stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Macaristan'ın Moğollar tarafından birinci istilası
Arka plan > Avrupa'nın Moğol istilası

Macarlar Moğol tehdidini ilk kez 1229'da Kral II. András'ın kaçan bazı Rus boyarlara sığınma hakkı vermesiyle öğrenmiştir. Panoniyen havzasına yapılan ana göç sırasında geride kalan bazı Macarlar (Macarlar), hala Yukarı Volga'nın kıyılarında yaşıyordu (bazıları tarafından bu grubun soyundan gelenlerin günümüz Başkurtları olduğuna inanılıyor, ancak bu insanlar Macarca değil, Türk dili konuşmaktadırlar). 1237'de Dominik rahibi Keşiş Julian, onları geri götürmek için bir keşif gezisine çıkmış ve Batu Han'ın bir mektubuyla Kral Béla'ya geri gelmiştir. Bu mektupta Batu, Macar kralına krallığını kayıtsız şartsız Tatar güçlerine teslim etmesi, aksi takdirde tamamen yok edilmeyle karşı karşıya kalacağını yazmıştır. Béla yanıt vermemiş ve daha sonra Macaristan'a iki mesaj daha iletilmiştir. İlki, 1239'da, Macaristan'a sığınma talebinde bulunan ve sığınma talebinde bulunan, mağlup Kuman kabileleri tarafından gönderilmiştir. İkincisi, Şubat 1241'de, başka bir Moğol kuvvetinin istilasıyla karşı karşıya olan Polonya'dan gönderilmiştir.
Arka plan > Kuman mülteciler

Kiev Knezliği'nin Moğollar tarafından istilasından kısa bir süre sonra 1239'daki yenilgilerinin ardından birçok Kuman-Kıpçak halkı daha batıya veya güneye doğru bozkırlarından sürülmüştür. Bunlardan bir tanesi Han Köten'in kabilesiydi. Rogerius'a göre Köten, 40.000 familias'tan (çoğul anlamlı Latince bir tabir) oluşan bir grubu Macaristan'a götürmüştür. Bazı tarihçiler bunu Köten'in 40.000 aileden oluşan kabilesi olarak yorumluyor, ancak Macar tarihçi András Pálóczi-Horváth'ın belirttiği gibi Kumanların yerleşmesinin beklendiği topraklar yalnızca 17.000 aileyi geçindirebiliyordu ve Köten'in toplamda 40.000 kişiye liderlik ettiğini öne sürüyordu. Köten yakındaki Macaristan krallığına sığınma talebinde bulundu; kral, Kumanların Katolikliğe geçmesi ve onu askerlik hizmeti sağlayan efendileri olarak kabul etmeleri koşuluyla bunu yapabileceklerini söylemiştir.
Köten, Béla'nın koşullarını kabul ederek Hristiyanlığa geçme ve Moğollarla (Macarlar tarafından "Tatarlar" olarak anılır) savaşma sözü verdi. Kral derhal onlara Tisza Nehri kıyısındaki ovalara yerleşmelerine izin verdi. Ancak göçebe ve akıncı bir yaşam tarzına alışkın olan Kumanlar, Macaristan'ın yerleşik nüfusuyla pek anlaşamıyordu. Faillerin Kuman olduğu birçok soygun ve tecavüz vakası bildirildi; Béla, özellikle zaten bir Moğol istilası beklediğinde, Kumanlarla bir çatışma başlatma konusunda isteksiz olduğu için bu ihlalleri cezalandırmayı sıklıkla reddetmiştir. Yerleşik halk, ayrıca Kumanları Moğolların ajanı olmakla suçlamıştır.
İstila

Beş ayrı Moğol ordusu 1241'de Macaristan'ı işgal etmiştir. Batu ve Subutay komutasındaki ana ordu Verecke Geçidi'nden geçmiştir. Kadan ve Büri'nin ordusu Borgói Geçidi'nden geçmiştir. Böçek ve noyan Bogutay komutasındaki iki küçük kuvvet güneydoğudan Macaristan'a girmiştir. Orda ve Baydar komutasındaki Polonya'yı işgal eden ordu, kuzeybatıdan Macaristan'ı işgal etmiştir.
İstila > Macaristan > Mohi

