stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Schauspielhaus Zürich
Prömiyerler

Frank Wedekind: Der Liebestrank (28 Eylül 1900)
Frank Wedekind: Schloss Wetterstein (15 Kasım 1917)
Hermann Broch: „…denn sie wissen nicht, was sie tun“ (15 Mart 1934)
Bertolt Brecht: Mutter Courage und ihre Kinder (10 Nisan 1941)
Bertolt Brecht: Der gute Mensch von Sezuan (4 Şubat 1943)
Bertolt Brecht: Leben des Galilei (Erstfassung, 9 Eylül 1943)
Max Frisch: Nun singen sie wieder (29 Mart 1945)
Max Frisch: Santa Cruz (7 Mart 1946)
Max Frisch: Die Chinesische Mauer (10 Ekim 1946)
Carl Zuckmayer: Des Teufels General (12 Aralık 1946)
Bertolt Brecht: Herr Puntila und sein Knecht Matti (5 Haziran 1948)
Max Frisch: Als der Krieg zu Ende war (8 Ocak 1949)
Max Frisch: Graf Öderland (10 Şubat 1951)
Max Frisch: Don Juan oder Die Liebe zur Geometrie (5 Mayıs 1953
Friedrich Dürrenmatt: Der Besuch der alten Dame (29 Ocak 1956)
Georges Schehadé: Histoire de Vasco (15 Ekim 1956)
Max Frisch: Biedermann und die Brandstifter (29 Mart 1958)
Max Frisch: Die große Wut des Philipp Hotz (29 Mart 1958)
Friedrich Dürrenmatt: Frank der Fünfte (19 Mart 1959)
Max Frisch: Andorra (2 Kasım 1961)
Friedrich Dürrenmatt: Die Physiker (21 Şubat 1962)
Friedrich Dürrenmatt: Herkules und der Stall des Augias (20 Mart 1963)
Friedrich Dürrenmatt: Der Meteor (20 Ocak 1966)
Friedrich Dürrenmatt: Die Wiedertäufer (16 Mart 1967)
Max Frisch: Biografie: Ein Spiel (1 Şubat 1968)
Bertolt Brecht: Turandot oder der Kongreß der Weißwäscher (5 Şubat 1969)
Friedrich Dürrenmatt: Der Mitmacher (8 Mart 1973)
Friedrich Dürrenmatt: Die Frist (6 Ekim 1977, Corso Tiyatrosunda)
Thomas Hürlimann: Grossvater und Halbbruder (15 Ekim 1981)
Friedrich Dürrenmatt: Achterloo (6 Ekim 1983)
Thomas Brasch: Mercedes (4 Kasım 1983)
Václav Havel: Asanace (26 Eylül 1989)
Max Frisch: Jonas und sein Veteran (19 Ekim 1989)
Gerhart Hauptmann: Christiane Lawrenz (1990)
Thomas Hürlimann: Der Gesandte (14 Mayıs 1991)
Botho Strauß: Der Kuss des Vergessens (28 Kasım 1998)
Thomas Hürlimann: Synchron (30 Nisan 2002)
Botho Strauß: Nach der Liebe beginnt ihre Geschichte (16 Eylül 2005)
Igor Bauersima: Lucie de Beaune (2005)
Rimini Protokoll: Blaiberg & sweetheart19 (2006)
Yasmina Reza: Der Gott des Gemetzels (2 Aralık 2006)
Lukas Bärfuss: Malaga, (9 Mayıs 2010)
Martin Suter, Stephan Eicher: Geri (11 Aralık 2011)
Edgar Allan Poe: A Dream Within a Dream (18 Aralık 2011)
René Pollesch: Fahrende Frauen (14 Mayıs 2011)
Lukas Bärfuss: Zwanzigtausend Seiten (2 Şubat 2012)
Perpa

Haritadaki yeri

Perpa Ticaret Merkezi, (Perşembe Pazarı), İstanbul'un Şişli ilçesinde, ağırlıklı olarak elektrik ekipmanları satışı yapılan ticaret kompleksidir.
Konum

