stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Şehzade Mustafa
Popüler kültürdeki yeri

2003 yılında yayınlanan Hürrem Sultan adlı Türk televizyon dizisinde Şehzade Mustafa'yı Ercü Turan canlandırdı.
2011 yılından itibaren yayımlanan Muhteşem Yüzyıl adlı Türk dizisinde ise Şehzade Mustafa'yı Mehmet Günsür canlandırmıştır.
2022 yılı yapımı Üç Bin Yıllık Bekleyiş (Three Thousand Years of Longing) adlı Amerikan filminde Matteo Bocelli Şehzade Mustafa'yı canlandırmıştır.
Şehzade Mustafa
Şehzade Mustafa'nın cenazesinin teşhiri (Hünernâme, II, TSMK, Hazine, nr. 1524, vr. 168b)
Şehzade Mustafa'nın hançerlenmesini tasvir eden batılı bir gravür, 18.yüzyıl.
Şehzade Mustafa'nın naaşı (ortada), Kanuni Sultan Süleyman (solda) ağlarken.
1553 yılında Şehzade Mustafa'nın öldürülmesi 1561 yılında yayınlanan
Fransız trajedisi La Soltane ya Gabriel Bounin tarafından konu edinilmiştir.
Terminus Ante/Post Quem

Bu latince kökenli kavramlar genellikle Kronoloji, Tarih, Arkeoloji, Jeoloji ve pleaontoloji gibi daha çok sosyal bilim alanlarında bir olay veya yapının olmuş ya da üretilmiş olabileceği en geç ve en erken tarihleri ifade eden iki kavramdır.
Terminus Ante Quem

Terminus Ante Quem, belirli bir olayın ya da bir nesnenin en geç -yeni- hangi tarihte gerçekleştiğini veya yapıldığını ifade eder. Bu anlamda Kronolojide bir üst sınır belirler denilebilir.
Terminus Post Quem

Terminus Post Quem ise Terminus Ante Quemin tersine bir olayın ya da nesnenin en erken -eski- hangi tarihte gerçekleştiğini veya yapıldığını ifade eder. Bu ifade ise Kronoloji içinde bir alt sınır belirler.
Örnek ve amaç

Bu kavramlar, tarihsel ve arkeolojik çalışmalarda araştırmacı ve yazarlara bir nevi güvenli alan oluşturur denebilir. Özünde birer tenkid aracı olan bu kavramlar bu alanda üretilecek ürünlerin daha sistematik, kronolojik olmasını kısaca ayaklarının yere basmasını sağlayan bir metoda aittir.
Mesela müellifi, telif zamanı ve yeri malum olmayan bir eser alalım. Müellif kendisinin cenubi İran'da Şi­raz şehrinde bulunduğuna dair istitradi bir kayıt yapmış olsun. Sonra hicri 510 senesinde cereyan eden bir hadise dolayısıyla bu hadisenin benzerini aynı vilayette 470 senesinde görmüş olduğunu söylemiş ol­sun. Bundan bu teIifin 470 -510 seneleri arasında Şiraz'da yaşayan bir müellifin eseri olduğu tesbit edilmiş olur. Burada 470 senesi gibi yu­karıdan aşağıya gelen son seneyi latince olarak terminus post quem, 510 senesi gibi aşağıdan yukarıya giden son seneyi terminus ante quem tesmiye etmek adettir. Bazı eserlerde hiçbir tarihi kayıt bulunmaz. Fakat müellif ne zaman ve nerede cereyan etmiş olduğu diğer kay­naklardan malum olan bir hadiseyi kendi zamanında vukua gelen bir olay olarak zikretmiş olur. Bununla ifa müellifin yaşadığı zaman tayin edilebilir.
Kapıkulu

