stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Solo Keman için Sonat ve Partitalar (Bach)
Müzikal yapı

Eser üç sonat ve üç partitadan oluşmaktadır. Sıralaması ise 'Sonat 1, Partita 1, Sonat 2, Partita 2, Sonat 3, Partita 3' şeklindedir. Sonatların her biri, kilise sonatının tipik yavaş-hızlı-yavaş-hızlı biçiminde dört bölümden oluşur. Her sonatın ilk iki bölümü ağır bir giriş bölümünü takip eden bir fügdür. Üçüncü (yavaş) bölümler liriktir, son bölümler ise benzer müzikal yapıyı tipik bir ikili süit bölümü olarak ortak özelliği paylaşırlar. Sonatların aksine, partitalar daha alışılmışın dışında bir tasarıma sahiptir. Her ne kadar allemande, courante, sarabande ve gigue barok süit be partita biçiminin alışılmış bölümleri olsalar da, çeşitlilik sağlamak için her bölüme yeni unsurlar eklenmiştir.
Alternatif partisyonlar

Bugüne kalan BWV 964 ve 968 transkripsiyonlarının yanı sıra, iki farklı kaynak da Bach ve çevresinin sonat ve partitaları solo keman yerine klavyeli çalgılar üzerinde çaldığını gösteriyor. Müzik teorisyeni, çalgı yapımcısı ve orgcu Jakob Adlung şöyle yazmıştır; 'Bach'ın klavye çalışmalarına göre -' Bu eserler aslında klavyede performans için çok uygun olan ve sürekli bas eşliksiz solo kemanlar için 3 sonat ve 3 partitadır'' (Anleitung zu der musikalischen Gelahrtheit, Erfurt, 1758).  Bach'ın ölüm ilanını yazan Johann Friedrich Agricola ise, "Bestecisi klavikordda sık sık kendi başına çalmıştır ve gerekli gördüğü kadar çok armoniler eklemiştir" şeklinde bir bilgi belirtmiştir.
Eserler ve bölümler > Sonat No. 1 BWV 1001 sol minör

Adagio
Fuga (Allegro)
Siciliana
Presto
Her ne kadar tonalite el yazmasında re minör olduğunu gösteriyor olsa da, bu barok dönemde yazımsal bir gelenektir ve bu nedenle parçanın Dorian modunda olduğu anlamına gelmez. İkinci bölüm füg, daha sonra org (Prelude ve Füg, BWV 539) ve lut (Fugue, BWV 1000) için yeniden ele alınmıştır, ikincisi keman versiyonundan iki ölçü daha uzundur.
Eserler ve bölümler > Partita No. 1 BWV 1002 si minör

Allemanda – Double
Corrente – Double (Presto)
Sarabande – Double
Tempo di Borea – Double
Bu partitada, alışılmışın dışında gigue yerine bir bourrée ile bitirilmiştir (Tempo di Borea). Her bölümü bir varyasyon izlemektedir (Fransızcada double).
Eserler ve bölümler > Sonat No. 2 BWV 1003 la minör

Grave
Fuga
Andante
Allegro
Eserler ve bölümler > Partita No. 2 BWV 1004 re minör

Allemanda
Corrente
Sarabanda
Giga
Ciaccona
Orijinal el yazmasında Bach, Allemanda'nın sonunda 'Segue la Corrente' olarak belirtmiştir. Partitanın son ve en ünlü bölümü olan Chaconne, Yehudi Menuhin tarafından "solo keman için var olan en büyük yapı" olarak değerlendirilmiştir.
Eserler ve bölümler > Sonat No. 3 BWV 1005 Do Majör

Adagio
Fuga
Largo
Allegro assai
Eserin açılış bölümü, bir zamanlar yaylı çalgılarda imkansız olduğu düşünülen bir teknik olan, notaların huzurlu ve yavaş bir şekilde akorlanması üzerine kuruludur. Füg, üç sonat arasında en karmaşık ve en kapsamlı olanıdır ve konu koral Komm, heiliger Geist, Herre Gott'tan alınmıştır. Bach, bu fügde bir stretto, bir ters çevirme ve çeşitli çift kontrpuan örnekleri dahil olmak üzere birçok kontrapuntal teknik kullanmıştır.
Eserler ve bölümler > Partita No. 3 BWV 1006 Mi Majör

