stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
İlber Ortaylı
Eserleri

1974: Tanzimat'tan Sonra Mahallî İdareler
1978: Türkiye'de Belediyeciliğin Evrimi (İlhan Tekeli ile birlikte)
1979: Türkiye İdare Tarihi
1980: Osmanlı İmparatorluğu'nda Alman Nüfuzu
1981: Gelenekten Geleceğe
1983: İmparatorluğun En Uzun Yüzyılı
1985: Tanzimat'tan Cumhuriyet'e Yerel Yönetim Geleneği
1986: İstanbul'dan Sayfalar - İngilizce: Studies on Ottoman Transformation
1994: Hukuk ve İdare Adamı Olarak Osmanlı Devleti'nde Kadı
1996: Türkiye İdare Tarihine Giriş
2000: Osmanlı Aile Yapısı
2001: Tarihin Sınırlarına Yolculuk
2001: Osmanlı İmparatorluğu'nda İktisadî ve Sosyal Değişim
2002: Osmanlı Mirasından Cumhuriyet Türkiyesi'ne (Taha Akyol ile birlikte)
2004: Osmanlı Barışı
2005: Barış Köprüleri: Dünya'ya Açılan Türk Okulları
2006: Osmanlı'yı Yeniden Keşfetmek-1
2006: Kırk Ambar Sohbetleri
2006: Osmanlı'yı Yeniden Keşfetmek-2
2007: Eski Dünya Seyahatnamesi
2007: Yahudilik Tarihi, Ahmet Almaz ile 2007 Nokta Kitap
2007: Avrupa ve Biz
2007: Batılılaşma Yolunda
2007: Osmanlı'yı Yeniden Keşfetmek-3
2007: Mekân ve Olaylarıyla Topkapı Sarayı
2008: Osmanlı Sarayında Hayat
2008: Tarihimiz ve Biz
2008: Tarihin İzinde
2009: Tarihin Işığında
2010: Türkiye'nin Yakın Tarihi
2011: Defterimden Portreler
2011: Tarihin Gölgesinde (Taha Akyol ile birlikte)
2012: Yakın Tarihin Gerçekleri, Timaş Yayınları
2012: Cumhuriyetin İlk Yüzyılı 1923-2023, Timaş Yayınları
2013: İlber Ortaylı Seyahatnamesi, Timaş Yayınları
2014: İmparatorluğun Son Nefesi, Timaş Yayınları
2014: Eski Dünya Seyahatnamesi, Timaş Yayınları
2015: Türklerin Tarihi, Orta Asya'nın Bozkırlarından Avrupa'nın Kapılarına, Timaş Yayınları
2016: Türklerin Tarihi, Anadolu'nun Bozkırlarından Avrupa'nın İçlerine, Timaş Yayınları
2016: İttihat ve Terakki
2016: Hukuk ve İdare Adamı Olarak Osmanlı Devletinde Kadı
2016: Osmanlı’ya Bakmak Osmanlı Çağdaşlaşması
2016: İstanbul'dan Sayfalar
2017: Türklerin Altın Çağı
2017: Tarihe Yön Veren 100 Lider
2018: Gazi Mustafa Kemal Atatürk
2019: Bir Ömür Nasıl Yaşanır
2020: Türklerin Tarihi
2021: Yakın Tarihin Gerçekleri, Kronik Kitap
2022: İnsan Geleceğini Nasıl Kurar?
2022: Türklerin Tarihi 2, Kronik Kitap
2023: 1923 Cumhuriyetin İlk Yüzyılı 2023
2024: Avrupa ve Biz - Geçmişten Günümüze
İlber Ortaylı, Yunanistan'ın Preveze şehrinde düzenlenen İkinci Uluslararası Tarih ve Kültür Sempozyumu'nda; Eylül 2009.
Ortaylı, eski Türk Tarih Kurumu Başkan Yardımcısı Ahmet Belada ile, 2016.
Şubat 2008'de İlber Ortaylı
Eskişehir'de yer alan Yılmaz Büyükerşen Balmumu Heykeller Müzesi'nde İlber Ortaylı'nın heykeli (ortadaki).
Robert Beck (atlet)

