stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
İtalya kadın millî voleybol takımı
Takım Kadrosu

İtalya'nın 2021 Avrupa Şampiyonası'nda yer alan kadrosu.
Antrenör: Davide Mazzanti
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |


| No | Adı-Soyadı | D.Tarihi | Boy | 2020-21 Kulübü | Pozisyon |
| 3 | Gennari, AlessiaAlessia Gennari | 3 Kasım 1991 | 184 |  Futura Volley Busto Arsizio | Smaçör |
| 4 | Bonifacio,  Sara Sara Bonifacio | 3 Temmuz 1996 | 186 |  AGIL Novara | Orta Oyuncu |
| 5 | Malinov, OfeliaOfelia Malinov | 29 Şubat 1996 | 185 |  Savino Del Bene Scandicci | Pasör |
| 6 | De Gennaro, MonicaMonica De Gennaro | 8 Ocak 1987 | 174 |  Imoco Conegliano | Libero |
| 8 | Orro, AlessiaAlessia Orro | 18 Temmuz 1998 | 180 |  Pro Victoria Monza | Pasör |
| 10 | Chirichella, CristinaCristina Chirichella | 10 Şubat 1994 | 195 |  AGIL Novara | Orta Oyuncu |
| 11 | Danesi, AnnaAnna Danesi | 20 Nisan 1996 | 198 |  Pro Victoria Monza | Orta Oyuncu |
| 13 | Fahr, SarahSarah Fahr | 12 Eylül 2001 | 194 |  Imoco Conegliano | Orta Oyuncu |
| 14 | Pietrini, ElenaElena Pietrini | 17 Mart 2000 | 190 |  Savino Del Bene Scandicci | Smaçör |
| 15 | Nwakalor, SylviaSylvia Nwakalor | 12 Ağustos 1999 | 177 |  Azzurra Volley San Casciano | Smaçör |
| 17 | Sylla, MyriamMyriam Sylla (c) | 8 Ocak 1995 | 184 |  Imoco Conegliano | Smaçör |
| 18 | Egonu, PaolaPaola Egonu | 18 Aralık 1998 | 189 |  Imoco Conegliano | Pasör Çaprazı |
| 20 | Parrocchiale, BeatriceBeatrice Parrocchiale | 26 Aralık 1995 | 167 |  Azzurra Volley San Casciano | Libero |
| 24 | Mazzaro, AlessiaAlessia Mazzaro | 19 Eylül 1998 | 185 |  Chieri '76 Volleyball | Orta Oyuncu |
| 29 | D'Odorico, SofiaSofia D'Odorico | 6 Ocak 1997 | 187 |  AGIL Novara | Smaçör |
İtalya'nın 2008 Pekin Olimpiyat Oyunları'nda yer alan kadrosu.
Antrenör: Massimo Barbolini
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| No | Adı-Soyadı | D.Tarihi | Boy | Kulübü | Pozisyon |
| 3. | Paola Croce | 06.03.1978 | 167 |  Rebecchilupa Piacenza | Libero |
| 4. | Nadia Centoni | 19.06.1981 | 182 |  RC Cannes | Smaçör |
| 7. | Martina Guiggi | 01.05.1984 | 183 |  Scavolini Pesaro | Orta |
| 8. | Jenny Barazza | 24.07.1981 | 188 |  Foppapedretti Bergamo | Orta |
| 9. | Manuela Secolo | 22.02.1977 | 180 |  Famila Chieri | Smaçör |
| 10. | Paola Cardullo | 18.03.1982 | 162 |  Asystel Novara | Libero |
| 11. | Serena Ortolani | 07.01.1987 | 187 |  Foppapedretti Bergamo | Pasör Çaprazı |
| 12. | Francesca Piccinini | 10.01.1979 | 180 |  Foppapedretti Bergamo | Smaçör |
| 13. | Francesca Ferretti | 15.02.1984 | 180 |  Scavolini Pesaro | Pasör |
| 15. | Eleonora Lo Bianco | 22.12.1979 | 172 |  Galatasaray | Pasör |
| 16. | Taismary Agüero | 05.03.1977 | 177 |  Villa Cortese | Pasör Çaprazı |
| 17. | Simona Gioli | 17.09.1977 | 185 |  Galatasaray | Orta |

