Brezilya ekonomisi
Tarihçe

Portekizli kâşifler 16. yüzyılda Brezilya topraklarına geldiğinde, günümüz Brezilya'sının yerli kabilelerinin toplamı yaklaşık 2.5 milyon kişiydi ve Taş Devri'nden beri neredeyse hiç değişmeden yaşamışlardı. Portekiz'in Brezilya'yı sömürgeleştirmesinden (1500-1822) 1930'ların sonlarına kadar, Brezilya ekonomisi dış satım yönünde birincil ürünlerin üretimine dayanıyordu. Portekiz İmparatorluğu'nda Brezilya, üç ana büyük ölçekli ekonomik üretim döngüsü olan - şeker, altın ve 19. yüzyılın başından itibaren kahve - emperyal ticaret politikasına tabi bir koloniydi. Brezilya ekonomisi, 19. yüzyılın sonlarına kadar büyük ölçüde Afrikalı köle emeğine bağımlıydı (toplamda yaklaşık 3 milyon ithal Afrikalı köle). O dönemde Brezilya, çoğu Portekizli (Azorlular ve Madeiralılar dahil), aynı zamanda bazı Hollandalılar (bkz. Hollanda Brezilyası), İspanyollar, İngilizler, Fransızlar, Almanlar, Flamanlar, Danimarkalılar, İskoçlar ve Sefarad Yahudileri olmak üzere en fazla sayıda Avrupalı yerleşimciye sahip bir koloniydi.
Daha sonra Brezilya, başta Portekiz (Azorlar ve Madeira dahil), İtalya, İspanya, Almanya, Polonya, Ukrayna, İsviçre, Avusturya ve Rusya olmak üzere Avrupa'dan kitlesel göçün eşlik ettiği güçlü bir ekonomik ve demografik büyüme dönemi yaşadı. 1930'lara kadar Hollanda, Fransa, Finlandiya, İzlanda ve İskandinav ülkeleri, Litvanya, Belçika, Bulgaristan, Macaristan, Yunanistan, Letonya, İngiltere, İrlanda, İskoçya, Hırvatistan, Çek Cumhuriyeti, Malta, Kuzey Makedonya ve Lüksemburg, Orta Doğu (çoğunlukla Lübnan, Suriye ve Ermenistan'dan), Japonya, Amerika Birleşik Devletleri ve Güney Afrika'dan daha az sayıda göçmen geldi. Yeni Dünya'da ABD, Arjantin, Brezilya, Kanada, Avustralya, Uruguay, Yeni Zelanda, Şili, Meksika, Küba, Venezuela, Paraguay, Porto Riko ve Peru (azalan sırayla) en çok göç alan ülkelerdi. Brezilya'nın durumunda, istatistikler, 1882 ve 1934 yılları arasında 4.5 milyon insanın ülkeye göç ettiğini göstermektedir.[kaynak belirtilmeli]
2007 yılında, 209 milyonun üzerinde bir nüfusa ve bol doğal kaynaklara sahip olan Brezilya, on milyonlarca ton çelik, 26 milyon ton çimento, 3.5 milyon televizyon seti ve 3 milyon buzdolabı üreten dünyanın en büyük on pazarından biriydi. Buna ek olarak, yılda yaklaşık 70 milyon metreküp petrol, yakıtlara, yağlayıcılara, propan gazına ve çok çeşitli yüzlerce petrokimyasal ürüne dönüştürülüyordu.
Brezilya'da en az 161.500 kilometre asfalt yol, 150 gigawatt'tan fazla kurulu elektrik gücü kapasitesi bulunmaktadır ve kişi başına düşen reel GSYİH 2020'de 6.450 ABD dolarıdır. Brezilya sanayi işkolu, Latin Amerika ekonomisinin sanayi üretiminin beşte üçünü oluşturmaktadır. Ülkenin bilimsel ve teknolojik gelişiminin, son yıllarda yılda[ne zaman?] ortalama 30 milyar ABD doları olan doğrudan yabancı yatırım açısından cazip olduğu iddia edilmektedir. Yerel olarak agronegócio (tarım ticareti) olarak adlandırılan tarım işkolu da devingen olmuştur: yirmi yıldır bu işkolu Brezilya'yı kırsal kesimle ilgili alanlarda en yüksek üretken ülkeler arasında tutmuştur. Tarım işkolu ve madencilik işkolu, büyük para kazanımlarına (toparlanma için) ve dış borç geri ödemesine izin veren ticaret fazlalıklarını da destekledi. Batı ekonomilerindeki bir gerileme nedeniyle Brezilya, 2010 yılında kendisini real'in değerlenmesini durdurmaya çalışırken buldu.
Asya Kalkınma Bankası ve Vergi Adaleti Ağı'ndan elde edilen veriler, Brezilya'nın vergilendirilmemiş "gölge" ekonomisinin GSYİH'sının %39'u kadar olduğunu göstermektedir.
Brezilya'daki en önemli yolsuzluk davalarından biri Odebrecht şirketi ile ilgilidir. 1980'lerden bu yana Odebrecht, milletvekillerine grup lehine oy kullanmaları için rüşvet amaçlı birkaç milyar dolar para akıttı. Belediye düzeyinde, Odebrecht'in yolsuzlukları, özellikle su ve kanalizasyon yönetiminde "özelleştirmeleri teşvik etmeyi" amaçlıyordu.