stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Bujar Osmani

| Bujar Osmani |
| --- | --- |

Kuzey Makedonya Dışişleri Bakanı
Görevde
Makama geliş  30 Ağustos 2020
Başbakan: Zoran Zaev
Yerine geldiği: Nikola Dimitrov
Kuzey Makedonya Sağlık Bakanı
Görev süresi 27 Temmuz 2008 - 28 Temmuz 2011
Yerine geldiği: Imer Selmani
Yerine gelen: Nikola Todorov
Kuzey Makedonya Avrupa Entegrasyonundan Sorumlu Başbakan Yardımcısı
Görev süresi 31 Mayıs 2017 - 30 Ağustos 2020
Yerine geldiği: Nikola Dimitrov
Kişisel bilgiler
Doğum: 11 Eylül 1979 (45 yaşında) Üsküp, Kuzey Makedonya
Partisi: Demokratik Bütünleşme Birliği
Bujar Osmani (Makedonca: Бујар Османи; d. 11 Eylül 1979, Üsküp) Kuzey Makedonya'dan Arnavut kökenli siyasetçi, şu anki Kuzey Makedonya dışişleri bakanı ve eski sağlık bakanı. Haziran 2017'de Avrupa işlerinden sorumlu başbakan yardımcısı olarak atandı. 30 Ağustos 2020'de Osmani dışişleri bakanı oldu.
Daha önce Üsküp Devlet Hastanesinde doktorluk yapıyordu.
26 Kasım 2019'da bir deprem Arnavutluk'u vurdu. Osmani, depremin merkez üssünü ziyaret eden Kuzey Makedonya'dan Arnavut siyasilerden oluşan bir heyetin bir parçasıydı ve Arnavutluk Cumhurbaşkanı Ilir Meta'ya başsağlığı diledi.
Kuzey Amerika'nın keşfi

Kuzey Amerika'nın Avrupalı denizciler ve coğrafyacılar tarafından keşfedilmesi, büyük Avrupa güçlerinin ekonomik, dini ve askeri genişleme amacıyla kıtayı haritalandırma ve keşfetme çabasıydı. Bu keşfin savaşçı ve hızlı doğası, komşu Avrupa ülkelerinin hiçbir ülkenin Amerika'dan yeterli zenginlik ve güç elde etmemesini ve Avrupa kıtasında askeri açıdan dengeleri bozmasını sağlamak için bir dizi karşı eylemin sonucudur. 15. yüzyılın sonlarından 17. yüzyılın başlarına kadar sürdü ve esas olarak İspanya, İngiltere, Fransa ve Portekiz tarafından finanse edilen keşiflerden oluşuyordu. Ayrıca Amerika'nın Avrupa tarafından sömürgeleştirilmesi için Amerikan kolonileri maddesine bakın.
Kolomb öncesi keşif

İzlandalıların Sagalarına göre, İzlanda'dan gelen İskandinav denizciler (genellikle Vikingler olarak adlandırılırlar) ilk olarak 980'lerde Grönland'a yerleştiler. Kızıl Erik, potansiyel İzlandalı yerleşimcileri cezbetmek için adını verdiği güneybatı Grönland'ı keşfetti ve yerleşti ve sonunda 1350 civarında terk edilen Doğu ve Batı Yerleşimlerini kurdu.
Newfoundland'ın en kuzey ucundaki arkeolojik alan olan L'Anse aux Meadows ve güneybatı Newfoundland'daki ikinci alan, Grönland dışında Kuzey Amerika'da bilinen tek İskandinav köyü alanlarıdır. Bu alanlar, Leif Erikson tarafından 1003'te kurulan Vinland kolonisiyle olası bağlantıları nedeniyle dikkat çekicidir.
Ayrıca Polinezyalıların Güney Amerikalılarla tanıştığına dair bazı iddialar da vardır. Bunlar arasında, İspanyol ve Portekizlilerin adalara gelmesinden çok önce Polinezya'da tatlı patates yetiştiriciliği, dilbilimsel kanıtlar ve genetik kanıtlar bulunur. Ancak, teori, onu çürüten diğer kanıtlar nedeniyle akademik çevrelerde hala yoğun bir şekilde tartışılmaktadır.
Keşif Çağı ve Kuzeybatı Geçidi'nin aranması

