stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Türkiye faunası
Tarih > Son 2500 yıl

MÖ 300 yıllarında gittikçe büyüyen Roma İmparatorluğu Anadoluyu da sınırları içine almıştır. Romalılar da, kendilerinden önce hüküm sürmüş halkların başlattığını sürdürerek silah, ev ve gemi yapımı için Anadolu'nun uçsuz bucaksız ormanlarını daraltmaya devam etmişlerdir. Ayrıca Romalıların meşhur sirk gösterilerinde savaş tutsaklarının yanında çok sayıda vahşi hayvan insanlara karşı dövüştürülüp öldürülmüştür. İmparatorluk topraklarından vahşi hayvanların yakalanıp Romaya götürülmesi bol para getiren bir uğraş olmuştur. Aylarca süren yolculuklara çoğu hayvan katlanamayıp yolda ölmüş, sadece onda biri canlı olarak Roma'ya varmış, Roma'da her hafta sonu binlerce vahşi hayvan gösterilerde katledilmiştir.
Bu dönemde batı ve güney Avrupa'da, ama özellikle Anadolu'da birçok hayvan türünün soyunun tüketilmiş olduğu kabul edilir. Örneğin: Asya fili. (Türkiye'de nesli tükenen diğer türler)
Memeliler (Mammalia)

Ana madde: Türkiye memeliler listesi
Yukarıda tarih başlığı altında, Türkiye'de bulunan tür zenginliğinin nedeni açıklanmıştır. Böylece Türkiye'de 160 civarında Memeli Hayvan türü yaşamaktadır ve yapılan araştırmalarla bu sayı her an artabilir. Anadolu, tarihinde daima geçiş noktası ve sığınak olmuş olması nedeniyle çok sayıda türü barındırır. Türkiye'nin Avrupa ülkeleri ile karşılaştırıldığında, çoğu diğerlerinden daha fazla memeli türleri barındırdığı göze çarpar.
Bazı örnekler:
Altın çakal (Canis aureus)
Tırtak (Delphinus delphis)
Çengel boynuzlu keçi (Rupicapra rupicapra)
Susamuru (Lutra lutra) (ya da Su iti)
Balıklar (Pisces)

Türkiye'de bulunan balık türlerinin ayrıntılı listesi için buraya bakınız:
Türkiye kemikli balıklar listesi
Türkiye kıkırdaklı balıklar listesi
Türkiye'de 127 tatlısu balığı ve 384 deniz balığı türü bulunmaktadır.
Balıklar (Pisces) > Tatlısu balıkları

Türkiye'nin tatlı sularında en yaygın olan balık türleri hiç şüphesiz alabalıklar ve sazangiller familyasına ait olan ak balık ve üç ayrı türü ile Bıyıklı balık türleridir ve neredeyse Türkiye'nin her bölgesinde her derede ve çayda bulunurlar. Bunların yanında sazangiller familyasına ait sazan balığı, çapak balığı, tahta balığı, kadife balığı, kızılkanat, kızılgöz gibi türler bulunur. Türkiye'de birçok alabalık türü mevcuttur. Bunlardan Abant alası, Anadolu alası gibi bazıları sadece Türkiye'de bulunurlar. Tatlı suların en yaygın yırtıcı balıkları yayın balığı, turna balığı, sudak balığı, yılan balığı ve tatlısu levreğidir. Türkiye'nin güneydoğusunda yayın balığının bir de Mezopotamya yayını diye ikinci bir türü bulunur. Ayrıca Türkiye'nin diğer bir yerlisi olan kangal balığı, cilt hastalıklarına karşi şifalı olması ile dünyaca ün kazanmıştır. Kefal adını taşıyan ama aslında sazangiller familyasına mensup olan inci kefali sadece Van Gölünde bulunan bir yerli balık türüdür.
Ticari açıdan en önemlileri sazan, gökkuşağı alabalığı, ak balık ve yayın balığıdır. 1970'li yıllarda gökkuşağı alabalığının Kuzey Amerika'dan Türkiye'ye getirilmesi ve devlet tarafından üretimi desteklenmesinden sonra Türkiye'de büyük kapsamlı yetiştirilmeye başlanmıştır. Türkiye'nin her yerinde alabalık yetiştiriliciğine rastlamak mümkündür. Ayrıca yayın balığı da havuzlarda üretilmeye başlanmıştır.
Bazı örnekler:
Sazan
Tatlısu levreği
Turna balığı
Bıyıklı balık
Göç eden İnci kefalleri
Leopar sazanı
Balıklar (Pisces) > Deniz balıkları