Kapıkulu, Osmanlı Devleti'nin sürekli ordusunu oluşturan ve doğrudan padişaha bağlı olan yaya, atlı ve teknik sınıftan asker ocaklarına ve bu sisteme verilen addır. Kapıkulu ocaklarının kurulmasından önceki dönemde Osmanlı Devleti'nin askerî gücünü yayalar ve müsellemler oluşturuyordu.
Kapıkulu askerleri, eyalet askerleri ve donanma kuvvetleri ile birlikte Osmanlı ordusunun üç ana bölümünden biri idi. Kapıkulu askerleri yayalardan oluşan Yeniçeriler, Cebeciler, Topçular, Top Arabacıları ve süvarilerden oluşan sipahi, silahtar, Sağ Ulufeciler, Sol Ulufeciler, Sağ Garipler, Sol Garipler'den meydana gelmekteydi.
Kent güvenliğinden ve sınırların korunmasından sorumlu olan, silah olarak genellikle tüfek, kılıç, ok ve yayi kalkan, mızrak kullanan savaşçı bir sınıf olan kapıkuluların görevleri katı ve ödünsüz kurallara bağlanmıştı. Bu kurallara Kavanin-i Yeniçeriyan denirdi.
Kapıkulu olacak kişinin ailesiyle ve diniyle tüm bağlarını koparması, aynı yeni doğmuş gibi, hükümdardan başka kimseye maddi ya da duygusal herhangi bir bağ hissetmemeleri gerekiyordu.
Kapıkulu piyadeleri

Osman Gazi döneminde ülke küçüktü ve ordu, aşiret kuvvetlerinden oluşmaktaydı. Belli dönemlerde Nefir-i am adı verilen seferberlik çağrısı yapılarak eli silah tutan aşiret kuvvetleri orduya çağrılırdı. Orhan Gazi döneminde vezir Alâeddin Paşa ile Çandarlı Kara Halil'in önerisi ile Türk gençlerinden oluşan biner kişilik yaya ve müsellem adlarında iki sınıf oluşturuldu. I. Murat'ın ilk dönemlerinde bunların sayısı artırıldı. Yaya ve müsellemler savaş zamanında günlük ikişer akçe alır, diğer zamanlarda kendilerine verilen çiftlikleri ekip biçerler ve vergi vermezlerdi. Yaya ve müsellemler XV. yüzyıl ortalarına kadar silahlı hizmette bulunmuşlar, ancak kapıkulu askerlerinin sayısı arttıkça ordunun geri hizmetlerinde nakliye, maden işletmeleri, kale yapımı, tersane gibi işlerde kullanılmışlardır. Bu birlikler tımarlı sipahiler, akıncılar, azaplar, voynuklar, martoloslar ve cerehorlarla destekleniyordu.
Kapıkulu piyadeleri > Acemi Ocağı

