stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Hermann Kolbe

| Hermann Kolbe |
| --- | --- |
Hermann Kolbe
Doğum: 27 Eylül 1818(1818-09-27) Elliehausen, Göttingen, Hannover Krallığı
Ölüm: 25 Kasım 1884 (66 yaşında) Leipzig, Alman İmparatorluğu
Milliyet: Alman
Eğitim: University of Marburg
Ödüller: Davy Medal (1884) ForMemRS (1877)

Kariyeri
Dalı: Kimya
Çalıştığı kurumlar: University of Marburg University of Leipzig
Doktoradanışmanı: Robert Bunsen  Friedrich Wöhler
Doktora öğrencileri: Peter Griess  Aleksandr Mikhailovich Zaitsev  Theodor Curtius  Ernst Otto Beckmann  Carl Graebe  Oscar Loew  Constantin Fahlberg  Nikolai Menshutkin  Vladimir Markovnikov  Jacob Volhard  Ludwig Mond  Alexander Crum Brown  Maxwell Simpson  Frederick Guthrie [Note, not primary advisor for all in this list]
 

Adolph Wilhelm Hermann Kolbe (d. 27 Eylül 1818, Göttingen - ö. 25 Kasım 1884, Leipzig) modern organik kimyanın doğuşuna büyük katkıda bulunan kimyagerlerden biridir ve Marburg ve Leipzig'de profesörlük yapmıştır. Sentez terimini kimyasal bağlamda ilk uygulayan Kolbe oldu ve organik madde asetik asidin karbon disülfürden sentezi yoluyla vitalizmin felsefi ölümüne katkıda ve aynı zamanda yapısal teorinin gelişmesine de katkıda bulundu. Bu, "radikaller" fikrinde yapılan değişiklikler, ikincil ve üçüncül alkollerin varlığının doğru tahmin edilmesi ve karboksilat tuzlarının Kolbe elektrolizi, aspirin hazırlanmasındaki Kolbe-Schmitt reaksiyonu ve Kömbe nitrik sentezi aracılığıyla ortaya çıkan organik reaksiyon dizisi yoluyla yapılmıştı. Wöhler ve Bunsen ile yaptığı çalışmalardan sonra Kolbe, Londra'da (Frankland ile) çalışarak kimyanın erken uluslararasılaşmasına dahil oldu.
Kolbe, İsveç Kraliyet Bilimler Akademisi'ne seçildi ve öldüğü yıl Londra Kraliyet Cemiyeti'nin Davy Madalyasını kazandı.
Bu başarılara ve gelecek nesil kimyagerlerin (Zaitsev, Curtius, Beckmann, Graebe, Markovnikov ve diğerleri dahil) önemli üyelerini yetiştirmesine rağmen Kolbe, on yılı aşkın bir süre boyunca Journal für Praktische Chemie'nin editörlüğünü yapmasıyla hatırlanmaktadır. August Kekulé'nin benzenin kökenine, van't Hoff'un kiralitenin kökenine ilişkin teorisi ve Baeyer'in terminoloji reformları hakkındaki aşağılayıcı makaleler kişisel olarak eleştirel ve dilsel açıdan şiddetliydi. Kolbe, eşi Charlotte'un ölümünden altı yıl sonra, 66 yaşında Leipzig'de kalp krizinden ölmüştür.
Hayatı

Kolbe, Protestan bir pastörün en büyük oğlu olarak Hannover Krallığı'nın (Almanya) Göttingen yakınlarındaki Elliehausen'de doğdu. 13 yaşındayken profesörlerden birinin evinde ikamet ederek Göttingen Spor Salonu'na girdi. Altı yıl sonra ayrılma sertifikasını (Abitur) aldı. Kimya çalışmalarına tutkuyla bağlıydı ve 1838 baharında ünlü kimyager Friedrich Wöhler'in yanında çalışmak üzere Göttingen Üniversitesi'ne kaydoldu.
