stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Nobel Ödülü tartışmaları
Barış > 2010

2010 ödülü, "Çin'deki temel insan hakları için uzun ve şiddet içermeyen mücadelesinden dolayı" Liu Xiaobo'ya verildi. Liu ödül sırasında hapsedildi ve ne kendisinin ne de ailesinin törene katılmasına izin verilmedi. Çin hükûmeti, Liu'nun ödülün hedefi olan "uluslararası dostluk, silahsızlanma ve barış toplantılarını" desteklemediğini iddia etti. Ayrıca, Liu Xiaobo'nun Ulusal Demokrasi Vakfı'ndan fon alan kuruluşlara katıldığını ve bunun onun statüsünü ve ödülün kendisini sorgulattığını iddia ettiler.  Ödül, Norveç ve Çin arasında diplomatik bir anlaşmazlığa yol açtı. Aralık 2016'da ilişkiler normale döndü.
Çin yanlısı hükûmet ve devlet kontrolündeki medya, düşük profili ve Çin'deki ve Çinli gençler arasındaki belirsizliği nedeniyle Liu'nun seçimini eleştirmişti. Tarık Ali, Barry Sautman ve Yan Hairong gibi eleştirmenler, Liu'nun seçimini, özellikle Vietnam, Kore, Afganistan ve Irak olmak üzere diğer ülkelerdeki savaşlara Amerikan katılımına uzun süredir verdiği destek nedeniyle eleştirdiler. Çinli bir grup, rakip bir ödül olan Konfüçyüs Barış Ödülü'nü yaratarak karşılık verdi.
Barış > 2009

2009 ödülü, "uluslararası diplomasiyi ve halklar arasındaki işbirliğini güçlendirmeye yönelik olağanüstü çabalarından dolayı" Barack Obama'ya verildi. Obama'nın başkan olarak ilk döneminin bitimine sadece dokuz ay kala verilen ödül, hak edilmemiş, erken, siyasi amaçlı ve arzulu olduğu yönünde eleştiriler aldı. Obama, ödül karşısında "şaşırdığını" ve kendisini ödüle layık görmediğini, ancak yine de kabul ettiğini söyledi. Obama'nın barış ödülü The New York Times tarafından "şaşırtıcı bir sürpriz" olarak adlandırıldı. Sürprizlerin çoğu, adaylıkların Obama'nın göreve başlamasından sadece 12 gün sonra, 1 Şubat 2009'a kadar yapılması gerçeğinden kaynaklandı. Ekim 2011'de yapılan bir röportajda, Norveç Nobel Komitesi başkanı Thorbjørn Jagland'a Obama'nın ödüle layık olup olmadığı soruldu ve şu yanıtı verdi: Evet bence de. Birçok nedenden dolayı bunu hak ettiğine onu aldığında olduğu kadar ikna oldum. Üç aylık süre boyunca, Rusya Federasyonu ile nükleer silahlar konusunda yeni müzakerelerin yolunu açtı. Alfred Nobel'in, ödülün uğruna çalışmış kişiye gitmesi gerektiğini söylediği şeye doğrudan giden iradesine bakarsanız, o buna daimi orduların azaltılması diyordu ama günümüz şartlarında bu, silah kontrolü ve silahsızlanma anlamına geliyor. . . . Ama bizim baktığımız başka şeyler de var, örneğin, zaman içinde Müslüman dünyasıyla hemen köprüler kurmaya başlaması.
2015 yılında, Norveç Nobel Enstitüsü (komitenin toplantılarına katılan ancak oy hakkı olmayan) direktörü Geir Lundestad , Barış Sekreteri anılarında ödülü Obama'ya verdiği için pişman olduğunu yazmıştı. Lundestad Associated Press'e verdiği demeçte komitenin "Obama'yı güçlendireceğini düşündü ve bu etkiyi yaratmadı", ancak ödülü bir hata olarak nitelendirmekte yetersiz kaldı. Lundestad, "Geriye dönüp baktığımızda, Obama'ya yardım eli uzatma argümanının sadece kısmen doğru olduğunu söyleyebiliriz" dedi. Eleştirmenler ayrıca ödülün George W. Bush yönetiminin sembolik bir reddi olduğunu savundu.
Barış > 2007