Ana madde: Acemi Ocağı
Acemi Ocağı diğer bir ismiyle Acemioğlanlar Ocağı, Osmanlı İmparatorluğunda Enderûn için öğrencileri ve başta piyade kısmı olmak üzere Kapıkulu için ihtiyaç duyulan askerleri eğitmek için kurulmuştu. Osmanlı Devleti'nin tebaası olan halkların gayrimüslim olanlarının ve özellikle Balkanlar'dan 8-18 yaş arasında çocuk ve gençlerin toplanması ile uygulanan devşirme sistemiyle kaynak sağlanan Acemi Ocağında çoğunlukla asker bazen de saraya bürokrat yetiştirilirdi.
I. Murad döneminde Rumeli'de arka arkaya elde edilen zaferler sonucu sınırları genişleyen Osmanlı İmparatorluğu'nda Yeniçeri, Hristiyan çocuklarından devşirme yöntemi ile yetiştirilen askerdir. I. Murad'ın veziri Çandarlı Kara Halil Hayreddin Paşa'nın girişimiyle kurduğu bu sistem de, devlet kendi Hristiyan tebaasından ve bazen ele geçirilen savaş esirlerinden bazı çocuklara el koyuyordu. Acemi Oğlanı denilen bu çocuklar, önce bir tür köylü ailesinin yanına veriliyordu. Orada Türkçe ve Arapça öğreniyor, İslam dininin örf ve adetlerine göre yetiştiriliyordu. Devşirildikten sonra sünnet edilip, kendilerine bir Müslüman adı verilirdi.
Osmanlı Devleti, daha fazla askere ihtiyaç duyuyordu. Mevcut kuvvetler ihtiyaca yetmiyor ve elde devamlı bir ordu bulunması gerekiyordu. Bu itibarla, esirlerden faydalanmak gayesi ile 1362 senesinde kadıasker (kazasker) Çandarlı Kara Halil ile ulemâdan Karamanlı Molla Rüstem'in gayretleriyle, Sultan Birinci Murad devrinde, Pençik Kanunu gereğince Acemi Ocağı, Gelibolu'da kuruldu. Daha önceleri, savaşta esir alınanlar, kısa bir eğitimden sonra yeniçeri yazılıp savaşa gönderilirdi. Sultan Birinci Murad zamanında, esirler önce Lapseki, Çardak ve Gelibolu arasında süvari askerlerini taşıyan gemilerde beş-on sene acemi oğlanı olarak çalıştıktan ve uzun bir eğitimden geçtikten sonra Yeniçeri ocağına kaydedilmeye başlandı.
Acemi teşkilatına, acemi oğlanı iki şekilde alınırdı. Biri, harpte esir edilen esirlerin beşte birinden, diğeri ise Osmanlı sınırları içinde yaşayan Hristiyan çocuklarından ki, buna “devşirme” denirdi. Devşirme kanunu ile Hristiyan tebaa evladından asker toplanarak, gayrimüslim olan Rumeli halkı, yavaş yavaş Müslüman olacak ve bu askerlerle de Osmanlı ordusu biraz daha kuvvetlenecekti. Kuruluşunda Gelibolu'da bulunan acemi ocağının merkezi, fetihten sonra İstanbul'a taşınmıştır. Gelibolu ocağının başında, Gelibolu ağası vardı. Gelibolu Acemi Ocağı'nın mevcudu, önceleri dört yüz idi; daha sonra beş yüz olmuştur. İstanbul Acemi Ocağı'nın mevcudu ise, önceleri üç bin kadardı, on altıncı asırda bu sayı, dört bine çıktı. Yeniçeri mevcudu arttıkça, acemilerin miktarı da artıyordu. On altıncı asır sonlarında, Bostancılarla birlikte sekiz-dokuz bine çıkan acemilerin, 17. asır başlarındaki adedi, 9406 idi.
Acemi Ocağı, on yedinci asır ortalarından sonra ehemmiyetini kaybetti. Yeniçeri Ocağı, 1826 yılında Sultan II. Mahmud tarafından kaldırılınca, bu ocak da kapanmış oldu.
Kapıkulu piyadeleri > Yeniçeri Ocağı

Ana madde: Yeniçeri Ocağı
Yeniçeri, Osmanlı Devleti'nde askeri bir sınıftır. Yeniçeriler, Padişah'a bağlı Kapıkulu'nun piyade kısmıdır. Yeniçeriler, Osmanlı Devleti'nin sınırlarında yaşayan Yunan, Sırp, Arnavut gibi Hristiyan topluluklardan toplanan yetim çocuklardan oluşmuştur. Padişahın çevresinde bulunan yaya askerlerdir ve hayatlarında hiç evlenmezler.Üç ayda bir ulufe adı verilen bir maaş alırlar savaşa gittiklerinde ise sefer bahşişi alırlardı. II. Mehmed'den İtibaren Cülus Bahşişi almak gelenek olmuştu. Devletin ilk yüzyıllarında yararlı olan bu sistem, daha sonra bozulması ile değişik sorunları birlikte getirdi. Yeniçeri ocağı II. Mahmud tarafından 1826 yılında kaldırılmıştır.
Kapıkulu piyadeleri > Cebeci Ocağı

Ana madde: Cebeci Ocağı
Ordunun silahlarını hazırlayan ve savaş alanına taşıyan sınıftır. II. Mehmed zamanında kurulmuştur. Yeniçeriler gibi, acemi oğlanları arasından seçilen Cebeciler, 59 bölük ve 37 orta bölük olmak üzere 96 odaya ayrılmıştı. Cebeciler, silah yapımı, tamiri, barut hazırlanması ve savaş araç-gereçlerinin hazırlanmasını sağlayan sınıflardan oluşmakta idi.
Kapıkulu piyadeleri > Topçu Ocağı

Ana madde: Topçu Ocağı
Top döken, topçulukla ilgili malzemeleri hazırlayan ve savaşlarda topları kullanan sınıftır. Topçu Ocağının en büyük zâbitine (subayına) "Sertopî" veya "Topçubaşı" denirdi.
Osmanlı ordusunda ilk top, Sultan I. Murad zamanında 1389 yılında I. Kosova Muharebesi'nde kullanılmıştır.
Kapıkulu piyadeleri > Top Arabacılar Ocağı

