stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Bağdat pili
Buluntunun tasviri

Bağdat pili ismiyle tanınan çömlek 14 cm uzunluğundadır. Vazoya benzer bir biçime sahip olan çömleğin en büyük yarıçapı 8 cm'dir. Vazo biçimli çömleğin içerisinde alt kısmı kapalı olan yaklaşık 9 cm uzunluğunda ve 26mm yarıçapında bir bakır silindir bulunmaktadır. Bu bakır silindirin içerisinde de bitüme (zift) benzer bir madde ile sıklaştırılmış, aşırı derecede paslanmış bir demir çubuk bulunmaktadır.
Çömlek içerisinde bulunan bakır silindir su geçirmez değildir, dolayısıyla şayet bir akışkan ile doldurulsaydı içerisinde bulunan bakır silindiri de çevreleyecekti.
Nesnenin tarihlendirilmesi

König, keşfini tanıttığı makalesinde onun Part İmparatorluğu dönemine ait olduğu şüphesini dile getirir. Ona göre bu objenin milattan önce 250 ila milattan sonra 224 yılları arasında kalan süre zarfında yapıldığı düşünülebilir. British Museum çalışanı St John Simpson, objenin bulunduğu arkeolojik bağlamının doğru bir şekilde dokümante edilmediğini ileri sürerek, objenin böylesi erken bir tarihe tarihlenmesinin çok zayıf bir tarihleme girişimi olduğunu ifade etmiştir. Öte yandan çömleğin stil olarak Part İmparatorluğu döneminden ziyade Sasani dönemi (224-640) izleri barındırdığı söylenebilir.
Simoneti

| Simoneti სიმონეთი |
| --- | --- |
Zaman dilimi: UTC+04.00
Simoneti (Gürcüce ve Lazca: სიმონეთი), Gürcistan'ın Acara bölgesine bağlı Helvaçur belediyesindeki bir köydür. Çoruh Nehri'nin sol tarafında, 220 metre yükseklikte konumlanmıştır. 2014 nüfus sayımına göre köyün nüfusu 204 kişidir.
Simoneti, 1486-1583 yılları arasında Osmanlı İmparatorluğu'nun Arhavi kazasına bağlıydı ve 1564 yılında köyde 90 Gayrimüslim yaşamaktaydı. 1583 yılında ise köyde 60 Gayrimüslimin yaşadığı kaydedilmiştir.
Nüfus

| sayım yılı | Nüfus |
| --- | --- |
2002: 301 
258: 204
Françoise Choay

Françoise Choay (29 Mart 1925 - 8 Ocak 2025), Fransız mimarlık ve şehircilik tarihçisi ve teorisyenidir. 1973'te Paris Üniversitesi'nde profesör oldu. Ayrıca Amerika Birleşik Devletleri, Belçika ve İtalya'da çok sayıda üniversitede misafir öğretim üyesi olarak bulundu. Choay 1981 ve 2007 yıllarında Grand Prix National du Livre d'architecture ile ödüllendirildi.
Yayınlar

1960 Le Corbusier, George Braziller
1969 Modern Şehir: Ondokuzuncu Yüzyılda Planlama (orijinal adı:The Modern City: Planning in the Nineteenth Century), George Braziller
1992 L'allégorie du patrimoine, Seuil
1997 Kural ve Model: Mimarlık ve Şehircilik Teorisi Üzerine (orijinal adı:The Rule and the Model: On the Theory of Architecture and Urbanism), MIT Press
2001 Tarihi anıtın icadı (orijinal adı:The invention of the historic monument), Cambridge University Press
Çekim yasaları

Bilim tarihinde, çekim yasaları birbirine çekme eğiliminde olan nesneleri tanımlamak için kullanılan bir sözdür. Tarihsel olarak, çekim yasalarının bilinen konsepti ilginlik yasasından türemiştir.
Tarihçe