Perpa Ticaret Merkezi, İstanbul'un Şişli ilçesinde, Halil Rıfat Paşa mahallesinde bulunur. Kaptanpaşa ve Halide Edip Adıvar mahallelerine komşudur. Alt tarafında Piyalepaşa Bulvarı, ön girişine paralel olarak da Darülâceze Caddesi ve D-100 karayolu yer almaktadır.
Ana giriş kapısına 200 metre uzaklıkta Darülaceze/Perpa metrobüs durağı bulunmaktadır. Ayrıca beşinci kat çıkışında Eminönü yönüne, sekizinci kat çıkışında da İstanbul'un birçok yönüne giden otobüslerin geçtiği otobüs durakları vardır.
Tarihçe

Perpa Ticaret Merkezi, Perşembe Pazarı esnafını tek çatı altına toplayarak sektörel enerjiyi ve ekonomik potansiyeli tek merkezde birleştirmek amacıyla 1986'da kurulmuş çok ortaklı bir kooperatiftir. 1988 yılında inşaatı bitirilen Perpa farklı sektörlerden birçok firmanın bir araya gelmesiyle bir ticaret merkezi haline gelmiştir.
Mimari özellikleri

69 bin metrekare ile dünyanın en büyük monoblok gövdelerinden birine sahip olan Perpa, devasa bir yapıdır. 45 bin metrekare üzerine oturmuş 13 kattaki yolların toplam uzunluğu 38 kilometreyi bulur. Bu merkezde, 24 yürüyen merdiven ve 36 asansör vardır. Perpa'da 4500 dükkân yer alır.
 Ön tarafta bulunan 3 ana girişi 8. kat seviyesindedir. Aynı yapı içerisinde bulunmakla beraber A ve B blok diye 2 ayrı yönetim tarafından yönetilir. A Blok aynı zamanda Elektrokent ismiyle adlandırılır. Kapalı ve açık otoparkları bulunmaktadır ve bu otoparkların toplam kapasitesi 3.500 araçtır.
Firmalar

Perpa Ticaret Merkezi'nde işyerlerinin dışında, çiçekçiler, restoranlar, kargo firmalarının şubeleri, avukatlık büroları, poliklinik, kuaför, berber, spor salonu gibi iş yerleri bulunur. Ayrıca İstanbul Ticaret Odası'nın bir şubesi de yer almaktadır.
Perpa, ekonomik büyüklüğü itibarıyla finansal kuruluşların da merkezi haline gelmiştir. Perpa'da 12 farklı bankanın şubesi bulunmaktadır. Bunun yanı sıra borsa aracı kurumları ve döviz büroları da ekonomik faaliyetlerin hizmetindedir.
Perpa firma sahipleri ve önceden yazılı izin almış kişiler dışında pazar günleri giriş çıkışlara kapalıdır. Hafta içi akşam saat 22.00'den sonra çalışma yapacak kişiler ise yazılı izin talebinde bulunup çalışmalarına devam edebilirler.
Pergip

Platform, Perpa Genç İş İnsanları Platformu olarak adlandırılmıştır. Kısaltılması Pergip'tir. Merkezi Perpa kompleksi içerisindedir. 4. dönem yönetim kurulu başkanlığını Orhan Doğan yapmaktadır.
Persiad

Persiad (Perpa Sanayici ve İşadamları Derneği), 1993 yılında kurulmuş, üyeleri Perpa firma sahiplerinden oluşan bir dernektir. Başkanlığını Yücel Kayar yapmaktadır.
Perpaspor

Perpaspor (Perpa Gençlik ve Spor Kulübü), boks alanında faaliyet gösteren bir spor kulübüdür. Kulüp başkanlığını Şemsettin Yakuboğlu yapmaktadır. İngiltere'nin Liverpool kentinde 4-9 Ağustos 2008 tarihleri arasında düzenlenen Avrupa Ülkeleri Birliği Boks Kupasında 4 Altın ve 4 Bronz madalya alan Millî takımımız takım halinde şampiyon olurken, Perpaspor'un 52 Kilo boksörü Emek Yılmaz da bronz madalya kazanmıştır.
Sinemada Perpa

