Ahmed Bey bin Muhammed Şerif
Biyografi > Muharebe Sonrası

1837'de ilk başarısının verdiği moralle Hacı Ahmed Bey, yeni girişiminde düşmanla karşılaşmak için aynı stratejiyi benimsedi. Cezayir'in yeni Genel Valisi General Damrémont, bir önceki savaştan dersler çıkararak Konstantin'i kuşatmak için yeni bir plan hazırladı. Bu yeni strateji ve Konstantin komutanlığının hataları ve çelişkileri, Fransız birliklerinin 13 Ekim 1837 tarihinde şehre girmesini sağladı.
Ahmed hâlâ civardayken Konstantin iki gündür Fransızların elindeydi. Üçüncü gün, tüm halkını topladıktan sonra, en yakın akrabası Bou-Aziz-Ben-Gannah'nın kendisine verdiği tavsiyeye uyarak güneye yöneldi. Ahmed, El Asnam'da (Bouira)/El Asnam'dayken General Valée'den kendisini gelip aman istemeye davet eden bir mesaj aldı. Bu mesajdan üç gün sonra, ilki gibi cevapsız bıraktığı bir mesaj daha aldı. Tell (Cezayir) sınırlarındaki Bouacif'e doğru yürüyüşüne devam etti. Bu yürüyüş sırasında, kendisini yakalayıp Fransa'ya teslim etmeyi taahhüt etmiş olan Ferraht-Ben-Saïd tarafından durduruldu. Bu iki şef arasında bir kavga çıktı: Ferraht yaklaşık 300 adam kaybetti ve ardından Zibans ötesindeki Souf'a kaçtı.
O, Osmanlı Sultanı'na mektup yazdı. II. Mahmud, Fransa'ya karşı bağımsızlığını koruyabilmesi için ona uzun süredir yardım umudu veriyordu.
Bou-Aziz, Konstantin'den ayrılışından itibaren Ahmed'e eşlik etti: Aralarındaki bazı anlaşmazlıklardan sonra Bouacif'te ayrıldılar. Ahmed daha sonra Haraktas'a taşındı ve burada iki ay kaldı.
1839'da Fransız ordusu Orléans Dükü'nün komutası altında Demir Kapıları geçti. Aynı yıl, Konstantin'den bir Fransız kolu Ahmed'in kampına yaklaştı ve istenilen yönde cevap vermezse saldırıya uğrayacağını bildiren bir istem aldı: o ise onlar saldırmadan derhal kampını kaldırdı ve kışı geçireceği Dhir'e doğru hareket etti..
İlkbaharda, muhtemelen Ahmed Beyle olan ilişkileri nedeniyle yeni bir kol Haraktas'ın üzerine yürür. Haraktas hemen Ahmed'i yardımlarına çağırdı ve o da bunu yaptı. Ahmed daha sonra evini yaptığı Dhir'e döndü. Hanenchas'a gittiğinde iki yıldır oradaydı ve burada sadece iki ay kaldı. Daha sonra, ailesini ve sermayesini kaybettikten sonra oraya getirdiği tüm eşyaları yeniden bir araya getirmek niyetiyle Aurès'e taşındı.1842'de Kabiliyelilere destek sağlamak umuduyla Ouled Nasser kabilesini toplar ve Ain Roumel kampına yaklaşır. Bu arada 25 Ağustos 1842'de Fransız General Jean-René Sillègue, Amouchas topraklarına, yani Sétif'in kuzeyindeki bir köye girer ve kendisini durdurmayı başaramayan iki ila üç bin kişilik bir Kabiliye topluluğuyla karşılaşır. General, 10 Eylül'de Djbel Bou Taleb'in eteklerinde Hacı Ahmed Bey'in süvarilerini yener ve Ahmet bey'in neticede Tell kabileleri üzerindeki etkisini yok omuştur.
Aurès'de bir yıl kaldıktan sonra Ahmed, kendileriyle birlikte Hodna'ya gitmesini istemeye gelen Ouled Djerradj ile birlikte oradan ayrıldı. Ancak onların isteğini yerine getirmeden önce, onlarla birlikte Biskra'yı işgal eden Emir Abdülkadir el-Cezairî'in bir memuru olan Ahmed bel Hac'a karşı gitti. İki şef arasında bir kavga çıktı ve ikincisi 40 adamını ve 30 tüfeğini kaybetti ve Ahmed'in giremediği kasabada uzun süre kalmak zorunda kaldı.
