stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Umman
Tarih > Erken tarih

Bugünkü Umman topraklarında insan yerleşiminin izleri en az 10 bin yıl önceye dayanır. Umman'ın bugünkü kabile sisteminin kökleri Arap Yarımadası'nın güneybatısından MS 2. yüzyılda başlayan göç hareketine kadar uzanır. Kabile çekişmeleri ve İran'dan gelen saldırılar, bölgenin İslam dinini benimsediği 7. yüzyıla değin sürdü. Arap Yarımadasının coğrafî kopukluğunun yarattığı elverişli ortamda kolayca yayılma olanağı bulan Hariciliğe bağlı İbadiyye mezhebi, aynı zamanda bölgede siyasi birliğin sağlanmasına zemin hazırladı. Culende bin Mesud'un 751'de imam seçilmesiyle kabileleri bir araya getiren dinsel bir rejim ortaya çıktı. Büyük kabileler ve dinsel önderler arasındaki anlaşmayla belirlenen imamların yönetimi, Benu Nabhan'ın başa geçtiği 1154'ten sonra yerini istikrarsız hanedanlara bıraktı.
Deniz ticaretine bağımlılık nedeniyle güçlerini kıyı şeridine kaydıran hanedanlar, imamlık kurumunun 1428'de yeniden ortaya çıkmasıyla iç kesim üzerindeki denetimi büyük ölçüde kaybettiler. Öte yandan, 1507'de Maskat'a saldıran Portekizliler, kısa sürede bütün kıyı şeridini ele geçirdiler. 1521'de Osmanlı İmparatorluğu donamasının kısa süreliğine eline geçmiş Maskat, 1581 ile 1588 yılları arasında yeniden Osmanlı kontrolüne girmiştir. Daha sonraki dönemlerde devam etmiş Portekiz egemenliği, 1624'te imam seçilen ve kabile çatışmalarına son veren Nasr bin Mürşid'in Portekizlileri bölgeden çıkarması ile son bulmuştur. Umman İmparatorluğu olarak adlandırılan bu devlet, İran ve Doğu Afrika'daki Portekiz kolonilerini de Umman'a bağladı ve kendi sömürgelerini kurdu.
Tarih > Umman İmparatorluğu ve modern dönem

18. yüzyılda Hinavi ve Gafiri kabileleri arasında başlayan iç savaş, İran hükümdarı Nadir Şah'ın 1737'de Umman'ı ele geçirmesiyle sonuçlandı. İran kuvvetlerini yenilgiye uğratan ve tarafların uzlaşmasıyla imamlığa seçilen Ahmed bin Said, güçlü bir yönetim kuran bin Said hanedanının temellerini attı. Önce Seyyid, daha sonra da, sultan olarak anılan hanedan üyeleri, yeni fetihlerle Umman'ın deniz ticaretini güvence altına aldılar. İngilizlerle sıkı bir iş birliğine giden Said bin Sultan (1806-56) Zanzibar'ı önemli bir gelir kaynağı durumuna getirdi. Onun ölümünden sonra oğulları iktidar kavgasına düştüler ve 6 Nisan 1861'de Sultanlık, Zanzibar ile Umman ve Maskat olarak ikiye bölündü. 6. oğul Seyid Mecit bin Said El-Busaid (1834-1870) Zanzibar Sultanı, 3. oğul Seyid Tuvaini bin Said El-Said ise Umman Sultanı olmuştur. Böylece Umman ve Zanzibar hanedanın iki ayrı koluna geçti.
Umman'da İbadiyye imamına bağlı kabilelerin saldırılarına karşı koyamayan Teymur bin Faysal (1913-32), İngilizlerin arabuluculuğuyla iç kesimde özerk bir imamlık yönetimi kurulmasını kabul etti. Suudi Arabistan'dan destek gören İbadiyye imamının bağımsızlık girişimini gene İngilizlerin yardımıyla boşa çıkaran ve 1959'da bütün ülkede denetimi sağlayan Said bin Teymur'un (1932-70) baskıcı politikaları, 1965'te Zufar bölgesinde sol eğilimli Umman Halk Kurtuluş Cephesi'nin bir gerilla mücadelesine yol açtı. Bir saray darbesiyle babasının yerine geçen Kâbus bin Seyd El Ebu Seyd, 1975'te bu ayaklanmayı bastırdıktan sonra yönetimini sağlamlaştırma yönünde adımlar atarak geniş çaplı bir modernleştirme programına girişti.
Arap Birliği ve Birleşmiş Milletler'e 1971'de katılan Umman, 1981'de de Körfez İşbirliği Konseyi'nin kurucu üyeleri arasında yer aldı. ABD ile sıkı ilişkilerin yanı sıra ılımlı Arap devletleriyle yakınlaşmaya girerek Umman'ı dış dünyaya açılmasını sağlayan Kâbus yönetimi, İran-Irak Savaşı boyunca tarafsızlık politikası izledi. Körfez Savaşı sırasında belirgin bir rol oynamamasına karşın, üslerini batılı güçlere açmayı kabul etti. 1992'de Yemen'le imzaladığı anlaşmayla bu ülkeyle yaşadığı 25 yıllık sınır sorununa son verdi.
Coğrafya