Türkiye'nin denizlerinde bulunan en büyük balıklar boyu 7-8 metreye ve ağırlıkları 1,5 tona varabilen Mersin morinası, 500 kiloya varan mavi kanatlı orkinos ve sadece Akdeniz'de Mersin ve İskenderun körfezlerinde nadir rastlanan ve eti yenilmeyen ay balığı (3 ton). Bunların yanında bazı köpek balıkları da çok büyük olabilirler: özellikle beyaz köpek balığı (7 metre, 1,5 ton).
Ticari açıdan en önemli balıklar hamsi, kefal, istavrit, barbunya, sardalya, uskumru, mezgit, sargan, kalkan ve çipura türleridir. Ayrıca çipura Türkiye'nin Ege kıyılarında çok başarılı bir şekilde suni olarak da yetiştirilmektedir.
Bazı örnekler:
Mersin balığı
Akdeniz uçan balığı
Zargana
Has kefal
Amfibyumlar (Amphibia)

Ana madde: Türkiye amfibyumlar listesi
Türkiye'de yaşayan 34 amfibyum türü bilinmektedir. Bunların yarısı kuyruklu kurbağalar (Urodela) takımına, diğer yarısı da kuyruksuz kurbağalar (Anura) takımına aittir.
Bazı örnekler:
Siğilli kurbağa (Bufo bufo)
Ağaç kurbağası (Hyla arborea)
Ateş semenderi (Salamandra salamandra)
Çevik kurbağa (Rana dalmatina)
Pürtüklü semender (Tritus karelinii)
Sürüngenler (Reptilia)

Türkiye'de varlığını sürdüren 120 civarında sürüngen türü tanılmaktadır. Bunlardan yaklaşık 40'ı yılan türüdür. Türkiye'nin yılanlarının 10'u farklı derecede zehirli, diğerleri ise zehirsizdir.
Türkiye'nin en zehirli 5 yılanından 4'ü Engerekgillerden Şeritli engerek, Benekli engerek, Koca engerek ve Boynuzlu engerek türleridir.Kobragillerden Mısır kobrası'da Türkiye'de bulunur.Coluber cinsine ait olan türlerde, zehirli olmamalarına rağmen fazla üzerilerine yürünüldüğünde agresif olabilirler. Zehirsiz dişleri ile ısırıp, ısırdıktan sonra bile dişlerini etin içinde oynatıp, açtıkları yarayı ve insana verdikleri acıyı büyütmeye çalışırlar. Ama genelde hiçbir yılan nedensiz olarak ısırmaz ve insanlardan mümkün oldukça kaçmaya çalışır.
Türkiye'nin en yaygın kertenkele türleri Lacerta cinsine aittir. Kaplumbağaların en yaygını ise tosbağadır.
Bazı örnekler:
Geniş parmaklı keler ya da Türk keleri (Hemidactylus turcicus)
İstanbul kertenkelesi (Lacerta sicula)
Mısır kobrası ya da çöl kobrası (Walterinnesia aegyptia). Türkiye'de bulunan tek kobra türüdür.
Yeşil kaplumbağa (Chelonia mydas)
Kuşlar (Aves)

