stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Japonya sineması
Başlangıç

Japon halkı sinemayla, 21 Kasım 1896'da Kobe'de yapılan bir kinetoskop gösterisi aracılığıyla tanıştı. Kobe'de bu gösteriyi düzenleyen Amerikan Riner & Co'dan bir kinetoskop satın alan M. Takashi, Tokyo'da da benzer bir gösteri düzenleyerek büyük ilgi topladı. 1897 yılında Tokyo'da sesli bir gösteri yapıldı.
Japonya'da ilk stüdyoyu açan Shoten Yoshizawa, Japon sinemasının kurucusu sayılır. Bu arada Tsunekichi Shibata bir kabuki oyununu filme alarak ilk Japon filmi Momijigari (紅葉狩, Momijigari) (Akağaçlar Altında Gezinti, 1902) gerçekleştirdi. 1905 yılında Tokyo'da ikinci bir stüdyo açıldı. Aynı yıl Rus-Japon Savaşı (日露戦争, Nichi-ro Sensō) ile Bokserler Savaşı sırasında çekilen belge filmleri halka gösterildi. 1903 yılında Tokyo'da ilk sinema salonu (Denki Kan) hizmete girdi (Tokyo'nun yalnızca film gösteren ilk büyük sineması Saifukan ise 1910'da açılacaktı). Film gösterimi sırasında, perdenin önündeki bir yorumcunun ara yazıları da okuyarak, müzik eşliğinde açıklamalar yapması yaygınlık kazandı. "Benshi" (konuşan adam) adı verilen bu yorumcular, ileride sesli sinemaya karşı çıkacaklar, seyircinin benshi'leri dinlemek için salonları doldurduğunu öne süreceklerdi. Dahası, sesli sinemanın yaygınlaşmasından sonra (1935) bile, kimi benshi'ler çalışmayı sürdürecekti.
Japon sineması başlangıçta, hep kabuki, Shingeki (新劇, Shingeki) (Batı tiyatrosu) ya da Shinpa (新派, Shinpa) (çağdaşlaştırılmış kabuki) gibi tiyatro türlerinden beslendi.
Kabuki oyuncularının, tiyatronun geleceği için tehlikeli rakip saydıkları sinemada rol almamaya karar vermeleri bir dönüm noktası oldu. Çünkü bu karar, salonların Amerikan ve Fransız filmleriyle dolması sonucunu doğurdu. 1912 yılında ise ilk büyük yapımevi olan Nikkatsu (Hareketli Resimler) kuruldu. Kovboyları, gangsterleri, geleneklerle bağdaşmayan ilişkileri perdeye getiren yabancı filmleri denetlemek ve yerli yapımı desteklemek için Eğitim Bakanlığı bir yönetmelik çıkardı. Ama bu kez de kadın oyuncu sorunu geldi gündeme. Japon tiyatrosunda kadın rollerini de erkekler oynuyor, bu oyunculara onnagata (女形) ya da oyama (女方) adı veriliyordu. Sinemada kadın rollerinin en ünlü erkek oyuncusu, yönetmenlik de yapan Teinosuke Kinugasa (Shikabane / Canlı Cenaze, 1917) idi. Harumi Hanayagi (Shinzan No Otome De Norimasa Kaeriyama (Dağ Eteklerinin Kızı, 1919) ile henüz 15 yaşındaki Yaeko Mizutani'nin (Kantsubaki / Kış Kamelyası, 1920) bu geleneği yıkarak, sinemanın ilk gerçek kadın oyuncuları olmaları büyük bir yenilik sayıldı.
Kısa süren etkinliği boyunca önemli filmler üreten Kensaku Suzuki, Tabi On Onna Geinin (Kadın Sanatçının Yolculuğu, 1923) adlı filminde uzun çabaların ardından birleştikten sonra yeniden yolları ayrılan iki sevgilinin öyküsünü işledi. 1 Eylül 1923'te meydana gelen ve 100 bin kişinin ölümüne yol açan, "büyük Kanto depremi" Tokyo ve çevresini neredeyse yerle bir ederken, stüdyoları da yıktı. Böylece yerli üretimin durması sinemaları bir kez daha Amerikan ve Avrupa filmlerinin doldurmasına yol açtı. Genç yönetmenler Mumau, Lubitsch, Lang vb gibi batılı yönetmenlerin filmlerini de görmek olanağını buldular.
+ Batının Japon sinemasını keşfetmesi

