stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Anayasa
Dipnotlar

↑  http://sozcu.com.tr/2013/gundem/yargitaydan-akpye-cevap.html%5Bölü/kırık+bağlantı%5DYargıtay (Türkiye) basın açıklaması, 13.03.2013
↑  Kaya, Mehmet Ali (2016), Ege ve Eski Yunan Tarihi-I, Bilge Kültür Sanat, İstanbul.
↑  Karadeniz Çelebi, Özcan. Roma Hukuku, Turhan Kitabevi, Ankara, Eylül 2014.
↑  Kemal Gözler, Anayasa Hukukunun Genel Esasları, Bursa, Ekin Kitabevi Yayınları, 2017.
↑  Anayasa Hukuku. Seçkin. ISBN 9789750250781.
↑  "Arşivlenmiş kopya" (PDF). 18 Temmuz 2013 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Nisan 2020.
↑  Özbudun, Ergun. 1924 Anayasası. İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları. 2012.
↑  "Arşivlenmiş kopya". 17 Aralık 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Nisan 2020.
↑  "Arşivlenmiş kopya". 22 Şubat 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Nisan 2020.
↑  Tanör, Bülent. Osmanlı-Türk Anayasal Gelişmeleri, Yapı Kredi Yayınları, 2017.
↑  Kemal Gözler, "Asli Kurucu İktidar - Tali Kurucu İktidar Ayrımı: TBMM Yeni Bir Anayasa Yapabilir mi?", in Ece Göztepe ve Aykut Çelebi (Editörler), Demokratik Anayasa: Görüşler ve Öneriler, İstanbul, Metis Yayınları, 2012, s.45-61 (www.anayasa.gen.tr/tbmm-yeni-anayasa.htm).
↑  AYİM: http://www.msb.gov.tr/ayim/Ayim_makale_detay.asp?IDNO=91 13 Nisan 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
↑  SAYIŞTAY: http://dergi.sayistay.gov.tr/icerik/der6667m2.pdf 7 Nisan 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
↑  Anayasa Hukuku Temel Kavramlar ve Türk Anayasa Hukuku. Seçkin Yayınları. 2019. s. 40.  |erişim-tarihi= kullanmak için |url= gerekiyor (yardım)
↑  Anayasa Hukukunun Umumi Esasları. Güven Matbaası. 1955. s. 382.  |erişim-tarihi= kullanmak için |url= gerekiyor (yardım)
↑  Anayasa Hukuku Genel Kısım. Seçkin Yayınları. 2019. ss. 110-116.  |erişim-tarihi= kullanmak için |url= gerekiyor (yardım)
↑  Anayasa Hukuku. Ankara İktisadi ve Ticari İlimler Akademi Yayınları. 1975. s. 27.  |erişim-tarihi= kullanmak için |url= gerekiyor (yardım)
1 2  Efendioğlu, Ali. Anayasa Yargısı ve Türk Anayasa Mahkemesi. ss. 33, 72, 216.
1 2  Kaboğlu, Ö. Anayasa Yargısı. ss. 9-20.
↑  "Kemal GÖZLER, Anayasa Yargısı". 19 Ekim 2004 tarihinde kaynağından arşivlendi.
1 2 3 4  "Güray Dağ, Anayasa Yargısı ve Çalışma Esasları, Yüksek Lisans Tezi, Ankara 2003" (PDF). 21 Haziran 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF).
↑  "Oğuzcan KUTKAN, Anayasa Mahkemelerinin Norm Alanını Daraltması ve Genişletmesi" (PDF). 23 Haziran 2020 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi.
↑  Sabuncu, Yavuz, Anayasaya Giriş, 16. Baskı, Ankara, İmaj Yayınevi, 2014, s. 305
↑  Kıratlı, 1966, s. 25.
Montel Williams

| Montel Williams |
| --- | --- |
2008, Tribeca Film Festivali
Doğum: Montel Brian Anthony Williams 3 Temmuz 1956 (68 yaşında) Baltimore, Maryland, ABD
Bağlılığı: 
Branşı:  Amerika Birleşik Devletleri Donanması  Amerika Birleşik Devletleri Deniz Piyadeleri
Hizmet yılları: 1991–günümüz
Rütbesi: Teğmen
Çatışma/savaşları: Vietnam Savaşı
Ailesi
Eşi: Rochele See (1982-89) Grace Morley (1992-2000) Tara Fowler (2007–günümüz)
Çocukları: 4