Viking seferleri Eski Dünya'da genel olarak yeterince duyulmadı ve Avrupalılar 1492'ye kadar Amerika'nın bir bütün olarak varlığından habersiz kaldılar. Birçok sefer, İpek Yolu'ndan daha kısa bir ticaret yolu bulmak için Doğu Asya'ya (veya bölgenin adıyla "Hint Adaları") bir Kuzeybatı Geçidi arayışında olan Avrupa ülkelerince başlatıldı. İpek Yolu, çok kullanılan  ve Konstantinopolis'in düşüşüyle daha da kötüleşen bir ticaret yoluydu. Ayrıca, Kastilya tacı, Afrika'nın etrafından Hindistan ve Doğu Asya'ya giden Portekiz kontrolündeki doğu deniz ticaret yoluna bir alternatife ihtiyaç duyuyordu.
3 Ağustos 1492'de Cenevizli denizci Kristof Kolomb, Huelva eyaletindeki Palos de la Frontera Limanı'ndan, günümüz İspanya'sında Kastilya Kraliçesi I. Isabella tarafından finanse edilen deniz seferine  Kastilya ve Aragon Krallıkları'ndan yelken açtı. Kolomb'un Bahamalar, Küba ve Hispaniola'yı keşfine dair İlk Seyahati Üzerine Mektubu haberi Avrupa'ya hızla yaydı. Kolomb, ikinci seyahatinde Küçük Antiller'in çoğunu yeniden keşfetti ve araştırdı, ardından üçüncü seyahatinde Kuzey Güney Amerika kıyılarını dolaşırken hem Trinidad'ı hem de Tobago'yu keşfetti. Dördüncü seyahati Orta Amerika kıyılarını tarayarak geçti. Kristof Kolomb'un seyahatleri Yeni Dünya'yı İspanya adına da fethine başladı.
Cenevizli denizci ve kaşif Giovanni Caboto  24 Haziran 1497'de İngiltere Kralı VII. Henry'nin emriyle kıta Kuzey Amerika'yı keşfettiği kabul edilir. Keşfinin tam yeri tartışmalı olsa da, Kanada ve Birleşik Krallık hükûmetlerinin resmi görüşü, onun Newfoundland adasına ayak bastığı yönündedir. Giovanni Caboto aracılığıyla İngiliz varlığı, Juan de la Cosa'nın 1500 tarihli haritasında işaret edilmiştir.
1499'da João Fernandes Lavrador, Portekiz Kralı I. Manuel tarafından atandı ve Pero de Barcelos ile birlikte Grönland'a ulaştılar ve Leif Erikson'dan beri ilk kez Labrador'u gördüler, bu da Lavrador'un adını aldı ve ona verildi. Döndükten sonra muhtemelen İngiltere adına yelken açmak için Bristol'a gitti. Neredeyse aynı zamanda, 1499 ile 1502 arasında Gaspar ve Miguel Corte Real kardeşler Grönland, Labrador ve ayrıca Newfoundland kıyılarını keşfettiler ve bu kıyılara "Terra Verde" adını verdiler. Her iki keşif de 1502 Cantino planisferinde işaretlendi.
Kısa süre sonra Kolomb'un Asya'ya ulaşmadığı, bunun yerine Avrupalılar için Yeni Dünya olan bir yer bulduğu anlaşıldı ve 1507'de Waldseemüller haritasında Amerigo Vespucci'den sonra "Amerika" olarak adlandırıldı.
Batı'nın karadan keşfi