MÖ 391'de, Platon ilk ilginlik yasasını olan "sevgi sevgiye meyillidir"i Empedokles'in philia (çekim kuvveti) ve neikos (itme kuvveti) kavramlarına dayanarak temellendirdi. 1250'de, Albertus Magnus ‘ilginlik’ kavramını kimyasal sistemlere uyguladı ve dört ilginlik yasası daha tanındı.
1687'de, Isaac Newton'un önerdiği üzere kimyasal ilginlikler, gezegensel hareketin üç yasasına paralel, hareket eden kesin kuvvetler sayesinde meydana gelmektedir. Newton bu görüşlerini  1704'te yazdığı Opticks kitabının Query 31 bölümünde genişletmiştir. 1718'de,Opticks'inçevirisinden sonra, Fransız fizikçi ve kimyager Étienne Geoffroy yeni ilginlik yasasını önerdi: ‘birleşme eğilimine sahip iki bağlı nesneye aralarından birine daha büyük bir ilginlik duyan üçüncü bir nesne eklenirse, bu nesneler birleşir ve diğeri topar.’ Bu yasayı kullanarak, ilk ilginlik tablosunu yayınladı.
1749'da,  Geoffroy’ün ilginlik tablosuna dayanarak, Fransız kimyager J. P. Macquer içerisinde dört yeni yasanın dışında  Plato ve Geoffroy'ün yasaların da bulunduğu kimyasal ilginliğin altı gerçeğini yayınladı.1766'da, ilginliğin yedi çeşitini 'Dictionnaire de chymie' de yanınladı.
Bu biçimde, Isaac Newton birçokları tarafından "çekim yasalarını" keşfetmeye teşvik edilmiştir. Manyetik etkileşimden dolayı antik Yunanlar bundan önce de "zıt kutuplar birbirini çeker" ve "aynı kutuplar birbirini iter" kavramlarının biliyorlardı. Bu unsur temelde Coulomb yasası'nda modellenmiştir.
19. yüzyılın ikinci yarısında,James Clerk Maxwell tarafından 1873'te birleştirilen Elektromanyetizma teorisi elektromanyetik alanın fiziğini konu alır. Bu etki Maxwell denklemlerinde modellenmiş olduğu gibi elektromanyetiğin itme ve çekme yasaları olarak da düşünülebilir.
Kuark (1964) benzeri atom altı parçacıkların keşfi ve temel kuvvetler ile "çekim yasaları" terimi alan parçacık değişimi kavramıyla yer değiştirdi ve yapışma etkisi buradan çıktı. Akabinde, 20. yüzyılda ilginlik yasası kuantum kimyası ve kimyasal termodinamik ile yer değiştirdi.
Beşeri çekim yasaları

20.yüzyılın ortalarında sosyal bilimciler Plato'nun birinci ilginlik yasalarının uygulamaya başladılar, yani "benzerler birbirini çeker" örneğin, insanlar benzer yaş, din, sosyoekonomik durum ve eğitim düzeyine göre birbirlerine ilgi duyarlar.  .1950'lerde bu görüşe karşı olarak, sosyolog Robert F. Winch "zıtlar birbirini çeker" teorisini sundu ve insanların kendi zıtlarıyla birleşmeye ihtiyaç duyduklarını savundu.
Avrupa Film Akademisi

Avrupa Film Akademisi, Avrupalı yönetmenlerin yaptığı bir girişimdir. İlk toplantılarını 1988 Kasım'da Berlin'de yapılan Avrupa Film Ödülleri töreinde gerçekleştirmişlerdir. 1989 yılında Avrupa Film Topluluğu adı altında kurulmuştur. İlk başkanı İsveçli film yönetmeni Ingmar Bergman'dir. Akademi ilk kurulduğunda üye sayısı 40'ın üzerindeydi. İki yıl sonra topluluk adını Avrupa Film Akademisi'ne çevirmiştir. Akademinin günümüzde 1500'ün üzerinde üyesi vardır. Merkezi Berlin'dedir. Ayrıca akademi, Avrupa Film Ödülleri'ni de vermektedir.
Ülkelere göre akademi üyeleri

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  Almanya 297  Birleşik Krallık 281  Fransa 215  İspanya 174  İtalya 141  Danimarka 89  Polonya  64 |  Hollanda 56  İsveç 47  Belçika 42  Yunanistan 35  Finlandiya 32  Macaristan 30  İsviçre 29 |  İrlanda 29  Avusturya 26  Norveç 26  Rusya 25  Çek Cumhuriyeti 23 |
Sadece 20'den fazla üyesi olanlar listeye alınmıştır (2015).
Avrupa Film Akademisi
Aşık Veysel, Esenyurt

