Tam o' Shanter (şiir)
Arka plan

Şiir, Francis Grose'un "İskoçya'nın Eski Eserleri" adlı eserinin ikinci cildi için 1790'da yazılmıştır. Bu şiirin yayınlanmasından bir ay önce, ilk kez Mart 1791'de Edinburgh Herald ve Edinburgh Magazine'de yayınlanmıştır. Robert Riddell, Burns'ü Grose ile tanıştırmış ve Gilbert Burns'e göre şair, Ayrshire'a geldiğinde Alloway Kirk'ün bir çizimini eklemesini istemiştir; Grose, Burns'ün ona yanında basabileceği bir şey vermesi koşuluyla bunu kabul etmiştir.
Burns, Grose'a Haziran 1790'da Alloway Kirk ile ilişkilendirilen üç cadı hikâyesi yazarak verdi, bunlardan ikisinin "otantik" olduğunu, üçüncüsünün ise "aynı derecede doğru olmasına rağmen, sahne açısından ilk ikisi kadar iyi olmadığını" söyledi. Hikâyelerden ikincisi Tam o' Shanter'dı. Burns'ün Grose'a yazdığı bu hikâyenin düzyazı taslağı şöyleydi:
Ayr kasabasında, bir pazar günü, Carrick'li bir çiftçi, Alloway kilisesi'nin tam kapısının önünden geçerek, Doon Nehri üzerinde bulunan eski köprü Brig o' Doon üzerinden evine gitmek zorundaydı; ancak saat epey geç olmuştu, Alloway Kilisesi'ne vardığında cadı ve büyücülerin saatine denk gelmişti.
Kiliseden çıkan ışıklardan korkmuş olsa da, bu gibi durumlarda geri dönmenin çok daha büyük bir felaket riski taşıdığı bilinen bir gerçek olduğundan, ihtiyatlı bir şekilde yolunda ilerledi. Kilise avlusunun kapısına ulaştığında, hala yola bakan eski bir gotik pencerenin çerçevesi ve kemerleri arasından, cadıların, gaydasının gücüyle hepsini canlı tutan eski isli kara muhafız efendilerinin (şeytan) etrafında neşeyle dans ettiğini görünce şaşırdı ve keyiflendi. Çiftçi, atını durdurup onları biraz gözlemlediğinde, tanıdığı ve mahallesindeki birçok yaşlı kadının yüzünü açıkça fark ediyordu. Beyefendinin (şeytan) nasıl giyindiği belirtilmiyor; ancak hanımların hepsi önlük giymişti; ve bunlardan birinin talihsiz bir şekilde, kısa bir önlüğü olması, çiftçimizin öylesine tahrik olmasına neden oldu ki, istemeden yüksek sesle kahkaha atarak, "Weel luppen, Maggy wi' the short sark!" diye bağırdı ve kendine gelince, atını dört nala köprüye sürdü. Evrensel olarak bilinen bir gerçeği belirtmeme gerek yok, hiçbir şeytani güç sizi akan bir derenin ortasından öteye kadar takip edemez. Zavallı çiftçi için Doon nehrinin bu kadar yakın olması şanstı, çünkü atının hızı iyi olmasına rağmen, ucu ucuna köprünün kemerinin ortasına ve dolayısıyla derenin ortasına ulaştı, takip eden, intikamcı cadılar onun peşinde o kadar yakındı ki, içlerinden biri onu yakalamak için gerçekten atıldı: ama çok geçti; derenin öbür tarafında, ellerinde atın kuyruğundan başka bir şey yoktu; ve çiftçi onların ulaşamayacağı bir yerdeydi. Ancak, güçlü atın çirkin, kuyruksuz hali, asil yaratığın hayatının son saatlerine kadar, Carrick çiftçilerine, Ayr pazar gecelerinde, çok geç kalmamaları konusunda korkunç bir uyarıydı.
Böylece Burns'ün en uzun soluklu şiirsel çabalarından biri başlamış oldu.
Şiirin bir günde yazıldığı hikâyesi John Gibson Lockhart tarafından, Allan Cunningham'ın katkılarıyla işlendi. Tempo, hız ve tonlamadaki ince nüanslar, Burns'ün 11 Nisan 1791'de Bayan Dunlop'a söylediği gibi, "asla mükemmelleştiremeyeceğimi umduğum bir son parlatma" dediğini gösteriyor.
Burns, Tam o' Shanter karakterini Güney Ayrshire'daki Maidens balıkçı köyünden yaklaşık yarım mil (0,8 km) içeride, Kirkoswald yakınlarında Shanter Çiftliği'nde yaşayan bir arkadaşı olan Douglas Graham'dan (1739–1781) esinlenerek yaratmıştır.
Kirkoswald souter (ayakkabı tamircisi) John Davidson, Burns'e "souter Johnnie" karakteri için ilham kaynağı oldu. Davidson, 1785'te ailesini barındıracak ve ayakkabıcılık işini yapacağı kendi kulübesini inşa etti. 1806'da öldü. Ailesi kulübeyi 1932'de National Trust for Scotland (İskoçya Ulusal Vakfı)'na devretti. Sazdan çatılı ev mimarisinin nadir bir örneği olarak korunmaktadır ve bir müze ve sanat galerisinden oluşmaktadır.