stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Yüzyıl Ortası Modern

Açık kirişli tavanlara sahip, Tujunga, Los Angeles'daki ev, c. 1960
Lale sandalye (1955–56 tasarımı), Eero Saarinen
Yüzyıl ortası modern (Mid- Century Modern) kabaca 1945'ten 1969'a  kadar popüler olan iç mekan, ürün, grafik tasarım, mimari ve kentsel gelişim alanlarında bir Amerikan tasarım hareketidir ve Amerika'nın 2. Dünya Savaşı sonrası dönemini kapsar. 1950'lerin ortalarında bir stil tanımlayıcı olarak kullanılan terim, 1983 yılında Cara Greenberg tarafından Mid-Century Modern: 1950'lerin Mobilyaları (Random House) adlı kitabının başlığında yeniden onaylandı ve şu anda dünya çapında akademisyenler ve müzeler tarafından önemli bir tasarım hareketi olarak tanınmaktadır. Yüzyıl ortası modern tasarım estetiği, dönemin Modernizm hareketi ile uyumlu, stil ve yapı bakımından moderndir. Tipik olarak temiz, basit çizgiler, malzemelerin dürüst kullanımı ile karakterize edilir ve genellikle dekoratif süslemeler içermez.
Mimari

ABD'deki yüzyılın ortasındaki modern hareket, Gropius, Florence Knoll, Le Corbusier ve Ludwig Mies van der Rohe'nin eserleri de dahil olmak üzere Enternasyonal ve Bauhaus hareketlerinin Amerikan yansımasıydı. Amerikan bileşeni biçim olarak biraz daha organik ve Uluslararası Tarzdan daha az resmi olmasına rağmen, onunla diğerlerinden daha sıkı bir şekilde ilişkilidir. Bu dönemde daha çok Brezilyalı ve İskandinav mimarlar, sadelik ve doğa ile bütünleşme ile karakterize edilen bir stille etkiliydiler. Wright'ın birçok tasarımında olduğu gibi, Orta yüzyıl mimarisi, modernizmi Amerika'nın savaş sonrası banliyölerine getirmek amacıyla sık sık konut yapılarında kullanıldı. Bu tarz, iç mekânları açmak ve dışarıyı içeriye getirmek amacıyla geniş pencereli ve açık kat planlı yapılar oluşturmayı vurguladılar. Yüzyıl ortalarının çoğu evi, görünüşte camdan yapılmış duvarlar lehine hacimli destek duvarlarını ortadan kaldıran, o zamanlar çığır açan direk ve kiriş mimari tasarımını kullandı. Yüzyıl ortası tasarımlarında işlev, ortalama bir Amerikan ailesinin ihtiyaçlarını hedefleyen bir vurgu neredeyse biçim kadar önemliydi.
Avrupa'da Le Corbusier ve CIAM'ın etkisi, savaş sonrası Avrupa'nın çoğu bölgesinde avant-garde Situationist International, COBRA'nın yanı sıra COBRA'nın mimari kanatlarının radikal gündemleri tarafından nihayetinde meydan okunan bir mimari ortodoksluk manifestosuyla sonuçlandı. Londra'daki Archigram . Alvar Aalto, Sigurd Lewerentz ve Arne Jacobsen gibi İskandinav Modernlerinden ilham alan enternasyonalist külliyatın eleştirel ama sempatik bir yeniden değerlendirilmesi ve Le Corbusier'in son çalışmaları, Aldo van gibi yapısalcı mimarlar da dahil olmak üzere Team X gibi gruplar tarafından yeniden yorumlandı. Team X grubunda bulunan yapısalcı mimarlar Eyck, Ralph Erskine, Denys Lasdun, Jørn Utzon'dir. Aynı zamanda Team X Birleşik Krallık'ta Yeni Brutalizm olarak bilinen bir harekettir.
Öncü inşaatçı ve emlak geliştiricisi Joseph Eichler, Orta yüzyıl modern mimarisini ("Eichler Homes") Los Angeles bölgesindeki ve Kaliforniya'nın San Francisco Körfezi bölgesindeki alt bölümlere ve doğu kıyısındaki seçkin konut projelerine getirmede etkili oldu. George Fred Keck, kardeşi Willam Keck, Henry P. Glass, Mies van der Rohe ve Edward Humrich, Chicago bölgesinde orta yüzyıl modern konutları yarattı. Mies van der Rohe'nin Farnsworth Evi'ni ısıtmak veya soğutmak son derece zorken, Keck ve Keck büyük cam pencerelerini telafi etmek için evlerinde pasif güneş enerjisi özelliklerinin kullanılmasında öncü oldular.
Endüstriyel Tasarım

