stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Nitronişasta

Nitronişasta nişastanın sülfürik asit ve nitrik asit karışımı ile nitrolama işlemi sonucunda elde edilen nitroselüloza benzer ikincil bir patlayıcı maddedir. Ürün soluk sarı bir tozdur. Parlama noktası 183 °C'dir. Esterleşme derecesine bağlı olarak, nitronişasta etanol ve eter (% 8.0-12.8 azot) karışımı, etanol  (% 10.0-11.5 azot) ve asetonda tamamen çözünür .(% 6.4 azotun üzerinde). Diğer azot içeriklerinde, nitronişastası kısmen çözünür.
Patlayıcı özellikler esterleşme derecesine bağlı olarak değişir. Yüksek oranda esterleştirilmiş nitronişastası, TNT veya pikrik asite benzer patlayıcı özellikler gösterir ; % 9 azotun altındaki bileşiğin pratikte patlayıcı özelliği yoktur.
Azot içeriği (N)% 11.02 olan nitronişastalar için temel patlama özellikleri:
Patlama hızı: 3020 m / s,% 13.43 N - 6190 m / s;
Trauzl kurşun blok testi: sırasıyla,% 11.02 N - 260 cm 3 % 13.43 N - 460 cm 3. Esterleşme derecesi arttıkça, darbeye duyarlılık artar, örneğin, bir numuneye 2 kg ağırlığın düşürülmesinin patlamaya neden olduğu yükseklik, malzeme için% 13.43 N ile 300 mm ve% 11.02 N için 1000 mm'nin üzerindedir.
Negatif oksijen dengesi nedeniyle (% 12.2 azot içeriğine sahip nitronişastalar için −% 35'tir ). amonyum nitrat veya sodyum nitrat gibi oksitleyici maddelerle karışım halinde kullanılır.
Tarihçe

Nitronişasta Fransız kimyager ve eczacı Henri Braconnot tarafından keşfedildi.
Amerika Birleşik Devletleri'nde, nitronişasta üretimi 1900 civarında başladı, ancak 1903'te sadece malzeme stabilizasyon yöntemlerinin geliştirilmesi daha geniş kullanımına izin verdi. Nitronişasta bazlı patlayıcılar Panama Kanalı'nın yapımı sırasında yaygın olarak kullanılmıştır. I. Dünya Savaşı sırasında, aromatik nitro bileşiklerinin eksikliğini hisseden ABD, büyük ölçekli nitronişasta üretimini geliştirdi: Haziran 1917'den Kasım 1918'e kadar olan dönemdeki ortalama aylık üretim 2.250 ton idi ve TNT üretiminden biraz daha azdı (ayda 2.450 ton). I. Dünya Savaşında, el bombalarında imla hakkı(dolgu maddesi) olarak kullanıldı. ABD'de hala sivil uygulamalar için kullanılmaktadır.
Yararlanılan kaynaklar

↑  Robert Turkington (26 Ekim 2009). Chemicals Used for Illegal Purposes. John Wiley & Sons. ss. 295-. ISBN 978-0-470-18780-7. 3 Haziran 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 3 Haziran 2020.
↑  Şablon:Cytuj pismo
↑  Şablon:Cytuj pismo
1 2 3  Şablon:Cytuj książkę
↑  John Pichtel (15 Eylül 2016). Terrorism and WMDs: Awareness and Response, Second Edition. Taylor & Francis. ss. 207-. ISBN 978-1-4987-3901-6. 7 Haziran 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 3 Haziran 2020.
↑  Şablon:Cytuj książkę
↑  Zakaria Abdel-rahman Shalash (1955). Studies on nitration of starch stabilization and explosive prop... 6 Haziran 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 3 Haziran 2020.
Merkezi ısıtma

Yakıt olarak odun kullanan sıcak su merkezi ısıtma ünitesi
Merkezi ısıtma sistemi, bir bina içindeki birçok mahalin sıcaklığını sağlayan bir ısıtma sistemidir. İsteğe bağlı olarak, iç mekanları hem soğutan hem de ısıtan ısıtma, havalandırma ve klima sisteminin aksine, kullanım sıcak suyunu tek bir ana ısı kaynağından ısıtabilir.
Konuyla ilgili yayınlar

