İnguşetya
Tarih > Kafkasya Savaşı’nda İnguşetya ve Terek Kazakları Okrugu’nun parçası olarak İnguşetya

18. yüzyılda, bir miktar müslüman azınlık olmakla beraber, İnguşlar çoğunlukla pagan ve Hristiyandı. 1588'den itibaren bazı Çeçen toplumları Rusya'ya katılıyordu. 1785'te Çeçen lider Şeyh Mansur Rusya'ya karşı isyan başlattı. Çeçen ve Dağıstan güçlerini topladı ve ordusunun kendi köylerini yağmalamasından korktuğu için İnguş Karabulak yerleşimlerine saldırı emri verdi. İnguşlar Mansur'u yenilgiye uğrattı ve geri çekilmeye zorladı. Rus tarihçiler İnguşların gönüllü olarak Rusya'nın bir parçası olduğunu iddia ediyorlar. Bu hükümlerini genellikle, Tümgeneral Delpotso ve iki İnguş klanının temsilcileri tarafından 13 Haziran 1810'da imzalanan belgeye dayandırıyorlar. Halbuki diğer klanlar Rus tabiiyetine direndi. Alman asıllı Rus elçisi Moritz von Engelhardt 1811'de çarın isteğiyle dağlık İnguşetya'yı ziyaret edip, İnguş halkına çarın vadettiği birçok ayrıcalıkla, Rusya'ya katılmalarını teklif etti. İnguş halkının temsilcisi, “Şapkamın üzerinde sadece gökyüzü görüyorum” cevabıyla teklifi reddetti. Bu karşılaşma daha sonra Goethe tarafından “Freisinn” adlı eserinde kullanılacaktır. 29 Haziran 1832'de Rus baron Rozen 42 numaralı mektubuyla Kont Chernishev'e “Bu ayın 23’ünde sekiz Ğalğay (İnguş) köyünü yok ettim. 24’ünde Targim yakınlarındaki dokuz köyü daha yok ettim.” diye rapor ediyordu.12 Kasım 1836'da 560 numaralı mektubuyla Dzheirkah, Kist ve Ğalğay dağlılarının geçici olarak fethedildiğini iddia ediyordu. 1829'da İmam Şamil Rusya'ya karşı isyana girişti. Dağıstan ve Çeçenya'yı ele geçirdi ardından İnguş halkını İslam'a döndürüp stratejik bir müttefik kazanma umuduyla İnguşetya'ya saldırdı. İnguşlar İmam Şamil güçlerini hem bu seferde hem de sonrasında, iki kez daha İnguşetya'yı ele geçirmeyi deneyeceği 1858'de yendi. İki güçlü rakip ve müttefikleri ile savaşa tutuşan İnguş güçlerini kırıp geçirdiler. Oset müttefiklerinin yardımıyla İnguşlarla savaşan Rus subay Fedor Tornau'ya göre, İnguşların en fazla altı yüz savaşçısı vardı. Bununla birlikte, İnguşetya'daki Rus fethi son derece zordu ve Rus kuvvetleri kolonizasyon metoduna bel bağlamaya başladı: yerel nüfusun imhası ve yerlerine sadık Kazak ve Osetlerin iskanı. İnguş topraklarının Ruslar ve Osetliler tarafından kolonileştirilmesi 19. yüzyılın ortalarında başladı. Rus General Evdokimov ve Osetyalı albay Kundukhov, İnguş topraklarının sömürgeleştirilmesinin başarılı olduğunu “memnuniyetle bildirdi”:
İnguş köyü Ghazhien-Yurt'un adı 1847'de Stanitsa Assinovskaya olarak değiştirildi,
İnguş köyü Ebarg-Yurt'un adı 1847'de Stanitsa Troitskaya olarak değiştirildi,
İnguş kasabası Dibir-Ghala'nın adı 1847'de Stanitsa Sleptsovskaya olarak değiştirildi,
İnguş köyü Magomet-Khite'nin adı 1847'de Stanitsa Voznesenskaya olarak değiştirildi,
İnguş köyü Akhi-Yurt'un adı 1859'da Stanitsa Sunzhenskaya olarak değiştirildi,
İnguş köyü Ongusht'un adı 1859'da Stanitsa Tarskaya olarak değiştirildi,
İnguş kasabası Ildir-Ghala'nın adı 1859'da Stanitsa Karabulakskaya olarak değiştirildi,
İnguş köyü Alkhaste'nin adı 1860'ta Stanitsa Feldmarshalskaya olarak değiştirildi,
İnguş köyü Tauzen-Yurt'un adı 1861'de Stanitsa Vorontsov-Dashkov olarak değiştirildi,
İnguş köyü Sholkhi'nin adı 1867'de Khutor Tarski olarak değiştirildi.
