İbranilere Mektup
İçerik

Yahudi dini liderler, yalan propaganda yoluyla Mesih'in takipçilerine karşı nefret uyandırmak için ellerinden gelen her şeyi yaptılar. Mümkün olan her silahla Hristiyanlığa karşı savaşma kararlılıkları, Elçilerin İşleri 22:22; 23:12-15, 23, 24; 24: 1-4; 25: 1-3'te anlatılan davranışlarından görülebilir. Dini liderler ve suç ortakları, Hristiyanları, Mesih'e olan bağlılıklarını kırmayı amaçlayan argümanlarla sürekli olarak taciz ettiler. İkna edici ve çürütülmesi zor kanıtlarla -bir Yahudi'ye öyle geliyordu- Hristiyanlığa saldırdılar.
O zamanlar Yahudiliğin dış görünüş ve somut veya maddi şeyler açısından sunabileceği çok şey vardı. Yahudiler, bu şeylerden dolayı Yahudiliğin akılsız Hristiyanlıktan üstün olduğunu iddia etmiş olabilirler. Özellikle İbrani Hristiyanların imanını güçlendirmek için İbraniler Mektubu yazıldı.
Pavlus, Yahudilerin güvendiklerini iddia ettikleri İbranice Kutsal Yazıları kullanarak Hristiyan sisteminin, İsa Mesih'in kâhinliğinin ve onun krallığının üstünlüğünü etkili argümanlarla onların yardımına geldi. 
Açılış sözleri Mesih'e dikkat çekiyor: “Tanrı uzun zaman önce atalarımızla birçok kez çeşitli yollarla konuşmuştu; … bugünlerin sonunda ise bizimle, her şeye mirasçı olarak belirlediği ve farklı ortamları yaratmakta kullandığı Oğul aracılığıyla konuştu.“ (1:1, 2). Bu Oğul, her şeyin tayin edilmiş varisi ve Babasının görkeminin yansımasıdır. Bizi günahlarımızdan temizledikten sonra, „yücelerde Ulu Tanrı’nın sağında oturmuştur.“ (1:3). Pavlus, İsa'nın meleklerden üstün olduğunu kanıtlamak için birbiri ardına İbranice Kutsal Yazılardan ayetler aktarır.
Melekler tarafından iletilen Kanun ceza olmadan göz ardı edilemezse, Tanrı'nın meleklerin üstünde olan Oğul aracılığıyla söylediklerine normalden daha fazla dikkat gösterilmelidir (2:1-3). Bir insan olarak, İsa Mesih meleklerden daha aşağıdaydı, ancak daha sonra onların üzerinde yüceltildi ve gelecekteki dünyanın hükümdarlığı ile görevlendirildi (2:7). Musa, Tanrı'nın evinde bir hizmetçiydi, ama İsa Mesih bütün evin üzerindedir (3:5, 6).
Mısır'dan ayrılan İsrailoğulları, itaatsizlikleri ve inançsızlıkları nedeniyle Tanrı'nın “dinlenme gününe giremediler (3:19). Hristiyanlar, İsrail gibi itaatsizlik etmemeleri ve sadık kalmaya çabalamaları koşuluyla Tanrı'nın dinlenme gününe girebilirler (4:11). Tanrı'nın dinlenme gününe girmeyi vadeden canlı söz, bir kılıçtan daha keskindir ve kişinin can (dıştaki insan) olarak göründüğü ile ruhuyla ilgili (içteki insan)  gerçekte ne olduğu arasında ayrım yapar (4:12).
İsa'nın peygamberler, melekler ve Musa'dan daha üstün olduğunu gösterdikten sonra Yeni Ahdin ve İsa'nın kâhinliğinin Eski Ahdin ve Levili kâhinliğin üstünlüğünü açıklıyor.
İsa Mesih her yönden denendiği halde günah işlemediği için, başkâhin olarak günahkâr insanlara karşı şefkatli ve merhametli olabilir (4:15, 16). İsa, Tanrı tarafından, kâhinliği Levili kâhinliğinden daha üstün olan Melkisedek usulüne göre kâhin olarak atandı (5:6). Harun'un ailesinden Levili kâhinlerin aksine, İsa Mesih'in yok edilemez bir yaşamı vardır (7:16) ve bu nedenle kurtuluş işini sürdürmek için bir halefine ihtiyacı yoktur (7:23, 24); günahsızdır ve kendisi için kurban sunmaya ihtiyacı yoktur (7:26, 27); hayvanları değil, kendi bedenini kurban etti (7:27); ayrıca yerdeki bir tapınağa değil, yeni ahdi yasal olarak bağlayıcı hale getirdiği dökülen kanının değeriyle göğe gitti (9:11, 12, 25, 26).
Kanun Ahdi altında sunulan hayvan kurbanları insanları harfiyen günahlarından temizleyemediler. „Bu kurbanlarla her yıl günahlar hatırlatılmış oluyordu“ (10:1, 3). İsa ise, „günahlar için kalıcı değerde tek bir kurban sundu (10:12).
Böylece aracı İsa olan yeni ahit Kanun Ahdinden daha üstündür. Yeni Ahdin kanunları onu kabul edilenlerin yüreklerinde yerleştirilir ve günahlarının bağışlanmasının sevincini yaşıyorlar (10:16, 17). Bu nimetlerin takdir edilmesi, Hristiyanların halka açık bir umut beyanı vermelerine ve düzenli olarak bir araya gelmelerine neden olur (10:23-25). Tanrı, vaadi almak için sebat etmek yerine, inançsızlıkları nedeniyle Kendisinden yüz çevirenlerden hoşlanmaz (10:28).
İmanın tanımına göre o “ümit edilen şeylerle ilgili güvenceli bir bekleyiş, görülmeyen gerçeklere dair kanıtların açıkça görülmesidir.” (11:1). Pavlus, eski zamanda yaşamış olan imanlı kişilerin (Habil, Hanok, Nuh, İbrahim, Sar, İshak, Yakup, Yusuf, Musa, Rahab ve başkaları) örneklerini sıralayarak (11:4-38) bu insanların “imanlarıyla Tanrı’nın onayının kanıtını gördülerse de, hiçbiri vaadin gerçekleşmesini göremediğini vurguluyor (11:39). 
İbraniler Mektubu'nun sonunda kusursuz bir yaşam tarzı için öğütler veriliyor. Hristiyanlar kardeş sevgisi gösterip konuksever olsunlar, acı çekenleri unutmayıp evliliğe saygı göstersinler, ellerindekilerle yetinip Tanrı'nın yardımına güvensinler (13:1-5).
Önderlik edenlerin inançlarını taklit edip yabancı öğretilerden sakınsınlar, Mesih'in taşıdığı rezalete katlanmaya hazır olup her zaman Tanrı'ya bir övgü kurbanı sunsunlar (13:7-16). Mektup “Tanrı’nın lütfu sizlerle olsun.” sözleriyle sona eriyor.