Adams, Sean Patrick. Home Fires: How Americans Kept Warm in the 19th Century (Johns Hopkins University Press, 2014), 183 pp
Louis Jacquinot

| Louis Jacquinot |
| --- | --- |

Denizaşırı İllerden sorumlu Devlet Bakanı
Görev süresi 14 Nisan 1962 - 8 Ocak 1966
Devlet Bakanı
Görev süresi 1 Haziran 1958 - 24 Ağustos 1961
Gaziler ve Savaş Mağdurları Bakanı
Görev süresi 28 Ekim 1949 - 10 Temmuz 1951
Meuse 1. seçim çevresi milletvekili
Görevde
Makama geliş  9 Aralık 1958 - 8 Şubat 1959;  6 Aralık 1962 - 7 Ocak 1963; 3 Nisan 1967 - 1 Nisan 1973
Meuse milletvekili
Görevde
Makama geliş  1 Mayıs 1932 - 31 Mayıs 1942; 21 Ekim 1945 - 8 Aralık 1958
Kişisel bilgiler
Doğum: 16 Eylül 1898 Gondrecourt-le-Château (Meuse), Fransa
Ölüm: 14 Haziran 1993 (94 yaşında) Paris, Fransa
Partisi: Sosyalist Parti
Evlilik(ler): Simone Lazard (1899-1991)
Mesleği: Siyasetçi, memmur
Louis Jacquinot (d. 16 Eylül 1898, Gondrecourt-le-Château (Meuse) - ö. 14 Haziran 1993, Paris), Fransız siyasetçi, eski bakan.
Kariyeri

Paris'te hukuk eğitimi görürken, 1916 yılında eğitimini durdurup savaşa katılmıştır. 1920'de hukuk eğitimini tamamlamış ve ardından Paris istinaf mahkemesinde avukatlık yapmıştır. 1930 yılında Savaş Bakanı André Maginot'nun kabine şefi olmuştur. 1932 yılında Meuse milletvekili seçilmiş ve Cumhuriyetçi Merkez grubuna dahil olmuştur. 1936 yılından itibaren ise Bağımsız Radikaller ve Sol Cumhuriyetçiler İttifakı meclis grubunda bulunmuştur.
21 Mart 1940'ta hükûmette yer almış, 10 Mayıs'ta görevden ayrılmış ve savaşa dahil olmuş, 11 Haziran'da da ciddi şekilde yaralanmıştır. Mareşal Pétain'in politikalarına ve ateşkese karşı çıkmış, birkaç ay gözetim altında tutulmuş ve Pétain'e geniş yetkiler veren oylamada bulunamamıştır. Daha sonra sivil hayata dönmüş, direnişçiler arasında yer almış, 1942'de Marsilya'da tutuklanmış, Londra'ya kaçmaya çalışsa da ilk denemesinde başarısız olmuş ve ikinci denemesinde Ocak 1943'te başarabilmiştir. Kasım 1943'te Cezayir'deki Fransa Ulusal Kurtuluş Komitesi'nde Denizcilik komiseri olarak yer almış, Eylül 1944'te Charles de Gaulle'ün kurduğu hükûmette Denizcilik Bakanı olmuştur.
1945-1959 yıllarında milletvekilliği yapmış bu dönemde gaziler bakanı olmuş, denizaşırı illerden sorumlu bakanlık yapmıştır. Charles de Gaulle'ün başbakan olarak iktidara döndüğü 1958'de Devlet Bakanı olmuş ve de Gaulle'ün ilk cumhurbaşkanlığı döneminin (1959-1966) başından sonuna kadar devlet bakanlığı yapmıştır. 1973'e dek Meuse milletvekilliğini sürdürmüş ve ardından siyasetten çekilmiştir. 1993 yılında 94 yaşında ölmüştür.
Kariyeri > Görevleri

