stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
İlkel çorba
Monomer oluşumu

Ana madde: Miller-Urey deneyi
"Çorba" teorisi için en önemli deneysel desteklerden biri 1953 yılında geldi. Stanley Miller adlı bir yüksek lisans öğrencisi ve profesörü Harold Urey, Oparin-Haldane hipotezinin öne sürdüğü koşullar altında organik moleküllerin inorganik öncüllerden kendiliğinden nasıl oluşabileceğini gösteren bir deney gerçekleştirdi. Artık meşhur olan "Miller-Urey deneyi", amino asitler gibi temel organik monomerleri oluşturmak için oldukça indirgenmiş bir gaz karışımı (metan, amonyak ve hidrojen) kullandı. Bu, "çorba" teorisinin ikinci noktası için doğrudan deneysel destek sağlamıştır ve şu anda tartışmaların çoğunun odaklandığı teorinin kalan iki noktasından biridir.
Miller-Urey deneyinin yanı sıra, prebiyotik organik sentez araştırmalarında bir sonraki en önemli adım Joan Oró'nun nükleik asit pürin bazı olan adeninin sulu amonyum siyanür çözeltilerinin ısıtılmasıyla oluştuğunu göstermesiydi. Ötektik buzda abiyogenezi destekleyen daha yeni çalışmalar, indirgeyici bir atmosfer altında (enerji kaynağı olarak kıvılcım deşarjları ile) donma-çözülme döngülerine tabi tutulan üre çözeltilerinden s-triazinler (alternatif nükleobazlar), pirimidinler (sitozin ve urasil dahil) ve adenin oluşumunu göstermiştir.
Monterubbiano

| Monterubbiano |
| --- | --- |
Komün

Ülke: İtalya
Bölge: Marche
İl: Fermo
Yüzölçümü
 • Toplam: 32.12 km²
Nüfus (31 Aralık 2008)
 • Toplam: 2.441
 • Yoğunluk: 76/km²
Zaman dilimi: UTC+01.00 (OAS)
 • Yaz (YSU): UTC+02.00 (OAYS)
Monterubbiano, İtalya'nın Marche bölgesine bağlı Fermo ilinde bulunan bir komündür. Komünün nüfusu 31 Aralık 2008 tarihi itibarıyla 2.441'dir.
| g t Fermo ili - Marche  |
| --- | --- |
Komünler:  Altidona · Amandola · Belmonte Piceno · Campofilone · Falerone · Fermo · Francavilla d'Ete · Grottazzolina · Lapedona · Magliano di Tenna · Massa Fermana · Monsampietro Morico · Montappone · Montefalcone Appennino · Montefortino · Monte Giberto · Montegiorgio · Montegranaro · Monteleone di Fermo · Montelparo · Monte Rinaldo · Monterubbiano · Monte San Pietrangeli · Monte Urano · Monte Vidon Combatte · Monte Vidon Corrado · Montottone · Moresco · Ortezzano · Pedaso · Petritoli · Ponzano di Fermo · Porto San Giorgio · Porto Sant'Elpidio · Rapagnano · Santa Vittoria in Matenano · Sant'Elpidio a Mare · Servigliano · Smerillo · Torre San Patrizio 
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  NLI: 987012288957005171  VIAF: 248767828
İpatovo

| İpatovo Ипатово |
| --- | --- |
Şehir
İpatovo şehri

  Bayrak Arma 
İpatovoİpatovo'nun Rusya'daki konumu
Ülke:  Rusya
Federal bölge: Kuzey Kafkasya
Federal bölüm:  Stavropol Krayı
Rayon: İpatovo
Yüzölçümü
 • Toplam: 16 km²
Nüfus (2010)
 • Toplam: 26.053
Zaman dilimi: UTC+05.00 (MZD)
Resmî site ipatovo.my1.ru
İpatovo (Rusça: Ипа́тово), Rusya'nın Stavropol Krayı'na bağlı İpatovo rayonunun merkezi olan şehirdir. Şehir, Kalaus Nehri'nin kıyısında yer almaktadır. Yüzölçümü 16 km² olan şehrin nüfusu 2010 yılı itibarı ile 26,053'tür.
Monterotondo Marittimo

