Run, Nigger, Run
Tarihçe ve belgelenme

19. yüzyılın ortalarında, beyaz sahiplerine karşı ayaklanacakları korkusuyla siyahi kölelerin sahiplerinin tarlalarından izinsiz ayrılmalarına izin verilmiyordu, 1831'de Nat Turner'ın önderliğinde olan ayaklanma gibi bu tür ayaklanmalar önceden gerçekleşmişti. Ancak, kölelerin başka yerlerdeki arkadaşlarını ziyaret etmek için tarlalardan kaçmaları yaygın olarak görülen bir şeydi. Yakalandıkları zaman köle devriyelerinden kaçmak, durumu açıklamaya çalışıp kırbaçlanmaktan daha iyi bir seçenek olarak görülüyordu. Bu sosyal fenomen, köleleri devriyeler ve onlardan kaçma denemeleri hakkında çeşitli şarkılar yazmaya teşvik etti. Bu şarkılardan biri, güney ABD'nin çoğundaki tarlalarda söylenen "Run, Nigger, Run" idi.
Şarkının ne zaman ortaya çıktığı kesin değildir, ancak John A. Wyeth, Güney'deki tarlalarda çalışan köleler tarafından söylenen şarkılar olan tarla şarkılarının en eskilerinden biri olduğunu söyler. Larry Birnbaum, şarkının bazı versiyonlarında ilk olarak 1846'da J. B. Harper tarafından yayımlanan "Whar You Cum From" (Nereden Geliyorsun) gibi daha eski şarkılarla olan sözel paralellere dikkat çeker. Newman Ivey White'a göre "Run, Nigger, Run"ın en eski yazılı belgelenmesi, siyah surat minstrel sanatçısı Charlie White'ın White's Serenaders' Song Book (White'ın Şarkıcılarının Şarkı Kitabı) adlı eserinde şarkının bir versiyonunun dahil edildiği 1851 yılına dayanır.
Amerikan İç Savaşı'nın ardından, şarkı daha yaygın bir şekilde belgelenmiştir. Joel Chandler Harris şarkının bir versiyonunu Remus Amca ve Arkadaşları (1892) eserine dahil etmiş, 1915'te E. C. Perrow The Journal of American Folklore'da yazdığı "Güney'den Şarkılar ve Ezgiler" makalesinde şarkının başka bir versiyonuna yer vermiş, Dorothy Scarborough ve Ola Lee Gulledge Zenci Halk Şarkılarının İzinde kitabında iki farklı eyaletten toplanan iki farklı versiyonu kullanmış ve Newman Ivey White, 1928 tarihli Amerikan Zenci Halk Şarkıları kitabında dört farklı versiyona yer vermiştir. Folklorcu Alan Lomax, en az iki farklı kaynaktan şarkının halk versiyonlarını kaydetmiştir, bu kaynaklardan biri 1933'te Moses Platt isimli bir siyahi mahkûma, diğeri ise 1937'de W. H. Stepp isimli bir beyaz kemancıya dayanır.
Şarkının çoğunlukla beyaz şarkıcılar tarafından söylenen ticari kayıtları 1920'lerde başladı. 1924'te Fiddlin' John Carson, şarkının kendi versiyonunu kaydetti. Onyılın sonuna kadar Uncle Dave Macon (1925), Gid Tanner and the Skillet Lickers (1927) ve Dr. Humphrey Bate and His Possum Hunters (1928) tarafından üç ayrı kayıt daha piyasaya sürüldü.
2013'te şarkı, Solomon Northup'ın anı kitabının Steve McQueen tarafından çekilen film uyarlaması olan 12 Yıllık Esaret'te kullanılmıştır. Filmde John Tibeats isminde beyaz bir marangoz (Paul Dano tarafından canlandırıldı), bir grup köleyi şarkının bir versiyonu eşliğinde yürütmektedir. The Guardian'dan Hermione Hoby, sahneyi "mide bulandırıcı" olarak nitelendirirkenSlate'ten Dana Stevens, bunu "korkunç" buldu. Fort Worth Weekly'den Kristian Lin, şarkının ilk olarak kaçakları cesaretlendirmek ve onları olası tehlikelere karşı uyarmak için siyahi köleler tarafından kullanılmış olsa da, Tibeats karakteri tarafından kullanıldığında bunun bir alay haline geldiğini, "mahkumların sahip olmadığı şeyi hatırlatmak için bir gardiyanın anahtarları şıngırdatması gibi" olduğunu yazdı.