stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Candan Erçetin
Hayatı ve kariyeri > 2000–03: Elbette, Neden ve Chante Hier Pour Aujourd'hui

Mart 1998'e gelindiğinde Candan Erçetin, bir sonraki albümü için planlar yapmaya başladığını belirterek albümün yapısıyla ilgili olarak "Dünyada müziğin nereye gittiğini takip ederek yeni bir sound arıyoruz ancak çizgi fazla değişmeyecek. Kısacası benim çok severek söyleyeceğim şarkılardan oluşacak." sözlerini söyledi. Ağustos 1999'da, yeni albümün çıkışının sonbahar başlangıcına yetişmesinin hedeflendiği ve beş şarkının tamamlandığı öğrenildi. Yeni çalışmanın yayımlanması, 1999 yılına yetişemedi ve 2000 yılına kaydı. Üçüncü Candan Erçetin stüdyo albümü Elbette, 1 Ocak 2000'de Topkapı Müzik etiketiyle yayımlandı. Şarkılardan sekizinin söz yazımını Mete Özgencil tek başına gerçekleştirdi. Erçetin ise altı şarkının bestelenmesinde görev aldı. 1960'larda çıkan Güzide Kasacı şarkısı "Unut Sevme", tekrar seslendirilerek albüme dahil edildi. Elbette, Türkiye'nin çok satan albümler listesinde haftalarca bir numarada kaldı. 2000 yılı sonuna kadar 1 milyon 50 bin kopya satarak yılın en çok satan çalışması oldu. Müzik eleştirmenleri, albüm için olumlu eleştiriler sundular ve çalışmanın şarkıcının kişiliğiyle bütünleştiğini, dinleyenleri farklı coğrafyalarda gezdirdiğini ifade ettiler. Zaman gazetesinden Abdullah Kılıç, albümdeki "Elbette", "Dünya Durma" ve "Unut Sevme" şarkılarının 2000'in en çok dinlenen şarkıları olduğunu belirtti. Aralık 2009'da Elbette, NTV'nin müzik jürileri tarafından 2000'lerin En İyi Türkçe Albümü seçildi.
2001'de NTV'de Günlük Hayat programını sunan Candan Erçetin, yine bu yıl içinde Melih Kibar'ın anısına yapılan Yadigâr albümündeki "Sevdan Olmasa" şarkısını seslendirdi. 17 Mayıs 2002'de, dördüncü stüdyo albümü Neden'i parfüm kokan diski eşliğinde Topkapı Müzik etiketiyle yayımladı. Bu albümle birlikte, Hazırım albümünden bu yana süregelen Mete Özgencil-Candan Erçetin iş birliği son buldu. Müzik eleştirmenleri, Neden'i şarkıcının önceki çalışmalarından farklı ve riskli buldular. Bir önceki albüme adını veren "Elbette" şarkısındaki düz ve sade sözlerin bu albümün tamamına yayıldığına dikkat çektiler. Albümün hit olan çıkış şarkısı "Gamsız Hayat"a klip çekilmesinin ardından "Parçalandım" şarkısına da klip çekildi. MÜYAP albüme satış başarısı yakalaması sayesinde sertifika verdi. Neden'deki bazı şarkıların remiksini içeren albüm ise Eylül 2003'te satışa sunuldu. Yine 2003 yılında şarkıcı, Fransız şansonlarını modern düzenlemelerle seslendirdiği Chante Hier Pour Aujourd'hui albümünü yayımladı. Ayrıca, 2003 yılında Show TV'de yayımlanmaya başlayan Hayat Bilgisi dizisinin ilk bölümünde oynadı.
Diskografi