2004 yapımı Neredesin Firuze isimli Türk filmindeki Plakçılar Çarşısı çekimleri, Perpa B Blok'ta gerçekleştirilmiştir. Filmin çekimleri boyunca B Blok girişi üzerine "Plakçılar Çarşısı" tabelası asılmıştır.
Postgirobygget

Postgirobygget Stavernfestivalen'de, 2018
Postgirobygget, 1990'lı yıllarda Trondheim'daki Norveç Bilim ve Teknoloji Üniversitesi'ndeki öğrenci topluluğu tarafından kurulan bir Norveç rock grubudur.
Postgirobygget bir konser grubudur ve ilk albümleri Melis 160.000'den fazla kopya satmıştır.
Diskografi

Melis (1996)
Essensuell (1997)
Supertanker (1999)
4-4-2 (2001)
Tidløs (2007)
Øyeblikk (2009)
Sommer i Norge (2013)
Lykke til (2020)
Protosebastos

Protosebastos (Yunanca: πρωτοσέβαστος, prōtosébastos, "birinci sebastos") ünvanı, İmparator I. Aleksios Komnenos tarafından oluşturulan yüksek kademeli bir Bizans saray unvanıdır.
Tarihçe

Her ne kadar bu unvan ilk kez 1049 yılına ait bir belgede, Venedik doçesi Domenico Contarini tarafından kendisine atıfta bulunurken patrikios unvanıyla birlikte kullanılmış olsa da, yaygın olarak İmparator I. Aleksios Komnenos (h. 1081-1118) tarafından oluşturulduğu kabul edilir. Bu ünvan ilk olarak kardeşi Adrianos'a verilmiştir, ve kısa bir süre sonra kayınbiraderi Mihail Taronites, daha yüksek bir unvan olan panhypersebastos'a yükseltilmiştir. Aynı dönemde Napoli Dükü VI. Sergius ve oğlu VI. John'a da bu unvan verilmiştir.
Daha sonra, 12. yüzyılda, Bizans imparatorunun yakın akrabalarına, örneğin bir sebastokratōr'un en büyük oğluna verilmiştir. Palaiologos döneminde ise Tarchaneiotes, Raoul gibi önde gelen aristokrat ailelere bahşedilmiştir.
14. yüzyılın ortalarından kısa bir süre sonra yazılan Pseudo-Kodinos'un "Görevler Kitabı", prōtosebastos'u imparatorun ardından genel hiyerarşide on üçüncü sıraya, megas logothetēs ile pinkernēs arasına yerleştirir. Prōtosebastos'un tören kıyafeti, altın-yeşil renkli, ipek işlemeli bir skiadion şapka veya kırmızımsı kayısı renginde, altın tel işlemeli, önünde ayakta duran ve arkasında tahtta oturan imparatorun resmedildiği cam bir tasvir bulunan kubbeli bir skaranikon içeriyordu. Ayrıca zengin bir ipek kabbadion tuniği giyilirdi.
Ünvana sahip kişiler

Adrianos Komnenos, I. Aleksios Komnenos'un kardeşi
Alexios Branas, general
Aleksios Komnenos, I. Manuel Komnenos'un yeğeni, 1180-82'de fiili naip
Konstantin Bodin, 1081-1101'de Duklja'nın hükümdarı
George Mouzalon, II. Theodore Laskaris'in arkadaşı ve vekili
Hrelja, Sırp İmparatorluğu'nun ileri geleni
Teodor I Muzaka, Muzaka ve Protosebastos Prensliği'nin hükümdarı
İoannis Komnenos, I. Aleksios Komnenos'un yeğeni ve Dyrrhachium valisi
Michael Panaretos, Trabzon İmparatorluğu'nun resmi tarihçisi
Philaretos Brachamios, general
Theodore Branas, general, Alexios Branas'ın oğlu ve iki kez imparatoriçe olan Agnes'in kocası
Konuyla ilgili yayımlar