Meclis
1 Mayıs 1932 - 31 Mayıs 1942: Meuse milletvekili
21 Ekim 1945 - 8 Aralık 1958: Meuse milletvekili
9 Aralık 1958 - 8 Şubat 1959: Meuse 1. seçim çevresi milletvekili
6 Aralık 1962 - 7 Ocak 1963: Meuse 1. seçim çevresi milletvekili
3 Nisan 1967 - 1 Nisan 1973: Meuse 1. seçim çevresi milletvekili
Hükûmet
21 Mart 1940 - 10 Mayıs 1940: İçişlerinden sorumlu Devlet Sekreteri yardımcısı
9 Kasım 1943 - 26 Ağustos 1944: Fransa Ulusal Kurtuluş Komitesi'nde Denizcilik Komiseri
26 Ağustos 1944 - 2 Kasım 1945: Denizcilik Bakanı
21 Kasım 1945 - 20 Ocak 1946: Müslüman İşlerinden sorumlu Devlet Bakanı
22 Ocak 1947 - 21 Ekim 1947: Denizcilik Bakanı
28 Ekim 1949 - 10 Temmuz 1951: Gaziler ve Savaş Mağdurları Bakanı
11 Ağustos 1951 - 12 Haziran 1954: Denizaşırı İller Bakanı
1 Haziran 1958 - 24 Ağustos 1961: Devlet Bakanı
24 Ağustos 1961 - 14 Nisan 1962: Denizaşırı İller ve Sahradan sorumlu Devlet Bakanı
14 Nisan 1962 - 8 Ocak 1966: Denizaşırı İllerden sorumlu Devlet Bakanı
Isı yalıtımı

Isı yalıtımı, sıcaklık gradyanı içinden olan ısı akışının düşürülerek, sıcaklık gradyeninin korunması. Isı, doğal olarak yüksek sıcaklıktan, düşük sıcaklığa doğru akar ve direncin en az olduğu yol boyunca en fazla ısı akışı oluşur. Yüksek sıcaklık bölgesinin yanından, düşük sıcaklık bölgesine bir sıcaklık gradyeni oluşur.
Büyük alet/araçların birçoğunda yalıtım yer alır. Örneğin, fırınlarda, soğutucularda, dondurucularda ve su ısıtıcılarında. Çoğu halde, yalıtım çevreye olan ısı kaybını engellemeye yarar. Diğer hallerde ise, çevreden gelen ısıya karşı koruma sağlar.
Kullanılan malzemelerin ısı iletkenlik sayıları birbirlerinden farklıdır. Ama sadece ısı iletkenlik değeri (λ) 0,065 W/mK değerinin altında olanlar ısı yalıtım malzemesidir. Beklentilere ve amaca göre doğru malzeme kullanıldığından emin olunmalı ve alınan malzemenin yalıtım şartlarına dikkat edilmelidir.
Ebu'l-Gazi Bahadır Han

Hive müzesinde yer alan Ebu'l-Gazi Bahadır Han portresi
Ebu'l-Gazi Bahadır Han ya da I. Ebül Gazi Bahadur Han (Farsça: ابوالغازی بهادر خان, Abū'l-Ġāzī Bahādur Khān), (d. 1603, Urgenç - ö. 1663, Hive) 1643-1663 yılları arasında Hive Hanlığı yapan bir Han ve tarih yazarıdır. Han olmadan önce İran'da 10 yıl, çok iyi eğitim görmüştür. Onun hükmü altında Hive Hanlığı altın çağını yaşamıştır. Önemli kaynaklar olan, Ana Asya'nın tarihi için çağdaş bilgiyi içeren "Türkmen soyağacı" ve "Türk soyağacı" gibi iki tane kitap yazmıştır. Hive Hanları, Cengiz Han'ın soyundan gelen ve Kıpçak Türkçesi konuşan Türk-Moğollardır.
Hayatı

