stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Gül Camii
Sanatsal Değeri

‘Gül Cami'inün bülbül-i zâr oldı hatîbi
İtdi yine kendüsine şãh-i güli minber  g.100/3
Güller ile Gül Cami'i oldukda gülistân
Her şãh-ı güli bülbüle minber bilürüz biz  g.226/6
Oldı yine cemâ'at-i ezhâr saf-nişîn
Cakdi hatib-i Câmi'-i Gül minber üstine  g.483/53Y’
XVIII. yüzyıl şairi olan ve hayatını İstanbul'da geçiren Pertev'in şiirlerinde, İstanbul ile ilgili birçok beyte rastlamak mümkündür. Pertev, Gül Cami'iyi üç farklı beyitte anıp  yararlanarak güzel benzetmeler yapmış ve beyitlere değişik anlamlar katmıştır. Pertev'in birinci beytinin düzyazıyla ifadesi "İnleyen bülbül, gül dalını yine kendisine minber edip Gül Cami’inin hatibi oldu." şeklinde olabileceği gibi “Gül Cami’inin hatibi inleyen bülbül oldu. Gül dalını yine kendisine minber etti." biçiminde de olabilir. Burada tevriyeli kullanılan "Gül Cami’i" ifadesiyle yukarıda hakkında bilgi verilen cami kastedildiği gibi, çiçeklerden meydana gelen ve bir camiyi andıran gül bahçesi de kastedilmiştir.
Hakkındaki Efsaneler ve Anektodlar > Azize Theodosia

Kilisenin ünlenmesine vesile olan Azize Theodosia, özellikle hastalar tarafından çağrılan Konstantinopolis'in en çok saygı gören azizlerinden biri oldu. Ünü, 1306'da bir sağır-dilsizin mucizevi bir şekilde iyileşmesiyle arttı. Kilise, on dördüncü ve on beşinci yüzyılın başlarında şehri ziyaret eden Rus hacılar tarafından sıkça bahsedildi, ancak bazen yakınlardaki Christos Euergetēs kilisesiyle karıştırıldı. Haftada iki kez, kilisede tutulan emanetlerin taşındığı ve bir kalabalık hasta insanın iyileşmek için dua ederek takip ettiği bir alay yapılırdı.
Hakkındaki Efsaneler ve Anektodlar > Gül Baba'nın Mezarı

Gül Camii'nin içinde, Güneydoğu kubbe sütununun içinde yer aldığı iddia edilen Gül Baba'nın mezarı bulunmaktadır. Gül Baba, Osmanlı döneminde yaşamış ve halk arasında saygı görmüş bir din adamı olarak bilinir. Caminin adı, Gül Baba'nın mezarından kaynaklandığı düşünülmektedir. Bu mezarın üstünde Osmanlı Türkçesi ile "Havarinin mezarı, İsa'nın öğrencisi. Huzur onunla olsun" yazısı yer alır. Bu yazı, 16. yüzyıl İstanbul'undaki dini senkretizmi (farklı dini inanışların kaynaşması) gösterir.
Hakkındaki Efsaneler ve Anektodlar > Son Bizans İmparatorunun Mezarı

Bir başka efsane, caminin içindeki bir sütunun, son Bizans İmparatoru XI. Konstantin'in gömüldüğü yeri gizlediğini iddia eder. Bu gelenek, yalnızca 19. yüzyıla dayanmaktadır ve tarihsel bir temeli yoktur.
Galeri

Caminin kıble cephesi
Minber
Mihrap
Hünkar mahfili
Cami içi genel görünümü
Gül Cami'nin yandan görünümü
Ananuri

Ananurinin güney cephesinden görünümü
Batıdaki kuleler, ikisi silindirik biri dikdörtgen şekilli
Akrapolün içinden görünüm
Kale duvarına kadar yükselen rampa
İki kilisenin arasında konumlanmış, piramit çatılı "Kevsuryan" Kulesi.
Ananuri ve Zinvali gölünün güneybatıdan görünümü.
Ananuri
Theotokos Kilisesinin doğu cephesi, Ananuri
Yazıtlar
Ananuri (Gürcüce: ანანური), Aragvi Nehri üzerindeki bir kale kompleksidir. Gürcistan'ın başkenti Tiflis'e yaklaşık 72 km mesafededir.
Tarihi