Magdalino, Paul (2002) [1993]. The Empire of Manuel I Komnenos, 1143–1180. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-52653-1.
Stiernon, Lucien (1965). "Notes de titulature et de prosopographie byzantines: Sébaste et gambros". Revue des études byzantines. 23: 222-243. doi:10.3406/rebyz.1965.1349.
Verpeaux, Jean, (Ed.) (1966). Pseudo-Kodinos, Traité des Offices (Fransızca). Centre National de la Recherche Scientifique.
von Falkenhausen, Vera (2007). "The South Italian Sources". Proceedings of the British Academy. 132.
| g t Pseudo-Kodinos sonrası Bizans makamları |
| --- | --- |
 Despot  Sebastokrator  Sezar  Megas domestikos  Panhypersebastos  Protovestiarios  Megadük  Protostrator  Megas logothetes  Megas stratopedarches  Megas primmikerios  Megas konostaulos  Protosebastos  Pinkernis  Kuropalatis  Parakoimomenos tes sfendonis  Parakoimomenos tu koitonos  Logothetis tu geniku  Protovestiaritis  Domestikos tes trapezes  Epi tes trapezes  Megas papias  Eparchos  Megas droungarios tes vigles  Megas hetaireiarches  Megas chartoullarios  Logothetis tu dromu  Protasekretis  Epi tou stratou  Mistikos  Domestikos ton sholon  Megas drungarios tu stolu  Primmikerios tes aules  Protospatharios  Megas archon  Tatas tes aules  Megas tzaousios  Praitor tu demu  Logothetes ton oikeiakon  Megas Logariastis  Protokynegos  Skouterios  Ameralios  Epi ton deeseon  Koiaistor  Megas adnoumiastes  Logothetes tou stratiotikou  Protoierakarios  Logothetes ton agelon  Megas diermeneutes  Akolouthos  Krites tou phossatou  Archon tou allagiou  Protallagator  Megas dioiketes  Orphanotrophos  Protonotarios  Epi ton anamneseon  Domestikos ton teicheon  Prokathemenos of the koiton  Prokathemenos of the vestiarion  Vestiariou  Hetaireiarches  Logariastis tes aulis  Stratopedarches (monokaballoi)  Stratopedarches (tzangratores)  Stratopedarches (mourtatoi)  Stratopedarches (Tzakones)  Prokathemenos (Büyük Saray  Prokathemenos (Blaherne Sarayı  Domestikos (thema)  Domestikos (Doğu thema)  Domestikos (Batı thema)  Megas myrtaïtes  Protokomes  Papias  Drungarios  Sebastos  Myrtaïtes  Prokathemenoi (Önemlerine göre şehirlerin) Bilinmeyen rütbe  Epi tou kanikleiou  Megas baïoulos
János Corvinus

| János Corvinus |
| --- | --- |
Imre Madách'ın çizdiği portresi
Doğum: 2 Nisan1473 Buda, Macaristan Krallığı
Ölüm: 12 Ekim 1504 (31 yaşında) Krapina, Hırvatistan
Defin: Lepoglava
Eş(ler)i: Beatrice de Frangepan
Çocuk(lar)ı: Elisabeth Christopher Matthias [hu]
Hanedan: Hunyadi
Babası: Matyas Corvinus
Annesi: Barbara Edelpöck
Dini: Katolik Kilisesi
İmza: 
János Corvinus (Macarca: Corvin János, Hırvatça : Ivaniš Korvin, Rumence : Ioan Corvin ;  2 Nisan 1473 - 12 Ekim 1504) Macaristan Kralı Matyas Corvinus ile metresi Barbara Edelpöck'ün gayri meşru oğluydu.
Biyografi > Erken hayat

Buda'da doğmuştur. Adını babasının arması üzerindeki kuzgundan (Latince: corvus ) aldı. Matyas, başlangıçta onu din adamı yapmak istemişti. Ancak karısı Napolili Beatrice'den çocuk sahibi olma umudunu yitirince, hayatının sonlarına doğru onu tahtın halefi yapmaya karar verdi. Babası onu ülkenin en zengin adamı haline getirdi. Ayrıca János'u alenen halefi ilan etti. Krallıktaki tüm kalelerin komutanlarının ona bağlılık yemini etmesini sağladı. János'u Bianca Maria Sforza ile evlendirmeye çalıştı, ancak bu proje Kraliçe Beatrice'in entrikaları tarafından engellendi.  Hayatının geri kalanında Beatrice'in entrikalarına maruz kaldı.
Matyas ayrıca, Kutsal Roma İmparatoru III. Friedrich tarafından János'un Macaristan Prensi olarak tanınması içinHabsburg Hanedanı'nın fethedilen topraklarının tamamından veya bir kısmından vazgeçmeyi amaçladı. Ancak ani ölümü bu meseleyi askıda bıraktı ve genç prens aniden kendini düşmanların ortasında yalnız buldu.
Biyografi > Matyas'ın ölümünden sonra

