stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Arif Damar
Yaşamı ve Kariyeri

Çanakkale'nin Gelibolu ilçesi Karainebeyli köyünde 23 Temmuz 1925 günü doğdu. İlkokulu Çanakkale'de, ortaokulu İstanbul'daki Yenikapı Ortaokulu'nda bitirdi. İstanbul Erkek Lisesi'ndeki öğrenimini hayata atılmak zorunda kaldığı için sürdüremedi.
Şiir yazmaya ortaokul birinci sınıf öğrencisi iken başladı. İlk şiiri Edirne'de Akşam, 1940 yılında (şair henüz 15 yaşında iken) Yeni İnsanlık adlı dergide altında "Harika Çocuk" diye bir notla yayımlandı. Bu şiiri ilgi görmüş, yayımlanmasından sonra dönemin ünlü şairi Hasan İzzettin Dinamo kendisini görmeye Yenikapı Ortaokuluna gelmişti.
1944 yılında taşındığı Ankara'da 1950 yılına kadar yaşadı. 1945 yılına Ant Dergisi'nde yayımladığı şiirlerle adını duyurdu. 1944-1947 yılları arasında Atatürk Orman Çiftliği'nde memurluk yaptı. Askerliğini Kayseri ve Sivas'ta sürgün alayında yaptıktan sonra 1950'de İstanbul'a döndü, Mahmutpaşa'da işportacılık yaptı.
1951 Eylül'ünden 1952 Mart'ına kadar Türkiye Komünist Partisi öncülüğünde çıkan Yeryüzü adlı kültür dergisinin yönetiminde bulundu. 15 Kasım 1951'de yayımlanan "Dayanılmaz" adlı şiirinin ardından gizli örgüt üyesi olduğu suçlamasıyla 5 Aralık 1951'de tutuklandı. 2 yıl cezaevinde kaldı, delil yetersizliğinden beraat etti. Cezaevinden çıktıktan sonra çok çeşitli işlerde çalıştı.
Bir müddet 'Arif Barikat' takma adıyla toplumsal gerçekçi şiirler yazdı. Bu dönem şiirlerini 1956'da "Günden Güne" adlı kitabında topladı. Kitap basıldıktan 5 ay sonra toplatıldı ama beraat etti.
1958 yılında "İstanbul Bulutu" adlı kitabıyla Yeditepe Şiir Armağanı'nı Cemal Süreya ile birlikte aldı.
Sonraları İkinci Yeni şairlerinin yanında, imgeye ağırlık veren bir şair olarak göründü. 1969'da Suadiye'de Yeryüzü Kitabevi'ni kurdu ve yönetti. Yayınevinde yasak yayın bulundurduğu gerekçesiyle 1982'de üç ay hapis cezasına çarptırıldı, Bozcaada Tutukevi'nde yattı. 1984 yılında kitabevini kapatıp kendini bütünüyle yazılarına verdi.
1985 yılında Melih Cevdet Anday ile ortak imza attığı "Yağmurlu Sokak" adlı romanı yayımladı. Bu kitabı iki yazar 1959'da yazmışlar ve bu kitap Murat Tek takma adıyla Tercüman Gazetesi'nde tefrika edilmişti.
En son Cumhuriyet Gazetesi'nde 'Ayın şairi' bölümünü hazırlıyordu.
Arif Barikat'ın yanında Arif Hüsnü ve Ece Ovalı takma adlarını da kullandı. En sevilen şiirlerinden biri Hallaç ve altı ayda yazdığını söylediği Gitme Kal'dır.
Toplu şiirleri 2004 yılında Alkım Yayınevi'nden çıktı.(Kırık Makara, Alkım Yayınevi, 2004, Ürün kodu: 1199054624)
Bir süre Nahit Fıratlı ile evli kalan Damar, bu evliliğin bitmesinin ardından Meriç Tülin ile evlendi. Arif Damar uzun yıllar İstanbul Moda'da yaşadı.
Arif Damar, 20 Ekim 2010 tarihinde saat 03.00'da, kaldırıldığı Göztepe Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde kalp yetmezliği sonucu öldü. Kadıköy Moda Camisinde kılınan cenaze namazının ardından Çengelköy Mezarlığında toprağa verildi.
Kitapları

