stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
D'Hondt yöntemi
Kullanım nedeni

Orantılı temsil sistemleri, partilere, aldıkları oy sayısına yaklaşık olarak orantılı olarak koltuklar tahsis etmeyi amaçlar. Örneğin, bir parti oyların üçte birini kazanırsa, yaklaşık olarak koltukların üçte birini kazanmalıdır. Genel olarak, tam orantılılık mümkün olmamaktadır çünkü bu bölmeler kesirli koltuk sayıları üretir. Sonuç olarak, D'Hondt yöntemi de dahil olmak üzere birkaç yöntem geliştirilmiştir, bu yöntemler partilerin koltuk tahsislerinin tam sayılar olduğu ve mümkün olduğunca orantılı olduğu şekilde sağlar. Bu yöntemlerin hepsi orantısızlığı minimize ederek orantılılığa yaklaşır. D'Hondt yöntemi ise en büyük koltuk oranını minimize eder. Diğer daha popüler orantısızlık kavramlarına dayanan deneysel çalışmalar, D'Hondt yönteminin orantılı temsil yöntemleri arasında en az orantılı olanlardan biri olduğunu göstermektedir. D'Hondt, stratejik oy kullanımından dolayı büyük partilere ve koalisyonlara küçük partilerden daha fazla avantaj sağlar. Buna karşılık, Sainte-Laguë yöntemi büyük partilere karşı orantısızlık eğilimini azaltır ve farklı boyuttaki partiler için genellikle daha eşit bir koltuk-oy oranına sahiptir.
D'Hondt yönteminin aksiyomatik özellikleri incelenmiş ve D'Hondt yönteminin tutarlı ve monoton bir yöntem olduğu kanıtlanmıştır. Bu yöntem, siyasi parçalanmayı azaltarak koalisyonları teşvik eder. Bir yöntem, eşit oy alan partilere eşit davranıyorsa tutarlıdır. Monotonluk ilkesine göre, herhangi bir devlet veya partiye verilen koltuk sayısı, meclis büyüklüğü arttığında azalmaz.
Kullanılan ülkeler

D'Hondt yöntemi, Åland, Angola, Arjantin, Arnavutluk, Aruba, Avusturya, Belçika, Bolivya, Brezilya, Burundi, Cape Verde, Şili, Kolombiya, Hırvatistan, Danimarka, Dominik Cumhuriyeti, Doğu Timor, Ekvador, Ermenistan, Estonya, Fiji, Finlandiya, Grönland, Guatemala, Hollanda, İspanya, İsrail, İsviçre, İtalya (karma sistemde), İzlanda, Japonya, Kamboçya, Karadağ, KKTC, Kuzey Makedonya, Lüksemburg, Macaristan (karma sistemde), Moldova, Monako, Mozambik, Nikaragua, Paraguay, Peru, Polonya, Portekiz, Romanya, San Marino, Sırbistan, Slovenya, Türkiye, Uruguay ve Venezuela'da yasama organlarını seçmek için kullanılmaktadır.
İşlem

Tüm oylar sayıldıktan sonra, her parti için bölüm hesaplanır. Bölüm formülü şu şekildedir:
burada:
T partinin aldığı toplam oy sayısı,
s partinin şimdiki aşamaya kadar kazanmış olduğu sandalye sayısı, başlangıçta tüm partiler için 0'dır.
Hangi parti en yüksek orana sahipse, bir sonraki sandalyeyi alır ve oranları yeniden hesaplanır. Tüm sandalyeler tahsis edilene kadar işlem tekrarlanır.
Bir seçim çevresinde her partinin aldığı oy toplamı, sırasıyla 1'e, 2'ye, 3'e, 4'e ... bölünür ve o seçim çevresinin çıkaracağı milletvekili sayısına ulaşıncaya kadar bu işleme devam edilir. Elde edilen paylar, parti farkı gözetmeksizin, büyükten küçüğe doğru sıralanır. Milletvekillikleri bu sıralamaya göre partilere tahsis edilir.
Örnek

