stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Revan Hanlığı
Tarihsel anıtları ve medenî mirası > Erivan camileri

1829 yılı başlarında Rus Generali Graf Paskyeviç Erivanski'nin emri ile, vergi tahakkuk memuru İ.Şopen tarafından nüfus sayımı yapmıştır. 1832'de İ.Şopen tarafından Erivan şehrinde 12 cami kayıt altına alınmıştır: Came Camisi (Came məscidi), Kale Camisi (Qala məscidi), Şah Abbas Camisi (Şah Abbas məscidi (İrəvan)), Zal Han Camisi (Zal xan məscidi), Nevruz Ali Bey Camisi (Novruzəli bəy məscidi), Sertib Han (Sərtib xan məscidi), Hüsyin Ali Han Camisi (Hüseynəli xan məscidi), Hacı İmamverdibey Camisi (Hacı İmamverdibəy məscidi), Hacı Cafer Bey Camisi (Hacı Cəfərbəy məscidi]] vs. Ermeniler, Batı Azerbaycan bölgesinde sağlam kalmış tüm Azeri ve Alban eserlerini Ermenileştirmişlerdir.
Büyük minareleriyle Erivan camileri şehrin silüetine ayrı bir ihtişam katmaktaydı. Bu camilerin dört tanesi Kalenin "Şehir" adlı bölgesinde toplanmıştı: "Nevruz Ali Han", "Hüseyin Ali Han" (Gök Camii), "Hoca Seferbey" ve "Muhammed Sertib Han" camileri. I. Abbas, 1604 yılında Erivan Kalesi'ni Osmanlılardan geri alındıktan sonra, Serdar Sarayı'nın doğu tarafına muhteşem bir cami inşa ettirdi. 1606'da yapılan bu caminin mimarı, zamanının ünlü sanatkarı Şeyh Bahaddin idi. Genel hatlarıyla Gence Camisi ile benzerlik taşıyan Erivan Camisi kompleksinde, medrese, kütüphane, misafirhane ve ve çeşitli amaçla kullanılan yapılar bulunmaktaydı. Cami ve etrafındaki yapılar 1918'e kadar ayakta kalmayı başarmakla birlikte, sonrasında tamamıyla yıkıldı ve yok edildi.
Erivan Kalesi'nde, 1725 yılında Recep Paşa tarafından bir cami inşa ettirildi. 18. yüzyılda Abbas Mirza tarafından inşa ettirilen diğer bir cami de mimari üslubuyla büyük beğeni toplamıştı. Ruslar'ın Erivan'ı 1827'de işgalinden sonra, Abbas Mirza'nın yaptırdığı cami yıkılmış, Recep Paşa'nın inşa ettirdiği caminin yerine de Rus kilisesi dikilmiştir.[kaynak belirtilmeli]
Gök Camii adıyla ünlenen Hüseyinli Han Camisi'nin önceleri dört minaresi vardı. II. Dünya Savaşı'ndan sonra üç minaresi yıkılan cami, bugün bile tek minaresiyle de olsa, şehrin dikkat çekici İslam abidelerinden birisidir.
20. yüzyıl başlarına kadar Erivan Kalesi'nde 8 cami ibadet hizmeti vermekle birlikte, günümüze ulaşabilen cami yoktur. Erivan Kalesi'ndeki en eski cami, 1510'da Şah İsmail'in emriyle inşa edilmiştir. 1918 yılında Ermeniler bu camiye Müslümanları doldurarak, ateşe verip yaktı. Cami insanlarla birlikte tamamen yanıp küle dönmüştür.[kaynak belirtilmeli]
1912'ye kadar, bugünkü Ermenistan topraklarında, Batı Azerbaycan'da, Erivan'da 42, Eçmiadzin'da 33, Zengezur'da 35 cami bulunmaktaydı. Bu camilerin tamamı Ermeniler tarafından yok edilmiş, hiçbiri günümüze ulaşmamıştır.[kaynak belirtilmeli]
Revan hanları

