stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Kırkgöz Kemeri
Yapısı

360 metrelik uzunluğuyla, Kırkgöz Kemeri, Likya'daki antik döneme ait günümüze kadar ayakta kalabilmiş fenni yapıların en büyüğüdür. Köprünün eşit ebatlarda 26 tane kemi vardır. Bunların her biri üst üste ikişer kavis biçiminde yerleştirilmiş, harçla tutturulmuş kerpiç kemerinden oluşmaktadır. Köprünün doğu ucunda bir zamanlar 27. kemerin bulunduğu yerde daha sonraki bir tarihte ilave edilmiş, iki adet daha küçük, yarım daire biçimli, sadece birer kerpiç kemeri bulunan onarım kemeri bulunmaktadır. Yıkılmış olan orijinal kemerin yassı yapısı hala ayakta kalmış olan sütunlardan anlaşılmaktadır.
Wurster ve Ganzert, gerçekleştirdikleri arkeolojik incelemelerde köprünün kemer üzengilerine kadar nehrin getirdiği çökeltilerin altında kaldığını müşahede etmişlerdir; herhangi bir kazı yapılmamıştır. Köprünün 28 kemerinden sadece iki tanesi, açık kemer genişliği ve sütun kalınlığı ölçülebilecek kadar açıkta kalmıştı. Ancak toprak altında kalmamış olan kemer kısımlarından hareket ederek, tüm sütunların aralıklarını hesaplama yoluyla belirlemeyi başarmışlardır.
Yapısı > Basık Kemerler ve Sütunları

Basık kemerlerinin dayanma açıklıkları, yani sütun ortalarının arasındaki mesafeler, 11,60 ila 14,97 m arasındadır. (2. ve 26. kemer). Benzer ölçülere sahip, ortalama değerleri aşağıdaki gibi olan dört kemer grubu belirlenebilir:
11,60–12,30 m (2., 3., 7. ve 21. kemer; toplam 4 adet)
12,75 m (5., 9.-15., 17.-19. ve 22.-24. kemer; toplam 14 adet)
13,10 m (1., 4., 6. ve 8. kemer; toplam 4 adet)
13,60 m (16., 20. ve 25. kemer; toplam 3 adet)
Sütun eksenlerinin aralıklarının neden birbirlerinden farklı olduğu bilinmemektedir; Akarsu yatağı oluşumlarına uyum sağlamak amacıyla bu şekilde yerleştirilmiş olmaları açıklaması yanlıştır. Dalgalanmalar, beşik tonozların yapımında kullanılan farklı boyuttaki iskelelerin birden fazla kez kullanımına işaret ediyor olabilir.
Sütun genişliğini Wurster ve Ganzert sadece tek bir sütunda 2,10 m olarak belirleyebilmişlerdir (26. ve 27. kemer arasındaki sütun). Bu değer ortalama kemerin 12,75 m'lik ölçüsünden çıkarıldığında, açık aralık ölçüsü olarak 10,65 m elde edilir. Tüm basık kemerlerde yaklaşık 2 m'lik bir tonoz yüksekliği bulunduğundan dolayı, Lymira Köprüsünün açık aralık/yükseklik oranı için 5,3:1 ile oldukça düşük bir değer elde edilir. Bu kadar yassı gerilmiş kemerler köprünün yapıldığı dönemde eşsiz bir özelliğe sahipti ve İtalya'da basık kemerler yeniden yapılmaya başladığı 14. yüzyıla kadar bir daha gerçekleştirilememiştir. Hatta Kırkgöz Kemeri köprüsünün en geniş kemerinin uzunluğu, yüksekliğinin 6,4 katı dolayındadır. Daha sonra onarılmış olan iki kemerin genişlik/yükseklik oranı 2,7:1 ile yarım daire veya tonoz kemerler arasında alışılmış bir düzeyde sayılır.
Yapısı > Köprü Yüksekliği ve Seviyesi