Ana madde: Candan Erçetin diskografisi
Hazırım (1995)
Çapkın (1997)
Elbette (2000)
Neden (2002)
Melek (2004)
Kırık Kalpler Durağında (2009)
Milyonlarca Kuştuk (2013)
Ah Bu Şarkıların Gözü Kör Olsun (2015)
Filmografi

| Yıl | Yapım | Rol, Notlar |
| --- | --- | --- |
| 1993 | Gece, Melek ve Bizim Çocuklar | film, Aylin |
| 1998 | Anlat Şehrazat | müzikal |
| 2003 | Hayat Bilgisi (1. bölüm) | dizi, Canan Öğretmen |
| 2005 | Yıldızların Altında | müzikal |
| 2006 | Yabancı Damat | dizi, Candan Erçetin |
| 2009 | Gölgesizler | film, Yazarın Eşi (Yönetmen: Ümit Ünal) |
| 2019 | Annem | film (Yönetmen: Mustafa Kotan) |
Filmografi > Televizyon programları

Candan Erçetin'le Beraber ve Solo Şarkılar (7 Mart 2007 - 16 Haziran 2008)
Aldığı ödül ve nişanlar

Ana madde: Candan Erçetin'in kazandığı ve aday gösterildiği ödüller listesi
Erçetin ve Beyazıt Öztürk'ün atışmaları, şarkıcının Google'da en çok aranan kişi olmasını sağladı.
Francesco Loredan

| Francesco Loredan |
| --- | --- |
Francesco Loredan portresi

Venedik Cumhuriyeti Doçesi (116.)  Doge di Venezia
Hüküm süresi: 18 Mart1752 - 19 Mayıs 1762 10 yıl 2 ay 1 gün
Önce gelen: Pietro Grimani
Sonra gelen: Marco Foscarini

Doğum: 9 Şubat 1685(1685-02-09) Venedik
Ölüm: 19 Mayıs 1762 (77 yaşında) Venedik
Defin: Santi Giovanni e Paolo Bazilikası, Venedik
Babası: Andrea Loredan
Annesi: Caterina Grimani
Francesco Loredan (d. 9 Şubat 1685, Venedik - ö. 19 Mayıs 1762, Venedik). 18 Mart 1752 - 19 Mayıs 1762 döneminde Venedik Cumhuriyeti'ne "Doçe" unvanı ile devlet başkanlığı yapan 106'ncı dükadır. Doçe Pietro Grimani'nin ölümünden sonra yapılan seçimden sonra 18 Mart1752'de  tahta çıktı. 10 yıl 2 ay 1 gün süren Venedik Cumhuriyeti "Doçe"'lik saltanatından sonra 19 Mayıs 1762'de 77 yaşında Venedik'te öldü.
Hayatı > Doçe olmadan önce

Francesco Loredan 9 Şubat 1685de Venedik'te Andrea Loredan ve Caterina Grimani'nin oğlu olarak doğdu.
Hayatı > Doçelik dönemi

7 Mart 1752'de önce Doçe olan Pietro Grimani ölünce Venedik Cumhuriyeti "Doçe Seçmenler Konseyi"  yeni doçe seçmek için toplandı. "Doçe Seçmenler Konseyi" tarafından 18 Mart 1752'de "doçe" olarak seçildi ve Venedik Cumhuriyeti doçesi olarak tahta geçti.
Dış kaynaklar

Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları bulunmaktadır.
Norwich, John Julius (1999) A History of Venice. New York: Vintage Books, ISBN 0-679-72197-5 (İngilizce)
da Mosto, Andrea (1983), Dogi di Venezia nella vita pubblica e privata. Floransa:A. Martello (İtalyanca)
Dumler, Helmut (2001), Venedig und die Dogen. Düsseldorf:Artemis & Winkler  ISBN 978-3538071162  (Almanca)
Sahra Demokratik Arap Cumhuriyeti

Bu madde bölge üzerinde egemenlik iddia eden Sahra Demokratik Arap Cumhuriyeti devleti hakkındadır. Bu bölge üzerinde hak iddia ederek fiilen yönetimi altında tutan Fas'a ait idari bölge için Batı Sahra sayfasına bakınız.
Sahra Demokratik Arap Cumhuriyeti (SDAC) (Arapça: الجمهورية العربية الصحراوية الديمقراطية, El-Cumhuriyye el-Arabiyye es-Sahraviyye ed-Dimukratiyye; İspanyolca: República Árabe Saharaui Democrática), Afrika kıtasının batısında yer alan ve bütün Batı Sahra'da egemenliğini iddia eden ancak kısmen tanınan devlet. Ülkenin sınır komşusu olarak kuzeyinde Fas, kuzeydoğusunda Cezayir, doğu ve güneyinde Moritanya yer alırken, bölgenin batısında Atlas Okyanusu yer almaktadır. Ülkenin anayasal başkenti Layun olarak belirlenmesine rağmen Fas idaresi altında bulunan kısımda kaldığı için 2011 yılından bu yana başkent geçici olarak Tifariti'dir.
Coğrafya