Suudi Arabistan'la 676 km, Birleşik Arap Emirlikleri 410 km ve Yemen'le 288 km boyunca sınırı bulunan ülke Orta Doğu topraklarına yerleşmiştir. Kıyıda sıcak ve nemli, iç kısımlarda sıcak ve kuru iklim görülür. Ülkenin orta kısımları çöl ovalarından, kuzey ve güney kısımları ise engebeli dağlık bölgelerden oluşur. En yüksek noktası 2,980 m ile Cebel Şems'dir. Petrol, bakır, asbest, mermer, kireçtaşı, krom, alçıtaşı, doğal gaz ülkedeki başlıca doğal zenginliklerdir.
Ülkenin Birleşik Arap Emirlikleri tarafından çevrelenmiş, Madha ve Müsendem olmak üzere 2 adet eksklavı bulunmaktadır. Müsendem Hürmüz Boğazı'nın güney yakasını oluşturur.
Demografi

2020 verilerine göre Umman'ın nüfusu 5,106,458 kişidir. Ummanlı 2,994,601 (%59.98) kişi olup, nüfusun 1,997,763 (40.02%) kişiye tekabül eden geri kalanı Hindistan, Pakistan, Bangladeş gibi Güneydoğu Asya ülkelerinden çalışmaya gelmiş göçmenlerden oluşmaktadır. Okuryazarlık oranı 2015 verilerine göre yaklaşık %94'tür ve cinsiyete göre (erkeklerde %96, kadınlarda %86) farklılık göstermektedir.
Demografi > Din

The World Factbook'a göre ülkede baskın din aynı zamanda ülkenin resmî dini olan İslam'dır. 2020 verilerine göre Müslümanlar toplumun %85,9'unu oluştururken, Hristiyanlar %6,4'ünü, Hindular %5,7'sini, diğer inançlar ise %2'sini oluşturmaktadır. Umman vatandaşları ağırlıklı olarak İbadi veya Sünni, küçük bir kesim ise Şiidir.
Demografi > Dil

Arapça ülkedeki en yaygın ve resmî dildir. Ülkede halk tarafından kullanılan Arapça diyelekleri arasında doğu bölgelerinde konuşulan Umman Arapçası, güneybatı bölgelerinde, Salalah şehri ve çevresinde bulunan Zufar Arapçası ve BAE'ye sınır bölgelerinde yer alan Körfez Arapçası bulunur. Tüm bu lehçeler Yarımada Arapçasının alt lehçeleri olarak sınıflandırılmaktadır.
Arapçanın yanı sıra Beluçça, Urdu, Bengalce, Hintçe, Malayalam, Tulu ve diğer Hint dilleri de yaygındır. İngilizce kullanımı da yaygın olup, çoğu turistik bölgede levhalar çift dillidir. Tarihî nedenlerden ötürü Svahili konuşan azınlıklar da yer almaktadır.
Siyaset ve idari yapılanma

