stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Stalin Anıtı (Budapeşte)
Günümüzde

Stalin Anıtı'nın olduğu meydana gösterilerin 50. yıldönümü için 2006'da tamamlanan "1956 Devrimi Anıtı" dikildi. Şekli nedeniyle, "demir fırça" ismiyle anıldı. Lenin heykeli yerine 2004'te dünyanın en büyük kum saati olan Zaman Çarkı inşa edildi. 2006'da meydanın adı Elli Altı Meydanı olarak değiştirildi. Anıtın kalan ayak kısmının kopyası 2006'da yılında Heykel Parkı'na koyuldu. Bu eser orijinalin tam bir kopyası değil, heykeltıraş Ákos Eleőd tarafından yapılan sanatsal bir benzetmedir.
Galeri

Anıtın önünde yapılan bir tören (1955).
Budapeşte'deki Heykel Parkı'nda bulunan "Stalin'in Botları"
Anıtta yer alan kabartmalar.
1979 yılı 1 Mayıs kutlamaları.
Günümüzde alanda bulunan Zaman Çarkı.
Stalin Anıtı önündeki bir askeri geçit töreni.
Anıt ve ön kısmında yer alan Macar İnşaat İşçileri Ulusal Birliği (MÉMOSZ) binası
Anıtın 1956'da yıkılmasından sonra geriye kalan bot kısmı ve asılan Macaristan bayrağı.
Yıkılan heykelin baş kısmı.
Heykelin yıkılışının ardından kaide heykelsiz olarak yeniden düzenlendi ve 1 Mayıs İşçi Bayramı kutlamaları burada yapıldı. Görselde 1957 yılındaki 1 Mayıs kutlamaları yer almaktadır.
Stalin Anıtı'nın bulunduğu alana dikilen 1956 Devrimi Anıtı.
İsa'nın yeniden Dirilmesi (Rafael)

İsa'nın yeniden Dirilmesi (eski sahibi Lord Kinnaird nedeniyle Kinnaird'ın Dirilişi olarak da bilinmekte), ağaç üzeri yağlı boya tekniğiyle, İtalyan Yüksek Rönesans  ustası Rafael tarafından 1499–1502 tarihleri arasında yapılmış tablodur. Eser sanatçının erken dönem eserleri arasında yer almaktadır. Resmin Baronci sunağının kalan eserlerinden biri olabileceği düşünülse de, muhtemelen bilinmeyen bir predella parçasıdır. (1789 depreminde hasar alan, Avrupa müzeleri arasında parçalarının bulunduğu görülür). Tablo São Paulo Sanat Müzesinde sergilenmektedir.
Kinnaird'ın Dirilişi Rafael'in ustası Pietro Perugino'nun nazik şiirsel tarzına zıt olarak doğal dramatik tarzda yaptığı korunmaya alınan ilk eseridir. Bu rasyonel kompozisyon geometrik kurallar içinde tüm unsurları birbirine bağlar ve resimdeki karakterler eş koreograflarına eşsiz bir "koreografisi" biçiminde dönüştüren garip bir animasyonlu ritim verir. Pinturicchio ve Melozzo da Forlì 'den estetik bir etkiye sahip olan resim, hareket eğilimi ve eserin mekânsal düzenlenmesi ile Raphael'in 16. yüzyıl Floransa sanatı çevresi hakkında bilgi sahibi olduğurnu göstermektedir.
São Paulo Sanat Müzesi tarafından 1954 yılında edinildi. Müzenin yöneticisi Pietro Maria Bardi, resme gövde konulması konusunda iki çalışma için sorumluluk almış ve tartışmalara neden olmuş, günümüzde Raphael'e yapılan bu atıf, neredeyse oybirliği ile uzmanlar tarafından kabul edilmiş. Çalışmada sadece güney yarımküreli sanatçılar görev almıştır.
Yolande de Polastron

| Yolande de Polastron |
| --- | --- |
Portre, Elisabeth Vigée-Lebrun, 1782. (Hasır Şapkalı Otoportre stilinden esinlenilmiştir)

