stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Aralıklı tekrarlama
Aralıklı tekrarlama ile unutma eğrileri

Aralıklı tekrarlama, birçok bağlamda kullanışlı olmasına rağmen, öğrencinin pek çok öğeyi öğrenmesi ve bunları sürekli hafızasında tutması gereken durumlarda özellikle yararlıdır. İkinci dil öğreniminde kelime öğreniminin bir parçası olarak oldukça uygundur. Öğrenme sürecini kolaylaştırmak için birçok aralıklı tekrarlama yazılımı programı geliştirilmiştir. Ayrıca, fiziksel kartlar kullanarak aralıklı tekrar yapmak da mümkündür. Test etme etkisi ve aralıklı tekrarlama, uzun vadeli belleği artırmak için bir araya getirilebilir.[kaynak belirtilmeli]
Algoritmalar

Aralıklı tekrarlamada zamanlamaya yönelik farklı algoritmalar vardır.
Ezber PYMOM - Pisagor Yöntemi
Yapay Sinir Ağları tabanlı
Leitner sistemi: 5 aşamalı ve rastgele sayı aşamaları
SM-algoritma ailesi(SuperMemo): SM-0 (kâğıt uygulaması) için SM-15 (SuperMemo 15)
Tarih

Yıllar boyunca, bellek zorlukları yaşayan bireylerin daha iyi yardımcı olmak için teknikler ve testler geliştirilmiştir. Aralıklı tekrarlama, bu sorunların üstesinden gelmek ve öğrenme süreçlerini optimize etmek için sunulan çözümlerden biridir. Bu, bellekten gerçeklere, bisiklet sürmeyi hatırlamaya ve çocukluk döneminden geçmiş olayları hatırlamaya kadar birçok farklı bellek alanında kullanılır. Geri alma pratiği, bir şeyi görüp öğrendikten hemen sonra bir kişinin bunu hatırlayıp hatırlayamayacağını görmek için kullanılır. Uzun vadeli belleği artırmak için genç çocuklar ve bellek sorunları yaşayan daha yaşlı bireyler için yaygın olarak kullanılır.[kaynak belirtilmeli]
1978'de Landauer ve Bjork tarafından yapılan bir deneyde, aralıklı tekrarlamanın yüz-nişane ilişkisini nasıl artırdığını göstermek amacıyla psikoloji öğrencilerinden oluşan bir grup toplandı. Bu, yüz-nişane ilişkisi olarak da bilinir. Kişinin ismini ve yüzünü görmeyi tekrarladıkça, aralıklı tekrarlama etkisiyle zamanın genişlemesiyle birlikte kişinin adı ve yüzü arasındaki ilişkiyi kurabildiler.[kaynak belirtilmeli]
1985'te Schacter, Rich ve Stampp, bu araştırmayı zihinsel sorunlarla boğuşan bireyleri de içerecek şekilde genişletti. Bulgular, aralıklı tekrarlama sadece öğrencilere değil, aynı zamanda hafıza bozuklukları yaşayan bireylere de yardımcı olabileceğini gösterdi.[kaynak belirtilmeli]
1989'da C. J. Camp, Alzheimer hastalarıyla bu tekniği kullanmanın belirli şeyleri hatırlamada sürelerini artırabileceğini öne sürdü. Bu sonuçlar, zaman aralığının genişlemesinin hafızayı en güçlü şekilde artırdığını gösteriyor.[kaynak belirtilmeli]
Konuyla ilgili yayınlar

