stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Siyonizm
Siyonist inançların özellikleri

Siyonizm, bir Yahudi devleti kurma amacıyla oluşmuştur. İleriki dönemde Siyonist liderler İsrail topraklarında Yahudi devletini kurmayı amaçlamalarına rağmen, Theodor Herzl, Amerika Birleşik Devletleri'ne Kuzey Afrika'daki kolonilerden birinde Yahudi yerleşim birimi kurmak için yaklaştı. İsrail topraklarına Aliyah (göç) Yahudi ibadetlerinde daima tekrarlanan konudur. Diasporada yaşamayı reddetmek, Siyonizmin merkezinde yer alır. Fikre göre diaspora, bir Yahudinin ve Yahudi millî bilincinin tamamıyla gelişmesini engellemektedir.
Siyonistler genelde İbranice konuşur. Bu dil Sami dillerinden olup, antik Yehuda'nın özgür koşullarında geliştirildi. Birçok Siyonist, Avrupa dillerinden etkilenmiş Yidiş dilini konuşmayı reddeder. İsrail'e göçtükten sonra diasporada kullandıkları dillerden ve isimlerden vazgeçerler. İbranice sadece ideolojik olarak tercih edilmedi, dil ayrıca bütün İsraillilerin ve yeni devletin ortak dili oldu. Bu Siyonistler arasında kültürel ve politik bağları güçlendirdi.
Siyonist düşüncenin ana hatları İsrail Özgürlük Bildirgesiʼnde gösterilir:
İsrail toprakları Yahudilerin doğum yeridir. Bu topraklarda Yahudilerin manevi, dini ve politik kimlikleri şekillenmiştir. Bu topraklarda ilk devletlerini kurdular ve kültürel değerlerini yarattırlar ve bu topraklar Dünyaya kitapların en mukkadesini verdi.
Topraklarından güçle kovulduktan sonra Yahudiler topraklarına geri dönme ümitlerini hiç kaybetmediler ve daima eve dönüp politik özgürlüklerine kavuşmak için dua ettiler.
Bu tarihi ve geleneksel bağlarla, Yahudiler, kendilerini antik evlerine tekrar entegre etmek için çaba gösterdiler ve yakın tarihlerde kitleler halinde geri döndüler.
Siyonizm, anti-semitizmle savaşmaya adamıştır kendisini. Bazı Siyonistler anti-semitizmin hiçbir zaman yok olmayacağına inanır öte yandan bazıları Siyonizmin ant-semitizmi bitirecek araç olduğuna inanır.
Balfour İlanı ve Filistin Mandası

1903 yılında, Siyonist kongresi, İngilizler tarafından Uganda'da bir vatan oluşturulması teklifini reddetti. 1917 yılında İngiliz hükûmeti Balfour Deklarasyonu ile Filistin'de bir Yahudi ülkesi kurma kararını verdi:
Majestelerinin hükümeti Filistinde Yahudiler için bir millî bir vatan kurma fikrini desteklemekte ve bu fikrin gerçekleşmesi için gereken desteği verecektir. Bu amaç gerçekleşirken, şu an o topraklarda bulunan Yahudi olmayan kişilerin sivil ve dini hakları korunacaktır.
1922 yılında, Milletler Cemiyeti, deklarasyonunu  kabul etti ve İngilizlere Filistin himayesini verdi:
Himaye, Yahudi millî vatanın oluşturulmasını garanti altına alacak, kurulan devlette kendini yönetebilme organları kurulacak ve orada yaşayan Yahudi ve Yahudi olmayan herkesin hakları koruma altına alınacaktır.
Rusya'ya göç etmiş olan Yahudi Chaim Weizmann Balfour Deklarasyonun'daki katkılarindan dolayı hareketin başı olarak 1948 yılına kadar kaldı ve Devlet kurulduğunda İsrail'in ilk Başkanı oldu.
Yahudilerin Filistine göç etmesi ve feodal toprak sahiplerinden alınan geniş topraklar, topraksızlığa ve giderek artan hoşnutsuzluğa sebep oldu. 1920, 1921 ve 1929 yıllarında ayaklanmalar gerçekleşti ve zaman zaman Yahudilerin katledilmesiyle sonuçlandı. Kurbanlar genelde Siyonist olmayan, dört kutsal dört şehirdeki Haredi Yahudiler oldu.
Hitler'in yükselişi