1603'te Urgenç'te doğan Ebu'l-Gazi Bahadır, 1619'da babası I. Arap Muhammet Han tarafından Kat'a vali olarak atandı. Kardeşleri İlbars ile Hubeş'in ayaklanmaları sırasında babasının tarafını tutan Ebu'l-Gazi Bahadır, babası kardeşleri tarafından öldürülünce, 1620'de Buhara Hanlığı'na sığındı Ağabeyi İsfendiyar Han'ın hükümdarlık mücadelesine yardım etti ve 1623'te tahta çıkan İsfendiyar Han, ona Urgenç'i vererek onu ödüllendirmiş oldu. İsfendiyar Han'dan memnun olmayan Özbekleri çevresinde toplayarak ağabeyine isyan etse de, ağabeyi bu hareketi bastırınca Kazakistan'a kaçtı. Ağabeyinin yokluğundan yararlanarak 1628'de Hive Kalesi'ni ele geçirdi. Ancak İsfendiyar Han dönünce, yakalanarak 1629'da Safevilerin hâkimiyetindeki bölgelere sürüldü. Safevi hükümdarı Şah Safi'den yakın ilgi gördü ve İsfahan'a yerleştirildi. Burada kaldığı süre içerisinde Farsça öğrendi ve Türk tarihi hakkında çeşitli araştırmalar yaptı. İsfahan'dan kaçtıktan sonra, bir süre Kalmukların yanında kalan ve Moğol dilini ve geleneklerini öğrenen Ebu'l-Gazi Bahadır, 1642'de Urgenç'te Han ilan edildi. İsfendiyar Han'ın ölümü ve hanlığını tanımayan Buhara Özbeklerinin çekilmeleri üzerine Hive'ye gelerek 1645'te tahta çıkan Ebu'l-Gazi Bahadır Han, Türkmenlerin başkaldırılarıyla uğraştı. Yerini oğlu Enüşe'ye bıraktıktan kısa bir süre sonra öldü.
Eserleri

Şecere-i Türk (Sagara-i Turki) 1663-1664  yılları arasında;
Şecere-i Terakime, 1660 yılında yazmıştır.
Cryptophialidae

Cryptophialidae, Pygophora takımına bağlı bir hayvan familyasıdır.
Kropıvnıtski

| Kropıvnıtski Кропивницький |
| --- | --- |
Şehir
Kropıvnıtski şehri
Şehir görünümü
  Bayrak Arma 
KropıvnıtskiKropıvnıtski'nin Ukrayna'daki konumu
Koordinatlar: 48°30′K 32°16′D﻿ / ﻿48.500°K 32.267°D﻿ / 48.500; 32.267
Ülke:  Ukrayna
Oblast: Kirovohrad Oblastı
Rayon: Kropıvnıtski
Altbölüm: 2 rayon
İdare
 • Belediye başkanı: Andriy Raykoviç (Önerme)
Yüzölçümü
 • Toplam: 115 km²
Nüfus (2021)
 • Toplam: 219.675
Zaman dilimi: UTC+02.00 (DAS)
 • Yaz (YSU): UTC+03.00 (DAYS)
Resmî site kr-rada.gov.ua/
Kropıvnıtski (Ukraynaca: Кропивни́цький) veya eski adıyla Kirovohrad (Кіровогра́д), Ukrayna'nın Kirovohrad Oblastı ile bağlı Kropıvnıtski rayonunun merkezi olan şehirdir. Şehir, ülkenin orta kesiminde İnhul Nehri'nin kıyısında yer almaktadır. Yüzölçümü 115 km² olan şehrin nüfusu 1 Ocak 2021 tarihi itibarı ile 219.675'tir.
Kropıvnıtski, Fort ve Podil olmak üzere iki kentsel rayon ayrılmaktadır.
Tarihçe

16. ve 18. yüzyılın ilk yarısında, modern şehrin topraklarında, daha sonra şehrin mikro bölgeleri haline gelen Ukrayna Kazak yerleşimleri kuruldu .
Kentin tarihi 1754 yılında Aziz Elizabeth Kalesi'nin inşa edilmesiyle başlar. 1784'ten beri kale Yelisavetgrad şehrine dönüştü .
Marko Kropıvnıtski ilk profesyonel Ukrayna tiyatrosunu 1882 yılında burada kurdu .
İç savaş sırasında şehir Ukrayna Halk Cumhuriyeti'nin kontrolü altındaydı ancak 1920'de üçüncü kez Sovyet ordusu tarafından işgal edildi .
5 Ağustos 1941'den 8 Ocak 1944'e kadar şehir Naziler tarafından işgal edildi.
2016 yılında şehrin adı Ukraynalı yazar, oyun yazarı ve tiyatro oyuncusu Marko Kropıvnıtski'nin onuruna değiştirildi.[10] [11]
Kardeş şehirler

