stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Elektrokimya
Elektrokimyasal hücreler

Bir elektrokimyasal hücre, kendiliğinden gelişen bir redoks reaksiyonunun ortaya çıkardığı enerjiden elektrik akımı üretebilen bir cihazdır. Bu tür bir hücre, Luigi Galvani ve Alessandro Volta'ya ithafen Galvanik hücre veya Voltaik hücre olarak da bilinir. Her iki bilim insanı, 18. yüzyılın sonlarında kimyasal reaksiyonlar ve elektrik akımı ile ilgili pek çok deney yapmışlardır.
Galvanik hücrede anot oksidasyonun, katot ise redüksiyonun gerçekleştiği elektrot olarak tanımlanır.
Galvanik hücredeki metaller, farklı yarı-hücre reaksiyonlarına göre çözündüğü için farklı çözünme hızlarına sahiptirler ve bu da her metal ile elektrolit arasında farklı bir elektrot potansiyeli oluşmasına neden olur. Eğer iki metal arasında elektriksel bir bağlantı (örneğin, bir tel ile) sağlanırsa, metaller arasında elektrik akışı gerçekleşir.
Elektrotları çinko ve bakır olan ve sırasıyla çinko sülfat ve bakır sülfat çözeltilerine daldırılmış bir elektrokimyasal hücre Daniell hücresi olarak bilinir.
Daniell hücresinde gerçekleşen yarı-reaksiyonlar şunlardır:
Çinko elektrotta (anot):  {\mbox{Zn}}(s)\rightarrow {\mbox{Zn}}^{2+}(aq)+{\mbox{2e}}^{-}\,
Bakır elektrotta (katot):  {\mbox{Cu}}^{2+}(aq)+{\mbox{2e}}^{-}\rightarrow {\mbox{Cu}}(s)\,
Anot kompartmanında pozitif yüklerin birikmesini önlemek için, tuz köprüsü adı verilen ve bir elektrolit ile doldurulmuş bir U tüpü ters çevrilerek hücreye yerleştirilir. Böylece iyonların akışı ve elektrik akımı üretimi sağlanmış olur.
Bir voltmetre vasıtasıyla, anot ve katot arasındaki potansiyel ölçülebilir. Elektrokimyasal hücre potansiyeli aynı zamanda elektromotor kuvvet veya emk olarak da adlandırılır.
Elektronların elektrokimyasal hücrede izlediği yolu belirtmek amacıyla bir hücre diyagramı çizilebilir. Örneğin Daniell hücresi için hücre diyagramı şu şekildedir:
Önce, anotta oksitlenen metalin (Zn) redüklenmiş formu yazılır. Bu form, oksitlenmiş formundan (Zn2+), fazlar arasındaki sınırı belirten düşey bir çizgi ile ayrılır. Çift düşey çizgi, hücredeki tuz köprüsünü simgeler. Nihayet, katotta redüklenen metalin oksitli formu ve yine bir düşey çizgi sonrasında da redüklenmiş formu yazılır.
Standart elektrot potansiyeli

