stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Tone Danielsen
Seçme filmografi

Belønningen (1980) rolü: Unni
Blackout (1986)
Reprise (2006) rolü: İnger
Troubled Water (2008) rolü: Liss
Upperdog (2009)
Frikjent (Acquitted) (TV dizisi, 2015-2016) rolü: Sigrid Kvamme
22 July (2018) rolü: Yargıç Wenche Elizabeth Arntzen
Ingmar Bergman

| Ingmar Bergman |
| --- | --- |
Ingmar Bergman (1966)
Doğum: Ernst Ingmar Bergman 14 Temmuz 1918(1918-07-14) Uppsala, İsveç
Ölüm: 30 Temmuz 2007 (89 yaşında) Fårö, İsveç
Vatandaşlık:  İsveç
Meslek: Yönetmen, Yapımcı, Senarist
Etkin yıllar: 1944–2005
Evlilik: Else Fisher (e. 1943; b. 1945) Ellen Lundström (e. 1945; b. 1950) Gun Grut (e. 1951; b. 1959) Käbi Laretei (e. 1959; b. 1969) Ingrid von Rosen (e. 1971; ö. 1995)
Çocuk(lar): Linn Ullmann Eva Bergman Mats Bergman Anna Bergman Daniel Bergman
Etkilendikleri: August Strindberg Victor Sjöström Akira Kurosawa Federico Fellini Marcel Carné
Ödüller: En İyi Yabancı Film Oscarı   En İyi Yabancı Film Altın Küresi  Cannes - Jüri Ödülü  Cannes - En İyi Yönetmen   Berlin - Altın Ayı
İmza

Ernst Ingmar Bergman (d. 14 Temmuz 1918, Uppsala - ö. 30 Temmuz 2007, Fårö), İsveçli oyun yazarı ve film yönetmeni.
Bir Protestan papazının oğlu olarak 1918'de İsveç Uppsala'da doğmuştur. 30 Temmuz 2007'de sabahın erken saatlerinde İsveç'te Fårö adasındaki evinde 89 yaşında ölmüştür. Bergman 2005 yılında Time dergisi tarafından dünyanın yaşayan en büyük yönetmeni olarak nitelendirilmiştir. Ingmar Bergman'ın en bilinen filmleri arasında Yedinci Mühür (1957), Yaban Çilekleri (1957), Aynanın İçinden (1961), Kış Işığı (1963), Sessizlik (1963), Persona (1966), Çığlıklar ve Fısıltılar (1972), Bir Evlilikten Manzaralar (1973), Güz Sonatı (1978) ve Fanny ve Alexander (1982) yer alır. 9 defa en iyi yönetmen Oscar'ına aday gösterilen Bergman'ın eserleri 1960, 1961 ve 1983 yıllarında Yabancı Dilde En İyi Film Akademi Ödülü'nün sahibi oldu.
Bergman 2003 yılında emekli oldu. 30 Temmuz 2007'de birçok filminin de çekimlerini yaptığı Fårö adasındaki evinde 89 yaşında öldü.
Filmlerinin değişmez ana oyuncuları Liv Ullmann, Max von Sydow, Gunnar Björnstrand, Bibi Andersson, Ingrid Thulin, Hariet Andersson, Erland Josephson, Anders Ek'dir.
İlk yılları

Bir Protestan rahibin çocuğu olarak Uppsala, İsveç'te dünyaya gelen Ernst Ingmar Bergman öğrenimine Stockholm'de başladı. Sert bir disiplinin egemen olduğu evinde kızkardeşiyle beraber eğlenmek için sahip oldukları tek oyuncak olan kuklayı oynatarak sanat eğilimi geliştirdikten sonra Stockholm Üniversitesi'nde edebiyat ve sanat tarihi okudu. Öğrenciliği sırasında üniversite tiyatrosunda çalışmaya başlayan Bergman, mezun olduktan sonra 1940'te Stockholm Kraliyet Tiyatrosu'nda yardımcı yönetmen oldu. Bu görevden sonra Helsinki'deki Helsingborg Belediye Tiyatrosu yöneticiliğini üstlenerek Hamlet'i sahneye koydu. Yönetmenlik yaptığı zaman yazdığı senaryo denemesi Kasper'in Ölümü (Kaspers Död) ilgi görmesi üzerine Svensk Filmindustri'de yardımcısı senarist olarak çalışmaya başladı.
Bergman'ın İsveç'i Terk Etmesi