Sadelik, demokratik tasarım ve doğal şekillerle karakterize edilen bir tarzla İskandinav tasarımı o zamanlar çok etkiliydi. Cam eşyalar (Iittala - Finlandiya), seramikler (Arabistan - Finlandiya), sofra takımları (Georg Jensen - Danimarka), aydınlatma (Poul Henningsen - Danimarka) ve mobilya (Danimarka modern) yaratılan ürünlerin türlerinden bazılarıydı. Amerika'da, Mississippi'nin doğusunda, Steubenville Pottery için tasarım yapan Amerika doğumlu Russel Wright ve Red Wing Pottery için tasarım yapan Macar doğumlu Eva Zeisel ve daha sonra Hall China, trendde çok beğenilen ve müjdeleyen serbest akışlı seramik tasarımları yarattı. Amerika'nın Batı Kıyısında endüstriyel tasarımcı ve çömlekçi Edith Heath (1911–2005), 1948'de Heath Ceramics'i kurdu. Şirket, savaş sonrası ABD'de en parlak dönemini yaşayan ve Orta Yüzyıl Modern seramik tabak-kapları üreten sayısız Kaliforniyalı çömlek üreticisinden biriydi. Edith Heath'in "Coupe" serisi hala talep görmeye devam ediyor ve yalnızca sırların dokusu ve renginde periyodik değişikliklerle 1948'den beri sürekli üretiliyor.
Sosyal Ortam

Tasarım, mimari, peyzaj, altyapı ve eğlencede yüzyılın ortasındaki dönüşümleri belgeleyen basılı ephemera, 1930'ların başından 1950'lerin sonlarına kadar yüzyıl ortası keten kartpostalları içerir. Yüzyıl ortası keten kartpostallar, ofset litografinin kullanımıyla öncülük edilen yeniliklerle ortaya çıktı. Kartlar, posta kartına dokulu bir görünüm ve his veren yüksek paçavra içeriğine sahip kağıt üzerinde üretild çünkü bu o zamanlar bu daha ucuz bir süreçti. Baskı tekniğindeki ilerlemelerin yanı sıra, yüzyıl ortası keten kartpostallar çok canlı mürekkep renklerinin kullanılmasına imkan tanıdı.
Chicago'daki Curt Teich, "Art Colortone" süreciyle litografiye öncülük eden Keten Tipi kartpostalların en önde gelen ve en büyük basıcısı ve yayıncısıydı. Diğer büyük yayıncılar arasında "Resimli Harikalar Diyarı Sanat Tonları Serisi" ni kuran San Francisco'daki Stanley Piltz, Los Angeles'ta Western Publishing and Novelty Company ve Boston'daki Tichnor Brothers yer alıyordu Yüzyıl ortalarına ait keten kartpostalların basımı, 1950'lerin sonlarında Kodachrome ve Ektachrome ile renkli baskılara dönüşmeye başladı .
Copan, São Paulo'daki Niemeyer binası, Oscar Niemeyer'den
Eichler Evleri - Foster Konutu, Granada Hills
Miller Evi Richard Neutra tarafından
Sartzebi Kilisesi

Sartzebi Kilisesi (Gürcüce: სარწების ეკლესია), tarihsel Artani bölgesinde, günümüzde Ardahan ilinin merkez ilçesine bağlı ve eski adı Sartzebi olan Sulakyurt köyünde, Orta Çağ'da Gürcülerden kalma bir kilisedir.
Tarihçe