Günden Güne (1956)
İstanbul Bulutu (1958)
Kedi Aklı (1959)
Saat Sekizi Geç Vurdu (1962)
Alıcı Kuş (1966)
Seslerin Ayak Sesleri (1975)
Alıcı Kuşu Kardeşliğin (1976)
Ölüm Yok ki (1980)
Ay Ayakta Değildi (1984)
Acı Ertelenirken (1985)
Yoksulduk Dünyayı Sevdik (1988) ISBN 975-9169-67-1
Alıcı Kuşu Kardeşliğin (Genişletilmiş Baskı) (1990)
Ay Kar Toplamaz ki (1990)
Onarırken Kendini (1992)
Eski Yağmurları Dinliyordum... (1995) ISBN 978-975-363-409-9
Kitaplar Kitabı (2000)
Külliyen Red (2002)
Kırık Makara (2004)
Gitme Kal (2006)
Hakkında Yazılanlar

Şiirin Soğuk Demircisi, Eray Sarıçam (Ebabil yayınları, 2019, Ürün kodu: 9786059814485)
Ödülleri

1958 - Yeditepe Şiir Armağanı (İstanbul Bulutu kitabı ile)
2008 - Sedat Simavi Şiir Ödülü (Bir Gökkuşağı İnerse Nasıl şiir kitabıyla )
2008 - TÜYAP İzmir Kitap Fuarı Onur Yazarı
Çengelköy Mezarlığı'ndaki kabri
Bedesten

Bedesten, Farsça kökenli bir kelime olup, değerli malların satılması için inşa edilmiş, kubbelerle örtülü ve genellikle dikdörtgen planlı büyük yapılara verilen addır.
Tekirdağ Rüstem Paşa Bedesteni
Aslında ilk yerleşimler çoğunlukla kervansaraylar şeklinde olmuştur. Zamanla kervansaraylardan bazıları camii, pazar, eczane vb. eklenerek kervansaray külliyelerine dönmüş, bu külliyelerin etrafında da iskan oluşmuştur. Bir yanlışlık olarak çoğunlukla bu kervansaraylar daha sonra bedesten olarak adlandırılmışlardır. Çoğunlukla aynı tür esnafın bulunduğu ve düzenli, sıralı olarak yerleşmiş dükkanlar (Farsça Arasta: sıralı düzenli) Arasta, birden fazla meslek grubunu barındıran alış veriş yerleri de çarşı, bedesten olarak tanımlanmaktadır
Osmanlıda, kumaş, mücevher ve çeşitli kıymetli eşyaların alım satımının yapıldığı, eşit büyüklükte kubbelerle örtülü, bir çeşit kapalı çarşı olup bu yapıların ilk örneklerine 13. yüzyıl başlarında Anadolu'da rastlanmıştır. Anadolu'da bilinen ve bugün hala kullanımda olan en eski Bedesten Kahramanmaraş'tadır.[kaynak belirtilmeli]
Bedestenler zamanlarında önemli birer iktisadi kuruluştu. O devirde, günümüzdeki banka ve borsaların görevini de görürdü.
Yanbolu, Bulgaristan'da bir besisten
Türkiye'de bulunan bazı bedestenler

