Kemer sıkma politikası
Teori > Bütçe dengesi

Ekonomist Martin Wolf'a göre, 2008 krizinin ardından özel sektörün önemli ölçüde daralması ve devam eden sermaye hesabı fazlalarının bir sonucu olarak, ABD ve birçok Avro Bölgesi ülkesinde bütçe açıklarında hızlı artışlar meydana geldi.
Ona göre, politika tercihlerinin bu açık artışlarıyla ilgisi yoktur. Kemer sıkma politikası da bu nedenle verimsiz hale gelir. Wolf'a göre, bir ülkenin ekonomisinde üç ana mali sektör vardır: kamu mali dengesinin, sermaye hesabı olarak da bilinen yabancı finans sektörü ve özel finans sektörü.
Bu üç sektörde fazlalık veya açık sıfır olmalıdır. Ticaret açığını finanse etmek için sermaye ithal edildiğinden, Amerika Birleşik Devletleri ve Almanya dışında birçok Avro Bölgesi ülkesinde net bir dış finansman fazlası mevcuttur. Ek olarak, hane halkının tasarrufları özel sektör yatırımlarını aştığı için özel sektörde finansal fazlalık vardır.
Tanım gereği, her üçünün de sıfıra eşit olması için hükûmetin bütçe açığı olması gerekir. Örneğin, 2011 yılında ABD hükûmetinin bütçe açığı GSYH'nin yaklaşık %10'u kadardı (GSYH'nin %8,6'sı federaldi), ayrıca dış finansman fazlası ve özel sektör fazlası GSYH'nin yaklaşık %4'ü kadardı.
Temmuz 2012'de Wolf, özel sektörün hızlı bir şekilde açıktan fazlaya geçişinin ABD'nin bütçe dengesini açığa soktuğunu belirtti: "Özel sektörün mali dengesi 2007'nin üçüncü çeyreği ile 2009'un ikinci çeyreği arasında, federal ve eyalet hükümetlerinin mali açığının zirveye ulaştığı 2009'un ikinci çeyreği arasında neredeyse inanılmaz bir kümülatif toplamla fazlaya doğru kaymıştır. 2007 ve 2009 yılları arasındaki devasa mali açıktaki çöküşü hiçbir maliye politikası değişikliği açıklayamaz çünkü hiçbiri önemli değildi. Özel sektörün mali açıktan fazlaya geçmesi, çöküşü açıklar."
Wolf ayrıca, birçok Avrupa ekonomisinin aynı durumda olduğunu ve açık harcama yapmamanın ekonomik depresyona neden olacağını yazmıştır. Wolf, hükûmetin açık harcamaları ile özel sektör ve dış sektör fazlalarının özel sektör depresyonunu "kontrol altına aldığını" savunmuştur.
Aralık 2011'de, özel sektör açığından fazlaya geçişin nedenlerini ekonomist Paul Krugman da açıklamıştır: "Fazla vermeye doğru yaşanan bu büyük hareket, konut balonunun sona ermesini, hane halkı tasarruflarındaki keskin artışı ve müşteri eksikliği nedeniyle iş yatırımlarındaki düşüşü yansıtmaktadır."
Kriz dönemlerinde kemer sıkma politikalarının olumsuz etkileri, işletmelerin tüketici tasarruflarını tam olarak kullanmadığını gösteren önemli bir özel sektör finansman fazlasıdır. Tüketicilerin bankacılık sistemine yatırdığı özel sektör tasarruflarının ödünç alınması ve yatırıma dönüştürülmesi, sağlıklı bir ekonominin bir sonucudur. Bununla birlikte, şirketler, müşterilerinin tasarruflarını artırdıkları halde bu parayı yatırıma yönlendirmiyorsa, fazlalık ortaya çıkar.
GSYH'nin en önemli bileşenlerinden biri iş yatırımlarıdır. Örneğin, 2004'ten 2008'e kadar ABD özel sektörünün mali açığı, yatırıma kıyasla büyük bir tasarruf fazlasına dönüşmüştür. 2009'un başlarında 1 trilyon doları aşan ve Eylül 2012'ye kadar 800 milyar doları aştı. Bu yatırım azalmasının bir nedeni, yatırımın önemli bir parçası olan konut piyasasıdır. Bu fazlalık, önemli miktarda hükûmet açığı harcamasının bile faiz oranlarını artırmayacağını gösteriyor çünkü işletmeler borçlanmayı ve yatırım yapmayı seçerlerse hala bol miktarda tasarrufa sahip oldukları için faiz oranları yükselmeyecektir. Ayrıca, Federal Rezerv'in para arzını artırma eyleminin enflasyona neden olmadığını gösteriyor çünkü ekonomide tasarruf yeterli miktarda vardır.
Aralık 2011'de ekonomist Richard Koo, ABD, Birleşik Krallık, İspanya ve İrlanda'da (ancak Yunanistan'da değil) özel sektörler, rekor düşük faiz oranlarına rağmen büyük bir deleveraging (harcama yapmak yerine borç ödeme) sürecinden geçiyor. gelişmiş dünya ekonomilerinin birçoğu. Bu nedenle, bu ülkelerin hepsinin ciddi bilanço sorunları yaşadığı açıktır. Almanya ve Japonya'da özel sektörler de borçlanmıyor. Sanayi ekonomilerinin neredeyse üç yıldır süren rekor düşük faiz oranları ve devasa likidite enjeksiyonlarının ardından, borçlular ortadan kaybolurken ve bankalar kredi vermeye istekli değiller. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki fon akışı verileri, özel sektörün 2007'de konut balonunun patlamasından bu yana borçlanmadan tasarrufa doğru önemli bir kayma yaşadığını göstermektedir.