II. Dünya Savaşı'nda Japonya'nın bombalanması
Matterhorn Operasyonu > Hazırlıklar

1943'ün sonlarında, Birleşik Devletler Genelkurmay Başkanları, Hindistan'a B-29 Superfortress ağır bombardıman uçaklarını konuşlandırma ve Çin'de ileri hava limanları kurarak Japon ana adalarına ve Doğu Asya'ya karşı stratejik hava harekatına başlama önerisini onayladı. Matterhorn Operasyonu olarak adlandırılan bu strateji, Çin'in iç kesimlerinde Chengdu yakınlarında, Bengal'deki üslerden Japonya'daki hedeflere giden B-29'lara yakıt ikmali yapmak için kullanılacak büyük uçak pistlerinin inşasını içeriyordu. Şimdiye kadar Çin'deki On Dördüncü Hava Kuvvetleri komutanı olan Chennault, Japonya'ya daha yakın olan Kweilin yakınlarında B-29 üslerinin inşa edilmesini savundu, ancak bu alan karşı saldırıya karşı çok savunmasız bulundu. Bununla birlikte, Chengdu'da uçak pistleri inşa etme kararı, Kyūshū'nin 1.600 mil (2.600 km) içindeki ana ada zincirinin tek parçası olduğu anlamına geliyordu. Hava limanlarının inşaatı Ocak 1944'te başladı ve projeye yaklaşık 300.000 askere alınmış Çinli işçi ve 75.000 sözleşmeli işçi katıldı.
XX Bombardıman Komutanlığına Matterhorn Operasyonunun sorumluluğu verildi ve yer ekibi Aralık 1943'te Amerika Birleşik Devletlerinden Hindistan'a taşınmaya başlandı. 20. Hava Kuvvetleri, tüm B-29 operasyonlarını denetlemek için Nisan 1944'te kuruldu. USAAF komutanı General Henry H. Arnold eşi benzeri görülmemiş bir hamleyle bu birliğin kişisel komutasını aldı. 58. Bombardıman Kanadı bombardıman Komutanlığı'nın ana muharebe birimi idi. Bu kanat Kansas'tan Hindistan'a hareketi Nisan ile Mayıs 1944 arasında gerçekleştirdi.
Japon ordusu, 1944'ün başlarında B-29 baskınları beklentisiyle savaş uçaklarını Çin ve Pasifik'ten ana adalara transfer etmeye başladı. Japon istihbaratı, Hindistan ve Çin'de B-29 üslerinin inşa edildiğini tespit etti ve ordu, Çin kaynaklı hava saldırılarına karşı koymak için planlar geliştirmeye başladı. Honshū ve Kyūshū'da konuşlu üç IJAAF hava tugayı Mart ve Haziran ayları arasında hava bölümlerine genişletildi (Bunlar 10., 11. ve 12. Hava Bölümleri olarak belirlendi). Haziran ayı sonlarında, ana adalardaki hava savunma birimlerine 260 asker gönderildi ve acil durumlarda yaklaşık 500 ek uçak konuşlanabilecekti. Büyük şehirleri ve askeri üsleri korumak için ek uçaksavar bataryaları ve ışıldak birimleri de kuruldu. Doğu, Orta ve Batı askeri bölgelerindeki ordu birliklerinin Mayıs ayında komutası altına alınması GDC'nin yetkisini güçlendirdi. Kure, Sasebo ve Yokosuka'da konuşlanmış IJN savunma avcı birimleri de Temmuz ayında GDC'ye atandı. GDC'nin Ordu birimleri ile arasında koordinasyon güçlüydü ama deniz birimi arasındaki işbirliği zayıftı. Bu gelişmelere rağmen, Japonya'nın hava savunması yetersiz kaldı, çünkü az sayıda uçak ve uçaksavar silahı, 30.000 fit (9.100 m) ve baskınlara karşı erken uyarı sağlayabilecek radar istasyonlarının sayısı yetersizdi.
Japon hükûmeti ayrıca Doolittle Baskını ve daha fazla saldırı tehdidine yanıt olarak ülkenin sivil savunmasını iyileştirmeye çalıştı. Ulusal hükûmet, sivil hava saldırısı sığınakları inşa etme yükünü valilik hükûmetlerine yükledi. Ancak, beton ve çelik kıtlığı nedeniyle birkaç barınak inşa edildi. Ekim 1943'te İçişleri Bakanlığı büyük şehirlerdeki haneleri kendi barınaklarını inşa etmeye yönlendirdi, ancak inşa edilenler sadece hendekler şeklindeydi. Hava savunma karargahları ve önemli telefon tesislerini korumak için az sayıda sofistike sığınak inşa edildi. Bununla birlikte, sivilleri B-29 baskınlarından korumak için tüneller ve doğal mağaralar kullanılmasına rağmen, sivillerin yüzde ikisinden daha azının bombaya dayanıklı hava saldırısı sığınaklarına erişimi vardı. Savaşın başlamasının ardından, İçişleri Bakanlığı itfaiyecilerin sayısını artırdı, ancak bunlar genellikle yeterli eğitim ve donanıma sahip olmayan gönüllüler olarak kaldı. Siviller ayrıca yangınlarla mücadele için eğitildi ve yangın çıkarıcı veya yüksek patlayıcı bombalardan gelen saldırılara yanıt vermek için "hava savunma yemini" etmeye teşvik edildi.
1943 sonbaharından itibaren Japon hükûmeti, ülkenin büyük şehirlerini hava saldırılarına hazırlamak için daha fazla adım attı. Kasım ayında bir hava savunma genel karargahı kuruldu ve büyük şehirlerdeki çok sayıda binanın yıkılarak yolların açılması programına başladı. Savaşın sonunda 614.000 konut yangın çıkışlarını temizlemek için yok edildi; bunlar, savaş sırasında Japonya'daki tüm konut kayıplarının beşte birini oluşturuyordu. Bu konutların yıkılmasıyla 3,5 milyon insan yerinden edildi. Hükûmet ayrıca, saldırıya uğrayabileceğine inanılan şehirlerdeki yaşlıları, çocukları ve kadınları kırsal kesime taşınmaya teşvik etti. Aralık 1943'ten itibaren tüm okul sınıflarını tahliye etme programı uygulandı. Ağustos 1944'e kadar 330.000 okul çocuğu tahliye edildi ve 459.000'i de aileleriyle birlikte kırsal bölgelere taşındı. Ancak, endüstriyel tesisleri saldırılara karşı korumak için taşımak lojistik açıdan zor olduğu için pek bir şey yapılmadı.