1752-1755 : Halil Han Özbey
1755-1763 : Hasan Ali Han
1763-1783 : Hüseyin Ali Han
1783-1784 : Gulam Ali Han
1784-1805 : Muhammed (ama kaynaklar Muhammed Hüseyin diyor?) Han;
1794 : Ali Kulu Han, kardeşi Agha Mohammad Shah;
1796-1797 : Hasan Khan de Makou, imposé par Agha Mohammad Shah;
1805-1806 : Mehti Kulu Han ;
1806-1807 : Muhammed Han Marağai (Fath Ali Shah oğlu) ;
1807-1827 : Hüseyin Kulu Han (1740-1830).
Revan hanı Hüseyin Ali Han'a mahsus Tebriz halısı (Azerbaycan Milli Tarih Müzesi)
Erivan Kalesi'nin Çarlık ordusu tarafından kuşatılması.
1800'lü yıllarda Güney Kafkasya
Revan hanının sarayı (19.y.y)
Revan Hanı Hüseyin Ali Han'a ait, Tebriz'de dokunmuş Melayir halısı
Selahattin Batu

| Selahaddin Batu |
| --- | --- |
50 Yılın Türk Edebiyatı'ndaki Selahattin Batu'nun fotoğrafı
Doğum: 25 Aralık 1905(1905-12-25) Eceabat, Çanakkale, Osmanlı İmparatorluğu
Ölüm: 24 Mayıs 1973 (67 yaşında) İstanbul
Defin yeri: Zincirlikuyu
Milliyet: Türk
Vatandaşlık: Osmanlı İmparatorluğu Türkiye
Eğitim: Lapseki İlkokulu Gelibolu İdadisi Yüksek Veterinerlik Okulu
Meslek: Zootekni profesörü Milletvekili Siyasetçi Edebiyatçı
Organizasyon: Ulus Gazetesi Varlık Dergisi Türk Dili Dergisi Hisar Çağrı Tercüme
Memleket: Çanakkale
Evlilik: Neşide Nevin Batu
Çocuk(lar): İnal Batu Çiğdem Tuğ
Ebeveyn(ler): Emin Batu (babası) Adviye Batu (annesi)
Akraba(lar): Pelin Batu (torunu)

Selahaddin Batu (25 Aralık 1905 - 24 Mayıs 1973), Türk veteriner hekim, akademisyen, siyasetçi, edebiyatçı.
Zooteknik profesörü. TBMM VII. dönemde milletvekili olarak görev yapmış bir siyasetçidir. Şiirleri, deneme ve gezi notları ve oyunları vardır.
Yaşamı

1905 yılında Eceabat'ta dünyaya geldi. Babası Çanakkale İdare Meclisi Başkatibi Emin Batu, annesi Gelibolu eşrafından Hacı Ahmet Bey'in kızı Adviye Batu'dur. I. Dünya Savaşı sırasında ailesi ile birlikte Çanakkale'den ayrılmak zorunda kalsalar da sonra tekrar döndüler. İlköğrenimini Lapseki İlkokulu'nda tamamladıktan sonra, 1921'de Gelibolu İdadisi'nden mezun oldu.
Ortaöğrenimden sonra devam ettiği İstanbul Yüksek Veterinerlik Okulu'nu 1925'te tamamladı; 1926'dan itibaren aynı okulda asistanlık yaptı. 1927'de Ziraat Bakanlığı tarafından gönderildiği Almanya'da uzmanlık yaptı. Dört yıl sonra zootekni ve genetik konusunda doktorasını vererek yurda döndü.
1933'te İstanbul'daki Yüksek Baytar Mektebi'nin Ankara'ya nakledilmesiyle kurulan Yüksek Ziraat Enstitüsü Baytar Fakültesi'nin Zootekni Enstitü Şefi oldu. 1941'de profesör unvanını aldı.
1943'te milletvekili seçildi ve TBMM'nin VII. Döneminde Çanakkale milletvekili olarak yer aldı. Dört yıl sona erdikten sonra tekrar üniversitedeki çalışmalarına döndü.
1969'da üniversitedeki görevinden emekli oldu.
Akademik çalışmaları sırasında 1942'den itibaren Ulus Gazetesi’nde düzenli yazılar yayımlayan sanatçı, Varlık, Türk Dili, Hisar, Çağrı ve Tercüme dergilerinde yazı ve şiirler de yayınlamıştır. Batu, dergilerde yayımlanan şiirlerini "Bursa’da Yeşiller" (1949), "Rüzgarlı Su" (1962) adlı kitaplarda topladı. Çok iyi derecede Fransızca ve Almanca bilen sanatçı, kimileri manzum çok sayıda edebi yapıtı Türkçeye çevirdi; deneme ve gezi yazılarını kitaplaştırdı; 1947’den itibaren Ankara’da Suut Kemal Yetkin ile birlikte "Edebiyat ve Sanat" Dergisi'ni çıkardı.
1973 yılında İstanbul'da öldü. Mezarı Zincirlikuyu'dadır.
Eserleri > Şiir kitapları

