Sobibor imha kampı
Ayaklanma

14 Ekim 1943 öğleden sonra, Sobibor yeraltı örgütü üyeleri gizlice görevde olan on bir SS adamını öldürdü ve ardından yaklaşık 300 mahkûmu özgürlüğe kavuşturdu. Bu isyan, Yahudi mahkûmların imha kamplarında gerçekleştirdiği üç ayaklanmadan biriydi, diğerleri 2 Ağustos 1943'te Treblinka imha kampında ve 7 Ekim 1944'te Auschwitz-Birkenau'daydı. 1943 yazında Sobibor'un yakında faaliyetlerini durduracağına dair söylentiler dolaşmaya başladı. Bełżec mahkûmlarından oluşan son grup, kendi kampları dağıtıldıktan sonra Sobibor'da öldürüldüğü için mahkûmlar bunun kendileri için kesin bir ölüm anlamına geleceğini anladılar. Sobibor mahkûmları, Bełżec mahkûmlarının kıyafetlerine mesajlar diktiğinden beri bunu biliyordu.
22 Eylül'de, yaklaşık yirmi Yahudi Kızıl Ordu savaş esirinin Minsk Gettosu'ndan bir nakliye aracıyla Sobibor'a ulaşması ve çalışmak üzere seçilmesiyle durum dramatik bir şekilde değişti. Bunların arasında isyana liderlik edecek olan Alexander Pechersky de vardı. Kaçış komitesi üyeleri yeni gelen Ruslara heyecanla ama aynı zamanda ihtiyatla yaklaştı. Bir yandan Ruslar askerdi ve bu nedenle kaçmayı başarabilecek uzmanlığa sahiptiler. Ancak diğer taraftan karşılıklı güvenin yeterli olup olmadığı da belli değildi.
Feldhendler kendisini "Baruch" takma adını kullanarak Pechersky'ye tanıttı ve kamptaki ilk birkaç gününde ona göz kulak oldu. O günlerde Pechersky, yalnızca SS subaylarına karşı durmakla değil, aynı zamanda bunu nasıl yaptığı konusunda sağduyulu davranarak da öne çıkıyordu. Feldhendler, Pechersky'yi kadın kışlasındaki bir toplantıya kamp dışından haberleri paylaşmaya davet etti. Feldhendler, Pechersky'nin Doğu Avrupalı Yahudilerin ortak dili olan Yidişçe konuşma yeteneğinin sınırlı olduğunu keşfettiğinde başlangıçta şok oldu. Ancak ikili Rusça iletişim kurabildi ve Pechersky katılmayı kabul etti. Toplantıda Pechersky bir konuşma yaptı ve soruları alırken, arkadaşı Solomon Leitman da Yidiş'e tercüme yaptı. Feldhendler ve kaçış komitesinin diğer üyeleri, Pechersky'nin bariz komünist propagandasından endişe ediyorlardı, ancak yine de ondan etkilenmişlerdi. Özellikle Pechersky'nin Sovyet partizanlarının kampı özgürleştirip kurtarmayacağı sorusuna verdiği yanıttan çok etkilendiler: "Kimse bizim işimizi yapamaz."
Sonraki birkaç hafta boyunca Pechersky kaçış komitesiyle düzenli olarak görüştü. Bu toplantılar Luka isimli bir kadınla ilişkisi olduğu bahanesiyle kadınlar kışlasında yapılıyordu.   Pechersky ve Feldhendler, isyanın 600 mahkûmun tümüne en azından bir miktar kaçış şansı tanıyacağı konusunda hemfikirdi, ancak daha sonra Lager III'te sıkı tecrit altında tutulan elliden fazla sonderkommando işçisini dahil edemeyecekleri sonucuna vardılar.  İlk başta Pechersky ve Leitman, güney çitine yakın olan Lager I'deki marangoz atölyesinden bir tünel kazma planını tartıştılar. Bu fikir çok zor olduğu için terk edildi. Tünel çok derin olsaydı yüksek su tablasına çarpabilir ve su basabilirdi. Çok sığ olursa kampı çevreleyen mayınlardan biri patlayabilir. Dahası, organizatörler 600 mahkûmun tamamını yakalanmadan tünelden geçirebileceklerinden şüpheliydi.
