stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Orta Amerika Federal Cumhuriyeti
Tarihi > Francisco Morazán'ın başkanlığı > Güç birleşimi

Nisan 1828'de Guatemala Şehri'ni ele geçirdikten sonra Beltranena başkanlıktan alındı ve Morazán fiili Latince: de facto olarak Orta Amerika'nın başkanı oldu, ancak resmî olarak görevi devralmadı. 22 Haziran 1829'da Morazán, yeni bir Federal Kongre atadı ve bu kongre, Senato'nun en kıdemli üyesi olan José Francisco Barrundia'yı 25 Haziran'da Orta Amerika'nın geçici başkanı olarak seçti. Morazán'ın talimatıyla Federal Kongre, Eylül 1826'dan sonra çıkarılan tüm yasaların geçersiz olduğunu ilan etti. İç savaş sonrası birçok önde gelen muhafazakâr hapse atıldı veya ölüm tehdidiyle sürgüne gönderildi ve mallarına el kondu. Muhafazakârları destekleyen birçok din adamını ülke dışına çıkardı, Kilise mülklerine el koydu ve ülkedeki rahip ve rahibe sayısını azaltmaya zorladı.
Morazán, 1830 federal seçiminde başkanlık için aday oldu. Morazán 202 oy alarak birinci olmasına rağmen mutlak çoğunluğu elde edemedi. 1825 başkanlık seçiminde olduğu gibi Federal Kongre, başkanı seçme yetkisi aldı. Liberal çoğunluğa sahip Federal Kongre, Morazán'ı seçti. Morazán, 16 Eylül'de göreve başladı. Federal Kongre, Morazán'ın yardımcısı olarak liberal Mariano Prado'yu seçti.
Tarihi > Francisco Morazán'ın başkanlığı > 1831-1832'nin muhafazakâr istilası

Mayıs 1829'da Morazán, Meksika dış ilişkiler bakanına, Meksika'ya kaçan Orta Amerikalı mültecilerin aslında "halklarını İspanyol boyunduruğuna zincirlemek ve boyun eğdirmek" ("İspanyolca: encadenar y someter sus pueblos al yugo español") isteyen düşman güçler olduğunu iddia eden bir mektup gönderdi. Morazán, Meksika hükûmetinden bu mültecilerin Orta Amerika'ya iade edilmesini istedi. Cevap alamayınca José Francisco Barrundia, Kasım 1829'da aynı talebi Meksika devlet başkanı Vicente Guerrero'ya mektup yoluyla iletti; Guerrero buna da yanıt vermedi. Aralık 1829'da Orta Amerika İlişkiler Bakanı Manuel Julián Ibarra, Meksika hükûmetine üçüncü bir iade talebi gönderdi ve Meksika hükûmeti, Orta Amerika'nın talebini karşılayabileceğini belirtti.
1831'in sonlarında Arce, başkanlığı geri almak amacıyla Soconusco'dan (hem Orta Amerika hem de Meksika tarafından talep edilen, ancak hiçbirinin tam kontrol sahibi olmadığı bir bölge) Orta Amerika Federal Cumhuriyeti'ni işgal etmekle tehdit etti. Kasım 1831'de Honduras'ın Omoa şehrinin belediye başkanı General Ramón Guzmán, bir isyan durumu ilan etti, şehre İspanyol bayrağı dikti ve 1829'da Morazán tarafından sürgüne gönderilen muhafazakâr başpiskopos Ramón Casaus y Torres'den destek istemek için Küba'ya gemiler gönderdi. Bu olayın ardından, Albay Vicente Domínguez [es] liderliğindeki ikinci bir muhafazakâr işgal kuvveti, Britanya Hondurası'ndan Orta Amerika'ya girerek Guzmán'ın isyanını destekledi ve Honduras'ın iç kesimlerini işgal etti. Honduras'ın Opoteca ve Trujillo şehirleri de isyan durumu ilan etti. El Salvador'un muhafazakâr valisi José María Cornejo, Arce'nin işgalini politik olarak destekledi ve 7 Ocak 1832'de El Salvador'un federal cumhuriyetinden ayrıldığını ilan etti.
24 Şubat 1832'de Raoul, federal askerlerle birlikte Soconusco'ya girdi ve Escuintla kasabasında Arce'nin isyancı ordusuyla çatıştı. Raoul, Arce'nin sayıca az olan ordusunu yendi ve zafer kazanan askerler kasabayı yağmaladı. Bu yenilgiden sonra Arce, Meksika'ya kaçmak zorunda kaldı. Mart ayının ortalarında Morazán, El Salvador'u işgal etti ve 28 Mart'ta San Salvador'u ele geçirerek 3 Nisan'da kendisini El Salvador'un geçici valisi ilan etti. Cornejo ve diğer 38 Salvadorlu siyasî lider, isyana katıldıkları gerekçesiyle Guatemala'da tutuklandı ve hapse atıldı. Albay Francisco Ferrera komutasındaki Honduraslı askerler Mart ayında Omoa'yı kuşattı, Nisan ayında Trujillo'yu ve Mayıs ayında Opoteca'yı geri aldı. Guzmán'ın çağırdığı İspanyol takviyeleri, Orta Amerika kıyılarına ulaştıklarında Honduraslı askerler tarafından tutuklandı. Guzmán, 12 Eylül'e kadar federal güçlere karşı direnişine devam etti, ancak askerleri ona karşı isyan ederek onu federal gözaltına teslim etti ve isyan sona erdi. Guzmán ertesi gün idam edilirken; Opoteca'nın düşüşü sırasında federal güçler tarafından yakalanan Domínguez ise 14 Eylül'de idam edildi.
Tarihi > Francisco Morazán'ın başkanlığı > Morazán'ın başkanlığı sırasında isyanlar