Preludio
Loure
Gavotte en rondeau
Menuet I
Menuet II
Bourrée
Gigue
Seçilmiş düzenlemeler ve transkripsiyonlar

J. S. Bach'ın klavsen, org ve lut için yaptığı çeşitli bölümlerin transkripsiyonlarından bazıları daha sonra Bach'ın öğrencilerine atfedilmiştir. Klavsen parçaları 'Muhtelif Klavsen Eserleri' başlığıyla, Bach Gesellschaft Edition, 1853'te yayınlandı.
BWV 539/ii Füg re minör, (BWV 1001/ii) org için
BWV 1000 Füg sol minör, (BWV 1001/ii) lut için
BWV 1006a Suite Mi Majör, (BWV 1006) lut ya da klavsen için
BWV 964 Sonata re minör, (BWV 1003, kuşkuludur) klavsen için
BWV 968 Adagio Sol Majör, (BWV 1005'ten, kuşkuludur) klavsen için
Chaconne, BWV 1004.
Johannes Brahms, sol el piyano için
Ferruccio Busoni, solo piyano için
William Thomas Best, org için
Henri Messerer, org için
Matthias Keller, org için, Carus Verlag, 2011
Prelüd, BWV 1006
J. S. Bach, BWV 29 eser sayılı kantatın giriş bölümü olarak org, trompetler, obualar ve yaylılar için tekrar çalışılmış bir bölümdür.
Various arrangements for organ of the sinfonia, including the versions by Alexandre Guilmant, Marcel Dupré ve Friedemann Winklhofer'ın (Hans Sikorski Ed.) versiyonları da dahil olmak üzere org için çeşitli düzenlemeler.
İngiliz lutçu Nigel North Bach'In keman ve viyolonsel için tüm solo eserlerinin lut transkripsiyonlarını yapmış ve kaydetmiştir.
Seçilmiş kayıtlar

Modern keman ile
Yehudi Menuhin, 1934–1944 and 1957 and 1975
George Enescu, 1948
Jascha Heifetz, 1952
Henryk Szeryng, 1954 and 1967
Emil Telmányi, 1954
Nathan Milstein, 1956 and 1973
Joseph Szigeti, 1956
Arthur Grumiaux, 1961, included on the Voyager Golden Record
Gidon Kremer, 1980 and 2005
Oscar Shumsky, 1983
Shlomo Mintz, 1984
Itzhak Perlman, 1988
Ida Haendel, 1995
Salvatore Accardo, 1996
Vanessa-Mae, 1996
Dmitry Sitkovetsky, 1997
James Ehnes, 2000
Christian Tetzlaff, 1993, 2006 and 2017
Viktoria Mullova, 2009
Isabelle Faust, 2010 & 2012
Kyung Wha Chung, 2016
Julia Fischer, 2017 (Re-release)
Hilary Hahn, 1997 and 2018
Barok keman ile
Sergiu Luca, 1977
Sigiswald Kuijken, 1981
Jaap Schröder, 1984-1985
Lucy van Dael, 1996
Rachel Podger, 1997–1999
Elizabeth Wallfisch, 1997
Monica Huggett, 1997
Ingrid Matthews, 2000
Hélène Schmitt, 2004
John Holloway, 2006
Alina Ibragimova, 2009
Viktoria Mullova, 2009
Amandine Beyer, 2011
Isabelle Faust, 2016
Giuliano Carmignola, 2018
Thomas Zehetmair, 2019
Klavsen
Robert Hill, 1999
Mandolin
Chris Thile, 2013
Avi Avital, 2019
Bulent Yazici, 2019
BWV 1001 ilk sonatın giriş bölümü adagio'nun el yazması, 1720
BWV 1006 eser sayılı üçüncü partitanın giriş bölümü olan prelüdün ilk sayfasının el yazması.
Osman Sağlam

