stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Rostov Devlet Ulaştırma Yolları Üniversitesi
Tarihçe

Rostov Devlet Ulaştırma Yolları Üniversitesi, 30 Mayıs 1929'da Sovyetler Birliği Halk İletişim Yolları Komiserliği Kurulu kararıyla kuruldu. Başlangıçta "Ulaştırma Mekanik Enstitüsü" (Rusça: Механический институт транспорта) olarak adlandırılıyordu ve 12 Temmuz 1929'da enstitünün adı Rostov Demiryolu Mühendisleri Enstitüsü (Rusça: Ростовский институт инженеров путей сообщения).
1 Ekim 1929'da üç fakültede (demiryolu, su ulaştırma ve yol inşaatı) ilk 292 öğrenci derslere başladı. Rostov Demiryolu Mühendisleri Enstitüsü, Rusya, Ermenistan, Azerbaycan ve Gürcistan'da taşımacılık personelinin eğitimi için güneydeki bir ileri karakol haline geldi.
29 Aralık 1934'te enstitü, Rostov Demiryolu Taşıma Mühendisleri Enstitüsü (Rusça: Ростовский институт инженеров железнодорожного транспорта) adı verilen bir demiryolu yüksek öğrenim kurumuna dönüştürüldü. İki yeni fakülte oluşturuldu - “Lokomotiv” ve “Wagon”. Eğitim, laboratuvar ve üretim üssü oluşturuldu.
II. Dünya Savaşı sırasında enstitünün birçok çalışanı ve öğrencisi, vatanlarını ve dünyayı Nazi Almanyası'nın saldırısından korumak için cepheye gitti. 1942 yılında enstitü Tiflis'e tahliye edildi ve burada demiryolu taşımacılığı konusunda uzman yetiştirmeye devam etti ve bilimsel araştırmalar yaptı. Ağustos 1944'te enstitü Rostov-on-Don'a geri döndü. Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında enstitünün maddi ve teknik temeli neredeyse tamamen yok edildi. Enstitünün restorasyonu sırasında yeni fakülteler, bölümler, laboratuvarlar, ofisler, eğitim ve üretim tesisleri ortaya çıktı.
II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra Sovyetler Birliği, buharlı lokomotif çekişini dizel ve elektrikli olanlarla değiştirmeye başladı. Enstitü, dizel lokomotif mühendislerini eğitmeye başlayan ilk kurumlardan biriydi.
1993 yılında enstitünün adı Rostov Devlet Ulaştırma Yolları Üniversitesi olarak değiştirildi.
2019 yılında Rostov Devlet Ulaştırma Yolları Üniversitesi 90. yılını kutladı. Üniversite, var olduğu yıllar boyunca ulaştırma ve ülke ekonomisinin diğer sektörleri için 200.000'den fazla uzman yetiştirmiştir.
Şimdi Rostov Devlet Ulaştırma Yolları Üniversitesi dinamik olarak gelişen büyük bir ulaşım eğitim kompleksidir. Üniversite, Rusya'daki ulaştırma üniversiteleri sıralamasında üst sıralarda yer almaktadır. Rostov Devlet Ulaştırma Yolları Üniversitesi, Rostov Bölgesi'nin sosyal, bilimsel ve kültürel yaşamının aktif bir katılımcısıdır.
Fakülteler

Yol Yapım Makineleri Fakültesi
Sivil Mühendislik Fakültesi
Ulaşım Süreç Yönetimi Fakültesi
Elektromekanik Fakültesi
Güç Mühendisliği Fakültesi
Yönetim Bilişim Teknolojileri Fakültesi
Beşeri Bilimler Fakültesi
İktisat, Yönetim ve Hukuk Fakültesi
Fakülteler > Yabancı öğrenciler için ek eğitim programları

Yabancı öğrenciler için hazırlık bölümü
Yaz dil okulu “Yabancı dil olarak Rusça”
Kış dil okulu “Yabancı dil olarak Rusça”
Altyapı

