stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Boeing EA-18G Growler
Geliştirme > Gereksinim ve test

15 Kasım 2001'de Boeing, EA-18 Havadan Elektronik Saldırı (AEA) konsept uçağı olarak hizmet vermek üzere ALQ-99 elektronik harp sistemi ile donatılmış F/A-18F "F-1"in ilk uçuş gösterimini başarıyla tamamladı. Aralık 2003'te ABD Donanması, Boeing'e EA-18G için bir geliştirme sözleşmesi verdi. Ana yüklenici olarak Boeing, ön gövdeyi, kanatları inşa edecek ve son montajı gerçekleştirecekti. Northrop Grumman, ana gövde alt yüklenicisiydi ve ana elektronik savaş sisteminin yanı sıra merkez ve arka gövdeyi de tedarik edeceklerdi. 2003 yılında, Donanmanın 90 adet EA-18G alması bekleniyordu.
İlk EA-18G test uçağı 22 Ekim 2004'te üretime girdi. EA-1 olarak bilinen ilk test uçağı, 15 Ağustos 2006'da St. Louis'de ilk uçuşunu gerçekleştirmeden önce 3 Ağustos 2006'da piyasaya sürüldü; daha sonra 22 Eylül 2006'da Maryland'deki Naval Air Station Patuxent River'a feribotla gönderildi. EA-1, öncelikle Hava Muharebe Ortamı Test ve Değerlendirme Tesisi (ACETEF) yankısız odasında yer testinden geçirildi.
İkinci uçak (EA-2) ilk olarak 10 Kasım 2006'da uçtu ve 29 Kasım 2006'da NAS Patuxent River'a teslim edildi. EA-2, Kaliforniya'daki Çin Gölü Donanma Hava Silahları İstasyonunda Elektronik Muharebe Menziline (ECR veya 'Echo Range') geçmeden önce AEA sisteminin gelişimsel testi için başlangıçta Pax River'ın Atlantik Test Menzili (ATR) üzerinde AEA uçuş testini gerçekleştirdi. Her iki uçak da VX-23 "Salty Dogs" a atanmıştır. EA-1 ve EA-2, St. Louis üretim hattından alınan ve Boeing tarafından EA-18G konfigürasyonuna değiştirilen F/A-18F, F-134 ve F-135'tir. Ancak, başlangıçta Growler olarak inşa edilmediklerinden, Donanma bu iki test uçağını NEA-18G olarak belirlemiştir. Haziran 2008 itibarıyla uçuş test programında uçan beş Growler vardı.
Geliştirme > Tedarik

