Tiger II
Tasarım

Krupp taretinin ilk versiyonunun kavisli ön cephesini gösteren bir model (hatalı olarak "Porsche taret" olarak da adlandırılır)
Krupp tarafından tasarlanmış "üretim tareti", düz bir ön yüzeye sahiptir (hatalı olarak "Henschel taret" olarak adlandırılır). Bu fotoğraf Panzerfaust Harekatı esnasında Budapeşte'de 15 Ekim 1944'te çekilmiştir. Taretin ön yüzünde yer alan pürüzlü Zimmerit kaplama, manyetik mayınların tankın zırhına yapışmasını önlemek için kullanılmıştır.
Tiger II'lerin tamamı tasarım sözleşmesini kazanan Henschel tarafından üretildi. Araç, alışılageldik Alman tank tasarım prensiplerine uygun şekilde tasarlanmıştı. Önde sürücü kompartımanı, ortada savaş kompartımanı, arkada ise motor kompartımanı yer alıyordu. Ön kompartımanın solunda sürücü yer alıyordu. Sürücü, yüksekliği ayarlanabilir bir koltukta oturuyordu ve dışarıyı çatışma esnasında döndürülebilir bir periskopla gözlemlerken çatışma olmadığı zamanda da başını zırhlı sürücü kapağından dışarı çıkartarak gözlemleyebiliyordu. Ön sağda telsiz operatörü/gövde makineli tüfekçisi yer alıyordu. İki mürettebat bölmesini aracın aktarma organları ve telsizleri ayırıyordu. Aracın ortasında yer alan savaş kompartımanı taret ve taretle beraber dönen taret sepetinden oluşuyordu. Nişancı tarette sol önde, tank komutanı sol arkada, yükleyici ise sağ kısımdaydı; taretin ortasında ise 8,8 cm KwK 43 top yer alıyordu. Aracın arka kısmında Maybach HL230 motoru yer almakta, motor gücü taretin altından geçen bir şaft ile önde yer alan şanzıman ve son dişlilere aktarılmaktaydı.
Üretilen araçlarda iki farklı taret tasarımı kullanıldı. Porsche prototipi, VK 45.02 (P) için tasarlandığı şeklindeki yanlış inanış nedeniyle hatalı olarak "Porsche tareti" olarak da adlandırılan ilk tasarımı kullanan araçlar genellikle hatalı bir şekilde Tiger II (P) olarak adlandırılsa da aslında bu taret, her iki prototip için de Krupp'ın ilk tasarımıdır. Porsche VK 45.02 (P) ile Henschel VK 45.02 (H) prototipleri için üretilen taretler arasındaki tek fark, Porsche için üretilenlerin elektrikli, Henschel için üretilenlerin hidrolik travers mekanizmasına sahip olmasıdır. Yuvarlak bir ön yüzeye ve eğimli kenarlara sahip bu taret tasarımının solunda, komutan kupolasını yerleştirme amacıyla kavisli bir çıkıntı yer almaktaydı. İmal edilen ilk elli taret, sözleşmeyi kazanan Henschel'in ürettiği VK 45.03 gövdelere monte edildi ve harekâtlarda kullanıldı. 7 Aralık 1943'te "Porsche" taretlerin üretimi sona erdi, 51. araçtan itibaren daha yaygın olarak kullanılan ve "üretim taret" (Almanca: Serien-Turm) olarak adlandırılan, zaman zaman hatalı olarak "Henschel taret" de denilen yeni taretin üretimine geçildi. Bu tasarım, düz ve daha kalın ön yüz zırha sahipti. Basitleştirilmiş bu tasarımda, önceki taretin kavisli ön alt kısmı tarafından oluşturulan mermi tuzağı (eğimli zırhtan seken mermilerin daha az zırhlı gövde tavanını delmesine sebep olan tasarım) giderilmiş, taretin yanları daha az açılı hale getirilerek mühimmat kapasitesi arttırılmış, komutan kupolası için taret yanına bir şişkinlik ekleme gereksinimi ortadan kaldırılmıştı. İlk tasarım taret 80 mermi, üretim tareti 86 mermi taşıyabiliyordu.