30 Ocak 1976'da Stockholm'deki Kraliyet Dramatik Tiyatroda August Strindberg'in Ölüm Dansı'nı prova ederken iki sivil polis tarafından tutuklandı ve gelir vergisi kaçırmakla suçlandı. Olayın Bergman üzerindeki etkisi yıkıcıydı. Yaşadığı travma sonucu sinir krizi geçirdi ve derin bir depresyon geçirip hastaneye kaldırıldı.
Soruşturma, Bergman'ın İsveç şirketi Cinematograf ile esas olarak yabancı oyunculara maaş ödemek için kullanılan İsviçre yan kuruluşu Persona arasında 1970 yılında 500.000 İsveç kronu (SEK) bir işlem üzerine odaklandı. Bergman, İsveç Merkez Bankası tarafından bilgilendirildikten sonra 1974 yılında Persona'yı feshetti ve daha sonra bu şirketten aldığı geliri beyan etti. 23 Mart 1976'da, özel savcı Anders Nordenadler, iddia edilen suçun hukuki dayanağı olmadığını söyledi. Nordenadler suçlamanın "başkasına ait olduğunu düşünerek kendi arabasını çalan bir kişiye karşı suç duyurusunda bulunmak" olduğunu söyleyerek, Bergman aleyhindeki suçlamaları düşürdü. İsveç İç Gelir İdaresi Başkanı Genel Müdürü Gösta Ekman, soruşturmanın önemli hukuki materyaller ile ilgilendiğini ve Bergman'a diğer herhangi bir şüpheli gibi muamele edildiğini söyleyerek başarısız soruşturmayı savundu. Ekman soruşturmanın Bergman'ın hiçbir yanlış yapmadığını gösterdiği için Bergman'ın artık "daha güçlü" bir kişi olduğunu umduğunu belirterek Bergman'ın İsveç'i terk etmesinden duyduğu üzüntüyü dile getirdi.
Suçlamalar düşse de Bergman bir daha asla yönetmenliğe dönmeyeceğinden korkarak teselliyi kaybetti. İsveç başbakanı Olof Palme ve ülkenin diğer tanınmış isimlerin ve film endüstrisinin liderlerinin ricalarına rağmen Bergman bir daha asla İsveç'te çalışmayacağını söyledi. Bergman Fårö adasındaki stüdyosunu kapattı ve önceden duyurmuş olduğu iki film projesini askıya alıp Almanya'nın Münih kentinde kendi kendine sürgüne gitti. İsveç Film Enstitüsü müdürü Harry Schein, Bergman'ın ülkeyi terk etmesinin ülkeye getirdiği hasarı on milyon SEK ve yüzlerce kayıp iş olarak hesapladı.
Filmografi > 1. Dönem

II. Dünya Savaşı sonrasında İsveç'te yükselen bir intihar oranı ve dinsel geleneklere bağlılığın sarsılması söz konusudur. Bergman'ın ilk dönem filmleri de bu umutsuzluktan etkilenir. Filmlerin adları bile bunu kanıtlamaktadır.
Genel olarak kişiler varoluş sıkıntılarına gömülmekte, umutsuz bir yalnızlığın içinde debelenmekte ve kimi zaman da intihar girişimlerinde bulunmaktadırlar. Bu karanlık eğilimin doruk noktası, Zindan adlı filmdir.
1946 - Kris (Bunalım): Melodramatik bir tiyatro oyununun gerçekçi uyarlaması.
1946 - Det regnar pa var Körlek (Aşkımızın Üstüne Yağmur Yağıyordu)
1947 - Skeep till Indialand (Hindistan’a Giden Gemi ya da Kaybolan Kızlar Limanı) 
1947 - Musik I mörker (Cehennemi Karanlıkta Müzik)
1948 - Hamnstad (Liman Kenti) 
1949 - Fangelse (Zindan)
1949 - Törst (Susuzluk)
Filmografi > 2. Dönem

