stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
İbrahim
İbrahim devri > İsmail

İshak doğduğunda İsmail on dört yaşındaydı. Sara, İsmail'i İshak'la alay ederken bulduğunda, İbrahim'e hem İsmail'i hem de Hacer'i göndermesini ve İsmail'in İshak'ın mirasına ortak olamayacağını ilan etti. İbrahim karısının sözlerine çok üzüldü ve Tanrısının tavsiyesini istedi. Tanrı, İbrahim'e üzülmemesini, karısının emrettiği gibi yapmasını söyledi. Tanrı, İbrahim'e "İshak'ta nesil sana çağrılacak", İsmail'i bir ümmet yapacağım "çünkü o senin zürriyetindir" der.
Ertesi sabah erkenden İbrahim Hacer ve İsmail'i birlikte dışarı çıkardı. Ona ekmek ve su verdi ve onları gönderdi. İkisi, bir şişe su tükenene kadar Beerşeba'nın vahşi doğasında dolaştılar. Umutsuzca gözyaşlarına boğuldu. Tanrı çocuğun sesini duydu, Rab'bin meleği Hacer'e onun büyük bir ulus olacağını ve "kılıcı üzerinde yaşayacağını" doğruladı. Daha sonra ortaya çıkan su, hayatlarını kurtardı. Çocuk büyüdükçe Paran'ın vahşi doğasında yaşayan yetenekli bir okçu oldu. Sonunda annesi, memleketi Mısır'dan İsmail'e bir eş buldu.
İbrahim devri > İshak'ın kurban edilmesi

İshak'ın gençliğinde, İbrahim'e Tanrı tarafından oğlunu Moriah ülkesinde kurban etmesi emredilir. İbrahim söylenen dağa gelinceye kadar üç gün yol kat eder. O ve İshak tek başına dağa girerken hizmetçilere kalmalarını emreder. İshak odunu taşır ve babasına yakmalık sunu için hayvanın nerede olduğunu sorar. İbrahim soruya “Tanrı kendisine yakmalık sunu için bir kuzu sağlayacak.” yanıtını verir. İbrahim, oğlunu kurban etmek üzereyken, Rab'bin meleği tarafından durdurulur ve arkasında "boynuzları tarafından çalılığa yakalanmış bir koç" görür. Yer daha sonra Yehova Yire olarak adlandırıldı. İtaati karşılığında, soyundan ve refahtan bol bol başka vaatler aldı. Bu olaydan sonra İbrahim Beerşeba'ya gitti.
Kurban kesme ve erkek sünneti: Günümüz Yahudi ve Müslüman topluluklarında kurban ve erkek çocukların sünnet edilmesi geleneklerine kaynaklık eden anlatılar İbrahim ile bağlantılıdır.
Yahudi toplumunda Tanrı'ya erkek çocukların kurban olarak sunulduğu bilinmektedir. İbrahim'in rüyasında oğlunu kurban ettiğini görmesi de bu uygulamanın işareti sayılmaktadır. Zamanla insan kurbanı terk edilmiş, vücudun tamamını kurban etmek yerine onu simgeleyen bir parça (sünnet derisi) kesilmeye başlanmıştır. İbrahim'in oğlunu kurban etmek istemesi o toplumda böyle bir uygulamanın varlığına işaret eder.
Sami Ezzib İbrahim ile ilgili kurban anlatısının Yahudi din adamlarının bir kurgusu olduğunu, bununla İbranilerin Tanrı'ya erkek çocuklarını kurban verme geleneğinin kaldırılarak yerine hayvan kurbanının getirilmesinin amaçlandığını, ancak erkek çocukların kurban verme anlayışından tamamen kurtulamadığını, bunun yerine onların erkeklik organlarını kaplayan derinin kesilmesinin gelenek haline getirildiğini ifade eder. Ve şöyle der: "90 yaşını aşan büyük babanız bir gün sizi dağa götürüp Tanrı'nın rüyasında emrettiğini söyleyerek kesmeye kalksa, sonra da vazgeçip bir koç kesse, bir başka gün kendisinin cinsel organını kesse ne düşünürdünüz?
İbrahim devri > Sonraki yıllar