1933 yılında Hitler Almanya'da yönetimi ele geçirdi ve 1935 Nürnberg Kanunları ile Alman Yahudileri (ve daha sonra Avusturya ve Çek Yahudileri) vatansız göçmen oldular. Benzer kanunlar Avrupa'daki diğer Nazi müttefikleri tarafından uygulandı. Bu durumu takip eden Yahudi göçü ve Arap dünyasını hedef alan Nazi propagandası, 1936-1939 Filistin Arap ayaklanmasına neden oldu. İngiltere, Filistin Kraliyet Komisyonunu durumu incelemek için kurdu. Komisyon, Avrupa'daki Yahudilerin durumunu değerlendirmedi ama iki-devlet çözümü savunarak zorunlu nüfus değişimi önerdi. İngiltere bu çözümü geri çevirdi ve bunun yerine 1939 White Paper (Malcolm Mac Donald) çözümünü öne sürdü. Bu çözüm 1944 yılına varıldığında Yahudi göçünü tamamlamayı planladı ve bu döneme kadar 75.000 Yahudi'nin göçünü sağlamayı amaçladı. Bu Avrupa'daki şiddetli ayrıma uğrayan ve gidecek yerleri olmayan Yahudiler için faciaydı. Bu politikayı İngilizler himayenin sonuna kadar yürütebildi.
Filistin'deki Yahudilerin sayısının artması ve Avrupa'daki Yahudilerin kötü durumu Dünya Siyonist Organizasyonunun güçlenmesini sağladı. David Ben-Gurion liderliğindeki Filistin Yahudi Kurumu Yahudilerin göçünü artırmak için Amerika'dan destek sağladı. Destek veren kurumlar arasında Amerika Filistin Komitesi de vardı.
II. Dünya Savaşı ve Holokost'tan sonra, çoğunluğunun Holokost'tan kurtulanlar olduğu ülkesiz çok sayıda Yahudi küçük botlarla İsrail'e göç etti. Holokost, Siyonist projesiyle dünyadaki Yahudiler arasında büyük bağlar kurdu. İngilizler Yahudileri ya Kıbrıs'ta tutukladı ya da Almanya'da müttefiklere ait alanlara gönderdi. Bu durum Yahudilerin Siyonizmi daha çok desteklemelerini sağladı. Siyonist gruplar Filistin'deki İngilizlere saldırdı ve İngilizler ise, karşılaştıkları iflasla, durumu Birleşmiş Milletlere götürdü.
1947 yılında Birleşmiş Milletler Filistin Özel Komisyonu, Batı Filistin'in Yahudi ve Arap devletler ve Birleşmiş Milletler tarafından kontrol edilen Küdus olarak bölünmesini önerdi. 181 nolu çözüm önergesi 1947 yılı Kasımında 33 kabul, 13 ret ve 10 nötr oyla kabul edildi. Karar Yahudi şehirlerde kutlamalarla karşılandı. Buna rağmen Filistinli Araplar ve Arap Devletler BM kararını reddetti ve Yahudi göçmenlerin geri gönderilmesini istedi. Bu durum 1948 Arap-İsrail Savaşıyla sonuçlandı.
İsrail'in kuruluşu

14 Mayıs 1948'de, İngiliz himayesi sona erdi ve David Ben-Gurion Tel Aviv'de İsrail devletinin kurulduğunu ilan etti ve aynı gün yedi Arap ülkesi İsrail'i işgal etti. Çatışmalar 711.000 Filistinli Arabın yaşadıkları yerden göçmesine neden oldu. Bu Filistinliler tarafından Al Akba (Felaket) olarak adlandırıldı ve Arap ülkelerindeki 850.000 Yahudi İsrail'e göçtü. Birçok kanunla, İsrail, göçen Filistinlilerin geri dönmesini engelledi.
İsrail Devleti'nin kurulmasından itibaren, Dünya Siyonist Örgütü, Yahudileri İsrail'e göçmek için destekleyen bir kurum olarak çalışmalarına devam etti. İsrail iç politikasına karışmazken, İsrail'e politik destek verdi. En büyük başarıları arasında göçen Yahudiler için lojistik destek vermek, Yahudilerin SSCB'den ayrılmalarını sağlayacak yasal zemini hazırlamak ve SSCB'de kalan Yahudilerin dinlerini özgürce yaşamalarını desteklemekti.
Herzl'in II. Abdülhamid'e teklifi