Üniversitede şunlar bulunmaktadır:
20 hektarın üzerinde bir alanı kaplayan Öğrenci Kasabası; bahçe meydanı, avluda uygulamalı eğitim için demiryolunun bir bölümü, eğitim ve araştırma tesisleri
Yönetim binası
Üniversitenin kültür ve festival faaliyetlerinin merkezi olan Kültür Sarayı
Danışmanlık ve Teşhis Kliniği
4 Öğrenci yurdu
Altyapı > Spor altyapısı

Evrensel spor stadyumu
Mini futbol sahası
Yüzme havuzu
Voleybol ve basketbol oynamak için oyun odası
Çeşitli güreş türlerinin çalışıldığı salon
Halter salonu
Masa tenisi odası
Satranç Kulübü
Kampüs avlusunda uygulamalı eğitim için demiryolunun bir bölümü
Kültür Sarayı
Üniversite binaları arasında rekreasyon alanı
Ralph Bellamy

| Ralph Bellamy |
| --- | --- |
Bellamy (1934)
Doğum: Ralph Rexford Bellamy 17 Haziran 1904 Chicago, Illinois, ABD
Ölüm: 29 Kasım 1991 (87 yaşında) Santa Monica, Kaliforniya, ABD
Meslek: Oyuncu
Etkin yıllar: 1928-1990

Ralph Rexford Bellamy (17 Haziran 1904 - 29 Kasım 1991), kariyeri 62 yıl boyunca sahne, sinema ve televizyonda geçen Amerikalı aktör. Kariyerinde başrollerin yanı sıra yardımcı roller de oynadı. Sunrise at Campobello'da En iyi Dramatik Erkek Oyuncu dalında Tony Ödülü ve The Awful Truth  için En iyi Yardımcı Erkek Oyuncu dalında Oscar adaylığı (1937) dahil olmak üzere beğeni ve ödüller kazandı.
1984'te Bellamy'ye Ekran Oyuncuları Derneği Yaşam Başarı Ödülü verildi ve 1987'de "eşsiz sanatı ve oyunculuk mesleğine verdiği üstün hizmet için" Onursal Akademi Ödülü aldı. Bellamy'nin 6542 Hollywood Bulvarı'ndaki Hollywood Walk of Fame'de bir yıldızı vardır. 1992'de Kaliforniya'daki Palm Springs'teki Altın Palmiye Yıldızı Walk of Stars'a ona ithaf edildi.
Saint Pierre ve Miquelon'da COVID-19 pandemisi

| Saint Pierre ve Miquelon'da COVID-19 pandemisi |
| --- | --- |
 
Yer: Saint Pierre ve Miquelon
Hastalık: COVID-19
Virüs cinsi: SARS-CoV-2
İlk vaka: Saint-Pierre
Varış tarihi: 5 Nisan 2020 (4 yıl, 5 ay, 3 hafta ve 4 gün)
Vaka Sayıları
Toplam Test Sayısı: 25.400 (TPO: %13.59)
Doğrulanmış vakalar: 3.452
İyileşmiş: 2.449 (%70.94)
Ölümler: 2 (%0.05)
Aktif vakalar: 1.001 (%28.99)
Ağır vakalar: 1
Son Güncelleme: 7 Nisan 2023
Aşılama Bilgileri
COVID-19 salgınının 5 Nisan 2020'de Fransa'nın deniz aşırı Saint Pierre ve Miquelon kolektifliğine ulaştığı doğrulandı. Daha önce Newfoundland ile Saint Pierre ve Miquelon arasındaki feribot seferleri askıya alınmıştı. St. Pierre ve Miquelon adaları arasındaki hava ve feribot seferleri azaltıldı. Turizm sektörünün pandemi ve ilgili tedbirlerden etkilenmesi beklenmektedir. Kolektivite 17 Mart 2020'den beri kilit altında.
Arka plan

Şablon:Kayma
12 Ocak 2020'de Dünya Sağlık Örgütü (WHO), 31 Aralık 2019'da Çin'in Vuhan şehrindeki bir grup insanda yeni bir koronavirüsün solunum hastalıklarına neden olduğunu doğruladı.
Ölüm oranı COVID-19 için SARS'a göre daha düşüktür. Ancak bulaş oranı çok daha büyüktür.
Zaman çizelgesi > Nisan, 2020