SDAC bütün Batı Sahra bölgesinde hak iddia etmektedir. Bu iddiaya rağmen SDAC yönetimi bölge üzerinde iddia ettiği toprakların %20 ile %25'ini kontrolü altında tutmaktadır. Kontrolü altında bulunan bölgeye Kurtarılmış Araziler ya da Serbest Bölge ismini veren SDAC yönetimi, Fas ilhakını kabul etmemektedir. Bunun haricinde Cezayir'de Tinduf şehrine yakın bir konumda bulunan dört adet mülteci kampı da SDAC yönetimi altındadır. Batı Sahra'nın SDAC yönetimi dışında kalan birçok bölgesi ise Fas kontrolü altında olup, Fas tarafından Güney İller adı ile ifade edilmektedir.
Sahra bölgesi coğrafi açıdan çoğunlukla çöllerden oluşmaktadır. SDAC yönetimi altındaki bölgeler ile Fas yönetimi altındaki bölgeler, Fas tarafından inşa edilen ve Fas Duvarı olarak adlandırılan 2.700 km uzunluğundaki duvar ile ikiye ayrılmış konumdadır.
Anayasa

1999'daki Sahra Demokratik Arap Cumhuriyeti Anayasası, Avrupa'daki bazı ülkelerin parlamenter anayasalarına benzer bir form almasına rağmen bazı paragrafları "tam bağımsızlık" kavramı ile örtüşmemektedir. Kilit noktaları arasında, ülkenin başı anayasal olarak “bağımsızlık öncesi aşamasında” Polisario Cephesi genel sekreteridir. Anayasanın bu hükmüne göre, Polisario Cephesi devlet yapısından tamamen uzak durmalı veya tamamen yok olmalıdır. Sahra Demokratik Arap Cumhuriyeti'nin Batı Sahra bölgesinde hareket etmesi gerektiği bilgisi ayrıntılı olarak verilmiştir. Ülkenin anayasal şekli ve devletin yapısı anayasada belirtilmiştir.
Anayasada nihai bir Batı Sahra devleti için belirlenen genel ilkeler, bir piyasa ekonomisi ve nihai çok partili demokrasidir. Anayasa, Sahra insanlarını Müslüman, Afrikalı ve Arap olarak tanımlamaktadır. Anayasa ayrıca insan hakları ilkelerinin taahhüdünü, Afrika Mağrip Birliği'nin parçası ve Pan-Arabizm'in bölgesel bir varyantı olarak ilan etmektedir.
Hükümet Yapısı