Nisan 2006 tarihli bir raporda, ABD Hükûmeti Hesap Verebilirlik Ofisi endişelerini dile getirdi. GAO, EA-18G'deki elektronik savaş sistemlerinin tam olarak uyumlu olmadığını ve bu nedenle "gelecekte maliyet artışı ve program gecikmeleri" riski olduğunu hissetti. Rapor, Savunma Bakanlığı'nın mevcut ve yakın vadeli yetenek boşluklarını doldurmak için EA-6B'ler için ek ICAP III yükseltmeleri satın almayı düşünmesini ve ilk EA-18G üretim planlarını yeniden yapılandırmasını önerdi, böylece tedarik, uçak "tam işlevsellik gösterdikten" sonra gerçekleşecekti. 2008 GAO raporunda, Savunma Bakanlığı'nın Operasyonel Test ve Değerlendirme departmanının yöneticisi, EA-6B Prowler'ın dört kişilik mürettebatının yerini alacak iki kişilik Growler mürettebatının iş yükünü sorguladı.
ABD Donanması, çoğu NAS Whidbey Adası'nda üslenecek olan hizmet içi EA-6B Prowler'ın yerine toplam 57 adet EA-18G sipariş etti. ABD Savunma Bakanlığı, EA-18G programının düşük oranlı ilk üretime 2007'de başlaması için onay verdi. EA-18G'nin uçuş testlerini 2008'de bitirmesi planlanıyordu. Deniz Kuvvetleri, 2008 yılında yaklaşık 85 adet EA-18G Growler satın almayı planladı. Tam oranlı üretim için onay 2009'un üçüncü çeyreğinde bekleniyordu ve 23 Kasım 2009'da verildi. Boeing, üretimi yılda 20 uçağa çıkarmayı planlıyordu. 9 Temmuz 2009'da General James Cartwright, Amerika Birleşik Devletleri Silahlı Hizmetler Senatosu Komitesi'ne, seçimin F/A-18 üretim hattına devam etmek olduğunu çünkü savaş komutanlarının yalnızca EA-18G'nin sağlayabileceği daha fazla hava elektronik savaş yeteneğine ihtiyaç duyduğunu söyledi.
Donanmanın, Obama Yönetimi tarafından ortaya konan 2011 savunma bütçesine ilişkin sunumu, filoya dört yeni EA-18G Growler uçaklarının eklenilmesi çağrısında bulunuldu. 14 Mayıs 2010'da Boeing ve ABD Savunma Bakanlığı, önlerindeki dört yıl içinde ilave 66 adet F/A-18E/F ve 58 adet EA-18G için çok yıllı bir sözleşme için anlaşmaya vardı. Bu sipariş üzerine toplam uçak sayısı 114 adet EA-18G'ye çıkartıldı.
Pentagon'un Operasyonel Test ve Değerlendirme Direktörü Şubat 2011'de bir rapor yayınladı ve EA-18G'nin "hala operasyonel olarak uygun olmadığını" belirledi. Ana yüklenici Boeing, bu rapor üzerine yazılım güncellemeleriyle ilgili sorunları çözmek için çalıştı nitekim Aralık 2011'de, Operasyonel Test ve Değerlendirme, Boeing'in bu güncellemesi sayesinde EA-18G yazılımının "operasyonel olarak etkili ve uygun" olduğu sonucuna vardı.
19 Aralık 2014'te Donanma, Boeing ile üretim sözleşmesini, Growler'ın üretimini ayda üç uçaktan iki  azaltmak istediğini açıkça bildirdi. Ayrıca Donanma, Aralık 2014'ün sonlarında imzalanmak üzere Başkan Obama'nın finanse ettiği ek 15 adet Growler daha satın alınacaktı. Boeing, bu durumda St. Louis üretim hattını 2017 yılına kadar işletmeye devam edebilecekti ancak Boeing, üretim hattı ayda ikiden az uçakla, bunu sürdüremeyeceğini açıkladı.
Operasyonel geçmişi > Amerika Birleşik Devletleri

Filo kullanımı için ilk Growler, 3 Haziran 2008'de NAS Whidbey Adası'nda VAQ-129 "Vikings" tarafından resmen kabul edildi. Donanma, 2008 itibarıyla 11 filoyu donatmak için yaklaşık 85 adet EA-18G satın almayı planladı. EA-18G, Temmuz 2009'un sonlarında operasyonel değerlendirmeyi tamamladı. Growler, operasyonel olarak etkili ve operasyonel kullanıma uygun olarak derecelendirildi. 5 Ağustos 2009'da Elektronik Saldırı Filosu 129 (VAQ-129) ve Elektronik Saldırı Filosu 132'den (VAQ-132) EA-18G Growler, USS Harry S. Truman'a (CVN-75) denizde ilk uçak gemisi tarafından yakalanan inişlerini tamamladı.
İlk konuşlandırılabilir EA-18G filosu, Ekim 2009'da operasyonel duruma ulaşan VAQ-132 "Scorpions" idi. İlk Growler operasyonel dağıtımı, 17 Şubat 2011'de duyuruldu. Hizmetteyken, EA-18G'in uçuş operasyonları sırasındaki radyo adı "Grizzly" olacaktı. "Growler" takma adı EA-6B'nin "Prowler" ismine çok benziyordu, bu nedenle karışıklığı önlemek için "Grizzly" kullanılacaktı. Mayıs 2011'e kadar, ABD Donanması'na 48 adet Growler teslim edildi.
EB-52H uzaktan kumanda engelleyicinin desteğinin sona ermesiyle Growler, geriye kalan tek insanlı taktik engelleyici oldu. Hava Kuvvetleri Ekipman Gereksinimleri direktörü Tümgeneral David Scott, USAF'nin, ilave uçak satın almak için fon sağlamadan, ABD Donanması Growler'larında uçmak için elektronik savaş görevlileri sağlamaya çalışacağını belirtti. NAS Whidbey Adası'nda konuşlanmış 390. Elektronik Savaş Filosu'nun ABD Hava Kuvvetleri personeli aktif olarak Growler'ı destekliyor ve uçuruyor.
EA-18G ilk olarak 2011'de Libya üzerinde BM'ye ait uçuşa yasak bölgesini kullanmaya zorunlu kılan Şafak Yolculuğu Operasyonu sırasında savaşta kullanıldı. 2011'de Libya'daki operasyonları desteklemek için Irak'tan beş EA-18G yeniden konuşlandırıldı.
Operasyonel geçmişi > Avustralya