7 milletvekili çıkaracak bir seçim bölgesinde A Partisi 60.000, B Partisi 25.000, C Partisi 14.000 oy almış olsun.
| Partiler | Oy/1 | Oy/2 | Oy/3 | Oy/4 | Oy/5 | Partinin çıkardığı milletvekili sayısı |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| A Partisi | 60.000 | 30.000 | 20.000 | 15.000 | 12.000 | 4 |
| B Partisi | 25.000 | 12.500 | 8.333 | 6.250 | 5.000 | 2 |
| C Partisi | 14.000 | 7.000 | 4.667 | 3.500 | 2.800 | 1 |

Bu seçim çevresinden 7 milletvekili çıkacağından en yüksek 7 rakam ve bu rakamın denk geldiği partiler tespit edilerek çıkarılacak milletvekillikleri bulunur.
Buna göre yeşil ile işaretlendiği üzere A partisi 4, B partisi 2 ve C partisi 1 milletvekili çıkarır.
Aşağıda aynı örnek var, ancak farklı bir şekilde açıklanmıştır.
| Aldığı oy | A Partisi> 60.000 | B Partisi> 25.000 | C Partisi> 14.000 |
| --- | --- | --- | --- |
| 1. milletvekili | 60.000 | 25.000 | 14.000 |
| 2. milletvekili | 30.000 | 25.000 | 14.000 |
| 3. milletvekili | 20.000 | 25.000 | 14.000 |
| 4. milletvekili | 20.000 | 12.500 | 14.000 |
| 5. milletvekili | 15.000 | 12.500 | 14.000 |
| 6. milletvekili | 12.000 | 12.500 | 14.000 |
| 7. milletvekili | 12.000 | 12.500 | 7.000 |
| Partinin çıkardığı milletvekili sayısı | 4 | 2 | 1 |
| Milletvekili başına düşen oy | 15.000 | 12.500 | 14.000 |
A Partisine 1. olduğu için bir milletvekili verilir. A Partisinin oyu 2'ye bölünür. A Partisinin oyu hâlâ en çok olduğu için A Partisinin oyu bu sefer 3'e bölünür. (60.000/3=20.000). Bu işlemden sonra en çok oy B Partisinde olduğu için B'ye bir milletvekili verilir ve oyu 2'ye bölünür (25.000/2=12.500). 
Kalan sayılar arasında en büyük A olduğu için bir milletvekili daha verilir ve A'nın oyu bu defa 4'e bölünür (60.000/4=15.000). Ortaya çıkan sayılar arasında en büyük oy yine A'nın oyu olduğundan yine bir milletvekili verilir ve bu kez de oyları 5'e bölünür (60.000/5=12.000). Bu işlemden sonra en büyük oy C'ye aittir ve C'nin hanesine 1 milletvekili eklenir; C'nin oyları 2'ye bölünür (14.000/2=7.000). Bu yedinci ve son işlem sonucunda en büyük sayı B'ye ait olduğu için son milletvekilini B Partisi alır.
D'Hondt altında yaklaşık orantılılık