Davenport, ABD
Dobriç, Bulgaristan
bugün tiyatro
Umutsuzlar

| --- | --- |
Filmin afişi
Yönetmen: Yılmaz Güney
Yapımcı: İrfan Ünal
Senarist: Yılmaz Güney
Oyuncular: Yılmaz Güney  Filiz Akın  Hayati Hamzaoğlu  Nihat Ziyalan Memduh Ün  Tuncer Necmioğlu  Şükriye Atav
Müzik: Yalçın Tura
Görüntü yönetmeni: Gani Turanlı
Yapım şirketi: Akün Film
Stüdyo: Lale Film Acar Film
Cinsi: Sinema filmi
Türü: Dram Duygusal Romantik Gangster
Yapım yılı: 1971
Çıkış tarih(ler)i: 1 Aralık 1971
Süre: 84 dakika
Ülke:  Türkiye
Dil: Türkçe
Umutsuzlar, Yılmaz Güney'in yazıp yönettiği ve başrolünü Filiz Akın ile oynadığı 1971 yapımı Türk filmidir. Ayrıca bu film, Hikmet Taşdemir'in oynadığı ilk sinema filmidir. Umutsuzlar, 1964 yapımı Prangasız Mahkumlar filminden sonra Filiz Akın ile Yılmaz Güney'i bir araya getiren ilk sinema filmi olmuştur. Bu filmden sonra başka bir filmde birlikte yer almayan iki sanatçı, böylece kariyerlerinde iki sinema filminde beraber oynamışlardır. Film, hem Yılmaz Güney'in hem de Filiz Akın'ın filmografilerindeki en önemli filmlerden biri olarak görülmektedir.
Konusu

İstanbul'un en ünlü kabadayısı olan Fırat (Yılmaz Güney), gönlünü güzeller güzeli balerin Çiğdem'e (Filiz Akın) kaptırmıştır. Çiğdem de aynı şekilde Fırat'a âşıktır, ancak aralarında zorlu bir engel vardır. Çiğdem birlikte olmayı tek şartla kabul etmektedir: Fırat bu tehlikeli işi bırakırsa birlikte olabilecektir. Fırat, tehlikeden tehlikeye koştuğu için silahsız yaşamayı bir türlü kabul edemez. Bir süre ayrı kalan ikili, en sonunda bu ayrılığa dayanamaz ve Fırat sevdiğinin teklifini kabul eder. Ancak bu durum iki sevgiliyi trajik bir sona sürükleyecektir.
"Bu yorgun mavi deniz, martılar ve vapur düdükleri, hep o sessiz ve sıcak bakışlı adamı hatırlatmaz mı Çiğdem'e? Güldüğünü hiç görmediği, yüzünde binlerce kederin yaşayan izlerini taşıyan o adamı. Günlük gazetelere bakarken, içini ürperten gizli bir telaşla çevirirken sayfaları niye kokardı Çiğdem ve neden her sabah, her akşam aynı sıkıntıları, aynı heyecanları taşımaktan yorulmuş yüreği bir serçe yüreği gibi çarpardı? Korkusunun nedenlerini çok iyi bilirdi yakınları. Bir sabah, Çiğdem'in istemediği, fakat O'nu tanıyanların kaçınılmaz gördükleri bir sonun resimleriyle dolu olmayacak mıydı gazeteler? Su testisi su yolunda kırılmayacak mıydı? O'nun, o sıcak ve sessiz bakan, bakarken kaçınılmaz sonunu duyurtan hüzünlü sevgilinin ölmüş, kanlara bulanmış resmini görmeyecek miydi gazeteler?"
Oyuncular

Yılmaz Güney – Fırat
Filiz Akın – Çiğdem
Hayati Hamzaoğlu – Hayati
Nihat Ziyalan – Nihat
Memduh Ün – Memduh
Tuncer Necmioğlu – Tuncer
Şükriye Atav – Fırat'ın annesi
Kazım Kartal – Tahta Bacak
Hikmet Taşdemir – Parmaksız
Nizam Ergüden – Niyazi
Eriş Akman – Balet
Leman Akçatepe – Çiğdem'in annesi
Ceyda Karahan – Fırat'ın kardeşi Ayşe
Refik Kemal Arduman
Mehmet Büyükgüngör – Mehmet
Yeşim Tan – Çiğdem'in arkadaşı
Nermin Özses
Ödüller