2008'de Avustralya Hükûmeti, ABD hükûmetinden altı adede kadar EA-18G satın almak için ihracat onayı istedi, bu da 24 adet F/A-18F Süper Hornet siparişinin parçası olacaktı.
27 Şubat 2009'da Savunma Bakanı Joel Fitzgibbon, sipariş edilen 24 Süper Hornet'ten 12'sinin gelecekte EA-18G olarak donatılmak üzere üretim hattına bağlanacağını duyurdu. Ek kablolama 35 milyon A$'na mal olacak. 23 Ağustos 2012'de Avustralya Hükûmeti, 12 adet RAAF'a ait Süper Hornet'in Growler yeteneği ile donatılacağını ve 1,5 milyar $'a mal olacağını duyurdu, bu sayede Avustralya Kraliyet Hava Kuvvetleri(RAAF), Growler'ın elektronik engelleme ekipmanını işleten ABD dışında tek ordu haline geldi.
3 Mayıs 2013'te Avustralya Hükûmeti, mevcut Süper Hornet filosunu desteklemek için 12 adet yeni üretilmiş Growler satın alacağını duyurdu. Avustralya, 29 Temmuz 2015'te 12 adet Growler'ın ilkini teslim aldı. Benzersiz bir şekilde, Avustralya Growler'ları AN/ASQ-228 ATFLIR hedefleme podu ile donatılacak ve ayrıca AIM-9X füzesi şeklinde ek havadan havaya silahlara sahip olacak. Uçak, 6 Nolu Filo RAAF tarafından işletilecek. 7 Temmuz 2017'de RAAF, son Growler'ın 6. Filo RAAF'ın evi olan 'RAAF Base Amberley'e gelmesiyle birlikte 12 adet EA-18G Growler'ın teslimatını tamamladı.
Avustralya EA-18G'lerinden biri, Ocak 2018'de meydana gelen bir motor yangınının ardından filodan çıkartıldı ve filoda bu türden 11 tane uçak kaldı.
29 Ocak'ta, bir Avustralya EA-18G, 2018 Red Flag Tatbikatı'na katılırken Nevada, Nellis Hava Kuvvetleri Üssü'nde iptal edilen bir kalkıştan sonra alev aldı. Mürettebat, jetten zarar görmeden çıkabildi. Bir araştırma, bir motorun yüksek basınçlı kompresörünün, alt gövdeye, sağ kuyruk kanadına ve diğer motora ciddi şekilde zarar veren üç ana parçaya ayrıldığını buldu. Uçak 15 Ağustos'ta filodan ayrıldı ve Avustralya Hükûmeti 125 milyon A$'lık uçağın kaybı için tazminat talep etmeye çalışıyor.
9 Aralık 2020'de Avustralya Kraliyet Hava Kuvvetleri, bir F/A-18F Süper Hornet mürettebatının bir kaza geçirdikten sonra, 24 adet F/A-18F Süper Hornet ile birlikte 11 adet EA-18G Growler'ın yere indirildiğini duyurdu. Sebebi Süper Hornet kalkış esnasında yaşanan bir problem nedeniyle olduğu söyleniyor. RAAF pilotların fırlatma koltuğu sayesinde hayatta kaldıkları ve güvende olduklarını belirtti.
Kullanıcılar > Avustralya

Avustralya Kraliyet Hava Kuvvetleri
Avustralya Kraliyet Hava Kuvvetleri 6 nolu Filo
Kullanıcılar > Amerika Birleşik Devletleri

