stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Niğde Arkeoloji Müzesi
Sergi

Müzenin objeleri 6 salonda sergilenmektedir.
Salon 1, Obsidian Kullanım Projesi kapsamına giren obsidean mızrak uçları ve ok uçları gibi Taş Devri eserleri de dahil olmak üzere tarih öncesi dönemlere ait buluntuları içerir. Göllü Dağ, Köşk Höyük, Pınarbaşı Gölü, Kaletepe Deresi 3 [de]  geçmişi MÖ 12. binyıla kadar uzanan eserler sunmaktadır. Köşk Höyük kazılarından gelen MÖ 6. ve 5. binyıllara ait çok sayıda çanak çömlek objesi de burada bulunmmaktadır. Bu yerleşim yerinden bir evin yeniden inşası da vardır.
Salon 2, aynı zamanda Asur ticaret kolonilerinin (Karum) zamanı olan MÖ 3. binyılın erken Bronz Çağı'na ait nesneleri kısıtlıyor. Eserler, Çamardı yakınlarındaki Acemhöyük kazıları ve Kestel'deki tarih öncesi teneke madenlerinde yapılan kazılardan gelmektedir.
Salon 2'de Yeni Hitit / Luvi ve Frig dönemlerine ait steller ve diğer objeler bulunmaktadır. İlki, Nahita (Niğde) ve Tuwanuwa (Kemerhisar) Hitit şehirleri ve Tuwana'nın Neo-Hitit halefi eyaleti ile ilişkilidir. Dikkate değer bir obje Niğde Kalesi yakınlarında bulunan Citadel of Niğde [de] Hava tanrısını tasvir eder ve MÖ 8. yüzyılda oğlu Muwaharanis tarafından Tuwana Kralı Warpalawas'a ithaf edilmiştir. Warpalawas'tan da bahseden ve Niğde'nin kuzeydoğusundaki Andaval'da (günümüzde Aktaş) bir Bizans kilisesinin tabanında yeniden kullanılmış olan Andaval Steli'i de bu yörenin önemli eserlerindendir. Bu döneme ait başka bir stel, yaklaşık 30 yaşlarında Keşlik'te bulundu. Niğde'nin batısında, Altunhisar yakınlarında; Hava tanrısını Niğde Steline benzer şekilde gösterir, ancak yazıt artık okunaklı değildir. Bu nesnelerin yanı sıra, Porsuk ve Veliisa'dan Luvi hiyeroglif yazıtları, Göllü Dağ'dan kapı aslanları ve Frig dönemine ait küçük eşyalar ve çanak çömlekler de bulunmaktadır. Bu objeler, Porsuk, Tepebağları, Kaynarca, Kemerhisar ve Niğde Kalesi'ndeki kazılardan gelmektedir ve MÖ 1. binyılın ilk yarısına tarihlenmektedir.
Salon 4, çoğunlukla Tyana'dan Greco-Roma döneminden nesneleri içermektedir. Bunlar arasında yazıtlar, heykeller, kabartmalar, bir lahit, küçük buluntular ve çanak çömlek bulunmaktadır.
Salon 5'in girişinde Helenistik, Roma, Bizans ve İslami dönemlere ait sikkelerin bulunduğu daha küçük bir oda bulunmaktadır. 5 numaralı salonda, Ihlara Vadisi'nin erken Hristiyan kilisesinde bulunan ve MS 10. yüzyıla tarihlenen bir kadın ve dört çocuk mumyası bulunmaktadır.
Salon 6'da kitaplar, halılar, silahlar ve geleneksel kostümler içeren bir etnografik ekran vardır.
Fotoğraf Galerisi