1 Nisan 1829'da Kosta Rika, Orta Amerika Federal Cumhuriyeti'nden ayrıldığını ve aynı zamanda federal cumhuriyetten "kendisini ayırmadan" ("İspanyolca: sin separarse") ayrıldığını ilan etti. Kosta Rika hükûmeti, federal hükûmetin artık var olmadığını savunarak ayrılığını gerekçelendirdi. Kosta Rika, Morazán'ı Orta Amerika'nın başkanı olarak tanıdıktan ve ayrılık ilanını reddettikten sonra Şubat 1831'de federal cumhuriyetine yeniden katıldı. Temmuz 1829'da Morazán, Honduras ve Nikaragua'daki isyanları bastırdı. Ocak 1830'da, Honduras'taki başka bir isyanı daha bastırdı.
Mayıs 1832'de Prado, Orta Amerika başkan yardımcılığı görevinden istifa ederek El Salvador valisi oldu, ancak 1832'de Morazán'ın hem Arce'yi hem de Cornejo'yu devirmesine yardım ettiği için El Salvador'un halkı arasında popüler değildi. Prado, eyalet hükûmetine fon sağlamak amacıyla yeni bir vergi getirdi. Bu vergi, özellikle 1811'de beyaz nüfusa ödenen haraçların kaldırılmasından bu yana verginin geri getirildiğini düşünen yerli Salvadorlular arasında popüler değildi. 24 Ekim'de San Salvador, Prado'ya karşı ayaklandı ve hükûmetinin geçici olarak Cojutepeque'ye taşınmak zorunda kalmasına neden oldu. Prado'ya karşı Ahuachapán, Chalatenango, Izalco, San Miguel, Tejutla ve Zacatecoluca'da benzer isyanlar ortaya çıktı, ancak bu isyanlar Salvadorlu askerler tarafından hızla bastırıldı.
14 Şubat 1833 tarihinde yerli işçi Anastasio Aquino, bir ay önce Ladinolar (melez ırk) tarafından yerli halkın öldürülmesine yanıt olarak San Juan Nonualco ve Santiago Nonualco'da bir isyan başlattı. O ve 2.000 destekçisi (Kurtuluş Ordusu olarak bilinir) San Vicente'ye yürüyerek ertesi gün orayı ele geçirdi. Kurtuluş Ordusu onu San Vicente'nin siyasî şefi ilan etti. Cojutepeque, Ilopango, San Martín, San Pedro Perulapán ve Soyapango'daki yerli Salvadorlular Aquino'nun isyanını destekledi. Salvadorlu askerlerin isyanı bastırma konusundaki ilk çabaları, Kurtuluş Ordusu karşısında San Vicente ve Zacatecoluca'da sonuçsuz kaldı, ancak Aquino'nun ordusu 28 Şubat'ta San Vicente'de Morazán tarafından yenilgiye uğratılarak isyan sona erdirildi. Nisan ayında yakalanan Aquino, 24 Temmuz'da idam edildi, cesedi daha sonra San Vicente'de halka açık bir şekilde sergilendi.
Tarihi > Francisco Morazán'ın başkanlığı > 1830'ların anayasal reformları