Standart elektrot potansiyeli bir pildeki moleküler halde bulunan hidrojenin, standart basınç altında (105 Pa) çözünmüş protonlara dönüşmesiyle oluşan bir standart elektromotor kuvveti (emk) değeridir.
Hücre potansiyeli, yarı hücrelerin potansiyelleri arasındaki farka bağlıdır. Geleneksel olarak, her bir elektrodun potansiyeli, seçilen elektrot üzerinde gerçekleşen redüksiyon olarak yazılır. Dolayısıyla, standart elektrot potansiyelleri redüksiyon potansiyelleri olarak tablolaştırılmıştır ve  {\mbox{E}}_{red}^{0}\, şeklinde gösterilir.
Standart hücre potansiyeli, her bir elektrodun standart redüksiyon potansiyeli arasındaki fark olarak hesaplanır.
Yarı hücre standart redüksiyon potansiyelini ölçmek imkânsız olduğundan,  {\mbox{E}}_{red}^{0}=0 'a eşdeğer bir elektroda karşı gelen referansa, standart redüksiyon potansiyeli değeri olarak atanır. Bu prosedür için kullanılan hücrenin yarı reaksiyonu hidrojen olup standart sıcaklık ve basınç koşullarında (105 Pa, 298.15K, 1 mol/L) sıfır volt verir.
Standart hidrojen elektrodu veya (SHE) laboratuvar tüplerine benzer ters çevrilmiş bir cam tüpten oluşur.Bu cam tüpte, ince ve hafif olan platin tel yine ince bir platin blade'e bağlanmıştır.Bu düzenek, H+ iyonlarının fazla bulunduğu hidroklorik asit çözelttisine yerleştirilmiştir.Gaz hidrojen tüpün içine girer, ilerlerken platin ile tepkime verir.Böylece yükseltgenme ve indigenme prosesleri gerçekleşmesine olanak sağlanır.
SHE, Daniells pilindeki elektrotlar ile tam anlamıyla aynı şekilde çalışır.Standart indirgenme potansiyelini ölçmek için SHE, elektrokimyasal bir pilde elektrodlardan birini oluşturarak katot veya anot olarak görev yapar.Böylece pilde üretilen elektrik akımı ölçülmek istenen türün standart indirgenme potansiyelini gösterir.
Örneğin, bakırda standart indirgenme potansiyeli:
Standart basınç ve sıcaklıkta pilin emk'si 0.34 V'dur. Sonuç olarak SHE sıfır değerini alır. Böylece önceki eşitlik düzenlendiğinde aşağıdaki sonuç çıkar:
Elektrokimyasal hücrelerde emk, oluşan redoks reaksiyonunun kendiliğinden bir proses olup olmadığını tahmin etmeye yarar. Toplam hücre standart potansiyelinin pozitif bir değer olması, tepkimenin kendiliğinden olduğunu gösterir. Negatif bir değer de ters yönde kendiliğinden bir tepkime olduğunu işaret eder.
Dengedeki bir hücrenin reaksiyon denklemindeki sitokiyometrik katsayılarının değişmesi  {\mbox{E}}_{red}^{0}\, değerini değiştirmez. Çünkü, standart elektrod potansiyeli miktara bağlı olmayan bir özelliktir.
Redoks sistemlerinin kendiliğinden meydana gelişi

Elektrokimyasal pillerde kimyasal enerji, elektriksel enerjiye dönüşür. Matematiksel olarak bu dönüşüm pilin elektromotor kuvveti ile elektriksel yükün çarpımı olarak gösterilir. Sonucunun birimi coulombdur.
Elektrokimyasal pilin toplam yükü, mol sayısı ile Faraday sabitinin (F) çarpılması ile bulunur.
Faraday sabiti, 1 mol elektronun toplam elektriksel yüküdür. Deneysel olarak 96485,3 coulomb olarak ölçülmüştür.
Pilin elektromotor kuvveti maksimum voltaj üretildiğinde ölçülür. Kimyasal reaksiyon'dan elde edilen en fazla elektrik enerjisini hesaplamak için bu değer kullanılır. Bu enerjiye elektriksel iş denir ve aşağıdaki eşitlikle gösterilir.
Böylece serbest enerji, sistemden ayrılabilen mekanik işin bir büyüklüğüdür. Bu değeri önceki eşitlikte yerine koyduğumuzda
 \Delta G\, çıkan bu eşitlik kendiliğindenlik ve elektrokimyasal pil arasındaki ilişkiyi ortaya çıkarır.
Gibbs serbest enerjisi ve maksimum elektriksel iş arasındaki ilişki (standart sıcaklık ve basınç altında) sayesinde sistemin kendiliğinden bir proses olup olmadığı tahmin edilebilir.
Kendiliğinden oluşan elektrokimyasal bir reaksiyon, elektrokimyasal pillerde elektrik akımı üretmek için kullanılabilir. Bu, bütün pillerde ve yakıt pillerinde temel çalışma prensibidir. Örneğin, yakıt pillerinde oksijen gazının (O2 ve hidrojen gazının (H2) birleşmesi ile su, ısı ve elektriksel enerji açığa çıkar.
Karşıt olarak, kendiliğinden olmayan elektrokimyasal reaksiyonların, yeterli voltaj uygulanarak ileri yönde gitmesi sağlanabilir. Suyun oksijen ve hidrojen gazlarına elektrolizi buna tipik bir örnektir.
Denge sabiti ve kendiliğindenlik, elektrokimyasal hücrelerde Gibbs serbest enerjisi terimleri ile aşağıdaki gibi açıklanabilir.
İki eşitliğin çözülmesi ile pilin denge sabiti ve standart potansiyeli arasındaki ilişki gösterilebilir.
Önceki eşitlik Briggsian logaritması şeklinde gösterilebilir:
Hücre emf'sinin konsantrasyona olan bağımlılığı > Nernst Denklemi