| Aşık Veysel |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
Koordinatlar: 41°03′31″N 28°40′26″E﻿ / ﻿41.05854°K 28.67389°D﻿ / 41.05854; 28.67389
Ülke:  Türkiye
İl: İstanbul
İlçe: Esenyurt
Bulunduğu yer: Avrupa Yakası 
Coğrafi bölge: Marmara Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Yüzölçümü
 • Toplam: 0.84 km²
Nüfus (2023): 15.631
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 212 
İl plaka kodu: 34 
Posta kodu: 34510 
İstatistiki bölge: İstanbul alt bölgesi (TR10) 
Seçim çevresi: İstanbul 3. seçim çevresi 
Aşık Veysel, İstanbul ilinin Esenyurt ilçesine bağlı bir mahalledir. 2015 yılında Esenkent'ten ayrılarak kurulmuştur.
Nüfus

| Yıl | Değişim | Nüfus | Tespit Yöntemi |
| --- | --- | --- | --- |
| 2015 |  | 15.292 | ADNKS |
| 2016 |  4% | 15.832 | ADNKS |
| 2017 |  1% | 15.953 | ADNKS |
| 2018 |  0% | 15.955 | ADNKS |
| 2019 |  1% | 16.137 | ADNKS |
| 2020 |  1% | 16.035 | ADNKS |
| 2021 |  1% | 16.137 | ADNKS |
| 2022 |  1% | 15.987 | ADNKS |
| 2023 |  2% | 15.631 | ADNKS |
Seyir

Coğrafya, hidrografi ve seyir tablosu, 1728 basımlı Cyclopaedia' dan
Seyir, yolbul, seyrüsefer ya da navigasyon, bir noktadan başka bir noktaya gitmek için en elverişli yolu tayin etme ve planlanan rota üzerinde yolculuğu gerçekleştirme anlamına gelir. Genellikle bir denizcilik terimi olarak kullanılsa da, iki nokta arasındaki yolun önceden belirlenmiş olmadığı kara ve hava yolculuklarında da seyir yapılır. Denizcilikte seyir, havacılıkta ise seyrüsefer terimi daha yaygın kullanılır. Yön bulma terimi, seyir işinin önemli bir kısmını oluşturan, yakından bağlantılı bir terimdir.
Seyir yönteminin başlıca adımları

Bulunulan yerin tespiti. Enlem ve boylam olarak koordinatların belirlenmesi veya harita üzerinde yapılabilir. Bulunulan vadinin, tepenin, köyün adının öğrenilmesi veya geçmişte gidildiğinin hatırlanması da bu kapsama girer.
Gidilmek istenen yerin tespiti.
Gidilecek yolun bacaklarının (rota) tespiti. Bu adımda doğru yönde ilerlenmesinin yanı sıra en kolay (en az emek ya da en az dikkat gerektiren), en hızlı, en masrafsız (yakıt, aşınma, geçiş parası), en az riskli, seyyahlarca en görülesi ya da başka açıdan en faydalı görülen duraklar içeren yolun seçilmesi gibi amaçlar da güdülebilir. Çoğu kez bu çelişebilecek amaçlar arasında en uygun dengeyi kuran rota seçilir.
Gidilecek yere varıldığının tespiti. Tekniğin bu son maddesi, seyirin yolculuk boyunca kontrol amacıyla sürekli yapılmasını gerektirir.
Seyrüseferde kullanılan başlıca araç ve nirengiler

Teknik araçlar: harita, pusula, sekstant, kronometre, iskandil, altimetre, GPS, radar, uçuş kompüteri vs.
İnsan yapısı işaretler: Karayolları, demiryolları, kanallar, büyük yapılar, fenerler vs.
Yeryüzü şekilleri: Dağlar, ormanlar, akarsular, göller, sahil şeritleri, vs.
Gök cisimleri: Güneş, yıldızlar.
Güzergâh üzerindeki diğer insanlar.
Teknikler

Kerteriz almak: Gidilecek yer bulunulan yerde gözüküyorsa kendi başına yeterli olabilir.
Harita üzerindeki yeri bilinen iki noktadan (zirveler, fenerler vs.) kerteriz alarak bulunulan yerin tespiti.
Harita üzerindeki hat şeklindeki unsurların (yol, ırmak, kıyı şeridi, vs.) gidilecek yerin geçilip geçilmediğinin kontrolü için kullanılması.
Kasıtlı sapma: Yol, dere gibi hat şeklindeki unsurların üzerinde bulunan bir noktaya giderken, meydana gelecek tesadüfi sapmalardan kaçınmak için kasıtlı olarak belli bir yönde hafif sapma yaratma. Böylece yolcu, hatta ulaştığında kasıtlı sapma yaptığı yönün tersi yöne döner, hattı takip eder ve aradığı noktayı bulur.
Koza, Esenyurt