2002 Dünya Şampiyonu İtalya millî takımı Oyuncuları
Tayyareci Nuri Bey

Mülazım-ı sani Nuri Efendi (Bey)
Şehit pilotlar; Yüzbaşı Fethi, Üsteğmen Nuri, Üsteğmen Sadık'ın Şam'da bulunan mezarları
Tayyareci Nuri Bey, (d. 1891 - ö. 11 Mart 1914), Türk asker ve ilk Osmanlı pilotlarındandır.
1891 yılında Boyabat'ta doğdu. Babası Boyabat'ın Kurusaray köyünden Osman Efendi, annesi Okçumehmetli köyünden Seher Hanım'dır.
1910 yılında Mühendishane-i Berr-i Hümayun'dan teğmen rütbesi ile mezun olmuştur. Topçu teğmen iken Fransa'ya gönderilmiş, sonrasında da Buca bröve okulunda brovesini almış ilk Türk pilotudur. Ayrıca, Türkiye'de ilk kez 1600 metreye yükselmiş ve 240 km. hava yolculuğunu kesintisiz gerçekleştirmiş hava subayıdır. Balkan Savaşları'na da katılmıştır.
İstanbul-Kahire seferinde Torosları aşmış Yafa'ya ulaşmış, daha sonra Mısır hava sahasına girmek üzereyken uçağı düşmüş ve 11 Mart 1914 tarihinde vefat etmiştir.
Avusturasya

Avustralya, Avustralasya ve Avusturya ile karıştırılmamalıdır.
Avusturasya, Frankların yurdu (koyu yeşil), daha sonraki fetihler (yeşil diğer tonları).
Avusturasya veya Austrasia, Merovenj Hanedanlığı'nın kuzeydoğu topraklarını oluşturan ve günümüzdeki Fransa, Almanya, Belçika, Lüksemburg ve Hollanda ülkelerinin topraklarına verilen isimdir. Bazı Avusturasya krallarının Reims, Trier ve Köln arasında hüküm sürmesine rağmen, Metz bu hanedanlığa başkentlik yapmıştır.
Tarihi

Franklae kralı I. Clovis 511 yılında ölmüş ve ölümünden sonra yerine alacak dört oğlu krallığı kendi aralarında bölmüşlerdir. I. Theuderic, o zamanki Avusturasya topraklarını almış olan Frenk kralının oğludur. Theuderic soyundan gelen II. Chlothar, 555 yılında diğer Franklar Krallığı kralları ile birleşme yolunu izledi.
Yöneticiler

| --- | --- |
 Avusturasya Merovenj Hanedanı kralları I. Theuderic, 511–533  I. Theudebert, 533–548  Theudebald, 548–555  I. Chlothar, 555–561  I. Sigebert, 561–575  II. Childebert, 575–595  II. Theudebert, 595–612  II. Theuderic, 612–613  II. Sigebert, 613  II. Chlothar, 613–623  I. Dagobert, 623–634  III. Sigebert, 634–656  Childebertus adoptivus, 656–661  III. Chlothar, 661–662  II. Childeric, 662–675  II. Dagobert, 675–679  III. Theuderic, 679–691  IV. Clovis, 691–695  III. Childebert, 695–711  III. Dagobert, 711–715  II. Chilperic, 715–717  IV. Chlothar, 717–720  II. Chilperic, 720–721 (tekrar)  IV. Theuderic, 721–737  III. Childeric, 743–751 :  Avusturasya Saray Nazırları Parthemius, 548'e kadar  Gogo, 567–581 arasında  Wandalenus, 581'den itibaren  Gundulf, 600'den itibaren  Landric, 612'ye kadar  Warnachar, 612–617 arasında  Hugh, 617–623 arasında  Pippin Landenli, 623–629 arasında  Adalgisel, 633–639 arasında  Pepin Landenli, 639–640 (tekrar)  Otto, 640–643 arasında  I. Grimoald, 643–656 arasında  Wulfoald, 656–680 arasında  Pepin Herstallı, 680–714 arasında  Theudoald, 714–715 arasında  Charles Martel, 715–741 arasında  Karloman, 741–747 arasında  Kısa Pepin , 747–751 arasında 
Avusturasya Krallığı'nın başkenti olan, Metz'de 4. yüzyıldan kalma Eski Saint-Pierre-aux-Nonnains bazilikası.
Yüksek Anayasa Mahkemesi (Suriye)

