stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
İstanbul Teknik Üniversitesi Türk Musikisi Devlet Konservatuvarı

| --- | --- |

Kuruluş: 1975
Eğitim dil(ler)i: Türkçe
Bağlılık: İstanbul Teknik Üniversitesi
Dekan:  Prof. Dr. Ali Tüfekçi 
Dekan yardımcıları:  Prof. Dr. Can Karadoğan  Doç. Serkan Mesut Halili 
Konum: İTÜ Maçka Kampüsü 34357 Beşiktaş, İstanbul, Türkiye
Web sitesi: https://www.tmdk.itu.edu.tr/
İTÜ Türk Musikisi Devlet Konservatuvarı, Anadolu′da açılan diğer Türk müziği konservatuvarlarına öncü olmuştur. İTÜ'nün Maçka kampüsünde yer alır.
Konservatuvar mezunu ünlü İTÜ'lülerden bazıları: Volkan Konak, Funda Arar, Çelik Erişçi, Aşkın Nur Yengi, Melihat Gülses, Erkan Oğur, Erol Parlak, Pınar Dilşeker, Dilan Çıtak ve İsmail Hakkı Demircioğlu. Ata Demirer ise konservatuvarı yarıda bırakmıştır.
Joan Clos

Joan Clos, 2011
Joan Clos i Matheu (d. 29 Haziran 1949, Parets del Vallès, Barselona), İspanyol siyasetçi.
Tıp eğitimi görüp, epidemoloji alanında uzmanlaşmıştır.
1983-2006 yıllarında Barselona belediye meclisi üyesi, 1997-2006 yıllarında Barselona belediye başkanı olmuştur. 2006-2008 yıllarında Sanayi, Turizm ve Ticaret Bakanı olarak görev üstlenmiş, 2008 yılında milletvekili seçilmiş, 2008-2010 yıllarında İspanya'nın Ankara Büyükelçisi olmuş, 2009 yılında da Azerbaycan'a akredite olmuştur. 2010-2018 yıllarında Birleşmiş Milletler İnsan Yerleşimleri Programı icra direktörü olarak görev almıştır.
Görevleri > Yerel yönetimler

7 Mayıs 1983 - 8 Eylül 2006: Barselona belediye meclisi üyesi
26 Eylül 1997 - 8 Eylül 2006: Barselona belediye başkanı
Görevleri > Meclis

1 Nisan 2008 - 18 Temmuz 2008: Barselona milletvekili
Görevleri > Diplomasi

27 Haziran 2008 - 18 Ekim 2010: İspanya'nın Türkiye büyükelçisi
13 Mart 2009 - 18 Ekim 2010: İspanya'nın Azerbaycan akredite büyükelçisi
18 Ekim 2010 - 5 Ocak 2018: BM Habitat İcra Direktörü
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNE: XX890065  CANTIC: a10066561  GND: 1251824927  ISNI: 0000 0000 5950 0780  LCCN: n80151672  SUDOC: 229447058  VIAF: 57924354   WorldCat (LCCN): n80-151672
Gretchen Whitmer

