stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Shefali Chowdhury

| Shefali Chowdhury |
| --- | --- |

Doğum: 20 Haziran 1988 Denbigh, Galler
Meslek: oyuncu
Boy: 1,63 m (5 ft 4 in)

Shefali Chowdhury, (d. 20 Haziran 1988), Denbigh, Galler) Bangladeş asıllı Gal oyuncudur. Harry Potter serisindeki Parvati Patil karakterini beyaz perdede canlandırmasıyla tanınmıştır.
Shefali aslen Bangladeşli, 5 çocuklu, Müslüman bir ailenin en küçüğüdür. 1980'lerde pek çok Bangladeşli, Birleşik Krallık'a göç ederken ailesi de Bangladeş'in Sylhet şehrinden İngiltere'ye göç etti.
İlk yer aldığı film adı pek duyulmamış Kannathil Muthamittal da olsa, Harry Potter ve Ateş Kadehi filminde Parvati Patil rolü sayesinde dikkatleri üzerine çekti.
Ateş Kadehi'nde Harry Potter'ın Noel Balosu eşini oynuyordu. Filmde Harry Potter'ı oynayan Daniel Radcliffe, Harry Potter ve Ateş Kadehi' nin yapımı sırasında This Is London'a şöyle dedi: " Shefali ile bir dans sahnem vardı. O tamamıyla göz kamaştırıcıydı.”
Shefali imrenilen Parvati rolünü Birmington'daki Waverley okulunda son senesini okurken elde etti. O ve Afshan Azad, Harry Potter ve Ateş Kadehi filminde beraber rol aldıktan sonra yakın arkadaş olmuşlardır.
Harry Potter serisinin yeni kısmı olan Harry Potter ve Zümrüdüanka Yoldaşlığı'nda oynayacağı Parvati Patil rolü çekimleri ile çalışmaktadır.
Topçu Ocağı

Topçu Ocağı, Osmanlı İmparatorluğu'nda Kapıkulu Ocakları'nın yaya kısmına mensup, top dökmek ve kullanmakla vazifeli askerlerin bağlı olduğu ocaktır.
Sultan I. Murad devrinde yeniçeri ocağının teşkilinden hemen sonra, acemi ocağından alınan askerlerle ilk olarak topçu ocağı kuruldu. İstanbul'un fethinden sonra, Galata suru dışında Tophane denilen yerde topçu kışlaları ve sabit top dökümhânesi yapıldı. Zaman içinde, Belgrad, Budin, Temaşvar, İşkodra, Gülamber, Provişte gibi yerlerde ihtiyaca göre tophaneler kurulup top döktürüldü.
Topçu ocağına sertopi adıyla da anılan topçubaşı nezaret ederdi. Onun emrinde bulunan dökücübaşı (serihtegân), dökümhâneden sorumluydu. Onun da maiyetinde; yardımcısı, tâmirci, dökümcü, burgucu, yamacı, demirci, marangoz gibi zanaatkârlar bulunurdu.
Tophanenin, hesap ve alım-satım işlerine tophane emini bakardı. İmalât ve ihtiyaçlarından da Tophane Nazırı mesuldü. Topları kullanmak ise, ağa bölükleriyle cemaat ortaları'nın vazifesiydi. Beş ağa bölüğü ve yetmiş cemaat ortası vardı. Her orta veya bölükte bir çorbacı, bir odabaşı ve diğer küçük rütbeli subaylar bulunurdu. Ocak kethüdası, ocak çavuşu ve katibi de, bu ocağın büyük amirleriydi. Topçu ocağı, sarı-kırmızı bayrak taşırdı.
Topların üretilmesi, muhafazası ve savaşlarda kullanılması işlerinden sorumlu tutulan birliğe topçu ocağı denilirdi Topçu ocağının Osmanlı ordu teşkilatı içinde yer alması II. Murad devrinde olmuştur. Topçu ocağı, kapıkulu ocaklarının yaya kapıkulu ocaklarının üçüncü kısmını oluşturan bir teşkilât olup, ocağın 16 ve 18. ortalarını teşkil ederdi .Topçu ocağına acemi ocağından asker alınır ve bunlara şagirt denilirdi. Topçu ocağı da yeniçeri ocağı gibi ağa bölükleri ve cemaat ortaları olarak iki kısımdan müteşekkildir. Ağa bölükleri beş tane ve cemaat ortaları yetmiş iki tane idi. Her orta ve bölükte bir çorbacı, bir odabaşı ve diğer küçük rütbeli kişiler bulunurdu. Topçu ocağı efradının kuruluşundan itibaren zamanla çoğaldığı ve buna bağlı olarak da mevâciblerinin arttığı görülür.
Topçu ocağının kendine has sarı kırmızı renklerden oluşan bir bayrağı bulunmaktaydı. Kırmızı zemin üzerine beyaz sim ile işlenmiş bir top ve bunun ağız tarafında bulunan üç gülle resmi mevcuttu. Kenarları ise sarı işlemeliydi. Bu sebeple sefere giden topçulara hazineden yirmi beş zira kırmızı ve yirmi beş zira sarı bayraklık ‘dârayî’ adı verilen bez verilmesi kanun idi.
Galeri