1831'de Salvadorlu muhafazakârlar, federal hükûmette siyasî reformlar yapılmasını talep ederek başkana Federal Kongre tarafından geçirilen yasaları veto etme yetkisi verilmesini, seçici kurulun kaldırılıp doğrudan seçimlerin uygulanmasını ve sadece toprak sahiplerinin seçilme hakkına sahip olmasını istediler. 1832'de Morazán'ın El Salvador'daki askerî zaferinden sonra bu muhafazakârların tutuklanması, federal cumhuriyet genelinde siyasî liderlerin bu tür reformların uygulanmasını talep etmelerine yol açtı. 3 Aralık 1832'de Morazán'ın El Salvador'u işgal etmesiyle federal otoriterlik korkularını öne sürerek Nikaragua, bağımsızlığını ilan etti ve federal anayasa yeniden düzenlenene kadar federal cumhuriyete tekrar katılmayacağını belirtti. Aynı ay içinde Kosta Rika, anayasal reform için yeni bir Ulusal Kurucu Meclis -kurulmasını önerdi ve bu meclis 20 Nisan 1833'te göreve başladı. 13 Şubat 1835 tarihinde Federal Kongre, Ulusal Kurucu Meclis tarafından hazırlanan anayasal reformları onayladı. Reformlar çok küçüktü ve sadece Nikaragua (reformlar tamamlandıktan sonra bağımsızlık ilanını geri çekti) ile Kosta Rika bu reformları onayladı.
Tarihi > Francisco Morazán'ın başkanlığı > Federal başkentin San Salvador'a taşınması

1830'dan itibaren hem Morazán hem de Federal Kongre, ulusal başkenti Guatemala'dan daha savunulabilir bir konuma taşımak istediler ve federal hükûmet, iç savaş nedeniyle şehrin sakinleri tarafından nefret edildiğini hissetti. Morazán, başkenti San Salvador'a taşımak istedi, ancak Salvadorlu muhafazakâr siyasî liderler Morazán'ın önerisine karşı çıktılar ve hatta Ocak 1832'de El Salvador'un federal cumhuriyetten ayrıldığını ilan ettiler. 5 Şubat 1834'te federal hükûmet, ulusal başkenti Guatemala'dan Salvador'un Sonsonate şehrine resmî olarak taşıdı, ancak San Salvador'daki Salvadorlu siyasetçiler federal hükûmetin başkentini şehre taşımasını istemediler.
Salvadorlu Vali Joaquín de San Martín, Morazán'ın federal başkenti San Salvador'a taşıma girişimini kendisini görevden alma teşebbüsü olarak gördü ve başkentin Sonsonate'ye geçici taşınmasını bir tehdit olarak algıladı. 15 Mayıs 1834'te neredeyse tüm Salvador eyalet meclisi istifa edince, San Martín de istifa etmeyi planladığını açıkladı ancak yetkilerini elinde tuttu. Morazán, San Martín'i görevden almak için Mayıs ayı sonunda El Salvador'u işgal etti ve 6 Haziran'da San Salvador'u ele geçirdi. San Martín, 12 Haziran'da istifa etti ve yerine geçici vali olarak Carlos Salazar, ardından 13 Temmuz'da José Gregorio Salazar geçti. José Gregorio Salazar, San Martín'in tekrar güç kazanmak için başlattığı isyanı bastırdı.
Haziran 1834'te San Salvador federal başkent oldu ve bu, 1827-1829 iç savaşında liberallerin muhafazakârlara karşı kazandığı zaferi simgeliyordu. Federal hükûmet, 7 Şubat 1835'te federal anayasanın 65. maddesine uygun olarak San Salvador çevresinde Federal Bölge kurdu. Federal Bölge, San Salvador etrafında 32 kilometre (20 mi) yarıçapında olup, 16 kilometre (9,9 mi) güneyde Büyük Okyanus'a kadar uzanıyordu. Tüm federal hükûmet daireleri Federal Bölge'ye taşındı. El Salvador, eyalet hükûmetini geçici olarak Cojutepeque'ye taşıdı ve hükûmet 21 Eylül'de kalıcı olarak San Vicente'ye yerleşti.
Tarihi > Francisco Morazán'ın başkanlığı > 1833 ve 1835 başkanlık seçimleri

