Vladimir Horowitz
Repertuvar, teknik ve icraat tarzı

Horowitz en iyi, Romantik piyano repertuvarı ile bilinir. Çoğu kişi  Horowitz'in ilk defa 1932'de kayıt edilmiş Liszt Sonat'ı kaydını o parçanın kusursuz icra edilmiş kaydı kabul eder, 75'i aşkın yıl ve diğer piyanistler tarafından disklere işlenmiş 100'den fazla performansdan sonra.  Scriabin'nin Re-diyez Etüd'ü, Chopin'in Sol minör 1 No'lu Balad'ı ve Polka de W.R. dahil birçok Rachmaninoff minyatürü, onunla yakından ilişkilendirilen diğer parçalardandı. Horowitz, Rachmaninoff 3 No'lu Piyano Konçerto'su, Horowitzi'i "parçayı tümüyle yuttu. Cesareti vardı, bu şiddette, bu cesaret." diyerek öven Rachmaninoff onun performansına korkuyla saygı göstermeden önce, alkışlarla karşılanıyordu. Horowitz daha sessiz performansları, Schumann'ın Kinderszenen'i, Scarlatti'nin klavye sonatları, Clementi'nin klavye sonatları ve birkaç Mozart ve Haydn sonatları dahilinde daha içten çalışmaları ile biliniyordu. Horowitz'in Scarlatti ve Clementi kayıtları dinleyiciler tarafından ödüllendirilmiş ve piyanist 20. yüzyılın ilk yarısı sırasında çalışmaları nadiren icra edilen veya kayıt edilen iki besteciye olan ilgiyi geri getirdiği yardımdan dolayı itibar edilmiştir.
II. Dünya Savaşı sırasında, Horowitz modern Rus müziğinin galibi olmuş ve Prokofiev'in 6, 7 ve 8 No'lu Piyano Sonatlarını (sözde "Savaş Sonatları") ve Kabalevsky'nin 2 ve 3 No'lu Sonatlarının Amerika'da ilk gösterimini yapmıştır. Horowitz ayrıca Samuel Barber'ın Excursions ve Piyano Sonat'ının prömiyerini yapmıştır.
Horowitz, Liszt'in birkaç Macar Rapsodisi′ne yaptığı uyarlamalarla bilinir. İkinci Rapsodi Horowitz'in Carnegie Salon'unda 25. yıl dönümü konseri sırasında, 1953'te kaydedilmiştir ve İkinci Rapsodi'nin, yaptığı en zor aranjman olduğunu belirtmiştir. Horowitz'in nota transkriptleri, kendi bestesi olan Carmen'den bir Tema üzerine Varyasyonlar ve John Philip Sousa'nın Sonsuza Kadar Yıldızlar ve Çizgiler′i içerir. İkinci parça, tekrar dinleme umuduyla dinleyiciler arasında favori olmuştur. Transriptlerin yanında, Horowitz bestelerdeki "apiyanomsu" (piyano ile alakası olmayan) yazı biçimini ve yapısal sakarlığı geliştirmek için bestelerdeki yazıların değiştirilmesine karşı değildi. 1940'ta bestecinin rızası ile, Horowitz Rachmaninoff'un İkinci Piyano Sonat'ının orijinal 1913 ve gözden geçirilmiş 1931 uyarlamalarından kendi performans uyarlamasını yapmıştır, bu uyarlamayı piyanist Ruth Laredo sonrasında Hélène Grimaud kullanmıştır. Horowitz Musorgski'nin Bir Sergideki Resimler parçasını Mussorgsky'nin bir piyanist olmayışına ve enstrümanın olanaklarını anlamadığına dayanarak eseri daha etkili hale getirmek için büyük ölçüde tekrar yazmıştır. Horowitz belli eserlerdeki kısa pasajları değiştirmiştir, örneğin Chopin'in Si Minör Skerzo eserinde kromatik dizi için birbirine kenetlenen oktavları çıkarmıştır. Bu, bestekâr'ın yazısını kutsal kabul eden 19. yüzyıl çağı sonrasına ait çoğu piyaniste dikkat çekici zıtlıktaydı. Horowitz'in onların eserlerini icra ettiği yaşayan besteciler (bunların arasında Rachmaninoff, Prokofiev ve Poulenc vardı) sürekli Horowitz'in kendi eserlerindeki performanslarını överlerdi. – kendi cesaret edip çalışmaları kendi isteğince kullanırken bile.
