stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Böbrek üstü bezleri
Hastalıklar > Feokromositom

Böbrek üstü bezlerinin katekolamin salgılayan öz bölgesindeki Kromafin gözelerinde çıkan urlara feokromositom ve sempatik sinir sistemi sinir düğümlerinde katekolamin salgılayan gözelerde çıkan urlara ise Paragangliom denilmektedir. Bu urların bulguları ve belirtileri birbirlerine benzedikleri için, çoğu tıbbi yetke bu iki uru birden feokromositom çatısı altında toplar. Buna karşın, bu iki urun ayırt edilmeleri önemlidir, çünkü beklenen gidişleri (prognoz), kötücül olma olasılıkları ve kimi zaman kalıtsal özellikleri ayrı olabilir.
| g t İç salgı bezleri |
| --- | --- |
Böbrekler · Böbrek üstü bezleri · Corpus luteum · Epifiz bezi · Hipofiz bezi · Hipotalamus · Pankreas · Paratiroid · Tiroid · Testisler · Yumurtalıklar
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb119650578 (data)  GND: 4171381-3  LCCN: sh85000998  NDL: 00563655  NKC: ph358659  NLI: 987007292945905171  TA98: A11.5.00.001 
Böbrek üstü bezlerinin katmanları
James Wooten'ın başı; Addison hastalığında karakteristik cilt hiperpigmentasyonunu göstermektedir.
2003 Ballon d'Or

UEFA üyesi ülkelerden bir spor gazetecileri heyeti tarafından değerlendirilen 2003'te Avrupa'nın en iyi oyuncusuna verilen 2003 Ballon d'Or, 22 Aralık 2003 tarihinde Çek orta saha oyuncusu Pavel Nedvěd'e verildi. 11 Kasım 2003'te, France Football'dan bir grup uzman tarafından derlenen 50 erkek oyuncunun kısa listesi açıklandı. Arnavutluk, Andora, Ermenistan, Avusturya, Azerbaycan, Beyaz Rusya, Belçika, Bosna Hersek, Bulgaristan, Hırvatistan, Kıbrıs, Çek Cumhuriyeti, Danimarka, İngiltere, Estonya, Faroe Adaları, Finlandiya, Fransa, Gürcistan, Almanya'dan 52 seçmen vardı. Yunanistan, Macaristan, İzlanda, İsrail, İtalya, Kazakistan, Letonya, Lihtenştayn, Litvanya, Lüksemburg, Makedonya, Malta, Moldova, Hollanda, Kuzey İrlanda, Norveç, Polonya, Portekiz, İrlanda Cumhuriyeti, Romanya, Rusya, San Marino, İskoçya, Slovakya, Slovenya, İspanya, İsveç, İsviçre, Türkiye, Ukrayna, Galler ve Yugoslavya . Her biri birinci (5 puan), ikinci (4 puan), üçüncü (3 puan), dördüncü (2 puan) ve beşinci seçeneği (1 puan) seçti.
Nedvěd, Josef Masopust'tan (1962) sonra ödülü kazanan ikinci Çek oyuncu oldu. Gianluigi Buffon 9. sırada listenin en üst kalecisiydi. Paolo Maldini, üçüncü sırada en iyi defans oyuncusu olurken, Thierry Henry, ikinci sırada yer aldı.
Sıralama > Oy alan oyuncular

| Sıralama | Oyuncu | Milliyet | Kulüp(ler) | Toplam puan | Yere göre oylar> 1. | Yere göre oylar> 2. | Yere göre oylar> 3. | Yere göre oylar> 4. | Yere göre oylar> 5. | Toplam puan |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | Pavel Nedvěd |  Çekya |  Juventus | 190 | 27 | 9 | 2 | 6 | 1 | 45 |
| 2. | Thierry Henry |  Fransa |  Arsenal | 128 | 8 | 9 | 14 | 4 | 2 | 37 |
| 3. | Paolo Maldini |  İtalya |  Milan | 123 | 7 | 13 | 7 | 4 | 7 | 38 |