ABD Hava Kuvvetleri
390. Elektronik Muharebe Filosu, bazı USAF eğitmenleri ile VAQ-129'u güçlendirerek Donanma birimleri için elektronik harp subaylarına eğitim vermekte.
ABD Donanması
VAQ-129
VAQ-130
VAQ-131
VAQ-132
VAQ-133
VAQ-134
VAQ-135
VAQ-136
VAQ-137
VAQ-138
VAQ-139
VAQ-140
VAQ-141
VAQ-142
VAQ-209
VX-9
VX-23
VX-31
Deniz Taarruz ve Hava Harp Merkezi
Özellikler (EA-18G Growler)

Boeing broşürü ve ABD Donanması F/A-18E/F dosyasından alınan veriler.
Özellikler (EA-18G Growler) > Genel özellikleri

Mürettebat: 2
Uzunluk: 18.31 m (60 ft 1.25 inç)
Kanat Açıklığı: 13,62 m (44 ft 8,5 inç) (kanat ucuna monte edilmiş bölmeler dahil)
Yükseklik: 4.88 m (16 ft 0 inç)
Kanat Genişliği: 46.5m2 (500 sq ft)
Boş Ağırlık: 15,011 kg (33,094 lb)
Brüt Ağırlık: 21.772 kg (48.000 lb); 'kurtarma ağırlığı'
Maksimum Kalkış Ağırlığı: 29,964 kg (66,000 lb)
Dahili Yakıt Kapasitesi: 6,323 kg (13,940 lb)
Ek Yakıt Kapasitesi: (3 adet 480 gal tankı): 4,420 kg (9,774 lb)
Motor: 2 x General Electric F414-GE-400 turbofan, 62 kN (14,000 lbf) iki motorun sağladığı tam güç, 98 kN (22,000 lbf) art yakıcı ile
Özellikler (EA-18G Growler) > Performans

Maksimum Hız: 1,900 km/h (1,190 mph, 1,030 kn) 12,190 metrede (40,000 ft)
Maksimum Hız: Mach 1.8
Menzil: 2.346 km (1.458 mi, 1.275 nmi) ; sadece 2 adet AIM-9s ile
Savaş Menzili: 722 km (449 mi, 390 nmi) ; yasaklama görevi için
Gemi Menzili: 3.330 km (2.070 mi, 1.800 nmi) (Uçak gemisinden kalkış yapıldığında)
Servis Tavanı: 15,000 m (50,000 ft) max
Kanat Yükü: 453 kg/m2 (92.8 lb/sq ft)
İtiş/Ağırlık: 0.93
Özellikler (EA-18G Growler) > Silahlanma

Silahlar: Yok (N/A)
İstasyonlar: Toplamda 9 olmak üzere; harici yakıt ve mühimmat kapasiteli 6 kanat altı ve 3 gövde altı kanat pilonu maksimum 8.050 kg (17.750 lb)
Notlar : AIM-9 Sidewinder için E/F Süper Hornet'te bulunan iki kanat ucu füze fırlatma rayı, AN/ALQ-218 algılama bölmeleri ile değiştirildi, kanat altına monte edilmiş altı sabit nokta (iç direkler 480 galon yakıt tankı taşıyacak orta pano direkleri, AN/ALQ-99 Yüksek Bant Engelleyici Podlarını ve AGM-88 HARM füzeleri için ayrılmış dıştan takmalı direkleri, iki adet çok modlu uyumlu gövde istasyonunu (AIM-120 AMRAAM füzeleri), 1 adet merkez hat gövdesi çıkarılabilir donanım noktası AN/ALQ-99 Düşük Bant Karıştırma Podu olarak değiştirdi.
Silah kullanımı: Şu anda Growler'ın I. Aşaması, iki uyumlu gövde istasyonunda kendini korumak için, AGM-88 HARM füzelerini ve AIM-120 AMRAAM füzelerini taşıyacak. 20 mm M61A2 topuna sahip A/A-49A-2 top sistemi kaldırıldı ve yerini AN/ALQ-218'i kontrol eden ve AN/ALQ-99 engelleyici saldırılarını koordine etmeye yardımcı olan bir elektronik kutu bölmesi aldı.
Ortaya çıkan olası silah konfigürasyonlarına göre, EA-18G ayrıca "zamana duyarlı" saldırı görevlerini, Sırasıyla merkez hattı ve sol konformal silah istasyonlarında; AGM-154 JSOW'u kanatlar altında taşıma veya SHARP ve AN/ASQ-228 ATFLIR ile çok sensörlü keşif görevlerini yerine getirebilecek.
Özellikler (EA-18G Growler) > Aviyonikler