| Osman Sağlam> Türkiye Büyük Millet Meclisi 28. Dönem Milletvekili |
| --- | --- |
Görevde
Makama geliş  2 Haziran 2023
Seçim bölgesi: 2023 - Karaman
Kişisel bilgiler
Doğum: 1964 (60-61 yaşında) Karaman, Türkiye
Partisi: Adalet ve Kalkınma Partisi
Bitirdiği okul: Gazi Üniversitesi
Mesleği: Bürokrat, siyasetçi
Osman Sağlam (d. 1964, Karaman), Türk bürokrat, siyasetçi ve TBMM 28. dönem Karaman milletvekili.
İlk yılları ve eğitimi

1964 yılında Karaman'ın Damlapınar köyünde dünyaya geldi. İlk tahsilini Larende Mahallesi İbrahim Bey İlkokulunda tamamladı. Orta ve lise tahsilini Karaman İmam Hatip Lisesinde tamamladı. 1984 yılında Ankara Gazi Üniversitesi Eğitim Fakültesinden mezun oldu.
Kariyeri > Mesleki

Karaman'ın Şıhlar köyünde (kısa bir süre) imam-hatip olarak memuriyet hayatına başladı. 1988 yılında Devlet Arşivleri Genel Müdürlüğünde arşiv uzmanlığı, daha sonra sırasıyla Başbakanlık Personel Prensipler Genel Müdürlüğü ve Mevzuatı Geliştirme Yayın Genel Müdürlüğünde çeşitli görevlerde bulundu. Kamu Görevlileri Etik Kurulunda Daire Başkanlığı, 2014-2018 yılları arasında Başbakanlık Bakanlar Kurulu Sekreterliğinde Genel Sekreter olarak görev yaptı. 9 Temmuz 2018 tarihinden itibaren uygulamaya başlanan Cumhurbaşkanlığı hükûmet sisteminde Kabine sekreteri olarak görevine devam etti. 14 Mayıs 2023 Milletvekilliği genel seçimlerine katılmak amacıyla 16 Mart 2023 tarihinde bu görevinden ayrıldı. 2 Haziran 2023 tarihinde Türkiye Büyük Millet Meclisinde yemin ederek yasama faaliyetlerine başladı.
Kariyeri > Siyasi