1833 başkanlık seçiminde seçim kurulu, Valle'yi Orta Amerika'nın bir sonraki başkanı olarak seçti. Morazán'ın askerî gücünü kullanarak anlaşmazlıkları çözmesine karşı olan seçmenler ve siyasetçiler, Valle'yi barış getirebilecek ılımlı bir lider olarak görüyordu.  Valle, başkanlığı devralmak üzere Guatemala'ya giderken hastalanarak 2 Mart 1834'te öldü. Morazán seçimde ikinci olduğu için başkanlık görevini sürdürdü, ancak 2 Haziran'da federal hükûmet ertesi yıl yeni bir başkanlık seçimi yapılacağını duyurdu. 2 Şubat 1835'te, seçim kurulu Morazán'ı yeniden Orta Amerika'nın başkanı ve José Gregorio Salazar'ı da başkan yardımcısı olarak seçti; ikisi de 14 Şubat'ta yemin etti.
Tarihi > İkinci iç savaş ve dağılma

30 Mayıs 1838'de toplanan Federal Kongre, federal cumhuriyetin beş eyaletinin de dilediği şekilde bir cumhuriyet hükûmeti kurabileceğini ilan etti. Nikaragua 30 Nisan 1838'de Orta Amerika Federal Cumhuriyeti'nden ayrıldığını duyurdu. Honduras 26 Ekim’de, Kosta Rika ise 15 Kasım'da bağımsızlıklarını ilan etti. 2 Şubat 1839'da, Morazán da dâhil olmak üzere tüm federal olarak seçilmiş hükûmet yetkilileri görevden ayrıldı; yeni bir federal seçim yapılmadığı için halefleri yoktu. 17 Nisan'da Guatemalalı Başkan Rafael Carrera, Orta Amerika Federal Cumhuriyeti'nin feshedildiğini ilan eden bir kararname yayımladı ve Federal Kongre bu kararı 14 Temmuz'da kabul etti. 30 Ocak 1841'de El Salvador, Orta Amerika Federal Cumhuriyeti'nden bağımsızlığını ilan etti. Federal cumhuriyetin çöküşüyle birlikte, ardılı olan beş devletten dördü federal yönetime karşı olan ve kendi eyaletlerinin ayrılmasını savunan liderler tarafından yönetiliyordu: Braulio Carrillo (Kosta Rika), Francisco Malespín (El Salvador), Carrera (Guatemala) ve Francisco Ferrera (Honduras).
Hükûmet ve politikaları > Silahlı kuvvetler

Orta Amerika Federal Cumhuriyeti, varlığı boyunca federal ordusunu korumakta zorlanmıştır. Bağımsızlık öncesinde, az sayıda Orta Amerikalı asker kariyer yapmıştı. Guatemalalı tarihçi Manuel Montúfar y Coronado, "Askeri etki Orta Amerika'da bilinmiyordu; Bağımsızlıktan önce, askerî kariyer yoktu" ("İspanyolca: el influjo militar fue desconocido en Centro América; antes de la Independencia, no había carrera militar") diye yazmıştır. Orta Amerika federal ordusu, 1822 ve 1823'te Meksika'ya ilhakı engelleyen isyancı gruplardan doğdu, ancak 1829'da resmî bir varlık olarak kurulmuştur.
Başkan, federal ordunun başkomutanı olarak görev yaparken, orduyu kurma ve koruma yetkisi ile beraber savaş veya barış ilan etme yetkisi sadece Federal Kongre'ye aitti. Temmuz 1823'te Orta Amerika federal ordusu toplam 10.000 askerden oluşuyordu. Aralık 1823'te Federal Kongre, orduyu iki hafif tabur, iki filo ve bir topçu tugayı olarak 11.800 askere çıkardı. Ordu, İspanya'nın bölge üzerindeki kontrolünü yeniden sağlamaya çalışabileceği ihtimaline karşı Karayip kıyısında savunma garnizonları kurdu. 1825'te Orta Amerika'yı ziyaret eden İngiliz diplomat George Alexander Thompson, federal ordunun İspanyol istilasına karşı yalnızca gerilla savaşıyla direnebileceği değerlendirmesinde bulundu.
1829'un sonunda resmî olarak kurulan ve "Kanunun Müttefik Koruyucu Ordusu" olarak adlandırılan Orta Amerika federal ordusu, 4.000 askerden oluşuyordu. Ancak aynı yıl Federal Kongre, eyaletler arasındaki genel güvensizlik nedeniyle ordunun azami büyüklüğünü yalnızca 2.000 askere düşürdü. Eyaletler, federal orduya asker sağlamaya teşvik edildi. Federal Kongre tarafından 1829'da belirlenen barış zamanı federal ordusu, üç piyade tugayı, bir topçu tugayı ve bir süvari alayından oluşuyordu. 1831'de, federal orduda yalnızca 800 asker kalmışken, eyalet milisleri daha fazla askerlendirilmiş ve daha iyi finanse edilip donatılmış durumdaydı. 1830'lar boyunca federal ordunun eyalet milisleri üzerindeki askerî üstünlüğü, yalnızca federal askerlerin disiplini ve kamuoyunun federal ordunun başında caudillo benzeri bir figür olduğu algısına dayanıyordu. 1836'da Morazán, federal ordunun "en büyük tehlikelerden sağ kurtulan bir avuç eski gaziden" ("İspanyolca: un puñado de antiguos veteranos que han sobrevivido a los mayores peligros") oluştuğunu belirtti.
Hükûmet ve politikaları > İdari bölümler

