Area Bombing Directive
Emrin arka planı ve uygulaması

Area Bombing Directive (başka bir adıyla: General Directive No.5) emri 14 Şubat 1942'de Birleşik Krallık'ın Havacılık Bakanlığı tarafından verildi. Emir doğrudan RAF Bomber Command'ın başkumandanı Arthur Harris'e verildi ve içeriğinde kısıtsız bir şekilde kumandanın askerî güçlerini kullanabileceğini söylendi („You are accordingly authorised to use your forces without restriction …“). Ayrıca dikkat çekici diğer bir içerikse harekâtların Alman sivil halkına yönelik olduğuydu, bu harekâtla Alman halkının ve özellikle sanayide çalışan işçilerin savaş moralinin bozulması ve yok olması hedefleniyordu ("It has been decided that the primary objective of your operations should be focused on the morale of the enemy civil population and in particular the industrial workers"). Talimatta özellikle birkaç hedef verildi, bunların arasında Ruhr bölgesinde bulunan Köln, Duisburg, Düsseldorf ve Essen şehirleri öncelikli olarak verildi. Area Bombing Directive emri Alman Luftwaffe'nin gece savaş uçakları yüzünden büyük hasar görmüş Bomber Command'a 13 Kasım 1941'den beri konulan kısıtlamaları böylece kaldırmış oldu.
Emir verildikten bir gün sonra (15 Şubat'ta), hava kurmay başkanı Charles Portal, emri veren Hava Mareşal yardımcısı Norman Bottomley'den başka bir açıklama bekledi. Bottomley'den gelen açıklamada şöyleydi: Tahmin ediyorum bellidir hedeflerin yapılaşmış bölgeler olduğu ve örneğin ek A belgesinde belirtilen tersaneler ve uçak fabrikaları olmadığı. Bu anlaşılması lazım eğer hala  anlaşılmadıysa, (“… I suppose it is clear that the aiming points will be the built up areas, and not, for instance, the dockyards or aircraft factories where these are mentioned in Appendix A. This must be made quite clear if it is not already understood.”).
Emir verildikten sonra ilk saldırı 8 ve 9 Mart 1942'de gece yarısı Essen'e ve Ruhr bölgesindeki diğer kentlere yapıldı. Emirdeki ek A belgesi ayrıca Kuzey, Orta ve Güney Almanya'da on dört başka sanayisi zengin olan kentlerin bombalanmasını hedefliyordu. Kraliyet Hava Kuvvetleri 3 Kasım 1942'de açıkladıkları plana göre savaş uçakları sayısının 1944'ün sonlarına kadar 6000'e kadar çıkartmak olduğu yönündeydi. Hesaplamalara göre Ağustos 1944'e kadar atılacak bomba miktarı 90.000 ton olarak belirlendi. Hedefte sekiz milyon ev ve 60 milyon daire yok etmek vardı, ayrıca hesaplamalara göre 900.000 insanın hayatını kaybetmesi ve bir milyona yakın insanın ağır yaralanması bekleniyordu.
4 Eylül 1942'de verilen bir kararda şehirlere yapılan saldırı sırasında tarlalara da bombalar atılması kararlaştırıldı. Talimat verilmeden bir gün önce Pölitz'de bulunan tarlalarda çıkan hasatlar sonucu Almanya'da üretilen sentetik yağ üretimi durdurulmak istendi.
Alan bombardımanı stratejisi Trenchard Doktrini'ne karşı alınmış bir karardı, Area Bombing Directive hamlesi sonucu askeri kamplara nazaran özellikle sivil halkın yaşadığı yerlerin bombalanması isteniliyordu, bunun nedeni ise sivil halkının mücadele ruhunu yok etmekti. Birinci Dünya Savaşı'nda bu strateji Alman İmparatorluğu'na karşı yürümüştü ve Alman halkı savaştan bıkıp isyanlar çıkarmaya başlamıştı, böylece Almanya'nın kendini öncelikle içten yıpratması ve böylece savaşta avantaj sağlanması hedefleniyordu. Bu strateji İkinci Dünya Savaşı'nda pek yürümedi, çünkü Alman halkına yapılan bu saldırılar sonucu halk daha çok radikalleşti ve Nazi rejimine daha çok bağlandı.
Sivil halka yönelik savaş sırasında saldırıların meşru olup olmadığı uzun süre tartışıldı ve bugünlerde Area Bombing Directive gibi bir alan bombardımanı savaş suçu olarak kabul görüyor.
1947'de Wesel kenti %97 hasar gördü. Fotoğrafta görülen birbirine yakın kraterlerin çok miktarda bombanın atıldığına dair bir gösterge.