Müzeden bazı nesneler
Köşk Höyük'ten bir evin rekonstrüksiyonu
Niğde Arkeoloji Müzesi Köşk Höyük evi
Niğde Arkeoloji Müzesi Köşk Höyük'ten tanrı ve tanrıçalar
Niğde Arkeoloji Müzesi Parçası
Niğde müzesi Porsuk kitabesi Geç Hitit MÖ 8. yy panoraması
Niğde müzesi Köşk Höyük kafatası 0878
Köşk Höyük'ten vazo
Andaval Stelinin alçı dökümü
Niğde Steli
Tyana'dan Roma buluntuları
Ihlara Vadisi'nden bir çocuğun annesi
Niğde Müzesi'nde Erken Tunç Çağı'na ait nesneler
Bilimsel topluluk

Bilimsel topluluk veya Bilim camiası, etkileşim halindeki bilim insanlarından oluşan çeşitli bir ağdır. Belirli bilimsel alanlarda ve belirli kurumlar içinde çalışan birçok "alt topluluk"ları içerir; disiplinler arası ve kurumlar arası faaliyetler de önemlidir. Bilimsel yöntemin nesnelliği sağlaması beklenir. Dergilerde ve konferanslarda tartışma ve münazara yoluyla yapılan hakem değerlendirmesi, araştırma metodolojisinin ve sonuçların yorumlanmasının kalitesini koruyarak bu nesnelliğe yardımcı olur.
Bilimsel toplulukların tarihi

Ayrıca bakınız: Bilim tarihi
On sekizinci yüzyılda, doğa filozofları ve doğa tarihçileri olarak da bilinen ve amatörleri de içeren, doğayı inceleyen insanlardan oluşan bazı topluluklar vardı. Bu topluluklar, genellikle uzmanlaşmış disiplinlere ilgi duyan gerçek bilimsel topluluklardan ziyade, farklı ilgi alanlarına sahip yerel kulüpler ve gruplar gibiydi. Londra Kraliyet Topluluğu gibi doğayı inceleyen birkaç eski topluluk olmasına rağmen, bilimsel topluluk kavramı daha önce değil, 19. yüzyılın ikinci yarısında ortaya çıktı, çünkü bu yüzyılda modern bilimin dili ortaya çıktı, bilimin profesyonelleşmesi gerçekleşti, uzmanlaşmış kurumlar oluşturuldu ve bilimsel disiplinler ve alanlar uzmanlaştı.
Örneğin, bilim insanı terimi ilk kez 1834 yılında doğa bilimci-ilahiyatçı William Whewell tarafından ortaya atılmış ve uzmanlaşmış toplulukların büyümesiyle birlikte terimin daha geniş kabul görmesi, araştırmacıların kendilerini ulus kavramına benzer şekilde daha geniş bir hayali topluluğun parçası olarak görmelerini sağlamıştır.
Üyelik, statü ve etkileşimler

[[Dosya:MenOfScience1807ZobelAndWalker.jpg|küçükresim|300px|sağ|{{{caption|
Distinguished Men of Science.
]]
Topluluk üyeliği genellikle, ancak münhasıran değil, eğitim, istihdam durumu, araştırma faaliyeti ve kurumsal bağlılığın bir fonksiyonudur. Topluluk içindeki statü, yayın yapma ile yüksek oranda ilişkilidir ve ayrıca kurum içindeki statüye ve kurumun statüsüne bağlıdır. Araştırmacılar, bilimsel topluluk içinde farklı etki derecelerine sahip rollere sahip olabilirler. Daha güçlü etkiye sahip araştırmacılar, kariyerinin başındaki araştırmacılar için akıl hocası olarak hareket edebilir ve gündem belirleyiciler gibi topluluktaki araştırmaların yönünü yönlendirebilir. Bilim insanları genellikle üniversiteler aracılığıyla akademide eğitilir. Bu nedenle, ilgili bilimsel alt disiplinlerdeki dereceler, ilgili toplulukta genellikle ön koşul olarak kabul edilir. Özellikle, araştırma gereklilikleri ile PhD, topluluğa önemli bir entegratör olmanın bir işareti olarak işlev görür, ancak üyeliğin sürdürülmesi yayın, teknik katkılar ve konferanslar yoluyla diğer araştırmacılarla bağlantıların sürdürülmesine bağlıdır. Akademik bir bilim insanı, doktora derecesini aldıktan sonra akademik bir pozisyonda çalışmaya, doktora sonrası burs almaya ve profesörlüğe devam edebilir. Diğer bilim insanları ise endüstri, eğitim, düşünce kuruluşları veya hükûmet gibi alternatif yollarla bilim camiasına katkıda bulunurlar.
Aynı topluluğun üyelerinin birlikte çalışması gerekmez. Üyeler arasındaki iletişim, araştırma çalışmalarının ve hipotezlerin hakemli dergilerdeki makaleler aracılığıyla yayılmasıyla veya yeni araştırmaların sunulduğu ve fikir alışverişinde bulunulup tartışıldığı konferanslara katılımla sağlanır. Ayrıca bilimsel çalışma ve sonuçların iletilmesi için pek çok gayri resmi yöntem de mevcuttur. Ve tutarlı bir topluluktaki pek çok kişi, çeşitli profesyonel nedenlerden dolayı çalışmalarının tamamını birbirleriyle paylaşmayabilir.
Bilimsel topluluk adına konuşmak > Siyasi tartışmalar