| Yüksek Anayasa Mahkemesi |
| --- | --- |
المحكمة الدستورية العليا Al-Mahkamah al-Dustūrīyah al-‘Ulyā
Suriye arması
Kuruluş: 1973
Yargı: Suriye
Yer: Şam
Oluşum türü: Cumhurbaşkanı ataması
Yetki: Suriye Anayasası
Hakim süresi: Dört yıl, yenilenebilir
Pozisyon sayısı: 11
Dil: Arapça
Yüksek Mahkeme Başkanı
Mevcut: Muhammed Cihad el-Laham
Görev başı: 8 Mayıs 2018
Yüksek Anayasa Mahkemesi (Arapça: المحكمة الدستورية العليا, romanize: Al-Mahkamah al-Dustūrīyah al-'Ulyā), Suriye'deki en yüksek yargı otoritesidir.
Tarih

Yüksek Mahkeme, 1973 Suriye Anayasası uyarınca seçim anlaşmazlıklarında karar vermek, başbakan veya Halk Meclisi tarafından itiraz edilen bir kanun veya kararnamenin anayasaya uygunluğuna karar vermek ve başbakan tarafından istendiğinde kanun teklif, kararname ve yönetmeliklerin anayasaya uygunluğu hakkında görüş bildirmek üzere kurulmuştur.
Ancak Yüksek Anayasa Mahkemesinin halk tarafından onaylanan "Devlet başkanı tarafından halk referandumlarına sunulan kanunlar"ın geçerliliğini sorgulaması yasaktır. Mahkeme, başkan ve dört yıllık yenilenebilir bir görev süresi için atadığı dört yargıçtan oluşur.
Kompozisyon

Yüksek Mahkeme, Yüksek Mahkeme Başkanı olarak adlandırılan başkanı ve 10 olağan üye yargıçtan oluşur. Yüksek Mahkeme yargıçları devlet başkanı tarafından atanır.
2012 Suriye Anayasası, yargıyı bağımsız ilan eder ve devlet başkanını (ve devlet başkanının başkanlığını yaptığı Yüksek Yargı Konseyini) yargı bağımsızlığının koruyucusu olarak atar (Madde 132-133).
Yüksek Anayasa Mahkemesi, beş üyeden en az yedi üyeye genişletildi, ancak tümü hala devlet başkanlığı kararnamesi ile atanıyor (Madde 141). Anayasa Mahkemesi üyeleri dört yıllık yenilenebilir görev sürelerine sahiptirler (Madde 143).
Kompozisyon > Mevcut üyelik (Mayıs 2021)

Yargıtay Başkanı: Yargıç Muhammed Cihad el-Laham
Yargıç Beşir İbrahim Debbas
Yargıç Raslan Ali Tırabelsi
Yargıç Malik Kemal Şeref
Yargıç Cemile Müslim eş-Şarbeci
Yargıç Dr. Said Abdülvahid Nahaili
Yargıç Afif Mikhail Nassif
Yargıç Mecid Reşid Kadra
Yargıç Muhammed Nevvaf Muhammed Enver Hamadeh
Yargıç Selva Kadeb
Yargıç Mutasım Skeiker
Yetkinlikler

Kanun ve yönetmeliklerin anayasaya uygunluğuna karar vermek
Devlet başkanın talebi üzerine kanun tasarıları ve kanun hükmünde kararnamelerin anayasaya uygunluğu hakkında görüş bildirmek
Devlet başkanlığı seçimlerini denetlemek
Devlet başkanlığı ve yasama seçimlerine yönelik zorlukları tetkik etmek
Vatana ihanet davasında devlet başkanın yargılanması
Referandumla kabul edilen yasalar üzerinde anayasa denetimi
Talep üzerine kanun tasarılarının anayasaya uygunluğu hakkında görüş bildirme
Beştepe Millet Camii

| --- | --- |
Beştepe Millet Camii'den Görünüm

Genel bilgiler
Durum: Etkin
Konum: Yenimahalle, Ankara, Türkiye
Koordinatlar: 39°55′39″K 32°48′08″D﻿ / ﻿39.92750°K 32.80222°D﻿ / 39.92750; 32.80222
Açılış: 3 Temmuz 2015
Teknik ayrıntılar
Minare sayısı: 4

