Uluslararası ilişkiler (1814-1919)
Yaklaşan Dünya Savaşı > Fas'taki iki kriz

Ana maddeler: Birinci Fas Bunalımı ve Agadir Krizi
Afrika'nın kuzeybatı kıyısındaki Fas, Afrika'da sömürgeci güçler tarafından kontrol edilmeyen son büyük bölgeydi. Fas kağıt üstünde sultanı tarafından yönetiliyordu ancak 1894 yılında Fas'ın çocuk yaştaki sultanı Abdülaziz'i göreve geldi ve kısa süre sonra kaos yaratarak öldü. 1900 yılında gelindiğinde Fas, sultanlık iddiasında bulunanlar tarafından başlatılan çok sayıda yerel savaşa, hazinenin iflasına ve çok sayıda kabile isyanına sahne oldu. Bir sultan yoktu. Fransız Dışişleri Bakanı Théophile Delcassé durumu istikrara kavuşturmak ve Fransız denişaşırı imparatorluğunu genişletmek için bir fırsat gördü. General Hubert Lyautey ise Cezayir'de konuşlu Fransız ordusunu kullanarak daha agresif bir askeri politika izlemek istiyordu. Fransa hem diplomasi hem de askerî güç kullanmaya karar verdi. İngiliz onayı ile Sultan'ı kontrol edecek, onun adına hüküm sürecek ve Fransız kontrolünü genişletecekti. İngiliz onayı, 1904 Entente Cordiale'de alındı. Almanya, Fas'ı kendisi için istemiyordu ama Fransa kazanırken Almanya'nın kazanamamasından utanç duyuyordu. 31 Mart 1905'te Alman Kayzeri II. Wilhelm, Fas'ın başkenti Tanca'yı ziyaret etti ve Fas'ın bağımsızlığını sağlamak için uluslararası bir konferans talep eden ve alternatifi savaş olan kılıç sallayan bir konuşma yaptı. Almanya'nın Birinci Fas Bunalımı'ndaki amacı prestijini artırmak ve İngiltere ile Fransa'yı birbirine bağlayan Entente Cordiale'i zayıflatmaktı. Tarihçi Heather Jones, Almanya'nın savaş yanlısı retorik kullanmasının kasıtlı bir diplomatik manevra olduğunu savunuyor:
Almanya'nın bir başka stratejisi de dramatik jestler yapmak ve savaş tehdidini tehlikeli bir şekilde öne çıkarmaktı, bunun diğer Avrupalı güçlere emperyal konularda Almanya ile istişarenin önemini vurgulayacağını düşünülüyordu. Fransa'nın Fas konusunda Almanya ile ikili bir anlaşma yapmayı gerekli görmemesi, özellikle de Almanya'nın yeni edindiği büyük güç statüsü konusunda derin bir güvensizlik içinde olduğu düşünüldüğünde, bu Almanya'yı kızdırıyordu Bu nedenle Almanya savaşçı söylemini arttırmayı tercih etti ve Kayzer II. Wilhelm dramatik bir şekilde Akdeniz gezisini yarıda keserek Tanca'yı ziyaret etti ve burada Almanya'nın Sultan'ın bağımsızlığını ve krallığının bütünlüğünü desteklediğini ilan ederek Fas'ı bir gecede uluslararası bir "krize" dönüştürdü. Almanya'nın planı, İngiltere'nin Fransa'ya yönelik bir Alman saldırısı durumunda İngiltere'nin Fransa'nın yanında bir müdahale edeceğini açıkça belirtmesiyle geri tepti. 1906'da Algeciras Konferansı, Fransa'nın Fas'ta baskın bir rol kazanmasıyla Almanya için acı bir diplomatik yenilgisiyle krizi sona erdirdi. Bu deneyim, Londra ve Paris'i daha da yakınlaştırdı ve Almanya'nın herhangi birine saldırması durumunda müttefik olacakları varsayımını oluşturdu. Almanya'nın macerası başarısızlıkla sonuçlandı çünkü Almanya daha da yalnızlaştı ve yabancılaştı. Bunun önemli bir sonucu da Almanya'da artan hayal kırıklığı ve savaşa hazır olma duygusuydu. Bu duygu siyasi elitlerin de ötesine geçerek basının büyük bölümüne ve liberaller ve sosyal demokratlar dışındaki siyasi partilerin çoğuna yayıldı.
1911'deki Agadir Krizi'nde Fransa, Fas üzerinde daha fazla kontrol elde etmek için güç kullandı. Alman Dışişleri Bakanı Alfred von Kiderlen-Waechter bu hamlelere karşı değildi ancak Almanya'nın Afrika'nın başka bir yerinde bir miktar tazminat hakkı olduğunu düşünüyordu. Küçük bir savaş gemisi gönderdi, kılıç tehditleri savurdu ve Alman milliyetçileri arasında öfkeyi körükledi. Fransa ve Almanya kısa süre sonra bir uzlaşma üzerinde anlaştı ancak İngiliz kabinesi Almanya'nın Fransa'ya yönelik saldırganlığı karşısında alarma geçti. David Lloyd George, Alman hamlesini tahammül edilemez bir aşağılanma olarak kınayan dramatik bir "Mansion House" konuşması yaptı. Savaştan söz edildi ve Almanya geri adım attı. Berlin ve Londra arasındaki ilişkiler bozuk kaldı.