Hükûmetin en büyük mevkisi Sahra Demokratik Arap Cumhuriyeti başkanıdır. Başkanın başbakanı atama yetkisi bulunmaktadır. SDAC devlet yapısı, bir bakanlar kurulu, bir yargı şubesi ve bir parlamentodan oluşmaktadır. 1976 yılında kuruluşundan bu yana, çeşitli anayasal revizyonları ile geçici bir yönetim yapısından cumhuriyete dönüştürdü. 1980'lerin sonlarından itibaren parlamentonun yetkilerinin bir bölümü güçler ayrılığı ilkesini yerine getirmek ve Polisario Cephesi'nden olanlardan cumhuriyetin yapılarını çözmek, her ne kadar net bir etkisi olmasa da bugüne kadar adımlar atmaya başladı.
Çeşitli bakanlıklar birçok hizmet ve fonksiyondan sorumludur. Yargı, derece mahkemeleri, temyiz mahkemeleri ve yüce mahkeme, aynı alanda faaliyet göstermektedir. Hükûmet sürgünde olduğundan, birçok şube olarak tam kapasite çalışamamaktadır ve bu, kurumların anayasal rollerini etkilemiştir. Devlet yapılarına paralel olan kurumlar, SDAC'nin yönetim aparatı ile kaynaşmış, parti ve hükûmet kurumları arasında örtüşen operasyonel yetkinlikler, Polisario Cephesi ile oluşmuştur.
1976 yılından bu yana Polisario Cephesi genel sekreteri unvanının yanında ülkenin başkanlığını da yürüten Muhammed Abdülaziz'in 31 Mayıs 2016 tarihinde hayatını kaybetmesi sonucunda, başkanlığa geçici olarak Sahra Ulusal Konseyi sözcüsü Kadri Adduh getirilmiştir. Adduh, yasaya göre 40 gün içerisinde gerçekleştirilmesi planlanan yeni başkanın seçimine kadar bu görevi yürüteceğini ifade etmiş ve ardından yönetimi İbrahim Gali'ye bırakmıştır.
Yetki Alanı

SDAC, Tinduf'ta bulunan Sahra mülteci kamplarında bir devlet idaresi görevi görmektedir. Buranın genel merkezi Tinduf'un güneyindeki mülteci kamplarıdır. Resmi işlemlerin çoğu 1991 yılındaki ateşkes sonucunda Batı Sahra'nın geçici başkenti olan Bir Lehlu'da gerçekleşirken, yönetimin etkili olduğu Tifariti ve diğer kasabalar da Kurtarılmış Bölge'ye dahildir. SDAC hükûmeti, Batı Sahra toprakları üzerinde hak iddia etmekte ve Layun'u başkenti olarak görmektedir. Tinduf yakınlarındaki Sahra mülteci kamplarında da benzer bir iddiaları olmasına rağmen, burada egemenlik kurma amacı taşımamaktadırlar. Birçok yabancı yardım kuruluşu, BMMYK, STK'lar dahil olmak üzere kamplarda sürekli aktiftir.
Uluslararası Tanınma ve Üyelik

2014 yılı itibarıyla, Sahra Arap Demokratik Cumhuriyeti 85 ülke tarafından tanınmaktadır. Bunlardan 40'ı ilişkilerini geri çekmiş veya dondurmuştur. Toplamda 40 ülkenin SDAC ile ilişkileri bulunmaktadır. 18 ülkede SDAC'nin büyükelçiliği bulunmaktadır.
Birleşmiş Milletler tarafından kabul edilmemesine rağmen, SDAC 1984 yılından beri Afrika Birliği'nin tam üyesidir. Protesto olarak Fas, Afrika Birliği'nden çekildi ve 1994'te Afrika Birliği'nin Güney Afrika'ya yapmış olduğu davetten 2017 yılına kadar birliğe üye olmayan tek devletti. SDAC, Fas'ın itirazlarına rağmen Bağlantısızlar Hareketi ya da Yeni Asya-Afrika Stratejik Ortaklığı toplantılarına konuk olarak katılmaktadır. Fas'ın Batı Sahra iddiası Arap Birliği tarafından desteklenmektedir.
SDAC ayrıca 2006'da Latin Amerika ve Karayip Siyasi Partiler Daimi Konferansı'na katıldı. 2010'da Nikaragua SDAC büyükelçisi, Orta Amerika Parlamentosu açılış konferansına katıldı ve 2012'de SDAC delegesi, Mexico City'deki LAKSPDK'e ve Uluslararası Asya Siyasi Partiler Konferansı'na katıldı.
27 Şubat 2011'de, SDAC'nin ilanının 35. yıldönümü Tifariti, Batı Sahra'da kutlanmıştır. Birçok ülkeden parlamenterler, büyükelçiler, sivil toplum kuruluşları ve aktivistler de dahil olmak üzere heyetler, bu etkinliğe katılmıştır.
SDAC, Arap Birliği veya Arap Mağrip Birliği'nin tam üyesi değildir. Her ikisi de tam üye olarak Fas'ı içerir.
Önerilen Batı Sahra Otoritesi