Ana madde: Türkiye kuşlar listesi
Türkiye'nin farklı iklimli bölgeleri birçok farklı kuş türlerinin yaşamaları için elverişlidir. Türkiye'de 453 kuş türü tespit edilmiştir. Bunların 302 türü Türkiye'de yumurtlamakta, diğerleri ise ziyaretçi göçmen kuşlardır. Türkiye'de geçici veya kalıcı olarak barınan kuş türü çeşitliliğinin 3/4'ü kızılırmak ve Bafra ovası deltasında bulunmaktadır.
Türkiye'de, Avrupa ve Kuzey Asya'nın göçmen kuşlarının kışladığı önemli bölgeler bulunmaktadır. Birçok göçmen kuş, Avrupa'dan Afrika'ya giden yolculuklarında Türkiye'yi adeta köprü olarak kullanır. Örneğin deniz üzerinden uçmamaya çaba gösteren Avrupa leylekleri (Ciconia ciconia) İstanbul Boğazı'nın en dar noktasından geçerek, Anadolu ve İsrail üzerinden Afrika'ya doğru devam eder.
Türkiye'de en çok kuş türünün bir arada bulunduğu ve kuşlar için en önemli sayılan bölgeler şunlardır:
Çamaltı Tuzlası
Sultan Sazlığı
Darıca Kuş Cenneti
Eğirdir
Beyşehir
Eber
Akşehir gölleri çevreleri
Kızılırmak, Yeşilırmak ve Çukurovadaki lagünler
Dünya genelinde olduğu gibi Türkiye'de de kuş türlerinin büyük çoğunluğu ötücü kuşlar (Passeriformes) takımına aittir. Küçük kuş türleri daha başarılı ve daha yaygınken, büyük kuş türleri tehlike altındadır. Toy (Otis tarda) ve kelaynak (Geronticus eremita) Türkiye'de tehlike altında olan türler için örnek olarak gösterilebilir.
Bazı örnekler:
Arı kuşu (Merops apiaster)
Macar ördeği (Netta rufina)
İskender papağanı (Psittacula eupatria)
Telli turna
Ev hayvanları

Hayvancılığın Türk Kültüründe çok eski kökleri bulunduğunu ve hatta günümüzde tanıdığımız bazı ev hayvanlarının Türklerin elinde evcilleştiğini biliyoruz. Eski göçebe Türkler gittikleri her yere çok sayıda hayvan ve bitki türü de taşımışlardır. Örneğin Akkoyunlu devletini ziyaret eden bir Venedik elçisinin, Anadolu'ya o zamanlarda daha yeni girmiş olan, göçebe Osmanoğulları üzerinde yaptığı bir sayısal listede, Osmanlıların sayıları yanında binlerce at, eşek, katır, deve, sığır, koyun, keçi, kaz, ördek, tavuk, köpek, kedi, kartal, şahin ve hatta 12 adet evcil av leoparı gözükmektedir.
Türk tarihinde çok önemli bir rolü olan ve Türklerde çok eski bir geleneği olan at yetiştiriciliği göçebelikten yerleşik kültüre geçişte önemini kaybetmiş ve 20. yüzyılda otomobillerin yayılması ile kaybolacak kadar azalmıştır. Bunun yanında, deve ve manda (camuz) gibi taşıyıcı hayvanlar da motorlu tarım araçlarının yayılması ile azalmaya başlamıştır. Türkiye'de ev hayvanı olarak yetiştirilen mandaların sayısı 1982 yılında 1.002.000 iken, 2002 yılına kadar 138.000'e düşmüştür.
Günümüzde en yaygın ev hayvanları koyun, sığır, keçi, tavuk, kaz ve ördektir. Manda, eşek ve at, artık nadir rastlanan ev hayvanları olmuşlardır. Bunların yanında alabalık, yayın balığı, sazan, çipura gibi balık türleri; arı ve ipek böceği gibi böcek türleri de Türkiye'de yetiştirilmektedir. Türkiye'de birkaç deve kuşu yetiştiricisi bulmak da mümkündür.
Bazı örnekler:
Ankara keçisi
Tavuğun erkeği horoz
Deve
Omurgasızlar > Böcekler