Raytheon AN/APG-79 Aktif elektronik olarak taranan dizi (AESA) radarı
Elektronik Taarruz Birimi (EAU) AES Görev Bilgisayarı
3 Ağustos 2006'daki tanıtım töreninde ilk EA-18G.
NAS Whidbey Adası'na vardıktan kısa bir süre sonra bir EA-6B Prowler ile birlikte bir EA-18G Growler, 2007.
Bir EA-18G Growler (BuNo 166856), test ve değerlendirme filosu VX-9 Vampires'a ait, harici yakıt tankları, engelleyici bölmeleri ve AGM-88C HARM anti-radyasyon füzeleri taşıyor.
VAQ-129 "Vikings" e ait bir EA-18G, USS Ronald Reagan'ın denizde inişine hazırlanıyor.
Avustralya Kraliyet Hava Kuvvetlerine ait bir EA-18G, 2017.
Bir EA-18G, USS Theodore Roosevelt uçak gemisinden (CVN-71) fırlatmaya hazırlanıyor.
Süleyman Tevfik

| Süleyman Tevfik Özzorluoğlu |
| --- | --- |
Doğum: Süleyman Tevfik 1861 İstanbul, Osmanlı İmparatorluğu
Ölüm: 1939 İstanbul, Türkiye
Meslek: Mütercim · gazeteci · sözlükbilimci
Akrabalar: Halide Nusret Zorlutuna

Süleyman Tevfik Özzorluoğlu, (1861, İstanbul - 1939, İstanbul) Türk mütercim, gazeteci ve sözlükbilimci.
Mabeyn kâtiplerinden Zorluzade Hacı (Aziz) Hüsnü Bey’in çocuğudur. Arapça, Farsça, Fransızca ve İtalyanca eğitimi aldı. 1881'de Antep'te Fransızca öğretmenliği yaptı. Halep ve Selanik'te çeşitli memurluk görevlerinde bulundu. 1897 yılındaki Osmanlı - Yunan savaşına Sabah gazetesi muhabiri olarak katıldı. 1906 yılında Meclis-i Kebîr-i Maârif üyesi oldu. Türkiye'de cumhuriyetin ilanından sonra çeşitli gazete ve dergilerin yönetim kadrosunda yer aldı. Süleyman Tevfik telif ve çeviri alanında birçok eser verdi. Toplamda 164 farklı eserinin olduğu bazı kaynaklarca belirtilmektedir. Avan-zâde Mehmed Süleyman ile beraber Muhît-i Tefeyyüz adında Fransızca bir sözlüğün de yazarıdır. Bu sözlüğün önsözünde Fransızcanın çok önemli bir dil olduğunu belirterek eseri hazırlama nedenlerinden bahsetmiştir. Çeviri alanında ise Batı dillerinden Osmanlı Türkçesine de birçok roman çevirisi yaptı. Ayrıca çocuklar için bazı eğitici çeviriler yaptı. Diğer çevirileri ise polisiye ve tarihi romanlar oldu.
Eserleri

Gezi ve Anı: Devlet-i Aliye-i Osmaniye ve Yunan Muharebesi, Teselya’da Bir Cevelan ve Dört Aylık Seyahatim
Halk öyküsü ve Masal: Gül ile Sitemkâr, Şah ile Âşık, İncili Çavuş, Baba Hasan’ın Sihirbazlığı, İskender’in Aynası, Şehzade Cihangir, Şahmeran Hikâyesi, Bolu Beyi’nin Gelini, Arzu ile Kamber, Asuman ile Zeycan, Ferhat ile Şirin, Derdiyok ile Zülfü Siyah, Hurşit ile Mahmihri, Elif ile Mahmut, Leyla ile Mecnun, Melek Şah ile Güllü Hanım,[kaynak belirtilmeli] Razmihan ile Mahfiruze, Seyfimülük, Köroğlu, Yusuf ile Züleyha, Avcu Behram, Behmen Şahın Hikâyesi, Hayber Kalesi Gazası ve Fethi, Mahanın Felaketleri, Çoban Kızı Ayşe, Sihirbaz Sultan, Şah İsmail, Yemlihanın Karısı, Esirci Şahin, Veysel Karani Hikâyesi, Kerbela, Dürrü Yekta, Tahir ile Zühre
Düzenleme: Âşık Ömer Divanı, Yunus Emre Divanı.
Diğer: Kendi Kendine Konservecilik, Güzel Mektup Nümuneleri, Letaif Cüzdanı, Kahraman Katil, Yedi Âlimler, Muhiddin Arabi Tabirnamesi, Yeni Mektup Örnekleri, Serencam, Vasiyetname, Hürriyet ve Mahmure, Kâmilu’l-kelam ve Banu Cihan, Tutiname, Pakize
Angel (4. sezon)