2007 ödülü Al Gore ve IPCC'ye verildi, "insan kaynaklı iklim değişikliği hakkında daha fazla bilgi oluşturma ve yayma ve bu tür bir değişikliğe karşı koymak için gereken önlemlerin temellerini atma çabalarından dolayı". Ödül, siyasi motivasyon gerekçesiyle ve kazananların çalışmalarının doğrudan çatışmayı sona erdirmekle ilgili olmaması nedeniyle eleştiri aldı.
Barış > 2004

2004 ödülü "sürdürülebilir kalkınma, demokrasi ve barışa katkılarından dolayı" Wangari Maathai'ye verildi. Tartışmalı olarak, Kenya gazetesi Standard ve Radio Free Europe tarafından HIV/AIDS'in Batılı bilim adamları tarafından Afrika'nın nüfusunu azaltmak için geliştirildiğini belirttiği bildirildi. Daha sonra bu iddiaları yalanladı, ancak Standart raporlarının arkasında durdu. Ayrıca, Time dergisine verdiği bir röportajda, HIV'in doğal olmayan bir kökene sahip olduğuna inandığını ima etti ve birisinin HIV'in nereden geldiğini bildiğini ve "...maymunlardan gelmediğini" söyledi.
Barış > 2002

2002 ödülü, "uluslararası çatışmalara barışçıl çözümler bulmak, demokrasiyi ve insan haklarını ilerletmek ve ekonomik ve sosyal kalkınmayı teşvik etmek için on yıllarca süren yorulmak bilmez çaba" nedeniyle Jimmy Carter'a verildi. Ödülün duyurusu, ABD Temsilciler Meclisi ve Senatosu'nun Başkan George W. Bush'a, Bağdat'ın kitle imha silahlarından vazgeçmesini gerektiren BM Güvenlik Konseyi kararlarını uygulamak için Irak'a karşı askerî güç kullanma yetkisi vermesinden kısa bir süre sonra geldi. Nobel Ödülü komitesi başkanı Gunnar Berge, eski başkanın seçilmesinin Bush'a yönelik bir eleştiri olup olmadığı sorusuna, "Carter'ın bu konudaki tutumuyla, mevcut çizginin eleştirisi olarak da görülebilir ve görülmelidir." dedi. Carter, röportajlarda yorum yapmayı reddetti ve Carter Center'ın çalışmalarına odaklanmayı tercih ettiğini söyledi.
Barış > 2000

2000 ödülü Kim Dae-jung'a "Güney Kore'de ve genel olarak Doğu Asya'da demokrasi ve insan hakları için yaptığı çalışmalar ve özellikle Kuzey Kore ile barış ve uzlaşma için" gitti. Eleştiriler, Kim'in Kuzey Kore'de Pyongyang'a en az birkaç yüz milyon dolar ödendiği iddialarıyla önemli ölçüde lekelenen tarihi bir hata yaptığını savundu. Genelkurmay Başkanı Park Ji-won, diğer suçlamaların yanı sıra Hyundai'nin Kuzey-Güney zirvesi için Kuzey Kore'ye ödeme yapmasındaki rolü nedeniyle 2003 yılında on iki yıl hapis cezasına çarptırıldı. Ayrıca Kuzey Kore'yi zirveye katılmaya ikna etmek için Güney Kore tarafından tutulan birkaç "dönüştürülmemiş uzun süreli mahkum " serbest bırakıldı ve Kuzey Kore'ye iade edildi.
Barış > 1994