| Monterotondo Marittimo |
| --- | --- |
Komün

Ülke: İtalya
Bölge: Toskana
İl: Grosseto ili
Yüzölçümü
 • Toplam: 102.59 km²
Rakım: 539 m
Nüfus (30 Kasım 2017)
 • Toplam: 1.320
 • Yoğunluk: 13/km²
Zaman dilimi: UTC+01.00 (OAS)
 • Yaz (YSU): UTC+02.00 (OAYS)
Monterotondo Marittimo İtalya'nın Toskana bölgesine bağlı Grosseto ilinde bulunan bir komündür. Komünün nüfusu 30 Kasım 2017 tarihi itibarıyla 1,320'dir.
| g t Grosseto ili - Toskana  |
| --- | --- |
Komünler:  Arcidosso · Campagnatico · Capalbio · Castel del Piano · Castell'Azzara · Castiglione della Pescaia · Cinigiano · Civitella Paganico · Follonica · Gavorrano · Grosseto · Isola del Giglio · Magliano in Toscana · Manciano · Massa Marittima · Monte Argentario · Monterotondo Marittimo · Montieri · Orbetello · Pitigliano · Roccalbegna · Roccastrada · Santa Fiora · Scansano · Scarlino · Seggiano · Semproniano · Sorano 
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 4451901-1  VIAF: 236546279
Mobil bilgisayarlarlar listesi

Galaxy Z Fold
Bu, bir mobil bilgisayar listeleridir.
Ürün türüne göre

Tablet bilgisayarlar listesi
Akıllı telefonlar karşılaştırması
E-kitap okuyucular listesi
Şu anda mevcut ürünleri içeren listeler

Açık kaynaklı cep telefonları listesi
İOS ve iPadOS cihazları listesi
Google akıllı telefonları listesi
Android akıllı telefonları listesi
Android Go ürünleri listesi
AWS-1 cihazları listesi
Google Pixel akıllı telefonları karşılaştırılması
Microsoft Surface modelleri
BlackBerry ürünleri listesi
BlackBerry 10 cihazları listesi
Google ürünleri listesi
Huawei telefonları listesi
LG telefonları listesi
Lenovo akıllı telefonları listesi
HTC cihazları listesi
Motorola Moto
Motorola ürünleri listesi
Nokia ürünleri listesi
Samsung telefonları listesi
Samsung Galaxy telefonlar ve tabletleri
Samsung Galaxy S akıllı telefonları karşılaştırılması
Sony Ericsson ürünleri listesi
Xiaomi ürünleri listesi
Sony Xperia ürünleri
Realme modelleri listesi
OnePlus modelleri listesi
Oppo modelleri listesi
Windows 10 Mobile aygıtları listesi
Herhangi bir güncel ürün içermeyen listeler

3D özellikli cep telefonlarının listesi
bq akıllı telefonları listesi
Firefox OS cihazları listesi
Google Nexus akıllı telefonları karşılaştırması
Google Play edition cihazları
Cep bilgisayarları listesi
Palm OS aygıtları listesi
Sharp cep telefonları listesi
Symbian cihazları listesi
Windows Phone 8.1 aygıtları listesi
Windows Phone 8 aygıtları listesi
Windows Phone 7 aygıtları listesi
Windows Mobile aygıtları listesi
FWVGA ekranlı cep telefonları listesi
Yüksek çözünürlüklü akıllı telefon ekranları karşılaştırılması
Çıplak Maya

| --- | --- |


Sanatçı: Francisco Goya
Yıl: 1790 - 1800
Tür: Yağlıboya
Boyutlar: 97 cm × 190 cm (38 in × 75 in)
Konum: Prado Müzesi, Madrid
Çıplak Maya ya da Çıplak Maja (İspanyolca: La Maja Desnuda), İspanyol ressam Francisco de Goya'nın 1790 ile 1800 yılları arasında tamamladığı tahmin edilen tablosudur. Eser şu anda Madrid'deki Prado Müzesi'nde sergilenmektedir. Ressam bu tabloyu, İspanyol engizisyonunun çıplak kadın resimlerinin yapılmasını yasakladığı bir dönemde, İspanya başbakanı Manuel de Godoy'un isteği üzerine yaptı. Resim, Godoy'un koleksiyonuna 12 Kasım 1800 tarihinde katıldı.
Goya bu çalışmasında, üzerinde yastıklar olan yatakta uzanmış çıplak bir kadını betimledi. Bu tablo on dokuzuncu yüzyıl romantizmindeki erotik imgelemin mihenk taşlarından biri oldu. Çıplak Maya'daki modelin, ressamın Su Satıcısı, Giyinik Maya ve Alıç Satıcısı isimli eserlerindeki modeller gibi samimi bir şekilde izleyenin gözlerinin içine bakması, kadına cinsel açıdan kolay erişilebilir bir imaj kazandırmıştır. Goya'nın bu betimlemesi, ressamın hayal dünyasında, aşağı tabakadan kadınlarla ilgili çekingen bir günah işleme dürtüsü bulunduğu şeklinde yorumlandı. Sanat tarihçisi Theodor Hetzer tabloyla ilgili görüşlerini şöyle açıkladı:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Goya, bizleri çıplak kadının gerçekçi vücut yapısı üzerinde konsantre olmaya zorladı. Hiç kimse resmin güç ve enerji sahibi olduğunu reddedemez ve bu özellik, Goya'nın diğer tablolarında da vardır. Bütün bu söylediklerimin ötesinde, bu eser, Goya'nın en keskin özelliğini ortaya çıkardı: İnsan vücuduna yeni gözlerle bakabilmek. | „ |