Bursa'da Yeşiller (1949)
Rüzgarlı Su (1962)
Eserleri > Denemeler

İnsan ve Sanat (1945)
Eserleri > Gezi Notları

Romancero (1953)
İsviçre Günleri (1966)
Avusturya ve Venedik Günleri (1970)
İspanya Büyüsü
Eserleri > Oyunları

İphigenia Tauris'te (1943)
Kerem ile Aslı (1943)
Kerem (Adnan Saygun'un operası için libretto 1953)
Güzel Helena (1954)
Oğuzata (1955)
Köroğlu (Adnan Saygun'un operası için libretto 1971)
RNA dünyası hipotezi

RNA nitrojen tabanlarıyla solda ve DNA sağda.
RNA dünya hipotezi, RNA (ribonükleik asit) esaslı hayat şimdiki DNA (deoksiribonükleik asit) esaslı hayattan önce hüküm sürmüştür. DNA gibi bilgi depolayabilen ve proteinler (enzimler) gibi tepkimeler kataliz eden RNA hücresel veya ön hücresel yaşamın kurulmasını sağlamış olabilir. Günümüzde yaşamın kökeni hakkındaki bazı kuramlar RNA esaslı kataliz ve bilgi depolamayı hücrenin evrimindeki ilk aşama olarak sunuyorlar.
RNA esaslı dünyanın günümüzün DNA ve protein dünyasına evrildiği iddia ediliyor.DNA, daha büyük kimyasal dengesi sayesinde, protein, amino asitlerin büyük çeşitliliği içinde kataliz yapma özelliği nedeniyle özelleşmiş katalitik molekül olurken, bilgi depolama görevini üstlendi. RNA dünya hipotezi, günümüz hücrelerinde RNA'nın, özellikle (ribozomda protein üretimini katalize eden) rRNAnın, RNA dünyasının evriminin bir izi olduğunu savunmaktadır.
Tarihçe

"RNA Dünyası" ifadesi ilk kez 1986'da, RNA'nın farklı biçimlerinin katalitik özelliklerine dair en son yapılan gözlemler hakkında yapılan bir açıklamada Nobel ödüllü Walter Gilbert tarafından yapıldı. Ancak bağımsız RNA yaşamı fikri daha eskidir ve Carl Woese'un The Genetic Code “Genetik Kod” isimli isimli kitabında bulunabilir. 1963'te moleküler biyolog Massachusetts Institute of Technology'den Alexander Rich, Albert Szent-Györgyi onuruna yayınlanan bir kitaba yazdığı makalede çok benzer bir görüşü savunmuştur.
Avusturya Okulu

