Akakios
Kalkedon ihtilafı > Henotikon Fermanı ve Akakios bölünmesi

Ana maddeler: Henotikon ve Akakios bölünmesi
Kısa bir süre sonra Akakios, Doğu'nun tamamı üzerinde yargı yetkisi talep etme yolu olarak, hem bir inanç hem de bir birleşme aracı olan bir belge veya maddeler dizisi hazırladı. Teologlar arasında Henotikon olarak bilinen bu belge, başlangıçta Mısır'daki muhalif gruplara yönelikti ve itidal ve uzlaşma temelinde yeniden birleşme çağrısıydı.
482 tarihli Henotikon fermanı, İznik-Konstantinopolis İnancını (yani Konstantinopolis'te tamamlanan İznik İnancı'nı) ortak, kesin ve birleşik inanç sembolü veya ifadesi olarak teyit etmiştir. Diğer tüm semboller veya mathematalar reddedilmiş; Eutyches ve Nestorius açıkça lanetlenmiş, İskenderiyeli Kiril'in Oniki Bölümü ise kabul edilmiştir. Kalkedon öğretileri reddedilmedi, aksine basitçe görmezden gelindi; İsa Mesih "Tanrı'nın biricik Oğlu ... bir ve iki değil" olarak tanımlandı ve ikili doğaya dair açık bir atıf yapılmadı.
İskenderiye patriği III. Petrus, Henotikon'u kabul ederek görevinin onaylanmasını sağladı. John Talaia bunu kabul etmeyi reddetti ve Roma'ya çekildi; burada Papa Simplicius'un, sapkınlığın başka yerlerde ve İskenderiye'de yayılmasını kontrol altına alması için Akakios'a yazdığı mektuplarla büyük bir coşkuyla desteklendi. Mektuplar boşunaydı ve Simplicius kısa bir süre sonra öldü.
Halefi III. Felix, Talaia'nın davasını hararetle savundu ve iki piskopos Vitalis ve Misenus'u Konstantinopolis'e göndererek Zeno ve Akakios'a mektuplar gönderdi ve Akakios'un Talaia tarafından kendisine yöneltilen suçlamalara cevap vermek üzere Roma'ya dönmesini talep etti (Felix, Epp. 1, 2). Görev tamamen başarısızlıkla sonuçlandı. Vitalis ve Misenus, Akakios ve III. Peter'in temsilcileriyle halka açık iletişim kurmaya (yani Kutsal Komünyon almaya) ikna edildi. Utanç içinde 484 yılında İtalya'ya geri döndüler.
Roma'ya vardıklarında bir sinod toplandı ve onların eylemlerini şiddetle kınadı. Daha sonra görevden alındılar ve aforoz edildiler. Ayrıca, III. Petrus'a karşı yeni bir aforoz çıkarıldı ve Akakios, III. Pierre ile ilişkisi, yargı yetkisinin sınırlarını aşması ve Roma'da Talaia'nın suçlamalarına cevap vermeyi reddetmesi nedeniyle geri dönülmez bir şekilde aforoz edildi; ancak kendisine karşı doğrudan bir sapkın görüş kanıtlanmadı veya ileri sürülmedi. Akakios, Papa Felix tarafından Kutsal Ruh'a ve havarisel otoriteye karşı bir günah işlediği için kınandı (Habe ergo cum his ... porsiyonem S. Spiritus judicio et apostolica auctoritate Damnatus). Daha sonra sürekli olarak aforoz edildi (nunquamque anathematis vinculis exuendus).
Felix, hükmü Akakios'a gönderdi ve aynı zamanda Zeno'ya ve Konstantinopolis Kilisesi'ne, herkesin görevden alınan Patrik'ten ayrılmasını ve aforoz edilme tehlikesiyle karşı karşıya kalmasını emretti. Bu arada, Tutus adında ek bir elçi, çift aforoz kararını bizzat Akakios'a iletmek üzere görevlendirildi. Akakios, Tutus'un sunduğu belgeleri kabul etmeyi reddetti ve kendisini mahkum eden Roma makamı ve Sinod'un otoritesine meydan okuduğunu, diptiklerden Papa Felix'in adını silerek gösterdi. Felix'in tehditlerine rağmen, Doğu Hristiyanlarının çoğunluğu Akakios ile iletişimde kalmaya devam ettiği için pratikte pek fazla sonuç elde edilemedi.
Talaia, Nola Piskoposu olmayı kabul ederek yenilgiyi fiilen kabul etti; bu arada Zeno ve Akakios, Henotikon'un Doğu genelinde yaygın bir şekilde benimsenmesini aktif olarak sürdürdüler. Bazı (muhtemelen taraflı) kaynaklar, Akakios'un Zeno ile birlikte, Henotikon'un genel kabul görmesini sağlamak amacıyla, esas olarak eski muhalifleri olan rahiplere yönelik acımasız bir şiddet ve zulüm politikası başlattığını söyler. Papa adına yapılan Akakios kınaması, Kalkedon Konsili adına tekrarlandı ve bölünme 485 yılında tamamlandı. Akakios, 489'daki ölümüne kadar bu cezayı görmezden geldi, bunu 490'da Mongus ve 491'de Zeno izledi.
Halefi Konstantinopolisli Fravitta, çok kısa süren patrikliği sırasında Felix ile müzakerelere girişti, ancak sonuç alamadı.Akakios'un politikası artık uygulanamadığında başarısızlığa uğradı. Kısa yıllar içinde bütün çabaları boşa çıktı. Henotikon Doğu'da birliği yeniden sağlamada başarısız oldu ve 519'da Bizans imparatoru I. Justinus, Papa Hormisdas'a başvurdu ve Akakios'un kınanması Konstantinopolis Kilisesi tarafından tanındı.