| 4. | Andriy Şevçenko |  Ukrayna |  Milan | 67 | 3 | 8 | 3 | 4 | 3 | 21 |
| 5. | Zinedine Zidane |  Fransa |  Real Madrid | 64 | 4 | 1 | 5 | 9 | 7 | 26 |
| 6. | Ruud van Nistelrooy |  Hollanda |  Manchester United | 61 | 1 | 4 | 5 | 11 | 3 | 24 |
| 7. | Raúl |  İspanya |  Real Madrid | 32 | 1 | 2 | 4 | 1 | 5 | 13 |
| 8. | Roberto Carlos |  Brezilya |  Real Madrid | 27 | 1 | 3 | 3 | - | 1 | 8 |
| 9. | Gianluigi Buffon |  İtalya |  Juventus | 19 | - | 1 | 2 | 3 | 3 | 9 |
| 10. | David Beckham |  İngiltere |  Manchester United  Real Madrid | 17 | - | 2 | 1 | 2 | 2 | 7 |

| 11. | Ronaldo |  Brezilya |  Real Madrid | 11 | - | - | 1 | 2 | 4 | 7 |
| 12. | Henrik Larsson |  İsveç |  Celtic | 6 | - | - | 2 | - | - | 2 |
| 13. | Alessandro Del Piero |  İtalya |  Juventus | 4 | - | - | 1 | - | 1 | 2 |
| 13. | Dida |  Brezilya |  Milan | 4 | - | - | 1 | - | 1 | 2 |
| 13. | Roy Makaay |  Hollanda |  Deportivo La Coruña  Bayern Munich | 4 | - | - | 1 | - | 1 | 2 |
| 13. | Alessandro Nesta |  İtalya |  Milan | 4 | - | - | - | 2 | - | 2 |
| 13. | Deco |  Portekiz |  Porto | 4 | - | - | - | - | 4 | 4 |
| 18. | Nihat Kahveci |  Türkiye |  Real Sociedad | 3 | - | - | - | 1 | 1 | 2 |
| 18. | Francesco Totti |  İtalya |  Roma | 3 | - | - | - | 1 | 1 | 2 |
| 20. | Michael Ballack |  Almanya |  Bayern Munich | 2 | - | - | - | 1 | - | 1 |
| 20. | Zlatan Ibrahimović |  İsveç |  Ajax | 2 | - | - | - | 1 | - | 1 |
| 22. | Filippo Inzaghi |  İtalya |  Milan | 1 | - | - | - | - | 1 | 1 |
| 22. | Jan Koller |  Çekya |  Borussia Dortmund | 1 | - | - | - | - | 1 | 1 |
| 22. | Adrian Mutu |  Romanya |  Parma  Chelsea | 1 | - | - | - | - | 1 | 1 |
| 22. | Ronaldinho |  Brezilya |  Paris Saint-Germain  Barcelona | 1 | - | - | - | - | 1 | 1 |
| 22. | Francesco Toldo |  İtalya |  Internazionale | 1 | - | - | - | - | 1 | 1 |
Sıralama > Oy alamayan oyuncular

Aşağıdaki 24 kişi ilk olarak 2003 Ballon d'Or için adaydı, ancak hiç oy alamadı:
| Oyuncu | Milliyet | Kulüp(ler) |
| --- | --- | --- |
| Pablo Aimar |  Arjantin |  Valencia |
| Sol Campbell |  İngiltere |  Arsenal |
| Iker Casillas |  İspanya |  Real Madrid |
| Cristian Chivu |  Romanya |  Ajax  Roma |
| Samuel Eto'o |  Kamerun |  Mallorca |
| Luís Figo |  Portekiz |  Real Madrid |
| Giovane Élber |  Brezilya |  Bayern Munich  Lyon |
| Ludovic Giuly |  Fransa |  Monaco |
| Oliver Kahn |  Almanya |  Bayern Munich |
| Patrick Kluivert |  Hollanda |  Barcelona |
| Darko Kovačević |  Sırbistan-Karadağ |  Real Sociedad |
| Claude Makélélé |  Fransa |  Real Madrid  Chelsea |
| Michael Owen |  İngiltere |  Liverpool |
| Pauleta |  Portekiz |  Bordeaux  Paris Saint-Germain |
| Robert Pires |  Fransa |  Arsenal |
| Míchel Salgado |  İspanya |  Real Madrid |
| Paul Scholes |  İngiltere |  Manchester United |
| Lilian Thuram |  Fransa |  Juventus |
| Hatem Trabelsi |  Tunus |  Ajax |
| David Trezeguet |  Fransa |  Juventus |
| Patrick Vieira |  Fransa |  Arsenal |
| Christian Vieri |  İtalya |  Internazionale |
| Sylvain Wiltord |  Fransa |  Arsenal |
| Gianluca Zambrotta |  İtalya |  Juventus |
2001 UEFA Süper Kupası