Bir pil potansiyelinin hesaplanması her zaman standart sıcaklık ve basınç altında mümkün olmaz.Fakat 1900'lü yıllarda Alman kimyager Walther Hermann Nernst standart koşulların sağlanmadığı durumlarda da kullanılabilecek bir matematiksel formül önerdi.
1800'lü yılların ortalarında Williard Gibbs her koşulda işe yarayan, kendiliğinde olan prosesler için bir denklem önerdi.
Burada;
ΔG = Gibbs serbest enerisi ndeki değişim, T = mutlak sıcaklık, R = gaz sabiti, ln = doğal logaritma, Q = reaksiyon katsayısı.
Wiillard Gibbs Q'nun reaktantların ve oluşan ürünlerin kimyasal aktivitesine bağlı olduğunu belirtmiştir.
Walther 19. yüzyılın ortalarında Williard Gibbs'in çalışmalarından yola çıkarak, \Delta G\,'nin değerinin hücrenin maksimum elektriksel iş değeri ile yer değiştiği yeni bir matematiksel eşitlik türetti.
Burada:
n =elektron sayısı/Mol ürün, F = Faraday sabiti (coulomb/Mol), and ΔE = reaksiyonun elektriksel potansiyeli.
Son olarak  -nF\Delta E\,'i elektrokimyasal pil potaniyel değeri ile değiştirdi.Yeni çıkan eşitlik onun adını aldı.
Standat koşullar kabul edildiğinde ( Temparature=298K,25C\,) ve R =  8.3145{J \over Kmol}üstteki eşitlik aşağıdaki gibi gösterilebilir:
Hücre emf'sinin konsantrasyona olan bağımlılığı > Konsantrasyon hücreleri

Konsantrasyon hücreleri elektrokimyasal hücrelerdir.Elektrodları aynı maddelerden yapılmış olsa da, her iki hücrede de iyonik derişimler farklıdır.
Örneğin iki bakır elektrodun, 0.05 M ve 2 M'lık iki ayrı mavi vitriol çözeltisine daldırıldğı ve bunların tel ve tuz köprüsü ile bağlandığı bir sistem konsantrasyon tipi bir hücredir.
Le Chatelier prensibi'ne göre  Cu^{2+}\, iyonlarının derişimin artmasıyla sistemin indirgenme yönüne kaydığı görülmektedir.İndirgenme hücrede konsantrasyonun yüksek olduğu yerde ve yükseltgenme de derişik kısımda olur.
Aşağıdaki hücre diyagramı, az önce bahsedilen hücreyi gösterir.
Yarı reaksiyonlar da,
Hücrenin emk'sı da aşağıdaki Nernst denklemi ile hesaplanır:
Elektrotların ve iyonların buradaki gibi yarı hücrelerde aynı olduğu bu tür pillerde  E^{o}\, değeri sıfır olur.Bahsedilen değerler formülde yerine konulduğunda hücrenin potansiyeli hesaplanabilir.
Fakat genellikle bu sonuç derişimler arasındaki orana değil de iyonların aktivitelerinin oranına bağlıdır.
Konsantrasyon hücreleri biyolojik araştırmalar için sık sık kullanılmaktadır.Burada membran potansiyelleri, sinir sinapslarına ve kalp atışlarına duyarlıdır.
Pil

