stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Eskişehir Osmangazi Üniversitesi

| Osmangazi Üniversitesi |
| --- | --- |
Eskişehir Osmangazi Üniversitesi
Üniversite logosu
Slogan: Bilimin Işığında Çağdaş Uygarlık Yolunda
Kuruluş: 18 Ağustos 1993
Tür: Devlet
Eğitim dil(ler)i: Türkçe-İngilizce
Rektör: Prof. Dr. Kamil Çolak
Rektör Yardımcıları: Hakan Demiral, Ramazan Erdağ, Kürşat Bora Çarman
Öğrenciler: 30100
Lisans öğrencileri: 23298
Lisansüstü öğrencileri: 2913
Doktora öğrencileri: 933
Diğer öğrenciler: Önlisans 2956
Konum: Eskişehir, Türkiye 39°45′01.8″K 30°29′06.5″D﻿ / ﻿39.750500°K 30.485139°D﻿ / 39.750500; 30.485139
Yerleşke: Meşelik, Bademlik, Ali Numan Kıraç
Okul renkleri: Turkuaz ve Mavi   
Web sitesi: http://www.ogu.edu.tr
Eskişehir Osmangazi Üniversitesi, Eskişehir'deki bir devlet üniversitesidir.
Eskişehir Osmangazi Üniversitesi'nin kuruluşu, Eskişehir'de üniversite yaşamını başlatan Tıp, Mühendislik-Mimarlık ve Fen Edebiyat Fakültelerinin kuruluş tarihi olan 1970 yılına dayanır.
18 Ağustos 1993'te çıkan 496 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile Eskişehir'de Osmangazi Üniversitesi adı ile yeni bir üniversite kurulmuş ve Anadolu Üniversitesine bağlı olan Tıp, Mühendislik-Mimarlık ve Fen-Edebiyat Fakülteleri, Sağlık Hizmetleri ve Eskişehir Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulları, Fen Bilimleri, Metalurji ve Sağlık Bilimleri Enstitüleri ile yeni kurulan İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi ve Sosyal Bilimler Enstitüsü bu Üniversiteye bağlanmıştır. 1994'te Sivrihisar Meslek Yüksekokulu, 1995'te Ziraat ve İlahiyat Fakülteleri, 1996'da Eskişehir Sağlık Yüksekokulu (2015'te Sağlık Bilimleri Fakültesine dönüştürülmüştür), 1998'de Eğitim Fakültesi kurularak üniversite bünyesine katılmıştır.
2005 yılında adı Eskişehir Osmangazi Üniversitesi (ESOGÜ) olarak değiştirilen üniversitenin bünyesinde, 2007'de Turizm ve Otel İşletmeciliği Yüksekokulu (2013'te Turizm Fakültesine dönüştürülmüştür), Mahmudiye Meslek Yüksekokulu ve Devlet Konservatuvarı 2008'de Diş Hekimliği Fakültesi, 2009'da Sanat ve Tasarım Fakültesi, 2018'de Hukuk Fakültesi, 2010'da Eskişehir Meslek Yüksekokulu ve Eğitim Bilimleri Enstitüsü kurulmuştur. 2022 yılında Fen Edebiyat fakültesi, Fen Fakültesi ile İnsan ve Toplum Bilimleri Fakültesi olarak ikiye ayrılmıştır.
2022-2023 öğretim yılı itibarıyla, 13 fakülte, 1 devlet konservatuvarı, 4 meslek yüksekokulu ve 4 enstitüde, 933'ü doktora, 2913'ü yüksek lisans, 23298'si lisans ve 2956'sı önlisans olmak üzere toplam 30100 öğrenci öğrenim görmektedir.
Akademik birimler > Fakülteler

Tıp Fakültesi
Diş Hekimliği Fakültesi
Hukuk Fakültesi
Fen Fakültesi
İnsan ve Toplum Bilimleri Fakültesi
Mühendislik - Mimarlık Fakültesi
İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi
İlahiyat Fakültesi
Eğitim Fakültesi
Sağlık Bilimleri Fakültesi
Sanat ve Tasarım Fakültesi
Turizm Fakültesi
Ziraat Fakültesi
Akademik birimler > Meslek yüksekokulları