İsyan, 14 Ekim 1943 öğleden sonra geç saatlerde başladı. Plan iki aşamadan oluşuyordu. İlk aşamada mahkûmlar SS subaylarını kampın etrafındaki tenha yerlere çekip onları öldüreceklerdi. Bu gizli cinayetler akşam yoklamasından bir saat önce gerçekleşecekti. İkinci aşama akşam yoklamasında, tüm mahkûmlar Lager I yoklama avlusunda toplandıktan sonra başlayacaktı. Kapolar, SS'nin kampın dışındaki ormanda özel bir çalışma ekibi emri verdiğini anons edecek ve tüm grup sakin bir şekilde ön kapıdan özgürlüğe doğru yürüyecekti. Bekçiler bunu olağandışı bulursa, SS görevlileri ölmüş olacağından şüphelerini doğrulayamayacak veya bir tepkiyi koordine edemeyeceklerdi.
Saat 16.00'da SS-Untersturmführer Komutan Yardımcısı Johann Niemann atıyla Lager I terzisinin kışlasına doğru yola çıktı.  Günün erken saatlerinde baş terzi, öldürülen bir Yahudi'den alınan deri ceketin dikilmesi için onunla randevu almıştı. Komplocular, Komutan Reichleitner izinliyken komutan vekili olduğu için Niemann'ın idamına öncelik vermişlerdi. Planın geri kalanı başarısız olsa bile, Niemann'ın ölümünün tek başına kaçma şansı sağlayacak kadar kaosa neden olacağını tahmin ediyorlardı.  Niemann cekete hayranlıkla bakarken Rus mahkûmlardan birinin elinde baltayla durduğunu gördü. Niemann orada ne yaptığını sordu ama terzinin sadece bir masayı tamir etmek için orada olduğuna dair açıklamasından memnun kaldı. Terzinin isteği üzerine Niemann tabanca kılıfını çıkarıp ceketini giydi. Terzi, görünürde arkada herhangi bir değişiklik gerekip gerekmediğini kontrol etmek için Niemann'dan geri dönmesini istedi. Niemann itaat ettiğinde, iki mahkûm baltalarla arkasından gizlice yaklaştı ve kafasını yardı.  Niemann'ın cesedi bir masanın altına itildi. Sonraki saat içinde yaklaşık her altı dakikada bir bir SS subayı öldürüldü.
Mahkumlar dağılmaya başladığında Lager II'den silah sesleri duydular. Bu atışlar, Chełm'den votka dolu bir kamyonla dönen SS-Oberscharführer Erich Bauer tarafından ateşlendi. Borazan çalmadan hemen önce Bauer, iki çocuk mahkûma votkayı boşaltıp Beckmann'ın öldürüldüğü idari binadaki depoya taşımalarını emretmişti. Pechersky'nin Lager I'de konuşmasını yaptığı sırada bir bekçi, "Ein deutsch kaput!" diye bağırarak Bauer'in yanına koştu. Sorumlunun çocukların olduğunu düşünen Bauer tabancasını ateşleyerek çocuklardan birini öldürdü, diğerini ise kaçırdı.  Lager'deki mahkûmlar bu silah seslerini duyunca her yöne koştular. İçlerinden bir grup, bir bekçiyi bisikletinden indirip öldürdü. Pek çok mahkûm, tam olarak ne olup bittiğini bilmeden anlık bir karar vermek zorunda kaldı.  Plan, bilinmesi gerekenler esasına göre tutulmuştu, dolayısıyla isyandan haberdar olanlar bile çok az ayrıntı biliyordu. Pechersky ve Feldhendler mahkûmları dışarı çıkarmaya çalışırken bahçede koştular, ancak 175 civarında kişi yine de geride kaldı. Kalabalık ileri doğru hücum ederken, kulelerdeki bekçilerin tepki vermediği bir anlık kafa karışıklığı yaşandı.  Itzhak Lichtman, geri kalan SS adamlarından bazılarının saklandığını gördüğünü, belki de kampın partizanlar tarafından saldırıya uğradığını düşündüğünü bildirdi.  Bir süre sonra bekçiler kalabalığa ateş etmeye başladı ve bazı mahkûmlar  tarafından sağlanan tüfeklerle ve ölü SS subaylarından alınan tabancalarla vuruldu.