1842'de Philipps-Universität Marburg'da Robert Bunsen'in asistanı oldu. 1843 yılında aynı üniversitede doktorasını aldı. 1845'te Londra'daki yeni Ekonomik Jeoloji Müzesi'nde Lyon Playfair'in asistanı ve Edward Frankland'ın yakın arkadaşı olduğunda yeni bir fırsat ortaya çıktı. 1847'den itibaren, Justus von Liebig, Wöhler ve Johann Christian Poggendorff tarafından düzenlenen Handwörterbuch der reinen und angewandten Chemie'nin (Saf ve Uygulamalı Kimya Sözlüğü) editörlüğünü üstlendi ve aynı zamanda önemli bir ders kitabı da yazdı. 1851'de Kolbe, Marburg'da kimya profesörü olarak Robert Bunsen'in yerini aldı ve 1865'te Leipzig Üniversitesi'ne çağrıldı. 1864'te İsveç Kraliyet Bilimler Akademisi'nin yabancı üyesi seçildi. 1874'te ise Amerikan Felsefe Derneği'ne üye seçildi.
1853 yılında General-Binbaşı Wilhelm von Bardeleben'in kızı Charlotte ile evlendi. Karısı, 23 yıllık mutlu bir evliliğin ardından 1876 yılında öldü. Çiftin dört çocuğu vardı.
Kimyasal araştırmalardaki çalışmaları

1840'ların sonlarına doğru ve Friedrich Wöhler'in 1828'deki üre sentezine rağmen, bazı kimyacılar hala "organik" (yani orijinal anlamıyla biyolojik olarak) yaratmak için özel bir yaşam gücünün gerekli olduğunu savunan vitalizm doktrinine inanıyorlardı. Kolbe, organik bileşiklerin, bu "organik" bağlamın dışından doğrudan veya dolaylı olarak ikame işlemleri yoluyla açıkça elde edilen maddelerden türetilebileceği fikrini destekledi. (Dolayısıyla, modern tanımlarla bir organik molekülü diğerine dönüştürürken, çağının deyimiyle "inorganik" - anorganisch - maddeleri, yalnızca yaşamsal süreçlerle erişilebileceği düşünülen "organik" maddelere dönüştürüyordu.)Kolbe teorisini 1843 ile 1845 yılları arasında karbon disülfürü ( CS2 ) birkaç aşamada asetik asite (CH³COOH) dönüştürerek doğrulamayı başardı. Kolbe ayrıca yapısal radikallere ilişkin değiştirilmiş bir fikir sunarak yapısal teorinin gelişimine katkıda bulundu. İkincil ve üçüncül alkollerin varlığına ilişkin teorik öngörüsü, bu organik molekül sınıflarından ilkinin senteziyle doğrulandığında dramatik bir başarı elde etti. Kolbe, "sentez" kelimesini bugünkü anlamıyla kullanan ilk kişidir ve çalışma hayatı boyunca birçok yeni kimyasal reaksiyona katkıda bulunmuştur.
Kolbe, özellikle yağ ve diğer karboksilik asit tuzlarının elektrolizi için prosedürler geliştirdi (Kolbe elektrolizi) [birincil olmayan kaynak gerekli] ve Kolbe sentezi veya Kolbe-Schmitt reaksiyonu adı verilen bir işlemle aspirinin yapı taşı olan salisilik asit hazırladı. Nitriller için kullandığı yönteme Kolbe nitril sentezi denir ve Edward Frankland ile birlikte nitrillerin, karşılık gelen asitlere hidrolize edilebileceğini keşfetmiştir. Kolbe, kendi laboratuvar araştırması, akademik ve editoryal çalışmalarına ek olarak Leipzig'de ve özellikle Marburg'da öğrenci araştırmalarını yönetti; onun vesayeti altında vakit geçiren öğrenciler arasında Peter Griess, Aleksandr Mihayloviç Zaitsev (zaitsev'in eliminasyon reaksiyonlarının ürün bileşimini öngören kuralıyla tanınır), Theodor Curtius (diazo bileşiklerinin, hidrazinlerin ve Curtius yeniden düzenlemesinin kaşifi), Ernst Otto Beckmann, Carl Graebe (alizarin'in kaşifi), Oscar Loew, Constantin Fahlberg, Nikolai Menshutkin, Vladimir Markovnikov (ilk olarak sikloheksandan daha küçük ve daha büyük karbosiklleri tanımlayan ve alkenlere katılma reaksiyonlarını açıklayan Markovnikov kuralıyla tanınan), Jacob Volhard, Ludwig Mond, Alexander Crum Brown (etilenin çift bağını ilk tanımlayan), Maxwell Simpson ve Frederick Guthrie vardı.
