stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
İran Türkleri

| --- | --- |
 

Diller
Azerice, Türkmence ve Kaşkayca
Din
İslâm (Çoğunluğu Şii, bir kısmı Sünni ve bir kısmı da Kızılbaş)
İranda Türk nüfuslu bölgeler
İran Türkleri  (Farsça: ترک‌های ایران Torkha-ye İran), İran'da yaşayan Türk halkları. Başta İran Azerileri olmak üzere Türkmenler, Kaşkaylar, Horasan Türkleri, Halaçlar, Sungurlar, Ebiverdiler, Kazaklar ve Özbekler gibi Türk dilli halklar İran'ın belirli bölgelerinde yaşamaktadırlar.
Bugün İran'da popüler konuşmada Torki sözü Türkî (Turkic) ve Türk (Turkish) kelimelerinin her ikisine işaret eder. İran'da Azeriler en büyük Türk dilli gruptur ve Farsçadaki İran Türkleri (ترکهای ایران) adı öncelikle İran Azerileri için kullanılmaktadır. Tebriz, İran Türklüğünün siyasi ve kültürel merkezidir.
Türkmen Sahra bölgesinde yaşayan Türkmenler, İran'da “Türklüklerini” en fazla koruyan toplum olarak bilinmektedirler.
Çalışmalarını İran'daki Türk dilleri üzerine yoğunlaştıran Türkolog Gerhard Doerfer İran'ı Türk dili açısından şöyle değerlendirmiştir: İran günün birinde eşit haklara sahip olacak dilleri ve kültürleriyle doğunun İsviçre’si durumuna gelebilir, işte o zaman oradaki milletleri bütün yönleriyle iyice araştırmanın vakti gelmiş olacaktır. Böylece, filoloji bilimi ve Türkoloji bugünden tahmin edilmeyecek bir ölçüde zenginleşecektir.
Nüfus

İran'da yaşayan Türklerin nüfusu ile ilgili kesin bir rakam verilmemektedir. Verilen rakamlarda Türk nüfusu en az 40 milyon, en çok 45 milyon olarak
gösterilmektedir. İran'daki Türklerin nüfusu 40 milyon, 45 milyon, , 34 milyonolarak birbirinden farklı şekilde verilmektedir. Dünya Bankası Ülke Profilleri veri tabanına göre 66,1 milyonluk İran nüfusunun %42'sini Türkler oluşturmakta olup, bu oran da yaklaşık 25 milyonluk bir Türk nüfusunu göstermektedir. Bağımsız kaynaklara göre % 45-50 olan İran Türklerinin oranı, Azeriler tarafından % 60-70 olarak ifade edilmektedir.
En büyük Türk nüfusunu İran Azerileri oluşturur. Sayıları 35 milyon ila 45 milyon arasındsdır.
İkinci büyük grup Türkmenlerdir. Sayıları 4.5 milyon ila 5 milyon civarındadır.
Kaşkay Türkleri, sayıları 2.5  milyon ila 4 milyon arasındadır.
Diğer Türk toplulukları Avşarlar, Kaçarlar, Karapapaklar, Kazaklar, Halaçlar ise 2 ila 5 milyon arasındadır.
Tarih

