stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Uzay Bebekleri
Yapım

Başlangıçta Eric'i seslendirecek kişi olarak Lenny Rush belirlenmişti, ancak performansından etkilendikten sonra yapım ekibi ona UNIT'in bilimsel danışmanı Morris Gibbons rolünü verdi. Eric'i daha sonra Mason McCumskey seslendirdi.
Gatwa ve Gibson, bölümü "hayranlar için" olarak tanımladı.
Yayımlanma ve tepkiler > Yayımlanma

"Space Babies", ilk kez 11 Mayıs 2024 tarihinde "The Devil's Chord" bölümünden hemen önce BBC One kanalında yayımlandı. Bölüm eleştirmenlere özel 6 Mayıs'ta erkenden gösterildi.
Bölüm aynı anda Birleşik Kralık'ta BBC iPlayer ve uluslararası olarak Disney+ üzerinden gösterildi.
Yayımlanma ve tepkiler > Reytingler

Bölüm, yayımlandığı gece 2,6 milyon seyirci tarafından izlenerek önceki bölümden 200.000 daha fazla izlenmiş oldu. Radio Times editörü Louise Griffin, düşük reytingleri bölümün yaklaşık 20 saat önce BBC iPlayer'da yayımlanmasına bağladı. Griffin, bölümün büyük olasılıkla çok daha fazla kişi tarafından izlendiğini belirtti.
Yayımlanma ve tepkiler > Eleştiriler

Bölüm, Rotten Tomatoes'den %92'lik bir sonuç elde etmiş ve 13 yorum içinde 6,8/10 puan almıştır. Metacritic'te sezonun ilk iki bölümü, "genel olarak olumlu yorumlarla" 100 üzerinden 72 puan almıştır.
The Guardian'dan Jack Seale, bölümün "orta düzey bir Who bölümü olduğunu, eğlenceli ama unutulabilir ve sonuçta hiçbir anlam ifade etmediğini" yazmıştır.
The Independent yazarı Ed Power, bölüme 4/5 yıldız vermiştir. Power, bölümün mükemmel olmasa da yine de iyi olduğunu hissettiğini yazmıştır.
Viktorya mimarisi

St Pancras Uluslararası Tren İstasyonu
Viktorya mimarisi, (Victorian Mimari)  (1837-1901), Birleşik Krallık'ta Kraliçe Victoria'nın hükümdarlık dönemine ait bir mimari tarzıdır. Bu dönem, Gotik, Rönesans ve Romanesk gibi önceki mimari üsluplardan esinlenerek, çeşitli stil ve süsleme unsurlarını bünyesinde barındırmıştır. Victorian mimarisi, özellikle sanayi devrimiyle hızla gelişen şehirleşme ve burjuva sınıfının talepleri doğrultusunda şekillenmiştir.
Özellikleri

Victorian mimarisi, estetik açıdan detaylı süslemeleri, asimetrik yapıları ve geniş cepheleri ile tanınır. Yapılarda genellikle dekoratif tuğla işçiliği, karmaşık demir süslemeler ve çeşitli yapı malzemeleri dikkat çeker. Çatılar genellikle dik açılı olup, geniş saçaklarla çevrilmiştir ve bacalar mimari tasarımın önemli unsurlarıdır. Yapıların cephelerinde karmaşık süslemeler, özellikle pencere çevreleri, kapı girişleri ve çatı saçaklarında yoğun bir şekilde kullanılmıştır.
Mimari Alt Türler

Victorian mimarisinin çeşitli alt türleri bulunmaktadır. Bunlardan başlıcaları şunlardır:
Gotik Canlanma (Gothic Revival): Orta Çağ Gotik mimarisinden esinlenmiş bu tarz, sivri kemerler, yüksek pencereler ve kuleler gibi unsurlarla karakterize edilir.
Queen Anne Stili: Daha dekoratif bir üslup olan Queen Anne, asimetrik yapılar, geniş verandalar ve süslü cephelerle dikkat çeker.
İtalyan (Italianate): Bu alt tür, düz çatılar, geniş kornişler ve yüksek pencereler gibi İtalyan Rönesans mimarisinden esinlenmiş özellikleri taşır.
Yapı Malzemeleri ve Renk Kullanımı