Williams, 26 Ağustos 2014
Montel Brian Anthony Williams (d. 3 Temmuz, 1956), Amerikalı tiyatro ve sinema oyuncusudur.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb14239381h (data)  ISNI: 0000 0000 3478 6743  LCCN: n95071385  SNAC: w67s8j68  VIAF: 9095767   WorldCat (LCCN): n95-071385
Corinne Griffith

| Corinne Griffith |
| --- | --- |

Doğum: Corinne Griffin 21 Kasım 1894(1894-11-21) Waco, Teksas, ABD
Ölüm: 13 Temmuz 1979 (84 yaşında) Santa Monica, Kaliforniya, ABD
Mezun olduğu okul(lar): Teksas Üniversitesi, Austin
Meslek: Oyuncu yapımcı yazar iş insanı
Etkin yıllar: 1916–1932; 1962
İmza

Corinne Griffith (doğum adı Griffin; 21 Kasım 1894 – 13 Temmuz 1979), Amerikalı sinema oyuncusu, yapımcı, yazar ve iş insanıdır. "Perdenin Orkide Kadını" olarak adlandırılan Griffith, sessiz film döneminin en güzel oyuncularından biri olarak kabul edilmiştir. Güzelliğinin yanı sıra, Frank Lloyd’un yönettiği The Divine Lady (1929) filmindeki performansıyla da eleştirmenlerin takdirini kazanmış ve En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü’ne aday gösterilmiştir.
Aslen Teksas doğumlu olan Griffith, Güney Kaliforniya’da bir güzellik yarışmasını kazandıktan sonra sinema kariyerine yönelmiştir. 1916'da Vitagraph Studios ile sözleşme imzalamış ve on yıl boyunca stüdyo için birçok filmde rol almıştır. 1920’de First National Pictures için filmler yapmaya başlamış ve stüdyonun en büyük yıldızlarından biri haline gelmiştir. 1920'lerin ortalarında film yapımcılığına adım atan Griffith, 1925 yapımı Déclassée ve Classified filmlerinde hem başrol oynamış hem de yapımcı olarak görev yapmıştır.
1920'lerin sonlarına doğru Griffith'in film kariyeri yavaşlasa da, Outcast (1928) ve The Garden of Eden (1928) gibi filmlerde başrollerde yer almıştır. Ertesi yıl, The Divine Lady filmindeki performansıyla En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü’ne aday gösterilmiştir. 1930'da Lilies of the Field adlı filmde rol almış; bu film, kendisinin 1924'te başrol oynadığı Lilies of the Field filminin yeniden çevrimidir. Ardından gelen Back Pay (1930) filmi, Griffith'in emekli olmadan önceki son filmi olarak tanıtılmıştır; ancak iki yıl sonra Lily Christine (1932) filmiyle bir kez daha beyaz perdeye dönmüştür.
1932’den sonra oyunculuğu bırakan Griffith, başarılı bir yazar ve iş insanı olmuştur; çok sayıda kurgu ve kurgusal olmayan kitap yazmış ve 1920’lerde başladığı emlak yatırımlarına devam etmiştir. 1936’da üçüncü eşi olan Washington Redskins takımının sahibi George Preston Marshall ile evlenmiş ve 1958’e kadar evli kalmıştır. 1962’de Paradise Alley filminde küçük bir rolle son kez beyaz perdede yer alarak 28 yıl aradan sonra yeniden bir sinema filmi çekmiştir.
1952'de yayımlanan anı kitabı, Griffith’in babasıyla ilişkisini konu alan Papa's Delicate Condition adlı biyografik filme 1963 yılında uyarlanmıştır. Temmuz 1979’da geçirdiği bir felç sonrasında Santa Monica'da hastaneye kaldırılan Griffith, kısa süre sonra geçirdiği kalp krizi sonucu hayatını kaybetmiştir. Ölümünden sonra 150 milyon dolar olduğu tahmin edilen servetiyle döneminin en zengin kadınlarından biri olarak anılmıştır.
Paul Broca