Ananuri, 13. yüzyıldan beri bölgeyi yöneten, feodal bir hanedan olan Aragvi eristavisinin (Dük) kalesi ve konutu idi. Kale, sayısız savaşa tanıklık etmiştir.
1739'da, Ananuri, rakip dük Ksanili Şanşe'nin komutasındaki birlikler tarafından saldırıya uğradı ve ateşe verildi. Aragvi hanedanı katledildi. Bununla birlikte, dört yıl sonra, köylüler Şamşe'nin egemenliğine karşı ayaklandılar. Tahtı ele geçirenleri öldüren köylüler, Kral II. Teimuraz'ı doğrudan kendilerine hükmetmesi için davet ettiler. Yine de 1746'da, Kral Teimuraz, Kaheti Kralı II. Erekle'nin de yardımıyla başka bir köylü isyanını bastırmak zorunda kaldı. Kale, 19. yüzyılın başlarına kadar kullanımda kaldı. 2007 yılında, kompleks UNESCO Dünya Mirası programına dahil edilmek üzere geçici listeye alındı.
Mimarisi

Tahkimatlar, mazgallı perdeduvarla birleştirilen iki kaleden oluşur. Şeupovari olarak bilinen ve büyük bir kare kuleden oluşan üst tahkimat iyi korunmuştur. Şeupovari, Aragvi'nin Şanşe'ye karşı son savunmasını yaptığı yerdir. Yuvarlak bir kuleye sahip olan alt tahkimat, büyük ölçüde yıkık durumdadır.
Kompleksin içinde, diğer binaların yanı sıra iki kilise vardır. Yüksek bir kare kuleye dayanan ve daha eski olan Theotokos Kilisesi, Aragvi Düklerinin bazılarının mezarlarına ev sahipliği yapmaktadır. Bu yapı, 17. yüzyılın ilk yarısından kalmadır ve tuğlalardan inşa edilmiştir. Kilisenin iç kısmı artık süslü değildir, ama Dük Edişera'nın dul eşinin (ö. 1674) diktiği taştan yapılmış baldaken ilgi çekicidir.
Daha büyük olan Bakire Meryem Kilisesi (Ghvtismşobeli), 1689 yılında Dük Bardzim'in oğlunun adına inşa edilmiştir. Zengin bir şekilde dekore edilmiş cephelere sahip olan yapı, kubbe merkezli tarzda yapılmıştır. Kilise, kuzey cepheye oyulmuş giriş ve güney cephesine oyulmuş bir asma haça sahiptir. Ayrıca, 18. yüzyılda büyük çoğunluğu yangınla hasar gören fresklerin kalıntılarını da içermektedir.
Tanımlama

Ananuri Yapı Kompleksi, savunma yapıları, kuleleri olan bir savunma duvarı, Theotokos Kilisesi, Bakire Meryem Kilisesi, küçük Murnali kilisesi (şifacı), Svan tipi basamaklı piramit çatılı kule, Kevsuryan kulesi ve bir su rezervi içermektedir.
Tanımlama > Aşağı Ananuri

Ananuri Kalesi iki bölüme ayrılmıştır: görece daha iyi korunmuş olan yukarı (akropol) kısım ve aşağı kısım. Aşağı kısım 18. yüzyıldan kalma olup, neredeyse üçgen şeklindedir. Akropolis'in kuzeybatısında yer almaktadır. Aşağı kısım, sur kalıntıları ve taş ile tuğladan yapılmış evler içermektedir. Kompleksteki insanlar bu bölgede yaşamıştır.
Tanımlama > Akropolis