Akira Kurosava'nın yönettiği Raşomon (羅生門, Rashōmon)'un 1951 yılı Venedik Film Festivali'nde Altın Aslan Ödülü'nü kazanması, Japon sinemasının Batı ülkelerince "keşfinin" de başlangıç tarihini oluşturur. Bu filmden önce 1938 yılında Venedik Film Festivali'nde ödüllendirilen Tomotaka Tasaka'nın yönettiği Beş Keşif Eri (五人の斥候兵, Gonin no sekkōhei) (1938) dikkat çekmiş ve 1939'da Venedik Film Festivali'nde ödül kazanan Tomu Uchida'nın yönettiği ve kırsal kesimin yaşam koşullarını konu edinen Tsuchi (土) (1939) de büyük ilgi görmüştü. Fakat Japon sinemasının gündeme gelmesini sağlayan film Raşomon oldu.
+ İkinci Dünya Savaşı öncesi Japon Sineması

İkinci Dünya Savaşı öncesinin milliyetçi politikalarına Yutaka Abe ve Kajirō Yamamoto gibi önemli yönetmenler filmleriyle destek vermiş olsa da Tomu Uchida’nın yönettiği Tsuchi (土) (1939) savaş karşıtı filmler de bulunmaktadır. Savaş öncesi yıllarının en önemli örnekleri arasında Toda ve Kızkardeşleri (戸田家の兄妹, Toda-ke no kyōdai) (1941) ile Bir Baba Vardı (父ありき, Chichi ariki) (1942), yalnızca kadın oyunculara yer veren Düşkün Çiçekler (花ちりぬ, Hana chirinu) (1938) ve bir judo oyuncusunun yaşamını konu edinen Sugata Sanshiro (姿三四郎, Sugata Sanshirō) (1944) yer alır.
İkinci Dünya Savaşı sonrası Japon sineması

Japonya Amerikan birliklerince işgal edildikten sonra Japon sineması sıkı bir denetim altına alındı. Sinemayı militarist anlayıştan ve Ortaçağ konulu filmlerden temizleyerek "demokratikleştirmeye" karar veren Amerikalılar, depolarda buldukları 554 filmi denetleyip, bunların 225'ini Tokyo yakınındaki Tamagawa Irmağı'nın ağzında yaktılar. Bu benzersiz "filmkırımı" sırasında Kurosawa'nın ilk filmi Sugata Sanshiro (姿三四郎, Sugata Sanshirō) (1944) ateşe verildi.
1945'te Japonya II.Dünya Savaşı'nda yenildi, Japonya'nın SCAP (Müttefik Kuvvetler Yüksek Komutanı) tarafından yönetilmesi başladı. Japonya'da üretilen filmler, GHQ'nun alt kuruluşu CIE (Civil Information Educational Section, 民間 情報 教育局) tarafından yönetiliyordu. Bu yönetim sistemi 1952'ye kadar sürdü ve Japon film dünyasında ilk kez yabancı bir kurum tarafından yönetim ve kontrol uygulandı. Planlama ve senaryo yazma aşamalarında İngilizceye çevrildi, sadece CIE tarafından onaylanan filmler üretildi. Örneğin, Akira Kurosawa'nın “Akatsuki no Dassō” (1950), başrolünde Yoshiko Yamaguchi'nin oynadığı Koreli bir askeri konfor kadınını tasvir eden bir çalışmaydı, ancak düzinelerce CIE sansürü ile orijinal bir çalışma haline geldi. [32] Tamamlanan film, bir CCD (Sivil Sansür Müfrezesi) tarafından ikinci kez sansürlendi. Sansür, geçmiş film çalışmalarına da geriye dönük olarak uygulandı. [33] Japonya, savaş zamanı hükûmeti tarafından yasaklanan on yıldan fazla Amerikan animasyonuna maruz kaldı.
Dahası, işgal politikasının bir parçası olarak, savaş sorumluluğu meselesi film endüstrisine yayıldı ve savaş sırasında film yapımında savaş kooperatiflerinin yasaklanması sesleri dile getirilince, 1947'de Nagamasa Kawakita, Kanichi Negishi, Shiro Kido, bu tür yüksek devinimli filmlere karışan kişi sürgüne gönderildi. Bununla birlikte, diğer tür arayışlarında olduğu gibi, film endüstrisinde savaş için sorumluluk pozisyonu belirsiz bir şekilde ele alındı ve yukarıdaki önlemler 1950'de kaldırıldı.
Savaştan sonra yayınlanan ilk film Yasushi Sasaki'nin 1945 tarihli “Soyokaze” (そ よ か ぜ) ve Michiko Namiki'nin “Ringo no Uta” adlı tema şarkısı büyük bir hit oldu.
1945'te CIE'den David Conde tarafından yayımlanan yapım yasağı listesinde milliyetçilik, vatanseverlik, intihar ve katliam, vahşi şiddet filmleri vb. Yasak maddeler haline geldi ve tarihi dram üretimini neredeyse imkansız hale getirdi. Sonuç olarak, tarihi dramayı işleri olarak kullanan aktörler çağdaş dramada göründü. Buna Chiezō Kataoka'nın "Bannai Tarao" (1946), Tsumasaburō Bandō'nin "Yırtık Davul (破 れ 太 鼓)" (1949), Hiroshi Inagaki'nin "El Ele Tutan Çocuk (手 を つ な ぐ 子 等)" ve Daisuke Itō'nin "Kral (王 将) ”.
Erken Dönem Yönetmenleri > Kenji Mizoguchi