Dergi editörü olarak çalışmaları

Kolbe, süreli yayınlardaki çalışmalarının yanı sıra çok sayıda kitap da yazmıştır. Modern anlamda Journal für Praktische Chemie'nin (1870'ten 1884'e kadar Pratik Kimya Dergisi) kıdemli editörü olarak anlaşılacak şekilde on yıldan fazla bir süre hizmet etti. Kolbe, özellikle 1874'ten sonra bazen ve bazı sebepler yüzünden başkalarının çalışmalarını o kadar sert bir şekilde eleştiriyordu ki, bazıları onun bir akıl hastalığından muzdarip olup olmadığını merak ediyordu. Teori olarak gösteriş yapan gevşek spekülasyonlar olarak gördüğü şeylere karşı hoşgörüsüzdü ve Kolbe, yazıları aracılığıyla, sevdiği kimya bilimini, modern yapısal teorinin belası olarak gördüğü şeyden kurtarmaya çalıştı.
Yapısal kimyayı, özellikle de August Kekulé'nin benzenin yapısına ilişkin teorilerini, JH van't Hoff'un asimetrik karbon atomu teorisini ve Adolf von Baeyer'in kimyasal isimlendirme reformunu reddettiğini Kolbe, Journal für Praktische Chemie'de küfürlü makalelerinde ifade etti. Bazı tercüme edilmiş alıntılar onun kimya yorumu ile yapısal kimyacıların yorumu arasındaki derin çatışmayı dile getirme tarzını göstermektedir:
« ...Baeyer mükemmel bir deneycidir, ancak o yalnızca bir ampiristtir, sağduyu ve yetenekten yoksundur ve deneylerine ilişkin yorumları, onun gerçek bilimin ilkelerine aşinalığı konusunda özel bir eksiklik olduğunu göstermektedir...»»
Kolbe'nin kullandığı dilin şiddeti onun ölümünden sonraki itibarını sınırlamıştır.
Yayınları

Untersuchungen über die Elektrolyse organischer Verbindungen. Edinburgh: Livingstone. 1947.
Hermann Kolbe'nin Untersuchungen über die Elektrolyse organischer Verbindungen  kitabının ön sayfası
Cryo Interactive

| --- | --- |
Tip: Özel şirket
Endüstri: Video oyunları
Kuruluş: 1992
Feshedilme: Ekim 2002
Genel merkezi: Paris, Fransa
Önemli kişiler: Philippe Ulrich
Cryo Interactive Entertainment, Fransa merkezli bir video oyunu şirketiydi. Şirket, 1992 yılında kurulmuş olup özellikle Dune, Dragon Lore ve Atlantis: The Lost Tales ve MegaRace gibi oyunlar ile bilinmekteydi. Şirketin merkezi Paris'te yer almaktaydı.
Cryo Interactive, Ekim 2002 tarihinde Frank Herbert's Dune isimli oyunun başarısızlığı ile birlikte yaşadığı mali sıkıntılar sonucu iflas etti. Şirketin hisselerinin büyük bir kısmı DreamCatcher Interactive tarafından satın alındı. Cryo'nun isim haklarını ise 2008'de Microïds aldı.