Köprünün toplam yüksekliği önemli oranda toprak altında kaldığından dolayı kesin olarak belirlenememiştir. Buna karşın kemer üzengisi - yol sathı arasının sadece 3,25 m olduğu belirlenebilmiştir.
Köprünün üst sathı neredeyse yatay bir düzlem oluşturmaktadır: Yol sathı 1. ile 20. kemer arasında deniz seviyesine oranla 20,05-20,55 m'lik bir seviyedeyken, doğu yönde geriye kalan altı kemerder hafif 19,94-19,66 m'ye kadar düşer. Araştırmacılar bu dalgalamaları yapının uzunluğu göz önünde bulundurulduğunda çok düşük olarak nitelendirmektedir. Yapının daha sonra çökmesine ilişkin herhangi bir işaret bulunmadığında, düzenli yüksekliği nivelman işleminin ve sütun temellerinin büyük özenle yapıldığını gösterir. Buna karşın köprünün uzunlamasına ekseni, kemerden kemere kısmen belirgin bir şekilde ana yönden sapmaktadır.
Yapısı > Statiği

Köprünün kendi ağırlığını taşıyan mukavemet çizgisinin tonoz ekseninin eğrisi ile neredeyse aynı olduğu dikkat çekmektedir. Basık kemer köprüsü üzerinde gerçekleştirilen statik inceleme sonuçları, konstrüksiyonun yüksek taşıma kapasitesini göstermiştir:
Yapı Gövdesi

Kırkgöz Kemeri, Tuğla, kesme taş ve yığma taştan oluşan kompozit bir yöntemle inşa edilmiştir.
Yapı Gövdesi > Kerpiç Kemeri

basık kemerlerinin tuğlaları, içine ince tuğla tozu katılan sarı-kırmızı kilden oluşmaktadır. Dikdörtgen biçimindeki plakalar 40 x 50 cm ebadında olup yakl. 5 cm kalınlığındadır ve kısa tarafı dik gelecek şekilde kemere yerleştirilmişlerdir. Bu şekilde çift katlı olarak örülen kemerlerin toplam kalınlıkları 80 cm olmaktadır.  4 cm genişliğindeki derzlerde kullanılan malzeme ise içine kaba tuğla tozu ve ince çakıl katılmış horasandır. Köprünün yarım daire biçimindeki iki kemeri biraz daha küçük tuğlalarla örülmüş, yer yer yıkılan kemerlerin orijinal tuğlaları da kullanılmıştır. Üzengitaşları, kemer başlangıcına dayanak olarak meyilli dayak yüzeyleri bulunan, düz işlenmiş kireçtaşı bloklarıdır.
İki katlı beşik tonoz yapısı, şablon iskelelerin etkin bir şekilde kullanılmasına izin vermiştir. Henüz sadece alt tuğla sırası tamamlandıktan sonra iskele bir sonraki kemer açıklığına getirilerek kurulabilmekteydi:
Yapı Gövdesi > Duvar Kaplaması

Görülebildiği kadarıyla, köprü 2. ile 21. kemeri arasında üzerinde harçla tutturulmuş yığma taş tabakasının bulunduğu 4 kat tuğla ile kaplanmıştır. 22. ile 26. kemer arasında ve her iki köprü çıkışında duvarlar kesme taşlardan oluşmaktadır. Onarılmış olan 27a ve 27b kemer kısımları onarımda kullanılan taşların ebadı ve düzensiz konuan tuğlalar açısından köprünün batı tarafındaki tuğla ve yığma taş kaplaması ve doğu tarafındaki kesme taş kaplamasından çok farklıdır. 26. kemerin altında çıkıntı halindeki şablon iskele dayanağı görülebilir.
Kemer ve sütun seviyesinin üzerindeki köprünün içi, kireçli harçla tutturulmuş, yığma taş ve akarsu çakılından oluşan bir karışımdan oluşmaktadır.
Yapı Gövdesi > Yol Sathı

Kemerlerin tepe noktasının sadece 30–40 cm üzerinde büyük ve düzensiz ebatlardaki kireçtaşı plakalarından oluşan ve her iki tarafta onar cm kadar köprü gövdesini aşan yol sathı bulunmaktadır. Yol sathı malzemesi olarak küçük akarsu çakıl taşlarının kullanılmış olması, burada da iki yarım daire kemerde yapılan onarımlara işaret eder. Köprü yolunun genişliği 3,55 ile 3,70 m arasında değişir ve köprü uçlarında 4,30 m'ye kadar genişler.
Tarihleme

