stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Thermidor Gericiliği
Daha fazlası için

Baczko, Bronislaw (1989), Comment sortir de la Terreur (Fransızca), Gallimard
Barthou, Louis (1926), Le neuf Thermidor (Fransızca), Hachette
Héricault, C. d' (1876) (Fransızca), La Révolution de Thermidor, Didier
Linton, Marisa (August 2006). "Robespierre and the Terror". History Today. 56 (8): 23-29. 13 Mart 2007 tarihinde kaynağından arşivlendi.
Mathiez, Albert (1965) [1931]. After Robespierre: The Thermidorian Reaction (PDF). Phillips, Catherine Alison tarafından çevrildi. Grosset & Dunlap.  Translation of Mathiez, Albert (1929). La Reaction Thermidorienne (Fransızca).
Madelin, Louis (2002), Fouché, de la Révolution à l'Empire, Reedition (Fransızca), 1, Nouveau Monde Editions
Koekkoek, René (2020). The Citizenship Experiment Contesting the Limits of Civic Equality and Participation in the Age of Revolutions (PDF). Studies in the History of Political Thought. 15. Leiden: Brill. ISBN 978-90-04-22570-1. ISSN 1873-6548.
Neely, Sylvia (2008), A Concise History of the French Revolution
Palmer, Robert Roswell (1941). Twelve Who Ruled: The Year of Terror in the French Revolution. Princeton University Press. ISBN 978-0-691-05119-2.  A study of the Committee of Public Safety.
Saurel, Louis (1962), Le Jour où finit la Terreur (Fransızca), Robert Laffont
Schama, Simon (1989). Citizens: A Chronicle of the French Revolution. New York: Alfred A. Knopf. ISBN 978-0-394-55948-3.
Jandarma Charles-André Merda, Maximilien Robespierre'e ateş ediyor
Robespierre'in 28 Temmuz 1794'te idam edilmesi Terör Döneminin sonu oldu
Kutup keşfi

Robert Peary ve kızak grubu bayraklarıyla Kuzey Kutbu'nda
Nelson ve Ayı, Richard Westall, 1809. 1773 yılında Kuzeybatı Geçidi'ni keşfetmek için yapılan keşif gezisini betimliyor.
Kutup keşfi, Dünya'nın kutup bölgelerinin –Arktika ve Antarktika– özellikle Kuzey Kutbu'na ve Güney Kutbu'na ulaşma hedefiyle keşfedilmesi sürecidir. Bu keşifler, tarihsel olarak kaşiflerin bu bölgelerde genellikle yaya veya kızakla yaptıkları zorlu yolculuklarla gerçekleştirilmiştir. Son zamanlarda keşifler, teknoloji yardımıyla özellikle uydu görüntülerinden yararlanılarak gerçekleştirilmektedir.
M.Ö. 600'den M.Ö. 300'e kadar Yunan filozofları gezegenin Kuzey ve Güney kutup bölgelerine sahip Küresel bir Dünya olduğunu teorileştirdiler. MS 150'de Batlamyus, varsayımsal bir Terra Australis Incognita'dan bahseden Geographia'yı yayınladı. Ancak sert hava koşulları nedeniyle kutuplara yüzyıllarca ulaşılamadı. Sonunda onlara erişildiğindeyse başarıya ancak birkaç yıl arayla ulaşılabilmişti.
Coğrafi Kuzey Kutbu'na ilk ulaşan kişilerin kim olduğu konusunda ikisi de tartışmalı iki iddia vardır. Frederick Cook; Ahwelah ve Etukishook adlı iki İnuit eşliğinde 21 Nisan 1908'de kutuplara ulaştığını iddia etti, ancak bu iddia genel olarak şüphelidir. 6 Nisan 1909'da Robert Peary, çalışanı Matthew Henson ve dört İnuit Ootah, Seegloo, Egingway ve Ooqueah ile birlikte Kuzey Kutbu'na ulaşan kayıtlı tarihteki ilk kişi olduğunu ileri sürdü.
Norveçli kâşif Roald Amundsen, buzlara bağlı bir gemiyle uzun bir yolculuk yaparak Kuzey Kutbu'na ulaşmayı planlamıştı. Fridtjof Nansen'in kutup araştırma gemisi Fram'ı kullanma hakkı elde etti ve kapsamlı bir bağış toplama faaliyetine girişti. Bu sefer için yapılan hazırlıklar, Cook ve Peary'nin her birinin Kuzey Kutbu'na ulaştıklarını iddia etmesiyle sekteye uğradı. Amundsen daha sonra planını değiştirdi ve coğrafi Güney Kutbu'nu keşfetmek için hazırlıklara başladı; halkın ve destekçilerinin kendisini ne ölçüde destekleyeceklerinden emin olmadığı için bu revize edilmiş hedefini gizli tuttu. Haziran 1910'da yola çıktığında, mürettebatını bile bir Arktik keşfe çıktıklarına inandırdı ve gerçek hedeflerinin Antarktika olduğunu, ancak Fram son limanı olan Madeira'dan ayrılırken açıkladı.
Amundsen ve dört kişiyle birlikte Amundsen'in Güney Kutbu seferi, Terra Nova seferinin bir parçası olan Robert Falcon Scott liderliğindeki bir İngiliz ekibinden beş hafta önce 14 Aralık'ta kutba ulaştı. Amundsen ve ekibi güvenli bir şekilde üsse döndüler ve daha sonra Scott ve dört arkadaşının dönüş yolculuğu sırasında öldüğünü öğrendiler.
Salehurst and Robertsbridge