3. Adana Altın Koza Film Festivali (1971) – En İyi 3. Film (Yılmaz Güney)
3. Adana Altın Koza Film Festivali (1971) – En İyi Görüntü Yönetmeni (Gani Turanlı)
Zapfellidae

Zapfellidae, Pygophora takımına bağlı bir hayvan familyasıdır.
Pulmoner fibroz

Amiodaronun neden olduğu akciğer fibrozisi.
İdiopatik pulmoner fibrozis (İPF); daha çok ileri yaştaki erişkinlerde görülen, akciğerlerde bulunan hava keseciklerinin (alveollerin) duvarlarının nedbe benzeri doku (skar) ile kalınlaşması biçiminde seyreden, uzun süreli öksürük, nefes darlığı, yorgunluk nedeni olabilen, nedeni bilinmeyen bir hastalıktır.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb12498666h (data)  LCCN: sh85109004  NKC: ph569185  NLI: 987007548545705171
Teflon

| --- | --- |


Adlandırmalar
IUPAC adıPoli(1,1,2,2-tetrafloroetilen)
Diğer adlarFluon, Politetrafloroetilen, Polidiflorometilen
Tanımlayıcılar
CAS numarası: 9002-84-0 
Kısaltmalar: PTFE
ChEBI: CHEBI:53251 
ChemSpider: None
ECHA InfoCard: 100.120.367 
KEGG: D08974 
UNII: E1NC1JVS3O 
CompTox Bilgi Panosu (EPA): DTXSID7047724 
Özellikler
Molekül formülü: (C2F4)n
Yoğunluk: 2200 kg/m3
Erime noktası: 327 °C
Tehlikeler
NFPA 704 (yangın karosu):    1 0 0OX
Aksi belirtilmediği sürece madde verileri, Standart sıcaklık ve basınç koşullarında belirtilir (25 °C [77 °F], 100 kPa). 
Bilgi kutusu kaynakları
Teflon, politetrafloroetilen (PTFE) polimerin ticârî adıdır. PTFE, florlanmış etilen polimerdir. Monomeri tetrafloroetilendir.
1938'de Du Pont firmasından Roy J. Plunkett tarafından bulunmuş ve 1946'da ticari olarak piyasaya sürülmüştür. Bir termoplastik floropolimerdir. Flor atomlarıyla doymuş uzun ve düz bir karbon zincirinden meydana gelmiş moleküler yapı, atomlar arasındaki kuvvetli bağlar sebebiyle oldukça inert özelliklere sahiptir. Isıya, kimyevî maddelere, neme, elektrik atlamasına (dielektrik), sürtünmeye dayanıklı olan Teflon hiçbir maddeye yapışmaz, sürtünme katsayısı bütün katı cisimlerinkinden küçüktür.
Teflon 260 °C üzerindeki sıcaklıklarda bozulmaya başlar; 350 °C civarında tamamen yapısı bozulur. Ateş üzerinde bırakılan boş bir tava bu dereceleri aşabilir ancak tava içinde yanan az miktardaki yağ sağlık açısından daha büyük bir sorun oluşturur.
Üretimi

PTFE, tetrafloroetilenin serbest radikal polimerizasyonuyla üretilir. Net denklem şudur:
Tetrafloroetilen patlayıcı bir şekilde tetraflorometan (CF4) ve karbona ayrışabildiğinden, bu tehlikeli yan reaksiyonu başlatabilecek sıcak noktaları önlemek için polimerizasyon için özel bir aparat gerekir. İşlem tipik olarak sülfat radikalleri üretmek için homolize olan persülfat ile başlatılır:
Elde edilen polimer, OH uç grupları verecek şekilde hidrolize edilebilen sülfat ester gruplarıyla sonlandırılır.
Granül PTFE, PTFE'nin sulu bir ortamda öncelikle çalkalama yoluyla ve bazen bir yüzey aktif madde kullanılarak süspanse edildiği süspansiyon polimerizasyonu yoluyla üretilir. PTFE ayrıca, bir yüzey aktif maddenin PTFE'yi sulu bir ortamda tutmanın birincil yolu olduğu emülsiyon polimerizasyonu yoluyla sentezlenir.
Geçmişte yüzey aktif maddeler arasında toksik perflorooktanoik asit (PFOA) ve perflorooktansülfonik asit (PFOS) yer alıyordu. Daha yakın zamanda, Perfloro 3,6 dioksaoktanoik asit (PFO2OA) ve FRD-903 (GenX) alternatif yüzey aktif maddeler olarak kullanılmaktadır.
Kimyasal yapısı