Kuzey Amerika'nın güneybatısını (günümüzdeki batı ve orta Amerika Birleşik Devletleri dahil) keşfeden ve kıtayı (doğudan batıya) güney bölgelerinden geçen çok sayıda İspanyol kaşif ve fatih vardı, esas olarak 16. yüzyılın ikinci çeyreğinden ortalarına kadar, Álvar Núñez Cabeza de Vaca ve Francisco Vázquez de Coronado gibi. İspanyol Juan Rodríguez Cabrillo 1500'lerin ortalarında Kaliforniya'nın Pasifik kıyısında hak iddia ederken, iki yüz yıl sonra Portolà seferi tarafından yapılan en erken kara seferi, İspanyol kontrolündeki Baja Kaliforniya'dan kuzeye doğru Katolik misyonları kurdu.
1608'de Samuel de Champlain, ilk kalıcı yerleşim yeri ve Yeni Fransa'nın başkenti olacak olan Quebec City'yi kurdu. Şehrin ve işlerinin kişisel yönetimini üstlendi ve iç bölgeleri keşfetmek için keşif gezileri gönderdi. Champlain, 1609'da Champlain Gölü'nü kendisi keşfetti. 1615'e gelindiğinde, Nipissing Gölü ve Georgian Körfezi'nden geçerek Ottawa Nehri'nden kanoyla yukarı doğru seyahat ederek Simcoe Gölü yakınlarındaki Huron ülkesinin merkezine ulaştı. Bu yolculuklar sırasında Champlain, Wendat'lara (diğer adıyla 'Huronlar') Iroquois Konfederasyonu'na karşı savaşlarında yardım etti. Sonuç olarak, Iroquois Fransızların düşmanı olacak ve birçok çatışmaya karışacaktı.
1679'dan 1682'ye kadar René-Robert Cavelier, Sieur de La Salle, Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada'nın Büyük Göller bölgesini ve Mississippi Nehri'nin Meksika Körfezi'ne kadar olan tüm rotasını keşfetti.
Avrupalıların Batı Kanada'yı keşfetmesi büyük ölçüde kürk ticareti ve ulaşılması zor Kuzeybatı Geçidi'ni aramaktan kaynaklandı. Hudson's Bay Company kaşifi Henry Kelsey, 1690'da kuzey Büyük Ovaları gören ilk Avrupalı olma ayrıcalığına sahiptir.
Batı'nın karadan keşfi > 18. yüzyıl

Anthony Henday, 1754'te Rocky Dağları'nı gören ilk Avrupalıydı, ancak ilginç bir şekilde günlüklerinde bundan bahsetmedi. En batıdaki coğrafi konumundan (kabaca Alberta'daki Olds kasabasının yakınında, Calgary ile Alberta'daki Red Deer'ın ortasında) Rocky Dağları oldukça belirgin olmalıydı, ancak muhtemelen Hudson's Bay Şirketi ile Pasifik arasında artık geçilmez görünen bilinmeyen bir dağ sırasının bulunduğu hayal kırıklığı yaratan gerçeğini gizlemeye çalışıyordu. Samuel Hearne, 1769-71'de bakır cevheri yatakları için yaptığı başarısız aramada Coppermine Nehri'ni buldu. Bu eksikliklerden hayal kırıklığına uğrayan HBC, büyük ölçüde keşif yapmayı bıraktı.
Öte yandan North West Company, dokunulmamış alanlara sürekli genişleme gerektiren bir iş modeli kullandı. NWC himayesinde, Alexander Mackenzie 1789'da Mackenzie Nehri'ni keşfetti ve 1793'te Bella Coola Nehri üzerinden Kuzey Amerika Pasifik'ine karadan ulaşan ilk Avrupalıydı. Simon Fraser 1808'de Fraser Nehri üzerinden Pasifik'e ulaştı.
Yaşamış en büyük kara coğrafyacısı olarak kabul edilen David Thompson, yaşamı boyunca 90.000 km'den fazla yol kat etti. 1797'de Thompson, işverenleri tarafından Büyük Britanya ile Amerika Birleşik Devletleri arasındaki Jay Antlaşması'ndan kaynaklanan çözülememiş toprak sorularını gidermek için Superior Gölü'nden Lake of the Woods'a kadar uzanan su yolları boyunca Kanada-ABD sınırının bir kısmını araştırmak üzere güneye gönderildi. 1798'e gelindiğinde Thompson, Grand Portage'dan Winnipeg Gölü'nden Assiniboine ve Mississippi nehirlerinin kaynaklarına ve Superior Gölü'nün iki yakasına kadar 6.750 km'lik (4.190 mil) bir araştırmayı tamamlamıştı. 1798'de şirket onu Red Deer Gölü'ne (günümüzde Alberta'da) bir ticaret merkezi kurması için gönderdi. Lac La Biche'nin İngilizce çevirisi olan Red Deer Gölü ilk olarak 1793 tarihli Mackenzie haritasında yer aldı. Thompson sonraki birkaç sezonu Fort George'da (şimdi Alberta'da) ticaret yaparak geçirdi ve bu süre zarfında Rocky Dağları'na birkaç keşif gezisi düzenledi. 1811/1812'de Columbia Nehri'ni Pasifik'e kadar takip etti ve 1814'te notlarını ve ölçümlerini kullanarak 3,9 milyon kilometrekarelik alanı kapsayan Batı Kanada'nın ilk Avrupa tarzı haritasını çizdi.
Chanquillo