Akropol, bir tepenin yamacına inşa edilmiştir ve doğu-batı ekseninde uzanan dikdörtgen bir şekle sahiptir. Etrafı 5-6 metre genişliğindeki duvarlarla çevrili olan akropolun doğu duvarları 10 metre kalınlığa ulaşabilmektedir. Duvar, 5 kule ile güçlendirilmiştir. Dört katlı bir kulenin güney duvarında akropolun giriş kapısı bulunmaktadır. Batı duvarında bulunan, 6,8 x 8 x 20 metre boyutlarındaki dikdörtgen şekilli altı katlı kulenin yanlarında iki kule daha vardır. Güneybatı kulesi dört katlı ve silindir şekilliyken, uzeybatı kulesi altı katlı ve silindir şekillidir. Kuzey duvarının ortasına yerleştirilmiş olan beşinci kule, kuleler içinde en küçüğüdür ve hilal şekillidir. Bu kulenin sadece üç katı günümüze ulaşmıştır.
Bakire Meryem Kilisesi
Çan kulesi
Tanımlama > Kevsuryan Kulesi

Akropolisin merkezinde bulunan Kevsuryan Kulesi, 14.-15. yüzyıldan kalmadır ve kompleksteki en eski yapıdır. Taştan yapılmış olan kule, dikdörtgen şekilli, 4.8 x 4.6 metre ölçülerinde, 18 metre yüksekliğinde ve dört katlıdır. Binanın girişi doğu cephesindedir. Basamaklı piramit çatısı Gürcü mimarisine özgüdür.
Tanımlama > Theotokos Kilisesi

Kompleksin ana kilisesi olan Meryem Ana Kilisesi, Kevsuryan Kulesi'nin doğusunda yer almaktadır. Binanın güney cephesinde yer alan bir yazıt, kilisenin 1689 yılında Eristavi Barzheim'in emriyle yapıldığını yazmaktadır. Taştan yapılmış tonozlu kilise, 23.1 x 17.2 metre ölçülerinde, dikdörtgen tabanlı ve haç şeklindedir. Biri kuzeyde, diğeri güneyde olmak üzere 2 girişi vardır. Merkezi konumlanmış olan kubbe tamburunda 16 adet pencere bulunmaktadır. Kilisenin duvarlarındaki pencereler simetrik bir dağılım göstermemektedir.
Doğu cephesindeki bir pencerede karmaşık bir dekoratif tasarım vardır. Penceredeki kabartma haçın, her iki tarafında da yuvarlak bir pencereye açılan 2 küçük haç bulunmaktadır. Batı cephesinin ortası, iki yılanın üzerinde oturan geniş bir kabartma haç, batı cephesinin sağı ise Meryem ve üzüm asması ile dekore edilmiştir. Güney cephesi, her iki tarafında da güvercinlerin oturduğu üzüm bağlarıyla çevrelenmiş başka bir kabartma haç ile dekore edilmiştir. Cephenin sol tarafındaki kapı süslenmiştir.
Kilisenin içindeki fresk parçaları korunmuştur. Pencerelerin altındaki güney duvarı, Süryani Babaların sütunlarını ve Kıyamet Gününü tasvir etmektedir. Bazı duvar resimlerine yazıtlar eşlik etmektedir.
Tanımlama > Bakire Meryem Kilisesi

Kilise, 16. yüzyılın sonlarında veya 17. yüzyılın ilk yarısında, taş ve tuğlalardan inşa edilmiştir. Kilise, 16.4 x 13.3 metre ölçülerindedir. Kilisenin biri kuzeyde, diğeri güneyde olmak üzere iki girişi vardır. Kilisenin içinde fresklenmemiş 4 sütun vardır. Kemerlerdeki resimler, keruv, Büyük melek Mikail ve Cebrail ve Havariler Peter ve Paul'u tasvir etmektedir.
Tanımlama > Murnali (Şifacı) Kilisesi

Akropolisin doğu kenarında konumlamış olan kilise, 16. yüzyıla tarihlenmektedir. 11.2 x 7.1 m ölçülerindeki kilise, taş ve tuğladan yapılmış dikdörtgen bir yapıdır. Kilisenin biri kuzeyde diğeri güneyde olmak üzere iki girişi ve bir çan kulesi vardır.
1748-1823
1860-1914
1882
1863
Ananurinin çizimleri
Tanımlama > Çan kulesi

Taştan yapılmış sekizgen çan kulesi 17. yüzyıla tarihlenmektedir.
Tanımlama > Yer altı salonu

3.5 x 3.5 metrelik yeraltı salonu, Murnali Kilisesi'nin batısındaki büyük kilise ve çan kulesinin arasında konumlanmıştır. Taşlardan inşa edilmiş olan salonun girişi kuzeydoğudadır. Salondan başlayan tünel, Aşağı Ananuri avlusuna açılmaktadır.
Tanımlama > Su rezervi