Bir pil,doğru akım veya sabit voltaj üretebilen bir veya birden fazla elektrokimyasal hücre içerebilen sistemdir. Elektrokimya kuralları, elektrokimyasal hücrelerdeki gibi pillerde de geçerlidir.Hücreler ile arasındaki farklılık, pillerin tuz köprüsü gibi yardımcı öğelere ihtiyacının olmamasıdır. Pil kapalı sistemdir. Enerji alışverişi gerçekleştilir.
Pil > Kuru pil

Kuru pillerde sıvı elektrolit bulunmaz. Bunun yerine nemli bir elektrolit pasta içerirler. Leclanché pilleri buna iyi bir örnektir. Bu tür hücrelerde anot, ince bir mangan dioksit tabakası ile çevrili bir bakır barındırıcıdır. Mangan dioksit tabakası ile beraber bakırı çevreleyen amonyum klorür, çinko klorür ve nişasta karışımı da bulunur. Bu karışım pilin sabit durmasını ve sızıntı yapmamasını sağlar. Katot genellikle ortada yer alan, karbon bir çubuğun elektrolit çözeltisine daldırılmasıyla oluşan kısımdır.
Leclanché yarı reaksiyonları aşağıdaki gibi birleştirmiştir:
Çinko-karbon pillerinden genellikle 1.5 V civarında bir voltaj elde edilir.
Pil > Cıvalı pil

Cıvalı piller, tıpta ve elektronikte birçok uygulama alanı bulurlar. Pil, çelikten yapılmış silindir şeklinde katot görevi gören bir barındırıcı içerir. Anot bölümü de cıva ve çinko amalgamından oluşan, etrafı alkali bir elektrolit, çinko oksit pastası ve cıva(II) oksit karışımından oluşan bir madde ile sarılmıştır.
Cıva pili yarı reaksiyonları aşağıda gösterilmiştir:
Pil çalışırken elektrolit içeriğinde bir değişiklik olmaz. Cıva pilleri 1,35 V'luk bir doğru akım üretir.
Pil > Kurşun asit pili

Kurşun asit pilleri sıralı altı adet hücre içerir ve otomobillerde kullanılırlar. Bu tür pillerde her hücrenin anodu kurşundan yapılmıştır. Katot kısmı da bir metal levha üzerine oturtulmuş kurşun dioksitten yapılmıştır. Katot ve anot, elektrolit görevi yapan sülfürik asit çözeltisine daldırılmıştır.
Kurşun asit pillerindeki yarı tepkimeler aşağıda gösterilmiştir:
{\mbox{Genel tepki:}}Pb(s)+PbO_{2}(s)+4H^{+}(aq)+2SO_{4}^{2-}(aq)\rightarrow 2PbSO_{4}(s)+2H_{2}O(l)
Standart koşullarda, her hücre 2V'luk doğru akım üretebilir. Böylece toplam 12 V'luk bir voltaj üretilmiş olur. Cıva ve çinko-karbon pillerinden farklı olarak, kurşun asit pilleri tekrar şarj edilebilirdirler. Eğer pile dışarıdan bir voltaj uygulanırsa, toplam reaksiyonda ürünlerin elektrolizi olur (deşarj). Bunun sonucunda pilin çalışmasını sağlayan maddeler yenilenir.
Pil > Katı hal Lityum pili

Katı hal pilinde, sulu bir elektrolit veya nemli elektrolit pastası yerine katı elektrolit kullanılır. Bu pillere örnek olarak katı hal lityum pilleri verilebilir ki burada katı haldeki bir lityum çubuk anot, bir lityum sülfür veya vanadyum oksit çubuk katot ve iyonların geçişine izin verip elektronların geçişine izin vermeyen bir polimer de elektrolit vazifesi görür. Bu pillerin avantajı, lityumun en yüksek negatif standart redüksiyon potansiyeline sahip olmasıdır. Lityumun aynı zamanda bir hafif metal olması sayesinde de daha az kütleyle 1 mol elektron üretmek mümkün olur. Bu piller yeniden doldurulabilen türden olmayıp 3 Volt gerilim altında doğru akım üretirler.
Pil > Akışlı pil

