stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Servius Tullius
Sosyal reformlar > Anayasal değişiklikler

Monarşi yönetimi altındaki Roma anayasası, bir kral, bir danışman, Senato gibi kurumlar ve Comitia olarak bilinen değişik meclisler oluşturmuştu. Önemli olan kral ya da senatodan çok hukukun üstünlüğüydü ve bu yüce kurumlar onun ardından gelmeliydi. Romalılar kanunların hakları sağladığına inanırlardı. Krallar devrildiğinde, temel neden kanunları ihlal etmiş olmaları olurdu.
Kral, bizim bir başkan ya da modern kral algılamamızdan ziyade daha çok baş yönetici imajına uygundu. Diktatörler kanunun üzerinde olduklarından bu kategoride değillerdir. Romalılar bu terimi bazı özel koşullarda kullanırlardı. Kral ve halk arasında Senato bulunur ve her ikisine de danışmanlık yapardı. Senato, kanunları hazırlar, inceler, teklif eder ve resmi olarak yayınlardı. Yayınlanan kanunlar tüm yurttaşların katıldığı bir meclis olan comitia curiata'da onaylanmadan yürürlüğe giremezdi.
Servius'a miras kalan anayasa buydu ancak Roma derin bir sınıfsal bölünme halindeydi. Bir tarafta curiae olarak organize edilmiş olan antik aileler (gens) vardı. Bunlar anayasal bir topluluktu. Görünüşe göre Latinler ve Etrüsklerden oluşuyorlardı. Diğer tarafta ise genellikle etraftaki İtalik kabilelerden gelen ve öyle ya da böyle bir şekilde Roma'ya girmiş olan insan yığınları vardı. Şehrin sunduğu olanaklara alışmışlardı ve o ana kadar yönetime katılmamış olan bu yığınlar şimdi yargıçlara ihtiyaç duyuyorlar, savunma hakkı talep ediyorlardı. Bunlar Pleblerdi.
Tullius, kısa sürede dışlanmış olan bu sınıfı sisteme dahil edecek bir yol buldu. Comitia centuriata olarak bilinen meclislerini kurmalarının ardından, comitia curiata'ya ait olan yasal veto hakkını ellerinden alarak comitia centuriata'ya verdi. Bu eylem, tüm önemli memurluklara ve senato koltuklarına sahip olduklarından dolayı curiae ya da aileler (gensler) için bir güç kaybı anlamına gelmiyordu.
Oy kullanma hakkı artık belki de dünyanın ilk nüfus sayımı olarak bilinen sayıma bağlı olarak servete göre saptanıyordu. Romalı aileler (Gensler) önceden olduğu gibi şimdi de zengin ve güçlüydüler. Servius reformlarının önemi, önemli mevkileri yeni zenginlere açmış olmasından ve her özgür erkeğe sesi ne kadar cılız çıkarsa çıksın kendi meclisinde söz hakkı vermiş olmasından gelir.
Sosyal reformlar > İlk nüfus sayımı