Keçeli Nefer,
Yeniçeri Neferi,
 Nizamı Cedid Binbaşışı III. Selim Kurduğu Yeni Orduda Binbaşı,
Topçu Başı Topçu Kumandanı,
 Binbaşı II. Mahmud'nin Kurduğu Yeni Orduda Binbaşı.
İlk seyyar topçu birliğinin fotoğrafı. (Abdullah Biraderler, 1880-1893)
Topçu Sancağı
Bir minyatürde topçu ocağı askeri.
Süvari Topçu Neferi (sol), Piyade Topçu Yüzbaşı (orta), Süvari Topçu Neferi (sağ).
Salvatore Quasimodo

| Salvatore Quasimodo |
| --- | --- |
Salvatore Quasimodo
Doğum: 20 Ağustos 1901(1901-08-20) Modica, Sicilya, İtalya
Ölüm: 14 Haziran 1968 (66 yaşında) Napoli, İtalya
Meslek: Yazar
Milliyet: İtalyan
Vatandaşlık: İtalya
Edebî akım: Hermetisizm
Önemli ödülleri: Nobel Edebiyat Ödülü   (1959)                   

Salvatore Quasimodo (d. 20 Ağustos 1901 Modica, Sicilya - ö. 14 Haziran 1968, Napoli) İtalyan şair ve edebiyat eleştirmeni. İtalyan şiirine sağladığı katkılar göz önünde tutularak Giuseppe Ungaretti ve Eugenio Montale ile birlikte anılır. Sembolizmden etkilenen şair, şiirlerinde memleketi Sicilya ve bölgenin geleneklerini işledi. 1959'da edebiyat dalında Nobel Ödülüne layık görüldü.
Eserleri

Odore di eucalyptus (1933)
Erato e Apollion (1936)
Poesie (1938)
Il falso e vero verde (1956)
La terra impareggiabile (1958)
Nidoqueen

Nidoqueen, bir Pokémon karakteri.
Nidoqueen'in iri ve ağır gövdesi bu ağır gövdeden beklenmeyecek kadar çevik ve hareketlidir. Kuyruk kamçısı saldırısı ise rakibinde sanki hiçbir yerden gelmiyormuşcasına hızlı geliyormuş gibi bir etki bırakır.
Özellikleri

Tipi: Zehir / Yer
Boyu: 2,7 m
Kilosu: 200,7 kg
Gelişme: Nidoran♀ → Nidorina → Nidoqueen
Kart Numarası: #031
Jigglypuff ve Wigglytuff