Doğum: 8 Eylül 1749(1749-09-08) Paris, Fransa
Ölüm: 9 Aralık 1793 (44 yaşında) Viyana, Avusturya, Kutsal Roma İmparatorluğu
Eş(ler)i: Jules de Polignac (e. 1767)
Babası: Jean François Gabriel de Polastron
Annesi: Jeanne Charlotte Hérault
Yolande Martine Gabrielle de Polastron, Polignac Düşesi (8 Eylül 1749 – 9 Aralık 1793) Marie Antoinette'in favorisi idi, ilk kez gençken tanıştığı kişiydi. Marie Antoinette'in Fransa Kraliçesi olmasından sonraki yıl, 1775 yılında Versailles Sarayı'nda sunuldu. Devrim öncesi toplumun en büyük güzelliklerinden biri olarak görülüyordu, ancak savurganlığı ve ayrıcalığı ona birçok düşman kazandırdı.
Hayatı

Yolande Martine Gabrielle de Polastron, Kral XV. Louis döneminde 8 Eylül 1749 tarihinde Paris'te doğdu. Ailesi, Fransa'nın İsviçre büyükelçisi olarak görev yapan Polastron Kontu, seigneur de Noueilles, Venerque ve Grépiac (1722-1794) Jean François Gabriel and Jeanne Charlotte Hérault de Vaucresson'du. (1726-1753). Çoğunun birden fazla Hristiyan ismi taşıdığı aristokratlarda adet olduğu üzere, genellikle son isimleriyle (Gabrielle) tanınırdı. O, antik aristokrat kökene sahip bir ailede doğdu, ancak Gabrielle doğduğunda, aile, yüce atalarına rağmen birçok kişi tarafından engellenmişti. Borçları vardı ve yaşam tarzı lüks olmaktan uzaktı.
Gabrielle henüz bebekken, ailesi aileyi güney Fransa'nın Languedoc eyaletindeki Noueilles Château'suna taşıdı. Gabrielle 3 yaşındayken annesi öldü ve onun refahı, onun bir manastır eğitimi almasını ayarlayan teyzesine emanet edildi.
Gabrielle, 16 yaşındayken, birkaç ay önce 7 Temmuz 1767'de evlendiği Jules François Armand, Comte de Polignac, Marquis de Mancini (1746–1817) ile nişanlandı. 18. doğum günü. Polignac'ın ailesinin Gabrielle'in ailesine benzer "iyi yetiştirilmiş" bir soyu vardı ve aynı derecede rahatsız edici mali sıkıntılar içindeydi. Evlendiği sırada Polignac Régiment de Royal Dragonsda ("1er régiment de dragons") yıllık 4.000 livres maaşıyla görev yapıyordu. Evlendikten sonraki birkaç yıl içinde Jules ve Gabrielle'in iki çocuğu oldu: Aglaé kızı ve oğlu. Birkaç yıl sonra, 1829'da X. Charles yönetiminde Fransa'nın başbakanı olan Jules, prens de Polignac da dahil olmak üzere iki oğul daha onu takip etti.
Hayatı > Görünüm

Hayatta kalan portrelerin çoğu onun güzel olduğunu gösteriyor. Bir tarihçi, Gabrielle'in Louise Élisabeth Vigée Le Brun tarafından yapılan portrelerinde (Bkz. Hasır Şapkalı Otoportre) genellikle "hasat edilmiş ve lezzetli bir meyveye benzediğini" söyledi. Koyu esmer saçları, çok soluk beyaz teni ve belki de en alışılmadık şekilde lila veya menekşe rengi gözleri vardı.
Onun çağdaş anlatımlarını derleyen bir modern tarihçi, onun fiziksel görünümünü şu şekilde özetlemiştir:
Görünüşündeki kendine özgü tazelik, "mutlak bir doğallık" izlenimi [verdi] ... koyu renkli saçları, iri gözleriyle, düzgün burnu ve güzel inci gibi dişleri, [o] genel olarak Raphael tarafından Madonna'ya benzetiliyordu.
Hayatta kalan portrelerin çoğu onun güzel olduğunu gösteriyor. Bir tarihçi, Gabrielle'in Louise Élisabeth Vigée Le Brun tarafından yapılan portrelerinde (Bkz. Hasır Şapkalı Otoportre) genellikle "hasat edilmiş ve lezzetli bir meyveye benzediğini" söyledi. Koyu esmer saçları, çok soluk beyaz teni ve belki de en alışılmadık şekilde lila veya menekşe rengi gözleri vardı.
Onun çağdaş anlatımlarını derleyen bir modern tarihçi, onun fiziksel görünümünü şu şekilde özetlemiştir: {{blockquote|Görünüşündeki kendine özgü tazelik, "mutlak bir doğallık" izlenimi [verdi] ... koyu renkli saçları, iri gözleriyle, düzgün burnu ve güzel inci gibi dişleri, [o] genel olarak Raphael tarafından Madonna'ya benzetiliyordu.
Hayatı > Fransa Çocuklarının Mürebbiyesi

