Fransa Bisiklet Turu
Tarihçe > 1904-1939

İlk Tur seyircilerde ve bisikletçilerde öyle bir tutku yaratmıştı ki Desgrange 1904 Fransa Bisiklet Turu' un son olacağını söyledi. Hile yaygındı ve sürücüler, St-Étienne dışındaki col de la République'in (bazen col du Grand Bois olarak da bilinir) tepesine yaklaşırken rakip taraftarlar tarafından dövüldüler. Kazanan Maurice Garin de dahil olmak üzere önde gelen sürücüler diskalifiye edildi, ancak Union Vélocipèdique de France'ın karar vermesi 30 Kasım'a kadar sürdü. McGann, UVF'nin çok uzun süre beklediğini söyler "...yarışın uyandırdığı tutkuların gayet farkındaydı." Desgrange'ın kavga ve hile hakkındaki görüşü L'Autodaki tepkisinin başlığında ortaya çıktı: THE END.
Desgrange'ın umutsuzluğu uzun sürmedi. Ertesi baharda, daha uzun, 6 yerine 11 etaplı bir başka Tur planlıyordu ve bu sefer hileleri daha belirgin kılmak için hepsi gündüz vakti yapılacaktı. 1905'teki etaplar sabah 3 ile 7:30 arasında başlıyordu. Yarış hayal gücünü ele geçirdi. L'Auto'nun tirajı 25.000'den 65.000'e çıktı; 1908'e gelindiğinde çeyrek milyona ulaşmıştı. Tur, I. Dünya Savaşı sırasında askıya alındıktan sonra geri döndü ve büyümeye devam etti; L'Auto'snun tirajı 1923'te 500.000'e ulaştı. Desgrange'ın iddia ettiği rekor, 1933 Turu sırasında 854.000'di. Bu arada Le Vélo 1904'te iflas etti.
Desgrange ve Turu bisiklet etabı yarışını icat etti. Desgrange, kazananı değerlendirmenin farklı yollarını denedi. Başlangıçta toplam birikmiş zamanı kullandı (modern Tour de France'da kullanıldığı gibi) ancak 1906'dan 1912'ye kadar her gün yerleştirmeler için puanlara göre kullandı. Desgrange hem zamana hem de puanlara göre değerlendirmede sorunlar gördü. Zamanla, kuralların tek başına tamir etmesi konusunda ısrar ettiği mekanik bir sorunla başa çıkan bir sürücü, yarışa mal olacak kadar çok zaman kaybedebilirdi. Aynı şekilde, biniciler o kadar ayrı bitirebilirlerdi ki bir veya iki günde kazanılan veya kaybedilen zaman tüm yarışı belirleyebilirdi. Yarışı puanlarla değerlendirmek aşırı etkili zaman farklarını ortadan kaldırdı ancak yarışmacıları sert sürmekten caydırdı. Hızlı veya yavaş bitirmeleri veya saniyeler veya saatler arayla ayrılmaları fark etmediği için bitiş çizgisine yaklaşana kadar rahat bir tempoda birlikte sürmeye meyilliydiler, ancak daha sonra onlara puan kazandıracak son sıralamaları tartışıyorlardı.
Biçim zamanla değişti. Tur başlangıçta Fransa'nın çevresinde koşuldu. Bisiklet bir dayanıklılık sporuydu ve organizatörler, yarışmacıların süpermenlerini yaratarak elde edecekleri satışları fark ettiler. Gece sürüşü, 1904'teki ikinci Tur'dan sonra, jürilerin bisikletçileri görememesi nedeniyle sürekli hile yapılması nedeniyle kaldırıldı. Bu, günlük ve genel mesafeyi azalttı ancak vurgu dayanıklılıkta kaldı. Desgrange, ideal yarışının o kadar zor olacağını, Paris'e yalnızca bir sürücünün ulaşabileceğini söyledi. İlk dağ etapları (Pireneler'de) 1910'da ortaya çıktı. İlk turlar uzun, çok günlük etaplara sahipti ve biçim 1910'dan 1924'e kadar 15 etapta karar kılındı. Bundan sonra etaplar giderek kısaltıldı, öyle ki 1936'ya gelindiğinde tek bir günde üç etap kadar vardı.
Desgrange başlangıçta Tur'u bireylerin yarışı olarak görmeyi tercih etti. İlk Turlar yarışmak isteyen herkese açıktı. Çoğu sürücü kendilerine bakan takımlardaydı. Özel katılımcılara 1923'ten itibaren touriste-routiers (yol turistleri) deniyordu ve organizatörlere herhangi bir talepte bulunmadıkları sürece katılmalarına izin veriliyordu. Tur'un en renkli karakterlerinden bazıları touriste-routiers olmuştur. Her günün yarışını bitiren biri daha sonra otelin fiyatını artırmak için sokakta akrobatik hareketler yapıyordu. 1925'e kadar Desgrange takım üyelerinin birbirlerinin hızını ayarlamasını yasakladı. Ancak 1927 ve 1928 Turları, düz etaplarda sprint bitişlerinin çoğalmasını önlemeyi amaçlayan başarısız bir deney olan takım zamana karşı yarışlarından oluşuyordu.
Desgrange ekipman konusunda gelenekçiydi. 1930'a kadar, bisikletçilerin bisikletlerini yardım almadan tamir etmelerini ve baştan sona aynı bisikleti kullanmalarını talep etti. Hasarlı bir bisikleti başka bir bisikletle değiştirmeye yalnızca 1923'te izin verildi. Desgrange, çoklu vites kullanımına karşı çıktı ve uzun yıllar boyunca dağlardan inerken frenlemenin verdiği ısının lastikleri metal jantlarda tutan yapıştırıcıyı eriteceğinden korkarak sürücülerin tahta jantlar kullanmaları konusunda ısrar etti (ancak sonunda 1937'de buna izin verildi).
1920'lerin sonuna doğru Desgrange, bisiklet fabrikalarının sinsi taktikleri olduğuna inandığı şeyleri yenemeyeceğine inanıyordu. 1929'da Alcyon takımı, hasta olmasına rağmen Maurice De Waele'nin kazanmasını sağlamayı başardığında, "Yarışımı bir ceset kazandı" dedi. 1930, Desgrange yine Tur'un kontrolünü takımlardan almaya çalıştı, yarışmacıların ticari takımlar yerine ulusal takımlarda yarışmaları ve kendisinin sağlayacağı, üreticisinin adı olmayan sade sarı bisikletler kullanmaları konusunda ısrar etti. 1930'lardan sonraki takımlarda bireylere yer yoktu ve bu nedenle Desgrange, aksi takdirde kalifiye olamayacak bisikletçileri almak için genellikle Fransa'dan bölgesel takımlar kurdu. Orijinal turist rotacıları çoğunlukla ortadan kayboldu, ancak bazıları bölgesel takımlara dahil edildi.
1936'da Desgrange bir prostat ameliyatı geçirdi. O sırada iki ameliyat gerekiyordu; Tour de France bunların arasına düşecekti. Desgrange cerrahını yarışı takip etmesine izin vermeye ikna etti. İkinci gün çok fazla geldi ve Charleville'de ateşi çıkınca Beauvallon'daki şatosuna çekildi. Desgrange 16 Ağustos 1940'ta Akdeniz kıyısındaki evinde öldü. Yarış, yardımcısı Jacques Goddet tarafından devralındı. Tur, 1939'dan sonra Savaş nedeniyle tekrar kesintiye uğradı ve 1947'ye kadar geri dönmedi.