Kırkgöz Kemeri'nin tarihlenmesi, Roma mimarisi içindeki özel yeri ve Roma döneminden kalma benzeri köprüler üzerinde yapılmış olan çalışmaların azlığı nedeniyle oldukça zorlaşmaktadır. Tarihleme için Wurster ve Ganzert köprünün aşağıdaki karakteristik özelliklerini yaklaşım olarak ele almaktadır:
Köprü başlıklarında hafif rampalı yatay köprü yollu aynı genişlikte birden fazla kemerli yapı
Çift katlı, kavis biçiminde dizilen tuğla tonozlardan oluşan oldukça yassı basık kemerleri
Harçla tutturularak örülmüş duvar yapısı
Ekseriyetle kırma taştan oluşan kiremit katkılı dış katman, kısmen eşit ebatlı küp halinde kesme taş duvarları
Oldukça geniş formatlı taş plaka yol sathı.
Bu özelliklerden farklı olarak çoğu Roma köprüleri küp kesme taşlarla kaplanmış kama biçimli taşlardan oluşan kemerlerin üzerine kurulmuştur. Bu yapı türü Likya'daki tonoz yapımında da uzun zaman yaygındı. Roma mimarisi için tipik özellikte kalın ve yüksek yarım daireli kemer köprülerinden farklı olarak, Kırkgöz Kemeri yassı gerilmiş basık kemerleri ile belirgin ölçüde daha alçak ve yayvan görünümündedir. Bu nedenle Wurster ve Ganzert "deneme amaçlı" olarak yapının, tuğla-taş kombineli yapıların yapımının belgelenebildiği, İmparator I. Justinianus dönemine (6. yüzyıl) tarihlenmesini önermektedir.
Diğer yandan bu kombineli yapı tekniği aynı zamanda köprüye yakın bir yerde bulunan ve M.S. 3. yüzyıla tarihlenen Aspendos Viyadüğü'nde de kullanıldığı ve Romalıların bu iki mimarlık tarihçisi üç ayrı örnekte gösterdiği gibi basık köprü yapımını bildikleri için, köprünün daha yakın bir tarihte, 2. yüzyılın sonlarına doğru veya 3. yüzyılda yapılmış olması ihtimali de vardır. Hatta bu erken tarihleme bugünkü bilgiler ışığında daha makuldür, zira aradan geçen zaman içinde Roma dönemine ait yedi tane basık kemerli köprü daha tespit edilebilmiştir.
Aynı şekilde 3. yüzyıla tarihlenen ve yapısal benzerlikleri arz eden Kemer'de bulunan Roma köprüsünün kalıntıları, Ksanthos nehrinin geçtiği bir sonraki ovada bulunmaktadır.
İlgili Neşriyat

O’Connor, Colin (1993), Roman Bridges, Cambridge University Press, ss. 126 (E23), ISBN 0-521-39326-4
Wurster, Wolfgang W.; Ganzert, Joachim (1978), "Eine Brücke bei Limyra in Lykien" [A bridge at Limyra in Lycia], Archäologischer Anzeiger (Almanca), Berlin: German Archaeological Institute, ss. 288-307, ISSN 0003-8105
Antik dönemden kalma yol sathı - doğuya bakış
Günümüzde küçük bir dere haline gelmiş olan, köprünün 1. kemeri altından geçen Alakır Çayı
Güneyden 1. kemere bakış
Tipik bir köprü kemerinin ölçüleri
Kemer üzengisine kadar toprak altında: 8. ve 9. kemere güneyden bakış
Çift kemerlerin iskelelenmesi ve örülmesinde muhtemelen kullanılmış olan yöntem
Harçla tutturulmuş çift katlı kerpiç kemeri
12. kemerin kuzey tarafı
3. kemerin üzerindeki çıkma desteği
Chelsea FC 2000-01 sezonu

Chelsea FC 2001-02 sezonu, İngiliz futbol kulübü Chelsea'nin 95. yılı, İngiliz profesyonel futbol liglerindeki 87. sezonu ve Premier League'deki 9. sezonudur.
Kadro