Ressam, yine başbakanın isteği ile 1802 - 1805 tarihleri arasında bu resmin eş tablosu olan Giyinik Maya'yı yaptı. Her iki tabloda da aynı model bir yatağın üzerine uzanmış, izleyicinin gözlerinin içine bakmaktadır. Model, bir mitoloji kahramanı gibi değil, gerçek bir kadın olarak betimlenmiştir ve Goya'nın döneminde yaşıyor gibi görünmektedir. Resimdeki kadının 13. Alba Düşesi olduğuna dair dedikodular vardır. Fakat bu iddialar hiçbir zaman kanıtlanamamıştır.
Manuel de Godoy'un görevden alınması ve VII. Fernando'nun hükümdar olmasından sonra 1815 yılında, Godoy'un evinde bulunan Çıplak Maya tablosu sebebiyle Goya hakkında, engizisyon tarafından soruşturma açıldı. Resmi onun yaptığının kanıtlanmasına rağmen ressam yargılanmadı.
Tablo Gustave Courbet, Édouard Manet, Paul Cézanne gibi Goya'nın ardından gelen Fransız ressamları ve diğer izlenimci ressamları etkiledi. Manet, Olympia isimli tablosunu Çıplak Maya'dan esinlenerek çizdi.
Francisco de Goya'nın Çıplak Maya'yı yaptığı dönemlerdeki otoportresi (1790-1795).
Mayalar > Tanım

Ana madde: Manolo
Mayalar, on dokuzuncu yüzyılın başlarından itibaren Madrid sanat dünyası içerisinde yer alan, katıksız ve kibar Kastilya aksanıyla İspanyolca konuşan, özenli kıyafetleri ile dikkat çeken kadınlardı (Erkeklerine İspanyolca majo denmektedir). Genellikle, toplumun alt tabakalarından gelmelerine rağmen tarz sahibi, enerji dolu, her zaman iyi göründüklerine emin olan insanlardı. Kendilerini aristokrat gibi göstermek için büyük çaba harcayan mayaları bir süre sonra gerçek aristokratlar da taklit etmeye başladılar. Fransa'nın İspanya büyükelçisi J. F. de Bourgoing gezi notlarına, 1788 yılında, mayalarla ilgili şunları yazdı:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Öte yandan mayalar küstahlık içinde gibiydiler. Tutumlarındaki hovardalık davranışlarından, hareketlerinden ve ifadelerinden belli oluyordu. Bu insanlar hafifmeşrep görünüyorlardı. Açık saçık kıyafetlere büründüklerinde beğeni dolu her türlü sıfat onlara yakıştırılabilirdi. Fakat, onları izleyen herhangi biri, mayalardan birine pek de özenli olmayan bir teklifle gitmeye kalkarsa (örneğin seks), bu isteğini sanki bir rahibeye iletmiş gibi tepki görürdü. Onların bu yapmacık arsız tavırları dokunaklı bir cazibeden öte değildi. | „ |