Hemen hemen tüm pillerde elektrotlar ve elektrolit tek bir kap içerisindedir. Akışlı pilde ise alışılagelmişin tersine, elektrolitin büyük kısmı (çözünmüş reaktifler de dahil olmak üzere) farklı kaplarda saklanırlar. Elektrolitler, elektrotları bulunduran bir reaktör vasıtasıyla pompalanır. Bu tür piller genellikle büyük ölçekli enerji depolamada kullanılırlar (kWh, hatta birkaç MWh gibi). Geliştirilmiş pek çok çeşidi arasında, ticari öneme sahip olanlar vanadyum redoks pili ve çinko bromür pilidir.
Pil > Yakıt hücreleri

Ana madde: Yakıt hücresi
Fosil hücreleri güç santrallerinde elektrik ihtiyacını karşılamak için kullanılır. Fakat elektriğe dönüştürme işlemleri, yeterince etkili bir proses değildir.En etkili elektrik santralleri bile %40 oranında, kimyasal enerjiyi elektrik enerjisine dönüştürmektedir.
Elektrik üretimini artırmak için, bilim adamları, elektrokimyasal metodlarla yanma reaksiyonlarının oluştuğu yakıt hücreleri geliştirmişlerdir.Böylece ihtiyaç duyulan reaktantların tüketildikten sonra tekrar elde edilmesi sağlanmaktadır.
Bunlardan en önemli olanı oksijen-hidrojen yakıt pilleridir. Bu pillerde iki inert elektrod ve nikel veya nikel oksit'den oluşan delikli bir elektrod bir elektrolit çözeltisine (örneğin kostik potas) yerleştirilmiştir. Anod ve katod bölmelerinden de hidrojen ve oksijen gazı baloncuklar çıkartarak elektrolite karışır.
Oksijen-hidrojen yakıt pili reaksiyonları aşağıda gösterilmiştir:
Toplam reaksiyon hidrojen yanmasına benzerdir.Yükseltgenme ve indirgenme anot ve katotda ayrı ayrı yer alır. Bu, hücrede standart indirgenme potansiyeli ölçen elektroda benzer. Elektrod hm moleküllerin bozunması için yüzey oluşturur hem de elektriksel yalıtkan olarak görev yapar.Bu işlemler elektron aktarımından önce olduğundan dolayı elektrokatalizleme adını da alır.Platin, nikel, rodyum iyi elektrokatlistlerdir.
İsveçli kimyacı Svante Arrhenius (1880'li yıllar).
Alman bilim insanı Walther Nernst (1910'lu yıllar).
Elektrokimya araştırmalarında kullanılan modern bir hücre düzeneği.
Elektrotlar yüksek kaliteli tellere, düzenek de (resimde görünmeyen) bir potensiyostat/galvanostat'a bağlanmıştır. Kadeh şeklindeki kap, bir soy gazla havalandırılmakta olup sızdırmazlığı teflon tabaka ile sağlanmıştır.
Çeşitli piller: iki adet 9 volt, iki adet "AAA", iki adet "AA" ve bir adet "C", "D", bir kablosuz telefon pili, bir video kamera pili ve 2 metrelik el tipi amatör radyo pili.
Çinko karbon pil şeması.
Diane Foster

| Madalyalar>   Kanada adına.Kadınlar Atletizm.Olimpiyat Oyunları |
| --- | --- | --- |
| Bronz | 1948 Londra | 4 x 100 metre bayrak |
Diane P. Foster (d. 13 Eylül 1928), 100 metrede yarışmış Kanadalı atlet.
Londra'da düzenlenen 1948 Yaz Olimpiyatları'nın atletizm dalında Kanada adına 4 x 100 metre bayrak koşusunda Viola Myers, Nancy MacKay ve Patricia Jones ile birlikte takım hâlinde bronz madalyanın sahibi olmayı başarmıştır.
Abdülkadir (zırhlı)