Eskişehir Meslek Yüksekokulu
Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu
Sivrihisar Meslek Yüksekokulu
Mahmudiye Meslek Yüksekokulu
Akademik birimler > Enstitüler

Eğitim Bilimleri Enstitüsü
Fen Bilimleri Enstitüsü
Sağlık Bilimleri Enstitüsü
Sosyal Bilimler Enstitüsü
Akademik birimler > Uygulama ve araştırma merkezleri

Ağız, Diş ve Çene Sağlığı Eğitim, Uygulama ve Araştırma Merkezi
Akciğer ve Plevra Kanserleri Uygulama ve Araştırma Merkezi
Akıllı Sistemler Uygulama ve Araştırma Merkezi - ASİST
Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi Uygulama ve Araştırma Merkezi - ATAM
Balkan Araştırmaları Uygulama ve Araştırma Merkezi
Bilişsel-Davranışsal Çalışmalar Uygulama ve Araştırma Merkezi - BİLDAM
Bor Uygulama ve Araştırma Merkezi - BORAM
Çocuk Koruma Uygulama ve Araştırma Merkezi
Çocuk ve Genç Eğitimi Uygulama ve Araştırma Merkezi - ÇOGEM
Deprem Araştırma ve Uygulama Merkezi - ESOGÜDAM
Eğitim ve Öğretimde Mükemmeliyet Uygulama ve Araştırma Merkezi
Genetik Hastalıklar, Doğum Öncesi Tanı, Biyoteknoloji Uygulama ve Araştırma Merkezi - GENTAM
Halkbilim Uygulama ve Araştırma Merkezi - HAMER
Hücresel Tedavi ve Kök Hücre Üretim, Uygulama ve Araştırma Merkezi - ESTEM
İleri Malzeme Teknolojileri Uygulama ve Araştırma Merkezi
İsmail Gaspıralı Uygulama ve Araştırma Merkezi
İstatistik Danışmanlık Uygulama ve Araştırma Merkezi
Kadın Araştırmaları Uygulama ve Araştırma Merkezi - ESKAM
Kariyer Geliştirme, Uygulama ve Araştırma Merkezi
Kurumsal İletişim Uygulama ve Araştırma Merkezi
Kütüphane ve Dokümantasyon Merkezi
Mahmudiye Hippoterapi Uygulama ve Araştırma Merkezi
Merkezi Araştırma Laboratuvarı Uygulama ve Araştırma Merkezi - ARUM
Ortadoğu Uygulama ve Araştırma Merkezi - ESODAM/MESACC
Sağlık, Uygulama ve Araştırma Hastanesi
Sağlıkta Bilgisayar Destekli Tanı ve Tedavi Uygulama ve Araştırma Merkezi
Sözlük Bilimi Uygulama ve Araştırma Merkezi - SÖZMER
Sürekli Eğitim Merkezi - ESOGÜSEM
Tarımsal Çalışmalar Uygulama ve Araştırma Merkezi - TUAM
Tasarruf Ekonomisi ve Sürdürülebilirlik Uygulama ve Araştırma Merkezi
Teknoloji Transfer Ofisi Uygulama ve Araştırma Merkezi - ETTOM
Tıbbi Jeoloji Çalışmaları Uygulama ve Araştırma Merkezi
Tıbbi ve Cerrahi Deney Hayvanları Uygulama ve Araştırma Merkezi - TICAM
Toprak ve Su kaynakları Uygulama ve Araştırma Merkezi - TOSKAM
Translasyonel Tıp Uygulama ve Araştırma Merkezi - TATUM
Türk Dünyası Uygulama ve Araştırma Merkezi - ESTÜDAM
Türkçe Öğretimi Uygulama ve Araştırma Merkezi - TÖMER
Uygulamalı Eğitimde İnsan Bilgisayar Etkileşimi Ortak Uygulama ve Araştırma Merkezi - ES-İBE
Uzaktan Eğitim Uygulama ve Araştırma Merkezi - ESUZEM
Yaşlanma ve Bellek Uygulama ve Araştırma Merkezi
Yunus Emre Araştırma Merkezi - YUMER
Rektörler