Türkiye'de birçok böcek türü yaşar. Bunlardan Malatya kelebeği ve bombus arısı Türkiye'ye özgü olup yurt dışına kaçırılarak Türkiye'ye satılmaktadır. Türkiye birçok böcek türüne ev sahipliği yapmaktadır. Bunlardan kızılkarınca, yalancı apollo kelebeği, bombus arısı ve ateş böceği örnek olarak gösterilebilir. Ayrıca Türkiye'de ev karıncası, tahta kurusu ve yusufçuk (helikopterböceği) da(de) yaşar.
Omurgasızlar > Yengeçler

Türkiye aynı zamanda birçok yengeç türüne de ev sahipliği yapar. Bunlara keşiş yengeci (İngilizce hermit crab) ve mavi yengeç örnek olarak gösterilebilir.
Omurgasızlar > Hidralar, mercanlar ve benzerleri

Akdeniz ve Ege denizi başta olmak üzere Türkiye'nin çoğu denizinde Deniz şakayıkları, süngerler, mercanlar, denizanaları ve ahtapotlar yaşar.
Mavi Yusufçuk
Mavi Yengeç
Cam kelebeği(cam güvesi)
Bir işçi bombus arısı nektar topluyor.
Neozon bir tür: kova denizanası (Mnemiopsis leidyi)
kara akrep
Güney Avrupa çiyanı (Scolopendra cingulata)
Sarıca arı veya Avrupa eşekarısı (Vespa crabro)
Bir tür tatlısu yengeci (Potamon fluviatile)
Akdenize özgü bir yengeç türü (Potamon potamios)
Küçük ahtapot veya bayağı ahtapot (Octopus vulgaris)
Loligo vulgaris (bir çeşit kalamar)
Tehlike altında olanlar

Bu alt başlığın ana maddesi:
Türkiye Türler Listesi/Soyu Tehlikede ve Tükenmiş Türler
Ankara Üniversitesi Fen Fakültesi Zooloji Bölümü Öğretim Üyesi Prof. Dr. Erkut Kıvanç Türkiye'de önemli bir yaşam alanı habitat tahribi hâlâ devam etmekte ve birçok hayvanın neslinin tehlike altında olduğuna dikkati çekmektedir:
Onsekizmart Üniversitesi Su Ürünleri Fakültesi'nden Doç Dr. Ali İşmen de denizlerde kirliliğin her geçen gün türleri tehdit ettiğini, Karadeniz ve Marmara'dan sonra, son zamanlarda Akdeniz'de de kirliliğin arttığına dikkati çeker.
Yaşamın son 500 yıllık evriminde, biyosferin hiç bu kadar tahribata uğramadığını vurguluyan Ege Üniversitesi Fen Fakültesi Zooloji Bölümü Öğretim Üyesi Prof. Dr. Mehmet Sıkı ise bu konu hakkında şunları söylemiştir:
Türkiye'de 8 kuş türü son 50 yıldır gözlenmezken, bunlardan 4 türün soyunun tükendiği kabul edilmiştir. Biyologlara göre, orman horozu, hubara ve yılanboyun artık yok. Kelaynak, telliturna, su çulluğu gibi türler ise büyük tehlike altındadır. Bilimciler denizlerde de aynı tehlikenin devam ettiğini söylemektedirler. Yunuslar, Akdeniz foku, deniz alaları, mersinbalıkları, beni balığı, büyük ve küçük ayı istakozları, deniz kaplumbağaları, süngerler, pina, denizyıldızı, triton, denizatı, denizkulağı, yumuşak mercanlar, posidonai ve zostera da tükenme tehlikesi içindedirler. (Kaynak: 08.08.2003 Hürriyet Gazetesi)
Türkiye faunasından IUCN'nin kızıl listesinde 20 memeli, 16 kuş, 13 sürüngen, 10 amfibiyen, 52 balık, 11 omurgasız ve toplamda 122 hayvan türü vardır.
Tehlikeli olanlar

