Beyaz Senfoni, No. 1: Beyaz Kız
Yapım ve sergi

Whistler, 3 Aralık 1861'den kısa bir süre sonra Kraliyet Akademisi'nin yıllık sergisine sunmak amacıyla üzerinde çalışmaya başladı. Hastalık nöbetlerine rağmen, resmi Nisan ayında bitirdi. 1862'nin başlarında George du Maurier'e yazdığı bir mektupta resmi şöyle betimliyordu:
...güzel beyaz bir kambrik elbise giymiş kadın, ışığın şeffaf beyaz muslin bir perdeden süzüldüğü pencerenin önünde duruyor – fakat figür sağdan güçlü bir ışık alıyor ve bu nedenle resim, kızıl saçlar dışında, parlak beyazdan oluşan muhteşem bir kütle.
Portre beyaz renkte basit bir çalışma olarak resmedilmişti ancak bazı eleştirmenler onu farklı gördü. Eleştirmen Jules-Antoine Castagnary tablonun yeni gelinin kaybolan masumiyetinin bir alegorisi olduğunu düşünmüştür. Diğerleri ise resmi Wilkie Collins'in dönemin popüler romanı Beyazlı Kadın'la ya da diğer çeşitli edebi kaynaklarla ilişkilendirmiştir. Resimde, Hiffernan sol elinde bir zambak tutmakta ve kurt derisinden bir kilimin üzerinde durmaktadır, bazıları tarafından erkekliği ve şehveti temsil ettiği şeklinde yorumlanmıştır ve kurdun başı tehditkâr bir şekilde izleyiciye bakmaktadır.
Whistler tabloyu akademiye sundu, ancak Heffernan bu noktada reddedilmesini bekliyordu. Bir önceki yıl, 1861'de başka bir tablo küçük bir skandala neden olmuştu. Edwin Henry Landseer'in The Shrew Tamed adlı tablosunda bir at ve yanında yere uzanmış bir kadın görülüyordu. Model, dönemin ünlü at binicisi Ann Gilbert olarak gösterilmişti ancak kısa süre sonra modelin aslında Londra'nın kötü şöhretli kurtizanı Catherine Walters olduğu söylentileri yayıldı. Whistler'ın resmi Landseer'ın resmini o kadar andırıyordu ki jüri bu resmi kabul etmekten çekindi. Beyaz Kız Akademi'ye üç gravürle birlikte sunuldu, gravürlerin üçü de kabul edilirken Beyaz Kız kabul edilmedi.
Whistler bunun yerine resmini Londra'daki küçük Berners Street Galerisi'nde sergiledi ve burada Wilkie Collins'in o dönemde popüler bir başarı yakalayan aynı adlı romanına bir gönderme olarak Beyazlı Kadın adıyla gösterildi. Kitap bir aşk, entrika ve çifte kimlik hikâyesiydi ve yayınlandığı dönemde sansasyon yaratmıştı. Anlaşılan, Du Maurier tablonun romana gönderme yaptığına inanıyordu. Athenaeum'daki eleştiri yazısında resmin romandaki karakterle uyuşmadığından yakınılması üzerine Whistler bir mektup yazarak galerinin kendisine danışmadan başlığı seçtiğini iddia etti ve ekledi: "Bay Wilkie Collins'in romanını resimlemek gibi bir niyetim yoktu. Resmim sadece beyaz bir perdenin önünde duran beyaz giysili bir kızı temsil ediyor."
Ertesi yıl Whistler tabloyu Paris'teki Salon'da (Académie des Beaux-Arts'ın resmi sanat sergisi) sergilemeye çalıştı ancak oradan da reddedildi. Bunun yerine, resmi Salon'dan iki hafta sonra, 15 Mayıs'ta açılan alternatif bir sergi olan reddedilenler sergisine kabul edildi.
1863 Reddedilenler Sergisi, Édouard Manet'in Kırda Öğle Yemeği tablosunun skandala yol açtığı sergi olmasına rağmen Whistler'ın Beyaz Kız tablosuna gösterilen ilgi daha da büyüktü. Tablolara çevreleyen tartışmalar Émile Zola'nın L'Œuvre (1886) adlı romanında anlatılmıştır. Whistler'ın resmi çoğunlukla olumlu karşılandı ve hem Londra'da hem de Paris'te yaşadığı reddedilmeden sonra onu büyük ölçüde haklı çıkardı. Meslektaşı ve arkadaşı olan Manet, ressam Gustave Courbet ve şair Charles Baudelaire tarafından büyük beğeni topladı. Sanat eleştirmeni Théophile Thoré-Bürger onu Goya ve Velázquez geleneğinde görmüştür. Lisa Peters, gelenekçilerin eleştirilerine karşı olarak Whistler'ın destekçilerinin resmin "ruhani içerikli bir görüntü" olduğunda ısrar ettiklerini ve sanatın doğal dünyanın birebir tasviriyle değil, renklerin uyum içinde düzenlenmesiyle ilgilenmesi gerektiği yönündeki teorisini özetlediğini savunmaktadır. Bununla birlikte, daha az olumlu yaklaşanlar da vardı; bazı Fransız eleştirmenler İngiliz Ön Raffaeloculuk akımını biraz eksantrik gördüler.
Tablo, sanatçının yeğeni tarafından sanat koleksiyoneri Harris Whittemore'a satıldığı 1896 yılına kadar Whistler ailesinde kaldı. Whittemore ailesi tabloyu 1943 yılında Washington, D.C.'deki Ulusal Sanat Galerisi'ne hediye etmiştir.