| Salehurst and Robertsbridge |
| --- | --- |
Kent
Salehurst and RobertsbridgeSalehurst and Robertsbridge'in Birleşik Krallık'taki konumu
Ülke:  Birleşik Krallık
Ülke:  İngiltere
Kontluk: East Sussex
Zaman dilimi: UTC±00.00 (BAS)
 • Yaz (YSU): UTC+01.00 (BAYS)
Salehurst and Robertsbridge, İngiltere'nin East Sussex kontluğunda bulunan bir civil parish.
Pillerton Priors

| Pillerton Priors |
| --- | --- |
Kent
Pillerton PriorsPillerton Priors'in Birleşik Krallık'taki konumu
Ülke:  Birleşik Krallık
Ülke:  İngiltere
Kontluk: Warwickshire
Zaman dilimi: UTC±00.00 (BAS)
 • Yaz (YSU): UTC+01.00 (BAYS)
Pillerton Priors, İngiltere'nin Warwickshire kontluğunda bulunan bir civil parish.
Rawdon, West Yorkshire

| Rawdon, West Yorkshire |
| --- | --- |
Kent

Rawdon, West YorkshireRawdon, West Yorkshire'in Birleşik Krallık'taki konumu
Ülke:  Birleşik Krallık
Ülke:  İngiltere
Kontluk: West Yorkshire
Zaman dilimi: UTC±00.00 (BAS)
 • Yaz (YSU): UTC+01.00 (BAYS)
Rawdon, West Yorkshire, İngiltere'nin West Yorkshire kontluğunda bulunan bir civil parish.
Siyasi makine