| Gretchen Whitmer |
| --- | --- |

2023'te Whitmer
49. Michigan Valisi
Görevde
Makama geliş  1 Ocak 2019
Yardımcı: Garlin Gilchrist
Yerine geldiği: Rick Snyder
Demokratik Ulusal Komite   Başkan Yardımcısı
Görevde
Makama geliş  21 Ocak 2021 Tammy Duckworth, Ken Martin ve Henry R. Muñoz III ile birlikte
Yerine geldiği: Grace Meng
Ingham County Savcısı
Görev süresi 21 Temmuz 2016 - 31 Aralık 2016
Yerine geldiği: Stuart Dunnings III
Yerine gelen: Carol Siemon
Michigan Senatosu Azınlık Lideri
Görev süresi 1 Ocak 2011 - 1 Ocak 2015
Yardımcı: Steve Bieda
Yerine geldiği: Mike Prusi
Yerine gelen: Jim Ananich
Michigan Senatosu Üyesi   23. Bölge
Görev süresi 21 Mart 2006 - 1 Ocak 2015
Yerine geldiği: Virgil Bernero
Yerine gelen: Curtis Hertel Jr.
Michigan Temsilciler Meclisi Üyesi
Görev süresi 1 Ocak 2003 - 21 Mart 2006
Yerine geldiği: Michael C. Murphy
Yerine gelen: Mark Meadows
Seçim bölgesi: 69. bölge
Görev süresi 1 Ocak 2001 - 1 Ocak 2003
Yerine geldiği: Laura Baird
Yerine gelen: Judy Emmons
Seçim bölgesi: 70. bölge
Kişisel bilgiler
Doğum: Gretchen Esther Whitmer 23 Ağustos 1971 (53 yaşında) Lansing, Michigan, ABD
Vatandaşlığı:  ABD
Partisi: Demokrat Parti
Evlilik(ler): Gary Shrewsbury (boşandı)   Marc Mallory (e. 2011)
Çocuk(lar): 2
Bitirdiği okul: Michigan Eyalet Üniversitesi
Mesleği: Siyasetçi · avukat
İmzası: 
Resmî site: Websitesi
Gretchen Esther Whitmer (d. 23 Ağustos 1971), 2019 yılından bu yana 49. Michigan Valisi olarak görev yapan Amerikalı avukat ve siyasetçi. Demokrat Parti üyesi olan Whitmer, 2001 ile 2006 yılları arasında Michigan Temsilciler Meclisi'nde ve 2006 ile 2015 yılları arasında Michigan Senatosu'nda görev yaptı.
Whitmer, Michigan'da doğdu ve büyüdü. Forest Hills Central High School, Michigan Eyalet Üniversitesi ve Detroit Hukuk Fakültesi'den mezun oldu. Siyasi kariyeri 2000 yılında Michigan Temsilciler Meclisi'ne seçilmesiyle başladı. 2006 yılında eyalet senatosu için yapılan özel seçimi kazanarak 2015 yılına kadar bu mecliste görev yaptı ve 2011'den 2015'e kadar senatonun ilk kadın Demokrat lideri oldu. Whitmer, 2013 yılında kürtajla ilgili bir tartışma sırasında yaptığı ve cinsel saldırıya uğrama deneyimini paylaştığı konuşmasıyla ulusal çapta dikkatleri üzerine çekti. 2016'da altı ay boyunca Ingham County'nin savcılığını yaptı. Whitmer 2018 yılında Cumhuriyetçi aday Bill Schuette'i yenerek eyalet başsavcısı olarak vali seçildi.
Whitmer, kendisini ilerici olarak tanımlamaktadır. Vali olarak sağlık ve altyapı mevzuatına odaklandı. Şubat 2020'de, o zamanki Başkan Donald Trump'ın 2020 Birliğin Durumu Konuşmasına Demokratların yanıtını vermek üzere seçildi. Ekim 2020'de Federal Soruşturma Bürosu, aşırı sağcı bir milis grubunun Whitmer'a yönelik kaçırma planını engelledi. Whitmer, Ocak 2021'den bu yana Demokratik Ulusal Komite'nin başkan yardımcılarından biri olarak görev yapmaktadır. Cumhuriyetçi aday Tudor Dixon'ı yenerek 2022 yılında yeniden vali seçildi.
Dominic Solanke

Dominic Ayodele Solanke-Mitchell (d. 14 Eylül 1997), bilinen adıyla Dominic Solanke (İngilizce telaffuz: [səˈlænki] sə-LAN-kee), İngiliz futbolcudur. Premier League takımlarından Tottenham Hotspur'da santrfor mevkiinde oynamaktadır.
Solanke kariyerine Chelsea'de başladı, ilk profesyonel karşılaşmasına Ekim 2014 tarihinde çıktı. 2015-2016 sezonunda SBV Vitesse'ye kiralandı. 2017-2018 sezonunda Liverpool ile anlaştı. 2018-2019 sezonunda Bournemouth'a transfer oldu.
Solanke, millî düzeyde 16 yaş altı, 17 yaş altı, 18 yaş altı, 19 yaş altı, 20 yaş altı, 21 yaş altı ve ana kadroyla maça çıktı. Ülkesiyle 2014 UEFA Avrupa 17 Yaş Altı Futbol Şampiyonası'nı ve 2017 FIFA 20 Yaş Altı Dünya Kupası'nı kazandı. 20 Yaş Altı Dünya Kupası'nda gösterdiği performansla Altın Top ödülünü kazandı.
Kariyer istatistikleri > Kulüp