Ana madde: Batı Sahara’nın siyasi durumu
En son barış planı, Batı Sahra'ya uygulanması planlanan eski BM Genel Sekreteri Kofi Annan'ın özel elçisi James Baker tarafından oluşturulan ve BM tarafından onaylanan Baker Planı'ydı. Bu plana göre SDAC, beş yıllık bir geçiş Batı Sahra Kurumu (BSK) ile yerini almış olacak, bölge, Fas tarafından denetlenecek egemen olmayan özerk bölge olacak, bunun takibinde bağımsızlık için referandum yapılacaktı. Ancak Fas plana katılmayı reddetmiştir. Bu nedenle plan uygulamaya konulamamıştır.
Nisan 2007'de Fas hükûmeti, Sahra İşleri Kraliyet Danışma Konseyi aracılığıyla Batı Sahra için bazı özerklik derecesi ile topraklarını yönetmek gerektiğini önerdi. Proje 2007 Nisan ayının ortasında Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'ne sunuldu. Fas önerisi üzerine bir çıkmaz karşılıklı olarak kabullenilmiş bir siyasi çözüme ulaşmak için doğrudan ve koşulsuz müzakerelere girmek için tarafları sormak için BM Nisan 2007 "BM Genel Sekreteri'nin Raporu" açtı.
Batı Sahra haritası. SDAC'nin yönettiği kısım sarı, Fas'ın yönettiği kısım ise yeşil.
Sahra Demokratik Arap Cumhuriyetin'nin fiili başkenti Tifariti ve çevresi.
SDAC'nin diplomatik ilişkileri.
Askerî operasyonlarda hayatta kalan son gaziler listesi

Askerî operasyonlarda hayatta kalan son gaziler listesi, tarih boyunca savaş, kuşatma, sefer ve diğer askeri operasyonların bilinen en son hayatta kalan gazilerinin kronolojik bir listesidir. Listelenen operasyonlar MÖ 5. yüzyıldan II. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar uzanmaktadır.
17. yüzyıl öncesi

| Nişan | Başlangıç tarihi | Hizmet | Adı | Ömür | Notlar |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Thermopylae Muharebesi | 30 Ağustos / 8-10 Eylül, M.Ö. 480 |  Sparta Ordusu | Aristodemus of Sparta | ? - MÖ 479 | Ayrıca Plataea'da savaştı. |
| Bedir Muharebesi | 13 Mart 624 | Müslüman Ordusu | Abu al-Yusr Ka'b ibn Amr | 599 - 675 | Savaşta Muhammed'in ordusunda görev yapan son asker. |
| Hastings Muharebesi | 14 Ekim 1066 |  Normandiya Ordusu | Robert de Beaumont, 1st Earl of Leicester | c.1050 - 1118 | Katılan son Norman asilzade |
17. yüzyıl

| Nişan | Başlangıç tarihi | Hizmet | Adı | Ömür | Notlar |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Edgehill Muharebesi | 23 Ekim 1642 |  Royalist Ordusu | William Hiseland | 1620 - 1732 | İngiliz İç Savaşı'nın son gazisi. |
| Killiecrankie Muharebesi | 27 Temmuz 1689 |  İskoç milisleri | John Dennis | c.1668 - 1770 |  |
18. yüzyıl

