Douglas AC-47 Spooky
Operasyonel Geçmişi > ABD Hava Kuvvetleri

Ağustos 1964'te, yıllarca süren sabit kanatlı gunship deneyleri, Kaptan John C. Simons yönetimindeki Tailchaser Projesi ile yeni bir zirveye ulaşmıştır. Bu test, tek bir Convair C-131B'nin, uçağın sol tarafından aşağı doğru bir açıyla tek bir GAU-2/A Minigun'u ateşleyebilecek şekilde dönüştürülmesini içeriyordu. Pilon dönüşünde uçan bir pilotun sabit bir alan hedefini göreceli doğruluk ve kolaylıkla vurmasını sağlamak için kaba yağlı kalem artı işaretleri bile hızla keşfedildi. Silahlanma Geliştirme ve Test Merkezi, aracı Florida'daki Eglin Hava Kuvvetleri Üssü'nde test etmiştir, ancak finansman eksikliği kısa süre sonra testleri askıya almıştır. 1964 yılında Yüzbaşı Ron W. Terry, Hava Kuvvetleri Sistemleri Komutanlığı ekibinin bir parçası olarak Güney Vietnam'daki geçici görevinden geri dönmüş ve isyan bastırma savaşında hava operasyonlarını tüm yönleriyle gözden geçirmişti ve burada C-47'lerin ve C-123'lerin kullanışlılığına dikkat çekmişti. müstahkem köylere yapılan gece saldırıları sırasında işaret fişeği gemileri olarak yörüngede dönüyordu. C-131'i kullanarak canlı atış testi yapma izni aldı ve yandan ateşlemeli gunship programını yeniden canlandırdı.
Ekim ayına gelindiğinde, Terry'nin Project Gunship ekibi, Project Tailchaser uçağıyla benzer bir standar-da dönüştürülmüş ve başlangıçta yerel olarak üretilmiş montaj parçalarına (esasen sabit kanatlara yönelik askılı silah bölmeleri) monte edilmiş üç mini silahla donanmış bir C-47D sağlamıştı. uçakları (SUU-11/A), iskele tarafından uzaktan ateşlenebilmelerine olanak tanıyan bir montaj parçasına yerleştirmişlerdi. Terry ve bir test ekibi, iki C-47'yi değiştirmek için gerekli ekipmanla birlikte 2 Aralık 1964'te Güney Vietnam'daki Bien Hoa Hava Üssü'ne gelmiştir. İlk test uçağı (43-48579, süperşarjları çıkarılarak C-47D standardına dönüştürülmüş bir C-47B-5-DK posta kuryesi) 11 Aralık'ta, ikincisi ise 15 Aralık'ta hazırdı ve her ikisi de 1. Savaş testleri için Hava Komando Filosuna tahsis edilmişti. Yeni adı verilen "FC-47" genellikle "Puff" radyo çağrı işareti altında çalışıyordu ve başlıca görevi köyleri, mezraları ve personeli Vietkong gerilla birimlerinin kitlesel saldırılarına karşı korumaktı.
İlk önemli başarısı 23-24 Aralık 1964 gecesi gerçekleşmiştir. Bir FC-47, hava desteği talebinden sadece 37 dakika sonra Mekong Deltası'ndaki Tranh Yend'deki Özel Kuvvetler karakolunun üzerine gelmişti, 4.500 mermi ateşlemiş ve Vietkong saldırısını önlemiştir. FC-47 daha sonra yaklaşık 20 mil (32 km) uzaklıktaki Trung Hung'daki ikinci bir karakolu desteklemek için çağrılmıştır. Uçak, Vietkong saldırısını bir kez daha köreltti ve geri çekilmeye zorlamıştır. 15 ve 26 Aralık tarihleri arasında FC-47'nin 16 savaş sortisinin tümü başarılı olmuştu. 8 Şubat 1965'te Bồng Sơn bölgesi üzerinde uçan bir FC-47, bir Vietkong saldırısını köreltme sürecindeki yeteneklerini göstermiştir. Dört saatten fazla bir süre boyunca, bir Vietkong tepesinin zirvesine 20.500 mermi ateşlemiştir ve tahminen 300 Vietkong askerini öldürmüştür.
İlk denemeleri o kadar başarılıydı ki, ikinci uçak, mürettebat eğitimi sağlamak üzere 1965'in başlarında Amerika Birleşik Devletleri'ne iade edilmiştir. Temmuz 1965'te USAF Karargahı, TAC'a bir AC-47 filosu kurmasını emretmiştir. Kasım 1965 itibarıyla, ilk operasyonel birim olarak Ağustos ayında faaliyete geçen 4. Hava Komando Filosunda toplam beş uçak çalışıyordu ve 1965 yılı sonu itibarıyla toplam 26 uçak dönüştürülmüştü. Eğitim Müfrezesi 8, 1. Hava Komando Kanadı, daha sonra Forbes AFB, Kansas'ta kurulmuştur. Big Shoot Operasyonunda, Vietnam'daki 4. ACS'nin sayısı 20 AC-47'ye (16 uçak artı yıpratma için dört yedek) ulaştı.