2001 UEFA Süper Kupası, kupanın yirmialtıncı sezonudur. Maç, Bayern Münih ve Liverpool arasında oynanmıştır.
Maç detayları

Bayern Münih  v  Liverpool
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| Bayern Münih  | 2 - 3 |  Liverpool |
| Salihamidžić  57'   Jancker  82' | (Maç raporu) |  23' Riise    45' Heskey  46' Owen |
| --- | --- |
             Bayern Munich :              Liverpool 
| g t UEFA Süper Kupası |
| --- | --- |
 1972 gayriresmî  1973  1974  1975  1976  1977  1978  1979  1980  1981  1982  1983  1984  1985  1986  1987  1988  1989  1990  1991  1992  1993  1994  1995  1996  1997  1998  1999  2000  2001  2002  2003  2004  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  2021  2022  2023  2024  2025 
 Maçlar  Kazanan teknik direktörler 
| g t UEFA Süper Kupası şampiyonları |
| --- | --- |
1970'ler: 1972: Ajax ·  1973: Ajax ·  1974 ·  1975: Dinamo Kyiv ·  1976: Anderlecht ·  1977: Liverpool ·  1978: Anderlecht ·  1979: Nottingham Forest
1980'ler: 1980: Valencia ·  1981 ·  1982: Aston Villa ·  1983: Aberdeen ·  1984: Juventus ·  1985 ·  1986: Steaua București ·  1987: Porto ·  1988: Mechelen ·  1989: Milan
1990'lar: 1990: Milan ·  1991: Manchester United ·  1992: Barcelona ·  1993: Parma ·  1994: Milan ·  1995: Ajax ·  1996: Juventus ·  1997: Barcelona ·  1998: Chelsea ·  1999: Lazio
2000'ler: 2000: Galatasaray ·  2001: Liverpool ·  2002: Real Madrid ·  2003: Milan ·  2004: Valencia ·  2005: Liverpool ·  2006: Sevilla ·  2007:Milan ·  2008: Zenit ·  2009: Barcelona
2010'lar: 2010: Atlético Madrid ·  2011: Barcelona ·  2012: Atlético Madrid ·  2013: Bayern München ·  2014: Real Madrid ·  2015: Barcelona ·  2016: Real Madrid ·  2017: Real Madrid ·  2018: Atlético Madrid ·   2019: Liverpool
2020'ler:  2020: Bayern München  2021: Chelsea  2022: Real Madrid  2023: Manchester City  2024: Real Madrid 
| g t Bayern München maçları |
| --- | --- |
Almanya futbol şampiyonası finalleri:  1932 
DFB-Pokal finalleri:  1957  1966  1967  1969  1971  1982  1984  1985  1986  1998  1999  2000  2003  2005  2006  2008  2010  2012  2013  2014  2016  2018  2019 
DFL-Supercup:  1987  1989  1990  1994  2010  2012  2013  2014  2016  2017  2018  2019 
DFL-Ligapokal finalleri:  1997  1998  1999  2000  2004  2006  2007 
UEFA Şampiyonlar Ligi finalleri:  1974  1975  1976  1982  1987  1999  2001  2010  2012  2013  2020 
UEFA Kupa Galipleri Kupası finalleri:  1967 
UEFA Kupası finalleri:  1996 
UEFA Süper Kupası:  1975  1976  2001  2013  2020 
Kıtalararası Kupa:  1976  2001 
FIFA Kulüpler Dünya Kupası finalleri:  2013  2020 
Diğer maçlar:  Deutschland Cup  Norwich City (1993)  Uli Hoeneß Cup (2013)  2014 MLS All-Star Maçı
FIFA 100