Adana Bedesteni (16. yüzyıl)
Afyon Bedesteni (1478)
Amasya Bedesteni
Ankara Mahmut Paşa Bedesteni (15. yüzyıl)
Bayburt Bedesteni
Bergama Bedesteni (16-17. yüzyıl)
Bursa Bedesteni (14. yüzyıl)
Bulgaristan Bedesteni
Edirne Bedesteni (1418)
Gelibolu Bedesteni (15-16. yüzyıl)
İstanbul Bedesteni(15. yüzyıl)
İzmir Kızlarağası Bedesteni
Kahramanmaraş Bedesteni (12. yüzyıl)
Kastamonu Cem Sultan Bedesteni
Kırkkaşık Bedesteni (16. yüzyıl)
Kırklareli Hızır Bey Bedesteni (14. yüzyıl)
Konya Bedesteni
Manisa Bedesteni (14. yüzyıl)
Niğde Bedesteni (15. yüzyıl)
Rüstem Paşa Bedesteni (16. yüzyıl)
Tekirdağ Rüstem Paşa Bedesteni (16. yüzyıl)
Samsun Bedesteni
Trabzon Bedesteni
Tire Bedesteni (15. yüzyıl)
Tokat Bedesteni (16. yüzyıl)
Uşak Bedesteni (19. yüzyıl)
Isparta Bedesteni
Merzifon Bedesteni (17. yüzyıl)
Kırkkaşık Bedesteni (1579 Tarsus)
Sivas Bedesteni
Tekirdağ Rüstem Paşa Bedesteni.
Niğde Bedesteni.
Kırkkaşık Bedesten, Tarsus, Mersin.
Diğer ülkelerde bulunan bazı bedestenler

Lefkoşa Bedesteni
Selanik, Yunanistan.
Serez, Yunanistan - Serez Arkeoloji Müzesi.
Serez, Yunanistan - Archaeological Museum of Serres.
Bezistan - kale, Larisa, Yunanistan.
Bezistan - kale Larisa, Yunanistan (detay).
Entrance of Gazi-Husrev Beg's Bezistan of Saraybosna, Bosna-Hersek.
Interior of the Gazi-Husrev Beg's Bezistan in Saraybosna, Bosna-Hersek.
Brusa Bezistan of Saraybosna, Bosna-Hersek.
Yanbolu, Bulgaristan.
Göreme Tarihî Millî Parkı

Başlığın diğer anlamları için Göreme sayfasına bakınız.
| UNESCO Dünya Mirası |
| --- | --- |

Konum:  Türkiye
Kriter: Karışık: i, iii, v, vii
Referans: 357
Tescil: 1985 (9. oturum)
Bölge: Avrupa ve Kuzey Amerika
Koordinatlar: 38°40′K 34°51′D﻿ / ﻿38.667°K 34.850°D﻿ / 38.667; 34.850
Göreme kasabası
Göreme Tarihî Millî Parkı, İç Anadolu bölgesinde, Nevşehir ili sınırları içerisinde yer alan Millî park idi. 1985 yılında UNESCO Dünya Miras Listesi'ne alındı. 30 Ekim 1986'da Bakanlar Kurulu kararıyla millî park ilan edildi, 22 Ekim 2019 tarihinde millî park statüsünden çıkarıldı.
Aktepe
Parkın alanı Orta Anadolu'nun Hasan Dağı-Erciyes Dağı volkanik bölgesinde kalmaktaydı.
Saha; platolar ovalar küçük dağ bitkileri, yüksek tepeler, alüvyonla dolmuş dere ve ırmak vadileri, drenaj havzaları ve erozyonlu dik yamaçlı vadilerde birbirinden ayrılan yüksek düzlüklerden oluşmuştur. Erciyes ve Hasan Dağının büyük volkanik konileri, kuzeyden Kızılırmak vadisinin bir kısmı, bazıları bazaltla kaplı aşınmış tüf yatakları araziye hakim özelliktedir.
Alan; volkanik tüften oluşmuş ilgi çekici manzara yapısı içerisinde Bizans Kilise mimarisi ve dinsel sanat tarihinden önemli bir devri sergilemektedir. Bölgenin özelliklerinden burada yaşayanlar savaşların etkilerinden, merkezi idarenin otoritesinden uzak kalmayı başarabilmişlerdir.
Ana ulaşım yollarına uzaklığı ve engebeli bir alan olması, gizlenmek isteyen veya dini inzivaya çekilenler için uygun korunma yeri olmuştur. Manastır hayatı 3. yüzyıl sonları ile 4. yüzyıl başlarında başlamış ve hızla yayılmıştır. Manastırlar, kiliseler, şapeller, yemekhaneler ve keşiş hücreleri, depo ve şarap yapım yerleri bulunan mekanlar oyulmuş, duvar resimleri ile süslenmiştir.
Ayrıca saha içerisinde, Ürgüp, Avcılar, Üçhisar, Çavuşin, Yeni Zelve yerleşimleri, Göreme yöresinin geçmişteki kültürüne uygun tarım ve köy hayatını yansıtan tarihi ve doğal bütünlüğü sağlayan sahaları teşkil eder.UNESCO tarafından korunma altındadır.
Gezilecek ve görülecek yerler