Kafkas Savaşı'nın sonunda büyük kayıpların ardından Rus ve Çeçenler kuvvetlerini birleştirdi. Eski Çeçen isyancılar Rus saflarına katıldılar. 3 Kasım 1858'de General Evdokimov, eski bir isyancı komutan olan Çeçenyalı Saib-Dulla Gekhinski'ye (Saadulla Ospanov) Assa ve Fortanga nehirleri civarındaki Dattikh, Meredzhi, Aseri, Shagot-Koch ve diğer yerleşimlere saldırıp yok etmesi emrini verdi. Yaşanan kayıpların sonrası kalan İnguş klanları çoğunlukla çareyi yeraltı direnişine gitmekte buldular. İnguş köyü Zaur'un yerine Ruslar, ismi “Kafkasların Hâkimi / Kafkasya Hükümdarı” anlamlarına gelen Vladikavkaz kalesini inşa ettiler. General Aleksey Petrovich Yermolov, Rus Çarı'na mektubunda “Rusya'nın İnguş gibi militarist bir ulusa yabancılaşması ciddi bir hata olur” diye yazdı. Rusya'nın Kafkasya'da savaşı kazanması için İnguş ve Çeçenlerin ayrılmasını önerdi. General Yermolov'un, İnguşların zorla Hristiyanlaştırılmalarının imkansızlığı üzerine Lanski'ye gönderdiği başka bir mektupta Yermolov “Tüm dağlılar arasında en cesur ve militarist olan bu ulusun yabancılaştırılmasına izin verilemez...” yazıyordu. İnguşetya'daki son örgütlü isyan (sözde Nazran Ayaklanması) 5000 İnguş'un savaşıp üstün Rus kuvvetleri karşısında yenildiği 1858 yılında meydana geldi. Bu ayaklanma, ilk Rus-Kafkas Savaşı'nın sona erdiğinin işaretini verdi. Aynı yıl Rus çarı, “Müslümanların Müslüman hükümdarların hakimiyeti altında yaşaması gerektiği” iddiasıyla; İnguş ve Çeçenleri Türkiye ve Ortadoğu'ya göçe teşvik etti. Kazak ve Osetler için araziyi boşaltmak istiyormuş gibi görünüyor. İnguşların bir kısmı, gidenlerin çoğunun öldüğü Ortadoğu'daki ıssız bölgelere sürüldü. Kalanlar asimile edildi. 1865'te İnguşların yüzde 80'inin Ortadoğu'ya gitmek üzere İnguşetya'dan ayrıldığı tahmin ediliyor.
1917 Rus Devrimi'nden sonra Sovyetler, kolonizasyon sırasında ilhak edilen köy ve kasabaların İnguşlara iade edileceğinin sözünü verdiler. İnguşetya eski baş düşmanlar arasında önemli bir savaş meydanı haline geldi: General Denikin ve İnguş direnişçiler. General Denikin hatıratında şunları yazdı: “İnguş halkı sayıca en az ama birbirine en kenetli, fazlasıyla askeri bir örgüttür. Onlar esasında, Kuzey Kafkasların yüksek yargıcıydı. Görünen ahlaki durumları uzun zaman önce Rus coğrafya kitaplarında “ana meşgaleleri - hayvancılık ve soygun” şeklinde tarif edilmişti. Bu ikisinin sonuncusu toplumda özel ustalık seviyesine ulaştı. Siyasi arzular da aynı yönden geldi. İnguşlar Sovyet rejiminin paralı askerleridir; onu desteklerler ama kendi bölgelerinde yayılmasına müsaade etmezler. Aynı zamanda Türkiye ile de ilişkileri geliştirmeye çalıştırıp; Elisavetpol (bugünkü Gence, Azerbaycan) üzerinden Türklerin, Tiflis üzerinden Almanya'nın desteği peşinde koştular. Ağustos'ta Kazak ve Osetler Vladikavkaz'ı ele geçirdiğinde, İnguşlar müdahale edip Terek Sovyet'ini kurtardılar ancak şehri yağmalayıp banka ve darphaneye el koydular. Tüm komşularını soydular: ‘tarihsel hataları düzeltmek’ adına, toprak sıkıntısı için Kazak ve Osetleri, hizmetlerinin karşılığı olarak Bolşevikleri, çaresizlikleri için Vladikavkaz sakinlerini ve sırf alışkanlıktan Kabardinleri. Herkes onlardan nefret ediyordu. Kafkasların en zengin kabilesi haline gelerek ahenkle ve iyi organize olmuş şekilde ‘zanaat’larını icra ettiler.”