Kenji Mizoguchi (溝口 健二) (1898-1956) Japon sinemasının ulusal geleneklere öncelik tanıyan yönetmenlerinin en önemlisi sayılır. Kabuki tiyatrosundan etkilenen ve Hollywood'un çok kullandığı yakın planlara hiç yer vermemisyle tanınır. Yönetmen gelenekle yenileşme arasındaki çatışmayı ve ezilen kişilerin sessiz öfkesini konu edinir.
Naniwa'ya Ağıt (浪華悲歌, Naniwa hika) (1936) Japonya'da kadının konumu, Gion'lu Kızkardeşler (祇園の姉妹, Gion no kyōdai) (1936) de biri geleneklere göre yetiştirilmiş, biri çağdaş yaklaşımlı iki kızkardeş arasındaki çatışmayı, Oyuncu Sumako'nun Aşkı (女優須磨子の恋, Joyū Sumako no koi) (1947) kadın özgürlüğü hareketinin öncülüğünü yapan kadın oyuncu Sumako Matsui'nin yaşamını, Venedik Film Festivali'nde Gümüş Aslan kazanan Eğlence Kadını Oharu'nun Yaşamı (西鶴一代女, Saikaku ichidai onna) (1952) soylu bir kişiyle (Toshiro Mifune) sevişirken yakalanan bir samuray kızının (Kinuyo Tanaka) kırsal kesime sürgün edilmesini ve burada genelevde çalışmak zorunda kalmasını, Yağmurdan Sonraki Soluk Ayın Öyküleri (雨月物語, Ugetsu monogatari) (1953) 16. yüzyıldaki iç savaş sırasında samuray olmak için karısını terk eden köylü, geri döndüğünde karısını genelevde bulmasını, Müfettiş Sansho (山椒大夫, Sanshō dayū) (1954) geleneksel Japon resmini (emakimono), Çarmıha Gerilen Aşıklar (近松物語, Chikamatsu monogatari) (1954) 17. yüzyılda soylu bir kadının kuralları hiçe sayarak daha alt sınıftan bir erkekle yasak aşk yaşamasını, İmparatoriçe Yang Kwei Fei (楊貴妃, Yokihi) (1955) imparatorun bir halk kızını sevmesini, Kutsallığa Başkaldıran Kahraman (新 平家物語, Shin Heike Monogatari) (1955) dinsel çatışmaları, Utanç Sokağı (赤線地帯, Akasen Chitai) (1956) çocuk yaştaki kızların da çalıştığı Tokyo genelevlerinde yaşamı konu edinir.
Erken Dönem Yönetmenleri > + Teinosuke Kinugasa