Victorian dönemi binalarında kullanılan malzemeler arasında tuğla, taş ve ahşap yer almaktadır. Renk kullanımı ise bu dönemde oldukça çeşitlenmiş ve binaların dış cephelerinde canlı renkler kullanılarak dekoratif bir görünüm elde edilmiştir.
Dönemin Önemi ve Etkileri

Victorian mimarisi, sadece estetik bir stil olarak kalmamış, aynı zamanda döneminin sosyo-ekonomik yapısını da yansıtmıştır. Sanayi devrimiyle birlikte artan şehirleşme ve zenginleşen orta sınıf, bu mimari tarzın gelişmesinde önemli bir rol oynamıştır. Victorian mimarisi, hem İngiltere'de hem de İngiliz İmparatorluğu'nun diğer bölgelerinde, günümüze kadar etkisini sürdüren önemli bir mimari miras bırakmıştır.
Viktorya Mimarisi'nden bazı örnekler

Aston Webb binası Birmingham Üniversitesi, Birleşik Krallık.
Tren istasyonu San Diego, California yolcu terminali, 1887.
Amerikan Queen Anne stilinden bir örnek Lebanon, Illinois.
Melbourne'ün dünya mirası Kraliyet sergi binası, 1880
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  LCCN: sh85006877  LNB: 000083323  NLI: 987007295558605171 
Doğa Tarihi Müzesi (Londra)
Virginia Halas McCaskey

| Virginia Halas McCaskey |
| --- | --- |

Doğum: Virginia Marion Halas 5 Ocak 1923(1923-01-05) Chicago, Illinois, ABD
Ölüm: 06 Şubat 2025 (102 yaşında) Chicago, Illinois, ABD
Eğitim: Drexel Üniversitesi
Meslek: Spor yöneticisi
Tanınma nedeni: Chicago Bears sahibi ve yönetim kurulu başkanı (1983-2025)
Evlilik: Ed McCaskey (e. 1943; ö. 2003)
Çocuk(lar): 11
Akraba: George Halas (babası)  George Halas Jr. (erkek kardeşi)
Ödüller: Süper Kupa şampiyonluğu  NFL En Yaşlı Yöneticisi (2014-2025)

Virginia Halas McCaskey (5 Ocak 1923 – 6 Şubat 2025), Amerikalı spor yöneticisi.
Hayatı

McCaskey, 5 Ocak 1923'te Şikago, Illinois'te doğdu. Drexel Üniversitesi'nde eğitim gördü. Ulusal Amerikan Futbolu Ligi (NFL) ekiplerinden Chicago Bears'ın kurucusu ve onursal başkanı olan babası George Halas'ın 1983'te ölümünün ardından 2025 yılına kadar takımın sahibi ve yönetim kurulu başkanı olarak görev aldı.
Çocukları ve torunlarıyla beraber takımın %80'ni elindeydi. Mart 2014'te Ralph Wilson'ın ölümünden sonra Ulusal Amerikan Futbolu Ligi (NFL) bünyesindeki en yaşlı yönetici ünvanını aldı.
Ed McCaskey ile olan evliliğinden 11 çocuk sahibi olan McCaskey, 5 Ocak 2023 tarihinde 100. yaş gününü kutlamış ve 6 Şubat 2025'te memleketi Şikago, Illinois'te doğal nedenlerden 102 yaşında vefat etmiştir.
Ulucanlar Cezaevi Müzesi

| Ulucanlar Cezaevi Müzesi |
| --- | --- |



Açılış: 1925 (Cezaevi olarak) 2010 (Müze olarak)
Kapanış: 2006 (Cezaevi kapatıldı.)
Konum: Altındağ, Ankara, Türkiye
Koordinatlar: 39°56′18″K 32°52′23″D﻿ / ﻿39.93833°K 32.87306°D﻿ / 39.93833; 32.87306
Tür: Cezaevi müzesi
Toplu ulaşım: EGO    Dikimevi İstasyonu    Cebeci İstasyonu
Otopark?: Var
Resmî site
Altındağ Belediyesi bünyesindeki diğer müzeler
 Altınköy Açık Hava Müzesi  Ulucanlar Cezaevi Müzesi 
Ankara Merkez Kapalı Ceza ve Tutukevi veya Ulucanlar Cezaevi, 1925 ve 2006 yılları arasında Ankara'nın Altındağ ilçesinin Ulucanlar semtinde faaliyet göstermiş olan bir cezaevidir. Türk siyasi ve edebî hayatında da önemli bir yere sahip olan Ulucanlar Cezaevi'nin restore edilerek müze ve kültür sanat merkezine dönüştürülmesi projesi Altındağ Belediyesine verildi. 2009 yılında başlatılan restorasyon çalışmaları 2010 yılında tamamlandı.
Tarihçe