Ana madde: Mohi Muharebesi
İstila > Macaristan > Estergom

Ana madde: Estergon Kuşatması (1241)
İstila > Hırvatistan ve Dalmaçya

Moğol istilasının Dalmaçya'yı işgaliyle ilgili olaylar, aynı zamanda bu olayların dönemin Splitli Orta Çağ tarihçisi Başdiyakoz Thomas tarafından anlatılmıştır. Thomas, Tatarların Macaristan halkına karşı yaptığı zulmü anlatmıştır. Thomas, Kral IV. Béla'nın Avusturya'dan döndükten sonra Zagreb'de biraz zaman geçirip bundan sonra ne yapacağını düşündüğünü iddia etmektedir. Thomas, Béla'nın karısını ve kızlarını Aziz István'ın kalıntılarıyla birlikte Székesfehérvár'dan tahliye ettiğini ve onları Krallığın kıyı bölgelerine gönderdiğini iddia eder. Kral ve çevresi sonunda Zagreb'den ayrılarak Split'e gelmiştir. Vatandaşlarından kendisine bir tekne hazırlamalarını talep etmiş ama bunu istediği kadar hızlı yapamamışlar, bunun üzerine Béla yakınlardaki Trogir'deki bir adaya sığınmış ve burada kendi sarayını da kurmuştur. Bu sırada Moğollar kralın peşine düşmüştür. Thomas, insanların dağlara ve ormanlara sığınması nedeniyle Moğolların Slav nüfusunun çoğunu öldürmeyi başaramadığını iddia eder. Moğol orduları muhtemelen Sırpların yakınında bulunan esirleri katlettikten sonra Split'e ulaşmıştır. Moğollar kasabanın iç kesimlerini tahrip ederken, Split vatandaşları şehir duvarlarına balistik cihazlar hazırlamışlardır.
Thomas'a göre Moğollar, Béla'nın yakınlardaki Klis kalesinde ikamet ettiğini düşünerek kaleye saldırmaya başladılar, ancak Klis'in yüksek kayalıktaki stratejik konumu nedeniyle fazla hasar veremediler. Bu nedenle atlarından inip ve üzerine kalenin inşa edildiği dik kayalara tırmandılar. Savunmacılar, tırmanan Tatarlara taş fırlatarak birçoğunu öldürdüler, ancak saldırılar daha da korkunç bir hal aldı ve sonunda göğüs göğüse çarpışmalar gelişti ve Moğollar kaleyi yağmalamaya başladı. Sonunda kralın Klis'te olmadığını anlayan Moğollar, kaleye yönelik saldırılarından vazgeçerek Trogir ve Split'e doğru yola çıktılar.
Thomas, Moğolların Trogir kıyılarına ulaştığını ve kasabanın zayıf noktalarını araştırdığını iddia ediyor. Bu arada Béla, kiraladığı tekneyle ailesini tahliye etmiş ve bundan sonra olacakları gözlemlemiştir. Moğollar, Trogir vatandaşlarına "Slav diliyle" çeşitli tehditler göndererek onlardan kralı teslim etmelerini talep etmişlerdir. Muhafızlar, kral Béla'nın emri üzerine onlara hiçbir yanıt vermemişlerdir.
Thomas, Tatarların daha sonra geri çekildiğini ve Mart ayının tamamını Hırvatistan ve Dalmaçya'daki kamplarında geçirdiklerini iddia eder. Beş ya da altı kez bu kasabalara geri döndüler, ancak kamplarına geri döndüler. Moğol orduları sonunda tamamen geri çekildiler. Béla, Moğol ordularının tamamen geri çekildiğini doğrulayan gözcüler gönderdi ve o da hemen Macaristan'a döndü. Béla'nın kraliçesi ve ailesi, Eylül 1249'a kadar Klis kalesinde kaldı. Thomas, Béla'nın iki kızının orada öldüğünü ve Split'teki Saint Domnius Katedrali'ne gömüldüğünü iddia ediyor. Moğolların geri çekilmesinin hemen ardından, işgalin bir sonucu olarak ortaya çıkan bir kıtlık da yaşandı.
Sonrası > Macaristan'ın yıkımı