Pierre Petit tarafından Paul Broca'nın fotoğrafı
Pierre Paul Broca (28 Haziran 1824, Sainte-Foy-la-Grande, Bergerac - 9 Temmuz 1880, Paris) Fransız hekimi ve antropolog.
Konuşmanın motor yönü, yani konuşmanın anlamlı seslere dönüştürülmesi işlevinin, beyinde sol frontal lobun arka alt bölümünde gerçekleştiğini ortaya koydu. Bu bölgeye daha sonra Broca alanı adı verilmiştir. Böylece beyin kabuğunun belirli bölgelerinde belirli fonksiyonların yerleştiği fikri ağırlık kazanmış oldu. Broca, aynı zamanda sapkın davranışlar gösteren insanların kafatasları ve beyinlerinin farklılık taşıdığını savunuyordu.
Kişisel hayatı

Paul Broca, 28 Haziran 1824 yılında Fransa'nın Bordeaux şehrinde Sainte-Foy-la-Grande isimli kasabada doğdu. Babası Benjamin Broca, Napolyon'un hizmetinde olan bir tıp doktoruydu. Annesi ise protestan bir vaizin iyi eğitimli bir kızıydı. Broca temel eğitimini memleketindeki okulda aldı. 16 yaşında ise lisans diploması aldı. 17 yaşında Paris'te tıp okuluna kaydoldu ve daha yaşıtlarının okula yeni başladığı 20 yaşında tıp okulundan mezun oldu.
Amerika Birleşik Devletleri Atom Enerjisi Komisyonu

| AEC |
| --- | --- |
United States Atomic Energy Commission
AEC'nin amblemi

Genel bilgiler
Kuruluş tarihi: 1946
Kapanış tarihi: 1975
Sonraki kurum: Enerji Araştırma ve Geliştirme İdaresi (ERDA) Nükleer Düzenleme Komisyonu (NRC)
Türü: Bağımsız ajans
Adres: Washington, D.C. (1947–1957) Germantown, Maryland (1958–1975)
Amerika Birleşik Devletleri Atom Enerjisi Komisyonu (AEC), II. Dünya Savaşı'ndan sonra Amerika Birleşik Devletleri Kongresi tarafından atom bilimi ve teknolojisinin barış zamanındaki gelişimini de teşvik etmek ve kontrol altında tutmak için kurulan Amerika Birleşik Devletleri hükûmetinin bir kurumuydu. Başkan Harry S. Truman, 1 Ağustos 1946'da McMahon/Atom Enerjisi Yasası'nı imzalayarak, 1 Ocak 1947'den itibaren atom enerjisinin kontrolünü ordudan sivillere devretmiş oldu. Bu yasa Atom Enerjisi Komisyonu üyelerine savaş sırasında atom bombası üretmek için inşa edilmiş fabrikaların, laboratuvarların, ekipmanların ve personelin tam kontrolünü sağladı.
1960'larda artan sayıda eleştirmen, AEC düzenlemelerinin radyasyondan korunma standartları, nükleer reaktör güvenliği, tesis yerleşimi ve çevre koruma dahil olmak üzere birçok önemli alanda yeterince katı olmadığı yönünde suçlamada bulundu.
1974'e gelindiğinde AEC'nin düzenleyici programları o kadar güçlü bir saldırıya uğradı ki, ABD Kongresi AEC'yi kaldırmaya karar verdi. AEC, işlevlerini iki yeni kuruma devreden 1974 tarihli Enerjinin Yeniden Organizasyonu Yasası ile kaldırıldı. Bu kurumlar ise şunlardı: Enerji Araştırma ve Geliştirme İdaresi ve Nükleer Düzenleme Komisyonu. 4 Ağustos 1977'de Başkan Jimmy Carter, Enerji Bakanlığı'nı oluşturan Enerji Bakanlığı Organizasyon Yasası'nı yasalaştırdı. Yeni kurum, Federal Enerji İdaresi (FEA), Enerji Araştırma ve Geliştirme İdaresi (ERDA), Federal Enerji Komisyonu (FPC) ve diğer çeşitli federal kurumların sorumluluklarını üstlendi.
Geçmiş > Yerel uranyum tedarik programı