| UNESCO Dünya Mirası |
| --- | --- |
Kaleden Chankillo'daki On Üç Kule
Resmî adı: Chankillo Güneş Gözlemevi ve tören merkezi
Konum: Áncash Bölgesi, Peru
Kriter: i, iv
Referans: 1624
Tescil: 2020 (44. oturum)
Bölge: Latin Amerika ve Karayipler
Koordinatlar: 09°33′24″G 78°14′09″B﻿ / ﻿9.55667°G 78.23583°B﻿ / -9.55667; -78.23583
Chanquillo veya Chankillo, Peru kıyı çölünde Casma-Sechin havzasında bulunan antik bir anıtsal komplekstir. Kalıntılar arasında tepedeki Chankillo Kalesi, yakındaki On Üç Kule güneş gözlemevi ve yerleşim ve toplanma alanları bulunmaktadır. On Üç Kule, MÖ 4. yüzyılda inşa edilmiş bir astronomik gözlemevi olarak tahmin edilmektedir. Chankillo'yu üreten kültüre Casma/Sechin kültürü veya Sechin Kompleksi denilmektedir. Alan, Temmuz 2021'de UNESCO tarafından bir Dünya Mirası olarak listelendi.
Alan yaklaşık dört kilometrekare (1,5 mil kare) alan kapsar ve müstahkem bir tapınak olarak yorumlanmıştır.
Michel Baudier

| Michel Baudier |
| --- | --- |
Doğum: 1589 Languedoc
Ölüm: 1645
Milliyet: Fransız
Meslek: Tarihçi

Michel Baudier (c. 1589-1645), Fransız tarihçi ve oryantalist. XIII. Louis döneminde Languedoc'ta doğdu ve Fransa Sarayı'nda tarih yazarlığı yapmıştır.
Yaşamı

