • Belgrad • Panzerfaust •  Budapeşte 1945 Vistül-Oder • Gündönümü • Doğu Prusya • Königsberg • Balaton • Doğu Pomeranya • Silezya • Viyana • Seelow • Berlin • Prag 
Kurlandiya Kuşatması, II. Dünya Savaşı Doğu Cephesi'nde Mihver kuvvetlerinin Kurlandiya Yarımadası'nda Kızıl Ordu birliklerince aylarca süren kuşatılmasıdır.
Buradaki kuşatma, Kızıl Ordu'nun Baltık Stratejik Taarruz Harekâtı sırasında oluşmuştur. Bu stratejik taarruzun bir alt harekâtı olan Memel Taarruz Harekâtı sırasında, Sovyet 1. Baltık Cephesi kuvvetlerinin Baltık Denizi'ne ulaşmasıyla bölgedeki Alman birliklerinin, diğer Alman birlikleriyle kara bağlantısı kesilmiş oldu. Bu harekât Alman Kuzey Ordular Grubu'nu, Litvanya'da Tukums ve Liepaja arasında, diğer Alman kuvvetlerinden ayırdı. Bu bölgede kuşatılan birlikler hemen sonra Kurland Ordular Grubu olarak adlandırılmıştır. Bu birlikler, kuşatıldıkları 15 Ekim 1944 tarihinden itibaren Almanya'nın 8 Mayıs 1945'te kayıtsız şartsız teslim olmasından 2 gün sonra, 10 Mayıs 1945'te, Üst Komutanlık'tan aldıkları emir üzerine Sovyet Komutanlığı'na teslim olmuşlardır.
Harekât öncesi

Kurlandiya ile birlikte Baltık Denizi'nin doğu kıyıları ve adalar, 1941 yılında Alman Kuzey Ordular Grubu tarafından işgal edilmişti. Kuzey Ordular Grubu, izleyen iki yıl boyunca Leningrad'ı düşürmek için kuşatma altında tuttu. Ancak kuşatma, kentin düşmesini sağlamadı ve 1944 yılının Ocak ayında Sovyet orduları kuşatmayı kaldırmayı başardı.
Bagration Harekâtı

STAVKA, 22 Haziran 1944 tarihinde, Bagration Harekâtı'nı (kapalı adıyla Belarus Stratejik Taarruzu) başlattı. Strateji taarruzunu sonunda Belarus, Alman işgalinden geri alınmış oldu. Bagration Harekâtı'nın aşamaları son derece başarılı gelişti ve sonuçta Alman Merkez Ordular Grubu, harekâtın sona erdiği 29 Ağustos 1944'te neredeyse tümüyle muharebe yeteneğini yitirmişti. Sağ kalanlar ve kurtarılabilinen malzeme, dağınık bir şekilde geri çekilmek zorunda kalmıştır. Harekâtın son evresi içinde yer alan Kaunas Taarruzu ve Shyaulyay Taarruzu harekâtları ile Sovyet kuvvetleri Baltık kıyıları yönünde derin bir girme yaparak Merkez Ordular Grubu ile Kuzey Ordular Grubu arasındaki bağlantıları kesmişlerdir.
Bagration Harekâtı'nın sona ermesinden sonra Sovyet kuvvetleri Baltık kıyılarını Alman kuvvetlerinden temizleme harekâtlarına devam ettiler. Bu arada Alman kuvvetleri, Doppelkopf Harekâtı ile cepheyi yeniden kurma girişiminde bulunmuştu. Harekât, Alman kuvvetlerine sınırlı bir kazanç sağlamıştır. Kızıl Ordu'nun Memel Taarruzu, bir yandan Memel'i kontrol altına almasını sağlarken diğer yandan Kuzey Ordular Grubu'nun tecrit edilmesini sağlamıştır.
Farklı değerlendirmeler