Ana madde: Top Arabacıları Ocağı
Osmanlılarda kapıkulu ocaklarının yaya kısmından büyük topları cepheye taşımak için kurulan teşkilât. Muhtemelen 15. yüzyılın sonlarında kurulmuştur. Önceleri Acemi Ocağından neferler alınırken, 17. asırdan itibaren ocak arabacılarının çocuklarından ve kul kardeşlerinden alınmaya başlanmıştır. İstanbul'da ikâmet ettikleri gibi nöbetleşe kalelere de giderlerdi. Kapıkulu topçusunun bulunduğu yerlerde, top arabacıları da bulunuyordu. Tophane'de îmâlâthâneleri, Ahırkapı'da ahırları, Şehremini'de kışlaları vardı. Ocakta; arabacıbaşı, kethüda, başçavuş, kethüda yeri, ocak kâtibi, bölükbaşı, odabaşı ve halife unvanlı subaylar görev yapardı. Arabacıbaşı nezâretinde; nefer sayıları birle-elli iki arasında değişen, altmış üç top arabacıları bölüğü vardı.
Kapıkulu piyadeleri > Humbaracı Ocağı

Ana madde: Humbaracı Ocağı
Humbaracı Ocağı, Fabrika ve kışlaları Üsküdar'da bulunan humbaracılar, devlet askerî teşkilâtı bakımından önemli bir yere sahiptiler.
Humbaracı Ocağı, Osmanlı ordusunda humbara yapan ve bunu kullanan sınıfın bağlı olduğu ocak. Kumbaracı ocağı da denilmektedir. Humbara, demir veya tunçtan dökülmüş el bombasıdır.
Kapıkulu piyadeleri > Lağımcılar

Ana madde: Lağımcı Ocağı
Kuşatma altındaki surlarının altından tünel kazarak surları yıkan veya düşmanın açtığı tünelleri kapatan ocaktır.
İlk kez II. Mehmed tarafından kullanılmıştır.
Kapıkulu piyadeleri > Sakalar

Ana madde: Saka (Osmanlı ordusu)
Osmanlı ordusunun yardımcı kuvvetlerindendir. Görevleri savaşta askerlere içecek dağıtmaktır.
Kapıkulu süvarileri

İstanbul dışında oturan süvari (atlı) birliklerdir. Savaşta hükümdar çadırını, sancakları ve hazineyi korurlardı. Sipahi, silahtar, sağ ulufeciler, sol ulufeciler, sağ garipler ve sol garipler olarak bölümlere ayrılırdı.
Kapıkulu süvarileri > Silahtar

Ana madde: Silahtar
Savaşta padişahın yanında durup padişahı korurlardı.
Kapıkulu süvarileri > Sipahi

Ana madde: Sipahi
Eskiden Osmanlı ordusunda, tımar adıyla aldıkları vergiye karşılık seferlere katılmak zorunda olan bir sınıf süvari asker bulunurdu. Bunlar âkıncılık çapulculuk, karakol hizmetleri görürler ve düşman karşısında yaya askerlerin korunmasını sağlarlardı. Bunlar hafif süvari birlikleri olup ok-yay kullanıp düşman birliklerini yıpratır. Hafif zırh, kalkan ve kılıçlarıyla süratli olup stratejik kullanıldığı zaman çok yararlı olan birliklerdi.
Kapıkulu süvarileri > Sağ Ulufeciler

Ana madde: Sağ Ulufeciler
Savaşta ordunun ağırlıklarını ve hazineyi korurlardı. Ayrıca saltanat sancaklarını korurlardı. Sağ Ulufeciler, Osmanlı Devleti askeriyesinin Hassa Ordusu'nun Süvariler kısmında yer alırdı. Bu bölüğe Yeşil Bayrak da denilirdi. Sağ ulufeciler 120 bölükten oluşurdu. Sağ ulûfeciler, seferde pâdişahın ve sipahi bölüğünün sağında yürürlerdi. Savaş meydanında ve ordunun konak yerinde ise, pâdişâh sancağının sağında dururlardı. Hazîneyi korumak bunların görevleri arasındaydı. Ulufecilerden toplam 7 kişi tayin edilen bölük subaşılığına Subaşı sıfatıyla sağ ulufecilerden 4 kişi tayin edilirdi.Ayrıca ordumuz için de büyük bir önemi vardı. Bu yüzden sağ ulufeciler osmanlı donanmasında yer almaktadır.
Kapıkulu süvarileri > Sol Ulufeciler