1923 yılında askerî depo olarak hizmet vermek üzere inşa edilen bir bina içine kurulan cezaevi, 1925 yılında yapılan tadilatlar ile cezaevi olarak kullanılmaya başlandı.
Cezaevinde ilk idamlar, 1926'da İskilipli Âtıf Hoca ve Ali Rıza Hoca'nın infazlarıyla gerçekleşti. Aynı yıl, İzmir Suikastı sonrası 5 mahkûm daha infaz edildi. 68 Kuşağı'nın önde gelen ismi Deniz Gezmiş ve iki arkadaşı da 6 Mayıs 1972'de burada idam edildi. Son idam edilen mahkûm ise 1983'te ASALA militanı Levon Ekmekçiyan oldu. Cezaevinde; Atatürk döneminde 7, 20 Mayıs 1963'teki başarısız askerî darbe girişimi sonrası 2, 12 Mart 1971 Muhtırası sonrası 3 ve 12 Eylül 1980 Darbesi sonrası 7 mahkûmun infazı yapıldı. 19 idamın 18'i siyasiyken 1982'de idam edilen Ednan Kavaklı tek adi suçlu olarak kayıtlara geçti.
Cezaevinde; Cüneyt Arcayürek, Mahmut Alınak, Fakir Baykurt, Hatip Dicle, Orhan Doğan, Bülent Ecevit, Yılmaz Güney, Nâzım Hikmet, Yaşar Kemal, Selim Sadak, Sırrı Sakık, Kemal Tahir, Metin Toker, Muhsin Yazıcıoğlu ve Leyla Zana gibi çok sayıda ünlü tutuklu ve mahkûm kaldı.
29 Eylül 1999'da başlatılan Hayata Dönüş Operasyonu sırasında cezaevinde 10 kişi öldü, 100'e yakın kişi de yaralandı.
Ulucanlar Cezaevi 1 Temmuz 2006'da kapatıldı. Daha sonra restore edilerek müzeye dönüştürüldü.
Cezaevinde idam edilenler

Cezaevinde; Atatürk döneminde 7, 20 Mayıs 1963'teki başarısız askerî darbe girişimi sonrası 2, 12 Mart 1971 Muhtırası sonrası 3 ve 12 Eylül 1980 Darbesi sonrası 7 mahkûmun infazı yapıldı.
| Mahkûm | Suç | İnfaz Tarihi |
| --- | --- | --- |
| İskilipli Âtıf Hoca | Anayasa'yı İhlal | 4 Şubat 1926 |
| Ali Rıza Hoca | Anayasa'yı İhlal | 4 Şubat 1926 |
| Cavid Bey | İzmir Suikastı | 26 Ağustos 1926 |
| Doktor Nâzım | İzmir Suikastı | 26 Ağustos 1926 |
| Filibeli Hilmi | İzmir Suikastı | 26 Ağustos 1926 |
| Nail Bey | İzmir Suikastı | 26 Ağustos 1926 |
| Abdülkadir Bey | İzmir Suikastı | 1 Eylül 1926 |
| Fethi Gürcan | Anayasa'yı İhlal | 27 Haziran 1964 |
| Talat Aydemir | Anayasa'yı İhlal | 5 Temmuz 1964 |
| Deniz Gezmiş | Anayasa'yı İhlal | 6 Mayıs 1972 |
| Yusuf Aslan | Anayasa'yı İhlal | 6 Mayıs 1972 |
| Hüseyin İnan | Anayasa'yı İhlal | 6 Mayıs 1972 |
| Necdet Adalı | Kahve basıp 2 sağcıyı öldürme | 7 Ekim 1980 |
| Mustafa Pehlivanoğlu | Kahve tarayıp 5 solcuyu öldürme | 7 Ekim 1980 |
| Erdal Eren | Piyade Er Zekeriya Önge'yi öldürme | 13 Aralık 1980 |
| Fikri Arkan | 2 solcuyu öldürme | 27 Mart 1982 |
| Ednan Kavaklı | Tecavüz ettiği 16 yaşındaki erkek çocuğunu öldürme | 18 Haziran 1982 |
| Ali Bülent Orkan | Kahve basıp 7 solcuyu öldürme | 13 Ağustos 1982 |
| Levon Ekmekçiyan | Esenboğa Havalimanı saldırısı | 29 Ocak 1983 |
Popüler kültür