Yahudilerin Filistin'e yerleştirilmesini amaçlayan Theodor Herzl, 17 Mayıs 1901 tarihinde II. Abdülhamid ile görüştü. Bu görüşmede Herzl'e bir Mecidiye Nişanı verildi. II. Abdülhamid ile görüşmesinden sonra konu hakkında Daily Mail gazetesine mülakat veren Herzl, görüşmeden duyduğu memnuniyeti vurgulayıp Yahudilerin II. Abdülhamid'den daha iyi bir dostu ve seveni olmadığını ifade etti. II. Abdülhamid, belirli bir yerde toplu hâlde olmamak şartıyla Yahudilerin Osmanlı topraklarına gelmelerini kabul etti ancak Filistin'e yerleşim konusunda bir adım atmadı. Herzl'in asıl isteği ise Yahudilerin doğrudan Filistin'e yerleşmesini sağlamak idi. Bunun karşılığında da Osmanlı borçlarının önemli bir kısmını ödeyecekti. II. Abdülhamid, Yahudilerin dağınık bir şekilde Mezopotamya'ya yerleşmelerini teklif etti ancak bu teklif Herzl tarafından kabul edilmedi. Çünkü Herzl, ilave yerleşim yeri olarak Filistin, Hayfa ve çevresini istemekteydi. Konu hakkında Osmanlı Arşivleri'nde bulunan belgeler de, II. Abdülhamid'in Herzl'i huzurundan kovmadığını ve Padişahın Yahudilerin yerleşimi için Mezopotamya'yı teklif ettiğini göstermektedir.
Siyonizme yönelik muhalefet ve eleştiriler

1920'li yıllarda, Siyonist hareketin giderek daha laik bir kimliğe bürünmesi, bazı Ortodoks Yahudi gruplarının da muhalefetini çekmiştir. Harekete, İslami kuruluşlar ve milliyetçi Arap örgütlerinin yanı sıra, kimi asimile olmuş Yahudiler ve Siyonizmin Britanya'nın Hindistan'daki kalabalık Müslüman tebaası ile ilişkilerine zarar vereceği endişesini taşıyan İngiliz emperyalistlerinin de muhalefeti ile karşılaştı. Zaman zaman Marksist örgütler de çeşitli nedenlerden ötürü Siyonizme karşı çıkmışlardır.
İsrail'de, 1930'lu ve 1940'lı yıllarda başını şair Yonatan Ratoş'un çektiği Kenancı hareket, "İsraillilik"in etnik kimlikler üstü bir milliyet olması gerektiği fikrini savunmuştur.
Yirminci yüzyılın son çeyreğinde, İsrail'deki klasik milliyetçilikte bir düşüş yaşandı. Bu ise, neo-Siyonizm ve post-Siyonizm gibi iki karşıt hareketin yükselmesine yol açtı. Her iki hareket de, aslında dünya çapında rastlanan bir görüngünün İsrail'e uyarlanmış haliydi: (1) küreselleşmenin, bir pazar toplumunun ve liberal kültürün yükselişi ve (2) yerel bir tepki. Neo-Siyonizm ve post-Siyonizm, bir yandan "klasik" Siyonizm ile belirli özellikleri paylaşırken diğer yandan da halihazırda Siyonizmde mevcut olan birbirine muhalif ve taban tabana zıt kutupları vurgulamaları ile birbirinden ayrılmaktadır. "Neo-Siyonizm, Siyonist milliyetçiliğin kurtarıcılık ve adanmışlık boyutlarına vurgu yaparken, post-Siyonizm ise normalleşme ve evrenselcilik boyutlarının altını çizer."
Marcus Garvey ve Siyah Siyonizm