Esat Erenoğlu (1993-1995)
Erdoğan Fıratlı (1995-1999)
Necat Akdeniz Akgün (1999-2007)
Fazıl Tekin (2007-2011)
Hasan Gönen (2011-2018)
Kemal Şenocak (2018-2022)
Kamil Çolak (2022-)
Dış ilişkiler

Kafkasya Üniversiteler Birliği'nin üyesidir.
Fenerbahçe yabancı futbolcuları listesi

Fenerbahçe'de oynamış ve oynayan yabancı futbolcular listesi, Fenerbahçe futbol takımında forma giymiş gelmiş geçmiş tüm yabancı futbolcuların bulunduğu bir listedir.
Horace Armitage, Fenerbahçe’de oynamış ilk yabancı futbolcudur (1907-1908 sezonu)
Fenerbahçe'nin ilk Alman oyuncusu Wilhelm Kohlhammer, 1913 sonrasında Fenerbahçe'de düzenli olarak oynamış yabancı oyunculardandır. İdman'da yayımlanan Fenerbahçe futbol takımı kadrosu fotoğrafında Kohlhammer orta sırada soldan dördüncü sırada yer alıyor.
Alex de Souza, 136 golle Fenerbahçe formasıyla Süper Lig'de en çok gol atan oyuncudur.
Dirk Kuyt, Fenerbahçe'de oynamış 100. yabancı futbolcudur.
Fenerbahçe formasıyla 87 maçta 40 gol atmış Hollandalı futbolcu Robin van Persie
Liste

İstatistikler en son 6 Eylül 2023 tarihinde güncellenmiştir.
Not1: Eğik yazılan futbolcular Fenerbahçe'de Türk statüsünde oynamıştır.
İstatistikler > Ülkelere göre futbolcu sayıları

| Ülke | Oyuncu sayıları |
| --- | --- |
 Brezilya: 29
 Yugoslavya: 14
 Almanya: 10
 Portekiz: 7
 Hollanda: 6
 Danimarka: 6
 Senegal: 6
 Yunanistan: 6
 Nijerya: 6
 Romanya: 5
 Gana: 4
 Sırbistan-Karadağ: 4
 Bosna-Hersek: 4
 Sırbistan: 4
  İsviçre: 4
 Bulgaristan: 3
 İspanya: 3
 Kamerun: 3
 Fransa: 3
 Arjantin: 3
 Uruguay: 3
 İngiltere: 3
 Polonya: 3
 Hırvatistan: 3
 İsveç: 2
 Macaristan: 2
 Rusya: 2
 Slovenya: 2
 Slovakya: 2
 Gine: 2
 Ukrayna: 2
 Şili: 2
 Fas: 2
 Cezayir: 2
 İran: 2
 Çekya: 2
 Kuzey Makedonya: 2
 Belçika: 1
 İtalya: 1
 Meksika: 1
 Arnavutluk: 1
 Kongo DC: 1
 Ekvador: 1
 Güney Afrika: 1
 İsrail: 1
 Kosova: 1
 Tanzanya: 1
 Yeşil Burun Adaları: 1
 Güney Kore: 1
 Sierra Leone: 1
 Norveç: 1
 Mısır: 1
 Fildişi Sahili: 1
1973 Suriye Anayasası

1973 Suriye Arap Cumhuriyeti Anayasası 13 Mart 1973'te kabul edildi ve 27 Şubat 2012'ye kadar yürürlükte kaldı. Anayasa, Suriye'nin karakterini Arap, demokratik ve cumhuriyetçi olarak tanımlar. Ayrıca, panarap ideolojisine uygun olarak, ülkeyi daha geniş Arap dünyasının bir bölgesi ve halkını Arap ulusunun ayrılmaz bir parçası olarak konumlandırır. Anayasa, Arap Sosyalist Baas Partisinin gücünü sağlamlaştırdı. Anayasanın 8. maddesi partiyi  "toplumda ve devlette önde gelen parti" olarak tanımlar, oysa Suriye - çoğu kez inanıldığı gibi - resmi anlamda tek partili bir sistem değildi.
Tarih