Moğol istilasının etkileri Macaristan Krallığı'nda çok büyüktür. En büyük hasar, yerleşimlerin yüzde 50-80'inin yıkıldığı ova bölgelerinde yaşanmıştır. Moğolların gerçekleştirdiği katliamlar, yiyecek aramanın yol açtığı kıtlıklar ve kırsal kesimin kaçan Kumanlar tarafından eş zamanlı olarak tahrip edilmesinin birleşimi, Macaristan nüfusunun tahmini olarak %15-25'inin, toplamda yaklaşık 300.000-500.000 kişinin kaybına neden olmuştur. Moğol saldırıları karşısında ayakta kalan tek yer, krallıktaki birkaç taş kalenin tümü de dahil olmak üzere yaklaşık seksen müstahkem yerdir. Bu yerler arasında Esztergom, Székesfehérvár ve Pannonhalma Archabbey vardır. Ancak bu yerler nispeten azdı; 1241'de bir Alman tarihçi, Macaristan'ın "güçlü duvarlar veya kalelerle korunan neredeyse hiçbir şehrin olmadığını", dolayısıyla yerleşik alanların çoğunun son derece savunmasız olduğunu kaydetmiştir.
1241-1242'de Moğolların Macaristan'ı işgali sırasında, Moğolların Macar kadınlarına toplu tecavüzleri, bu eylemden "zevk aldıklarını" söyleyen keşiş Rogerius tarafından kaydedilmiştir. Macar kadınlarına Moğollar tarafından yapılan toplu tecavüzler, daha sonra Rus imparatorluğunun 1849'da Macaristan'ı işgal etmesi ve Sovyet ordusunun 1945'te Macaristan'ı işgal etmesiyle hatırlanmıştır.
Apulia'lı Rogerius'un, Moğolların Macaristan ve Erdel'i işgali sırasında Avrupalılar üzerinde yaptıkları yıkım ve katliamları Carmen Miserabile adlı kitabında anlatır. Denis Türje, Mohi Muharebesi'nde Macar Kralı IV. Béla ile Moğollara karşı savaşmıştır.
Sonrası > Macar reformları ve gelecekteki baskınlar

Ana madde: Macaristan’ın Moğollar tarafından istilası (İkinci)
Yıkılmış olmasına rağmen Macaristan krallığı sağlamdı. Moğolların geri çekilmesinden sonraki bir yıl içinde, Avusturya Dükü Friedrich tarafından fidye olarak gasbedilen en batıdaki üç kontluk (Moson, Sopron ve Vas) yeniden ele geçirildi ve Slavonya'daki yerel ayaklanma bastırıldı. Sonraki yıllarda, Altın Orda hanları defalarca Macaristan'dan teslimiyet talep edecekti; örneğin Berke, 1259'da bir kez ve 1264'te bir kez daha, her zaman göz ardı edilen vergi muafiyeti ve ganimetten pay talebi karşılığında Macaristan'ın imparatorluğunun bir parçası olmasını ve Orta Avrupa'yı planladığı istilaya ordusuyla katkıda bulunmasını talep etti. Bu sefer ciddiye alınan başka bir Moğol istilası tehdidi, ulusal birliğin kaynağıydı ve IV. Béla'nın Macar savunmasını kapsamlı bir şekilde genişletmesine, özellikle de yeni taş kaleler inşa etmesine (ilk on yılda kırk dört kale) ivme kazandırdı. Kraliyet ordusundaki ağır zırhlı süvari ve şövalyelerin sayısının artırılması da dahil olmak üzere ordunun yeniden canlandırılması. IV. Béla, kısmen hükümdarlığı sırasında ülkeyi doğudan gelecek yabancı istilaya karşı yeniden inşa etmek ve güçlendirmek için yapılan her şeyin takdiri olarak artık ulusun ikinci kurucusu olarak görülüyor. Bu iyileştirmeler, 1285 yılında Nogay Han'ın ülkeyi işgal girişiminde bulunmasıyla meyvesini verecekti (aradan geçen yıllarda sınır boyunca baskınlar sık sık yapılıyordu, ancak Nogai'nin saldırısı 1242'den bu yana ilk büyük istilaydı). Bu durumda işgal, öncesinde ve sonrasında yapılan diğer saldırılar gibi hızla yenilgiye uğratıldı.
Macaristan'daki Moğol istilası 1241-1242 haritası
Split'in hinterlandındaki Klis kalesi.
Megalodon