1889 tarihli bu Udo Keppler karikatüründe, New York'taki tüm siyaset, patron Richard Croker'ın etrafında dönüyor.
Siyasi makine, temsili demokrasilerde üyelerini somut teşvikler (para veya siyasi işler gibi) kullanarak kabul eden ve üye faaliyetleri üzerinde yüksek derecede liderlik kontrolü ile karakterize edilen bir siyasi parti organizasyonudur. Makinenin gücü, patronun ya da grubun seçim günü adaylar için oy toplama becerisine dayanır.
Bu unsurlar çoğu siyasi parti ve örgüt için ortak olsa da, siyasi güç için hiyerarşiye ve ödüllere dayanan, genellikle güçlü bir "kamçı" yapısı tarafından uygulanan siyasi makineler için esastır. Makinelerin bazen bir siyasi patronu olur, tipik olarak patronaj, ganimet sistemi, "perde arkası" kontrol ve temsili bir demokrasinin yapısı içinde uzun süredir devam eden siyasi bağlara dayanır. Siyasi makineler başlangıçta seçim dönemlerinde örgütlenirler. "Siyasi makine" terimi genellikle reform yanlısı eleştirmenler tarafından aşağılayıcı bir anlamda kullanılır. "Siyasi makine" ve "siyasi patron" terimleri 19. yüzyılda reform yanlısı eleştirmenler tarafından kullanılan olumsuz sıfatlardı. Ancak 20. yüzyılda bu iki terim, olumlu katkıları vurgulayan akademisyenler ve analistler için standart hale gelmiştir.
Encyclopædia Britannica "siyasi makineyi" "tek bir patron ya da küçük bir otokratik grup tarafından yönetilen ve bir şehir, ilçe ya da eyaletin siyasi ve idari kontrolünü elinde tutmaya yetecek kadar oy toplayan bir parti örgütü" olarak tanımlamaktadır. William Safire, Safire's Political Dictionary adlı eserinde "makine siyasetini" "siyasi eylem için oluşturulan bir örgütün gücü aracılığıyla yetkililerin seçilmesi ve yasaların geçirilmesi" olarak tanımlamaktadır. Bu terimin genellikle aşağılayıcı olarak kabul edildiğini ve genellikle yolsuzluğu ima ettiğini belirtmektedir.
Hiyerarşi ve disiplin siyasi makinelerin ayırt edici özellikleridir. Safire'ye göre "Bu genellikle katı bir örgütlenme anlamına gelir". 1922'den 1953'teki ölümüne kadar Bronx County'yi yöneten Demokrat lider Edward Flynn'den alıntı yaparak şöyle yazılmıştır: "'Bağımsız' seçmen, bir siyasi makinenin yalnızca iyi niyetle ya da patronajla yönetildiğini düşünmekle aptallık eder. Çünkü o sadece bir makine değil, bir ordudur. Ve her orduda olduğu gibi her örgütte de disiplin olmalıdır."
Siyasi himaye, çoğu zaman siyasi makinelerle ilişkilendirilse de, Safire veya Britannica'nın tanımı için geçerli değildir.
İşlevi

Siyasi makine, üyelerini somut teşvikler (para ve siyasi imkanlar) kullanarak kabul eden ve üye faaliyetleri üzerinde yüksek derecede liderlik kontrolü ile karakterize edilen bir parti örgütüdür.
Siyasi makineler, modern seçimleri kazanmak için gerekli olan himayeyi elde etmek üzere taban örgütlenmeleri olarak başlamıştır. güçlü bir patronaja sahip olan bu "kulüpler", seçim bölgelerinde "kararısz seçmen oylarının" kazanılması ve dağıtılmasında ana itici güç olmuştur.
Amerika Birleşik Devletleri tarihinde