Ayrıca bakınız: İbrahim'in soyağacı
Sare ölür ve İbrahim onu, Hititli Efron'dan bitişik tarlayla birlikte satın aldığı El-Halil yakınlarındaki Atababalar Mağarası'na ("Makpela) gömer. Sara'nın ölümünden sonra İbrahim, Kantura adında bir cariye alır ve ondan Zimran, Joksan, Medan, Midyan, İşbak ve Şuah isimli oğulları doğar. Kitâb-ı Mukaddes'e göre, adının "birçok milletin babası" anlamına gelen "İbrahim" olarak değişmesini yansıtan İbrahim, Kutsal Kitap'ta adı geçen birçok ulusun da atası kabul edilir, bunların arasında İsrailliler, İsmaililer, Edomlular Amalekitler, Kenizliler, Midyanlılar ve Asurlular, ve yeğeni Lut aracılığıyla Moablılar ve Ammonlularla da akrabadır. İbrahim, oğlunun Rebeka ile evliliği ve torunları Yakup ile Esav'ın doğumunu görecek kadar yaşadı. 175 yaşında öldü ve oğulları İshak ve İsmail tarafından Makpela mağarasına gömüldü.
Anlatının tarihselliği ve kökenleri

Ana madde: Ahit ve tarih
Anlatının tarihselliği ve kökenleri > Tarihsellik

20. yüzyılın ortalarında, William F. Albright ve G. Ernest Wright gibi önde gelen arkeologlar ve Albrecht Alt ve John Bright gibi Kutsal Kitap bilginleri, "atalar çağı" olarak isimlendirdikleri MÖ 2. binlerde anlatılanların gerçek insanların inandırıcı hikâyeleri olduğuna inanıyorlardı. Ancak 1970'lerde İsrail'in geçmişi ve Kutsal Kitap metinlerine ilişkin yeni argümanlar bu görüşlere meydan okudu; bu argümanlar Thomas L. Thompson'ın The Historicity of the Patrikal Narratives (1974), ve John Van Seters'ın Abraham in History and Tradition'ında (1975) bulunabilir. Edebiyat bilgini Thompson, argümanını arkeoloji ve antik metinlere dayandırdı. Tezi, ataların MÖ 2. binyılda yaşadıklarına dair ikna edici kanıtların eksikliğine odaklandı ve bazı Kitâb-ı Mukaddes metinlerinin birinci binyıl koşullarını ve endişelerini nasıl yansıttığını belirtti. Van Seters, ataerkil hikayeleri inceledi ve isimlerinin, sosyal ortamlarının ve mesajlarının, bunların Demir Çağı yaratımları olduğunu güçlü bir şekilde önerdiğini savundu. Van Seter ve Thompson'ın çalışmaları, Kutsal Kitap biliminde ve arkeolojide bir Paradigma değişimiydi ve bu, bilginlerin giderek ataerkil anlatıları artık tarihsel olarak görmemesine yol açtı. Sonraki yıllarda bazı muhafazakar bilim adamları ataerkil anlatıları savunmaya çalıştılar, ancak bu, bilim adamları arasında kabul görmedi. 21. yüzyılın başlarında arkeologlar, İbrahim, İshak veya Yakup'u güvenilir tarihsel kişilikler yapacak herhangi bir bağlam kurma umudundan vazgeçtiler.
İnandırıcılık bağlamında; İbrahim anlatıları ile ilgili birçok eleştiriler yapılır. Bu eleştiriler onun gerçek bir tarihi kişilik olup olmadığı, nerede yaşadığı, anlatıların kaynakları ve inandırıcılıkları gibi konularla ilgilidir. Örneğin karısı Sara hikâyelerde 90 yaşında bir kralı tahrik edebilecek kadar güzel ve doğum yapabilecek yetenektedir. İbrahim, Sara'nın 127 yaşında ölümünden sonra evlenir ve 6 oğul sahibi olur.
Anlatının tarihselliği ve kökenleri > Anlatının kökenleri