Sartzebi köyünün bulunduğu Artani Orta Çağ'da Gürcistan'ı oluşturan bölgelerden biriydi. Nitekim Osmanılar bu bölgeyi ve köyü 16. yüzyılın ikinci yarısından Gürcülerden ele geçirmişti. Osmanlı idaresinin 1595 tarihinde gerçekleştirdiği tahrire göre köyde 159 Hristiyan hane yaşıyordu. Nüfusun çoğunluğu Gürcülerden oluşuyordu. Bir köy kilisesi olan Sartzebi Kilisesi, bu dönemden kalmış ve günümüze sadece yıkık haldeki duvarları ulaşmıştır.
Mimari

Sartzebi Kilisesi, köyün kuzeyinde, yüksekçe bir yerde, kabaca yontulmuş taşlar ve kireç harcıyla inşa edilmiştir. Günümüzde çatı örtüsü ortadan kalkmış, duvarları da temel seviyesine kadar yıkılmış haldedir. Kilisenin kuzey tarafına bitişik başka bir yapının bulunduğu kalıntılardan anlaşılmaktadır. Bu yapınıdan geriye güney duvarının bir parçası kalmıştır. Söz konusu duvarın uzunluğu 2,4 metre, yüksekliği 1 metre ve genişliği 1 metredir. Kilisenin bulunduğu yer köylüler tarafından "Kilise" olarak adlandırılmaktadır.
TBMM 23. dönem milletvekilleri listesi

TBMM 23. dönem milletvekillerinin partilere göre dağılımı
TBMM 23. dönem milletvekilleri listesi, Türkiye Büyük Millet Meclisinin 23. döneminde (23 Temmuz 2007 - 23 Nisan 2011) görev yapan, 2007'de seçilen, milletvekillerinin listesidir.
Milletvekilleri, seçildikleri illere göre, alfabetik sırayla listelenmiş olup; aynı ilden seçilmiş milletvekillerinin sıralanmasında, seçildikleri siyasi parti ve bu partinin kaçıncı milletvekili adayı oldukları göz önünde bulundurulmuştur. Siyasi partilerin sıralanmasında, yurt çapında en çok oy alan partiden en az oy alana doğru bir sıralama yapılmıştır. Bağımsız seçilmiş vekillerin adları sıralamanın en sonuna koyulmuştur.
Tataleti Kilisesi

| --- | --- |

Temel bilgiler
Konum: Baltalı, Çıldır
Koordinatlar: 41°19′58″K 43°07′08″D﻿ / ﻿41.33278°K 43.11889°D﻿ / 41.33278; 43.11889
Durum: Harabe
Mimari
Mimari tür: Kilise
Mimari biçim: Gürcü mimarisi
Tamamlanma: 14-15. yüzyıl
Özellikler
Malzemeler: Kesme taş
Tataleti Kilisesi (Gürcüce: ტატალეთის ეკლესია), Ardahan ilinin Çıldır ilçesine bağlı ve eski adı Tataleti olan Baltalı köyünde Orta Çağ'dan kalma Gürcü kilisesidir. Yapı, büyük ölçüde zarar görmüş halede günümüze ulaşmıştır.
Tarihçe

Tataleti Kilisesi'nin bulunduğu Tataleti köyü, tarihsel Gürcistan'ı oluşturan bölgelerden biri olan Cavaheti'de yer alır. Nitekim Osmanlılar bu bölgeyi ve köyü 16. yüzyılın ortalarında Gürcülerden ele geçirmiştir. 1595 tarihli Osmanlı mufassal defterine göre Tataleti köyümde 7 Hristiyan hane yaşıyordu ve Tataleti Kilisesi bu köyün kilisesiydi. Nitekim Tataleti Kilisesi'nin 14-15. yüzyılda inşa edildiği tahmin edilmektedir. Gürcü tarihçii ve arkeolog Ekvtime Takaişvili 1902 yılında köyü ziyaret ettiğinde, köyün merkezinde bulunan bu kilisenin dışında, eskiden bir köyün bulunduğu yerde, kesme taşlardan yapılmış büyük bir kilise daha bulunuyordu. Tataleti Kilisesi, kaplama taşları sökülmüş olmakla birlikte büyük ölçüde sağlam duruyordu.
Mimari

