Seçim barajı
Önemli örnekler > Boşa giden oylar

Seçim barajları bazen her parti tarafından elde edilen oy oranları ile koltuk dağılımı arasındaki ilişkiyi ciddi şekilde etkileyebilir. Koltuk payı ile popüler oy oranı arasındaki orantılılık Gallagher indeksi ile ölçülebilirken, boşa harcanan oy miktarı ise yasama organında herhangi bir parti tarafından temsil edilmeyen toplam seçmen sayısını gösteren bir ölçüdür.
Bir partinin seçim barajını geçememesi, sadece adaylarının görevden mahrum kalması ve seçmenlerinin temsil edilmemesi anlamına gelmez; aynı zamanda mecliste güç endeksinin değişmesine ve koalisyon oluşturulmasıyla ilgili dramatik sonuçlara yol açabilir.
Boşa harcanan oy miktarı seçimden seçime değişir, grafikte Yeni Zelanda için gösterilmiştir. Boşa harcanan oy miktarı, seçmen davranışına ve etkili seçim eşiğinin büyüklüğüne bağlı olarak değişir. Örneğin, 2005 Yeni Zelanda genel seçiminde, Yeni Zelanda'daki en az bir sandalyeye sahip olma seçim eşiği nedeniyle her parti %1'in üzerinde oy aldığından, diğer yıllara göre çok daha düşük bir boşa harcanan oy miktarı ortaya çıkmıştır.
1995 Rus parlamento seçimlerinde, %5'in altındaki partileri dışlayan bir seçim eşiği ile, oyların %45'ten fazlası seçim eşiğini geçemeyen partilere gitti. 1998'de Rusya Anayasa Mahkemesi, seçim eşiğini yasal buldu ve kullanımında sınırlamaların dikkate alınması gerektiğine karar verdi.
1993 yılında Polonya'da seçim barajının ilk kez uygulanmasından sonra, halk oylarının %34,4'ü temsil edilemedi.
Türkiye'de benzer durumlar çok fazla yaşanmıştır, çünkü Türkiye'de diğer ülkelere göre çok daha yüksek olan %10'luk bir seçim barajı uygulanmıştır. Böyle yüksek bir seçim barajının nedeni, 1960'lar ve 1970'lerde yaşanan siyasi partilerin sonsuz parçalanmasını önlemek ve çoklu parti ittifaklarını engellemektir. Ancak, 1991 ile 2002 yılları arasında koalisyon hükûmetleri iktidarda olmuş olsa da, ana akım partiler parçalanmış durumda kalmış ve 2002 seçimlerinde %45'e kadar varan oy oranı, seçim barajını aşamayan partilere verilmiş ve dolayısıyla bu partiler mecliste temsil edilmemiştir. 1999 seçimlerinde koltuk kazanan tüm partiler, seçim barajını aşamadı ve bu durum günümüzde hala tek başına iktidar olan Adalet ve Kalkınma Partisi'ne koltukların %66'sını verdi. Bu durum Türkiye siyasetinde baskın parti durumuna neden oldu ve son on yılda önemli bir oranda demokratik gerileme yaşandı.
Mart 2006'daki Ukrayna seçimlerinde, genel oyla birlikte (yani geçersiz oylar da dahil olmak üzere) %3'lük bir seçim barajı bulunuyordu ve bu nedenle seçmenlerin %22'si etkili bir şekilde oy hakkından yoksun kaldı, çünkü küçük adaylara oy vermişlerdi. Aynı sistem altında yapılan parlamento seçimlerinde ise daha az seçmen küçük partilere destek verdi ve oy hakkından yoksun kalan seçmenlerin toplam yüzdesi yaklaşık %12'ye düştü.
Bulgaristan'da, 1991 ve 2013 seçimlerinde temsil elde edemeyecek partilere %24 oranında oy veren seçmenler bulunmaktaydı.
2020 Slovakya parlamento seçimlerinde, tüm geçerli oyların %28,47'si temsil elde edemedi. 2021 Çekya yasama seçimlerinde ise seçmenlerin %19,76'sı temsil edilmedi. 2022 Slovenya parlamento seçimlerinde ise oyların %24'ü, eski parlamenter partilerden (LMŠ, PoS, SAB, SNS ve DeSUS) oluşan partilere ulaşmayanlara gitti.
Seçim barajları, çoğunlukla aday olamayan küçük partilerin benzer ideolojilere sahip diğer partilerden oy çalmasıyla, Tek İsimli Tek Turlu Çoğunluk Sistemlerinde olduğu gibi bir "spoiler etkisi" yaratabilir. Bu sistemlerde yeni kurulan partiler genellikle kısır bir döngü içinde olurlar: eğer bir parti barajı geçme şansının olmadığı algısıyla karşılaşıyorsa, genellikle seçmenlerden destek kazanamaz; ve eğer parti destek kazanamazsa, barajı geçme şansı da olmayacaktır. Aşırıcı partilere karşı olumsuz etkilerinin yanı sıra, politik iklimin politik spektrumun iki uç noktasındaki büyük partiler arasında kutuplaşması durumunda bu durum ılımlı partileri olumsuz etkileyebilir. Bu senaryoda, ılımlı seçmenler, karşı olduğu alternatifin iktidara gelmemesi için tercih ettikleri partilerini terk edebilirler.
Zaman zaman seçim barajları, bir partinin oy çoğunluğunu kazanmadan doğrudan sandalye çoğunluğunu elde etmesine yol açmıştır; bu da bir orantılı seçim sisteminin önlemesi gereken bir sonuçtur. Örneğin, Türkiye'de AK Parti, katıldığı dört seçimde (2002, 2007, 2011, 2015 Kasım) %50'nin altında oy alarak mecliste sandalye çoğunluğunu elde etmiştir. Almanya'da 2013 Bavyera eyalet seçiminde, Hristiyan Sosyal Birlik, oy çoğunluğunu elde edememiş olmasına rağmen, baraj şartını karşılamayan partilere nispeten rekor düzeyde oy alarak doğrudan sandalye çoğunluğunu kazanmıştır.
Buna karşılık, sıralı oy kullanma sistemini kullanan seçimler, her seçmenin tam olarak belirtilen sıralama tercihini dikkate alabilir. Örneğin, tek aktarım oyu, eşik altında kalan adaylar için birinci tercih oylarını yeniden dağıtır. Bu, oyları boşa gidecek olanların seçime katılımını sağlar. Küçük partiler, destekçilerine seçimden önce oylarının nasıl aktarılmasını istediklerini belirtebilir. Tek aktarım oyu, çoklu sandalyeli (tek sandalyeli olmayan) kuruluşlarda veya seçim bölgelerinde sıralı oy kullanma yoluyla orantılı temsili sağlamayı amaçlayan bir orantılı oy sistemi olarak tasarlanmıştır. Sıralı oy kullanma sistemleri Avustralya ve İrlanda'da yaygın olarak kullanılmaktadır. Seçim sistemi içine ordinalite (sıralama) getirmek için kullanılan diğer yöntemler benzer etkilere sahip olabilir.
Dünyada seçim barajı oranları
Bazı ülkelerin koalisyonlar ve bağımsızlar ve belirli sayıda bölge sandalyesi kazanmak için daha fazla kuralı olabileceğini unutmayın.   <1   1–1.9   2–2.9   3–3.9   4–4.9   5–5.9   6–6.9   7+   Meclisine göre farklı oran