İbrahim hikâyesi, diğer ata hikâyeleri gibi, büyük olasılıkla önemli bir sözlü tarih geçmişine sahipti ve adı görünüşe göre adı çok eskidir. (Hezekiel ve Yeşaya Kitabı'nda bahsedilmektedir) Yaratılış Kitabı'nda bulunan rivayet artık orijinal anlamını yansıtmıyor. (Yaratılış 17:5'te sunulan, muhtemelen "Baba yücedir" anlamına gelirken, "Halkın Babası", popüler bir etimolojidir). Bir aşamada sözlü gelenek, Tevrat'ın yazılı hikâyelerinin bir parçası haline gelir; bilim adamlarının çoğu, bu aşamanın, kabaca MÖ 520-320 Pers dönemine ait olduğuna inanıyor. Bunun hangi mekanizmalarla gerçekleştiği henüz bilinmiyor, fakat bunun için iki hipotez vardır. Pers İmparatorluk yetkilendirmesi olarak adlandırılan ilki, Sürgün sonrası topluluğun Tevrat'ı Pers İmparatorluk sistemi içinde işlev görecek yasal bir temel olarak tasarlamış olması, ikincisi, sürgün sonrası Yahudi topluluğuna kimlerin ait olacağını belirleme kriterlerini sağlamak ve çeşitli grupların, özellikle rahiplik ve meslekten olmayan "ihtiyarlar"ın güç yapılarını ve göreli konumlarını belirlemek için Tevrat'ın yazılmış olmasıdır.
Tevrat'ın tamamlanması ve Sürgün sonrası Yahudiliğin merkezine yükselmesi, eski metinleri birleştirmek kadar yenilerini yazmakla ilgiliydi - son Tevrat mevcut kültüre dayanıyordu. Sürgün sırasında (yani, MÖ 6. yüzyılın ilk yarısında) yazılan Hezekiel Kitabı'nda, Babil'de bir sürgün olan Hezekiel, Yahuda'da kalanların arazinin mülkiyetini nasıl talep ettiklerini anlatır. İbrahim'den mirasa dayalı; ama peygamber onlara Tevrat'a uymadıkları için hiçbir iddialarının geçerli olmadığını söyler. Benzer şekilde Yeşaya Kitabı Yahuda halkı ile Sürgün sonrası geri dönen Yahudiler ("gôlâ") arasındaki gerginliğe tanıklık ederek, Tanrı'nın İsrail'in babası olduğunu ve İsrail tarihinin İbrahim'le değil Mısır'dan Çıkış ile başladığını belirtir. Bu ve benzeri kanıtlardan (örneğin, Ezra-Nehemya) çıkarılacak sonuç; İbrahim hikâyesinin, sürgün sonrası geri dönenlerin aleyhine, topraklar üzerinde hak iddia eden Yahuda'nın yerli toprak sahiplerine karşı, sürgünlerin güçlerini desteklemeye hizmet eden bir figür olduğu yönündedir.
Sümerolog Muazzez İlmiye Çığ, İbrahim'le ilgili yazdığı kitabında, İbrahim'in yaşadığı dönemin M.Ö. 1900-1800 yıllarına tarihlendirilmek istendiğini, bu dönemde Arap ve İbrani diye bir kavmin olmadığını, İbrahim ile ilgili efsanelerle karışık en eski arkeolojik buluntuların kendisinin yaşadığı düşünülen devirden en az 1500 yıllık bir zaman dilimi sonrasında Ras Şamra'da bulunduğu ifadelerine yer vermektedir. Çığ, İbrahim'in karısını kız kardeşi olarak tanıtıp Firavun'a ve bir başka krala bırakması ve aynı hikâyenin oğlu İshak tarafından tekrarlandığı hikâyesinin de Sümerlilerden alınma olduğunu söylemektedir.
Dinî söylenceler