Uçurtmayı Vurmasınlar filmi 1989 yılında bu cezaevinde çekildi.
Yılmaz Güney'in Duvar filminin ilham kaynağı oldu.
2009 yılında yayınlanan Ezel dizisinin cezaevi sahneleri burada çekildi
Timur
Askeri ve siyasi yaşamı > Horasan Seferleri

Timur, Harezm sorunu çözümlendikten sonra İran'ın parçalanmış durumunu düzeltmek için buraya yöneldi. O dönemde İran'da şu devletler vardı. Herat merkez olmak üzere Horasan'da Kert Hanedanı (1245–1383); merkezi Sebzvar olmak üzere Horasan'ın batı tarafında Serbedârlılar; merkezi Cürcan olmak üzere Astarabad, Bistam, Damgan ve Simnan yöresinde Toga Timurlular; merkezi Şiraz olmak üzere Fars ve Kirman taraflarında Muzafferîler (1294–1393); merkezi Bağdad olmak üzere Irak-ı Arab, Irak-ı Acem ve Azerbaycan bölgelerinde ise Celayirliler (1336–1432) egemenlik sürüyordu. Bunlar arasında sürekli çekişmeler yaşanıyordu. Timur Kert'lerden başlayarak bütün bunları egemenliği altına aldı.
Timur 1380 yılında Kert'lerin elinde bulunan Herat'ı ele geçirdi. Daha sonra Horasan'ın batısına egemen olan Serbedarlılar'ın başkenti Sebzvar'ı ele geçirdi. 1381'de ise Emir Veli yönetimindeki Toga Timurlular'ın üzerine yürüdü ve İsferayin'i ele geçirerek Astarabad'a kadar ilerledi. Emir Veli, Timur'un ordusu ayrıldıktan sonra ülkesine yeniden egemen oldu ancak 1384'te Timur'un ordusu yeniden gelince Azerbaycan taraflarına kaçtı ve ülkesi tümüyle Timur'un topraklarına katıldı.
Askeri ve siyasi yaşamı > Toktamış ile Savaşımı ve Altın Orda üzerine sefer

