Parkinson hastalığı
Tarihçe

Jean-Martin Charcot, Parkinson hastalığının anlaşılmasına katkıda bulunmuş ve James Parkinson'u onurlandıran adını önermiştir.
Pierre D. 1879'da. Fransa'dan bir baş masondu. William Richard Gowers tarafından yaygın olarak kullanılan (ileri) Parkinson hastalığı illüstrasyonu bu iki fotoğrafa dayanmaktadır.
Erken kaynaklar arasında bir Mısır papirüsü, bir ayurvedik tıbbi risale, İncil ve Galen'in yazıları, Parkinson hastalığına benzer belirtileri tanımlamaktadır. Galen'in çalışmalarından sonra, Parkinson hastalığı ile açıkça ilişkili başka bir kaynak 17. yüzyıla kadar bulunmamaktadır. 17. ve 18. yüzyıllarda, Franciscus Sylvius, Hieronymus David Gaubius, John Hunter ve Auguste François Chomel, hastalığın çeşitli yönlerini kaleme almışlardır.
Parkinson hastalığının ilk sistematik tanımı James Parkinson'a atfedilmekle birlikte, hastalık tüm dört ana belirti (tremor, bradikinezi, rijidite ve duruş bozukluğu) ile birlikte 1690 yılında Ferenc Pápai Páriz tarafından yazılan bir Macar tıp metninde tarif edilmiştir. Ancak bu metin Macarca yayımlandığı için Batı tıbbi literatüründe göz ardı edilmiştir.
1817 yılında, James Parkinson, titremeli felçten muzdarip altı kişiyi rapor eden makalesini yayımladı. An Essay on the Shaking Palsy (Titremeli Felç Üzerine Bir Deneme) adlı eserinde, karakteristik dinlenme titremesi, anormal duruş ve yürüyüş, felç ve azalmış kas gücü ile hastalığın zamanla nasıl ilerlediği tanımlanmıştır. Hastalığın anlaşılmasına katkıda bulunan erken dönem nörologlar arasında Trousseau, Gowers, Kinnier Wilson, Erb ve 1868-1881 yılları arasında yaptığı çalışmalarla hastalığın anlaşılmasını artıran Jean-Martin Charcot bulunur. Charcot, rijidite, zayıflık ve bradikinezi arasındaki ayrımı yapmıştır. Ayrıca, hastalığın James Parkinson'u onurlandıracak şekilde yeniden adlandırılmasını savunmuştur.
1912 yılında Frederic Lewy, etkilenen beyinlerde mikroskobik partiküller tanımlamış ve bu partiküller daha sonra Lewy cisimcikleri olarak adlandırılmıştır. 1919'da Konstantin Tretiakoff, Parkinson hastalığında substantia nigranın ana etkilenen beyin yapısı olduğunu rapor etmiş, ancak bu bulgu, 1938'de Rolf Hassler tarafından yayımlanan ileri çalışmalarla doğrulanana kadar kabul görmemiştir. Beyindeki altta yatan biyokimyasal değişiklikler, büyük ölçüde nörotransmitter dopamin üzerinde Arvid Carlsson'ın ve Parkinson hastalığındaki rolü üzerine Oleh Hornykiewicz'in çalışmaları sayesinde 1950'lerde tanımlanmıştır. 1997 yılında Spillantini, Trojanowski, Goedert ve diğer araştırmacılar, alpha-synuclein'in Lewy cisimciklerinin ana bileşeni olduğunu keşfetmişlerdir.
Levodopanın klinik kullanıma girmesinden önce, Parkinson hastalığının tedavisinde antikolinerjikler ve cerrahi (bazal gangliyon yapılarının veya kortikospinal yolun lezyonlanması) yöntemleri kullanılmaktaydı ve levodopanın tanıtılmasıyla bu yöntemlerin kullanımı büyük ölçüde azalmıştır. Levodopa ilk kez 1911'de Casimir Funk tarafından sentezlenmiş, ancak 20. yüzyılın ortalarına kadar dikkat çekmemiştir. 1967'de klinik kullanıma girmiş ve Parkinson hastalığının tedavisinde devrim niteliğinde değişikliklere yol açmıştır. 1980'lerin sonlarına doğru, Alim Louis Benabid ve Fransa, Grenoble'deki meslektaşları tarafından tanıtılan derin beyin stimülasyonu, Parkinson hastalığı için potansiyel bir tedavi olarak ortaya çıkmıştır.
William Richard Gowers tarafından yapılan ileri evre Parkinson hastalığı illüstrasyonu, 1886 yılında A Manual of Diseases of the Nervous System adlı eserde yayımlanmış olup, 1879'da Albert Londe'ye atfedilen fotoğraflara dayanmaktadır. 2020 yılında, hastalığın şiddet seviyelerindeki çeşitliliği temsil etmek amacıyla yeni bir görsel oluşturulmuştur.