Batılı ve Sovyet tarihçilerin Kurlandiya'daki savaşın niteliği ve Sovyet kuvvetlerinin stratejik niyetleri konularında oldukça farklı anlatımları vardır.
Farklı değerlendirmeler > Sovyet kaynaklarında

Sovyet anlatımında, Alman Kuzey Ordular Grubu tecrit edildikten sonra bölgenin stratejik yönden önemsiz duruma geldiği, bu nedenle Kurland Ordular Grubu'nun ablukaya alındığı ifade edilmektedir. Asıl stratejik hedef, kayıpları gereksiz yere arttırmadan Vistül-Oder Taarruzu ve Berlin Harekâtı harekâtlarını başlatmaktır. Bu açıklama, Grigori Krivoşiyev'in yakın tarihli araştırma sonuçlarıyla uyumludur. Bu araştırmaya göre 16 Şubat - 8 Mayıs 1945 tarihleri arasındaki kayıplar 30.501 ölü ve 130.447 yaralı olmak üzere toplam 160.948'dir. Bu açıklamalara göre Sovyet kuvvetlerinin Kurlandiya'daki harekâtları, savunma ablukası harekâtlarıdır. Bu bağlamda Sovyet kaynaklarına göre çatışmalar, Alman kuvvetlerinin giriştiği kuşatmadan çıkma harekâtları (huruç) sırasında gerçekleşti. Sovyet kuvvetleri, kuşatma bölgesini ortadan kaldırmak için bir çaba harcamadı.
Farklı değerlendirmeler > Batılı kaynaklar

Bazı batılı kaynaklar Sovyet komutanlığının Kurlandiya'yı kontrol altına almaya büyük önem verdiğini ileri sürmektedir. Özellikle Litvanya önemliydi, çünkü bu bölge I. Dünya Savaşı'nda kaybedilmişti. Dolayısıyla Sovyet kuvvetleri, Alman Kurland Ordular Grubu'nu bölgeden tasfiye etmek için geniş çaplı altı taarruz geliştirmişti. Kurlandiya Harekâtı süresince büyük kayıplara karşın Sovyet kuvvetleri hiçbir yerde 40 – 41 km.den fazla ilerleme sağlayamadı ve taarruz çıkış mevzilerini birkaç kilometreden fazla ileri taşıyamadı.
Stalin, ağır kayıplara aldırmadan taarruzların yenilenmesini emretmiştir. Alman Kurland Ordular Grubu'nun 16 Mart 1945 tarihli bir bildirisine göre, Sovyet kayıpları 320 bin asker (ölü, yaralı ve esir), 2.388 tank, 659 uçak, 900 top ve 1.440 makineli tüfek olarak gösterilmiştir. Bu rakamlar, savaşın ilk beş aylık dönemine ilişkindir. Sovyet kayıtlarına göre ise ölü ve yaralı olarak asker kaybı 74 bin olarak gösterilmektedir.
Sonuç

Sovyet kayıtlarına göre Kurlandiya'daki muharebelerin sonunda 146 bin Alman askerinin esir alındığı belirtilmektedir. Bu rakamın içinde 28 general 5.083 üst rütbeli subay bulunmaktadır. Bu askerler yıllarca Sovyetler Birliği'nin iç kesimlerindeki kamlarda tutuldu. Sovyet Hükûmeti, 16 - 60 yaş arası askerleri alıkoyarak geniş ormanlık alanlarında ağaç kesiminde ve geniş orman yolları açılmasında çalıştırdı. Daha yeni araştırmalar komutanları General Hipert'le birlikte 181 bin Alman askerinin teslim olduğunu ortaya koymaktadır.
Alman askerleriyle birlikte teslim olan ya da teslim alınan Litvanya Lejyonu (Waffen-SS) askerleri, Litvanya'nın Sovyetler Birliği'nin bir parçası olması nedeniyle vatan haini muamelesi görerek derhal idam edildiler. Bazı Litvanyalı savaşçılar kaçmayı başardı ve Sovyet yönetimine karşı Orman Kardeşleri teşkilatı bünyesinde direniş geliştirdi.
Thopia ailesi