D'Hondt yöntemi, seçimler sonucu tüm siyasal partiler arasında ortaya çıkan en yüksek milletvekili sayısı-oy oranını düşürerek orantısızlığın önüne geçmektedir. En yüksek milletvekili sayısı-oy oranı, avantaj oranı olarak bilinir. Genel parti sayısının  P olduğunu düşünelim. Parti  p\in \{1,\dots ,P\} için avantaj oranı;
bu denklemde
En yüksek avantaj oranı,
tüm siyasal partiler arasında en fazla temsil edilen siyasi partinin ne kadar orantısız olarak temsil edildiğini ortaya çıkarır. D'Hondt yöntemi, siyasal partilere parlamento sandalyesi tahsis eder ve ortaya çıkan en büyük avantaj oranını mümkün olduğu kadar azaltır,
Bu koltuk tahsisi  \mathbf {s} =\{s_{1},\dots ,s_{P}\}, olası tüm  {\mathcal {S}}'lerin bir ögesidir. Bu sayede, D'Hondt yöntemi oyları orantılı olarak temsil edilenlere ve kalanlara ayırır ve işlem sonucunda ortaya çıkan fazlalığı en aza indirir. Geri kalan oyların genel oranı:
p partisinin fazla sandalye sayısı bu şekilde hesaplanır,
Bunun nasıl çalıştığını daha iyi anlayabilmek için seçimlerde rekabet eden üç siyasal parti düşünün. A partisi oyların yüzde 60,6'sını, B partisi yüzde 25,3'ünü ve C partisi yüzde 14,1'ini almıştır. D'Hondt yöntemi meclis sandalyelerinin yüzde 57,1'ini A partisine, yüzde 28,6'sını B partisine, yüzde 14,1'ini C partisine verir. Bu süreç, A partisine 0,94, B partisine 1,13, C partisine 1,01 avantaj oranı verir. Böylece B en büyük avantaj oranını elde eder. Fazlalığın toplam payı 1 - 1 / 1,13 = 0,12 veya yüzde 12'dir. Bu, A partisi fazlalıklarının yüzde 10,1, B partisi fazlalıklarının yüzde 0 ve C partisi fazlalıklarının yüzde 1,5 olduğu anlamına gelir. Yukarıdaki tablo bu durumu özetlemektedir.
Jefferson ve D'Hondt

Yöntem ilk kez 1792'de Thomas Jefferson tarafından, Amerika Birleşik Devletleri Temsilciler Meclisi'ndeki koltuk dağılımı konusunda George Washington'a yazdığı bir mektupta açıklandı.
Milletvekilleri için böyle ortak bir oran veya bölen olamaz, ki onları tam olarak ve kalan veya kesir olmadan bölebilsin. Ben o zaman şöyle cevap veririm... ki milletvekilleri, en yakın orana mümkün olduğunca yakın şekilde bölünmelidir; ve kesirler göz ardı edilmelidir.
Avrupa'da, Belçikalı matematikçi Victor D'Hondt tarafından 1878 yılında bağımsız olarak icat edildi ve şu şekilde tanımlandı:
Birkaç sayı arasında orantılı olarak ayrılacak ayrık öğeleri tahsis etmek için bu sayıları ortak bir bölenle bölmek gereklidir, bu da payların toplamının tahsis edilecek öğe sayısına eşit olduğu katsayıları üretir.
Jefferson ve D'Hondt yöntemleri eşdeğerdir. Her zaman aynı sonuçları verirler, ancak hesaplamanın sunumu yöntemleri farklıdır. George Washington, Kuzey eyaletlerinin temsilci koltuklarını artıracak yeni bir planı içeren bir yasa tasarısında veto yetkisini ilk kez kullandı. Vetodan on gün sonra Kongre, Jefferson'un Yöntemi olarak bilinen yeni bir paylaştırma yöntemi kabul etti. Devlet adamı ve gelecekteki ABD Başkanı Thomas Jefferson, 1792'de Birleşik Devletler'in İlk Nüfus Sayımı'na dayanarak ABD kongre paylaştırması için bu yöntemi geliştirdi. Bu yöntem, 1842'ye kadar, Temsilciler Meclisindeki koltukların eyaletler arasında orantılı bir şekilde dağıtılmasını sağlamak için kullanıldı.
Victor D'Hondt, yöntemini Fransızca: "Système pratique et raisonné de représentation proportionnelle" adlı yayınında 1882 yılında Brüksel'de sunmuştur.
Bu sistem, hem nüfusa göre eyaletler arasında koltukların dağıtılması hem de seçim sonucuna göre partiler arasında kullanılabilir. Görevler matematiksel olarak eşdeğerdir, eyaletleri partilerin yerine koyar ve nüfusu oyların yerine koyar. Bazı ülkelerde, Jefferson sistemi, yerel politikacıların veya uzmanların yerel olarak tanıttığı isimlerle bilinir. Örneğin, İsrail'de bu yöntem:
Bader–Ofer sistemi
Jefferson yöntemi, en büyük kalan yöntemiyle benzer şekilde bir kota (bir bölen olarak adlandırılır) kullanır. Bölen, gereken toplama eşit olacak şekilde, kesirli kalanları dikkate almadan elde edilen kotalara göre seçilir; yani, kalanları incelemeye gerek olmadığı bir sayı seçilir. Bu, kotaların bir aralığındaki herhangi bir sayıyla gerçekleştirilebilir. Bu aralıktaki en yüksek sayı her zaman D'Hondt yöntemi tarafından bir koltuk vermek için kullanılan en düşük sayıya (Jefferson yöntemi yerine kullanılıyorsa) eşit olurken, aralıktaki en düşük sayı, D'Hondt hesaplamalarında bir koltuk veren bir sonraki sayıdan daha büyük olan en küçük sayıdır.
Yukarıdaki parti listesi örneğine uygulandığında, bu aralık 20.001 ile 25.000 arasında tam sayılar olarak genişler. Daha kesin bir şekilde, 20.000 < n ≤ 25.000 şeklinde ifade edilen herhangi bir n sayısı kullanılabilir.
Seçim eşiği