1973 Anayasası, 1 Mayıs 1969 tarihli geçici anayasanın yerini aldı. Anayasa, 2000 yılında devlet başkanının asgari yaşını 40'tan 34'e değiştirmek için değiştirildi. 2011-2012 Suriye ayaklanması sırasında 1973 Anayasası'na dayanan yeni bir anayasa referanduma sunuldu ve bu yeni anayasa kabul edildi. Yeni anayasa 27 Şubat 2012'de yürürlüğe girdi ve böylece 1973 Anayasası'nın yerini aldı.
Genel bakış

1973 anayasası bir önsöz ile başlar ve daha sonra bölümler olarak adlandırılan ve sırasıyla kısımlar (ve bazı durumlarda kesitler) ve maddeler olarak 4 alt bölüme ayrılır.
Genel bakış > Önsöz

Önsöz, anayasanın beş ana ilkesini içerir. Birincisi, Arap ulusunun birlik, özgürlük ve sosyalizm özlemlerini tanımlar ve bu özlemleri gerçekleştirmenin araçlarının daha geniş Arap devriminde yattığını şart koşar. İkincisi, bölünmüş bir Arap ulusunun gerçekliği içinde, emperyalizm ve Siyonizm tehlikelerine karşı toplu savunmaya ihtiyaç duyulacaktır. Üçüncüsü, ulusun sosyalist düzenin kurulmasına yönelik yürüyüşe bağlılığını teyit eder. Dördüncüsü, bireysel özgürlüğün kutsal bir hak olduğunu ve halk demokrasisinin "vatandaşın özgürlüğünü kullanmasını sağlayan ideal formülasyon" olduğunu şart koşar. Beşincisi, Arap devriminin özgürlük, bağımsızlık ve ilerleme için daha geniş dünya kurtuluş hareketinin ayrılmaz bir parçası olduğunu belirtir.
Bu anayasa, halkımızın mücadelesinin mevzilerini güçlendirmek ve arzulanan geleceğe doğru yürüyüşlerini sürdürmek için ilke ve hükümlerinin rehberliğinde kurtuluş ve inşa mücadelesini sürdürmeleri için halk kitlelerimize bir eylem rehberi görevi görmektedir.
Genel bakış > Bölüm 1

Birinci Bölüm, dört kısımdan oluşan 49 maddeyi içerir ve siyasi, ekonomik, eğitimsel ve kültürel ilkeleri ve temel hakları sağlar.
Genel bakış > Bölüm 1 > Siyasi ilkeler

Anayasanın ilk maddesine göre "Suriye Arap Cumhuriyeti demokratik, halkçı, sosyalist ve egemen bir devlettir. Topraklarının hiçbir kısmı devredilemez." 3. madde, İslam hukukunun yasamanın ana kaynağı olmasını şart koşar. Madde daha sonra devlet başkanının İslam inancına sahip olması gerektiğini içerecek şekilde değiştirildi. Anayasa, İslam'ı devlet dini olarak ilan etmez. 4. madde, Arapçanın Suriye Arap Cumhuriyeti'nin resmi dili olduğunu ve Şam'ın ulusun başkenti olduğunu beyan eder. Anayasanın 8. maddesi Baas Partisini "toplumun ve devletin önde gelen partisi" olarak tanımlamakta ve Ulusal İlerici Cephenin yurttaşların yasal siyasi parti katılımının tek çerçevesi olarak sunmaktadır.
Genel bakış > Bölüm 1 > Ekonomik ilkeler

Anayasa, devlet ekonomisini her türlü sömürüye son vermeyi amaçlayan planlı bir sosyalist ekonomi olarak tanımlamaktadır. Anayasa tarafından üç mülkiyet biçimi sunulmaktadır: kamusal, kolektif ve bireysel mülkiyet. Anayasa, özel mülkiyetin kamu yararı dışında ve adil tazminat karşılığında kamulaştırılamayacağını garanti eder.
Genel bakış > Bölüm 1 > Eğitim ve kültürel ilkeler

Anayasanın 21. maddesi eğitim ve kültür sisteminin amaçlarını şöyle tanımlamaktadır:
Eğitim ve kültür sistemi, bilimsel düşünceye sahip, tarihine ve toprağına bağlı, mirasıyla gurur duyan ve milletinin birlik, özgürlük ve sosyalizm hedeflerine ulaşmak için mücadele ruhuyla dolu sosyalist milliyetçi insanlığa ve ilerlemesine hizmet etmeyi hedefleyen bir Arap nesli yaratmayı amaçlamaktadır.
Genel bakış > Bölüm 1 > Özgürlük, haklar ve kamu görevleri