Ayrıca bakınız: Buffy the Vampire Slayer (sezon 7)
| Angel |
| --- | --- |
4. sezon
Sezon 4 Bölge 1 DVD kapağı
Başrol:  David Boreanaz  Charisma Carpenter  J. August Richards  Amy Acker  Vincent Kartheiser  Andy Hallett  Alexis Denisof 
Ülke: ABD
Bölüm sayısı: 22
Yayın
Kanal: The WB
Orijinal yayın tarihi: 6 Ekim 2002 (2002-10-06)-7 Mayıs 2003 (2003-05-07)
Ev sineması yayını
DVD yayını
1. Bölge: 7 Eylül 2004
2. Bölge: 1 Nisan 2004
Sezon kronolojisi
← Önceki 3. sezon Sonraki → 5. sezon
Angel  bölümleri
Bir televizyon dizisi olan Buffy the Vampire Slayer adlı dizinin yan ürünü olan Angel'ın dördüncü sezonu. 6 Ekim 2002 tarihinde başlamış, 22 bölüm yayınlanmış ve 7 Mayıs 2003 tarihinde sona ermiştir. Dördüncü sezon bölümleri başta Pazar günleri doğu zaman dilimine göre 9'da yayınlanmış ve daha sonra "Habeas Corpses" bölümünden itibaren Çarşamba günü yine aynı saate taşınmıştır.
Oyuncu ve karakterler > Ana kadro

David Boreanaz, Angel rolünde (22 bölüm)
Charisma Carpenter, Cordelia Chase rolünde (22 bölüm)
J. August Richards, Charles Gunn rolünde (22 bölüm)
Amy Acker, Winifred "Fred" Burkle rolünde (22 bölüm)
Vincent Kartheiser, Connor rolünde (22 bölüm)
Andy Hallett, Lorne rolünde (21 bölüm)
Alexis Denisof, Wesley Wyndam-Pryce rolünde (22 bölüm)
Oyuncu ve karakterler > Yan karakterler

Stephanie Romanov, Lilah Morgan rolünde (10 bölüm)
Vladimir Kulich, Canavar rolünde (8 bölüm)
Gina Torres, Jasmine rolünde (5 bölüm)
Alexa Davalos, Gwen Raiden rolünde (3 bölüm)
Eliza Dushku, Faith rolünde (3 bölüm)
Daniel Dae Kim, Gavin Park rolünde (3 bölüm)
Julie Benz, Darla rolünde (1 bölüm)
David Denman, Skip rolünde (1 bölüm)
Alyson Hannigan, Willow Rosenberg rolünde (1 bölüm)
Laurel Holloman, Justine Cooper rolünde (1 bölüm)
John Rubinstein, Linwood Murrow rolünde (1 bölüm)
Jonathan M. Woodward, Knox rolünde (1 bölüm)
Yapım ekibi