Romalı tarihçilere göre Servius Tullius ilk nüfus sayımı'nı başlatmıştır. Terim, Latince "yargılamak", "tahmin etmek" anlamınan gelen "censere" fiilinden gelir. Census, Roma'da yerleşik nüfusun tahmin edilmeye çalışılması işiydi. Servius Tullius bunu Roma'nın asker kapasitesini ölçmek için kullanmıştı.
Servius'un yaptığı Roma nüfus sayımı, amacı insanları saymak ve yerleştirmek olan günümüz nüfus sayımlarından biraz farklı olarak düzenlenmişti. Servius'un asıl amacı her ne kadar bu verileri de kullanmış olsa da, emlak vergilendirmesiydi. Sayım sonuçlarını insanları sınıflara bölmek için de kullanmıştı. Roma'nın hangi silah ve ekipmanları tedarik edebileceğini bilmek istiyordu. O sıralarda ordu şahıslar tarafından finanse ediliyordu ve Servius da kimin ne kadar destek olabileceğini anlamaya çalışmıştı.
Ne nüfus sayımı ne de sınıflandırma Roma'da sosyal olarak bir şeyleri değiştirmedi. Tüm yaptığı, Senetörlere Senatoda oturabilmeleri için her birinin en az 800.000 Sestertius'a sahip olması gerektiğini söylemek oldu ancak zaten tüm senatörler bu miktara sahipti. Benzer şekilde, Atlı sınıfın ya da "silahşörlerin" de en az 400.000 Sestertius'a sahip olmaları gerekiyordu ancak bu güne kadar herhangi birisinin bu parayı ödeyemediği için bu sınıftan çıkartıldığına dair bir kayda rastlanmamıştır. Roma'da işler alışılageldiği gibi yürümeye devam etti. Tek fark dışlanmışlar artık kendi meclislerine sahipti ve her ne kadar Patrici'ler tarafından çok zor kabullenilmiş olsa da, artık vatandaş olarak muamele edilmek zorundaydılar.
Günümüzde nüfus sayımları, istihdam edilen çok sayıda sayım memurunun maliyeti hükûmetler tarafından karşılanarak yapılmaktadır. Roma'da ise devletin masraflarının karşılanması yurttaşların sorumluluğundaydı. Yurttaşlar kabileler halinde Campus Martius'da toplanır ve her yurttaş kayıt memuruna, censor'a ya da yardımcılarına adını, adresini, sosyal statüsünü, aile üyelerini, kölelerini, kiracılarını ve mülklerini yeminle beyan ederdi. Bu bilgiler kayıt altına alınırdı.
Servius, bu işlemin her beş yılda bir düzenli olarak yapılmasını planlamıştı ancak Roma kentinin sürekli büyüyen nüfusu bunu imkânsız hale getirmiştir. Servius tarafından yaklaşık 80.000 erkek yuttaşın kütüklere kaydedildiği tahmin edilir. Bu Romanın tam nüfusu değil sadece özgür erkelerin sayısıdır. Augustus döneminde bu sayı 4 milyona ulaşmıştır.
Sosyal reformlar > Yeni kabilesel bölünme

Servius Tullius öncesinde Roma toplumu üç tribus ya da kabileye bölünmüştü: Ramneler, Titieler Lucereler. Başlangıçta populus Romanus'un tamamını ifade ediyorlardı. Geleneksel olarak Ramneler Palatine'de yaşayan Latinler, Titieler Quirinal ve Viminal tepelerinde yaşayan Sabinler ve Lucereler ise Caelian tepesinde yaşayan Etrüskler olarak kabul edilirler. Bu kabileler 200 gens'ten (aileden) oluşur ve her bir aile senatoda bir Senatör tarafından temsil edilirdi. Bu Senatörler krala danışmanlık yapar ve kanunları hazırlarlardı. Kanunlar üç kabile arasında bölünmüş olan 30 curiae'nin onayına ihtiyaç duyardı. Bu kişiler zaman zaman bir curia'da buluşarak belki de evet ya da hayır diyerek oy kullanırlardı. Bu eylemin adı comitia curiata yani "curia'ların bir araya gelmesi." olarak adlandırılırdı.
Senatörlerin her biri aslında kendi klanlarının paterfamilias'ıdır (ailenin babası). Zamanında Roma, gens mensuplarından ziyade etrafındaki yerleşimlerden akan insanlarla dolmuştu. Bunların yönetimde söz hakları yoktu. Dikkat çekici bir nokta olarak bu yığınlar Etrüsk kökenli bir sözcük olan "populace" yerine Hint-Avrupa kökenli, çoklu ifade eden "doldurmak, dolmak" fiilinin kökü olan *ple- kökünden türeyen "pleb" sözcüğü ile tanımlanmıştır. Bunlar İtaliktiler. Bir tezat olarak klanları patrici olarak adlandırmışlardır.
Servius zamanında patriciler şehrin en iyi parçasını kendi kendini yönetmekten mahrum bırakarak azınlık durumuna düşmüşlerdi. Servius, şehrin kutsal sınırları olan bilinen pomerium'u tepeler bölgesine kadar genişleterek adaletsizliği düzeltmiş ve böylece "Septimontium" tamamlanmıştır. Eklelen bu alanları Suburana, Esquilina, Collina ve Palatina adında dört şehir kabilesine bölmüştür.
Yeni kabilesel bölünme toplumsal yapıya yeni aileler katılmasına olanak sağladı. Bunların kendi curiae'lerine sahip olup olmadıkları konusu net değildir ancak Servius yeni bir sınıf sistemi oluşturduğundan büyük ihtimalle sahip değillerdi. Sınıflar aynı alanlarda buluşarak curiae'nin birçok görevini üstleniyordu ve curia'lar genişlemeye devam ediyordu.
Sosyal reformlar > Ordu