Caple, C. (1996). "Etkileri Aralıklı Uygulama ve Aralıklı Gözden geçirme ve Hatırlama Tutma Kullanılarak Bilgisayar Destekli Öğretim". Tez için lisans, Doktora Eğitimi, North Carolina State Üniversitesi.13 Temmuz 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
de Boer, V. (2003, Ağustos). "Optimum Öğrenme ve Aralığı Etkisi: Teori, Uygulama ve deneye dayalı Hafıza Zinciri Modeli". Yapay Zeka Yüksek Lisans Tezi için Hesaplama Psikoloji, University of Amsterdam. 28 Ağustos 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Dempster, F. N. (1988). "Boşluk Etkisi: Bir örnek olay Başarısızlık için Geçerli Sonuçların Psikolojik Araştırma". Amerikalı Psikolog, 43(8), 627-634.
(2008) L. R. Greene. Tekrar ve boşluk etkileri. İçinde H. L. Roediger III (Ed.), Öğrenme ve bellek: kapsamlı Bir referans. Vol. (Pp Bellek 2: Bilişsel psikoloji. 65-78). Oxford: Uygulama.
(2016) Guardian. "Aralıklı Tekrarlama: Bir hack yapmak için beynini daha fazla bilgi öğrenmek".  24 Ağustos 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Karpicke, J. D., & Roediger, H. L. (2007). "Genişleyen Alma uygulamalarını Destekler Kısa Vadeli Tutma, ama Eşit Aralıklı Alımı Artırır Uzun Süreli Saklama". Journal Deneysel Psikoloji: Öğrenme, Hafıza ve Biliş, 33(4), 704-719.
Kerfoot, B. P.; Baker, H. E.; Koch, M. O.; Connelly, D.; Joseph, D. B.; Ritchey, M. L. (2007). "Randomized, Controlled Trial of Spaced Education to Urology Residents in the United States and Canada". The Journal of Urology. 177 (4). ss. 1481-1487. doi:10.1016/j.juro.2006.11.074. PMID 17382760.
Pavlik, P. I. (2005). Bu Mikro öğrenmek: Optimize Eşleştirilmiş-önbellek. Doktora, Carnegie Mellon.
Pavlik, P. I.; Anderson, J. R. (2008). "Using a model to compute the optimal schedule of practice". Journal of Experimental Psychology. 14 (2). ss. 101-117. doi:10.1037/1076-898X.14.2.101. PMID 18590367. 23 Mayıs 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Ağustos 2016.
Dr Piotr Wozniak (Feb 1999). "Effective learning: Twenty rules of formulating knowledge". 15 Kasım 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Ağustos 2016.  — yazılım-nötr tavsiyesi üzerine yapma kartları için aralıklı tekrarlama.
Rusça söz dağarcığının ezberlenmesinde Anki kullanılırken.
Zeynep Direk

| Zeynep Direk |
| --- | --- |
Doğumu: 1966 İstanbul, Türkiye
Alma mater: Boğaziçi Üniversitesi Memphis Üniversitesi
Çağı: Çağdaş felsefe
Bölgesi: Batı felsefesi
Okulu: Kıta felsefesi
Kurumları: Galatasaray Üniversitesi Koç Üniversitesi
İlgi alanları: Feminist felsefe çağdaş Fransız felsefesi etik
 Etkilendikleri Jacques Derrida 
Zeynep Direk (doğum 1966, İstanbul), feminist felsefe ve çağdaş Fransız felsefesi alanlarında yaptığı çalışmalarla tanınan Türk filozof, akademisyen ve çevirmen. Koç Üniversitesi Felsefe Bölümü'nde profesörlük görevini sürdürmektedir.
Hayatı

1966 yılında İstanbul'da doğdu. Annesi felsefe öğretmeni Nuran Direk, babası yüksek kimya mühendisi Altay Direk'tir.
Ortaöğrenimini Galatasaray Lisesi'nde, yükseköğrenimini Boğaziçi Üniversitesi Felsefe Bölümü'nde (1990) tamamladı. Aynı üniversitede felsefe alanında yüksek lisans derecesi aldı (1992). Doktora eğitimine Kanada'da, University of Western Ontario'da başladı. 1995-1996 yıllarında Paris'te Jacques Derrida'nın derslerini takip etti. Doktora derecesini 1998 yılında Memphis Üniversitesi'nden aldı.
1998-2014 yılları arasında Galatasaray Üniversitesi'nde görev yaptı. 2010 yılında profesör unvanını aldı. 2014 yılından itibaren Koç Üniversitesi Felsefe Bölümü'nde öğretim üyesidir.
Seçili eserleri > Yazar