1782'de, Fransa Çocukları Mürebbiyesi, Victoire de Rohan, guéméné prensesi ve Henri Louis de Rohan'ın karısı kocasının iflasının yol açtığı skandal nedeniyle görevinden istifa etmek. Kraliçe, prensesin yerine Gabrielle'i koydu. Bu atama mahkemede öfke yarattı ve Gabrielle'in sosyal statüsünün bu büyüklükte bir görev için yetersiz olduğu düşünüldü.
Yeni görevinin bir sonucu olarak Gabrielle'e sarayda kendisine 13 odalı bir daire verildi. Teknik olarak bu, görgü kurallarının kabul edilebilir sınırları dahilindeydi, ancak dairenin büyüklüğü, özellikle de Versailles gibi aşırı nüfuslu bir yerde benzeri görülmemişti. Kraliyet mürebbiyeleri daha önce dört veya beş odalı dairelere yerleştirilmişti. Gabrielle'e, Marie Antoinette'in en sevdiği pastoral sığınak olan, 1780'lerde Versailles parkındaki Petit Trianon arazisinde inşa edilen Hameau de la Reine'de kendi kır evi bile verildi.
Hayatı > Çocuklar

Aglaé Louise Françoise Gabrielle de Polignac (7 Mayıs 1768, Paris; 30 Mart 1803'te Edinburgh'da öldü). Ailesi tarafından Guichette lakaplı, evli Antoine duc de Gramont et Guiche 11 Temmuz 1780'de Versay'da
Armand Jules Marie Héracle de Polignac, Polignac Dükü (11 Ocak 1771, Paris; 1 Mart 1847'de Paris'te öldü), Polignac'ın ikinci dükü
Jules, Prince de Polignac (10 Kasım 1780, Paris; 30 Mart 1847'de Saint-Germain-en-Laye'de öldü), Polignac'ın üçüncü dükü. Önce Barbara Campbell (1788–1819) ile evlendi; ikincisi Mary Charlotte Parkyns (1792–1864); 1829'dan 1830'a kadar Gabrielle'in arkadaşı eski d'Artois kontu Charles X hükümetinde Fransa Başbakanıydı.
Camille Henri Melchior de Polignac, Comte de Polignac (27 Aralık 1781, Versailles; 2 Şubat 1855'te Fontainebleau'da öldü), Marie Charlotte Calixte Alphonsine Le Vassor de la Touche (1791–1861) ile evlendi)
Hayatı > Devrim

14 Eylül 1788'de monarşi karşıtı protestolar yeniden başladı ve Ekim 1788'de protestocular havai fişek için para talep ettiler, arabadaki herkesin atından inip IV. Henry'i selamlamasını talep ettiler ve ayrıca yaktılar Yolande de Polastron'u temsil eden kuklalar, ardından birlikler konuşlandırıldı ve Place de la Grève'de büyük kan dökerek kalabalığı dağıttılar.
Temmuz 1789'da Fransız Devrimi'nin patlak vermesine kadar geçen aylarda Kraliçe ve Polignac Düşesi yeniden yakınlaştı. Siyasi olarak, Gabrielle ve arkadaşları Versailles'daki ultra monarşist hareketi desteklediler ve Gabrielle, yaz ilerledikçe, genellikle arkadaşı Comte d'Artois ile ortaklık halinde, kralcı entrikalarda giderek daha önemli hale geldi. Kralın en küçük kardeşi.
Bir diplomat ve politikacı olan marquis de Bombelles, Gabrielle'in, ortaya çıkan devrime karşı sert tepkileri teşvik etmek için aralıksız çalışmasını hatırladı. Gabrielle, Bombelles'in vaftiz babası ve eski diplomatı olan baron de Breteuil ve Kont d'Artois ile birlikte Marie Antoinette'i Kral'ın popüler maliye bakanı Jacques Necker'e karşı çalışmaya ikna etti. Ancak ayaklanmayı bastırmak için gerekli askeri desteğin olmaması nedeniyle Necker'in görevden alınması Paris'teki ciddi şiddeti körükledi ve Bastille kalesine saldırıyla sonuçlandı.
14 Temmuz 1789'daki Bastille Baskını sonrasında Polignac ailesinin tüm üyeleri sürgüne gitti. Louis XVI'nın açık emri üzerine, Breteuil gibi Comte d'Artois ayrıldı; Gabrielle ailesiyle birlikte İsviçre'ye gitti ve burada Kraliçe ile mektuplar aracılığıyla iletişimini sürdürdü. Gabrielle ayrıldıktan sonra kraliyet çocuklarının bakımı Marquise de Tourzel'e emanet edildi.
Hayatı > Sürgün