Siyonistlerin, Filistin'de Yahudiler için bir Ulusal Anavatan oluşturulmasına Britanya'nın desteğini kazanmaya yönelik çabalarının başarı ile sonuçlanmasından etkilenen Jamaikalı milliyetçi Marcus Garvey, Afrika asıllı Amerikalıların Afrika'ya dönmesine adanmış bir hareket başlattı. 1920 yılında, Harlem'de yaptığı bir konuşmada, Garvey şunları söylüyordu: "diğer ırklar —Yahudiler Siyonist hareket, İrlandalılar ise İrlanda hareketi yoluyla— davalarını başarıya ulaştırmak için uğraştılar ve ben de bedeli ne olursa olsun, Zencilerin menfaatlerinin gözetilmesini sağlamak için uygun şartları yaratmaya karar verdim." Garvey, Amerikalı Siyahların Afrika'ya göç etmesi için uygun şartları yaratmak amacıyla, Black Star Line adlı bir gemicilik şirketi kurduysa da, çeşitli sebeplerden ötürü bu girişimi başarısızlıkla sonuçlandı. Ortaya attığı fikirler, Jamaika'da Rastafaryanizme, Siyah Yahudilere ve İsrail'e yerleşmeden önce Liberya'ya taşınan Kudüs'ün Afrikalı İbrani İsrailoğulları'na esin kaynağı oldu.
Yahudi olmayanlardan Siyonizme verilen destek

Yahudilerin İsrail Diyarı'na dönüşüne verilen siyasi destek, Yahudi Siyonizminin bir siyasi hareket olarak resmen örgütlenmesinden de eskiye dayanır. On dokuzuncu yüzyılda, Yahudilerin Kutsal Topraklara Döndürülmesi'nin savunucularına Restorasyoncular adı verilmekteydi. Yahudilerin Kutsal Topraklara geri dönmesi, Kraliçe Victoria, Kral VII. Edward, ABD Başkanı John Adams, Güney Afrika Başbakanı General Smuts, Çekoslovakya Cumhurbaşkanı Masaryk, İtalyan filozof ve tarihçi Benedetto Croce, Kızılhaç'ın kurucusu ve Cenevre Konvansiyonları'nın yazarı Henry Dunant ve Norveçli bilim insanı ve hayırsever Fridtjof Nansen gibi önde gelen isimler tarafından da yaygın olarak desteklenmiştir.
Bakan M. Cambon'un şahsında, Fransız hükûmeti de resmen, "İsrailoğullarının yüzyıllar önce sürgün edilerek çıkarıldıkları topraklarda Yahudi milliyetinin yeniden doğuşunu" sağlamayı taahhüt etmiştir.
Çin'de, aralarında Sun Yat-Sen'in de bulunduğu Milliyetçi hükûmetin önde gelen isimleri Yahudilerin bir Ulusal Anavatan kurma arzularına sempati ile baktıklarını ifade etmişlerdir.
Yahudi olmayanlardan Siyonizme verilen destek > Siyonizmi destekleyen Hristiyanlar

Siyonizm öncesinde, Yahudilerin Kutsal Topraklara dönüşü fikrinin Hristiyanlar tarafından desteklenişi uzun bir tarihe sahiptir. Siyonizme destek veren ilk ünlü isimler arasında, Britanya Başbakanları David Lloyd George ve Arthur Balfour, ABD Başkanı Woodrow Wilson ve Siyonizme destek vermeye yönelik faaliyetleri yüzünden Britanya Ordusu tarafından Filistin'de görev yapması süresiz olarak yasaklanan Orde Wingate de bulunmaktadır. Carleton Üniversitesi'nden Charles Merkley'e göre, Hristiyan Siyonizmi 1967'deki Altı Gün Savaşı'nın ardından kayda değer ölçüde güç kazanmıştır ve başta Amerika Birleşik Devletleri'ndekiler olmak üzere, birçok dönemselci Hristiyan, bugün Siyonizme güçlü destek vermektedir.
Ahir Zaman Azizleri İsa Mesih Kilisesi'nin kurucusu Joseph Smith, yaşamının son yıllarında, "Yahudiler için İsrail diyarına dönme zamanının şimdi" olduğunu ilan etmiştir. 1842 yılında, Smith, Ahir Zaman Azizleri İsa Mesih Kilisesi'nin Havarilerinden Orson Hyde'ı, toprakları Yahudilerin dönüşüne adamak için Kudüs'e göndermiştir.
İsrail'e açık destek veren Hristiyan Araplar arasında, her ikisi de Mısır doğumlu olan, İsrail'i Savunan Araplar7 Nisan 2006 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. adlı Web sitesinin kurucusu Amerikalı yazar Nonie Darwish ve Viva Israele adlı kitabın yazarı, eski Müslüman Magdi Allam da bulunmaktadır. Lübnan doğumlu Amerikalı Hristiyan gazeteci ve Gerçek için Amerikan Kongresi'nin kurucusu Brigitte Gabriel, Amerikalıları "Amerika, İsrail ve Batı medeniyetini savunmak için korkusuzca seslerini duyurmaya" çağırmaktadır.
Yahudi olmayanlardan Siyonizme verilen destek > Siyonizme destek veren Müslümanlar