Ana madde: Seçim barajı
D'Hondt yöntemi, daha büyük partilere daha fazla koltuk tahsis ederek siyasi parçalanmayı azaltır; bu etki, seçim bölgelerinin küçük olduğu durumlarda daha belirgindir. Siyasi parçalanmayı azaltmak için bir diğer yaklaşım ise seçim eşikleridir; bu eşikleri sağlayamayan herhangi bir liste (boşa harcanan oy), bir koltuk almak için yeterli oyları alsalar bile hiçbir koltuk tahsis edilmez. D'Hondt yöntemiyle seçim eşiği kullanan ülkelerin örnekleri şunlardır: Arnavutluk (tek partiler için %3, iki veya daha fazla partinin koalisyonları için %5, bağımsız adaylar için %1); Danimarka (%2); Doğu Timor, İspanya, Sırbistan ve Karadağ (%3); İsrail (%3.25); Slovenya ve Bulgaristan (%4); Hırvatistan, Fiji, Romanya, Rusya ve Tanzanya (%5); Türkiye (%7); Polonya (%5 veya koalisyonlar için %8; ancak etnik azınlık partileri için uygulanmaz), Macaristan (tek parti için %5, iki parti koalisyonları için %10, 3 veya daha fazla parti koalisyonları için %15) ve Belçika (bölgesel olarak %5). Hollanda'da bir parti, alt mecliste tamamen orantılı bir koltuk için yeterli oy kazanmalıdır (dikkat edilmesi gereken nokta, bunun sadece düz D'Hondt'ta gerekli olmamasıdır); alt mecliste 150 koltuk olduğu için etkili bir seçim eşiği olan %0.67'lik bir oy eşiği bulunmaktadır. Estonya'da, seçim bölgelerinde basit kota alan adaylar seçilmiş sayılır, ancak ikinci (bölge düzeyi) ve üçüncü (ulusal düzeyde, değiştirilmiş D'Hondt yöntemi) sayım turunda, ulusal düzeyde oyların %5'inin üzerinde olan aday listelerine sadece koltuklar verilir. Oy eşiği, koltuk tahsis sürecini basitleştirir ve (çok az oy alması muhtemel olan) marjinal partilerin seçimlere katılmasını engeller. Oy eşiği ne kadar yüksekse, parlamentoda temsil edilecek parti sayısı o kadar az olacaktır.
Dieter Hildebrandt