4. ACS, 14 Kasım 1965'te Vietnam'daki Tan Son Nhut Hava Üssü'ne konuşlandırılmıştı. Artık "Spooky" çağrı işaretini kullanan üç adet 7,62 mm'lik mini silahın her biri, seçici olarak saniyede 50 veya 100 mermi ateşleyebilir. 3.000 feet (910 m) yükseklikte 120 knot hava hızıyla sol üst yörüngede seyreden gunship, bir futbol sahası büyüklüğündeki her metrekareye bir mermi veya parlak kırmızı izli mermi (her beş turda bir) koyabilir ve potansiyel olarak 10 saniyeden kısa sürede hedef alır. 45'lik işaret fişeği ve 24.000 mermilik temel mühimmat yükü dayandığı sürece, bunu aralıklı olarak yapabilir ve saatlerce hedefin üzerinde gezinebilirdi.
Mayıs 1966'da filo, yeni etkinleştirilen 14. Hava Komando Kanadı'na katılmak için kuzeye Nha Trang Hava Üssü'ne taşınmıştı. 3. Hava Komando Filosu, 5 Nisan 1968'de Nha Trang'da ikinci bir AC-47 filosu olarak faaliyete geçirildi ve her iki filo da 1 Ağustos 1968'de Özel Harekât Filoları olarak yeniden belirlenmişti. Her iki filonun uçuşları Güney Vietnam'daki üslerde konuşlandırıldı ve bir uçuş 4. SOS'un bir üyesi, 432. Taktik Keşif Kanadı ile Udorn Tayland Kraliyet Hava Kuvvetleri Üssü'nde görev yapmıştı. Her biri, uçtukları uçaktan daha genç hava mürettebatı tarafından uçurulan 16 AC-47'ye sahip iki AC-47 filosunun çalışmaları, şüphesiz, Haziran 1968'de 14. Hava Komando Kanadı'na Başkanlık Birimi Takdiri ödülüne önemli bir katkıda bulunmuştur.
Vietnam Savaşı'nın en çok duyurulan muharebelerinden biri, 1968 başlarındaki Khe Sanh Muharebesiydi. Günde ortalama 300 sortinin üzerinde gerçekleşen saldırılarda 24.000'den fazla taktik ve 2.700 B-52 saldırısı, 110.000 ton mühimmat harcamıştır. İki buçuk ay süren çatışma sırasında savaşçılar gece gündüz havadaydı. Geceleri AC-47 gunshipleri düşman birliklerine karşı sürekli ateş açmış ve üs için aydınlatma sağlamıştır.
AC-47D gunship, 1950'lerde elektronik ekipmanlarla donatılmış az sayıdaki C-47'lerle karıştırılmamalıdır. 1962'den önce bu uçaklar AC-47D olarak adlandırılıyordu. 1962'de yeni bir tanımlama sistemi kabul edildiğinde bunlar EC-47D'ler haline gelmiştir. Orijinal gunshipler USAF tarafından FC-47D olarak adlandırılmıştı, ancak savaş pilotlarının protestoları ile bu tanım 1965 yılında AC-47D olarak değiştirilmiştir. AC-47 konfigürasyonuna dönüştürülen 53 uçaktan 41'i Vietnam'da görev yapmıştır ve 19'u, 12'si savaşta olmak üzere tüm nedenlere bağlı olarak kaybedilmiştir. Savaş raporları, Spooky koruması altındaki hiçbir köy veya mezranın kaybolmadığını ve sivillerden ve askerî personelden AC-47'lerin kurtarmaya gelip hayatlarını kurtardığına dair çok sayıda rapor yapıldığını gösteriyor.
Amerika Birleşik Devletleri Project Gunship II ve Project Gunship III'ü başlatırken, Prens Norodom Sihanouk'un tahttan indirilmesinin ardından geriye kalan AC-47D'lerin çoğu, Prens Norodom Sihanouk'un General Lon Nol tarafından bir darbeyle görevden alınmasının ardından Vietnam Cumhuriyeti Hava Kuvvetlerine, Lao Hava Kuvvetlerine ve Kamboçya'nın Khmer Hava Kuvvetlerine devredilmişti.
3. SOS'a sahip bir AC-47 yük yöneticisi olan Havacı Birinci Sınıf John L. Levitow, Long Binh'deki bir ateş destek görevi sırasında 24 Şubat 1969'da uçağı Spooky 71'i imhadan kurtardığı için Onur Madalyası almıştır. Uçağa 82 mm'lik bir havan mermisi çarpmıştı ve bu mermi 3.500 şarapnel deliği açarak Levitow'u 40 kez yaralamıştı, ancak vücudunu silahlı bir magnezyum işaret fişeğini fırlatmak için kullanmıştır; bu, Levitow'un uçaktan atmasından kısa bir süre sonra ateşlenmişti ve AC-47'nin üsse dönmesine izin verilmişti.