Ana madde: Kunduzca Muharebesi
Timur'un Kuzey İran ve Azerbaycan'ı ele geçirmesi, önceden Cuci ulusu ile İlhanlılar arasında olduğu gibi bölgede çatışmaların yeniden başlamasına yol açtı. Timur'un desteğiyle Altın Orda'da egemenliği ele geçiren Toktamış Han ona karşı gelmeye başladı. Her ikisinin de varsıl Azerbaycan'ı kendi istekleriyle terk etmeyeceği açıktı. Toktamış Han, Kahire'ye Memlük sultanına bir elçilik heyeti yollayıp Timur'un İran'da güçlenmesi olasılığına karşı onunla bağlaşma hazırlığına girişti. Cengiz Han'ın oğlu Cuci'nin soyundan gelen Toktamış, Altın Orda hükümdarı Urus Han, babasını öldürtünce Semerkand'a giderek 1375'te Timur'a sığınmıştı. Timur'dan sağladığı destekle 1375'ten başlayarak Doğu Deşt-i Kıpçak'a egemen olup 1378'de Altın Orda Devleti'nin egemenliğini ele geçirdi. Bu konuma yükselince, Timur'un kendisine yapmış olduğu tüm yardımları unuttuğu gibi, onu bir bakıma küçümsemeye başladı. Bu başarılardan sonra Altın Orda Devleti'ni eski sınırlarına kavuşturmak amacıyla Timur'a bağlı bulunan Harezm'i geri istedi. Bu isteği Timurla aralarının açılmasına neden oldu. 1387'de yağma amacıyla Timur'un egemenlik sınırları içindeki Azerbaycan'a girmekten çekinmedi ardından aynı yıl Timur'un çıktığı batı seferinden yararlanarak onun oğlu Ömer Şeyh'i yenip tüm Maveraünnehir'i acımasızca yağmaladı.
Timur, Toktamış üzerine yürümeden önce Harezm'e yürümüştü Toktamış'ın en önemli destekçileri olan bu Kongratlar'a bir darbe vurduğu gibi önemli bir muhalifini de ortadan kaldırmıştı. Timur, 1390 yılında Semerkant'tan Deşt-i Kıpçak'a gitmek üzere harekete geçti. Otrar yakınlarında Karaasman sınırına ulaştıklarında Toktamış Han'ın elçileri geldi. Görüşmede elçiler Toktamış'ın af dileyen mesajını ilettiler. Timur elçilere, Toktamış'tan iyi bir davranış görmediğini, ona güvenmediğini belirtti. Timur güvenlik gereği elçiyi tutuklattıktan sonra 22 Şubat 1391'de harekete geçti. Timur çok büyük bir uzaklığı kat etmiş, bu arada ordusunda çıkan kaygı verici boyutlara ulaşan açlık ve susuzluk sorunlarını aşmış, sonunda Toktamış'ın ordusu ile 20 Haziran 1391'de Kunduzca bölgesinde karşılaşmayı başarmıştı. Timur ordusunu alışılmış üçlü sistemden (merkez, sağ, sol) değişik olarak 7 kol düzenine göre düzenledi. Çok çetin geçen savaşın sonunda Toktamış'ın ordusu bozulmuş, yenilen Toktamış kaçmayı başarmıştı. Toktamış Han'ın, Timur'u Deşt-i Kıpçak derinliklerinde ordusuyla birlikte yok etme yöntemi tutmamıştı.
Askeri ve siyasi yaşamı > Beş yıllık sefer > İran'da Muzafferiler hanedanına son verilmesi

Toktamış'a karşı sefer sırasında İran'daki bazı yerli egemenlerin yokluğundan yararlanarak Timur'a yüz çevirmeleri üzerine Timur adamlarını bölgeye göndererek asker toplamalarını ve savaş ilan etmelerini istedi kendisi de 1392 yılının Haziran ayında hareket ederek Buhara'ya geldi. Buradan Ceyhun ırmağını geçerek Mazenderan'a gelen Timur, buranın kendisine bağlılıktan ayrılan egemenlerini baş eğmek zorunda bıraktı. Buradan Güney İran'a Fars bölgesine gelen Timur, Muzafferiler üzerine yürüdü. Şah Mansur'un Timur'un egemenliğini tanımayarak Şiraz'a kapanması üzerine 1393 yılının Mart ayında onun üzerine yüründü. Şah Mansur büyük bir yenilgiye uğrayıp kaçarken yakalanıp tüm hanedan üyeleriyle birlikte öldürüldü ve ülkesi Mirza Şeyh Ömer'e verildi.
Askeri ve siyasi yaşamı > Beş yıllık sefer > Bağdad'ın Fethi