1994 ödülü, "Orta Doğu'da barış yaratma çabalarından dolayı" Yaser Arafat , Şimon Peres ve Yitzhak Rabin'e verildi. Nobel Komitesi'nin Norveçli bir üyesi olan Kåre Kristiansen , Arafat'ın ödülünü protesto ederek, FKÖ aracılığıyla terörizme sponsor olduğunu öne sürerek ve onu "dünyanın en önde gelen teröristi" olarak nitelendirerek istifa etti. Öte yandan Edward Said, Peres ve Rabin'i ve tüm Oslo Anlaşmalarını eleştirdi.
Barış > 1992

1992 ödülü "yerli halkların haklarına saygıya dayalı sosyal adalet ve etno-kültürel uzlaşı için yaptığı çalışmalar" nedeniyle Rigoberta Menchú'ya verildi. Ödül tartışıldı, çünkü ödüllü kişinin onu üne kavuşturan anılarının kısmen hayali olduğu ortaya çıktı.
Barış > 1989

1989 ödülü 14. Dalai Lama'ya verildi. Ödüle, Dalai Lama'nın Tibet ile ilgili faaliyetlerine karşı çıkan Çin hükûmeti itiraz etti.
Barış > 1978

1978 ödülü, İsrail'e karşı 1973 Yom Kippur Savaşı sırasında Mısır Devlet Başkanı Enver Sedat'a ve "Mısır ile İsrail arasında müzakere edilen bir barışı getiren Camp David Anlaşması için" İsrail Başbakanı Menachem Begin'e verildi. Ödül tartışıldı, çünkü her ikisi de kendi ülkelerindeki İngiliz yönetimine karşı savaşmıştı ve Begin, Alman şansölyesi Konrad Adenauer'e suikast düzenlemek için başarısız bir komploya karışmıştı.
Barış > 1973

1973 ödülü Kuzey Vietnamlı komünist lider Lê Đức Thọ ve ABD Dışişleri Bakanı Henry A. Kissinger'a " Vietnam Savaşı'nda ateşkes ve Amerikan güçlerinin geri çekilmesini sağlamayı amaçlayan 1973 Paris Barış Anlaşmaları için" verildi. Thọ daha sonra, bu tür "burjuva duygusallıklarının" kendisine uygun olmadığı ve Paris Barış Anlaşmalarına tam olarak uyulmadığı gerekçesiyle ödülü reddetti.
Kissinger, savaş karşıtı protesto grupları tarafından hedef alınacağı endişesiyle Oslo'daki ödül törenine katılmadı. Ödül parasının Çinhindi'nde öldürülen veya kaybolan ABD askerleri için bir burs fonuna bağışlanmasını istedi. 1975'te Saygon, Kuzey Vietnam kuvvetlerine düştüğü için, Nobel Komitesi tarafından kabul edilmeyen bir teklif olan madalyayı iade etmeyi teklif etti.
Barış > 1945

1945 ödülü Cordell Hull'a "Eski Dışişleri Bakanı; BM'nin kuruluşunun önde gelen katılımcısı" olarak gitti. Ödül tartışıldı[kaynak belirtilmeli] çünkü Hull, SS St. Louis Krizi sırasında Franklin Delano Roosevelt'in Dışişleri Bakanıydı. St. Louis 1939 yazında 950'den fazla Yahudi mülteciyi taşıyan ve Nazi zulmünden sığınma talebinde bulunan Hamburg'dan yola çıktı. Başlangıçta, ABD Başkanı Franklin D. Roosevelt, gemideki bazı kişileri kabul etmeye istekli olduğunu gösterdi, ancak Hull ve Güney Demokratlar şiddetli muhalefeti dile getirdiler ve bazıları 1940 seçimlerinde Roosevelt'e olan desteğini kesmekle tehdit etti. 4 Haziran 1939'da Roosevelt, Florida ve Küba arasındaki Florida boğazında bekleyen gemiye girişi reddetti. Yolcular Küba hükûmetiyle müzakerelere başladılar, ancak bunlar bozuldu. Avrupa'ya dönmek zorunda kalan yolcularının dörtte birinden fazlası daha sonra Holokost'ta öldürüldü.
Barış > 1939