Federal Cumhuriyeti beş eyaletten oluşuyordu: Kosta Rika, El Salvador, Guatemala, Honduras ve Nikaragua. Bu eyaletler ayrıca 45 partido'ya (ilçe) ayrılmıştı. 7 Şubat 1835'ten 3 Mayıs 1839'a kadar, ulusal başkent olan San Salvador merkezli Federal Bölge bulunmaktaydı. 1838'den 1839'a kadar Guatemala'dan Los Altos'u ayırarak bir eyalet yapılma düşüncesi vardı. Guatemala, Belize'yi topraklarının bir parçası olarak talep etti, ancak kıyı bölgeleri İngilizler tarafından işgal edildi. Guatemala ve Meksika, Soconusco üzerinde egemenlik iddia ediyordu, ancak her ikisi de tam kontrol sahibi değildi. Orta Amerika ayrıca, Orta Amerika'nın egemen topraklarının bir parçası olduğunu iddia ettiği Karayip kıyısındaki Miskito Sahili ile de sınır komşusuydu. Federal Cumhuriyet toplamda yaklaşık 520.000 kilometrekare (200.000 sq mi) bir alanı kaplıyordu ve yaklaşık 1.400 kilometre (870 mi) boyunca 8 ile 18. kuzey enlemi arasında kuzeyden güneye uzanıyordu.
5 Mayıs 1824 tarihinde Ulusal Kurucu Meclis, federal cumhuriyetin beş eyaletinin her birinin bir anayasa hazırlamasını ve federal hükûmete benzeyen eyalet düzeyinde yasama, yürütme ve yargı dalları kurmasını emretti. Her eyalet, yasa yapıcıları, bir valiyi ve yargı yetkililerini dolaylı seçimlerle seçebiliyordu. Federal düzeydeki Senato gibi, her eyaletin Senatosu da bir yürütme konseyi olarak işlev görüyor ve eyalet valisine danışmanlık yapıyordu. Tüm eyaletler 1826 yılına kadar anayasalarını hazırladı ve onayladı. Federal anayasa, her eyalet hükûmetini "özgür ve bağımsız" ("İspanyolca: libre e independiente") olarak tanıyor ve federal hükûmete verilmemiş bazı iç işlerini yönetme yetkisi veriyordu.
| Eyalet | Konum (y>  1835-1838 sınırları) | Başkent | Eyalet anayasasının kabulü  | Nüfus (1824) | Nüfus (1836) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Kosta Rika | Orta Amerika Federal Cumhuriyeti'nde Kosta Rika haritası | Cartago | 25 Ocak 1825 | 70.000 | 150.000 |
| El Salvador | Orta Amerika Federal Cumhuriyeti'nde El Salvador haritası | San Salvador (1834'e kadar) Cojutepeque (1834) San Vicente (1834-1839) San Salvador (1839-) | 12 Haziran 1824 | 212.573 | 350.000 |
| Federal Bölge | Orta Amerika Federal Cumhuriyeti'nde Federal Bölge haritası | San Salvador (1835-1839) | Uygulanamaz | 212.573 | 50.000 |
| Guatemala | Orta Amerika Federal Cumhuriyeti'nde Guatemala ve Belize'nin tartışmalı bölgesi haritası | Antigua Guatemala (1825'e kadar) Guatemala (1825-) | 11 Ekim 1825 | 660.580 | 700.000 |
| Honduras | Orta Amerika Federal Cumhuriyeti'nde Honduras haritası | Comayagua | 11 Aralık 1825 | 137.069 | 300.000 |
| Nikaragua | Orta Amerika Federal Cumhuriyeti'nde Nikaragua haritası | León | 8 Nisan 1826 | 207.269 | 350.000 |
Hükûmet ve politikaları > Siyasî gruplar