Jigglypuff ve Wigglytuff Pokémon türleridir.
Jigglypuff 1. nesil Pokémonlardandır. Şarkı söylediğinde herkesi uyutma gibi bir özelliği vardır. Jigglypuff uyuyan kişilere çok kızar ve yüzlerini çeşitli şekillere boyayıp onları cezalandırır. Gelişmemiş formu Igglybuff, gelişmiş formu Wigglytuff'tır. Wigglytuff, Jigglypuff kadar sevimli değildir ve Jigglypuff'a nazaran 7 kat güçlenmiştir.
Wigglytuff (プ ク リ ン, Pukurin) normal ve peri türünde bir balon pokémonu olarak bilinir. Büyük yuvarlak gözlere, tavşan kulaklara ve bir tutam pembe saça sahiptir. Güzel kürkü, kendisine dokundurmaya teşvik eder. Havayı içine çekerek bedenini genişletebilir. Bir peri pokemonu olan Wigglytuff, evrimin son aşamasındadır. Aynı zamanda ilk nesil pokemonlardan biridir. Wigglytuff daha fazla gelişemez, bir gelişmemiş hali Jigglypuff'tır.
Edirne Antlaşması (1829)

| --- | --- |
Edirne Antlaşması'na göre sınır ve toprak düzenlemeleri
Tür: Barış antlaşması
İmzalanma: 14 Eylül, 1829
Yer: Edirne, Osmanlı İmparatorluğu
| g t 1828-1829 Osmanlı-Rus Savaşı |
| --- | --- |
 Balkan Cephesi İbrail  Şumnu  Hacıhasanlar  Kurttepe  Varna  Silistre  Eski Arnavutlar  Külefçe  Edirne Kafkasya Cephesi Anapa  Kars  Ahıska (muharebe)  Ahıska (kuşatma) 
Edirne Antlaşması, 14 Eylül 1829 tarihinde Osmanlı İmparatorluğu ve Rus İmparatorluğu arasında Edirne şehrinde imzalanan barış antlaşması.
Antlaşma, 1828-1829 Osmanlı-Rus Savaşı'nı sona erdirirken, Yunanistan bağımsızlığını kazandı.
Osmanlılar ayrıca, Rumeli'de Tuna deltası ile Kafkasya'da Çerkesya, Kuban Nehri ile Bzıb Irmağı arasındaki Karadeniz liman ve kaleleri (Anapa, Soğucak, Gelincik, Sohum, Anakara ve Faş başta olmak üzere), Ahıska ve Ahılkelek'i Rusya'ya terk etti ve savaş tazminatı ödemeyi kabul etti.
1828-29 Osmanlı-Rus Savaşı

Ana madde: 1828-1829 Osmanlı-Rus Savaşı
Rusya, Sultan II. Mahmud'un Navarin'de Osmanlı donanmasının yakılması ile sonuçlanan olaylardan dolayı savaş tazminatı istemesi üzerine, Osmanlı İmparatorluğu'na karşı savaş açtı. Sultan II. Mahmud bu arada Yeniçeri Ocağını kaldırmış, yerine Asakir-i Mansure-i Muhammediye isimli yeni bir askeri teşkilat kurmuştu. Teşkilatlanmasını henüz tamamlayamamış olan bu ordu Rus kuvvetleri karşısında önemli bir varlık gösteremedi. Eflak ve Boğdan'ı işgal eden Ruslar, Tuna'ya kadar indiler. Balkanları aşan Rusya, batıda Edirne, doğuda ise Erzurum'a kadar ilerledi.
Bu gelişmeler üzerine Osmanlı İmparatorluğu barış istedi. Küçük Kaynarca Antlaşması'ndan sonra imzalanmış şartları en ağır antlaşmalardan biri olan Edirne Antlaşması ile Osmanlı Devleti, Yunanistan Devleti'nin kurulmasını kabul etti.
Antlaşmanın ardından yapılan ilave düzenlemeler > Yunanistan

