stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
İzak Algazi
Kaynakça ve dipnotlar

↑  "İtalyan Musevi Cemaati ve Sinagogu". 5 Eylül 2010 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Ocak 2010.
↑  "Arşivlenmiş kopya". 4 Şubat 2010 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Ocak 2010.
↑  Cantor Isaac Algazi - Sweet Singer Of Israel, Wergo
↑  "Isaac Algazi Efendi - Osmanlı-Türk ve Osmanlı-Yahudi Musıkisinin Büyük Sesi, Kalan Müzik". 4 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Ocak 2010.
Şirin Pancaroğlu

| Şirin Pancaroğlu |
| --- | --- |
Doğum: Fatma Şirin Pancaroğlu 1968, Ankara, Türkiye
Meslekler: arpist, besteci, müzik eğitimcisi
Resmî site: http://www.sirinpancaroglu.com.tr/

Şirin Pancaroğlu (1968, Ankara), klasik müzik geleneğinden yetişen Türkiye'nin önde gelen arp sanatçısı. Aynı zamanda geleneksel Türk müziği, doğaçlama, tango ve avangart türlerindeki çalışmaları ve mizansen içeren performanslarıyla da tanınır. Washington Post gazetesi tarafından “uluslararası ölçekte büyük bir yetenek” olarak nitelendirilmiştir.
Hayatı

Şirin Pancaroğlu İstanbul'da başladığı müzik eğitimini Cenevre Konservatuvarı'nda sürdürdü ve İndiana Üniversitesi Müzik Fakültesi'nde yüksek lisans derecesiyle tamamladı. Yirmi yıl yurt dışında kaldıktan sonra 2000 yılında Türkiye'ye döndü. Türkiye'deki pek çok uluslararası festivallerin yanı sıra Fransa, İngiltere, Almanya, Belçika, Hollanda, İsveç, Danimarka, Sırbistan, Slovenya, Makedonya, Kosovo, İsrail, ABD., Meksika, Brezilya, Hawaii, Japonya, Kore, Singapur ve Malezya'da konserler verdi. Bir süre Yıldız Teknik Üniversitesi'nde müzik dersleri verdi. Printemps des Arts, Festival de la Harpe en Avesnois, Berlioz Festivali, Trièves ve Chirens Festivalleri, Villeveyrac Müzik Haftaları, Millenium Stage, Imagine New Music Festival, Ebb and Flow Arts Festivali, Edinburgh Uluslararası Arp Festivali, Seduced by the Harp Festivali, Festival del Centro Historico de la Cuidad de Mexico, Kosovo Dam Festivali, Uluslararası Belgrad Arp Festivali, Uluslararası Rio de Janeiro Arp Festivali, Uluslararası Kudüs Ud Festivali, Üsküp Yaz Festivali ve Sound Festivaline solist olarak katıldı.
Bunun yanı sıra uzun yıllar çocuklar ve yetişkinlerle arp çalmayı öğretti. Çeşitli mesleki yayınlarda ve gazetelerde müzik yazıları yazdı. Dünya Arp Kongresi yönetim kurulu üyesi olan Pancaroğlu, Orta Doğu Teknik Üniversitesi Takdir Ödülü, 19 Mayıs Üniversitesi “En İyi Virtüoz” Medya Ödülü ve Çağdaş Gazeteciler Derneği ödüllerine layık görüldü. Arpın Türkiye'deki tanıtımına katkıda bulunmak ve kullanımını yaygınlaştırmak amacıyla 2007 yılında Arp Sanatı Derneği'nin kuruluşuna öncülük etti ve bu derneğin başkanlığını üstlendi.
Ressam Utku Dervent ile evli olan Şirin Pancaroğlu'nun bir oğlu vardır.
Müziği ve ödülleri