İran ve Türk kelimeleri yan yana geldiğinde sıkça İran ~ Turan ikilemesi kullanılır. Turan adı verilen coğrafya Türklerin ve Türklerle akraba diğer kavimlerin üzerinde yaşamış oldukları, İran ve Çin arasında kalan ve hatta Horasan'ı içerisine alan kısımdır. İran ise Aryen kavimlerinin üzerinde yaşamış olduğu ve Turan ile Mezopotamya arasında kalan toprakların adıdır. Çoğu zaman İran'dan kastedilen Farslar ve Turan'dan kastedilen de Türkler olduğu düşünülür. İranlılar doğularında yaşayan kavimleri Turan olarak adlandırmışlar ve Ceyhun Nehri'nin kuzeyinde yaşayan bütün kavimleri bu isimle adlandırmışlardır. Buna göre, İran ve Turan arasındaki doğal sınır Ceyhun Nehri'dir.
İran, 1925 yılına kadar Büyük Selçuklu, Safevi, Kaçar, Afşar, Kızılbaş, Türkmen ve Azerbaycan Türkleri devletleri ve hanedanları tarafından yönetilmiştir.
Büyük Selçuklu Devleti, Akkoyunlu Devleti, Karakoyunlu Devleti ve ardından Safevî Devleti, Afşar Hanedanı ve Kaçar Hanedanı, Türk kökenli birer devlettirler. Mezhepsel olarak Şii-Alevi çizgide olduğu için Sünni Türkler, Osmanlı Devleti ve Özbekler tarafından mezhep savaşları yaşanmıştır.
Safevî Devleti; yüzyıllarca Türkmenler, Azeriler ve Kızılbaşlar gibi askerî ve devlet örgütlenmesini oluşturmuşlardır. Bu dönemde Fars kökenliler daha çok ticaret ve devlet işlerinde bulunmuşlardır. Türk savaşçıları o dönemlerde bir Fars kökenlinin emri altında görev yapmayı onursuzluk saymışlardır. Bu sebeple dönem dönem Türk-Fars çatışmaları yaşanmıştır. Büyük Safevi lideri Şah Abbas, Şah ismail, Afşar Hanedanı ve lideri Nadir Şah ve günümüz İran dini lideri Ayetullah Hamaney Türk kökenlidir.
Halklar

Afşarlar
Kaçarlar
Hamse
Kengerlular
Karâyiler
Nefer
Horasan Türkleri (Horasanlılar, Horasanî) ve Boçagçiler
Bayat
Karaçorlular
Pazukiler
Baharlular
Ağaçeriler
Rumlular
Usanlular
Gerayliler
Karagüzlüler
Zulğedrler
Ostaclular
Tekellular
Bigdeliler
Halklar > Azeriler

Ana maddeler: Azeriler ve İran Azerileri
İran Azerileri, İran'daki en büyük Türk dilli gruptur ve Farsçadaki İran Türkleri (ترکهای ایران) adı öncelikle İran Azerileri için kullanılmaktadır.
İran'da, pratik bir yaklaşımla, Kazaklar ve Türkmenler dışında kalan Türk topluluklarının hepsi Azeri, dilleri de Azerîce olarak adlandırılmıştır. Türk (Farsça Tork) etnonimi Azerbaycan Cumhuriyeti’in aksine, güneyde Azerileri nitelendirmekte sıklıkla kullanılır.
Hamedan Eyaletinde yaşayan Azeriler, Karagözlüler, Baharlular, Afşarlar, Karapapaklar, Şahsevenler, Hüdabendelular (Herbendelular), Gülbagiler (Gelbagiler) ve Türkaşvendler gibi gruplara ayrılırlar ve Alevilikten Şiiliğe geçmektedirler.
Halklar > Azeriler > Hamse Türkleri

Hamse Türkleri ya da Hamselü Avşarlar: Bugünkü Zencan Eyaletinin eski adı Hamse Mahalı olup buradaki Güney Azericesine giren Hamse lehçesini konuşan ve boy olarak daha çok Avşarların görüldüğü Türklere Hamse Türkleri denir. Kazvin’in güneybatısından başlayarak Sayınkale ve Sultaniye’ye kadar uzanan yerlerde ve kuzeydeki Yukarı Tarum ve Aşağı Tarum’da ve hatta Halhal çevresinde yoğun bir şekilde yaşamaktadırlar. Hamse (Zencan) eyaletindeki bu Hamse Türkleri dışında, ayrıca Fars Eyaletinde Hamse aşiretleri denilen bir başka yapı daha vardır, fakat bu Hamse aşiretleri (Hamse, Arapça “beş” demektir: İnallı, Baharlı ve Neferli adlı Türk aşiretleri ile birlikte bir Arap, bir de Lor aşireti) Azerbaycan Türk kimliğini zayıflatmak amaçlı oluşturulmuştur ve her iki Hamse grubu arasında herhangi bir bağ ve aynılık yoktur.
Halklar > Azeriler > Hamedan Türkleri