İbrahim'e üç büyük dünya inancı olan Yahudilik, Hristiyanlık ve İslam'da yüksek bir saygı pozisyonu verilir. Yahudilikte, Yahudi halkı ile Tanrı arasındaki özel ilişki olan antlaşmanın kurucu babasıdır. Yahudilerin Tanrı'nın seçilmiş insanları olduğu inancına yol açar. Hristiyanlıkta, Havari Pavlus, İbrahim'in Tanrı'ya olan inancının - Musa Kanunundan önce geldiğini - onu Yahudi ya da Yahudi olmayan tüm inananların prototipi yaptığını öğretti; ve İslam'da o, Âdem ile başlayan ve Muhammed'de doruğa ulaşan peygamberler zincirinin önemli bir halkası olarak görülür.
Dinî söylenceler > Yahudilikte

Yahudi geleneğinde İbrahim'e Avraham Avinu (אברהם אבינו), "babamız İbrahim" denir ve onun hem Yahudilerin biyolojik atası hem de ilk Yahudi olarak Yahudiliğin babası olduğunu belirtir. Hikâyesi haftalık Tevrat okuma bölümlerinde, ağırlıklı olarak peraşada okunur.
Hanan bar Rava, Abba Arikha adıyla İbrahim'in annesinin adının ʾĂmatlaʾy bat Karnebo olduğunu öğretti. Hiyya bar Abba ise gençliğinde Terah'ın put dükkanında çalıştığını öğretti.
Yahudilerin efsanelerinde, Tanrı cenneti ve yeri İbrahim'in erdemleri uğruna yaratır. Kutsal Kitap'taki tufandan sonra, dindarlar arasında Tanrı'yı asla terk etmeyeceğine ciddi bir şekilde yemin eden tek kişi de İbrahim'dir. "Tanrı'nın Yolları" hakkında bilgi edinmek için Nuh ve Sam'in evinde çalışır. Nuh ve Sam'den Kohenlik soyu ve makamı sonsuza dek Levi'ye ve onun soyuna geçer. İbrahim, babasının topraklarından ayrılmadan önce, Kildanilerin putlarını parçalamak gibi cesur bir eyleminin ardından, Nemrud'un ateşli fırınından mucizevi bir şekilde kurtulur. Kenan'da kaldığı süre boyunca, yolculara ve yabancılara konukseverlik gösterir ve onlara Tanrı bilgisini de nasıl öveceğini öğretir.
Yahudilikte Tanrı "İbrahim'in Tanrısı, İshak'ın Tanrısı ve Yakup'un Tanrısı" olarak adlandırıldığından, İshak ve Yakup ile birlikte, adı Tanrı ile birleşmiş olarak görünen kişidir. Otuz milletin babası olarak da anılmıştır.
İbrahim genellikle Yahudi mistisizmi üzerine mevcut en eski kitaplardan biri olan Sefer Yetsirah kitabının yazarı kabul edilir.
Avot'a göre İbrahim, Tanrı'nın emriyle on testten geçer. İshak'ın kurban edilmesi Kutsal Kitap'ta bir test olarak belirtilir; diğer dokuzu belirtilmemiştir, ancak daha sonra haham kaynakları çeşitli numaralar verir.
Dinî söylenceler > Hristiyanlıkta