Gürcü tarihçi ve arkeolog Ekvtime Takaişvili'nin 1902 yılında verdiği bilgiye göre, kesme taşlardan inşa edilmiş olan Tataleti Kilise'nin kaplama taşları sökülmüş, geriye  
sadece büyük bir taş ve iç kısmı kalmıştı. Kilise küçük ve tipik bir yapıdan ibaretti. 2014 yılında bir Gürcü araştırma grubun tespitlerine göre Tataleti Kilisesi (4,9×4,0 m), köyün merkezinde kayalık bir sırtta inşa edilmiş tek nefli bir yapıdır. Kilisenin kuzey duvarının alt yarısı, yontulup duvar formu verilmiş doğal bir kayadan oluşmaktadır. Batı duvarı tamamen yıkılmıştır. Güney duvarında apsis çıkıntısı ile bu duvarı ayıran pilasterin bir kısmı günümüze ulaşmıştır. Apsiste bir adet pencere bulunmaktadır. Kilisenin çatısı neredeyse tamamen çökmüştür; buna rağmen yer yer çatıyı kapatan taş plakalar yerinde durmaktadır. Takaişvili'nin de belirttiği kilisenin kaplama taşları tamamen sökülmüş, güney duvarında sadece bir taş kalmıştır.
Urta Kilisesi

| --- | --- |
Urta Kilisesi dış görünüşü, Ekvtime Takaişvili, 1902  Görseller  Kaynak: gurcuhaber.com
Genel bilgiler
Durum: Cami
Tür: Kilise
Konum: Çıldır, Ardahan
Mevcut kullanan: Gölbelen Köyü Camii
Yükseklik
Mimari: Gürcü mimarisi

Urta Kilisesi (Gürcüce: ურთას ეკლესია), Ardahan ilinin Çıldır ilçesine bağlı ve eski adı Urta olan Gölbelen köyünde bulunan Gürcü kilisesidir. Kilise camiye çevrilmiş olup günümüzde Gölbelen Köyü Camii olarak bilinmektedir.
Tarihçe

Urta Kilisesi, 10. yüzyılın ikinci yarısında inşa edilmiştir. Gürcüce bir vakayinameye göre 1577 yılında kilisenin üst katına bitişik kale inşa edilmiş, ancak bu kale daha sonra yıkılmış ve kilise muhafaza edilmiştir. Nitekim 20. yüzyılın başında kiliseyi ilk kez tanımlayan Gürcü tarihçi ve arkeolog Ekvtime Takaişvili, Urta Kilisesi'nin üst katında kalenin izlerinin fark edildiğini yazmıştır. Bu tarihte kilise camiye çevrilmiş bulunuyordu.
Mimari

Urta Kilisesi, kesme iri taşlarla inşa edilmiş üç nefli tipik bir bazilikadır. Doğu-batı yönünde dikdörtgen planlı bir yapı (16 x 10,3 m) olup beden duvarların inşasında dolgu duvar tekniği kullanılmıştır. Hem planı ve sütunları hem de sonraki dönemlerde geçirdiği değişimler açısından Urta Kilisesi'ni oldukça ilgi çekici bulan Ekvtime Takaişvili'nin yazdığına göre, kilisenin içi büyük sütunlarla üç nefe bölünmüştü. İnşa edildiği sırada Urta Kilisesi'nin orta nefi yan neflerine göre daha yüksekti. Ancak daha sonra yan nefler orta nefin seviyesini geçecek şekilde yükseltilmiştir.
Doğu cephesi yelpaze biçimli iki yüksek niş ile Kumurdo Kilisesi gibi dekore edilmiştir. Bu nişlerde insan başı kabartmaları korunmamış olsa da izleri fark edilmektedir. Nişlerin arasında pencerenin çerçevesinde eskiden var olan oymalar ortadan kaldırılmıştır. Kilisenin kesme taşlardan oluşan zemini, camiye çevrildikten sonra ahşapla döşenmiştir. Urta Kilisesi camiye çevrildikten sonra içi sıvanıp eski süslemeleri ve yazıları kapatılmıştır. Takaişvili'nin kiliseyi gezdiği sırada sadece kuzey tarafta Gürcü alfabesinin Hutsuri karakteriyle "გ" (g) harfi seçilebiliyordu. Camiye çevrilirken Urta Kilisesi'nin batı ve güney girişleri örülmüş, kuzeyde yeni bir kapı açılmıştır. Ayrıca iç mekâna mihrap, minber, vaaz kürsüsü gibi camiye özgü unsurlar eklenmiş, kuzey nefinin yarısı kadınlar mahfili biçiminde düzenlenmiştir.
Patrick Bamford