AEC, yurt içinde uranyum tedariki için bir program geliştirdi. 1947'den önce, mineralin ana kaynakları Kanada ve o zamanlar Belçika Kongo'suydu ancak Manhattan Projesi aynı zamanda II. Dünya Savaşı sırasında ABD'nin batısındaki vanadyum fabrikalarının atıklarından elde edilen uranyumu da gizlice işledi. Colorado Platosu'nun hem vanadyum hem de uranyum içeren karnotit cevheri damarları içerdiği biliniyordu. AEC, programını serbest girişim ilkesine uygun olarak geliştirdi. Federal hükûmet, cevheri bizzat keşfetmek, çıkarmak ve işlemek yerine, jeolojik veriler sağladı, yollar inşa etti ve bölgedeki değirmenlerin birinden cevher satın almak için sabit bir oran belirledi. Bu, bireyleri daha sonra hükûmetin satın alacağı cevheri keşfetmeye ve üretmeye teşvik etti. AEC, programın 1947'deki başlangıcından 1966'ya kadar uranyumun tek yasal alıcısıydı. 1966'dan programın 1970'e kadar AEC, özel sektör yeterince gelişinceye kadar pazarı desteklemek için uranyum satın almaya devam etti.
Hükûmet cevher üretmediği için madenci güvenliğini düzenleme yükümlülüğünün olmadığını iddia etti. 1995 yılında yayınlanan bir kongre raporu şu sonuca varıyordu: "Hükümet, madenleri havalandırarak tehlikenin azaltılmasını talep etmek için harekete geçmedi ve madencileri maruz kaldıkları tehlike konusunda yeterince uyaramadı.". 1990 tarihli Radyasyona Maruz Kalma Tazminatı Yasası, uranyum madenlerinde radon gazına maruz kalma sonucu kansere yakalanan madencileri ve aileleri tazmin etmeyi amaçlıyordu.
Geçmiş > Düzenlemeler ve deneyler

AEC, bir "Askeri İrtibat Komitesi" aracılığıyla ABD Savunma Bakanlığı'na bağlandı. Atom Enerjisi Ortak Komitesi, AEC üzerinde kongre gözetimi gerçekleştiriyordu ve AEC kararlarını ve politikasını etkileme konusunda hatırı sayılır bir güce sahipti.
AEC'nin geniş kapsamlı sosyal, halk sağlığı ve askeri sonuçları olan bir konu üzerindeki geniş kapsamlı yetkileri ve kontrolü, onu son derece tartışmalı bir organizasyon haline getirdi. McMahon Yasası'nı hazırlayanlardan biri olan James R. Newman, yasa tasarısının "atom enerjisi alanını, serbest girişim ekonomisinin ortasında bir sosyalizm adası" haline getirdiği sonucuna vardı.
Nükleer Düzenleme Komisyonu (NRC) oluşturulmadan önce, 1946 Atom Enerjisi Yasası'yla nükleer düzenlemeler AEC'nin sorumluluğundaydı. Sekiz yıl sonra kongre bu kanunu 1954 Atom Enerjisi Yasası ile değiştirdi ve ilk kez ticari nükleer enerjinin geliştirilmesini mümkün kıldı ve ilk Atom Enerjisi Yasası'nın uygulanmasındaki diğer önemli sorunları çözmüş oldu. Yasa, AEC'ye hem nükleer enerji kullanımını teşvik etme hem de güvenliğini düzenleme işlevleri veriyordu. AEC'nin düzenleyici programları, endüstrinin büyümesini engelleyecek aşırı gereklilikler getirmeksizin, nükleer enerjinin tehlikelerinden halk sağlığını ve güvenliğini sağlamayı amaçladı.[kaynak belirtilmeli] Bu, özellikle yeni bir endüstride ve kendi içinde başarılması zor bir hedefti ve kısa bir süre içinde AEC'nin programları önemli tartışmalara yol açtı. Stephanie Cooke ise bu konu hakkında şunları söyledi:
AEC, nükleer enerjinin askeri ve sivil yönlerini tüm yönleriyle kontrol eden, onları teşvik eden ve aynı zamanda düzenlemeye çalışan bir oligarşi haline gelmişti ve düzenleyici tarafa düşmüştü... Gitgide artan eleştiriler içeride çok fazla çıkar çatışması döndüğünden bahsediyordu.
AEC daha önce radyoaktif iyot içeren deneylere katılmıştı. 1949'da "Green Run" adı verilen bir operasyonda AEC, atmosfere iyot-131 ve ksenon-133 saldı ve Washington'daki Hanford sahası yakınındaki üç küçük kasabayı içeren 500.000-kilometrekare (120.000.000-akre) alanı kirletti. 1953'te AEC, Iowa Üniversitesi'nde radyoaktif iyotun yenidoğanlarda ve hamile kadınlarda sağlık üzerindeki etkileri üzerine çeşitli çalışmalar yürüttü. Ayrıca 1953'te AEC, radyoaktif iyotun prematüre bebekleri zamanında doğan bebeklerden farklı şekilde etkileyip etkilemediğini keşfetmek için bir çalışmaya sponsor oldu. Deneyde, Detroit'teki Harper Hastanesi'nden araştırmacılar, ağırlıkları 21 ila 55 kilogram (46 ila 121 lb). arasında olan 65 prematüre ve tam süreli bebeğe oral olarak iyot-131 verdiler. Başka bir AEC çalışmasında Nebraska Üniversitesi Tıp Fakültesi'ndeki araştırmacılar, bebeklerin tiroid bezlerindeki iyot konsantrasyonunu test etmek için 28 sağlıklı bebeğe mide tüpü yoluyla iyot-131 verdi.
Galeri