Pelé
FIFA 100, Uluslararası Futbol Federasyonu FIFA'nın, 4 Mart 2004'te Londra'da gerçekleşen 100. yıl kutlamasıdır. Kutlamada aynı zamanda aralarında dünyaca ünlü Brezilyalı futbolcu Pelé'nin de bulunduğu, değişik milletlerden futbol adamları, FIFA 100 adı altında dünyanın yaşayan en iyi futbolcularını seçmişlerdir. Ancak 100 sayısı listedeki futbolcuları temsil etmemektedir, çünkü Pelé bu sayıyı 100 ile sınırlandırmanın çok zor olduğunu belirtmiştir. Liste profesyonel 123 erkek ve 2 kadın futbolcudan oluşmaktadır. (Kadın sporcular Amerikalı Michelle Akers ve Mia Hamm'dır). FIFA 100 listesi, hâlen faal futbol yaşantısını sürdüren 50 ve aktif futbola veda eden 75 sporcudan oluşmaktadır.
Bazı futbol gözlemcileri, listenin oluşturulmasında izlenen yöntemleri eleştirlerdir. David Mellor, eski siyasi günümüzün futbol yorumcusu, Evening Standard gazetesindeki köşesinde, listenin, saf futbol sahalarında yapılanlardan çok siyasi etkilerle oluşturulduğunu hissettiğini yazmıştır. Mellor, listenin Pelé tarafından değil de FIFA yönetim kurulunun kaleminden çıkmış gibi göründüğünü belirtmiştir. Mellor ayrıca listedeki oyuncuların geniş bir coğrafi yapıdan geldiğini, ancak gerçekte Güney Amerikalı ve Avrupa oyuncuların ezici çoğunlukla listeyi oluşturmaları gerektiğini söylemiştir. Diğer eleştiriler ise listenin sadece günümüzün oyuncularına odaklandığını iddia etmektedir.
Bir başka sorgulanması gereken FIFA yaptırımı ise listenin ciddi anlamda "yaşayan futbolcu"'ları içermemesi, çoğunlukla faal futbol yaşantısı devam eden sporcularla sınırlı olmasıdır. Liste FIFA 100. yılını kutlarken gelmiş geçmiş en büyük futbolcuları içermemektedir. Örnek olarak Bobby Moore, Lev Yashin veya Garrincha listede olması gerektiği düşünülen isimlerdir.
Tartışılan listeye en dikkat çekici tepki ise Pelé'nin eski takım arkadaşı ve Brezilya millî futbol takımı eski orta saha oyuncusu Gérson'dan geldi. Gerson, FIFA 100 listesinde yer almamasını, listenin bir kopyasını bir Brezilya televizyonunda yırtarak gösterdi. Marco van Basten ve Uwe Seeler ise prensipleri nedeniyle projede yer almayı reddettiler.
Türk Kurtuluş Savaşı
I. Dünya Savaşı sonrası, Ekim 1918 - Mayıs 1919