Dieter Hildebrandt.
Dieter Hildebrandt (d. 23 Mayıs 1927, Polonya - ö. 20 Kasım 2013, Münih), Alman kabare ve tiyatro oyuncusu.
1927 yılında Polonya sınırları içinde kalan Bunzlau'da dünyaya gelen Dieter Hildebrandt, Alman kabare sanatının etkili isimleri arasında yer alıyordu. Mesleğe 1950'lerde tiyatro salonlarında yer gösterici olarak başladı.
1955'te Münih'in Schwabing semtinde İsimsizler adını verdiği kabareyi kurdu. İkinci durağı Münih Atıcılar ve Gülme Derneği oldu. Bu kabarede aralıksız 17 yıl sahne aldı. Alman Birinci Televizyonu ARD'ye 23 yıl "Cam Silici" isimli programı hazırladı. Alman İkinci Televizyonu ZDF'de yayınlanan  Taşradan Notlar programında rol aldı.
David Urquhart

David Urquhart
David Urquhart (1 Temmuz 1805 - 16 Mayıs 1877) veya Urquhart Davut Bey (Adigece: Уркъухьэрт Даут-бей), 1847'den 1852'ye kadar Parlamento Üyesi olarak görev yapan İskoç diplomat.
İlk yılları ve ailesi

Braelangwell, Cromarty, İskoçya'da  doğan Urquhart, dul annesinin gözetiminde Fransa, İsviçre ve İspanya'da eğitim gördü. 1821'de İngiltere'ye döndü ve Oxford'daki St John's Kolejine katılmadan önceki boş geçen bir yılını çiftçilik öğrenerek ve Woolwich, Royal Arsenal'de çalışarak değerlendirdi. Annesinin mâlî durumu yetersiz olduğu içinklasik eğitimini tamamlayamadı.
1854'te Urquhart, İngiliz-İrlandalı bir aristokrat olan Harriet Angelina Fortescue  ile evlendi ve üç oğul (biri William, henüz on üç aylıkken öldü; Francis Fortescue Urquhart bir diğeriydi), iki kız sahibi oldu. Diplomatic Review'da Caritas imzasıyla çok sayıda makale yazdı ve 1889'da öldü.
Kariyer > Yunanistan ve Türkiye'deki Rol