Federal Orta Amerika Cumhuriyeti'nde iki büyük siyasî grup, liberaller (İspanyolca: fiebres) ve muhafazakârlardı (İspanyolca: serviles). Bu gruplar tam anlamıyla örgütlenmiş siyasi parti değillerdi. Liberaller ve muhafazakârlar birbirlerini düşman olarak görüyor ve sık sık birbirlerini "demagoji, düzensizlik ve anarşizm" ("İspanyolca: demagogia, desorganización y anarquismo") ile suçluyorlardı.
Liberaller, merkezi sömürge hükûmetinin doğası gereği kusurlu olduğuna inanarak federal bir hükûmet kurmayı, ülkenin eyaletlerine çeşitli devredilmiş yetkiler vermeyi desteklediler ve köklü değişikliklerin gerekli olduğunu düşündüler. 1823 yılında din özgürlüğü sağlamaya çalıştılar, ancak çoğunlukla Katolik olan halkın direnişi nedeniyle bu reformu hayata geçiremediler; bunun yerine Katoliklik ülkenin resmi dinî olarak kabul edildi. 1825'te bir yürütme kararnamesi, ülkedeki tüm Katolik din adamlarının federal cumhuriyete sadakat yemini etmelerini zorunlu kıldı. Din adamları bu kararnamenin Katolik Kilisesi'nin gücünü ve otoritesini azalttığını düşündükleri için karşı çıktılar. Liberaller ayrıca laissez-faire ekonomik politikaları, serbest ticaret ve yabancı göçmenliği destekleyerek ekonomiyi iyileştirmeyi amaçladılar. Liberaller esas olarak üst-orta sınıf ve entelektüellerden destek aldılar.
Muhafazakârlar, merkezî sömürge hükûmet yapısının bağımsızlık öncesinde var olan hâlinin yeni bir yönetim sistemi (federalizm) getirilmesine kıyasla toplum için daha uygun bir alternatif olduğuna inandıklarından, gücün ulusal hükûmet etrafında merkezîleştirilmesini desteklediler. Ayrıca, korumacı ekonomik politikaların uygulanmasını desteklediler. Katolik Kilisesi'nin Orta Amerika toplumunda ahlakî hakem ve status quoyu koruyucu rolünü savundular. Buna karşılık, muhafazakârlar Protestanlığı Katolikliğe kıyasla daha aşağı gördüler. Ayrıca, ülkenin yerli nüfusunun, egemen beyaz ve mestizo (Türkçe: "melez") nüfusa tabi olması gerektiğine inandılar. Muhafazakârlar esas olarak varlıklı toprak sahipleri, yerleşik sömürge dönemi aileleri ve din adamlarından destek aldılar.
Hükûmet ve politikaları > Dış ilişkiler