Ayrıca bakınız: I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı cepheleri
I. Dünya Savaşı'na Almanya ile birlikte giren Osmanlı Devleti, Çanakkale Savaşı'ndaki başarılı savunmaya, Irak'ta Kût'ül-Amâre'de Britanya ordusunu kuşatıp esir almasına ve savaşın son aylarında Kafkasya Cephesi'ndeki başarılara rağmen savaşın son günlerinde Filistin Cephesi'nde Edmund Allenby komutasındaki Birleşik Krallık ordularına karşı Nablus Hezimeti'ne uğramıştı. Yıldırım Orduları Grubunun 18 Eylül 1918'deki bu bozgundan sonra Liman von Sanders komutanlıktan istifa etmiş ve yerine Padişah tarafından kendisine Yaver-i Fahri Hazret-i Şehriyarı unvanı da verilen Mustafa Kemal Paşa atanmıştı. Bununla birlikte 1 Ekim 1918'de Şam, 16 Ekim 1918'de Hama ve Humus, 25 Ekim 1918'de de Halep kaybedildi.
Suriye cephesinin çöküşü üzerine İttihat ve Terakki hükûmeti 8 Ekim 1918'de istifa etti. Hükûmet ileri gelenlerinden Talat, Enver ve Cemal Paşalar yurt dışına kaçtılar. Genel af ilan edilerek, sürgün ve hapisteki muhaliflerin İstanbul'a dönüşüne izin verildi. 30 Ekim 1918'de imzalanan Mondros Mütarekesi ile Osmanlı hükûmeti yenilgiyi kabul etti.
Mondros Mütarekesi gereğince İtilaf Devletleri'ne güvenlikleri gereği istedikleri yerleri işgal etme yetkisi tanınıyordu. 30 Ekim 1918'de Mondros Mütarekesi imzalandığında Musul ve çevresi henüz Ali İhsan Sabis Paşa komutasındaki Türk birliklerinin idaresindeydi. Ateşkesten sonra Britanyalılar, Musul ve Zaho'daki sivil Hristiyanların topluca öldürüldüğünü iddia ederek Türk birliklerinin Musul'u terk etmesini istediler. Ali İhsan Sabis Paşa, bu isteği reddetti ancak Suriye ve Şam cephesinde Mustafa Kemal Paşa komutasındaki Yıldırım Orduları grubu daha fazla kayıp vermemek için Adana'ya kadar çekilmesi neticesinde demiryolu ikmal hatlarının kesilmesi üzerine ve İstanbul hükûmetinin de bu yolda emir vermesinden sonra Musul'u bırakıp Nusaybin'e kadar çekildi. Britanya askerleri hiçbir direnişle karşılaşmadan Musul'a girdiler. İstanbul'dan benzer bir emir Mustafa Kemal Paşa'ya da Çukurova bölgesini terk etmesi için gelmişse de Mustafa Kemal Paşa, Adana'yı boşaltmamış ve Harbiye Nezaretiyle yaptığı telgraflaşmalarda emrin kanunsuz olduğunu söyleyerek emre direnmişti. Harbiye Nezareti, kendisini görevden alıp karargaha çağırdığında ordunun bir kısım silahlarını halka dağıtarak düşman eline geçmesine mani olmuştu. Bazı silahlar ise, Anadolu'da bir düşman direnişinde kullanılmak üzere Teşkilat-ı Mahsusa elemanları tarafından daha güvenli olan Doğu Cephesi'ne taşınmıştı. Mustafa Kemal Paşa'nın İstanbul'a dönmesinden sonra Ali Fuat Paşa, emrindeki 20. Kolordu'yu teçhizatıyla birlikte önce Konya'ya sonra da Ankara'ya getirerek İstiklal Savaşı hazırlıklarına başladı. Bu sırada Kâzım Karabekir Paşa da emrindeki 15. Kolordu'yu terhis etmemiş ve Erzurum'da savaşa hazır tutmaktaydı.
I. Dünya Savaşı sonrası, Ekim 1918 - Mayıs 1919 > İstanbul'un işgali, Kasım 1918

Ayrıca bakınız: İstanbul'un işgali
1918 yılı sona ererken Osmanlı payitahtı İstanbul ile Çanakkale Boğazı bölgesi 50.000 kadar İtilaf askeri tarafından işgal edildi. 6 Kasım'da Boğazlar silahsızlandırıldı. 7 Kasım'da işgal güçleri Çanakkale'den geçti. 13 Kasım 1918 günü, İtilaf Devletlerinin 61 parça harp gemisinden oluşan bir donanması, mütareke şartlarının kendilerine verdiği yetkiye dayanarak, İstanbul önlerine gelip demir attılar. Bu donanmada 15 muharebe gemisi, 11 kruvazör, 29 muhrip ve 6 denizaltı gemisi bulunuyordu. Aynı gün Boğazdan 11 harp gemisi ile Yunanların bir zırhlısı daha giriş yapmış ve toplam gemi sayısı 73'e çıkmıştır. 13 Kasım'da İtilaf filosundan 2.616 Birleşik Krallık, 540 Fransız ve 470 İtalyan askeri olmak üzere toplam, 3.626 asker İstanbul'a çıkarıldı. 23 Kasım 1918'de Ahmet İzzet Paşa yeni hükûmeti kurdu. 9 Şubat'ta Hadisat gazetesinde Süleyman Nazif 'Kara Gün' başlıklı bir yazı yazdı. Türk milletinin böyle bir işgali yaşamadığını ve bunu kaldıramayacağını söyledi. İtilaf Devletleri Türk halkının tepkisini çekmemek ve işgalin haklılığını kanıtlamak için işgalin geçici olduğunu amacının Padişahlığı, halifeliği, azınlıkları korumak olduğu; Padişahlık makamının kaldırılmadığını ve İstanbul'dan verilecek kararların geçerli olduğunu ilan etti.[kaynak belirtilmeli]
Çoğunluğu Britanyalılardan oluşan bir subay grubu ve asker grubu meclisi bastı ve kapattı. Böylece TBMM açılana kadar halkın sesi kesildi. Milliyetçi ve millî mücadelenin devamını sağlamak amacını güden milletvekillerini Malta'ya sürgüne gönderdiler. Bu vekillerin bir kısmı 1921'de bir kısmı da 1922-1923 arasında Anadolu'ya döndüler.[kaynak belirtilmeli]
I. Dünya Savaşı sonrası, Ekim 1918 - Mayıs 1919 > Kuvâ-yi Milliye