Avusturya Okulu, sosyal olguların yalnızca bireylerin motivasyonlarından ve eylemlerinden kaynaklandığı kavramı olan metodolojik bireyciliğe sıkı sıkıya bağlı kalmayı savunan heterodoks bir ekonomik düşünce okuludur. Avusturya Okulu teorisyenleri, ekonomik teorinin yalnızca insan eyleminin temel ilkelerinden türetilmesi gerektiğini savunmaktadır.
Avusturya Okulu, 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında Viyana'da Carl Menger, Eugen von Böhm-Bawerk, Friedrich von Wieser ve diğerlerinin çalışmalarıyla ortaya çıkmıştır. Metodolojik olarak, Methodenstreit veya metodoloji mücadelesi olarak bilinen bir anlaşmazlıkta Almanya merkezli Tarihsel Okul'a karşı çıkmıştır. Günümüzde bu gelenek içinde çalışan iktisatçılar birçok farklı ülkede bulunmaktadır, ancak çalışmaları hala Avusturya iktisadı olarak anılmaktadır. Avusturya Okulu'nun ilk yıllarındaki teorik katkılar arasında öznel değer teorisi, fiyat teorisinde marjinalizm ve ekonomik hesaplama probleminin formülasyonu yer almakta olup, bunların her biri ana akım iktisadın kabul edilen bir parçası haline gelmiştir.
20. yüzyılın ortalarından bu yana, ana akım iktisatçılar günümüz Avusturya Okulu'nu eleştirmekte ve matematiksel modelleme, ekonometri ve makroekonomik analizi reddetmesini ana akım iktisadın dışında veya "heterodoks" olarak değerlendirmektedir. 1970'lerde Avusturya Okulu, Friedrich Hayek'in 1974 Nobel Ekonomi Bilimleri Ödülü'nü Gunnar Myrdal ile paylaşmasının ardından yeniden ilgi görmeye başlamıştır.
Tarihi > Etimoloji

Avusturya Okulu adını, 19. yüzyılın sonlarında Avusturyalıların tarihsel durumların incelenmesi veya derlenmesinden farklı olarak iktisatta teorinin rolünü savunduğu Methodenstreit ("metodoloji mücadelesi") sırasında Avusturyalılara karşı çıkan Alman tarihsel iktisat okulu üyelerine borçludur. Menger 1883'te, tarihsel okulun yöntemlerine saldıran Ekonomiye Özel Referansla Sosyal Bilimlerin Yöntemi Üzerine İncelemeler'i yayınladı. Tarihsel okulun liderlerinden Gustav von Schmoller, okulu dışlanmış ve taşralı olarak nitelendirmek amacıyla "Avusturya Okulu" terimini ortaya atarak olumsuz bir eleştiriyle karşılık verdi. Bu etiket kalıcı olmuş ve taraftarların kendileri tarafından da benimsenmiştir.
Tarihi > İlk dalga

Okul, Avusturya İmparatorluğu'nun Viyana kentinde ortaya çıkmıştır. Carl Menger'in 1871 tarihli Ekonominin İlkeleri kitabı genellikle Avusturya Okulu'nun kurucusu olarak kabul edilir. Kitap, marjinal fayda teorisini geliştiren ilk modern çalışmalardan biriydi. Avusturya Okulu, 1870'lerin marjinalist devriminin üç kurucu akımından biriydi ve en büyük katkısı ekonomide öznelci yaklaşımın tanıtılmasıydı. Bu iddiaya karşın, John Stuart Mill 1848'de Principles of Political Economy'de kullanım değerini bu anlamda kullanmıştır, "Kullanım değeri ya da Thomas de Quincey'nin deyimiyle teleolojik değer, değişim değerinin en uç sınırıdır. Bir şeyin değişim değeri, kullanım değerinin herhangi bir miktarda altında kalabilir; ancak kullanım değerini aşması bir çelişki anlamına gelir; insanların bir şeye sahip olmak için, kendi eğilimlerini tatmin etme aracı olarak ona yükledikleri en yüksek değerden daha fazlasını vereceklerini varsayar."
Marjinalizm genel olarak etkili olsa da, Menger'in çalışmaları etrafında birleşmeye başlayan ve "Psikoloji Okulu", "Viyana Okulu" veya "Avusturya Okulu" olarak bilinen daha spesifik bir okul da vardı. Menger'in ekonomi teorisine katkılarını Eugen Böhm von Bawerk ve Friedrich von Wieser yakından takip etmiştir. Bu üç iktisatçı Avusturya Okulu'nun "ilk dalgası" olarak bilinir. Böhm-Bawerk 1880'lerde ve 1890'larda Karl Marx'ın kapsamlı eleştirilerini yazdı ve Avusturyalıların 19. yüzyılın sonlarında tarihsel okulun Hegelci doktrinlerine saldırdıkları Methodenstreit'a katılımının bir parçası oldu.
Tarihi > 20. yüzyılın başları