Not: Uyruk bilgisi futbolcuların FIFA uygunluk kurallarınca oynayabileceği millî takımı gösterir. FIFA kuralları haricinde başkaca uyruğa da sahip olabilirler.
Futbolcu istatistikleri

| № | Mevki | Futbolcu | Toplam> Maç | Toplam> Gol | Toplam>  | Toplam>  | Premier League> Maç | Premier League> Gol | Premier League>  | Premier League>  | UEFA Cup> Maç | UEFA Cup> Gol | UEFA Cup>  | UEFA Cup>   |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | KL |  Ed de Goey | 15 | 0 | 1 | 0 | 15 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 |
| 2 | DF |  Christian Panucci | 8 | 0 | 2 | 1 | 7+1 | 0 | 2 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 3 | DF |  Celestine Babayaro | 26 | 0 | 1 | 0 | 19+5 | 0 | 0 | 0 | 2 | 0 | 1 | 0 |
| 5 | DF |  Frank Leboeuf | 28 | 0 | 2 | 0 | 24+2 | 0 | 2 | 0 | 2 | 0 | 0 | 0 |
| 6 | DF |  Marcel Desailly | 36 | 2 | 2 | 0 | 34 | 2 | 1 | 0 | 2 | 0 | 1 | 0 |
| 7 | DF |  Winston Bogarde | 9 | 0 | 2 | 0 | 9 | 0 | 1 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 |
| 8 | OS |  Gus Poyet | 33 | 12 | 1 | 0 | 22+8 | 11 | 0 | 0 | 3 | 1 | 1 | 0 |
| 9 | FV |  Jimmy Floyd Hasselbaink | 37 | 25 | 3 | 1 | 35 | 23 | 2 | 1 | 2 | 2 | 1 | 0 |
| 10 | OS |  Slaviša Jokanović | 21 | 0 | 1 | 0 | 7+12 | 0 | 0 | 0 | 2 | 0 | 1 | 0 |
| 11 | OS |  Dennis Wise | 39 | 3 | 2 | 0 | 35+1 | 3 | 1 | 0 | 3 | 0 | 1 | 0 |
| 12 | OS |  Mario Stanić | 14 | 2 | 0 | 0 | 8+4 | 2 | 0 | 0 | 2 | 0 | 0 | 0 |
| 14 | DF |  Graeme Le Saux | 22 | 0 | 2 | 0 | 17+3 | 0 | 2 | 0 | 2 | 0 | 0 | 0 |
| 15 | DF |  Mario Melchiot | 32 | 0 | 2 | 1 | 27+4 | 0 | 1 | 1 | 1 | 0 | 1 | 0 |
| 16 | OS |  Roberto Di Matteo | 8 | 0 | 2 | 0 | 8 | 0 | 2 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 17 | DF |  Albert Ferrer | 17 | 0 | 0 | 0 | 12+2 | 0 | 0 | 0 | 3 | 0 | 0 | 0 |
| 19 | FV |  Tore André Flo | 14 | 3 | 3 | 0 | 5+9 | 3 | 2 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 |
| 20 | OS |  Jody Morris | 22 | 0 | 4 | 0 | 12+9 | 0 | 3 | 0 | 1 | 0 | 1 | 0 |
| 21 | DF |  Bernard Lambourde | 1 | 0 | 0 | 0 | 0+1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 22 | FV |  Eiður Guðjohnsen | 33 | 13 | 4 | 0 | 17+13 | 10 | 3 | 0 | 3 | 3 | 1 | 0 |
| 23 | KL |  Carlo Cudicini | 27 | 0 | 2 | 0 | 23+1 | 0 | 2 | 0 | 3 | 0 | 0 | 0 |
| 24 | OS |  Samuele Dalla Bona | 30 | 2 | 2 | 0 | 26+3 | 2 | 2 | 0 | 1 | 0 | 0 | 0 |
| 25 | FV |  Gianfranco Zola | 39 | 11 | 3 | 1 | 31+5 | 9 | 2 | 0 | 3 | 2 | 1 | 1 |
| 26 | DF |  John Terry | 25 | 1 | 1 | 0 | 19+3 | 1 | 0 | 0 | 3 | 0 | 1 | 0 |
| 27 | OS |  Rati Aleksidze | 2 | 0 | 1 | 0 | 0+2 | 0 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 30 | OS |  Jesper Grønkjær | 16 | 3 | 0 | 0 | 6+8 | 1 | 0 | 0 | 2 | 2 | 0 | 0 |
| 34 | DF |  Jon Harley | 12 | 0 | 0 | 0 | 6+4 | 0 | 0 | 0 | 2 | 0 | 0 | 0 |
İstatistikler  20 Mayıs 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Kadro detayları ve forma numaraları  17 Aralık 2007 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. ve .
İo (uydu)