Batı toplumunda bilimsel sonuçlara gösterilen yüksek saygı, bilimsel konular üzerinde bir dizi siyasi tartışmanın ortaya çıkmasına neden olmuştur. Din ve bilim arasında 19. yüzyılda ortaya atıldığı iddia edilen bir çatışma tezi, bazıları tarafından gelenek ile esaslı değişim ve inanç ile akıl arasındaki mücadelenin temsilcisi olarak gösterilmiştir.[kaynak belirtilmeli] Bu tezi desteklemek için kullanılan popüler bir örnek, Galileo'nun güneş merkezli modelle ilgili olarak Engizisyon önünde yargılanmasıdır. Zulüm, Papa Urban VIII'in Galileo'nun Kopernik modeli hakkında yazmasına izin vermesinden sonra başlamıştır. Galileo İki Büyük Dünya Sistemi Hakkında Diyalog ("Dialogue Concerning the Two Chief World Systems") adlı eserinde Papa'nın argümanlarını kullanmış ve bunları bir avamın sesiyle dile getirmiş, bu da Papa'nın büyük gücenmesine neden olmuştur. Birçok bilim tarihçisi çatışma tezini gözden düşürmüş olsa da bazı bilim insanları da dahil olmak üzere birçok kişi arasında hala popüler bir inanç olmaya devam etmektedir. Daha yakın zamanlarda, yaratılış-evrim tartışması, doğaüstü bir yaratılışa inanan birçok dindarın evrimsel biyoloji, jeoloji ve astronomi gibi bazı bilim dallarında öne sürülen bazı natüralist varsayımlara meydan okumasına neden olmuştur. Kıta Avrupası perspektifinden bakıldığında bu ikilik farklı bir görünüm arz ediyor gibi görünse de, gerçekten de mevcuttur. Örneğin Viyana Çevresi, Avrupa'daki Bilim Topluluğu tarafından temsil edilen semiyotik rejim üzerinde çok önemli (yani sembolik) bir etkiye sahipti.
II. Dünya Savaşı'nı takip eden on yıllarda, bazıları nükleer enerjinin düşük maliyetle enerji sağlayarak bekleyen enerji krizini çözeceğine ikna olmuştur. Bu savunuculuk birçok nükleer enerji santralinin inşa edilmesine yol açtı, ancak aynı zamanda güvenlik endişeleri ve teknolojinin nükleer silahlarla ilişkilendirilmesi nedeniyle nükleer enerjiye karşı çıkan küresel bir siyasi hareket de buna eşlik etti. Çernobil ve Three Mile Island felaketlerinin yanı sıra 1970'ler ve 1980'ler boyunca Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa'da yaşanan kitlesel protestolar nükleer santral inşaatlarının azalmasına yol açmıştır.
Yaklaşık son on yılda, hem küresel ısınma hem de kök hücreler, bilim camiasının görüşlerini siyasi tartışmaların ön saflarına yerleştirmiştir.
1927 yılında Albert Einstein, Werner Heisenberg, Max Planck, Marie Curie ve Paul Dirac gibi önde gelen fizikçilerin katıldığı Solvay Konferansı.
Başkan Clinton 1998 ABD Nobel Ödülü sahipleriyle Beyaz Saray'da bir araya geldi.
Cezayirli Gazi Hasan Paşa

