Leyla Yunus
Kamu kariyeri

Yunus, eğitim almış bir tarihçidir ve tezini "18. Yüzyılın İlk Kısmında Hazar Denizi ve Azerbaycan'da İngiliz-Rus Rekabeti" üzerine yazmıştır.
Sovyetler Birliği'nin son yıllarında Yunus, reform yanlısı çevrelerde aktifti. 1988'de küçük bir ılımlı aydınlar grubuyla birlikte "Perestroyka'yı Destekleyen Azerbaycan Halk Cephesi"ni kurdu. Başlangıçta, Azerbaycan'ın bu Halk Cephesi kasıtlı olarak Estonya Halk Cephesi örneğine göre modellendi.
Ocak 1990'da Yunus, Zardusht Alizadeh ile birlikte ılımlı bir siyasi ses oluşturmak amacıyla Sosyal Demokrat Parti'yi kurdu. Nisan 1990'da Yunus, demokratik bir orta yolu savunan ve hem aşırı milliyetçiliği hem de Sovyet rejiminin şiddetli baskılarını reddeden "Bir Politikacının Sorumlulukları" adlı bir makale yayımladı.
1992-1993 Dağlık Karabağ ihtilafı sırasında yaşanan çatışmalar sırasında Yunus, Savunma Bakan Yardımcısı ve Savunma Bakanlığı analitik bilgi merkezi başkanı olarak görev yaptı.
Sonrasında Yunus barış çağrısı yapmak için hem Azerbaycan'da hem de Ermenistan'da sivil toplum aktivistleriyle birlikte çalıştı  O ve bir tarihçi olan eşi Arif, Ermenistan ile aktif bir şekilde uzlaşma peşinde koştu. 1998 yılında, aktif şiddetsizlik üzerine Ermeni bir meslektaşı ile birlikte Uluslararası Uzlaşma Bursu'nun Kadınlar Barışçıları Programı'nın (WPP) Avrupa Danışma Toplantısı'na katıldı.
1995'te Barış ve Demokrasi Enstitüsü Müdürü oldu.
Yunus, 2009 yılında, polisin olaya karışan iki genç kızın daha fazla kaçakçılığına karıştığını iddia ederek, yakın tarihli bir kaçırma davasında polisin görevi kötüye kullandığını açıkladıktan sonra iftira davası açmıştı. İçişleri Bakanı Ramil Usubov, "polis gücünü tehlikeye attığını" belirterek aleyhine dava açtı; tazminat olarak 100.000 manat talep etti. İnsan Hakları İzleme Örgütü, "Yunus aleyhindeki bir kararın, Azerbaycan'da ifade özgürlüğü için korkunç bir emsal teşkil edeceğini" belirterek davayı protesto ederken diğer uluslararası gruplar da davayı "Azerbaycan hükûmetinin ifade özgürlüğünü engellemesine bir örnek daha" olduğunu nitelendirdi.
2011 yılında, tahliyeler sırasında polisin davranışlarına ilişkin yetkililere yapılan bir dizi başarısız temyiz başvurusunun ardından Yunus, tahliyelere Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne itiraz etme niyetini açıkladı. Yetkililer, 11 Ağustos 2011'de Yunus'un Bakü bürosunu sadece birkaç dakika uyarısıyla buldozerle yıktı, aynı gün New York Times'da zorla tahliyeleri eleştirdiği bir haber yayımlandı. Yıkım günü Norveç'teydi. Avrupa Birliği temsilcileri, örgütü "uluslararası toplumun düzenli bir ortağı" olarak nitelendirerek yıkımdan "üzüldü". Azerbaycan Milletvekili Khadi Musa Redzhabli, buldozerin Yunus'un insan hakları çalışmaları ile bağlantılı olduğunu yalanladı. Sansür Endeksi ve Rafto Vakfı'nın da aralarında bulunduğu 14 ülkeden elli iki insan hakları örgütü, Azerbaycanlı yetkililere yıkımı kınayan ortak bir endişe mektubu gönderdi.
Leyla Yunus, 2014 yılında Rasul Jafarov ile birlikte Azerbaycan'daki siyasi tutukluların bir listesini derlemek için çalışan bir Çalışma Grubu'na liderlik etti. Ağustos 2014'ün başlarında, ikisi de tutuklandı ve isimleri, Norveç Helsinki Komitesi tarafından yayımlandı ve çalışmalarının nihai sonucu olan listedeki son isimlerdir.