Ana madde: Hamedan Eyaletinin Türkleri
Halklar > Azeriler > Karadağlılar

Karadağlılar
Halklar > Azeriler > Şahsevenler

Şahsevenler
Halklar > Azeriler > Karapapaklar

Ana madde: Karapapaklar
Karapapaklar ya da Terekemeler: İran'ın Sulduz (Nekede) yöresi dışında, ayrıca Türkiye'de genel olarak Kuzeydoğu Anadolu'da, Kuzey Kafkasya'daki Derbent, Gürcistan'nın Kvemo Kartli, Azerbaycan'ın Kazah bölgelerinde de bulunan ve Azerileri oluşturan etnik boylardan biridir. Dilleri Azericenin bir ağzı niteliğindedir.
Halklar > Azeriler > Küresünniler

Küresünniler
Halklar > Kaşkaylar

Ana madde: Kaşkaylar
Kaşkaylar, Orta İran bölümünde olan Şiraz eyaletinde Şiraz, Firuzabad, Abadeh, Kazerun, Faraşbend şehirlerinde yoğun olarak yaşarlar. Kaşkay Türkleri göçebe Türk toplumudur.
Halklar > Horasan Türkleri

Ana madde: Horasan Türkleri
Horasan Türkleri, İran'ın kuzeydoğusunda Horasan bölgesinde yaşayan ve Oğuzlardır. Nüfusları 1 milyon kişidir. Ayrı bir Oğuz dili olduğu 1969 yılında Gerhard Doerfer tarafından ortaya konan Horasan Türkçesi bir yazı dili değildir ve yerel konuşmada kullanılır.
Horasan Türkleri çeşitli boylardan oluşmuştur. Bunlardan en önemlileri: 1. Beyat ya da Bayat, Nişabur bölgesinde (yaklaşık 120‐150 bin)
Halklar > Türkmenler > Doğu Türkmenleri

Ana madde: İran Türkmenleri
Türkmensahra Türkmenleri ya da İran Türkmenleri (kısmen): (Türkmence Eýran Türkmenleri, Türkmensähra Türkmenleri, Türkmensähralylar) İran'ın kuzey-doğusunda bulunan ve Türkmenistan ile sınır komşusu olan İran Türkmenistanı ya da Güney Türkmenistan olarak da adlandırılan Türkmen Sahra [Türkmensahra] (ترکمن صحرا) denen coğrafi bölgede, çoğunluk oldukları Gülistan eyaleti ile azınlık oldukları Kuzey Horasan ve Razavi Horasan eyaletlerinde yaşayan Sünni Hanefi Türkmenlerdir.
Halklar > Türkmenler > Batı Türkmenleri

Ana madde: Türkiye Türkmenleri
Safevî Devleti’nin kuruluşunda önemli rol oynayan ve Anadolu’dan gelen Alevi-Kızılbaş Türkmen oymakları arasında Rumlu (Sivas-Tokat-Amasya), Ustaclu (Sivas-Tokat-Amasya bölgesinde yaşayan Uluyörük topluluğu), Tekelü (Antalya-İsparta-Burdur), Şamlu (Halep Türkmenlerinden), Dulkadirli (Maraş-Yozgat), Varsak (Tarsus), Çepni, Arapgirlü (Malatya-Arapgir), Turgudlu (Karaman), Bozcalu (Halep Türkmenlerinden), Acirlü (Halep Türkmenlerinden), Hınıslu (Erzurum-Hınıs) ve Çemişezeklü (Tunceli-Çemişkezek) oymakları sayılır ve bu oymaklar arasında en kalabalık olanları Şamlu ve Ustaclulardır. Anadolu kökenli olmayan oymaklar arasında ise Karakoyunlu ve Akkoyunlu mensubu olan Kaçar, Karamanlu, Türkmen ve Afşar oymakları sayılır.
Halklar > Halaçlar