Fransa'dan ayrıldıktan sonra o ve ailesi, bir yerden diğerine seyahat ederek gezici bir hayat yaşadılar. İkamet ettiği yerin takip edilebileceği yazışmalar yoluyla Marie Antoinette ile iletişimini sürdürdü. Polignac ailesi İsviçre, Torino, Roma ve Venedik'i (Mart 1790'da oğlunun düğününe katıldı) gezdi ve 1791'de İtalya'dan Avusturya'nın Viyana şehrine gitti. Varennes'e Uçuş ve Temmuz 1791'de, Koblenz'deki Provence Kontu'nun göçmen mahkemesine katılan abartılı giyimli kadınlardan biri olarak biliniyor. Ancak Koblenz'deki göçmen mahkemesi 1792'deki Valmy Muharebesi sonrasında feshedildi ve Rose Avusturya'ya döndü.
Gabrielle, İsviçre'de yaşarken ölümcül bir hastalığa yakalandı, ancak birkaç yıldır sağlık durumunun kötü olduğu iddia ediliyor. Marie Antoinette'in idam edildiğini duyduktan kısa bir süre sonra Aralık 1793'te Avusturya'da öldü. Gabrielle'in ailesi, onun kalp kırıklığı ve acı nedeniyle öldüğünü açıkladı. Çoğu tarihçi onun kanser nedeniyle öldüğü sonucuna varmıştır ve ölümüne ilişkin çelişkili kralcı raporlar, alternatif bir neden olarak tüketimi öne sürmektedir.
Ölüm Meleğinin hala güzel olan Polignac Düşesi'nin ruhunu almak için indiğini gösteren alegorik broşürlerde onun hastalığından özel olarak bahsedilmiyordu. Onun güzelliği ve erken ölümü, en azından ilk broşürlerde, eski rejimin çöküşünün metaforları haline geldi. Daha sonraki aile yazışmalarında düşesin güzelliği çok vurgulanan bir noktaydı.
Nesil

Gabrielle, 1829'da X. Charles'in annesiydi. Torunlarından ikisi Camille Armand Jules Marie ve Prens Edmond de Polignac idi. Onun büyük-büyük torunu Pierre de Polignac, III. Rainier Monako Prensi'nin babasıydı. Onun soyundan gelenler aynı zamanda Fransa'da ve "Guichette" kızı torununun bir asilzade olan Aleksandr Lvovich ile evlendiği Rusya'da da bulunabilir.
Eski