28. Dönem AK Parti Karaman Milletvekili seçildi.
Özel hayatı

Evli ve 4 çocuk babasıdır.
Çartizm

Londra Kennington Common'da Çartistlerin 10 Nisan 1848'de düzenledikleri büyük miting
Çartizm, 1838'den 1850'ye kadar olan dönemde, İngiltere'de, politik reformlar için işçi sınıfının verdiği mücadeleye ve bu mücadele etrafında şekillenen işçi hareketine verilen isimdir. Tarihte, bu büyüklükte ve ülkesel boyutta ortaya çıkan ilk örgütlü işçi eylemidir. Adını 1838'de yayınlanan altı maddelik People's Charter ("halk bildirgesi" olarak dilimize çevrilebilir) isimli bildiriden almaktadır. 1839'dan başlayarak, bu hareket toplumda yaygın taraftar ve destek sağladı. Özellikle İngiltere'nin kuzeyinde, Doğu Midlands'da, Potteries'de, Black Country'de ve Güney Galler'de yaygın destek buldu. 1848 yılında, emekçi kesiminden milyonlarca kişi, taleplerini içeren bir dilekçeyi imzalayarak Avam Kamarası'na sundu. Bu esnada hareketin elde ettiği kitlesel destek zirve yapmıştı. Emekçi grupların amacı, bu dilekçenin yarattığı siyasal etkiyi de kullanarak ve bunu kitlesel gösterilerle destekleyerek politikacılar üzerinde baskı oluşturmak ve toplumun içinde bulunduğu sefalete ve yoksulluğa dikkat çekerek, siyasi otoritenin yaşam koşullarının iyileştirilmesi yönünde eyleme geçmesini sağlamaktı. Özellikle Güney Galler ve Yorkshire'da bazı şiddet ve isyan eylemleri gerçekleşmiş olsa da, Çartist hareket amacına ulaşmak için yasal yolları kullanmakta ve anayasal çerçeve içinde kalmakta kararlıydı.
People's Charter adı verilen ve daha demokratik bir sistem için reformlar talep eden altı maddelik bildiri, şu somut istekleri içermekteydi:
Suçlu olmayan ve akıl sağlığı yerinde olan, 21 yaş üstünde her erkek oy verme hakkına sahip olmalıdır.
Oylamanın gizliliği sağlanmalıdır.
Parlamento üyesi olmak için, "zenginlik" veya "toprak sahibi olma" zorunluluğu olmamalı, herkesin seçilme hakkı olması sağlanmalıdır.
Parlamenterlere, yaptıkları bu iş karşılığında yeterli bir ücret ödenmelidir.
Tüm seçim bölgeleri, eşit sayıda seçmene denk gelecek sayıdaki oyla temsil edilmelidir.
Seçimler her yıl yenilenmelidir.
Çartizm, 18. yüzyılda, Sanayi Devrimi ile birlikte başlayan toplumsal bozulmaya, yoksullaşmaya ve kötü çalışma koşullarına karşı yürütülen mücadelelerin, hoşnutsuzluk içindeki kitlelerin daha fazla demokrasi taleplerinin, 19. yüzyılda kitlesel eylemler olarak tezahürüdür denilebilir. Bu hareket o dönemde diğer radikal hareketlerden çok daha fazla toplumsal destek sağlamıştır. Çartizm'in vücut bulmasında, ücret kesintileri, yaygın işsizlik gibi ekonomik sebepler de göz ardı edilmemelidir.
Tarihsel koşullar

İngiliz orta sınıfına, burjuvaziye, seçme ve seçilme hakkı tanıyan 1832 Reform Yasası parlamentoda kabul edildikten sonra, işçi sınıfının politik önderleri hoşnutsuzluklarını yüksek sesle dile getirmeye başladılar. Zira daha öncesinde, sadece toprak sahiplerinin denetiminde ve tekelinde olan Avam Kamarası'nda söz sahibi olmak ve mevcut yapıyı değiştirmek için, burjuvazi ile işbirliği yapıp burjuvazi ile omuz omuza mücadele eden çalışan sınıflar, bu yasa ile de dışlanarak, büyük bir ihanete uğradıklarını düşünüyorlardı. 1830-1834 arasında iktidarda olan Whig Hükûmeti'nin tutum ve eylemleri, bu hayal kırıklığını daha da derinleştirmekteydi. 1834'te yürürlüğe giren Yeni Yoksul Yasası (Poor Law Amendment Act 1834), eski kanundaki "yoksul, yardıma muhtaç" tanımında köklü değişiklik yapmış ve emekçi kesimleri kapsam dışı tutarak, outdoor relief adı verilen sosyal yardımdan bu kesimlerin mahrum kalmasını sağlamıştı. Diğer yandan, bu yasa ile yapılan düzenlemede, çalışma evi (Workhouse) adı verilen, düşkünlere iş ve yardım sağlanan yerler dışında kalanlara yapılmakta olan yardımları durdurmayı öngörülüyordu. Bu da emekçi yoksul insanları ailelerinden ayırarak, "çalışma evlerinde" yaşamaya mecbur tutuyordu. Tüm bunlar yoksul kitlelerin kızgınlık ve nefretini daha da arttırmıştı. Bu gelişmeler, 1830'ların sonlarında Kuzey İngiltere'de büyük bir hoşnutsuzluk ve muhalefet dalgası yarattı ki, bu da Çartizm'in kitlesel bir eylem hâline gelmesine yol açtı.
İşçiler, seçme  hakkını elde ederlerse, sorunlarının çözüleceği algısına kapıldılar. Çartist hareketle ilgili önde gelen tarihçi ve araştırmacı Dorothy Thompson "emekçi kesimden binlerce kişi, tüm sorunlarının, ülkedeki siyasi yapılanmadaki değişiklikle düzeleceğini zannetmekteydi" diyerek, bu durumu özetlemiştir.
Çartist basın