Ana madde: Kuvâ-yi Milliye
Ayrıca bakınız: Bergama Baskını, Malgaç Baskını, Erbeyli Baskını, Erikli Baskını, Tellidede muharebeleri ve Akbaş Cephaneliği Baskını
İttihat ve Terakki yönetiminin, gizli bir teşkilat olan Teşkilat-ı Mahsusa vasıtasıyla Anadolu ve Rumeli'de savaş sonrası bir direniş hareketi örgütlediği anlaşıldı. Direnişin amacı, doğu illerinin Ermenilere, Ege bölgesinde bazı yerlerin Yunanlara ve Adana yöresinin Fransa kontrolündeki Suriye'ye verilmesini öngören girişimlere karşı mücadele etmekti. Yanı sıra, savaş yıllarında çeşitli yöntemlerle önemli servete ve yerel iktidara kavuşan İttihat ve Terakki yanlısı zümrelerin konumlarının korunması, savaş sırasında sürülen gayrimüslim Osmanlı vatandaşlarının geri dönmesinin önlenmesi, bundan dolayı çıkabilecek karışıklıklar nedeniyle İtilaf Devletleri'nin olası müdahalesine karşı konulması amaçlanmaktaydı.[kaynak belirtilmeli]
1919 başlarından itibaren Kuvâ-yi Milliye (millî kuvvetler) adıyla silahlanan bazı gruplar, Ege ve Karadeniz bölgesinde Rumlara, Güneydoğu'da ise Ermenilere karşı çatışmalara girdiler. Bu grupların çoğu 50 ila 200 kişilik düzensiz kuvvetlerden oluşmakta ve Teşkilat-ı Mahsusa üyesi olduğu bilinen kişilerce yönetilmekteydi.[kaynak belirtilmeli]
1919 Şubat ayında İtilaf İşgal Kuvvetleri Yüksek Komutanı Edmund Allenby, Anadolu'da asayişi sağlamak ve henüz teslim olmamış olan Ali Fuat Paşa komutasında Ankara'daki 20. ve Kâzım Karabekir Paşa komutasında Erzurum'daki 15. kolorduların teslim olmalarına ikna edilmeleri amacıyla, Birleşik Krallık ordusunun Suriye cephesinde Türk kuvvetlerini kısa sürede nasıl yendiğini bilen üst düzey bir Türk komutanının özel yetkilerle donatılarak Anadolu'ya gönderilmesini önerdi. 15 Mayıs 1919'da "Anafartalar Kahramanı" ve "Yaver-i Fahri Hazret-i Şehriyari (Padişahın Onursal Yaveri)" Mirliva Mustafa Kemal Paşa, 9. Ordu komutanı ve Anadolu Genel Müfettişi sıfatıyla, padişah VI. Mehmet Vahdettin tarafından Anadolu'ya gönderildi.[kaynak belirtilmeli]
Örgütlenme dönemi, Mayıs 1919 - Nisan 1920

