İkinci Mithridatis Savaşı
Savaş sonrası

Hiç şüphesiz bu savaşın bitişine en çok sevinen Kapadokya halkı olmuştur. Daha öncede ayrıntılı olarak belirttiğimiz üzere, Kapadokya halkı, Roma egemenliğinden ve onu temsil eden komutanların faaliyetlerinden çoğu zaman memnundu ya da Kapadokya halkı kralları ve soylu sınıfın çıkarları gereği bu duruma mecbur bırakılmıştır. Çünkü Roma, siyasi politika gereği de olsa Kapadokya’yı bir nevi muhafaza etmekteydi. Buna karşın iki güç arasında tampon bölge olması nedeniyle maruz kaldığı mücadeleler Kapadokya halkının mahsulüne ve tarım arazilerine büyük bir şekilde zarar vermekteydi. Bu nedenle halk üretim yapamaz duruma gelmiş ve böylesine verimli arazilere sahip olan halk yiyecek sıkıntısı çekmiştir. Öyle ki, halk savaş tehlikesi nedeniyle pek çok araziyi ekip biçemez hale gelmiştir. Tüm bu olumsuzluklara rağmen Pontos’un ezeli düşmanı Roma, Kapadokyalılar tarafından başka seçimleri olmadıkları için güvenli bir yer olarak kabul edilmekteydi.
Kapadokya’da bu gelişmeler yaşanırken Pontos Kralı VI. Mithridates, Küçük Asya’da özellikle bir türlü vazgeçemediği Kapadokya Bölgesi’nde, nüfuz ettiği topraklarda rahatsız edilmek istememekteydi. Bu nedenle elçilerini Roma’ya göndererek Dardanos Antlaşması’nın yazılı hale getirilmesini istemiştir. Çünkü VI. Mithridates, emperyalist Roma’ya güvenemiyordu. Eğer Pontos Kralı bu antlaşmanın yazılı hale getirilmesini sağlayamazsa, Romalılar istedikleri gibi Küçük Asya’da hareket edecek ve Pontos Kralı’nın topraklarına saldıracaklardı. Bu nedenle Pontos Krallığı'nda bu durumun çözümü için çalışmalar yapılmaya başlamıştır. Pontos’da bu tartışmalar yaşanırken Kapadokya Krallığı’nda ise Pontos Kralı’nın antlaşmaya uygun hareket etmediği ve Kapadokya’da bazı bölgeleri nüfuzu altına aldığı konuşulmaktaydı. Küçük Asya’da bu tartışmalar devam ederken VI. Mithridates’in Roma’ya göndermiş olduğu elçiler, orada Kapadokya Kralı I. Ariobarzanes’in görevlendirdiği elçilerle karşılaşmıştır. Kapadokya elçi grubu Pontos Kralı’nın antlaşma maddeleri gereğince geri çekilmesi gereken yerlerden tam olarak çekilmediğini; sulh zamanında bile Kapadokya’nın bazı yerlerini yönetimi altına aldığını Sulla’ya iletmiştir. Sulla’da Pontos heyetine durumu anlatarak bu antlaşmanın yazılı bir belge haline gelmesi için öncelikle VI. Mithridates’in Kapadokya topraklarından çıkması gerektiğini söylemiştir. Bunun üzerine VI. Mithridates, hiçbir zorluk çıkarmadan Sulla’nın isteği doğrultusunda Kapadokya topraklarını boşaltmıştır. M. Ö. 78 yılının ilkbaharında heyetini tekrar Roma’ya gönderen Pontos Kralı, Sulla’nın kısa bir zaman önce öldüğünü öğrenince, zaman kaybetmeden ordusunu silahlandırmaya başlamıştır. Çünkü Roma, Dardanos Antlaşması’nı artık geçerli saymayacaktı ve Küçük Asya’da istediğini yapmaya başlayacaktı. Bu durum ise, Pontos Krallığı için savaş çanlarının çalması demektir.