Türkiye'nin en tehlikeli hayvanları aslında düşünüldüğü gibi Boz ayı ya da Kurt gibi yırtıcı memeliler değil, zehirli yılan, akrep, kırkayak, örümcek ve denizanası gibi küçük türlerdir. Ayı,leopar, kurt, vaşak ve çakal gibi hayvanlar daima insanlardan mümkün oldukça uzak durmaya çaba gösterirler. Yıllık istatistiklerde Türkiye'de yırtıcı bir hayvan tarafından öldürülen kimse görülmezken, her yıl onbinlerce insanlar sivrisinek ve kene gibi küçük haşerelerin insanlara geçirdikleri hastalıklara yakalanıp, insanlar bazen bu hastalıklara yenik düşerler. Bu ufak zararlı hayvanların sayılarının artmasının sebebi; çoğunlukla, insanlar tarafından doğal düşmanlarının sayılarının azaltılıp, tabiatın dengesinin bozulmasıdır.
Özellikle yılanların tehlikeli hayvan olarak görülmesinden dolayı, Türkiye'de her yıl onbinlerce yılan katledilir. Oysa Türkiye'deki 40 yılan türü arasında sadece 10 tanesi farklı derecede zehirlidir ve avlanırken zehirlerini fare ve sıçan gibi hayvanları uyuşturmak için kullanırlar. Yılanların azaltıldıkları bölgelerde, kemelerin ve farelerin sayılarında patlama olmakla birlikte, asıl zarar o bölgenin tarım alanında meydana gelmektedir.
Kurtlar ve ayılar da, eğer yaşadıkları çevrenin dengesi bozulmamışsa ve kuduz değillerse insanlardan korkar ve uzak dururlar. Ancak fazla sert kış aylarında uzun süre aç kaldıklarında yerleşim yerlerine yaklaşıp, orada köpek ve diğer ev hayvanları avlayıp ya da insanların (onlar için) iştah açıcı kokan çöplerini karıştırarak açlıklarını gidermeye çalışabilirler.
Bazı örnekler:
Çoğu denizanası yanıkları birkaç gün içinde iyileşir. Ama bazı türlerin zehiri, doktorun yardımına da ihtiyaç gerektirebilir (özellikle derin denizden yaz gecelerinde sahil yakınlarında üremeye gelen bazı türler).Ayrıca İstanbul Boğazı'na sintine yoluyla gelen bazı dev denizanaları (resimdeki de o tür) 2 metreye varabilir.
Sokmaya hazırlanan bir akrep
Vatozlar zehirli dikenleri ile çok acı verici yaralar yaratabilir.
Tehlikeli bir engerek yılanı
Aperitif ve dijestif

"Aperitif", "Aperitiv", "Aperatif", "Aperitivo", "Digestiv", "Digestif", "Dijestif", "Digestivo" buraya yönlendirir.
Klasik İtalyan aperitifleri.
Aperitif (veya aperatif) ve dijestif (veya digestif), genellikle alkollü olan ve normalde sırasıyla yemekten önce ve yemekten sonra servis edilen içeceklerdir.
Aperitif

Aperatif, (Fransızca: Aperitif, İtalyanca: Aperitivo) genellikle iştahı açmak için yemekten önce servis edilen alkollü bir içecektir ve genellikle tatlı olmaktan ziyade sektir. Aperatif için yaygın tercihler vermut, şampanya, pastis, cin, uzo, fino, amontillado veya diğer sek şeri stilleridir (ancak genellikle çok tatlı ve zengin olan Cream veya Oloroso karışımlı şeri değildir).
Bir aperatif, kraker, peynir, pâté, kiş veya zeytin gibi bir meze veya ara sıcak ile servis edilebilir.
Aperitif > Etimoloji