Dizinin proje tasarımcısı Joss Whedon sezonda tek başına yönetici yapımcılık yapmıştır; çünkü üçüncü sezonun sonunda 20th Century Fox ile kontratı dolan David Greenwalt, ABC için yeni bir dizi olan Miracles'ı geliştirmeye başlamıştır. Ama dizinin bir hatırlatıcısı olarak bu sezonda yapım danışmanı olarak ismi kalmıştır. Sezonun başında David Simkins dizi sorumlusu olmuş ve yönetici yapımcılık da yapmıştır ama birkaç ay sonra "yaratıcı farklılıklar" nedeniyle diziyi terk etmiş ve hiçbir bölümde ismi geçmemiştir. Jeffrey Bell yönetici yapımcı asistanlığına yükselmiştir ve dizi sorumlusu rolünde olduğu sayılmıştır. Ayrıca Tim Minear da Whedon'un yeni dizisi Firefly'da çalışmak için ayrılmıştır, ama o da Greenwalt gibi sezonda yapım danışmanı olarak kalmıştır; sezon finali olan "Home" bölümünü yazmış ve yönetmiştir. Whedon Buffy the Vampire Slayer'ın son sezonu ve Firefly'ın ilk sezonu ile uğraştığından dolayı bu sezonda yalnızca "Spin the Bottle" bölümünü yazmış ve yönetmiştir.
Buffy'de sezon beş ve sezon altıda senaryo yazmış Steven S. DeKnight, Angel'da çalışmaya başlamış ve dizinin devamında da anı olarak kalmıştır. Sezonun ilk bölümü de dahil olmak üzere toplam altı bölüm yazmıştır; ayrıca ilk defa "Inside Out" bölümünde yönetmenlik yapmıştır. Buffy senarist/yapımcısı David Fury yapım danışmanı olarak (Marti Noxon'un görevini üstlenerek) katılmış ve dört bölüm yazmıştır. Mere Smith yönetici hikâye editörlüğüne yükselmiş ve dört bölüm yazmıştır. Elizabeth Craft ve Sarah Fain diziye senarist olarak katılmışlar ve beş bölüm (birlikte) yazmışlardır. Firefly senaristi Ben Edlund, Firefly'ın iptal edilmesinden sonra, sezonun sonuna doğru yapımcı olarak diziye katılmıştır.
Bölümler > Buffy the Vampire Slayer ile eşzamanlı bölümler

Buffy the Vampire Slayer'ın yedinci ve son sezonu Angel'ın dördüncü sezonu ile beraber yayınlanmıştır. Bu sezon iki dizinin de aynı anda televizyonda yayınlandığı son sezondur.
"Lies My Parents Told Me" bölümünde; Willow (Alyson Hannigan), Fred'den bir telefon alır. Willow, nedenini de anlatmadan acilen L.A.'e doğru yola çıkar. Willow bir Angel bölümü olan "Orpheus" bölümünde Angel'ın (David Boreanaz) ruhunu geri getirmek için ortaya çıkar ki daha önce "Becoming" bölümünde de aynı büyüyü yapmıştır.
Angel'ın dördüncü sezon finali "Home" bölümünde Angel, Wolfram & Hart'dan bir madalyon alır ve bu madalyon Sunnydale'deki son savaşta kullanılır. Angel, Buffy'nin sezon finalinden bir önceki bölümü olan "End of Days" bölümünde Sunnydale'i ziyarete gelir ve ayrıca sezon finali olan "Chosen" bölümünde de görünür. Angel, Buffy'e madalyonu verir (ki daha sonra savaş esnasında Spike giyer) ve ona yardımını teklif eder. Ama Buffy, eğer başarısız olurlarsa ikinci bir cephe oluşturması için Angel'ı reddeder. Buffy ve Angel bir mezarlıkta muhtemel geleceklerini tartıştıkları romantik son bir an paylaşmışlardır.
Resepsiyon

Dördüncü sezon dört tane Saturn ödülü için aday gösterilmiştir – En İyi Açık Yayın Televizyon Dizisi Saturn Ödülü, En İyi Kadın Televizyon Oyuncusu Saturn Ödülü (Charisma Carpenter), En İyi Yardımcı Erkek Televizyon Oyuncusu Saturn Ödülü (Alexis Denisof), En İyi Yardımcı Kadın Televizyon Oyuncusu Saturn Ödülü (Amy Acker) ve David Boreanaz En İyi Erkek Televizyon Oyuncusu Saturn Ödülü kazanmıştır. Sezon ayrıca dört tane Satellite ödülü için aday gösterilmiştir – David Boreanaz için En İyi Drama Dizisi Erkek Oyuncusu Satellite Ödülü, Andy Hallett için En İyi Drama Dizisi Yardımcı Erkek Oyuncusu Satellite Ödülü ve Amy Acker ile Gina Torres için En İyi Drama Dizisi Yardımcı Kadın Oyuncusu Satellite Ödülü.
The Futon Critic, "Spin the Bottle" bölümüne 2002'nin en iyi otuz üçüncü ve "Peace Out" bölümüne de 2003'ün en iyi yirmi beşinci bölümü demiştir.
Sezon ortalama 3.7 reytinge sahiptir, Buffy'nin yedinci ve son sezonunun ortalama reytinginden çok az bir farkla düşüktür.
DVD paylaşımları