| Nişan | Başlangıç tarihi | Hizmet | Adı | Ömür | Notlar |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Malplaquet Muharebesi | 11 Eylül 1709 |  Britanya Ordusu | Ambrose Tennant | c.1693 - 1800 |  |
| Sheriffmuir Muharebesi | 13 Kasım 1715 |  Britanya Ordusu | John Hastie | 1698 - 1798 |  |
| Culloden Muharebesi | 16 Nisan 1746 |  Jacobit Ordusu | Auld Dubrach | 1714 - 1824 | Bilinen son Jacobite. |
| William Henry Kalesi Kuşatması | 3 Ağustos 1757 |  Britanya Ordusu | David Thompson Jr. | 1736 - 1836 |  |
| Louisbourg Kuşatması | 8 Haziran 1758 |  Britanya Ordusu | James Thompson | 1733 - 1830 | Mühendis olarak görev yaptı. |
| Battle of Quebec | 13 Eylül 1759 |  Britanya Ordusu | James Thompson | 1733 - 1830 | Mühendis olarak görev yaptı. |
| Havana Kuşatması | 6 Haziran 1762 |  Britanya Ordusu | Ezekiel Blackmarr | 1742 - 1841 |  |
| Point Pleasant Muharebesi | 10 Ekim 1774 |  Virginia milisleri | Samuel Bonnifield | 1752 - 1848 |  |
| Lexington ve Concord Savaşları | 19 Nisan 1775 |  Massachusetts gönüllü askerleri | Jonathan Harrington | 1758 - 1854 | Son Lexington gazisi. |
| Lexington ve Concord Savaşları | 19 Nisan 1775 |  Massachusetts gönüllü askerleri | Amos Baker | 1756 - 1850 | Son Concord gazisi. |
| Bennington Muharebesi | 16 Ağustos 1777 |  Kıta Ordusu | Simeon Hicks | 1755 - 1855 |  |
| Brandywine Muharebesi | 11 Eylül 1777 |  Kıta Ordusu | Lemuel Cook | 1759 - 1866 |  |
| Saratoga Muharebesi | 19 Eylül 1777 |  Kıta Ordusu | Samuel Downing | 1761 - 1867 |  |
| Wyoming Muharebesi | 3 Temmuz 1778 |  Kıta Ordusu | Elisha Blackman | 1760 - 1845 |  |
| Kings Mountain Muharebesi | 7 Ekim 1780 |  Kıta Ordusu | Robert Henry | 1767 - 1863 |  |
| Dogger Bank Muharebesi | 5 Ağustos 1781 |  Hollanda Kraliyet Donanması | Abraham Losgert | 1764 - 1856 | Admiraal Piet Hein hat gemisi. |
| Groton Heights Muharebesi | 6 Eylül 1781 |  Kıta Ordusu | Robert Gallup | 1760 - 1858 |  |
| Yorktown Kuşatması | 28 Eylül 1781 |  Kıta Ordusu | John Gray | 1764 - 1868 |  |
| Turnhout Muharebesi | 27 Ekim 1789 |  Brabant Devrimci Ordusu | Antoon Coninckx-Bollen | 1775 - 1868 |  |
| Maciejowice Muharebesi | 10 Ekim 1794 |  Lehistan Ordusu | Antoni Piórecki | 1764 - 1870 |  |
| Cape St Vincent Muharebesi | 14 Şubat 1797 |  Britanya Kraliyet Donanması | Henry King | 1783 - 1874 | HMS Namur'da görev yaptı. |
Paolo Renier

| Paolo Renier |
| --- | --- |
Paolo Renier portresi  Ressam: A. Longhi yak.(1779)

Venedik Cumhuriyeti Doçesi (119.)  Doge di Venezia
Hüküm süresi: 14 Ocak 1779 – 13 Şubat 1789 10 yıl 30 gün
Önce gelen: IV. Alvise Mocenigo
Sonra gelen: Ludovico Manin

Doğum: 21 Kasım 1710 Venedik
Ölüm: 13 Şubat 1789 (yaş: 78) Venedik
Defin: San Nicolò da Tolentino Kilisesi, Venedik
Giustina Donà dalle Rose (1715–1751), Paolo Renier'in karısı.
Renier Ailesi arması
Paolo Renier (d. 21 Kasım 1710  - ö. 13 Şubat 1789), 1779-1789 döneminde Venedik Cumhuriyeti'ne "Doçe" unvanı ile devlet başkanlığı yapan sondan bir önceki dükadir.
31 Aralık 1778'da IV. Alvise Giovanni Mocenigo'nun ölümünden sonra yapılan seçimden sonra 14 Ocak 1779'da  tahta çıktı. 10 yıl 29 gün süren Venedik Cumhuriyeti "Doçe"'luk saltanatından sonra  13 Şubat 1789'de Venedik'te öldü.
Venedik Cumhuriyetinin son "doçe"'sindan bir önceki olan doçelik döneminde en önemli olaylar Venedik Cumhuriyeti sınırları dışında olup Fransız Devrimi'ne  nedenlerin Fransa'da gelişmesidir ve Paolo Reiner'in Şubat 1789'da ölümünden sonra bu devrim 14 Temmuz 1789'da Paris'lilerin Bastille Hapishanesine hücumları ile ortaya çıkacak ve Venedik Cumhuriyeti'nin 1797'de sona ermesine neden olacaktı.
"Doçe" olmadan önce