| Koza |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
Koordinatlar: 41°03′52″N 28°39′55″E﻿ / ﻿41.06456°K 28.66526°D﻿ / 41.06456; 28.66526
Ülke:  Türkiye
İl: İstanbul
İlçe: Esenyurt
Bulunduğu yer: Avrupa Yakası 
Coğrafi bölge: Marmara Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Yüzölçümü
 • Toplam: 1.4 km²
Nüfus (2023): 8.744
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 212 
İl plaka kodu: 34 
Posta kodu: 34519 
İstatistiki bölge: İstanbul alt bölgesi (TR10) 
Seçim çevresi: İstanbul 3. seçim çevresi 
Koza, İstanbul ilinin Esenyurt ilçesine bağlı bir mahalledir. 2015 yılında Orhan Gazi mahallesinden ayrılarak kurulmuştur.
Nüfus

| Yıl | Değişim | Nüfus | Tespit Yöntemi |
| --- | --- | --- | --- |
| 2015 |  | 3.224 | ADNKS |
| 2016 |  34% | 4.309 | ADNKS |
| 2017 |  20% | 5.159 | ADNKS |
| 2018 |  38% | 7.106 | ADNKS |
| 2019 |  29% | 9.172 | ADNKS |
| 2020 |  11% | 8.189 | ADNKS |
| 2021 |  6% | 8.720 | ADNKS |
| 2022 |  2% | 8.510 | ADNKS |
| 2023 |  3% | 8.744 | ADNKS |
Abacılar, Hani

| Abacılar |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Diyarbakır
Koordinatlar: 38°26′03″N 40°18′20″E﻿ / ﻿38.4342°K 40.3055°D﻿ / 38.4342; 40.3055
Ülke:  Türkiye
İl: Diyarbakır
İlçe: Hani
Coğrafi bölge: Güneydoğu Anadolu Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Rakım: 1030 m
Nüfus (2012): 928
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0412
İl plaka kodu: 21
Posta kodu: 21800
Abacılar, Diyarbakır ilinin Hani ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe

Eski adı "Neribi Çolagân" dır.
Coğrafya

Diyarbakır il merkezine 90, Hani ilçesine 5 km. uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre köy nüfus verileri |
| --- | --- |
2010: 928
2008: 959
2007: 936
2000: 858
1990: 797
1980: 837
1970: 825
Fiziksel bağımlılık

Fiziksel Bağımlılık bir maddeye karşı olan bağımlılık türlerinden birisidir. Fiziksel bağımlılıkta kişi bağımlı olduğu maddeyi sadece öforik etkisi nedeniyle değil bedeninde zamanla gelişen bir takım fiziksel değişimlerin zorlaması ile kullanır. Bir başka deyişle kişi önceleri zevk için kullandığı maddeyi artık zorunluluktan kullanmaya başlamıştır. Fiziksel bağımlılık erken veya geç dönemde gelişebilir. Sigara örneğinde konu incelenirse; kişi önceleri sigarayı keyif için içer ve herhangi bir fiziksel zorunluluk hissetmez. Ancak bir süre sonra kişi artık içmekten zevk almasa da sayıca artmış olan nikotinik reseptörler kişiyi sigara içmeye zorlar. Fiziksel bağımlılıkta geri dönüş vardır.
Matthew Lillard

| Matthew Lillard |
| --- | --- |
Lillard, 2024
Doğum: Matthew Lyn Lillard 24 Ocak 1970 (54 yaşında) Lansing, Michigan, ABD
Meslek: Aktris
Etkin yıllar: 1991–günümüz
Evlilik: Heather Helm (e. 2000)
Çocuk(lar): 3

Matthew Lillard (d. 24 Ocak 1970, Lansing, Michigan) Amerikalı aktör ve seslendirme sanatçısı. "Scooby Doo" ve "Çığlık" gibi filmlerde yer almıştır.
Metalografi