Başkalık Deneyimi - Kıta Avrupası Felsefesi Üzerine Denemeler, 2013
Cinsel Farkın İnşası, 2018
Ontologies of Sex: Philosophy in Sexual Politics: Philosophy in Sexual Politics, 2020
Çağdaş Kıta Felsefesi: Bergson'dan Derrida'ya, 2021
Seçili eserleri > Editör

Dünyanın Teni: Merleau-Ponty Felsefesi Üzerine İncelemeler, 2003
Çağdaş Fransız Düşüncesi, 2004 (Refik Güremen ile birlikte)
Zaman ve Başka, Emmanuel Levinas, 2005 (Çeviri editörü ve çevirinin önsözünün yazarı)
Cinsiyetli Olmak, 2007
Jean-Paul Sartre: Tarihin Sorumluluğunu Almak, 2013 (Gaye Çankaya ile birlikte)
A Companion to Derrida, 2014 (Leonard Lawlor ile birlikte)
Cinsiyetli Yazmak, 2016
Seçili eserleri > Çevirmen

Irk Kavramını Kim İcat Etti?: Felsefi Düşüncede Irk ve Irkçılık, Robert Bernasconi, 2000 (Tendü Meriç ve diğerleri ile birlikte)
Sonsuza Tanıklık, Emmanuel Levinas, 2010 (Medar Atıcı ve diğerleri ile birlikte)
Levinas Okumaları, Robert Bernasconi, 2011
Leibniz: Mümkün Dünyaların En İyisi, Jean-Paul Mongin, 2012
Platon'un Eczanesi, Jacques Derrida, 2014
Otur Kızım: Kadın Düşmanlığının Mantığı, Kate Manne, 2017 (Ata Mert Binicioğulları ile birlikte)
Braikenridge–Maclaurin teoremi

Braikenridge–Maclaurin Teoremi
Geometride, 18. yüzyıl İngiliz matematikçileri William Braikenridge ve Colin Maclaurin'in  adını taşıyan Braikenridge–Maclaurin teoremi, Pascal teoreminin tersidir. Braikenridge–Maclaurin teoremine göre bir altıgenin üç karşıt kenarı üç eşdoğrusal noktada buluşursa, altı köşe bir konik üzerinde yer alır ve bu da bir çift doğruya dejenere edilebilir.
Teoremin Açıklaması

A
,
B
,
C
,
D
,
E


{\textstyle A,B,C,D,E}

 ve 



F


{\textstyle F}

 noktaları, 



A
C


{\textstyle AC}

 ve 



B
D


{\textstyle BD}

'nin, 



A
E


{\textstyle AE}

 ve 



D
F


{\textstyle DF}

'nin ve 



B
E


{\textstyle BE}

 ve 



C
F


{\textstyle CF}

'nin kesişme noktalarının eşdoğrusal olduğu şekildeyse, noktalar bir koni üzerinde bulunur. Şekil, 



A
,
B
,
C
,
D
,
E


{\textstyle A,B,C,D,E}

 boyunca koniği gösterir.  XYZ doğrusu nereye hareket ettirilirse ettirilsin,  F noktası her zaman konik üzerindedir. Ayrıca 



A
,
B
,
C
,
D
,
E


{\textstyle A,B,C,D,E}

 noktalarından herhangi birini taşısak da durum değişmez.
Bir altıgenin zıt kenarlarından geçen üç çizginin üç kesişme noktasının bir  L doğrusu üzerinde olması durumunda, altıgenin altı köşesinin bir  C koniği üzerinde bulunduğunu belirtir; konik, Pappus teoreminde olduğu gibi dejenere olabilir.
Braikenridge–Maclaurin teoremi, altıncı noktayı değiştirerek beş nokta ile tanımlanan koniğin sentetik bir yapısı olan Braikenridge-Maclaurin yapısında uygulanabilir. Yani, Pascal teoremi, bir konik (bir altıgenin köşeleri) üzerinde altı nokta verildiğini, zıt kenarlar tarafından tanımlanan çizgilerin üç doğrusal noktada kesiştiğini belirtir. Mevcut beş nokta verildiğinde, altıncı nokta için olası konumları inşa etmek için bu tersine çevrilebilir.
Kaynaklar