| Abraham |
| --- | --- |
Abraham ve Melekler, Aert de Gelder, y. 1680–85 (Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam)
İlk Patrik
Kutsayanlar: Yahudilik Hristiyanlık İslam Dürzilik Bahailik
Yortu: 9 Ekim – Roma Katholik ve Lütercilik
Hristiyanlıkta İbrahim, Tanrı'nın kendisini açıklamayı seçtiği ve Tanrı'nın bir antlaşma başlattığı peygamber olarak saygı görür (Antlaşma Teolojisi). Pavlus, İsa'ya inanan herkesin "İbrahim'in zürriyetine dahil olduğunu ve İbrahim'e verilen vaadin mirasçıları" olduğunu ilan etti. Romalılar 4'te İbrahim, Tanrı'ya olan "sarsılmaz inancı" nedeniyle övülür ve bu, "Mesih'in kurtarıcı gücüne iman gösterenler" e kavramına bağlanır.
Tarih boyunca, Pavlus'u takip eden kilise liderleri, İbrahim'i tüm Hristiyanların manevi babası olarak vurguladılar. Augustinus, Hristiyanların, iman yoluyla İbrahim'in "çocukları (veya "tohumları") olduğunu, Ambrosius, "inançları aracılığıyla Hristiyanların İbrahim'e verilen vaatlere sahip olduklarını" belirtti. Martin Luther, Abraham'ı "bir iman adamının paradigması" olarak isimlendirdi.
Katolik Kilisesi, Ayin sırasında okunan Roma Kanonunun Ökaristiya duasında İbrahim'i "İmandaki babamız" olarak adlandırır. Aynı zamanda çeşitli mezheplerin azizlerinin takvimlerinde de anılmaktadır: 20 Ağustos'ta Maruni Kilisesi, 28 Ağustos'ta Kıptî Ortodoks Kilisesi ve Doğu Süryani Kilisesi ve 9 Ekim'de Roma Katolik Kilisesi ve Lutheran Kilisesi-Missouri Sinodu. Altın Efsane'nin İbrahim'le ilgili anlatımının 15. yüzyıldaki çevirisinin girişinde William Caxton, bu patriğin yaşamının Pazar günü Quinquagesima kilisesinde okunduğunu kaydetti.
Otelcilik endüstrisindekilerin koruyucu azizidir. Doğu Ortodoks Kilisesi, onu ayin takviminde iki bayram günü "Adil Ata İbrahim" olarak (22 Ekim'de) yeğeni "Doğru yoldaki Lut" ile birlikte anıyor. Diğeri, İsa'nın diğer atalarıyla birlikte anıldığı "Ataların Pazar Günü"nde. Anaphora'dan hemen önce Basileios'un Kutsal Litürji'sinde de İbrahim'den bahsedilir ve yeni evli bir çift için rahip tarafından yapılan dualarda Abraham ve Sara'ya başvurulur. Birçok İngilizce konuşulan Pazar Okulunda çocuklar tarafından söylenen popüler bir ilahi "Baba İbrahim" olarak bilinir ve patriğin Hristiyanların manevi atası olduğunu vurgular.
Bazı Hristiyan ilahiyatçılar, İbrahim'in yaşadığı bir theofanideki "üç ziyaretçiyi" Kutsal Teslis ile eşit tutarlar. (Ayrıca Mamre'deki Konstantin bazilikası ve sözde "Mamre Meşesi"ndeki kilise hakkındaki makalelere de bakınız).
Dinî söylenceler > İslam'da

Ana madde: İslam'da İbrahim
İbrahim İslam'a göre Tanrı'nın bir peygamberi ve elçisi ve İsmaili Arapların ve İsraillilerin atasıdır. İbrahim, Yahudilik, Hıristiyanlık ve İslam'da inancın bir örneği olarak önemli bir rol oynar. Müslüman inancına göre İbrahim, hayatı boyunca Allah'ın kendisine verdiği bütün emirleri ve imtihanları yerine getirmiştir. Tanrı'ya olan sarsılmaz inancının bir sonucu olarak, İbrahim'e Tanrı tarafından tüm dünya milletlerine bir lider olma vaadi verilmişti. Kur'an, İbrahim'i bir model, bir örnek, itaatkar ve putperest olmayan biri olarak yüceltir. Bu anlamda, İbrahim "birbirlerinden biçim farklılıklarıyla ayrılan dinlere bölünmeden önce İlahi Gerçekliğe evrensel teslimiyet içinde olan ilk ilkeli insanı" temsil eden biri olarak tanımlanmıştır. Müslümanlar, Mekke'deki Kâbe'nin İbrahim ve oğlu İsmail tarafından yeryüzündeki ilk ibadethane olarak inşa edildiğine inanırlar. İslam'da Kurban Bayramı, İbrahim'in Allah'ın emriyle oğlunu kurban etmeye razı olmasını ve Kâbe'ye yapılan Hac ibadetinin sonunu anmak amacıyla kutlanmaktadır.
Müslümanlar İbrahim'in kendi zamanında salihlerin önderi olduğuna ve Adnanî Arapların ve İsrailoğullarının ondan geldiğine inanırlar. İbrahim, İslam inancına göre o dönemde dünyayı putperestlikten temizlemeye vesile olmuştur. İbrahim tarafından hem Arap Yarımadası'nda hem de Kenan'da putperestlik temizlenmiştir. Hem ibadethaneleri fiziksel olarak kutsamasının yanı sıra, hem de her iki mekanı da ruhsal olarak arındırmıştır. Ayrıca İbrahim ve İsmail, bugün hala Müslümanlar tarafından takip edilen hac ritüellerini veya Hac'ı tesis etmişlerdir. Müslümanlar, İbrahim'in ayrıca Allah'tan, hem İsmail hem de İshak soyundan gelenleri kutsamasını ve tüm soyunu Allah'ın koruması altında tutmasını istediğini ileri sürmektedirler.
Dinî söylenceler > Dürzilik'te