Anayasa, her insan için geçerli olan evrensel insan hakları ile yalnızca Suriye vatandaşları için geçerli olanlar arasında ayrım yapmaktadır. Anayasa, tüm vatandaşlar için ifade, toplanma ve din özgürlüğünü garanti eder. Devletin, vatandaşın kişisel özgürlük ve onurunun garantörü ve koruyucusu olduğunu şart koşar. Anayasa, tüm vatandaşların hak ve görevlerinde kanun önünde eşit olmasını garanti eder. Ayrıca çalışmanın her vatandaş için bir hak ve görev olduğunu ve devletin tüm vatandaşlara iş sağlamayı taahhüt edeceğini belirtmektedir.
Genel bakış > Bölüm 2

Bölüm 2, üç kısımdan oluşan 81 madde içermektedir. Yasama otoritesi, yürütme otoritesi ve Yerel Halk Meclisleri dahil olmak üzere Suriye devletinin yetkilerini tartışır.
Genel bakış > Bölüm 2 > Yasama otoritesi

Anayasa, Halk Meclisini 250 üyeden oluşan tek kamaralı bir yasama organı olarak tanımlar. Halk Meclisi üyeleri genel, gizli, doğrudan ve eşit oyla 4 yıllık bir süre için seçilirler. Anayasa, işçi ve köylülere Halk Meclisinin %50 kotasını verir. Halk Meclisinin yetkileri arasında devlet başkanının aday gösterilmesi, kabine politikasının görüşülmesi, bütçenin onaylanması ve uluslararası anlaşmaların onaylanması yer alır. Meclis yasa çıkaramaz, ancak yasaları değiştirme ve onaylama hakkına sahiptir. Başkan ancak vatana ihanet durumlarında meclise karşı sorumludur.
Genel bakış > Bölüm 2 > Yürütme otoritesi > Devlet başkanı

Anayasa, devlet başkanını devletin başı, yürütme organının en üst düzey yetkilisi ve silahlı kuvvetlerin başkomutanı olmasını şart koşar. Devlet başkanlığı adaylığı Baas Partisi tarafından önerilir ve meclis tarafından onaylanır. Anayasaya göre aday Suriyeli bir Arap, Müslüman ve 34 yaşını doldurmuş olmalıdır. Aday daha sonra 7 yıllık bir dönem için referandumla onaylanır. Anayasa, devlet başkanı için bir dönem sınırı belirtmez.
Anayasa, devlet başkanına geniş çapta yürütme ve yasama yetkileri verir. Devlet başkanı, Bakanlar Kurulu, başbakan, diğer üst düzey devlet memurları ve askeri yetkililerin yanı sıra Yüksek Anayasa Mahkemesi üyelerini atamak ve görevden almaktan sorumludur. Başkan ayrıca Halk Meclisini feshedebilir ve sınırsız sayıda başkan yardımcısı atayabilir.
Genel bakış > Bölüm 2 > Yürütme otoritesi > Kabine ve Bakanlar Kurulu

Anayasa, kabineyi en yüksek yürütme ve yönetim organı olarak tanımlamaktadır. Kabine; başbakan, başbakan yardımcısı ve bakanlardan oluşur. Anayasa, bakanların cumhurbaşkanına karşı sorumlu olduğunu belirtir.
Genel bakış > Bölüm 2 > Yerel Halk Konseyleri

Anayasanın 129. maddesi Yerel Halk Konseylerini şu şekilde tanımlamaktadır:
Yerel Halk Konseyleri, yetkilerini kanuna uygun olarak idari birimler içinde kullanan organlardır.
Genel bakış > Bölüm 3

Bölüm 3, üç kısımdan oluşan 19 madde içermektedir. Yargının yapısı ve yetkileri ile anayasa değişikliği sürecini tartışır.
Genel bakış > Bölüm 3 > Mahkeme Hâkimleri ve Cumhuriyet Savcıları