Charles Edward Stuart

Charles Edward Louis John Sylvester Maria Casimir Stuart (20 Aralık 1720 - 30 Ocak 1788), James II ve VII'nin torunu, James Francis Edward Stuart'ın büyük oğlu ve Stuart hanedanının temsilcisi olarak 1766 yılına dek İngiltere, İskoçya ve İrlanda tahtlarının III. Charles adıyla hak iddiacısıdır. Yaşamı boyunca "the Young Pretender" ve "Genç Şövalye" olarak da bilinmekte olup; popüler kültürde "Bonnie Prince Charlie" olarak bilinir.
Ailesinin sürgünde olduğu Roma'da doğdu ve yaşamının çoğunu İtalya'da geçirdi. 1744'te, babasının bayrağı altında adada Stuart monarşisini yeniden kurmak için planlanan bir isyana katılmak üzere Fransa'ya gitti. Fransız filosu fırtınalar tarafından kısmen harap edildiğinde, Charles önde gelen Jakobitler ile görüştükten sonra İskoçya'ya yelken açmaya karar verdi. Bu, Charles'ın İskoçya'nın batı kıyısına çıkmasıyla sonuçlandı ve 1745 Jakobit isyanı başladı. Charles komutasındaki Jakobit kuvvetleri, başta Eylül 1745'te yapılan Prestonpans Muharebesi ve Ocak 1746'da yapılan Falkirk Muir muharebesi dahil olmak üzere sahada birkaç zafer kazandı. Ancak, Nisan 1746'da Charles'ın kuvvetleri, aynı zamanda Stuart isyanını fiilen sona erdirecek olan Culloden Muharebesinde mağlup oldu. 1759'da olduğu gibi bir süre daha Britanya'nın Fransa tarafından işgali girişimlerinde yer alsa da, Stuart monarşisini yeniden kuramadı.
Charles, Jakobit isyanının başarısızlıkla sonuçlanmasıyla, Londra'ya yaptığı gizli bir ziyaret dışında hayatının geri kalanını kıta Avrupa'sında geçirdi. Britanya dönüşünde, 1748'de Aix-la-Chapelle Antlaşması hükümleri uyarınca sürgüne gönderilmeden önce kısa bir süre Fransa'da yaşadı. Charles sonunda, hayatının sonuna kadar kalacağı Floransa ve Roma'ya döndü. 1772'de Stolberg-Gedern Prensesi Louise ile evlendi ve daha sonraki yaşamında, Charles'ın sağlığı alkol bağımlılığı nedeniyle büyük ölçüde bozuldu. Bununla birlikte, 1745 ve 1746 ayaklanması sırasındaki İskoçya'dan kaçışı, kahramanca bir başarısızlık figürü olarak romantize edilmesine yol açtı.
1745 Ayaklanması > Hazırlıklar ve İskoçya'ya yolculuk: 1745

Charles, bu zamana kadar hem Roma'da hem de Paris'te, çok sayıda Stuart destekçisiyle tanışmış ve her önemli Avrupa sosyetesinde Jakobit temsilcileri olduğunun farkına varmıştır.  Artık kendisinin ve babasının çıkarlarını geliştirmekle bağlantılı mektuplarda ve diğer fiili işlerde önemli bir rol almaya başlamıştı.  Paris ve Soissons'tayken, yeniden tahta geçebilmek için fon ve destek bulmakla ilgilendi.  Thomas Sheridan gibi İskoçya'daki Jakobit hareketinin gücü konusunda kendisine güvence veren Britanya'dan sürülen İrlandalı ve İskoç taraftarlarla gerçekleştirdiği konuşmalar ve adaya çıkması adına Hector Maclean'dan aldığı çağrının ardından, İskoçya'ya gitmeye karar verdi.  Bu gidişindeki amaç, babasını İngiltere, İskoçya ve İrlanda tahtlarına oturtacak bir isyanı kışkırtmaktı.  Charles, bunu finanse edebilmek için Parisli bankacılar John Waters ve George Waters'tan yaklaşık 180.000 livre borç aldı.  Bu fonların bir kısmı, Oxburgh Hall'dan Henry Bedingfield gibi İngiltere'de bulunan davasına sadık kişilerin desteğiyle toplanmıştı. Charles, aldığı kredilerin teminatı olarak, annesinden ona miras kalan büyük büyükbabası Leh Kralı John III Sobieski'nin Sobieski taç mücevherlerini kullandı.  Bu kapsamlı fonları, silah  satın almak, 66 tane silahlı askeri bulunan Elisabeth adlı savaş gemisini ve 16 adamı olan savaş gemisi Du Teillay'ı (bazen Doutelle olarak anılır) donatmak için kullandı.