"Siyasi makine" terimi, bu tür örgütlerin 18. yüzyıldan beri bazı belediye ve eyaletlerde var olduğu Amerika Birleşik Devletleri'nde 19. yüzyıla kadar uzanmaktadır.
19. yüzyılın sonlarında, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki büyük şehirler (Boston, Chicago, Cleveland, Kansas City, New York City, Philadelphia, St. Louis, Memphis) siyasi makineler tarafından yönetilmekle itham edildi. Bu süre zarfında "şehirler verimsiz bir yönetim altında hızlı bir büyüme yaşadı". Her şehrin siyasi makinesi, yerel iş dünyası liderlerinin, seçilmiş yetkililerin ve onların atadıklarının bağlılığını elinde tutan bir "patron" ile hiyerarşik bir sistem altındaydı. Patron, takipçilerine göre işlerin yapılması için basılması gereken düğmeleri biliyordu. Siyasi makinelerin yönetimi hem olumlu hem de olumsuz sonuçlarla sonuçlandı.
"Patronizm" olarak bilinen bu siyasi kontrol sistemi özellikle Yaldızlı Çağ'da ortaya çıkmıştır. Tek bir güçlü figür (patron) merkezli ve daha küçük figürlerden oluşan karmaşık bir organizasyonu (siyasi makine) finansal ve sosyal çıkarları desteklemede karşılıklılıkla bağlıydı. Bu siyasi makinelerin en kötü şöhretlilerinden biri, Demokrat Parti himayesindeki Tammany Hall grubudur. Grup, 1790'lardan 1960'lara kadar New York siyasetini yönetti ve başta İrlandalılar olmak üzere göçmenlerin Amerikan siyasetinde yükselmelerine yardımcı oldu. Bununla birlikte, 1800'lerin ortalarında William M. Tweed yönetiminde, siyasi yolsuzluk ve rüşvetin merkeziydi.
James Bryce siyasi patronları şöyle tanımlamıştır:
Bir konsey tarafından yönetilen bir ordu, anlaşmazlıkları çözen, acil durumlarda karar veren, korku ya da bağlılık uyandıran bir başkomutana sahip olmalıdır. Halkanın başı böyle bir komutandır. Etrafı dağıtır, sadık olanları ödüllendirir, isyankarları cezalandırır, planlar kurar, anlaşmalar yapar. Genellikle göz önünde olmaktan kaçınır, gücün şatafatını değil özünü tercih eder ve bir örümcek gibi ağının ortasında gizlenerek oturduğu için daha da tehlikelidir. O bir Patrondur.
James Pendergast, siyasi patron olup olmadığı sorulduğunda şunu söylemiştir:
Bana patron dediler. Tek yapmanız gereken arkadaş edinmek, insanlar için bir şeyler yapmak ve daha sonra onların da sizin için bir şeyler yapması ... İnsanları sizin için bir şeyler yapmaya zorlayamazsınız, size oy vermelerini sağlayamazsınız. Ben hayatımda hiç kimseyi zorlamadım. Birilerini buldozerle ezmeye çalışan bir adam görürseniz o kişi uzun süre dayanamaz.
Theodore Roosevelt, 1901'de başkan olmadan önce New York City siyasetiyle derinden ilgileniyordu. Siyasi makinenin nasıl çalıştığını şöyle anlatmıştır:
Kentimizdeki bir siyasi partinin örgütlenmesi gerçekten de bir orduya çok benzemektedir. Bazı güvenilir ve yetenekli teğmenler tarafından desteklenen büyük bir merkezi bir patron vardır; bunlar, dönüşümlü olarak zorbalık yaptıkları ve yardım ettikleri farklı ilçe patronlarıyla iletişim halindedir. İlçe başkanının da kendisine bağlı bir dizi yarı astları, yarı müttefikleri vardır; bu sonuncular seçim bölgelerinin kaptanlarını vb. seçer ve ortak topuklarla temas kurarlar.
Amerika Birleşik Devletleri tarihinde > Oylama stratejisi

Birçok siyasi makine, 19. yüzyılın sonlarında ABD'ye gelen göçmenlere hizmet etmek için şehirlerde kuruldu ve bu göçmenler siyasi makineleri siyasi hakların kazanılması için bir araç olarak gördü. Siyasi makinelerin gönüllüleri seçim günü çok sayıda seçmenin sandığa gitmesini sağlayarak seçimlerin kazanılmasına yardımcı oldu. Siyasi makinelerde bir kez çoğunlukta olduklarında ve kazanacaklarına güvenebildiklerinde, yeni üye kazanmaya daha az ihtiyaç duyuluyordu, çünkü bu sadece parti üyeleri arasında dağıtılacak payın daha ince bir şekilde yayılması anlamına geliyordu. Bu nedenle, 1880'ler ile 1910'lar arasında Güney ve Doğu Avrupa'dan gelen Yahudiler, İtalyanlar ve diğer göçmenler gibi sonradan gelen göçmenler, siyasi makine sisteminden İrlandalılara göre daha az pay aldılar. Aynı zamanda, siyasi makinelerin en sert muhalifleri, suistimaller karşısında şok olan ve mali yardıma ihtiyaç duymayan orta gelirli sınıfa mensuptu.
Amerika Birleşik Devletleri'nde kentsel siyasetin yozlaşması orta gelirli vatandaşlar tarafından eleştirildi. Ulusal ve eyalet düzeyinde kamu hizmeti reformu gerçekleştirdiler ve yerel patronaj sistemlerini kamu hizmeti ile değiştirmek için çalıştılar. Theodore Roosevelt'in döneminde (İlerici Dönem  olarak da adlandırılır) milyonlarca vatandaş siyasi makinelere karşı oy kullanmak için seçimlere katılımı artırdı.
Amerika Birleşik Devletleri tarihinde > 1930'lardan 1970'lere