Gabrielle de Polastron'un tarihteki damgasını tarih kitaplarında, romanlarda, filmlerde ve diğer medyalarda görmek mümkündür.
Örneğin:
Riyoko Ikeda tarafından yaratılan shōujo manga/anime Versailles Gülü (1979)'deki ana karakterlerden biridir.
İki bölümlük La Révolution française (1989) filminde onu Claudia Cardinale canlandırıyor.
'Marie Antoinette (2006) filminde Rose Byrne tarafından canlandırılmıştır.
'Elveda Kraliçem' (2012) filminde Virginie Ledoyen tarafından canlandırılmıştır.
Marie Antoinette (2022) adlı televizyon dizisinde Liah O'Prey tarafından canlandırılmıştır.
Tarihçiler arasında onu eleştirenler, Düşes de Polignac'ın, Fransız Devrimi öncesinde Versailles sarayındaki aristokrat asistanları simgelediğini ve yönetici sınıfın ayrıcalıklılığını, kayıtsızlığını ve bencil savurganlığını temsil ettiğini ileri sürdüler. Bununla birlikte, Pierre de Nolhac ve Marquis de Ségur gibi daha sempatik tarihçiler, sorunların çoğunun onun çevresinden kaynaklandığı ve kendisinin Versailles'da kendisinden önce gelen aristokratların veya gözdelerinin çoğundan kesinlikle daha kötü olmadığı konusunda hemfikirdir.
Karakteriyle ilgili değerlendirmeler bir yana, 1789 yazının başlarında ultra-monarşist hareketin kilit isimlerinden biri olduğu ve arkadaşı Comte d'Artois'ın etkisi altında hareket ettiği genel olarak kabul ediliyor.
Sinema ve televizyonda

Antoinette (ABD, 1938) - Ruth Hussey
Marie Antoinette - Reine de France (1956) - Marina Berti
Marie-Antoinette (1975) - Corinne Le Poulain
Les Années Lumière (1988) - Claudia Cardinale
L’été de la Révolution (1989) - Yolande Folliot
Marie-Antoinette, Reine d'un seul amour (1989) - Isabelle Gélinas
L'Autrichienne (1989)
Marie-Antoinette (2006) - Rose Byrne
Marie-Antoinette, la Véritable Histoire (2006) - Marie-Ève Beaulieu
Les Adieux à la Reine (2012) - Virginie Ledoyen
Marie Antoinette (2022) - Liah O'Prey
Düşes de Polignac'ın Élisabeth Vigée-Lebrun tarafından hazırlanan daha resmi bir portresi
Duchesse de Polignac'a karşı, İsviçre'ye kaçışından sonra 1789'da basılan broşür
Oğlu Jules Auguste Armand Marie de Polignac, Polignac Prensi
Tribonematales

Tribonematales, Xanthophyceae sınıfına bağlı bir takımdır.
Ali Ruhi Efendi

| Ali Ruhi Efendi |
| --- | --- |
Doğum: Gambili, Girne, Kıbrıs
Meslek: Devet adamı, hayırsever
Tanınma nedeni: Banisi olduğu eserler

Ali Ruhi Efendi, Kıbrıslı devlet adamı, hayırsever.
Hayatı

Hayatı hakkında pek fazla bilgi bulunmamaktadır. Girne'ye bağlı Gambili'de (Hisarköy) doğmuştur. 1826'da, II. Mahmut döneminde, Tersane Hazinesi tarafından Kıbrıs muhassıllığı görevine atanmıştır. Bu görevi sürdürürken dört çeşme, bir cami, bir kütüphane, bir sıbyan mektebi ve bir muvakkithane yaptırmıştır. Bu eserlere gelir oluşturması amacıyla vakıflar kurdurmuştur.
Eserleri > Lefkoşa Laleli Camii ve Çeşmesi

Ana madde: Laleli Camii (Lefkoşa)
Ali Ruhi Sokağı üzerinde yer alır. 12,85x3,30 metre ölçülerindedir. Eski bir Orta Çağ şapeli üzerine inşa edilen yapı, mihrap, minber, minare ve son cemaat yeri eklenerek 1826-1827 (H. 1242) yılları arasında camiye çevrilmiştir. Ali Ruhi Efendi, Lefkoşa'daki üç dükkanını, Sarayönü'nde bulunan bir berber dükkanını, Mofsili ve İncirli köylerinde yer alan 130 zeytin ağacını camiye gelir olması amacı ile vakfetmiştir.
Cami, 19. yüzyılın başlarında onarım görmüştür. 1908 yılında tekrar onarım görmüştür. Bu onarımı yapan Nikolaki Kalla'ya onarım ücreti olarak £17,10 ödenmiştir.
Eserleri > Laleli Sıbyan Mektebi