Umman, mutlak monarşi altında yönetilen bir üniter devlettir. Yasama, yargı ve yürütme organları sultanın elinde toplanmış olup, ülkede güçler birliği gözlemlenmektedir. Sultanlık soy vasıtasıyla belirlenmektedir. Sultan, dış ilişkiler ve savunma gibi hususlarda mutlak yetkiye sahiptir ve yasalar sultanın kararnameleri ile oluşturulur. Freedom House, ülkedeki politik sistemi "Özgür değil" olarak sınıflandırmaktadır.
Siyaset ve idari yapılanma > Yönetim birimleri

Umman, idarî açıdan "muhafaza" adı verilen 11 bölgeye ayrılmıştır. Bu bölgeler kendi içerisinde daha küçük vilayetlere bölünmüştür. Umman 2011'den önce 4 valilik (muhafaza) ve 5 bölgeye ayrılmıştı. Şarkiye ve Batıne bölgelerinin kuzey ve güney kısımlarına ayrılmasıyla yeni valilikler oluşturulmuştur.
| Muhafaza | Baş vilayet | Vilayet sayısı | Harita |
| --- | --- | --- | --- |
| Dahiliye (il) (محافظة الداخلية) | Nizva | 8 |  |
| Zahire (محافظة الظاهرة) | Ibri | 3 |  |
| Kuzey Batıne (محافظة شمال الباطنة) | Suhar | 6 |  |
| Güney Batıne (محافظة جنوب الباطنة) | Rustak | 6 |  |
| Büreymi (محافظة البريمي) | Büreymi | 3 |  |
| Vüsta (منطقة الوسطى) | Heyma | 4 |  |
| Kuzey Şarkiye (مُحَافَظَة شَمَال ٱلشَّرْقِيَّة) | Ibra | 6 |  |
| Güney Şarkiye (مُحَافَظَة جَنُوب ٱلشَّرْقِيَّة) | Sur | 5 |  |
| Zufar (محافظة ظفار) | Salale | 10 |  |
| Maskat (محافظة مسقط) | Maskat | 6 |  |
| Müsendem (محافظة مسندم) | Hasab | 4 |  |
17. ve 19. yüzyıl arasında Umman etkisi altındaki bölgeler.
Muskat'taki Al Alam Sarayı
Şab Vadisi
Ummanlılar
Josh Schwartz

| Josh Schwartz |
| --- | --- |
Josh Schwartz, 2007
Doğum: Joshua Ian Schwartz 6 Ağustos 1976 (48 yaşında) Providence, Rhode Island, ABD
Meslek: Yapımcı, senarist
Milliyet: Amerikan

Josh Schwartz (d. 6 Ağustos 1976), Amerikalı senarist ve televizyon yapımcısı.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNE: XX5335755  BNF: cb150334129 (data)  ISNI: 0000 0000 8188 9403  LCCN: no2004032448  NLI: 987012616050305171  NTA: 296744816  SUDOC: 161819532  VIAF: 119927730   WorldCat (LCCN): no2004-032448
Laterano'daki Aziz Yuhanna Bazilikası
Lateran Sarayı

Baş bazilika, "Roma imparatorluk süvari muhafızlarının Yeni Kalesi" olan Castra Nova equitum singularium'un kalıntılarının üzerinde duruyor. Kale, MS 193'te Septimius Severus tarafından kurulmuştur.
Papa'nın papalığı döneminde olduğunu düşünüyorlar. Miltiades, zaman içinde barındırması Sinodunu ait piskoposları Donatist meydan toplandı 313 yılında bölünmeyi ilan Donatism olmak sapkınlık. Saray bazilikası dönüştürüldü ve genişletildi, Papa I. Sylvester'in ikametgâhı oldu ve sonunda Roma Katedrali, Papaların Roma Piskoposları olarak oturduğu yer oldu.
Ortaçağ