Bu dönem, bu marazi eğilimden kopuşu ifade eder. Birbirini izleyen yenileme ve zenginleştirmelerden oluşan bir dönem başlar. Aşk, sevgi, ayrılık genel temalardır. Kadınlara yönelik eğilim bu dönem filmlerinde ağır basar. Kadınlara açıkça ayrıcalık tanınır; iyi roller verilir, galip gelmeleri sağlanır. Erkekler ise küçümsenir, alaya alınır, aşağılanır.
1950 - Till gladje (Neşeye Doğru)
1950 - Sant hander inte hër (Burada Yapılmayan Türden Bir Şey) 1951 - Sommarlek (Yaz Oyunları)
1952 - Kvinners väntan (Kadınların Bekleyişi) 
1953 - Sommaren med Monika (Monika ya da Monika’yla Bir Yaz)
1953 - Gycklarnas afton (Gezgincilerin Gecesi): Bergman'ın deyişiyle bir ‘kurtuluş’ olan bu film, iç kapayıcılığı ile dönemin diğer filmlerinden ayrılır.
1954 - En Lektion I Kärlet (Bir Aşk Dersi)
1955 - Kvinnodröm (Kadın Düşleri) 1955 - Sommarnattes Leende (Bir Yaz Gecesi Gülümsemeleri)
Filmografi > 3. Dönem

İlk planlarından itibaren kameranın objektifinin gökyüzüne doğru çevrildiği Yedinci Mühür ile birlikte Bergman'ın Dikey Sineması başlar. (Bu kavram, metafizik simgelerden çok günlük gerçeklere ilgi duyan İsveçli genç sinemacıların Bergman'ın sinemasını küçümsemek için taktıkları addır. Lefevre, bu adı kullanarak bir dönemi adlandırıyor). Yaban Çilekleri’nden itibaren bu metafizik soruşturma varoluşsal bir hal alır ve dönemin daha sonraki filmlerinde giderek metafizik niteliğinden bütünüyle uzaklaşır. Son filmi iyiden iyiye ‘eğlendirici’ bir tarza saplanır.
1957 - Det Sjunde inseglet (Yedinci Mühür)
1957 - Smultronstället (Yaban Çilekleri) Yaşlı bir profesörün yaşamının son günleri Proustvari geri dönüşlerle anlatılır. Yaşlı profesör, hayata son kez, kederlenmeden bakmaktadır sanki.Yaşama iyinin ve kötünün ötesinde, büyük bir sadelikle bakan yaşlı adam ölürken dingindir ve çocukluğunun tatlı gülümsemelerini yaşamaktadır. 
1958 - Nära livet (Yaşamın Eşiğinde)
1958 - Ansiktet (Yüz)
1960 - Jungfrukällen (Genç Kız Pınarı)
1960 - Djävulens Öga (Şeytanın Gözü): İkinci sınıf, eğlendirici bir film.
Filmografi > 4. Dönem

Bu dönem, Tanrının Sessizliği üçlüsünden ibarettir. Ayrıca bu filmlerde yönetmen, tanrı sorununa son bir kez döner. Hatta Kış Işığı filminde, tanrının ölümünü ilan eder.
1961 - Säsom i en spegel (Aynadaki Gibi)
1963 - Nattvärdsgâterna (Kış Işığı) Bergman bu filmde adeta Dostoyevski'nin "Tanrı yoksa onu icat etmek gerekir" sözünün sinemasal anlatımını gerçekleştirmeye çalışır. Dostoyevski'nin birçok romanındaki sorunsal olan tanrının ölümünün doğurduğu ağır ahlaki sorunlar, bir rahibin yaşamında trajediye dönüşür. Eğer bir rahip bile inançsız hale gelmişse sıradan insan ne yapacaktır?
1963 - Tystnaden (Sessizlik)
Filmografi > Dinlenme: Ara Dönem

1964 - För att inte tala om alla dessa kvinnor (Bütün O Kadınlar ya da Bütün O Kadınlardan Söz Etmeden): İkinci sınıf, eğlendirici bir film. İlk ‘renkli’ kaba güldürüsü.
1967 - Daniel (Daniel): Oğlu Daniel için yaptığı, bir ‘ilan-ı aşk’ niteliğinde, başka bir özellik taşımayan 'ara dönem' filmi.
Filmografi > 5. Dönem