Paolo Renier Venedikli Andrea ve Elisabette Morosini'nin oğlu idi. Ailesi çok zengindi ve Venedik'te yuksek tabakadan eski politik elit aileleriden biriydi. Tarih, antik Yunanca ve Latince dilleri ve felsefe üzerinde çalışmalar içeren bir klasik eğitim aldı. Kendinin tercüme ettiği Eflatun'un felsefe eserlerinde ele alınan idareci sınıfının sanki yeni olarak ortaya çıkmış Venedikli temsilcisi gibiydi. Çok iyi bir konuşmacı, çok inadırıcı bir hatip ve kurnaz ve başarılı politik stratejist idi. Onu bilenler onun çok kolayca taktikler bulup hiç zorluk çekmeden bunları uygulandığını belirtmişlerdir. Politik kariyere bir "reformcu" görüşü ile İtalya'da bulunan "Liberte Muratori" adlı farmason cemiyeti üyesi olarak başladı. İlk uğraşı Venedik Cumhuriyeti'nin en yüksek siyasi kurulu olan Onlar Konseyi'ne bağlı devlet sırlarının saklanmasını ve ortaya çıkartılmamasını sağlamak için kurulmuş olan "Devlet'in Üç Soruşturucu"  kurulunun olağanüstü yetkilerini kısıtlamaya çalışmak şeklinde  oldu.
Sonra kendine dış ülkelerde elçilik görevleri verilmeye başlandı. Bu görevlerin ilkini alır almaz reformcu fikirlerini değiştirdi. Eski reformcu yoldaşlarına sırtını dönerek daha tutucu olarak görülmeye başladı. Paolo Renier Venedik Cumhuriyeti adına Avusturya İmparatorluğu nezdindeki Viyana elçisi ve Osmanlı Devleti nezdindeki İstanbul elçisi oldu. Bu elçilikleri sırasında da tekrar yeni servet edindiği görüldü. Bu yeni servetine nedenin yeni mansıplar satması ve dış ülkelerle dış ticaret için büyük rüşvetler alması olduğu kabul edilmektedir.
Paolo Reiner  Venedikli yüksek tabakadan ailelerden birine mensup Guistina Dona adında bir kadın ile ilk evliliğini yapmıştır. Bu evlilikten 5 çocuğu olmuştur. Fakat karısı erkenden öldüğü için dul kalmıştır. Sonra bir varyete dansözü olan Giovanna Margherita Dalmet'i metres olarak almıştır. Bu kadın Venedik yüksek tabakasından değildi ve bu tabakanın mensuplarının isimlerinin işlendiği "Altın Kitap"'ta ismi tescil edilmemişti. Fakat Reiner sonra bu kadınla evlendi. Paolo Reiner Doçe olur olmaz bu ikinci karısının Altın Kitap'da tescilli bir Venedik soylusu asıllı olduğu iddiasını savunması gerekti. Gizli polis kayıtlarına göre, yeni Doçe olunca karısını yüksek tabaka mensubu ve Altın Kitap'a tescil edilmesi gerektiğini anlamıştı ve 300 kişiye rüşvet vererek onların yeminiyle karısının Altın Kitap'a isminin tescil edilmesini sağlamıştır.
"Doçe" olma dönemi