Mazenderan ve Fars'ı ele geçirdikten sonra Bağdat'da Celayirlilerin son temsilcisi olan Sultan Ahmed Celayir'e elçi ile birlikte değerli armağanlar göndererek egemenliğini tanımasını istedi. Ancak Sultan Ahmet Celayir'in Timur'un hizmetine giremeyeceğini belirtmesi üzerine Timur, 22 Ağustos 1393'te Bağdat üzerine yürüdü. 12 Eylül 1393'te Bağdat'a ulaştı. Sultan Ahmed Celayir, Dicle'yi geçtikten sonra köprüyü yaktırmış ve savaş düzeni almıştı. Ancak Timur'dan korkan Sultan Ahmed Celayir, Timur'a karşı koyacak gücü kendisinde de göremediğinden Şam'a yönelip oradan da Memluk Sultanlığı'na sığındı. Bağdat'a giren Emir Timur, Sultan Ahmet Celayir'den geriye kalan her şeye el koydu. İbn Tagrîbirdî, Timur'un Bağdat'ta, her askerinin kendisine bir insan kafası getirmesini emrettiğini, kendisine getirilen yaklaşık 100.000 insan kafasından 120 tane kule yaptırdığını ve kentte ırmak gibi kıpkırmızı kan aktığını aktarır. İbn Kâdı Şuhbe ise Timur'un, herkes bir kelle getirsin emri üzerine adamları, önlerine çıkan herkesin kentte kesecek kimse kalmayınca yanlarındaki tutsakların kafasını da kesmeye başladıklarını ve kendisine 800.000 kelle getirerek bunlardan 40 tane kule yaptıklarını, Timur da bunların karşısına geçerek; ''Selam olsun size, ey şehitler topluluğu! Sizin şehadet katına ulaşmanıza biz beden olduk, bunun için kıyamet günü bize şefaat etmeyi sakın unutmayın'' dediğini aktarmıştır.
Askeri ve siyasi yaşamı > Beş yıllık sefer > Timur'a karşı Memluk, Osmanlı, Altın Orda ve Kadı Burhaneddin ittifakının kurulması

Timur Bağdat'ı ele geçirdikten sonra Erzincan Emiri, Akkoyunlu ve Karakoyunlu beyleri ile Sivas-Kayseri hakimi Kadı Burhaneddin'e haber göndererek itaat etmelerini istemiş Bağdat sultanı'na da kalabalık bir elçi heyeti göndermiştir. Ancak cavapları beklemeden harekâtına devam edip Musul, Mardin ve Diyarbakır'ı zaptedip Van gölünün kuzeyindeki Aladağ'a gelmiştir. Burada iken Erzincan Emiri Taharten yanına gelerek bağlılığını bildirmiştir. Memluk Sultanı Timur'un elçilerini öldürerek karşılık vermişti. Bunun üzerine Timur Suriye'ye yürüme kararı aldı. Ancak Kadı Burhaneddin'in çabalarıyla Yıldırım Bayezid, Berkuk, Toktamış ve Kadı Burhaneddin arasında bir ittifak kurulmuştu. Bu sırada Erzurum'a kadar gelmiş olan Timur Anadolu'da Güneyden Memlükler, Kuzeyden ise Altın Orda kuvvetleri arasında kalacağını hesap edip birdenbire geri dönme kararı alıp Toktamış'ın üzerine yürüdü.
Askeri ve siyasi yaşamı > Beş yıllık sefer > Terek Savaşı ve Toktamış'ın yenilgiye uğratılması

1391'de Kunduzca savaşında aldığı mağlubiyete rağmen Deşt-i Kıpçak'taki gücünü koruyan Toktamış, Memluk sultanı Berkuk'a elçiler göndererek Timur'a karşı onunla ittifak kurmuştu. Öcünü almak için Timur'un Mardin ve Diyarbakır bölgesinde bulunduğu bir sırada Derbend üzerinden Şirvan'a bir baskın yaparak tüm halkını kılıçtan geçirdi kenti yağmalatıp, yakıp yıktı. Gürcistan'daki fetihlerden sonra hazırlıklarını tamamlayan Timur, 1395 yılı Şubat ayında Toktamış üzerine hareket emri verdi. Toktamış'ı kesin olarak ortadan kaldırmak amacıyla harekete geçen Timur'un ordusu Toktamış'ın ordusu ile 1395'te Terek Irmağı kıyısında karşı karşıya geldi. Timur, üç günde ordusunu çember haline getirip çember daraldıkça açlık karşısında ordusuna büyük bir av ve moral sağladı. Timur, Terek nehri karşısında üç gün karşılıklı aşağı yukarı hareket eden ordusundaki kadınlara asker kıyafeti giydirip aşağı doğru hareket ettirdi erkekler ise yukarı kesimden karşıya geçerek karşıya geçerek Toktamış askerlerini korkunç biçimde yenilgiye uğratıp perişan etti. Timur, Toktamış'ı bir kez daha yenilgiye uğratmışsa da onu ele geçirememişti. Buna üzülen Timur, Toktamış'ın yeniden kuvvet toplayarak üzerine gelmesini engellemek için, Özü (Dinyeper)ırmağı taraflarına yürüyerek Toktamış ile birlikte hareket eden kabileleri yağmalamış, onları Balkanlara doğru sürmüştür. Timur ileri harekâtına devamla Astrahan ve Saray Berke'nin üzerine yürümüş, ciddi bir mukavemet görmeden buraları da ele geçirmiştir. Bu seferiyle Timur, Altın Ordu Hanlığı'na çok büyük bir darbe indirerek Altın Ordu'nun bütün gücünü hemen tamamen yok etmiştir.
Askeri ve siyasi yaşamı > Yedi yıllık sefer 1399-1404