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
Kişisel bilgileri
Tam adı:  Patrick James Bamford
Doğum tarihi:  5 Eylül 1993 (31 yaşında)
Doğum yeri:  Grantham, İngiltere
Boyu:  1,85 m (6 ft 1 in)
Mevkii:  Forvet
Kulüp bilgileri
Kulübü:  Leeds United
Numarası:  9
Altyapı kariyeri
2001-2011:  Nottingham Forest
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 2011-2012 |  Nottingham Forest |  2 |  (0) |
| 2012-2017 |  Chelsea |  0 |  (0) |
| 2012-2014 |  → Milton Keynes Dons (kiralık) |  37 |  (18) |
| 2014 |  → Derby County (kiralık) |  21 |  (8) |
| 2014-2015 |  → Middlesbrough (kiralık) |  38 |  (17) |
| 2015-2016 |  → Crystal Palace (kiralık) |  6 |  (0) |
| 2016 |  → Norwich City (kiralık) |  7 |  (0) |
| 2016-2017 |  → Burnley (kiralık) |  6 |  (0) |
| 2017-2018 |  Middlesbrough |  47 |  (12) |
| 2018- |  Leeds United |  142 |  (48) |
| Toplam |   |  306 |  (103) |
Millî takım kariyeri‡
| 2010 |   İrlanda U-18 |  1 |  (0) |
| 2010-2011 |   İngiltere U-18 |  2 |  (0) |
| 2012 |   İngiltere U-19 |  2 |  (1) |
| 2013-2014 |   İngiltere U-21 |  2 |  (0) |
| 2021- |   İngiltere |  1 |  (0) |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. Güncelleme: 8 Haziran 2023 (2023-06-08) 
Patrick James Bamford (d. 5 Eylül 1993), forvet pozisyonunda görev yapan İngiliz futbolcudur. Premier League takımlarından Leeds United'da forma giymektedir.
Profesyonel kariyerine 2011 yılında Nottingham Forest takımında başladı. Daha sonra sırasıyla Chelsea, Milton Keynes Dons, Derby County, Middlesbrough, Crystal Palace, Norwich City, Burnley, Middlesbrough ve Leeds United takımlarında forma giydi.
Cahit Sıtkı Tarancı

| Cahit Sıtkı Tarancı |
| --- | --- |

Doğum: 4 Ekim 1910(1910-10-04) Diyarbakır, Osmanlı İmparatorluğu
Ölüm: 12 Ekim 1956 (46 yaşında) Viyana, Avusturya
Ölüm sebebi: Plörezi
Defin yeri: Cebeci Asri Mezarlığı, Ankara
Meslek: Şair ·  yazar ·  çevirmen
Dönem: Cumhuriyet
Önemli eser(ler):  Ömrümde Sükût (1933)  Otuz Beş Yaş (1946)  Düşten Güzel (1952)  Ziya'ya Mektuplar (1957) 
Evlilik: Cavidan Tınaz (e. 1951; ö. 1956)