Teinosuke Kinugasa (衣笠 貞之助) (1896-1982) eski kuşağın en önemli yönetmenlerinden biridir.  Kinugasa sinemaya kadın rolleri oynayan oyuncu (oyama) olarak girdikten sonra Jūjiro (十字路) (1928) adlı filmini Avrupa'da gösterip, Batılı seyircinin ilk kez bir Japon filmi görmesini sağladı. Alman dışavurumculuğunun ve Sovyet kurgu anlayışının etkisindeki Çılgın Sayfa (狂った一頁, Kurutta Ippēji) (1926) dışavurumcu öğelerden yararlanarak akıl hastanesinde geçen bir hikâyeyi, Futatsu Na Tora (Taş Fenerler, 1933), Büyük Buda Efsanesi (大佛開眼, Daibutsu kaigen) (1952) ve Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye kazanan Cehennemin Kapısı (地獄門, Jigokumon) (1953) ise tarihsel bir hikâyeyi konu edinir.
Erken Dönem Yönetmenleri > + Tomu Uchida

Tomu Uchida (内田 吐夢) (1898-1970) da aynı kuşağın önde gelen yönetmenleri arasında yer alır. Uchida, tiyatro oyunculuğu yaptıktan sonra, yenilikçi bir sinema anlatımı doğrultusundaki çalışması olan Tsuchi (土) (1939) gibi filmlerle Japonya gerçekliğini eleştirel bir gözden perdeye aktarmak isteyen genç yönetmenler için yol gösterici olmuştur.
Naniwa'ya Ağıt (1936)
Müfettiş Sansho (1954)
Çarmıha Gerilen Aşıklar (1954)
İmparatoriçe Yang Kwei Fei (1955)
Kutsallığa Başkaldıran Kahraman (1955)
Utanç Sokağı (1956)
A Geisha
Oyū-sama
Erken Dönem Yönetmenleri > + Yasujirō Ozu

Yasujirō Ozu (小津 安二郎) (1903-1963) Japon sinemasının en gelenekçi yönetmenlerinden biri olarak görülür. Doğdum Ama (生れてはみたけれど, Umarete wa mita keredo) (1932) burjuva ahlak anlayışının çelişkilerini; Kaprisli Kalp (出来ごころ, Dekigokoro) (1933), Yüzen Otların Öyküsü (浮草物語, Ukikusa monogatari) (1934), Tek Çocuk (一人息子, Hitori musuko) (1936), Toda ve Kızkardeşleri, (戸田家の兄妹, Toda-ke no kyōdai) (1941) ve Bir Baba Vardı (父ありき, Chichi Ariki) (1942) ise aile içi ilişkileri konu edinir. Kiracının Tanıklığı (長屋紳士録, Nagaya shinshiroku) (1947) babasını aramak için büyük bir şehirde yalnızca sokaklları gezen bir çocuğun öyküsünü ve Rüzgara Kapılmış Tavuk (風の中の牝鶏, Kaze no naka no mendori) (1948) çocuğunu doyurmak için genelevde çalışmak zorunda kalan bir kadının hüzünlü öyküsünü, İlkbahar Sonu (晩春, Banshun) (1949) babasını kırmamak için evlenen bir genç kızın öyküsünü, Yeşil Çayla Pirinç Tadı (お茶漬けの味, Ochazuke no aji) (1952) karı-koca uyumsuzluğunu ve yönetmenin en önemli yapıtlarından biri olan Tokyo Hikayesi (東京物語, Tōkyō Monogatari) (1953) ise üç kuşak arasındaki anlayış ayrılıklarını gündeme getirir.
Erken Bahar (早春, Sōshun) (1956), Tokyo'da Günbatımı (東京暮色, Tōkyō boshoku) (1957), Ekinoks Çiçeği (彼岸花, Higanbana) (1958), Güz Sonu (秋日和, Akibiyori) (1960) ile Güz Akşamı (秋刀魚の味, Sanma no aji) (1962) ise insanın dünyadaki konumunu ele alırkan doğaya önemli bir rol veren hüzünlü filmlerdir.
Erken Dönem Yönetmenleri > + Heinosuke Gosho