Frank Albert Fetter (1863-1949) Avusturya düşüncesinin Amerika Birleşik Devletleri'ndeki liderlerinden biriydi. Doktorasını 1894 yılında Halle Üniversitesi'nden almış ve ardından 1901 yılında Cornell Üniversitesinde Politik Ekonomi ve Finans Profesörü olmuştur. Birçok önemli Avusturyalı iktisatçı 1920'lerde Viyana Üniversitesi'nde eğitim görmüş ve daha sonra Ludwig von Mises tarafından düzenlenen özel seminerlere katılmıştır. Bunlar arasında Gottfried Haberler de vardı, Friedrich Hayek, Fritz Machlup, Karl Menger (Carl Menger'in oğlu) Oskar Morgenstern, Paul Rosenstein-Rodan, Abraham Wald, ve Michael A. Heilperin, diğerlerinin yanı sıra sosyolog Alfred Schütz.
Tarihi > 20. yüzyılın sonları

1930'ların ortalarına gelindiğinde, çoğu ekonomist ilk Avusturyalıların önemli katkıları olarak gördükleri şeyleri benimsemişti. Fritz Machlup, Hayek'in "bir okulun en büyük başarısı, temel öğretileri genel kabul görmüş düşüncenin bir parçası haline geldiği için varlığının sona ermesidir" sözünü aktarmıştır. Avusturya ekonomisi, 20. yüzyılın ortalarında, ekonomi çalışmalarında model oluşturmayı ve matematiksel ve istatistiksel yöntemleri reddettiği için ana akım ekonomistler tarafından göz ardı edilmeye veya alay konusu olmaya başlamıştır. Mises'in öğrencisi Israel Kirzner, Kirzner'in doktorasına devam ettiği 1954 yılında ayrı bir Avusturya Okulu olmadığını hatırlıyor. Kirzner hangi yüksek lisans okuluna gideceğine karar verirken, Mises ona Johns Hopkins'ten gelen kabul teklifini kabul etmesini tavsiye etmişti çünkü orası prestijli bir üniversiteydi ve Fritz Machlup orada ders veriyordu.
1940'lardan sonra Avusturya iktisadı iki iktisadi düşünce okuluna ayrılabilir ve bu okul 20. yüzyılın sonlarında bir dereceye kadar "bölünmüştür". Avusturyalıların Mises tarafından örneklendirilen bir kampı, neoklasik metodolojinin telafi edilemez bir şekilde kusurlu olduğunu düşünürken; Friedrich Hayek tarafından örneklendirilen diğer kamp, neoklasik metodolojinin büyük bir bölümünü kabul etmekte ve ekonomiye devlet müdahalesini daha fazla kabul etmektedir. Henry Hazlitt, 1930'lardan 1980'lere kadar çeşitli yayınlar için ekonomi köşe yazıları ve başyazılar yazdı ve Avusturya ekonomisi konusunda birçok kitap yazdı. Hazlitt'in düşünceleri Mises'ten etkilenmiştir. Tek Derste İktisat (1946) adlı kitabı bir milyondan fazla satmıştır ve John Maynard Keynes'in Genel Teori'sinin satır satır eleştirisi olan Yeni Ekonomi "nin Başarısızlığı" (1959) adlı kitabıyla da tanınmaktadır.
Avusturya Okulu'nun itibarı 20. yüzyılın sonlarında kısmen Israel Kirzner ve Ludwig Lachmann'ın New York Üniversitesi'ndeki çalışmaları ve 1974 Nobel Ekonomi Bilimleri Anma Ödülü'nü kazanmasının ardından Hayek'in çalışmalarının kamuoyunda yeniden bilinir hale gelmesi sayesinde artmıştır. Hayek'in çalışmaları 20. yüzyılda laissez-faire düşüncesinin yeniden canlanmasında etkili olmuştur.
Tarihi > Çağdaş Avusturyalılar arasında bölünme