İsveç parlamentosunun antifaşist üyesi Erik Gottfrid Christian Brandt, ciddiye alınması amaçlanmayan bir teklifte, Alman diktatör Adolf Hitler'i aday gösterdi, ancak adaylık iptal edildi. 1939'da barış için kimseye ödül verilmedi.
Barış > 1935

1935 ödülü, bir yıl sonra geriye dönük olarak, Almanya'nın yeniden silahlanmasını ifşa ettiği için vatana ihanet ve casusluktan hüküm giyen bir Alman pasifist olan Carl von Ossietzky'ye verildi. Eşi benzeri görülmemiş bir hareketle, Norveç Kralı VII . Haakon ödül törenine katılmadı, iki komite üyesi protesto için istifa etti ve önde gelen Aftenposten gazetesi de dahil olmak üzere Norveç muhafazakar basını, ödülün hüküm giymiş bir suçluya verilmesini kınadı. Esterwegen toplama kampında tutulan ve ağır tüberküloz hastası olan Ossietzky, ödülü mektupla kabul etti, ancak Oslo'ya seyahat etmesi engellendi. Ödül, Adolf Hitler'in gelecekte herhangi bir Alman'ın Nobel Ödülü almasını yasaklamasına yol açtı ve Ossietzky'nin ödülünün Alman basınında anılmasına izin verilmedi.
Barış > Mahatma Gandi

Mohandas Karamchand Gandhi (Mahatma Gandhi), 1937 ve 1948 yılları arasında 5 kez aday gösterilmesine rağmen Nobel Barış Ödülü'nü hiç alamadı. 1948'de Gandhi altı adaylık mektubu alarak Nobel Barış Ödülü için kısa listeye alındı ancak adaylıkların kapanış tarihinden iki gün önce 30 Ocak 1948'de suikaste uğradı. Nobel Komitesi ödülün verilmemesine karar verdi. Gerekçe olarak ödülün ancak komite kararı verildikten sonra kazanan ölürse ölümden sonra verilebileceğini açıkladı. Onlarca yıl sonra bir Nobel Komitesi üyesi bunun için pişman olduğunu kamuoyuna ilan etti. 2006 yılında Norveç Nobel Komitesi Sekreteri Geir Lundestad, "106 yıllık tarihimizdeki en büyük eksiklik, şüphesiz Mahatma Gandhi'nin Nobel Barış ödülünü asla almamış olmasıdır. Gandhi Nobel Barış ödülü olmadan yapabilirdi, [ancak] Nobel komitesinin Gandhi olmadan yapıp yapamayacağı sorgulanır" demiştir. 1948'de (Gandhi'nin ölüm yılında) Nobel Komitesi, "yaşayan uygun bir aday olmadığını" belirterek bu ödülü vermemiştir.
Fizik > 2017

2017 Nobel Fizik Ödülü, yerçekimi dalgalarının tespitine yol açan LIGO'ya katkılarından dolayı Reiner Weiss, Kip Thorne ve Barry Barish'e verildi. LIGO'daki binden fazla bilim insanı ve mühendisin katkılarına rağmen, Nobel Komitesi ödülü sadece üç fizikçiye verme geleneğini sürdürdü. Kazananların üçü de ödülün tüm LIGO İşbirliğine (LSC) ait olduğunu söyleyerek yorum yaptı. Thorne " Nobel Vakfı tüzüğünden dolayı ödülü üçten fazla kişinin alamıyor oluşu binden fazla kişinin eseri olan muhteşem keşfimiz için talihsiz bir durumdur." demiştir.
Fizik > 2014