| Cezayirli Gazi Hasan Paşa |
| --- | --- |

Cezayirli Gazi Hasan Paşa'nın Mersin Deniz Müzesinde bulunan büstü.
Osmanlı Sadrazamı
Görev süresi 3 Aralık 1789 - 17 Mart 1790
Yerine geldiği: Kethüda Hasan Paşa
Yerine gelen: Rusçuklu Çelebizade Şerif Hasan Paşa
Kişisel bilgiler
Doğum: 1713 Lagodehi, Gürcistan
Ölüm: 19 Mart 1790 (77 yaşında) Şumnu
İstanbul Kasımpaşa semtindeki yanında aslan ile Cezayirli Gazi Hasan Paşa Anıtı
Cezayirli Gazi Hasan Paşa, 18. yy'ın ikinci yarısında Kaptan-ı derya ve sadrazam olarak görev yapan Palabıyık lakaplı Osmanlı devlet adamıdır.
İlk yılları

Gürcü kökenli olan Hasan Paşa küçük yaşta İran sınırında satın alınarak bir köle tüccarı tarafından Tekirdağ'daki bir tüccara satıldı ve efendisinin gözetiminde yaşamaya başladı. Birkaç yıl sonra azat edilen Hasan Paşa, ticarete atılıp Tekirdağ'dan ayrıldı. 1735-1739 Osmanlı-Rus-Avusturya Savaşı sürecinde Yeniçeri ocağına katıldı. Özellikle Belgrad Kuşatması'nda[hangileri?] kahramanlık gösteren Hasan, Tekirdağ'a tekrar dönüp kendisini azat eden tüccar efendisinin kızıyla evlendi. İleriki yıllarda ele geçirdiği bir gemiyle şöhretini duyduğu Cezayir yiğitlerine katılmak adına Cezayir'e giden Hasan orada başlangıçta kabul görüp kendisine ele geçirdiği gemi bağışlandı ve bir zaman sonra Tilimsan şehrinin sancak beyliğine getirildi. İşler iyi giderken de muhalifleri olan Hasan Bey, Cezayir'de kısa zamanda sert tepkiler almaya başladı ve kaygılanarak Avrupa üzerinden İstanbul'a geri döndü. Cezayir dayısının kendisini ihbar etmesi nedeniyle İstanbul'da tutuklanan Hasan Paşa, daha sonra aklandı.
Olgunluk çağı > Osmanlı donanmasında yükselmesi

1761'de Osmanlı donanmasına alınan Hasan Bey, Şehbâz-ı Bahrî kalyonuna kaptan olarak tayin olundu. 1762 yılında Riyale rütbesiyle Berîd-i Zafer kalyonunda, 1766 Mart'ından itibaren Patrona rütbesiyle (sırasıyla) Neheng-i Bahrî, Peleng-i Bahrî ve Ukab-ı Bahrî kalyonlarına kaptanlık etti ve 1767'de Kapudane rütbesine terfi etti.
Olgunluk çağı > İki Rus savaşı arasında Akdeniz'de Osmanlı hâkimiyeti (1774-1787)