↑  Mills, Stella (March 1984), "Note on the Braikenridge-Maclaurin Theorem", Notes and Records of the Royal Society of London, The Royal Society, 38 (2), ss. 235-240, doi:10.1098/rsnr.1984.0014, JSTOR 531819
↑  Eric W. Weisstein, (2002), CRC Concise Encyclopedia of Mathematics, 2nd ed., CRC Press, 978-0849319464, s. 285
↑  Coxeter, H. S. M.; Greitzer, S. L. (1967), Geometry Revisited, Washington, DC: Mathematical Association of America, s. 76
↑  Charles Tweedie, (1915), A Study of the Life and Writings of Colin Maclaurin, Mathematical Association, The Mathematical Gazette, Vol. 8, No. 119 (Oct., 1915), ss. 133-151, http://www.jstor.org/stable/3604693, Makale 3 Mayıs 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Eliptik durum
Hiperbolik durum
Buzul çağı
Buzullaşma ve buzullaşmalararası çağ

Ayrıca bakınız: Buzullaşma ve Buzullaşmalararası
Buz çağları (ya da en azından devam eden biri) boyunca, daha sıcak ve daha şiddetli periyotlar meydana geldi. Daha soğuk periyotlara buzul periyotları, Eemian gibi daha ılımlı periyotlara buzullararası (interglacial) adı verilmektedir.
Buzul periyotları, Yeryüzünün büyük çoğunluğunu, geniş toprakları kaplayan ve kutuplardan düşük enlemlere doğru genişleyen deniz buzulu kütlelerinin oluştuğu daha soğuk ve daha kuru iklimlerle karakterizedir. Dağ buzulları, diğer durumda buzullaşmamış alanlar daha düşük karlanma hattı yüzünden daha düşük yüksekliklere doğru genişler. Geniş miktarda suyun su seviyesi üzerindeki buzul tepeciklerini oluşturması nedeniyle su seviyeleri azalma gösterir. Okyanus suyu dolaşımının buzul kütleleri nedeniyle kesintiye uğradığına dair kanıtlar bulunmaktadır. Yeryüzü arktik ve antarktik buzullarına sahip olduğundan, hâlen minimum düzeyde bir buzul çağı yaşıyoruz. İki buzul döneminin arasında kalan iklim dönemine buzullaşmalararası denilmektedir. Buzullaşma ve buzullaşmalararası periyotlar Yeryüzü yörüngesinde Milankovitch Döngüsü adı verilen değişimlerle eşzamanlıdır.
Yeryüzü, 11.000 yıldan daha fazla bir süreden bu yana Holosen adlı buzullararası bir periyotu yaşamaktadır. Günümüzde yaygın kabul gören biçime göre buzullararası dönem yaklaşık 12.000 yılda sona erecek olup bu durum hâlen devam eden bir soru işareti olarak beklemektedir. Örneğin, Doğa adlı bir makalede içinde bulunduğumuz döneme benzer bir buzullararası periyotun 28.000 yıl sürdüğü savunulmaktadır. Yörüngesel baskı (orbital forcing)'de tahmini değişmeler; insan etkisiyle oluşan küresel ısınma devam etmese bile gelecek buzul çağının bundan en az 50.000 yıl sonra başlayacağını öne sürmektedir. (bknz: Milankoviç Döngüsü). Üstelik, sera gazlarının artışından ortaya çıkan insan kaynaklı antropojenik zorlama fosil yakıtların yoğun kullanımı devam ettiği sürece yörüngesel baskılamadan ağır gelebilecektir.
Buzul periyotlarının olumlu ve olumsuz geri bildirimleri