Volkanik tüften oluşmuş ilgi çekici manzara yapısını oluşturan 'peribacaları' aynı zamanda Bizans kilise mimarisi ve dinsel sanat tarihini sergilemesi açısından başta görülmesi gerekli yerlerdendir.
Ayrıca Ürgüp, Avcılar, Uçhisar, Çavuşin ve Yeni Zelve yerleşimleri, Devrent Hayal Vadisi, Göreme yöresinin geçmişteki kültürüne uygun tarım ve köy (kırsal) hayatını yansıtan yerleşimler olması nedeniyle ziyaretçilerin ilgisini çekecek niteliktedir.
Mevcut hizmetler ve konaklama: Parkın ziyaretçileri için en uygun dönemi 15 Mart-15 Kasım ayları arasındadır.
Park içerisinde, hem doğal hem kültürel değerlerinin farklı bir yaklaşımla gezilebilmesi amacıyla tracking (yürüyüş) hatları belirlenmiştir.
Ziyaretçiler, Park içerisinde ve yakınındaki yerleşimlerindeki çok sayıdaki otel ve pansiyonlarda konaklanabilir.
Alan

Volkanik tüften oluşmuş ilgi çekici manzara yapısı içerisinde Bizans Kilise mimarisi ve hiristyan tarihinden önemli bir devri sergilemektedir. Bölgenin özelliklerinden burada yaşayanlar savaşların etkilerinden, merkezi idarenin otoritesinden uzak kalmayı başarabilmişlerdir.
Ana ulaşım yollarına uzaklığı ve engebeli bir alan olması, gizlenmek isteyen veya dini inzivaya çekilenler için uygun korunma yeri olmuştur. Manastır hayatı 3. yüzyıl sonları ile 4. yüzyıl başlarında başlamış ve hızla yayılmıştır. Manastırlar, kiliseler, şapeller, yemekhaneler ve keşiş hücreleri, depo ve şarap yapım yerleri bulunan mekanlar oyulmuş, duvar resimleri ile süslenmiştir.
Ayrıca saha içerisinde, Ürgüp, Göreme, Uçhisar, Çavuşin, Zelve yerleşimleri, Göreme yöresinin geçmişteki kültürüne uygun tarım ve köy hayatını yansıtan tarihi ve doğal bütünlüğü sağlayan sahaları teşkil eder.
Yukarıda anlatılan; Göreme'nin eşsiz jeomorfolojik oluşumu, estetik manzara yapısının görsel değeri ile tarihi ve etnolojik yapısı parkın kaynak zenginliğinin ana başlıkları sayılabilir.
Ulaşım

Park alanında; batı ve güney yönünde Ankara-Adana kara yolu, Niğde ya da Aksaray'dan Nevşehir'e ulaşan kara yolu, doğu ve kuzeydoğudan Kayseri'den Avanos'a ya da Ürgüp'e gelen kara yolu ile ulaşılır.
Dünya Miras Listesi

Göreme ve Kapodokya Millî Parkı, 6 Aralık 1985 tarihinden 22 Ekim 2019 tarihine kadar doğal ve kültürel varlık olarak Dünya Mirası listesinde yer almaktadır.
Açık hava müzeleri

Göreme Açık Hava Müzesi
Zelve Açık Hava Müzesi
Göreme Ulusal Parkı
Tantuni

Lavaşa sarılmış et tantuni
Tantuni, Türk mutfağında yer alan Mersin'e has bir dürüm çeşididir. Özellikle sokak yemeği olarak tüketilmektedir.
Etimoloji ve adlandırma