Çartist basın, ilk olarak, hem yerel hem de ulusal ölçekte süreli yayınlar şeklinde ortaya çıktı. İçerdikleri haber, makale, şiir ve sairenin yanı sıra özellikle 1848 yılında uluslararası gelişmelerle ilgili yaptıkları haberlerle, Çartist hareketin gelişimine ve yayılmasına büyük katkı sağladılar ve büyük izleyici kitlesi elde ettiler. Henry Hetherington editörlüğünde çıkan The Poor Man's Guardian isimli gazete, sınıf dayanışması, seçme ve seçilme hakkı, mülkiyet, alkol karşıtlığı gibi konuları işliyor, aynı zamanda "1832 Yeni Yoksulluk Yasası'nı" yerden yere vuruyordu. Gazete, "şiddet mi, siddetsizlik mi?", (ya da yazarlarının da belirttiği üzere) "kaba kuvvete karşı moral değerlerin üstünlüğü"  gibi bir sorular ortaya atıyor ve bu yönde bir söylem geliştiriyordu. The Poor Man's Guardian gazetesi yerini çok daha radikal söylemlere sahip, fakat bir o kadar daha popüler bir gazeteye, Northern Star isimli gazeteye bıraktı. Bu gazete, 1837-1852 yılları arasında yayın hayatına devam etti. 1839'da, 50.000 nüshayla, tüm Britanya'da kırsal kesimde  en çok satan gazete oldu. Northern Star da diğer Çartist gazeteler gibi, iş yerlerinde, kafelerde ve diğer kamusal toplanma alanlarında yüksek sesle, kitlelere propaganda amaçlı oknuyordu. Northern Liberator (1837–40), English Chartist Circular (1841-1843) ve Midland Counties'de yayınlanan Illuminator (1841), diğer Çartist gazeteler olarak gösterilebilir. Bu gazeteler People's Charter'daki taleplere destek veriyor, yerel mitingler hakkında bilgi ve destek sağlıyor, eğitim ve alkol karşıtlığı konularında yayınlar yapıyor ve büyük oranda da şiire yer ayırıyorlardı. Okurlar bu gazetelerde, tüm bunların yanı sıra, I. Afyon Savaşı'nı lanetleyen anti emperyalist makaleler, serbest ticaretin erdemleri ile ilgili yazılar okumaktaydılar.
1838 Halk Bildirgesi

1837 yılında, Parlamento'dan ve işçi temsilcilerden altışar üye seçilerek bir komite oluşturuldu. İşçi temsilcileri arasında, 1836 yılında kurulmuş "Londra İşçi Birliği'nden" (en:London Working Men's Association) William Lovett da bulunuyordu. Bu komite 1838 yılında, yukarıda altı madde hâlinde özetlediğimiz talepleri içeren bildiriyi (People's Charter) yayınladılar. Bildirideki hiçbir talep yeni olmamakla birlikte, 19. yüzyıl İngiltere'sinin en önemli siyasi manifestosu oldu.
Başlangıç