Beştepe Millet Camii veya Millet Camii, Ankara ilinde, Yenimahalle ilçesinde, Beştepe mahallesinde bulunan ve Türkiye Cumhuriyeti cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın da ikametgâhı olan Cumhurbaşkanlığı Sarayı'nın bulunduğu Cumhurbaşkanlığı Külliyesinde yer alan 3000 kişi kapasiteli bir camidir. 3 Temmuz 2015'te ibadete açılmıştır. Açılışı Cuma namazından hemen önce olmuştur. Cami, her birinde iki şerefe olan 60 metre yükseklikteki dört minareye sahiptir. Oturum alanı 5117 metrekaredir ve bir ana kubbe dört yarım kubbeyle örtülüdür.
Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan caminin açılışında "Bu caminin gerek mimarisi, gerek külliye bütünlüğü içindeki konumuyla hem bölgeye hem Ankara'ya, hem de ülkemize çok önemli katkılar sağlayacağına inanıyorum" demiştir. Açılış töreninde Erdoğan'ın yanı sıra dönemin TBMM başkanı İsmet Yılmaz, dönemin başbakanı Ahmet Davutoğlu, başbakan yardımcısı Numan Kurtulmuş, Diyanet İşleri Başkanı Prof. Dr. Mehmet Görmez, bakanlar ve çok sayıda milletvekili de hazır bulundu.
Düşmeden Bulutlarda Koşmam Gerek

Düşmeden Bulutlarda Koşmam Gerek, Barış Akarsu'nun Seyhan Müzik'ten 17 Ağustos 2006 tarihinde yayımladığı ikinci müzik albümü. Albümde "Ben" ve "Yeter Be" isimli parçaların söz ve müziği bizzat Barış Akarsu'ya aittir. Albümün ilk video klibi ise aynı zamanda albümün ilk parçası olan Vurdum En Dibe Kadar isimli parçası. Video klipte sosyal sorumluluk içerikli mesajlar ve barışı destekleyen ögeler bulunmaktadır ve kliple birlikte Barış Akarsu aynı zamanda Kral TV video müzik ödülleri gecesinde yılın rock sanatçısı seçilmiştir ve ödül almıştır. Bu dönemlerde yeni bir projeye de başlayan sanatçı, Star TV de yayınlanan Yalancı Yarim isimli dizide Alfonso Tarık, Şoför Tarık isimleriyle başrolde yer almıştır ve dizinin müziklerini de seslendirmiştir. Dizi önceleri yaz dizisi olarak yayınlansa da yüksek reytingden dolayı, bir sezon boyunca yayınlanmıştır. İkinci video klibini ise, Yaz Demedim şarkısına çeken Barış Akarsu, klibi, dizinin görüntüleriyle çekmiştir. Bu dönemlerde aynı zamanda, Türk rock müziğinin de yeni kralı olduğunu da göstermeye başlayan sanatçı, bir yandan dizinin çekimlerinde diğer yandan ise, hayır konserleri vermiştir. Yeni albüm için de yavaş yavaş hazırlıklara başlayan Barış Akarsu albümü tamamlayamamıştır ve Bodrum'un Torba Kavşağında geçirdiği trafik kazasında ölmüştür.
Albümdeki şarkılar

Vurdum En Dibe Kadar - (4:08)
Vazgeçme - (3:44)
Yaz Demedim - (3:42)
Adını Çıkar Deliye - (4:14)
Ben - (3:55)
Rapatma (Vira Vira) - (3:33)
Yazdan Kalma - (3:35)
Yalan Dünya - (3:38)
Zümrüt-ü Anka - (3:59)
Yeter Be - (2:50)
Kayboldum (Ölüm) - (4:11)
Ben (Akustik) - (3:48)
Yalancı Yarim (Gözlerin) - (3:10)
Türkiye florası