| Kulüp | Sezon | Lig | Lig> Maç | Lig> Gol | Ulusal Kupa> Maç | Ulusal Kupa> Gol | EFL Cup> Maç | EFL Cup> Gol | Avrupa> Maç | Avrupa> Gol | Toplam> Maç | Toplam> Gol |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Chelsea | 2014-15 | Premier League | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 | 1 | 0 |
| Chelsea | 2016-17 | Premier League | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | - | - | 0 | 0 |
| Chelsea | Toplam | Toplam | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 | 1 | 0 |
| Vitesse (kiralık) | 2015-16 | Eredivisie | 25 | 7 | 1 | 0 | - | - | - | - | 26 | 7 |
| Liverpool | 2017-18 | Premier League | 17 | 0 | 1 | 0 | 1 | 0 | 2 | 0 | 21 | 0 |
| Kariyer toplamı | Kariyer toplamı | Kariyer toplamı | 42 | 7 | 2 | 0 | 1 | 0 | 3 | 0 | 48 | 7 |
↑  KNVB Beker ve FA Cup Maçları
1 2  UEFA Şampiyonlar Ligi maçları
Kariyer istatistikleri > Uluslararası

| Millî takım | Yıl | Maç | Gol |
| --- | --- | --- | --- |
| İngiltere | 2017 | 1 | 0 |
| Toplam | Toplam | 1 | 0 |
Başarıları

FA Youth Cup: 2013-14, 2014-15
UEFA Gençlik Ligi: 2014-15
Avrupa 17 Yaş Altı Futbol Şampiyonası: 2014
FIFA 20 Yaş Altı Dünya Kupası: 2017
Chelsea Akademi Yılın Futbolcusu: 2014-2015
İngiltere Erkekler Yılın Genç Futbolcusu: 2014
FIFA 20 Yaş Altı Dünya Kupası Altın Top: 2017
Premier League Ayın Oyuncusu: Aralık 2023
Richard DeVos

Richard DeVos 1975'te Beyaz Saray ziyaretinde
Richard Marvin DeVos Sr. (d. 4 Mart 1926; Grand Rapids, Michigan- ö. 6 Eylül 2018; Ada, Michigan, ABD), Amerikalı tanınmış iş insanıdır. Jay Van Andel ile birlikte (2000 yılında Alticor olarak yeniden yapılandırılan şirket) Amway'in kurucu ortağı ve Orlando Magic NBA basketbol takımının sahibidir.
2012 yılında Forbes dergisince Amerika Birleşik Devletleri'nde 60. en zengin kişi ve Dünya'nın en zengin 205. kişisi olduğu belirtilmiş servetinin tahmini net değeri 5.1 milyar dolar olarak belirtilmiştir. Şahıs oklarak kendisi en zengin 10 Amerikalı'dan birisi olarak gösteriliyordu.
Ünlü iş insanı DeVos 4 Mart 1926'da Grand Rapids, Michigan'da doğdu. Calvin Koleji'nde eğitim gördü. Amerika Birleşik Devletleri Ordusu Hava Kuvvetleri bünyesinde II. Dünya Savaşı'nda orduda görev aldı. 1953'ye evlendiği eşi Helen DeVos'la onun 2017'de ölümüne kadar beraberdi. Dört çocuk sahibi olan iş insanı Richard DeVos'un oğlu Dick DeVos 11. Amerika Birleşik Devletleri Eğitim Bakanı olan Betsy DeVos ile evlidir.
Reformcu bir Hristiyan olan Amerikalı ünlü iş insanı Richard DeVos 6 Eylül 2018'de Ada, Michigan'da 92 yaşında ölmüştür
Antik Roma mutfağı