Deneyimsiz ve kararsız János, kısa zamanda entrikaların urbanı oldu. İlk olarak, kendisine Bosna tacının verilmesi karşılığında taht iddialarından resmen vazgeçilmesi sağlandı. Daha sonra Matyas'ın kendisine emanet ettiği kraliyet hazineleriyle birlikte güneye çekilmeye ikna edildi, bunun üzerine bir ordu hemen peşine düştü. Bonefield savaşında  (4 Temmuz 1490, Tolna ilçesindeki Kölesd yakınlarında) kuvvetleri dağıtıldı ve her şeyi soyuldu.
Bu arada meclis Bohemya Kralı Vladislaus Jagiellon'u seçmişti ve János, babasının servetinin enkazından bir şeyleri kurtarmak amacıyla ona biat etti.Slavonya ve Opava dükü olarak tanındı, ancak beş yıl sonra her iki unvanından da vazgeçmek zorunda kaldı. Maximilian'ın Macaristan'ı işgali üzerine, babasının kendisine emanet ettiği Bratistlava'daki üç önemli kaleyi, Komárom ve Tata'yı Vladislaus'un eline bırakarak taca olan sadakatini gösterdi. Ancak sonrasında, onun rehavetinden cesaret alan, Palatin Stephen Zápolya önderliğindeki ileri gelenler kalan tüm mülklerine el koydular.
Biyografi > Evlilik ve çocukları

1496'da Corvinus, Bernard Frangepán ve Marzano d'Aragona [it] kızı Beatrice Frangepán ile evlendi. Artık onun geleceği daha da parlaktı ve 1498'de Hırvatistan ve Slavonya'nın Ban'ı oldu. 1499'dan 1502'ye kadar Bosna'nın fethedilmemiş kısımlarını Türklere karşı başarıyla savundu ve ertesi yıl Palatin olmayı hedefledi ancak olamadı.  12 Ekim 1504'te Krapina'da öldü. Christopher (1499 - 17 Mart 1505) ve Matyas Corvin [hu] (1504-1505) adında iki oğlu  ve Elisabeth (1496-1508) adında bir kızı oldu.
Christopher Corvinus (8 Ağustos 1499 - Bihaç 17 Mart 1505): Hunyadi ailesinin kısa bir süreliğine reisiydi.
Elisabeth Cornivus (21 Aralık 1496 - 1508): I. János'un kardeşi György Zápolya ile nişanlıydı.
Matyas Corvin (1504 - 1505): Babasının ölümünden sonra doğdu. Bebekken öldü..
Genetik

2021 yılında Macar Araştırma Enstitüsü tarafından Lepoglava'daki Meryem Ana Kilisesi'nde bulunan János Corvinus ve Christopher Corvinus'un kalıntılarından kemik örnekleri toplanarak genetik yapıları incelendi. Endre Neparáczki'nin ekibi, Hunyadi ailesinin son iki erkek üyesinin tüm genom dizilerini yeni nesil dizileme teknolojisiyle başarıyla tanımladı ve çalışma 2022'de Heliyon'da yayımlandı.
Kapadokya Krallığı

Kapadokya, Anadolu'da tarihi Kapadokya bölgesinde yer alan bir Helenistik dönem İran krallığıydı. Eski Ahameniş Kapadokya satraplığından gelişerek satraplığın son satrapı Ariyaratis tarafından kuruldu. Tarihi boyunca arka arkaya üç aile tarafından yönetildi; Ariyarati Hanedanı (MÖ 331–96), Ariyobarzan Hanedanı (MÖ 96-36) ve son olarak Arkelas (MÖ 36–MS 17). Arkelas'ın MS 17'de ölmesinden sonra Roma İmparatoru Tiberyus (MS 14-37) döneminde krallık, bir Roma eyaletine çevrildi.
Kökenler ve tarih