Heinosuke Gosho (五所 平之助) (1902-1981) iktisat öğrenimi gördükten sonra yönetmen yardımcısı olarak sinema dünyasına girdi. Bacaların Tüttüğü Yer (煙突の見える場所, Entotsu no mieru basho) (1953) Tokyo'nun yoksul kenar mahallelerindeki yaşamı, Osaka'da Bir Lokanta (大阪の宿, Ōsaka no yado) (1954) paranın insanları nasıl birbirine düşürebileceğini, Ichiyo Higuchi'den uyarladığı Yeniyetmelik (たけくらべ, Takekurabe) geyşa olmaya yazgılı bir genç kızın öyküsünü, Aijo no keifu (挽歌) (1957), bir genç kızın özgürlük özlemlerini ve Masum Büyücü (恐山の女, Osorezan no onna) (1965) ise yenilikler peşinde koşma isteğini konu edindi.
Erken Dönem Yönetmenleri > + Mikio Naruse

Mikio Naruse (成瀬 巳喜男) (1905-1969) filmlerinde genellikle insan hayatının anlamsızlığını ve düş kırkıklıklarının kaçınılmazlığını konu edinir. Karın Gül Gibi Olsun (妻よ薔薇のやうに, Tsuma yo bara no yō ni) (1935) bir duygusal güldürü hikâyesini, Fumiko Hayashi'den uyarlanan Meshi (めし) (1951) aksak bir evliliği, Inazuma (稲妻) (1952) üvey kardeşler arasındaki ilişkiyi, Geç Açan Krizantemler (晩菊, Bangiku) (1954) dört yaşlı geyşanın yaşamlarını, Serseri Bulutlar (浮雲, Ukigumo) (1955) umarsız bir aşk ilişkisini, Başıboş Günce (放浪記, Hōrō-ki) (1962) bir yazarın dünyasını, Küçük Kızkardeş (あにいもうと, Ani imōto) (1953) kızkardeşini okutabilmek için bir genelevde çalışan bir kızın öyküsünü, Okāsan (おかあさん) (1952) Tokyo'nun yoksul mahallelerinde çocuklarıyla birlikte yaşayan dul bir kadının dramını ve Karı Koca (夫婦, Fūfu) (1953) ise eşler arasındaki uyumsuzluğu konu edinir.
Erken Dönem Yönetmenleri > + Keisuke Kinoshita

Keisuke Kinoshita (木下 惠介) (1912-1998) kabukiden etkilenen bir yönetmendir. Karmen Eve Dönüyor (カルメン故郷に帰る, Karumen kokyō ni kaeru) (1951) köyüne dönen bir striptizcinin öyküsünü, Bir Japon Trajedisi (日本の悲劇, Nihon no higeki) (1953) çocuklarının terk ettiği yaşlı bir kadının çilesini, Yirmi Dört Göz (二十四の瞳, Nijū-shi no Hitomi) (1954) köy öğretmeni ve öğrencilerinin zorluklarını,  Bir Aşkın Sevinçli ve Hüzünlü Öyküsü (喜びも悲しみも幾歳月, Yorokobi mo kanashimi mo ikutoshitsuki) (1957) genç bir deniz feneri bekçisinin geçirdiği izole hayatını ve Shichirō Fukazawa'dan uyarlanan Narayama Türküsü (楢山節考, Narayama-bushi Kō) (1958) ise Japonya'nın ırak bir bölgesinde 70 yaşına gelenlerin dağa ölüme terk edilme geleneğini konu edinir.
Erken Dönem Yönetmenleri > + Kozaburo Yoshimura

Kōzaburō Yoshimura (吉村 公三郎) (1911-2000) özellikle savaştan sonraki çalışmalarında savaşın yol açtığı toplumsal sarsıntıları ve insan davranışlarının yozlaşmasını ele aldı. Anja'ların Evinde Şölen (安城家の舞踏会, Anjō-ke no butōkai) (1947) savaşın yıkıma uğrattığı köklü bir ailenin bireylerin hikâyesini konu edindi.
Akira Kurosava

Akira Kurosava (黒澤 明)
Japon sinemasının Batı'da tanınmasını sağladığı için adı Japon sinemasıyla özdeşleşen Akira Kurosawa (1910-1988) toplumsal ve bireysel çelişkileri, şiddetin eksik olmadığı ve adaletsiz bir toplum düzeninin egemen olduğu bir Japonya'dan perdeye getirerek akıcı anlatımı ve kahramanlarının iç dünyasını yansıtmadaki ustalığıyla Japon sinemasının en "Batılı" yönetmeni sayılır.
Akira Kurosava > + Raşomon öncesi