14 Ocak 1779'da yapılan "doçelik seçmen koleji" oylamalarında mevcut 41 oydan 40'ını alarak Venedik Cumhuriyeti "doçe"'lik tahtına geçti. Bazı kişiler tarafından sevilmeyip hatta nefret edildiği için suikast tehdidi mektupları almakta idi ve makamından her ayrılışında yüksek sayıda koruma ve gayet sıkı koruma tedbirleri uygulanması gerekmekteydi. Venedik halkına kendini sevdirmek için epeyce harcamalar yapmak zorunda kaldı. Bu harcamaları finanse etmek için de devlet memuriyetleri için mansıp satmaya başladı. 1780'de reformcular bu mansıp satmanın durdurulmasını istediler. Kariyerine eski bir reformcu olarak başlayan Reiner Doçe olunca eski reformcu müttefiklerinden ayrılmıştı. Bu reformculara aldırmamak ve onları dinlememekle yetinmedi ve onların tutuklanmalarını sağladı.
Venedik etrafındaki sığ denizde, denizde şiddetli  fırtınalar olduğu zamanlar sular yükselip şehrin meydan ve sokaklarının sular altında kalmasına yol açmaktaydı. Bunları önlemek için ilk defa Paola Renier hükûmet döneminde "mürazzi" denilen deniz duvarlarının yapılmasına başlanmıştır.
Yine Paolo Reinier döneminde Venedik birçok prestijli devlet adamını şehre misafir olarak karşılamıştı. Bunlar arasında Papa Vİ. Pius, Rusya Çar'ı I. Paul ve İsveç Kralı III. Gustav bulunmakta idi.
1786'de Reiner'in "doçe"lik döneminde  Alman yazarı Goethe İtalya Seyahati adlı eserini yazmak için Venedik'e gelip bir müddet kaldı ve sonra İtalya seyahatine devam etti.
1785-1786'da gücünü çok kaybetmiş olan Venedik Donanması bir filo halinde son defa bir deniz harp seferi için Venedik'ten ayrıldı. Bu donanma filosuna Angelo Emo komuta etmekteydi. Bu filonun hedefi Osmanlı Devleti'ne resmen bağlı olan ama gayet bağımsız olarak Akdeniz'de korsanlık faaliyetleri gösteren Cezayir, Tunus ve Libya'lı korsanlara karşı güç gösterisi yapmaktı. Bu nedenle bu donanma Güney Akdeniz'de bazı korsan yatağı olan limanlarını top ateşine tuttu.
Ocak 1789'da Doçe gayet ciddi bir hastalığa yakalandı ve yatağa düştü. 13 Şubat 1789'da hayata gözlerini yumdu. Tam bu sırada Venedik'te geleneksel karnaval eğlenceleri yapılmaktaydı. Halkın eğlencelerine bir engel teşkil etmemek için Doçe'nin ölümü haberi gecikme ile halka açıklandı; Paolo Reiner'in öldüğü haberi halka ancak 2 Mart'ta ilan edildi. Doçe'yi sevmeyen büyük bir halk grubu karnaval kıyafetlerini tekrar giyinip Doçe'nin ölümünü sevinçle kutladılar. Onun aleyhine yeni alaycı şarkılar bestelenip söylendi ve yeni hicivci sone şiirleri yazılıp yayımlandı.
Cesedi "San Nicolo da Tölentino Kilisesi"'nde gömülmüştür ve kilise içindeki mezarı üstünde sadece tek bir kitabe yazılı mermer mezar taşı bulunmaktadır.
Dış kaynaklar

Norwich, John Julius (1999) A History of Venice. New York: Vintage Books, ISBN 0-679-72197-5 (İngilizce)
da Mosto, Andrea (1983), Dogi di Venezia nella vita pubblica e privata. Floransa:A. Martello (İtalyanca)
Dumler, Helmut (2001), Venedig und die Dogen. Düsseldorf:Artemis & Winkler  ISBN 978-3538071162  (Almanca)
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |

Resmî unvanlar

| Önce gelen: IV. Alvise Mocenigo |    Venedik doçesi 1779 – 1789 | Sonra gelen: Ludovico Manin |
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 133992268  ISNI: 0000 0000 2311 9443  SNAC: w66f01k6  SUDOC: 136486738  VIAF: 45508018