Ekonomist Leland Yeager 20. yüzyılın sonlarındaki ayrışmayı tartışmış ve Murray Rothbard, Hans-Hermann Hoppe, Joseph Salerno ve diğerlerinin Hayek'e saldırdıkları ve onu küçümsedikleri bir tartışmaya atıfta bulunmuştur. Yeager şöyle demiştir: "Mises ve Hayek'in arasını (ekonomik hesaplamada bilginin rolü) konusunda açmaya çalışmak, özellikle de Hayek'i küçümsemek, bu iki büyük adama haksızlıktır ve ekonomik düşünce tarihine sadakatsizliktir". Bu ayrılığın ekonomik analize ve Doğu Avrupa komünizminin çöküşünün tarihsel olarak anlaşılmasına zarar verdiğini ifade etti.
1999 yılında Mises Enstitüsü tarafından yayınlanan bir kitapta, Hoppe, Rothbard'ın "Avusturya İktisadı içindeki ana akımın" lideri olduğunu ileri sürmüş ve Rothbard'ı, İngiliz bir ampirist ve Mises ve Rothbard'ın düşüncelerine muhalif olarak tanımladığı Nobel Ödüllü Friedrich Hayek ile karşılaştırmıştır. Hoppe, Hayek'in akademide en önde gelen Avusturyalı iktisatçı olduğunu kabul etmiş, ancak Hayek'in Carl Menger ve Böhm-Bawerk'ten Mises'e ve Rothbard'a uzanan Avusturyalı geleneğe karşı olduğunu belirtmiştir. Avusturyalı iktisatçı Walter Block, Avusturya Okulu'nun diğer iktisadi düşünce okullarından iktisat teorisi ve siyaset teorisi olmak üzere iki kategori ile ayrılabileceğini söylemektedir. Block'a göre Hayek Avusturyalı bir iktisatçı olarak kabul edilebilirken, siyaset teorisine ilişkin görüşleri Block'un Avusturya Okulu'nun ayrılmaz bir parçası olarak gördüğü özgürlükçü siyaset teorisiyle çatışmaktadır.
Hoppe ve Block'un Hayek'e yönelttiği her iki eleştiri de Avusturya Okulu'nun kurucusu Carl Menger'e yöneliktir. Hoppe, kendisine göre İngiliz ampirik geleneğinden gelen Hayek'in Avusturya Okulu'nun sözde rasyonalist geleneğine karşı olduğunu vurgulamaktadır; Menger de eserlerinde Hayek'inkine benzer şekilde rasyonalizme güçlü eleştiriler getirmiştir. Kasıtlı olarak yaratılmamış, bir tür "üstün bilgeliğe" sahip ve toplum için önemli işlevler gören çeşitli kurumlar olduğu fikrini vurguladı. Ayrıca Burke'den ve İngiliz geleneğinden bahsederek bu pozisyonlarını destekledi.
Liberteryen siyaset teorisinin Avusturya Okulu'nun ayrılmaz bir parçası olduğunu söylerken ve Hayek'in özgürlükçü olmadığını varsayarken Block, Menger'i de Avusturya Okulu'nun dışında bırakmaktadır çünkü Menger, Hayek'ten daha geniş devlet faaliyetlerini savunuyor gibi görünmektedir - örneğin, artan oranlı vergilendirme ve kapsamlı çalışma mevzuatı.
Hayekçi görüşe sahip ekonomistler, diğer kurumların yanı sıra Cato Enstitüsü, George Mason Üniversitesi (GMU) ve New York Üniversitesi ile bağlantılıdır. Bunlar arasında Peter Boettke, Roger Garrison, Steven Horwitz, Peter Leeson ve George Reisman bulunmaktadır. Mises-Rothbard görüşündeki ekonomistler arasında Walter Block, Hans-Hermann Hoppe, Jesús Huerta de Soto ve Robert P. Murphy yer almakta olup, bunların her biri Mises Enstitüsü Bazıları da akademik kurumlarlardadır. Murphy'ye göre, "George Mason Üniversitesi Avusturya-liberteryenleri ile Auburn Avusturya-liberteryenleri arasında ateşkes" 2011 yılı civarında imzalanmıştır.
Tarihi > Etki