1873 yılında, İran Şahı Nasıreddin Şah, gerçekleştirdiği Avrupa seyahati sırasında aralarında Sir Moses Montefiore'nin de bulunduğu Britanyalı Yahudi liderleri ile bir araya geldi. Görüşme sırasında, İran şahı Yahudilerin toprak satın alarak burada Yahudi halkı için bir devlet kurmalarını tavsiye etmişti.
Bugünkü Ürdün kraliyet ailesinin atalarından ve Osmanlı Türklerine karşı Arap direnişinin lideri (Osmanlı karşıtı Yahudi direnişi ile birlikte) Mekke Şerifi Hüseyin bin Ali, I. Dünya Savaşı sırasında, "Bu ülkenin kaynakları bakir topraklardır ve bu Yahudi göçmenler tarafından [Avrupa'dan getirecekleri teknoloji ile] işlenecektir" demiş, Yahudilere abna'ihelasliyin (toprakların "öz evlatları") olarak adlandırmıştır. Hiçbir zaman hayata geçirilmeyen 1919 tarihli, Faysal-Weizmann Anlaşması'nda, oğlu Emir Faysal, "Onların [Siyonist] ulusal arzularını gerçekleştirilmesinin en emin yolu, Arap devletlerinin ve Filistin'in gelişmesinde mümkün olan en yakın işbirliği yoluyladır" diyen bir bildiriye imza atmıştır. Faysal'ın 1919 yılında şunları söylediği Araplar tarafından aktarılır: "Araplar, özellikle de aramızdaki eğitimli kişiler, Siyonist harekete en derin sempati ile bakarlar… Yahudilere evlerine kalpten bir hoş geldin diyeceğiz… Hep birlikte ıslah edilmiş ve gözden geçirilmiş bir Yakın Doğu için çalışıyoruz ve iki hareket birbirini tamamlıyor. Yahudi hareketi emperyalist olmayan, milliyetçi bir harekettir… Nitekim, bu iki hareketten hiçbirinin diğeri olmadan gerçek bir başarıya ulaşabileceğine inanmıyorum." (örneğin. Birleşik Krallık'ın Filistin Kraliyet Komisyonu Raporu'nda, Faysal'ın yaşamında sıtmanın yaygın olduğu (örn. s. 233, s. 259) ve Yahudi göçmenlerin bataklıkları kurutarak sıtmayı yayan sivrisinekleri öldürdüklerinin altı çizilir.) Günümüzde hâlen yayınlanmakta olan El-Ahram gazetesinin editörünün bu konuda yazdıkları Faysal'ın sözlerinden pek farklı değildi: "Siyonistler ülke için gereklidir: Beraberlerinde getirecekleri para, bilgi ve zeka ve belirleyici özelliklerinden olan çalışkanlıkları ile hiç şüphesiz ülkenin yeniden canlanmasına katkıda bulunacaklardır."
İtalyan Müslüman Meclisi lideri ve İslam-İsrail Derneği eş kurucusu Şeyh Abdul Hadi Palazzi ve Kanadalı İmam Halil Muhammed, Kur'an'ın Siyonizmi desteklediğini belirtir. Siyonizmi destekleyen diğer Müslümanlar arasında, Pakistanlı gazeteci Tashbih Sayyed ve Bangladeşli gazeteci Salah Choudhury de bulunmaktadır. 2003 yılından bu yana hapiste olan Choudhury ölüm cezası ile karşı karşıyadır.
Dönem dönem, Kürtler ve Berberiler gibi kimi Arap olmayan Müslümanlar da Siyonizm'e destek verdiklerini belirtmişlerdir.
Siyonizme destek veren Hindular