Baş bazilika ve Lateran Sarayı iki kez yeniden adandı. Papa III. Sergius onları 10. yüzyılda baş bazilika'nın yeni kutsanmış vaftizhanesi onuruna Vaftizci Yahya'ya adadı.
Papa Miltiades'ten başlayarak her papa, 1309'da Papalık koltuğunu Fransa'da bir yerleşim bölgesi olan Papalık derebeyliği olan Avignon'a devreden Fransız Papa V. Clemens'in saltanatına kadar Lateran Sarayı'nı işgal etti. Lateran Sarayı aynı zamanda beş sitesi olmuştur ekümenik meclisleri. Sonunda Vatikan Sarayı, İmparator I. Konstantin zamanından beri var olan Aziz Petrus Bazilikası'na bitişik olarak inşa edildi ve papalar burada ikamet etmeye başladı. Papa'nın resmi ikametgâhı olarak kaldı (Papa Francis gayri resmi olarak Vatikan'ın başka yerlerinde ikamet ediyor).
Yeniden yapılanma

Papa V. Sixtus'un kesin programından önce, baş bazilika'nın yeniden inşası için birkaç girişimde bulunuldu. V. Sixtus, projenin çoğunu denetlemesi için en sevdiği mimar Domenico Fontana'yı tuttu. Orijinal Lateran Sarayı yıkıldı ve yerine yeni bir yapı yapıldı. Lateran Sarayı'nın önündeki meydanda San Giovanni Addolorata Hastanesi ve dünyanın en büyük ayakta duran antik Mısır dikilitaşı, Lateran Dikilitaşı olarak bilinir. Tahminen 455 ton ağırlığındadır. Mısır Firavunu Thutmose III tarafından görevlendirildi ve Thutmose IV tarafından Mısır'daki Thebes'teki büyük Karnak tapınağının önüne dikildi. Tarafından Amaçlanan İmparator I. Konstantin sevk edilecek Konstantinopolis çok meşgul, II. Constantius  o dikildi Roma'ya yerine sevk vardı Circus Maximus AD 357 yılında. Bir süre sonra kırıldı ve Sirk'in altına gömüldü. 16. yüzyılda keşfedilmiş ve kazılmıştır ve V. Sixtus, 3 Ağustos 1588'de mevcut yerinde yeni bir kaide üzerine yeniden diktirmiştir. Kuzey Cephe Bu, 1586'da Domenico Fontana tarafından eklenmiştir. Papa, üst sundurmadan kutsamalarını verir.
Yeniden yapılanma > Orsini Şapeli

Bu şapel, 1730'larda Papa XII. Clemens  için inşa edilmiştir. Sunak, Guido Reni'nin Sant'Andrea Corsini tablosunun mozaik bir kopyasıdır. Bir Cesedin Yargılanması Rakip hiziplerin korkusu, ilk papaları olağanüstü uzunluklara götürdü. 897'de Lateran Sarayı'nda Papa VI. İstefanos, selefi Formosus'un cesedini Kilise'ye sadakatsizlikten yargıladığı zaman saçma bir dava yaşandı. Ceset suçlu bulundu, sağ eli parçalandı ve Tiber'e atıldı. Papa X. Innocentius tarafından görevlendirilen Francesco Borromini başkanlığında, baş bazilika'nın iç kısmının daha da yenilenmesi. Mimari şeması tarafından oluşturulan on iki niş, sonunda 1718'de en önde gelen Roma Rokoko heykeltıraşları tarafından yontulmuş Havarilerin heykelleriyle dolduruldu.
Main body of the basilica, after the radical transformation by Francesco Borromini.
Papa XII. Clemens'in yeniden yapılanma vizyonu, yeni bir cephe tasarlamak için bir yarışma başlattığı iddialı bir vizyondu. 23'ten fazla mimar yarıştı, çoğunlukla o zamanlar geçerli olan Barok deyiminde çalıştı. Varsayılan olarak tarafsız olan jüriye, Roma Aziz Luka Akademisi başkanı Sebastiano Conca başkanlık etti. Yarışmanın galibi Alessandro Galilei oldu. Roma'nın büyük ataerkil bazilikaları arasında ilk ve en eskisi olan Laterano'daki Aziz Yuhanna, üyeleri birkaç imparatorun yöneticisi olarak hizmet veren Laterani ailesinin sarayı olarak kullanılan bir yerdedir. 311'de imparator I. Constantinus'un eline geçti. Daha sonra kiliseye verdi ve 313'te kilise, Donatist mezhebini sapkın olarak ilan etmek için bir araya gelen bir piskopos konseyine ev sahipliği yaptı. O andan itibaren bazilika, şehirdeki Hristiyan yaşamının merkezi, papaların ikametgâhı ve Roma'nın katedrali oldu.
Kilise nefi
Tavan detayı
Lateran Sarayı'nın önündeki Lateran Obeliski
Loggia delle Benedizioni
Mimari tarih