Tetrafloroetilen eldesinde, hekzakloroetandan başlayarak, 1,2-dikloro-1,1,2,2-tetrafloroetan elde edilir. Bu da çinko ile reaksiyona sokulursa tetrafloroetilen elde edilir. Tetrafloroetileni kloroformdan başlayarak da elde etmek mümkündür. Elde edilen tetrafloroetilen, yüksek sıcaklıkta peroksidin katalitik etkisiyle polimerize edilir.
Politetrafloroetileni imal eden 2 firmadan Du Pont bu maddeye "teflon"; Allied Chemical ise "halon" ticari isimlerini vermişlerdir. Elde edilen polimer yapışkan olmadığı, ısıya ve mekanik baskılara dayanıklı olduğu için kullanma maksadına göre özel kalıplarda yüksek basınç altında 300-400 °C sıcaklık altında sentezlenmek suretiyle kütükler hâline sokulur.
Erimiş veya çözünmüş hâldeki saf sodyum, saf potasyum gibi alkali metaller, flor gazı, yüksek sıcaklık ve basınç altında teflona etki eder. Bunun dışında ultraviyole ışınlarına, ozon, nem, sıcaklık, tuz ve benzeri maddelere dayanıklılığıyla metal, plastik, ağaç, seramik gibi maddeleri kaplamak için uygundur.
En çok kullanıldığı yerler yüksek ısıya dayanıklı conta, keçe, bant, vana seti, salmastra, taşıyıcı band ve merdaneler, kimyevî maddelere dayanıklı boru, karıştırıcı, laboratuvar cihazları, filtre, diyafram, elektrik gerilimlerine dayanıklı kablo yalıtkanı, izolatör, elektrikli âletlere gerekli muhtelif yalıtkan parçalar ve makine sanâyiinde sürtünmeye dayanıklı yağsız yataklar ve burçlar, köprü ve binalar için kayar yataklar, segmanlar ve yağ sıyırma siğilleri, pnömatik ve hidrolik parçalar yapımı, mouse altları sayılabilir.
Teflon tava
Autobianchi A111

| Autobianchi A111 |
| --- | --- |
Autobianchi A111 (seri 1)
Genel Bakış
Üretici: Autobianchi
Üretim: 1969-1972
Montaj: Desio, İtalya
Tasarımcı(lar): Dante Giacosa
Selefi: Autobianchi Primula
Gövde ve Şasi
Sınıf: C segmenti
Gövde tipi: 4 kapılı sedan
Düzen: Enine önden motorlu, önden çekiş
Teknik Özellikler
Motor: 1.4 L Fiat 124 BLC I4
Şanzıman: 4 ileri manuel
Dingil mesafesi: 2.363 mm (93,0 in)
Uzunluk: 4.020 mm (158,3 in)
Genişlik: 1.610 mm (63,4 in)
Yükseklik: 1.400 mm (55,1 in)
Boş ağırlık: 930 kg (2.050 lb)
Rekabet Tarihi
Autobianchi A111, Fiat grubunun bir yan kuruluşu olan İtalyan otomobil üreticisi Autobianchi tarafından 1969'dan 1972'ye kadar üretilen 4 kapılı bir sedan aile otomobilidir. Oldukça mütevazı boyutlarına rağmen, (yaklaşık 4 metre uzunluğuyla) marka küçük otomobillerde uzmanlaştığı için şimdiye kadar üretilen en büyük Autobianchi'ydi. Aynı anda piyasaya sürülen Fiat 128 gibi modern bir önden çekişli yapıya sahip olan araç, Fiat'ın enine motorlu önden çekiş düzeniyle yaptığı ilk "deney" olan devrim niteliğindeki Autobianchi Primula'yı temel alıyordu.
Tarihçe > Geliştirme