Yakın planların hayranlık verici biçimde kullanıldığı yeni bir üçleme ortaya çıkar. Bu filmlerle birlikte Bergman'ın ‘parçalama tekniklerini’ daha fazla kullandığı görülür. Persona'da seyirciye projeksiyon aletinin varlığı anımsatılır. Filmin başlangıcı, küçülen sayıların sıra ile ‘BAŞLA’ kelimesini izleyişini gösterir. Projektörün gürültüsü ses bandının müziğini bastırırken, kamera, cihazın kimi bölümlerinin ayrıntılarını verir. Filmin can alıcı yerinde Bergman filmin kaydığı ve koptuğu izlenimini yaratır. Aynı işlem filmin sonunda da tekrarlanır ve SON yazısı belirmez. Kurtların Saati filminde, filmin adı hiç beklenmedik bir anda görüntüye geliverir. Ayin’de film dokuz parçaya ayrılmıştır. Bir Tutku’nun oyuncuları, görüşme sorularına cevap vermek ve yorumladıkları kişiler hakkındaki kişisel görüşlerini belirtmek üzere oyunun akışını anında keserler. Çığlıklar ve Fısıltılar’da ve Fanny ve Alexander’da usdışının sınırlarına girilir; seyirci rahatsız edilir. Güz Sonatı’nın papazı seyircilere dolaysız yoldan seslenir. Kuklaların Yaşamından’ın dosyasının aynı sayıdaki bölüme denk düşen piyesleri, hiçbir kronoloji kaygısı olmaksızın sunulur. Öte yandan son filmlerinde Bergman, ‘bilinçsiz güdülenmelere bağlı sorunlara’ giderek daha fazla eğilecektir.
1966 - Persona (Persona)
1968 - Vargtimmen (Kurtların Saati)
1968 - Skammen (Utanç) Savaşın sonucu sadece ölen sayısız insanla sınırlı değildir. Kalanlar da yaşadıkları ağır deneyimlerin sonucu olarak bir tür yaşayan ölüye dönüşürler. Tanık olmak, tanık olarak yaşamını sürdürmeye çalışmak. Bu, aynı zamanda "bilmemek" üzerine bir film. Savaş sırasında bir radyosu bile olmayan, dolayısıyla da savaşın seyriyle ilgili pek bilgisi olmayan Eva ile Jan'ın bir şişe şarap bulduklarında yaşadıkları büyük keyif, savaşla ilgili bilgileri arttıkça ve savaş artık iyicene yaşamlarına girdikçe büyük bir utançla da karşıkarşıya kalmaya başlayacaklardır.
Ödülleri

| Ingmar Bergman'ın Filmleri |
| --- | --- | --- | --- |
| Yıl | Kategori | Aday Gösterilen Film | Sonuç |

| 1959 | En İyi Özgün Senaryo | Yaban Çilekleri | Aday gösterildi |
| 1960 | En İyi Yabancı Film Oscarı | Genç Bakire Pınarı | Kazandı |

| 1961 | En İyi Yabancı Film Oscarı | Aynanın İçinden | Kazandı |
| 1962 | En İyi Özgün Senaryo | Aynanın İçinden | Aday gösterildi |
| 1973 | En İyi Film | Çığlıklar ve Fısıltılar | Aday gösterildi |
| 1973 | En İyi Yönetmen | Çığlıklar ve Fısıltılar | Aday gösterildi |
| 1973 | En İyi Özgün Senaryo | Çığlıklar ve Fısıltılar | Aday gösterildi |
| 1976 | En İyi Yönetmen | Yüzyüze | Aday gösterildi |
| 1978 | En İyi Özgün Senaryo | Güz Sonatı | Aday gösterildi |
| 1983 | En İyi Yabancı Film Oscarı | Fanny ve Alexander | Kazandı |
| 1983 | En İyi Yönetmen | Fanny ve Alexander | Aday gösterildi |
| 1983 | En İyi Özgün Senaryo | Fanny ve Alexander | Aday gösterildi |

Norveçli Liv Ullmann Ingman'ın 10 filminde başrollük yaptı.
Ingmar'ın filmlerinde başrollük yapmış olan Gunnar Björnstrand
Ingmar ve Ingrid Thulin Törst filmi setinde
Nükleer terörizm