5 Nisan'da ilk vaka doğrulandı.
İşletmelerin çoğunluğu barlar ve restoranlar dışında yeniden açılacak. Okullar muhtemelen mayıs ayının ilk haftasında tekrar açılacak. İki ada arasındaki seyahat 11 Mayıs'ta devam edecek. Spor ve toplantılarla ilgili kısıtlamalar kalacak.
Zaman çizelgesi > Mayıs 2020

4 Mayıs'ta, Fransa ve Kanada metropolünde kalan 270'ten fazla öğrencinin 12 Mayıs'tan itibaren Saint Pierre ve Miquelon'a döneceği bildirildi. 14 gün boyunca karantinaya alınacak ve test edileceklerdir.
Kıbrıs Cumhuriyeti kadın millî voleybol takımı

Kıbrıs Cumhuriyeti kadın millî voleybol takımı, Kıbrıs Cumhuriyeti'ni uluslararası turnuva ve maçlarda temsil eden kadın voleybol takımıdır. Kıbrıs Cumhuriyeti Voleybol Federasyonu tarafından yönetilmektedir.
Kolhis ejderhası

Sağda Athena, solda İason'u kusarken tasvir edilmiş Kolhis ejderhası, MÖ 470-480, Etrürya
Altın Postu çalmak isteyen İoson, Kolhis ejderhasını zehirlerken tasvir edilmiş, 17. yüzyıl, Salvator Rosa
Kolhis ejderhası (Yunanca: Δρακων Κολχικος, Gürcüce: კოლხური დრაკონი), Yunan mitolojisinde Kolhis Krallığı'ndaki Altın Postu koruduğuna inanılan, çok büyük ve çok yavaş bir ejderhadır. Tifon ve Ehidna'nın birlikteliğinden veya Tifon'un özünden doğan Kolhis ejderhasının çok uzun bir boynu, yılan gibi yüzlerce pulu ve çok uzaktan duyulabilen bir tıslaması vardı. Ovidius'un Dönüşümler eserine göre, 50 gemiden daha büyük olan Kolhis ejderhasının ibiği ve üç dili vardı. Kolhis ejderhası, önceden hiç uyumamış veya dinlenmemişti. Bazı kaynaklara göre ise bir gözü açık uyurdu.
Efsaneler

Efsaneye göre, Argonotlar Altın Postu aramak için Kolhis'e geldiklerinde, Medea yaptığı büyüyle Kolhis ejderhasını uyutur. Bu sırada İason Altın Postu çalar. Ceza olarak bir adaya hapsedilen Kolhis ejderhası, Diomidis tarafından öldürülür. Efsanenin başka bir versiyonunda İason ninni ve ilaçlarla ejderhayı uyutur. Efsanenin birçok versiyonunda ise, İoson ejderhayı öldürerek postu ele geçirir. Diodoros'a göre, İoson ejderhayı zehirleyerek öldürür. Bazı efsanelerde, ejderha İason'u yutar ama Medea veya Athena ejderhanın ağzına zehir dökünce İason'u kusar.
Kuzey Pagai

2°42′G 100°5′D﻿ / ﻿2.700°G 100.083°D﻿ / -2.700; 100.083

Kuzey Pagai, Endonezya'nın Sumatra adasının güneybatısında yer alan Mentawai Adalarında bulunan bir adadır. Güneyinde Sipura ve Güney Pagai adaları bulunmaktadır.
25 Ekim 2010'da meydana gelen Ekim 2010 Sumatra Depremi ve tsunamisi sonucu adanın büyük bir bölümü tahrip olmuştur.
Kolhoz