Dürziler, İbrahim'i, Âdem ve Nuh'tan sonra, tektanrıcılığın, geniş kitlelere yönelik temel öğretilerini aktarmaya yardım eden üçüncü sözcü görürler. O da Dürzi inancına göre tarihin farklı dönemlerinde ortaya çıkan yedi peygamberden biridir.
Dinî söylenceler > Sâbiîlik (Mandeizm)

Sâbiîlik'de Abraham'dan Yahudi halkının patriği olarak Sağ Ginza Kitap 18'de bahsedilir. Sâbiîler, İbrahim'in aslen bir Sâbiî rahibi olduğunu düşünürler, ancak bedensel sakatlama olarak gördükleri ve bu nedenle yasak olduğunu düşündükleri sünnet konusunda İbrahim ve Yahudilerle farklılık gösterirler.
Dinî söylenceler > Bahâîlik

Bahâîlik İbrahim'i Tanrı'nın bir mazharı ve tek tanrılı dinin kurucusu olarak görür. Abdülbaha, İbrahim'in Mezopotamya'da doğduğunu[128] belirtir ve Bahaullah, İbrahim'in "Ürdün'ü geçtiğinde" konuştuğu dilin İbranice ('Ibrání) olduğunu, dolayısıyla "geçiş dilinin" bu olduğunu belirtir.  Abdülbaha'ya göre İbrahim, Allah'ın birliğinden habersiz bir ailede doğmuştu. İbrahim kendi halkına ve hükûmetine, hatta kendi akrabalarına karşı geldi, onların tüm tanrılarını reddetti ve tek başına, güçlü bir ümmete karşı koydu. Bu insanlar tek bir Tanrı'ya değil ama ama mucizeler atfettikleri birçok tanrıya inanıyorlardı ve bu yüzden hepsi İbrahim'e karşı ayaklandılar. Yeğeni Lut ve "önemsiz bir veya iki başka birey" dışında kimse onu desteklemedi. Sonunda düşmanlarının muhalefetinin yoğunluğu onu, tamamen haksızlığa uğramış bir şekilde, memleketini terk etmeye zorladı. İbrahim daha sonra "bu bölgelere", yani Kutsal Topraklar'a geldi. Bahaullah'a göre, "Tanrı'nın Sesi" İbrahim'e, Tanrı'ya olan inancındaki kararlılığı ve kendisinden başka her şeyden uzaklığı insanlara gösterilsin diye İsmail'i kurban olarak sunmasını emretti. Dahası, Tanrı'nın amacı onu dünyadaki tüm insanların günahları ve kötülükleri için bir fidye olarak kurban etmekti.
Baháí metinlerinde, İslami metinlerde olduğu gibi, İbrahim sık sık "Tanrı'nın Dostu" olarak anılır. Abdülbaha, İbrahim'i tevhidin kurucusu olarak tanımlamıştır.
Abdülbaha ayrıca "çeşitli din sistemlerinin kaynakları veya kurucuları olan kutsal tezahürlerin" amaç ve öğretide birleşmiş ve aynı fikirde olduklarını ve İbrahim, Musa, Zerdüşt, Buda, İsa, Muhammed, Bab ve Bahaullah'ın "ruh ve gerçeklikte" bir olduğunu ileri sürmüştür.
Resim ve heykel