| Robert Beck |
| --- | --- |
Robert Lee Beck (1958)
Doğum: 30 Aralık 1936 San Diego, Kaliforniya, ABD
Ölüm: 2 Nisan 2020 (83 yaşında) San Antonio, Teksas, ABD
Meslek: Modern pentatlon, épée eskrim
Boy: 1,88 m (6 ft 2 in)
Kilo: 76 kilogram 

| Madalyalar>   ABD  adına.atletizm.Olimpiyat Oyunları |
| --- | --- | --- |
| Bronz | 1960 Roma | Pentatlon, ind. |
| Bronz | 1960 Roma | Pentatlon, takım Şablon:Madalya Yarışması |
| Altın | 1963 São Paulo | Pentatlon, ind. |
| Altın | 1963 São Paulo | Pentatlon, takım |
| Altın | 1971 Cali | Épée, takım |
Robert Lee Beck (d. 30 Aralık 1936, San Diego, Kaliforniya - ö. 2 Nisan 2020, San Antonio, Teksas), Amerikan modern pentatloncu ve eskrimci.
Kariyeri

1960 Yaz Olimpiyatları'nda bireysel ve takım modern pentatlon etkinliklerinde bronz madalya kazandı. 1968 Oyunlarında daha az başarılıydı ve Amerikan takımıyla 22'nci ve dördüncü oldu.
Evinin önünde düşmekten kaynaklanan kafa travması nedeniyle Şubat 2020'de hastaneye kaldırıldı. Hastanede iken COVID-19 ile enfekte oldu ve 2 Nisan 2020'de 83 yaşında öldü.
I. İdris

I. İdris, tam adı Sidi Muhammed İdris El Mehdi es-Senusi (d. 12 Mart 1890, Trablusgarp - ö. 25 Mayıs 1983, Mısır), Libya'nın 1951'de bağımsızlığını kazanmasından sonra ilk kral olarak göreve başladı. Muammer Kaddafi'nin 1969 yılında yaptığı darbe ile iktidardan indi.
1902'de babasının ardılı olarak, merkezi Berka'da bulunan Senusiye tarikatının başına geçti. Henüz reşit olmadığından tarikatın fiili önderliğini kuzeni Ahmet eş-Şerif üstlendi. 1916'da bu görevi kuzeninden devraldı. İlk iş olarak, 1911'de Libya'yı istila etmiş olan İtalyanlarla anlaşmak için harekete geçti. Kıyı kesimi dışındaki bölgeleri denetim altına alamayan İtalyanlarla imzaladığı Arcoma Barışı'yla (1917) ateşkesi sağlayıp, Berka'daki egemenliğini İtalyanlara onaylattı. 1919'da gene İtalyanlarla, Berka'da bir parlamento kurulmasını ve yönetime mali yardım sağlanmasını öngören ikinci bir antlaşma imzaladı. Kendisini destekleyen kabileleri İtalya'nın istekleri doğrultusunda silahsızlandırmaya yanaşmaması, İtalyanların 1922 İlkbaharında Trablus bölgesini istila etmeleriyle sonuçlandı. Bölgede yaşayan kabileler İtalyanlar karşısında güçlü bir birlik oluşturmak ve etkin bir direniş gösterebilmek amacıyla İdris'ten hareketin önderliğini üstlenmesini istediler. Direnişin sonuç vermeyeceğini düşünen İdris bu öneriyi geri çevirerek Mısır'da sürgün yaşamını seçti ve Libya'nın II. Dünya Savaşı sırasında İngilizler tarafından işgal edildiği 1942'ye değin orada kaldı.
Libya'ya temelli dönmek yerine, yandaşlarının etkinliklerini bir süre Mısır'dan yönlendirmeyi sürdürdü. Sonunda 1947'de hükûmetin başına resmen geçti. Berka'da bir Senusi yönetiminin kurulmasını amaçlayan ve İdris'in en önemli destekçileri olan tutucu kabile reisleriyle, ülke topraklarının birleşmesinden yana olan daha genç kentli kesimler arasındaki anlaşmazlık 1949'da Birleşmiş Milletler'de çözüme kavuşturuldu. BM Genel Kurulu, Berka, Fizan ve Trablus'ın geleceğinin bu üç bölgenin temsilcilerinden oluşacak ulusal bir meclis tarafından belirlenmesini kararlaştırdı. Bunun üzerine toplanan meclis, ülkede meşruti monarşi yönetiminin kurulmasına karar vererek İdris'i tahta çıkardı. Aralık 1951'de Libya'nın bağımsızlığı ilan edildi.
Hükümdarlığı sırasında parlamento üzerinde etkili bir ağırlık kuran ve orduyu bütünüyle denetimi altına alan İdris, önemli yönetim görevlerini paylaşan zengin eşraf ile güçlü kabile reislerinden de tam bir destek gördü. Batılı müttefiklerin desteği ve kendisine sadık kabilelerin askerî gücü de yönetimdeki ağırlığını korumasına etkili oldu. İzlediği tutucu politikalar ve gelişen Arap milliyetçiliği karşısındaki duyarsızlığı, birçok genç subay ve gitgide gelişen kentli orta sınıflar arasında ciddi hoşnutsuzluklara yol açtı. Eylül 1969'da kaplıca tedavisi görmek üzere Türkiye'de bulunduğu sırada Albay Muammer Kaddafi önderliğinde düzenlenen askeri bir darbeyle devrilen İdris bir süre Yunanistan'da kaldıktan sonra siyasi mülteci olarak Mısır'a iltica etti. 1974'te Libya'da yolsuzluk suçlamasıyla hakkında dava açıldı ve gıyabında yargılanarak mahkûm edildi. Ama ülkesine dönmeyerek Kahire'de sürgün yaşamını sürdürdü.
Eyüp Sultan