Taretler, 8,8 cm KwK 43 L/71 topu monte etmek için tasarlanmıştı. Bu top, birkaç erken üretim araç hariç tüm Tiger II'lerde kullanılan Leitz Turmzielfernrohr 9d (Almanca: "taret teleskopik görüşü") monoküler nişangaha sahipti. Tank nişancısı, 3x ve 6x yaklaştırma seçeneğinden birini seçebiliyordu; az yaklaştırma geniş alan gözlemi yapmayı ve hedefi bulmayı sağlarken yüksek yaklaştırma hassas şekilde nişan almada kullanılıyordu. Nişangahta birbirinden dörder milimetre mesafede yer alan yedi üçgen, mesafe tahmini ve hareketli hedeflerin gidiş yönüne nişan almada nişancıya yardımcı oluyordu. Araçlarda Mayıs 1944'e kadar Turmzielfernrohr 9b/1 (TZF 9b/1) nişangah, daha sonra 9d (TZF 9d) tek dürbünlü nişangâh kullanılmıştır. Eğitim esnasında 2 m yüksekliğinde ve 2,5 m genişliğindeki bir hedefe ilk atışta isabet olasılığı, mühimmat türüne bağlı olarak 1.000 metrede %100, 1.500 metrede %95-97, 2.000 metrede ise %85-87 oranındaydı. Kaydedilen savaş performansı daha düşüktü, ancak 1.000 metrede hâlâ %80'in üzerinde, 1.500 metrede %60'larda, 2.000 metrede ise %40'lardaydı. 30 derecelik açıda zırhı delme yeteneği Panzergranate 39/43 (zırh delici, sertleştirilmiş çelik; daha uzun menzil, daha düşük delicilik, patlayıcı dolgu) için 100 metrede 202 milimetre, 2.000 metrede ise 132 milimetreydi. Panzergranate 40/43 mermisi (Zırh delici, tungsten karbür çekirdek; daha kısa menzil, daha yüksek delicilik, inert)için bu oranlar 100 metrede 238 mm, 2.000 metrede 153 mm seviyesindeydi. Sprenggranate 43 (SPGR) yüksek patlayıcı mermisi az zırhlı veya zırhsız hedefler için kullanılabilirdi. Hohlgranate veya Hohlgeschoss 39 (HlGr-HEAT veya yüksek patlayıcı tanksavar savaş başlığı) mermisi ise her menzilde 90 mm zırh delme gücüne sahipti ve zırhsız ya da zırhlı hedeflere karşı çift amaçlı bir cephane olarak kullanılabilmekteydi. Önerilen cephane yükü %50 PzGr 39/43 zırh delici, %50 SprGr yüksek patlayıcı şeklindeydi. Bulunabildiği takdirde en ağır zırhlı Rus tanklarına karşı kullanmak üzere birkaç PzGr 40/43 tungsten çekirdekli mermi de taşınmaktaydı. SprGr yerine duruma göre HlGr de yüklenebilmekteydi. Ayrıca araçta yer alan iki MG 34 7,92 mm makineli tüfek için 5.850 mermi kapasitesi vardı.
Taret dönüşü, gücünü ana motordan ikincil bir tahrik mili ile alan değişken hızlı Boehringer-Sturm L4S hidrolik motor tarafından sağlanmaktaydı. Nişancının sağındaki bir kol ile seçilebilen yüksek ve düşük hız ayarı mevcuttu. Taret, motor devir hızından bağımsız olarak düşük viteste saniyede 6º, yüksek hız ayarında 2.000 devir/dakikada saniyede 19º (Tiger I ile aynı), en yüksek motor hızı olan 3.000 devir/dakikada ise saniyede 36º hızla (10 saniyede tam tur) döndürülebilmekteydi. Hareketin yönü ve hızı nişancı tarafından ayak pedalları veya sol koluna yakın bir kumanda kolu ile kontrol edilmekteydi. Motor gücü kaybedildiğinde, örneğin tankın yakıtı bittiğinde veya motor çalıştırılmadığında, taret nişancı ve yükleyicinin el tekerlekleri ile manuel olarak çevrilebilmekteydi. El kolunun her bir devri yarım derecelik dönüş sağlamaktaydı, yani 20° taret dönüşü için el çarkının 40 tam tur çevrilmesi veya taretin 360° tam dönüş yapması için el çarkının 720 tam devir çevrilmesi gerekmekteydi.
Tüm Alman tankları gibi Tiger II'nin de benzinli bir motoru vardı. Tank, Panther ve Tiger I tanklarında da kullanılan güç veren 700 PS (690 hp, 515 kW) gücündeki V-12 Maybach HL 230 P30 motorunu kullanmaktaydı. Tiger II, II. Dünya Savaşı'nın diğer birçok ağır tankı gibi yetersiz bir güce sahipti ve çok fazla yakıt tüketmekteydi. Şanzıman, sekiz ileri ve dört geri vitesli Maybach OLVAR EG 40 12 16 Model B idi. Şanzıman gücünü hassas ve bozulmaya yatkın çift yarıçaplı bir direksiyon sistemi tasarımı olan Henschel L 801 ile paletlere aktarmaktaydı. Burulma çubuğu tipindeki süspansiyon, gövdeyi her iki tarafta dokuz aks üzerinde taşımaktaydı. Üst üste binen ancak birbiri arasına girmeyen 80 cm çapında çelik ve araları kauçuk yastıklı yol tekerleri aracın ağırlığını paletlere aktarmaktaydı.
Tiger I gibi, her tank için iki takım palet üretilmekteydi: normal "savaş paletleri" ve demiryolu hareketi sırasında kullanılan daha dar "nakliye paletleri". Nakliye paletleri, tankın toplam genişliğini azaltmakta ve tankın sert zeminde kısa mesafelerde sürülmesi için kullanılabilmekteydi. Mürettebatın tank nakliye aracından iner inmez savaş paletine geçmesi beklenmekteydi. Savaş paletlerinde zemin basıncı 0,76 kg/cm2 (10,8 psi) seviyesindeydi.