Angel: The Complete Fourth Season, 7 Eylül 2004 tarihinde DVD olarak 1. bölgede yayınlanmıştır. 2. bölgede ise 1 Nisan 2004 tarihinde yayınlanmıştır. 6 diskten oluşan DVD seti, geniş ekran boyutu olan 1.78:1 çerçeve oranındaki 22 bölümün tamamını içermektedir. DVD'de bulunan ekstralar arasında toplam yedi tane yorum parçası bulunmaktadır - senarist David Fury ve oyuncu Andy Hallett'dan "The House Always Wins" bölümü hakkında; senarist/yönetmen Joss Whedon ve oyuncu Alexis Denisof'dan "Spin the Bottle" bölümü hakkında; senarist Steven S. DeKnight ve yönetmen Vern Gillum'dan "Apocalypse, Nowish" bölümü hakkında; yönetici yapımcı asistanı Jeffrey Bell ve yönetmen Terrence O'Hara'dan "Orpheus" bölümü hakkında; senarist/yönetmen Steven S. DeKnight'dan "Inside Out" bölümü hakkında; senarist/yönetmen Jeffrey Bell'den "The Magic Bullet" bölümü hakkında; ve senarist/yönetmen Tim Minear'dan "Home" bölümü hakkında. Özel içerikler arasında ise, "Angel and the Apocalypse" isimli dizide cehennemin nasıl tasvir edildiğini anlatan bir video; "Unplugged: Season 4 Outtakes" isimli sezondan silinmiş sahneleri bulunduran bir video; "Last Looks: The Hyperion Hotel" isimli Hyperion Hotel'i bir tur halinde gezdiren video; "Fatal Beauty and the Beast" isimli sezonun kötülerini anlatan bir video; "Malice in Wonderland: Wolfram & Hart" isimli firmayı ve dizideki önemini anlatan bir video; ve "Prophecies: Season 4 Overview" isimli bütün yapım ekibi ve oyuncuların sezonu tartıştığı özel bir video bulunmaktadır.
Moskova Kuşatması (1382)

Toktamış'a karşı şehri savunan Rusları gösteren bir Rus minyatürü
Moskova Kuşatması, Moskova Knezliği ile Timur tarafından desteklenen Altın Orda Hanı Toktamış arasında 1382'de meydana gelen bir savaştı.
Arka plan

Berdibeg'in ölümünden sonra Mavi Orda toprakları içindeki çeşitli alanlarda anarşi hüküm sürmeye başladı. Bu süre zarfında Mamai Khan, iktidarı ele geçirme adaylarından birisi olarak öne çıktı. Ancak 1380'de Mamai, Kulikovo Savaşı'nda Dmitri Donskoy tarafından yenildi ve kısa bir süre sonra Kefe'de öldürüldü. Orda Khan'ın soyundan gelen ve Timur'un müttefiki olan Toktamış, Beyaz Orda'yı kazandı ve Volga'yı geçere Mavi Orda'yı ilhak etti. Knezlik tarafından gönderilen bir orduyu hızla yok etti. Bundan sonra Ordalar'ı birleştirdi ve Altın Orda'yı kurdu.
Kuşatma

İki Horda'yı birleştirdikten sonra Toktamış, Rusya'daki tatar gücünü geri kazanmak için askeri bir seferberlik başlattı. Bazı küçük şehirleri tahrip ettikten sonra 23 Ağustos'ta Moskova'yı kuşattı. Ancak saldırısı Rus tarihinde ilk kez ateşli silah kullanan Moskovalılar tarafından savuşturuldu. Üç gün sonra Dimitri Suzdal'ın Toktamış destekçisi iki oğlu Moskovalıları şehir kapılarını açmak için ikna etti ve kuvvetlerin şehre zarar vermeyeceğine dair söz verdi. Bu, Toktamış birliklerinin Moskova'yı yağmalamasına ve tahrip etmesine izin verdi ve yaklaşık 24.000 insanı öldürüldü.