Louis Charles Delescluze
Devrimci liderliği

Delescluze, prestiji ve uzun devrimci kariyeri nedeniyle kısa sürede Komün'ün önemli komitelerinin bir üyesi oldu; dış ilişkiler komisyonu, yürütme komisyonu (4 Nisan); Kamu Güvenliği Komitesi (9 Mayıs) ve askeri deneyimi olmamasına rağmen Savaş Komitesi'nin sivil delegesi (11 Mayıs), bu da onu Komünün fiilen askeri lideri yaptı. Komünü desteklemek için Peru'dan dönen Fransız kaşif Théodore Ber, Delescluze'un özel sekreteri oldu.
Delescluze ve diğer Komün üyelerinin yeni yönetimlerini organize etmek için çok az zamanları vardı; General Lecomte ve Clément-Thomas'ın öldürülmesinin ardından, genel müdür Adolphe Thiers liderliğindeki Fransız ulusal hükûmeti, karargahını Versailles'a taşıdı ve şehri yeniden ele geçirmek için Fransız ordusunu seferber etmeye başladı. Komün, muhalefeti bastırmak için kendi askerî gücü olan Ulusal Muhafızları örgütledi ve Fransız Devrimi'ndeki aynı adı taşıyan Komite'yi örnek alan bir Kamu Güvenliği Komitesi kurdu. Muhalefet gazeteleri kapatıldı ve 5 Nisan'dan itibaren Komün, Paris Başpiskoposu ile iki yüz rahip ve diğer dini şahsiyetleri tutukladı ve bunların Fransız hükûmeti tarafından tutulan radikal bir devrimci lider olan Auguste Blanqui ile takas edilmesini teklif etti. Thiers reddetti.
Halen şehrin kuzey ve doğusundaki yüksekleri işgal eden Alman ordusunun gözü önünde Fransız ordusu tarafından yeni bir Paris kuşatması başladı. Ordu yaklaşırken Delescluze ve Komün eski hükûmetin sembollerinin yok edilmesi yönünde oy kullandı; Vendôme Sütunu 16 Mayıs'ta yıkıldı; 16 Mayıs'ta Adolphe Thiers'in evindeki sanat koleksiyonu boşaltıldı ve yıkıldı.
21 Mayıs'ta Delescluze ve Komün üyeleri, Komün askeri lideri Gustave Cluseret'i beceriksizlik veya ihanet nedeniyle cezalandırıp cezalandırmamayı tartışırken, Fransız Ordusunun, yanlışlıkla insansız bırakılan şehir savunmasının bir bölümünden Paris'e girdiği haberi geldi. Ertesi gün Delescluze bir bildiri yayınlayarak tüm Parislileri orduya karşı mücadeleye katılmaya çağırdı. Delescluze'un asker olarak herhangi bir deneyimi yoktu ama nasıl heyecan verici düzyazı yazılacağını biliyordu. 22'sinde basılan ve şehrin her yerine asılan bildirisi şuydu:
"PARİS HALKINA: ULUSAL MUHAFIZLARA:
Vatandaşlar!
Yeter artık militarizm, üniformalarında örgülü, yaldızlı genelkurmay yok! Halka, çıplak silahlı savaşçılara yol açın! Devrimci savaş saati çaldı. Halk zekice manevralar hakkında hiçbir şey bilmiyor ama ellerinde bir tüfek ve ayaklarının altında kaldırım varsa, kraliyet askeri okulunun stratejistlerinden korkacak hiçbir şeyleri yok.
Silahlara, vatandaşlar! Silahlara! Bu, bildiğiniz gibi, Versailles'ın gericilerinin ve din adamlarının, eylemleriyle Fransa'yı Prusyalılara teslim eden ve bize bunun bedelini ödetmek isteyen zavallıların fethedilmesi veya onların acımasız ellerine düşmesi meselesidir. ihanetlerinin fidyesini!
Son altı haftadır su gibi akan o cömert kanın boşa gitmemesini dilerseniz; özgür ve herkesin eşit olduğu bir Fransa'da yaşamak istiyorsanız; Çocuklarınızı acınızdan ve sefaletinizden kurtarmak istiyorsanız; tek bir adam gibi ayağa kalkacaksınız ve müthiş direnişiniz nedeniyle, sizi boyunduruğunuza geri koyacağını gururla hayal eden düşman, son iki aydır kendisini lekeleyen gereksiz suçlarından dolayı kendisini utanmış bulacak.
Yurttaşlar, temsilcileriniz gerekirse sizinle birlikte savaşacak ve ölecektir; ama tüm halk devrimlerinin anası, dünyanın kanunları olması gereken ve öyle olacak olan adalet ve dayanışma fikirlerinin kalıcı yuvası olan bu şanlı Fransa adına, düşmanın üzerine yürüyün ve bırakın devrimci enerjiniz ona göstersin. hainlerin Paris'i satmaya çalışabileceğini ama kimsenin onu teslim edemeyeceğini veya fethedemeyeceğini.
Komün sana güveniyor – Komüne güven!”
Cesur sözlerine rağmen Komün büyük bir dezavantajdaydı; Komün güçlerinin sayısı ordunun dört ya da beş katı kadardı; çok az eğitimli subayları vardı; ve en önemlisi şehrin savunmasına yönelik hiçbir planları yoktu; Delescluze her mahalleyi kendini savunmaya çağırdı, bu da onların birleşik bir güç olarak hareket etmelerini veya savaşmalarını imkansız hale getirdi.
Paris savaşı, daha sonra "Kanlı Hafta" olarak anılacak olan 21-28 Mayıs 1871 tarihleri arasında gerçekleşti. 22 Mayıs'a gelindiğinde ordu Montmartre'yi ve şehrin batı kesimini ele geçirdi. 23 Mayıs'ta Delescluze ve Komün liderleri Hôtel de Ville'de bulunuyordu. Hükûmet otoritesinin sembolü Tuileries Sarayı'nın yanı sıra Adalet Sarayı, Cour des Comptes, Palais-Royal'in bir parçası olan Palais de la Légion d'Honneur ve diğer hükûmet binalarının yakılması emrini verdiler.
24 Mayıs'ta ordu yaklaşırken Delescluze ve Komün liderleri Hôtel de Ville'i terk etmek zorunda kaldı. Onlar ayrılır ayrılmaz Belediye Binası ateşe verildi, bina ve şehir arşivleri yok edildi. Aynı gün, Kamu Güvenliği Komitesi'nin emriyle Başpiskopos Darboy ve bir düzine rehine daha idam edildi. Ertesi gün bir grup Dominik rahibi idam edildi. Çatışma her iki tarafta da şiddetliydi; Ordu tarafından ele geçirilen Komün askerleri çoğu zaman başka bir formalite gerekmeden vuruluyordu.