Timur'un 1399 yılında tekrar harekete geçmesinin nedeni, Azerbaycan tarafından özellikle Mîrânşâh ile ilgili pek hoş olmayan haberler alması idi. Horasan valiliğinden sonra 1393 yılında Hülagü Han tahtına tayin edilen ve Azerbaycan ve ona bağlı yerlerin idaresine getirilen Mîrânşâh, Hint seferine katılmamıştı. O, 1395–1396 yılı sonbaharında Hoy civarında attan düşmüş, fiziksel olarak sağlığına kavuştuysa da garip davranışlarda bulunmaya başlamıştı. Bu attan düşme hadisesinden sonra doktorların bütün çabasına rağmen, fiziksel olarak iyileşti ise de, tam olarak sıhhatine kavuşamamıştı. İran ve Azerbaycan'da idarede gevşekliğin baş gösterdiğine, devlet malının çarçur edildiğine dair haberler de gelmekte idi.
Bu durum üzerine Timur Hint seferinden dönüşünden 4 ay geçmiş olmasına rağmen yeni bir sefere çıktı. Yedi Yıllık Sefer diye isimlendirilse de bu seferin süresi 5 yıldır ve Timur'un en büyük seferidir. Mîrânşâh'ın kendisine bırakılan bölgede asayişi sağlayamamasının Timur'un bu son Ön Asya seferinin sebebini oluşturduğu bütün kaynakların ortak görüşüdür. Ancak Timur'un özellikle Toktamış'ı yendikten sonra Samur Irmağı kıyısından Yıldırım Bayezid'e mektup yazdığı zaman, "Çerkez oğlancığı" diye andığı Berkuk'un ve Çerkes oğlancığı ile dostluk halinde bulunan "Sivas kadıcığı" diye andığı Kadı Burhaneddin'e haddini bildirmekten söz etmişti. Hatta Bayezid'e tekrar geleceğini bildiriyordu. Mîrânşâh meselesi yüzünden belki bu geliş biraz hızlanmıştı. Kafkasların güneyindeki Gürcü ve Ermenilerin etrafa saldırdıkları, Mîrânşâh'ın idaredeki zaafı ve garip davranışları haberi gelince Timur hemen bölgeye yöneldi. 1399–1400 yılı kışını Karabağ'da geçiren Timur bu esnada Azerbaycan, Gürcistan ve Irak'ta bazı sindirme faaliyetlerinde bulunarak Bingöl'e geldi. Artık Suriye ve Anadolu'yu ele geçirmek için ciddî bir engel kalmamıştı.
Askeri ve siyasi yaşamı > Yedi yıllık sefer 1399-1404 > Kara Yusuf ve Ahmet Celayir'in Yıldırım Bayezid'e sığınması