Cahit Sıtkı Tarancı (4 Ekim 1910, Diyarbakır - 12 Ekim 1956, Viyana) Türk şair, yazar ve çevirmendir. Cumhuriyet dönemi Türk şiirinin önde gelen şairlerinden biridir. "Otuz Beş Yaş" şiiriyle özdeşleşen Tarancı, "sanat için sanat" anlayışına bağlı kaldı. Şiirlerinde en çok yaşama sevinci ve ölüm temalarına yer verdi; ayrıca yitik aşklar, mutlu sevdalar, yalnızlık, yaşadığı bohem hayatın buruklukları, çocukluk özlemi konulu şiirler yazdı. Birçok şiiri, farklı bestekârlar tarafından bestelenmiştir.
Ömrümde Sükût (1933), Otuz Beş Yaş (1946), Düşten Güzel (1952) ve ölümünden sonra yayımlanan Sonrası (1957) ile Bütün Şiirleri (1983) adlı şiir kitaplarının yanı sıra çeşitli hikâyeler yazmış ve bu hikâyeler Tarancı'nın ölümünün 50. yılında Gün Eksilmesin Penceremden (2006) adıyla yayımlanmıştır. Fransız edebiyatından yaptığı şiir tercümeleriyle de yapan şairin aile fertlerine, arkadaşlarına ve yakın dostlarına yazmış olduğu mektupların çoğu Ziya'ya Mektuplar (1957) ve Evime ve Nihal'e Mektuplar (1989) adlarıyla yayımlanmıştır.
Diyarbakır'da dünyaya gelen Tarancı, şehrin soylu ailelerinden olan Pirinççizade ailesindendir. İlk tahsilini Diyarbakır'da tamamladıktan sonra İstanbul'a giderek Kadıköy'deki Fransız Saint-Joseph ile Galatasaray liselerinde orta öğrenim gördü. 1944 yılından başlayarak Ankara'da Anadolu Ajansı, Toprak Mahsulleri Ofisi ve Çalışma Bakanlığında çevirmen olarak çalıştı. 1954'te geçirdiği felç sonucu Viyana'ya götürüldü ve buradaki bir hastanede tedavi gördüğü sırada 12 Ekim 1956'da zatülcenpten öldü.
Tarancı'nın doğup büyüdüğü ev, 1973 yılında Türkiye Cumhuriyeti Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından satın alınarak restore edildikten sonra, cumhuriyetin 50. yılında 29 Ekim 1973 tarihinde Tarancı'nın anısını yaşatmak ve ismini ebedîleştirmek amacı ile müze olarak hizmete açıldı.
Hayatı > Ailesi ve çocukluğu

4 Ekim 1910 tarihinde Diyarbakır'ın Cami Kebir Mahallesi'nde günümüzde müze olarak kullanılan evde dünyaya gelmiştir. Doğduğunda kendisine büyükbabasının adı olan Hüseyin Cahit adı verilmiştir. Tarancı, pirinç ziraati ve ticaretle uğraştıkları için "Pirinççizadeler" diye bilinen Diyarbakır'ın köklü ve soylu ailelerinden birine mensuptur. Büyük dedesi Hacı Ali Efendi'nin iki oğlundan biri olan Arif Efendi, Diyarbakır'da belediye reisliği yapmış ve I. Meşrutiyet'in ilanından sonra Diyarbakır'dan vekil olarak seçilmiştir. Arif Efendi'nin oğlu Feyzi Bey de cumhuriyetin ilk yıllarında Diyarbakır mebusu olarak meclise girmiş ve Fethi Okyar kabinesinde görev almıştır. Fevzi Bey'in oğlu Vefik Pirinççioğlu da vekil seçildikten sonra 27 ve 28. Türkiye Hükûmeti'nde sırasıyla içişleri ve devlet bakanlığı görevlerinde bulunmuştur. Hacı Ali Efendi'nin diğer oğlu Hüseyin Efendi, tarım ve ticaretle uğraşmıştır. Hayriye Hanım ile olan evliliğinden Bekir Sıtkı (1888) dünyaya gelmiştir. Ziraat ve ticaretle uğraşan Bekir Sıtkı Bey, amcası Arif Efendi'nin kızı Arife Hanım ile evlenmiş ve bu evlilikten üç kız ve üç erkek çocuk dünyaya gelmiştir. Tarancı, ailenin en büyük çocuğudur. Mehmet Halit, Saliha Nihal (Erkmenoğlu), Yıldız (Köksal), Atiye Hilâl (Arda), Yılmaz Cihangir, Tarancı'nın kardeşleridir.
1934'te Soyadı Kanunu'nun çıkmasıyla Arif Efendi'nin soyundan gelenler "Pirinççioğlu" soyadını alırken "o sene pirinç ziraatinden zarar eden ve kızgınlıkla 'Pirinççioğlu' soyadını almayan" Bekir Sıtkı Bey, "çiftçi" anlamına gelen "Tarancı" soyadını almıştır.
Çocukluğunu Diyarbakır'da ailesinin yanında geçiren Tarancı, söylenenlere göre çocukluğunda "kısa boylu, nazik yapılı, göğsü oldukça dar yapılıydı. Keskin yüz çizgilere ve koyu kahve saçlara sahipti."
Hayatı > Eğitimi