Küçük Kaynarca antlaşması'ndan sonra Osmanlı İmparatorluğu özellikle Çeşme Faciası sonrasında Ege ve Akdeniz'de serbest kalan Rus donanmasının harekâtları sonucunda bu denizlere kıyıdaş eyaletleri ve topraklarında merkezî idareye yönelik başkaldırı veya otorite tanımazlık gösteren aktörlere karşı aktif bir tutum içine girdi.
Bu çerçevede; Hasan Paşa komutasındaki Osmanlı donanması önce 1775 yılındaki Filistin Seferi'yle anılan bölgede merkezî hükûmet aleyhine hâkimiyetini genişleten Zâhir el-Ömer'e karşı Hayfa ve Akka'yı alarak isyanı bastırdı. Müteakip sene de Osmanlı donanması bölgeye gelerek Osmanlı hâkimiyetini pekiştirirken, küçük bir filo da Mora güneyindeki isyankâr Manyalıların üzerine gönderildi. 1777 yılında Doğu Akdeniz'de derya muhafazası görevini yerine getiren Osmanlı donanması 1778'de Kırım'daki gelişmelere odaklandıysa da Canikli Ali Paşa'nın seraskerliğinde icra edilen Kırım Seferi'nden sonuç alınamadı. 1779 ve 1780'deki seferleriyle Manyalıların isyanını bastıran Hasan Paşa, diğer taraftan Kırım'da giderek artan Rus etkisine karşı Soğucak Kalesinin denizden takviyesine (1779-1781) nezaret etti. 1781 ve 1782 yıllarında Akdeniz'de derya muhafazası görevlerini icra eden Hasan Paşa, 1783 yılında Kırım'ı ilhak eden Rusya'nın yarattığı tehlike ve savaş olasılığına karşı donanmayla İstanbul'da kaldı. 1784 yılında yeniden Akdeniz'e, 1785 yılında ise Karadeniz'e açılan Hasan Paşa 1786-1787 yıllarında ise Mısır Seferi'yle Osmanlı idaresine karşı gelen Mısır Memlûk Beylerinin (Murad Bey ve İbrahim Bey) ayaklanmasını bastırdı.
Eğitim imaret ve ıslahat hareketleri

Klasik devirde coğrafya ve denizcilik faaliyetlerinin örneklerini sunan Osmanlı Devleti'nde 18. yüzyılın sonlarında Rus donanmasının Baltık'tan Akdeniz'e gelip gelemeyeceği tartışılmaktaydı. Hatta Bâb-ı Âli, Fransız elçisi Comte de Saint-Priest'nin Rus donanmasının gelebileceğine dönük sonuçsuz uyarıları da kayda geçti. Bu olay sonucunda Çeşme Baskını'yla biten Osmanlı-Rus deniz savaşı yaşandı. Bu bozgunun akabinde Gazi Hasan Paşa, tavsiye ve uyarılarla padişahı bilgilendirdi. Özellikle donanma personelinin eksik bilgi ve tecrübesi, gemilerin hatalı tasarımı ve teknik anlamda düşmandan geri kalınması konularında fikir belirtti. III. Mustafa'ya olan tavsiyesiyle 1773'te İstanbul Teknik Üniversitesi'nin de atası olan Mühendishane-i Bahr-i Hümayun'un kurulmasını sağladı. Sadrazam Halil Hamid Paşa döneminde, Hasan Paşa okula yabancı hocaları getirterek özellikle istihkam, top dökümü ve topçuluk alanında önemli derslerin verilmesi sağladı. Kişisel servetini devlete hizmet için harcayan Hasan Paşa Kasımpaşa'da leventleri itaat altına almak adına kıyıda Kalyoncu Kışlası'nı ve camisini inşa ettirdi. Tekirdağ'da cami, hamam ve çeşme; adalarda çeşmeler ve Truva harabelerinin bulunduğu yerde bir hisar inşa ettirdi. Ayrıca katıldığı seferler hakkında bilgiler içeren bir eser Çakeri-i Yemeni tarafından Gazavat-ı Hasan Paşa adıyla kaleme alındı.
Toprakada Deniz Muharebesi (5 Temmuz 1770)
Çeşme Deniz Muharebesi (6-7 Temmuz)
Kılburun Kuşatması (1787)
Kılburun Deniz Muharebesi (1788)
Mehmet Hurşit Akkaya

| Mehmet Hurşit Akkaya |
| --- | --- |
Doğum: 1881 veya 1882 Van, Osmanlı İmparatorluğu
Ölüm: 7 Temmuz 1953 İstanbul, Türkiye
Meslek: Bürokrat