İo veya Io (eski adıyla Jüpiter I), Jüpiter'in Galilei uydularından yörüngesi en içte bulunanı ve üçüncü en büyük olanıdır. Güneş Sisteminin en büyük dördüncü uydusudur. 1610 yılında Galileo Galilei tarafından keşfedilmiştir. Adını Yunan mitolojisinde Zeus'un sevgililerinden biri olan "Io" karakterinden alır. Güneş Sistemi'nde üzerinde sürekli olarak gazlar ve lav püskürten yanardağlar bulunan tek uydudur.
Io, 400 aktif yanardağı ve jeolojik yapısı ile Güneş Sistemi'ndeki en aktif gök cismi ve en yüksek yoğunluk ve yüzey yerçekimine sahip olan uydudur. Jüpiter'in çekim gücü ile kendi çekim gücü arasındaki iç sürtünmeden dolayı sürekli gelgitlere maruz kalmaktadır. Volkanları, yüzeyden 500 km yukarıya sülfür ve sülfür dioksit püskürtür.
Io, Europa ve Ganymede ile 1:2:4 oranında bir Laplace rezonansı içinde gezegeninin etrafında dönmektedir.
Io'nun keşfi ve yapılan gözlemler

Io'nun bildirilen ilk gözlemi, Galileo Galilei tarafından 7 Ocak 1610 tarihinde Padova Üniversitesi'nde 20x kırılmalı teleskop kullanılarak gerçekleşti. Ancak bu gözlemde Galileo, teleskopunun düşük gücü nedeniyle Io ve Europa'yı ayıramadı ve bu yüzden ikisini tek bir ışık noktası olarak kaydetti. Ertesi gün 8 Ocak 1610'da (IAU'nun Io için keşif tarihi olarak kullanılan) Galileo'nun Jüpiter sistemi gözlemleri sırasında Io ve Europa ilk kez ayrı cisimler olarak gözlemlendi. Io'nun ve Jüpiter'in diğer Galilei uydularının keşfi, Mart 1610'da Galileo'nun Sidereus Nuncius'unda yayınlandı. Simon Marius, 1614'te yayınladığı Mundus Jovialis''inde Io ile birlikte Jüpiter'in diğer uydularını 1609'da Galileo'nun keşfinden bir hafta önce ilk olarak kendisinin gözlemlediğini iddia etti. Galileo bu iddiadan şüphe etmiş ve Marius'un çalışmasını "intihal" olarak nitelendirmiştir. Her halükarda Marius'un ilk gözlemi, Gregoryen takviminin 8 Ocak 1610'una eşdeğer olan Jülyen takviminin 29 Aralık 1609'unda gerçekleşti ve bu nedenle Galileo, kesin bir şekilde Jüpiter uydularını Marius'tan önce keşfetmişti. Galileo'nun çalışmasını Marius'tan önce yayınladığı göz önüne alındığından, Galileo'nun keşfi olarak kabul edilir.
Io'nun keşfi ve yapılan gözlemler > Pioneer

Io'nun yanından geçen ilk uzay aracı, sırasıyla 3 Aralık 1973 ve 2 Aralık 1974'te Pioneer 10 ve 11 sondalarıydı. Radyo izleme, Io'nun kütlesi ve boyutu hakkında daha doğru bir tahmin sağladı, bu da dört Galilei uydusu arasında en yüksek yoğunluğa sahip olduğunu ve ağırlıklı olarak su buzundan değil silikat kayalardan oluştuğunu düşündürdü. İki Pioneer sondası ayrıca, Io'nun yörüngesi çevresinde ince bir atmosferin ve yoğun bir radyasyon kuşağının varlığını da ortaya çıkardı. Pioneer 11'deki kameralar da kuzey kutbu bölgesinin güzel bir fotoğrafını çekmeyi başardı. Pioneer 10'un üst geçişi sırasında yakın çekim fotoğraflar çekmesi planlanmıştı, fakat yoğun radyasyon alanı nedeniyle bu fotoğraflar kaybedildi.
Io'nun keşfi ve yapılan gözlemler > Voyager