Simüle edilmiş bir nükleer terör saldırısı tatbikatı sırasında NBC kıyafetleri giyen Birleşik Devletler Ordusu askerleri. McCormick, Güney Karolina, 2011.
Nükleer terörizm, bir terör eylemi (yani, siyasi veya dini bir amaç için yasadışı veya ahlaksız şiddet kullanımı) olarak bir nükleer silahı patlatan herhangi bir kişi veya grup anlamına gelir. Nükleer terörizmin bazı tanımları, bir nükleer tesisin sabotajını ve/veya halk arasında kirli bomba olarak adlandırılan bir radyolojik cihazın patlatılmasını içerir, ancak nükleer terörizmin tam olarak ne olduğu konusunda bir fikir birliği yoktur. Yasal terimlerle nükleer terörizm, 2005 Birleşmiş Milletler Nükleer Terörizm Eylemlerinin Önlenmesine İlişkin Uluslararası Sözleşmesi'ne göre bir kişinin yasa dışı ve kasıtlı olarak "herhangi bir şekilde radyoaktif maddeyi (...) ölüme veya ciddi bedensel yaralanmaya neden olma niyetiyle veya mülke veya çevreye önemli zarar verme niyetiyle; veya bir gerçek veya tüzel kişiyi, uluslararası bir örgütü veya bir devleti bir eylemi yapmaya veya yapmaktan kaçınmaya zorlamak amacıyla kullanmaktır."
Terör örgütlerinin nükleer silah kullanma olasılığı (valizlerin içindekiler gibi küçük boyutlu olanlar dahil)  ABD kültüründe bilinen bir şeydir ve ABD'nin siyasi ortamlarında daha önce tartışılan bir şeydir. Teröristlerin nükleer silah elde edebilme olasılığı makul olarak kabul edilir. Bununla birlikte, küçük miktarlarda fisil malzemenin çalınmasına ve kaçakçılığına rağmen, herhangi bir terörist grubun uygulanabilir bir nükleer silah üretmek için yeterli miktarda veya saflıkta nükleer malzemeler elde ettiğine veya ürettiğine dair inandırıcı bir kanıt yoktur.
Kapsam

Nükleer terörizm şunları içerebilir:
Bir nükleer silah elde etmek veya imal etmek
Kirli bomba üretmek
Bir nükleer reaktöre saldırmak, ör. kritik girdileri (mesela su temini) kesintiye uğratmak
Nükleer silahlı bir denizaltıya, uçağa veya üsse saldırmak veya ele geçirmek.
Harvard Üniversitesi Belfer Bilim ve Uluslararası İlişkiler Merkezi tarafından 2011 yılında yayınlanan bir rapora göre nükleer terörizm, dört yolla gerçekleştirilebilir ve ayırt edilebilir:
Çalınan veya karaborsada satın alınan bir nükleer silahın kullanılması
Teröristler veya terör örgütünün gizlice silah altına aldığı nükleer bilimciler tarafından yapılmış kaba bir patlayıcı cihazın kullanılması
Teröristler ve suç ortakları tarafından kendi fisil malzemelerini kullanarak inşa edilen bir patlayıcı cihazın kullanılması
Bir ulus-devletten fisil malzemenin satın alınması.
Eski ABD Başkanı Barack Obama, nükleer terörizmi "karşı karşıya olduğumuz en önemli ulusal güvenlik tehdidi" olarak nitelendirdi. Başkan Obama, BM Güvenlik Konseyi'ndeki ilk konuşmasında, "New York veya Moskova, Tokyo veya Pekin, Londra veya Paris olsun, bir şehirde patlayan tek bir nükleer silahın yüzbinlerce insanı öldürebileceğini" belirtmiş ve böyle bir saldırının "güvenliğimizi, ekonomilerimizi ve yaşam tarzımızı istikrarsızlaştırabileceği" konusunda uyarmıştı.
Tarihçe

Aralık 1945 gibi erken bir tarihte politikacılar, Soğuk Savaş'ın süper güçleri arasındaki bir savaş bağlamında olmasına rağmen ABD'ye nükleer silah kaçakçılığı yapılması olasılığından endişe duyuyorlardı. Kongre üyeleri, "atom bombasının babası" olan J. Robert Oppenheimer'a kaçak bir atom bombasını tespit etme olasılığı hakkında sorular sordular:
Senatör Millikin: Bizim (...) mayın tespit cihazlarımız var, bunlar oldukça etkili (...) Atom bombalarının bu tür kullanımına karşı savunma olarak bu tür bir şeyin mevcut olup olmadığını merak ediyordum.