Mayıs 1945'te Fontenoy Savaşında elde edilen Fransız zaferinin yarattığı cesaretle Charles ve kurmayları 5 Haziranda İskoçya'ya yelken açtı. Kuzeye yaptıkları seyahat esnasında, Charles'ın kuvvetlerine Kelt Denizinde HMS Lion kruvazörü tarafından ateş açıldı.  Du Teillay, Elisabeth yüksek ateş gücüyle birlikte HMS Lion ile meşgul olurken, Charles ile birlikte oradan kaçmak için yelken açtı.  HMS Lion geri çekildiğinde, Elishabeth beraberinde Charles'ın satın aldığı 1.800 kılıç, 8 top ve 1.500 tüfeğin çoğuyla birlikte tamir görmesi için Brest'e geri dönmek zorunda kaldı.  Ancak diğer gemi Du Teillay 23 Haziran 1745'te yedi kurmayı (William Murray, John William O'Sullivan, Sir Thomas Sheridan, Sir John MacDonald, Francis Strickland, George Kelly ve Aeneas Macdonald) ile birlikte Charles'ı İskoçya'nın Eriskay adasına ulaştırdı. Katolik veya Protestan birçok Kuzey İskoçya klanı hala Jakobit davasını desteklemekteydi ve Charles tüm Britanya'daki Jakobitlerce bir isyan başlatmak için bu klanlardan sıcak bir karşılama beklemekteydi. Ancak klan liderlerinden soğuk bir karşılama gördü ve görüştüğü çoğu klan lideri ona Fransa'ya geri dönmesini tavsiye etti. Potansiyel bir yenilginin farkında olarak, Fransız askeri desteği bulunmaksızın adaya ulaşması dolayısıyla Charles'ın vaatlerini gerçekleştiremeyeceğini ve onun kişisel yeteneklerinin bu isyan için yeterli olmadığını düşünmekteydiler. Charles fark edilmeden yeniden yelken açarak Loch nan Uamh körfezine vardı. Bir Fransız filosunun onu destekleyeceğini ummaktaydı ancak bu destek gelmediğinden İskoçya'da bir ordu toplamaya karar verdi.
1745 Ayaklanması > İsyanın Erken Aşamaları Prestonpans Zaferi: 1745

Başlangıçta bazı klan şefleri tarafından cesaretinin kırmasına rağmen, Charles'ın başarısızlık durumunda mülkün tam değerinin ödeneceği güvencesi sağlamasının ardından Lochiel'den Donald Cameron'ın çok önemli desteğini aldı.  Bir taraftan başka destekçiler aramaya devam ederken bir yandan da Galce dersleri almaktaydı. 19 Ağustos'ta  babasının sancağını Glenfinnan surlarına asarak Edinburgh'a doğru harekete geçmesini sağlayacak kadar büyük bir kuvvet topladı.  Batıya doğru ilerleyerek Ağustos ayının son haftasında Invergarry Kalesi'ne ulaştı.  Charles'ın güçleri, geçtikleri yolu üzerindeki hükûmet güçlerini geri çekilmeye zorlayarak Corrieyairack Geçidi üzerinden ilerlemeye devam etti.  Önce Blair Kalesi'nde kısa bir süre mola veren  Charles ve kuvvetleri 4 Eylül'de Perth'e ulaştı.  Perth'de, kuvvetlerine Lord George Murray de dahil olmak üzere daha fazla destekçi katıldı. 1715 ve 1719 ayaklanmalarına katılmasına rağmen hükûmet tarafından affedilen Murray, Highland askeri geleneklerini daha iyi anlaması nedeniyle görevi O'Sullivan'dan devraldı ve kuvvetler bu dönemde yeniden organize edildi. 14 Eylül'de Charles ve güçleri Falkirk'i aldı ve Charles, Kilmarnock Kontu'nu kendisine katılmaya ikna ettiği Callendar House'da kaldı.