Eyüp Sultan hakkındaki mermer üzerinde kısa Arapça tarihçeyi, Eyüp Sultan Camii'ne hediye etmiştir.
| g t Libya Devlet Başkanları |
| --- | --- |
Libya Krallığı (1951-1969): Libya Krallığı İdris
Libya Arap Cumhuriyeti (1969-1977): Libya Muammer Kaddafi
Libya Büyük SosyalistArap Halk Cemahiriyesi (1977-2011): Libya Muammer Kaddafi  Abdül Ati el-Ubeydi  Muhammed ez-Zaruk Receb  Mifta el-Usta Ömer  Abdül Rezzak es-Sausa  Muhammed ez-Zanati  Müftah Muhammed Kaibe  Embarik Şamih  Muhammed Ebu el-Kasım ez-Zuai
Geçiş süreci (2011-günümüz): Libya Mustafa Abdül Celil  Muhammed Ali Selim  Muhammed Mekariyef  Cuma Ahmed Atike  Nuri Ebusehmen  Ebu Bekir Bayra  Akile Salih İsa (Ebusehmen ile ihtilaflı)  Fayiz es-Serrac (İsa ile ihtilaflı)  Muhammed el-Menfi
İtalik yazılanlar vekaleten görev yapmışlardır
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb16950403q (data)  GND: 1019525428  ISNI: 0000 0003 8226 8539  LCCN: n85197802  NARA: 10568333  NLI: 987007257044205171  SUDOC: 154463450  TDVİA: idris-i--senusiler  VIAF: 264238289   WorldCat (LCCN): n85-197802
Bitter (anlam ayrımı)

Vikisözlük'te  ile ilgili tanım bulabilirsiniz.
Bitter 19. yüzyılın sonlarına doğru ortaya çıkan bir bira türüdür.
Bitter şu anlamlara da gelebilir:
Bitter, Türkiye'de yayımlanan  aylık cemiyet magazin dergisi.
Bitter, Meshell Ndegeocello'nun 1999 çıkışlı albümü.
Aromatik bitter, geleneksel olarak buruk (bitter) bir tat elde etmek için bitkisel maddelerle tatlandırılmış alkollü veya alkolsüz bir karışım.
Natalia Eismont

| Natalia Eismont> Basın Sözcüsü.Kişisel bilgiler |
| --- | --- |
Doğum: 16 Şubat 1984 (41 yaşında) Minsk, Belarus SSC, Sovyetler Birliği (şu anda Belarus)
Milliyeti:  Belarus
Evlilik(ler): İvan Eismont e. 2010
Bitirdiği okul: Minsk Devlet Müzikal Koleji Belarus Devlet Sanat Akademisi
Mesleği: Oyuncu, Sunucu
Natalia Nikolaevna Eismont (Belarusça: Наталля Мікалаеўна Эйсмант, Romanizasyon:  Natalla Mikałaewna Eismant; Rusça: Наталья Николаевна Эйсмонт; evlilik öncesi soyadı Selyun Belarusça: Сялун , Romanizasyon: Sialun ; Rusça: Селюн, d. 16 Şubat 1984),
Belarus devlet başkanı Aleksandr Lukaşenko'nun basın sekreteridir.
AB, ABD ve diğer bazı ülkelerin yaptırımları altındadır.
Erken yaşamı