"Birinci dalga" Avusturyalı iktisatçılar tarafından geliştirilen birçok teori uzun zamandır Ana akım iktisat tarafından benimsenmektedir. Bunlar arasında Carl Menger'in marjinal fayda, Friedrich von Wieser'in Fırsat maliyeti ve Eugen Böhm von Bawerk'in zaman tercihi teorilerinin yanı sıra Menger ve Böhm-Bawerk'in Marksist iktisada yönelik eleştirileri de yer almaktadır.
Eski Amerikan Merkez Bankası Başkanı Alan Greenspan, Avusturya Okulu'nun kurucularının "çoğunun pratik yaptığı zamandan çok daha ileriye ulaştıklarını ve bu ülkedeki ana akım iktisatçıların çoğunun düşünme biçimi üzerinde derin ve bana göre muhtemelen geri döndürülemez bir etkiye sahip olduklarını" söyledi. 1987 yılında Nobel ödüllü James M. Buchanan bir röportajda şöyle demiştir: "Avusturyalı olarak adlandırılmaya hiçbir itirazım yok. Hayek ve Mises beni bir Avusturyalı olarak görebilirler, ancak eminim ki diğer bazıları görmeyecektir".
Halihazırda, önemli bir Avusturya varlığına sahip üniversiteler arasında ABD'deki George Mason Üniversitesi, New York Üniversitesi, Grove City College, Loyola University New Orleans ve Auburn Üniversitesi; İspanya'daki King Juan Carlos Üniversitesi; ve Guatemala'daki Universidad Francisco Marroquín bulunmaktadır. Avusturya ekonomik fikirleri ayrıca Mises Enstitüsü ve Cato Enstitüsü gibi özel olarak finanse edilen kuruluşlar tarafından da desteklenmektedir.
Metodoloji

Avusturya Okulu, bireysel bilgi, zaman, beklenti ve diğer öznel faktörler de dahil olmak üzere bireylerin öznel seçimlerinin tüm ekonomik olaylara neden olduğunu teorize eder. Avusturyalılar, metodolojik bireycilik olarak adlandırılan bir yaklaşımla, bireysel tercihlerin sosyal sonuçlarını inceleyerek ekonomiyi anlamaya çalışırlar. Bu yaklaşım, toplam değişkenlere, denge analizine ve bireylerden ziyade toplumsal gruplara odaklanan diğer ekonomik düşünce ekollerinden farklıdır.
20. ve 21. yüzyıllarda, metodolojik olarak erken dönem Avusturya Okulu'na dayanan ekonomistler çok çeşitli yaklaşımlar ve teorik yönelimler geliştirmiştir. Ludwig von Mises, "praksiyoloji" olarak adlandırdığı öznelci yaklaşımın kendi versiyonunu 1949 yılında İngilizce olarak Human Action adıyla yayınlanan bir kitapta düzenlemiştir Bu kitapta Mises, praksiyolojinin a priori teorik ekonomik gerçekleri ortaya çıkarmak için kullanılabileceğini ve tümdengelimli ekonomik düşünce deneylerinin altta yatan varsayımlardan reddedilemez şekilde çıkan sonuçlar verebileceğini belirtmiştir. Sonuçların ampirik gözlem veya istatistiksel analizden çıkarılamayacağını yazmış ve ekonomik modellerde olasılıkların kullanılmasına karşı çıkmıştır.
Mises'in zamanından bu yana, bazı Avusturyalı düşünürler onun prakseolojik yaklaşımını kabul ederken diğerleri alternatif metodolojiler benimsedi. Örneğin, Fritz Machlup, Friedrich Hayek ve diğerleri Mises'in ekonomiye güçlü a priori yaklaşımını benimsemedi. Radikal bir öznelci olan Ludwig Lachmann da Max Weber tarafından ifade edilen verstehende Methode ("yorumlayıcı yöntem") lehine Mises'in Praxeology formülasyonunu büyük ölçüde reddetti.
20. yüzyılda çeşitli Avusturyalılar analizlerine modelleri ve matematiği dahil etmişlerdir. Avusturyalı ekonomist Steven Horwitz 2000 yılında Avusturya metodolojisinin makroekonomi ile tutarlı olduğunu ve Avusturya makroekonomisinin mikroekonomik temeller açısından ifade edilebileceğini savunmuştur. Avusturyalı ekonomist Roger Garrison Avusturya makroekonomik teorisinin diyagramatik modeller açısından doğru bir şekilde ifade edilebileceğini yazmıştır. 1944 yılında Avusturyalı ekonomist Oskar Morgenstern Oyunlar Teorisi ve Ekonomik Davranış kitabında sıralı fayda fonksiyonunun (Von Neumann-Morgenstern fayda teoremi) titiz bir şematizasyonunu sunmuştur.
Metodoloji > Temel ilkeler