İki taşıma tankı ve bir içme suyu kaynağını içeren su sisteminin toplam alanı 12,9 x 9,6 metredir. Tanklar işlenmiş taştan yapılmıştır. Su, kalenin kuzeybatısından seramik borularla taşınmıştır. Su sistemine batı tankının tabanından giren su, tank belli bir doluluk seviyesine ulaştığında, ikinci tanka geçer ve aynı işlemin tekrarından sonra su kaynağını oluşturur.
Akropolisin güneydoğu köşesinde 6 metre derinliğinde, 1.2 metre çapında ve 3 metre taban çapında bir tank daha vardır.
Amul Camii

| --- | --- |


Genel bilgiler
Durum: Etkin
Mezhep: Şii
Konum: Amul, İran
Koordinatlar: 36°28′20″K 52°21′15″D﻿ / ﻿36.47222°K 52.35417°D﻿ / 36.47222; 52.35417
Açılış: 11. yüzyıl

Amul Camii (Farsça: مسجد جامع آمل), İran'ın Amul kentinde bulunan bir cami. İç duvarlarının birinde Sultan Hüseyin Safevi'nin 1106 tarihli bir fermanı bulunur.
Vaduz Şatosu

| --- | --- |
Almanca: Schloss Vaduz
Vaduz Şatosu

Eski ad(lar): Hohenliechtenstein
Genel bilgiler
Tür: Saray ve kale
Mimari tarz: Orta çağ
Konum: Vaduz, Liechtenstein
Koordinatlar: 47°08′22″K 9°31′28″D﻿ / ﻿47.13944°K 9.52444°D﻿ / 47.13944; 9.52444
Rakım: 570 metre
Mevcut kullanan: Lihtenştayn Prenslik Ailesi
Tamamlanma: 12. yüzyıl
Yenileme: 16. yüzyıl
Sahip: II. Hans-Adam
Teknik ayrıntılar
Malzeme: Taş

Vaduz Kalesi veya Vaduz Şatosu (Almanca: Schloss Vaduz) Lihtenştayn Prensi'nin resmî olarak ikamet ettiği kale. Lihtenştayn'ın başkenti Vaduz, adını kaleden almaktadır. Vaduz şehrine hakimdir.
Vaduz Kalesi, Vaduz belediyesinin yaklaşık 120 metre yukarısında bir kaya terasında yer almaktadır. Batıda kale, Ren Vadisi'nden neredeyse dikey dağ yamaçlarıyla ayrılırken, kuzeye, doğuya ve güneye doğru daha küçük bir ova uzanır.
Tarihçe

Muhtemelen aynı zamanda inşaatını da yapan eski sahipleri Werdenberg-Sargans kontlarıydı. Kale, 12. yüzyılda inşa edilmiştir. Kule, alanı 12 x 13 metre (39 x 43 fit) olan bir zemin parçası üzerinde durmaktadır. Zemin katta kule duvarlarının kalınlığı 4 metreye (13 feet) kadar çıkmaktadır. Orijinal giriş avlu tarafında 11 metre (36 fit) yükseklikte bulunuyordu. Aziz Anna Şapeli'nin de Orta Çağ'da inşa edildiği tahmin ediliyor. Ana sunak geç gotiktir. 1499'daki Svabya Savaşı sonucunda çıkan bir yangınla yıkılan kale, bu dönemde tekrar yapılmıştır. Batı tarafı Kont Kaspar von Hohenems (1613–1640) tarafından genişletilmiştir. 360 derecelik bir görüşe sahip olacak ve topçulara herhangi bir noktaya atış yapabilme olanağı sağlayacak biçimde inşa edilmiştir. 1712 yılından beri prensin mülkü olan kale, 1938 yılından itibaren prens ve ailesine ev sahipliği yapmaktadır.
Kale, 1904 ile 1920 yılları arasında, ardından 1920'lerin başında Prens II. Johann'ın hükümdarlığı sırasında büyük bir restorasyon geçirdi ve 1930'ların başında Prens II. Franz Joseph tarafından genişletildi.
Günümüz