Halaçlar (Farsça ترک‌های خلج Torkha-yi Halac «Halaç Türkleri»): Orta İran'da Qom, Arāk  ve Sāva üçgeninde bulunan yaklaşık 46 köyde yaşayan, Kaşgarlı Mahmud'un belirttiği Argu Türklerinin kalıntıları olan ve dilleri Halaçça tek başına Argu grubunu oluşturan Türk halkıdır. Dilleri eskiden Azericenin bir lehçesi olarak kabul edilirken, kâşifi Gerhard Doerfer tarafından ortaya konduktan sonra bugün bütün yaşayan Türk lehçeleri içerisinde Türkçenin çekirdek yapısını koruyan en arkaik bir Türk dili olduğu kabul görmektedir. Soyu tehlike altındadır ve gençler daha çok Farsça ya da Azerice konuşmayı yeğlemektedirler. Nüfusları 30.000 kişidir.
Dil ve kültür > Dil

İran'da Farsça zorunlu öğretilir. Türkçe, Azerice üzerinde önemli kısıtlamalar vardır."Arşivlenmiş kopya". 12 Haziran 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Kasım 2020.  Bunlara rağmen, özellikle Azerice 17-20 milyon civarında insanın anadili ve konuştuğu dildir.[kaynak belirtilmeli]
Türkmence, yine 2-3 milyon insan tarafından konuşulur. Kaşkayca ise 1-2 milyon insan tarafından konuşulur. Diğer Türk dilleri tahminen 2-3 milyon civarında konuşulma oranına sahiptir. İran Türklerinin büyük çoğunluğu % 90 seviyelerinde Oğuz Türklerine dayanmaktadır.[kaynak belirtilmeli]
Dil ve kültür > Müzik

Âşık ve âşıklık: Türk devlet ve toplulukları içerisinde Türkiye'den sonra en kalabalık Türk topluluğunun yaşadığı İran coğrafyasında Türk âşıklık geleneği bütün ihtişamı ile varlığını sürdürmektedir. Çalınan sazların ve saz eşliği olarak kullanılan çalgıların, saz havası ve makamların, anlatılan hikâye ve destanların çeşitliliği göz önüne alındığında Tebriz (Karadağ-Tebriz), Urmiye, Karapapak (Sulduz), Zencan, Save, Kaşkay, Horasan ve Tahran Âşık Muhiti olmak üzere yedi âşık muhitinin bulunduğu görülmektedir. Tebriz Âşık Muhiti'nde beş yüzden fazla, Urmiye Âşık Muhiti'nde altmışa yakın, Karapapak Âşık Muhiti'nde beş ve Zencan Âşık Muhiti'nde yüz elli kadar âşık günümüzde âşıklık geleneği sahasında faaliyet göstermektedir. Tebriz Âşık Muhiti'nde âşıklar “üçlük” dedikleri üç çalgı aleti “saz, balaban, gaval / tef” ile; Urmiye Âşık Muhiti'nde tek saz ile; Karapapak Âşık Muhiti'nde saz, balaban, dümbek veya saz goflasümsüm, dümbek veya saz, zurna ve davul ile; Zencan Âşık Muhiti'nde ise saz, balaban ve gaval /tef ile sanatlarını icra etmektedirler. Her dört âşık muhitinde de şehir ve köylerde yapılan toyların/düğünlerin ekseriyeti âşıklar tarafından yürütülmektedir. Âşıklar bunların yanı sıra resmî törenlere, radyo televizyon programlarına, bölgesel etkinliklere de katılmaktadırlar.
Dil ve kültür > Kültür

İran kültürü ve medeniyeti; özellikle Farslar, Türkler ve Arapların tarihî ve kültürel birikiminin bir birleşimidir ve çok zengindir. Geçmişten günümüze, çok değerli edebî eserler, bu ülkede Türkçe, Farsça, Arapça olarak günümüze ulaşmıştır.
Nasreddin Hoca fıkraları Türkmenistan'da ve İran'da Halaçlar ve Horasan Türkleri tarafından da bilinseler de Türkmen-Sahra bölgesindeki İran Türkmenlerince bilinmemektedir.
Din