Ana madde: Sol Ulufeciler
Sol ulûfeciler, seferde pâdişahın sağında yürüyen sipahi bölüğünün solunda yürürlerdi. Savaş meydanında ve ordunun konak yerinde ise, pâdişâh sancağının solunda dururlardı. Hazîneyi korumak bunların görevleri arasındaydı. Ulufecilerden toplam 7 kişi tayin edilen bölük subaşılığına Subaşı sıfatıyla sol ulufecilerden 3 kişi tayin edilirdi. Ayrıca Osmanlı ordusu için de büyük bir önemi vardı. Bu yüzden sol ulufeciler osmanlı donanmasında yer almaktadır.
Kapıkulu süvarileri > Sağ Garipler

Ana madde: Sağ Garipler
Savaşta ordunun ağırlıklarını ve hazineyi korurlardı.
Kapıkulu süvarileri > Sol Garipler

Ana madde: Sol Garipler
Savaşta saltanat sancaklarını korurlardı.
Nefertari

Nefertiti ile karıştırılmamalıdır.
Kraliçe Nefertari (Nefertari Meritmut veya Mut-Nefertari) (yaklaşık olarak MÖ 1290 - MÖ 1254) II. Ramses'in Büyük Kraliyet Hanımı (veya baş eşi/hanımı). En yaygın bilinen Antik Mısır kraliçelerinden olan Nefertari'nin isminin anlamı "Güzel Eş"tir. Oldukça zengin bir şekilde süslenmiş olan mezarı, QV66, Kraliçeler Vadisi'ndeki en göz alıcı mezarlardan birisi olarak görülür. Mezarının yanı sıra, Ramses Ebu Simbel'deki kendi anıtının yanında Nefertari için de bir tapınak inşa etmiştir.
Hayatı

Her ne kadar Nefertari'nin kökeni bilinmese de, mezarındaki çeşitli keşifler, örneğin Firavun Ay'ın bir kabartması, 18. Hanedan ile ilişkili olabileceği fikrini doğurmuştur. 18. Hanedan, Tutankhamun, Kraliçe Nefertiti ve daha sonraları kâfir kral olarak anılmış olan Akhenaten'in de dahil olduğu hanedandır ki bu hanedanın sondan bir önceki firavunu Ay idi. Nefertari Ramses ile evlendiğinde kendisi 13, eşi ise 15 yaşındaydı ve henüz tahtta değildi. Nefertari, en azından sonraki yirmi yıl boyunca, Yukarı Mısır'da Ramses'in sekiz eşinden en önemlisi olmayı sürdürmüştür. MÖ 1240'larda ise önemi azalmaya başlamıştır ve Firavun'un yanında olduğu betimlemeleri azalmaya başlar.
Nefertari'nin en az dört oğlu ve iki kızı olmuştur; bununla birlikte bu çocuklardan hiçbiri tahta çıkmamıştır. Ramses'in veliahtı olan 13. oğlu prens Merneptah, bir başka eşi olan İsetnofret'tendir. Ramses'in hükümdarlığı boyunca yaklaşık olarak kırk sekiz ile elli arasında oğlu olmuştu.
Nefertari Ramses'in hükümdarlığının 25. yılı dolaylarında, II. Ramses'in kendisi için yaptırdığı Ebu-Simbel Tapınağı'nın açılış törenlerinde rahatsızlanmış ve ölmüş ve ardından İsetnofret baş hanım olmuştur.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 118588451  LCCN: n86057565  NKC: ola2008474814  NLI: 987007457969605171  VIAF: 8864043   WorldCat (LCCN): n86-057565
Kardelen (albüm)

Kardelen albümü Turkcell'in 1998 yılından bu yana Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği ile birlikte yürüttüğü, ailelerinin maddi yetersizliği nedeniyle eğitime devam edemeyen yaklaşık 10.000 kız çocuğuna burs imkânı sağlayan Kardelenler projesinden etkilenerek hazırlamış olduğu bir albümdür. Sezen Aksu 2005 yılı Eylül ve 2006 yılı Mart ayları arasında 17 farklı noktada verdiği 21 konser ile albümün tüm geliri de Kardelenler projesine aktarıldı.
Albümün ismini taşıyan şarkıya'da 2005 yılında Mardin'de bir klip çekildi.
Albüm şarkıları