Otodus megalodon (/ˈmɛɡələdɒn/ MEG-əl-ə-don ; "büyük diş" anlamına gelmektedir), yaygın olarak megalodon olarak bilinir, yaklaşık 23 ila 3.6 milyon yıl önce, Erken Miyosen'den Pliyosen dönemlerine kadar yaşamış soyu tükenmiş bir dev dik burunlu köpekbalığı türüdür . Otodus megalodon'un daha önce Lamnidae familyasının bir üyesi ve büyük beyaz köpek balığının (Carcharodon carcharias) yakın akrabası olduğu düşünülüyordu; ancak daha sonraki süreçlerde Erken Kretase döneminde büyük beyaz köpek balığından ayrılmış olan ve soyu tükenmiş Otodontidae familyasının bir üyesi olduğu anlaşıldı.
Yaşamış en büyük ve en güçlü yırtıcılardan biri olarak kabul edilen megalodon, yalnızca parçalar halinde olan kalıntılardan bilinmektedir, görünüşü ve ulaşabileceği maksimum boyut ise belirsizdir. Bilim insanları, bu türün büyük beyaz köpek balığının (Carcharodon carcharias), Büyük Camgöz'ün (Cetorhinus maximus) veya kaplan kum köpek balığının (Carcharias taurus) daha tıknaz bir versiyonuna mı daha çok benzediği konusunda farklı görüşlere sahip. En az hata aralığına sahip en güncel tahmin 20.3 metreye kadar varabilen bir uzunluğa sahip olduğunu önermektedir, ancak tepedeğer (mod) uzunluğu ise 10.5 metreye varan bir uzunluğa sahip olduğunu önermektedir. Dişleri avı yakalamak ve avın kemiklerini kırmak için kalın ve sağlamdı, büyük çeneleri ise 108,500 ila 182,200 newtona (24,390 ila 40,960 lbf) kadar ısırma kuvveti uygulayabiliyordu.
Megalodon'un deniz yaşamının yapısı üzerinde olasılıkla büyük bir etkisi oldu. Fosil kayıtları, onun kozmopolit bir dağılıma sahip olduğunu gösteriyor. Muhtemelen balinalar, foklar ve deniz kaplumbağaları gibi büyük avları hedef alıyordu. Megalodon'un yavruları ılık kıyısal su alanlarında yaşıyordu ve balık ve küçük balinalarla besleniyorlardı. Avına yumuşak alt kısmından saldıran büyük beyaz köpekbalığının aksine, megalodon muhtemelen güçlü çenelerini kullanarak avının göğüs boşluğunu parçalayarak kalbini ve akciğerlerini deliyordu.
Hayvan, Livyatan ve diğer büyük yırtıcı ispermeçet balinaları ve muhtemelen daha küçük ataları olan katil balinalar (Orcinus) gibi balina yiyen deniz memelileriyle rekabet ediyordu. Köpekbalığı daha sıcak suları tercih ettiği için, buzul çağlarının başlangıcıyla ilişkili okyanus soğumasının, deniz seviyelerinin düşmesi ve bunun sonucunda uygun üreme alanlarının kaybolmasının da Megalodon'un azalmasına katkıda bulunmuş olabileceği düşünülmektedir. Dişsiz balinaların çeşitliliğinin azalması ve dağılımlarının kutup bölgelerine doğru kayması, megalodonun birincil besin kaynağının azalmasına neden olmuş olabilir. Köpekbalığının neslinin tükenmesi, dişsiz balinalarda görülen devleşme eğilimiyle aynı zamana denk geliyor.
Rubedo

Rubedo, simyacılar tarafından magnum opus'larındaki dördüncü ve son ana kısımı tanımlamak için kabul edilen "kırmızılık" anlamına gelen Latince bir kelimedir. Rubedo simyasal başarıyı ve büyük işin sonunu işaret ettiğinden, hem altın hem de felsefe taşı kırmızı renkle ilişkilendirilmiştir. Rubedo, Yunanca da iosis kelimesiyle de bilinir.
Tercüme