Hayatıyla ilgili ayrıntılı bilgi bulunmamakla birlikte, 1590'da Languedoc'da doğduğu ve 1645 civarlarında öldüğü tahmin edilmektedir. Asil bir aileden gelen Baudier, iyi bir öğrenim görerek Grekçe, Latince, İtalyanca, İspanyolca, İbrânîce ve Arapça öğrenmiştir. Önceleri 50 kişilik bir kuvvete kumandanlık yaparken 1620'lerde tarihçiliğe ve vak'anüvisliğe yönelmiş, İslam üzerine Fransızca yazılmış ilk eserlerden biri olan bir risale kaleme almıştır. Yazıları başlangıçta idari ve askeri tarih üzerine odaklanmıştır. Benzer şekilde, Asya hakkındaki tarih yazımı Fransa'da bir ilkti. "Ina'nın iddia ettiği gibi, Fransızların Osmanlılara ve askeri üstünlüklerine olan hayranlığı Baudier'in tarihi yazılarında kendini göstermiştir.
Histoire de la guerre de Flandre 1559–1609; Histoire de l'administration du cardinal d'Amboise, grand ministre d'état en France, Georges d'Amboise savunması; ve Histoire de l'administration de l'abbé Suger gibi Fransız tarihiyle alakalı kitaplar yazmıştır. Bunun dışında Inventaire général de l'histoire des Turcs (1619); Histoire générale de la religion des Turcs avec la vie de leur prophète Mahomet (Paris, 1626) ve Histoire générale du sérail et de la cour du grand Turc (Paris, 1626) gibi Türk tarihiyle alakalı kitaplar yazmıştır. Bu yazdığı kitapların çeşitli yanlış bilgi ve ithamlar içerdiği de tartışma konusudur.
Çin'den dönen bir Cizvit'in anlattıklarını dinleyen Baudier, Histoire de la cour du roi de Chine (Paris, 1626) adlı kitabı yazdı. Ayrıca, yine E. Baudier tarafından yazarın bir notuyla birlikte yayınlanan Vie du cardinal Ximénès'i (Paris, 1635) ve Histoire de l'incomparable administration de Romieu, grand ministre d'état de Raymond Bérenger, comte de Provence (Paris, 1635) adlı bir romanı yazdı.
Jean-Claude'a göre Baudier birkaç dil biliyordu ve "sadece Fransa hakkında değil, İspanya, İngiltere, İtalya, Çin, İran ve Türkiye hakkında da yazmıştı.”
Eserleri

Histoire de la guerre de Flandre, 1618;
Histoire generalle du serrail et de la cour du Grand Seigneur, empereur des Turcs, 1624;
Histoire générale de la religion des Turcs, avec la vie de Mahomet, et des quatre premiers califes, 1626;
Histoire de la cour du roy de la Chine, 1626;
Inventaire de l'histoire générale des Turcs, 1628;
Histoire du cardinal d'Amboise, 1634;
Histoire du maréchal de Thoiras, 1644;
Histoire de Suger ;
Histoire de Ximenès, 1635, etc.
İdil-Kama Tabiatı Koruma Alanı

| İdil-Kama Tabiatı Koruma Alanı> Rusça: Волжско-Камский заповедник (Ayrıca: Volzhsko-Kamsky).IUCN kategori Ia (tabiatı koruma alanı) |
| --- | --- |
Volga-Kama Koruma Alanı içindeki Raif Gölü
Sınıflandırma: ia
Devlet: Rusya
Bölge: Tataristan
İl: Kazan
Koordinatları: 55°18′10″K 49°17′10″D﻿ / ﻿55.30278°K 49.28611°D﻿ / 55.30278; 49.28611
Kapladığı alan: 8.024 hektar (19.828 akre; 31 sq mi)
Kuruluş tarihi: 1960
Yönetici: Doğal Kaynaklar ve Çevre Bakanlığı (Rusya)
İnternet sitesi https://vkgz.ru/
İdil-Kama Tabiatı Koruma Alanı (Rusça: Волжско-Камский заповедник) (ayrıca Volzhsko-Kamsky, Vosshko-Kamisky), İdil, Kama ve Myosha nehirlerinin birleştiği yerde bulunan bir Rus zapovedniktir (tam ekolojik koruma alanı). Biri İdil'in sol kıyısındaki teraslarında, nehirlerin buluşma noktasında, diğer kısmı Kazan şehrinin batı eteklerindeki İdil'in yaklaşık 100 km yukarısında bulunan iki bölümü bulunmaktadır. Koruma alanı, Tataristan'ın Zelenodolsky ve Laishevsky Bölgesi'nde bulunmaktadır. Orta Volga bölgesinin kalan orman ve orman bozkır habitatını korumak için 1960 yılında resmi olarak kurulmuştur ve 8.024 ha (30,98 sq mi) alana sahiptir. Bilimsel çalışmanın özel bir odağı, Kuybışev Baraj Gölü'nün yerel çevre üzerindeki etkileridir. Baraj gölü 1950'lerin ortalarında tamamlanmıştır ve Avrupa'nın en büyük baraj gölüdür. İdil-Kama Tabiatı Koruma Alanı, UNESCO Biyosfer Rezervi'nin bir parçasıdır.
Topografya