Çartistler, 1838 yılında Birmingham Glasgow ve Kuzey İngiltere'de çok büyük ölçekte bir dizi mitingler organize ettiler. 24 Eylül 1838 tarihinde, (Lancashire'a bağlı Salford yakınlarındaki Kersal kasabasında) Kersal Moor adı verilen alanda, ülkenin dört bir tarafından gelen konuşmacıların katıldığı, çok büyük bir gösteri organize edildi. Mitingde "seçme ve seçilme hakkı" konusunda nutuklar atıldı. Konuşmacılardan Joseph Rayner Stephens, seçme ve seçilme hakkının işçi sınıfının ekmek ve su kadar en tabii hakkı olduğunu söylemiştir. Tüm bu konuşmalar, Çartizm'in ortaya çıkışında ekonomik faktörlerin etkisini göstermekteydi. Hareket daha güçlü hale gelmek için, içindeki farklılıkları gidermeliydi. Çünkü hareket içinde yer alan yerel liderler arasında, öncelikler konusunda bir birliktelik yoktu. Nihayetinde Çartistler ve Northern Star gazetesi ülke çapında büyük bir protesto kampanyası başlattılar. John Bates isimli bir eylemci şöyle sesleniyordu:
Başlangıçta ülkenin her tarafında pek çok radikal örgütlenmeler olmakla birlikte, aralarında hiçbir uyum ve eylem birliği bulunmuyordu. Bir grup "seçim yapılmalı" derken, diğer bir grup ise "seçme ve seçilme hakkını" ön plana çıkartıyor ve bu tarz tartışmalar sürüp gidiyordu.... Radikal gruplar, metot ve amaç konusunda bile ittifak sağlayamadıklarından, savundukları fikirleri hayata geçirebilmeleri konusunda, neredeyse en ufak bir umut yoktu. Ancak ne zaman ki "Halk Bildirgesi" (People's Charter) yayınlandı, işçi sınıfının öncelikli taleplerinin dile getirildiğini gördük ve gerçekten büyük kitlelerle amaç birlikteliğimiz olduğunu görüp, sınıfsal bağlarımızın farkına vardık. Bildirgenin yarattığı bu hava, radikal örgütlenmeleri, Çartist hareket merkezlerine döndürdü. ...
1839'un başında, Çartistler Londra'da, bir "Ulusal Kongre" (National Convention) topladılar ki, bu kongre meclise sunulan ilk dilekçeyi kaleme alacaktı. Delegeler kendilerini ("parlamento üyesi" tabirine atfen) "kongre üyesi" olarak tanımlamaktaydılar ki, bu da kendilerini gerçekten de parlamentoya alternatif bir topluluk olarak görmelerinden kaynaklanıyordu.  Haziran 1839'da 1.3 milyon işçi tarafından imzalanan dilekçe Avam Kamarası'na sunuldu. Fakat yapılan oylamada, parlamenterlerin büyük çoğunluğu tarafından bu dilekçe görmezden gelindi. Reaksiyon olarak işçiler de, kongrelerinde yüksek sesle "genel grevi" dillendirmeye başladılar. Yorkshire West Riding'de ve Güney Galler'de kızgınlık daha derin boyutlara ulaştı. Alttan alta, gizlice bir isyanın hazırlıkları yapılmaktaydı.
Başlangıç > Newport Ayaklanması

