Kusma
Patofizyoloji

Beynin dördüncü ventrikülünün tabanındaki reseptörler, postrema alanı olarak bilinen ve uyarılması kusmaya yol açabilen bir kemoreseptör tetik bölgesini temsil eder. Postrema alanı bir sirkumventriküler organdır ve bu nedenle kan-beyin bariyerinin dışında yer alır; bu nedenle kusmayı uyarabilen veya engelleyebilen kan yoluyla taşınan ilaçlar tarafından uyarılabilir.
Kusma merkezine çeşitli girdi kaynakları vardır:
Dördüncü ventrikülün tabanındaki kemoreseptör tetikleme bölgesinde çok sayıda dopamin D2 reseptörü, serotonin 5-HT3 reseptörleri, opioid reseptörleri, asetilkolin reseptörleri ve P maddesi reseptörleri bulunur. Farklı reseptörlerin uyarılması, kusmaya yol açan farklı yollarda yer alır, son ortak yolda P maddesi yer alır.
VIII. kraniyal sinir (vestibülokoklear sinir) aracılığıyla beyne bilgi gönderen vestibüler sistem, taşıt tutmasında önemli bir rol oynar ve muskarinik reseptörler ve histamin H1 reseptörleri açısından zengindir.
X. kraniyal sinir (vagus siniri) yutak tahriş olduğunda aktive olur ve öğürme refleksine yol açar.
Vagal ve enterik sinir sistemi girdileri gastrointestinal sistemin durumuna ilişkin bilgi iletir. Kemoterapi, radyasyon, distansiyon veya akut enfeksiyöz gastroenterit nedeniyle GI mukozasının tahriş olması, bu girdilerin 5-HT3 reseptörlerini aktive eder.
MSS, psikiyatrik bozukluklar ve stresten kaynaklanan kusmaya yüksek beyin merkezlerinden aracılık eder.
Medulla kusma eyleminin tetiklenmesinde önemli bir rol oynar.
Kusma eylemi, kemoreseptör tetikleme bölgesi tarafından başlatılan üç tür çıktıyı kapsar: Motor, parasempatik sinir sistemi (PNS) ve sempatik sinir sistemi (SNS). Bunlar aşağıdaki gibidir:
Diş minesini mide asitlerinden korumak için artan tükürük salgısı. (Aşırı kusma diş erozyonuna yol açar.) Bu, PNS çıktısının bir parçasıdır.
Kusmuğun aspire edilmesini önlemek için vücut derin bir nefes alır.
Retroperistalsis ince bağırsağın ortasından başlar ve sindirim sistemi içeriğini gevşemiş pilorik sfinkter yoluyla mideye doğru süpürür.
İntratorasik basınç düşer (kapalı bir glottise karşı inspirasyonla), karın kasları kasıldıkça abdominal basınçtaki artışla birleştiğinde, alt özofagus sfinkteri gevşerken mide içeriğini özofagusa iter. Açısal çentik dışında kusma sürecinde midenin kendisi kasılmaz ve yemek borusunda herhangi bir retroperistalsis olmaz.
Kusmadan önce genellikle öğürme görülür.
Kusma aynı zamanda hem terlemeye hem de kalp atış hızının artmasına neden olan bir SNS tepkisi başlatır.
Kusma eyleminin iki aşaması vardır. Öğürme evresinde, karın kasları diyafram ve solunumda kullanılan kaslarla birlikte birkaç tur koordineli kasılma geçirir. Bu nedenle kişi bu evreyi şiddetli bir hıçkırık atağı ile karıştırabilir. Bu öğürme evresinde henüz hiçbir şey dışarı atılmamıştır. Ekspulsif aşama olarak da adlandırılan bir sonraki aşamada, hem diyaframda hem de karında meydana gelen muazzam kaymalar nedeniyle midede yoğun bir basınç oluşur. Bu kaymalar özünde bu kasların uzun süreler boyunca - normal bir kas kasılması döneminden çok daha uzun - devam eden şiddetli kasılmalarıdır. Daha sonra üst özofagus sfinkteri gevşediğinde basınç aniden serbest kalır ve mide içeriğinin dışarı atılmasıyla sonuçlanır.
Ağız ve burun boşluğu boğazın arka kısmıyla bağlantılı olduğundan, özellikle şiddetli kusma veya büyük miktarlarda kusmuk üretme, materyalin ağza ek olarak burun deliklerinden de dışarı atılmasına neden olabilir. Karın kaslarını düzenli olarak çalıştırmayan kişiler birkaç gün boyunca bu kaslarda ağrı hissedebilirler. Kusmanın ardından basıncın azalması ve endorfinlerin kan dolaşımına karışması, kusan kişinin kusmanın hemen ardından rahatlama hissetmesine neden olur.