| Thopia ailesi Topia, Theopias, Thopias, Topias |
| --- | --- |
Thopia aile arması
Ülke: Arnavutluk
Milliyet: Arnavut
Kuruluş: 1329
Kurucu: Tanusio Thopia
Mal varlığı:  İşkombi Nehri ve Mat Nehri'nin arasındaki topraklar  Dıraç (1368–76; 1383–85; 1385–92)  Alacahisar (1388–1415) 
Yıkılış: 1479'dan sonra
Son hükümdar: Niketa Thopia
Unvan(lar): Kont, Lord
Alt kolları: Toptani ailesi
Thopia Hanedanı, Geç Orta Çağ Arnavutluk'unun en güçlü soylu ailelerinden biriydi. Ailenin kökeni Angevin Arnavut Krallığı'na dayanmaktaydı. Thopialar, Osmanlı Balkanlar'da yükselirken Arnavutların birleşip kurduğu Leş Birliği'nin kurucu üyesiydi. Kuruluş toplantısında Andrea Thopia ve yiğeni Tanush Thopia bulunmuştu.
Karl Thopia

Ana madde: Karl Thopia
Karl Thopia'nın liderliği altında aile zirve noktasına ulaştı. 1355'te Stefan Duşan ölüp Sırp İmparatorluğu dağılınca kargaşadan yararlanan Karl, Orta Arnavutluk'un çoğunu ele geçirdi. Birlikleri 1362'de Dıraç'ı sefer düzenledi. Ancak şehir alınamadı ve yıllık haraç alınması üzerine bir antlaşmaya varılıp savaşa son verildi. 1368'de 2. defa deneyişinde Karl, Dıraç'ı almayı başardı. Aldığı bu büyük zaferin ardından Karl, 1370'te Muzaka ailesinin İşkumbi Nehri ve Seman Nehri arasındaki topraklarına saldırdı. Muzakaların topraklarını zapt eden Karl'ın toprakları Mat Nehri ve Seman Nehri arasını kaplıyordu. Ancak bu agresif tavırları ona karşı düşmanlarının birleşmesine sebebiyet verdi. 1376'de ikinci karısının hakları üzerinden Arnavutluk Krallığı'nda hak iddia eden Louis Karl'a saldırıp Dıraç'ı aldı. 1383'e gelindiğinde ise Karl Thopia şehri tekrar ele geçirdi.
Topraklarından edilmiş olan Muzakalar, ilerleyen yıllarda II. Balşa ile Thopialara karşı ittifak kurdu. Bu ittifakın meyvesi olarak 1385'te sürpriz bir saldırı yapan II. Balşa, Dıraç'ı zapt etti. Müttefikleri yenemeyeceğini anlayan Karl, Türklerden yardım istedi ve yardıma gelen Osmanlılar Savra Muharebesi'nde müttefikleri yendi. Aynı yıl Karl, Dıraç'ı tekrar aldı ve 1388'deki ölümüne kadar elinde tuttu. Ölümünün ardından mülkleri oğlu Gjergj Thopia'ya miras kaldı. 1392'de Gjergj, Venediklilere mağlup olup Dıraç'ı ve diğer mülklerini Venedik Cumhuriyeti'ne kaybetti.
Aziz Gjon Vladimir Kilisesi'nde bulunan bir taş tablet üzerinde Karl Thopia'nın arması.
Karl Thopia, Dıraç'ı almadan önce Arnavutluk Prensliği
Marc Bonnefous

Marc Bonnefous (d. 5 Ocak 1924, Bordeaux - ö. 5 Kasım 2002) Fransız diplomat ve Büyükelçi.
Marc Bonnefous, Renée Teillac ve Henri Bonnefous'un oğluydu ve 1946'da Monique Lesbegueris ile evlendi. Ulusal İdare Okulu'nda hukuk eğitimi aldı.
3 Haziran 1970'ten 18 Kasım 1972'ye kadar Kongo Cumhuriyeti, Brazzaville Büyükelçisi, 1973-1977 yıllarında Dışişleri Bakanlığı Müfettişi, 28 Aralık 1977'den 1 Eylül 1982'ye kadar İsrail, Tel Aviv Büyükelçisi, 27 Temmuz 1987'den 17 Ocak 1989'a kadar Fransız Hükûmeti'nin OECD Daimi Temsilcisi olmuştur.
Kim Jeong-hyun