Mehmet Hurşit Akkaya (1881, Van - 7 Temmuz 1953, İstanbul), Türk bürokrattır. Rize'nin ilk valisi olan Akkaya, sert yönetiminden dolayı Rizeliler tarafından Deli Hurşit ve Kara Vali adlarıyla anılmıştır.
Hayatı

Hicri takvime göre 1297 yılında Van'da, Reşat ve Refika çiftinin oğlu olarak doğdu. İdadî'de eğitim gördükten sonra kaymakamlık sınavını kazanan Akkaya, Van Vilayeti İdare Meclisi'ne ikinci kâtip olarak atandı. Sonrasında Hoşap kazası Tahrir Emlâk Kitabeti'nde ve Muradiye Nüfus Müdürlüğü'nde görev yaptı. Dört yıl sonra Reşadiye nahiyesine müdür olarak atandı. 1916 yılında nahiye müdürü olarak Cerablus ve Nizip'te çalıştı. 1916-17'de Harran'da, 1917'de Birecik ve Suruç'ta, 1917-20 arası tekrar Harran'da kaymakam vekilliğini icra etti. Sonrasında önce vekaleten, ardından aslen Beypazarı kaymakamı olarak atandı. 1920-21'de Ayaş'ta, 1921-22'de Düzce'de, 1922'de Akdağmadeni'nde, 1922-23'te Göynük'te ve 1923'de Şile kaymakamı olarak çalıştı.
13 Eylül 1923 tarihinde Lazistan Sancağı mutasarrıfı oldu. 20 Nisan 1924 günü Rize vilayet statüsü kazanınca, Rize'nin ilk valisi oldu. Bu görevi 31 Ocak 1926'ya kadar sürdürdü. Valiliği döneminde Rize Meydanı'ndaki tarihî yapıları yıkarak şehrin yapısını değiştirdi. Sert mizacı ve tarihî eserleri yıkmasından dolayı halk arasında "Kara Vali" ve "Deli Hurşit" adlarıyla anıldı. Sonraki 10 yıl boyunca Ardahan valiliği yaptı. Valiliğinden sonra emekli edildi.. Emeklilik yıllarında İstanbul'da ticaret yaptı. 7 Temmuz 1953 tarihinde öldü.
Penicillium

Penicillium (/ˌpɛnɪˈsɪliəm/), birçok türün mikobiyomunun bir parçası olan ve doğal ortamda, gıda bozulmasında ve gıda ve ilaç üretiminde büyük öneme sahip bir ascomycetous mantar cinsidir.
Cinsin bazı üyeleri, antibiyotik olarak kullanılan ve belirli bakteri türlerini öldüren veya büyümesini durduran bir molekül olan penisilin üretir. Diğer türler peynir yapımında kullanılır. Mantar Sözlüğü'ne (10. baskı, 2008) göre, bu yaygın cins 300'den fazla tür içermektedir.
Taksonomi

Cins, bilimsel literatürde ilk olarak Johann Heinrich Friedrich Link tarafından 1809 tarihli Observationes in ordines plantarum naturales adlı eserinde tanımlanmıştır. Link şöyle yazmıştır: "Penicillium. Thallus e floccis caespitosis septatis simplicibus aut ramosis fertilibus erectis apice penicillatis", burada penicillatis 'ince kıl tutamları olan' anlamına gelmektedir. Link üç tür içeriyordu - P. candidum, P. expansum ve P. glaucum - hepsi de fırça benzeri bir konidiyofor (eşeysiz spor üreten yapı) üretiyordu. Yaygın elma çürüklüğü mantarı P. expansum daha sonra tip tür olarak seçilmiştir.
John I. Pitt, 1979 tarihli monografisinde Penicillium'u konidiyofor morfolojisi ve dallanma şekline göre dört alt cinse ayırmıştır: Aspergilloides, Biverticillium, Furcatum ve Penicillium. Biverticillium alt cinsine dahil edilen türler daha sonra Talaromyces ile birleştirilmiştir.
Taksonomi > Türler