Apéritif, "açmak" anlamına gelen Latince "aperire" fiilinden türemiş bir Fransızca kelimedir. Apéritif için Fransızca argo kelime apéro'dur. Aperol adını apéro'dan almıştır. Aperatif içecekler “Pre Dinner” adıyla da anılır.
Aperitif > Tarihçe

Aperatifler en azından beşinci yüzyıldan beri var olmuştur; bu, Philokalya'daki "Cinsel organları disiplin altına almak isteyen kişiler, 'aperatif' adı verilen yapay karışımları içmekten kaçınmalıdırlar; muhtemelen bunlar, mideye, ardından gelecek olan büyük öğün için bir yol açtığı içindir." cümlede geçmektedir.
1796'da Torino damıtıcısı Antonio Carpano modern vermutu icat etti.
Aperatifler 19. yüzyıl İtalya'sında yaygınlaştı ve modern vermutun yaratıldığı Torino, Roma, Cenova, Floransa, Milano ve Venedik'teki şık kafelerde servis edilmeye başlandı.
1846'da kimyager Joseph Dubonnet tarafından sıtmayla savaşan kininin verilmesinin bir yolu olarak yaratılan Dubonnet adlı bir aperatif Fransa'da tanıtıldı. İlaç acı bir içecekti, bu yüzden kininin keskin tadını maskelemek için otlar ve baharatlardan oluşan bir formül geliştirdi ve o kadar iyi işe yaradı ki tarif o zamandan beri iyi korundu. Fransız Yabancı Lejyonu askerleri sivrisinek istilasına uğramış Kuzey Afrika'da bunu kullandı. Dubonnet'in karısı bu içeceğe o kadar düşkündü ki tüm arkadaşlarına denetti ve popülerliği yayıldı.
Aperatifler Avrupa'da çok popüler hale geldi ve bu ilgi Atlantik'i aşarak yayıldı; 1900'e gelindiğinde Amerika Birleşik Devletleri'nde de yaygın olarak servis edilir hale geldi.
İspanya'da ve Latin Amerika'nın bazı ülkelerinde aperitifler yüzyıllardır tapasların temel unsuru olmuştur. Aperitifle birlikte meze yeme geleneği 1970'lerde Atlantik'i geçerek ters yönde yayılmış ve ABD'de "happy hour" (bir restoran veya barın indirimli içki sattığı saatler) sırasında içki satın alımıyla birlikte önemli miktarda yiyecek sunulması alışkanlığı İtalya'da da daha fazla yiyecek içeren bir aperitivo bölümünün geliştirilmesine yol açmıştır.
Aperitif > Türler

Her zaman aperitif olarak servis edilen tek bir alkollü içecek yoktur. Güçlendirilmiş şarap, likör ve sek şampanya muhtemelen en yaygın tercihlerdir. Yemekten önce servis edildiği için, genel bir kılavuz olarak vurgu genellikle tatlıdan ziyade sek üzerinedir.
Fransa'da aperatifler bölgeden bölgeye değişir: pastis Fransa'nın güneyinde, Calvados brendisi Normandiya bölgesinde, Crémant d'Alsace doğu bölgesinde popülerdir. Şampanya veya konyak da servis edilebilir. Blanc-cassis olarak da adlandırılan Kir, bir ölçü crème de cassis (siyah frenk üzümü likörü) ve bourgogne aligoté gibi beyaz şarapla yapılan yaygın ve çok popüler bir aperatif kokteylidir. "Kir Royal" kelimesi beyaz şarap yerine bir Şampanya tercih edildiğinde kullanılır. Beaujolais nouveau gibi basit bir kadeh kırmızı şarap da pâté eşliğinde aperatif olarak sunulabilir.
İtalya'da aperitivo olarak vermut veya şarap servis edilebilir (aperitivo denir). Martini, Aperol Spritz ve sodalı Campari de tercih edilen popüler aperitivo içecekleridir.
Doğu Akdeniz'de arak, mezelerin yanında servis edilir.
Britanya ve İrlanda'da şeri ve sek Madeira geleneksel aperitiflerdir.
Türkiye'de rakı, çeşitli mezelerle ve çerezlerle aperitif olarak tüketilir.
Dijestif