Pompeii, Julia Felix'in Evi'nden yumurtalar, kuşlar ve bronz tabakların resmedildiği natürmort bir resim
Antik Roma mutfağı, uygarlığın var olduğu süre boyunca büyük ölçüde değişti. Beslenme alışkanlıkları, krallıktan cumhuriyete ve en sonunda da imparatorluğa yol açan siyasi değişikliklerden ve Romalıları birçok  kültürün mutfak alışkanlıklarına ve pişirme yöntemlerine maruz bırakan imparatorluğun muazzam ölçüdeki genişlemesinden etkilendi.
Başlangıçta, Roma sosyal sınıfları arasındaki beslenme farklılıkları o kadar da büyük değildi, ancak imparatorluğun büyümesiyle birlikte beslenmedeki eşitsizlikler arttı.
Arkeoloji

Organik gıdaların çoğu normal koşullar altında bozulur, ancak küller ve hayvan kemikleri, Romalıların beslenme alışkanlıkları hakkında bazı arkeolojik bilgiler verir. İspanya'nın Tarragona kentindeki bir mezarlıkta fitolitler bulundu. Boudica ve ordusu Colchester'da bir Roma dükkânını yaktığında, buradaki sonradan yapılan kazılar sonucu bulunan kömürleşmiş yiyecekler arasında ithal incir de vardı. Nohut ve meyve kaseleri Herculaneum'dan bilinmektedir ve MS 79'da Vezüv şehri yıktığından beri yer altında korunmuştur. Şehrin kanalizasyonlarında küçük balık kılçığı, deniz kestanesi dikenleri ve mineralize bitki kalıntıları hayatta kalmış; Arkeologlar bitkiler arasında dereotu, kişniş, keten, mercimek, lahana, haşhaş ve diğer çeşitli sert kabuklu yemişler, meyveler ve baklagillerin yanı sıra çeşitli balık ve kabuklu deniz hayvanlarını teşhis etmiştir. Pompeii'de üzümler, ekmekler ve hamur işleri Lares'e adak olarak yakılırdı ve peristil avlu bahçelerine gömülürdü.
Öğünler

Geleneksel olarak, ientaculum adlı bir kahvaltı şafakta servis edilirdi. Romalılar gün ortasından öğleden sonraya kadar günün ana yemeği olan cena'yı ve akşam karanlığında vesperna denilen hafif bir akşam yemeğini yerlerdi. Yabancı gıdaların artan ithalatıyla birlikte, cena sırasında tüketilen gıda miktarı daha da arttı ve daha geniş bir gıda yelpazesini içermeye başladı. Böylece, yavaş yavaş bu öğün akşama doğru kaymış ve vesperna yıllar içinde tamamen terk edilmiştir. Gün ortası öğün olan prandium, insanları cena'ya kadar tok tutmak için olan hafif bir öğün haline geldi. Roma toplumunun alt sınıfları arasında, geleneksel rutinler fiziksel işlerin günlük ritimlerine yakından karşılık geldiğinden, bu değişiklikler daha az belirgindi.
Bununla birlikte, normalde kol emeği ile uğraşmayan üst sınıflar arasında, tüm iş yükümlülüklerini sabahları yerine getirecek şekilde programlamak adet haline geldi. Prandiumdan sonra son işler yerine getirilir ve hamam ziyareti yapılırdı. Öğleden sonra saat iki civarında cena başlardı. Bu yemek, özellikle konuklar davet edildiyse gece geç saatlere kadar sürebilir ve genellikle comissatio tarafından takip edilirdi. Yani bir tur alkollü içecek (genellikle şarap) içilirdi.
Krallık ve erken Cumhuriyet dönemlerinde, ancak daha sonraki dönemlerde de işçi sınıfları için, cena esasen bir tür yulaf lapasından oluşuyordu. Bu lapanın en basit türü buğday, su, tuz ve yağdan yapılırdı. Daha sonra bu lapanın zeytinyağı ile daha sofistike bir varyasyon yapıldı ve mümkün olduğunda çeşitli sebzeler eşliğinde tüketilirdi. Zenginler bakliyatlarını genellikle yumurta, peynir ve bal ile yerdi ve ara sıra et veya balıkla da servis edilirdi.
Cumhuriyet dönemi sırasında, cena iki bölüme ayrıldı: ana yemek ve meyve, deniz ürünleri (örn. yumuşakçalar, karides) içeren bir tatlı. Cumhuriyetin sonunda, yemeğin üç bölüm şeklinde sunulması olağandı: meze (gustatio), ana yemek (primae mensae) ve tatlı (sekundae mensae).
Roma lejyonlarının temel gıda tayınları buğdaydı. 4. yüzyılda, çoğu lejyoner Roma'daki herkes kadar iyi yemek yiyordu. Sığır eti, koyun eti veya domuz eti gibi etlerin yanı sıra ekmek ve sebze tayınları sağlanırdı. Erzak çeşitleri ayrıca lejyonların konuşlandırıldığı veya sefer yaptığı yere de bağlıydı. Koyun eti Kuzey Galya ve Britanya'da popülerdi, ancak domuz eti lejyonların ana et kaynağıydı.
Gıdalar ve malzemeler