Voyager 1 ve Voyager 2 sondaları 1979 yılında Io'nun yanından geçtiğinde, daha gelişmiş görüntüleme sistemleri sayesinde çok daha ayrıntılı görüntüler elde edilebildi. Voyager 1, 5 Mart 1979'da 20.600 km mesafeden Io'nun yakınından geçti. Yaklaşım sırasında elde edilen görüntüler çarpma kraterlerinin olmadığı, garip ve çok renkli bir manzarayı ortaya çıkardı. Yüksek çözünürlüklü görüntüler, tuhaf şekilli çukurlarla kesintiye uğramış nispeten genç bir yüzeyi, Everest Dağı'ndan daha yüksek olan dağları ve volkanik lav akıntılarına benzeyen özellikleri gösterdi.
Yaklaşımdan kısa bir süre sonra Voyager seyrüsefer mühendisi Linda A. Morabito, görüntülerden birinde yüzeyden çıkan bir baca dumanını fark etti. Diğer Voyager 1 görüntülerinin analizi, yüzeye dağılmış buna benzer dokuz baca dumanını gösterdi ve böylece Io'nun volkanik olarak aktif olduğu kanıtlanmış oldu. Aslında bu sonuç, Voyager 1 yakınlaşmasından kısa bir süre önce Stanton J. Peale, Patrick Cassen ve R. T. Reynolds tarafından yayınlanan bir makalede tahmin edilmişti. Yazarlar, Io'nun iç kısmının Europa ve Ganymede ile yörüngesel rezonansının neden olduğu önemli bir gelgit ısınması yaşaması gerektiğini hesaplamışlardı. Bu uçuştan elde edilen veriler, Io yüzeyinde kükürt ve kükürt dioksit buzlarının hakim olduğunu gösterdi. Bu bileşikler aynı zamanda Io'nun ince atmosferine ve yörüngesinde merkezlenmiş plazma torusuna da hakimdir.
Voyager 2, 9 Temmuz 1979'da 1.130.000 km mesafeden Io geçişini yaptı. Voyager 1 kadar yakına yaklaşamasa da, iki uzay aracı tarafından çekilen görüntülerin karşılaştırmaları, bu yakınlaşmalar arasındaki dört ayda meydana gelen birkaç yüzey değişikliğini gösterdi. Voyager 2 bütün bunlara ek olarak, Jüpiter (Jovian) sisteminden ayrılırken Io'nun hilal şeklindeki gözlemlerini, Mart'ta gözlemlenen dokuz baca dumanından yedisinin Temmuz 1979'da hala aktif olduğunu ve yakın geçişler arasında sadece Pele yanardağının kapandığını ortaya koydu.
Io'nun keşfi ve yapılan gözlemler > Galileo

Galileo uzay aracı, 1995'te Jüpiter'e ulaştı ve 1999'un sonlarında Io'nun yanından geçti. Galileo, Io'ya diğer bütün sondalardan daha fazla yaklaştı, birçok fotoğraf çekti, püsküren volkanlar gözlemledi ve Io'nun Güneş Sistemi'ndeki kayaç iç gezegenler gibi büyük bir demir çekirdeği olduğunu keşfetti.
Yörünge ve dönüş