Günümüzde, Lihtenştayn Prensi II. Hans Adam'ın ikametgâhı olan Vaduz Kalesi, halka kapalıdır. Sadece, Lihtenştayn'ın ulusal bayramı olan 15 Ağustos günü halka açılır ve bu gün prens, tüm ülke halkını saraya davet eder.
İlgili resimler

Kalede onarım çalışmaları yapılırken
Vaduz Kalesi
Vaduz Kalesi'nden Vaduz'un görünümü
Delaware

Başlığın diğer anlamları için Delaware (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| Delaware |
| --- | --- |
Eyalet
  Bayrak Mühür 

Ülke:  Amerika Birleşik Devletleri
Başkent: Dover
En büyük şehir: Wilmington
İdare
 • Vali: John Carney (D)
 • Vali vekili: Bethany Hall-Long (D)
 • Üst meclis: Delaware Senatosu
 • Alt meclis: Delaware Temsilciler Meclisi
 • Senatörler: Tom Carper (D) Chris Coons (D)
Yüzölçümü
 • Toplam: 5,130 km²
Rakım: 20 m
En yüksek nokta: 136 m (446 ft)
En alçak nokta: 0 m (0 ft)
Nüfus (1 Temmuz 2021)
 • Toplam: 1.003,384
 • Yoğunluk: 190/km²
Zaman dilimi: UTC-05.00
 • Yaz (YSU): UTC-04.00 (EDT)
ISO 3166 kodu: US-DE
Resmî site delaware.gov
Delaware (İngilizce telaffuz: [ˈdɛləwɛər]  ( dinle)), ABD'denin Orta Atlantik bölgesinde yer alan bir eyalettir. 50 eyalet içerisinde büyüklük olarak 5.294 km² alanıyla 49. sırada bulunmaktadır. Eyalet, Atlas Okyanusu ve Chesapeake Körfezi arasındaki bölgede, Delmarva yarımadasında kurulmuştur. Delaware eyaletinin büyük kısmı Atlas Okyanusu kıyı şeridinde bulunmaktadır. Delaware eyaleti bu kıyı şeridi boyunca 45 km² bir alana sahiptir. Eyaletin kuzeydeki sınırı Piedmont platosu olarak bilinen bölgenin eteklerine kurulmuştur. Delaware nehri ve Christine nehri eyaletin önemli nehirlerindendir. Delaware'in en büyük şehirleri Wilmington, Newark ve başkent olan Dover'dir. Eyalet nüfusu 2020 verilerine göre 990 bin kişi civarındadır.
Delaware eyaleti, 1787 yılında ABD anayasasını diğer eyaletlerden önce kabul ettiği için "Birinci Eyalet" olma özelliğine sahiptir. Ay'a giden Amerikalı astronotların uzay giysileri Delaware'de yapılmıştır. Naylon bu eyalette imal edilmiştir. Howard Pyle (yazar, çizer), Thomas Coleman du Pont (sanayici, hayırsever, politikacı), Judge Rheinhold (sinema oyuncusu), Valerie Bertinelli (sinema oyuncusu), Upton Sinclair (yazar, sosyal reformcu), Joe Biden (Amerika Birleşik Devletleri Başkanı) Delaware eyaletinin yetiştirmiş olduğu ünlü isimlerden bazılarıdır.
Ekonomi > Refah

| DE ilçesi | Mart 2010 | Mart 2011 |
| --- | --- | --- |
| New Castle | 229,000 | 216,000 |
| Sussex | 323,000 | 296,000 |
| Kent | 186,000 | 178,000 |
2020'de Kiplinger tarafından yapılan araştırmaya göre, Delaware gelirde 2013'e göre yüzde 6,98 ve yüzde 0,7'lik bir oranla Amerika Birleşik Devletleri'nde kişi başına en çok milyoner sayısında on yedinci sıradaydı ancak sıralamada sekiz sıra aşağı indi. Delaware'de 2020 itibarıyla 25.937 milyoner vardı. 2020 itibarıyla tüm Delaware hanelerinin medyan geliri 64.805 dolardı.
Ekonomi > Tarım

Delaware'in tarımsal üretimi kümes hayvanları, fidanlık bitkileri, soya fasulyesi, süt ürünleri ve mısır'dan oluşur.
Ekonomi > Endüstriler