İran'daki Türk Kızılbaşlar (Türk Ehl-i Haklar) ile Kürt Ehl-i Haklar (Kürtler ve Lorlar) az çok farklıdırlar. Türk Kızılbaşlar başta Şah İsmail (Şah Hatayı) olmak üzere Safevilere derin saygı beslemektedirler ve genelde Azerbaycan'da, Horasan'da ve İran'ın birçok bölgelerinde sakindirler.
İran'ın Türklere yaklaşımı

1979'da İran İslam Cumhuriyeti kurulana kadar çok az sayıda Türkçe eserin basılmasına izin verilmiştir. Modern Fars milliyetçilerinin esas amacı diğer etnik grupların Farslaşmasına yönelik olup Azerbaycan Türkleri onlara göre sonradan Türkleşmiş olan Türkçe konuşan bir halktır.
Çalışmalarını İran'daki Türk dilleri üzerine yoğunlaştıran Türkolog dilci Gerhard Doerfer'e göre, pek çok Farsta Türklere karşı nefret duygusu bu güne değin süregelmiştir. Ayrıksı Türk dili olan Halaçça üzerine araştırma yapmak için 1968 yılında İran'a giden Gerhard Doerfer İran Türkleri üzerine yaptığımız araştırmalarımızın bize kazandırdığı en büyük ödül, bu araştırmalarımızın İran Türkleri arasında yarattığı sevinç olmuştur. Örneğin, İran'da hor görülen Halaç halkının kendini ilk kez ciddîye alınmış görmesi, Halaç olmaktan gurur duyması, bizim için de bir övünç olmuştur. demiştir.
İran'ın Türklere yaklaşımı > Farslaştırma

İran, tarihin hiçbir döneminde, gerek etnik, gerekse siyasi, kültürel, sosyal, dilsel ve diğer alanlarda tek yönlü bir ülke profiline sahip olmamış; ülkede farklı etnik grupların olması, bu ülke toplumunu siyasi, kültürel, dilsel ve diğer alanlarda da karmaşık hale getirmiştir. Ancak, 1925 yılından itibaren Şah Rıza Pehlevi’nin politikalarıyla, İran toplum yapısı, “Fars kimliği” başat konuma getirilerek, değiştirilmeye çalışılmıştır. Pehleviler (1925 - 1979) döneminde başlatılan ve Farslaştırma denilen bu asimilasyon politikasında Kürtler de kullanılmıştır. 1925 yılında Rusya-İngiltere ve İran tarafından yapılan nüfus tespitlerinde, Türkmen Sahra halkının tamamının Türklerden oluştuğu kaydedilmekteyken, bu demografik yapı, Pehlevi hanedanlığının başlamasıyla sistemli bir şekilde değiştirilmeye başlanmış, Kermanşah'tan getirilen Kürtler Türkmen bölgelerine serpiştirilmiştir.
Şahseven kızları
I. Abbas, Buhara Hanlığı hükümdarı Vali Muhammed Han'ı kabul ederken, (c. 1650, Çihil Sütünü, İsfahan)
Şah İsmail(Hatayi)
Horasan bölgesinde   Horasan Türkleri   Türkmenler
Kuzey ve Razavi Horasan bölgesinde   Türkmensahra Türkmenleri  Horasan Türkleri
Nadir Şah
Safevi döneminde Kızılbaş askeri
Spandau Kalesi