Roma kolonileri Roma'ya birçok yiyecek sağladı; Roma şehri Belçika'dan jambon, Bretonya'dan istiridye, Mauretanya'dan garum, Tunus'tan yabani av eti, Sirenayka'dan silphium, Mısır'dan çiçekler, Kapadokya'dan marul ve Pontus'tan balık aldı.
Antik Roma diyeti, modern İtalyan yemeklerinin temelini oluşturan birçok öğeyi içeriyordu. Gaius Plinius, 30'dan fazla zeytin çeşidi, 40 çeşit armut, incir (Afrika ve doğu illerinden ithal edilen yerli ve ithal) ve çok çeşitli sebzelerden bahseder.  Bu sebzelerden bazıları modern dünyada artık mevcut değilken diğerleri de önemli değişiklikler geçirdi. Farklı renklerde havuçlar tüketildi, ancak bunlar turuncu değildi. Birçok çeşit sebze yetiştirildi ve tüketildi. Bunlara kereviz, sarımsak, bazı çiçek soğanları, lahana ve diğer brassicalar (lahana ve brokoli gibi), marul, hindiba, soğan, pırasa, kuşkonmaz, turp, şalgam, yaban havucu, havuç, pancar, yeşil bezelye, pazı,kartonlar, zeytinler, salatalık, Fransız fasulyesi dahildir. Bu sebzelerden bazıları kabartmalarda resmedilmiştir.
Ancak, modern İtalyan mutfağının özelliği olarak kabul edilen bazı yiyecekler Romalılar tarafından kullanılmamıştır. Özellikle ıspanak ve patlıcan (patlıcan) Araplardan öğrenildi. Domates, patates, kırmızı biber ve mısır (polentanın modern kaynağı)  ancak Yeni Dünya'nın keşfinden ve Kolomb takasından sonra Avrupa'da ortaya çıktı. Romalılar pirinci biliyorlardı, ancak çok nadiren tüketiyorlardı. Ayrıca birkaç narenciye vardı. Limonlar, İtalya'da MS 2. yüzyıldan beri biliniyordu, ancak yaygın olarak yetiştirilmediler.
Gıdalar ve malzemeler > Ekmekler ve tahıllar