Mavi ışık yayan diyot için Isamu Akasaki, Hiroshi Amano ve Shuji Nakamura'ya verilen 2014 Nobel Fizik Ödülü, Oleg Losev, Nick Holonyak ve Gertrude gibi diğer öncüler tarafından LED'in geliştirilmesinde onlarca yıllık çalışmaları tanımadı. Neumark ve ilk mavi LED'in mucidi Herbert Paul Maruska'yı gözden göz ardı etti.
Fizik > 2013

Peter Higgs ve François Englert , Higgs bozonu ile ilgili teorik öngörüleri nedeniyle 2013 Nobel Fizik Ödülü'ne layık görüldü. PRL makaleleri 1) Robert Brout ve François Englert, 2) Peter Higgs ve 3) Gerald Guralnik, C. Richard Hagen ve Tom Kibble tarafından yazılmıştır. Brout birkaç yıl önce öldü ve dahil edilmedi. Guralnik/Hagen/Kibble'ın 1964 PRL simetri kırma kağıtları için Nobel Ödülü'ne dahil edilip edilmemesi gerektiği konusunda bir tartışma vardı. Deneyleri Higgs bozonunun varlığını doğrulayan CERN de 2013 Ödülü'nün dışında tutuldu.
Fizik > 2010

2010 Nobel Fizik Ödülü , Manchester Üniversitesi'nden Andre Geim ve Konstantin Novoselov'a "iki boyutlu malzeme grafeniyle ilgili çığır açan deneyler için" verildi. Nobel komitesi tarafından yayınlanan destekleyici belgelerin olgusal doğruluğu ile ilgili, grafenin keşfini yanlış bir şekilde Geim ve Novoselov'a bağladıkları ve grafen araştırmalarına yapılan diğer katkıları hesaba katmadıkları da dahil olmak üzere birçok soruna dikkat çekildi.
Fizik > 2009

2009 ödülü, şarj bağlantılı cihazı geliştirdikleri için Willard Boyle ve George E. Smith'e gitti. Ancak, Eugene I. Gordon ve Michael Francis Tompsett, teknolojinin görüntüleme için kullanılabileceğini ortaya koymanın kendilerine ait olması gerektiğini iddia ettiler.
Fizik > 2008

2008 ödülünün yarısı, 1972'deki kuark karıştırma çalışmaları nedeniyle Makoto Kobayashi ve Toshihide Maskawa'ya gitti. Bu, o zamanlar var olduğu bilinen üç kuarkın ötesinde üç ek kuarkın varlığını öne sürdü ve bu varsayımı, 8 yıl önce gözlemlenen CP ihlali için olası bir mekanizma sağlamak için kullandı. Çalışmaları, İtalyan fizikçi Nicola Cabibbo'nun 1963'te yaptığı araştırmayı genişletti ve kuark modeli ortaya çıkmadan önce yeniden yorumladı. Farklı kuarkların zayıf kuvvetin etkisi altında birbirine dönüşme olasılıklarını tanımlayan ortaya çıkan kuark karıştırma matrisi, Cabibbo, Kobayashi ve Maskawa'dan sonra CKM matrisi olarak bilinir. 2008 ödülünün diğer yarısının sahibi atom altı fizikte kendiliğinden bozulan simetri mekanizmasının keşfi için Yoichiro Nambu oldu. Bu alandaki temel adım ödül dışında kalan İtalyan teorik fizikçi Giovanni Jona-Lasinio ile birlikte geliştirilen Nambu-Jona-Lasinio modelidir (NJL modeli). Meslektaşının çalışmalarını takdir eden Nambu, Jona-Lasinio'dan Stockholm Üniversitesi'nde Nobel Konferansını onun yerine yapmasını istedi. Ödül, her yıl en fazla iki farklı araştırma çalışması için en fazla üç kişiye verildiğinden, komite hem CKM hem de NJL çalışma gruplarından birer üye atlamak zorunda kaldı.
Fizik > 2006