| Spandau Kalesi Zitadelle Spandau |
| --- | --- |
Berlin, Almanya 
Spandau Kalesi
Koordinatlar: 52°32′29″K 13°12′44″D﻿ / ﻿52.54139°K 13.21222°D﻿ / 52.54139; 13.21222
Tip: Kale
Yapı tarihçesi
İnşa: 1559-1594
İnşa ettiren: II. Joachim Hector
Spandau Kalesi (Almanca: Zitadelle Spandau), Almanya'nın başkenti Berlin'de bulunan bir ortaçağ kalesidir. Kale, 1594 yılında II. Joachim Hector tarafından Spandau kasabasını korumak için inşa edilmiş olup Havel ve Spree nehirlerinin birleştiği yere yakın bir adada yer almaktadır. Avrupa'nın en iyi korunmuş Rönesans askeri yapılarından biri olarak kabul edilmektedir.
Son yıllarda kale müze olarak kullanılmış ve popüler bir turistik yer haline gelmiştir. Ayrıca, kalenin iç avlusu 2005'ten beri yaz aylarında açık hava konser mekanı olarak hizmet vermektedir.
Kayserispor-Sivasspor rekabeti

| Sivasspor-Kayserispor Derbisi |
| --- | --- |
İç Anadolu Derbisi
Şehir veya bölge: Sivas - Kayseri, İç Anadolu Bölgesi, Türkiye
Takımlar: Sivasspor - Kayserispor
Maç sayısı: 51
En çok kazanan: Kayserispor (16) Sivasspor (17)
İlk maç: 17 Eylül 1967
En farklı galibiyet: Kayserispor 5-0 Sivasspor (30 Nisan 2006)
Son maç: Sivasspor 5-2 Kayserispor (25 Ocak 2025)
Sıradaki maç: Sivasspor - Kayserispor
Kayserispor - Sivasspor rekabeti veya diğer adıyla İç Anadolu Derbisi, İç Anadolu Bölgesi merkezli iki Türk spor kulübü olan Sivasspor ile Kayserispor'un futbol takımlarının karşılaştığı maçları tanımlayan bir ifadedir. Bu mücadelede 17 kez Sivasspor kazanırken 16 kez Kayserispor kazanmıştır. Süper Lig'de mücadele eden iki takımdan Sivasspor iç saha maçlarını Sivas'taki Yeni 4 Eylül Stadyumu'nda oynarken, Kayserispor'un iç saha maçlarına Kayseri'deki Kayseri Kadir Has Şehir Stadyumu ev sahipliği yapmaktadır.
Tarihçe

1967'de kurulan Sivasspor ile 1966'da kurulan Kayserispor ilk olarak 17 Eylül 1967 tarihinde, 2. Futbol Ligi maçında karşı karşıya geldi. Kayseri Şehir Stadındaki bu ilk maç 20. dakikada Kayserisporlu Oktay Aktan'ın attığı golden sonra çıkan olaylar sonrası iptal edilmiş ve iki takım da yenik sayılmıştır. Bu maç futbol tarihine 1967 Kayseri stadyum faciası olarak geçmiştir. Yaşanan olayların sebebi olarak bazı kaynaklarda maçın hakeminin hatalı kararları gösterilirken, bazı kaynaklarda ise güvenlik önlemlerinin yetersizliği ileri sürülmüştü. Bunlarla birlikte, bu maçtan önce oynanan Kayseri Havagücü ile Sivas Sümerspor maçında yaşanan olaylar da bu maçta çıkan olaylara gerekçe olarak gösterilmiştir.
2. Futbol Ligi'nin ikinci yarısında, 9 Mart 1968'de oynanan ve iki takım arasındaki tamamlanan ilk resmî maç olma niteliği taşıyan ikinci maç 0-0'lık eşitlikle sona erdi. Bu maçtan sonra iki takım arasında takımlar 5 yıl süre ile aynı ligde oynamama cezası aldı. Takımlar 22 yıl boyunca karşı karşıya gelmedi. Bu maçtan sonraki ilk lig maçı tam 22 yıl sonra 18 Eylül 1990 tarihinde oynandı. İki takım arasında günümüze kadar oynanan 33 maçın 11'inde kazanan taraf Sivasspor, 10'unda Kayserispor olurken, 12 maç beraberlikle sonuçlandı. 15 Mayıs 2004'teki Kayserispor'un Sivasspor'u 6-4 yendiği maç iki takım arasındaki en gollü maçtır. İki takım en son 25 Ocak 2025 tarihinde, Süper Lig maçında Yeni 4 Eylül Stadyumu'da karşı karşıya geldi. Maç, Sivasspor'un 5-2'lik galibiyetiyle sonuçlandı.
Tarihçe > Ortak futbolcular