Paris'te toplanan uluslararası Barış Konferansı, o günlerde açıklanması beklenen Türk Barış Antlaşmasını, 1919 Mayıs başlarında belirsiz bir geleceğe erteledi. 15 Mayıs'ta Yunan kuvvetleri, İtilaf Devletleri'nin kararıyla İzmir'i işgal etti. Ulusal bir felaket olarak görülen bu olay, Türkiye çapında müthiş bir ulusal tepkiye yol açtı. 23 Mayıs'ta Fatih ve Sultanahmet'te Türk siyasi tarihinin o güne kadarki en büyük kitle gösterileri düzenlendi. Direniş fikri, İttihat ve Terakki yandaşlarının görüşü olmaktan çıkarak tüm ülke sathına yayıldı.[kaynak belirtilmeli]
21 Haziran'da Mustafa Kemal Paşa, Anadolu'daki en önemli askeri birliklerin komutanları olan Kâzım Karabekir, Refet ve Ali Fuat Paşalar ve Ege bölgesinde asayişi sağlamakla görevlendirilen Rauf Bey ile Amasya'da buluşarak Amasya Tamimi'ni yayımladı. Bildiri, ulusal bağımsızlığın ancak ulusun "azim ve iradesi" ile sağlanacağını vurgulayarak, ülke çapında bir direniş hareketinin işaretini vermekteydi Kâzım Karabekir'in öncülüğünde Erzurum'da toplanan Doğu İlleri Müdafaa-yı Hukuk Cemiyeti Kongresi, askeri görevlerinden istifa eden Mustafa Kemal'i kongre başkanı seçti. Kongre, Doğu illerinin Ermenistan'a verilmesi olasılığına karşı direnme kararı alırken, Türkiye'nin kalkınması için Amerikan mandası fikrine açık kapı bırakmamaktaydı.[kaynak belirtilmeli]
4 Eylül 1919'da Türkiye'nin her yanından gelen delegelerin katılımıyla Sivas'ta toplanan kongrede, genel seçimler yapılıp yeni Mebusan Meclisi kuruluncaya kadar İstanbul hükûmetiyle tüm resmî bağların kesilmesi kararlaştırıldı. Ülke çapında yeni bir idari ve siyasi örgütlenme kurmak amacıyla bir Heyet-i Temsiliye kuruldu.[kaynak belirtilmeli]
Kasım ayında Adana, Maraş, Antep ve Urfa'nın Fransızlarca işgali üzerine, Heyet-i Temsiliye tarafından yönlendirilen direniş hareketi başlatıldı. Direniş umulmadık bir hızla başarıya ulaşarak 1920 Mayıs'ında Fransızları ateşkese zorladı.[kaynak belirtilmeli]
Örgütlenme dönemi, Mayıs 1919 - Nisan 1920 > Osmanlı Meclisi'nin açılması ve Mîsâk-ı Millî, Kasım 1919 - Ocak 1920

Aralık ayında yapılan genel seçimler sonucunda son Osmanlı Meclis-i Mebusanı (1920) oluştu. Meclise Anadolu'dan sadece Millî Mücadele yanlısı milletvekili adayları seçildi. İki ayrı ilden milletvekili seçilen Mustafa Kemal Paşa'nın hakkında çıkartılan tutuklama emri sebebiyle İstanbul'a gitmemesi üzerine, Sivas Kongresi başkan vekili olan Rauf Orbay Meclis reisliğine seçildi. 28 Ocak 1920'de Mebusan Meclisi daha sonra Mîsâk-ı Millî adıyla anılan “Ahd-ı Millî Beyannamesi”ni kabul etti. Beyanname, Mondros Mütarekesi sınırları içinde tam bağımsızlık sağlanıncaya kadar mücadeleye devam etmeyi öngörmekteydi.[kaynak belirtilmeli]
Örgütlenme dönemi, Mayıs 1919 - Nisan 1920 > Osmanlı Meclisi'nin kapatılması, Mart 1920