2006 ödülü John C. Mather ve George F. Smoot (Kozmik Arka Plan Gezgini (COBE) uydu deneyinin liderleri) "kozmik mikrodalga arka plan radyasyonunun (CMBR) kara cisim formunun ve anizotropisinin keşfi" için kazanıldı. Ancak, Temmuz 1983'te Prognoz 9 uydusunda başlatılan, tek bir frekans üzerinden CMBR incelendi. Ocak 1992'de Andrei A. Brukhanov, Moskova'daki Sternberg Astronomi Enstitüsü'nde keşif hakkında ilk kez bildirdiği bir seminer verdi.
Fizik > 2005

2005 ödülünün yarısı, "optik tutarlılığın kuantum teorisine katkılarından dolayı" Roy J. Glauber'e gitti. Bu araştırma, EC George Sudarshan'ın bu ödülde hafife alındığı iddia edilen kuantum optiğiyle ilgili 1960 tarihli çalışmasını içeriyordu. Başlangıçta eski temsilleri türeten ve daha sonra aynı P-temsilini farklı bir adla, yani Sudarshan-Glauber gösterimi (veya Sudarshan çapraz gösterimi) altında üreten Glauber, kazanan oldu. Diğerlerine göre hak edenler olan Leonard Mandel ve Daniel Frank Walls, ölümden sonra adaylıklar kabul edilmediği için es geçildi.
Fizik > 1997

1997 ödülü Steven Chu, Claude Cohen-Tannoudji ve William Daniel Phillips'e "atomları lazer ışığıyla soğutmak ve hapsetmek için yöntemler geliştirdikleri için" gitti. Ödül, on yıldan fazla bir süre önce gerçekleştirdiğini iddia ettiği yaklaşım ve teknikler nedeniyle ödül alanların önceliğini sorgulayan Rus bilim adamları tarafından eleştirilmiştir.
Fizik > 1983

1983 ödülü, "evrendeki kimyasal elementlerin oluşumunda önemli olan nükleer reaksiyonların teorik ve deneysel çalışmaları için" William Alfred Fowler'a gitti. Fowler, Fred Hoyle'u yıldız nükleosentez kavramının öncüsü olarak kabul etti ancak bu Hoyle'un pay alması için yeterli değildi. Hoyle'un Physics Today'deki ölüm ilanı, "Birçoğumuz Hoyle'un, Fowler'ın 1983 Nobel Fizik Ödülünü paylaşması gerektiğini düşündük ancak İsveç Kraliyet Bilimler Akademisi daha sonra Hoyle'u 1997 Crafoord Ödülü ile ödüllendirdi."
Fizik > 1979

1979 ödülü, elektrozayıf etkileşim birleşim teorisi için Sheldon Glashow, Abdus Salam ve Steven Weinberg'e gitti. Bununla birlikte, EC George Sudarshan ve Robert Marshak, 1957'de zayıf etkileşimler için başarılı V-A (vektör eksi eksenel vektör veya solak) teorisinin ilk savunucularıydı. Esasen, Richard Feynman ve Murray Gell-Mann tarafından zayıf etkileşimin yapısı üzerine "matematiksel fizik" makalelerinde önerilen teoriyle aynıydı. Aslında, Gell-Mann, Sudarshan'ın girişimiyle ilgili Sudarshan/Marshak çalışmasına dahil edilmişti, ancak daha sonraki makalede gayri resmi bir ima dışında hiçbir bilgi verilmedi. Gösterilen sebep, yaratıcıların çalışmalarının o sırada resmi veya 'yeterince itibarlı' bir bilim dergisinde yayınlanmamış olmasıydı. Teori, batıda popüler olarak Feynman-Gell-Mann teorisi olarak bilinir. Zayıf etkileşimler için VA teorisi aslında yeni bir Doğa Yasasıydı. Chien-Shiung Wu'dan birkaçı da dahil olmak üzere, görünüşte çelişkili bir dizi deneysel sonuç karşısında tasarlandı. Aynı zamanda, müon gibi başka kanıtların serpilmesiyle de desteklendi. 1936'da keşfedilen müon başlı başına ilginç ve renkli bir tarihe sahipti ve 21. yüzyılda yeni bir devrime neden oldu. Bu buluş bugüne kadar henüz Nobel Ödülü kazanmadı. VA teorisi daha sonra elektrozayıf etkileşim teorisinin temelini oluşturacaktır. Sudarshan, VA teorisini en iyi eseri olarak gördü.
Fizik > 1978

