II. Dünya Savaşı'nın Hava savaşları
Doktrin ve teknoloji

Müttefikler 1943'te Pasifik'te ve 1944'te Avrupa'da savaş alanında hava üstünlüğünü kazandılar. Bu, Müttefik malzeme ve takviyelerinin savaş cephesine ulaşacağı, ancak düşmanın cephesine ulaşamayacağı anlamına geliyordu. Bu, Müttefiklerin saldırı kuvvetlerini diledikleri yerde yoğunlaştırabilecekleri ve düşmanı ateş gücünün üstünlüğüyle alt edebilecekleri anlamına geliyordu. Genel stratejik saldırı kapsamında, düşman hava savunmasını veya özellikle Luftwaffe savaşçılarını bastırmak için özel bir muharebe vardı.
Arnold, ABD'nin yaşanması zor yerlerde ileri hava alanları inşa etmek zorunda kalacağını doğru bir şekilde tahmin etmişti. Ordu Mühendisler Birliği ile yakın işbirliği içinde çalışarak, 1945'te 118.000 kişiden oluşan Havacılık Mühendisi Taburları'nı kurdu. Pistler, hangarlar, radar istasyonları, elektrik jeneratörleri, kışlalar, benzin depolama tankları ve mühimmat depoları, küçük mercan adalarında, çamur düzlüklerinde, özelliksiz çöllerde, yoğun ormanlarda veya hala düşman topçu ateşi altında olan açıkta kalan yerlerde aceleyle inşa edilmek zorundaydı. Mühendisler, planlar, çelik hasır iniş minderleri, prefabrik hangarlar, uçak yakıtı, bombalar, mühimmat ve gerekli tüm malzemelerin yanı sıra ağır inşaat malzemelerinin de ithal edilmesi gerekiyordu. Bir proje biter bitmez tabur teçhizatını yükleyip bir sonraki göreve doğru ilerlerken, karargah haritalara yeni bir hava sahasını işaretliyordu.
Taktik hava gücü, savaş alanı üzerindeki hava sahasının kontrolünü ele geçirmeyi, kara birimlerini doğrudan desteklemeyi (düşman tanklarına ve topçularına yapılan saldırılar gibi) ve düşman ikmal hatlarına ve hava alanlarına saldırmayı içerir. Tipik olarak savaş uçakları hava üstünlüğü kazanmak için kullanılır ve hafif bombardıman uçakları destek görevleri için kullanılır.
Taktik hava doktrini, birincil görevin taktik üstünlüğü tam hava üstünlüğüne dönüştürmek, yani düşman hava kuvvetini tamamen yenilgiye uğratmak ve hava sahasının kontrolünü ele geçirmek olduğunu belirtiyordu. Bu, doğrudan it dalaşları ve havaalanlarına ve radar istasyonlarına yapılan baskınlar yoluyla ya da dolaylı olarak uçak fabrikalarının ve yakıt kaynaklarının imha edilmesi yoluyla yapılabilir. Uçaksavar topçuları da bir rol oynayabilir, ancak çoğu havacı tarafından değeri düşürülmüştür. Müttefikler 1943'te Pasifik'te ve 1944'te Avrupa'da hava üstünlüğünü kazandılar  Bu, Müttefik malzeme ve takviyelerinin savaş cephesine ulaşacağı, ancak düşmanın cephesine ulaşamayacağı anlamına geliyordu. Bu, Müttefiklerin saldırı kuvvetlerini diledikleri yerde yoğunlaştırabilecekleri ve düşmanı ateş gücünün üstünlüğüyle alt edebilecekleri anlamına geliyordu. Bu, Müttefiklerin temel stratejisiydi ve işe yaradı.
Batılı Müttefiklerin Avrupa üzerindeki hava üstünlüğünü gösteren en etkili gösterilerden biri, 1944'ün başlarında, Ocak 1944'te ABD 8. Hava Kuvvetlerinin komutasını devralan Korgeneral Jimmy Doolittle'ın yalnızca birkaç ay sonra inşaat kuvvetini serbest bırakması sırasında gerçekleşti. Görev için mevcut en iyi uçak türlerinin seçilmesinde İngiliz havacılardan yardım aldıktan sonra, 8. Hava Kuvvetleri'nin ağır bombardıman uçaklarına yakından eşlik etmek üzere amaçlanan görevlerinden P-51 Mustang'ler ayrıldı. USAAF'ın Mustang filoları daha sonra bombardıman uçaklarının muharebe kutusu savunma oluşumlarının yaklaşık 75-100 milin çok ilerisinde uçma göreviyle görevlendirildi. Luftwaffe'nin Jagdgeschwader tek koltuklu avcı kanatlarının Üçüncü Reich'ı üzerindeki herhangi bir savunma varlığını, büyük bir avcı taraması hava üstünlüğü görevi tarzında temelde gökyüzünü temizlemek için. Bu önemli strateji değişikliği aynı zamanda tesadüfen hem çift motorlu Zerstörer ağır avcı uçaklarının hem de bunların yerine gelen, bombardıman destroyeri olarak kullanılan ağır silahlı Focke-Wulf Fw 190A Sturmbock kuvvetlerinin, her biri sırasıyla, sonunu getirdi. Amerikan savaş uçağı taktiklerindeki bu değişiklik, en hızlı etkisini, 1944 yılı ilerledikçe Luftwaffe'nin Jagdflieger savaş pilotu personelinin giderek daha fazla kaybıyla  ve Luftwaffe'nin daha az bombardıman uçağı kaybıyla göstermeye başladı.
Hava üstünlüğü, menzil içinde, iyi tedarik edilen hava alanlarına dayalı olarak, en hızlı, en manevra kabiliyetine sahip avcı uçaklarının yeterli miktarda bulunmasına bağlıydı. RAF, Britanya Muharebesi'nde (1940) hızın ve manevra kabiliyetinin önemini gösterdi; hızlı Spitfire ve Hawker Hurricane savaşçıları, dalıştan çıkarken beceriksiz Stukaları kolayca deldiler. En hızlı dövüşçüyü yapma yarışı, İkinci Dünya Savaşı'nın ana temalarından biri haline geldi. Bir alanda tam hava üstünlüğü elde edildikten sonra, ikinci görev, cephenin beş ila elli mil gerisindeki bir bölgede düşman malzeme ve takviye akışının engellenmesiydi. Hareket eden her şeyin hava saldırılarına maruz kalması ya da aysız gecelerle sınırlı kalması gerekiyordu. (Radar, yer hedeflerine karşı gece taktik operasyonları için yeterince iyi değildi.) Taktik hava gücünün büyük bir kısmı bu göreve odaklandı.
Luftwaffe'nin Junkers Ju 87'sine eşlik eden bir Messerschmitt Bf 109, 1941
RAF'ın Hawker Kasırgaları ve Supermarine Spitfire'ları düzen halinde uçuyor, 1940
Moskova yakınlarındaki Sovyet Hava Kuvvetlerine ait Ilyushin Il-2'ler, 1943
ABD Hava Kuvvetlerine ait Curtiss P-40 Warhawks'ın üzerinde uçan bir Consolidated Liberator I, 1943