Caminin yanında yer almaktaydı. 1826 yılına tarihli bir kayda göre mektep hocasına günlük 16 kuruş verilmesi amacıyla bir vakıf kurulmuştur. 1893 yılında tek odalı mektepte 80 öğrenci eğitim görmekte idi. Odanın onarılması ve genişletilmesi için Evkaf İdaresi'ne başvurulmuş, bu iş için Nikolaki Kalla görevlendirilmiştir. 1930'lu yıllarda dikiş-nakış kursu olarak hizmet vermeye devam etmiştir.
Yapıya ait herhangi bir kalıntı günümüze ulaşamamıştır. Yapının kitabesi ise 1965 yılında sökülerek Mevlevi Tekkesi Müzesi'ne taşınmıştır.
Eserleri > Sultan Mahmut Kütüphanesi

Ana madde: Sultan II. Mahmut Kütüphanesi
Lefkoşa'da, Surlariçi Bölgesi'ndeki Selimiye Camii'nin doğusunda yer almaktadır. II. Mahmut'un emri ile 1829-1830 (H. 1245) yılları arasında inşa edilmiştir. Kütüphanenin giderleri II. Mahmut'un kişisel varlığından karşılanmıştır. II. Mahmut kütüphaneye Kütüphane-i Amire (Devlet Kütüphanesi) ismini verir. Buna rağmen kütüphane halk arasında II. Mahmut Kütüphanesi ya da Sultan Mahmut Kütüphanesi olarak bilinir.
Eserleri > Küçük Medrese Çeşmesi

İdadi Sokağı'nda yer alır. 1827-1828 (H. 1244) yılları arasında inşa edilmiştir. Yapımında kesme taş kullanılmıştır. Kitabesi mermerden yapılmıştır. Arap Ahmet Suyu'ndan beslenmektedir.
Eserleri > Kuru Çeşme

İlk inşa edildiği tarihte Karakaş Bahçesi'nde yer alan çeşme yol genişletme çalışmaları nedeniyle yerinden sökülerek Kuruçeşme Sokağı üzerinde günümüzde bulunduğu yere taşınmıştır. 1827-1828 (H. 1244) yılları arasında inşa edilmiştir. Yapımında kesme taş kullanılmıştır. Kitabesi mermerden yapılmıştır. 1980'lere kadar işlevini sürdürmüştür.
Eserleri > Büyük Medrese Çeşmesi

1827-1828 (H. 1243) yılları arasında Büyük Medrese'ye ek olarak inşa edilmiştir. 1936 yılında medrese yıkılınca, çeşme de yerinden kaldırılarak aynı alanda yapılan imam hatip mektebinin arkasına taşınmıştır. 1980'lere kadar işlevini sürdüren çeşme, 1990-1993 yılları arasında bölgeye bir depo yapımı sırasında tamamen yıkılmıştır.
Eserleri > Büyük Medrese Muvakkithanesi

Kıbrıs Şer'iyye Sicili'nden, Büyük Medrese için bir muvakkıthane yapıldığı öğrenilmektedir. 16 Ekim 1865 (H. 25 Cemaziyelevvel 1282) tarihli bir kayda göre bu muvakkithanenin muvakkitliğine Osman Efendi bin Mehmed tayin edilmiştir. Günümüze herhangi bir kalıntısı ulaşmamıştır. İnşa tarihi ve mimarisi ile ilgili herhangi bir bilgiye ulaşılamamıştır. Ali Ruhi Efendi'nin muhassıllığı döneminde, 1826-1831 yılları arasında inşa edilmiş olabileceği tahmin edilmektedir.
Benî Mustaliḳ

Benî Mustaliḳ (Arapça: بنو المصطلق) bir Arap kabilesidir. Kabile, Azdi Kahtani'nin soyundan gelen Banu Khuza'a'nın bir alt boyudur. Kızıldeniz kıyısında Cidde ile Rebiğ arasındaki Kadid topraklarında yer alırlar.
Tarih