Charles'ın Edinburgh'a doğru ilerlemesinde, Inverness'e doğru harekete geçen ve ülkenin güneyindeki bölgeleri savunmasız bırakan İngiliz kuvvetlerinin tercihi etkili oldu.  16 Eylül'de kuvvetleriyle birlikte Longstone şehrinin dışında kamp kurularak şehir zapt edildi.  17 Eylülde ise yaklaşık 2.400 asker ile birlikte Charles Edinburgh'a girdi. Bu dönemde, destekçileri için çeşitli hediyeler ve ödüller ayarlanmıştır.
Bu arada İngiliz bölge şefi Sir John Cope, kuvvetlerini deniz yoluyla Dunbar'a getirmişti. 20 Eylül'de Charles,  Duddingstone'da kuvvetlerini toplandı ve diğer destekçileri ile güçlerini birleştirdi . 21 Eylül'de Charles ve güçleri, İskoçya'daki tek hükûmet ordusu olan  İngiliz ordusunu Prestonpans Savaşı'nda mağlup etti.   Charles'ın savaşın ön cephesinden sadece 50 adım uzakta olduğu söylenmektedir. Kazanılan zaferin sonrasında bu zaferin kendi tebaasına karşı olması nedeniyle pişmanlık duyduğunu ifade etmiştir. Savaş sırasında ise Lord Murray ile  ordunun düzeni konusunda anlaşmazlık yaşadıkları bilinmektedir. Hugh Douglas, ikili arasında yaşanan bu anlaşmazlığın daha sonra Culloden çayırında nihai olarak yenilgiyle sonuçlanacak olan ve giderek kötüleşen bir ilişkiye neden olduğunu öne sürmektedir.
1745 Ayaklanması > Culloden ve Fransa'ya dönüş: 1746

İngiliz kuvvetlerinin Charles'ın ordusunu Culloden çayırında yakalamasıyla 16 Nisan 1746 yılında Culloden Savaşı yaşanmıştır.  Charles, İngiliz kuvvetlerinin yüksek ateş gücünü gerekçe gösteren general Murray'ın itirazlarına rağmen çamurlu açık düzlükte savaşmaya karar verdi.  Onun güvenliğini sağlamak için kurmayları savaşın alanını açıkça görebileceği, ön cephenin uzağında bir noktadan savaşı idare etmesini tavsiye ettiler.  İngiliz ordusunun ilk saldırıyı başlatacağını umduğu için adamlarını İngiliz topçusunun menzili içinde bıraktı.  Bu hatasını fark ettiğinde ise ani bir kararla hücum emri verdi ancak emri gönderdiği ulağı emri ulaştıramadan öldürüldü. İngiliz tüfek ve top ateşi nedeniyle birbiriyle uyumsuz olarak gerçekleşen Jakobit hücumu etkili olamadı.  Merkezde ise Jakobitler kuvvetleri İngilizlerin süngülerine kadar ulaşmış olsalar bile ikinci hattaki askerler tarafından etkisiz hale getirildiler.   Bu hücumdan çok azı kurtulabildi, ancak kuzey doğu alayları ile ikinci hattaki İrlandalı ve İskoç birlikleri uygun emirle Charles ve konsey ile birleşerek kuzeye doğru kaçtılar.