16 Mart 1920'de Meclis-i Mebusan da dâhil olduğu halde Babıali ve bütün hükûmet daireleriyle beraber İstanbul, Britanyalılar tarafından cebren ve resmen işgal edilmiştir. Birleşik Krallık birlikleri İstanbul'da bulunan, başta Rauf Bey olmak üzere önde gelen Millî Mücadele yanlısı milletvekillerini tutukladılar. Ayrıca telgrafhaneler de işgal altına alınmış ve resmî makamlar arasında iletişim imkânı kalmamıştı. Bu şartlara göre, Anadolu, İstanbul ve resmî makamlarla ortak hareketten mahrum kalmıştı.[kaynak belirtilmeli]
İstanbul'daki olağanüstü hal, ortaya Osmanlı Devleti'nin kimin idaresi ve hangi güçlerin kanunlarının geçerli olduğu sorunu ortaya çıkarmıştır. Bu durumda Mustafa Kemal Paşa, Temsil Heyeti'nin başkanı olarak, "Bu hareketin Anadolu'da Osmanlı Kanunlarının yürürlüğünü engellemeyeceğinden ve her ne şekilde olursa olsun alınacak önlemlere Osmanlı milleti uygarlık yeteneği özellikle dikkat çekici bulunduğundan kanun dışında hiçbir işlem yapılmaması ve bütün görevlerin özenle yapılması hayatımızın gereklerindendir" diye genelge yayımlamıştır.
Bunun üzerine Meclis 18 Mart 1920 tarihinde toplanarak kendini feshettiğini açıkladı. Meclisin kendini feshettiği açıklaması padişahın 11 Nisan 1920'de ikinci meşrutiyetin sona erdiğini açıklaması ile bir başka Meclis oluşturma yolunu kapatmıştır. Aynı gün Şeyhülislâm Dürrizâde Abdullah'ın, Padişah ve Halife kuvvetleri dışındaki millî kuvvetleri kâfir ilan eden ve katlinin vacip olduğunu bildiren fetvası Takvim-i Vekayi'de yayımlandı. Padişah Osmanlı Devleti'nin tarihinde bir bölümü kapatmayı amaçlamış ve kendi otoritesi dışında bulunan bütün güçlerin (millî kuvvetleri) devlet karşıtı olduğunu ilan etmiştir. Padişah ve atadığı hükûmetler Osmanlı devletinin idaresine tek otorite durumuna gelmişlerdi.[kaynak belirtilmeli]
Örgütlenme dönemi, Mayıs 1919 - Nisan 1920 > Büyük Millet Meclisi'nin açılması, 23 Nisan 1920

Osmanlı Meclisinin feshedilmesi yeni bir meclisin, bir kurucu meclisin, gerekliliğini doğurmuştu. Kurucu Meclis ve seçimlerle ilgili 19 Mart 1920'de bir bildiri yayımladı. Sultan İstanbul'da idi ve Mustafa Kemal "olağanüstü yetkilere sahip bir meclis" olarak takdim etti. Seçimlerin yapılması için yayımlanan bu bildiri uyarınca, yurdun her yerinde seçimler yapıldı. 16 Mart 1920'deki baskından kurtulan milletvekilleri gizlice Ankara'ya geçtiler. Bolu Düzce, Hendek bölgesinde başlayan ve Nallıhan, Beypazarı çevresine sıçrayan ayaklanma olayları oldu. Bu olaylardan dolayı, seçilen milletvekillerinin tümünün gelmesi beklenilmeden, Millet Meclisinin açılma hazırlıkları yapıldı.[kaynak belirtilmeli]
Büyük Millet Meclisi 23 Nisan 1920'de Ankara'da Mustafa Kemal Paşa önderliğinde toplandı. Bu tarihten itibaren İstanbul hükûmetinin etkisi İstanbul kenti ve çevresiyle sınırlı kalırken, Ankara'da oluşturulan Meclis ve hükûmet, fiilen Türkiye'nin yönetimini ele aldı. Mustafa Kemal 24 Nisan 1920'de Meclis Başkanı seçildi.[kaynak belirtilmeli]
Silahlı mücadele, Mart 1920 - Mart 1922

Ayrıca bakınız: Millî Mücadele'de Büyük Millet Meclisi kuvvet kayıplarının vilayet ve ülkelere göre dağılımı
Bu dönemde Büyük Millet Meclisinin etkinlikleri karşı taraflara Anadolu'yu kendisinin temsil ettiği ve onun içinde olmadığı hiçbir barışın geçerliliği olmadığını kabul ettirmesi çabasıdır. Bir yandan uluslararası destek ve yardım arayışına girilerek, Batum'un geri verilmesi karşılığında Sovyetler Birliği'nden mali yardım sağlandı. Öbür yandan Anadolu'nun çeşitli yörelerindeki düzensiz direniş gruplarını tasfiye ederek düzenli bir ordunun kurulması için adımlar atıldı. Askeri olarak karşısına çıkacak bütün güçlerle baş edebilecek düzeyde olduğunu kanıtladı.[kaynak belirtilmeli]