Dökülmüş ve dendritik yapıda olan bir bronzun mikrografı.
Metalografi, metal ve alaşımlarının mikroskop altında iç yapısının ve özelliklerinin incelendiği bilim dalıdır. Malzemenin iç yapısının incelenmesi sadece malzeme özelliklerinin açıklanmasında kullanılmaz ayrıca hasara uğramış malzemelerde hasarın incelenmesi ve analiz edilmesi, kalite kontrol ve malzemelerin araştırılması ve geliştirilmesinde de iç yapının incelenmesine sıkça başvurulur.
Bazı durumlarda, metalografik yapı çıplak gözle görülebilecek kadar büyüktür.
Seramik ve polimerik malzemeler de metalografik teknikler kullanılarak hazırlanabilir, bu nedenle seramografi, plastografi ve toplu olarak materyalografi terimleri kullanılır.
Metal bir nesnenin basit gözlemi, yüzey durumu (pürüzlülük, çatlaklar) dışında herhangi bir özel bilgi vermez. Metalografik tekniklerle malzemenin doğasını, mevcut fazların bileşimini, tanelerin büyüklüğünü ve dağılımlarını, kapanımların doğasını ve içeriğini, olası bir ısıl işlemin varlığını, kayma çizgilerinin yönünü (kayan düzlemlerin yüzeyle kesişmesi) ve deformasyon izlerini belirlemek mümkündür.
Mikroskop öncesi numunelerin hazırlanma yöntemleri

Malzemelerin iç yapı incelemelerinde optik (LOM) veya elektron mikroskobu (EM) kullanmadan önce numunelerin bir ön hazırlıktan geçmesi gerekir.
Mikroskop öncesi numunelerin hazırlanma yöntemleri > Numune seçimi

Numune seçimi yaparken dikkat edilecek bazı hususlar vardır bunlar: Seçilecek numunenin parçanın bütününü temsil etmesi, belirli bölgelerden alınacak numune sayısı, alınan numune sayısı ne kadar fazla ise sonuçların güvenilirliği o oranda artacaktır. Hasara uğramış malzemelerde ise karşılaştırma yapılabilmesi için hasarlı, hasarsız ve hasarın başladığı bölgeden ayrı ayrı numune alınır.
Mikroskop öncesi numunelerin hazırlanma yöntemleri > Numune alma

, Numuneler bir kaba yerleştirilir ve kalıplama malzemesi daha sonra numunelerin üzerine dökülür.
, Numuneler kalıplama cihazına yerleştirilir ve Numuneler ısı ve yüksek basınç altında kalıplanır.
Numunenin nerelerden alınacağını belirledikten sonra malzemenin iç yapısını bozmayacak bir şekilde numune kesilmesi gerekir. Orijinal malzeme iç yapısının korunabilmesi için numune alırken malzemede en az ısı ve plastik şekil değişimi meydana getiren yöntem seçilmelidir. Alınan numune elle tutulacak büyüklükte değilse uygun zımparalama işlemi gerçekleştirilemeyeceği için numune soğuk veya sıcak olarak kalıplanır.
Mikroskop öncesi numunelerin hazırlanma yöntemleri > Zımparalama

Mekanik hazırlık en yaygın hazırlama yöntemidir. İstenilen yüzey kalitesi elde edilene kadar malzemeyi numune yüzeyinden çıkarmak için ardışık olarak daha ince aşındırıcı parçacıklar kullanılır. Numunenin yüzeyini ortaya çıkarmak için ıslak zeminde zımpara ile istenilen yüzey kalitesi elde edilinceye kadar kaba zımparalamadan ince zımparalamaya doğru numune öğütülerek numune yüzeyindeki deformasyon çizgileri giderilir.
Mikroskop öncesi numunelerin hazırlanma yöntemleri > Parlatma

Ana madde: Polisaj
Parlatma kademesinde ise mekanik, elektrolit ve kimyasal parlatma gibi birden fazla parlatma yöntemiyle yüzey pürüzlülüğü azaltılır ve parlak bir yüzey elde edilir. Kullanılacak parlatma yöntemi ise avantaj ve dezavantajlarıyla birlikte seçilen numunenin özelliklerine göre değişkenlik gösterebilir.
Mikroskop öncesi numunelerin hazırlanma yöntemleri > Dağlama