Dr. Oppenheimer: Eğer beni Washington'un mahzenlerinde atom bombası olup olmadığına bakmam için görevlendirseydin, sanırım en önemli aletim kasaları açıp bakmak için bir tornavida olurdu. Sadece yanından geçip gitmenin, küçük bir aleti sallamanın bana bilgi vermeyeceğini düşünüyorum.
Bu, 1950'lerde kaçak atomik cihazlar sorunu üzerine daha fazla çalışmayı ateşledi.
Uzmanlar arasında devlet dışı nükleer terörizm tartışmaları en azından 1970'lere kadar uzanıyor. 1975'te The Economist, "Birkaç kilo plütonyumla bomba yapabilirsiniz. 1980'lerin ortalarına gelindiğinde, elektrik santralleri kolayca 200.000 libre malzeme ortaya çıkarıyor olabilir. Ve her yıl, mevcut yöntemler büyük ölçüde değiştirilmedikçe, yakıt döngüsü boyunca ilerlerken binlerce libresi bir tesisten diğerine transfer edilecektir. Nakil sırasında olası bir soygun tehlikesinin olduğu açıktır. (...) Hükümetler ve Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı arasındaki güçlü işbirliği, bu geç aşamada bile, baş gösteren tehlikelerin çok daha küçük görünmesini sağlayabilir." diye uyardı. 1981'de New York Times, Nükleer Acil Durum Arama Ekibi'nin "kökenlerinin, 1972 ortalarında Münih katliamının artçı şoklarına kadar uzandığı" yorumunu yaptı. "O zamana kadar, Birleşik Devletler Hükümeti'nde hiç kimse nükleer terörizm bir tarafa dursun, organize, uluslararası terörizm tehdidini bile ciddi olarak düşünmemişti. Washington'da, 'özel nükleer malzeme' denilen şeyin -plütonyum veya yüksek oranda zenginleştirilmiş uranyumun (HEU)- değerinin o kadar büyük olduğu ve bununla ilgilenen özel yüklenicilerin katı mali hesap verebilirliğinin onu yanlış ellere düşmesinden korumaya yeteceği yönünde bir algı vardı. Ancak o zamandan beri, bomba sınıfı malzemenin hırsızlığa karşı fiziksel olarak korunmasının neredeyse skandal olacak bir şekilde ihmal edildiği ortaya çıktı."
Bu tartışma, 1980'lerde NBC'nin Amerika Birleşik Devletleri'ne yönelik bir nükleer terör saldırısının televizyon dramatizasyonu olan Özel Bülten'i yayınlamasının ardından daha geniş bir kamusal karakter kazandı. 1986'da Uluslararası Terörizmi Önleme Görev Gücü olarak bilinen özel bir uzmanlar paneli, tüm nükleer silahlı devletleri terörün tehlikelerine karşı dikkatli olmaya ve nükleer cephaneliklerini müsamahakar eylem bağlantılarıyla donatmaya çalışmaya çağıran bir rapor yayınladı. Uzmanlar, "Nükleer terörizm olasılığı artıyor ve kentsel ve endüstriyel toplumlar için sonuçları felaket olabilir" diye uyardı.
Elde etme

Nükleer silahlar, terör grupları gibi devlet dışı kuruluşlar tarafından kısmen veya tamamen devlet kuruluşlarından satın alma veya hırsızlık yoluyla elde edilebilir. Devlet,—bir politika eylemi olarak kasıtlı—veya kasıtsız olarak— kendi topraklarında nükleer silahlar veya bunları inşa etmek için kullanılan malzemeler üzerinde egemenlik uygulamamak suretiyle bu duruma müdahil olabilir. Woodrow Wilson Uluslararası Bilim İnsanları Merkezi'nin başkan yardımcısı Robert Litwak, terörist grupların zenginleştirilmiş uranyum olmadan etkili bir şekilde nükleer silah yaratmalarının olası olmadığını düşündü. Bununla birlikte, IŞİD'in Suriye ve Irak'ın, dolayısıyla da altyapılarının çoğu üzerindeki kontrolünün, onların "devlet benzeri KİS (kitle imha silahları) inşa etme kabiliyetleri" geliştirmelerine yol açabileceğini tahmin etti. Bu nedenle Litwak, ABD'nin birincil stratejisinin IŞİD'in bir devletin kabiliyetlerini elde etmesini engellemek için toprak kazanımlarını kısıtlamak olduğunu belirtti.
Önleme