MÖ 123'ten itibaren, öğütülmemiş buğday şeklindeki Frumentatio adı verilen erzak (yaklaşık 33 kg), Roma devleti tarafından her ay 200.000 kişiye dağıtılırdı. Başlangıçta bunun için ödenen bir ücret vardı, ancak MÖ 58'den itibaren bu ücret, pleb tribünü Publius Clodius Pulcher tarafından kaldırıldı. Frumentatio'yu alabilmek için bireylerin Roma'da vatandaş olmaları ve ikamet etmeleri gerekiyordu.
Başlangıçta, kavılca buğdayı (buğdayla yakından ilişkili bir tahıl tanesi) ve biraz tuzla yapılan yassı, yuvarlak somunlar yenirdi; üst sınıflar arasında yumurta, peynir ve balın yanı sıra süt ve meyve de tüketilirdi. İmparatorluk döneminde, MS 1 civarında, buğdaydan yapılan ekmek tanıtıldı; zamanla, eski tür somunların yerini giderek daha fazla buğdaylı ekmek almaya başladı. Farklı kalitede birçok ekmek çeşidi vardı. Tipik olarak beyaz ekmek seçkinler için, daha koyu ekmek orta sınıf için ve en koyu ekmek yoksul köylüler için pişirilirdi. Ekmek bazen şaraba batırılır ve zeytin, peynir ve üzümle yenirdi. MS 79'da Pompei'nin yıkıldığı sırada, o şehirde en az 33 fırın vardı. Romalı şefler, kuş üzümü ile tatlandırılmış tatlı çörekler ve un, bal, yumurta, ricotta peyniri ve haşhaş tohumu ile yapılan peynirli kekler yaptılar. Tatlı şarap kekleri; bal, azaltılmış kırmızı şarap ve tarçınla yapılırdı. Meyveli turtalar üst sınıf arasında popülerdi, ancak alt sınıfların bunları kişisel olarak yapmaya veya pazarlardan ve satıcılardan satın almaya güçleri yetmezdi.
Juscellum, 4. yüzyılın sonlarında veya 5. yüzyılın başlarında bir Roma tarif kitabı olan De re coquinaria'da anlatılan, rendelenmiş ekmek, yumurta, adaçayı ve safran içeren bir et suyuydu.
Gıdalar ve malzemeler > Et

Kasap eti alışılmadık bir lükstü. En popüler et domuz eti, özellikle sosisti. Sığır eti Antik Roma'da nadirdi, Antik Yunanistan'da daha yaygındı - Juvenal veya Horace tarafından sığır eti belirtilmemişti. Ördekler ve kazlar da dahil olmak üzere deniz ürünleri, av hayvanları ve kümes hayvanları yemek daha olağandı. Örneğin, Sezar zaferi sırasında 260.000 alt sınıf kişiye (fakir insanlar) bu üç yiyeceğin tümünü içeren, ancak kasap eti içermeyen bir halk ziyafeti verdi. John E. Stambaugh, Roma'da etin "kurbanlar ve zenginlerin akşam yemeği partileri dışında kıt olduğunu" yazıyor. İnekler sütleri için beslenirdi ve iyi bakılırdı; pulluk ve yük hayvanları olarak boğalar kullanılırdı. Çalışan hayvanların eti sertti ve iştah açıcı değildi. Ara sıra dana eti yenirdi. Apicius, sığır eti için yalnızca dört tarif verir, ancak aynı tarifleri kuzu veya domuz eti için de uygulayabilme seçeneğini de sunar. Dana güveç için sadece bir tarif ve dana tarak için başka bir tarif yazmıştır.
Fındık faresi yenirdi ve bu bir incelik olarak kabul edilirdi. Zengin Romalılar arasında bu aktivite bir statü sembolüydü ve hatta bazıları akşam yemeği konuklarının önünde. Marcus Aemilius Scaurus döneminde çıkarılan bir kanun, fındık faresi yemeyi yasakladı, ancak uygulamayı durduramadı.
Gıdalar ve malzemeler > Balık ve deniz ürünleri

Balık, etten daha yaygındı. Su ürünleri yetiştiriciliği, istiridye yetiştiriciliğine ayrılmış büyük ölçekli endüstriler de dahil olmak üzere çeşitliydi. Romalılar ayrıca salyangoz çiftçiliği ve meşe otu çiftçiliği ile de uğraşmışlardır. Cosa'daki balık çiftliklerinde yetiştirilen kefal ve tazeliklerini korumak için ayrıntılı araçlar icat edilen bazı balıklar büyük beğeni topladı ve yüksek fiyatlara getirildi.
Gıdalar ve malzemeler > Meyve