Romantizm akımının Avrupa'ya yayılmasının ardından popüler olacak olan oryantalizmin cinsiyetçi ve ırkçı bakış açısına karşılık mayaların sanatta kullanılması sadece erotik bulunuyordu.
İspanyol aristokrat kadınları da maya kılığına girmekten hoşlanıyorlardı. On dokuzuncu yüzyıla ait bu alt kültürün, kıyafet ve yaşam stilinin zengin İspanyol kadınlarınca taklit edilmesine mayaizm dendi. Bu kadınların eşleri de majo kılığında resmedildiler. Fakat erkekler eşlerine göre daha özgür olduklarından konuya daha az ilgi gösteriyorlardı. Mayalar, İspanyol kadınlarının on dokuzuncu yüzyıldaki özgürlük mücadelelerinde kullandıkları araçlardan biri oldu. Bu savaşlarında kadınlar kendilerini engellemeden daha özgürce konuşmaya, ilgilendikleri konular hakkında tartışmaya, eski âdetleri ve düşünce tarzlarını yıkmaya başladılar. Örneğin, eteğin ayakkabıları örtmesi ve kadın ayakkabılarının görünmemesi kuralı bu dönemde yıkıldı. Goya da yaptığı portrelerde kadınları daha kısa etek boyuyla çizdi. Mayaizm, aristokrasi ile yerleşmiş olan sabit fikirlerin ve ahlakçı tabuların yıkılmasında büyük rol oynadı.
Mayalar > Mayalar ve Goya

Mayalar Francisco Goya'nın tablolarına da konu oldular. Goya'nın 13. Alba Düşesi'ni maya kıyafetleri içinde resmettiği bilinmektedir. Alba Düşesi'nin Siyahlar İçindeki Portresi isimli bu tabloda düşes, parmağıyla yerdeki yazıyı işaret etmektedir. İşaret ettiği yerde Solo Goya (Sadece Goya) yazmaktadır. Ressam, ayrıca, kraliçeyi de 1799 yılında Baş örtülü Kraliçe Maria Luisa tablosunda maya olarak çizdi. Goya maya portrelerinde ister aristokratları isterse alt tabakadan gerçek mayaları çizsin, onları soğuk bir şekilde, adeta hareket özgürlüklerine getirilecek kısıtlamalara izin vermeyecekmiş gibi bakarken betimledi. Goya'nın çizdiği kadınların gülümsemiyor olmasının ana nedeni de budur.
Goya, toplumdaki aydınlanmanın aristokrasi, din ve cehaleti küçültüp toplumu yücelterek sağlanabileceğine inanıyordu. Bu bağlamda mayaizm de demokrasi devrimi için önemli bir adım olabilirdi. Mayalar idealleştirilmiş masum insanlar olmaktan çok uzaktılar. Goya'nın Mayalar'ı, kilisenin yasaklamış olduğu çıplak kadınların en erotik örneklerinden biriydi. Bu açıdan bakıldığında Mayalar, Goya'nın 1796 - 1797 yılları arasında ürettiği Caprichos'ların devamı gibiydi. Capricho kelimesinin kökeni İtalyanca Capriccio'dan gelmektedir. Kelimenin manası "tüm kuralların dışında"dır. Ressamın politik görüşleri ve kişisel yaşamı dikkate alındığında, Mayalar'ın Caprichos'ların devamı olabileceğine inanılır. Tablolarda Goya, destekçisi 13. Alba Düşesi'yle ve onun lüks yaşam şekliyle dalga geçiyor olabilir. Düşesin resimlerin modeli olduğuna dair olan dedikodular bu savı destekler.
Resim > Açıklama