Edirne Antlaşması'ndan beş ay sonra, 3 Şubat 1830 tarihinde İngiltere, Fransa ve Rusya arasında imzalanan yeni bir "Londra Protokolü" ile bağımsız Yunanistan Devleti'nin kurulduğu ilan edildi. Osmanlı Devleti de 24 Nisan 1830'da Yunanistan'ın bağımsızlığını kabul etmek zorunda kaldı. Yunanistan devletinin hamileri İngiltere, Fransa ve Rusya Mayıs 1832'de Yunanistan'a son şeklini veren bir anlaşma yaptılar. Bununla, Yunanistan'ın kuzey sınırı olarak "Arta-Volos hattı" kabul edildi. Böylece, Yunanistan'a Attika ve Mora yarımadaları bırakılmış oldu. Ayrıca bu yarımadaların çevresindeki tüm adalar, Kiklad Adaları, Şeytan Adaları ve Ege'nin ikinci büyük adası Eğriboz dahil, yüzlerce ada Yunanistan'a bağlandı. Kurulan Yunanistan Krallığı'nın başına  Bavyera Kralı Louis'in oğlu Otto getirildi.
Bu arada 3 büyük devlet, Yunanistan adına Osmanlı İmparatorluğu ile İstanbul'da son antlaşmaları doğrultusunda görüşmelere başladılar ve 21 Temmuz 1832'de taraflar arasında bir protokol imzalandı. İstanbul Hükûmeti yeni Yunan sınırını ve statüsünü kabul etti. Yeni Yunan Devleti de topraklarındaki Türk mallarının bedeli olarak, Osmanlı İmparatorluğu'na belli bir tazminat ödemeyi yüklendi.
Antlaşmanın ardından yapılan ilave düzenlemeler > Savaş ve ticaret tazminatı

Osmanlı İmparatorluğu'nun 8. ve 9. maddelerle ödemeyi kabullendiği 11.500.000 Macar altını, hazinesi açısından çok ağır bir yüktü. Rusya, 26 Nisan 1830 tarihinde imzalanan bir Senetle bunu 8 milyon Felemenk altınına indirdi ve Osmanlıların Yunanistan Krallığı’nın tam bağımsızlığını kabul etmesi şartıyla 1 milyondan daha vazgeçti. 1834 Ocak ayındaki yeni bir düzenlemeyle, savaş tazminatı 5 milyona, yıllık taksitler de 500.000’e indirildi.
Antlaşmanın ardından yapılan ilave düzenlemeler > Rus ordusunun tahliyesi

Bununla birlikte Rus ordusunun Osmanlı idaresine bırakılan topraklardan çekilme takvimi de 11. madde uyarınca tazminatın ödenmesine bağlandığından, Rusların Eflak ve Boğdan’ı tahliyesi 1834’te gerçekleştirildi. Silistre'den çekilmelerine ilişkin Sözleşme ise 8 Nisan 1836’da imzalanabildi.
Çerkesler için önemi

1763'te Rusya Çerkesya'yı işgal etmeye başladı ve Rus-Çerkes Savaşı patlak verdi, o zamandan beri Çerkesler Rusya'ya karşı bir savunma savaşı yürütüyordu. 14 Eylül 1829'da Edirne Antlaşması imzalandı. Bu antlaşmaya göre, Osmanlı İmparatorluğu Çerkesya dahil olmak üzere Kafkasya'yı Rus toprağı olarak tanıyordu. Çerkesler bu antlaşmanın gerçekliğine inanmadılar, çünkü Osmanlı İmparatorluğunun "dost ve dindaş" bir milleti Rusya'ya terk edeceklerini düşünmüyorlardı. Bizzat padişahla durumu görüşmek için bir delegasyon oluşturuldu. Çerkes bayrağının tasarımcısı olan Seferbiy Zaneqo bu delegelerden birisiydi. Delegasyonun görevi, halife ile durumu görüşmek ve desteğini almaktı. Fakat delegeler İstanbul'a vardıklarında Rus sefiri tutuklanmalarını talep etti ve delegeler Çerkesya'ya dönmek zorunda kaldı, sadece Seferbiy Zaneqo kalabildi, çünkü onun Osmanlı vatandaşlığı vardı. Daha sonra Zaneqo Samsun'a yerleşti ve burada Çerkesya davasının savunuculuğunu sürdürdü.
Şeyh Mansur