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
Kişisel bilgileri
Tam adı:  Kim Jeong-Hyun
Doğum tarihi:  1 Haziran 1993 (31 yaşında)
Doğum yeri:  Güney Kore
Mevkii:  Orta saha
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 2012-2015 |  Oita Trinita |   |   |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. 
Kim Jeong-Hyun (d. 1 Haziran 1993), Güney Koreli futbolcudur.
Türkiye'de enflasyon

En çok sıfırlı banknotlar 10 ve 20 milyon Türk lirası 5 Kasım 1999'da ve 5 Kasım 2001'de tedavüle çıktı. Türk lirasından 6 sıfır atılması kapsamında 1 Ocak 2010'da tamamen tedavülden kaldırıldı. (bkz. Türkiye Cumhuriyeti banknotları)
Türkiye'de enflasyon, Türkiye ekonomi tarihinde sürekli yapısal problemlerden birisidir. Yakın dönem Türkiye tarihinde yıllık enflasyonda 1971'den başlayarak 34 yıl süren çift haneli verilerin görüldüğü enflasyonist bir süreç yaşandı. 2000'li yıllarda tek haneli oranlara düşse de 2010'lu yılların sonunda döviz kuru ve pahalılık nedeniyle enflasyon yeniden ciddi problemlerden biri halinde geldi. (bkz. Türkiye ekonomik krizi (2018-günümüz))
Tarihçe > Demokrat Parti dönemi

1950 Türkiye genel seçimleri ile Türkiye'de 10 yıl sürecek Demokrat Parti iktidarı başladı. Demokrat Parti, devlet temelli bir ekonomi anlayışını terkederek daha liberal politikalar uyguladı. Bazı ürünler haricinde ithalat büyük ölçüde serbest bırakıldı. Ayrıca ABD kaynaklı düşük faizli krediler ile Marshall yardımları alındı ve piyasaya para arzı artırılarak üretimin ve kalkınmanın artırılması hedeflendi.
1950'den itibaren uygulanan maliye ve para politikaları ciddi enflasyon artışına yol açtı ve 1954'ten itibaren ise kalıcı bir enflasyona dönüştü. Enflasyonun kalıcı hale gelmesi, karaborsacılığın artmasına yol açarak mallara erişmede uzun kuyrukların oluşmasına neden oldu. Tekel ürünleri, kağıt, kömür, Sümerbank ürünlerin yüzde yüze varan oranlarda yükseldi. Ayrıca dış ticaret dengesinin bozulması ülkede döviz darlığına neden oldu. Ekonomik istikrarsızlık Demokrat Parti iktidarına yeni bir ekonomik program uygulamaya mecbur kıldı. 4 Aralık 1958'de alınan "İstikrar Kararları" ile ithalata sınırlamalar getirilerek ithal mallara olan talebin azaltılarak döviz rezervinin artırılması hedeflendi.
Tarihçe > 60'lı yıllar

1960 darbesinden sonra liberal ekonomi politikalarından vazgeçilip ve 1963 yılından itibaren yürürlüğe konulan kalkınma planı sayesinde planlı ve düşük enflasyon dönemi yaşanmıştır.
Tarihçe > 70'li yıllar