Başkan Harry S. Truman 1946 Atom Enerjisi Yasası'nı imzalarken
David E. Lilienthal, kuruluşundan 1950'ye kadar AEC'ye başkanlık eden kişi
Gordon Dean, 1950'den 1953'e kadar AEC'ye başkanlık eden kişi
Başkan Dwight D. Eisenhower, 1954'te AEC başkanı Lewis Strauss ile birlikteyken
AEC başkanı John A. McCone, 1959'da Enrico Fermi Ödülü'nü Glenn T. Seaborg'a takdim etti. Seaborg, 1961'de AEC başkanı olarak McCone'un yerini aldı.
AEC başkanı Glenn T. Seaborg, 1961'de Başkan John F. Kennedy ile birlikteyken
AEC başkanı James R. Schlesinger, Başkan Richard M. Nixon ve First Lady Pat Nixon ile birlikte 1971'de AEC'nin Hanford Sahası'ndayken
Dixy Lee Ray, AEC'ye başkanlık eden son kişi, Argonne Ulusal Laboratuvarı müdürü Robert G. Sachs ile birlikteyken
Daha fazla oku

Clarfield, Gerard H., and William M. Wiecek. Nuclear America: military and civilian nuclear power in the United States, 1940–1980 (Harpercollins, 1984).
Richard G. Hewlett; Oscar E. Anderson. The New World, 1939–1946. University Park: Pennsylvania State University Press, 1962.
Richard G. Hewlett; Francis Duncan. Atomic Shield, 1947–1952. University Park: Pennsylvania State University Press, 1969.
Richard G. Hewlett; Jack M. Holl. Atoms for Peace and War, 1953–1961: Eisenhower and the Atomic Energy Commission. Berkeley: University of California Press, 1989.
Rebecca S. Lowen. "Entering the Atomic Power Race: Science, Industry, and Government," Political Science Quarterly 102#3 (1987), pp. 459–479 in JSTOR
Mazuzan, George T., and J. Samuel Walker. Controlling the atom: The beginnings of nuclear regulation, 1946–1962 (Univ of California Press, 1985) online.
Avrupa Birliği Siber Güvenlik Ajansı

| --- | --- |
European Union Agency for Cybersecurity

Genel bilgiler
Kuruluş tarihi: 13 Mart 2004
Adres: Atina, Yunanistan
Web sitesi: enisa.europa.eu
Avrupa Birliği Siber Güvenlik Ajansı (İngilizce: European Union Agency for Cybersecurity (ENISA)), Avrupa Birliği'ne bağlı ağ ve bilgi güvenliğinden sorumlu bir ajanstır. 13 Mart 2004 tarihinde kurulmuş olup, 1 Eylül 2005 tarihinde faaliyete geçmiştir. Merkezi Yunanistan'ın başkenti Atina'da yer almaktadır.
2004 yılında Avrupa Ağ ve Bilgi Güvenliği Ajansı (European Network and Information Security Agency) adıyla, Kandiye merkezli olarak kurulmuştu.
Ala Tracz

| Ala Tracz |
| --- | --- |
Doğum: 25 Mart 2010 (14 yaşında)
Meslekler: Şarkıcı
Çalgılar: Vokal
Etkin yıllar: 2020-günümüz