Judo Destanı (姿三四郎, Sugata Sanshirō) (1943) ve Judo Destanı İki (續姿三四郎, Zoku Sugata Sanshirō) (1945) filmleri yönettikten sonra Gençliğime Yanmıyorum (わが青春に悔なし, Waga seishun ni kuinashi) (1946) casuslukla suçlanan ve cezaevinde ölen sevgilisinin fikirlerine bağlı kalmakta direnen bir kadının öyküsünü, Sarhoş Melek (酔いどれ天使, Yoidore tenshi) (1948) verem hastası bir haydutla alkolik doktoru arasındaki ilişki üzerinden kişisel yükümlülük ve vicdan arasındaki çelişkileri, Sessiz Düello (静かなる決闘, Shizukanaru kettō) (1949) hastasından mikrop kapan bir doktorun öyküsünü ve Kuduz Köpek (野良犬, Nora inu) (1949) ise çalınan tabancasının peşine düşen bir polisin hikâyesinden yola çıkarak Japon adalet sistemindeki aksaklıkları konu edindi.
Akira Kurosava > Rashomon

Sözcük anlamı olarak "Tanrı Rasho'nun kapısı" anlamına gelen ve Akutagawa'nın iki öyküsünün birleştirilmesiyle ortaya çıkan film, Japonya'da Heian döneminde (9. yüzyıl) geçen bir tecavüz ve cinayetin dört kişinin ağzından, dört ayrı biçimde aktarır.
Bir cinayetin perde arkasını aydınlatmayı amaçlayan Rashomon (1950), alışılmadık anlatım biçimiyle dramatik bir gerilim yaratıştır. Başlangıçta toplumsal içerikten yoksun olduğu gerekçesiyle Japonya'da film soğuk karşılanmıştı. Buna karşılık Batı'da önce Venedik Film Festivali'nde sonra da Amerika'da olağanüstü bir ilgi uyandırmış ve Altın Aslan ve En İyi Yabancı Film Oscar'ına layık görülmüştü.
Haydut (Toshiro Mifune), ormanda karşılaştığı samurayla (Masayuki Mori) karısını (Machiko Kyo) görünce aklını yitirdiği ve samurayı ağaca bağlayıp karısına tecavüz ettiğini söyler. Utancına tanıklık eden iki erkekten birinin ortadan kaldırılmasını isteyen kadının önerisi üzerine haydutla samuray düello eder. Samuray düello sırasında yaşamını kaybeder. Kadın kocasını kendisinin öldürdüğünü öne sürer. Kadının anlattığına göre kendisini aşağıladığı için kocasını öldüren kadın intihar etmek istemiş ama bayıldığı için başaramamıştır. Ölen samurayın ruhuyla konuşan bir medyum ise samurayın karısının tecavüzü sonrasında namusunu temizlemek için kendisinin intihar ettiğini söyler. Olaya tanık olan bir oduncu (Takashi Shimura) olayı bambaşka bir biçimde aktarmaktadır.
Akira Kurosava > + Yedi Samuray

Venedik Film Festivali'nde Gümüş Aslan kazanan ve Western sinemasıyla ortak özellikler taşısa da Japon kültürünün derinliğini ve simgelerini içeren Yedi Samuray (七人の侍, Shichinin no samurai) (1954) Kurosava'nın uluslararası ününü artıran bir film oldu. 16. yüzyıl Japonya'sında bir köyün eşkıya saldırılarından korunmak amacıyla yedi samurayın köy için çalışmaya başlar. Saldırı boyunca aralarında uyuşmazlıklar yaşansa da, köylülerle ve samuraylar eşkiyaları bozguna uğratırlar. Fakat bu çatışma samuraylardan dördünün hayatını kaybetmesiyle sonuçlanır.
Toshiro Mifune'nin yarım akıllı bir samurayı canlandırdığı film hızlı bir kurgu ve sıçramalı kesme tekniğiyle ortaya çıkan alışılmadık hareketlilik Japon sinemasında bir dönüm noktası olarak görülür.
+ Japon Yeni Dalgası