1827'de Urquhart, Yunan Bağımsızlık Savaşı'nda milliyetçi davaya katıldı. Bu süreçte ağır yaralandı. Gelecek 5 yılını İngiliz hükûmetine yazdığı mektuplarla Yunan davasını savunmakla harcadı. 1831'de Sir Stratford Canning'in Yunanistan ile Türkiye arasındaki sınırı belirlemek için İstanbul'a yaptığı göreve kendisini atadı.
Urquhart'ın başlıca rolü, Sultan II. Mahmud'un yakın danışmanı Koca Mustafa Reşid Paşa'nın desteğini sağlamaktı. Kendisini giderek Türk uygarlığı ve kültürüne çekerken, bölgeye Rus müdahalesi tehdidi karşısında alarma geçti. Urquhart'ın, Türkiye ve Kaynakları'nın yayınlanması da dahil olmak üzere, kampanyası 1833'te bölgeye bir ticaret heyetinin atanmasıyla sonuçlandı. İstanbul'daki hükûmetle o kadar yakın bir ilişki kurdu ki, Canning'in politikasına karşı Kavalalı Mehmed Ali Paşa'ya karşı Sultan adına İngiliz müdahalesi çağrılarında açık sözlü hale geldi. Palmerston tarafından, kendisini Richard Cobden ile çatışmaya sokan Moskova karşıtı İngiltere, Fransa, Rusya ve Türkiye adlı broşürü yüzünden geri çağrıldı.
1835'te İstanbul'da büyükelçilik sekreteri olarak atandı ancak Rusların Çerkesya'daki saldırgan planlarına karşı koymak için talihsiz bir girişim olan Vixen Harekâtı, uluslararası bir krize yol açma tehdidinde bulundu ve 1837'de tekrar geri çağrılmasına neden oldu.
Urquhart'ın pozisyonu koyu bir şekilde Rus karşıtı ve Türk yanlısıydı bu İngiliz siyaseti için zorluklar yarattı. 1830'larda Avrupa'da Rus karşıtı bir koalisyon henüz oluşturulmamıştı. İngiltere, kendisini birdenbire Rusya ile yalnız başına bir askeri çatışma durumunda bulabilirdi. Sonuç olarak, Urquhart Türkiye'den geri çağrıldı ve Rusya ile olan çatışma barış görüşmeleriyle çözüldü.
1835'te Doğu'ya gitmeden önce Portfolio adlı bir süreli yayın kurdu ve ilk sayısında derin bir izlenim bırakan bir dizi Rus devlet gazetesi bastı. Urquhart aynı zamanda Sefer Bey Zenaqo ile birlikte son halini verdikleri Çerkes ulusal bayrağının da tasarımcısıydı. Urquhart daha sonra İngiliz dış politikasının başı olan Palmerston'ı Rusya tarafından rüşvet almakla suçladı. Bu görüş, yayınladığı Londra dergilerinde sürekli olarak desteklendi. Yayınlarının düzenli yazarları arasında, Urquhart'ın Palmerston hakkındaki görüşlerini tamamen destekleyen Karl Marx da vardı. Kişisel olarak, Marx'ın kendisi, arkadaşı Engels ile yazışmalarında, Urquhart'ı Palmerston ve Türklere tapma suçlamalarında bir "manyak biçimi" olarak değerlendirdi.
1838'de Urquhart, Türkiye ve Yunanistan'ı incelediği ve aynı zamanda daha önce Arthur Lumley Davids tarafından yapılmış çalışmalardan yararlandığı Doğunun Ruhu adlı bir kitap yayınladı.
Kariyer > Siyaset

1847'den 1852'ye kadar Parlamentoda Stafford üyesi olarak oturdu ve Lord Palmerston'ın dış politikasına karşı şiddetli bir kampanya yürüttü.
Sıhhî reformun dayatılmasına karşıydı ve 1848 Halk Sağlığı Yasası'nın çıkarılmasına şiddetle karşı çıktı.
Birleşik Krallık'ın Kırım Savaşı'ndaki eylemi, Türkiye'nin diğer güçlerin yardımı olmadan kendi savaşlarını verebilecek konumda olduğunu iddia eden Urquhart öfkeli protestolara yol açtı. Hükûmete saldırmak için ülke genelinde Urquhartite olarak bilinen "dış ilişkiler komiteleri" kurdu ve 1856'da demir ustası George Crawshay'ın finansmanıyla Free Press'in  sahibi oldu (1866'da Diplomatic Review adını aldı). Katkıda bulunanlar arasında sosyalist Karl Marx da vardı. !860 yılındaLübnan hakkındaki kitabını yayınladı.
Türk hamamının sponsoru

Urquhart, Türk hamamlarını Büyük Britanya'ya tanıttı. İrlandalı doktor Richard Barter'ın dikkatini çeken Herkül Sütunları (1850) adlı kitabında bunların kullanımını savundu. Barter onları Cork, Blarney'deki hidroterapi sisteminde tanıttı. Londra, 76 Jermyn Caddesindeki Türk hamamları Urquhart'ın yönetiminde inşa edilmiştir.
Daha sonraki yaşamı ve ölümü

1864'ten ölümüne kadar, Urquhart'ın sağlığı onu Kıtada yaşamaya zorladı. Cenevre Gölü'nün yanında İsviçre'nin Clarens kentinde yaşadı. Burada enerjisini uluslararası hukuk araştırmalarını teşvik etmeye adadı. 1877'de öldü ve Clarens'te toprağa verildi.
Bibliyografya