Benî Mustaliḳ, Mekke Kureyş ile müttefik, Leone Caetani'ye göre MS 626 (H.5 ) yılının Şaban ayında Müslümanların saldırısına maruz kalmıştır. Müslüman kuvvetleri, Benî Mustaliḳ ile Müreysî adı verilen bir su yerinde çarpışmışlar ve onları güçlü bir şekilde mağlup ederek Benî Mustali şefi el-Hâris ve diğerlerini esir almışlardır.
Müslümanların esir aldığı esirler arasında Hâris'in kızı Cüveyriye de vardı. Başlangıçta Muhammed'in arkadaşı Sabit ibn Kays ibn Şemmas'ın ganimetleri arasına düştü. Bundan rahatsız olan Cüveyriya, Muhammed'den bir kefaret belgesi istedi. Muhammed onunla evlenmeyi teklif etti ve sonuç olarak onu Sabit'in esaretinden kurtardı ve sonuç olarak ele geçirdiği kabilenin durumunu iyileştirmiştir.
Sefer aynı zamanda Muhacirun ile Ensar arasında, Ömer'in Bedevi bir hizmetkarının eve doğru yürürken, şefi İbn Ubeyy'in hoşnutsuzluğu yaymaya çalıştığı söylenen Hazreç'in bir müttefikini ittiği bir çatışmayı da içermektedir. Muhammed yürüyüşe hemen devam ederek herhangi bir çatışmanın önüne geçmiştir. Daha sonra Muhammed'in karısı Aişe'nin zina yaptığı söylendi; bu suçlama, Muhammed'in Aişe'nin masumiyetini doğrulayan bir vahiy aldığını duyurmasıyla sonuçlandırılmıştır.
Benî Mustaliḳ Gazvesi

Ana madde: Beni Mustaliḳ Gazvesi
Benî Mustaliḳ Gazvesi, 627 yılının Aralık ayında, İslami Takvime göre H. 6'nın 8. (Şaban) ayında gerçekleşmiştir. 200 aile esir alınmış, 200 deve ve 5000 koyun ve keçinin yanı sıra çok sayıda ev eşyası da ganimet olarak alınmıştır. Ev eşyaları açık artırmayla en yüksek teklifi verenlere satılmıştır.
Benin-Türkiye ilişkileri

| --- | --- |



 Benin:  Türkiye
 
Diplomatik Misyon
Benin'in Ankara Büyükelçiliği: Türkiye'nin Cotonou Büyükelçiliği
Benin-Türkiye ilişkileri; Benin ve Türkiye arasındaki uluslararası askeri, siyasi, idari ve kültürel anlaşmaları kapsamaktadır.
Tarihçe

İki ülke arasındaki ilişkiler, ağırlıklı olarak 2010 yılından sonra gelişmeye başlamıştır. Benin'in Ankara Büyükelçiliği 16 Eylül 2013 tarihinde açılmış, Türkiye ise 31 Ekim 2014'te Cotonou'da bir temsilcilik açmıştır. Ayrıca Benin’in İstanbul’da ve İzmir'de birer fahri konsolosluğu da bulunmaktadır. Türkiye'nin Nijerya'daki Abuja Askeri Ataşeliği de Benin’e akredite durumdadır.
Tarihçe > Önemli ziyaret ve olaylar

| Tarih | Olay |
| --- | --- |
8-11 Temmuz 2012: Benin Cumhurbaşkanı Thomas Yayi Boni, Türkiye'ye bir resmi ziyarette bulundu.
12-15 Mart 2013: Benin Cumhurbaşkanı Thomas Yayi Boni, Türkiye'ye bir resmi ziyarette bulundu.
10-13 Aralık 2013: Benin Cumhurbaşkanı Thomas Yayi Boni, Türkiye'ye bir resmi ziyarette bulundu.
28 Ağustos 2014: Benin Cumhurbaşkanı Thomas Yayi Boni, Ankara’da düzenlenen Cumhurbaşkanlığı devir teslim törenine katıldı.
15-17 Eylül 2014: Benin Savunma Bakanı Robert Théophile Yarou, Milli Savunma Bakanı İsmet Yılmaz’ın daveti üzerine Türkiye'ye bir resmi ziyarette bulundu.
23 Mayıs 2016: Benin Dışişleri Bakanı Aurelien Agbenonci, İstanbul’da düzenlenen Dünya İnsani Zirvesine katıldı.
6 Aralık 2016: Benin Cumhurbaşkanı Patrice Talon, Türkiye'ye bir resmi ziyarette bulundu.
6 Eylül 2018: Benin Cumhurbaşkanı Patrice Talon, Türkiye'ye bir resmi ziyarette bulundu.
20 Aralık 2018: Türkiye Cumhuriyeti Tarım ve Orman Bakanlığı tarafındanTarım Yürütme Komitesi 1. Dönem Toplantısı düzenledi. Benin Cumhuriyeti Tarım, Hayvancılık ve Balıkçılık Bakanlığı Tarımsal Araştırma Enstitüsü Genel Müdürü Adolphe Adjanohoun katılım gösterdi.
Tarihçe > Ulaşım