Sanayileşmeyle gelen tüketim kültürünün sonucu olarak 1960'larda ortaya çıkan Japon Yeni Dalgası (ヌーベルバーグ, Nūberu bāgu) aynı zamanda yazar (ve politikacı) Shintaro Ishihara'nın başlattığı Taiyozoku akımından (güneş kabilesi) da etkilendi.
+ Japon Yeni Dalgası > + Nagisa Ōshima

Nagisa Ōshima (大島 渚) Japon Yeni Dalgası akımının en önemli temsilcisi sayılır. Aşk ve Umut Mahallesi (愛と希望の街, Ai to kibō no machi) (1959) Kawasaki şehrinde aşkın ve umudun nasıl dışlandığını, Gençliğin Acımasız Öyküsü (青春残酷物語, Seishun zankoku monogatari) (1960) öfkelerini yasaları çiğneyerek açığa vuran gençlerin öyküsünü, Japonya'da Gece ve Sis (日本の夜と霧, Nihon no yoru to kiri) (1960) Japon-Amerikan güvenlik sözleşmesinin yenilenmesine karşı gösteriler yapıldığı zamandaki sol muhalefetin başarısızlığını, Cinsellik Türküleri (日本春歌考, Nihon shunka-kō) (1967) üniversite sınavı için Tokyo'ya gelen taşralı bir öğrenci topluluğunun içinde yüzdüğü boşluğu, Çifte İntihar (無理心中日本の夏, Muri Shinjū: Nihon no natsu) (1967)  kendisini öldürmeyi kabul edecek birini araya bir erkekte aşkı bulduğunu sanan kadının hikâyesini, İpe Çekilme (絞死刑, Kōshikē) (1968) tecavüz ettiği iki kızı öldüren ve pişman olduğunu belirten Koreli bir öğrencinin cinayetten beş yıl sonra idam edilişini, Shinjuku Hırsızının Güncesi (新宿泥棒日記, Shinjuku dorobō nikki) (1968) Tokyo'nun kenar mahallelerinden birinde kitap hırsızlığı yapan bir öğrenci ile kız arkadaşının serüvenini, Shōnen (少年) (1969) para kazanmak için kendini arabanın altına atıp, kazaya uğradığı süsü veren çocuğun öyküsünü, Gishiki (儀式) (1971) varlıklı bir kırsal kesim ailesinin İkinci Dünya Savaşı'nı izleyen yıllar boyunca yaşadıklarını, Yaz Bacısı (夏の妹, Natsu no imōto) (1972) genç bir kızın, kardeşi olduğunu iddia eden bir kişiyle tanışmak için gittiği Okinawa Adası'nda yaşadıklarını konu edinir. Yirmi sevişme sahnesine yer veren Duyu İmparatorluğu (愛のコリーダ, Ai no korīda) (1976) erotizmin sınırlarını görülmedik bir biçimde zorlayarak eski bir geyşanın (Eiko Matsuda), çalıştığı lokantanın evli sahibini (Tatsuya Fuji) baştan çıkarmasını konu edinir. Cannes Film Festivali'nde En İyi Yönetmen ödülü kazandıran Tutku İmparatorluğu (愛の亡霊, Ai no bōrē) (1978) Duyu İmparatorluğu'nda olduğu gibi yaşadıkları tutkunun ilk başta yalnızlığın ardından da ölüme sürükleyen iki sevgilinin hikâyesini konu edinir. Bu filmde toplumsal sorumluluklarını (義理, giri) göz ardı eden sevgililer bireysel tutkularının (人情, ninjō) sesini dinlerler. Mutlu Noeller Bay Lawrence (戦場のメリークリスマス, Senjō no Merī Kurisumasu) (1983) savaşla aşkın ve suçsuzlukla suçluluğun arasındaki ilişkiyi, Max Sevgilim (マックス、モン・アムール, Makkusu, Mon Amūru) (1986) Paris'te görevli İngiliz diplomatın (Anthony Higgins) karısının (Charlotte Rampling) bir şempanze ile yaşadığı aşkı konu edinir. Gohatto (御法度, Gohatto) (1999) ise Şogun dönemi Japonya'sında samurayların yetiştirilmesini, eşcinselliği ve sanayileşme ve batılılaşma döneminde yaşamanın zorluklarını konu edinir.
+ Japon Yeni Dalgası > + Shōhei Imamura