Seçilen türler şunlardır:
Penicillium albocoremium
Tahıl kirleticisi olan Penicillium aurantiogriseum
Tarımsal bir aşılayıcı olan Penicillium bilaiae
Camembert, Brie ve Cambozola peynirlerinin üretiminde kullanılan Penicillium camemberti
Brie ve Camembert yapımında kullanılan Penicillium kandidum. Penicillium camemberti ile eş anlamlı hale getirildi
Antibiyotik penisilin üreten Penicillium chrysogenum (daha önce Penicillium notatum olarak biliniyordu)
Penicillium claviforme
Penicillium komünü
Penicillium crustosum
Penicillium digitatum, bir turunçgil patojeni
Penicillium echinulatum, mikofenolik asit üretir
Elma ve diğer meyvelerin patojeni olan Penicillium expansum, patulin üretir
Penicillium glabrum
Penicillium imranianum
Penicillium italicum, bir narenciye patojeni
Penicillium lacus-sarmientei
Deniz habitatından izole edilen Penicillium lusitanum
Penicillium purpurogenum
Rokfor, Danimarka Mavi peyniri, İngiliz Mavi Stilton peyniri, Gorgonzola peyniri ve Cambozola yapımında kullanılan Penicillium roqueforti
Penicillium stoloniferum
Penicillium ulaiense, Asya'da bir narenciye patojeni
Okratoksin A üreten bir tahıl kirleticisi olan Penicillium verrucosum
Penicillium viridicatum
Taksonomi > Etimoloji

Cins adı, "ressamın fırçası" anlamına gelen Latince penicillum kökünden türetilmiştir ve süpürgeye benzeyen konidya zincirlerine atıfta bulunur.
Karakteristik

Tallus (miselyum), her hücre çiftinin bir septumla ayrıldığı, çok çekirdekli, genellikle renksiz hiflerden oluşan oldukça dallanmış ağlardan oluşur. Konidiyoforlar her dalın sonunda konidi adı verilen yeşil küresel daralmış birimlerle birlikte bulunur. Bu propagüller üremede önemli bir rol oynar; konidiler bu mantarların ana yayılma stratejisidir.
Eşeyli üreme, bir arkegonyum ile bir anteridyumun birleşmesi ve çekirdeklerin paylaşılmasıyla başlayan askospor üretimini içerir. Düzensiz dağılmış askusların her biri sekiz tek hücreli askospor içerir.
Ekoloji

