Nyon Konferansı
Hükümler

İngiliz ve Fransız donanma kurmayları taslak önerilerde konvoy sistemi fikrini reddetti. İngilizler, gizli denizaltı saldırılarına odaklanmanın çatışmadan kaçınmaya yardımcı olacağı teorisiyle denizaltı faaliyetlerini engellemek isterken, Fransızlar su üstü gemilerinin ve uçakların da aynı derecede önemli olduğunu düşünüyordu. Fransızlar, Fransız gemilerinin yabancı komuta altına girme ihtimalinden hoşnut olmadıkları için çok uluslu filolar oluşturma planını protesto ettiler. 8 Eylül'de İngiliz Kabinesinde, Batı Akdeniz için üç muhripten oluşan sekiz grubun kurulmasını da içeren planlar görüşüldü. Fransızlarla ön görüşmeler 9 Eylül'de yapıldı ve konferans, ayın 10'unda başladı. Çalışmalar iki şekilde yürütüldü: İngiliz ve Fransızlar arasındaki tartışmalar ve tüm katılımcı tarafların resmi toplantıları. Diğer ülkelerin çoğu Sovyet Donanmasının Akdeniz'de yer almasına karşı çıktıkları için Birleşik Krallık ve Fransa Ege devriyelerini üstlenmeyi kabul etti. Bu belki de şaşırtıcı bir şekilde Sovyetler Birliği tarafından kabul edildi.
Konferans 14 Eylül'de "Akdeniz Anlaşması"nın imzalanmasıyla sona erdi. İmzacı ülkeler Bulgaristan, Mısır, Fransa, Yunanistan, Romanya, Türkiye, Birleşik Krallık, SSCB ve Yugoslavya idi. Anlaşma, 1930 yılında imzalanan Londra Deniz Antlaşması ve 1936 yılında imzalanan İkinci Londra Deniz Antlaşması'nın bir parçası olan Denizaltı Protokolü'ne aykırı olarak tarafsız gemilere denizaltılar tarafından yapılan saldırılara dikkat çekiyordu.
Anlaşmaya göre tarafsız gemilere saldıran her denizaltı mümkünse batırılacaktı, buna yakın zamanda saldırıya uğrayan ve saldırıdan sorumlu olduğu tespit edilen denizaltılar da dahildi. Fransız ve İngiliz filoları Malta'nın batısındaki denizlerde devriye gezecek ve şüpheli denizaltılara saldıracaktı; devriyelerin Birleşik Krallık ve Fransa arasındaki paylaşımına hükûmetleri karar verecekti. Her iki ülke de Akdeniz'de açık denizlerde ve imzacı ülkelerin karasularında devriye gezecekti. İngilizler ihtiyaç duyulan 60 muhribin yarısından biraz fazlasını, Fransızlar ise geri kalanını ve eşlik eden uçakların çoğunu sağlayacaktı. İtalya'nın dilerse Tiren Denizi'ndeki devriyelere katılabileceği konusunda anlaşmaya varılmıştı. Doğu Akdeniz'de İngiliz ve Fransız gemileri Çanakkale Boğazı'na kadar devriye gezecek, ancak Adriyatik Denizi'nde devriye gezmeyecekti. Bu bölgede imzacı ülkeler kendi karasularında devriye gezecek ve Fransız ve İngiliz devriyelerine her türlü makul yardımı sağlayacaktır. Bölgenin alt bölgelere ayrılma şekli de dahil olmak üzere, bu hükümlerin gelecekte gözden geçirilmesine özellikle izin verilmişti. Denizaltı faaliyetleri iki istisna dışında yasaklanacaktı: bir su üstü gemisi eşliğinde su üstünde seyahat ve belirli bölgelerde eğitim amaçlı faaliyet. Hükûmetler yabancı denizaltıların kendi karasularına girmesine sadece acil tehlike gibi olağanüstü durumlarda izin verecekti. Ticari gemilere de belirli rotaları takip etmeleri tavsiye edilecekti. Anlaşma, İtalya'nın da öneriye katılması önerisini tekrarladı. Delbos, su üstü araçlarıyla ilgili benzer önerilerin hazırlanacağını duyurdu. Anlaşma hükümleri 20 Eylül'de yürürlüğe girecekti. İngiliz ve Fransızlar gizli İtalyan denizaltı operasyonlarının çoktan durdurulduğunu biliyorlardı, ancak konferans anlaşmasının uygulanmasına yönelik eylemler 19/20 Eylül gece yarısı başladı. Anlaşmaya katılan delegeler mutluydu; The Times onları kriket oyuncularına benzeterek "vuruşlarını baştan sona gözden geçiriyorlardı" dedi.
Fransız ve İngiliz donanma kurmayları Cenevre'ye taşındı ve burada 17 Eylül 1937'de ikinci bir anlaşma imzalandı. Bu anlaşma denizaltı savaşını düzenleyen kuralları su üstü gemilerini de kapsayacak şekilde genişletiyordu ve aynı imzacılara sahipti. Her iki anlaşmanın da resmi versiyonları Fransızca ve İngilizce olarak yayınlandı. Bazı öneriler hayata geçirilmedi: örneğin İngiliz Amiral Ernle Chatfield, İspanyol tarafların bir geminin taşıdığı bayrağın doğru olduğunu doğrulayabilmesini ve böylece Cumhuriyetçi gemilerin İngiliz bayrağını bir kaçış aracı olarak kullanmaya devam etmesi halinde İngiliz gemilerine yönelik saldırıların önlenmesini istiyordu. Bu durum Milliyetçilerin işine yarayacaktı ve Fransızlar bu hükmün kaldırılması için ısrar ettiler. Yunanistan ve Türkiye, bir Alman ya da İtalyan savaş gemisine ateş açmak zorunda kalmamak için açık bir tanımlayıcı işareti olan gemilerin hariç tutulmasını istiyordu. Bu reddedildi, ancak ulusların kendi karasularında tercih ettikleri emirleri vermelerine izin veren bir değişiklik yapıldı. Saldıran herhangi bir uçağa ateş açılması önerisi kolaylıkla kabul edildi. Su üstü gemileriyle ilgili bir başka öneri (yanlışlıkla henüz hiçbir saldırının kanıtlanmadığını belirtiyordu) Fransızların talebi üzerine saldırganlara saldırılacağını belirten bir maddenin eklenmesiyle sertleştirildi. Anlaşmanın etkisini güçlendiren bir Sovyet önerisi yapıldı.