Verbascum wiedemannianum: Bu gösterişli Sığırkuyruğu Orta Anadolu steplerine özgüdür. Çoğu Verbascum türü gibi Anadolu'ya endemiktir.
2000 yılı itibarıyla Türkiye'de yaklaşık 9.300 damarlı bitki türünün yetiştiği bilinmektedir. Bütün Avrupa Kıtası, Türkiye'ye kıyasla 13 kat daha büyük alan kaplamasına rağmen Türkiye'den yalnızca %24 daha fazla (11.500) bitki türü içermektedir.
Yüksek miktardaki bu bitki biyoçeşitliliğinin en önemli sebepleri arasında; yüksek endemizm oranıyla birlikte Türkiye'nin toprak ve iklim çeşitliliği olduğuna inanılmaktadır.
Endemizm

Türkiye'de yetişen bitkilerin üçte biri endemiktir. Bu kadar çok endemik tür olmasının nedeni Anadolu'nun çok dağlık ve parçalı bir coğrafya olmasıdır. Aslında Anadolu'daki dağlar, ünlü Galapagos Adaları gibi bir takımadaya benzemektedir. Darwin'den beri, adalar veya ayrık dağlar arasındaki coğrafi izolasyonun, yüksek mekansal çeşitliliğe yol açan önemli bir türleşme aracı olduğunu biliyoruz. Anadolu için bu varsayım, Uludağ ve Ilgaz Dağları gibi oldukça izole ve nispeten eski dağ kütlelerinde endemizm yoğunlaşmasıyla doğrulanırken; Erciyes Dağı ve Hasandağı gibi çok genç volkanik koniler ise endemik açıdan şaşırtıcı derecede fakirdir.
Yerel endemiklerin gelişmesi uzun zaman aldığından, Orta ve Kuzey Avrupa dağlarının tarihini Anadolu dağlarıyla da karşılaştırmalıyız. Buzul dönemlerinin her birinde Avrupa dağları, buzul öncesi endemizmin çoğunu yok eden ve yeni endemiklerin oluşmasını engelleyen kalın kalıcı buz tabakalarıyla kaplıydı. Yalnızca daha az buzla kaplı olan çevre bölgeler, buzul dönemlerinde yerel endemiklerin hayatta kalması için uygun koşullar sundu.
Anadolu'da Pleistosen buzulları yalnızca en yüksek zirveleri kapladı, bu nedenle küçük yayılış alanlarına sahip birçok tür vardı. Başka bir deyişle: Anadolu, bir bütün olarak, geçmişin ve yakın zamandaki türleşmenin tüm derecelerini gösteren büyük bir “sığınak kitlesi”dir.
Ekolojik çeşitlilik

Avrupa'da bulunan tüm iklim bölgeleri Türkiye'de biraz daha küçük ölçekte bulunabilir. Karadeniz sahili tüm yıl boyunca nemlidir ve en yüksek yağış Rize ile Hopa arasındadır. Doğu Karadeniz Dağları'nın güneyinde çok daha az yağış vardır, bu nedenle İç Anadolu kuraktır; ayrıca kışın soğuktur. Güney ve batı kıyılarına yaklaşırken iklim: Kışın ılık ve yağışlı, yazın sıcak ve kurak olan Akdeniz iklimine dönüşür. Bu basit şema, Anadolu'nun dağlık yüzeyi nedeniyle oldukça karmaşıktır. Yüksek dağlarda ise sert iklim koşulları tüm yıl boyunca devam etmektedir ve örneğin Ağrı Dağı'nda kalıcı buzullar vardır.
Ayrıca Anadolu’nun toprak çeşitliliği şaşırtıcı derecede yüksektir. Tuzlu topraklar Orta Anadolu'nun en kurak bölgelerinde oldukça yaygındır, ayrıca Kağızman ile Ermenistan arasındaki Aras vadisi, etkileyici tuz kaynaklarıyla doludur, bazıları doğrudan dağlardan dökülür ve bu nedenle uzaktan kar lekelerini andırır. Sivas'ın güneyinde ve Gürün çevresinde çok özel bitki örtüsüne sahip geniş alçı tepeler vardır. Güneybatı Anadolu'daki geniş serpantin alanlarında, özellikle Köyceğiz yakınlarındaki Sandras Dağı'nda çok daha fazla endemik bitki tanımlanmıştır.
Anadolu köşegeni, Akdeniz'in kuzeydoğu köşesinden Karadeniz'in güneydoğu kısmına kadar Türkiye'nin orta ve doğusu boyunca eğimli olarak uzanan ekolojik bir ayrım çizgisidir. Köşegenin batısında bulunan birçok bitki türü doğuda bulunmazken, doğuda bulunan diğerleri de batıda bulunmaz. Analiz edilen 550 türden 135'inin "doğulu" ve 228'inin "batılı" olduğu tespit edildi. Bitki biyoçeşitliliğine bir engel oluşturan Anadolu köşegeninin yanı sıra, yaklaşık dört yüz bitki türü köşegenin kendisine özgüdür.
Türkiye florasının ana bileşenleri