Dijestif, bir yemekten sonra servis edilen alkollü bir içecektir, ancak bunu destekleyecek güçlü bir kanıt yoktur. Kahve ikramından sonra servis edildiğinde pousse-café olarak adlandırılabilir. Dijestif içecekleri genellikle saf olarak alınır.
Yaygın dijestif içecekleri şunlardır:
Brendi (konyak, Armagnac, Ararat)
Çaça
Eau de vie (meyve brendileri, schnapps, Calvados)
Posa brendisi (grappa)
Tsikoudia
Orujo
Güçlendirilmiş şaraplar (tatlı şeri (genellikle cream veya oloroso şeri), vermut, port, Madeira ve ratafia)
Acı veya tatlı likörler (Drambuie, Amaretto, Bénédictine, Amari (Fernet gibi), bitkisel likör, Sambuca, Chartreuse, Galliano, Grand Marnier, Jägermeister, Irish Mist, Kahlúa, limoncello, Herbs de Mayorca, Beirão, pelinkovac, Unicum, Underberg, Fernet-Branca, Mirto, Jeppson's Malört)
Damıtılmış içkiler (Uzo, Rakı, Şnaps, Tekila veya Akuavit)
Likörlü kokteyller (Black Russian, Rusty Nail vb.)
Bitter dijestifler genellikle sindirime yardımcı olma amacıyla karminatif otlar içerir.
Birçok ülkede insanlar öğle ve akşam yemeklerinde alkollü içecekler tüketmektedir. Çalışmalar, alkol içmeden önce yiyecek yendiğinde alkol emiliminin azaldığını ve alkolün kandan atılma hızının arttığını bulmuştur. Daha hızlı alkol atılımının mekanizması, yiyecek türüyle ilişkili görünmemektedir. Mekanizma muhtemelen yiyecek kaynaklıdır ve bu da alkol metabolize eden enzimleri ve karaciğer kan akışını artırır.
Le Mont Corbier dijestif olarak servis edilir.
Anike Agbaje-Williams

| Anike Agbaje-Williams |
| --- | --- |

Doğum: Anike Kuforiji 23 Ekim 1936(1936-10-23) Abeokuta, Nijerya Kolonisi
Ölüm: 26 Şubat 2025 (88 yaşında) Ibadan, Oyo Eyaleti, Nijerya
Milliyet: Nijeryalı
Eğitim: CMS Kız Okulu Aziz Anne Okulu
Meslek: Haber sunucusu
Etkin yıllar: 1955–1986
İşveren: Nijerya Yayın Kurumu WNTV
Ödüller: "Yaşam Boyu Başarı" Nijerya Gazeteciler Cemiyeti Ödülü (2011) Rockcity Altın Ses Ödülü (2014) Ibadan Mesiogo Golf Açık Kahramanlar Ödülü (2017)

Anike Agbaje-Williams (kızlık soyadı: Kuforiji; 23 Ekim 1936 – 26 Şubat 2025), Nijeryalı haber sunucusu.
Hayatı