Bir grup mahkûm marangoz dükkanının arkasına koştu. Marangozlar, Vorlager'deki ana kapının erişilemez olması durumunda yedek plan olarak güney çitin yanındaki yabani otların arasına merdivenler, pense ve baltalar bırakmışlardı.  Bu mahkûmlar çitlere tırmandılar, hendeği geçtiler ve mayın tarlasından ormana doğru koşmaya başladılar. Onlar koşarken mayınlar patlayarak kaçanlardan bazılarını öldürdü ve ateş etmeye başlayan kulelerdeki bekçilerin dikkatini çekti. Esther Raab bir kurşunun sağ kulağının üzerinden başını sıyırdığını hissetti. Koşmaya devam etti ama gücünü kaybettiğini hissetti. Yanında koşan kadına tutunmak için uzandı ama kadın onu itti ve "beni rahat bırak!" diye bağırdı. Daha büyük bir mahkûm grubu Vorlager'a doğru yola çıktı.  Bu mahkûmlar ana kapıdan veya güney çitinin üzerinden kaçmaya çalışırken, bir grup Sovyet mahkûmu cephaneliğe baskın yapmaya çalıştı.    Orada, o sırada duştan çıkmış ve kantinden kendisine bir içki almakta olan Frenzel ile karşılaştılar. Kargaşadan etkilenen Frenzel, bir makineli tüfek alıp dışarı koştu. Mahkûm kalabalığının ana kapıya doğru ilerlediğini görünce ateş açarak mahkûm kalabalığına sıçradı.  Pechersky, Vallaster'ın tabancasını kullanarak Frenzel'e ateş etti ancak ıskaladı.   Bir grup mahkûm ana kapıya doğru koşmaya çalıştı ancak orada kalabalığa ateş eden başka bir SS subayıyla karşılaştılar. Bazıları dağıldı, ancak diğerleri arkalarındakilerin gücüyle ileri itildi.
Vorlager'daki diğerleri, orada daha az mayın olacağını doğru bir şekilde tahmin ederek SS subaylarının kışlasının arkasındaki dikenli tellerin üzerinden kaçmaya çalıştı. Bu yoldan çıkmaya çalışan birçok mahkûm dikenli tellere sıkıştı.  Bu mahkûmlar arasında, çitin üzerine çökmesi nedeniyle hayatta kalan Thomas Blatt da vardı. Yerde yatarken, önündeki mahkûmların mayın tarlasını geçerken havaya uçtuklarını gördü.  Blatt, dikenli tellere yapışan ceketini çıkarıp patlayan madenlerin üzerinden ormana doğru koşarak kendini kurtardı.   Yaklaşık 300 mahkûm ormana kaçtı.
Kaçışın hemen ardından ormanda elli mahkûmdan oluşan bir grup Pechersky'yi takip etti. Birkaç gün sonra Pechersky ve diğer yedi Rus savaş esiri yiyecekle geri döneceklerini iddia ederek oradan ayrıldılar. Ancak bunun yerine Bug Nehri'ni geçip partizanlarla temas kurmak için ayrıldılar. Pechersky'nin geri dönmemesinin ardından geri kalan mahkûmlar daha küçük gruplara bölünerek farklı yollar aradılar. Hollandalı tarihçi ve Sobibor'dan sağ kurtulan Jules Schelvis, Sobibor isyanında 158 mahkûmun gardiyanlar tarafından veya kampı çevreleyen mayın tarlasında öldürüldüğünü tahmin ediyor. 107 kişi daha SS, Siegfried Haenicke'nin gönderdiği Wehrmacht askerleri veya onları takip eden Orpo polis birimleri tarafından öldürüldü. İsyan günü ile 8 Mayıs 1945 arasında yaklaşık 53 isyancı başka nedenlerden öldü. Sobibor'un günlük operasyonlarında köle işçiliği yapan Arbeitshäftlinge mahkûmları arasında 48'i erkek ve 10'u kadın olmak üzere hayatta kalan 58 kişi vardı. Kampta geçirdikleri süre birkaç haftadan neredeyse iki yıla kadar değişiyordu.
Mart 1943'te ortaya çıkan ana kapı. İçerinin görünmemesi için çitin etrafı çam dallarıyla kaplanmıştı.
SS görevlileri eğleniriyor. Kaliteli bardaklar muhtemelen gaz odası kurbanlarından çalınmıştı.
Ayaklanmaya liderlik eden Kızıl Ordu subayı Aleksandr Peçerski,1940