Yaklaşık 400 türle Astragalus cinsi (Fabaceae) Türkiye florasının açık ara en fazla türüne sahiptir; tarihsel olarak insanlar, ağaçsız, kuru ve yoğun şekilde otlatılmış yaşam alanlarını önemli ölçüde genişletmişlerdir. Bu cinsin uyum sağlama becerisi şaşırtıcı derecede yüksektir. Çevresel koşullara bağlı olarak; küçük tek yıllık bitkilerden, küçük odunsu bitkilere ve dikenli çalılara kadar çok çeşitli yaşam formları geliştirmiştir. Astragalus'ta türleşme açık bir şekilde ilerliyor gibi görünmektedir. Neredeyse tüm farklı seksiyonları birbirinden ayırt edilmesi zor bitki kümelerinden oluşur. En çok, dikenli yastık şeklindeki Astragalus'lara tesadüf edilir. Ancak bu bitki formu Astragalus'lar tarafından icat edilmemiştir, yakınsak evrimin gerçekten çarpıcı bir örneği olacak şekilde, yine Fabaceae'ye ait olan Onobrychis cornuta'nın da etkileyici dikenli yastıkları vardır. Ayrıca Acantholimon'da da (Plumbaginaceae) çok sayıda dikenli yastık vardır. Hatta bazı Asteraceae (örneğin Centaurea urvillei, C. iberica) ve Caryophyllaceae (örneğin Minuartia juniperina) üyeleri de bu yönde gelişmiştir.
Önem sırası bakımından ikinci en önemli cins Verbascum (Scrophulariaceae) ve üçüncüsü Centaurea'dır (Asteraceae). Verbascum için Türkiye gen merkezidir. Dünyadaki yaklaşık 360 Verbascum türünün en az 232'si Türkiye'de bulunur ve bunların neredeyse % 80'i Anadolu'ya özgüdür. Çoğu Verbascum türü, ağaç şeklindeki mikro tüylerden oluşan yoğun bir örtü ile su kaybına ve sığırlara karşı korunur. Centaurea türleri nadiren yünlü tüylere sahiptir, ancak yoğun otlatmaya karşı savunma amaçlı dikenli involukral brakteler geliştirmiştir veya görünür bir gövdesi veya çok kısa olanı olmayacak şekilde evrimleşmiştir.
Bitki örtüsü