Nişanyan Sözlük'e göre tantuni kelimesinin kökeni belirsizdir. Tantuni kelimesinin kökeni için çeşitli teoriler öne sürülmüştür. Tantuni isminin bakır tavaya vurulan kaşığın çıkardığı sesten geldiği, modern tantuniyi ilk yapmaya başlayan kişi olduğu iddia edilen Mehmet Acı'nın müşteri çekmek için bulduğu bir slogan olduğu, "Tantuni" diye çağrılan "Tanta Ahmet" lakaplı Mersinli bir hamamcının bayramlarda akciğerleri sacda kavurarak satması sonucunda buradan türediği, ilk yapılan tantunilerin ekmeği ince uzun olduğu için Arapçada “uzun” anlamına gelen “tawil” sözcüğünden geldiği veya Arapçada tiftiklenmiş et anlamına gelen kelimeden[hangileri?] türediği öne sürülmüştür.
Tarihçe

Tantuninin ilk olarak 1960'ların sonlarında Mersin'deki Çukurova İplik Fabrikası'nın (günümüzde Mersin Adliyesi) duvarlarında kurulmuş küçük işletmeler tarafından servis edildiği ve buradan yaygınlaştığı rapor edilmiştir. Tantuninin ilk yaygınlaşmaya başladığı zamanlarda yiyecek için tantuni yerine çomaş, sokum ya da dürüm gibi kelimeler kullanılmıştır. Buna karşın bu tantunide et yerine "takım ciğer" (akciğer, karaciğer, yürek, dalak) kullanıldığı ve bakır tavalarda gaz ateşinde pişirildiği bildirilmiştir. Orijinal tantunide takım ciğerin yanında günümüzdekine benzer şekilde kuyruk yağı, sıvıyağ, soğan, yenibahar, kimyon, pul biber, karabiber, tuz ve maydanoz kullanıldığı belirtilmektedir. Eski tantuninin çevre yörelerde de yapılan ciğer kavurmadan çok da farklı olmadığı öne çıkmaktadır.
Başlangıçta seyyar tezgahlarda hazırlanılmış ve ayak üstü ya da tezgahların önündeki küçük iskemlelerde oturularak yenilmiş tantuni seyyar satıcılığa getirilen kısıtlamalar dolayısıyla günümüzde tantuni salonlarında servis edilmektedir. Mersin'den Türkiye'nin diğer şehirlerine ve diğer ülkelere yayılmıştır. "Mersin Tantunisi" Türk Patent ve Marka Kurumu'na 2014 yılında başvurarak 2016'da tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır. 2017'de bu karar T.C. Resmî Gazete'De yayımlanarak ilan edilmiştir.
Hazırlama ve sunum

Çok küçük kuşbaşı doğranmış et haşlanır. Sac kızdırılarak yağ ve toz biber eklenir. Önceden haşlanmış et bu yağda çevrilir. Pişirme sırasında saca arada bir su eklenir. Amaç, hem sacın sıcaklığını kontrol etmek, hem de tantuninin sarılacağı ekmeği yumuşatmak için buhar sağlamaktır. Pişen et sumaklı ve maydanozlu soğan piyazı, domates ve çeşitli baharatlar ile ekmek arası ya da dürüm yapılır. Genelde kullanılan çeşitler somun, açık ekmek ve lavaştır. Limon ve acı biber turşusu ile servis edilir. Geleneksel açıdan ayran veya şalgam suyu ile beraber tüketilir.
Coğrafi işarete göre Mersin Tantunisi'nde kullanılacak etin yağlı kaburga kısmından olması, kullanılan sıvıyağın ise pamuk yağı olması gerekmektedir. Buna karşın bu sınıflandırma Mersin'de tantuni üreticilerinin farklı etleri de kullanması, ayçiçek yağının yaygın olması gibi nedenler gösterilerek eksik olduğundan eleştirilmiştir. Tantuni ustadan ustaya çok değişiklik gösterir. Tantuniye eklenen baharatlar ve otlar, malzemenin dürüm ya da somun içindeki katmanlaması, buhar ve yağ oranı, pişme süresi, saca toz biber yanında katılan diğer malzemeler bu değişikliklerden sadece birkaçıdır.
Türleri