10 Ağustos 1970'te Türk ekonomi tarihinde üçüncü büyük devalüasyon yaşandı. (bkz. 10 Ağustos 1970 kararları) 1970'li yıllarda dünyada yaşanan iki büyük petrol krizi nedeniyle istikrarsız piyasa ortamında fiyatlar yükseldi.
1978-1983 döneminde 4. beş yıllık kalkınma planı uygulamaya geçildi ancak program ekonomide istenilen başarıyı sağlayamadı. Özellikle ülkedeki siyasi istikrarsızlık ve güvenlik problemleri kamu yönetiminin etkinliğinin azalmasına ve bütçe açıklarının artmasına yol açtı. Bu kamu açıklarının merkez bankası kaynaklarından karşılanması, ülkede ithal esaslı sanayinin gelişmesiyle döviz ihtiyacının artması ve petrol krizleri nedeniyle enflasyon ciddi oranlarda yükseldi. 1976'da %15 olan enflasyon 1979'da %81'e 1980'de %115'ye kadar yükseldi.
Tarihçe > 80'li yıllar

1978 ekonomik krizi sonrası alınan tedbirlerin yetersiz kalması 1980 yılında alınan 24 Ocak kararları'nın temelini oluşturur. 24 Ocak kararları ile Türk ekonomisinde köklü değişiklikler yapıldı: Esnek döviz kuru politikasına geçildi, fiyatlar üzerindeki kontrol kaldırıldı ve Türk lirası devalüe edildi ve döviz karşısıda Türk lirası yüzde 32.7 değer kaybetti. Bununla birlikte 24 Ocak kararları ile uygulanan disiplinli politikalar neticesinde kamu maliyesinde önemli ölçüde iyileşme gerçekleşti ve enflasyon gerileme sürecine girdi. 1980 yılında %115,6 düzeyindeki enflasyon 1982 yılı sonunda %21,9'a kadar geriledi. 1983 yılında Turgut Özal'ın başbakan olduğu 45. Türkiye Hükûmeti ile birlikte ihracata dayalı büyüme stratejisine yönelik Türk lirasının değeri düşük tutularak ihracatın artması hedeflendi ve fiyatların piyasa tarafından belirlendiği bir ortamda enflasyon yeniden yükselişe geçti. 1988 yılında enflasyon %73,7 seviyesindeydi.
Tarihçe > 90'lı yıllar

1994 yılında Türkiye ekonomi tarihindeki en büyük kamu açığı ve cari açık yaşandı. Bunun sonucunda piyasalarda oluşan devalüasyon beklentisiyle dövize olan talebin artması ve kamunun borçlarını ödeyebilmesi amacıyla faizlerin yüzde 400'lere kadar yükselmesi, 5 Nisan Kararlarının alınması ile sonuçlandı. Tansu Çiller başbakanlığındaki DYP-SHP koalisyonunun oluşturduğu 50. Türkiye Hükûmeti tarafından "enflasyonu hızla düşürmek, TL'de istikrar sağlamak" hedefiyle açıklanan kararlar istenilen istikrarı sağlayamadı. Türk lirası %38 devalüe edildi. ABD doları birkaç ay içinde 8 bin liradan 42 bin liraya kadar yükseldi. 1994 yılı sonunda enflasyon üç basamaklı olarak %125,49'a yükseldi.
Yıllık enflasyon 1997'de yüzde 91'i bulmuştu. Enflasyonla mücadele amacıyla Merkez Bankası tarafından 1998 yılının başında "Enflasyonla Mücadele Programı" uygulamaya konuldu. Program kapsamında uygulanan politikalar neticesinde 1998 yılı sonunda yıllık enflasyon yüzde 54'e düşmüş olsa da enflasyonu tek haneye düşürme amacına ulaşılamadığı için programın başarılı olduğunu söylemek güçtür.
18 Nisan 1999 genel seçimleri sonrasında kurulan 56. Türkiye Hükûmeti, siyasi istikrar ile yeniden enflasyonu düşürme politikası uyguladı. Merkez Bankası tarafından Aralık 1999'da stant-by anlaşması imzalanarak uygulanacak maliye politikaları ve yapısal reformlar belirlendi.
Enflasyon hedeflemesi rejimi > Enflasyonla Mücadele Programı