Devlet düzeyinde nükleer silah kullanımının aksine, misillemenin terörist grupları nükleer silah kullanmaktan caydırması muhtemel değildir, dolayısıyla karşılıklı kesin yıkım doktrini nükleer terörizme karşı geçerli değildir.
Bu nedenle, nükleer maddelere erişimin engellenmesi, ilgili ülkeler tarafından benimsenen bir yaklaşımdır. Teknikler arasında ithalat ve ihracat kısıtlamaları, hırsızlığı önlemek için nükleer tesislerde fiziksel güvenlik ve güvenlik çevresini azaltmak için stokların birleştirilmesi veya ortadan kaldırılması yer alır. Amerika Birleşik Devletleri, İşbirlikçi Tehdit Azaltma ve Küresel Tehdit Azaltma Girişimi programları aracılığıyla nükleer materyallerin güvenliğini ve nükleer silahların imhasını sübvanse ediyor.
Nükleer malzemeleri güvence altına alma çabaları, nükleer silah veya malzeme kullanan, satan veya veren herhangi bir ülkeyi cezalandırmakla tehdit ederek de yapılır. Bunun bir örneği, ABD Başkanı George W. Bush'un Kuzey Kore'yi böyle bir davranışta bulunmaları halinde bunun muhtemel sonuçlarıyla tehdit etmesidir.
Önleme > Nükleer terörizmle mücadele eden kuruluşlar

Küresel Nükleer Terörizmle Mücadele Girişimi (GICNT), 88 ülke ve 5 resmi gözlemcinin nükleer bir terör olayını önleme, tespit etme ve yanıt verme konusunda ulusal ve uluslararası düzeyde kapasiteyi geliştirmek için çalışan uluslararası bir ortaklığıdır. Ortaklar, bir dizi geniş nükleer güvenlik hedefi olan İlkeler Bildirisi'ni onaylayarak GICNT'ye katılırlar. GICNT ortak ülkeleri, İlkeler Bildirisi'ni uygulamaya yönelik en iyi yöntemleri paylaşmak için çalıştaylar, konferanslar ve tatbikatlar düzenler ve bunlara ev sahipliği yapar. GICNT ayrıca ortaklıktaki iyileştirmeleri ve değişiklikleri tartışmak için Genel Kurul toplantıları düzenler.
Dünya Nükleer Güvenlik Enstitüsü (WINS), nükleer terörizmi önlemeyi ve dünya nükleer güvenliğini iyileştirmeyi amaçlayan bir kuruluştur. Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı ile birlikte çalışır. WINS, birkaç nükleer bomba yapmaya yetecek kadar zenginleştirilmiş uranyum içeren Güney Afrika'daki Pelindaba nükleer tesisinde meydana gelen bir hırsızlıktan bir yıldan kısa bir süre sonra, 2008 yılında kuruldu.[kaynak belirtilmeli]
Militan gruplar

Karaborsada bulunan nükleer silah malzemeleri küresel bir endişe kaynağıdır ve küçük, kaba bir nükleer silahın büyük bir şehirde militan bir grup tarafından önemli ölçüde can ve mal kaybına neden olacak şekilde patlatılmasıyla ilgili endişeler vardır.
Bir terörist grubun bir tür radyolojik silah olan kirli bombayı kullanabileceğinden korkuluyor. Kirli bomba, herhangi bir radyoaktif kaynaktan ve konvansiyonel bir patlayıcıdan yapılır. Bir nükleer patlama yaratmaz ve muhtemelen ölümler olmaz, ancak etrafa radyoaktif malzeme dağıtır ve kullanılan malzemeye bağlı olarak geniş çapta serpintiye neden olabilir. Bir patlayıcının gerekli olmadığı radyolojik maruz kalma cihazları adı verilen başka radyolojik silahlar da vardır. Bir radyolojik silah, halk arasında korku ve paniğe kapılma konusunda oldukça başarılı olduğundan (özellikle radyasyon zehirlenmesi tehdidi nedeniyle) ve yakın çevreyi bir süreliğine kirleterek onarım girişimlerini kesintiye uğratacağından hasara ve ardından önemli ekonomik kayıplara neden olur, bu yüzden terörist gruplar için çok çekici olabilir.