Bugün tüketilen tantuni iki çeşit etle yapılır. Sadece et içeren dürüme biftek, hem et hem de kuyruk yağı içeren dürüme ise tantuni denir. Bu fark özellikle tantunicilerde öğün ısmarlarken önem kazanmaktadır. Ayrıca son dönemlerde yoğurtlu tantuni de tantuni dükkanlarında satışa sunulmaktadır. Yapılışı ise normal tantuniyi lokma halinde dilimleyip üzerine isteğe göre süzme yahut normal yoğurt dökerek toz biberli kızarmış yağı ekleyip servis etmektir.
Kültürel etkileri

Tantuni, Mersin'in ve Mersinli olmanın en büyük simgelerinden biri olarak tanımlanmıştır. 2014 yılında Mersin'de Tantuni Festivali düzenlenmiş ancak yaşanan izdiham ve gerçekleşen güvenlik zafiyeti nedeniyle tekrarı olmamıştır. 2019'da Mersin'de düzenlenen Uluslararası Narenciye Festivali'nde aşçılık öğrencileri tarafından 33 metrelik tantuni yapılarak en uzun tantuni rekoru kırılmıştır. Tantunide 65 kilogram et kullanıldığı kaydedilmiştir.
Okuma listesi

Kartarı, Asker: Geleneksel Kültüründen Çağdaş Bir Çözüm, Tantuni 21 Şubat 2023 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Türk Folklor Araştırmaları Dergisi. 8. (88), Kasım 1986, 10.s.
Tantuni sac üzerinde pişirilir.
Qiu Ju’nun Öyküsü

| --- | --- |
İngilizce: The Story of Qiu Ju
Film afişi.
Yönetmen: Zhang Yimou
Cinsi: Sinema filmi
Çıkış tarih(ler)i: 1992 (1992)
Süre: 110 dakika
Ülke:  Çin
Dil: Mandarin
Resmî sitesi
Qiu Ju'nun Öyküsü (Çince: 秋菊打官司), 1992 yapımı Çinli komedi-drama filmidir. Film Zhang Yimou tarafından yönetildi ve filmlerinin çoğunda olduğu gibi Gong Li başroldedir. Senaryo, Chen Yuanbin'in novellası Wan Ailesinin Davası'nın bir uyarlamasıdır.
Hikâyesi

Eşi ile köyün reisi arasında geçimsizlik nedeniyle doğan kavga sonrasında, kırılan gururunu onarmak için mahkemeye başvurarak eşinin haklılığını kanıtlamayı kendine uğraş edinen bir kadının öyküsü aracılığıyla Çin insanının sadeliği ve direngenliği bir arada bulunduran karakteri yansıtılmaya çalışılır.
Qiu Ju'nun Öyküsü, bölge insanının yaşamından kesitlere yer vermesi, yerel dialekt, vücut dili ve giysilerin kullanımı ve kameranın günlük gerçeğin doğal akışını yakalamasıyla realist estetiğin en iyi örneklerinden biridir. Zamanın başıboş anları, kendi halindeki kalabalığın gürültüsü ve ağaçların, sokakların ve evlerin varlığı Yimou sinemasında kimlik kazanır ve bir başkalaşımın altını çizer. Gizlenmiş bir kameranın işin içine girmesiyle serbest bir bakış açısı yakalanır. Gong Li'yi sürekli göz önünde bulundurmasıyla tanınan Yimou'nun kamerası bu kez onu tanımaya, bilinmedik yönlerini keşfetmeye çalışan soğuk, uzak bir kameradır. Yönetmen elden geldiğince kurgudan uzak durmak için uzun kaydırmalara yönelir. Dili ve stili açısından önceki Yimou filmlerinden farklıdır. Ancak yine de yönetmenin genel yaratı konsepti içinde yer alır. Önceki filmlerinde daha soyut ve daha sembolik bir anlatı dili vardır ve dramatik tansiyon daha güçlüdür. Dönemleri günümüzden oldukça uzaktır. Film öyküsüyle günümüz yaşamını birbirine bağlayacak ortak noktalar açısından zayıftırlar.
“Qiu Ju’nun Öyküsü temel olarak sade, anlaşılır ve dürüst. Batılılar bunu çok basitçe anlayıp, filme genel olarak bir insan ilişkileri ve toplumsal olaylar öyküsü olarak baktılar. Çinliler ise filmi çağdaş Çin sineması içinde değerlendirdiler.” Yimou'nun Batı'nın filmine olan bakışına yönelttiği bu eleştiri, 1992 Venedik Film Festivali'nde Altın Aslan ödülünü kazanmasını engellemedi. 
“Çağdaş Çin sinemasının iki problemi vardır: Gerçeklikten uzaktırlar, yaşamın içinden kopup gelmezler, gündelik ve törel gerçeklikten uzaktırlar. İkinci problem, akılcılıktan uzaklaşma durumunu doğuran gösterişe yenik düşülmesidir. Qiu Ju’nun Öyküsü ile bir filmin nasıl olması gerektiği konusunda tutarlı bir uzlaşma yaratmaya çalıştık.”
Artık dünyanın hangi noktasında olursanız olun, Uzakdoğu'ya baktığınızda başını Yimou'nun çektiği gözlenen bir patlamaya tanık olduğunuz yeni bir dönem başlamıştır.
Ödüller