Ülkenin çeşitli yerlerinde ortaya çıkan ayaklanmaları, bir dizi tutaklama ve mahkemeler takip etti. Hareketin liderlerinden John Frost da tutuklanıp mahkemeye çıkartılanlar arasındaydı. Vatan hainliği ile suçlandığı duruşmada verdiği ifadede, Galler bölgesinin sanayileşmiş bölgelerini gezerek, halkı sükunete ve kanunlara riayet etmeye davet ettiğini söylese de, halkı silahlı ayaklanmaya kışkırtma iddiasından suçlu bulunarak hüküm giydi. Llantrisant'lı Dr. William Price (kendisi Çartist hareketin içinde, genele uymayan, hareket içinde muhalif ve aykırı fikirleri seslendiren birisiydi) John Frost'u "bir elinde kılıç tutarken, boynunda da yağlı ilmekle gezen birisi" olarak tanımlamaktaydı. Çartistlerin yol haritalarının, planlarının kalan kısmında "isyan ve ayaklanma" bulunmamakla birlikte, fiziksel bir mücadele için başlatılan hazırlıklar hiç kimseyi şaşırtmadı. Sonbahar başlarında, Güney Galler ve Batı Riding bölgelerinde, erkekler silahlı eğitimlere ve askeri talimlere başlamıştı. İnsanlar yeraltında hücrelerde örgütleniyor, Llangynidr'da Çartist sığınıklarda gizli toplantılar organize ediliyor, gizliden gizliye silah üretimi sürüyor, silahlanma tüm hızıyla devam ediyordu. Publarda ve evlerin kapalı kapıları ardında büyük bir protesto hareketinin planları yapılmaya devam ediyordu.
3-4 Kasım 1839 tarihinde, John Frost önderliğinde iki üç bin kişilik bir grup, Güney Galler'den Monmouthshire Newport, Galler'da bulunan Westgate Hotel binasına doğru yürüyüşe geçtiler. Frost ve hareketin diğer liderleri, şehri ele geçirerek ülke çapında bir ayaklanma başlatmayı umut ediyorlardı. Ancak işler bekledikleri gibi gelişmedi. Askerler otel binasını önceden işgal etmiş halde onları bekliyordu. Newport Ayaklanması işçiler için tam bir felaketle sonuçlandı. Ateşli silahların kullanıldığı, çok kısa fakat bir o kadar da kanlı bir çatışma gerçekleşti. Görgü tanıklarının da belirttiği üzere, hükûmet kuvvetleri katbekat fazla ateş gücüne sahipti. Çartistler bozguna uğrayıp, geri çekilmek zorunda kaldı. İçlerinden yirmisi çatışmada öldürülmüş, en az elli kadarı da yaralanmıştı.
Yorkshire'lı Chartist Ben Wilson gibi, olaylara tanık olmuş kişilerin de belirttiği üzere, Newport hadisesi, tüm ülkeyi kapsayacak şekilde yaygınlaşacak bir isyanın habercisiydi. Bu ağır yenilgiye rağmen, hareket canlılığını korumaya devam etti. Bu durum 1842 yılının sonuna kadar devam etti. Bu sırada Feargus O'Connor liderliğindeki Çartistlerin büyük bir kısmı, Frost, Williams ve William Jones'un affedilmesi için bir imza kampanyası yürütmekle meşguldüler. Sheffield ve Bradford'da kimi küçük gruplar, protesto ve ayaklanma eylemini sürdürme gayretindeydiler. Samuel Holberry 12 Ocak'ta Sheffield'da ve Robert Peddie de 26 Ocak'ta Bradford'da sonuçsuz kalacak ayaklanmalara önderlik ettiler. İki şehirde de, hareket içindeki hükûmet ajanları, önceden yetkilileri uyararak, bu girişimleri akamete uğrattılar. Frost ve diğer iki hareket önderi (Jones and Williams) ülkeden sürgün edildiler. Holberry ve Peddie ise "ağır hapis ve çalışma" cezasına çarptırıldılar; Holberry hapishanedeyken hayatını kaybetti ve Çartist hareketin şehitlerinden biri oldu.
Sonraki yıllar

İkinci dalga tutuklamalara ve baskılara rağmen, Çartist hareket varlığını sürdürmeye devam etti. 1843 başında, O'Connar, çalışanların sorunlarına çözüm olabilecek "Çartist arazi parçaları-çiftlikler" oluşturma fikrini ortaya attı. Bu fikir daha sonra,  Çartist Arazi Kooperatifleri (Chartist Co-operative Land Company) hâline dönüştü. Buna göre, işçiler kooperatif hissilerini satın alacaklar, toplanan bu paralarla alınan araziler 2, 3 ve 4 akr (8,000, 12,400 ve 16,000 m²) büyüklüğünde parçalara ayrılacaktı. 1844-1848 yılları arasında, bu proje kapsamında beş ayrı arazi satın alındı ve kurayla tespit olunan şanslı hissedarlara teslim edildi. Fakat 1848 yılında Parlamentoda, O'Connar'ın oluşturduğu fon hakkında bir "mali araştırma komitesi" oluşturuldu ve bu komite tarafından fonun faaliyetine son verildi. Oxfordshire, Worcestershire, Gloucestershire ve Londra'nın dış eteklerindeki "Çartist arazi kooperatiflerinde" bulunan kulubeler hala ayaktadır ve bugün de kullanılmaktadır. Dodford, Worcestershire'da bulunan Rosedene isimli Çartist kulube, "İngiliz Ulusal Tarih ve Tabiat Koruma Vakfı" (National Trust) tarafından satın alınarak, koruma altına alınmış ve müze olarak ziyarete açılmıştır.
Çartist fikirleri savunan adaylar, sonraki birçok genel seçimlerde boy gösterdi. O'Connar'ın Nottingham'dan aday gösterildiği 1841 ve 1847 Büyük Britinya seçimlerinde Çartist gruplar ortak bir çalışma yürüttüler. Feargus O'Connor Parlamentoya seçilen tek Çartist oldu ki, bu da işçiler için çok büyük kazanım ve zaferdi. Çartist adaylar mitinglerde meydanları tıka basa doldurmayı başarıyor ve geniş halk kitlelerinin desteğini sağlıyorlardı. Ancak elde edilen halk desteği, adil olmayan, antidemokratik seçim sistemi yüzünden sandık sonuçlarına yansımıyordu. Aynı şey, 1847 genel seçiminde Devon'da Palmerston'a karşı mücadele eden Çartist lider Harney'in de başına geldi. Çartistler 1859 yılında Ripon'dan gösterdikleri adayla seçime katıldılar. Bu seçim, Çartistlerin mücadele ettiği son seçim oldu.
Hareketin etkileri > Sonraki yıllarda yapılan reformlar