Dünyada enflasyon hedeflemesi rejimi ilk olarak 1990'da Yeni Zelanda'da uygulanmıştır. Türkiye'de enflasyon hedeflemesi ilk kez 1999'da söz konusu edildi. Merkez bankası başkanı Gazi Erçel ve hazineden sorumlu devlet bakanı Recep Önal'ın imzası ile Uluslararası Para Fonu'na (IMF) 9 Aralık 1999'da sunulan iyi niyet mektubunda enflasyonun hedeflenen değerlere düşürüleceği ifade edildi. Enflasyonun son 25 yıldır Türkiye'nin ekonomik performansını zayıflattığı, Türk lirasına güveni sarsarak yüksek faize neden olduğu ve bu ekonomik durumdan en fazla zarar görenlerin ücret karşılığı çalışan kesim olduğu ifade edilerek enflasyonun düşürülmesinin ekonomik kaynakların eşit ve etkin dağıtılmasını sağlayacağı vurgulandı.
Enflasyonla mücadelede 2000 yılı sonu enflasyon hedefinin tüketici fiyat endeksinde (TÜFE) yüzde 25, toptan eşya fiyat endeksinde (TEFE) yüzde 20; 2001 yılı sonu için TÜFE'de yüzde 12, TEFE'de yüzde 10; 2002 sonunda ise tek haneye düşerek TÜFE'de 7, TEFE'de 5 olacağı hedeflendi.
İmzalanan 17 Stand-By Anlaşmasına göre 2000-2002 yılları arasındaki üç yıllık dönemin ilk 18 aylık sürede döviz kuru çapası uygulanarak döviz kurunun sabit tutulacağı, ikinci 18 aylık sürede ise döviz kurlarının serbest bırakılacağı kararlaştırıldı ve enflasyon hedeflemesine geçileceği açık bir şekilde ifade edildi. Buna karşın 2001 yılı ekonomik krizi nedeniyle döviz kurları planlanandan önce serbest bırakılmış ve enflasyon hedefleme stratejisininin uygulanabileceği ekonomik bir ortam kalmamıştır.
Enflasyon hedeflemesi rejimi > 2001 Türkiye ekonomik krizi

14 Ocak 1970 tarihli Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası kanununa göre kamu açıklarını Banka kaynakları ile karşılama imkanı bulunmaktaydı. Enflasyon hedefleme politikası uygulanabilmesinin ön koşullarından biri Merkez Bankası'nın bağımsız karar alabilme yeterliliğinin olmasıdır. 2001 yılında Merkez Bankası kanununda değişikliğe gidildi ve Banka bağımsızlığı'nın sağlanmasında önemli bir aşama olarak kabul gören 25.04.2001 tarihli düzenleme yapıldı. "...Bankanın temel amacı fiyat istikrarını sağlamaktır. Banka, fiyat istikrarını sağlamak için uygulayacağı para politikasını ve kullanacağı para politikası araçlarını doğrudan kendisi belirler..." hükmü eklendi.
19 Şubat 2001 tarihinde beklenmedik bir şekilde Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer ile Başbakan Bülent Ecevit arasında anayasa kitapçığı krizi meydana geldi ve kısa süre içinde 2001 Türkiye ekonomik krizi olarak bilinen ekonomik bir krize dönüştü. Çözüm olarak 13 Mart 2001 tarihinde Başbakan Bülent Ecevit tarafından ekonomiden sorumlu devlet bakanlığına Kemal Derviş getirildi ve Dünya Bankası gözetiminde hazırlanan "Güçlü Ekonomiye Geçiş Programı" kamuoyuna duyuruldu.
3 Mayıs 2001 tarihinde IMF'ye yeni bir niyet mektubu sunuldu ve 17. stand-by anlaşması revize edildi. Ekonomik Politikalar Bildirgesi'ne göre fiyat istikrarı politikasına devam edileceği ve enflasyon hedeflemesi staratejisinin uygulanabileceği ekonomik koşulların en kısa sürede sağlanacağı belirtildi. 2001 ekonomik krizinin etkilerinin devam etmesi ve 11 Eylül saldırıları ile dünya piyasalarındaki olumsuzluklar nedeniyle mevcut stant-by anlaşmasının ihtiyaçlara cevap veremeyeceği düşüncesiyle yeni bir niyet mektubu ile 18. stant-by anlaşması talep edildi. Yeni programda 2002, 2003 ve 2004 yılları için yüzde 35, 20 ve 12 enflasyon oranları hedeflenmiş olsa da fiili olarak enflasyon odaklı bir strateji uygulanamadı. Bu nedenle 2000-2004 yılları arası dönem Merkez Bankası tarafından örtük enflasyon hedefleme dönemi olarak tanımlanır.
Enflasyon hedeflemesi rejimi > Örtük enflasyon hedefleme dönemi