| --- | --- |
 Abdülkadir diyagramı, Flottes de Combat 1904
Tarihçe
Osmanlı İmparatorluğu
Adı:  Abdülkadir
Sipariş:  1890
İnşa eden:  Tersâne-i Âmire, İstanbul
Kızağa konuluşu:  Ekim 1892
Akıbet:  1909'da hurdaya çıkarıldı
Genel karakteristik
Sınıf ve tipi:  Abdülkadir sınıfı dretnot
Deplasman:  8.100 ton
Uzunluk:  103,6 m
Genişlik:  19,8 m
Su çekimi:  7,16 m
İtme gücü:  2 şaftlı, 12.000 ihp (8,948 kW - öngörülen)
Hız:  18 knot (33 km/s; 21 mph - öngörülen)
Silah donanımı:  İlk plan: 2 × 2 - 28 cm L/35 top  6 × 1 - 15 cm L/35 top  8 × 1 - 8,8 cm L/30 top  8 × 1 - 3,7 cm top  6 × 1 - 53,3 cm torpido tüpü 1904 planı: 4 × 1 - 20,3 cm top  10 × 1 - 15 cm L/35 top  8 × 1 - 7,62 cm top  10 × 1 - 3,7 cm top  4 × 1 - 53,3 cm torpido tüpü
Zırh:  Kemer: 9 in (229 mm)  Güverte: 2,5 in (64 mm)  Barbet: 6 in (152 mm)  Bölmeler: 4 in (102 mm)
Abdülkadir, Osmanlı İmparatorluğu tarafından 1890'da sipariş edilen, 1892'de İstanbul'daki Tersâne-i Âmire'de yapımına başlanan ancak inşası tamamlanmadan 1909'da hurdaya çıkartılan ön dretnot savaş gemisidir. On yıldan uzun bir aranın ardından Osmanlılar tarafından inşasına başlanan ilk büyük gemi olan Abdülkadir, aynı zamanda kendi sınıfının da ilk gemisiydi. Ana silah olarak dört 28 cm top taşıması ve kemer zırhının 230 mm kalınlıkta olması planlanmıştı. Maddi kaynak sorunu nedeniyle inşası yavaş ilerleyen geminin iki yıl sonunda yalnızca gövde iskeleti tamamlanabildi. 1906'da çalışmalara son verildiğindeyse yalnızca gövdenin bir kısmı plakalarla kaplanmış durumdaydı. Yapımı tamamlanamayan gemi, 1909 yılında hurdaya ayrılarak parçalandı.
Tasarım

Abdülkadir'in, Osmanlı donanmasının ilk ön dretnot savaş gemisi olması planlanıyordu. Gemi, 1860'lar ve 1870'lerde inşa edilmiş bir grup demir zırhlının ardılı olacaktı. Donanmanın 1876'da Padişah V. Murad'ın tahttan indirilip yerine II. Abdülhamid'in çıkartıldığı darbede önemli rol oynamasından ötürü Abdülhamid döneminde donanmaya karşı mesafeli bir tavır takınıldı. Tahta çıkışını takip eden on yıl boyunca hiçbir yeni büyük savaş gemisi sipariş etmedi ve donanma gücünün gerilemesine yol açtı. 1880'lerin sonunda gelindiğinde ise kendisinden önce inşa edilen gemilerin modası geçmiş, donanmadaki gemiler Britanya'nın Royal Sovereign sınıfı ön dretnotları gibi daha yeni yabancı tasarımlara kıyasla çok geride kalmıştı.
Osmanlı donanmasının rakiplerinden Yunan donanması 1885 yılında Hydra sınıfı üç demir zırhlı sipariş etmişti. Bu gemiler, eski Osmanlı demir zırhlılarından daha küçük olsalar da bakımsız bırakılan Osmanlı gemilerine kıyasla olası bir savaşa çok daha hazırlıklı olacaklardı. Osmanlı hükûmeti 1890 yılında tasarımı Fransız Hoche sınıfına dayanan iki zırhlı savaş gemisi, birkaç kruvazör ve küçük gemi içeren bir yeniden silahlanma programı başlattı. Daha sonra Hoche sınıfı savaş gemilerinden vazgeçilerek yerlerine aynı yıl Abdülkadir olarak adlandırılacak daha küçük bir tasarım sipariş edildi. Abdülkadir, 1874'te denize indirilen merkezi bataryalı zırhlı Mesudiye ile birlikte Osmanlı donanmasının en büyük gemilerinden biri olmak üzere tasarlanmıştı.
Tasarım > Genel özellikler ve zırh

