Sosyal inşacılık
Eleştiriler

Eleştirmenler, sosyal inşacılığın biyolojinin davranış ve kültür üzerindeki etkilerini yadsıdığına ya da insan davranışını anlamak için bunların önemli olmadığını öne sürdüğüne inanmaktadır. Sosyal inşacılık, insan davranışında nedensel bir faktör olarak toplum ve kültüre aşırı dar bir şekilde odaklandığı ve doğuştan gelen biyolojik eğilimlerin etkisini göz ardı ettiği için de eleştirilmektedir. Bu eleştiri, The Blank Slate'te  Steven Pinker gibi psikologlar tarafından ve What Science Offers the Humanities(Bilimin Beşeri Bilimlere Sunduğu Şeylerde) Asya Araştırmaları uzmanı Edward Slingerland tarafından incelenmiştir. John Tooby ve Leda Cosmides, beynin evrimleşmiş özelliklerini hesaba katmadığına inandıkları sosyal teorilere atıfta bulunmak için " standart sosyal bilim modeli " terimini kullanmışlardır.
1996 yılında fizik profesörü Alan Sokal, sosyal inşacılığın ve postmodernizmin entelektüel zaaflarını göstermek için Social Text adlı akademik dergiye kasıtlı olarak anlaşılmaz bir şekilde yazılmış, ancak derginin yayınladığı makalelere özgü ifadeler ve jargon içeren bir makale göndermiştir. Yayınlanan bu makale, derginin "kulağa hoş gelen ve editörlerin ideolojik önyargılarını okşayan saçmalıklarla dolu bir makaleyi yayınlayıp yayınlamayacağını" görmek için yapılan bir deney niteliğindeydi. 1999'da Sokal, ortak yazar Jean Bricmont'la birlikte postmodernizmi ve sosyal inşacılığı eleştiren Moda Saçmalık kitabını yayınladı.
Filozof Paul Boghossian da sosyal inşacılığa karşı yazmıştır. Ian Hacking'in, pek çok kişinin sosyal inşacılığı potansiyel olarak özgürleştirici duruşu nedeniyle benimsediği yönündeki argümanını takip etmektedir: eğer bir şeyler doğal olarak değil de sadece insanların sosyal gelenekleri nedeniyle bu şekildeyse, o zaman onları insanların olmasını istedikleri şekle dönüştürmek mümkün olmalıdır. Daha sonra sosyal inşacıların, insanların neyin doğru olduğu konusunda mutlak yargılarda bulunmaktan kaçınmaları ve bunun yerine bir şeyin şu veya bu teori ışığında doğru olduğunu belirtmeleri gerektiğini savunduklarını belirtir. Buna karşı şöyle demektedir:
Fakat bu tavsiyeyi tutarlı bir şekilde nasıl takip edebileceğimizi görmek zordur. Epistemik sistemleri oluşturan önermelerin, neyin neyi kesinlikle gerekçelendirdiğine dair çok genel önermeler olduğu düşünüldüğünde, neyin neyi gerekçelendirdiğine dair mutlak "genel" yargıları "kabul etmemize" izin verirken, neyin neyi gerekçelendirdiğine dair mutlak " özel" yargılarda bulunmaktan vazgeçmemizde ısrar etmenin bir anlamı yoktur. Ancak epistemik görelilikçinin önerdiği şey aslında tam da bu olmaktadır.
Woolgar ve Pawluch, inşacıların sosyal koşulları analizlerinin içine ve dışına "ontolojik olarak yerleştirme" eğiliminde olduklarını ileri sürmektedir.
Alan Sokal da sosyal inşacılığı toplumların varlığının bilinebilirliği konusunda kendisiyle çeliştiği için eleştirmektedir. İddiaya göre, eğer bilinebilir nesnel bir gerçeklik olmasaydı, toplumların var olup olmadığını, varsa kurallarının ve diğer özelliklerinin ne olduğunu bilmenin hiçbir yolu olmazdı. Çelişkinin bir örneği, "olguların nesnel bir standartla değil, kendi kültürlerinde ortalama olarak kabul edilen şeylerle ölçülmesi gerektiği" yönündeki savdır. Ortalama kelimesinin bulunmadığı diller olduğundan, "ortalama" kavramının bu tür kültürlere uygulanması, sosyal inşacılığın kültürlerin yalnızca kendi standartlarıyla ölçülebileceği iddiasıyla çelişir. Sosyal inşacılık, bu konularda farklı duruşlara sahip çeşitli bir alandır. Bazı sosyal inşacılar nesnel bir gerçekliğin varlığını kabul etmekle birlikte, insanların bu gerçekliği anlama ve yorumlama biçimlerinin sosyal olarak inşa edildiğini savunmaktadır. Diğerleri ise "ortalama" teriminin tüm dillerde mevcut olmasa da, bu kültürlerde eşdeğer veya benzer kavramların kullanılabileceğini, dolayısıyla olguların ölçülmesinde kültürel görelilik ilkesinin tamamen geçersiz kılınamayacağını ileri sürmektedir.