İdil-Kama Tabiatı Koruma Alanı'nın iki bölümü bulunmaktadır:
Raif (Kazan'ın 30 km batısında). Raifa bölümü, bir dağ geçidi ve olukları, karstik arazi gölleri ve güney tayga orman örtüsü ile çoğunlukla düz veya dalgalı bir karstik alandır. Ormanın büyük kısmı 250–300 yaşlarındaki ağaçlardan oluşur. Sumka Nehri vadisi Raif bölümünden kuzeydoğudan güneybatıya  İdil'e kadar uzanır. Koruma alanının bu kuzey bölümünün önemli bir özelliği, bölüm içindeki birçok göl ve bataklığın en büyüğü olan Raifa Gölü'dür.
Saralinskogo (Kazan'ın 60 km güneyinde). Saralinksogo bölümü, Kuybışev Baraj Gölü'nün Kuaterner teraslarında bulunan bir yarımadadır. Koruma alanı 1956'da kurulmuştur ve 49 ila 53 metre arasında değişen bir yüksekliğe sahiptir. Bu bölüm çoğunlukla yaprak döken orman örtüsüne sahiptir.
Kuzey bölümünün nehir vadileri, 66 metreye kadar ulaşan bir derinlikteyken; Raif sektörünün kuzey ve güneyindeki yüksek vadiler 120 metreye kadar ulaşmaktadır.
İklim ve Ekolojik Bölge

İdil-Kama Tabiatı Koruma Alanı, kuzeydeki geniş yapraklı ormanlar ile güneydeki otlaklar arasında bir geçiş bölgesi olan Doğu Avrupa orman bozkır ekolojik bölgesinde yer almaktadır. Bu ekolojik bölge, ormanlar, bozkır ve nehir sulak alanlarının bir mozaiği ile karakterizedir.
İdil-Kama iklimi Nemli karasal iklim, sıcak yaz (Köppen iklim sınıflandırması) iklimi içinde yer almaktadır. Bu iklim, serin yazları ve soğuk, karlı kışları ile hem günlük hem de mevsimsel olarak büyük sıcaklık dalgalanmalarıyla karakterizedir. İdil-Kama Tabiatı Koruma Alanı'ndaki ortalama sıcaklık Ocak ayında -12,2 °C (10,0 °F) ile Temmuz ayında 19,5 °C (67,1 °F) arasında değişmektedir. Yağış miktarı 490–600 mm / yıl arasında değişmektedir.
Flora ve fauna

Koruma alanının iki bölümü arasında, kuzeydeki karışık iğne yapraklı-yaprak döken ormanları, güneydeki yaprak döken ormanlardan ayıran bir nem ayırma yükseltisi bulunduğu için iki farklı biyocoğrafik bölge görülmektedir. Raif sektörünün ana ağaçları ladin ve İskoç çamıdır. Raif bölümündeki yeşil yosun, Raif bölgesinin sulak alanlarındaki sfagnum yosunu popülasyonu ile önemlidir. Güneydeki Saralinskogo bölümünün ağaçları, meşe toplulukları, ıhlamur ve titrek kavak ikincil ormanı ile yaprak döken ağaçlardan oluşmaktadır. Koruma alanında 600'den fazla yosun türü ve 700'den fazla mantar türü kaydedilmiştir. Bilim insanları koruma alanı içinde 844 vasküler bitki türü kaydetmiştir.
Kuzey bölümündeki (Raif) hayvan yaşamı güney tayga habitatını sergilemektedir: tarla fareleri, kır fareleri, orman fareleri, yarasalar, sincaplar, sansarlar, tilkiler, yabani tavşanlar ve geyikler. Saralinskogo bölümü, yabani tavşanlar, yaban domuzları ve karacalar ile karakter bakımından daha güneye ait bir görüntü sergiler. Kunduz 1996'da yeniden görülmüştür. Koruma alanında bilim insanları 50 memeli türü kaydetmiştir. Kuşlar, bölgedeki habitat çeşitliliğini yansıtan orman kuşlarını ve su kuşlarını içerir. 230 kuş türü kaydedilmiştir. 41 balık türü kaydedilmiştir.
Eko-eğitim ve erişim