Yenilginin ardından Murray, savaşa devam etmek niyetiyle bir grup Jakobit'i Ruthven'e götürmeyi başardı. Ancak Charles, ihanete uğradığını düşündü ve Jakobit davasını terk etmeye karar verdi.  Savaş alanından yaklaşık 20 mil uzakta, davanın şüpheli destekçisi Lord Lovat'ın evi olan Gorthleck'te kısa bir süre geçirdi.  Charles daha sonra, Hebridler'e kaçmadan önce, her zaman İngiliz kuvvetlerinin bir adım önünde kalarak Kuzey İskoçya'nın çayırlarında saklandı.  Birçok İskoçyalı, kaçması sırasında ona yardım etti ve hiçbiri başına konan 30.000 sterlinlik ödül için ona ihanet etmedi.  Charles'a Galtrigill'den kılavuz kaptan Donald Macleod ve onu Benbecula'ya götüren Kaptan Con O'Neill gibi destekçiler yardım etti. Charles, 16 Nisan'dan 28 Haziran'a kadar Benbecula, South Uist, North Uist, Harris ve Isle of Lewis'i  dolaştıktan sonra 28 Haziran'da, hizmetçisi "Betty Burke" kılığına girmiş olarak bir tekneye bindirerek Skye Adası'na yelken açtı. Bu kaçışa Flora MacDonald yardım etmiştir.  Charles, Temmuz ayına kadar Skye Adası'nda kaldı ve ardından adaya geri döndü. Charles, birkaç sadık hizmetkarın ve yerel destekçisinin  yardımıyla batı Grampian Dağları'ndaki hükûmet güçlerinden birkaç hafta saklandı.  Yakalanmaktan son anda kurtuldu ve 19 Eylül'de Richard Warren komutasındaki Fransız firkateyni L'Heureux ile ülkeyi terk etti.   Bu olay anısına İskoçya'dan ayrıldığı Lochaber'deki Loch nan Uamh'da bulunan bir noktaya Prens Yığını adı verilen bir anıt konuldu.
Daha Sonraki Yaşamı > Avrupa'da Yaşam: 1746–1766

Charles, 29 Eylül  Fransa'ya geri döndü. Dönüşünde, başlangıçta Kral XV. Louis tarafından sıcak karşılandı, ancak Kral'dan ek askeri veya siyasi yardım talebine yönelik çabaları sonuçsuz kaldı.  Bununla birlikte, İskoçya'daki kahramanlıkları nedeniyle aynı anda birçok Parislinin popüler kahramanı ve idolü oldu.  Mart 1747'de, İspanya Kralı VI. Ferdinand ile görüşmek üzere Madrid'e kısa bir ziyaret gerçekleştirdi ama kral tarafından talepleri reddedildi.   Kardeşi Henry ile ilişkisi Henry'nin dini tercihleri nedeniyle kötüleşti.  Aynı zamanda, Roma'da yaşamakta olan babasıyla kardeşi Henry'nin bu eylemini tasvip etmesi nedeniyle iletişimi kesmiştir.
Fransa'dayken, Charles'ın çok sayıda metresi vardı.   Guemene Prensi Jules'ın karısı olan kuzeni Marie Louise da La Tour d'Auvergne ile olan ilişkisinden çok kısa süre hayatta kalan bir oğlu dünyaya geldi.  Théâtre du Palais-Royal'deki operaya giderken Fransız yetkililer tarafından tutuklandı.   Kısa bir süre Château de Vincennes'de hapsedildi,  daha sonra Avusturya Veraset Savaşını sona erdiren Aix-la-Chapelle Antlaşması'nın hükümleri uyarınca Fransa'dan sınır dışı edildi.   Önce Avignon'daki Papalık bölgesine, ardından 1749'da Lorraine Dükalığı'ndaki Lunéville'e taşındı.   Sonraki yıllarda, gizlice Paris'e birkaç ziyarette bulunduğu bildirildi, ancak Fransız yetkililer tarafından hiç yakalanamadı.