Her bir buzul periyodu onu daha şiddetli yapan olumlu geri bildirime maruz kalmakta ve (ne kadar geç olsa da her durumda) en sonunda her periyodun sonlandığı olumsuz geri besleme konusunu oluşturmaktadır. Her buzul periyotu ona daha sert ve olumsuz geri beslemeyi getiren ve (bugüne kadar olduğu gibi her durumda) en sonunda onu sonlandıran olumlu geri beslemeye tabidir.
Buzul periyotlarının olumlu ve olumsuz geri bildirimleri > Olumlu geri besleme süreçleri

Buz ve kar yeryüzünün beyazlık miktarını yükseltir, bundan sonrası; güneş enerjisinin daha fazla yansıması ve daha az emilimidir. Bu nedenle hava sıcaklığı düştüğünde, buz ve kar yağışı büyür ve ortaya çıkan bu olumsuz geri besleme mekanizması ile rekabet edecek kuvvet sistemi dengeye ulaştırıncaya kadar artı etkiyle sıcaklık düşmeye devam eder. Ek olarak, buzulların yayıldığı kuzey (boreal) ormanlarındaki azalış beyazlanmayı arttırır.
1956'da Maurice Ewing ve William L. Donn tarafından başka bir teori öne sürüldü. Bu hipoteze göre, buzların bulunmadığı arktik okyanusunda kar yağışı miktarı daha fazla olmalıdır. Bir kere düşük sıcaklıktaki buzlar okyanusu kapladığında o alanda  deniz suyundan daha az miktarda buharlaşma veya yükselme (sublimation/fizik) olur ve kutup bölgeleri; orta enlemdeki çöllerle mukayese edilebilir biçimde yağış miktarı azlığı nedeniyle kurumaya başlar. Bu ortaya çıkan az yağış miktarı durumu kutup enlemleri kar yağışını yaz mevsimi boyunca eritir. Buzla kaplı olmayan bir arktik okyanusu uzun süren yaz günleri boyunca  güneş radyasyonunu emer ve buzla kaplı bir denize göre Arktik atmosferine daha fazla miktarda buharlaşma getirir.
Daha çok yağış miktarıyla düşen karın bazı kısımlarda yaz boyunca erimemesi mümkündür ve böylece daha alt rakımlarda ve daha güney enlemlerde, Yeryüzü beyazlaşması nedenli olarak karasal alan üzerindeki sıcaklığın düşmesi yukarıda belirtildiği gibidir. Bundan başka, bu hipotez altında okyanus suyu içindeki tampon buzul kütlelerinin eksikliği, Arktik ve Kuzey Atlantik Okyanusu arasında daha çok miktarda su sirkülasyonu oluşturur; soğuk arktik suları ılınırken, ona göre daha ılımlı olan Kuzey Atlantik suları soğuklaşır. (Küresel ısınmanın yol açtığı mevcut sonuçlar Arktik Okyanusun 5-20 yıl arasında geniş ölçüde buzulsuzlaşacağını içermektedir.) Ilıman çevrim sürecinde Kuzey Atlantik deniz suyuna eklenen yeni eriyen su küresel okyanus suyu sirkülasyonu miktarını azaltabilecektir. Böyle bir azalma (Körfez akıntısının azalmasının etkisi) Kuzey Avrupa'da serinletici bir etki oluşturabilir ki bu etki de alt enlemlerdeki karın yaz boyunca alıkonmasına neden olabilir. Yaygınlaşmış bir buzul dönemi boyunca buzulların Saint Lawrence Körfezine doğru hareket edebilecekleri ve böylece Körfez akıntısını tıkama olasılığından yeterince uzak olabilecekleri de öne sürülmüştür.
Buzul periyotlarının olumlu ve olumsuz geri bildirimleri > Olumsuz geri besleme süreçleri