1999 yılından itibaren enflasyon hedeflemesi sürekli gündemde kalmış olsa da fiili olarak uygulamaya geçilmesi 2004 bulmuştur. Bu nedenle 2002-2005 yılları arası dönemde uygulanan politika "Örtük Enflasyon Hedeflemesi Stratejisi" olarak nitelendirilir.
Enflasyon hedeflemesi rejimi > Açık enflasyon hedefleme dönemi

Enflasyon hedeflemesi rejimi resmi para politikası olarak 2006'da uygulanmaya başlandı. Bu tarihten itibaren enflasyon hedeflenen oranlara düşmemiş olsa da 1990'lı yıllardaki gibi aşırı dalgalı ve enflasyonist oranlar yaşanmadı ve yıllar itibarıyla belirli bir düzeydeki yerini korudu.
Enflasyonun hesaplanması

Türkiye'de enflasyonun hesaplanması Türkiye İstatistik Kurumu tarafından yerine getirilir. Ayrıca 2001 yılı Ağustos ayından itibaren Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası tarafından resmi bir nitelik taşımayan Beklenti Anketi yapılmaktadır. Enflasyon, döviz kuru, büyüme oranı, vb. makro göstergelere ilişkin finans, ticaret, iş dünyası çevrelerinden katılımcıların cevaplarıyla oluşan anket altı aylık periyotlar halinde yayınlanmaktadır.
Enflasyonun hesaplanması > Tüketici fiyat endeksi

Ana madde: Tüketici fiyat endeksi (Türkiye)
Tüketici fiyat endeksi ya da kısaca TÜFE, halkın kullandığı temel tüketim ürünlerindeki fiyat artışı üzerinden hesaplanan endekstir. Buzdolabı, televizyon gibi dayanıklı tüketim malları, ekmek, domates gibi dayanıksız ürünler ile eğitim, ulaşım, konut masrafı, vb. ürünlerden oluşan bir sepet üzerinden hesaplanır. Dünyada da en çok kullanılan fiyat endeksidir. Kullanımı yaygınlığı nedeniyle Avrupa ve Amerika başta olmak üzere Türkiye'de de enflasyon oranı denildiğinde bakılan ilk endeks Tüfe'ye göre hesaplanan enflasyon oranıdır.
Enflasyonun hesaplanması > Üretici fiyat endeksi

Ana madde: Üretici fiyat endeksi (Türkiye)
Enflasyonun hesaplanması > GSYH deflatörü

Gayri safi yurt içi hasıla'yı oluşturan tüketim, yatırım, kamu harcamaları, ihracat gibi tüm fiyat birimleri üzerinden hesaplanır. GSYH enflasyon sepeti ülke için üretim durumuna bağlı olarak sürekli güncellenir ve yalnızca yurtiçinde üretilen mal ve hizmetlerin fiyatlarını kapsar.
Enflasyonun hesaplanması > Eleştiriler