Ana madde: Dağlama
Düzgün parlatılmış numunenin iç yapısı kısmen görünebilir fakat parlatma sonrası numune gelen ışığı eşit şekilde dağıttığından iç yapının detaylarını görmek zorlaşabilir. Dağlama işlemiyle birlikte numunenin yüzeyinde kontrast oluşturularak objektif altında numunenin mikroyapısal özellikleri ve fazları vurgulanır. Dağlama yapılırken uygun dağlama yönteminin seçilmesi önemlidir. dağlama kimyasal (asit ile dağlama) veya fiziksel (elektrolitik dağlama) olarak uygulanabilir. Kimyasal dağlamada dağlayıcılar incelenecek numunenin malzemesine göre alkol, saf su, gliserin, asit gibi malzemelerin karışımlarından elde edilir. Dağlama sonrasında numune mikroskobik incelemeye hazır hale gelir.
Mikroyapının analizi ve yorumlanması teknikleri

Metalografik analizde birçok farklı mikroskopi tekniği kullanılmaktadır.
Hazırlanan örnekler, dağlandıktan sonra çıplak gözle incelenmeli ve mikroskobik incelemenin nerede kullanılması gerektiğine dair bir rehber olarak dağlanmaya normdan farklı tepki veren görünür alanları tespit etmelidir. Işık optik mikroskopi (LOM) incelemesi her zaman herhangi bir elektron metalografik (EM) tekniğinden önce yapılmalıdır.
Ayrıca, bazı özellikler en iyi LOM ile gözlemlenebilir, örneğin, bir bileşenin doğal rengi LOM ile görülebilir, ancak EM sistemlerinde görülemez. Ayrıca, nispeten düşük büyütmelerde mikroyapıların görüntü kontrastı, örneğin, <500X, LOM ile taramalı elektron mikroskobundan (SEM) çok daha iyidir, iletim elektron mikroskopları (TEM) ise genellikle yaklaşık 2000 ila 3000X'in altındaki büyütmelerde kullanılamaz. Böylece analiz, SEM veya TEM kullanarak daha pahalı, daha fazla zaman alan inceleme tekniklerinin gerekli olup olmadığını ve numune üzerinde çalışmanın nerede yoğunlaşması gerektiğini belirleyebilir.
Mikroyapının analizi ve yorumlanması teknikleri > Optik ışık mikroskobu (LOM)

Işık mikroskopları, numunenin cilalı yüzeyinin numune aşamasına dik veya ters olarak yerleştirilmesi için tasarlanmıştır. Her türün avantajları ve dezavantajları vardır. Çoğu LOM çalışması 50 ila 1000X arasındaki büyütmelerde yapılır. Bununla birlikte, iyi bir mikroskopla, görüntüyü bozmak için kırınım saçakları bulunmadığı sürece, örneğin 2000X ve hatta daha yüksek büyütmelerde inceleme yapmak mümkündür. Bununla birlikte, LOM'un çözünürlük sınırı yaklaşık 0,2 ila 0,3 mikrometreden daha iyi olmayacaktır. 50X'in altındaki büyütmelerde özel yöntemler kullanılır; bu, dendritler gibi özellikleri gözlemlemek için görüş alanında daha fazla uzamsal kapsamın gerekli olabileceği döküm numunelerinin mikroyapısını incelerken çok yardımcı olabilir.
Optiklerin çözünürlüğünü göz önünde bulundurmanın yanı sıra, görüntü kontrastını en üst düzeye çıkararak görünürlüğü en üst düzeye çıkarmak gerekir. Mükemmel çözünürlüğe sahip bir mikroskop bir yapıyı görüntüleyemeyebilir, yani görüntü kontrastı zayıfsa görünürlük yoktur. Görüntü kontrastı, optiklerin kalitesine, lenslerdeki kaplamalara ve parlama ve parlamanın azaltılmasına bağlıdır; Ancak, aynı zamanda uygun numune hazırlama ve iyi aşındırma teknikleri gerektirir. Bu nedenle, iyi görüntüler elde etmek maksimum çözünürlük ve görüntü kontrastı gerektirir.
Mikroyapının analizi ve yorumlanması teknikleri > Elektron mikroskopları (EM)