Kolhoz (колхо́зDosya:Ru-kolkhoz.ogg), (коллективное хозяйство) kollektivnoye hozyaystvo (kolektif tarımcılık) kelimelerinin kısaltılmış hâlidir. Çoğulu kolkhozi. SSCB'de tarım sektöründe örgütlenen "kolektif tarımla" uğraşan birlikler olarak tanımlanırlar.
Toprağın mülkiyeti devlete ait olmakla beraber, 99 yıllığına sembolik bir rakamla köylüye kiraya verilir. Bunun dışında devlet çiftliklerinden oluşan ve toprağın tamamı doğrudan devlet eliyle işletilen Sovhozlar vardır. Kolhoz çiftliklerine üye olan kişilere (eril) kolhoznik (ve dişi: kolhoznitsa) denilir.
Kolhoz üyelerine emeklerinin nicelik ve nitelikleri temel alınarak ödeme yapılırdı; emeğin niteliği mesleğe göre belirlenirdi. Kolhozlarda toprak, üretim araçları ve hayvanlar kolhozcu köylülerin kooperatif mülkiyetindeydi. Ancak kolhoz arazinin yanı sıra her kolhozcu ailesinin kendisine ait bahçesi, tarlası ve birkaç hayvanı bulunabilirdi. Üretim merkezî planda öngörülen hedefler göz önünde tutularak yapılırdı. Kolhoz ürünleri belirlenen fiyatlar üzerinden devlet kuruluşlarına satılırdı. Plan hedefinin üstünde gerçekleşen ya da aile topraklarında üretilen ürünler, arz-talep kuralına göre işleyen kolhoz pazarlarına satılırdı. Kolhozlar seçimle iş başına gelen bir büro tarafından yönetilirdi. Büro, bir yıl için kolhoz başkanı seçerdi.
Edebiyatta kolhoz

Kolhoz özellikle Sovyetler Birliği'ne bağlı ülkelerde yaşamış Kırgız, Tatar, Kırımlı gibi edebiyatçıların romanlarında işlediği veyahut ele aldığı konulardan biri olmuştur. Bunlar arasında Cengiz Aytmatov'un Cemile, Toprak Ana ve Elveda Gülsarı; Cengiz Dağcı'nın ise Onlar da İnsandı ve O Topraklar Bizimdi gibi eserler bulunur.
Kolhis baltası

Mezarda bulunan Tunç Çağı Kolhis baltaları
Kolhis baltası, Geç Tunç ve Demir Çağında üretilmiş, altı köşeli bir gövdeye ve sivri, oval bir taşıma deliğine sahip balta türüdür. Balta, Kolhis kültürünün ana tanımlayıcı bronz silahlarından biridir. Kolhis baltasının tipolojik sınıflandırması R. Virhov, E. Shantr, Praskovia Uvarova, F. Pançar, Otar Japaridze, E. Krupnovs, D. Koridze ve B. Tekhov tarafından yapılmıştır.
Kolhis baltası hem tarımda hem de savaşta kullanılan bir aletti. Grafik bezemeli baltaların askeri ve kült bir amacı vardı. Kolhis baltasının son haline evrimleşmesi uzun zaman aldı. Balta, MÖ 2. binyılın başında temel formuna kavuştu ve sonrasında önemli ölçüde değişmedi. Kolhis baltasına mezarlarda ve hazinelerde rastlandı ve toplamda 100'den fazla Kolhis baltası bulundu. Baltaların bir kısmı tesadüfen keşfedildi. MÖ 9. yüzyılın ikinci yarısından itibaren, grafik dekorla süslenmiş askeri kült Kolhis baltalarına da rastlanmaktadır. Baltadaki dekorlar bütün bir kompozisyon olarak algılanır. Baltaların üzerinde geyik, at, köpek, yılan, balık, kurbağa, kuş, gamalı haç, haç, yıldız ve benzer semboller tasvir edilmektedir. Baltanın üzerine bazen heykelsi bir görüntü yerleştirilir. Eski Laz ve Gürcü dinlerindeki mitolojik temsiller, Kolhis baltasının grafik dekorasyonuna yansır.
Oyulmuş Kolhis baltaları diğer bronz eşyalarla birlikte ilk kez 1869 yılında Koban'da (Kuzey Osetya) keşfedildi. Keşfedildiği yere göre, baltaya ilk olarak Koban baltası adı verildi ve baltanın yapıldığı dönem Koban kültürü olarak adlandırıldı. İlerleyen yıllarda, Kolhis baltasının tüm biçimleri Gürcistan'ın batı ve doğu bölgelerinde bulundu. Kolhis baltasının döküm kalıpları sadece günümüz Gürcistan topraklarında (Tagilon istifi ve Telovni istifi) bulunmaktadır. Bu baltalar 1930'lı yıllardan beri Kolhis baltası olarak adlandırılmaktadır. B. Kuftin, O. Japaridze, D. Koridze ve T. Mikeladze baltanın Kolhis Krallığı'nda ortaya çıktığını savunmaktadır.
Konuyla ilgili yayınlar