1978 ödülü, tesadüfen " Kozmik mikrodalga arka plan radyasyonunun tespiti" için verildi. Ortak kazananlar olan, Arno Allan Penzias ve Robert Woodrow Wilson'ın keşiflerini başkaları tarafından aydınlatıldı. Birçok bilim insanı kozmik mikrodalga arka plan radyasyonunu öngören ve 1948'de Big Bang teorisinin temellerini çözen Ralph Alpher'in ödülü paylaşması veya bağımsız olarak alması gerektiğini düşündü. 2005 yılında Alpher, nükleosentezin anlaşılmasına yaptığı öncü katkılar, Big Bang'den gelen kalıntı radyasyonun tahmini ve Big Bang modeli için Ulusal Bilim Madalyası aldı.
Fizik > 1974

1974 ödülü Martin Ryle ve Antony Hewish'e "radyo astrofiziğindeki öncü araştırmaları; Ryle gözlemleri ve buluşları, özellikle açıklık sentezi tekniği ve Hewish'e pulsarların keşfindeki belirleyici rolü için" verildi. Hewish, pulsarları doğru bir şekilde açıklayan ilk kişi değildi. Başlangıçta onları uzaydaki "Küçük Yeşil Adamlar"dan (LGM-1) gelen iletişimler olarak tanımladı. Green Bank, Batı Virginia'daki Ulusal Radyo Astronomi Gözlemevi'nden David H. Staelin ve Edward Reifenstein, Yengeç Bulutsusu'nun merkezinde bir pulsar buldular. Pulsarların bir süpernova patlamasından arta kalan nötron yıldızları olduğu fikri 1933'te ortaya atılmıştı. 1967 keşiflerinden kısa bir süre sonra Fred Hoyle ve gök bilimci Thomas Gold, onu radyo dalgaları yayan güçlü bir manyetik alana sahip hızla dönen bir nötron yıldızı olarak doğru bir şekilde açıkladılar. Hewish'in yüksek lisans öğrencisi Jocelyn Bell Burnell, daha sonra bir pulsar olarak tanınan yıldız radyo kaynağını ilk fark eden kişi olmasına rağmen tanınmadı. Hoyle, Bell'in ödüle dahil edilmesi gerektiğini savunurken, Bell, "Çok istisnai durumlar dışında araştırma öğrencilerine verilmesinin Nobel Ödülü'nü küçük düşüreceğine inanıyorum ve bunun onlardan biri olduğuna inanmıyorum" dedi.
Kırk yıldan fazla bir süre sonra Bell Burnell, Temel Fizikte üç milyon dolarlık Özel Atılım Ödülü ile ödüllendirildi. Burnell; kadın, azınlık ve mülteci öğrencilerin fizik araştırmacısı olmalarına yardımcı olmak için ödülün tamamını bağışladı
Fizik > 1969

1969 ödülü Murray Gell-Mann tarafından "temel parçacıkların sınıflandırılması ve etkileşimleri ile ilgili katkıları ve keşifleri için" (kuarkların varlığını varsayarak) kazanıldı. George Zweig ve ardından bir Caltech doktora öğrencisi bağımsız olarak aslında aynı şeyi savundu. Ne yazık ki, Zweig, çalışmalarının CERN ön baskısı olarak yaygın olarak bulunmasına rağmen sonuçlarını hakemli bir dergide yayınlamadı. İsrailli fizikçi Yuval Ne'eman, 1962'de Gell-Mann'den bağımsız olarak SU(3) çeşni simetrileri aracılığıyla hadronların sınıflandırmasını yayınladı ve ayrıca kuark modeli için haksız yere ödülden mahrum bırakıldığını söyledi.
Fizik > 1950