1992- Venedik Film Festivali Altın Aslan Ödülü
Schwarzenbergpark

Schwarzenbergpark
Schwarzenbergpark, Hernals'de bulunan, Avusturya'nın büyük bir alanı kapsayan park ile bahçenin birleştirerek oluşturulmuş ilk parkıdır.
1801 yılından beridir özel mülk iken, 1958 yılında Viyana tarafından satın alınıp umuma açık park ve dinlenme alanı olarak hizmete kazandırılmıştır.
Parkta bulunan iki adet obelisk üzerinde Kyselak kelimesi vardır. Bu kelime 1795–1831 yıllarında yaşamış ve hayatı boyunca bu bölgede çok geziler yapmış Josef Kyselak adlı kişinin siyah bir yağlı boya ile yazdığı bilinmektedir.[kaynak belirtilmeli]
Ayrıca bu yazıyı sadece bu obeliskler üzerinde değil çevrede bulunan birçok yıkıntı duvarlar ve köprülerin üzerinde bugün de görmek mümkündür.
Volkan Konak

| Volkan Konak |
| --- | --- |
Volkan Konak (Ekim 2011)
Genel bilgiler
Unvanı: Kuzey'in Oğlu
Doğum: 27 Şubat 1967 (57 yaşında) Maçka, Trabzon, Türkiye
Tarzlar: Beste müziği, özgün müzik, Türk halk müziği
Meslekler: Müzisyen, besteci
Çalgılar: Gitar, bağlama, kemençe
Etkin yıllar: 1989-günümüz
Müzik şirketi: DMC Müzik
Resmî site: www.volkankonak.com
Eş: Selma Konak (e. 1992)
Çocukları: Şimal, Volkan, Derin

Volkan Konak (d. 27 Şubat 1967, Trabzon), Türk halk müziği sanatçısı. 2006 yılında çıkardığı Mora albümü, Mü-yap tarafından altın plak ile ödüllendirilmiştir.
İlk yılları

Volkan Konak, 1967 yılında Trabzon'un Maçka ilçesinin Yeşilyurt köyünde doğdu. İlk, orta ve lise eğitimini Maçka'da tamamladıktan sonra öğretmeninin teşvikiyle 1983 yılında İstanbul Teknik Üniversitesi Türk Müziği Devlet Konservatuvarı'na girdi. 1988 yılında konservatuvarı bitirip aynı yıl İstanbul Teknik Üniversitesi'nde Halk Müziği üzerine Sosyal Bilimler yüksek lisans eğitimine başladı. 1991 yılında yüksek lisans eğitimini tamamladı.
Diskografi