Abdülkadir, 103,63 m uzunluğunda, 19,83 m genişliğinde ve 7,16 m su çekiminde tasarlanmıştı. Tasarımına göre deplasmanı 8.100 ton olarak hesaplanmıştı. Gemi, gücünü altı adet kömürle çalışan buhar kazanından alan ve her biri bir pervaneyi çeviren bir çift dikey üçlü genleşmeli buhar motorundan alacak, hem motorlar hem de kazanlar Tersâne-i Âmire tarafından imal edilecekti. Motorların 12 bin beygir gücü (8.900 kW) güç üreterek gemiyi 18 knot (33 km/sa; 21 mph) son hıza ulaştırması hedefleniyordu. Gemi, 600 metrik ton (590 emperyal ton; 660 küçük ton) kömür kapasitesiyle tasarlanmıştı.
Abdülkadir'in kemer zırhı 230 mm kalınlığında ve 2 m yüksekliğinde planlanmıştı. Ana kemerin üzerindeki güverteler kayda değer bir zırh korumasına sahip değildi. Kemerin uçlarını bağlayan enine gemi bölmeleri 105 mm kalınlıktaydı. Ana batarya silahları, 150 mm kalınlığında zırhla kaplı barbetlere monte edilecekti.
Tasarım > Silahlar

Geminin silahları için Krupp ile sözleşme yapılmıştı. Abdülkadir'in merkez hattı üzerinde, biri geminin önünde ve diğeri arkasında olmak üzere iki ikiz tarette toplam dört adet 28 cm MRK L/35 toptan oluşan bir ana batarya taşıyacaktı. Geminin ikincil bataryası ise kazamatlarda yer alacak 6 adet 15 cm SK L/35 toptan oluşmaktaydı. Torpido botlarına karşı yakın mesafeli savunma, her biri tek başına monte edilmiş sekiz adet 8,8 cm SK L/30 hızlı atışlı top ve sekiz 3,7 cm hızlı atışlı top ile sağlanacaktı. Toplara ek olarak su hattı üstüne monte edilen ve nişan alma yeteneğine sahip altı adet 53,3 cm torpido tüpü yer almaktaydı. 1904 yılına gelindiğinde planlanan silahlar revize edilerek 28 cm'lik toplar her biri tekli tarette dört adet 20,3 cm top ile değiştirildi ve 15 cm'lik topların sayısı ona yükseltildi, 8,8 cm'lik toplar 7,62 cm toplar ile değiştirildi, 3.7 cm'lik topların sayısı ise ona çıkarıldı. Bunlara mukabil torpido tüplerinden ikisi iptal edildi.
Yapımı

Abdülkadir'in inşası Ekim 1892'de, İstanbul'daki Tersâne-i Âmire'de başladı. 1895 yılına gelindiğinde gövde içi çelik iskelet inşa edilmişti ancak sürekli açık veren Osmanlı bütçesinden dolayı çalışmalar çok yavaş ilerliyor ve sık sık duruyordu. Örneğin, 1897'de çalışmalar bir süreliğine durdurulduğunda Navy and Army Illustrated dergisi geminin bitmeyeceğini öngörmüştü. Osmanlı İmparatorluğu'nda bu dönemde büyük ölçekli gemi inşaat projeleri fon yetersizliği nedeniyle tamamlanamamaktaydı; Osmanlı donanmasının 1897 Osmanlı-Yunan Savaşı'nda isteneni verememesini takiben başlatılan inşaat programı da yeni gemiler için gerekli fonların tahsis edilememesi üzerine durmuştu. 1906'da Abdülkadir'in inşası son kez durduğunda gövde kısmen kaplanmış durumdaydı. Ayrıca gövdeyi destekleyen bloklar da kayarak omurgayı tahrip etmişti. Sonuç olarak bitmemiş gemi 1909'da kızak üzerinde parçalandı.
Afrotarsius