| İmam Mansur Uşurma |
| --- | --- |

 Tüm Kafkasya İmamı (Lideri) 
Görev süresi 1785-1791
Yerine geldiği: Makam oluşturuldu
Yerine gelen: İmam Howk
 Çeçenistan İmamı (Lideri) 
Görev süresi 1785-1787
Yerine geldiği: Makam oluşturuldu
Yerine gelen: Çulik Gendargenoy
 Çerkesya İmamı (Lideri) 
Görev süresi 1787-1791
Yerine geldiği: Makam oluşturuldu
Yerine gelen: Makam yok edildi
 Kafkasya valisi 
Görev süresi 1785-1791
Yerine geldiği: Makam oluşturuldu
Yerine gelen: Makam yok edildi
Kişisel bilgiler
Doğum: 2 Haziran 1762 Çeçenistan
Ölüm: 13 Nisan 1794 (31 yaşında) Şlisselburg, Rus İmparatorluğu
Evlilik(ler): Çaçi
Çocuk(lar): Yasa, Ragmet, Namet
Bitirdiği okul: Dağıstan Medresesi
Mesleği: Askerî komutan, din adamı, siyasetçi
Dini: Sünni İslam
Askerî hizmeti
Bağlılığı:  Çeçenistan  Çerkesya  Osmanlı İmparatorluğu
Çatışma/savaşları: 1787-1792 Osmanlı-Rus Savaşı Kafkas savaşı-Rus-Çerkes Savaşı Sunja Muharebesi  Kizlyar Kuşatması (Temmuz 1785)  Grigoriopolis Kuşatması  Kizlyar Kuşatması (Ağustos 1785)  Malka Muharebesi (1785)  Tatartup Muharebesi  Anapa Kuşatması (1787)  Anapa Kuşatması (1790)  Anapa Kuşatması (1791)
Şeyh Mansur ("Muzaffer"; Çeçence: Шайх Мансур; Adigece: Шыихъ Мансур; İmam Mansur olarak da bilinir) veya doğum ismiyle Uşurma (Çeçence: Ушурма; 1760 - 13 Nisan 1794), Çeçenistan, Çerkesya ve Dağıstan ordularına komutanlık etmiş Çeçen İslam âlimi, asker ve Kuzey Kafkasya'nın 1. İmamı. Kuzey Kafkasya'da Rus emperyalizmine karşı cihat hareketinin başlatıcısı olarak görülmektedir.
Biyografi > İlk yılları ve eğitimi

Çeçenlerin Elistanjhoy boyundan olan Uşurma, Çeçenistan'da doğdu ve Aldi köyünde büyüdü. Çocukken Kur'an'ı baştan sona ezberledi ve hafız oldu. Daha sonra eğitim için Dağıstan bölgesine gitti ve bir medreseye kaydoldu. Burada o sırada Rus işgaline karşı çıkan  Nakşibendi hareketine katıldı. 1784 yılında eğitimini tamamlayarak saygın bir din alimi olarak Çeçenistan'a döndü. Çeçenistan'da İslam'ı vaaz etmeye başladı. Aldı Camii'nde imamlık yaparak vaaz ve hutbelerinde tüm Kuzey Kafkasyalıların birleşerek Rusya'ya karşı çıkmaları gerektiğini söyledi. Daha sonra tütün kullanılmasını ve Ruslarla evlenilmesini kınadı. Bu dönemde diğer Kafkas halklarına mektuplar yazdı.
O dönem yayılan bir efsaneye göre Uşurma, rüyasında İslam peygamberi Muhammed'i gördü ve bizzat ondan Şeyh Mansur ismini aldı. Osmanlı Sultanı bu dönemde onun bir hadiste ismi geçen kahraman olabileceğini düşünerek araştırılmasını istedi. Kısa sürede Mansur'un mucizeler sergilediği, bir avuç toz ile Rus ordusunu yok ettiğine dair söylentiler yayılmaya başladı. Bu söylentileri duyan Antepli Osmanlı din adamı Seyyid Halil Efendi 200 öğrencisiyle beraber Mansur'un ordusuna katıldı. Bu söylentiler İstanbul'a ulaşınca Abhazya prensi Keleş Bey Çaçba olayı araştırması için Osmanlı hükûmeti tarafından görevlendirildi. Çerkesya'da bulunan Ferah Ali Paşa'da Şeyh Mansur ile görüşmesi için bir adamı gönderdi.
Biyografi > Rusya ile çatışmaların başlaması