Timur'un Sivas'a yürümesi habberini alınca Karakoyunlular'ın hükümdarı Kara Yusuf ve Bağdat Hükümdarı Sultan Ahmed Celayir Timur'un Suriye'ye de inerek yollarını kapatacağını düşünerek ikisi birlikte Mısır'a sığınmayı karar kıldılar. Yedi bin asker ile birlikte Fırat'ı geçip Memluk Sultanı Ferec'e kendilerini sığınma talebini bildirmek için bir elçi gönderdiler. Bu arada Halep'te yaklaştıkları sırada şehrin valisi Demirtaş mültecilerin yolunu kesti ve daha ileriye gitmelerine engel olmak istedi. Demirtaş onların mektupla Suriye'ye girmek için ricada bulunmalarına rağmen Hama Naibi Dokmak'ı da yanına alarak onlara karşı çıktı. Halep önünde yapılan savaşta Demirtaş bozguna uğradı. Haleb naibi öldü, Hama ve Birecik naibleri esir düştüler. Kara Yusuf ile Sultan Ahmed, Ferec'e bu duruma Haleb naibinin sebep olduğunu, kendilerinin sadece canlarını kurtarmak için savaştıklarını bildirdiler. Bu hadise sebebiyle Memluk devletine sığınma ümitlerini kaybedip Yıldırım Bayezid'e sığınmaya karar verdiler.
Timur'un Bağdat'ı ele geçirdikten sonra Berkuk'a gönderdiği elçi öldürülmüş, Kara Yusuf tarafından tutsak alınan Avnik hakimi Atlamış da Kahire'ye gönderilerek orada hapsedilmişti. Bunun üzerine Timur, henüz tahta geçmiş olan Ferec'e elçiler göndererek Atlamış'ın geri verilmesini istedi ancak elçiler Haleb'e varır varmaz hapsedildier. Daha Sonra Timur Ferec'e bir mektub yazarak Atlamış'ı teslim etmesini ancak o zaman elçisini öldürmesi hadisesini affedeceğini bildirdi.
Askeri ve siyasi yaşamı > Yedi yıllık sefer 1399-1404 > Kara Yusuf ve Ahmet Celayir'in Yıldırım Bayezid'e sığınması > Behisti Kuşatması

Timur bu sırada Malatya'da bulunurken Şahruh" ileri gelen Emir ve Komutanlarla Behisti kalesinin etrafını kuşattılar. Bu kale o yüksek bir dağ üzerinde bina edilmiş ve etrafında surlar yapılmış, bir kapı kanadı ve hisar ile tahkim olunmuştu. Kalenin ortasına döner bir mancınık konmuştu. Emir Timur kalenin etrafının Emirlere taksimini buyurduktan sonra" Kale içinden mancınıkla otağa taş atıldı. Timur derhal kuşatma aletlerinin hazırlanmasını emretti. Askerler kaleyi çember içine alıp çarpışmaya başladılar. Yirmi mancınık kurulmuştu. Mancınıklardan birini Timur'un otağına taş atan mancınığın tam karşına kurmuşlardı. Bu mancınıkla atılan ilk taş, Timur'un şansından olsa gerek ki, Timur'a ateş eden mancınığın koluna isabet edip parçaladı. Bu sırada Mirza Rüstem Fars ordusuyla gelip ana orduya katıldı. Timur'un huzuruna çıktı ve birçok hediye takdim etti. Timur onu kucaklayıp bağrına bastı. Diğer yandan lağımcılar hisar duvarının dibine bir delik açtılar. Bir yandan da mancınıklarla kaleyi dövmeye devam ettiler. Kalenin Beyi Mukbil durumun vahametini anlayınca Timur'a adam göndererek bir rivayete göre şunları söylemiştir. "Korktuğum için dışarı çıkamıyorum. Bu bendenizi affedip canımı bağışlayacağınızı ümit ediyorum". Rivayet Yezdiden'dir adam gönderildiği kesindir fakat adamın ne dediği kesin değildir.
Rivayette Timur'a gelen adama cevaben Timur şunları söyler:
"Kaleyi aldıktan sonra onu serbest bırakacağız. Eğer şimdi bu kale kapısından geri dönersek, millet sanır ki kaleyi alamadığımız için geri döndük."
27 Eylül 1400 tarihinde lağımların ateşlenmesi emredildi. Lağımlar ateşlendikten sonra burçlar-kuleler yıkılmaya başladı. Kale halkı bunu görünce korkuya kapıldı. Mukbil'in adamları telaş içinde oraya buraya kaçıştılar. O sırada kaledeki kadılar ve önde gelen kişiler hediyeler hazırlayıp Şahruh'u barış için aracı yaptılar. Timur, Şahruh'un hatrına Mukbil'i bağışladı. Gelenler hayır duasında bulunarak kaleye döndüler ve hutbeyi Timur adına okutup onun adına sikke bastılar.