Ana madde: Volkan Konak diskografisi
1989: Suların Horon Yeri
1993: Efulim
1994: Gelir misin Benimle
1996: Volkanik Parçalar
1998: Pedaliza
2000: Şimal Rüzgarı
2003: Maranda
2006: Mora
2009: Mimoza
2012: Lifor
2015: Manolya
2017: Klasikler 1
2019: Dalya
Aldığı bazı ödüller

1997: Politika Dergisi, En İyi Müzik Sanatçısı
2003: Kral Televizyonu, En İyi Halk Müzik Sanatçısı
2005: Başkent Grubu, Yılın Altın Adam Ödülü
2005: Kral Televizyonu, Yılın Halk Müziği Sanatçısı
2005: Magazin Gazetecileri, Yılın Sanatçısı
2005: D.M.C - Maranda Albümü, Elmas Plak
2006: MÜ-YAP - Mora Albümü, Altın Plak
2009: Altın Kelebek Ödülleri, Yılın Halk Müziği Sanatçısı
2010: D.M.C - Mimoza Albümü, Platin Plak
2010: Kral Tv, Türk Halk Müziği Özel Ödülü
2011: TRT Müzik, En iyi Halk Müzik Sanatçısı
2011: TRT Müzik, Yılın En İyi Televizyon Müzik Programı (Kuzeyin Oğlu - Show TV)
2011: 38. Altın Kelebek Ödülleri, Türk Halk Müziği Erkek Solist
Yaptığı TV programları

Kuzeyin Oğlu Volkan Konak - Kanal 1
2009-2010: Kuzeyin Oğlu Volkan Konak - Show TV
2011-2012: Kuzeyin Oğlu Volkan Konak - TNT
2014: Kuzeyin Oğlu Volkan Konak - Show TV
2021: Kuzeyin Oğlu Volkan Konak - Star TV
The Beatles
Grubun temelleri ve Almanya günleri > Grubun temelleri

John Lennon 1950'lerde Elvis Presley gibi sanatçılar sayesinde Rock'n Roll'la ilgilenmeye başlamıştı. Sanatçı, arkadaşı Pete Shotton ile birlikte 1956'da The Quarrymen adlı bir grup kurar. Daha sonra gruba Bill Smith katılır. Gruptaki elemanlar enstrümanlarında yetersiz oldukları için sürekli değişmektedir. 6 Temmuz 1957'de bir partide John Lennon, Paul McCartney ile tanışır. Kısa süre sonra Lennon'dan gruba katılması için teklif alır ve bunu kabul eder. Grupta eleman değişiklikleri devam ederken 1958'de gruba genç gitarist George Harrison katılır. Grup 1958'de bir deneme kaydeder. Demoda That'll Be the Day adlı bir cover parça, bir tane de McCartney / Harrison bestesi In Spite of All the Danger vardır. The Quarrymen 1959 Eylül'ünde dağılır. Harrison başka bir gruba gider, McCartney ve Lennon beraber çalmaya devam ederler. 1960'ta tekrar bir araya gelen üçlü, yanlarına Lennon'ın çocukluk arkadaşı Stuart Sutcliffe'i alır. Grup daha sonra The Sickless adıyla çalmaya devam etmek isterken Paul McCartney'nin önerisiyle ritim anlamına gelen "beat" sözcüğüne gönderme olsun diye grup The Beatles adını alır.
Grubun temelleri ve Almanya günleri > Almanya günleri

Grup daha sonra davula Pete Best'i alır ve bir süre Almanya'da çalarlar. Önce Harrison yaşı hakkında yalan söylediği için sınır dışı edilir. Daha sonra bir yangın dolayısıyla Best ve McCartney sınır dışı edilir. Grup şarkıcı Tony Sheridan tarafından teklif alır ve onunla çalmaya başlar. Tony Sheridan and the Beat Brothers olarak Almanya'da listelere girerler ve tekrar Almanya'da çalmaya başlarlar. Hamburg'da verilen son Almanya konseri sonrası Sutcliffe, Almanya'da kalmaya karar verir ve dörtlü İngiltere'ye döner. Böylece basgitara Paul McCartney geçer.