Fransa'nın Cezayir'i İşgali
Abdülkadir'in Yükselişi

Ana madde: Abdülkadir el-Cezairî
Emir Abdülkadir, Abdülkadir İbn Muhiddin İbn Mustafa İbn Muhammed İbn Muhtar el-Hasani el-Cezairi (Arapça: عبد القادر ابن محي الدين ابن مصطفى ابن محمد ابن المختار الحساني الجزائري ) Mayıs 1807'de Cezayir'in Vahran ilinde doğdu.Bir din adamının ve marabut'un oğlu olan Abdülkadir, varlıklı ve dindar bir ailede doğdu ve bu nedenle kendisi de çeşitli eğitim türlerinden yararlandı. İslami ilimler, Kur'an-ı Kerim, antik ve modern tarih, felsefe, filoloji, astronomi, coğrafya ve tıp üzerine Yunan ve Arap eserleri okumuştur. Abdülkadir 14 yaşındayken hafız unvanını aldı ve Kuran pasajlarını açıkladığı aile camisinde çalışmalarda bulundu. 18 yaşında, 1825 yılında Abdülkadir ve babası Hac ibadetini yerine getirdiler. Mekke'de hac görevlerini yerine getirdikten sonra Şam'a gittiler ve burada birkaç ay eğitim gördüler. Bu konaklamadan sonra Bağdat'a bir hac ziyareti daha yaptılar. 1828'de evlerine dönmeden önce bir kez daha hac yaptılar.
Abdülkadir'in babası ve dini bir kardeşliğin lideri olan Muhieddine, Dey'in yönetimine karşı çıktığı için Dey'in hapishanelerinde zaman geçirmişti, 1832'de Oran'da Fransızlara ve makhzen müttefiklerine karşı saldırılar başlattı. Aynı yıl, Muasker yakınlarındaki bölgelerdeki kabile ileri gelenleri Muhieddine'nin oğlu yirmi beş yaşındaki Abdülkadir'i cihada liderlik etmesi için seçtiler. Dönemin parlamento üyesi Alexis de Tocqueville 1837 tarihli Cezayir Mektubu'nda Abdülkadir'in iktidara gelişini şöyle anlatır:
Cezayir eyaletinin batısında, Fas imparatorluğunun sınırlarına yakın bir yerde, uzun zamandır çok ünlü bir marabut ailesi bulunur. Muhammed'in soyundan gelirler ve adları tüm krallıkta saygıyla anılır. Fransızlar ülkeyi ele geçirdiğinde, bu ailenin reisi Muhiddin adında yaşlı bir adamdı. Muhiddin, doğuştan gelen bu özelliğine Mekke'de bulunmuş olma ve Türklerin baskılarına uzun süre ve enerjik bir şekilde karşı koymuş olma avantajını da eklemiştir. Kutsallığı büyük saygı görüyordu ve becerisi iyi biliniyordu. Çevredeki kabileler, iktidarın yokluğunun insanlarda yarattığı dayanılmaz rahatsızlığı hissetmeye başladıklarında, Muhiddin'e geldiler ve işlerini devralmasını önerdiler. Yaşlı adam hepsini geniş bir düzlükte bir araya topladı; orada onlara kendi yaşında yeryüzüyle değil gökle ilgilenmeleri gerektiğini, tekliflerini reddettiğini, ancak oylarını onlara gösterdiği küçük oğullarından birine devretmeleri için yalvardığını söyledi. Vatandaşlarını yönetecek bu kişinin sıfatlarını uzun uzun sıraladı: erken dindarlığı, Kutsal Yerlere yaptığı hac ziyaretleri, Peygamber soyundan gelmesi; kardeşlerinin arasında onu tanımlamak için göklerin kullandığı birkaç çarpıcı ipucunu açıkladı ve Araplara bir kurtarıcı müjdeleyen tüm eski kehanetlerin açıkça onun için geçerli olduğunu kanıtladı. Aşiretler ortak bir anlaşmayla Muhiddin'in oğlunu emir-el-müminin, yani müminlerin lideri ilan ettiler."