Evlilik öncesi soyadı Selyun'du. Minsk Devlet Müzikal Koleji ve Belarus Devlet Sanat Akademisi'nden (tiyatro ve sinema oyuncusu) mezun oldu. Bir süre Belarus Müzikal Tiyatrosu'nda çalıştı. 2006 yılında, takma ad olduğuna inanılan Natalya Kirsanava adıyla devlet televizyonunda (Belteleradio) sunucu olarak çalışmaya başladı. Birkaç haber programına ev sahipliği yaptı. Ulusal televizyonda çalışırken suç haberleri sunucusu Ivan Eismant ile tanıştı ve 2010 yılında evlendi.
Terfi

2014 yılında Natalia Eismont, Başkan Alesander Lukaşenko'nun basın sekreteri olarak atandı. Terfisinin koşulları bilinmiyor. Bir kaynak, başkana eşlik eden güzellik kraliçesi Darya Shmanay tarafından Lukashenko ile tanıştırıldığını iddia etti. Moda tasarımcısı Sasha Varlamov, Anna Eismont'un Natalia'yı Lukashenko ile tanıştırdığını iddia etti. 2018 yılında kocası Ivan Eismont, Ulusal Devlet Televizyon ve Radyo Şirketi'nin (Belteleradio) başına atandı.
Tartışmalı açıklamaları

2019 yılında verdiği bir röportajda, "diktatörlük zaten bizim markamız" diyerek diktatörlüğe yönelik olumlu algıyı savunmuştu. Ona göre diktatörlük “düzeni, disiplini ve tamamen normal, sakin bir hayatı” temsil eder. 2020 yılında korona virüsün yayılmasını sınırlamak için önlem alınmamasıyla ilgili yorum yaparken, Lukaşenko'nun bu konudaki tutumunun dikkatlice düşünüldüğünü ve karantina uygulamasının çok sert bir önlem olacağını söyledi. Lukaşenko'nun basın servisinin Telegram kanalını yönettiği veya doğrudan bu kanalı kendisinin kontrol ettiği varsayılıyor.
2020'deki kitlesel protestolar sırasında Natalia Kochanova ile birlikte, kocasının başkanlığını yaptığı Belteleradio şirketinin grevdeki çalışanlarıyla bir toplantıda devleti temsil etti. 23 Eylül'de Natalia Eismont, Lukaşenko'nun yemin töreninin başlama saati hakkında gazetecilere yanlış bilgi vererek, " Yemin törenine yaklaşıldığında, sizi kesinlikle bilgilendireceğiz " dedi, oysa etkinlik söz verilen bildirim yapılmadan 2 saat sonra başladı.
27 Kasım 2020'de medya, Eismont'un Eylül ayında Rus yapımı Sputnik V aşısıyla COVID-19 koronavirüsüne karşı aşılandığını ve Minsk'teki 6. Şehir Klinik Hastanesi'nin "kırmızı bölgesinde" etkilerinin test edildiğini bildirdi. 22 Kasım'da COVID-19'a yakalandı iletildi.
Kasım 2021'de Eismont, Alexander Lukaşenko ile Almanya Başbakanı Angela Merkel arasındaki bir telefon görüşmesinin içeriğinin başka bir versiyonunu dile getirdi; ancak bu, kısa süre sonra Alman yetkililer tarafından yalanlandı.
Uluslararası yaptırımlar