Agbaje-Williams, 23 Ekim 1936'da Abeokuta, Nijerya Kolonisi'nde doğdu. Lagos'taki CMS Kız Okulu ve Ibadan'daki Aziz Anne Okulu'nda eğitim gördü. 1955'te başladığı sunuculuk kariyerini 1986 yılına kadar sürdürdü. Nijerya'daki ilk kadın televizyon sunucusu ve yayıncısı olarak tarihe geçti.
1955'te Ikoyi, Lagos'ta bulunan Nijerya Yayın Kurumu tarafından işe alındı. Bir gün radyoda kısa bilgi duyuruları geçen meslektaşı gelmeyince onun yerine geçmesi istendi. Genel Yayın Yönetmeni onun sesini duyduğunda çok etkilenmiş ve daha sonra ondan program departmanına haber sunucusu olarak katılmasını istemiştir.
Ardından Ibadan, Nijerya'da ülkenin ilk ve yeni televizyon kanalı olarak kurulan WNTV'nin ilk kadrosunda haber sunucusu olarak yer aldı. Böylece ülkesi Nijerya'da televizyon ekranlarına gelen ilk haber sunucusu olarak dikkat çekti. 1986'da köşesine çekilene kadar yapımcı ve yönetmen olarak kanalda çalışmaya devam etti. Hizmetleriyle "Yaşam Boyu Başarı" Nijerya Gazeteciler Cemiyeti Ödülü'nü (2011) Rockcity Altın Ses Ödülü'nü (2014) ve Ibadan Mesiogo Golf Açık Kahramanlar Ödülü'nü (2017) almıştır.
Agbaje-Williams, 26 Şubat 2025'te Ibadan, Nijerya'da doğal nedenlerden 88 yaşında öldü.
Movistar Team

| Takım bilgisi |
| --- | --- |
UCI kodu: MOV
Merkez:  İspanya
Kuruluş: 1980 (1980)
Feshediliş:  ()
Disiplin(ler): Yol
Statü: UCI WorldTeam
Bisiklet(ler): Canyon
Grupset: SRAM
Website: Takım resmi sayfası
Kilit personel
Genel menajer: Eusebio Unzué
Takım menajeri: José Vicente García Pablo Lastras José Luis Jaimerena José Luis Arrieta Max Sciandri
Takım tarihi
1980-1989 1990-2000 2001-2003 2004-2005 2005 2006 2007-2010 2011-: Reynolds Banesto iBanesto.com Illes Balears-Banesto Illes Balears-Caisse d'Epargne Caisse d'Epargne-Illes Balears Caisse d'Epargne Movistar Team
Movistar Team, (UCI takım kodu: MOV), UCI WorldTeam statüsündeki İspanyol yol bisikleti takımı. Takımın sponsoru İspanyol Telefónica şirketi olup, takım şirket markası olan Movistar ismiyle yarışmaktadır.
Ramadi Muharebeleri

I. ve II. Ramadi Muharebeleri (1917), I. Dünya Savaşı sırasında Temmuz ve Eylül 1917'de İngiliz İmparatorluğu ve Osmanlı İmparatorluğu arasında gerçekleşmiştir. İki taraf, Irak'ın merkezinde, Bağdat'ın yaklaşık 100 km (62 mil) batısında, Fırat Nehri'nin güney kıyısında yer alan ve önemli bir Osmanlı garnizonunun bulunduğu Ramadi kasabasında çatışmıştır. Kasabanın Halep ve Bağdat yolu üzerindeki stratejik konumu, Irak Cephesi'nin İngilizler açısından önemli bir hedefi haline getirmiş ancak iklim koşulları nedeniyle kasaba, üç aylık süre zarfında iki saldırı sonucu düşmüştür.
Temmuz 1917'deki ilk muharebe İngilizlerin yenilgisiyle sonuçlandı. Bunun nedeni, düşman ateşinden daha fazla kayba neden olan aşırı sıcak, kötü hava koşulları, hatalı İngiliz muhaberatı ve etkili bir Türk savunması gibi faktörlerin bir araya gelmesiydi. Alınan dersler iki ay sonraki ikinci muharebede kullanıldı: İngilizler farklı taktikler benimsedi ve garnizonu Fırat'a hapsederek kaçış yollarını kesti. Sonuç olarak garnizon büyük miktarda mühimmat ve erzakla birlikte neredeyse tümüyle ele geçirildi.