Tannenbaum Operasyonu
Arka plan > İsviçre'ye karşı nasyonal sosyalist tutum

Faşist İtalya'nın lideri Benito Mussolini ve Dışişleri Bakanı Galeazzo Ciano ile Haziran 1941'de yapılan bir toplantıda Hitler, İsviçre hakkındaki görüşünü oldukça açık bir şekilde ifade etti:
"İsviçre, en iğrenç ve sefil insanlara ve siyasi sisteme sahipti. İsviçre, yeni Almanya'nın ölümcül düşmanlarıydı."
Daha sonraki bir tartışmada, Alman dışişleri bakanı Joachim von Ribbentrop, İsviçre'yi iki Mihver gücü arasında bölme olasılığına doğrudan atıfta bulundu:
"Duce'nin gerçek bir anakronizm olarak İsviçre'nin herhangi bir geleceği olup olmadığı sorusu üzerine, Reich Dışişleri Bakanı gülümsedi ve Duce'ye bunu Führer ile görüşmesi gerektiğini söyledi."
Ağustos 1942'de Hitler, İsviçre'yi "Avrupa'nın yüzündeki sivilce" ve artık var olma hakkına sahip olmayan bir devlet olarak tanımladı ve İsviçre halkını "Volk'umuzun yanlış yönlendirilmiş bir kolu" olarak kınadı. Nazi bakış açısından, İsviçre, küçük, çok dilli, ademi merkeziyetçi bir demokrasi olarak, Almanca konuşanların, sınırın ötesindeki Alman kardeşlerinden çok, Fransızca konuşan İsviçre vatandaşlarıyla yakınlık hissettikleri, ırksal olarak homojen ve kolektifleştirilmiş olan "Führer Devleti"nin antiteziydi. Hitler ayrıca, bağımsız İsviçre devletinin Kutsal Roma İmparatorluğu'nun geçici olarak zayıfladığı bir zamanda ortaya çıktığına ve şimdi nasyonal sosyalistlerin yönetimi ele almasından sonra Alman gücünün yeniden kurulduğuna, İsviçre'nin bağımsız ülkesinin modası geçmiş olduğuna inanıyordu.
Hitler, demokratik düşünen Alman İsviçrelisini "Alman halkının asi kolu" olarak hor görse de, yine de onların Alman statüsünü kabul ediyordu. Dahası, Nazi partisinin açıkça pan-Alman siyasi hedefleri, tüm Almanların İsviçre halkının da dahil olduğu Büyük Almanya'da birleştirilmesi çağrısında bulundu. 25 maddelik Nasyonal Sosyalist Program'ın ilk hedefi, "Biz [Nasyonal Sosyalist Parti], Büyük Almanya'daki tüm Almanların halkın kendi kaderini tayin hakkı temelinde birleştirilmesini talep ediyoruz." olarak belirtildi.
Onların Büyük Almanya haritalarında, Almanca ders kitaplarında Hollanda, Belçika, Avusturya, Bohemya-Moravya(Çek Cumhuriyeti), İsviçre'nin Almanca konuşulan bölgeleri ve Danzig'den (Gdańsk) Krakau'ya (Kraków) kadar Batı Polonya'yı içeren haritalar vardı. İsviçre'nin egemen bir devlet olarak statüsünü göz ardı eden bu haritalar, sık sık topraklarını bir Alman Gau'su olarak gösterdi. Bu ders kitaplarından birinin yazarı Ewald Banse şöyle açıkladı: "Oldukça doğal olarak siz İsviçrelileri Hollandalılar, Flamanlar, Lorenliler, Alsatlılar, Avusturyalılar ve Bohemyalılarla birlikte Alman ulusunun dalları olarak görüyoruz ... Bir gün kendimizi tek bir bayrak etrafında toplayacağız ve kim bizi ayırmak isterse, yok edeceğiz! "Çeşitli Naziler, Almanya'nın "Almanya'nın sınırlarını eski Kutsal Roma İmparatorluğu'nun en uzak sınırlarına ve hatta ötesine genişletme" niyetini dile getirdi.
Jeopolitikacı Karl Haushofer, fikirleri onlara ideolojik destek sunsa bile, siyasi olarak Nazilerle aynı çizgide olmasa da, çalışmalarında İsviçre'nin çevresindeki ülkeler arasında Romandiya'nın Vichy Fransası'na, Ticino'nun İtalya'ya ve Kuzey, Orta ve Doğu İsviçre'nin Almanya'ya verilmesini sağlayacak şekilde bölünmesini savundu.