Havaya mozaikler ve açık ile kaplı bir apsis hala eski bir sarayın, "en ünlü salonlarından birinin hafızasını koruyan Triclinium ait" Papa III. Leo  devlet ziyafet salonu idi. Mevcut yapı eski değildir, ancak orijinal mozaiklerin bazı bölümleri, nişinin üçlü mozaiğinde korunmuş olabilir. Merkezde Mesih, Havarilere görevlerini verir; solda Cennetin Krallığının Anahtarlarını Papa I. Sylvester'a ve Labarum'u İmparator I. Konstantin'e verir ; ve sağda Aziz Petrus Papalık verir çaldı için Papa III. Leo ve standart Charlemagne . Orijinal kilise muhtemelen çok büyük değildi ve Kurtarıcı İsa'ya adanmıştı. 10. yüzyılda Vaftizci Yahya'ya ve 12. yüzyılda İncilci aziz Yuhanna'ya olmak üzere iki kez yeniden ithaf edilmiştir. Popüler kullanımda, bu müteakip adanmalar orijinali geride bıraktı, ancak kilise tüm ataerkil katedraller gibi Mesih'e adanmış olmaya devam ediyor. 1309'da papalık koltuğu Fransa'daki Avignon'a taşındığında, bazilika azalmaya başladı. 1309 ve 1361'de çıkan yangınlarla harap olmuş ve yapı yeniden inşa edilmesine rağmen binanın orijinal ihtişamı yok edilmişti. Bu nedenle, papalık Roma'ya döndüğünde, Vatikan Sarayı yeni papalık koltuğu olarak inşa edildi.
Papalar ve diğer hayırseverlerin başbazilikaya yaptığı çok sayıda bağış Liber Pontificalis'te kayıtlıdır ve erken dönemdeki görkemi o kadar fazlaydı ki "Basilica Aurea" veya "Altın Bazilika" olarak bilinir hale geldi. Bu ihtişam, tüm hazinelerini elinden alan Vandalların saldırısını üzerine çekti. Papa Leo, MS 460 civarında restore ettim ve yine Papa Hadrian tarafından restore edildi. 1585'te Papa V. Sixtus, bazilikanın yıkılmasını ve yenisinin inşa edilmesini emretti - bu en önemli katedrallerin uzun süredir devam eden yenileme ve yeniden inşaları sırasında bir diğeri. Lateran'daki Aziz Yuhanna, büyüklüğü ve Vatikan duvarları içindeki konumu sayesinde çoğu papalık törenine ev sahipliği yapan Aziz Petrus tarafından mimari açıdan en iyiye sahip olmasına rağmen, Roma'nın katedral kilisesi ve Roma piskoposu olarak papanın resmi dini koltuğu olmaya devam ediyor. Gerçekten de, Roma Katolikleri tarafından tüm dünyanın ana kilisesi olarak kabul edilir.
Bu ikinci bazilika, 1308'de yanmadan önce 400 yıl ayakta kaldı. Papa Clement V ve Papa John XXII tarafından yeniden inşa edildi. 1360 yılında bir kez daha yandı ve Papa V. Urban tarafından yeniden inşa edildi.
Havarilerin Heykelleri