მიქელაძე თ., ძიებანი კოლხეთისა და სამხრეთ-აღმოსავლეთ შავიზღვისპირეთის უძველესი მოსახლეობის ისტორიიდან (ძვ. წ. II-I ათასწლეულები), თბ., 1974;
ქორიძე დ., კოლხური კულტურის ისტორიისათვის, თბ., 1965;
ჯაფარიძე ო., კოლხური ცული, «ს. ჯანაშიას სახ. საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის მოამბე», 1950, ტ. 16B;
Техов Б. В., Очерки древней истории и археологии Юго-Осетии, Тб., 1971;
Куфтин Б. А., К вопросу о древнейших копиях грузинской культуры на Кавказе по данным археологии, იქვე 1944, ტ. 12B;
Saliha Sultan Çeşmesi

Başlığın diğer anlamları için Saliha Sultan Çeşmesi (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| --- | --- |
Saliha Sultan Çeşmesi (Mayıs 2014)

Genel bilgiler
Tür: Meydan çeşmesi
Konum: Beyoğlu, İstanbul, Türkiye
Koordinatlar: 41°01′31″K 28°58′07″D﻿ / ﻿41.02528°K 28.96861°D﻿ / 41.02528; 28.96861
Yaptıran: Saliha Sultan
Tamamlanma: 1732 ya da 1733
Teknik ayrıntılar
Kitâbesini yazan: Seyyid Vehbi
SALT Araştırma bünyesindeki arşivlerden Saliha Sultan Çeşmesi, sağ tarafta Galata Kulesi görülüyor.
1880'li yıllarda çekilmiş bir fotoğrafı
Azapkapı Saliha Sultan Çeşmesi, İstanbul Azapkapı'da Lale Devri sonrasında I. Mahmud'un annesi Saliha Sultan tarafından yaptırılan çeşme. Sokollu Mehmet Paşa Camii, Saliha Sultan Sıbyan Mektebi ve Yeşildirek Hamamı ile beraber bir külliye oluşturması için tasarlanmıştır. Tarihsel süreç içerisinde çeşitli koruma ve düzenlemelere uğramıştır. İlk olarak 1953 yılında geniş kapsamlı bir şekilde restore edilen çeşme, son olarak da 2005 yılında onarılmıştır. Çeşmenin bir "meydan çeşmesi" olma özelliğini kaybetmesinde kent içindeki konumunun ve yaşanan yoğun trafiğin etkisi büyüktür. Meydan çeşmesi özelliğini kaybetmesi, görsel anlamdaki algısını da değiştirmiştir.
Konumu

Saliha Sultan Çeşmesi İstanbul'un Beyoğlu ilçesinde bulunmaktadır. Bir başka tanımla Atatürk Köprüsü'nün kuzey ucunda, Yolcuzade İskender Caddesi ile bu caddenin altından geçen yolların oluşturduğu bir kavşak meydanındadır. Çeşme zemini kavşak üst yolundan altı metre daha aşağıdadır. Bu noktayı kullanan yaya ve sürücüler çeşmenin sadece çatısını görebilmektedir. Çeşmenin inşa edildiği dönemde önünde bir meydan bulunmaktaydı fakat zamanla yapılan kavşak ve yol düzenlemeleri bu meydanı tamamen yok etti. Bu noktadan sonra çeşme, meydan çeşmesi özelliği ile kentsel işlevini kaybetti. Çeşmenin batı tarafında Mimar Sinan tarafından inşa edilmiş 1577 tarihli Sokollu Mehmet Paşa Camii, doğusunda ise Yeşildirek Hamamı bulunmaktadır. Bu hamamın Azapkapı Hamamı veya Çeşme Meydanı Hamamı gibi farklı isimleri de bulunmaktadır. Çeşmenin kuzey tarafında ise 1733-34 tarihli Saliha Sultan Sıbyan Mektebi bulunmaktaydı fakat bu mektep 1957 yılındaki imar faaliyetleri sırasında Perşembe Pazarı virajının açıldığı sırada ortadan kaldırılmıştır. 1913 tarihli Alman Mavisi haritaları ve 1934 tarihli fotoğraflarda çeşmenin güneydoğusuna bitişik ahşap dokulu 2-3 katlı evler gözükmektedir. Bu evler de 1950-60 yılları arasında yok olmuştur. Çeşme günümüzde Vakıflar mülkiyetine aittir, ayrıca kentsel sit alanıdır ve kültür varlığı olarak tescillidir.
Tarihi ve özellikleri