Servius Tullius, toplumu askeri tarzda düzenlemesi nedeniyle sık sık militarist olmakla itham edilmiştir. Bu eleştirisel görüşe göre, ordunun sahip olduğu yüzlük yapılanma modeli istenmeyen kalabalıkların düzenlenmesi içinde örnek olarak alınmıştır.
Anlaşıldığı kadarıyla Centurialar başlangıçta sivil halkla ortaya çıkmış ve ardından orduya uyarlanmıştır. Her halûkarda askeri bir centuria tarihi boyunca hiçbir zaman tam olarak yüz kişiden oluşmamıştır.
Eldeki mevcut insan kaynaklarının bu şekilde biraya getirilmesiyle Servius askeri kapasitesinin bir envanterini çıkardı. Askeri alma işlemi, sivil centurialardan alınan adamların askeri centurialara kaydırılması şeklinde yürüyordu. Askerlikteki görevleri yaşalarına ve mali güçlerinin yettiği teçhizata göre farklılıklar gösteriyordu. Böylece phalanks düzeninde bir savaş hattı bunlardan oluşuyordu. Uzmanlar 5. sınıftan seçilirdi. Subaylar sınıf seçimi işleminin bir parçası değillerdi ancak sicil centurialar tarafından önceden seçilirlerdi.
Sosyal reformlar > Servius Surları

Söylendiğine göre Servius Tullius eski duvarların şehrin genişlemesine engel olmaya başlaması üzerine Roma'nın etrafına yeni ve daha büyük surlar inşa ettirmiştir. Günümüz Roma'sında bulunan antik surların bir kısmının Servius Surlarına ait olduğu söylenir. Görülebilen duvarlar Roma'nın M.Ö. 390 yılında Galyalılar tarafından yakılmasının ardından yeniden yapılmış olanlardır. Surları genişletiği iddiaları hakkında şüpheler vardır.
Ardılı

Ölümünden sonra tahta Lucius Tarquinius Superbus çıkmıştır.
Çakırcalı Efe

| --- | --- |

Yazar: Yaşar Kemal
Ülke: Türkiye
Tür: Destansı roman
Yayım: 1972
Yayımcı: Ararat Yayınevi
Çakırcalı Efe, Yaşar Kemal'in 1972'de yayımladığı destansı romanıdır. Eser, Çakırcalı Mehmet Efe'nin tarihî kişiliğinden yola çıkılarak yeniden kurgulanmıştır. Yaşar Kemal, romanın önsözünde, Çakırcalı Efe'nin yaşamını ilk defa 1956 yılında
Cumhuriyet gazetesinde yayımladığını, Çakırcalı Efe romanına kadar kitap olarak bastırmadığını ve Çakırcalı'nın öldürülmesi bölümünü gazetedeki şekliyle düzenlediğini belirtmiştir. Eser, Ankara Devlet Opera ve Balesi Birim Dans Tiyatrosu (BDT) tarafından baleye uyarlandı.
Eleştiriler

Türkan Gözütok, Yaşar Kemal'in çok yönlü araştırıp incelediği bu kurmaca tipte, tipin halk arasındaki mitleşmiş konumunu ve soyluluğunu öne çıkarsa da roman boyunca eşkıyalık olgusunu çok yönlü değerlendirmeyi de ihmal etmediğini belirtti. Yaşar Kemal'in özellikle tarihî gerçekler, devlet yönetimi, devletin bu yıllardaki otorite boşluğu ve bu boşluktan yararlanmaya kalkışan yerli yabancı güç odaklarının kendi çıkarları için eşkıyalığı bir sığınak olarak görmesi gibi konulara yaklaşımı açısından önemli tespitleri olduğunu yazdı.
Uyarlamalar