Ahamenişler döneminde, Anadolu'nun "İranlaştırılması" önemliydi ve Batı Anadolu, Pontus ve Kapadokya'da geniş bir İranlı nüfusu yerleşmişti.  Ariyaratis 19 yıldır Kapadokya satrapı ve Ahameniş krallarının sadık bir destekçisiydi. İktidardaki Ahameniş hanedanı ve diğer satraplarla da akrabaydı.   Makedonyalı İskender, Pers İmparatorluğu fethinin bir parçası olarak Kapadokya'yı işgal ettiğinde, buraya geçici iki vali atadı. Ahamenişlerin düşüşü, Anadolu'daki İranlılar için kriz demekti.  İskender'in zaferi ve Helenistik halef kralların ortaya çıkışıyla, Karya'daki ve muhtemelen Batı Anadolu'daki İranlılar değişen duruma ayak uydurmaya başladılar.  Halis Nehri'nin (Kızılırmak) batısındaki İran varlığı böylece yavaş yavaş kaybolmaya başladı.  Buna karşın nehrin doğusunda olaylar daha farklı gelişti. Kapadokyalılar işgalci Makedonlara en baştan itibaren karşı çıktılar.  Halikarnas savunmasından sonra Kapadokyalılar, İskender'e karşı Gaugamela Muharebesi'ne katıldılar (MÖ 331).
Karya'daki ve muhtemelen Batı Anadolu'daki İranlıların aksine, Kızılırmak'ın doğusunda, Kapadokya ve Pontus'taki İran soylu sınıfı, Makedonlara meydan okuyarak bağımsızlıklarını ilan etti.  Ariyaratis Kapadokya'da iktidarı ele geçirmeyi başardı ve yeni kurulan Kapadokya Krallığı'nın ilk kralı oldu. Krallığın ilk on hükümdarı Ariyaratis'in soyundan gelecekti. Bir sürelik Seleğukos derebeyliği döneminden sonra Kapadokya Krallığı, III. Ariyaratis döneminde (y. MÖ 255-220) bağımsızlığını kazandı.  Ariyarati Hanedanı, Kapadokya Krallığı'na boyun eğdirme girişimiyle MÖ 1. yüzyılın başlarında Pontus Krallığı'nın kötü şöhretli hükümdarı Mitridatis tarafından ortadan kaldırıldı.  Bununla birlikte, Roma Cumhuriyeti'nin çıkarlarıyla çatışma halinde olan Romalılar, Kapadokyalıları yeni bir kral seçmeleri konusunda desteklediler. Bu da, başka bir İranlı soylu olan Ariyobarzanis oldu.  Roma'daki iç savaştan sonra Romalılar Kapadokya iç işlerine doğrudan müdahale etmeye başladılar. MÖ 36'da Antonyus, Kapadokya tahtına, yerli bir soylu olan Arkelas'ı atadı.  Roma İmparatoru Tiberyus, onu yaşlandığında Roma'ya çağırdığında Arkelas, orada eceliyle öldü. Akabinde Kapadokya, bir Roma eyaleti olacak biçimde ilhak edildi.  Krallığın kuvvetli komşular arasındaki tehlikeli konumu sebebiyle Kapadokya kralları, genellikle Mitridat Hanedanı ve Selefkî Hanedanı gibi hanedanların üyeleriyle evlendiler.
Agustus döneminde yaşamış tarihçi Strabon (MÖ 63-MS 17), Ahameniş Pers İmparatorluğu'nun çöküşünden neredeyse üç yüz yıl sonra ancak Batı Anadolu'da Perslerin izlerini kaydetmiş; Kapadokya'yı ise neredeyse İran'ın yaşayan bir parçası olarak değerlendirmişti.
Din