On dokuzuncu yüzyılın ilk on beş yılı Goya'nın en görkemli eserlerinin doğumuna şahit oldu. IV. Carlos ve Ailesi, Çıplak Maya, Giyinik Maya, Madrid'de 3 Mayıs 1808 ve Savaşın Felaketleri birbirinden çok farklı çalışmalar olmalarına rağmen, değişik açılardan modern sanatın ataları oldular. Bu eserler resim sanatındaki farklı geleneksel kategorilerde, örneğin grup portrelerinde, nü portrelerinde, tarih resimlerinde ve şehitlik betimlemelerinde değişime sebep oldular.
Goya, Çıplak Maya'yı 1790 ile 1800 yılları arasında İspanya kraliçesi Parmalı Maria Luisa'nın sevgilisi ve İspanya başbakanı Manuel de Godoy için çizdi. O dönemde, İspanya'da kilise çıplak kadın tabloları yapmayı yasaklamıştı ve engizisyon bu konuyu denetliyordu. On sekizinci yüzyılda ülkede hüküm süren iki hanedanlık da kraliyet koleksiyonundaki bütün çıplak resimlerini yakmaya teşebbüs etti. İçlerinde Diego Velázquez ve Titian'ın başyapıtlarının da bulunduğu bu tabloların yok olmamasını, sarayda yaşayan sanat aşığı aristokratların yoğun çabası sağladı. Bu şartlar altında sadece Godoy kadar güçlü bir adam dini yönetimin emirlerine uymayabilirdi. Goya daha önce de Godoy için çalışmış, başbakanın Madrid'in merkezindeki sarayını, onun başarılarını ve coşkusunu anlatan alegorik eserlerle donatmıştı. O dönemin önemli devlet adamlarından olan Godoy, bugünlerde Çıplak Maya'nın koleksiyoncusu olarak hatırlanmaktadır.
1800 ile 1805 yılları arasında ise Giyinik Maya yine Godoy'un emriyle, ressam tarafından yapıldı. Başbakanın ikinci tabloyu yaptırmasındaki amacın, evine gelen misafirinin kim olduğuna göre sergilediği tabloyu değiştirmesi olduğu zannedilmektedir. Bu konuyla ilgili bir diğer iddia ise, Manuel de Godoy'un Giyinik Maya'yı Çıplak Maya'nın önüne astığı ve misafirleri Giyinik olana bakarken onun tabloyu hızla indirip izleyicinin karşısına bir anda Çıplak Maya'yı çıkartarak izleyicileri şaşırtmaktan hoşlandığıydı.
1814 yılında VII. Fernando İspanya tahtına geri döndü. Böylece mutlakiyetçi krallık ve engizisyon yeniden kuruldu, kilise imtiyazlarına tekrar kavuştu. Aynı yılın kasım ayında ise eski başbakanın koleksiyonuna el konuldu. İki Maya tablosu da "edepsiz olmak ve toplumun iyiliğine zarar vermekle" itham edildiler. 1815'te Goya, "maya gibi görünen bir kadını yatakta çizmekle" suçlandı. 16 Mart'ta ise bu tabloları neden çizdiği ve ona bu tabloları kimin çizdirdiği konularında sorgulanmak üzere dini soruşturmaya çağrıldı. Godoy için pek çok tablo çizmiş olan ve geçmişte Fransızlar'ı destekleyen Goya, Çıplak Maya sebebiyle zor durumda kaldı.  Ressam cezalandırılmadı fakat kilise hareketlerini yakından izlemeye başladı. Ayrıca, Goya mahkeme ressamlığı görevinden de bu olay sonucunda alındı.
Resim > Giyinik Maya

Ana madde: Giyinik Maya
Eleştirmen Emilio Pardo Bazan'ın "kıyafetleri altında daha da huzursuz edici" yorumunu yaptığı Giyinik Maya, ressam tarafından, Manuel Godoy için 1802 - 1805 yılları arasında Çıplak Maya'nın eş resmi olarak yapıldı. O dönemde İspanyol sanatı üzerinde büyük bir dini baskı vardı. Godoy'un bu resmi ısmarlamadaki amacının evine gelen konuğun kim olduğuna göre iki eserden birini sergilemek istemesi olduğu düşünülür.
Giyinik Maya'nın üstünde Türk işi bir şalvar ve altın rengi terlikler vardır. Kadının bu kıyafeti akla on sekizinci yüzyılda İngiltere ve Fransa'da popüler olan Türk kıyafetleriyle portre yaptırma modasını getirir. Bu konuda Avrupa resim sanatındaki en iyi örneklerden biri Jean Auguste Dominique Ingres'in Odalık isimli tablosudur.
Çıplak Maya ve Giyinik Maya arasında bazı farklar mevcuttur. Örneğin ilk tabloda modelin yüzü solgun ve renksiz çizilmişken ikinci tabloda makyajlıdır. Ressam, Giyinik Maya'da altın, safran, siyah ve kırmızı tonları tercih etmişken Çıplak Maya'da inci grisi, pembe, solgun yeşil gibi tonları kullandı. Her iki sahnedeki yapay ve hayali özellikler kadını gerçek dünyadan kopartır.
Giyinik Maya ilk defa 1808 yılında Joseph Bonaparte'ın emriyle Manuel Godoy'un koleksiyonunun sayımı yapıldığında kayıt altına alındı. Tablo, 1808'den 1813 yılına ve daha sonra 1836'dan 1901 yılına kadar San Fernando Güzel Sanatlar Akademisi'nde kaldı. 1901 yılında ise Prado Müzesi'nin koleksiyonuna geçti.
Resim > Model