İsrail'in 1948 yılında kurulmasından sonra, Hindistan Millî Kongresi hükûmeti Siyonizm'e karşı çıktı. Bazı yazarlar, bu karşı çıkışın daha çok Müslüman oy vereni kazanmak için olduğunu iddia etti (o dönemde Müslümanlar 30 milyon üzerindeydi). Buna rağmen, Sangh Parivar'ın liderliğini yaptığı tutucu hindu milliyetçiler açıkça Siyonizmi savundu. Ayrıca Vinayak Damodar Savarkar ve Sita Ram Goel gibi milliyetçi entelektüel isimler de Siyonizmi savundu. Yahudileri atalarının vatanına geri getirme hareketi birçok Hindu Milliyetçi için ilgi çekici geldi çünkü İngiliz yönetiminden kurtulma ve Hindistanın bölünmesi, uzun yıllardca ezilen Hindular için benzer tecrübelerdi.
Uluslararası anketlere göre, Hindistan dünyadaki İsrail-Devletini en çok savunan ülkelerdendir. Yakın dönemlerde tutucu Hindistan partileri ve kurumları Siyonizmi desteklemektedir. Birçok Hindistan solu üyesi Hinduları bu nedenle, Yahudi lobisiyle işbirliği yapmakla suçlamıştır.
Marcus Garvey ve Siyahi Siyonizm

Siyonistlerin bir Yahudi Millî Vatanı oluşturmak için İngilizlerin desteğini almaları, Jamaikalı milliyetçi Marcus Garvey'e ilham verdi ve Amerika'da yaşayan Afrika kökenlileri Afrika'ya geri getirecek hareketi kurmasını sağladı. 1920 yılında Harlem'de verdiği bir konuşmada, Garvey, “diğer ırklar kendi geleceklerine kendileri karar verdi-Yahudiler Siyonist hareketle, İrlandalılar, İrlanda hareketleriyle… ve bende Negroların kendi geleceklerine karar vermelerini istiyorum. Garvey bir gemi nakliye şirketi kurdu (Black Star). Bu gemilerle siyahi Amerikalıların Afrika'ya göçmelerine yardımcı olacaktı fakat birçok nedenle çabaları sonuç vermedi ve hareket başarısız kaldı.
Garvey, Jamaika'da Rastafari Hareketine ilham verdi, Siyahi Yahudiler ve Afrika'daki İbraniler İsrail'den önce Liberya'ya göç ettiler.
Birleşmiş Milletler Paylaşım Planı (1947)
Leonardo Pico

| Kişisel bilgileri |
| --- | --- | --- | --- |
Tam adı:  Rubén Leonardo Pico Carvajal
Doğum tarihi:  4 Eylül 1991 (33 yaşında)
Doğum yeri:  El Cocuy, Kolombiya
Boyu:  1,80 m (5 ft 11 in)
Mevkii:  Orta Saha
Kulüp bilgileri
Kulübü:  Fortaleza CEIF
Numarası:  14
Altyapı kariyeri
:  Patriotas Boyacá
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 2011-2016 |  Patriotas Boyacá |  132 |  (2) |
| 2016 |  Santa Fe |  7 |  (0) |
| 2017 |  → Atlético Junior (kiralık) |  25 |  (1) |
| 2018-2020 |  Atlético Junior |  50 |  (2) |
| 2022-2023 |  Once Caldas |  24 |  (0) |
| 2023- |  Fortaleza CEIF |  46 |  (0) |
| Toplam |   |  284 |  (5) |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. Güncelleme: 17 Mart 2025 (2025-03-17) 
Leonardo Pico (d. 4 Eylül 1991), Kolombiyalı profesyonel futbolcu. Orta Saha mevkiinde görev almaktadır. Categoría Primera A ekiplerinden Fortaleza CEIF'de forma giymektedir.
Başarıları > Patriotas