Rubedodan önceki üç ana simya aşaması, çürümeyi ve ruhsal ölümü temsil eden nigredo (siyahlık) idi; arınmayı temsil eden albedo (beyazlık); ve citrinitas (sarılık), güneşin şafağı veya uyanışı. Bazı kaynaklar, simya sürecini üç adımlı olarak tanımlar ve sitrinitalar sadece uzantı görevi görür ve albedo ile rubedo arasında gerçekleşir. Rubedo aşaması, simyacının, sürecin psikospiritüel sonuçlarını yeniden girmeden önce tutarlı bir benlik duygusuyla bütünleştirme girişimini gerektirir. İçgörü ve deneyimlerin gerekli sentezi ve doğrulanması nedeniyle aşamanın tamamlanması biraz zaman veya yıllar alabilmektedir.
Simya yazısında ve sanatında bu kırmızı aşamayı temsil etmek için kullanılan semboller kan, anka kuşu, gül, taç giymiş bir kral veya kırmızı giysiler giyen bir figürü içerebilmektedir. Sayısız kaynak bir kızarma sürecinden bahsetmektedir; 12. yüzyıl Turba Philosophorum'un on yedinci hükmü buna bir örnek verilebilir:
Ey Filozofların ve müritlerin Turba'sı, şimdi beyaz yapmaktan söz ettin, ama şimdi sıra kızarıklığın tedavisine geliyor! Ey bu Sanatın peşinde koşanlar, bilin ki, beyazlatmadıkça kırmızı yapamazsınız, çünkü iki tabiat kırmızı ve beyazdan başka bir şey değildir. Bu nedenle kırmızıyı beyazlat ve beyazı kırmızılaştır!
Tercüme > Psikoloji

Psikolojik gelişim bünyesinde (özellikle Jung psikolojisinin takipçileriyle), bu dört ana simyasal aşama, bireyselleşmeye ulaşma sürecine veya bir bireyin karşıtların bütünleşmesine, bunların aşılmasına ve nihayet, farklılaşmamış bir bilinçdışından ortaya çıkma. Bir arketipsel şemada rubedo, Benlik arketipini temsil eder ve ego ile Benliğin birleşmesi olan dört aşamanın doruk noktasıdır. Aynı zamanda yeni bir kişiliği doğuran bir aşama olarak tanımlanmaktadır. Simyada kanın rengiyle temsil edilen adım, nefsin tezahürü için verdiği mücadeleyi içerdiği için geri dönüşü olmayan bir sürece işaret etmektedir.
daha fazla okuma

Jung, CG Psikoloji ve Simya 2. ed. (Çeviri RFC Hull tarafından)
Twelve-step suite

| "Twelve-Step Suite"> Dream Theater besteleri |
| --- | --- |
Tarz:  Progresif metal  progresif rock 
Süre: 57:13
Yazar: Mike Portnoy
Besteci: Dream Theater
Yapımcı:  Mike Portnoy  John Petrucci 
"The AA Saga" olarak da bilinen Twelve-step suite, Six Degrees of Inner Turbulence'tan Black Clouds & Silver Linings'e kadar beş albüme yayılmış beş şarkıdan oluşan bir şarkı grubudur. Şarkı sözlerinin tamamı Mike Portnoy tarafından yazılmıştır ve her biri onun alkolizmden kurtulmasını konu almaktadır. Şarkıların her biri, Adsız Alkolikler tarafından kullanılan On İki Adım programı'nı temsil eden iki veya üç bölüm içerir. Her şarkı, Adsız Alkolikler'in kurucusu Bill Wilson'a atıfta bulunarak "Bill W. ve arkadaşlarına" olarak ithaf edilmiştir.
Süitte çeşitli lirik ve müzikal temalar işlenmektedir. Grup tarafından, sonunda tek parça olarak canlı çalınması amacıyla yazılmıştır.
Paul Rodgers

Paul Bernard Rodgers (17 Aralık 1949 doğumlu), İngiliz-Kanadalı şarkıcı, söz yazarı ve müzisyendir. Free, Bad Company, The Firm ve Law dahil olmak üzere çok sayıda rock grubunun baş vokalistiydi. Ayrıca solo sanatçı olarak performans sergiledi ve 2004'ten her iki taraf da 2009'da yollarını ayırana kadar Queen'in geri kalan aktif üyeleriyle Queen + Paul Rodgers adı altında işbirliği yaptı. Rolling Stone dergisinin yaptığı bir anket, "Tüm Zamanların En İyi 100 Şarkıcısı" listesinde onu 55. sırada sıraladı. Rodgers, 2011 yılında İngiliz Müziğine Olağanüstü Katkı dalında Britanya Akademisi'nin Ivor Novello Ödülü'nü aldı.
Rodgers'ın çeşitli rock şarkıcıları üzerinde önemli bir etkisi olduğu belirtildi. 1991'de John Mellencamp, Rodgers'ı "şimdiye kadarki en iyi rock şarkıcısı" olarak nitelendirdi. Freddie Mercury özellikle Rodgers'ı ve onun agresif tarzını beğendi.
Sevimli Örümcek