6 Kasım 2020'de Avrupa Birliği Konseyi, (EC) No 765/2006 Yönetmeliğinin Ek I'inde belirtilen kısıtlayıcı önlemlere tabi kişiler ve kuruluşlar listesine dahil etti. Lukaşenko'yu savunan ve muhalif aktivistleri ve barışçıl protestocuları eleştiren kamuya açık açıklamaları "Belarus'ta demokrasiyi ve hukukun üstünlüğünü ciddi şekilde baltalayan" olarak değerlendirildi.  Avrupa Birliği'ni ziyaret etmesi yasaklandı ve AB'deki varlıkları donduruldu.  Eismant ayrıca Birleşik Krallık ve Kanada tarafından yaptırıma tabi tutuldu.
24 Kasım'da İzlanda, Lihtenştayn, Norveç, Kuzey Makedonya, Karadağ ve Arnavutluk, 15 Belaruslu bireye karşı Kasım ayında uygulanan AB yaptırımlarına uyum sağladı ve İsviçre'de 11 Aralık'ta aynısını yaptı.
ABD Hazine Bakanlığı, 21 Haziran 2021'de Eismant'ı Özel Olarak Belirlenmiş Vatandaşlar ve Engellenen Kişiler Listesi'ne ekledi.
ABD Hazine Bakanlığı'nın açıklamasından alıntı:
Lukaşenko'nun basın sekreteri Natalia Eismant, Lukaşenko'nun basında ve sosyal medyada kamuoyundaki imajını yönetiyor ve onun en yakın ortaklarından biri olarak biliniyor. Eismant, 9 Ağustos 2020'deki hileli başkanlık seçimlerine karşı protesto eden Belarusluları kaos ve düzensizliğin savunucuları olarak etiketleyen ve Lukaşenko'yu siyasi kaosu sona erdirmenin çözümü olarak etiketleyen, onu disiplin ve istikrarın şampiyonu olarak tasvir eden ve göstericilere karşı uygulanan şiddeti mümkün kılan bir anlatı yarattı ve destekledi.
2022'de Eismant, Rusya'nın 2022'de Ukrayna'yı işgal etmesiyle ilgili olarak Japonya, Ukrayna ve Yeni Zelanda tarafından yaptırımlara tabi tutuldu.
Ek

Belarus Güvenlik Güçleri Derneği (BYPOL)'a göre, Roman Bondarenko'nun ölümü hakkında aldıkları ses kayıtları ve cep telefonu faturaları sayesinde, Roman'nın hastaneye götürüldükten sonra dövüldüğü ve bu olaydan sonra hayatını kaybetmesiyle ilgili kişilerin çevresini güvenilir bir şekilde tespit edebildiler, Eismont da bunlardan biri olarak anıldı.
Ziya Öztan

| Ziya Öztan |
| --- | --- |
Doğum: 1946 Türkiye/Batman
Meslek: Yönetmen, Senarist

Ziya Öztan, Türk senarist ve yönetmen.
İlk yılları

1946 yılında babasının askerlik görevi nedeniyle Batman'da doğdu. İlk izlediği film Mudanya Belediye Sinemasında Samson ve Dalila'dır. Üniversitede Siyasal Bilgiler Fakültesi'nde öğrenim gördü. Burada okuduğu yıllardaki kutuplaşma sürecinde Dev-Sol'da yerini aldı. Almanya'da Osmanlı Ekonomisi üzerine doktora yaptı. Bu yıllarda geçimini sağlamak için restoranlarda bulaşıkçılık yaptı. Yenigün Gazetesi'nde çalışmaya başlayan Ziya Öztan ekonomik sıkıntıları nedeniyle 1975 yılında TRT sınavlarına girdi ve kazandı. Burada aldığı eğitim sonucunda yönetmen oldu.
Kariyeri

TRT Ankara Televizyonu'nda göreve başlayan Ziya Öztan daha sonra TRT İstanbul Televizyonu'na geçti.
Burada Drama Programları Müdürlüğü'nde çalıştı. İlk sinema deneyimini Baharın Bittiği Yer filmiyle yaşadı. TRT için yakın Türk tarihini anlatan başrol oyuncusundan figüranına kadar titizlikle hazırlanan sinema ve tv yapımlarında yönetmenlik yaptı. Bu alandaki son çalışması olan "Abdülhamid Düşerken" adlı filmin çekimleri sırasında rahatsızlandı ve kalp ameliyatı oldu. Son yönettiği film Abdülhamid Düşerken filmine TRT 1 milyon dolar bütçe ayırmıştır. TRT'de 28 yıl çalışmıştır.
Filmleri

| Film | Yıl |
| --- | --- |
Yaz Yağmuru: 
Baharın Bittiği Yer: 
Bugünün Saraylısı: 1985
Ateşten Günler: 1987
Cahide: 1989
Kurtuluş: 1996
Cumhuriyet: 1998
Abdülhamid Düşerken: 2002
Belgeselleri