Çeşme Lale Devri sonrasında I. Mahmud'un annesi Saliha Sultan tarafından 1732-33'te yaptırılmıştır. II. Mustafa'nın eşlerinden biri olan Saliha Sultan, Osmanlı İmparatorluğu'nda çeşme yaptıran önemli valideler arasında gösterilmektedir. 1739 yılında ölen Saliha Sultan Yeni Cami arkasında bulunan Cedid Havatin Türbesi'ne defnedilmiştir. Çocukluğunu Haliç'in kuzey bölgelerinde geçiren Saliha Sultan çeşitli hayır eserlerini ise Azapkapı bölgesine yaptırmıştır. Saliha Sultan'ın çeşmeyi hangi mimara yaptırdığı konusunda kesin bir bilgi yoktur. Fakat haneden ailesine mensup kişilerin yaptırmak istediği yapılar genellikle Hassa Mimarlar Ocağı’na bağlı mimarlar tarafından yağıldığı için bu çeşmenin dönemin mimarbaşı olan Kayserili Mehmet Ağa'nın onayıyla yapıldığı düşünülmektedir. Fakat yeterli belge ve kayıt bulunmadığndan kesin bir sonuca varmak mümkün değildir. Çeşme kitabelerindeki yazılar dönemin öne çıkan şairlerinden Seyyid Vehbi'ye aittir. Suyolcuzade Mehmed Necib Efendi’den edinilen bilgilere göre hattat Eğrikapılı Mehmed Rasim Efendi bu yazıları taşa işleyen kişidir.
Tarihi ve özellikleri > Mimarisi

Çeşme asimetrik bir blok olarak inşa edilmiştir. Kare ya da dikdörtgen bir plan düzlemi üzerine yükselen farklı bir geometrik şekil tercih edilmiştir. Plan şeması dört yüzü birbirine eşit olan çeşmelerden daha farklı asimetrik bir şekle sahiptir. Üzerindeki çeşmeler ana duvarın dışına taşmaktadır. Su hazinesi sebil ve çeşmenin arka kısmında bulunmaktadır. Yapının güneybatı ve güneydoğu cephesinde üç, kuzeybatı cephesinde ise iki aynataşı bulunmaktadır. Sebil bölümü yanlarında mukarnas başlıklı sütunlarla çevrilidir ve dört pencereden oluşmaktadır. Güneybatı cephesinde ise bir havalandırma penceresi bırakılmıştır, diğer pencereler kapalıdır. Mukarnaslı bordürlerin devamı cephelerde sürekliliği sağlayan etkenlerdendir. Çeşmenin üstündeki çatı kurşunla kaplanmıştır. Su hazinesi üzerinde kasnaklı bir yapıya sahip ana kubbe yükselmektedir. Etrafında sekiz süs kulesi bulunan çeşme, yığma kâgir sistemi ile tasarlanmıştır. Dış duvarları mermer kaplıdır ve iç mekandaki duvarlar sıvalı bir şekildedir. Aynataşı kabaralarında ise bronz tercih edilmiştir. Çeşmenin bezeme programı meydan çeşmelerinin yapılmaya başlandığı Lale Devri'nin bezeme programlarına benzerdir. 1950'li yıllardan kalma fotoğraflarda çeşme etrafındaki ahşap evler görülmektedir. Çeşmenin ve çeşme etrafındaki yapıların zaman içerisindeki değişimi çekilen fotoğraflardan anlaşılmaktadır.
Restoreler

