Asana
Tarihçe > Çağdaş öncüler

1850'lerden itibaren Hindistan'da, Hintlilerin Britanyalılara kıyasla sözde "yozlaşmış" olduğu yönündeki sömürgeci stereotipe karşı koymak amacıyla bir fiziksel egzersiz kültürü gelişti. Bu inanç, o dönemde yaygın olan Lamarckçılık ve öjeni fikirleriyle destekleniyordu. 1880'lerden 20. yüzyılın başlarına kadar bu fiziksel kültür, Tiruka gibi yoga kisvesi altında egzersiz ve silahsız dövüş teknikleri öğreten bazı Hint milliyetçileri tarafından benimsenmiştir. Bu sırada, Hint fiziksel kültürünün savunucularından K. V. Iyer, Bangalore'deki spor salonunda bilinçli bir şekilde "hatha yoga" ile vücut geliştirmeyi birleştirmiştir.
Singleton, Parighasana, Parsvottanasana, Navasana ve buna benzer duruşların Niels Bukh'un 1924 tarihli Danca metni Grundgymnastik eller primitiv gymnastik'te  tanımlandığını belirtmektedir. Bu duruşlar da, kökleri Pehr Ling'e kadar uzanan 19. yüzyıl İskandinav jimnastik geleneğinden türetilmiş olup 20. yüzyılın başlarında Hindistan'a ulaşmıştır.
Yoga asanaları, bazen "Modern Yoga Rönesansının Babası" olarak anılan Yogendra tarafından 1919'da Amerika'ya getirilmiştir. Sistemini kurarken, Max Müller'in fiziksel kültüründen etkilenmişti.
1924 yılında Swami Kuvalayananda, Maharaştra'da Kaivalyadhama Sağlık ve Yoga Araştırma Merkezi'ni kurarak asanaları Hint egzersiz sistemleri ve modern Avrupa jimnastiğiyle birleştirmiş ve araştırmacı Joseph Alter'e göre, yoganın evrimi üzerinde "derin" bir etki bırakmıştır.
1925 yılında Hindistan'dan Amerika'ya taşınan Paramahansa Yogananda, Los Angeles'ta Öz-Gerçekleştirme Bursu'nu kurdu ve 1946 tarihli Bir Yogi'nin Otobiyografisi'nde anlattığı gibi, asanalar, nefes alma, ilahiler ve meditasyon dahil olmak üzere yogayı on binlerce Amerikalıya öğretmiştir.
Tirumalai Krişnamaçarya (1888–1989), 1930'larda Kuvalayananda'nın öğrencisi olarak, "hatha yogayı, güreş egzersizlerini ve modern Batı jimnastik hareketlerini birleştirerek yoga geleneğinde daha önce görülmemiş bir sentez" oluşturdu. Sjoman, Krişnamaçarya'nın Mysore Sarayı yoga sistemini oluştururken Vyayama Dipika adlı jimnastik egzersiz kitabından yararlandığını öne sürmektedir. Singleton ise Krişnamaçarya'nın, döneminin İskandinav jimnastik kültürüne aşina olduğunu belirtmektedir. Singleton'a göre, Krişnamaçarya'nın asanalar üzerine yaptığı deneyler ve pozlar arasında jimnastik sıçramalarını yenilikçi bir şekilde kullanması, modern ayakta duruş asanaları ile İskandinav jimnastiği arasındaki benzerlikleri açıklayabilir. Modern yoganın babası olarak bilinen Krişnamaçarya'nın öğrencileri arasında, daha sonra etkili yoga eğitmenleri haline gelen birçok isim bulunmaktadır: Rus asıllı Eugenie V. Peterson, bilinen adıyla Indra Devi; 1948'de Aştanga Vinyasa Yoga'yı kuran Pattabhi Jois; Krişnamaçarya'nın kayınbiraderi ve Iyengar Yoga'nın kurucusu B.K.S. Iyengar; Viniyoga geleneğini sürdüren oğlu T.K.V. Desikaçar; Srivatsa Ramaswami ve Svastha Yoga & Ayurveda'nın kurucu ortağı A.G. Mohan. Bu isimler birlikte yogayı yeniden popülerleştirerek Batı dünyasına taşımışlardır.
1960 yılında, Sivananda yoga okulundan Vişnudevananda Saraswati, The Complete Illustrated Book of Yoga  adlı kitabında 66 temel duruş ve bunların 136 varyasyonundan oluşan bir derleme yayımladı.
1966 yılında, Iyengar yaklaşık 200 asanayı sergilediği 600 kadar fotoğrafla zenginleştirilmiş Light on Yoga: Yoga Dipika (Yogaya Işık: Yoga Dipika) adlı kitabını yayımladı. Asanaların fiziksel pratiğini sistematik hale getiren eser, üç milyon kopya satarak büyük bir başarı yakalamış ve Türkçe dahil yaklaşık 17 dile çevrilmiştir.
1984 yılında Dharma Mittra, her bir pozda kendisinin fotoğraflarıyla birlikte, antik ve modern kaynaklardan türetilen yaklaşık 1.300 asana ve bunların varyasyonlarından oluşan bir liste derledi ve Dharma Yoga web sitesinde, bunlardan yaklaşık 300 tanesini kendisinin oluşturduğunu öne sürmektedir