Örümcek Ağı, polisiye kurgu yazarı Agatha Christie'nin 1954 tarihli aynı adlı oyununun Charles Osborne tarafından yazılan bir romanıdır. İlk olarak İngiltere'de HarperCollins tarafından Eylül 2000'de ve 11 Kasım 2000'de ABD'de St. Martin's Press tarafından yayımlanmıştır.
Kitap, 1930 yapımı Acı Kahve oyununun 1998'de ve 1958 yapımı Beklenmeyen Misafir oyununun 1999'da başarılı bir şekilde yayımlanmasının ardından yazılmıştır. Bu kitaplar gibi, romanlaştırma da Christie'nin tiyatro senaryosunun konuşma çizgilerinin ve yönlendirmelerinin doğrudan yazılı bir anlatıya aktarılmasıdır. Osborne, uygun bölüm sonları oluşturmak için küçük değişiklikler yapmasına rağmen, sahnede sunulanları önemli ölçüde değiştirecek karakterler, dizeler veya sahneler eklemiştir.
Osborne, kitaba Christie'nin oyunlarının tarihiyle ilgili bir bölüm ekleyerek katkıda bulundu.
Paul Ryan (çizer)

Paul Ryan (23 Eylül 1949 - 6 Mart 2016), Amerikalı ünlü çizgi filmci ve çizer. Ryan  Marvel Comics ve DC Comics süper kahramanlarından bazılarını çizmekteydi. Kızıl Maske Famtom ve Muhteşem Dörtlü bunlardan en ünlüleriydi.
Ünlü çizer Somersville, Massachusetts'te doğdu. 6 Mart 2016'da Worcester, Massachusetts'te kanserden ölmüştür.
Penny Junor

Penelope Jane Junor (d. 6 Ekim 1949), İngiliz gazeteci ve yazardır.
Robert Woonton

Robert Woonton (d. 1949), Cooklu siyasetçi. Woonton, Büyük Okyanus'ta Polinezya ada öbeği içerisinde yer alan, bağımsız bir ada devleti olmasına rağmen Yeni Zelanda ile ilişkili devlet konumunda olan Cook Adaları'nda 2002 ile 2004 yılları arasında başbakanlık makamında bulundu.
Woonton, başbakanlık makamına gelmeden önce Terepai Maoate hükûmetinde 1999-2001 yılları arasında Ulaştırma Bakanlığı, 1999-2004 yılları arasında Dışişleri Bakanı, 2001-2002 yılları arasında da Maoate'nin başbakan yardımcısı olarak görev yapmıştır. Şubat 2002'de görevlerinden istifa ederek Maoate'ye karşı gensoru önergesi verdi. Bunun kabul edilmemesi üzerine yeniden hükûmete geri dönen Woonton, Maoate aleyhine verilen ikinci bir gensoru önergesinin kabul edilmesi ve Maoate'nin istifa etmesinin ardından başbakan olarak atandı.
11 Şubat 2002'de devraldığı görevi 11 Aralık 2004 tarihine kadar sürdürmüş, 11 Aralık 2004'te görevi ardılı Jim Marurai'ye devrederek makamdan ayrılmıştır.
Siegfried Lemke

| Siegfried Lemke |
| --- | --- |
Siegfried "Wumm" Lenke
Lakabı: Wumm
Doğum: 7 Nisan 1921 Schivelbein, Weimar Cumhuriyeti
Ölüm: 18 Aralık 1995 Worfelden, Hessen, Almanya
Bağlılığı: Nazi Almanyası
Branşı: Luftwaffe
Hizmet yılları: ?-1945
Rütbesi: Hauptmann
Birimi: JG 2
Komutası: III./JG 2
Çatışma/savaşları: 2. Dünya Savaşı Reich Savunması 
Ödülleri: Şövalye Haçı

Siegfried "Wumm" Lemke, (7 Nisan 1921- 18 Aralık 1995) 2. Dünya Savaşı sırasında Şövalye Haçıyla taltif edilmiş bir Luftwaffe as pilotuydu. Kariyeri boyunca 70 ile 96 arasında hava zaferi elde etti.
Biyografi

Lemke, 7 Nisan 1921'de Schivelbein, Doğu Pomeranya'da (Günümüzde  Świdwin, Polonya) dünyaya geldi. 