Francesco Borromini'nin mimarisinde yaratılan on iki niş, onlarca yıl boş bırakıldı. 1702'de, Başbazilika'nın başrahipleri olan Papa XI. Clemens ve Benedetto Kardinal Pamphili, nişleri doldurmak için Havarilerin (Yahudas Iscariot'u Aziz Pavlus ile değiştirerek) on iki yaşamdan daha büyük heykelleri için büyük planlarını açıkladıklarında, komisyon herkese açıldı. Geç Barok Roma'nın önde gelen heykeltıraşları.
Güney duvarı
Havari Yurtsever Simun
Havari Bartholomeos
Havari Yakup minores
Havari Yuhanna
Havari Andreas
Havari Petrus
kuzey duvarı
Aziz Pavlus
Havari Zebedi oğlu Yakup
Havari Tomas
Havari Filipus
Havari Matta
Havari Jude Thaddeaus
Papalık mezarları

Kemerli bazilika içinde günümüze ulaşan altı papalık mezarı vardır: III. Alexander, IV. Sergius, XII. Clemens, V. Martinus, III. Innocentius, XIII. Leo, Aziz Petrus Bazilikası'na gömülmeyen son papaydı.
Olan mezarlar yıkılan Papa şunlardır: X. Ioannes (914-928), II. Agapetus  (946-955), XII. Ioannes (955-964), II. Paschalis  (1099-1118), II. Callixtus  (1119- 1124), II. Honorius (1124-1130), II. Caelestinus (1143-1144), II. Lucius (1144-1145), IV. Anastasius (1153-1154), III. Clemens (1187-1191), III. Caelestinus  (1191-1198) ve V. Innocentius  (1276). Bu dönemde hüküm süren, mezarları bilinmeyen ve baş bazilikaya gömülmüş olabilecek Papalar arasında XVII. Ioannes  (1003), XVIII. Ioannes (1003–1009) ve II. Alexander  (1061–1073) sayılabilir. X. Ioannes, Roma surlarına gömülen ilk papaydı ve saeculum obscurum olarak bilinen tarihi bir dönemde Theodora tarafından öldürüldüğüne dair söylentiler vardır.
Kutsal Merdivenler (Scala Santa)

Scala Sancta veya Kutsal Merdivenler, ahşap olanlarla kaplı beyaz mermer basamaklardır. Bir zamanlar Yeruşalem'deki Pontius Pilatus'un praetoryumuna giden ve bu nedenle İsa Mesih'in Tutkusu sırasında ayak sesleri ile kutsanmış olan merdivenleri oluştururlar. Mermer merdivenler, ahşap yükselticilerdeki açıklıklardan görülebilir. 4. yüzyılda Yeruşalem'ten Lateran Sarayı'na yaptıkları çeviri, o zamanki İmparator I. Konstantin'in annesi olan İmparatoriçe Helena'ya atfedilir. 1589'da Papa V. Sixtus, basamakları Sancta Sanctorum adlı antik palatine şapelinin önündeki mevcut konumlarına taşıdı. Ferraù Fenzoni, duvarlardaki bazı freskleri tamamladı. Laterano'daki Piazza di San Giovanni'nin doğu tarafında, Domenico Fontana (1589) tarafından tasarlanan bir bina, eski Lateran Sarayı'nın ayakta kalan iki bölümünü barındırıyor. Biri Sancta Sanctorum, diğeri kutsal merdiven, Scala Santa. İsa'nın yargılanması sırasında Pontius Pilate'nin evinde çıktığı söylenen 28 basamağı, İmparator I. Konstantin'in annesi Azize Helena tarafından Yeruşalem'den getirildiği sanılıyor. Bununla birlikte, bu inancın izi 7. yüzyıldan daha eskiye kadar izlenemez.
Archbazilika'nın Adanması Bayramı

