Gloria E. Anzaldúa
Kariyeri ve büyük işleri > This Bridge Called My Back

Anzaldúa'nın "La Prieta" adlı makalesi, Teksas'taki yaşamını oluşturan düşüncelerin ve korkuların tezahürünü konu alır. Anzaldúa kendisini mecazi bir evi ve/veya tamamen ilişki kurabileceği halkları olmayan bir varlık olarak tanımlar. Bu eksikliği tamamlamak için Anzaldúa kendi sığınağı Mundo Zurdo'yu yaratır ve bu sayede kişiliği belirli bir grupla olan norm temelli ilişki çizgilerinin ötesine geçer. Bunun yerine, Mundo Zurdo'sunda, bir "Shiva" gibidir. Bir ayağı kahverengi toprakta, bir ayağı beyaz, bir heteroseksüel toplumda, bir ayağı eşcinsel dünyasında, erkeklerin dünyasında, kadınların dünyasında olan çok kollu ve bacaklı bir vücuttur. Bir uzuv edebiyat dünyasında, başka bir uzuv işçi sınıfında, sosyalist ve okült dünyalardadır". Bu pasaj, yazarın hayatı boyunca vermek zorunda kaldığı kimlik savaşlarını anlatıyor. Anzaldúa, çocukluğundan beri siyahi bir kadın olmanın zorluğuyla uğraşmak zorunda kaldı. Başlangıcından itibaren kendi halkına, kendi ailesinin ırkçılığına ve "kadın ve cinsellik korkusuna" maruz kaldı. Ailesinin içselleştirilmiş ırkçılığı, beyaz ve açık tenli olmanın prestij ve soyluluk anlamına geldiğine dair önyargıları nedeniyle onu hemen "öteki" olarak nitelendirdi; siyahi birisini neredeyse toplumun pisliği olmaya maruz bıraktığında (tıpkı annesinin prieta flörtünden şikayet ettiği gibi) Peru'dan bir mojado). Büyüdüğü ev, erkek figürünün otoriter reis olduğu, kadın yani annenin ise bu paradigmanın tüm önyargılarına takılıp kaldığı bir aileydi. Her ne kadar beyaz, ataerkil toplumun farklı ırklardan kadınları, geyleri ve lezbiyenleri içine düşürdüğü zor durum bu olsa da, onları baş düşman olarak görmüyor çünkü "taş atmanın çözüm olmadığına" inanıyor ve şöyle diyor; "ırkçılık ve cinsiyetçilik sadece beyazlardan değil, aynı zamanda farklı ırklardan da kaynaklanıyor. Hayatı boyunca, çocukluğundan gelen içsel ırkçılık ve cinsiyetçilik onu rahatsız edecekti; çünkü sık sık kadınlara, farklı ırklara ya da eşcinsellere/lezbiyenlere olan sadakatini seçmesi isteniyordu. Bu geleneklere karşı çıkıp kendi dünyasına girmeye karar verdiği için Shiva'ya benzetmesi çok yerinde: Benliğin daha derine inmesine, geleneğin sınırlarını aşmasına ve aynı zamanda dünyayı yeniden yaratmasına izin veren Mundo Zurdo, benlik ve toplum. Anzaldúa için bu, bireyin toplumun kendisine yönelttiği adaletsizliklerle başa çıkmasına ve daha iyi, daha makul bir insan olarak ortaya çıkmasına izin veren bir din biçimidir."
Kitaptaki "Dillerde Konuşmak: Üçüncü Dünya Kadın Yazarlarına Mektup" başlıklı bir girişi, Anzaldúa'nın beyaz olmayan kadın yazarların uğraştığını düşündüğü tehlikelere, kökleri ayrıcalık eksikliğinden kaynaklanan tehlikelere dikkat çekmektedir. Yazı stillerinin dönüşümünden ve bize gerçeklerimizi açıklamamamızın nasıl öğretildiğinden bahseder. İnsanlar ana dilleriyle konuşup yazdıklarından dolayı dışlanıyorlar. Anzaldúa, daha fazla farklı ırktan kadın yazarın görünür olmasını ve metinlerde iyi temsil edilmesini istiyor. Onun yazısı bizi şefkatle ve sevgiyle yazmaya zorluyor. Çünkü yazmak, gerçeklerimizi konuşarak güç kazanmanın bir biçimidir ve sömürgecilikten kurtulmanın, direnmenin ve beyaz olmayan kadınları feminist hareket içinde kolektif olarak birleştirmenin bir yolu olarak görülüyor.