Horowitz'in yorumlamaları birkaç eleştirmen hariç dinleyiciler tarafından çok iyi şekilde karşılanırdı. Virgil Thomson, New York Herald Tribünü'ndeki söyleşilerinde Horowitz'i "bozma ve abartmada bir usta" olarak kabul ettiği istikrarlı eleştirisi ile ünlüydü. Horowitz, Thomson'un düşüncesini bir iltifat olarak aldığını iddia etti, Michelangelo ve El Greco'un da "bozumun ustaları" olduğunu belirtti. Grove'un Müzik ve Müzisyenler Sözlüğü'nde 1980 yılı basımında Michael Steinberg Horowitz'e "müthiş enstrümantal yetenek müziğe ait anlayışta hiçbir güven taşımıyor" diye yazmıştır. New York Times müzik eleştirmeni Harold C. Schonberg, Thomson ve Steinberg gibilerinin Horowitz'in müziğe olan yaklaşımını benimseyen 19. yüzyıl performans uygulamaları ile aşikâr olmadığını söyleyerek karşı çıkmıştır. Ek olarak, aralarında Shura Cherkassky, Earl Wild, Lazar Berman, John Browning, Van Cliburn, Maurizio Pollini, Murray Perahia, Yefim Bronfman ve Horacio Gutiérrez'in de bulunduğu çoğu piyanist Horowitz'e çok saygı duymuş ve ona karşı takdirlerini dile getirmişlerdir.
Horowitz'in icra tarzı sıklıkla büyük ölçüde yoğun çift-fortissimoları ardından gelen ani narin pianissimolar ile dinamik zıtlıkları içeriyordu. Horowitz'in kaba bir ses üretmeden piyanodan olağanüstü bir şiddette ses üretebiliyordu. Horowitz piyanodan son derece geniş aralıktaki ses renklerini elde edebiliyordu ve onun gergin, keskin dokunuşları Chopin'in Mazurkaları gibi teknik yönden gösterişsiz parçalarda bile fark edilebiliyordu. Horowitz oktav tekniği ile biliniyordu; oktav içeren dakik bölümleri olağanüstü bir biçimde hızlı çalabiliyordu. Piyanist Tedd Joselson ona oktavları nasıl çalıştığını sorunca, Horowitz bir gösteri yaptı ve Joselson rapor etti, "Onları sanki hepimize öğretilmiş gibi tamı tamına çalıştı." Müzik eleştirmeni ve biyografi yazarı Harvey Sachs sonuç olarak Horowitz'in "olağanüstü bir merkezi sinir sistemine sahip ve eşit derecede ses rengine duyarlılığının müstefiti —ve belki de kurbanı—" olmuş olabileceğini söylemiştir. Oscar Levant, Hafızasını Kaybetmişin Anıları (The Memoirs of an Amnesiac) adlı kitabında, Horowitz'in oktavlarının "dahice, dakik ve bir kurşun gibi iz bıraktığını" yazmıştı. O Horowitz'e notaları "önceden yollayıp mı yoksa konserdeymiş gibi onları birlikte taşıdığını" sormuştur.
Horowitz'in elinin konumu alışılmışın dışındaydı, avcu tuş yüzeyinin seviyesinden biraz aşağısındaydı. O sıklıkla akorları düz parmakla çalardı ve sağ elindeki serçe parmağı nota çalacağı zaman sıklıkla bükülürdü; Harold C. Schonberg'e göre "bir kobranın saldırısı gibiydi." İcrasındaki işitsel coşku için Horowitz ellerini piyanonun kapağından 3 Aralık 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. yükseğe nadiren kaldırmıştır. Vücudu hareketsiz ve yüzü yoğun dikkat dışında başka bir şeyi nadiren yansıtmıştır.
Horowitz Pazar günü öğleden sonraları icra etmeyi tercih etmiştir ki o dinleyicilerinin daha iyi bir şekilde dinlenmiş ve daha ilgili olacaklarını düşünmüştür.