Bu kilisenin adanmasının yıldönümü, Roma Katolikliği'nde ancak 12. yüzyıldan beri bir şölen olarak gözlemlenmiştir, bu da Kilise tarihinde papalık otoritesinin artan bir merkezileşmesi zamanıdır. Genel Roma Takvim'inde Katolik Kilisesi, 9 Kasım olduğu bayram Lateran'daki (Dedicatio Bazilikalar Lateranensis) ait (Arch) Bazilikası'nın Adama ve Most Bazilikası "Dedication gibi eski metinlerde anılır Kutsal Kurtarıcı". Dünyanın ana kilisesi olarak rolü göz önüne alındığında, bu ayin günü dünya çapında bir şölen olarak sıralanır. Basamaklar, eski Lateran Sarayı yıkıldığında Papa V. Sixtus (1585-90 hükümdarlığı) tarafından bugünkü yerine taşındı. Kutsal basamaklara hiçbir ayak dokunamaz, bu nedenle ahşap tahtalarla kaplıdır. Sadece inananlar tarafından dizleri üzerinde tırmanılabilir, özellikle Kutsal Cuma günü yapılan bir kefaret. Girişte, Giosuè Meli'nin (1874) Ecce Homo'su da dahil olmak üzere 19. yüzyıldan kalma çeşitli heykeller var.
II. Dünya Savaşı

İkinci Dünya Savaşı sırasında, Lateran ve ilgili binaları, Papa XII. Pius  altında, Naziler ve İtalyan Faşistlerinden çok sayıda Yahudi ve diğer mülteci için güvenli bir sığınak olarak kullanıldı. Barınak bulanlar arasında Meuccio Ruini, Alcide De Gasperi, Pietro Nenni ve diğerleri vardı. Saint Vincent de Paul Yardım Kuruluşunun Kızları ve baktıkları altmış yetim mülteciye, Via Carlo Emanuele'deki manastırlarını terk etmeleri emredildi. Lateran'daki Papalık Binbaşı Roma Ruhban Okulu'nun mutfağında görevli olan Maria Bambina Kızkardeşleri, manastırlarının bir kanadını sundular. Gerekçesiyle ayrıca İtalyan askerleri barındırıyordu. Scala Santa ve iki yan merdiven, 1278'de Papa III. Nicholas tarafından inşa edilen Aziz lorens Şapeli'ne veya Sancta Sanctorum'a (Kutsalların Kutsalı) çıkar. Güzel Cosmatesque mermer işçiliği ile dekore edilmiş şapel, birçok önemli kalıntı içerir. İsa'nın bir görüntüsü olmak - Acheiropoeton veya “elsiz boyanmış resim”, bir meleğin yardımıyla Aziz Luka'nın eseri olduğu söylenir. Orta Çağ'da vebalardan korunmak için alaya alındı.
Seminerin rektör yardımcısı Vincenzo Fagiolo ve Pietro Palazzini, Yahudilere yardım etme çabalarından dolayı Yad Vashem tarafından takdir edildi. Duvarlarda ve tonozda, restorasyon çalışmaları, 500 yıl boyunca daha sonraki resimlerle kaplanmış 13. yüzyıl fresklerini ortaya çıkardı. Aziz Nicholas, Aziz Laurentius, Romalı Azize Agnes ve Aziz Pavlus efsanelerini temsil eden freskler, Giotto'nun Assisi'de birkaç yıl sonra yapılan fresklerini karakterize edecek üslubun işaretlerini göstermektedir.
Galeri

Ana girişin yanında, baş bazilika'nın dünyanın ana kilisesi olduğunu bildiren kitabe yer almaktadır.
Vaftizci Yahya heykeli
Tavan detayı
Manastır dış cephesi detayı
Varlığı, baş bazilikayı Roma'nın katedrali yapan papalık katedrali , apsisinde yer almaktadır. Süslemeler kozmatek tarzındadır.
Yüksek sunak ve 14. yüzyıldan kalma Gotik ciborium . Efsaneye göre, Aziz Petrus tarafından kullanılan orijinal ahşap sunağın kalıntısı, yüksek sunağı içerir. Ciborium'un üstünde Sts'nin görünüşleri var. Peter ve Paul .
Lahit içinde Helena tarafından yeniden, Papa IV. Anastasius, sadece mezar Lateran yangınları hayatta kalmak için. Şu anda Vatikan Müzeleri'ndedir.
Archbazilica'nın bitişiğindeki Lateran Vaftizhanesinin girişi
Scala Sancta
Tütsü