Ankara Devlet Opera ve Balesi Birim Dans Tiyatrosu (BDT) Sanat Yönetmeni İhsan Bengier'in koreografi ve rejisiyle dans sahnesine uyarlandı. Müziklerini Cem İdiz'in hazırladığı eserde orkestrayı Şef Sunay Muratov yönettti. Eserde, Çakırcalı Mehmet Efe'yi dönüşümlü olarak Emre Onuk ile Serhat Elifer, annesini Ayfer Alpan, İzmir Valisi Kamil Paşa'yı Tufan Kaytmaz canlandırdı. Daha önce eserin opera sahnesine gelmesinin düşünüldüğünü, ancak bunun çeşitli nedenlerle gerçekleştirilemediğini dile getiren İhsan Bengier, "Çakırcalı, zamanında İngiltere'deki Lordlar Kamarasında dahi konuşulmuş. Bu kadar büyük bir konu olunca ve bu kadar da çok kişi, yazıda biraz karakterleri azalttık, yine fazla geldi. Birim Dans Tiyatrosu çok kalabalık bir topluluk değil. Azalta azalta sonuçta öyle bir yere geldik ki, yönetmen, koreograf, koreograf yardımcısı, asistan, repetitör de sahneye çıkmak durumunda kaldık." dedi.
Ernst Praetorius

| Ernst Praetorius |
| --- | --- |
Doğum: 20 Eylül 1880 (144 yaşında) Berlin, Almanya
Ölüm: 27 Mart 1946 (65 yaşında) Ankara, Türkiye
Defin yeri: Cebeci Asri Mezarlığı, Ankara, Türkiye
Meslek: Orkestra şefi, Besteci
İşveren: Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası  Weimar Devlet Operaları

Ernst Praetorius (d. 20 Eylül 1880, Berlin ö. 27 Mart 1946, Ankara), Alman müzik tarihçisi, öğretmen ve orkestra şefidir.
1924'te Weimar’daki Devlet Operaları’nın genel müzik direktörü oldu: 1933'te Nazi yönetimini protesto için istifa etti; Türkiye'de çok sesli müziğin gelişmesi için Paul Hindemith'in tavsiyesi ile 1935'te Ankara'ya davet edildi ve  ömrünün sonuna kadar Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası'nın şefliğini yaptı.
Hayatı