Orta Amerika Federal Cumhuriyeti, varlığı süresince Büyük Kolombiya, Fransa, Kutsal Makam, Meksika, Hollanda, Birleşik Krallık ve Amerika Birleşik Devletleri'ne diplomatlar gönderdi. Federal cumhuriyet ise Şili, Fransa, Büyük Kolombiya, Hannover, Meksika, Hollanda, Birleşik Krallık ve Amerika Birleşik Devletleri'nden diplomatlar aldı. Meksika, Orta Amerika'nın bağımsızlığını Ağustos 1823'te tanıdı. 15 Mart 1825'te federal diplomatlar, iki ülke arasında "ebedi konfederasyon" ("İspanyolca: confederación perpetua") öngören bir antlaşma imzaladı. Federal hükûmet anlaşmayı 12 Eylül'de onayladı. Fransa, Kutsal Makam, Hollanda ve Birleşik Krallık, diplomatlarını Orta Amerika'ya göndermelerine rağmen, Orta Amerika'nın bağımsızlığını sadece federal hükûmetin 1830'ların sonunda çökmesinden sonra tanıdı.
Amerika Birleşik Devletleri, Orta Amerika'nın İspanya'dan bağımsızlığını 4 Ağustos 1824'te ABD Başkanı James Monroe'nun, Orta Amerika'nın ABD elçisi olarak Cañas'ı kabul etmesiyle tanıdı. İki ülke, 5 Aralık 1825'te Barış, Dostluk, Ticaret ve Seyrüsefer Antlaşması'nı imzaladı. 3 Mayıs 1826'da Orta Amerika, Guatemala'da ABD maslahatgüzarı John Williams'ı kabul etti. William S. Murphy, federal cumhuriyetin çökmesinden sonra Mart 1842'de görevinden ayrılan son ABD diplomatıydı.
16 Haziran 1825 tarihinde Federal Kongre, Büyük Okyanus ile Karayip Denizi'ni birleştirecek bir kanalın Nikaragua'da inşasını onaylayan bir yasa çıkardı. Ekim 1830'da Federal Kongre, kanal projesini geliştirmek için Hollanda hükûmeti ile bir sözleşme onayladı, ancak Belçika Devrimi nedeniyle Hollanda hükûmeti ertesi yıl sözleşmeyi iptal etti. Nikaragua hükûmeti, 1833 ve 1838'de federal hükûmete kanalın inşasını gerçekleştirmesi için başvuruda bulundu, ancak federal hükûmet bu taleplerin hiçbiri için eylemde bulunmadı.
Hükûmet ve politikaları > Ulusal semboller

Meksika'nın 1822'de Orta Amerika'yı ilhak etme girişimine karşı direnirken Arce'nin kuvvetleri, Arjantin bayrağından ilham alan yatay mavi-beyaz-mavi üçşerit bir bayrak dalgalandırdı. 21 Ağustos 1823'te kabul edilen Orta Amerika Federal Cumhuriyeti bayrağı, Arce'nin 1822 tasarımına dayanıyordu. Kabul edilen bayrak, ortasında ülkenin armasını bulunduran mavi-beyaz-mavi yatay üç şeritli tasarımı korudu. Federal cumhuriyetin arması, bir eşkenar üçgenden oluşuyordu. Üçgenin içinde en üstte bir gökkuşağı, merkezde ışık huzmeleri yayan bir Frig başlığı ve en altta Büyük Okyanus ve Atlas Okyanusu'nu temsil eden iki okyanusla çevrili beş yuvarlak volkan sırası bulunuyordu. Üçgenin etrafında, ülkenin adının yazdığı bir oval bulunuyordu.
Federal cumhuriyetin milli marşı, Rómulo E. Durón tarafından yazılan La Granadera idi. Ülkenin millî sloganı ise "Tanrı, Birlik, Özgürlük" ("İspanyolca: Dios, Unión, Libertad") idi. Bu slogan, 4 Ağustos 1823'te kabul edilmiş ve bağımsızlıktan önce kullanılan "Tanrı seni uzun yıllar korusun" ("İspanyolca: Dios guarde a Ud. muchos años") sloganının yerini almıştı.
Demografi > Nüfus

1824'te Orta Amerika'nın tahminî nüfusu 1.287.491 idi. 1836'ya gelindiğinde, federal yönetici Juan Galindo'nun tahminine göre, Orta Amerika'nın nüfusu 1.900.000 idi. Ancak, bu tahmin büyük ölçüde beyazların sayısını fazlasıyla abartmış ve Honduras'ın yerli nüfusunu tamamen dışlamıştı. Buna rağmen Orta Amerika, Amerika kıtasının en yoğun nüfuslu ülkesiydi. Ülkenin nüfusu, eyaletler arasında eşit olmayan bir şekilde dağılmıştı ve 1824'te nüfusun yarısından fazlası yalnızca Guatemala'da bulunuyordu. Anayasa, Federal Kongre'de nüfusa orantılı olarak politik temsil hakkı tanıdığından, bu nüfus dengesizliği Guatemala'ya diğer eyaletlerden daha fazla temsil oranı sağladı.