Daha sonra Ouled Djerradj ile birlikte Hodna yolunu tuttu ve uzun süre kalmak niyetiyle oraya yerleşti. Ancak devrik beyin kaderinde birkaç gün daha dinlenmeye güvenmek yoktu. Kısa bir süre sonra, Righa Şeyhi tarafından bir Fransız kolunun Sétif'ten kendisine doğru yürüdüğü haberini aldı ve savunma konusunda danışmak üzere aynı liderle buluşmak üzere yola çıktı. Yolda kafileyle karşılaştı: kafile 6 adam ve 9 at kaybetti ve Ahmed daha ileri gitmedi. Daha sonra Hodna'ya döndü ve burada dört ay daha kaldı. Bundan sonra, bir buçuk yıl boyunca birlikte yaşadığı Ouled Soltane'ye gitti. Bu dağlılara karşı Sétif'ten bir kol yola çıkmıştı ve Ahmed onları kola karşı yürümek için bir araya topladı, ancak kısa süre sonra ciddi bir hastalığa yakalandığı için onlara sadece kendi istekleriyle eşlik edebildi.
Ouled Soltane koluyla karşılaşan Fransızlar iki gün boyunca savaştılar, ancak her iki tarafta da herhangi bir sonuç alınamadı. 8 gün sonra aynı kol aynı noktada yeniden ortaya çıktı ve tekrar savaştılar. Bu sefer kesin bir sonuç elde edilemedi. O sırada eyaletin başkomutanı olan Duc d'Aumale, Ziban'a yaptığı seferi henüz tamamlamıştı (1844). Konstantin'de birkaç gün dinlendikten sonra, Tellia ve tüm göçebe kabilelerle birlikte Ahmed'in üzerine yürüdü. Ahmed'in kuvvetleri süvari ve piyade olmak üzere sadece 700 kişiden ve oldukça büyük bir kabile olan Ouled Soltane'den oluşuyordu. İki birlik karşı karşıya geldi ve savaş iki gün bir gece sürdü. Ahmed en şiddetli olanlardan biriydi. Dahası, Hatıralarında kendisi şöyle diyor:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | "İki gün boyunca öyle bir şevk ve acımasızlıkla savaştık ki, bunun şimdiye kadar tanık olduğum en kanlı savaş olduğunu söyleyebilirim. Allah şahidimdir ki, çocukluğumdan beri barutun konuşmasını defalarca duydum "... | „ |

Ahmed'in Anılarında belirttiği gibi, bu çatışmayı hızla iki çatışma daha izledi, çünkü üçü de 15 gün gibi kısa bir süre içinde ve üçü de Çarşamba günü gerçekleşti. Son çatışmada Ahmed tehlikeli bir şekilde hastaydı, bu yüzden kendisi de çatişmaya katılamadı. Savaşçıların silah seslerini duyabileceği bir ağaçlıkta yatıyordu.
Gece olduğunda, ailesinin omuzlarında taşındı ve nöbetçileri görebileceği kadar Fransız kollarının yakınından geçti. Bütün gece bu şekilde seyahat etti, El-Bir'e kadar gitti, burada durmayı planlıyordu: bir Fransız kolu tarafından takip edildiği için bunu yapamadı. Daha sonra Metlili Dağı'na yöneldi ve burada bir gün ve bir gece geçirdi. Durumu iyiye gitmiyordu. El Daya'ya götürüldü ve burada sadece kısa bir süre kaldı. Oradan da geceyi geçireceği Beni Ferrac'a gitti. Beni Ferrac'ın bir köyü vardı: Ahmed ertesi gün oraya gitti ve birkaç gün kaldı. Daha sonra El Mana'ya gitti ve bir süre arkadaşı İbn el Abbas'ın evinde kaldı. Fransız koluyla yaptığı son savaşta Ahmed bey her şeyini kaybetmişti, bu yüzden yeniden güç toplanıp saldırı için bir zamana şiddetle ihtiyacı vardı. Ouled Abdi, kabilelerinin üzerine yürüyen bir kola karşı kendilerine katılmasını istemek için onu aramaya geldiğinde Ahmed bir yıldır El Mana'daydı: kendini onların başına koydu ve kolla buluşmak için yürüdü.İki taraf karşılaştı ve savaş başladı, ama savaş başlar başlamaz Ouled Abdi pes etti. Ahmed goum'uyla birlikte tek başına El Mana'ya döndü. Ancak bölgede artık kendini güvende hissetmiyordu ve kısa süre sonra oradan ayrıldı. Ammor Kaddou Cebel'ine yerleşti.