1785 yazında Şeyh Mansur, Osmanlı padişahına kendisini sadık bir müttefik ilan eden ve ortak düşmana karşı hareket etme niyetini bildiren bir mektup gönderdi. Mansur'un İslami birlik ve direniş mesajı Çeçen halkı arasında popüler olmaya başlayınca, Rus İmparatorluğu Mansur'u itibarsızlaştırmaya ve sonunda tutuklamaya çalıştı. 1785'te Ruslar, Mansur'un Aldi'deki evine bir cezai sefer gönderdi, ancak köy çoktan terk edilmişti. Öfkelenen Rus birlikleri köyü yağmaladı ve yaktı. Mansur, müritleriyle birlikte Aldi'ye döndükten sonra Ruslara karşı kutsal bir savaş (gazavat) ilan etti. Rus ordusu mağlup edildi ve ele geçirilen toplar Mansur'un emriyle Osmanlı Devleti'ne verildi. Mansur ve ortaklarını yakalamak için gönderilen Albay A. N. De Pieri komutasındaki 2 silahlı 2000 kişilik bir müfreze, 6 Temmuz 1785'te ezici bir yenilgiye uğradı. Komutan Pieri'nin kendisi öldürüldü. Bu savaşın başarısı, Mansur'u Kafkas Hattı'ndaki Rus tahkimatlarına ve köylerine karşı bir dizi saldırı eylemi yapmaya sevk etti.
Sultan I. Abdülhamid, Şeyh Mansur'un kendi iktidarına rakip olabileceğinden korkuyordu. Bu sebeple İstanbul'daki camilerde Mansur'un yalancı bir peygamber olduğunu ilan eden hutbeler okundu. Sultan I. Abdülhamid daha sonra Mansur'a olan bakışını değiştirdi ve ona bir saat ve dürbün hediye etti. Ardından Mansur Müslüman bir milis gücü toplamak ve bu bölgelerin halklarını cihada yükseltmek amacıyla Kafkas halkının lideri olarak tanındı. Şeyh Mansur'un Çeçenya üzerindeki etkisi o dönemde kitaplara kaydedilmişti. Kısa süre sonra Çeçen savaşçılar Sunja Savaşı'nı kazandı.
Biyografi > Direnişi

Kumukların desteğini alan Mansur, Terek boyunca ilerledi. Ardından Mozdok ile Vladikafkas kalelerini birleştiren Kumkale'ye (Giorgievsk) saldırdı ve kaleyi aldı ancak daha sonra gelen Rus kuvvetleri karşısında geri çekildi.
Şeyh Mansur, nüfuzunun artmasıyla birlikte Kaberdey'den Dağıstan'a kadar çeşitli bölgelerden gönüllüler toplamaya başladı. Kuvvetlerin çoğu, sayıları 12.000'den fazla olan genç Çeçen ve Dağıstanlı erkeklerdi. Ancak Mansur, Rus topraklarına sızmaya çalıştığında ve Kızılyar kalesini ele geçiremeyince bir yenilgiye uğradı.
Mansur, ordusunu geri toplamak için Kafkasya'nın her köşesine ulaklar göndererek bir sancak altında İslam için savaşma ve Mozdok'ta birleşme çağrısı yaptı. Çağrısına Çeçenler, Çerkesler, Kumuklar, Avarlar dahil 20 bin kişi cevap verdi. Kafkasyalıların planlarını öğrenen Rus komutanlığı, onları karşılamak için Albay Nagel komutasındaki bir orduyu ilerletti. Kafkas ordusunu belirtilen yerde toplanmadan önce yenme görevi kendisine verildi.
30 Ekim - 2 Kasım 1785 tarihleri arasında Tatartup harabeleri yakınlarında meydana gelen muharebede düzensiz eylemleri nedeniyle Kafkasyalılar yenildiler ve mülklerine çekilmek zorunda kaldılar. Şeyh Mansur ise Çerkesya'ya taşındı ve Rus kuvvetlerine karşı saldırılarda Çerkeslere önderlik etti. 1786 baharında Dağıstanlı Lezgilerin Tiflis'e yapacağı saldırıya destek vermek için geri döndü. Sefer gerçekleşmeyince Kızılyar'a gitti. 1786 sonbaharında bir Rus birliğini pusuya düşürerek mağlup etti.
20 Eylül 1787'de Albay Rebinder'in bir müfrezesi, Wagenburg'daki Şeyh Mansur'un ana kampına saldırdı. İnatçı bir direnişin ardından Mansur oradan nakavt edildi. 21 Eylül'de Mansur, Wagenburg'u geri almaya çalıştı. 22 Eylül'de Mansur, Ruslara tekrar saldırdı ve yine başarısızlıkla sonuçlandı. General Herman'ın 30 Eylül 1790'da Kafkas-Türk birleşik kuvvetine karşı kazandığı zaferden sonra, Mansur'un kuvvetleri yoruldu ve dindaşları olan Türkler tarafından inşa edilen Çerkesya'daki Anapa kalesine dinlenmek ve yaralarını tedavi etmek için gittiler. Bu sırada Anapa kalesi Ruslara karşı savunmaya hazırlanıyordu.
Biyografi > Esir alınması ve ölümü