1930'larda James A. Farley, Posta Ofisi Departmanı ve Works Progress Administration (WPA) aracılığıyla Demokrat Parti'nin patronaj sisteminin baş dağıtıcılığı rolünü üstlendi. Yönetimi döneminde siyasi makinelerin sağladığı iş avantajlarının çoğu kamulaştırıldı. New Deal döneminde, Farley, çalıştığı ofisleri siyasi makinelerin merkezi haline getirdi. Başkanlık atamaları da dahil olmak üzere tüm atamalar Farley'in denetimindne geçiyordu. Farley'in görevden ayrılmasından sonra bu kurumlar 1943 yılında büyük ölçüde lağvedildi ve patronajların çoğu etkisini kaybetti. Farley'in siyasi makinesi altında fayda sağlayan eskiden yoksul olan göçmenler asimile olmuş ve refaha kavuşmuşlardı ve artık siyasi makineler tarafından sağlanan gayri resmi veya yasal olmayan yardımlara ihtiyaç duymuyorlardı. 1940'larda Chicago hariç büyük şehirlerdeki siyasi makinelerin çoğu çöktü.
1930'lu ve 1940'lı yıllarda Tennessee'de yerel bir siyasi makine, 1946 Atina Savaşı olarak bilinen olayda zorla ortadan kaldırılmıştır.
Soğuk Savaş sonrası dönemde Savcı Bill Mason'ın "İyi Eski Çocuklar "ının yönetimindeki Parma, Ohio gibi daha küçük topluluklar ve özellikle küçük kasaba makine siyasetinin nispeten yaygın olduğu Derin Güney'deki topluluklar da siyasi makineler olarak sınıflandırılabilecek yapılara sahiptir, ancak bu örgütler bu makalede listelenen daha büyük patron ağlarının gücüne ve etkisine sahip değildir. Örneğin, "Kraker Partisi" 20. yüzyılın yarısından uzun bir süre boyunca Georgia eyaletinin Augusta kentinde şehir siyasetine hakim olan bir siyasi makineydi. Siyasi makineler, kabile egemenliğinin federal ve eyalet yasalarına karşı bir kalkan olarak kullanıldığı Kızılderili rezervasyonlarında da gelişti.
1960'lar ve 1970'lerde Edward Costikyan, Ed Koch, Eleanor Roosevelt ve diğer reformcular New York County'deki Tammany Hall grubunu ortadan kaldırmak için çaba gösterdi. Kings, Bronx ve Queens ilçelerindeki Demokrat Partili siyasi makineler etki kaybedecek bir şekilde 1980'lerin sonuna kadar devam etti.[kaynak belirtilmeli]
Japonya

Japonya Liberal Demokrat Partisi, tarım büroları ve yol yapım ajansları üzerindeki kontrolü aracılığıyla banliyö ve kırsal alanlarda iktidarını sürdüren bir başka siyasi makine olarak anılmaktadır. Japonya'da siyasi makineler için jiban (kelime anlamıyla "temel" ya da "kuruluş") kelimesi kullanılır. LDP, on yıllar boyunca kırsal bölgelere büyük harcamalar yaparak, başta tarım olmak üzere birçok grupla klientalist bağlar kurarak kırsal seçim bölgelerine hakim olmayı başardı.
Japon siyasi hizip liderlerinin, astlarının seçimleri kazanmasına yardımcı olmak için mochidai (kelime anlamı çerez parası) fonları dağıtması beklenir. LDP Parti Genel Merkezi 1989'da yıllık yıl sonu hediyesi olarak Diet'in her üyesine 200.000 dolar vermiştir. Destekçiler, düğün, cenaze, yeni yıl partileri ve diğer etkinliklerde politikacılar tarafından seçmenlere dağıtılan para ödemeleri gibi yardımları toplar ve karşılığında patronlarının yanlışlarını görmezden gelirler. Siyasi bağlar, elit siyasetçilerin aileleri arasındaki evliliklerle bir arada tutulmaktadır. İkinci kuşak siyasi aileler olan Nisei'ler, isim-tanınırlık, iş bağlantıları ve mali kaynaklar ile kişisel siyasi makinelerin rolünün birleşimi sayesinde Japon siyasetinde giderek artan bir sayıya ulaşmışlardır.
Değerlendirmeler