Ressamın tabloda kullandığı modelin kim olduğu bilinmemekle birlikte genel kanı 13. Alba Düşesi olduğu yönündedir. 13. Alba Düşesi olan María del Pilar Teresa Cayetana de Silva y Álvarez de Toledo İspanyol aristokrasisinde kraliçeden sonraki en önemli kadındı. Düşes ile Francisco Goya, 1795 yılında büyük ihtimalle ortak bir tanıdıkları olan Fuentes Kontu'nun aracılığıyla tanıştılar. Ressam o sene dük ve düşesin portrelerini yaptı. 1796 yılında dükün vefatıyla dul kalan düşes, Endülüs'teki Sanlucar'da yer alan yazlık evine çekildi. Goya'nın da düşes ile birlikte gittiği ve bir süre orada kaldığı düşünülür. Düşes, 1790'ların sonlarında Goya'nın pek çok tablosu için poz verdi. Genç kadın, 1802 yılında kırk yaşındayken öldü. Ölümünün ardında kraliçe Maria Luisa tarafından zehirlendiği dedikoduları çıktı.
Ressam ve düşes arasındaki ilişkinin ne olduğu belirsizdi. Goya 13. Alba Düşesi'ne hayranlık duyuyordu. Sanat tarihçisi ve eleştirmen Robert Hughes, bu ilişkiyi şöyle anlattı:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Goya, düşesi tutkuyla ve altmışlarındaki bir adamın genç bir kadını arzulamasındaki umutsuzlukla istiyordu. İspanya'daki en popüler ressamın kendisine olan ilgisi sebebiyle düşesin de gururu okşanıyordu. Onlar sadece arkadaştılar. Fakat bunun gerisinde, hepimiz Goya'nın düşese düşkün olduğunu biliyoruz. | „ |

Goya, kadının pek çok portresini yaptı. Ressamın tablolarında onun kadar yer bulabilen başka biri yoktur. Hem düşesin hem de modelin gür siyah saçları olması sebebiyle düşesin bu tablo için poz verdiği iddia edilir. Fakat, hem Çıplak Maya'da hem de Giyinik Maya'da kullanılan modelin yüzü ile düşesinki birbirinden çok farklıdır. Goya'nın bu tabloda kullandığı modelin 1790'larda eteklerini kaldırmış bir şekilde poz vermişken portresini yaptığı sivri burunlu kadın olduğunu iddia edenler vardır. Bu kadın ressamın bir diğer tablosu Maya ve Celestina'da Celestina'ya eşlik etmektedir.
Bir diğer iddia ise tabloda poz veren modelin, İspanya kraliçesi Parmalı Maria Luisa'nın sevgilisi ve İspanya başbakanı olan Manuel de Godoy'un büyük aşkı Pepita Tudo isimli genç bir kadın olduğu yönündedir. Endülüslü Tudo'nun Godoy'dan yardım istemek için Madrid'e geldikten sonra başbakanın metresi olduğu söylenir. Godoy, Maya'nın çizilmesinden otuz sene sonra, Madrid'den uzakta sürgündeyken Pepita ile evlendi. Pepita'nın bugünlere kalmış resimleri Maya'ya benzemektedir. Ayrıca Godoy'un metresinin portresini duvara asma arzusu iddiayı mantıklı kılmaktadır.
Sergilenme geçmişi

Çıplak Maya, Godoy'un koleksiyonuna 12 Kasım 1800 yılında katıldı ve başbakan bu eseri, nü kadın tablolarına ayırdığı bir odada sergilemeye başladı. Bu odada ayrıca Alba Düşesi'nin Godoy'a armağan ettiği Velázquez'in Aynadaki Venüs isimli tablosu ve Luca Giordano'nun bugün kayıp olan bir çıplak betimlemesi vardı.
Joseph Bonaparte'ın kral ilan edilmesinin ve Godoy'un görevden alınıp sürgüne gönderilmesinin ardından eski başbakanın koleksiyonuna el kondu. Çıplak Maya da diğer Godoy koleksiyonu ile birlikte 1808 yılından 1813 yılına kadar San Fernando Güzel Sanatlar Akademisi'nde saklandı. 1813 yılında VII. Fernando'nun tekrar tahta geçmesi ile tablo akademinin koleksiyonundan çıkartıldı. Maya'ya 1813 ile 1836 tarihleri arasında engizisyon el koydu. 1836 yılında tekrar San Fernando koleksiyonuna alınan resim, 1901 yılında Prado Müzesi'ne aktarıldı.
Eser o günden beri, eş tablosu Giyinik Maya ile birlikte Prado Müzesi'nde yan yana sergilenmektedir.
Benzer tablolar