Makedon fetihlerinin ardından, Kapadokya'daki ve başka yerlerdeki Pers sömürgecileri, İran'daki dindaşlarından koparıldı.  Birinci yüzyılda Kapadokya Krallığı'nda onları gözlemleyen Strabon, Kapadokyalıların birçok Pers tanrısının kutsal mekanlarına ve ateş tapınaklarına sahip olduğunu kaydetmiş.  Krallığın toprakları, birçok İran tanrı ve idollerinin yanı sıra İranlaştırılmış tanrıların kutsal mekanlarına ve tapınaklarına da sahipmiş.  Strabon, bu sınıftaki birçok kutsal mekan ve idolün önemini vurguluyor.  Bunlardan bazıları Kastabala'daki Anahita, Ariyeremneya'daki mecusi Sagaryos ve Arebsum'daki Ahura Mazda'dır.  Pireytiya olarak bilinen kapalı alanlarda Zerdüşt olarak tapınırlardı.  Strabon, bu pireytiyaların ortalarında, üstünde çokça kül bulunan ve mecusilerin ateşi sürekli yaktıkları bir sunak olduğunu belirtmiş.
İdare

Başta krallık 10 satraplık halinde teşkilatlandı.  Daha sonradan bu sayı 11'e çıktı.  Satraplıklar Yunanca stratigay terimiyle adlandırılıyordu ve her birinin başında soylulardan bir stratigos bulunuyordu.  11 satraplık; Meliten, Katonya, Kilikya, Tiyanitis, Garsoritis, Layonsen, Sargarosen, Saroğen, Şamanen, Morimen ve Kilikya Trakyası. 11. ve son satraplık olan Kilikya Trakyası krallığa sonradan eklenmiştir.
Krallık topraklarındaki kontrol, soylular tarafından korunan kraliyet mülkleri ve surlarla sağlanırdı.  İki tür mülk vardı: Mevzubahis soylunun meskeni üzerinde yerleşik olanlar ve tapınak mülkleri.  Tapınak mülkleri denen mülklerdeki rahipler, hem dünyevi kuvvete hem de dinsel bir işleve sahipti. Din adamları, bu çifte rollerinin bir sonucu olarak, kraldan sonra en yetkili kişilerdi.
Helenleşme

Kendilerinden daha büyük batılı komşuları Seleğukosları ve Pergamonları taklit eden Kapadokya kralları, krallığın çeşitli yönlerini kasten Helenleştirdiler.  Hem Ariyarati hem de Ariyobarzan hanedanlarının üyeleri, Yunan eğitimi alacak ve yerli şah yerine basilyus gibi Helen unvanlarını benimseyecekti.  Her ne kadar Ariyarati hanedanının ilk birkaç kralı, Aramice betimlemeler içeren İran tarzı sikkeler bastırmış olsa da, III. Ariyaratis ve sonrasında Yunan tarzı sikke ve yazıtlar kullanılmaya başlandı.  Ariyamnes'in saltanatında Yunan yazıtlı ilk sikkeler, Pers kıyafeti içindeki monark tasvirleriyle ortaya çıktı.  Seleğukoslar gibi, Kapadokya kralları da yeni kurulan şehirlere kendi adlarını verdiler (örn. Ariyeremneya, Ariyerete, Arkelas). Ayrıca, her üç kraliyet hanedanı da Yunan polisi tarafından onurlandırıldı.  Kabaca bir tabirle, krallıktaki Helenleşme MÖ 3. yüzyıldan itibaren yavaş yavaş başladı ve 2.de hızlandı.  Bununla birlikte, krallığın sonuna kadar tüm hükümdarlar İranlı isimler taşıdı.
Başkent

Strabon'a göre, başkent Mazaka büyük nüfusa sahip gelişmiş bir yerleşkeydi.  Çok sayıda köy ve tarlayla çevriliydi. Tüm bunlar, öncelikle kraliyet ailesi, ardından soylular tarafından kontrol edilen surlarla iyice korunuyordu.
Antik Sikkeleri