M. Ö. 78 yılının ortalarına doğru VI. Mithridates’in teşvikiyle Kapadokya’ya giren Armenia Kralı II. Tigranes, acımasız bir şekilde Kapadokyalılara saldırarak, bölgeyi yağmalamaya başladığı esnada Kapadokya Kralı I. Ariobarzanes, daha önce yaptığı gibi tekrar Roma’ya sığınmıştır. Gerçek şu ki, Kapadokyalılar I. Ariobarzanes’in istikrarsız yönetiminin en canlı şahidiydi. Çünkü Kral, hiçbir direniş göstermeden, üstelik ülkesini savunmasız bir şekilde düşmana bırakarak Roma’ya gitmesi Kapadokya halkını sinirlendirmeye yetmiştir. Bu fırsatı değerlendiren II. Tigranes, M. Ö. 77 yılında I. Ariobarzanes’in başkent Mazaka’daki Kapadokya halkını ülkesinin başkenti olan Tigranokerta’ya (Tigranes’in kendi adına kurmuş olduğu kent) göç etmeye zorlamıştır. II. Tigranes bu göç hareketini gerçekleştirirken seçtiği kişilerin meslek gruplarına ve eğitimlerine de dikkat etmiştir. Ayrıca kral, hürriyetine el koyduğu Kapadokya halkını mahsul üretiminde ve başkent Tigranokerta’nın inşasında kullanmıştır.
Strabon, bu olayı şöyle anlatmaktadır; II. Tigranes, Kappadokia ve Kilikia on iki kent halkını göç etmeye zorlayarak, Tauros Dağları’yla Yukarı Tigris deltası arasında kendi ismine izafeten Tigranokerta kentini kurmuştur.
Bu sırada daha öncede belirtildiği üzere, Roma’nın hakim olduğu sahillerde ve tüm doğu eyaletleri korsan tehdidi altındaydı. Dolayısıyla Korsanlar, öyle sanıldığı gibi özel birlikler olarak ortaya çıkmamıştır. Çoğunluğu Anadolu’da yaşayan insanlardan oluşan bu grup, Mithridates-Roma Savaşları sebebi ile geçim kaynaklarının azaldığı ve sefalet içine düşen kişilerden oluşmaktaydı. Bu nedenle korsanların yapmış oldukları eylemler neticesinde tüm Akdeniz’de deniz ticareti zayıflamış, dahası Küçük Asya’nın hakimi Roma bile erzak sıkıntısı çekmeye başlamıştır. Bu durumu fırsat bilen Pontos Kralı da Küçük Asya’da git gide güçlenmekteydi. Ayrıca Roma’nın VI. Mithridates ile uzun süredir devam eden savaşa odaklanması korsanlığın da büyümesine yol açmıştır. Diğer taraftan VI. Mithridates’in korsanlarla arası çok iyiydi; muhtemelen ileride Roma ile yaşanacak mücadelelerde, korsanları kullanacaktı. Çünkü Pontos Kralı, Roma’nın içinde bulunduğu durumdan faydalanarak, Pontos Krallığı’nın hakimiyet alanını genişletmek istiyordu. Pontos’da bu gelişmeler yaşanırken özgürlüğü elinden alınmış Kapadokyalılar ise, II. Tigranes’in ülkesinde köle olarak çalıştırılmaktaydı. II. Tigranes, Kapadokyalıları öyle bir esarete mahkûm etmiş ki, halkın isyan gücü sindirilmiştir. Daha da önemlisi Kapadokya ve Akdeniz’de devam eden bu olaylar, Roma tarafından gerektiği kadar umursanmamıştır. Oysaki, Küçük Asya’da yeni bir krallığın gelişmesi ve git gide güçlenmesi Roma için tehlikeliydi; ancak Roma bu esnada içteki problemler ve civar yerleşmelerdeki olaylar ile meşgul olduğu için bu duruma şimdilik kayıtsız kalmıştır.