Yehova'nın Şahitlerine yönelik ayrımcılık
Ülkeler > Nazi Almanyası (1933-1945)

Almanya'daki Nazi yönetimi sırasında Hitler, Yehova'nın Şahitlerinin vaaz etme işini tamamen yasakladı. Binlerce Şahit yıllarca toplama kamplarında ve hapishanelerde acı çekti ve birçoğu orada öldü; Hitler'in ordusunda silahlı hizmet yapmayı reddeden yaklaşık 200 genç idam edildi.
1933'te, Vatikan ile Nazi Almanyası arasında bir Konkordato imzalandığı yıl, Hitler Almanya'daki Yehova'nın Şahitleri'ni yok etmek için bir kampanya başlattı. 1935'te tüm ülkede yasaklandılar.
Katolik bir papazın şu ifadeleri, papazlar sınıfının tüm bunları desteklediğini göstermektedir: “Dünyada, sözde ... Mukaddes Kitap Tetkikçilerinin [Yehova'nın Şahitleri] yasak oldukları bir ülke var. İşte Almanya! ... Adolf Hitler iktidara geldiğinde ve Alman piskoposluğu talebini tekrarladığında, Hitler şunları söyledi: 'Bu sözde Ciddi Mukaddes Kitap Tetkikçileri [Yehova'nın Şahitleri] baş belasıdır; ... Onları şarlatan olarak görüyorum; Alman Katoliklerinin bu Amerikalı yargıç Rutherford tarafından bu şekilde kirletilmesine izin vermiyorum; Almanya'da [Yehova'nın Şahitlerini] feshedeceğim.'” Papaz, “Bravo!” dedi.
Bu adımlar Protestan din adamlarının onayını da kazandı. Bir gazetede bildirildiği gibi, Protestan papaz Otto 20 Nisan'da bir radyo yayınında Saksonya Eyaleti Evanjelik Alman Kilisesi ile halkın siyasi liderleri arasındaki “en yakın işbirliğinden” bahsetti ve ardından şunu ilan etti: “Bu işbirlikteki ilk başarımız, bugün Uluslararası Ciddi Mukaddes Kitap Tetkikçileri Birliği ve alt kuruluşlarının Saksonya bölgesi için yasaklanmış olmasıdır.”
Bundan sonra (1936-1937), Nasyonal Sosyalist devlet, Hristiyanlara karşı tarihteki en acımasız zulümlerden birini başlattı. Almanya, Avusturya, Polonya, Çekoslovakya, Hollanda, Fransa ve diğer ülkelerden binlerce Yehova'nın Şahidi toplama kamplarına gönderildi. Orada hayal edilebilecek en acımasız ve en sadist muameleye maruz kaldılar. Onların lanetlenip tekmelenmeleri, sonra bayılana veya yorgunluktan bayılana kadar saatlerce çömelmeleri, zıplamaları ve emeklemeleri, gardiyanların neşeyle gülmesiyle alışılmadık bir şey değildi. Bazıları kışın ortasında avluda çıplak veya sadece hafif giysilerle ile durmak zorunda kaldı. Birçoğu bayılana ve sırtları kanayana kadar dövüldü.
Diğerleri tıbbi deneyler için tecrübe tahtası olarak kullanıldı. Bazıları kolları arkadan bağlı olarak bileklerinden asıldı. Dondurucu havalarda açlıktan ve yetersiz giysilerden zayıf düşmüş olmalarına rağmen, kürek ve diğer aletlere ihtiyaç duymalarına rağmen, günde saatlerce, çoğu kez çıplak elleriyle çok çalışmak zorunda kaldılar. Hem erkekler hem de kadınlar çok kötü muamele gördü. Gençlerden yetmişli yaşlara kadar tüm yaş grupları temsil edildi. Onlara işkence edenler yüksek sesle Tanrı Yehova'yı küçümsediler. Anababalar çocuklarından ayrıldı. Karıkocalar parçalandı ve bazıları eşlerinden bir daha haber alamadı.
Yehova'nın Şahitleri inançları nedeniyle hapsedildi. İnançlarından vazgeçtiklerini belirten bir bildiri imzalamaları halinde onları kamptan serbest bırakacaklarına defalarca söz verildi. SS (Hitler'in paramiliter bir grubu), tutuklu Şahitleri bu bildiriyi imzalamaya ikna etmek veya zorlamak için ellerinden gelen her şeyi yaptı.
Seçimlere katılmamaları, Hitler selamı (“Heil Hitler” = Hitler'den kurtuluş) vermeyi reddetmeleri, askerliği yapmamaları ve yasal yasaklara rağmen dini faaliyetleri bu misillemelere ve toplama kamplarına ve hapishanelere götürülmelerine neden oldu.
Çocuklar:
Çocuklar anababalarından alınıp ıslahevlerinde Nazilerin prensiplerine eğitildi. Bu eğitim genellikle başarısız kaldı.
Yetkililer, Paul-Gerhard'ı 1939'da bir ıslahevine götürmek için okuldan aldı. Okul raporunda şunlar yazıyordu: "Davranış: çok iyi ... Paul-Gerhard bugüne kadar Alman Selamını (“Heil Hitler”) reddetti ve bayrak törenine katılmadı."