İbrahim'in hayatını anlatan resimler genellikle sadece birkaç olaya odaklanır: İshak'ın kurban edilmesi, Melçizedek ile tanışma, üç meleğin ağırlanması, çölde Hacer ve birkaç başkası.
Ayrıca, İncil Çalışmaları profesörü Martin O'Kane şunu yazıyor: Lazarus'un "İbrahim'in koynunda" dinlenmesi benzetmesi, Luka İncili'nde anlatıldığı gibi, Hristiyan eserlerinde ikonik bir imge haline geldi. O'Kane'e göre sanatçılar, Lazarus'un cennetteki bir ziyafette İbrahim'in yanında oturduğu yaygın edebi tasvirden uzaklaşmayı ve bunun yerine "en saygı duyulan patrik olan İbrahim'in kucağında çıplak ve savunmasız bir çocuğu tuttuğu" şeklindeki "biraz uyumsuz düşünceye" odaklanmayı tercih ettiler. İbrahim'in hayatından ilham alan birçok sanatçı vardır; bunlar arasında Albrecht Dürer (1471–1528), Caravaggio (1573–1610), Donatello, Raphael, Philip van Dyck (Hollandalı ressam, 1680–1753) ve Claude Lorrain (Fransız ressam, 1600–1682) sayılabilir. Rembrandt (Hollandalı, 1606–1669) İbrahim hakkında en az yedi eser yarattı, Peter Paul Rubens (1577–1640) birkaç eser yarattı, Marc Chagall İbrahim hakkında en az beş eser yarattı, Gustave Doré (Fransız illüstratör, 1832–1883) altı eser yarattı ve James Tissot (Fransız ressam ve illüstratör, 1836–1902) bu konu hakkında yirmiden fazla eser yarattı.
Junius Bassus Lahdi, İbrahim'in İshak'ı kurban etmek üzere olduğu bir dizi İncil hikayesini tasvir ediyor. Bu heykel sahneleri Junius Bassus'un cenaze töreninde kullanılan mermer bir Erken Hristiyan lahitinin dışında yer almaktadır. 359'da öldü. Bu lahit "muhtemelen erken Hristiyan kabartma heykellerinin en ünlü parçası" olarak tanımlanmıştır. Lahit başlangıçta Eski Aziz Petrus Bazilikası'nın altına veya içine yerleştirilmişti, 1597'de yeniden keşfedildi ve şu anda Vatikan'daki Museo Storico del Tesoro della Basilica di San Pietro'daki (Aziz Petrus Bazilikası Müzesi) modern bazilikanın altındadır. Taban yaklaşık 4 ft × 8 ft × 4 ft (1,2 m × 2,4 m × 1,2 m) boyutlarındadır. Tasvir edilen Eski Ahit sahneleri, erken bir tipoloji biçiminde, Yeni Ahit'te Mesih'in kurban edilmesinin öncüleri olarak seçilmiştir. Ortadakinin hemen sağında aslan ininde Daniel ve solda İshak'ı kurban etmek üzere olan İbrahim vardır.
George Segal, 1987 tarihli Abraham's Farewell to Ishmael adlı eserinde canlı modeller üzerine sıvanmış gazlı bez şeritleri kalıplayarak figüratif heykeller yarattı. İnsan durumu onun endişelerinin merkezindeydi ve Segal imgelerinin kaynağı olarak Eski Ahit'i kullandı. Bu heykel, Sare'nin Hacer ve İsmail'i kovmasını talep ettiğinde İbrahim'in karşılaştığı ikilemi tasvir ediyor. Heykelde, babanın şefkati, Sare'nin öfkesi ve Hacer'ın boyun eğmiş kabulü çeşitli insan duygularını tasvir ediyor. Heykel, sanatçının 2000 yılındaki ölümünden sonra Miami Sanat Müzesi'ne bağışlanmıştır.
Konuyla ilgili yayınlar