Buzul örtüleri, buzul dönemleri boyunca üzerinde bulundukları karayı aşındıran formlardır. Bir zaman sonra, bu durum deniz seviyesi üzerindeki karayı azaltacak ve böylece buzul örtülerinin üzerinde oluşacağı boşluk miktarı da azalacaktır. Bu durum, beyazlanma geri beslemesini azaltır, buz örtüleri bir yandan oluşurken diğer yandan deniz seviyesi aşağıya düşer.
Buzulun büyümesiyle birlikte kuraklığı artıran diğer bir etken, mevcut yağış miktarının azalmasıyla buzullaşmanın devamlılığıdır. Buzullaşmanın geri çekilmesi böylece teşvik olur veya diğer bir süreç buzulun ilerlemesi yönünde benzer ters olumlu beslemeyle güçlendirilebilir.
Nature Geoscience'da yayımlanan araştırmaya göre, insanın karbondioksit yayımı bir sonraki buz çağını geciktirecektir. Araştırmacılar, bugünkü ılıman buzullararası dönemin en benzerinin oluştuğu yörünge bilgisini kullanarak gelecek buzul çağının 1.500 yıl sonra başlayabileceği tahmininde bulundular. Ancak yine de mevcut CO2 yayılımının bunu geciktirecek düzeyde bulunduğunu söylemeye devam ediyorlar.
Buz çağlarının nedenleri

Uzun süreli buz çağları periyotları ve ondan daha kısa süreli buzullararası periyotların nedenleri henüz tam olarak anlaşılamamıştır. Üzerinde görüş birliği bulunan bazı etkenler şunlardır: Yeryüzü atmosferinin bileşimi, örneğin karbondioksit ve metan gazı konsantrasyonları gibi. (Daha önceden bahsedilmiş olan bu konuda önem taşıyan seviyeler, Antarktika EPICA Dome C buzul çekirdeğinde yapılan incelemelerde son 800 bin yıl için görülebilmektedir.); Milankoviç Döngüsü olarak bilinen Yeryüzünün güneş etrafındaki yörüngesindeki ve kendi ekseninin eğimindeki değişmeler; Tektonik levha hareketleri göreceli konumlanma ve kıtasal yekün ile Yeryüzünü kaplayan okyanus örtüsündeki değişiklikler rüzgârların, okyanus akıntılarının, atmosfer akımlarının değişikliğine yol açmaktadır. Güneş enerjisi çıktısındaki farklılıklar; dünya-ay sistemindeki yörüngesel dinamikler ve nispeten geniş meteorlar ve süper yanardağ püskürmelerini içeren volkanik hareketler.
Bu etkenlerden bir kısmı bir diğerini de etkileyebilmektedir. Örneğin, Yeryüzü atmosferi konsantrasyonundaki değişimler (özellikle sera gazlarındaki konsantrasyonlar) iklimi değiştirebilir veya iklimin kendisi atmosfer konsantrasyonunu değiştirebilir. (örneğin hava aşındırma oranındaki değişimler CO2 oranını etkileyebilir.)
Maureen Raymo, William Ruddiman ve diğerleri Tibet Platosu ve Kolarado Platosunun muazzam CO2 temizleyicilikleri kapasitesi ile senozoik iklimin hatırı sayılır bir nedensel etkeni olduğunu öne sürdüler. Daha ötesinde, son 10 milyon yıl içinde miktarının yaklaşık olarak yarısı kadar yükseldiğini (CO2 temizleme kapasitesiyle birlikte) iddia ettiler.
Buz çağlarının nedenleri > Yeryüzü atmosferindeki değişimler