Afrotarsius, Afrika Paleojeninde bulunan bir primat cinsidir.
Adlandırılan ilk tür olan Afrotarsius chatrathi, 1985 yılında Mısır'ın Fayum Oligosen'inden tek bir alt çene temelinde adlandırıldı ve geçici olarak tarsier ailesine (Tarsiidae) atıfta bulundu.  Bununla birlikte, bu ilişki hemen tartışmalı olduğunu kanıtladı ve 1987'de hayvan, maymunlarla ilgili ayrı bir Afrotarsiidae ailesine yerleştirildi.  Afrotarsius'a 1998'de tarsier benzeri bir tibiofibula tahsis edilmiştir  ancak bu kemiğin kimliği tartışmalıdır.  2010 yılında, cinsin ikinci bir türü olan Afrotarsius libycus, izole edilmiş üst ve alt dişlere dayanarak Libya'daki Dur At-Talah Eoseninden seçildi. Bu dişlerin özellikleri, Afrotarsius ve antropoidler arasındaki bir ilişki için ek kanıt olarak yorumlandı.  İkinci afrotarsiid cinsi, Afrasia, 2012 yılında Myanmar'ın Eosen Pondaung Formasyonundan seçildi. Aynı yazıda, Afrotarsiidae, Asyadaki Eosimiidae ile birlikte, Eosimiiformes adında yeni bir anthropoid grubu oluşturuldu. Ancak bazı çalışmalar Tarsiiformes'e yerleştirilmesi gerektiğini göstermektedir.
Abukuma (hafif kruvazör)

| --- | --- |
 Abukuma, 1941
Tarihçe
Japonya
Sipariş:  1918 Mali Yılı
Kızağa konuluşu:  8 Aralık 1921
Denize indirilişi:  16 Mart 1923
Görevlendirme:  26 Mayıs 1925
Liste dışı:  20 Aralık 1944
Akıbet:  sunk 26 Ekim 1944  USAAF B-24 Liberator bombardıman uçağından atılan bomba ile battı. Negros Adası, Mindanao Denizi  09°20′K 122°32′D﻿ / ﻿9.333°K 122.533°D﻿ / 9.333; 122.533
Genel karakteristik
Sınıf ve tipi:  Nagara sınıfı kruvazör
Deplasman:  5088 ton (standard) 5832 ton (tam yüklü)
Uzunluk:  163 m (534 ft 9 in)
Genişlik:  14.8 m (48 ft 5 in)
Çekiş:  4.9 m (16 ft)
İtme gücü:  4 mili Gihon dişli türbinleri 12 Kampon kazanı 90,000 shp
Hız:  67 km/h (36 knot)
Menzil:  9.000 deniz mili (17.000 km) at 10 knot (19 km/sa)
Kişi kapasitesi:  438
Silah donanımı:  7 × 140 mm (5.5 inç) silah (7x1) 2 × 25 mm uçaksavar,  6 × 13.2 mm Makineli tüfek,  8 × 610 mm torpido tüpü (4x2)  48 mayın
Zırh:  62 mm (belt)  30 mm (deck)
Uçak mevcudu:  1 x deniz uçağı, 1 fıtlatma rampası
Abukuma, Japon İmparatorluk Donanması'nın Nagara sınıfı hafif kruvazörü. Adını Tohoku bölgesindeki Abukuma Nehrinden gelen Abukuma olarak koymuştur.
Arka plan

Abukuma Nagara sınıfı 6. ve sonuncu hafif kruvazörüidi ve sınıfında beğeniliştir, Pearl Harbor Saldırısı'nda muhrip olarak görev almıştır.
Başlangıç

Abukumanın yapımı, 26 Mayıs 1925'te Uraga tersanesinde tamamlanmıştır.Görevi Büyük Kanto Karargahınca ertelenmiştir.1932'de, Japon 3. filosuna atanmış ve kuzey Çin'de sahil devriye görevi yaptıktan sonra Mukden Olayına atanmıştır.Savaş durumuyla birlikte Çin kötüye gitmekteydi, Abukuma Şangay savaşı sırasında nakliye görevi yapmıştır ve 1938'de Çin sahilleri ve Yangtze nehirleri arasında devriye görevi yapımıştır.