Safire'ye göre bu ifade "kurumun çıkarlarının halkın çıkarlarının önünde tutulduğunu ima ettiği için" aşağılayıcı olarak değerlendirilmektedir. Siyasi makineler demokratik olmamakla ve kaçınılmaz olarak yolsuzluğu teşvik etmekle eleştirilmektedir.
1960'lardan bu yana bazı tarihçiler siyasi makineleri yeniden değerlendirerek yozlaşmış ama etkili olduklarını düşünmektedir. Siyasi makineler demokratik değildi ama duyarlıydı. Ayrıca özel çıkar gruplarının harcama taleplerini de kontrol altında tutabiliyorlardı. Ester R. Fuchs, Chicago ve New York'taki belediye yönetimlerini karşılaştırdığı Mayors and Money (Belediye Başkanları ve Para) adlı kitabında Cook County Demokratik Örgütü'nün Belediye Başkanı Richard J. Daley'e şehrin karşılayamayacağı işçi sendikası sözleşmelerini reddetme ve eyalet hükûmetinin sosyal yardım ve mahkemeler gibi külfetli masrafları üstlenmesini sağlama konusunda siyasi güç verdiğini belirtmiştir. Fuchs, New York'u tanımlarken "New York reforme oldu ama asla iyi bir yönetime sahip olmadı" diye yazdı. Aynı zamanda, Dennis R. Judd ve Todd Swanstrom'un City Politics'te öne sürdüğü gibi, bu görüş, uygulanabilir bir alternatif olmadığına dair yaygın inancı da beraberinde getirmiştir. Bu görüşün yanlış olduğunu, zira bu dönemde reform odaklı, siyasi makine karşıtı lider örneklerinin bulunduğunu belirtiyorlar.
Jonathan Rauch, 2016 yılı ortalarında The Atlantic'te yayınlanan "How American Politics Went Insane" başlıklı makalesinde, geçmişteki siyasi makinelerin kusurları olduğunu ancak alternatiflerinden daha iyi bir yönetim sağladığını savundu. Rauch'a göre siyasi makineler, siyasetçilerin her zaman "saf kişisel çıkar" peşinde koşmalarının aksine, birlikte çalışmaları ve uzlaşmaları için olumlu teşvikler yaratıyordu.
Daha fazlası için

Clifford, Thomas P (1975). The Political Machine: An American Institution. Vantage Press. ISBN 0-533-01374-7.
Gosnell, Harold Foote (1968). Machine Politics: Chicago Model. University of Chicago Press. ISBN 0-226-30492-2.
Gosnell, Harold F; Merriam, Charles E (2007). Boss Platt and His New York Machine: A Study of the Political Leadership of Thomas C. Platt, Theodore Roosevelt and Others. Lightning Source Inc. ISBN 978-1-4325-8850-2.
Kurland, Gerald (1972). Political Machine: What It Is, How It Works. Story House Corp. ISBN 0-686-07238-3.
Matlin, John S. "Political Party Machines of the 1920s and 1930s: Tom Pendergast and the Kansas City Democratic machine." (PhD Dissertation, University of Birmingham, UK, 2009) online; Bibliography on pp 277–92.
Mushkat, Jerome (1971). Tammany; the Evolution of a Political Machine, 1789–1865. Syracuse University Press. ISBN 0-8156-0079-8.
Sachs, Paul Martin (1974). The Donegal Mafia: An Irish Political Machine. University of California. ISBN 0-300-02020-1.
Schlesinger, Jacob M. (1999). Shadow Shoguns: The Rise and Fall of Japan's Postwar Political Machine. Stanford University Press. ISBN 0-8047-3457-7.
Tuckel, P.; Maisel, R. (2008). "Nativity Status and Voter Turnout in Early Twentieth-Century Urban United States". Historical Methods. 41 (2): 99-107. doi:10.3200/hmts.41.2.99-108.
19. yüzyılda New York'un siyasi patronu olan William M. Tweed'in yer aldığı 1869 tarihli tütün etiketi
Türk çizgi romanı