Kuzey Anadolu kıyısındaki Doğu Karadeniz Dağları, Karadeniz'den gelen nemli havaya karşı aşağı yukarı sürekli bir engeldir ve tüm yıl boyunca Karadeniz'in kuzey yamaçlarında yüksek yağışlara neden olur. Bu nedenle Karadeniz kıyısındaki iklim koşulları ve bitki örtüsü Orta Avrupa'dakine benzerdir. Akdeniz iklimi etkisi yalnızca çok dar bir kıyı şeridinde fark edilir, ancak kuzeydoğuda neredeyse tamamen eksiktir. Güney orman bölgelerinde, genellikle Castanea sativa ile karışık Carpinus betulus türleri hakimdir. Daha yukarılarda Fagus orientalis ve/veya Abies nordmanniana geniş ormanlar oluşturur. Pontik bariyerin 4000 m yüksekliğindeki Kaçkar Dağları ile yüksekliğin doruğa ulaştığı Rize'de ve Artvin'de nem aşırı derecede yükselir. Bu nedenle Trabzon'un doğusu, orman içinde çok sayıda yaprak dökmeyen bitki ve yamaçlardaki çay tarlaları ile bir şekilde subtropik hale gelir.
Karadeniz havzasının güneyinde iklim hemen kurur. Dağlarda önce Abies nordmanniana, ancak daha sonra Pinus baskın hale gelir. Anadolu'nun batı kısımlarında bu genellikle Karaçam'dır (Pinus nigra), doğuda ise neredeyse sadece Sarıçam'dır (Pinus sylvestris). İç Anadolu'nun daha da orta kısımlarına doğru ilerlerdikçe oldukça kurak ve soğuk kış koşulları ortaya çıkar. Bugün Orta Anadolu'nun aşağı kısımları neredeyse ağaçsızdır. Derin alüvyal topraklardaki tarlalar, kuru tepelerde bozkır ile dönüşümlü olarak yer almaktadır. Ancak, Orta Anadolu bozkırının ne ölçüde kuraklıktan ne ölçüde insanların ormansızlaştırmasından kaynaklandığı hala bir soru işaretidir. Kuraklık en çok Ankara'nın güneyinde Tuz Gölü çevresinde ve Ermenistan sınırına yakın Aras vadisinde belirgindir.
Toros Dağları, Orta Anadolu platosunun güney ucunu oluşturur ve Akdeniz'den çok etkilenmiştir; kışın çok kar yağar, ancak yazlar kurak ve ılıktır. Doruk ormanları Karaçam, Abies cilicica ve Lübnan sediri (Cedrus libani) tarafından oluşturulur. Maalesef, Toroslar'da, Cedrus varlığını ciddi şekilde etkileyen çok sayıda ormansızlaşma yaşanmıştır. Ege ve Akdeniz kıyılarında, çok sıcak ve kurak yazlar ve çok yağışlı kışlar ile Akdeniz koşulları hakimdir. Antalya İli, örneğin İngiltere'nin güneyinden (1071 mm'ye karşı 759 mm) çok daha fazla toplam yağışa sahiptir, ancak mevsimsel dağılımı tamamen farklıdır ve ortalama sıcaklık tabii ki çok daha yüksektir (18.3 °C'ye karşı 9.7 °). Bu tür koşullar, Kermes meşesi (Quercus coccifera) ve Türk çamı (Pinus brutia) gibi sert yapraklı yaprak dökmeyen ağaçların büyümesini kolaylaştırır. Ancak büyük orman tahribatı nedeniyle Batı ve Güney Anadolu kıyılarındaki tepeler ve yamaçlar günümüzde çoğunlukla maki ile kaplıdır. Bereketli alüvyal toprakların hakim olduğu yerlerde, örneğin Adana civarındaki Çukurova'da yoğun tarım yapılmaktadır.
Tarihçe > 15. yüzyıl

Pierre Belon (1517-1564)'un Doğu Akdeniz Gezisi ile 16. yüzyılda İstanbul'a gelmiş ve Amasya'ya gitmiş üç Avrupalı bilginin (Ogier Ghiselin de Busbecq, W.Quackelbeen ve H.Dernschwam) bitki bilimi gözlemleri ve Leonhart Rauwolff (1535-1596)'ın Doğu Akdeniz Gezisi, Türkiye Florası ile ilgili ilk kayıtları içerir.
Tarihçe > 16. yüzyıl

Sırasıyla George Wheler (1650-1724), J. Pitton de Tournefort (1656-1708), G.Antoine Olivier (1756-1814), J.C.Bauxbaum (1693-1730), J.Sibthorp (1758-1796), P.B.Webb (1793-1854), R.Aucher-Eloy (1792-1838), T.Kotschy (1813-1866), R.Grisebach (1814-1879), E.Boissier (1810-1885),Wiedemann, Pinard, Pavillon, Calvert, Heldreich, E.Koch (1809-1879), C.Clementi (1812-1872), P. Tchitatcheff (1812-1872), B.Balansa, (1825-1891), E.Bourgeau (1843-1877), H.K. Haussknecht (1838-1903), J.Bornmueller (1862-1948), H. Handel-Mazzetti (1882-1940) Türkiye Florasına katkıda bulunan yabancı bitki bilimcilerdir. Osmanlılarda modern bitki bilimi eğitimi 1839'da Mekteb-i Tıbbiye-i Adliye-i Şahane ile başlamıştır.
Tarihçe > 17. yüzyıl