Anayasanın 131. maddesi, cumhurbaşkanının yargının ve yargıçların bağımsızlığını Yüksek Yargı Kurulunun yardımıyla güvence altına alacağını öngörmektedir. Başkan ayrıca Yüksek Yargı Konseyine de başkanlık eder. Anayasa, Suriye mahkemelerinde kararların "Suriye Arap halkı adına" verileceğini belirtir. Ayrıca Adalet Bakanının cumhuriyet savcılığına başkanlık etmesi de hükme bağlanmıştır.
Genel bakış > Bölüm 3 > Yüksek Anayasa Mahkemesi

Anayasa, Yüksek Anayasa Mahkemesini cumhuriyetteki en yüksek yargı organı olarak tanımlar. Cumhurbaşkanı tarafından kararname ile atanan dört yargıç ve başkanın kendisinden oluşur. Mahkeme üyeleri yenilenebilir dört yıllık görev süreleri içinde görev yaparlar ve konumlarını yasama veya yürütme makamlarındaki diğer herhangi bir resmî görevle birleştiremezler. Mahkeme, Halk Meclisi tarafından kabul edilen yasaların anayasaya uygunluğunu inceleme yetkisine sahiptir, ancak referandumla kabul edilen yasaları inceleyemez. Mahkeme ayrıca seçim anlaşmazlıkları ve cumhurbaşkanının yargılanmasıyla da ilgilenir.
Anayasanın 143. maddesi, Yüksek Anayasa Mahkemesi üyelerinin yemini şöyle tanımlıyor:
"Ülkenin anayasasına ve kanunlarına riayet edeceğime, görevimi tarafsızlık ve sadakatle yerine getireceğime dair Yüce Allah'a yemin ederim."
Genel bakış > Bölüm 3 > Anayasa değişikliği

Anayasayı değiştirme önerileri cumhurbaşkanı veya Halk Meclisinin en az üçte ikisi aracılığıyla sunulabilir. Değişiklikler hem cumhurbaşkanı hem de Halk Meclisinde üçte iki çoğunluk tarafından onaylanmalıdır. Suriye anayasası, 1973'te kabul edildiğinden bu yana çok az değişiklik gördü. Bunlardan en dikkat çekeni, cumhurbaşkanının Müslüman inancına sahip olmasını gerektiren ve cumhurbaşkanının zorunlu asgari yaşını 40'tan 34'e düşüren değişiklikti.
Genel bakış > Bölüm 4

Bölüm 4, 7 maddeden oluşmakta olup genel ve geçici hükümleri içermektedir.
Konuyla ilgili yayınlar

Robbers, Gerhard (2007). Encyclopedia of World Constitutions. Facts on File library of world history. New York: Facts On File. ISBN 978-0-8160-6078-8.
İşçi sınıfı

Massachusetts Genel Hastanesi'nin bina inşaatı işiyle uğraşan iki inşaat işçisi
İşçi sınıfı, sosyolojide ve gündelik konuşma dilinde kullanılan terim. Marksist terminolojide proletarya kavramıyla karşılık bulur.
İşçi sınıfı, Marksizm'den farklı olarak, sınıfın sadece üretim araçlarıyla olan ilişkisini kastetmez, terimi sarf eden kişiye yahut metnin bağlamına göre farklı anlamlarda kullanılır ve eğitim düzeyine, mesleki duruma, kültür ve gelire yapılan göndermeleri de içerir. Gündelik konuşmada ise genellikle fiziksel emek harcayan ve bunun için belirli bir ücret alan kişiler kastedilir.
Terimin kullanımı coğrafyaya ve o dildeki popüler kullanım biçimine göre de değişir. Üniversite mezunu, görece yüksek ücret alan ve lüks tüketimde bulunan kişilerin içinde bulunduğu sınıf, orta sınıf olarak tanımlanabilir. İşçi sınıfı gelir düzeyi, eğitimi ve kültürel ilgi alanıyla üst sınıf ve orta sınıfın karakteriyle uyuşmaz. Bu tip kullanımlar aşağılayıcı bir anlam ifade etmekle birlikte, ulusal tarihe ve politik düşünceye göre de bir gurur kaynağı da olabilir.
Tanımlar > Marksizm