Türk İktisat Kongresi
Bağdat Demiryolu
Anadolu'nun Eski Uygarlıkları
Ödülleri

Türkiye Gazetecilik Başarı Ödülü, Radyo-TV Yayını - 1982
Türkiye Yazarlar Birliği Ödülü - 1985
Sedat Simavi Radyo-Televizyon Ödülü
4. Ankara Film Festivali, Televizyon Ödülü - 1991
Dr. Avni Tolunay Jüri Özel Ödülü - Abdülhamid Düşerken/Ziya Öztan
Stanley Kramer

| Stanley Kramer |
| --- | --- |

Doğum: Stanley Earl Kramer 29 Eylül 1913  Brooklyn, New York, ABD
Ölüm: 19 Şubat 2001 (87 yaşında) Los Angeles, Kaliforniya, ABD
Milliyet: Amerikalı
Meslek: Sinema yönetmeni ve yapımcı
Evlilik: Marilyn Erskine (1945–1945)   Anne Pearce Kramer (1950–1963)   Karen Sharpe (1966–2001)
Çocuk(lar): 4

Stanley Kramer (d. 29 Eylül 1913 - ö. 19 Şubat 2001), Amerikalı sinema yönetmeni ve yapımcıdır.
1940'larda yapımcılıkla başladığı kariyerine 1950'lerde yönetmenliği de ekleyerek 1970'li yılların sonuna kadar sinemada aktif olarak çalıştı. Bu 30 yıldan daha uzun süre içinde yönetmen olarak 20 kadar, yapımcı olarak da 40 kadar filme imza attı. Hollywood'un en önemli bağımsız yapımcılarından biriydi. ABD'nin siyasi darboğazlardan geçtiği özel dönemlerde bile liberal tavrından ödün vermedi. Tabu sayıldıkları dönemlerde bile, başta ırkçılık olmak üzere sosyal sorunlara eğilen birçok filme imza attı. "Mesajı olan filmler" diye de adlandırılan bu filmleri arasında The Defiant Ones (1958), Inherit the Wind (1960), Judgment at Nuremberg (1961) ve Guess Who's Coming to Dinner (1967) ilk akla gelenlerdir.
Stanley Kramer 9 kez Oscar'a aday gösterildi, çeşitli uluslararası yarışma ve festivallerde, aralarında Altın Küre, BAFTA, Bodil, David di Donatello gibi ödüllerin de olduğu 23 ödül kazandı, 21 kez de ödüle aday gösterildi. Berlin ve Moskova film festivallerinde aldığı ödüllerin yanı sıra Sinema Sanatları ve Bilimleri Akademisi kendisine Irving G. Thalberg anısına konmuş özel bir ödülü, "Hayat Boyu Başarı Ödülü"nü verdi.
Biyografisi > İlk Yıllar

29 Eylül 1913 tarihinde New York'un Manhattan semtinde "Hell's Kitchen" (Cehennem Mutfağı) adlı işçi mahallesinde Stanley Earl Kramer adıyla dünyaya geldi. Anne ve babası boşanınca bakımını anneannesi üstlendi. Sinema dünyası ile bağlantısı olan iki akrabası vardı; Annesi Paramount'ta sekreterdi, sonradan menajerlik de yapacak olan amcası Earl Kramer ise Universal şirketinde dağıtım işlerindeydi. Eğitimine New York Üniversitesi'nde sürdüren Kramer hukuk fakültesine gitmeyi planlıyordu; ancak son yılında yazdığı bir makale 20th Century Fox şirketin hikâye departmanında maaşlı stajyerlik teklifi almasını sağladı. Sonra Hollywood'a gitti ve sinemaya mutfağından başladı. On yıl boyunca alt kademelerde çalıştıktan sonra MGM'de kostüm ve montaj bölümlerinde görev aldı ve daha sonra Columbia Pictures'ta senaryo ve yazı departmanında işe başladı.
Biyografisi > 1940'lı yıllar