Charles, yenilgisinden sonra bir Katolik olarak İngiliz ve İskoç taçlarını geri almasının imkansızlığını kabul ederek İngiltere'deki Jakobitlere Protestan olmaya istekli olduğunu bildirdi.  Bu nedenle, 1750'de Londra'yı gizlice ziyaret ederek  Katolik inancından vazgeçti,  ve Protestan oldu.
Charles, 1745 isyanı sırasında tanıştığı İskoç metresi Clementina Walkinshaw (daha sonrasında Kontes von Alberstrof) ile birkaç yıl sürgünde birlikte yaşadı.  Birçok destekçisi, onun İngiliz hükûmeti tarafından görevlendirilen bir casus olduğundan şüpheleniliyordu. 29 Ekim 1753'te çiftin Charlotte adında bir kızı oldu.    Charles'ın Jakobit davasının çöküşüyle başa çıkamaması, alkol sorununa yol açığından Clementine ve kızı Charles'tan ayrıldı.
1759'da, Yedi Yıl Savaşı sırasında Charles, Fransız Dış İşleri Bakanı Duc De Choiseul ile Paris'te yapılacak bir toplantıya çağrıldı.  Charles, bu görüşmede tartışmacı ve idealist davranarak iyi bir izlenim bırakmayı başaramadı.  Choiseul, 100.000'den fazla kişiyle tam ölçekli bir İngiltere işgalini planlıyordu,  buna Charles liderliğindeki bir dizi Jakobit'i de eklemeyi umuyordu. Ancak, Charles'tan o kadar az etkilendi ki, Jakobit yardımı olasılığını düşünmedi.  Stuart hanedanı için İngiltere, İskoçya ve İrlanda tahtlarını geri alması için son gerçekçi şansı olan Fransız işgali, sonunda Quiberon Körfezi ve Lagos'ta alınan deniz yenilgileriyle son buldu.
Ölümü

Charles, 30 Ocak 1788'de  67 yaşındayken felç geçirerek Roma'da öldü. Ancak Whitehall Sarayı'ndaki idam iskelesinde infaz edilmiş olan büyükbabası Kral I. Charles ile aynı gün ölmesinin bir şanssızlık olarak kabul edilmesinin önüne geçebilmek amacıyla Kardinaller resmi olarak ölüm tarihini 31 Ocak sabahı olarak ilan ettiler.   Charles'ın mirasının çoğunu varisi kızı Charlotte'a bıraktı.  Vasiyetinde kardeşi Henry için bir miktar tabak ve hizmetkarları için bazı maaşlar dahil olmak üzere birkaç istisna vardı.
Öldüğünde, yüzünün bir alçısı yapıldı ve vücudu mumyalanarak selvi ağacından yapılmış bir tabutun içine yerleştirildi.   Devedikeni Nişanı, Aziz Andrew Haçı, Jartiyer Nişanı ve Aziz George Haçı ile süslenen Charles, kardeşi Henry'nin ilk kez piskopos olduğu Roma yakınlarındaki Frascati Katedrali'ne gömüldü. Henry'nin 1807'deki ölümü üzerine, Charles'ın kalıntıları (kalbi hariç) Vatikan'daki Aziz Petrus Bazilikası'nın mahzenine taşındı ve orada, erkek kardeşi ve babasınınkilerin yanına gömüldü.  Bu, Antonio Canova'nın Royal Stuarts anıtının daha sonra dikileceği yerin altındaydı.  Annesi Maria da yakınlardaki St Peter's'a gömüldü.  kalbi, bir anıtın altında, zeminin altındaki küçük bir vazoda bulunduğu Frascati Katedrali'nde kalmıştır.