Hermetizm, İbrahim, brahma, zerdüştlük, Ur13 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb165820767 (data)  GND: 118500201  ISNI: 0000 0000 9650 0173  LCCN: n79065663  NKC: jn20010525296  NLA: 35925193  NLI: 987007311154905171  SELIBR: 292616  Trove: 1148287  VIAF: 89660956   WorldCat (LCCN): n79-065663 
İbrahim'in Ur'dan Kenan'a Yolculuğu, József Molnár, 1850 (Macaristan Ulusal Galerisi, Budapeşte)
Yehud Medinata'nın Pers bölgesinden bir drahmi, Yehova'yı kanatlı ve tekerlekli bir taht üzerinde resmediyor.
İbrahim'in Sare'ye Öğüdü, James Tissot'un suluboyası, y. 1900 (Yahudi Müzesi, New York)
İbrahim ve Lut ayrılıyor. Gen: 13.7 &. c, Wenceslaus Hollar tarafından gravür, 17. yüzyıl (Thomas Fisher Nadir Kitap Kütüphanesi, Toronto)
İbrahim ve Melçizedek'in Buluşması, yağlı boya tablo Yaşlı Dieric Bouts, c. 1464–1467
Rab'bin İbrahim'i yıldızları sayması için yönlendirdiği görüm, Julius Schnorr von Carolsfeld tarafından 1860 tarihli bir Kutsal Kitap'tan Resimler baskısından gravür
İbrahim, Sare ve Hacer, 1897'den kalma Kutsal Kitap illüstrasyonu
İbrahim ve Üç Melek, suluboya, James Tissot, y. 1896–1902
İbrahim, Sodom'u Alevlerde Görüyor, suluboya, James Tissot, y. 1896–1902
İbrahim'in Kervanı, James Tissot, suluboya, 1903'ten önce (Yahudi Müzesi, New York)
Hacer ve İsmail'in gönderilmesi, Adriaen van der Werff, y. 1699 (Rhode Island Tasarım Okulu Müzesi, Rhode Island)
Melek İshak'ın Sunulmasını Engelliyor, Rembrandt, 1635 (Ermitaj Müzesi, Sankt-Peterburg)
İbrahim'in Beerşeba'daki kuyusu, İsrail
İbrahim'in Kapısı, Tel Dan, İsrail
1410–11 yılları arasında Şiraz'da basılmış minyatür (Gülbenkyan koleksiyonu, Lizbon)
Geç Roma dönemine ait İshak'ın kurban edilmesi'nin 16. yüzyıl alçı kalıbı. Tanrı'nın eli başlangıçta İbrahim'in bıçağını tutmak için aşağı inmişti (ikisi de artık kayıp).
Two Distant Strangers

| --- | --- |

Yönetmen: Travon Free   Martin Desmond Roe
Yapımcı: Van Lathan   Lawrence Bender   Jesse Williams
Senarist: Travon Free
Oyuncular: Joey Badass   Andrew Howard
Müzik: James Poyser
Görüntü yönetmeni: Jessica Young
Kurgu: Alex Odesmith
Yapım şirketi: Dirty Robber   NowThis   Six Feet Over
Dağıtıcı: Netflix
Türü: Bilimkurgu, dram
Çıkış tarih(ler)i: 20 Kasım 2020
Süre: 32 dakika
Ülke: ABD
Dil: İngilizce
Two Distant Strangers 2020 Amerikan yapımı kısa filmdir. Travon Free ve Martin Desmond Roe'nun yönettiği yapım Amerika Birleşik Devletleri'nde polisler tarafından öldürülen siyahileri konu almaktadır. Film 93. Akademi Ödülleri'nde En İyi Kısa Film dalında birinci olmuştur.
Rahmiye, Kartepe

| Rahmiye |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Kocaeli
Koordinatlar: 40°42′47″N 30°00′58″E﻿ / ﻿40.713°K 30.016°D﻿ / 40.713; 30.016
Ülke:  Türkiye
İl: Kocaeli
İlçe: Kartepe
Coğrafi bölge: Marmara Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2023): 4.667
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 262
İl plaka kodu: 41
Posta kodu: 41000
Rahmiye, eski ismi Kara Çalı, Kocaeli ilinin Kartepe ilçesine bağlı bir mahalledir.