Çartizm, doğrudan doğruya hiçbir reform hareketine yol açmamıştır. 1867 Reform Yasası çıkartılana kadar, işçi sınıfının oy verme hakkı yoktu. Seçme ve seçilme hakkı ise, ancak 1918 yılına gelindiğinde elde edilebilmişti. Çartist Bildiri'de (People's Charter) yer alan talepler birer birer yaşama geçiyordu. 1872 yılında "gizli oy" esası kabul edildi. 1911'de ise Parlamento üyelerine aylık bağlanmıştı. Bugüne dek bildiride yer alıp da gerçekleşmemiş tek madde, "seçimlerin her yıl yenilenmesi" talebidir. Çartist Hareket'e katılmak, işçi sınıfına kesinlikle bir öz güven duygusu getirdi. Topluluk önünde konuşmayı, şiir ve yazılarını yayınlayarak topluma duyurmayı, özgürce düşüncelerini ifade etmeyi öğrenmişler, işçi sınıfının taleplerini yüksek sesle dillendirecek güç ve bilinçte olduklarını filen de göstermişlerdi. Çartist Hareket'in içinde yer almış birçok kişinin gazeteci, yazar, şair, bakan veya belediye meclisi üyesi olması önünde engel kalmamıştı.
1830 ve 1840'lı yıllarda, ülkeyi yöneten politikacı elitler, Çartizmi  ülkenin stabilizasyonunu bozacak bir tehdit olarak görmekteydiler. Yapılan reformlar, Çartistlerin kalesi olarak bilinen Manchester'da, kent yönetimindeki Anglikan-Muhafazakâr (tory) yönetimi zayıflatarak altını oyuyordu. Böyle olmakla beraber, Manchester'daki reformcular da kendi aralarında bölünme yaşıyorlardı.
1848'den sonra, hareket etkisini iyice yitirdikten sonra, talepleri daha az tehlikeli görünmeye başladı. Talepleri kendileri tarafından olmasa da, sonraki reformistler tarafından hayata geçirildiler. 1848'den sonra Parlamento'daki "radikal orta sınıf temsilciler" seçim konusunda elde ettikleri hakların, Ulusal Parlamentolar, Finansal Reform Birlikleri ve Reform Birliği gibi örgütlere de teşmil edilmesi için baskı yapmaya başladılar. 1850'lerin sonunda ünlü liberal John Bright, ülkeyi bir seçim reformu için eyleme geçirmek için faaliyette bulunuyordu. İşçi sınıfının radikal önderleri de tamamen ortalıktan kaybolmamıştı. Yönetiminde eski Çartist liderlerinde bulunduğu reformcu bir grup, 1860'ta seçme ve seçilme hakkı konusunda yeni bir kampanya başlattılar.