Marksist tanımda, Karl Marx "işçi sınıfı" veya proletaryayı belirli bir ücret karşılığı emek gücünü satan ve üretim araçlarına sahip olmayan sayıca fazla birey yığınları olarak tanımlar.
Proletaryanın bir alt bölümü de lümpen proletarya olarak tanımlanır. Aşırı derecede fakir ve işsiz ve evsizler ya da fahişelik yapanlar bu kategoriye dahildir.
Tanımlar > Diğer tanımlar

Diğer tanımlarda, işçi sınıfına üyeliğinin tanımı yaptığı işin niteliğine göre ele alınır (beyaz yakalı/mavi yakalı), gelir ve eğitimin önemi göz önünde bulundurulur. Fakat akademik sosyal sınıf çalışmalarında bu bireyler kategorilendirilirken işçi sınıfı üyesi olarak ele alınır; yüksek nitelikli işçi, vasıfsız işçi gibi.
Kapitalizmin, bürokrasi ve teknolojinin artan etkisiyle birlikte bir kişiyi işçi sınıfına hangi kriterlerin üye yaptığı günümüzde de tartışılmaktadır.
Lenfoma

| Lenfoma |
| --- | --- |

Bir lenf düğümü nün yerine geçen Foliküler lenfoma
Uzmanlık: Hematoloji ve onkoloji
Belirtiler: Büyümüş lenf düğümleri, ateş, terleme, istenmeyen kilo kaybı, kaşıntı, yorgun hissetmek
Risk faktörü: Epstein–Barr virus, Otoimmün rahatsızlıklar, HIV/AIDS, tütün içmek
Tanı: Lenf nodu biyopsisi
Tedavi: Kemoterapi, radyasyon tedavisi, proton tedavisi, hedefli tedavi, ameliyat
Prognoz: Ortalama beş yıllık hayatta kalma 85% (USA)
Sıklık: 4.9 milyon (2015)
Ölüm: 204,700 (2015)
Lenfomalar bağışıklık sisteminin urlarıdır. Lenf düğümlerinde çıkan ve lenfositlerden oluşan urların tümüne lenfoma denir. Son geçen yüzyılda ve günümüzde bağışıklık sistemi üzerine süren çalışmalar bu kötücül urların daha iyi anlaşılmasını sağlamıştır. Lenfomaların yalnızca altında yatan nedenleri ve oluşma süreçleri değil, aynı zamanda sağaltımları konusunda da önemli gelişmeler kaydedilmiştir. Günümüzde Hodgkin dışı lenfoma olan her hasta için uygun bir sağaltım yöntemi bulunmaktadır.
Bu urlar yukarıda da açıklandığı gibi lenf düğümlerinde çıkmakta ve bu düğümlerin şişmesiyle kendilerini belli etmektedirler. Lenfomalar, lösemi ile yakından ilgilidirler; bir kişide iki durum birlikte de görülebilir ya da öbürü olmadan yalnız biri de olabilir. Lenfomaların çok türü bulunmaktadır ve lösemilerle birlikte tümü kan kanserleri adı altında toplanmaktadır.
1832 yılında Thomas Hodgkin, lenfomanın ilk tanımını yapıp kendi adını verdiği Hodgkin lenfoması hastalığını açıklamıştır. Hodgkin lenfoması dışında da birçok türde lenfoma günümüze değin tanımlandığı için, 1982 yılında yetkeler, lenfomaları Hodgkin lenfoması ve Hodgkin dışı lenfoma olarak ikiye ayırmıştır. Hodgkin dışı lenfoma çatısı altında 16 değişik lenfoma bulunmaktadır. Ancak bu 16 tür lenfoma kendi aralarında da büyük ayrılıklar gösterdiği için, Hodgkin dışı lenfoma tanımı pek doğru bir yaklaşım olmaktan çıkmış, bunun yerine yalnızca genel bir ad niteliğinde kalmıştır.
Lenfomaların kimi türleri süreğen olup, en az belirtiyle ilerleyebilir (örneğin, küçük lenfositik lenfoma) ve yaşam süresinin kısalmasına neden olmaz. Ancak, bu yelpazenin öbür ucunda, çok çabuk gelişen ve hızlı ilerleyen lenfomalar da bulunmaktadır (Burkitt lenfoması). Bundan dolayı, hastalığın patologlarca doğru tanısının konulması çok önemli olup, sağaltım yöntemini ve beklenen gidişi etkilemektedir.
Belirtiler ve semptomlar