Ala Tracz Eurovision Junior 2020 basın toplantısında
Ala Tracz (d. 25 Mart 2010) Polonyalı şarkıcı. The Voice Kids Poland yarışmasının üçüncü sezonunda yarışmış, Dawid Kwiatkowski'nin takımına girmiş ve finalist olmuştur. 2020 Eurovision Çocuk Şarkı Yarışması'nda Polonya'yı "I'll Be Standing" adlı şarkıyla temsil etmiş ve dokuzuncu gelmiştir.
Diskografi > Singlelar

| Yıl | İsim | Albüm |
| --- | --- | --- |
| 2020 | "Przed Nami Cały Świat" ft. Ola Tracz | Albümsüz single |
| 2020 | style="background: #ececec; color: grey; vertical-align: middle; text-align: center; " class="table-na" | Albümsüz single |  |
| 2020 | style="background: #ececec; color: grey; vertical-align: middle; text-align: center; " class="table-na" | Albümsüz single |  |
Cimri (oyun)

| Cimri  L'Avare |
| --- | --- |

"L'Avare" 1682 edisyonu . Gravür:J. Sauvé
Yazar: Molière
Ülke: Fransa
Orijinal dil: Fransızca
Konu: Çok cimri olan Harpagon ve ailesi etrafında 17. yüzyıldaki Parisli bir burjuva ailesinin ve döneminin ahlâk anlayışını gözler önüne serer.
Tür: Gülmece
Zaman ve mekân: 17. yüzyıl, Fransa
Cimri (özgün adı: L'Avare), Fransız komedi yazarı Molière tarafından yazılmış 5 perdelik bir oyundur. İlk kez 1668 yılında Palais Royal'da oynamıştır. Eser, Plautus'un Altın Çömlek (Yunanca: Aulularia) adlı komedyasına dayanır. Bozkurt Kuruç'a göre yazar, Ludovico Aristo'nun Isuppositi, Pierre de Larivey'in Les Esprits ve François de Boisropert'in La Belle Plaideuse adlı komedilerinden de yararlanmıştır.
Moliere, eserde o zamanın Paris burjuvasının para tutkusunu öne çıkarır. Parayı bütün insani değerlerin üstüne koyan, kendisine yabancılaşan ve para karşısında özgürlüğünü yitiren insanları ve para temelinde biçimlenen toplumsal ilişkileri hicveder.
Konusu

Paris'in zengin ve cimri burjuvalarından Harpagon, kızı Elise ve oğlu Cléante'yi varlıklı kişilere vermeye niyetlidir. Halbuki Elise, babasının yardımcısı olan Valère'yi, Cléante ise maddi sıkıntılar çekmekte olan Mariane'yı sevmektedir. Çocuklarının niyetlerini bilmeyen Harpagon, onlar hakkında kurduğu planı anlatır. Ayrıca Mariane'yi kendisine ayarlaması için çöpçatan Frosine'i devreye sokar. Cléante, babasının niyetini öğrenince acele para bulmaya çalışır ve tefeciden para bulmaya çalışır. Harpagon ise sürekli çalınır korkusu ile yaşadığı altınlarını bir sandığın içinde bahçeye gömmüştür.
Harpagon planını uygulayabilmek için Mariane'yi yemeğe davet eder. Davete çöpçatan Frosine'i ve kızı Elise'yi evlendirmeyi düşündüğü Anselme'yi de çağırır. Cléante ve Mariane ise Frosine'den yardım isterler. Frosine'e göre Harpagon'un Mariane'den vazgeçmesi için ona varlıklı ve soylu bir kadın bulmak gerekir. Ancak bu arada Harpagon, oğlunu Mariane'ye duygularını ilan ederken duyar. Evde patırtı koptuğu sırada Harpagon, sandığın yerinde olmadığını fark eder, eve polis şefini çağırır ve herkesten kuşkulandığını belirtir. Sandığı Cléante'nin uşağı La Flèche bulmuş ve efendisine vermiştir. Her şeyi kaybettiğini düşünen Valère, yaşam öyküsünü anlatır. Napolili soylu bir aileden gelmesine rağmen, bir deniz kazasında ailesini kaybetmiştir. Öykü bitince Valère'nin Anselme'nin oğlu, Mariane'nin de erkek kardeşi olduğu anlaşılır. Sonunda Harpagon, Anselme'nin düğün giderlerini karşılaması koşuluyla çocuklarının sevdikleri ile evlenmelerine karar verir.
Kişiler