Penicillium türleri, serin ve ılıman iklimleri tercih eden, organik materyalin bulunduğu her yerde yaygın olarak bulunan toprak mantarlarıdır. Saprofitik Penicillium ve Aspergillus türleri Eurotiales'in en iyi bilinen temsilcileri arasındadır ve çoğunlukla biyolojik olarak parçalanabilen organik maddeler üzerinde yaşarlar. Amerika'da yaygın olarak küf olarak bilinen bu türler, özellikle Penicillium alt cinsi türleri, gıda bozulmasının ana nedenleri arasındadır. Birçok tür oldukça toksik mikotoksinler üretir. Bu Penicillium türlerinin tohumlar ve diğer depolanmış gıdalar üzerinde büyüme yeteneği, düşük nemde gelişme ve tohumlar yeterince nemliyken havadan dağılma yoluyla hızla kolonileşme eğilimlerine bağlıdır. Bazı türler mavi bir renge sahiptir, genellikle eski ekmek üzerinde büyür ve ona mavi bulanık bir doku verir.
Bazı Penicillium türleri, P. expansum, elma ve armut; P. digitatum, turunçgiller; ve P. allii, sarımsak gibi bitkilerin meyve ve soğanlarını etkiler. Bazı türlerin hayvanlar için patojenik olduğu bilinmektedir; P. corylophilum, P. fellutanum, P. implicatum, P. janthinellum, P. viridicatum ve P. waksmanii sivrisineklerin potansiyel patojenleridir.
Penicillium türleri, evler ve kamu binaları gibi kapalı ortamların havasında ve tozunda bulunur. Mantar, dış ortamdan kolaylıkla taşınabilir ve büyümek için besin elde etmek amacıyla yapı malzemesi veya birikmiş toprak kullanarak iç mekanlarda büyüyebilir. Penicillium büyümesi, belirli bir yüzeyde yeterli nem mevcut olduğu sürece, bağıl nem düşük olsa bile iç mekanlarda gerçekleşebilir. İngiltere'de yapılan bir araştırma, Aspergillus ve Penicillium tipi sporların konutların iç mekan havasında en yaygın olanları olduğunu ve dış mekan seviyelerini aştığını belirlemiştir. Bir çalışmanın gösterdiği gibi, bağıl nem %85 ve karoların nem içeriği %2,2'den fazlaysa tavan karoları bile Penicillium'un büyümesini destekleyebilir.
Bazı Penicillium türleri makinelere ve bunları çalıştırmak ve bakımını yapmak için kullanılan yanıcı maddelere ve yağlayıcılara zarar verir. Örneğin, P. chrysogenum (eski adıyla P. notatum), P. steckii, P. cyclopium ve P. nalgiovensis yakıtları etkiler; P. chrysogenum, P. rubrum ve P. verrucosum yağlara ve yağlayıcılara zarar verir; P. regulosum optik ve koruyucu camlara zarar verir.
Ekonomik değer

Penicillium cinsinin çeşitli türleri peynir ve çeşitli et ürünlerinin üretiminde merkezi bir rol oynamaktadır. Spesifik olmak gerekirse Penicillium küfleri mavi peynirde bulunur. Penicillium camemberti ve Penicillium roqueforti Camembert, Brie, Rokfor ve diğer birçok peynirde bulunan küflerdir. Penicillium nalgiovense, Nalžovy (ellischau) peyniri gibi küfle olgunlaştırılmış yumuşak peynirlerde ve sosis ve jambonların tadını iyileştirmek ve diğer küf ve bakterilerin kolonizasyonunu önlemek için kullanılır.
Gıda endüstrisindeki önemlerine ek olarak, Penicillium ve Aspergillus türleri biyoteknolojik olarak üretilen bir dizi enzimin ve glukonik, sitrik ve tartarik asitlerin yanı sıra çeşitli pektinazlar, lipazlar, amilazlar, selülazlar ve proteazlar gibi diğer makromoleküllerin üretiminde hizmet eder. Bazı Penicillium türleri, çeşitli ksenobiyotik bileşikleri parçalama yetenekleri nedeniyle biyoremediasyonda, daha spesifik olarak mikoremediasyonda kullanım potansiyeli göstermiştir.
Bu cins, başlıca antibiyotiklerin kaynak küfleri olan çok çeşitli küf türlerini içerir. P. chrysogenum (eski adıyla P. notatum) tarafından üretilen bir ilaç olan penisilin, 1929 yılında Alexander Fleming tarafından tesadüfen keşfedilmiş ve Gram pozitif bakterilerin büyümesini engellediği bulunmuştur (bkz. beta-laktamlar). Antibiyotik olarak potansiyeli 1930'ların sonunda fark edildi ve Howard Florey ve Ernst Chain bileşiği saflaştırıp konsantre hale getirdi. İlacın İkinci Dünya Savaşı'nda enfekte yaralardan ölmekte olan askerleri kurtarmadaki başarısı, Fleming, Florey ve Chain'in 1945 yılında Nobel Tıp Ödülü'nü birlikte kazanmalarıyla sonuçlandı.
Griseofulvin, P. griseofulvum'da keşfedilen antifungal bir ilaç ve potansiyel bir kemoterapötik ajandır. Tümör hücrelerinin in vitro büyümesini engelleyebilen bileşikler üreten diğer türler şunlardır: P. pinophilum, P. canescens ve P. glabrum.