Io, Jüpiter'in etrafında gezegenin merkezinden 421.700 km ve bulut tepelerinden 350.000 km uzaklıktaki yörüngesinde dönmektedir. Jüpiter'in Galilei uydularından en içte olanıdır ve yörüngesi Thebe ve Europa'nın arasında yer alır. Jüpiter'in iç uyduları da dahil olmak üzere beşinci sıradaki uydudur. Yörüngesini tamamlaması 42,456 saat sürer, bu da tek bir gece gözleminde hareketinin büyük bir kısmının tespit edilebileceği anlamına gelir. Europa ile 2:1, Ganymede ile 4:1 yörüngesel rezonanstadır. Bu rezonans, jeolojik aktivitesi için ana ısı kaynağını oluşturan 0,0041'lik yörünge dış merkezliğinin korunmasına yardımcı olur. Bu zoraki dış merkezlik olmasa, gelgit zayıflamasından dolayı yörüngesi dairesel hale gelecek ve jeolojik olarak daha az aktif bir uydu olmasına yol açacaktı.
Diğer Galilei uyduları ve Ay gibi, Io da yörünge periyodu ile senkronize bir şekilde döner ve bir yüzü neredeyse Jüpiter'e dönük olur. Bu senkronizasyon, uydunun boylam sisteminin tanımında da kullanılmaktadır. Io'nun başlangıç meridyeni, kuzey ve güney kutbu ile ekvatoru alt-Jovian noktasında keser. Bununla birlikte, bu meridyen için benzersiz bir referans olarak atanacak hiçbir yüzey özelliği henüz tanımlanmamıştır. Io'nun her zaman Jüpiter'e bakan tarafı alt-jovian yarımküre olarak bilinirken, her zaman uzağa bakan tarafı anti-jovian yarımküre olarak bilinir. Ayrıca, hareket yönüne bakan taraf ön yarımküre, ters yöne bakan taraf ise arka yarımküre olarak tanımlanır.
Volkanizma

Io'nun zoraki yörünge eksantrikliği tarafından üretilen gelgit ısınması, onu yüzlerce volkanik baca ve muazzam lav akıntılarıyla güneş sisteminin volkanik olarak en aktif dünyalarından biri haline getirmiştir. Büyük bir patlama sırasında, çoğunlukla magnezyum açısından zengin mafik veya ultramafik tipte bazaltik lavlardan oluşan onlarca hatta yüzlerce kilometrelik lav akıntıları üretilebilir. Bu aktivitenin yan ürünleri; kükürt, kükürt dioksit ve piroklastik silikatlardır (kül benzeri). Bunlar 200 km yüksekliğe kadar püskürtülür, büyük şemsiye şeklinde duman üretir ve çevresindeki toprağı kırmızı, siyah ve beyaz renklere bezeyerek Io'nun alacalı atmosferini oluşturur. Io'nun volkanik bulutlarından bazılarının geri düşmeden önce yüzeyden 500 km'den fazla uzaklaştığı, püskürtülen malzemenin yaklaşık 1 km/s hıza ulaştığı ve çapı 1000 km'nin üzerinde kırmızı halkalar oluşturduğu görülmüştür.
Io'nun yüzeyi, genellikle düz ve dik duvarlarla çevrelenmiş patera olarak bilinen volkanik çöküntülerle bezelidir. Bu nitelikleri onları karasal kalderalara benzetir, fakat aynı şekilde boş lav odasının çökmesi nedeniyle mi oluştukları bilinmemektedir. Dünya ve Mars'taki benzerlerinden farklı olarak bu çöküntüler genellikle kalkan volkanlarının zirvelerinde bulunmaz ve ortalama 41 km çaplarıyla daha büyüktür (en büyüğü Loki Patera 202 km çapındadır). Oluşum mekanizması ne olursa olsun, birçok pateranın morfolojisi ve dağılımı bu oluşumların yapısal olarak kontrol edildiğini ve çoğunlukla faylar veya dağlarla sınırlandırıldığını göstermektedir. Pateralar genellikle kendilerini hem lav gölleri, hem de 2001 yılında Gish Bar Patera'daki bir patlamada olduğu gibi patera ovalarına yayılan lav akışları olarak gösteren volkanik patlamaların sahnelendiği yerdir.
Io'nun kaşifi Galileo Galilei
Io'nun güney kutup bölgesini kapsayan Voyager 1 mozaik görüntüsü. Bu görüntü, Io'nun en yüksek on zirvesinden ikisini, sol üstteki Euboea Montes'i ve alttaki Haemus Mons'u içerir.
Io, Europa ve Ganymede'nin Laplace rezonansının animasyonu (kavuşumlar renk değişiklikleriyle vurgulanır)
Jüpiter'in uydusu Io, Güneş Sistemi'ndeki en volkanik etkin uydudur ve yüzeyinde sürekli patlayan aktif volkanlar ve lav göletleri bulunur.
Girona FC