Robinson, Gertrude (1920). David Urquhart: some chapters in the life of a Victorian knight-errant of justice and liberty. Oxford: Basil Blackwell. s. xii, 328.
Shifrin, Malcolm (2015). Victorian Turkish Baths. Swindon: Historic England. ISBN 978-1-84802-230-0. 30 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 30 Temmuz 2021.
Taylor, A. J. P. (1957). The trouble makers: dissent over foreign policy, 1792–1939. Londra: Hamish Hamilton. s. 207p.
Taylor, Miles. "Urquhart, David (1805–1877)". Oxford Ulusal Biyografi Sözlüğü (çevrimiçi bas.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/28017.  Birleşik Krallık Halk Kütüphanesi abonelik veya üyeliği gereklidir
Çerkes ulusal bayrağı.
Jermyn Caddesi'ndeki Türk Hamamları, 1862
Mostay Kerim

| Mostay Kerim |
| --- | --- |
2004
Doğum: 20 Ekim 1919(1919-10-20) Kilek Köyü Şişme, Başkurdistan
Ölüm: 21 Eylül 2005 (85 yaşında) Ufa, Başkurdistan
Meslek: Yazar, Şair
Dönem: 1930 - 1990
Tür: Şiir, oyun

Mostay Kerim (20 Ekim 1919 – 21 Eylül 2005), Başkurt Sovyet şair, yazar ve oyun yazarı.
II. Dünya Savaşı'nda ordu gazetesi Kızıl Yıldız'ın savaş muhabiri olarak Stalingrad cephesinde askerlik yaptı. Başkurdistan Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nde Halkın Şairi (1963), Sosyalist Emek Kahramanı (1979) unvanlarını aldı; Sovyetler Birliği Devlet Ödülü (1972) ve Lenin Ödülü'ne (1984) layık görüldü.
Yaşamı

20 Ekim 1919'da Başkurdistan'ın Şişme bölgesindeki Kileş köyü'nde orta hâlli bir ailede doğdu. Tam adı Mostafa Safa oðlu Kerimov idi. Ortaöğrenimini 1935 yılında köyünde tamamladı.
İki yıl Ufa Pedagoji İşçi Üniversitesi'nde okudu. İlk şiirlerini bu sırada yazmaya başladı. 1937-1941 yılları arasında Başkurt Devlet Pedagoji Enstitüsü'nün Dil ve Edebiyat Fakültesi'nde öğrenim gördü. Veli Nafikov ile birlikte yazdığı Otryad Kuzgaldı adlı ilk şiir kitabını 1938'de yayımladı.
1940 yılında Yazarlar Birliği üyesi oldu. İkinci şiir kitabı Yazgı Tavıştar 1941'de yayımladı. Başkır Devlet Üniversitesi'nin Dil ve Edebiyat Fakültesi'nden mezun olduğu 1941 yılında evlendi. II. Dünya Savaşı'nın başlamasıyla Kızıl Ordu'ya katıldı ve savaşın sonuna kadar cephede kaldı. Muhabere birliğinde ve topçu birliğinde hizmet etti. Ağustos 1942'de göğsünden yaralandı. Altı aylık tedaviden sonra taburcu oldu ve cepheye geri döndü. Ön-cephede askeri gazeteler için muhabirlik yaptı. II. Dünya Savaşı'nın bitişini Vena şehrinde karşıladı. Büyük Vatanseverlik Savaşı boyunca da cephede muhabirlik yaptı. Savaşta gösterdiği kahramanlıklardan ötürü I. Derece Vatan Savaşı, Kızıl Yıldız ödülleri ve madalyalarla ödüllendirildi.
Cephede bulunduğu sırada ilk çocuğu dünyaya gelen Mostay Kerim, savaştan sonra sivil hayata döndü ve edebiyatla uğraşmaya devam etti. Savaş yıllarındaki deneyimleri onun şiir anlayışında etkili oldu. Vatanın yüceliği, Sovyet insanının cesareti ve sabrı şiir anlayışının temelini oluşturdu. Askerlerin savaştan sonra vatanlarına kavuşmasını Kaytıv adlı şiir kitabının konusunu oluşturdu. Kara Hıvzar adlı şiirinde savaşın acılarını dile getirdi. Şiir dışında tiyatro eserleri ve gezi yazıları yazdı. Birçok oyunu sahnelenmiş ve kimisi filme çekilmiştir. Sanatçı, eleştiri ve tercüme alanlarında da eserler verdi.
1951'de ikinci çocuğu dünyaya geldi. 1951-1962 yılları arasında Başkurdistan Yazarlar Birliği başkanlığını üstlendi. 1962'de Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti Yazarlar Birliği Sekreteri oldu. Uzun yıllar Yabancılar Dairesi'nin Başkurdistan bölümünün başkanlığını yaptı.
Başkurt edebiyatına yaptığı hizmetler iki defa Lenin Ödülü, iki defa Hizmet Kızıl Bayrak Halklar Dostluğu, Şeref Madalyası gibi madalyalarla ödüllendirildi. 1963'te Başkurdistan'ın Halk Şairi unvanı verildi. Sovyetler Birliği Devlet Ödülü, Sosyalist Hizmet Kahramanı, Ufa Şehrinin Şere Ödülü gibi birçok ödülü vardır.
Mostay Kerim, geçirdiği kalp krizinin ardından 21 Eylül 2005'te Ufa'da öldü.
Adı, Ufa'da bir caddeye ve Başkurdistan Cumhuriyeti Ulusal Gençlik Tiyatrosu'na verilmiştir. 2013 yılında çocukları Başkurt dili ve edebiyatının gelişimini destekleyen Mustai Karim Vakfı'nı kurmuştur.
Mirza Kadim İrevani