1981 yılında Fritz Machlup Avusturya ekonomik düşüncesinin tipik görüşlerini şu şekilde sıralamıştır:
Metodolojik bireycilik: Ekonomik olguların açıklanmasında, bireylerin eylemlerine (ya da eylemsizliklerine) geri dönmek zorundayız; gruplar ya da "kolektifler", bireysel üyelerin eylemleri dışında hareket edemezler. Gruplar düşünmez; insanlar düşünür.
Metodolojik sübjektivizm: Ekonomik olguların açıklanmasında, bireylerin sahip oldukları veya sahip olduklarına inandıkları bilgilere ve dış gelişmelerle ilgili beklentilerine ve özellikle de kendi niyet ettikleri eylemlerin algılanan sonuçlarına dayanarak yaptıkları yargılara ve seçimlere geri dönmemiz gerekir.
Zevkler ve tercihler: mal ve hizmetlerin öznel değerlemeleri bunlara olan talebi belirler, böylece fiyatları (gerçek ve potansiyel) tüketiciler tarafından etkilenir.
Fırsat maliyeti: Üreticilerin ve diğer ekonomik aktörlerin hesapladığı maliyetler, vazgeçilmesi gereken alternatif fırsatları yansıtır; üretken hizmetler tek bir amaç için kullanıldığından, tüm alternatif kullanımların feda edilmesi gerekir.
Marjinalizm: Tüm ekonomik tasarımlarda, değerler, maliyetler, gelirler, üretkenlik ve benzerleri, toplama eklenen veya toplamdan çıkarılan son birimin önemine göre belirlenir.
Üretim ve tüketimin zaman yapısı: Tasarruf kararları, yakın, uzak veya belirsiz gelecekteki tüketime ilişkin "zaman tercihlerini" yansıtır ve yatırımlar, daha fazla zaman alan üretim süreçlerinin gerçekleştirilmesi halinde elde edilmesi beklenen daha büyük çıktılar göz önünde bulundurularak yapılır.
Avusturya ekonomisinin Mises kolu tarafından benimsenen iki ek ilkeyi de eklemiştir:
Tüketici egemenliği': Tüketicilerin mal ve hizmetlere yönelik etkin talep üzerinde ve serbest rekabetçi piyasalarda ortaya çıkan fiyatlar aracılığıyla üreticilerin ve yatırımcıların üretim planları üzerinde sahip oldukları etki, yalnızca zor bir olgu değil, aynı zamanda önemli bir hedeftir ve ancak piyasalara hükûmet müdahalesinden ve satıcıların ve alıcıların ürün ve hizmetlerin miktarları, nitelikleri ve fiyatları konusunda kendi kararlarını verme özgürlükleri üzerindeki kısıtlamalardan tamamen kaçınılmasıyla elde edilebilir.
Siyasi Bireycilik: Ancak bireylere tam ekonomik özgürlük sağlandığında siyasi ve ahlaki özgürlüğü güvence altına almak mümkün olacaktır. Ekonomik özgürlüğe getirilen kısıtlamalar, er ya da geç, devletin zorlayıcı faaliyetlerinin siyasi alana yayılmasına yol açarak, kapitalist toplumların 19. yüzyılda elde edebildiği temel bireysel özgürlükleri zayıflatır ve sonunda yok eder.