Harpagon: Zorba bir aile reisi, Cléante ve Elise'in babası, Mariane'a aşık.
Cléante: Harpagon'un oğlu, Mariane'in sevgilisi.
Valère: Anselme'in oğlu, Mariane'in erkek kardeşi, Élise'e aşık.
Frosine: Çöpçatan. Entrikacı bir kadın. La Flèche'in yeğeni.
La Flèche: Cléante'in uşağı.
Jacques Usta: Harpagon'un aşçısı ve arabacısı.(Aynı role bürünerek oynar.)
Élise: Harpagon'un kızı. Valère'e aşık.
Sinyor Anselme: Valère ve Mariane'in babası.
Simon Usta, Tefeci.
Brindavoine ve La Merluche: Harpagon'un dalkavukları.
Bir subay ve yazıcısı.
Mariane: Anselme'in kızı. Valère'in kız kardeşi. Cléante'a aşık.
Mistress Claude: Harpagon'un hizmetkarı.
Sahnelenme

Eserin ilk sahnelenişi 1668 yılında Palais Royal'da gerçekleştirilmiş ve Harpagon rolünü, o sırada kronik öksürük sorunu olmasına rağmen Moliere'in kendisi oynamıştır.Oyun XIV. Louis tarafından da desteklenmişti.
Eser Louis de Funès ve Jean Girault tarafından 1980 yılında L'Avare adıyla filme çekilmiştir. Louis de Funès, başrolü de kendisi oynamıştır.
Türkiye'de sahnelenmesi

Oyun Nihat Akçan (1977/78), Bozkurt Kuruç (1987/88) ve Işıl Kasapoğlu (2003) tarafından Devlet Tiyatrolarında da sahnelenmiştir.
Türkiye'de sahnelenmesi > Kent Oyuncuları

Oyun Kenter Tiyatrosu'nda Mehmet Birkiye yönetiminde 11 Kasım 2009'da prömiyer yapmıştır.
Türkiye'de sahnelenmesi > Kent Oyuncuları > Oyuncu kadrosu

Mehmet Birkiye/Müşfik Kenter - Harpagon
Demet Evgar - Elise
Engin Hepileri - Cleante
Kadriye Kenter
Derya Aslan
Bülent Şakrak
Hare Sürel
İlker Ayrık
Emrah Eren
Çağlar Tüfekçi
Seval İşgören
Cem Bahşi
Ersin Olgaç
Güneş Sayın
Simge Defne
Hüseyin Sevimli
Salih Bademci
Çağrı Şensoy
Tara Demircioğlu
Algı Eke
Türkiye'de sahnelenmesi > Kent Oyuncuları > Teknik kadro

Sabahattin Eyüboğlu - Çevirmen
Mehmet Birkiye - Yönetmen
Barış Dinçel - Dekor tasarım
Başak Özdoğan - Kostüm tasarım
Cem Yılmazer - Işık tasarım
Cihan Yöndem - Koreografi
Çiğdem Erken - Müzik
Morris Kline

| Morris Kline |
| --- | --- |
Doğum: 1 Mayıs 1908(1908-05-01) Brooklyn
Ölüm: 10 Haziran 1992 (84 yaşında) Brooklyn
Defin yeri: Montefiore Mezarlığı 40°41′9.416″K 73°44′49.412″B﻿ / ﻿40.68594889°K 73.74705889°B﻿ / 40.68594889; -73.74705889
Milliyet: Amerikalı
Vatandaşlık: ABD
Eğitim: New York Üniversitesi (1936) Boys High School (1925)
Tanınma nedeni: Mathematics and the Search for Knowledge Mathematics: The Loss of Certainty Mathematical Thought from Ancient to Modern Times Why Johnny Can't Add
Ödüller: Guggenheim Fellowship Fulbright Scholarship

Kariyeri
Dalı: Matematik, matematik tarihi
Çalıştığı kurum: New York Üniversitesi (1930-1976) Birleşik Devletler Ordusu Muhabere Birliği (1942-1945) Institute for Advanced Study (1936-1938)
Tez: Homomorphism and Isomorphism of Rings and Fields of Point Sets (1936)
Doktoradanışmanı: Robert Garfield Putnam
Doktora öğrencileri: Jeannette Rosenstark (1963) Michael Bernkopf (1965) Arthur Schlissel (1974)
 

Morris Kline (1 Mayıs 1908 - 10 Haziran 1992), Amerikalı bir matematik profesörü, matematik tarihi, matematik felsefesi ve matematik eğitimi üzerine bir yazar ve aynı zamanda matematiksel konuların popülerleştiricisiydi.