MÖ 280'e kadar olan dönemde Kappadokia/Kapadokya Krallığı'nda darb edilen antik sikkeler ve üzerindeki semboller belirgin Pers özelliklerini taşımaktadır. MÖ 280-163 yılları arasında darb edilen sikkelerde Grek özellikleri ve Pers simgeleri birlikte yer almaktadır. MÖ 163-86 arasında sikkelerde tümü ile Hellenistik [Yunan] özellikler yer almaktadır.
Kappadokia/Kapadokya antik sikkelerinde altın sikkelere rastlanmamış olup [çok nadirdir], temel sikkeleri gümüş Tetradrahmi ve Drahmi olarak görülmektedir. Diğer tip antik sikkelerde ise bronz kullanılmıştır. Gümüş sikkelerin darbı daima kralın yetkisinde olup, bronz sikke darbı yerel yöneticeler tarafından yapılmaktaydı. Antik sikkelerde kralın adı, kullandığı unvanlar, bazen darb yeri, monogramlar, tanrı tasvirleri ve saltanat yılını gösteren rakamlar görülmektedir.
Kapadokya Krallarına ait antik sikkeler üzerinde;
Basileus [Yunanca βασιλεῖς]: Kral
Eusebeios/Eusebius [Yunanca εὐσέβεια]: Dindar, Sofu
Epiphanes [Ἐπιφανής]/Epiphaneia [ἐπιφάνεια]: Tanrının Görüntüsü
Ktistes [Yunanca κτίζειν]: Kurucu, Yaşanabilir Kılmak,Kurmak
Nikophoros [Νικηφόρος]: Muzaffer/Zafer Getiren
Philopator/Philopatoros [Yunanca Φιλοπάτωρ]: Babasını Seven
Philodelpos= Delphos'u seven. [Delphos Apollon'un oğlu]
Philopatris [Yunanca Φιλόπατρις]: Yurdunu Seven
Philometor [Yunanca Φιλομήτωρ]: Annesini Seven gibi unvanlar ve lakaplar görülmektedir.
Kapadokya Kralları

I. Ariyaratis MÖ 331-322
II. Ariyaratis MÖ 301–280
Ariyaramnes MÖ 280–230
III. Ariyaratis MÖ 255–220
IV. Ariyaratis MÖ 220-163
V. Ariyaratis MÖ 163–130
VI. Ariyaratis MÖ 130-116
VII. Ariyaratis MÖ 116-101
VIII. Ariyaratis MÖ 101-96
IX. Ariyaratis MÖ 100–85
I. Ariyobarzanis MÖ 96–63
II. Ariyobarzanis MÖ 63–51
III. Ariyobarzanis MÖ 51–42
X. Ariyaratis MÖ 42–36
Arkhelaos MÖ 36–MS 17
Kaynaklar

Rome in the East: The Transformation of an Empire. Routledge. 2002. ss. 436-437. ISBN 978-1134823864.
Zoroastrians: Their Religious Beliefs and Practices. Psychology Press. 2001. ISBN 978-0415239028.
Life and Society in Byzantine Cappadocia. Palgrave Macmillan. 2012. ISBN 978-0230361065.
"Iranians in Asia Minor". The Cambridge History of Iran, Vol. 3 (1): The Seleucid, Parthian and Sasanian periods. Cambridge University Press. 1983. ISBN 978-1139054942.
Vevaina, Yuhan Sohrab-Dinshaw; Tessmann, Anna, (Ed.) (2015). The Wiley-Blackwell Companion to Zoroastrianism. John Wiley & Sons. ss. 445, 454, 468. ISBN 978-1118785508.  r eksik |soyadı1= (yardım)
Weiskopf, Michael (1987). "ASIA MINOR". Encyclopaedia Iranica, Vol. II, Fasc. 7. ss. 757-764.
Weiskopf, Michael (1990). "CAPPADOCIA". Encyclopaedia Iranica, Vol. IV, Fasc. 7-8. ss. 780-786.
Kingdom of Snow: Roman rule and Greek culture in Cappadocia. University of Pennsylvania Press. 2002. ISBN 978-0812236811.
Kapadokya kralı I. Ariobarzanes'in sikkesi, Kapadokya krallığı, Drahmi MÖ 95-63'e tarihleniyor