29 Mayıs 1791'de Ivan Gudoviç liderliğindeki Rus birlikleri Kuban'ı geçerek Anapa kalesini ele geçirmek için Çerkesya'ya girdi. Bunu takiben Anapa Kuşatması gerçekleşti. Şeyh Mansur, İpeklizade Köse Mustafa Paşa ile birlikte kaleyi savunmaya çalışırken yaralandı. En sonunda kale Ruslar tarafından ele geçirildi. Rus ordusu kaleye girdiğinde, Gudoviç'in emriyle Anapa kalesi yerle bir edildi, kuyular zehirlendi ve evler yakıldı. Kaledeki neredeyse tüm direnişçiler öldürüldü. Şeyh Mansur, kalede yürüttüğü direnişin ardından ele geçirildi. 15 Ekim 1791'de Sankt-Peterburg'dan Şlisselburg'a sevk edildi ve Şlisselburg Kalesine ömrü boyunca hapsedildi.
10 Ocak 1792 Osmanlı-Rus Yaş Antlaşmasından sonra Sankt-Peterburg'a gönderilen Mustafa Rasih Paşa, esirlerin mübadelesi işleri sırasında Şeyh Mansur'un Osmanlı'ya teslimini istemiş fakat, Rus Makamlarınca Mansur'un Çeçen olduğu ve Osmanlı tebaası olmadığı kendilerine bildirilmiş, bu sebeple netice alınamamıştır. 13 Nisan 1794 günü Şlisselburg kalesinde ölmüştür.
Şeceresi

Alstanzha oğlu, Asxuo oğlu, Mamtur oğlu, Maemzi oğlu, Olhazar oğlu, Mohmad oğlu, İmjela oğlu, Jela (Şabaz) oğlu Uşurma.
Ek kaynaklar

Oztas, Ahmet (2013). A Page from the History of the North Caucasus: Imam Mansur Ushurma. EHESS. ss. 1-14.
Kutlu, Tarık (2005). Çeçen direniş tarihi [History of the Chechen resistance]. Anka Yayınları. ss. 1-637. ISBN 9789759044046.
Мусаев, Алаудин (2007). Шейх Мансур [Sheikh Mansur] (Rusça). ss. 68-69.
1000 Çeçen naharı üstünde Şeyh Mansur
Levent

Vikisözlük'te  ile ilgili tanım bulabilirsiniz.
Levent şu anlamlara gelebilir:
Kişiler