Meyveler mevsiminde taze olarak yenir ve kışın kurutulur veya konserve edilirdi. Popüler meyveler arasında elma, armut, incir, üzüm, ayva, ağaç kavunu, çilek, böğürtlen, mürver, kuş üzümü, mürver eriği, hurma, kavun, kuşburnu ve nar bulunuyordu. Daha az yaygın olan meyveler, daha egzotik olan azeroller ve muşmulalardı. 1. yüzyılda tanınan kiraz ve kayısı popülerdi. Şeftali, MS 1. yüzyılda Persler kaynaklı tanındı. Portakal ve limon biliniyordu ama yemek pişirmekten çok tıbbi amaçlar için kullanılıyordu. Antik Romalılar tarafından bilinmesine rağmen, limonlar İtalya'da Principatus dönemine kadar yetiştirilmedi. Roma'da en az 35 çeşit armut ve üç çeşit elma yetiştirilmişti. Cato, modern tekniklere benzer armut kültürü yöntemlerini anlatır. Bal, biber ve biraz garum ile tatlandırılmış armut ve şeftali kremaları ve sütlü tatlılar için tarifler vardır.
Columella, incirleri ezerek anason, rezene tohumu, kimyon ve kavrulmuş susam ile ezerek incir yaprağına sararak muhafaza etme konusunda tavsiyeler vermiştir.
Gıdalar ve malzemeler > Sebzeler

Brüksel lahanası, enginar, bezelye, rutabaga ve muhtemelen karnabaharın öncüleri muhtemelen Roma döneminde varken, bugün aklımıza gelen modern ekili formlar, Orta Çağ'ın sonlarına ve erken Rönesans zamanlarına kadar gelişmemişti. Lahana hem çiğ (bazen sirkeye batırılmış) hem de pişirilerek yenirdi. Cato, lahananın sindirime iyi geldiğine inanarak, lahanaya çok değer verir ve ayrıca hasta bir kişinin çok fazla lahana yerse ve kendi idrarıyla yıkanırsa iyileşeceğine inanırdı.
Gıdalar ve malzemeler > Baklagiller

Baklagiller kuru bezelye, bakla, nohut, mercimek ve acı bakla ile sınırlıydı. Romalılar venüs, koç ve punik gibi çeşitli nohut çeşitlerini biliyorlardı. Ya bir et suyuna pişirilirler ya da atıştırmalık olarak kavrulurlardı. Roma yemek kitabı De re coquinaria, nohut için çeşitli tarifler verir.
Gıdalar ve malzemeler > Fındık

Antik Romalılar ceviz, badem, antep fıstığı, kestane, fındık (orman fındığı), çam fıstığı ve susam tohumlarını yemişler ve bazen rosto et ve kümes hayvanları için baharatlı, tatlı şarap soslarında kullanmak ve etin yanında veya üzerinde servis etmek için fındıkları toz haline getirmişlerdir. Kuruyemişler ayrıca söğüş için lezzetli pesto benzeri soslarda kullanılmıştır. Bal ile tatlandırılmış hamur işlerinde, turtalarda ve pudinglerde fındık kullanılmıştır.
Gıdalar ve malzemeler > Günlük

Peynir yenirdi ve üretimi Roma İmparatorluğu döneminde iyi planlanmıştı. Romalı askerler için standart erzaklarının bir parçasıydı ve siviller arasında da popülerdi. İmparator Diocletianus (MS 284-305) peynir için maksimum fiyatları belirledi. Peynir üretimine ve kalitesine ve mutfaktaki kullanımlarına bir dizi Romalı yazar tarafından değinilmiştir: Plinius peynirin diyetik ve tıbbi kullanımlarını Historia Naturalis'in 28. kitabında anlatmıştır. Varro ise De Agricultura adlı eserinde Roma peynir yapımı zamanlarından bahsetti ve yumuşak, yeni peynirleri daha kuru, eskitilmiş peynirlerle karşılaştırdı. Roma peyniri yapımının en kapsamlı açıklaması, Roma tarımı üzerine yazdığı De Re Rustica adlı eserinde Columellatarafından yapılmıştır.
Gıdalar ve malzemeler > Çeşniler