1957 yılında Autobianchi, Fiat 500'ün üst sınıf bir versiyonu olan Bianchina'yı ve Primula'yı üretti. Hem fastback sedan hem de hatchback olarak sunulan 1964 Primula, Fiat'ın ilk önden çekişli üretim otomobiliydi. Günümüzde önden çekişli otomobillerde neredeyse evrensel olarak kullanılan enine motorlu önden çekiş düzenine öncülük etmiştir. Dante Giacosa'nın buluşu olan bu mekanik düzen, Fiat 1100'ün yerini alacak çeşitli alışılmadık motor ve şanzıman düzenlerini test etmek için üstlenilen deneysel bir proje olan Fiat 123 için geliştirilmişti; Fiat yönetimi bunun yerine geleneksel düzene sahip (Önden motorlu, arkadan çekiş) 124'ü onayladığında, yerine yenilikçi Autobianchi Primula gelmişti.
Autobianchi'nin genel müdürü Enrico Ghiretti, Primula'nın yerine yeni bir kutu tasarımlı sedan istiyordu. Giacosa'nın anılarına göre Ghiretti, yaklaşmakta olan önden çekişli Fiat 128'in (o zamanlar hala X1/1 projesi olarak biliniyordu) rekabetinden korkuyordu ve Primula'nın mevcut 2 kutulu hatchback veya fastback gövdelerinin aksine üç kutulu stilin savunucusuydu. Proje Fiat yönetimi tarafından onaylandı, ancak Fiat'ın tasarım merkezi zaten aşırı çalıştığından, vazgeçilen 123 projesi için bir tasarım kullanılmasına karar verildi. Seçilen tasarım, enine motorlu önden çekiş 123 E4 için son teklifti; yeni far dikdörtgen şeklinde güncellendi ve Ghiretti tarafından üretim için onaylandı. Bu nedenle, A111'in dış hatları şaşırtıcı bir şekilde eski Fiat tasarımlarını, özellikle de 124 ve 128'i hatırlatıyordu. A111 olarak adlandırılan yeni otomobil, boyut olarak daha büyük olsa da, Primula'nın platformuna ve mekanik aksamına dayanıyordu ve en güçlü Primula olan 1968 Coupé S'in 1.4 litrelik aktarma organlarını kullanıyordu. Boyut olarak Fiat'ın 128 ve 124 sedanları arasında yer alan A111, daha önceki en büyük Autobianchi olan Primula'dan da önemli ölçüde daha büyüktü.
Tarihçe > Lansman, makyaj ve sona eriş

Autobianchi A111 Nisan 1969'da tanıtıldı ve teslimatlar Mayıs ayında başladı. Beş kişilik iç mekanı oldukça iyi döşenmişti; gösterge panelinde hakiki ahşap kaplama, sürgülü ve yatar ön koltuklar, tamamen halı kaplı zemin, kumaş ve deri veya tam deri döşeme. Autobianchi 155 km/sa (96 mph) azami hızın reklamını yapmıştır.
Biraz makyajlanmış A111, Ekim/Kasım 1970'te 52. Turin Auto Show'nda tanıtıldı. Bu "seri 2" araçların ayırt edici bir özelliği, orijinal A111'de görülen aynı tasarıma sahip çift arka lambalardı. Yeni tamponlara plastik koruma eklenmiş ancak tampon uçlarından vazgeçilmiştir (toplam uzunluk dört metrenin altına inmiştir), arkada yeni model amblemi yer almış ve yeni bir orta konsol, kısmen iç mekan ve daha kısa bir vites kolu da dahil olmak üzere yeniden tasarlanmıştır.
1970'ler ilerledikçe, Fiat kendi markası altında çok sayıda önden çekişli otomobil tanıttı ve böylece Autobianchi gereksiz hale geldi. Son A111 1972 yılında üretim hattından ayrıldı ve toplam üretim sayısı 56.984 oldu. Marka tek bir modele indirgendi: A112 üst sınıf süpermini ve Autobianchi rozetini taşıyan son otomobil olan A112'nin halefi Y10.