Kapalıyız (Kıvanch K. Mix)
Gidemem
Kardelen (Kıvanch K. Mix)
Ünzile
Kapalıyız (Orijinal Mix)
Kardelen (Orijinal Mix)
Ünzile (Enstrümantal)
Kardelen (Club Mix)
| g t Sezen Aksu |
| --- | --- |
 Diskografi  Ödüller ve adaylıklar  Yazdığı ve bestelediği şarkılar 
Stüdyo albümleri:  Allahaısmarladık  Serçe  Sevgilerimle  Ağlamak Güzeldir  Firuze  Sen Ağlama  Git  Sezen Aksu '88  Sezen Aksu Söylüyor  Gülümse  Deli Kızın Türküsü  Işık Doğudan Yükselir  Düş Bahçeleri  Düğün ve Cenaze  Adı Bende Saklı  Deliveren  Şarkı Söylemek Lazım  Yaz Bitmeden  Bahane  Deniz Yıldızı  Yürüyorum Düş Bahçeleri'nde...  Öptüm  Biraz Pop Biraz Sezen  Demo 
Derlemeleri:  Remix Maxi Single  Bahane Remixes  Kardelen  Öptüm Remix  Biraz Pop Biraz Sezen Remix 
45'likleri:  Haydi Şansım  Olmaz Olsun  Kusura Bakma  Kaybolan Yıllar  Gölge Etme  İlk Gün Gibi  Allahaşkına  Heyamola 
Single'ları:  "Cumartesi Türküsü"  "Erkekler"  "Sarı Odalar"  "Yeni ve Yeni Kalanlar"  "Geçmişe Susmasını Söyle"  "Yetinmeyi Bilir misin?"  "Ben de Yoluma Giderim"  "Ne Yapayım Şimdi Ben?"  "Kaybedenler"  "Konduramadım"  "Karşıyım"  "Kendimce"  "Sen Ciddisin"  "İnsanlık Hali"  "Affet"  "Hakim Bey"  "Deli Divane"  "Onursuz Olabilir Aşk"  "Yandı İçim"  "Belki de Aşk Lazım Değildir"  "Ninni"  "Her Şeye Rağmen"  "Yavrucanım (İyilikle Büyüsün)"  "Rütbe" 
Kitapları:  Eksik Şiir  Eksik Şiir İkinci Kitap 
Konser albümleri:  Türkiye Şarkıları 
 Kategori
Balık yumurtası

Somon yumurtası (sol) ve mersin balığı yumurtası (havyar) (sağ)
Balık yumurtası, balık, karides, deniz tarağı, deniz kestanesi ve kalamar gibi bazı deniz hayvanlarının yumurtalıklarındaki tam olgunlaşmış iç yumurta kütleleri veya dışarı atılan dış yumurta kütleleridir. Bir deniz ürünü olan yumurta, hem birçok yemekte pişmiş malzeme olarak hem de havyar gibi lezzetlerin çiğ malzemesi olarak kullanılır. Özellikle omega-3 yağ asitleri açısından zengin kaynaklardır.
Kartepe Dağı

| --- | --- |
Kartepe dağından bir görünüm

En yüksek noktası
Yükseklik: 1.699 m
Koordinatlar: 40°38′32″K 30°06′01″D﻿ / ﻿40.64222°K 30.10028°D﻿ / 40.64222; 30.10028
Kartepe, eski ismi Kel Tepe, İzmit'in güneydoğusunda, Samanlı Dağları silsilesinin en yüksek noktası 1601 m yüksekliğinde Marmara Bölgesi'nin ikinci en yüksek dağıdır. En rahat ulaşım Suadiye beldesinden sağlanır. Zirvesinde kurulan Kartepe Kayak Tesisleri (Green Park Otel) ile turizm yönünden de gelişmiştir.
Özellikleri

