De materia medica
Etkisi ve etkinliği > Avrupa'da

Bilim tarihçisi David Sutton, The Great Naturalists adlı kitabında De materia medica'yı "şimdiye kadar yazılmış en kalıcı doğa tarihi eserlerinden biri"  olarak tanımlamakta ve "sonraki 1.500 yıl boyunca Batı'nın ilaç bilgisinin temelini oluşturduğunu" belirtmektedir.
Bilim tarihçisi Marie Boas, şifalı bitki uzmanlarının 16. yüzyıla kadar tamamen Dioskurides ve Theofrastos'a bağlı olduklarını ve sonunda kendi başlarına çalışabileceklerini fark ettiklerini yazmaktadır.  Ayrıca Leonhart Fuchs, Valerius Cordus, Lobelius, Rembert Dodoens, Carolus Clusius, John Gerard ve William Turner gibi farklı yazarların şifalı bitkilerinin Dioskurides tarafından yönetildiğini, etkisinin ancak 16. yüzyıl şifalı bitki uzmanları tarafından yavaş yavaş zayıfladığını belirtmektedir.
Cambridge Bilim Tarihi'nde yazan erken dönem bilim ve tıp tarihçisi Paula Findlen, De materia medica'yı "doğal dünyayı tıbbi etkinliği ışığında anlamanın önemini vurgulayan antik çağın en başarılı ve kalıcı bitki kitaplarından biri" olarak nitelendiriyor. Tıp tarihçisi Vivian Nutton, Ancient Medicine'de Dioskurides'in "Yunanca On Materia medica'daki beş kitabının Geç Antik Çağ'da kanonik statüye ulaştığını" yazmaktadır.  Bilim tarihçisi Brian Ogilvie, Dioskurides'i "en büyük antik bitki uzmanı" olarak adlandırır, başarısının kendi alanındaki diğer çok az kitabın klasik zamanlardan günümüze kadar geldiğini gözlemlemiştir. Dahası, onun yaklaşımı, temel doğaya yönelik felsefi arayıştan farklı olarak Rönesans'ın ayrıntılı açıklamaya olan ilgisiyle eşleşmekteydi. Kritik bir an, Niccolò Leoniceno ve diğerlerinin Dioskurides'i "dikkatli doğa bilimcinin modeli olarak" kullanma kararıydı."
Dioskurides çevirmeni ve editörü Tess Anne Osbaldeston, "Dioskurides'in neredeyse iki bin yıl boyunca bitkiler ve tıp konusunda nihai otorite olarak kabul edildiğini"  ve "yazılarının insanlığın birçok hastalığına en faydalı şekilde hitap ettiği için büyük övgü ve onay aldığını" belirtmektedir.  Açıklamak için "Dioskurides, aconitum, aloes, acı elma, acı çiğdem, banotu ve adaçayı gibi birçok değerli ilacı tanımlıyor" demektedir.  Eserde ağrı kesici olarak söğüt (sonunda aspirine yol açtığını yazıyor), güz çiğdemi ve afyondan bahsediliyor, ancak bunlar da narkotik olduğundan bahsediliyor. Dioskurides'in tanımladığı diğer birçok madde modern farmakopelerde "küçük ilaçlar, seyrelticiler, aroma maddeleri ve krem" olarak kalmaktadır. Örneğin amonyak, anason, kakule, catechu, tarçın, kolocynth, kişniş, çiğdem, dereotu, rezene, galbanum, yılan otu, baldıran otu, hyoscyamus, lavanta, keten tohumu, sakız, erkek eğrelti otu, mercanköşk, hatmi, mezeryon, hardal, mür, süsen (iris), meşe mazı, zeytinyağı Zeytinyağı, yarpuzotu, biber Mentha × piperita, ravent, haşhaş, pisilyum, rosemari, biberiye, sedef otu, safran, susam, salatalık ( elaterium ), nişasta, stavesacre ( delphinium ), storax, Stramonium, şeker, menengiç, kekik, beyaz karaca otu, beyaz tazı ve sedir otu  Pelin, ardıç, zencefil ve kalamin gibi ilaçların da kullanımda olduğunu belirtiyor, " Çinli ve Hintli doktorlar meyan kökü kullanmaya devam etmektedir".  Dalağı küçültmek için listelenen birçok ilacın, kendi zamanındaki sıtmanın sıklığıyla açıklanabileceğini gözlemlemektedir. Dioskurides, kadınların kürtaja neden olması ve idrar yolu enfeksiyonunu tedavi etmesi için kullanılan ilaçları listeliyor; diş ağrısı için kolocynth gibi palyatifler ve bağırsak ağrıları için diğerleri; ve cilt ve göz hastalıklarına yönelik tedaviler.  Bu faydalı maddelerin yanı sıra, "De materia medica'da yılanlardan korunmak için Echium'un muska olarak kullanılması veya akrep sokmaları için Polemonia Jacob'un merdiveni gibi birkaç batıl inanç uygulamasının kaydedildiğini" gözlemlemektedir..
Tarihçi Paula De Vos'a göre Latince: De materia medica 19. yüzyılın sonuna kadar Avrupa farmakopesinin çekirdeğini oluşturmuş ve "Dioskurides'in çalışmalarının zamansızlığının deneme yanılmaya dayalı deneyci bir gelenekten kaynaklanarak sosyal ve kültürel değişimlere ve değişikliklere rağmen nesilden nesile devam ettiğini tıbbi bir teori" olarak ileri sürmüştür.
Kuzey Yunanistan'daki Aynoroz Dağı'nda Dioskurides'in metni, 1934'te Kraliyet Botanik Bahçeleri Müdürü Sir Arthur Hill tarafından gözlemlendiği gibi, orijinal Yunancasıyla 20. yüzyıla kadar hâlâ kullanılmaktaydı:
Ayonoz'da bir Botanikçi Keşiş vardır.Bitkiler ve özellikleri hakkında geniş bir bilgiye sahip olan olağanüstü yaşlı bir keşişti. Uzun siyah bir cüppe giymesine rağmen, genellikle yürüyerek, bazen de bir katırla çok hızlı seyahat eder, 'Flora'sını büyük, siyah, hacimli bir çanta içinde yanında taşırdı. Böyle bir çanta gerekliydi, çünkü 'Flora'sı Dioskurides'in dört el yazması folyo cildinden başka bir şey değildi ve görünüşe göre bunları kendisi kopyalamıştı. Görür görmez adlandıramadığı herhangi bir bitkiyi belirlemek için her zaman bu Flora'yı kullanırdı ve kitaplarında yolunu bulabilir ve bitkilerini dikkat çekici bir hızla kendi memnuniyetine göre tanımlayabilirdi.