Girona Futbol Club, S.A.D., La Liga'da mücadele eden İspanyol futbol takımı. Katalonya Özerk Bölgesi'nin Girona şehrinde kurulan takım, maçlarını  Montilivi stadyumunda oynamaktadır. Kulüp, 2016-17 sezonunda Segunda División'u 70 puanla 2. sırada bitirerek tarihinde ilk kez La Liga'ya yükselmiştir. 2023-2024 La Liga'da inanılmazı başararak üçüncülükle bitirmiş olup tarihinde ilk kez Şampiyonlar Ligi'nde mücadele etmeyi garantiledi ancak aynı zamanda Manchester City'nin de hissesini bulundurduğu City Football Group'un hisselerini azaltmaması durumunda 2024-25 sezonunda Avrupa Ligi'ne düşürülebileceği belirtiliyor.
Kadro

Not: Uyruk bilgisi futbolcuların FIFA uygunluk kurallarınca oynayabileceği millî takımı gösterir. FIFA kuralları haricinde başkaca uyruğa da sahip olabilirler.
Clare Daly

Clare Daly, 19 Eylül 2019.
Clare Daly (16 Nisan 1968, Newbridge County Kildare / İrlanda) İrlandalı bir politikacıdır. Daly siyasi kariyeri boyunca farklı partilerde yer almıştır: 2012'ye kadar Sosyalist Parti, 2013'ten 2015'e Birleşik Sol, 2016'dan bu yana ise Independents 4 Change ünvanıyla bilinen bağumsızların sosyal değişimi hedef alarak kurdukları ve Avrupa Parlementosu'nda da 2019 itibarıyla yer almayı başaran partisinde siyasi hayatına devam etmektedir. Daly 2011'den 2019'a kadar İrlanda Perlamentosu olarak bilinen Dáil Éireann' de milletvekiliydi. 2019 Avrupa seçimlerinden bu yana ise Avrupa Parlamentosu'nda bulunan Sol Parti'nin (GUE/NGL) bir parçası olarak Avrupa Parlamento üyesidir.
Hayatı > Gençliği, Eğitimi ve  Siyasi Hayatı

Clare Daly, 16 Nisan 1968'de İrlanda'nın doğusunda kalan Newbridge (County Kildare) şehrinde, İrlanda ordusunda Albay Kevin Daly'nin kızı olarak dünyaya geldi. Daly, lise sona kadarki öğreniminin ardından Dublin City Üniversitesi'nde muhasebe bölümünde okudu. Daly, henüz üniversite yıllarındayken tüm üniversiteyi temsil eden öğrenci derneğinin iki kez başkanlığına seçilmesi de dahil olmak üzere, öğrenimi sırasında zaten politik olarak aktifti.
Hayatı > Avrupa Parlamentosu'na Girişi (2019'dan itibaren)

Nisan 2019'da Daly, Avrupa Parlamentosu seçimlerinde aday arkadaşı Mick Wallace ile birlikte bağımsız aday olma kararı verdi. İkilinin Avrupa Parlamentosu'ndaki faaliyetleri, Brexit süreci sebebiyle İrlanda için Avrupa Birliği'nin artan önemine eş zamanlı olarak özellikle arttı.
Avrupa Parlamento Seçimi'nde Daly, tercihli oyların %11,6'sını alarak Dublin Avrupa Parlamentosu seçim bölgesindeki dört sandalyeden birini kazandı. Aynı şekilde güney İrlanda'dan söz konusu seçimi kazanan Mick Wallace ile birlikte Birleşik Avrupa Solu/İskandinav Yeşil Solu Konfederal Grubu'na katıldılar. Grup adına Clare Daly, Sivil Özgürlükler, Adalet ve İçişleri Komitesi'nin üyesi ve Ulaştırma ve Turizm Komitesi'nin yardımcı üyesidir.
İnternet linkleri

Clare Daly in der Abgeordneten-Datenbank des Europäischen Parlaments
Offizieller Internetauftritt (englisch)
Twitter-Account von Clare Daly