2019 Ekim itibarıyla, eyaletteki işsizlik oranı %3,7 idi.
Eyaletin en büyük işverenleri:
hükûmet (Delaware Eyaleti, New Castle İlçesi)
eğitim (Delaware Üniversitesi, Delaware Technical Community College)
bankacılık (Bank of America, M&T Bank, JPMorgan Chase, Citigroup, Deutsche Bank)
kimya, ilaç, teknoloji (DuPont de Nemours Inc., AstraZeneca, Syngenta, Agilent Technologies)
sağlık hizmeti (ChristianaCare (Christiana Hospital), Bayhealth Medical Center, Nemours Children's Hospital, Delaware)
çiftçilik, özellikle Sussex ilçesinde tavuk yetiştiriciliği (Perdue Farms, Mountaire Farms, Allen Family Foods)
perakende (Walmart, Walgreens, Acme Markets)
Harper's Weekly 1878 sayısından Delaware'de Şeftali Toplama
Pelekanon Muharebesi

Başlığın diğer anlamları için Maltepe sayfasına bakınız.
| g t Bizans-Osmanlı savaşları |
| --- | --- |
 Kulacahisar'ın Fethi  Bafeus  Dimbos  Küçük Asya Katalan Seferi  Bursa  Pelekanon  Nikea  İzmit  1. Gelibolu  2. Gelibolu  Edirne  Selanik  Alaşehir  1. İstanbul  2. İstanbul  3. İstanbul  4. İstanbul  Selanik  5. İstanbul  Trabzon  Kırım  Vonitsa 
Pelekanon veya Maltepe Muharebesi, Osmanlı Beyliği'nin Anadolu'nun batısında ve Kocaeli yarımadasındaki fetihleri ve İznik'i kuşatmaları sebebiyle 10-11 Haziran 1329 tarihinde Bizans İmparatoru III. Andronikos ile Orhan Bey komutasındaki iki ordu arasında yapılan muharebedir. Muharebe, Osmanlıların zaferiyle sonuçlandı ve o güne kadar dikkat çekmeyen Osmanlılar ön plana çıktı.
Savaş

Türklerin Kocaeli yarımadasındaki kaleleri alarak Boğaz'a inmeleri Bizans İmparatorluğu'nu telaşa düşürmüştü. Osmanlı Beyliği tarafından alınan kaleleri geri almak ve kuşatma altındaki İznik' i kurtarmak için Bizans imparatoru III. Andronikos gizlice hazırlıkta bulunarak Rumeli' den getirttiği iki bin kişilik kuvvete İstanbul ve etrafından katılan kuvvetlerle birlikte Anadolu yakasına Üsküdar' a geçti. İmparator 1329 Mayıs'ında Orhan Bey' nin üzerine yürüyüp kendisine sahilde Flokren (Darıca ile Tuzla arasında bulunuyor.)kasabasını karargâh yaptı. Bunu haber alan Orhan Gazi İznik kuşatmasına bir miktar asker bırakarak sekiz bin mevcutlu kuvvetlerinin başında olarak Pelekanon (Darıca ile Eskihisar arasında) mevkiinde bizzat İmparator'un kumandasındaki Bizans kuvvetleriyle çarpıştı.
Akşama kadar süren muharebenin devam etmesini tehlikeli gören İmparator'un ordugahına döndüğü sırada Orhan Gazi'nin taarruza geçmesi üzerine Bizans ordusunda panik oluştu. Bu esnada yaralanan İmparator deniz yolu ile İstanbul'a döndü, ordusunun çoğu kaçamadı ve imha edildi.
Sonuç

Orhan Gazi bu zaferden sonra aynı sene içinde tekrar İznik üzerine döndü. Artık kendisine yardım imkânı görmeyen İznik kumandanı bazı şartlarla teslim oldu.
Sancaktar Hayreddin Camii

| --- | --- |
Caminin genel görünümü

Genel bilgiler
Mimari tarz: Bizans
Konum: Samatya, Fatih
Koordinatlar: 41°00′10″K 28°56′05″D﻿ / ﻿41.00278°K 28.93472°D﻿ / 41.00278; 28.93472
Başlama: 3. ya da 4. yüzyıl (?)