1880 yılında Berlin'de doğdu. 7 yaşından itibaren sırasıyla Emil Köhler ve Arno Helf’ten keman dersleri aldı, ayrıca Otto Reubke ile kompozisyon çalıştı. 1899 ve 1905 yılları arasında Berlin Friedrich Wilhelm Üniversitesi’nde ünlü filozof ve psikolog Carl Stumpf’un gözetiminde müzik bilimi ve müzik tarihi öğrenimi gördü. “Franchinus Gaffurius’un Ölçü Teorisi” adlı çalışması ile ödül aldı.
1906 ve 1909 yılları arası, sonradan Leipzig Enstrüman Müzesi'ne dönüşecek olan, Köln Heyer Müzik Tarihi Müzesi'nin müdürlüğüne getirildi. 1909 ve 1912 arası Köln Operası'nın korrepetitörü ve orkestra şefi oldu. 1912 ve 1913 yılları arası Bochum Devlet Operası, 1913 ve 1914 yılları arası Leipzig Neu Tiyatrosu ve Breslav Devlet Operası'nın şefliğini üstlendi. Breslav'daki şeflik görevini 1922'ye kadar sürdürdü ve eşzamanla bir sene de Lübeck Devlet Operası'nda çalıştı. 1922 ve 1924 yılları arası Büyük Halk Operası'nın ve Berlin Devlet Operası'nın şefliğine getirildi.
1924'te Weimar'daki Devlet Operaları'nın genel müzik direktörü oldu. Aynı zamanda Avrupa'da pek çok orkestrayı yönetti. Filozof Jean-Jacques Rousseau’nun bestelediği Le Devin du Village (Köy Kahini) adlı operasını yönetti. Kurum, seyirci ve müzik bilimi çevrelerinde saygınlık kazanmasına rağmen Nazi çevreleriyle şiddetli bir şekilde mücadele etmek durumunda kaldı. Çağdaş müziğe önem verdi.
1928’de Ernst Krenek’in 2 perdelik Jonny Spielt Auf adlı operasını repertuvara alması Nazilerin ona olan tepkilerini artırdı. 1933’te ise Paul Hindemith’in Cardillac adlı operasını repertuvara alması iktidarı eline geçiren Naziler için bardağı taşıran son damla oldu. Praetorius Genel Müzik Direktörlüğü’nden istifa etti. 1935’te Berlin Devlet Operası ile sözleşme yapması siyasi baskılarla engellendi. Bunun üzerine Paul Hindemith’in de önerisiyle Eduard Zuckmayer, Carl Ebert ve Liko Amar ile beraber Ankara’ya geldi.
1946’ya dek Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası’nın Müzik Direktörü oldu. 13 Şubat 1942'de  Beethoven'in Fidelio operasının Türkiye'deki ilk temsili Ankara Devlet Konservatuvarı tarafından Necil Kâzım Akses ve Ulvi Cemal Erkin’in çevirisi ve Carl Ebert’in rejisiyle Ernst Praetorius’un şefliğinde gerçekleşti. Ernst Praetorius, 18 Nisan 1942'de Cebeci Devlet Konservatuvarı Salonu'nda Beethoven’ın 9. Senfoni’sinin Türkiye'de tam kadrolu olarak gerçekleşen ilk seslendirilişini de yönetti. (26 Mart 1927'de Osman Zeki Üngör yönetimindeki Riyaseticumhur Orkestrası, koro partilerini saksafon grubunun çaldığı şekilde eseri ilk kez seslendirmişti.)
Nedim Otyam, Ulvi Cemal Erkin gibi isimlerle ortak çalışmalarda bulundu. Ayrıca pek çok Türk bestecisini eser bestelemesi için teşvik etti ve bunların da prömiyerlerini yönetti. 1940'ta Cumhurbaşkanı İsmet İnönü'nün izniyle kayınvalidesini de Türkiye'ye getirdi.
Bir ameliyat sonrası uykusu sırasında yataktan düşme sonucu 1946'da Ankara'da öldü. Ankara Asri Mezarlığı'na defnedildi.
Alman eşi de yaşamını Türkiye'de sürdürmüştür. Hakkında Ernst Praetorius, Weimar’dan Ankara’ya adlı belgesel yapılmıştır.
1941 Ankara Senfonisi

2019 yılında müzisyenin "1941 Ankara" isimli senfonisi Ankara Devlet Konservatuvarı kütüphanesinde  bulunmuş ve 2023'te CSO Ada Ankara Ana Salon'da düzenlenen bir konserde  Burak Tüzün'ün yönettiği Hacettepe Üniversitesi Senfoni Orkestrası tarafından seslendirilmiştir.
RMS Titanic'in batması