Garum, Antik Roma'nın kendine özgü balık sosuydu. Tuz yerine baharat olarak; sofra çeşnisi olarak; ve sos olarak kullanılmıştır. Dört ana balık sosu türü vardı: garum, liquamen, muria ve allec . Ton balığı, kefal ve levrek gibi balıklardan farklı kalitelerde yapılmıştır. Örneğin şarapla karıştırılarak veya suyla seyreltilerek (hidrogarum) tatlandırılabilir, Roma askerleri arasında popüler bir yemektir, ancak imparator Elagabalus Roma'daki halka açık ziyafetlerde bu yemeği ilk servis edenin kendisi olduğunu iddia etmiştir. En pahalı garum, İspanya'daki Yeni Kartaca'dan gelen uskumrudan (scomber) yapılan ve geniş çapta ticareti yapılan garum sosyorum'du. Plinius, Doğa Tarihi adlı kitabında bu sosun iki congii'sinin (7 litre) 1.000 sesterceye mal olduğunu yazmıştır. Erken İmparatorluk döneminde bin sesterce, 110 gr altına eşitti.[kaynak belirtilmeli]
Yemek pişirme

Antik Roma'daki birçok pişirme tarzından biri focus'tu, Focus, lararium'un önüne yerleştirilmiş bir ocaktı. Iararium ise, ev tanrılarının küçük heykellerini (lares veya koruyucu ata-ruhlar ve penatlar) içeren bir ev sunağıydı. Bu ruhlar ve heykellerin zemini, kileri koruduğuna inanılıyordu. Duvara larariumun inşa edildiği evlerde, focus bazen üzerinde ateş yakılan bir süpürgeliğe karşı yapılan, dört tarafa yükseltilmiş tuğladan inşa edilirdi. Daha yaygın olanı ise, sadece taş veya bronz ayaklı hareketli bir ocaktan oluşan dikdörtgen ve taşınabilir bir focustu . Ayrı mutfakların geliştirilmesinden sonra focus, yemek pişirmek yerine sadece dini sunumlar ve sıcaklık için kullanılmaya başlandı.
Portatif sobalar ve fırınlar Romalılar tarafından kullanılmış ve bazılarının üzerine su kapları ve ızgaralar konmuştur. Pompeii'de çoğu evin ayrı mutfakları vardı, çoğu oldukça küçüktü ancak yine de birkaç büyük de vardı; Gizemler Villası'nın mutfağı dokuza on iki metrelik bir alanı kaplar. Pompeii'deki bazı mutfakların çatısı yoktu ve sıradan odalardan çok avluları andırıyorlardı; bu, dumanın kolayca dışarı çıkartılmasına izin veriyordu. Tek havalandırma yüksek pencerelerden veya tavandaki deliklerden sağlandığından, çatısı olan mutfaklar aşırı derecede dumanlı mutfaklar oluyor olmalıdır; Romalılar henüz o dönemlerde fırınları ve demirhaneleri için bacalar inşa ederken, Roma uygarlığının çöküşünden çok sonra, Avrupa'da MS 12. yüzyıla kadar  özel konutlarda baca yapımı bilinmiyordu.
Birçok Roma mutfağında bir ve hatta bazılarında (Gizemler Villası'nın mutfağı gibi) iki tane fırın (furnus veya fornax) vardı. Tuğla veya taştan kare veya kubbe şeklinde bir yapı olan bu fırınlar, genellikle granit ve bazen lavdan oluşan, kuru dallarla doldurulan ve daha sonra aydınlatılan düz bir zemine sahipti. Mutfakların duvarlarında, çeşitli tencere ve tavalar, bıçaklar, et çatalları, elekler, rendeler, şişler, maşalar, peynir dilimleyiciler, fındıkkıranlar, ölçü için sürahiler ve pate kalıpları dahil olmak üzere yemek pişirme ekipmanlarını asmak için kancalar ve zincirler vardı.