O zamanlar sadece yirmi beş yaşında ve kötü görünümlü olan bu genç adamın adı Abdülkadir'di.
Emîrü'l-mü'minîn (inananların komutanı) olarak tanınan Abdülkadir, kısa sürede batı bölgelerindeki kabilelerin desteğini kazandı. 1834 yılında, o sırada Oran eyaletinin askeri komutanı olan General Desmichels ile bir Desmichels Antlaşması imzaladı. Fransız yönetimi tarafından gönülsüzce kabul edilen antlaşmada Fransa, Abdülkadir'i Muasker (Oran) vilayetinde Fransız kontrolü altında olmayan bölgelerinin egemeni olarak tanıdı ve Abdülkadir'e Fransızların elindeki şehirlere konsolos gönderme yetkisi verdi. Antlaşma, Abdülkadir'in Fransız yönetimini tanımasını gerektirmiyordu ki bu durum Fransızca metinde göz ardı edilmişti. Abdülkadir bu antlaşmanın sağladığı barışı, batı ve orta Cezayir'deki aşiretler üzerindeki nüfuzunu genişletmek için kullandı.
Görünüşe göre d'Erlon, Abdülkadir'in faaliyetlerinin yarattığı tehlikenin farkında değilken, o sırada Oran'da komutan olan General Camille Alphonse Trézel bunu gördü ve bazı kabileleri Abdülkadir'den ayırmaya çalıştı. Oran yakınlarındaki iki kabileyi Fransız üstünlüğünü kabul etmeye ikna etmeyi başardığında, Abdülkadir bu kabileleri Fransız etkisinden uzak iç bölgelere taşımak için birlikler gönderdi. Trézel, 16 Haziran 1835'te bu kabilelerin topraklarını korumak için Oran'dan bir birlik çıkararak karşılık verdi. Karşılıklı tehditlerin ardından Abdülkadir konsolosunu Oran'dan geri çekti ve Fransız konsolosunu Mascara'dan kovdu, bu "fiili" bir savaş ilanıydı. İki kuvvet Sig Nehri yakınlarında kanlı ama sonuçsuz bir çarpışmada çatıştı. Ancak erzak sıkıntısı çeken Fransızlar Arzew'e doğru çekilmeye başlayınca Abdülkadir kuşatılmış kola karşı 20.000 kişinin başına geçti ve Macta Muharebesi'nde 500 kişiyi öldürerek kuvvetleri bozguna uğrattı. Bu bozgun Comte d'Erlon'un geri çağrılmasına yol açtı.
General Clausel, d'Erlon'un yerine ikinci kez atandı. O yılın Aralık ayında Abdülkadir'in önceden uyararak boşalttığı Mascara'ya karşı bir saldırı düzenledi. Ocak 1836'da Clausel Tilimsan'ı işgal etti ve Konstantin'e karşı bir saldırı planlamak üzere Cezayir'e dönmeden önce burada bir garnizon kurdu. Abdülkadir Tilimsan'da Fransızları taciz etmeye devam etti, bu nedenle düzensiz savaş konusunda deneyimli olan Napolyon Savaşları gazisi Thomas Robert Bugeaud komutasındaki ek birlikler, Tafna nehri'ne kadar kontrolü sağlamak için Oran'dan gönderildi. Garnizonunu ikmal etti.Bugeaud'dan önce, Abdülkadir, geri çekildi; ancak Sikkak nehri kıyısında durmaya karar verdi. 6 Temmuz 1836'da Bugeaud, Sikkak Muharebesi'nde Abdülkadir'i kesin bir yenilgiye uğrattı ve Abdülkadir'in verdiği 1.000'den fazla zayiata karşılık elliden az adamını kaybetti. Bu muharebe Abdülkadir'in katıldığı birkaç resmi muharebeden biriydi; bu yenilgiden sonra eylemlerini mümkün olduğunca gerilla tarzı saldırılarla sınırlandırdı.