1941'e gelindiğinde "So Ends Our Night" ve "The Moon and the Sixpence" gibi filmlerde yapımcı-yönetmen Albert Lewin'in asistanlığını yapıyordu. 1943 yılında askere alındı ve New York'taki ordu film merkezinde geçirdiği iki yıl sırasında senarist Carl Foreman'la tanıştı. Savaştan sonra 1948'de yapımcı- senarist Carl Foreman, yazar Herbie Baker ve reklamcı George Glass'la beraber kendi bağımsız yapım şirketleri olan Screen Plays Inc.'i kurdular.
Şirketin ilk yapımı, kişisel borçlanmalarla başlanılan, Richard Fleischer'ın yönettiği komedi filmi So This Is New York (1948) tam bir felaketti. Mark Robson'ın yönettiği ikinci yapım Champion (1949) ise tam tersine bir başarı öyküsüne dönüştü. Film 6 dalda Oscar'a aday gösterildiği gibi başrolündeki Kirk Douglas'ı da bir star yaptı. Hırslı bir boksörün yaşantısını anlatan film gişede de başarılıydı. Filmin dövüş sahnelerini Stanley Kramer çekmişti.
Sonraki filmi Home of The Brave (1949), o yıllarda çoklarının dile getirmeye cesaret edemediği II. Dünya Savaşı sırasındaki ırkçı önyargılara değiniyordu ve gizlilik içinde tamamlanan film gösterime verildiğinde hem gişede başarı kazandı hem de Kramer eleştirmenler tarafından 1940'ların en cesur bağımsız yapımcıları arasına sokuldu.
Biyografisi > 1950'li yıllar

1950'de The Men'i (Erkekler) yaptı. Fred Zinnemann'ın yönettiği filmin başrolünde Marlon Brando oynuyordu. Bu aynı zamanda Brando'nun sinemadaki ilk filmiydi. Engelli savaş gazilerinin dramını anlatan bu kışkırtıcı filmin dezavantajı ABD'nin Kore Savaşına girdiği aynı gün vizyona verilmiş olmasıdır.
Columbia Pictures yılları (1951 - 1954)
1951'de Columbia Pictures'dan gelen teklifi kabul ederek bağımsızlığına bir süre ara verdi. Ancak hala bağımsız bir yapımcıyken başladığı dramatik western High Noon'u (Kahraman Şerif (1952) bitirmeye karar verdi. Yine Fred Zinnemann'ın yönettiği bu filmde Gary Cooper oynuyordu. Üzerinde en çok araştırma yapılmış bu alegorik western 4 Oscar aldı ve gişe rekorları kırmaya başladı. Film Senatör Joseph McCarthy'nin Hollywood'da başlattığı cadı avının bir alegorisiydi.
Bazıları övgüler alsa da Columbia'da yaptığı filmler gişede başarısızlığa uğruyordu. Columbia için yapımcılığını üstlendiği filmlerden bazıları şunlardır: Bir Arthur Miller uyarlaması olan Death of a Salesman (Satıcının Ölümü) (1951), The Sniper (1952), The Member of the Wedding (1952), The Juggler (1953), The Wild One (1953) ve The 5,000 Fingers of Dr. T (1953). 1954 yılında Columbia için son filmini yaptı; The Caine Mutiny (Denizde İsyan). Herman Wouk'un çok satan romanından uyarlanan bu film için daha önce MGM ve 20th Century Fox'la işbirliğine yanaşmayan Deniz Kuvvetleri, Stanley Kramer'ın hatırına Columbia Pictures'la işbirliği yaptı ve buna güvenerek başta Humphrey Bogart olmak üzere güçlü bir oyuncu kadrosuyla ve Edward Dmytryk'in yönetiminde işe girişen stüdyo bunun meyvelerini topladı ve Kramer'ın ilk 10 filminde şirkete kaybettirdiği parayı bir filmle fazlasıyla çıkardı. Film eleştirmenlerce de beğenildi.
Yeniden bağımsızlık