Enflasyonun hesaplanma yöntemine ilişkin eleştiriler 2021 yılından itibaren artmış olup 3 Aralık 2021'de CHP genel başkanı Kemal Kılıçdaroğlu bu konuda görüşmek üzere TÜİK binasına gitmiş ancak içeri alınmamıştır. Bu konuda TÜİK'in hesaplama yöntemine alternatif olarak Enflasyon Araştırma Grubu (ENAG) adlı bir çalışma grubu oluşturulmuş olup TÜİK ile eş anlı olarak enflasyon hesaplaması yapmaktadır. Ekim 2022 itibariye son açıklanan verilere göre TÜİK enflasyonu % 83,45 iken ENAG enflasyonu % 186,27'dir.
Senyoraj geliri

Devlet bizzat enflasyona yol açarak ya da mevcut bir enflasyon ortamından faydalanarak gelir sağlayabilir. Özellikle bütçe açıklarının kapatılması olmak üzere devletin bu yolla kendi satın alma gücünü ve gelirlerini artırmak mümkündür.
Normal şartlarda para arzı piyasalar üzerinde enflasyon baskısına neden olabilir. Türkiye gibi büyümekte olan ülkelerde ise bu para arzı, ekonominin reel olarak büyümesi sonucu oluşan para talebinden daha fazla değilse ciddi bir enflasyonist baskı oluşturmaz. Bu sayede de devlet para basarak senyoraj geliri olarak tanımlanan gelir elde edebilir. Öte yandan enflasyon oranındaki her düşme senyoraj gelirinin artmasını sağlamaktadır.
Etkileri > Enflasyon vergisi

Para arzı sonucunda oluşan enflasyon neticesinde halkın satın alma gücü azalmakta, bu durum da devletin para basması sonucu oluşan maliyeti halkın üstlendiği anlamına gelir. Literatürde enflasyon vergisi olarak tanımlanan bu durum Türkiye tarihinde 1990'lı yıllarda yaşandı.
Etkileri > Enflasyon belirsizliği

Yüksek ve sürekli bir enflasyon geleceği öngörememe ve gelecekle ilgili endişelere sebep olmaktadır. Bu durum da yatırım, istihdam, faiz oranları, ekonomik büyüme, vb. birçok etkiye yol açar.
Türkiye'de sık hükûmet değişikliklerinin yaşanmasına bağlı olarak ekonomi politikaları da kısa sürelerde değişikliğe uğramaktadır. Türkiye ekonomi tarihi'nde yaşanan ekonomik krizler ve devalüasyonlar enflasyonun oranlarının gelecek için belirsizliğini artırmakta ve tahmin edilebilirliğini azaltmaktadır. Beklenen enflasyon ile gerçekleşen enflasyon arasındaki farkın açılması ise bazı ekonomik sonuçlara yol açmaktadır.
Etkileri > Maaş zammı beklentisi

Türkiye'de işçiler için asgari ücretin belirlenmesinde ve kamu kesiminde çalışan memur maaşlarına yapılacak zam oranının hesaplanmasında Türkiye İstatistik Kurumu tarafından açıklanan yıllık enflasyon oranları önemlidir.
Etkileri > Siyasi söylem

İşçi, emekli ve memur maaşlarına zam yapılması Türkiye'de birçok seçim kampanyasında siyasi söylem olarak kullanıldı. "İşçiyi enflasyona ezdirmedik", "Emeklilere enflasyonun üzerinde zam yaptık", vb. ifadeler siyasetçiler tarafından sıklıkla kullanılmaktadır. Öte yandan muhalif partiler tarafından da işçi, emekli, memur maaşlarına yapılan zamları eleştirmek amacıyla fiyat pahalılığı ve geçim zorluğu sıklıkla gündeme getirilir.
Yakın tarihte gıda fiyatlarında yaşanan yüksek enflasyon nedeniyle 31 Mart 2019 yerel seçimleri öncesinde özellikle büyükşehirlerde olmak üzere tanzim satış yerleri açıldı. Tüketicinin temel gıda tüketim ürünlerini uygun fiyat ile alabilmesinin amaçlandığı tanzim satış yerleri seçimlerden sonra kapandı.