Son 100-1000 yıllık en son periyotta, insan aktivitelerinin hızla yükselmesi özellikle fosil yakıtların tüketilmesinin paralel hızla ve artışla atmosfer sera gazlarının Güneş'ten gelen ısıyı arttırıcı etki yaptığının kanıtları bulunmaktadır. Sera etkisinin küresel ısınmayı arttıran ve buzul adaları ile kutup buzullarının erimesini arttıran temel neden olduğu üzerinde görüş birliği bulunmaktadır. Dinozorların sindirim esnasında oluşturdukları metan gazının da küresel ısınmaya neden olmuş olabileceği iddialar arasında yer aldı. Dinozorların yaydığı metan gazı miktarının insanın bugün fosil yakıt kullanımı vb. etkinliklerle oluşturduğu miktarla aynı seviyede olduğu da buna eklendi. Dinozorların yok oluşu (y.n. iklim değişikliklerini oluşturabileceği belirtilen) büyük bir Gök taşı çarpmasına bağlanmaktadır.
Buz çağlarının başında sera gazlarının azaldığına ve buz katmanlarının yeniden oluştuğunda çoğaldığına dair kanıtlar bulunmaktadır. Ancak hangisinin neden veya sonuç olabileceğini tespit etmek güçtür. Kartopu dünya hipotezi geç Proterozoik boyunca dünyayı kaplayan donmaların olduğunu ve bunun atmosferdeki CO2 artışı ile sonlandığını, Kartopu dünyanın ortaya çıkışı ile kaybolması arasında CO2 miktarı arasında bağ bulunduğunu savundu.
Buz çağlarının nedenleri > Kıtaların konumları

Ekvator bölgesinden sıcak suların kutuplara yönelmesini engelleyen veya azaltan üç adet kıta konfigürasyonu bulunmaktadır:
Bir kutbun tepe noktasında bir kıta bulunması, bugünkü Antarktika gibi.
Karayla çevrili bir kutup denizinin var olması, bugünkü Arktik Okyanusu gibi.
Ekvator çevresini kapatan bir üstkıtanın (supercontinent) bulunması, Neoproterozoik devirin Cryogenian dönemi boyunca Rodinyanın olduğu gibi.
Günümüzde Güney Kutbu üzerinde bir kıta ve Kuzey Kutbu'nda karayla etrafı neredeyse tümüyle kapanmış bir okyanus bulunması nedeniyle jeologlar yakın gelecekte Yeryüzünün buzul periyotlarını görmeye devam edeceğini düşünmektedirler.
Bazı bilim insanları Himalayaların buz çağının temel nedeni olduğunu çünkü bu dağların Yeryüzündeki toplam yağış miktarını ve buna bağlı atmosfere salınan CO2 miktarını yükselttiğini ve sera etkisini azalttığını öne sürmektedirler. Himalayalar yaklaşık 70 milyon yıl önce, Hint-Avustralya levhası, Avrasya levhasıyla çarpıştığında biçimlenmeye başladı. Hint-Avustralya levhası yıllık olarak 67 mm aynı yöne doğru ilerlemekte olduğundan Himalayalar yıllık olarak 5 mm yükselmektedir. 40 milyon yıl önce Eosen ortasından beri, Himalayaların geçmişi Dünya'nın ortalama sıcaklığındaki uzun vadeli azalmaya uymaktadır.
Buz çağlarının nedenleri > Okyanus su seviyelerindeki değişmeler