Caminin 1870'lerdeki görünümü
Sancaktar Hayrettin Camii (Sancaktar Hayreddin Mescidi) ya da Azize Gastria Manastırı (Yunanca: Μονῆ τῶν Γαστρίων Monē tōn Gastríōn), Osmanlı İmparatorluğu döneminde camiye çevrilen bir manastırdır. Bugün cami olarak kullanılan bölüm bir manastır kompleksinin yalnızca ayakta kalan küçük bir bölümü olduğu sanılmaktadır. Bu manastırın adının ne olduğu konusunda kesin kabul görmemiş değişik görüşler bulunmaktadır. Yapının Gastrion Manastırı'nın (Yunanca: Μονή των Γαστρίων - Moni ton Gastrion, Vazolar Manastırı)  bir parçası olduğu düşünülse de, adı geçen manastırın fazla doğusunda olması nedeniyle bu görüş herkes tarafından kabul görmemektedir. İstanbul'da Komnenos ve Paleologos dönemi Bizans mimari yapıtlarının küçük bir örneğidir.
Konum

Kesin olmamakla birlikte Orta Çağ'a ya da 3 ilâ 4. yüzyıllara tarihlendirilen yapı İstanbul'un Fatih ilçesinde, Samatya semti Teberdar Sokağı'nda bulunmaktadır. Sirkeci-Halkalı banliyö hattının Kocamustafapaşa istasyonundan 500 metre uzaklıkta bulunmaktadır. Caminin çevresi pek çok dükkân ile çevrilidir.
Geçmişi

İstanbul'un yedinci tepesinde, Marmara Denizi'ne bakan bir yamaçta bulunan bu yapının, kökeniyle ilgili bilgiler oldukça yetersizdir ve kesinliği tartışmalıdır. Bunlar içinde en yaygın olan anlatıya göre, I. Konstantin'in annesi Helena, 325 yılında yanında Gerçek Haç ve İsa'nın çarmıha gerildiği Galgota'dan toplanmış hoş kokulu bitkilerin içinde olduğu vazolarla Samatya Liman'ndan şehre giriş yapmıştır. Helene, Samatya'da bu yapıya uğrayarak elindeki vazoları buraya bırakır ve burada bir manastır kurar. Ama tarihî kayıtlarda Konstantinopolis'te 4. yüzyılın son çeyreğinden önce manastır tarzı dinî yapılara rastlanmaz. Bu nedenle bu sav, büyük olasılıkla bir şehir efsanesinden ibarettir.
Gastrion Manastırı'ndan tarihî kayıtlarda ilk kez, 9. yüzyılın başlarında söz edilmektedir. İmparator Theofilos'un karısı Theodora'nın annesi, Theoktisti bu dönemde Samatya'dan (Yunanca: Ψαμάθεια, Psamatya) bir ev almış ve burada bir manastır kurmuştur. Theoktisti öldükten sonra bu binaların kurucusu ve sahibi unvanı kızı Theodora'ya geçmiştir. Theodora tahttan indirildikten sonra kardeşi Bardas tarafından çocukları Anna, Anastasya ve Pulcherya ile birlikte bu manastıra getirilmiştir. VII. Konstantin'in De Ceremoniis isimli kitabında yazdığına göre burası aynı zamanda Theodora'nın aile mezarlığı gibi kullanılmaktaydı. Kendisi, kardeşi Petronas, annesi ve üç kızı burada gömülmüştür.
Şehir Türkler tarafından ele geçirilmeden önce yapının yazılı kaynaklarda adının son geçişi, bir Rus gezginin notlarındadır. 15. yüzyılın ikinci çeyreğinde şehri ziyarete gelen bu Rus gezgin ayrıca İstanbul surlarının yakınında çeşitli azizlere ait kutsal emanetlere ev sahipliği yapan bir manastırdan söz eder. Bu manastır Gastrion Manastırı ile ilişkilendirilmektedir.
Şehrin düşüşünden kısa bir süre sonra şehirdeki metruk yapıları şeneltme politikası uyarınca, II. Mehmed'in sancaktarı Hayrettin Efendi yapıyı bir mescide çevirmiş ve öldükten sonra naaşı buraya defnedilmiştir. Bu yapının ikamesi için kurulan vakıf günümüze ulaşmamıştır. 1894 yılında İstanbul'da meydana gelen büyük depremde yapının bir bölümü çökmüş; kapsamlı bir onarımı ancak 1973 ve 1976 yılları arasında görmüştür. 1877 yılına ait bir kitapta yer alan bilgilere göre, caminin kubbesi yoktur ve çatı kırmızı kiremit kaplıdır. Yapının doğu duvarında derin bir çatlak söz konusudur. 1894 yılındaki depremde binanın bir kısmının yıkılması büyük olasılıkla bu çatlak nedeniyledir. 1894 depreminde büyük zarar gören caminin çevresi daha sonraki yıllarda gecekondularla dolmuştur.
Mimari özellikleri