| RMS Titanic'in batması |
| --- | --- |

tr
Tarih: 14-15 Nisan 1912 (112 yıl önce) (1912-04-15)
Saat: 23:40-02:20 (02:38–05:18 GMT)
Süre: 2 saat 40 dakika
Konum: Atlas Okyanusu, Newfoundland Dominyonu'na 640 km uzaklıkta
Koordinatlar: 41°43′32″K 49°56′49″B﻿ / ﻿41.72556°K 49.94694°B﻿ / 41.72556; -49.94694
Tür: Deniz felaketi
Neden: 14 Nisan'da buzdağı ile çarpışma
Katılanlar: RMS Titanic mürettebatı ve yolcuları
Sonuç: SOLAS
Can kaybı: 1,490-1,635
RMS Titanic, 15 Nisan 1912 sabahının erken saatlerinde Kuzey Atlantik Okyanusu'nda, geminin Southampton'dan New York'a gerçekleşen ilk seferinin dördüncü günü battı. O dönem hizmet veren en büyük okyanus gemisi unvanına sahip Titanic, 14 Nisan 1912 Pazar günü saat 23:40'ta (gemideki zaman) bir buzdağına çarptığında gemide yaklaşık 2,224 kişi vardı. Gemi yaklaşık 2 saat 40 dakika sonra batmıştır. Bu olay 15 Nisan Pazartesi günü 02:20'de (geminin saati; 05:18 GMT), 1,500'den fazla insanın ölümüyle sonuçlandı ve tarihin en ölümcül deniz felaketlerinden biri olarak kabul edildi.
Titanic, 14 Nisan'da altı kez buzdağı uyarısı aldı, buzdağı göründüğü zaman yaklaşık 22 knot (deniz mili) hızında seyahat ediyordu. Hızlı manevra yapamayan gemi, sancak tarafını büken ve on altı bölmesinin altısı (ön bölme, üç ambar, 5 ve 6. kazan daireleri)  su alacak bir darbeye maruz kaldı. Titanic'in ileri bölmelerinin dördü sular altında kaldı. Mürettebat yakında geminin batacağını fark etti. Yolcular filikalara yerleştirildiklerinde yardım için işaret fişeklerini ve radyo (kablosuz) mesajlaşma sistemini kullandılar.
Mevcut uygulamalara göre, Titanic'in cankurtaran sistemi, yolcuları eşzamanlı olarak gemide tutmak için yolcuları yakındaki kurtarma gemilerine eşlik etmeleri etmek için tasarlandı; bu nedenle gemi hızla batarken ve saatlerce yardım beklenirken, birçok yolcu ve mürettebat için güvenli bir sığınak yoktu. Bu konu hakkında mürettebat üyelerinin zayıf yönetiminden dolayı, birçok filika tamamen dolmadan denize indirilmiştir.
Arka plan

Titanik, 2 Nisan 1912'de hizmete girdiğinde üç Olympic sınıfı okyanus gemisinin ikincisi ve dünyanın en büyük gemisiydi. Titanik ve daha önceki RMS Olympic, önceki rekor sahipleri olan Cunard'ın RMS Lusitania ve RMS Mauretania'sının gros tonajının neredeyse bir buçuk katı ve yaklaşık 30 m daha uzundu. Titanik 3.547 kişiyikonforlu bir şekilde taşıyabilmekteydi ve eşi benzeri görülmemiş bir ölçekte inşa edilmişti. Pistonlu motorları o güne kadar inşa edilenlerin en büyüğü olup, 40 feet (12 m) yüksekliğindeydi ve 9 feet (2,7 m) çapındaki silindirleri günde 600 ton kömür yakılmasını gerektiriyordu.
14 Nisan 1912 > Buzdağı uyarısı

14 Nisan 1912'de Titanik'in telsiz operatörleri diğer gemilerden, Titanik yakınlarında sürüklenen buz konusunda uyarıda bulunan altı mesaj aldı. Kuzey Atlantik'teki buz koşulları son 50 yılın en kötü Nisan ayıydı (bu nedenle gözcüler birkaç mil genişliğinde ve kilometrelerce uzunlukta bir buz hattına doğru sürüklenmekte olduklarının farkında değillerdi). Telsiz operatörleri gönderdikleri mesajların tamamını iletememişti; o dönemde okyanus gemilerindeki tüm telsiz operatörleri Marconi Telsiz Telgraf Şirketi'nin çalışanlarıydı ve gemi mürettebatının üyeleri değillerdi. Bu nedenle, birincil sorumlulukları yolcular için mesaj göndermekti, hava durumu raporları ise ikincil bir durum olarak görülmekteydi.
İlk uyarı saat 09:00'da RMS Caronia'dan "bergler, growlers" raporuyla geldi. Kaptan Smith mesajı aldığını onayladı. Saat 13:42'de RMS Baltic, Yunan gemisi Athenia'dan "buzdağları ve büyük miktarlarda alan buzu geçtiğine" dair bir rapor aldı. Smith de bu raporu ilk yolculuğu için Titanic'te bulunan White Star Line başkanı J. Bruce Ismay'a iletti. Smith, gemiyi daha güneye götürmek için yeni bir rota belirlenmesini emretti.
Saat 13:45'te, kısa bir mesafe güneyde bulunan Alman gemisi USS America (ID-3006) "iki büyük buzdağını geçtiğini" bildirdi. Bu mesaj Kaptan Smith'e veya Titanik mürettebatına hiç ulaşmadı. Bunun nedeni belli değildir, ancak telsiz operatörleri arızalı ekipmanı tamir etmek zorunda kaldıkları için unutulmuş olabilir.
14 Nisan 1912 > "Buzdağı, tam önümüzde!"