Türk Hava Yolları; 2014 yılından beri kış aylarında pazartesi, çarşamba, cuma ve pazar günleri olmak üzere haftada dört gün; yazın ise her gün Cotonou'ya karşılıklı seferler düzenlemektedir. Uçuşların Türkiye'deki merkezi Atatürk Havalimanı'dır.
Benin; diplomatik pasaport sahibi olanlar haricinde bütün Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlarından ülkeye girişlerde vize istemektedir. Diplomatik pasaport hamilleri ise 90 güne kadar vize uygulamasından muaftır.
Tarihçe > Ekonomik ilişkiler

Türkiye-Benin arasındaki ilk resmi ticari ilişkiler 2015 yılında, Dış Ekonomik İlişkiler Kuruluna bağlı olarak oluşturulan Türkiye-Benin İş Konseyi ile başlamıştır. Konseyin kurucu başkanı Adnan Bostan'dır. Bu anlaşmayla iki ülke arasında ticaret ortaklıkları kurmak, ikili ihracat ve ithalat oranlarını yükseltmek, yatırım planları uygulamak ve karşılıklı pazar alanları oluşturmak hedeflenmektedir.
Türkiye ve Benin arasındaki ticaret hacmi 2008 yılında 27.6 milyon dolarken, 2014 yılında yaklaşık 6 kat artarak 101.1 milyon dolara yükselmiştir. 2017 verilerine göreyse bu oran 115.3 milyon dolara ulaşmıştır.
Tarihçe > Siyasi ilişkiler

İki ülkenin meclisleri arasında imzalanan bir anlaşmayla Türkiye - Benin Parlamentolar Arası Dostluk Grubu kurulmuştur. Böylelikle Benin, Türkiye Büyük Millet Meclisinin dostluk grubu kurmak için anlaşma yaptığı 124. ülke olmuştur. En son 8 Aralık 2018 tarihinde güncellenen grubun Türk başkanı Ziver Özdemir olmuştur.
Karşılaştırma

|  |  Benin |  Türkiye |
| --- | --- | --- |
| Bayrak |  Benin |  Türkiye |
Devlet Arması: 
Konum: 
| Kuruluş | 1 Ağustos 1960 | 29 Ekim 1923 |
| Nüfus | 11.733.059 (2019) | 83.154.997 |
| Alan | 112.622 km2 | 783.356 km2 |
| Nüfus yoğunluğu | 104 km2 | 106 km2 |
| Başkent | Porto-Novo | Ankara |
| Hükûmet | Çok Partili Demokrasi | Cumhuriyet |
| Mevcut Lider | Başkan: Patrice Talon | Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan Başkan Yardımcısı Fuat Oktay TBMM Başkanı Mustafa Şentop |
| Resmi diller | Fransızca | Türkçe |
| İnanılan dinler | %42,8 Hristiyan %2.4 İslam %23.4 Vurdu | %89.5 İslam, %8.9 Dinsiz, %1.1 Diğer(Yahudilik,Bahâîlik,Tengricilik,Yezîdîler) %0.3 Hıristiyanlık |
| Etnik gruplar | %39.2 Fon %15.2 Adja %12.3 Yoruba %9.2 Bariba %7 Pöl %6.1 Otomari %4 Yoa-Lokpa %2.5 Dendi %1.6 Diğer | %84 Türk %12 Kürt %1 Arap, %1 Zaza %2 Diğer |
| İGE | 0.545 (düşük) | 0.820 (çok yüksek) |
| GSYİH | SAGP: 41.825 milyar $ Kişi başına: 3.443 $ | SAGP: 2.750 trilyon $ Kişi başına: 32.278 $ |
| GİNİ | 47.8 (yüksek) | 41.9 (orta) |