11 yaşındaki Simone Arnold, Yehova'nın Şahitlerinin bir çocuğuydu. Babası toplama kampına götürüldü. Kendisi annesinden alınıp Nazilerin Konstanz'daki bir ıslahevine gönderildi. Kızın ayakkabıları hemen alındı. Oradaki çocuklar ilkbahardan sonbahara kadar yalınayak yürümek zorunda kaldılar. Daha büyük çocuklar ağır ev işleri ve bahçe işleri yapmak zorunda kaldılar. Simone rapor ediyor: “Hiç oynanmadı. Kişisel eşyamız yoktu ve konuşma yasağı vardı. Bir çocuk yakalanırsa, tüm güçle bir sopayla parmaklarına vuruldu."
Louis Arzt 1930'da Mühlhausen'de doğdu ve çocuk olarak Hitler selamı vermeyı reddetti. 7 Temmuz 1943'te anababasından alınıp bir ıslahevine götürüldü.
Toplama Kampları (KZ)
Yehova'nın Şahitleri ayrı bir mahkûm kategorisi oluşturdular ve mor bir üçgenle damgalandılar. Sasılmazlıkları nedeniyle, özellikle SS muhafızlarının ve kamp gözetmenlerinin keyfi ve zalimliğine maruz kaldılar. Kadınlar için özel kamplar da vardı. İlk kadın toplama kamplarından biri, Göttingen yakınlarındaki Moningen'deydi (1933-1937). Moningen'de adlarıyla tanınan kadınların neredeyse yarısı Yehova'nın Şahidiydi.
Yehova'nın Şahitleri'nin toplantıları Johanna ve Johann Degen'in Lorsch'taki evinde yapıldı. Bunun için Johann, 1936'da Darmstadt'ta iki yıl hapsedildi. Ekim 1938'de Dachau toplama kampına derhal transfer edildi. 1941'de Mauthausen toplama kampında açlık tifosundan öldü.
Therese Schreiber, Nasyonal Sosyalistler tarafından Ravensbrück toplama kampına ve diğer kamplara sürülen birçok Avusturyalı Yehova'nın Şahitleri'nden biriydi. Daha sonra, Yehova'nın Şahitlerinin Wachtturm (Gözcü Kulesi) dergisini gizlide çoğaltığı için Viyana'daki bir mahkeme tarafından mahkûm edildi.
Zwingenberg'den bir kuaför olan Hans Gärtner, Mauthausen ve Dachau'daki toplama kamplarında  hayatta kalamadı. Bugün kasabasında bir sokak ismi onu hatırlatıyor.
İdamlar
En çok Yehova'nın Şahitleri askerliği yapmayı ve savaşa katılmayı reddettiklerinden dolayı idam edildi.
Toplanan mahkûmların önünde, SS Reichsführer Heinrich Himmler, Yehova'nın Şahidi August Dickmann'ı askerlik görevini reddeden kimse ve “halka zarar veren” olarak Sachsenhausen toplama kampının yoklama alanında vurdurdu.
Hevesli bir Nasyonal Sosyalist olan Willi Letonja (Avusturya), Hitler'in ordusunda subay oldu. Kutsal Kitap'ın öğretilerini annesinden ve erkek kardeşinden öğrendi ve 1941'de Yehova'nın Şahidi oldu. Askerliği reddetti ve 1 Eylül 1942'de Brandenburg'da giyotinle başı kesildi. Kısa bir süre önce kardeşine şöyle dedi: “Anton, neden ağlıyorsun? Bu ağlamak için bir sebep değil, bu sevinçli olmak için bir sebep."
Sindelfingen'den 19 yaşındaki Sigurd Speidel üniforma giymeyi reddetti. 27 Ocak 1943'te başı kesildi.
Helene Gotthold, hemşire ve iki çocuk annesi, bir madenciyle evli, 1926'dan beri Yehova'nın Şahidi, Herne ve Bochum'da yaşadı. 1937'de gözaltındayken Gestapo (Gizli Polis) tarafından o kadar kötü dövüldü ki, düşük yaptı. 8 Aralık 1944'te, Berlin-Plötzensee'de diğer üç Yehova'nın Şahidi olan kadınlarla, inançlarına aktif olarak katıldıkları için giyotinle idam edildi.
Prof. Dr. Wolfgang Benz (Antisemitizm Araştırma Merkezi, Berlin Teknik Üniversitesi) Yehova'nın Şahitleri'nin Nazi Almanyasındaki durumu hakkında şunu yazdı:
“Almanya'da 25.000 kişi sayılan cemaat 1933'te yasaklandı, üyelerin yaklaşık yarısı yeraltında 'vaaz hizmetine' devam etti. Yehova'nın Şahitleri Heil Hitler selamını vermeyi ve hepsinden önemlisi askerlik yapmayı reddetti. Acımasızca zulüm gördüler. Yaklaşık 10.000 kişi tutuklandı. Bu dini cemaatin direnişi yaklaşık 1.200 can aldı. 1936/37'de nüfusu Nazi devletinin canice karakteri hakkında el ilanı kampanyalarla bilgilendirmeye çalıştılar ve böylece kendi çıkarlarının savunmasının yanında haksızlık rejimine karşı angaje ettiler.”