Bir dinî yapıya göre oldukça küçük kalan boyutları nedeniyle bu yapının, manastırın kilise bölümünden çok, önemli dinî kişiliklerin defin şapeli (türbesi) olarak kullanıldığı sanılmaktadır. 14. yüzyıl Paleologos dönemi yapılarıyla ilişkilendirilmektedir. Düzensiz sekizgen biçimde yapılan yapının iç kullanım alanı haç planlıydı. Doğuya doğru çıkıntı yapan bir apsisi vardı. Haç planlı iç kullanım alanı ve bu apsis büyük olasılıkla 1973 yılında başlatılan onarım çalışmalarında yeniden oluşturulmamıştır. Yapının içindeki tonozların kemerlerinin yaklaşık olarak 6,5 metre çapındaki bir kubbeyi taşıdıkları sanılsa da, kubbenin özgün biçimi bilinmediği için bu onarım sırasında kubbe de es geçilerek çatı eskiden olduğu gibi kiremitlerle örtülmüştür. Binanın aydınlatması, karşılıklı duvarlara açılan pencerelerle sağlanmıştır. Tüm pencereler derin bir kemerle çevrelenmiş olup yapının içine açılmaktadır. Duvar yapımında geleneksel Bizans mimarisinde olduğu gibi tuğla ve yontmataş birlikte kullanılmıştır. Yapının dış cephesine çokrenkli bir görünüm veren bu tarz, Paleologos dönemi mimarisinin en yaygın uygulamalarındandır. Kuzeybatı ve güney taraflarda günümüzde de hâlâ var olan duvarların onarım çalışmaları başlamadan önceki durumlarına bakıldığında, yapının izole hâlde olmadığı; bir başka yapıyla bitişik nizamda durduğu anlaşılmaktadır. Yapı camiye ilk çevrildiği dönemde kısa bir minareye sahipken; günümüzde var olan uzun gövdeli minare de yapıya 1973 yılında başlatılan onarım çalışmaları sırasında eklenmiştir.
Caminin kuzeyden görünümü
Cemile Sultan Korusu

Cemile Sultan Korusu'ndan İstanbul Boğazı (Ağustos 2006)
Cemile Sultan Korusu, İstanbul Ticaret Odası Eğitim ve Sosyal Hizmetler Vakfı tarafından canlandırılarak Oda'nın ve Üniversite'nin hizmetine sunulan, Kandilli'de bulunan bir koru.
Koru Restoran, Hünkar Köşk, Sultan Köşk, Taş Bahçe, Koru Teras gibi kâgir yapıları bulunan koruda, Havuz Başı, Kırtepe ve Şehzade isimli davet mekanları bulunuyor. Yüzme havuzu, tenis kortu, gezi ve yürüyüş alanları, satranç ve mini golf platformları da üyelerin ve rezervasyon sahiplerinin kullanımına sunulmuş durumda bulunuyor.
Tarih

Sultan Abdülmecid'in kızı olan Cemile Sultan anısına padişah tarafından satın alınan zaman içinde bir Osmanlı prensinin, Yunan bir armatörün, bir film yapımcısının mülkü olan koru, nihayet İstanbul Ticaret Odası Eğitim ve Sosyal Hizmetler Vakfı tarafından kiralanarak tekrar ağaçlandırılıp dokusunu yenilemiş ve yapıları inşa edilerek canlandırılmıştır.