| --- | --- |
: İki takımda da derbi maçına çıkanlar.
+: İki takımda da derbi maçında gol atanlar.
Kalın: İki takımdan birinde halan futbolcu olanlar.
| Ülke>  Önce Sivasspor Forması Giyen  | Oyuncu>  Önce Sivasspor Forması Giyen  | Sivasspor Kariyeri>  Önce Sivasspor Forması Giyen  | Kayserispor Kariyeri>  Önce Sivasspor Forması Giyen  |
| --- | --- | --- | --- |
|  | Cem Can | 2006-07 | 2015 |
|  | İbrahim Dağaşan | 2008-10 | 2014-15 |
 Önce Kayserispor Forması Giyen 
|  | Ceyhun Güray | 1993-94 | 1991-93 |
|  | Ertuğrul Arslan | 2002-06 | 1998-02 |
|  | Kadir Demirel | 2004-05 | 2002-04 |
|  | Hakkı Hocaoğlu | 2004 | 2004-07 |
|  | Erhan Güven | 2012-13 | 2003 |
|  | Pini Balili | 2005-09 | 2004-05 |
|  | Murat Duman | 2005-06 | 2005 |
|  | Cem Karaca | 2005-07 | 2005 |
|  | Alioum Saidou | 2010-11 | 2007-10 |
|  | Ertuğrul Taşkıran | 2014-15 | 2012-14 |
|  | Pedro Henrique | 2021-22 | 2019-21 |
Tarihçe > İstatistikler ve rekorlar

| Organizasyon | Maç | Sivasspor galibiyeti | Beraberlik | Kayserispor galibiyeti | Sivasspor'un golleri | Kayserispor'un golleri |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Süper Lig | 33 | 11 | 11 | 11 | 44 | 54 |
| Türkiye Kupası | 6 | 1 | 3 | 2 | 7 | 8 |
| 2. Lig A Kategorisi | 4 | 3 | 0 | 1 | 10 | 7 |
| Cumhuriyet Kupası | 2 | 2 | 0 | 0 | 4 | 2 |
| 3. Lig 4. Grup | 2 | 0 | 0 | 2 | 0 | 3 |
| 2. Futbol Ligi | 2 | 0 | 2 | 0 | 0 | 0 |
| Toplam | 49 | 17 | 16 | 16 | 65 | 74 |
Joseph Raymond McCarthy

Başlığın diğer anlamları için McCarthy sayfasına bakınız.
| Joseph McCarthy |
| --- | --- |

