Arap-Bizans savaşları (780-1180)

| g t Arap-Bizans savaşları |
| --- | --- |
Erken Dönem İhtilaflar Mute  Belka  Dasin  Firaz Levant Mercirahit  Karyeteyn  Busra  Ecnadeyn  Yaqusa  Şakhab  Şam  Maraj-al-Debaj  Fahl  Emesa  Yermük  Lazkiye  Kudüs  Hazir  Halep  Demirköprü  Maraş Mısır Heliopolis  Babil  İskenderiye  Nikiû Kuzey Afrika Sufetula  Vescera  Mamma  Kartaca Anadolu & Konstantinopolis 1. Kostantiniyye  Sebastopolis  Tuvana  2. Kostantiniyye  İznik  Akroinon Sınır mücadeleleri Kemah  Küçük Asya 782  Kopidnadon  Krasos  Küçük Asya 806  Dazimon  Amorion  Mauropotamos  Faruriyyah  Lalakaon  Bathys Ryax Sicilya ve Güney İtalya 1. Siraküza  2. Siraküza  1. Malta  3. Siraküza  Caltavuturo  Leon Apostippis & Nikiforos Fokas seferleri  1. Milazzo  2. Milazzo  1. Taormina  Garigliano  Marianos Argyros seferleri  2. Taormina  Rometta  Messina Boğazı  Georgios Maniakes Sicilya'da  2. Malta Deniz muharebeleri Finike  Keramaia  Girit  Taşoz  Dimyat  Dubrovnik  Kardiya  Korint Körfezi  Kefalonya  Euripos  Selanik Bizans yeniden fetihleri İoannis Kurkuas'ın seferleri Seyfü'd Devle'nin seferleri Maraş  Raban  Andrassos Nikiforos Fokas'ın seferleri Girit  Halep  Kilikya  Antakya İoannis Çimiskes'in seferleri İskenderun  Suriye  II. Basileios'un seferleri Orontes  2. Halep  Epemiye Azez
780-1180 yılları arasında Bizans İmparatorluğu ile Abbâsî ve Fâtımî halifelikleri, Irak, Filistin, Suriye, Anadolu ve Güney İtalya bölgelerinde Doğu Akdeniz'de üstünlük sağlamak için bir dizi muharebede savaşmışlardır. Belirsiz ve yavaş sınır savaşları sonrasında, 10. yüzyılın sonu ve 11. yüzyılın başlarında neredeyse kesintisiz Bizans zaferleri dizisi, üç Bizans imparatorunun, yani II. Nikiforos, I. İoannis ve nihayet II. Basileios'un, başarısız Herakleios Hanedanı yönetiminde 7. yüzyıl Arap-Bizans savaşları sırasında  İslam'ın yayılışı ile kaybedilen toprakları tekrar ele geçirmelerine neden oldu.
Sonuç olarak, başkent Şam da dahil olmak üzere Suriye'nin büyük bölümü, Bizanslılar tarafından, sadece birkaç yıl olsa bile, Suriye'nin yeni theması genişleyen imparatorluğa entegre edildi. Bu zaferlerden elde edilen doğal zenginliklere ve servet ve insan gücüne ek olarak Bizanslar, Hristiyanlık için kutsal ve önemli sayılan Antakya şehri gibi toprakları yeniden ele geçirerek, Hristiyanlığın en önemli beş Patriklikliğinden (Pentarşi) ikisini elinde tutarak rakiplerine psikolojik bir yenilgi uyguladı. Bununla birlikte, Araplar, Bizans'ın azılı düşmanı kalmışlar ve yaklaşık 970 sonrası geçici bir Fâtımî toparlanması 970 önceki zaferlerin çoğunu tersine çevirme potansiyeline sahiptiler. Bizans, Filistin'in büyük bir bölümünü ele geçirirken, Kudüs'e dokunulmadan kaldı ve seferlerden gelen ideolojik zafer, Bizans'ın Hristiyanlığın bu dördüncü Patrikliğine ait koltuğu geri alması kadar büyük değildi. Bizans'ın yavaş ama başarılı Sicilya'yı fethetmeye çalışması ciddi bir başarısızlıkla sonuçlandı. Suriye, Antakya şehrinin Türkler tarafından yaklaşık 1084 yılında alınmasına kadar bir Bizans eyaleti kalacaktı.
Haçlılar şehri 1097'de Hristiyanlığa geri getirdiler, ancak Kudüs ve Antakya'daki Haçlı Krallıkları üzerinde Bizans hamiliği I. Manuil yönetiminde kuruldu. Manuil'in 1180'de ölümü Konstantinopolis'ten çok uzaktaki askeri seferleri sona erdirdi ve Dördüncü Haçlı Seferi sonrasında hem Bizanslılar hem de Araplar, sırasıyla 15. ve 16. yüzyıllarda Osmanlı Türkleri tarafından fetih edilmelerine kadar, başka çatışmalara girdiler.