Ekseni genellikle birinci zaman kayaçlarından oluşan dağ, maki ve orman örtüsüyle kaplıdır. Fındık, Meşe, Kestane çok sık bulunan ağaçlardır. Ormanlık kesimlerde geçen yüzyıllarda yerleştirilmiş göçmenlerin köylerine rastlanır. Bu kesim az nüfusludur. Buna karşılık, dağ eteklerinde zeytinlikler ve meyve bahçeleri arasında sıralanan köyler ve kasabalar vardır. Kartepe'nin güney yamaçlarından Pamukova'ya inen stabilize yol, kışın ulaşıma kapanır.
Kış sporlarının yapıldığı diğer turistlik bölgelerimizden deniz manzaralarına sahip birkaç dağdan biri olması nedeniyle ayrı bir güzellik taşıyan Kartepe, yaz ve kış faydalanılabilecek bir özelliğe sahiptir.
Turizm

Kartepe ormanları ve Kuzu Yaylası, günübirlik ve yatılı turizme hizmet vermektedir. Ayrıca Türki­ye'nin en nefis alabalık cinsi Kartepe üzerindeki küçük göllerde mevcuttur. Günümüzde bahar ve yaz aylarında da gezilmeye elverişli olan Kartepe bu özellikleri dikkate alınarak kış sporlarının yapılabileceği bir turizm merkezi haline getirilmiş olup kayak yapmayı sevenlerin uğrak yeri haline gelmiştir. Diğer kayak merkezlerinden farklı olarak denize çok yakındır. Özellikle İstanbul'a yakınlığı cazibesini ayrıca artırmış ve Uludağ'a ciddi bir rakip haline gelmiştir.
Kartepe'de kayak
Kartepe Dağı'nın eteklerinden görünümü
| g t  Türkiye'deki dağlar |
| --- | --- |
Dağlar:  Acıgöl  Akdağ  Akdağ  Ağrı  Aydos  Babadağ  Balkaya  Beşparmak  Boz  Canik  Cilo  Çavuş  Demirkazık  Davraz  Dedegöl  Dilek  Ekecik  Emir  Erciyes  Hacılar  Hasan  Honaz  Karaca Dağ  Karacadağ  Karadağ  Kaz  Keş  Kocadağ  Koru  Kula  Küçükağrı  Mahya  Melendiz  Nebiyan  Nemrut Adıyaman  Bitlis  Palandöken  Spil  Süphan  Tendürek  Uludağ  Yıldız 
Sıradağlar:  Alaçam  Allahuekber  Aydın  Bilican  Binboğa  Bolkar  Bulut  Çangal  Geyik  Giresun  Ilgaz  Kaçkar  Kargapazarı  Köroğlu  Karadeniz  Küçük Kafkasya  Küre  Kürt Dağı  Madra  Menteşe  Munzur  Nur  Samanlı  Sıralı Dağlar  Sultan  Sündiken  Şerafettin  Tahtalı  Tatos  Toros  Yalnızçam  Yunt
Édith Piaf

| Édith Piaf |
| --- | --- |
1962 yılında Édith Piaf
Genel bilgiler
Doğum: Édith Giovanna Gassion 19 Aralık 1915(1915-12-19)  Belleville, Paris, Fransa
Ölüm: 10 Ekim 1963 (47 yaşında)  Grasse, Fransa
Tarzlar: kabare, slow müzik, Chanson
Etkin yıllar: 1935 – 1963

Édith Piaf
Édith Giovanna Gassion (19 Aralık 1915 - 10 Ekim 1963), bilinen adıyla Édith Piaf (Fransızca telaffuz: [edit pjaf]), kabare ve modern şanson türlerindeki şarkılarıyla tanınan Fransız şarkıcı. Fransa'nın en büyük popüler şarkıcısı ve 20. yüzyılın en ünlü sanatçılarından biri olarak kabul edilmektedir. Piaf'ın müziği genellikle otobiyografikti ve aşk, kayıp ve hüzünle ilgili chanson réaliste ve meşale baladlarında uzmanlaştı. En çok bilinen şarkıları arasında “La Vie en rose” (1946), “Non, je ne regrette rien” (1960), “Hymne à l'amour” (1949), “Milord” (1959), “La Foule” (1957), “L'Accordéoniste” (1940) ve “Padam, padam...” (1951) yer almaktadır.
Kariyerine on dört yaşında babasıyla birlikte turnelere çıkarak başlayan Piaf'ın ünü, Almanya'nın Fransa'yı işgali sırasında arttı ve 1945'te Piaf'ın imzasını taşıyan “La Vie en rose” şarkısı yayınlandı. 1940'ların sonlarında Fransa'nın en popüler sanatçısı haline gelen Piaf, Avrupa, Güney Amerika ve Amerika Birleşik Devletleri'nde turnelere çıktı ve Ed Sullivan Show'da sekiz kez sahneye çıktı.
Piaf, 1963'te 47 yaşında ölümünden birkaç ay öncesine kadar Paris Olympia müzik salonunda birkaç dizi konser de dahil olmak üzere performans sergilemeye devam etti. Son şarkısı “L'Homme de Berlin” Nisan 1963'te kocasıyla birlikte kaydedildi. Ölümünden bu yana, Fransız kültürünün mihenk taşlarından biri olan Piaf'ın hayatı hakkında çok sayıda belgesel ve film çekildi.
Kariyeri