Categoría Primera B (1): 2011
Başarıları > Santa Fe

Categoría Primera A (1): 2016–II
Suruga Bank Championship (1): 2016
Başarıları > Junior

Categoría Primera A (1): 2018–II
Copa Colombia (1): 2017
Dış Bağlantılar

Soccerway'de Leonardo Pico profili
Erkan Köse

| Erkan Köse |
| --- | --- |
Doğum: Erkan Köse 1 Ekim 1977 (47 yaşında) Haymana, Ankara, Türkiye
Milliyet: Türk
Meslek: Oyuncu
Etkin yıllar: 2003-günümüz

Erkan Köse (d. 1 Ekim 1977, Ankara), Türk dizi, tiyatro oyuncusu ve sunucu.
Yaşamı

Sanatçı 2003 yılında TGRT'de yayınlanan "İsmi Yazılamayan Show" isimli mizah programı ile ulusal ekranlardaki kariyerine başladı.
2010 yılında Star TV'de Durul Bazan ile beraber "Gecekondu" isimli bir mizah ve komedi programını sundu. Çocuklar Duymasın, Muhteşem Yüzyıl, Annem Uyurken, Mutlu Aile Defteri, Doksanlar ve Seksenler gibi dizi ve sinema filmlerinde rol aldı. Radyo Televizyon Gazetecileri Derneği'nce Gecekondu ile 2010 yılı " En İyi Komedi " ödülüne layık görüldü.
Müzik eğitimi de almış olan sanatçı yüksek lisans mezunudur. Kendisini oyunculuktan ziyade "mizahçı ve komedyen" olarak tanımlar en son atv'de yayınlanan Doksanlar isimli dizide "Patlak Emin" karakterini oynamıştır. 2015 eylül ayından itibaren Seksenler dizisinin yeni sezonunda "Hayati" karakterini oynadı. 2024 yılında Dünya Malı: Eksi Bir adlı sinema filminde oynadı.
Filmografisi

2010: Gecekondu
2010: Çocuklar Duymasın
2011: Muhteşem Yüzyıl
2012: Annem Uyurken
2013: Mutlu Aile Defteri
2013: Doksanlar
2016: Seksenler
2018: Sen Anlat Karadeniz
2018: Bizum Uşaklar
2024: Dünya Malı: Eksi Bir
Yakında: Zihnime Bir Bilet
Erkan Kandemir

| Erkan Kandemir |
| --- | --- |

AK Parti Genel Başkan Yardımcısı
Görev süresi 18 Ağustos 2018 - 23 Şubat 2025
Yerine geldiği: Mustafa Ataş
Yerine gelen: Ahmet Büyükgümüş
Türkiye Büyük Millet Meclisi 25., 26., 27. ve  28. Dönem Milletvekili
Görevde
Makama geliş  23 Haziran 2015
Seçim bölgesi: Haziran 2015 – İstanbul Kasım 2015 – İstanbul 2018 – İstanbul  2023 – İstanbul
Türkiye Sağlık Bakan Yardımcısı
Görev süresi 1 Ekim 2014 - 10 Şubat 2015
Yerine geldiği: Agah Kafkas
Yerine gelen: Ahmet Baha Öğütken
Kişisel bilgiler
Doğum: 2 Eylül 1981 (43 yaşında) İstanbul
Partisi: Adalet ve Kalkınma Partisi
Bitirdiği okul: Sakarya Üniversitesi Kingston Üniversitesi
Mesleği: İnşaat Mühendisi
Erkan Kandemir (d. 2 Eylül 1981, İstanbul), Türk siyasetçidir.
Eğitimi

Sakarya Üniversitesi İnşaat Mühendisliği bölümünden mezun olduktan sonra İngiltere'de Kingston Üniversitesi Uluslararası İlişkiler ve Siyaset Bilimi bölümünde yüksek lisans eğitimi aldı. Sonrasında King's College London Ortadoğu Araştırmaları bölümde ikinci yüksek lisansını yaptı. Ayrıca Cambridge Üniversitesi Uluslararası İlişkiler programına katıldı.
Siyasi kariyeri