Tarancı öğrenim hayatına 1917'de Diyarbakır Nümune-i Terakkî-i Hamidî Mekteb-i İptidâî'sinde başladı. Sonraki yıl Mekteb-i Sultani'nin iptidai kısmına gönderildi. Bu okuldan "üstün başarı" ile mezun oldu. Babası, vali olmasını ve ailesinin adını yüceltmesini arzu ediyordu. Onu, ilkokuldan sonra eğitimine devam etmesi için İstanbul'a yolladı. Tarancı, Kadıköy'deki Saint-Joseph Fransız Lisesinde başladığı ortaöğrenimine 1927-28 eğitim-öğretim döneminde ortaokul son sınıf öğrencisi olarak geçtiği Galatasaray Lisesinde devam etti. Bu okulda Ziya Osman Saba ile tanıştı. Lise öğrenimine aynı okulda devam etti. Şiir yazma girişimlerine lise öğrencisi iken başladı. Hafta sonu tatillerini dayısı Nafia Vekili Feyzi Bey'in evinde, yaz tatillerini memleketi Diyarbakır'da geçirdi.
1931'de Galatasaray Lisesi'nden mezun oldu ve Yıldız'daki Mülkiye Mektebi'ne yatılı olarak başladı. Bu dönemde yazdığı "Uzak Bir İklimde", "Gece Bir Neticedir" ve "Güneşe Âşık Çocuk" gibi şiirler Tarancı'nın ilk şöhretini sağladı. Peyami Safa da 1932'de Cumhuriyet gazetesindeki üç yazısıyla onu kamuoyuna tanıttı. Cahit Sıtkı, kimi kaynaklara göre derslere karşı ilgisizdi ve kimi kaynaklara göre "derslere ilgisizliği, çirkinliği dolayısıyla kendini içkiye vermesi, birtakım gönül maceraları yaşaması yüzünden"  mülkiye tahsilini tamamlayamadı; dört yıl sonunda Mülkiye'deki eğitimini bırakıp İstanbul'daki Yüksek Ticaret Okulunda öğrenim görmeye başladı.
Hikâyelerini yayımladığı Cumhuriyet gazetesi sahipleri Nadir Nadi ile Doğan Nadi'nin desteği ile yükseköğrenimini tamamlamak üzere Paris'e gitti. 1938-1940 yıllarında Paris'te Sciences Politiques'te öğrenimine devam etti. Bu dönemde geçimini sağlamak için Paris Radyosu'nun Türkçe yayınlar servisinde spikerlik yaptı, bir yandan da gazeteye öyküler göndermeye devam etti. Paris'teki öğrenciliği sırasında Oktay Rifat ile tanıştı. "Sıla", "Kuşlar", "Bir Hatıram Vardı Benim", "İmkânsız Dostluk", "Sulh Bir Hatıra Oldu", "Nü", "Bugün Hava Güzel", "Desem Ki" şiirlerini Paris yıllarında yazdı.
II. Dünya Savaşı sırasında Nazi Almanyası uçakları 1940 yılında Paris'i bombalamaya başlayınca öğrenimini bırakmak zorunda kaldı; 13 Haziran 1940'ta bisiklet ile kaçarak önce Lyon'a sonra Cenevre'ye geçti. Burada kısa bir süre kaldıktan sonra Türkiye'ye geri dönmüştür. Cahit Sıtkı, hiçbir yüksekokul bitiremeden Diyarbakır'a döndü.
Hayatı > İş yaşamı

Tarancı, İstanbul'daki Yüksek Ticaret Okulu'nda öğrenim görmekte iken işleri ve maddi durumu bozulan babasının kendisine eskisi kadar para gönderilmemesi üzerine 1936 yılının sonlarına doğru Sümerbank'ın açtığı bir imtihanı kazanarak memuriyete başladı ve bu dönemde Cumhuriyet'e hikâyeler yazmaya devam etti. Görevinin Karabük'teki bir fabrikaya nakledilmesiyle istifa ederek bu memuriyeti yalnızca bir yıl devam ettirdi. Yükseköğrenimi için Paris'e gidip II. Dünya Savaşı'nın başlaması ile geri döndükten sonra Mart 1941'de askere gitti.
Ekim 1943'te terhis olduktan sonra Eminönü, Yemiş semtindeki bir yazıhanede ticaret işlerini sürdürmekte olan babasının yanında çalıştı. Burada babasının ticari defterlerini tuttu. 1944 yılı sonlarına doğru Ankara'ya giderek Anadolu Ajansı'nda çevirmenlik yaptı;  ardından önce Toprak Mahsulleri Ofisi'ne daha sonra Çalışma Bakanlığı bünyesindeki bir çevirmenlik kadrosuna geçti.
Hayatı > Evliliği ve ilişkileri