Unteroffizier Lemke, 1942 sonbaharında Jagdgeschwader 2'ın 1. Staffel'ine atandı. Savaşın kalan kısmında JG 2 bünyesinde yer aldı. İlk hava zaferini 12 Mart 1943'te Fécamp yakınlarında bir Spitfire'ı düşürerek elde etti. 12 Eylül 1943'te filosunun Staffelführer'lığına atandı.

Ocak 1944'ün sonlarında Hauptmann Erich Hohagen'ın komutası altındaki I. Gruppe, Aix le Milles Havaalanı'na taşındı. Birlik, orada Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri'ne bağlı 15. Filo'yla çarpıştı. Lemke, 9 Şubat 1944'te Cannes'ın güneydoğusunda birisi Amerilan pilot Bob Hoover tarafından uçurulan 4 Spitfire'ı düşürdü ve toplam hava zaferi sayısını 19'a çıkarttı. Filosu Anzio'daki Müttefik çıkartmalarını karşılamak için yeniden İtalya'ya sevk edildi. Mart 1944'te Lemke, toplam hava zaferlerine 16 yeni hava zaferi daha ekledi. 3 Mart 1944'te Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri Roma Triyaj Garı'na 200 B-17 "Uçan Kale" ve 80 B-24 Liberator yolladı.
Bombardıman uçaklarına, 2 tanesi Lemke tarafından düşürülen P-47 Thunderbolt avcı uçakları eşlik ediyordu.


1944 yazının başlarında Lemke'nin filosu yeniden hareket ettirildi, bu sefer Creil'e, Paris'in kuzeyinde bulunan bir havaalanına. Lemke, buradan D-Day'i takiben Normandiya'da gelişmekte olan muharebelere karşı hava görevleri icra etti. 14 Haziran 1944'te Lemke, 47 hava zaferi elde etmesinden dolayı Şövalye Haçıyla taltif edildi.
Biyografi > Grup Komutanlığı

Lemke, Temmuz 1944'te 22 Haziran'da çatışmada öldürülmüş olan Hauptmann Josef Wurmheller'nın yerine JG 2'ın III. Gruppe'sinin Gruppenkommandeur'lüğüne atandı. Bu gruba savaşın bitimine kadar komuta etti.


Lemke toplam 325 hava görevi icra etti ve nihayetinde 25 Spitfire, 8 P-47 Thunderbolt, 6 P-51 Mustang ve en az 5 adet B-17 de dahil olmak üzere 70 hava zaferi elde etti.
Kariyer Özeti > Hava Zaferi İddiaları

Amerikan tarihçi David T. Zabecki'ye göre Lemke toplam 70 hava zaferi elde etmiştir. Mike Spick'e göreyse 325 hava görevinde 1'i Doğu Cephesi'nde ve, 21'i dört motorlu ağır bombardıman uçağı olmak üzere, 95'i de Batı Cephesi'nde olmak üzere toplam 96 hava zaferi elde etmiştir. Mathews ve Foreman, "Luftwaffe Aces-Biographies and Victory Claims" kitabının yazarları, Alman Federal Arşivleri'ni araştırdı ve Lemke'nin hepsi Batı Cephesi'nde elde edilmiş en az 5 dört motorlu bombardıman uçağı da dahil olmak üzere 54'ten fazla hava zaferi elde etmiş olduğunu ifade ettiler.
Kariyer Özeti > Madalyalar

Havacı Rozeti
Luftwaffe Cephe Hizmet Tokası
Demir Haç
2. Sınıf Demir Haç
1. Sınıf Demir Haç
Altın Alman Haçı (3 Nisan 1944)
Luftwaffe Onur Kupası (8 Mayıs 1944)
Şövalye Haçı (14 Haziran 1944)
Kaynaklar > Alıntılar

↑  Scherzer 2007, p. 501.
↑  Weal 2000, s. 105.
↑  Hoover 1997, ss. 65–67.
↑  Page 2020, s. 101.
↑  Weal 2000, s. 118.
↑  Zabecki 2014, s. 1616.
↑  Spick 1996, s. 234.
↑  Mathews & Foreman 2015, ss. 737–738.
↑  Patzwall & Scherzer 2001, s. 275.
↑  Patzwall 2008, s. 134.
↑  Obermaier 1989, s. 156.
↑  Fellgiebel 2000, s. 236.
↑  Scherzer 2007, s. 501.