Şanghay Yeşim Buda Tapınağı'nda ibadet sırasında tütsü yakan bir kadın
Eski Türkçe tütsüg "duman çıkaran nesne" sözcüğünden evrilmiştir.
Tütsü, yanarken kokulu dumanı bertaraf eden aromatik biyotik bir malzemedir. Terim, ürettiği aroma yerine malzemenin kendisini ifade eder. Tütsü astetik nedenlerle, terapide, meditasyonda ve törende kullanılır. Ayrıca basit bir deodorant veya böcek savar olarak da kullanılabilir.
Tütsü aromatik bitki materyallerinden oluşur ve sıklıkla uçucu yağlarla birleştirilir. Tütsü tarafından alınan formlar, temel kültür ile farklılık gösterir ve teknolojideki ilerlemeler ve yanan nedenlerin artan çeşitliliği ile değişmiştir. Tütsü genellikle iki ana türe ayrılır: "dolaylı yanma" ve "doğrudan yanma". Dolaylı yanma tütsü (veya "yanmayan tütsü") kendi başına yanma yeteneğine sahip değildir ve ayrı bir ısı kaynağı gerektirir. Doğrudan yanan tütsü (veya "yanıcı tütsü") direkt olarak bir alevle yanar ve daha sonra parıltılı bir kor bırakarak parlar. Doğrudan yanan tütsü, bir bambu çubuk etrafında oluşan veya koni şeklinde ekstrüzyon yapılan bir macundur.
Günümüzde birçok doğal bitki tütsü olarak kullanılmaktadır. Tarçın ağacının kabukları, kahve çekirdekleri, okaliptüs yaprakları, kurutulmuş gül yaprakları, ardıç ağacının dalları, defne yaprağı, üzerlik (peganum harmala) tohumları, lavanta ve adaçayı tütsü olarak kullanılan bitkilere örnek olarak verilebilir. Kokuların insanların duygusal ve fizyolojik durumları üzerinde farklı etkileri olduğu düşünülmektedir. Örneğin defne yaprağındaki liflerin yanması ile oluşan dumanın zihni sakinleştirici özelliği bulunduğu öne sürülmektedir ve kaygı, endişe, stres durumlarında kişinin rahatlamasına yardımcı olabilir. Tarçın kabuklarından yapılan tütsünün ise iştah açıcı özelliğinin yanı sıra zihinsel aktivasyonların artmasına ve kan basıncının dengelenmesine katkı sağladığı düşünülmektedir.
Jack Ketchum

Jack Ketchum Nisan 2009'da
Dallas Mayr (d. 10 Kasım 1946 – ö. 24 Ocak 2018),Takma adı Jack Ketchum olarak eserler yazan Amerikalı yazar ve senaristtir. Yazar Livingston, New Jersey'de doğdu. 1989'da kaleme aldığı cinayet romanı The Girl Next Door ile bilinir.
Yazdığı romanlarından bazıları filmlere konu olmuş bunlar arasında; Red ve The Woman sayılabilir. 
2011'de Ketchum, korku türündeki eserlere verdiği üstün katkısıyla Dünya Korku Konvansiyonu Büyük Üstün Başarı Ödülü'nü kazanmıştır.
Dört defa kazandığı Bram Stoker Ödülü'ne üç kez aday olmuştur. lAmerikalı yazar ve senarist Jack Ketchum 24 Ocak 2018'de 71 yaşında New York Şehri'nde pankreas kanseri nedeniyle ölmüştür.
Damon Lindelof

| Damon Lindelof |
| --- | --- |

Doğum: 24 Nisan 1973
Vatandaşlık: Amerikalı
Meslek: Senarist, yapımcı
Evlilik: Heidi Mary Fugeman (2005–günümüz)

Damon Lindelof (solda) ve Carlton Cuse (sağda)
Damon Laurence Lindelof, 24 Nisan 1973 doğumlu Amerikalı senarist ve yapımcı. Lost dizisinin senaristleri arasındadır.