Ziya Osman Saba'ya göre Cahit Sıtkı, "kendisinden yaş yaş küçük kızların peşinde" olmuştur. Saba, şairin kendini "hiçbir kızın beğenmeyeceği kadar çirkin" gördüğünü ve tecrübeli olduklarından dolayı yetişkin kızların kendisini beğenmeyeceklerini ve bundan ötürü "küçük yaştaki toy kızları elde edebileceğini" belirtmiştir. Mülkiye'de okuduğu sırada on dört yaşındaki "Beşiktaşlı" denen kişiyle ilişkisi olmuştur. 12 Mart 1941'de askerliğini yapmak için hazırlık kıtasına katılmış, nisan ayı sonlarına doğru Ankara Yedek Subay Okulu'nda altı aylık döneminin ardından 10 Kasım 1941'de piyade asteğmeni olarak Burhaniye II. Tabur 5. Kıta Bölük Komutanlığı emrinde kıta hizmetine başlamıştır. Burada askerliğini yaparken yine genç yaşta olan "komşusu Boşnak kızı" ile on yedi yaşlarında olan "esmer güzeli yar" ile ilişkisi olmuştur. Ziya Osman Saba, Cahit Sıtkı'nın sevgilileri hakkında şunları söylemiştir:
"Cahit'i âşık eden kızların hiçbirini görmem kısmet olmadı. Onları ya kendi ağzından dinledim ya mektuplarıyla, şiirlerinden öğrendim. Onlar hep küçük kızlar oldular. Hatta bazıları kara, okul göğüslüklerini olsun çıkarmamışlardı... Cahit, kendisinin çirkin, hiçbir kızın beğenmeyeceği kadar çirkin olduğuna inanmıştı. Bence erkekte güzelliğin veya çirkinliğin hiçbir önemi olmadığı halde o, bu konuda aşırı bir duyarlılık gösteriyor, bunu kara bir talih sayıyordu."
Tarancı, bir mektubunda askerliğinin son dönemlerini geçirdiği Ilıca'dayken babasının kendisini Diyarbakırlı bir kızla evlendirmek istediğini belirtmiştir. Daha önceden tanıdığı memleketlisi Melek Tiğrel ile de mektuplaşması, onunla evliliği gündeme getirmiştir. Cahit'in yakın çevresi bu evliliğe sıcak bakmasına rağmen zamanla bundan da vazgeçmişlerdir. Tarancı, Çalışma Bakanlığı'nda çalışırken görüp âşık olduğu Cavidan Tınaz'a bir mektup yazarak evlilik teklifinde bulunmuştur. Cavidan Hanım, Cahit Sıtkı'nın kendisine mektup verişini şöyle anlatmıştır:
"Bir gün telaşlı, mahcup bir tarzda ve acele ile elime bir mektup sıkıştırdı. Doğrusu böyle bir şeyi tahmin edebiliyordum. Mektubu heyecanla alıp eve götürdüm, kendini tanıtıyor ve benimle evlenmek istediğini belirtiyordu... Çok iyi bir insandı."
Cavidan Hanım, bu mektuba şairin içkiye olan bağımlılığından ötürü olumsuz yanıt vermiştir. Bunun farkında varan Cahit Sıtkı, "Affet beni Cavidan'ım, gözümde dünyanın en paha biçilmez mücevheri olan o güzel başın için yemin ediyorum, mezara gireceğim güne kadar ağzıma alkol namına tek damla bir mayi koymayacağım." diyerek Cavidan Hanım'ı evliliğe razı etmiştir. Çift, 4 Temmuz 1951 Çarşamba günü Ankara Halkevi'nde nikâhlanmıştır.