Titanic ölümcül çarpışmasına yaklaşırken, yolcuların çoğu yatmaya gitmiş ve köprünün komutası İkinci Kaptan Charles Lightoller'dan Birinci Kaptan William McMaster Murdoch'a geçmişti. Gözcüler Frederick Fleet ve Reginald Lee güverteden 29 metre (95 ft) yükseklikteki karga yuvasındaydılar. Hava sıcaklığı neredeyse donma noktasına kadar düşmüştü ve okyanus tamamen sakindi. Felaketten kurtulanlardan biri olan Albay Archibald Gracie daha sonra durumu şöyle izah etmiştir: "Deniz cam gibiydi, o kadar pürüzsüzdü ki yıldızlar net bir şekilde yansıyordu." Hava açık olmasına rağmen ay gözükmüyordu ve deniz çok sakin olduğu için yakındaki buzdağının konumunu gösterebilecek hiçbir şey yoktu; deniz daha dalgalı olsaydı, buzdağına çarpan dalgalar buzdağını daha görünür hale getirebilirdi.
Saat 23:30'da Fleet ve Lee önlerindeki ufukta hafif bir bulanıklık fark etti, ancak ne olduğunu dair bir anlam çıkaramamışlardır. Bazı uzmanlar şimdi bu bulanıklığın aslında Titanik Buzdağı Geçidi'ne girdiğinde çöldeki su serabına benzer şekilde soğuk suların sıcak havayla karşılaşması sonucu oluşan bir serap olduğuna inanmaktadırlar. Bu durum ufuk çizgisinin yükselmesine yol açarak gözcülerin uzaktaki herhangi bir şeyi görmelerini engellemiş olabilir.
14 Nisan 1912 > "Buzdağı, tam önümüzde!" > Çarpışma

Dokuz dakika sonra, saat 23:39'da Fleet, Titanik'in güzergahı üzerinde bir buzdağı tespit etti. Gözetleme zilini üç kez çaldı ve Altıncı Subay James Paul Moody'yi bilgilendirmek için köprü üstüne telefon etti. Fleet, "Orada kimse var mı?" diye sordu. Moody, "Evet, ne görüyorsun?" diye cevap verdi. Fleet cevap verdi: "Buzdağı, tam önümüzde!" Moody, Fleet'e teşekkür ettikten sonra mesajı Murdoch'a iletti ve o da Levazım Subayı Robert Hichens'a geminin rotasını değiştirmesini emretti.
Dördüncü Kaptan Joseph Boxhall'a göre, Murdoch Kaptan Smith'e "[buzdağının] etrafından sert bir manevrayla dönmeye" çalıştığını söylemiştir; bu da onun "iskele yönünde" manevra yapmaya çalıştığını - geminin her iki ucunun da çarpışmadan kaçınmasını sağlamak için önce pruvayı engelin etrafında, ardından kıç tarafını döndürmek - göstermektedir. Ancak her iki emrin de uygulanması gecikmiştir; buhar gücüyle çalışan dümen mekanizmasının gemi dümenini döndürmesi 30 saniye kadar sürmüştür. Merkez türbin geri döndürülemediği için, hem kendisi hem de geminin dümeninin hemen önünde yer alan merkez pervane durdurulmuştur. Bu da dümenin işlevini azaltmış, dolayısıyla geminin dönüş kabiliyetini zayıflatmıştır. William McMaster Murdoch gemiyi hızını koruyarak döndürmüş olsaydı, Titanik buzdağına çarpmaktan son anda kurtulabilirdi.
Olayda Titanik'in rotası kafa kafaya çarpışmayı önlemek için tam zamanında değişmiş, ancak yön değişikliği geminin buzdağına çapraz bir şekilde çarpmasına neden olmuştur. Sualtındaki bir buz kütlesi geminin sancak tarafını yaklaşık yedi saniye boyunca bir bıçak gibi yırtmıştır; buzdağının üst kısımlarından kopan buz parçaları geminin ön güvertesine düşmüştür. Çarpışmadan yaklaşık beş dakika sonra Titanik'in tüm motorları durdurulmuş, geminin pruvası kuzeye bakar halde bırakılmış ve gemi Labrador Akıntısı'nda yavaşça güneye sürüklenmiştir.
Şarköy Çıkarması