Korunan bir doğa koruma alanı olduğu için, İdil-Kama Tabiatı Koruma Alanı çoğunlukla halka kapalıdır, ancak bilim insanları ve 'çevre eğitimi' amaçlı olan ziyaretler için park yönetimi ile düzenlemeler yapabilmektedir. Koruma alanı içinde yerel sakinlere açık olan ancak önceden izin alınması gereken sınırlı 'ekoturizm' yolları bulunur. Koruma alanı 10 binden fazla kişi tarafından ziyaret edilen bir botanik bahçesi ve doğa müzesine ev sahipliği yapmaktadır. Merkez ofisi Kazan şehrinde bulunmaktadır.
Yıldız Bayazıtoğlu

| Yıldız Bayazıtoğlu |
| --- | --- |
Milliyet: Amerikalı-Türk
Eğitim: Orta Doğu Teknik Üniversitesi Michigan Üniversitesi
Meslek: Makine mühendisi

Yıldız Bayazıtoğlu, Türk-Amerikalı makine mühendisi. Uzay Mekiği'nin yakıt depolarından nanoteknolojiye kadar çeşitli ölçeklerde ısı transferi üzerine yaptığı araştırmalarla tanınmakta olup ayrıca tıbbi tedavide konteynersiz işleme, yakıt hücreleri ve güneş pilleri, moleküler dinamik, mikrokanallar ve hedeflenen sıcaklık yönetimi üzerine araştırmalar yaptı. Günümüzde Harry S. Cameron Makine Mühendisliği bölümü başkanı ve Rice Üniversitesi'nde malzeme bilimi ve nanomühendislik profesörü olarak görev yapmaktadır.
Eğitim ve kariyeri

Bayazıtoğlu, 1967 yılında Orta Doğu Teknik Üniversitesi'nden mezun oldu. Yüksek lisans eğitimi için Michigan Üniversitesi'ne gitti, 1969'da yüksek lisans derecesi aldı ve 1974'te doktorasını tamamladı. Michigan Üniversitesi'nden makine mühendisliği alanında doktora derecesi alan ilk kadındı.
1973-1974 yılları arasında Orta Doğu Teknik Üniversitesi'nde yardımcı doçent, 1975-1976 yılları arasında Houston Üniversitesi'nde misafir yardımcı doçent olarak çalıştıktan sonra 1977 yılında Rice Üniversitesi öğretim üyelerine katıldı.
M. Necati Özışık'la birlikte Elements of Heat Transfer (McGraw-Hill, 1988) adlı ders kitabının ortak yazarıdır.
Tanınması

Bayazıtoğlu, Kadın Mühendisler Derneği Seçkin Eğitimcisi (1997), Amerikan Makine Mühendisleri Derneği üyesi (1992 seçildi), Amerikan Makine Mühendisleri Derneği onursal üyesi (2012 seçildi), Amerikan Makine Mühendisleri Derneği üyesi, Amerikan Bilimin İlerlemesi Derneği üyesi (2009 seçildi) ve Türkiye Bilimler Akademisi onursal üyesidir (2014 seçildi).
Amerikan Makine Mühendisleri Derneği, 2004 yılında Bayazıtoğlu'na Isı Transferi Anma Ödülü'nü verdi ve Kadın Mühendisler Derneği de ona 2012'de "makine mühendisliğinde kadınlar için yeni ufuklar çizdiği ve ısı biliminde hem teorik hem de pratik sorunlara yeni çözümler yarattığı için" başarı ödülü verdi.
İsrail-Hamas Savaşı'nda gazetecilerin öldürülmesi

