İkinci İtalyan Bağımsızlık Savaşı
Barış masasına oturma süreci

Ana madde: Villafranca Mütarekesi
Solferino Muharebesi'nin ardından 8 Temmuz'da ateşkes kararı alındı. İki İmparator 11 Temmuz'da Villafranca di Verona'da bir araya geldi ve ertesi gün Villafranca Barışı olarak anılan ateşkes imzalandı.
III. Napolyon, Villafranca'da Avusturya ile ateşkes imzalamasının birçok nedeni vardı. Avusturyalılar, ele geçirilmesi çok maliyetli olan dörtgen kalelere çekilmişlerdi. Fransa'da dörtgen kale sistemi yoktu ve ülke saldırılara açıktı. Cavour ve Sardinya'nın, çok fazla güç kazanmasını istemiyordu. Alman devletlerinin müdahalesinden korkuyordu. Avusturya'nın Mantova ve Legnago kaleleri ile çevresindeki topraklar hariç, başkenti Milano olan Lombardiya'nın büyük bir kısmı Avusturya'dan Fransa'ya bırakıldı ve Fransa da bu bölgeleri derhal Sardinya'ya bırakacaktı. Savaşın başlamasından kısa bir süre sonra ihtilal yoluyla sürülen Orta İtalya hükümdarları yeniden tahta çıkarılacaktı.
Palestro Savaşı'nda Sardinya birliklerine liderlik eden Manfredo Fanti
Savaşa katılımı sonrasında zafer için kesin rol oynayan Patrice de Mac-Mahon
Napolyon'un Sardinyalı müttefiklerinin bilgisi haricinde yaptığı bu anlaşma Sardinya'da büyük bir öfkeye yol açtı ve Cavour protesto amacıyla istifa etti. Ancak Villafranca şartları hiçbir zaman yürürlüğe girmedi. Her ne kadar 11 Kasım'daki Zürih Antlaşması'yla onaylanmış olsa da, antlaşma ölü doğmuştu. Orta İtalya eyaletleri, Sardinya tarafından işgal edilmişti ve eski hükümdarlar tekrardan tahta çıkmayacaktı; Fransa da onları buna zorlamak istemiyordu.
Avusturyalılar, Fransızların antlaşmanın şartlarını yerine getirememesini hayal kırıklığı içinde izlediler. Avusturya, 1849'da liberal hareketlerin bastırılmasından zaferle çıkmıştı ama Avrupa sahnesinde büyük bir güç olma statüsü artık ciddi şekilde sorgulanıyor ve İtalya'daki etkisi ciddi şekilde zayıflıyordu.
Böylece, 22 Mart 1860'ta, Fransız ve İngiliz onayıyla, Orta İtalya Eyaletleri (Parma Dükalığı, Modena Dükalığı, Toskana Büyük Dükalığı ve Papalık Devletlerinin bir kısmı dahil) Sardinya Krallığı tarafından ilhak edilmiş ve nihayetinde Savoy ve Nice ise Fransa'ya bırakılmış oldu. Bu son hamleye Giuseppe Garibaldi şiddetle karşı çıkarak Sicilya'ya sefere çıkmıştır, bu son sefer sonucunda ise İtalya'nın ön birleşmesi tamamlanacaktı. Nice'in Fransa'ya ilhakı Nice İtalyanlarının dörtte birinin İtalya'ya göç etmesine ve Nice'de halk ayaklanmasına neden olmuştur.
Savaş sırasında Prusya da 132.000 askerini seferber etti, ancak hiçbir zaman savaşa katılmadı. Seferberlik sırasında ortaya çıkan zayıflıklar Prusya Ordusunun askeri reformlar başlatmasına neden oldu. Bu reformlar, Prusya'nın 1866'da Avusturya'ya ve 1870-71'de Fransa'ya karşı kazandığı hızlı zaferlerin temelini oluşturdu ve Prusya egemenliği altında Kuzey Alman Konfederasyonu kurulmasını sağladı.
Sardunya birlikleri Palestro'da
Fransız İmparatorluk Muhafızları Magenta'da
Avusturya-Sardinya Savaşı'nın başlıca muharebe noktaları,1859
Montebello Muharebesi
Garibaldi, Varese Muharebesi'nde Alp Avcıları'na komuta ediyor.
San Martino Muharebesi
Giuseppe Garibaldi ve gönüllü kuvveti, Varese ve San Fermo muharebelerinde Avusturya'lıları yenilgiye uğratmıştır.