Evliya Çelebi 17. yüzyılda yaşamış ve 10 ciltlik gezi defterinde birçok bitki ile ilgili kayıtlar tutmuş, gezdiği yerlerin bitki örtüsü ve yetiştirilen tarım bitkileri hakkında önemli bilgiler vermiş bir Türk gezginidir. Seyahatnamesi'nde Trakya ve Anadolu'dan 30 ağaç, 35 meyve, 10 tahıl ve baklagil, 15 sebze, 30 çiçek, 8 yabani ot adı vardır.
Tarihçe > 18. yüzyıl

Yaklaşık yüz yıl öncesine kadar Türk bitki bilimciler gerçek bitki bilimi çalışmaları ile ilgilenmemişler, genellikle tıbbi ve ekonomik önemi olan bitkiler üzerinde eserler bırakmışlardır. Yine o dönemlere ait araştırıcılardan Hekimbaşı Mustafa Behçet Efendi, Dr.C.A.Bernard (1808-1844), Salih Efendi (1816-1895), Mehmet Ali Paşa (1837-1914), Esad Şerafeddin Köprülü (1866-1942), Şerafettin Tevfik Tertemiz (1879-1957) sayılabilir. Ancak gerçek anlamda ilk flora çalışması Pierre Edmond Boissier (1810-1885) tarafından 1867-1884 yılları arasında yazılan Flora Orientalis'tir.
Tarihçe > 20. yüzyıl

Cumhuriyet dönemi bitki bilimi çalışmaları 1933 yılındaki üniversite iyileştirmesi ile başlamıştır. Bu dönemdeki bitki bilimi çalışmaları artık üniversiteler tarafından yürütülmüş ve geliştirilmiştir. Bu yıllarda Alman bitki bilimcilerin etkinliği büyüktür. Ankara'da K.Krause, İstanbul'da A. Heilbornn ile başlayan ve ilk kurulan kurutulmuş bitki derlemeleriyle gelişen bitki bilimi çalışmaları Ankara'da Kadri Ahmet, Hikmet Birand, S.Kuntay, Haydar Bağda, K.Mıhçıoğlu, Baki Kasaplıgil, Kamil Karamanoğlu, İstanbul'da M.Başarman, L.Brauner, Nebahat Yakar, Sara Akdik, Turhan Baytop, Asuman Baytop, Hüsnü Demiriz, Hayrettin Kayacık, Faik Yaltırık, İzmir'de Yusuf Vardar, Necmi Zeybek ve Erkuter Leblebici ile devam etmiştir.
Ancak gerçek anlamda Türkiye'de botanik biliminin gelişmesini sağlayan adım İngiliz botanikçi Peter Hadland Davis (1918-1992) tarafından yazılan Türkiye ve Doğu Ege Adaları Florası ile atılmıştır. Dokuz cilt olarak yazılan Floraya 1988 yılında ilk ek cilt yayımlanmıştır. 2000 yılında Türk Botanikçiler Adil Güner, Tuna Ekim, Kemal Hüsnü Can Başer ve Neriman Özhatay editörlüğünde yayımlanmıştır.
Tarihçe > 21. yüzyıl

Davis'in Florası ile başlayıp, ikinci ek cildin yayımlanmasıyla kendini ispat eden Türk Botanikçiler, sadece Türkiye Siyasi sınırlarını kapsayan bir flora hazırlamaktadır. Resimli ve Türkçe olarak yazılan yeni flora T.C. Cumhurbaşkanlığı himayesinde devam ediyor. 2012 yılında yayımlanan Türkiye Bitkileri Listesi; Damarlı Bitkiler kitabı ile başlayan çalışma 2014 yılında yayımlanan Resimli Türkiye Florası 1. Cilt ile devam etti. 2. ve diğer ciltlerin çalışmaları devam ediyor. Amaç Türkiye Cumhuriyetinin 100. yılında 28 Cilt olarak çalışmayı tamamlamaktır. Resimli Türkiye Florası çalışması Flora Araştırmaları Derneği ile Ali Nihat Gökyiğit Vakfı'na bağlı Nezahat Gökyiğit Botanik Bahçesi ortak işbirliği ile gerçekleştiriliyor. Floranın editörlüğü Nezahat Gökyiğit Botanik Bahçesi Müdürü Prof.Dr. Adil Güner tarafından yürütülmektedir.