Columbia ile kontratını bitiren ve tekrar bağımsız kalan Kramer Not as a Stranger'la (1955) ilk kez yapımcılığının yanı sıra yönetmen koltuğuna da oturdu. Robert Mitchum, Olivia de Havilland ve Frank Sinatra'nın oynadıkları bu pembe dizi havasındaki hastane dramı çok iyi gişe yaptı ve Kramer'ın sinemadaki yerini sağlamlaştırdı. Sonra da Cary Grant, Frank Sinatra ve Sophia Loren'li savaş filmi The Pride and the Passion (1957) geldi ve o da gişede yüz güldürdü. Bu filmlerin getirdiği malî ferahlıkla tekrar sosyal konulara eğilmeye karar verdi. Yapımcılar damgalanma korkusuyla bu tür filmlerden kaçınıyorlardı, ABD'de komünist cadı avı hala sürüyordu. Hiçbir siyasi partiye üye olmamış olan Kramer o zamana kadar hiç soruşturma geçirmemişti ve sırf bu nedenle bile sol çevrelerden de kendisine kuşkuyla bakılıyordu. O ise liberal duruşunun bir ifadesi olarak ırk sorununa eğilen filmi Sidney Poitier ve Tony Curtis'in oynadıkları The Defiant Ones'ı (Kader Bağlayınca)(1958) yaptı ve yönetti. On the Beach (Kumsalda) (1959) ise bir nükleer savaş sonunda hayatta kalanlarla ilgili düşündürücü bir dramdı.
Biyografisi > 1960'lı yıllar

"Mesaj veren" filmlerinden bir tanesi de 1960'ta yapıp yönettiği Inherit the Wind'di (Rüzgârın Mirası) (1960). Spencer Tracy, Fredric March ve Gene Kelly'nin oynadığı film konusunu 1925'lerde Amerika'yı sarsan ünlü maymun davasından almıştı, Darwin'in evrim teorisini öğrencilerine anlattığı için yargılanan Tennesseeli öğretmenin öyküsünü anlatıyordu ve dindarların tepkisini çekti. Judgment at Nuremberg (Nüremberg Duruşması) (1961) ise Nazi savaş suçlularının yargılanmalarını anlatıyordu. Artık Hollywood liberalizminin yaşayan bir abidesi olmuştu.
1963'te "mesaj veren" filmlerine bir ara verdi ve ünlülerden oluşan büyük masraflarla yaptığı komedi It's a Mad, Mad, Mad, Mad World'ü (Çılgın Dünya) yaptı/yönetti. Ship of Fools (1965) ise çok satan bir romandan uyarlanmış durağan bir filmdi. 1967'de ise "en gurur duyduğum filmim" dediği ve yine ırk sorununa eğilen "mesajlı" filmi Guess Who's Coming to Dinner (Beklenmeyen Misafir) geldi. Sidney Poitier, Katharine Hepburn ve Spencer Tracy'nin oynadıkları bu romantik komedi ırklar arası evliliğin ABD'deki sorunlarına eğiliyordu. Bazı tabuları yıkan film Hepburn'a Oscar getirdi, Kramer'in dostu Tracy'nin son filmi oldu, çekimlerden hemen sonra Spencer Tracy öldü. 1960'ları, başta Anthony Quinn olmak üzere geniş bir oyuncu kadrosunun rol aldığı ve İtalya'da çekilen savaş komedisi The Secret of Santa Vittoria (Kasabanın Sırrı) (1969) ile tamamladı.
Biyografisi > 1970'li yıllar

1970'lere Amerikan üniversite kampüslerindeki politik çekişmeleri işlediği R.P.M. (1970) ile başladı. Sonra Bless the Beasts and Children (1971), Oklahoma Crude (Kara Altın) (1973),The Domino Principle (1977) ve The Runner Stumbles (1979) gibi ilginç ama para kazandırmayan filmlere imza attı.
Biyografisi > Ölümü

Stanley Kramer 19 Şubat 2001'de Los Angeles, Kaliforniya'da zatürre nedeniyle öldü. 87 yaşındaydı. Üç kez evlenmiş ve iki kez boşanmıştır. Üçüncü eşi Karen'den dört çocuk; bir önceki evliliğinden olan iki çocuğu olmuştur.