Elektron mikroskobu, elektron demetlerini görüntüleme sağlamak için kullanan ve ışık mikroskobu ile görüntülenemeyen daha küçük objelerin imgelenmesine imkân veren bir mikroskoptur.
Bir numunenin daha yüksek büyütmede gözlenmesi gerekiyorsa, bir taramalı elektron mikroskobu (SEM) veya bir geçirimli elektron mikroskobu (TEM) ile incelenebilir. Bir enerji dağıtıcı enerji dağılımlı X-ışını spektroskopisi (EDS) ile donatıldığında, mikroyapısal özelliklerin kimyasal bileşimi belirlenebilir. Karbon, oksijen ve azot gibi düşük atom numaralı elementleri tespit etme yeteneği, kullanılan dedektörün doğasına bağlıdır. Ancak, bu elementlerin EDS ile nicelleştirilmesi zordur ve minimum tespit edilebilir sınırları, bir dalga boyu dağılımlı X-ışını spektroskopisi (WDS) kullanıldığından daha yüksektir. Ancak EDS ile bileşimin nicelleştirilmesi zamanla büyük ölçüde gelişmiştir. WDS sistemi tarihsel olarak EDS'ye kıyasla daha iyi hassasiyete (bir elementin düşük miktarlarını tespit etme yeteneği) ve düşük atom ağırlıklı elementleri tespit etme yeteneğine ve ayrıca bileşimlerin daha iyi nicelleştirilmesine sahipti, ancak kullanımı daha yavaştı. Yine, son yıllarda, WDS analizini gerçekleştirmek için gereken hız önemli ölçüde artmıştır. Tarihsel olarak, EDS SEM ile kullanılırken, WDS elektron mikroprob analizörü (EMPA) ile kullanılmıştır. Bugün, EDS ve WDS hem SEM hem de EMPA ile kullanılmaktadır. Ancak, özel bir EMPA, SEM kadar yaygın değildir.
SEM
SEM
TEM
TEM
Mikroyapının analizi ve yorumlanması teknikleri > X-ışını kırınım teknikleri (XRD)

Mikroyapıların karakterizasyonu da uzun yıllardır x-ışını kırınım (XRD) teknikleri kullanılarak gerçekleştirilmektedir. XRD, farklı kristal yapılarda bulunan malzemelerin bir numunede bulunan çeşitli fazların yüzdelerini belirlemek için kullanılabilir. Örneğin, sertleştirilmiş bir çelikte tutulan östenit miktarı en iyi XRD (ASTM E 975) kullanılarak ölçülür. Belirli bir faz bir dökme numuneden kimyasal olarak ekstrakte edilebiliyorsa, kristal yapısına ve kafes boyutlarına göre XRD kullanılarak tanımlanabilir. Bu çalışma, kimyasal bileşimin ölçüldüğü EDS ve / veya WDS analizi ile tamamlanabilir. Ancak EDS ve WDS'nin çapı 2-3 mikrometreden küçük parçacıklara uygulanması zordur. Daha küçük parçacıklar için, tanımlama için TEM kullanılarak kırınım teknikleri gerçekleştirilebilir ve çökelti ile birlikte matrisin algılanmasını önlemek için replikasyon yöntemleri kullanılarak matristen ekstrakte edilirse EDS küçük parçacıklar üzerinde gerçekleştirilebilir.
Büyük parçalardan numune almak için kullanılan kesme sıvısıyla malzemeyi soğutarak kesim sağlayan motorlu testere.
Parlatma cihazı
Saf alüminyumun dağlanmış yüzeyi.
Bilgisayara bağlı optik metalografik mikroskop
Metalografide kullanılan taramalı elektron mikroskobu (SEM)
Bir x-ışını difraktometresi
Ayla-Axum amforaları

Yemen'de bulunan amforalardan bir örnek
Ayla-Axum amforaları, antik Kızıldeniz ticaretinde kullanılmış, Etiyopya kökenli olduğu bilinen bir amfora çeşididir.
1990'lardan bu yana yapılan araştırmalar, bu amfora tipinin Bizans ya da erken İslam dönemine has olabileceği şüphesini de uyandırmaktadırlar. Bu sebeple literatürde bazen "Akabe Amforaları" olarak da geçer. Bu tip amforalar Alman Etiyopya Araştırma Seferi dahilinde Eritre, Matara ve Etiyopya, Aksum'da kayda geçirilmiştir. Adulis'te bulunan örneklerin bazıları Asmara Ulusal Müzesinde sergilenmektedir.
Diğer buluntu yerleri arasında kesin bir biçimde 5. yüzyıla tarihlenen Mısır, Berenike buluntuları ve bir batıkta ele geçen Ürdün, Akabe buluntuları sayılabilir. Akdeniz'de de tabakalar halinde İspanya ve Kartaca ele geçen amforalar özellikle Türkiye'de 6. yüzyıl İskandil Burnu batığında gün yüzüne çıkartılmışlardır. En büyük buluntu topluluğu ise Yemen'de bulunmaktadır.