Bartlett’in 1838 ve Flandin’in 1858 tarihli gravürleri çeşmeye ait ilk görsel vesikalardır. Bu gravürler çeşmenin yapım tarihinden 100 yıl sonrasına aittir. Çeşmenin günümüzde bilinen en eski fotoğrafı ise 1840-1851 yılları arasında İstanbul'da bulunan James Robertson'a aitir. Bu fotoğraftan çeşme taşlarının eskimiş ve harap halde olduğu anlaşılmaktadır. 20. yüzyılın başlarına ait olduğu düşünülen iki fotoğrafta ise çeşme sebilinin parabet duvarları ile pencere kemerleri üzerindeki kırık mermerler göze çarpmaktadır. Kubbeler ise sağlam durumdadır. Sébah-Joailler'e ait 20. yüzyıl başlarına ait olduğu düşünülen fotoğraflarda ise çatı, ana kubbe ve süs kulelerinin hasarlı olduğu görülür. 1930-1940 yılları arasına ait İstanbul
Arkeoloji Müzesi Encümen Arşivi, Alman Arkeoloji Enstitüsü Fotoğraf Arşivi ve 1934 yılında Arkitekt Dergisi’nde yayınlanan fotoğraflardan çeşmenin uzun süreler bakımsız kaldığı anlaşılmaktadır. Bu fotoğraf belgelerinde çeşme etrafındaki ahşap evler ile Sıbyan mektebi yıkılmamış durumdadır fakat çeşme üst dokusunun büyük oranda yıkıldığı, su haznesi tonozunun ortaya çıktığı, mermer cephe kaplamalarında büyük hasarlar olduğu, bazı yalakların kırılmış olduğu ve çeşme üstünün bitkilerle kaplandığı açıkça görülmektedir. I. Dünya Savaşı öncesinde çeşmenin onarılması düşünülmüştür fakat savaşın başlaması ile onarım gerçekleşmemiştir. Kaynaklardan çeşmenin ilk onarım projesini mimar Kemal Altan'ın hazırladığı anlaşılmaktadır (1935-40). 1945-50 arasındaki fotoğraf belgelerinden çeşmenin onarılmadığı sadece küçük koruma işlemlerini yapıldığı gözükmektedir. Çeşmedeki ilk restore yüksek mimar Ali Saim Ülgen'in hazırladığı projelere göre 1953 yılında yapılmıştır. Yapılan restorasyon sonrasında 1954 yılında İstanbul Belediyesi Sular İdaresi Müdürlüğü tarafından “Azapkapı Çeşmesi” adında monografik bir kitapçık çıkartılmıştır. 1953 yılındaki restorasyonda İtalyan mimar Montani Efendi'nin çeşme hakkındaki çizimlerinden yararlanılmıştır. 1953 yılında yapılan onarılma görsel vesikalar arasında bazı farklılar gözükmektedir. Bu onarımdaki tüm müdahaleler için bırakılmış bir belge de yoktur. Çeşme 1996'ya gelindiğinde hızlı ve yüzeysel bir temizlikten geçmiştir son olarak da 2005 yılında restore edilmiştir.
SALT Araştırma bünyesindeki arşivlerden Saliha Sultan Çeşmesi.
Kyle, Teksas

Kyle, Amerika Birleşik Devletleri'nin Teksas eyaletinde yer alan ve Hays ilçesinde yer alan bir şehirdir. 26 Kasım 2009 tarihinde yapılan bir nüfus sayımına göre şehrin nüfusunun 34,000 olduğu tespit edilmiştir.
Kyffhäuserkreis

| Kyffhäuserkreis |
| --- | --- |
İlçe

Ülke:  Almanya
Eyalet: Türingiya
Başkent: Sondershausen
Yüzölçümü
 • Toplam: 1037.91 km²
Nüfus (31 Aralık 2020)
 • Toplam: 73.522
 • Yoğunluk: 70/km²
Zaman dilimi: UTC+01.00 (OAS)
 • Yaz (YSU): UTC+02.00 (OAYS)
Kyffhäuserkreis Almanya'nın Sondershausen eyaletinde bulunan bir ilçedir. İlçenin nüfusu 31 Aralık 2020 tarihi itibarıyla 73.522'dir. İlçenin merkezi Sondershausen şehridir.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 4360175-3  VIAF: 150911619
Kyknos