Türk çizgi romanı, Türkiye kökenli bir çizgi roman türüdür. Türk çizgi romanları, 19. ve 20. yüzyılın başlarında, modern gazetecilikle birlikte hiciv karikatürleri biçiminde Osmanlı İmparatorluğu'na tanıtıldı. O zamandan beri, gazetelerde ve mizah dergilerinde genellikle politik veya sosyal mesajlar veren çizgi romanlar ve karikatürler Türkiye'de çizgi romanın temel direği olmuştur. Daha uzun anlatılar aktaran çizgi romanlar genellikle çocukların okuma materyali olarak kabul edilir. Çizgi roman üretimi Türkiye'de yerleşik bir endüstri olmamıştır, muhtemelen çoğunlukla ABD, İtalya veya Fransa'dan gelen yabancı yayınlar tarafından gölgelenmiştir.
Tarihçe > Osmanlı dönemi (19. yüzyıl-1920'ler)

Bazıları, Türk çizgi romanlarının gelişiminin, günümüze kadar devam eden putperestlik yasağından kaynaklanan bir portre ön tarihinin olmaması nedeniyle engellendiğini savunur. Osmanlı İmparatorluğu'nun anlatı öğeleri içeren bir minyatür resim geleneğine sahip olduğunu belirtmekte fayda var. Bazıları bu geleneğin Türk çizgi romanlarının temeli olduğunu iddia ederken, diğerleri bunun yalnızca el yazması metinlere eşlik eden çizimler olduğunu ve bu nedenle modern karikatürle doğrudan bir bağlantısı olmadığını savunmaktadır.
Modern karikatürler, Tanzimat döneminde (1839-1876), Batılılaşmanın toplumun çeşitli kesimlerinde aktif olarak teşvik edildiği bir dönemde, Osmanlıların Batı'dan benimsediği gazete ve dergi sayfalarında hiciv karikatürleri olarak aktı. İlk hiciv karikatüristleri, uzun süredir Türk halkının hiciv kültürünün ayrılmaz bir parçası olan geleneksel gölge oyunu karakterleri Karagöz ve Hacivat'ı benimsediler. Ancak, bu dönemde okuryazarlık oranı %10'dan az olduğundan, yayın medyasına erişim seçkinlerle sınırlıydı. Hiciv dergileri, rejime yönelik eleştiriler nedeniyle sık sık baskıyla karşı karşıya kaldı. Gazete editörü Teodor Kasap tarafından kurulan öncü Osmanlı hiciv dergisi Diyojen, baskılara maruz kalan dergilerden biriydi. II. Abdülhamit'in saltanatı, eleştirel gazeteciliğin ve karikatürün yasaklandığı otuz yıllık bir tepkiyi beraberinde getirdi. Sonraki İkinci Meşrutiyet'te (1908-1918) hicivli karikatürlerde bir canlanma görüldü. Bu dönemin karikatüristleri arasında öne çıkanlardan biri, Batı'nın gerçekçi, üç boyutlu çizim stilini ve karikatürlere eşlik eden altyazıları benimseyen Cemil Cem'di.
I. Dünya Savaşı ve Kurtuluş Savaşı sırasında, çeşitli siyasi gruplardan gelen karikatüristler, çok sayıda kısa ömürlü dergideki eserleriyle birbirleriyle rekabet etmeye çalıştı. 19. yüzyıl hiciv dergilerinin zevkini koruyan Karagöz (1908-1951) ve İstanbul hükûmetini destekleyen Akbaba (1922-1977) gibi birkaç dergi, siyasi kargaşaya dayanmayı başardı. Bu dergiler, sonraki demokratik dönemde yayınlanmaya devam etti.
1870'li yıllarda yayınlanan hiciv dergisi Diyojenin ilk sayısının ön sayfasında, Diyojen'in bir fıçı içinde tasvir edildiği bir çizim yer alıyor.
Kalem dergisinin ön sayfası (1909). Cemil Cem tarfından yapılmıştır.