Erken yaşından itibaren sosyal çalışmalar içerisinde bulundu, çeşitli vakıf ve derneklerde görevler aldı. Üniversite yıllarında Fakülte Dernek Başkanlığı yaptı. Aktif siyasi hayati AK Parti'nin kuruluşuyla başladı. AK Parti İstanbul Gençlik Kolları'nda 2002 yılından itibaren il yönetim kurulu üyeliği, il başkan yardımcılığı görevlerinde bulundu, 2009 yılında ise gençlik kolları İstanbul İl başkanlığı görevine getirildi. 3 senelik görev süresi sonrasında eğitim amacıyla yurt dışına çıktı.
2014 yılında başbakan danışmanlığı görevine getirildi. Aynı yılın ekim ayında ise Türkiye Cumhuriyeti sağlık bakan yardımcısı olarak atandı.
7 Haziran 2015 tarihinde İstanbul milletvekili olarak meclise girdi. 1 Kasım 2015 seçimlerinde ise ikinci kez, 2018 yılında tekrar AK Parti İstanbul milletvekili seçildi. Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisi üyeliği yapan Kandemir, aynı zamanda Türkiye Büyük Millet Meclisinde Plan ve Bütçe Komisyonu üyeliği görevinde bulunmuştur. Halihazırda Türkiye-İtalya Parlamentolarası Dostluk Grubu Başkanlığı görevlerini yürütmekte olan Kandemir, AK Partinin 2018 yılında yapılan 6. Olağan büyük kongresinde MKYK üyesi ve teskilatlardan sorumlu genel baskan yardımcısı olarak görevlendirilmiştir. 24 Mart 2021 tarihinde yapılan 7. Olağan Büyük Kongre ile yeniden Teşkilatlardan sorumlu genel başkan yardımcısı olarak görevlendirilmiştir. 23 Şubat 2025 tarihinde yapılan 8. Olağan Büyük Kongre ile Teşkilatlardan sorumlu genel başkan yardımcılığı görevi sona ermiştir.
Özel yaşamı

Evli ve üç çocuk babasıdır. İyi derecede İngilizce bilmektedir. Aslen Rizelidir.
Ariassos

Ariassos veya Ariasos (Grekçe: Ἀριασσός)  Antalya ili Döşemealtı ilçesi Toros dağları üzerinde 900 - 1100 metre yükseklikte yer alan bir Pisidya yerleşimidir. Antalya - Burdur kara yolunun 45. kilometresinde, Çubuk Geçidinden sonra 1 km batıda yer almaktadır. Akkoç köyü sapağından ulaşılmaktadır. Kent, antik çağda Pisidya adı verilen bölgede bulunmaktadır.
Kentte antik dönemde bağcılık, şarapçılık ve zeytinyağı üretiminin yapıldığı anlaşılmaktadır. Kentin geç Roma dönemi'nde yaşadığı deprem neticesi yıkıldığı ve bu nedenle terk edildiği sanılmaktadır.
Tarihi

Kent, Helenistik dönemde, MÖ 3. yüzyılda kuruldu. Yüzyıl sonra Strabon tarafından alıntılanan Efesli Artemidorus tarafından MÖ 100 civarında (Aarassos olarak) bahsedilmiştir. Bundan sonraki tek bahsedilmeler, MS 2. yüzyılda Batlamyus tarafından ve Hristiyan piskoposlukları listelerinde (Notitiae Episcopatuum) yer almaktadır.
Pisidia'nın bir parçasıdır ve aslen Seleukos İmparatorluğu'na aitti. MÖ 189'da, son kralı III. Attalus'un krallığını MÖ 133'te Roma'ya bıraktığı Helenistik Bergama Krallığı'na geçti.
Octavian Augustus döneminde Ariassos, Roma'nın Galatya eyaletinin bir parçası yapıldı. Kilise listelerinde, başkenti Perge olan geç Roma Pamfilya Secunda eyaletinde görünür ve dolayısıyla piskoposluğunun metropoliti de oradaydı.