Kyknos (sağda) dönüşümünden sonra.
Yunan mitolojisinde, birden çok karakter Cycnus, Cygnus  veya Kyknos (Eski Yunanca : Κύκνος) olarak bilinmekteydi. İsim "kuğu" anlamına gelmektedir ve bu isme sahip figürlerin çoğu kuğuya dönüştürülmüştür.
Kyknos, Ares'in oğlu.
Kyknos, Kolonai kralı ve Poseidon'un oğlu.
Kyknos, Phaethon'un arkadaşı.
Kyknos, Apollon'un oğlu.
Kondomari Katliamı

Haziran 1941'de Kondomari, Girit'te katliam başlamadan önce Alman Fallschirmjäger paraşütçüleriyle karşı karşıya gelen Giritli Rum siviller
Kondomari Katliamı (Yunanca: Σφαγή στο Κοντομαρί), Girit'teki Kondomari köyünden erkek sivillerin II. Dünya Savaşı sırasında 2 Haziran 1941 tarihinde Alman paraşütçü askerlerinden oluşan bir idam mangası tarafından infaz edilmesidir. Vurulma olayı Girit'teki bir dizi misillemenin ilkiydi. Generaloberst Kurt Student tarafından Giritlilerin iki gün önce adanın teslim olmasıyla sonuçlanan Girit Savaşı'na katılmalarına misilleme olarak düzenlenmişti. Erkekler, kadınlar ve çocuklar köy meydanında toplanmaya zorlandı. Daha sonra, kadınlar ve çocuklar serbest bırakılırken erkekler arasından bir dizi rehine seçildi. Rehineler çevredeki zeytinliklere götürüldü ve daha sonra üzerlerine ateş açıldı. Kurbanların tam sayısı belli değildir. Alman kayıtlarına göre toplam 23 kişi öldürülmüştür ancak diğer kaynaklara göre bu sayı 60 civarındadır. Katliam, Alman ordusunun savaş propagandası muhabiri Franz-Peter Weixler tarafından fotoğraflanmış ve 39 yıl sonra bir Yunan gazeteci tarafından Federal Alman arşivlerinde bulunmuştur.
Fotoğraflar

Walter Gericke (solda); Horst Trebes (sağda)
Köyde vurulmuş bir Alman askerine ait bir ceket bulunur
İnfaz edilecek olanlar köylülerden ayrılır
Kondomari'deki sivil rehineler
Sivil rehineler bir grup hâlinde sıralanır
Paraşütçüler ateş açmaya hazırlanıyor; Horst Trebes önde
Ateş mangası askeri yakın çekim
Siviller vuruluyor
Ölü bedenler
Küçükdağlı, Karacasu

| Küçükdağlı |
| --- | --- |
Mahalle

 KüçükdağlıKüçükdağlı'nın Aydın'daki konumu 
 Mahallenin haritadaki yeri
 Aydın ilinin Türkiye'deki konumu
Ülke:  Türkiye
İl: Aydın
İlçe: Karacasu
Coğrafi bölge: Ege Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2019): 732
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 256
İl plaka kodu: 09
Posta kodu: 09370
Küçükdağlı, Aydın ilinin Karacasu ilçesine bağlı bir mahalledir.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- | --- |
| 2019 | 732 |  |
| 2018 | 762 |  |
| 2017 | 720 |  |
| 2016 | 753 |  |
| 2015 | 683 |  |
| 2014 | 733 |  |
| 2013 | 764 |  |
| 2012 | 726 |  |
| 2011 | 653 |  |
| 2010 | 632 |  |
| 2009 | 650 |  |
| 2008 | 393 |  |
| 2007 | 420 |  |