On beşinci ve on altıncı yüzyıllarda Yunan ve Roma heykellerinin keşfedilmesi ile birlikte, resim sanatında, çıplak kadın konusu yoğun bir şekilde işlenmeye başladı.
Titian, 1538 yılında yaptığı Urbino Venüsü ile kendisinden sonra gelen, çıplak portresi yapmış pek çok ressama öncü oldu. Bu tabloda erotik bir şekilde betimlenmiş olan Venüs, sinsi ya da küstah olmadan müstehcen olmayı başarmıştır. Tablodaki modelin kimliği Çıplak Maya'daki gibi belirsizdir. Saraylı bir aristokrat olduğunu söyleyenler olduğu gibi sıradan bir model olduğu iddiasında olanlar da vardır. Urbino Venüsü ile Çıplak Maya arasındaki en büyük fark Titian'ın tablosunda başka kadınların da bulunmasıdır. Bazı sanat tarihçilerinin  Etiyopyalı ismini taktıkları bu kadınlar arka planda çalışan hizmetlilerdir ve ön plandaki Venüs'e bakmazlar. Ayrıca, Titian ilhamını mitolojik bir kavramdan almış ve bir Yunan tanrıçasını betimlemişti. Oysa Goya Maya'da, mitolojik ya da dinî hiçbir görüşten etkilenmedi.
İspanyol sanat tarihinde Goya'dan önceki ilk önemli çıplağı ise Diego Velázquez, 1647 ile 1651 yılları arasında çizdi. Bu eserin ressamın tek nü tablosu olduğu tahmin edilmektedir. Velázquez'in eserlerini ürettiği zamanda da tıpkı Goya'nınkinde olduğu gibi İspanyol engizisyonunun sanat üzerinde büyük bir baskısı vardı ve sanatçıların çıplak kadın çizmelerine izin verilmiyordu. Bu yüzden ressam, Aynadaki Venüs isimli tablosunda gerçek bir kadını değil, bir Yunan tanrıçasını betimledi. Yatağında sereserpe, çıplak uzanmış bu güzelliği mitolojiyle bağlayarak olası saldırılara karşı önlem aldı. Resimde, Venüs izleyiciye arkasını dönmüş yatmaktadır. Böylece göğüsleri ve cinsel organı görülmemektedir. Venüs, Avrupa'nın diğer kesimlerinde Rönesans'tan beri çıplak betimlenmekteydi. Çoğunlukla gülümseyerek kendini aynada izlerken ya da gözleri kapalı çizilirdi. Böylece, izleyene resme fark ettirmeden yaklaştığı kanısı veriliyordu. Goya ise tablosunda çıplaklığı hiçbir mitolojik ya da kutsal bahanenin arkasına gizlemedi. Mayanın yüzü izleyiciye dönüktü ve cinsel organı ortadaydı. Maya gülümsemiyordu, kıyafetlerini sanki onu izleyen kişi çıkarmış gibi direkt onun gözlerinin içine bakıyordu.
Goya'nın Çıplak Maya'da yaptığı, çıplağını betimlerken klasizmin ritminden uzak durmaktı. Çirkini ve iticiliği önlemek yerine onların üzerine gitti. İzleyeni şok eden, etkileyici, kışkırtıcı motifleri işledi. Klasik güzelliğe Goya'dan önce isyan eden Rembrandt olmuştu. Rembrandt ile Goya'nın klasiğe baş kaldırı anlayışları karşılaştırıldığında arada fark olduğu görülür. Rembrandt'ın çıplaklarının olumlu bir yanı vardır. Sanatçı, ışığın etkisini kullanarak, izleyenlere rahatsız edici çıplakların bile Tanrı tarafından yaratıldığı mesajını verir. Hollandalı ressamın kadınları içsel güzelliğe erişmiş gibidir. Oysa Goya olumsuzdur. Birincil amacı izleyicinin, çıplaklarının aynı zamanda içlerinin de boşalmış olduğunu fark edip kendini rahatsız hissetmesini sağlamaktır.