McCarthy, 1954
Wisconsin Senatörü
Görev süresi 3 Ocak 1947 - 2 Mayıs 1957
Yerine geldiği: Robert M. La Follette, Jr.
Kişisel bilgiler
Doğum: Joseph Raymond McCarthy 14 Kasım 1908(1908-11-14) Grand Chute, Wisconsin
Ölüm: 2 Mayıs 1957 (48 yaşında) Bethesda, Maryland
Defin yeri: Saint Marys Cemetery 44°14′40″K 88°26′30″B﻿ / ﻿44.24444°K 88.44167°B﻿ / 44.24444; -88.44167﻿ (Joseph McCarthy Burial Site)
Vatandaşlığı: Amerikan
Partisi: Cumhuriyetçi (1944-1957)
Diğer siyasi bağlantıları: Demokrat (1936-1944)
Evlilik(ler): Jean Fraser Kerr Minetti
İlişkiler: Timothy McCarthy (babası) Bridget Tierney (annesi)
Çocuk(lar): Tierney Elizabeth McCarthy
Bitirdiği okul: Marquette University
Mesleği: Senate Committee on Government Operations
Portföy: Chairperson for federal investigations of Communists in the U.S. government
Dini: Katolik
İmzası: 
Askerî hizmeti
Takma adı: "Tail-Gunner Joe", "Low-Blow Joe"
Bağlılığı: ABD
Hizmet yılları: 1942-1945
Rütbesi:  Yüzbaşı
Birimi: Deniz piyadesi
Çatışma/savaşları: II. Dünya Savaşı
Joseph Raymond McCarthy (14 Kasım 1908 - 2 Mayıs 1957), 1947 ve 1957 yılları arasında Wisconsin eyaleti Cumhuriyetçi parti senatörüydü. Senatodaki 10 yıllık görev süresinde McCarthy ve çalışanları, komünist parti ya da komünist sempatizanları hakkında sorumsuz suçlamalarla kötü bir şöhret kazandılar. Bu suçlamalar ABD hükûmetindeki insanlara özellikle Amerika Birleşik Devletleri Dışişleri Bakanlığı'nda ve denizaşırı ülkelerde hükûmet kütüphanelerinde çalışanlara yöneltilmişti.
Komünizm korkusu yaratan McCarthy'nin iddiaları dönemin birçok ismini zor duruma soktu, bazı kimselerin mesleki hayatının sonunu getirdi.
2 Mayıs 1957'de Bethesda, Maryland'daki Bethesda Deniz Hastanesinde 48 yaşında ölene kadar komünizm ve sosyalizm aleyhinde konuşmaya devam etti. Ölüm belgesinde ölüm nedeni "Hepatit, akut, nedeni bilinmiyor" olarak listelendi. Doktorlar daha önce onun kritik durumda olduğunu bildirmemişti. Bazı biyografi yazarları bunun alkolizmden kaynaklandığını veya alevlendiğini söylüyor.
McCarthy, Wisconsin Eyalet'nin 1. Sınıf Senatörlüğünü kazanan son Cumhuriyetçidir.
Sırrı İçöz

Başlığın diğer anlamları için Süleyman Sırrı sayfasına bakınız.
Sırrı İçöz
Süleyman Sırrı İçöz (1878, Yozgat - 8 Ocak 1963, Ankara), Türk siyasetçi.
Mülkiye idadisi mezunudur. Sanayi Mektebi katip ve veznedarlığı, Mucur, Zir, Hacıbektaş, Salmanlı Nahiye müdürlükleri, Halce, Koyulhisar ve Darende kaymakamlıkları yapmıştır. TBMM I. Dönem Bozok milletvekilliği sırasında 22 Ağustos 1921 tarihinde Başkanlığa verdiği önerge ile ordu içinde er olarak katılmak isteği kabul edilmiş ve Batı Cephesinde Çekirdeksiz Köy ve Doğatepesi muharebelerine katılmıştır. Sonrasında II. Dönem Bozok, III., IV., V., VI., VII.ve VIII. Dönem Yozgat milletvekilliği yapmıştır. Kırmızı-yeşil şeritli İstiklal Madalyası sahibidir. Evli ve üç çocuk babasıdır.
1927 yılında verdiği bir önerge ile Bozok ilinin isminin merkez ilçe ile eşleşecek şekilde, Yozgat ismi ile değiştirilmesini sağladı. 8 Ocak 1963'te Ankara'da 85 yaşında öldü. Naaşı, Cebeci Asri Mezarlığı'na defnedildi.
Fukuda Körfezi Muharebesi

Fukuda Körfezi Muharebesi (Japonca: 福田浦の戦い Fukudaura no tatakai), 1565'te ve Japonlar ile Avrupalılar arasında gerçekleşmiş ilk kayıtlı deniz muharebesidir. Matsura Takanobu adında bir daimyo komutasındaki bir samuray donanması, Hirado'daki Matsura'nın limanını es geçip Fukuda'daki (günümüzde Nagazaki sınırları içinde kalan) rakibine (Ōmura Sumitada) ait limanda ticaret yapan iki Portekizli ticaret gemisine saldırdı. Bu çarpışma, kendilerini sonunda Nagazaki'ye getiren Portekizli tüccarların, karakları için güvenli liman arayış sürecinin bir parçasıdır