Keynesyen ekonomi
Diğer makroekonomik düşünce okulları > Marksizm ve Kamu tercihi

Ayrıca bakınız: Marksist ekonomi
Bazı Marksist iktisatçılar Keynesyen iktisadı eleştirmiştir. Örneğin, Paul Sweezy 1946 tarihli değerlendirmesinde Genel Teori'nin efektif talep analizinde Marksistlerin yararlanabileceği çok şey olduğunu kabul etmekle birlikte Keynes'i neoklasik yetiştirilme tarzının esiri olarak tanımlamıştır. Sweezy, Keynes'in kapitalist sistemi hiçbir zaman bir bütün olarak göremediğini savundu. Keynes'in sınıf mücadelesini dikkatsizce ele aldığını ve bir deus ex machina olarak gördüğü kapitalist devletin sınıfsal rolünü ve diğer bazı noktaları gözden kaçırdığını ileri sürmüştür. Michał Kalecki, Keynesyen devrim konusunda genel olarak coşkulu olsa da, "Tam İstihdamın Siyasi Yönleri" adlı makalesinde bu devrimin kalıcı olmayacağını öngörmüştür. Kalecki makalesinde, Keynesyen politikanın sağladığı tam istihdamın eninde sonunda daha iddialı bir işçi sınıfına ve iş dünyası liderlerinin sosyal konumlarının zayıflamasına yol açacağını, bunun da seçkinlerin siyasi güçlerini kullanarak, kârlar laissez faire sisteminden daha yüksek olsa bile Keynesyen politikayı değiştirmeye zorlamalarına neden olacağını öngörmüştür: Sosyal prestijin ve siyasi gücün erozyona uğraması, daha yüksek karlara rağmen elitler için kabul edilemez olacaktır.
James M. Buchanan, Keynesyen iktisadı, hükûmetlerin pratikte teorik olarak optimal politikaları uygulamalarının pek mümkün olmadığı gerekçesiyle eleştirmiştir. Buchanan'a göre Keynesyen mali devrimin altında yatan örtük varsayım, ekonomi politikasının politik baskılara veya fırsatlara aldırmadan hareket eden ve ilgisiz ekonomik teknokratlar tarafından yönlendirilen bilge adamlar tarafından yapılacağıydı. Buchanan bunun siyasi, bürokratik ve seçmen davranışları hakkında gerçekçi olmayan bir varsayım olduğunu savunmuştur. Buchanan Keynesyen ekonomiyi Amerika'nın mali disiplinindeki düşüşten sorumlu tuttu. Buchanan, bütçe açığı harcamalarının, kısa vadeli kazançlar getirdiği için harcama ve gelir arasında kalıcı bir kopukluğa dönüşeceğini, dolayısıyla toplumumuzdaki en büyük ve en merkezi kurum olan federal hükûmette sorumsuzluğu kurumsallaştıracağını savundu.
Martin Feldstein, Keynesyen iktisadın mirasının -işsizliğin yanlış teşhisi, tasarruf korkusu ve haksız hükûmet müdahalesi- politika yapıcıların temel fikirlerini etkilediğini savunuyor. Milton Friedman, Keynes'in siyasi vasiyetinin iki nedenden dolayı zararlı olduğunu düşünüyordu. Birincisi, ekonomik analiz ne olursa olsun, iyi niyetli diktatörlüğün er ya da geç totaliter bir topluma yol açacağını düşünüyordu. İkincisi, Keynes'in ekonomik teorilerinin, öncelikle onun siyasi yaklaşımıyla olan bağlantıları nedeniyle ekonomistlerden çok daha geniş bir gruba hitap ettiğini düşünüyordu. Alex Tabarrok, Keynesyen politikaların - Keynesyen politikalardan farklı olarak - en azından liberal demokrasilerde denendiği hemen hemen her yerde başarısız olduğunu savunuyor.
Bu argümana yanıt olarak John Quiggin, bu teorilerin liberal demokratik düzen için ne anlama geldiğini yazdı. Demokratik siyasetin rakip çıkar grupları için bir savaş alanından başka bir şey olmadığı genel kabul görürse, gerçekliğin de bu modele benzeyeceğini düşünüyordu. Paul Krugman, "Bunu hayatın değişmez bir gerçeği olarak kabul etmemiz gerektiğini düşünmüyorum; ama yine de alternatifler nelerdir?" diye yazmıştır. Daniel Kuehn, James M. Buchanan'ı eleştirdi. "Eğer politikacılarla bir sorununuz varsa, Keynes'i değil politikacıları eleştirin" demiştir. Ayrıca, ampirik kanıtların Buchanan'ın yanıldığını oldukça açık bir şekilde ortaya koyduğunu savunmuştur. James Tobin, hükûmet yetkililerine, politikacılara ve seçmenlere tavsiyelerde bulunurken, onlarla oyun oynamanın ekonomistlerin işi olmadığını savunmuştur. Keynes, "iyi ya da kötü için tehlikeli olan kazanılmış çıkarlar değil, fikirlerdir" diyerek bu argümanı dolaylı olarak reddetmiştir.
Brad DeLong, hükûmetin istikrar sağlayıcı bir makroekonomik rol oynamaya çalışması gerektiği görüşüne yapılan itirazların ardındaki temel motivasyonun siyaset olduğunu ileri sürmüştür. Paul Krugman, genel olarak piyasaların işlemesine izin veren, ancak hükûmetin hem aşırılıkları dizginlemeye hem de çöküşlerle mücadele etmeye hazır olduğu bir rejimin, entelektüel istikrarsızlık, siyasi istikrarsızlık ve mali istikrarsızlık nedeniyle doğası gereği istikrarsız olduğunu savunmuştur.