Eski iklim rejimlerine bir başka önemli katkı da, diğer faktörlerin yanı sıra kıta konumu, deniz seviyeleri ve tuzluluk tarafından değiştirilen okyanus akıntılarının değişimidir. Bu etkenler, soğutma (örneğin Antarktika buzunun oluşmasına yardım etme) ve ısıtma (örneğin Britanya Adaları'na kuzey iklimi yerine ılıman iklim verme) etkileri vardır. Bundan yaklaşık 3 milyon yıl önce Panama Kıstağının kapanması Atlantik ve Pasifik okyanusları arasındaki değişik sıcaklıklardaki su değişimini sonlandırarak Kuzey Amerika'daki bugünkü güçlü buzullaşma periyotunu başlatmış olabilir.
İncelemeler mevcut okyanus kararsızlıklarının son buzullaşma salınımlarında hesaba katılmasını önermektedir. Son buzullaşma periyotu boyunca deniz seviyesi 20–30 m. kadar su özellikle kuzey yarıküre buzul tabakaları tarafından çekildi. Buz toplandığında ve deniz seviyesi aniden alçaldığında Bering Boğazından su akışı (Sibirya ve Alaska arasındaki boğaz bugün ~50 m derinliğe daralmıştır.) azaldı ve Kuzey Atlantik'ten su akışı artış gösterdi. Bu, Atlantik'teki Termohalin döngüsünü yeniden düzenleyerek, Kutup buz birikimini eriten ve diğer kıtasal buz tabakalarını azaltan Kuzey Kutbu'na ısı taşınmasını artırdı.
Suyun salınması deniz seviyelerini yeniden yükselterek, Pasifik'ten daha soğuk su girişini ve buna eşlik eden kuzey yarımkürede buz birikimine geçiş sağladı.
2021'de Nature dergisinde yayınlanan bir araştırmaya göre, son 1,5 milyon yıldaki tüm buzul dönemi buzul çağları, atmosferden daha çok CO2 çekilmesine neden olan, okyanus sirkülasyon modellerini değiştiren eriyen Antarktika buzdağlarının kuzeye doğru kaymasıyla ilişkilendirildi. Yazarlar bu sürecin gelecekte kesintiye uğrayabileceğini öne sürmektedir çünkü Güney Okyanusu buzdağlarının bu değişiklikleri tetikleyecek kadar uzağa gitmelerine yetecek kadar ısınacaktır.
Buz çağlarının nedenleri > Tibet platosunun yükselişi ve dağlık alanların üzerinin karla kaplanışı

Matthias Kuhle'nin Buzul Çağı gelişim teorisi Buzul Çağları boyunca Son Buzul Maksimumunda Tibet Platosunun buzlarla kaplı oluşunu öne sürdü. Kuhle'ye göre, Tibet plaka tektoniğinin yükselmesi karlanma hattını çıplak alanlarda %70 daha fazlaya ulaşan bir beyazlaşmaya neden olarak yaklaşık 2.400.000 km² daha geniş bir alana ilerletti. Güneş'ten alınan enerjinin yeniden uzaya yansıtılması küresel bir soğumayla sonuçlandı ve pleistosen buzul çağını tetikledi. Bu alan tropikal altı enlemde bulunduğundan yüksek enlemlere göre 4-5 kat daha fazla güneşlenme almaktaydı ki yeryüzünün en sıcak yüzeyi soğuyan bir yüzeye dönüştü.
Kuhle, buzullaşmalararası periyotları yeryüzü yörüngesindeki çeşitlenmelerin yıl açtığı 100.000 yıllık ışınım döngüleriyle açıklamaktadır. Kıyaslamalı olarak önemsiz görünen ılınma, İskandinav ve Tibet topraklarındaki buzul alanlarının azalmasıyla birleştiğinde (daha az bir yüzölçümüne) yüksek miktarda binen buzul yükü karaların üzerindeki buzulun çözülmesiyle sonuçlandı.
Buz çağlarının nedenleri > Güneş enerjisi çıktısındaki çeşitlenmeler

Güneşin ışıma gücü her 1 milyar yılda yaklaşık olarak %10 artış göstermiştir. Bu durum Güneş'in bir kırmızı dev olup Yeryüzünü de içine almasına kadar sürecektir. Güneş lekelerinin azalıp artmasına göre Güneş'in ışıma gücü de azalıp artmaktadır.
Güneş enerjisi çıktısında en azından iki tip çeşitlenme bulunmaktadır:
Çok uzun bir dönem içinde, astrofizikçiler Güneş enerjisi çıktısının her bir milyar (109) yıl içinde %7 civarında arttığını düşünmektedir.
Daha kısa dönemli çeşitlenmeler, Güneş lekeleri döngüleri ve Maunder minimum adı verilen; küçük buz çağında 1645-1745 yılları arasındaki gibi Güneş lekelerinin daha az görüldüğü dönemler. 1645-1715 yılları arasında, Küçük Buz Çağının ortalarında Güneş aktivitelerinin daha düşük olduğu bir dönem ve Spörer Minimum adı verilen, 1460 ve 1550 yıları arasında belirgin bir soğuma dönemi olmuştur.