| g t Hamas-İsrail Savaşı |
| --- | --- |
 Önceli 2023 Mescid-i Aksa çatışmaları Gazze-İsrail çatışması  İsrail-Filistin çatışması  Askeri mücadeleler Be'eri ve Ofakim  Re'im  Sderot  Sufa  Zikim İsrail'in Kara operasyonları  Cenin  Tulkarim  Saldırılar Re'im müzik festivali katliamı  Hizbullah saldırıları  Netiv HaAsara katliamı  Be'eri katliamı  Nir Oz katliamı  Cibaliye Mülteci Kampı katliamı  Eş-Şati Mülteci Kampı hava saldırısı  Kfar Aza katliamı  El Ehli Hastanesi patlaması  Ölümler İsrailliler Alim Abdullah  Lior Asulin  Jayar Davidov  Eli Ginsberg  Roi Levi  Ofir Libstein  İzhar Peled  Yonatan Steinberg Filistinliler El Kedra  Mazini  Müheysen  Ebu Murad  Nofal  Kati  el-Şanti  Nimrod Aloni İsrail Savaş Hükûmeti Tepkiler  Muharebeler ve saldırılar listesi  Ayrıca bakınız Hamas-İsrail Savaşı'nda Türkiye 
İsrail-Hamas Savaşı'nda gazetecilerin öldürülmesi, diğer gazetecilere yönelik şiddet eylemleriyle birlikte, 1992'den bu yana İsrail-Filistin çatışmasında gazeteciler için en ölümcül ve 21. yüzyılda gazeteciler için en ölümcül dönemdir. Committee to Protect Journalists'e göre, 5 Nisan 2024 itibarıyla Gazze, İsrail ve Lübnan'daki çatışmalar 108 Filistinli, 3 Lübnanlı ve 2 İsrailli gazetecinin hayatına mal oldu. Gazze hükûmeti medya ofisi tarafından Temmuz 2024'te yapılan bir sayıma göre öldürülen Filistinli gazeteci sayısı 160'dır.
30 Ocak 2024'te Gazetecileri Koruma Komitesi başkanı "İsrail'in Gazze savaşı gazeteciler için daha önceki tüm savaşlardan daha ölümcül" dedi. İsrail hava saldırıları ayrıca Gazze'de tahminen 48 medya tesisine zarar verdi veya tahrip etti. Reporters Without Borders, İsrail ordusunun Filistinli ve Lübnanlı gazetecileri kasıtlı olarak hedef aldığını bildirdi. The Guardian, uluslararası hukuka aykırı olarak, İsrail'in Hamas'a bağlı Filistinli gazetecileri çatışmaya katılmamalarına rağmen hedef aldığını belirtmiş, böylece İsrail'in gazetecileri hedef aldığı iddiasını reddetmiştir. 2023 yılında dünya çapında öldürülen gazetecilerin yaklaşık %75'i İsrail'in Gazze'deki savaşında ölen Filistinli gazetecilerdi.
Kayıplar

Ayrıca bakınız: İsrail-Hamas savaşında öldürülen gazetecilerin listesi ve İsrail-Hamas savaşı kayıpları
Arap ve Orta Doğu Gazeteciler Derneği ölümlerin artmasını kınadı ve şu açıklamayı yaptı: "Gazetecilerin hedef alınması basın özgürlüğü ve uluslararası insan hakları hukukunun açık bir ihlalidir." Gazetecileri Koruma Komitesi, "İsrail-Gazze savaşının ilk üç ayında, tek bir ülkede bir yıl boyunca öldürülenden daha fazla gazeteci öldürüldü" açıklamasında bulundu.