| g t Birinci Balkan Savaşı |
| --- | --- |
Bulgar Cephesi Kırcaali  Kırkkilise  Lüleburgaz  Alamidere  Balkan Töresi  Varna  Merhamlı  1. Çatalca  Bolayır  Şarköy  Edirne  2. Çatalca Sırp-Karadağ Cephesi Kumanova  Luma  Pirlepe  Alinci  Manastır  İşkodra Yunan Cephesi Sarantaporon  Komçiadis  Gribova  Yenice  Beşpınar  Soroviç  Himara  Driskos  Pista  Görice  1.Yanya  İmroz  Mondros  2.Yanya  Bijan (3.Yanya)
Şarköy Çıkarması (Bulgarca: Битка при Шаркьой), Osmanlı Devleti ile Bulgaristan arasındaki Birinci Balkan Savaşı sırasında 8-10 Şubat 1913 tarihlerinde gerçekleşen harekât ve muharebe.
Türk ordusu, Kırklareli ve Lüleburgaz muharebelerinde aldığı zaferlerden sonra Çatalca mevzilerine kadar ileri harekâtını sürdüren Bulgar ordusunu arkadan sarmak ve keza Bulgar ordusu tarafından kuşatılmakta olan Edirne'yi kurtarmak amacıyla Şarköy ve Bolayır bölgesine karşı bir çıkarma yaptı. O dönem yarbay rütbesinde bulunan Enver Paşa tarafından tasarlanan çıkarma harekâtı eksikliklerine rağmen başarıyla tamamlansa da, taarruz özellikle Bolayır kolordusu ile 10.kolordu arasında koordinasyonun planlamanın sağlanamamasından başarılı olamadı ve Türk ordusu gerek Şarköy'de gerek Bolayır'da Bulgar ordusu tarafından püskürtüldü.
Bu başarısızlıktan sonra Edirne'ye yardım etme olanağı kalmadığı gibi, İstanbul'un da Bulgaristan'ın eline geçip geçmeyeceği Çatalca'daki direnişin başarısına kaldı.
Muharebe Öncesi

29 Ocak 1913'te Osmanlı İmparatorluğu'nda Jön Türk lideri Enver Bey liderliğinde bir darbe gerçekleştirildi. Beş gün sonra (3 Şubat), yeni hükûmet tıkanan ateşkes görüşmelerini sonlandırıp topraklarını geri almak amaçlı Balkan devletlerine karşı muharebeleri yeniden başlattı. Osmanlı birlikleri Edirne kuşatmasını kaldırmak için Çatalca ve Bulayır'da (Gelibolu yakınlarında) Bulgar mevzilerine karşı taarruza geçmeye çalışırken Bulgarlarda Çatalca'da muharebeleri yeniden başlattı. Ana Bulgar kuvvetlerinin gerisinde Şarköy'a amfibik çıkarmanın, bu operasyonların  başarısına katkıda bulunacağı Enver Paşa'ca planlanmaktaydı.