Abdullah Levent Tüzel (d.1961), Türk siyasetçi
Levent Açıkgöz (d.1971), Türk akademisyen
Levent Akın, Türk bilim insanı
Levent Altındağ (1954-2021), Türk müzisyen
Levent Arıkdoğan (d.1953), Türk eski futbolcu, teknik direktör
Levent Ayçiçek (d.1994), Almanya doğumlu Türk futbolcu
Levent Aykul (1960-2021), Türk oyuncu
Levent Bilgin (d.1981), Türk basketbolcu
Levent Bıçakçı (d.1953), Türk hukukçu ve spor yönetici
Levent Can (d.1971), Türk oyuncu
Levent Cantek (d.1969), Türk akademisyen
Levent Çakır (d.1950), Türk oyuncu
Levent Çakıroğlu (d.1967), Türk yönetici, işletmeci
Levent Çelmen (d.1953), Türk oyuncu
Levent Çoker (d.1958), Türk tromboncu, besteci
Levent Demiray (d.1979), Türk futbolcu
Levent Devrim (d.1969), Türk futbolcu
Levent Dönmez (d.1942), Türk oyuncu ve sunucu
Levent Dörter (d.1980), Türk pop müziği şarkıcısı
Levent Eler (d.1971), Türk büyükelçi
Levent Eriş (d.1962), Türk eski futbolcu, teknik direktör
Levent Ersöz (d.1954), üst rütbeli Türk asker
Levent Gök (d.1959), Türk avukat ve siyasetçi
Levent Göktaş (d.1959), üst rütbeli Türk asker
Levent Gülen (d.1994), İsviçre doğumlu Türk futbolcu
Levent Gültekin (d.1972), Türk yazar ve gazeteci
Levent İnanır (d.1962), Türk sinema ve dizi oyuncusu
Levent Kale (d.1984), Türk futbolcu
Levent Kartop (d.1979), Türk eski futbolcu ve antrenör
Levent Kazak (d.1967), Türk senaryo yazarı, oyuncu
Levent Kırca (1950-2015), Türk komedyen, oyuncu, yazar ve siyasetçi
Levent Mercan (d.2000), Türk asıllı Alman futbolcu
Levent Mıstıkoğlu (d.1956), Türk siyasetçi
Levent Niş (1957-2021), Türk tiyatro yönetmeni ve oyuncu
Levent Numanoğlu (d.1956), Türk eski futbolcu, teknik direktör
Levent Öget (d.1957), Türk fotoğraf sanatçısı
Levent Öktem (d.1955), Türk oyuncu
Levent Özdilek (d.1955), Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu
Levent Peynirci (d.1982), Türk yelkenci
Levent Piriştina (d.1978), Türk siyasetçi
Levent Semerci (d.1973), Türk film yönetmeni
Levent Sülün (d.1975), Türk sanatçısı
Levent Sürme (d.1983), Türk teknik direktör
Levent Taşkın (d.1977), Türk eski futbolcu
Levent Topsakal (d.1966), Türk eski millî basketbolcu
Levent Tülek (d.1964), Türk sinema ve tiyatro oyuncusu
Levent Türknas (d.1974), Türk millî basketbolcu
Levent Ülgen (d.1962), Türk oyuncu ve sunucu
Levent Üzümcü (d.1972), Türk oyuncu ve siyasetçi
Levent Yavuz (d.1991), Türk basketbolcu
Levent Yüksel (d.1964), pop müzik şarkıcısı
Levent Yılmaz (d.1990), Türk futbolcu
Diğerleri

Levent veya Levend, Osmanlı Donanması deniz askerlerine (Bahriyeli) verilen ad
Levent Camii, İstanbul ili Beşiktaş ilçesinde tarihi camii
Levent Caddesi, İstanbul ili Beşiktaş ilçesinde Levent semtinde bir cadde
Levent, Sakarya ili Söğütlü ilçesine bağlı köy
Levent, İstanbul ili Beşiktaş ilçesine bağlı mahalle
Levent, Malatya ili Akçadağ ilçesine bağlı mahalle
Levent Loft, İstanbul ili Şişli ilçesinin Büyükdere Caddesi'nde inşa edilmiş rezidans binası
Levent Metro İstasyonu, İstanbul'da bulunan metro istasyonu
Levent Marina, İzmir'de bir marina
Bakırköy Levent Kırca Sahnesi, sanat merkezi
İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi

| İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi |
| --- | --- |
Etkinlik: 1933–1967
Eski isim(ler)i: Mekteb-i Tıbbiye-i Şahane (1827-1909)  Darülfünun Tıp Fakültesi (1909-33)
Bağlılık: İstanbul Üniversitesi
Konum: İstanbul, Türkiye
İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi, 1933'te Üniversite Reformu ile Darülfünun Tıp Fakültesinden dönüştürülmüş, 1967'de Cerrahpaşa Tıp Fakültesi ve İstanbul Tıp Fakültesi olarak ikiye ayrılmış Türkiye'nin ilk tıp fakültesidir.