| Mirza Kadim İrevani |
| --- | --- |
Doğum adı: Azerice: Mirzə Qədim İrəvani
Doğum: 1825 Erivan, Revan Hanlığı
Ölüm: 1875 Erivan, Erivan Guberniyası, Rusya Çarlığı
Uyruk: Azerbaycanlı
Ebeveyni: Hacı Memmed Hüseyn bey (baba)
Alanı: Sanatçı
Sanat eğitimi: Tiflis progimnaziyası
Etkiledikleri: Azerbaycan güzel sanatları

İmzası
 
Mirza Kadim İrevani (Azerice: Mirzə Qədim İrəvani) - 19. yüzyılda yaşamış Azeri portreci ve bezeme sanatçısı. Azerbaycan pano resminin temelini attı, yaratıcılığı Azerbaycan'ın modern görsel sanatında önemli bir değişiklik olarak hafızalarda kalmıştır.
İrevani çoğunlukla nakış için şablon çizimleri, duvar resimleri, mücevherler, vernik resimleri ve cam üzerine resimleriyle ünlüdür. İrevani, kural olarak, tüm eserlerini Azerbaycan ya da Rusçada imzalarken, «Mirza Kadim İrevani» ve bazen de «üniversite değerlendiricisi» kelimelerini ekleyerek kendisini sadece «Kadim bey» olarak adlandırdığı söylenebilir.
En ünlü eserleri "Genç Kadın Portresi", "Genç Erkek Portresi", "Feteli Şah Portresi", "Dansçılar", "Molla" (tümü Azerbaycan Ulusal Güzel Sanatlar Müzesi'nde), "Mah Talat Portresi" (Gürcistan Devlet Sanat Müzesi), "Kuş ve Çiçekler" (Ermitaj Müzesi) ve ayrıca 1850'lerde Erivan'daki Sardar Sarayı'nın duvarlarında bulunan dört büyük (1 m x 2 m) yağlı boya tablosudur.