Fetih 1453
Konusu

Şehzade Mehmed, 1451 yılında babası II. Murad'ın ölüm haberini Saruhan Sancağı'ndayken aldı. Bu durum onu hem büyük bir keder içerisinde bırakmıştı, hem de tahtına tekrar oturmasının yolunu açmış olacaktı.
Mehmed önceleri tahta ilk çıktığında henüz 12 yaşında bir çocuktu. Uçbeyleri ile vezirleri arasındaki siyasi husumetten bunalan Sultan Murad, çok sevdiği oğlu Alâaddin'in ölümünün kendisinde yarattığı derin üzüntü sebebiyle tahttan feragat ederek Mehmed'i devletin başına geçirdi. Ordu ve devlet üzerinde çok etkili biri olan Başvezir Çandarlı Halil Paşa, bu durumdan hiç memnun değildi. Sadrazam Halil, özellikle Sultan Mehmed'in Konstantinopolis'in mutlak suretle alınması gerektiğini söylemesinden büyük bir rahatsızlık duyuyordu. Halil Paşa, Mehmed'in toyluğunu fırsat bilen Haçlıların Osmanlı topraklarını işgal etmesi ihtimali üzerine Sultan Murad'ın tahta dönmesini sağladı. Mehmed de tahttan uzaklaştırılarak Saruhan Sancağı'na gönderildi.
Fakat şimdi yeniden ve daha güçlü bir şekilde tahtına dönmüştü. Yine öncelikli hedefi Konstantinopolis'in fethedilmesi meselesiydi. O, ismini taşıdığı İslam peygamberi Muhammed'in hadisinden ilham alıyordu:
Konstantiniyye elbet bir gün fetholunacaktır. Onu fetheden kumandan ne güzel kumandan, onun askeri ne güzel askerdir!
Mehmed, bu hedefe kendisini götürecek her şeyi bir bir hesaplamıştı. Öncelikle gerekli hazırlıkları yapana kadar, tüm komşu ülkelerle barış içerisinde yaşamayı tercih etti. Papalık dâhil Macarlara, Sırplara, Lehlere, Cenevizlilere ve Venediklilere elçiler göndererek onlara barış içinde yaşama isteği içerisinde bulunduğunu bildirdi. Gelibolu tersanesini restore ettirerek senede yüz kadırga yapılabilir hâle getirdi.
Mehmed'in tekrar Osmanlı tahtına geçtiği haberi Konstantinopolis'e de ulaştı. Doğu Roma imparatoru Konstantinos, genç yaşından dolayı Sultan Mehmed'in toy ve basiretsiz olduğunu düşünürken; grandük Lukas Notaras O'nun hafife alınmaması gerektiğini söylüyordu. Bu arada Konstantinos, Mehmed'e karşı elinde tutsak olan Şehzade Orhan'ı kullanmaya çalışarak ağır tahsisatlar talebinde bulunmaktaydı. Tüm amacı Sultan Mehmed'in tavizler vererek halk nezdinde iyice itibarsızlaşmasını sağlamaktı. Üstelik Sultan Mehmed de bu tavizleri veriyor, imparatorun bütün isteklerini kabul ediyordu. Ancak bu durum bile sadece Sultan Mehmed'in stratejisinin bir parçasıydı.
Karamanoğulları'nın bir isyan çıkarmaya başladığının haberi alınır alınmaz Osmanlı ordusu Akşehir'e doğru yola koyuldu. Karamanoğlu İbrahim, hiç beklemediği kadar kalabalık bir ordu gördü karşısında. Barış talebinde bulunmak zorunda kaldı. Ordusunun hasar almaması için Sultan Mehmed barış talebini kabul etti. Karamanoğlu seferinin dönüşünde, savaşmadıkları hâlde bahşiş isteyen bir kısım yeniçeri, padişahın otağının önünü kesince Sultan Mehmed hem cülûsları dağıttı, hem de firar eden askerleri bahane ederek Sadrazam Çandarlı Halil Paşa'nın adamı olan yeniçeri ağası Kurtçu Doğan'ı dayak cezasına çarptırarak sürgüne yolladı. Bu hadiseyle Halil Paşa'nın ordu üzerindeki hâkimiyetini ve itibarını kıran Mehmed, ordunun yönetimini de tamamen kendi ellerine geçirmiş oldu.
Mehmed, Edirne'ye döndükten sonra İmparator Konstantinos'a bir elçi göndererek Orhan için ödediği tahsisatı artık yollamayacağını bildirdi. Ardından, Anadolu Hisarı'nın tam karşısında Boğazkesen Hisarı'nın yapımını başlattı. Bu, fiili olarak Doğu Roma İmparatorluğu'na savaş açmak demekti. Bu durum Avrupa devletlerince de fark edilmişti. Ancak Fransız ve İngilizlerin birbirleriyle savaşıyor olması, Alman imparatorunun da taht kavgalarıyla uğraşması gibi gerekçeler yüzünden Doğu Roma İmparatorluğu'na Avrupa üzerinden yardım ulaşması neredeyse imkânsızdı. Papa'nın birtakım girişimleri de sonuçsuz kalmıştı.
Tarih 2 Nisan 1453'ü gösterdiğinde, Konstantinopolis surlarının üzerindeki Doğu Roma askerleri, karşılarında Sultan Mehmed ve binlerce Osmanlı askerini buldular...