Yine Momone ile sokakta şarkı söylerken, Fransa'nın ünlü müzikhollerinden birinin sahibi olan Louis Leplee ile tanışır. Louis Leplee, sesini dinler ve hayran kalır. Piaf'ın lâkabını "Küçük Serçe" yapacaktır, ancak bu lâkap kullanıldığı için "Kaldırım Serçesi" adına karar verilir.
Artık Édith Piaf'ın kariyeri başlamıştır. Kısa süre içinde tüm Fransa tarafından bir "gurur" olarak kabûl edilir..
Filmografi

La garçonne (1936), Jean de Limur
Montmartre-sur-Seine (1941), Georges Lacombe
Star Without Light (1946), Marcel Blistène
Neuf garçons, un cœur (1947), Georges Freedland
Paris Chante Toujours (1951), Pierre Montazel
Boum sur Paris (1953), Maurice de Canonge
Si Versailles m'était conté (1954), Sacha Guitry
French Cancan (1954), Jean Renoir
Música de Siempre (1958), "La Vie en rose"nin İspanyolcası.
Les Amants de demain (1959), Marcel Blistène
Resimleri

Polonya'da Édith Piaf adına yapılmış bir büst.
Édith Piaf'ın mezarı
Mme Piaf
Hayatını anlatan filmler

La Môme (Kaldırım Serçesi) (2007)
Edith Piaf zingt in ons land, Bestanddeelnr
Patrona Halil İsyanı

| g t 1730-1732 Osmanlı-Safevî Savaşı |
| --- | --- |
 Melayer  Patrona Halil  Revan  Arpaçay  Kürican  Urmiye  Tebriz  Ahmed Paşa ayrıca bkz.: Osmanlı-İran Savaşları 
Patrona Halil'in Jean Baptiste Vanmour tarafından 28 Şubat 1730 tarihinde yapılmış portresi
Patrona Halil İsyanı, Osmanlı Devleti'ndeki Lale Devri'nin sonunu getiren ayaklanmadır. Patrona Halil idaresindeki ayaklanma 28 Eylül 1730'da başlayıp günlerce sürmüştür. Sadrazam Nevşehirli Damat İbrahim Paşa idam edilmiş; Sultan III. Ahmed tahttan indirilmiş, yerine yeğeni I. Mahmud tahta geçirilmiş ve böylece Lâle Devri sona erdirilmiştir.
Sadrazamın idamı

30 Eylül'de Topkapı Sarayı'nda yapılan toplantıda Zülali Hasan Efendi, Sadrazam İbrahim Paşa'nın idam edilmesini önerdi. Ulemanın fetvası da alınarak akşama doğru Sadrazam İbrahim Paşa ve damatları Mustafa Paşa ve Mehmed Paşa Kapılararası'nda boğduruldular. 1 Ekim sabahı, cesetleri öküz arabalarına konulup Saray'dan çıkartılıp isyancılara verildi. Ayaklanmacılar cesetleri İstanbul sokaklarında sürükleyip herkese gösterdiler.
Fakat, ayaklanmacılar arasında bu cesetlerden hiçbirinin İbrahim Paşa'ya ait olmadığına dair bir şüphe uyandı. Tekrar saraya bir yürüyüş başladı, Alay Köşkü önünde büyük bir kalabalık toplandı. Padişah pencereden görünmek zorunda kaldı.