Shōhei Imamura (今村 昌平, Imamura Shōhei) savaş sonrasının çalkantılarının yaşandığı bir siyasal ve kültürel ortamda sinemacılığa atıldı. Japon toplum yapısının aşağıladığı kadınların başkaldırısını gündeme getiren filmlerin yönetmeni olarak, Imamura Japon sinema tarihinde özgün bir yere sahiptir. Çalınan Arzu (盗まれた欲情, Nusumareta yokujō) (1958) gezginci bir oyuncu topluluğunun öyküsünü, Ağabeyim (にあんちゃん, Nianchan) (1959) kömür ocaklarında çalışan yoksul madencilerin yaşamını, Bir Adam Kayboldu (人間蒸発, Ningen jōhatsu) (1967) Japonya'nın büyük kentlerinde o yıllarda sık sık rastlanan bir "kaybolma" olayını, Cinayet Niyetleri (赤い殺意, Akai satsui) (1964) kendisine tecavüz eden erkeği sevmeye başlayan evli bir köylü kadının öyküsünü ve Pornocular (「エロ事師たち」より 人類学入門, "Erogotoshitachi" yori Jinruigaku nyūmon) (1966) her türlü porno malzemesi satan ve bunu topluma hizmet amacıyla yaptığına inanan orta yaşlı bir erkeğin öyküsünü konu edinir.
Yönetmenin Japonya'nın ABD ile ilişkisini eleştiren filmleri Domuzlar ve Savaş Gemileri (豚と軍艦, Buta to gunkan) (1961) bir Amerikan deniz üssü yakınında çalışan bir hayat kadını (Jitsuko Yoshimura) ile pezevenginin öyküsünü, Böcek Kadın (にっぽん昆虫記, Nippon konchūki) (1963) hayatta kalabilmek için bedenini satan bir "böcek kadın" üzerinden ekonomik çıkarları uğruna ruhunu ABD'ye satan Japonya'nın savaş sonrasının yozlaşmasını, Tanrıların Derin Arzuları (神々の深き欲望, Kamigami no fukaki yokubō), ülkenin geri kalanı gibi sanayileşmerek yozlaşmayan ülkeyin güneyindeki adalarda doğa ile başbaşa yaşayan insanları üzerinden yönetmene göre yapay bir demokrasi kavramına sığınmış olan sanayileşmiş Japonya'yı ve Bir Konsomatrisin Ağzından Savaş Sonrası Japonyasının Tarihi (にっぽん戦後史　マダムおんぼろの生活, Nippon sengoshi – Madamu onboro no seikatsu) (1970) ise Amerikalı askerlerle fuhuş yaparak geçimini sağlamış olan bir kadının savaş sonrası yirmi beş yıl boyunca yaşadıklarını konu edindi.
Bu politika mesajlarıyla yüklü olan filmlerden sonra İntikam Benim (復讐するは我にあり, Fukushū suru wa ware ni ari) (1979) gerçek bir olaydan yola çıkarak cinayet işlemeyi alışkanlık haline getiren bir katilin öyküsünü, Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye kazanan Narayama Türküsü (楢山節考, Narayama bushikō) (1983) Shichiro Fukozawa'nın ünlü eserini, Zegen (女衒, ZEGEN)  (1987) Meiji döneminde hayat kadını çalıştıran ve bu işi imparatora ve vatana hizmet etmek için yaptığına inanan bir pezevengin öyküsünü, Cannes Film Festivali'nde Teknik Başarı ödülünü kazanan Kara Yağmur, (黒い雨, Kuroi ame) (1989) gelinlik çağındaki bir genç kızın gözünden atom bombasının yol açtığı yıkımını, Akira Yoshimuro'nun yapıtından uyarlan ve Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye kazanan Yılan Balığı (うなぎ, Unagi) (1997) aşığıyla yakaladığı karısını öldüren bir balıkçının sekiz yıl boyunca yalnızca bir yılan balığı ile dostluk eden balıkçının öyküsünü, ve Kızıl Köprünün Altından Akan Ilık Sular (赤い橋の下のぬるい水, Akai hashi no shita no nurui mizu) (2001) ise Tokyo sokaklarını arşınlayarak iş arayan iflas etmiş bir iş adamının (Koji Yakusho), altın bir Buda heykelinin peşine düştüğünde karşısına çıkan bir genç kızla serüvenini konu edinir.