1950 ödülü, "nükleer süreçleri incelemek için fotografik yöntemi geliştirmesi ve bu yöntemle yapılan mezonlarla ilgili keşifleri" nedeniyle Cecil Powell'a verildi. Bununla birlikte Brezilyalı fizikçi César Lattes, atom altı parçacık mezon pi'yi (pion) açıklayan Nature dergisi makalesinin ana araştırmacısı ve ilk yazarıydı. Lattes, Powell tarafından kullanılan nükleer emülsiyonun geliştirilmesinden tek başına sorumluydu (Kodak Co.'dan buna daha fazla bor eklemesini isteyerek ve 1947'de onlarla birlikte büyük deneysel keşfini yaptı). Bu sonuç ödülün yalnızca araştırma grubu başkanına verileceği yönündeki Nobel Komitesi politikası (1960'ta sona erdi) olarak açıklandı. Lattes, pion'un kütlesini hesapladı ve ABD'li fizikçi Eugene Gardner ile birlikte bir senkrotrondaki atomik çarpışmalardan sonra bu parçacığın varlığını gösterdi. Gardner'a ödül verilmedi çünkü kendisi kısa süre sonra öldü.
Fizik > 1938

1938 ödülü kısmen "nötron ışımasıyla üretilen yeni radyoaktif elementlerin varlığını gösterdiği" için Enrico Fermi'ye gitti. Bununla birlikte ödülün daha sonra erken olduğu ortaya çıktı. Fermi, transuranik elementler (özellikle hesperium) yarattığını düşündü ancak aslında farkında olmadan nükleer fisyonu gösterdi (ve aslında sadece fisyon ürünleri yarattı - uranyumdan çok daha hafif elementlerin izotoplarını). Fermi'nin yorumunun yanlış olduğu gerçeği ödülünü aldıktan kısa bir süre sonra anlaşıldı.
Fizik > 1936

1936 ödülü, pozitronun keşfi için Carl D. Anderson'a gitti. 1930'da Caltech'te yüksek lisans öğrencisiyken, Chung-Yao Chao ,elektron-pozitron yok edilmesi yoluyla pozitronları deneysel olarak tanımlayan ilk kişiydi, ancak ne olduklarını anlamamıştı. Chao'nun Caltech'teki sınıf arkadaşı Anderson aynı radyoaktif kaynağı kullandı. Elli yıl sonra Anderson, Chao'nun keşfine ilham verdiğini itiraf etti. Chao'nun araştırması, Anderson'ın kendi çalışmalarının çoğunun geliştiği temeli oluşturdu. Chao, 1998'de Nobel Ödülü'nü paylaşmadan öldü.
Fizik > 1923

1923 ödülü Robert Millikan'a "elektriğin temel yükü ve fotoelektrik etki konusundaki çalışmaları nedeniyle" verildi. Bununla birlikte, Millikan'ın elektron yükünü ölçen 1913 bilimsel makalesindeki verilerini manipüle edip etmediği konusundaki bazı tartışmalar, Millikan'ın yağ damlası prosedürü ve deneysel yorumu üzerinde hala devam etmektedir. İddiaya göre tüm gözlemlerini rapor etmemiştir.
Fizik > 1903

1903 ödülü Henri Becquerel'e (Pierre ve Marie Curie ile birlikte) "kendiliğinden radyoaktivite keşfiyle sunduğu olağanüstü hizmetler nedeniyle" verildi. Ancak eleştirmenler, Becquerel'in, Fransız bilim insanı Abel Niepce de Saint-Victor tarafından onlarca yıl önce fark edilen ve araştırılan bir fenomeni yalnızca yeniden keşfettiğini iddia ettiler.