Lenfoma belirli genel semptomlarla ortaya çıkabilir; semptomlar kalıcıysa, olası lenfoma da dahil olmak üzere nedenlerini belirlemek için bir değerlendirme yapılmalıdır.
Lenfoma belirli genel semptomlarla ortaya çıkabilir; semptomlar kalıcıysa, olası lenfoma da dahil olmak üzere nedenlerini belirlemek için bir değerlendirme yapılmalıdır.
Lenfadenopati veya lenf düğümlerinin şişmesi, lenfomada birincil gösterimdir. Genelde ağrısızdır.
B semptomları (sistemik semptomlar) – hem Hodgkin lenfoma hem de Hodgkin olmayan lenfoma ile ilişkili olabilir. Şunlardan oluşurlar:
Ateş
Gece terlemeleri
Kilo kaybı
Diğer belirtiler:
Anemi, kanama, enfeksiyonlara duyarlılığı artırır
İştah kaybı veya anoreksiya
Yorgunluk
Solunum sıkıntısı veya dispne
Kaşıntı
Belirtiler ve semptomlar > Ağız

Asemptomatik, ülsere olabilen veya olmayabilen yumuşak şişlik, öncelikle bademcikler, yanak mukozası, damak, diş etleri, tükürük bezleri, dil, ağız tabanı ve retromolar bölgede görülür.
Teşhis

Lenfoma kesin olarak bir lenf nodu biyopsisi ile teşhis edilir, yani mikroskop altında incelenen bir lenf düğümünün kısmi veya tam eksizyonudur.
Bu inceleme, lenfomaya işaret edebilecek histopatolojik özellikleri ortaya çıkarır. Lenfoma teşhisi konulduktan sonra, farklı lenfoma türlerinin karakteristik özelliklerini araştırmak için çeşitli testler yapılabilir. Bunlar şunları içerir:
İmmünofenotipleme
Akış sitometrisi
Floresan in situ hibridizasyon testi
Sınıflandırma

Dünya Sağlık Örgütü'ne (WHO) göre, lenfoma sınıflandırması, neoplazmın hangi lenfosit popülasyonunda ortaya çıktığını yansıtmalıdır. Böylece öncü lenfoid hücrelerden kaynaklanan neoplazmalar, olgun lenfoid hücrelerden kaynaklananlardan ayırt edilir. Çoğu matür lenfoid neoplazma, Hodgkin olmayan lenfomaları içerir. Tarihsel olarak, olgun histiositik ve dendritik hücreli (HDC) neoplazmalar, genellikle lenfoid dokuyu içerdiğinden, olgun lenfoid neoplazmalar olarak kabul edilmiştir.
Lenfoma ayrıca lenfomatöz menenjit (LM) olarak bilinen meninksler içindeki beyin çevresine merkezî sinir sistemine de yayılabilir.
Sınıflandırma > REAL sınıflandırması

1990'lı yıllarda REAL (ing. Revised European-American Lymphoma Classification), türlü Hodgkin dışı lenfomaları dışyapılarına (fenotip) ve kalıtyapılarına (genotip) göre sınıflandırmıştır.
Sınıflandırma > DSÖ sınıflandırması

Dünya sağlık örgütü (DSÖ), REAL sınıflandırmasına dayanarak, lenfomaları en çok benzedikleri göze türüne göre bölümlendirmiştir. Lenfomalar üç genel öbek olarak adlandırılırlar: B gözesi, T gözesi ve doğal öldürücü hücre. Bu bölümlendirmede Hodgkin lenfoması da ayrı bir öbek olarak bulunmaktadır.
Lenfoma türleri

Yukarıda da açıklandığı gibi, lenfomalar:
Hodgkin lenfoması,
Hodgkin dışı lenfoma olarak ikiye ayrılırlar.
Lenfoma türleri > Hodgkin lenfoması

Bu lenfoma şu alt türlere ayrılmaktadır:
Düğümsel skleroz,
Karışık gözeli,
Lenfositten zengin tip,
Lenfositten fakir tip,
Düğümde lenfosit baskınlığı olan.