Farklı soluklardan yorumcu ve bestecilerle yaptığı işbirlikleriyle dikkat çeken Pancaroğlu, müzik tarzlarını birbirinden ayıran tanımları neredeyse ortadan kaldıran, yeni müzik tarzlarına kapı açan bir duruş sergilemektedir.
Güçlü yorumları ve çok yönlü sanatçı kişiliğiyle öne çıkan Pancaroğlu 2010 yılından bu yana rengarenk işbirlikleri içeren “Elişi”, “Cafe Tango” ve “Resonating Universes” başlıklı üç projesiyle turnelere çıktı. Türkiye'ye döndükten sonra, köklerinin izini sürmekte; yerel ile evrensel olanı incelikli bir fikriyat içerisinde buluşturup müzik projelerine yansıtmaktadır. Kayıp bir çalgı olan çengi diriltmek üzere 2007'den bugüne değin süren çalışmalar yaptı. Hem arpı, hem de onun bu topraklardaki tarihsel muadili olan çengi festivaller, albümler ve konserler aracılığıyla farklı kitlelerle buluşturdu.
Pancaroğlu, bu Türkiye'deki tango geleneğini yeniden canlandırmayı hedefleyen “Cafe Tango” albümünü 2014'te yayınlamıştır. 2013'te okuyucu ve besteci Bora Uymaz ile yakın bir çalışma sürecine giren sanatçı, bu işbirliği ekseninde “Çengnağme” ve “Cafe Tango” albümlerini hayata geçirdi. İkili mistik yaklaşımlar temeline oturan “Şimdi Ensemble” ı birlikte kurarak birlikte pek çok konser vermeye başladılar. Bora Uymaz'ın teşviğiyle beste denemelerine başlayan Pancaroğlu, 2014 Amasya Altın Elma Beste Yarışmasında üçüncülük ödülüne layık bulundu.
Pancaroğlu, Orta Doğu Teknik Üniversitesi Takdir Ödülü, 19 Mayıs Üniversitesi “En İyi Virtüoz” Medya Ödülü ve Çağdaş Gazeteciler Derneği ödüllerine layık görülmüştür.
Albümleri

Hasret Bağı, 1998, Kalan Müzik
Kuyruklu Yıldız Altında, 2000
Barokarp, 2005
Tel ve Ten, 2009
Elişi, 2010
Çengnağme, 2014
Cafe Tango, 2014
Serasker

Ayrıca bakınız: Türkiye Cumhuriyeti Millî Savunma Bakanlığı
| --- | --- |

 Günümüzde İstanbul Üniversitesi olarak kullanılan Seraskerlik binasının girişi (1898)
Genel bilgiler
Kuruluş tarihi: 15 Haziran 1826
Önceki kurum: Yeniçeri Ağası
Kapanış tarihi: 23 Temmuz 1908
Sonraki kurum: Harbiye Nezareti
Türü: Bakanlık
Bağlılığı: Sadaret
Adres: Eski Saray (Bab-ı Seraskeri), İstanbul, Osmanlı Devleti
Alt birimler: Erkân-ı Harbiye-i Umûmiye Riyaseti Asâkir-i Mansûre-i Muhammediyye
Osmanlı Devleti'nde 1826'da kurulan ve bugünkü Millî Savunma Bakanlığı ve Genelkurmay Başkanlığı 'na denk gelen devlet kurumu. 1880 yılında Erkân-ı Harbiye-i Umûmiye Riyaseti'nin(Günümüz Genelkurmay Başkanlığı) kurulması ile görevlerinin bir kısmını bu kuruma devretmiştir.
"Baş" anlamındaki Farsça sözcük "ser" ile, Arapça "asker" sözcüklerinin birleştirilmesinden oluşturulan bu sözcük, "askerlerin başı, başasker" anlamına gelmektedir. Fâtih Kanunnâmesi'nde serasker terimi kullanılmamakla beraber o devirde de harplerde ordu komutanlarına serasker unvanı verildiği görülmektedir. Genelde ilk defa Kanûnî Sultan Süleyman döneminde İbrâhim Paşa'ya vezîriâzamlık yanında geniş yetkilerle seraskerlik unvanının tevcih edildiği belirtilir.
Yeniçeri Ocağı'nın 1826 yılında II. Mahmud tarafından ortadan kaldırılmasından sonra orduyu avrupa standartlarında modernize çalışmaları doğrultusunda padişah tarafından seraskerlik makamının ihdas edilmesine karar verilmiş ve 15 Haziran 1826 tarihinde Rusçuklu Ağa Hüseyin Paşa ilk serasker olarak Bakanlar Kuruluna dâhil olmuştur.
Bu bakan protokolde sadrazam ve şeyhülislamdan sonra üçüncü sırada geliyordu. Görev sahasına bugünkü Millî Savunma Bakanlığı, Genelkurmay Başkanlığı, Kara Kuvvetleri Komutanlığı ve askerî okullar girmekteydi. Deniz kuvvetleri ile başta topçu ve istihkâm imalathaneleri olmak üzere askerî fabrikalar ise bu bakanlığın görev alanına dâhil değildi. 1879-1884 yılları arasında Seraskerlik makamının adı Harbiye Nezareti olarak değiştirilmişse de daha sonra tekrar seraskerlik yapılmıştır.
Çoğu müşir (mareşal), bazıları ise vezir rütbesine sahip olan toplam 58 serasker Osmanlı Devleti'nin kabinesinde görev almışlardır. 5 Eylül 1891'den 23 Temmuz 1908'e dek seraskerlik görevini yürüten Mehmed Rıza Paşa son serasker olmuş, aynı tarihte Meşrutiyetin İlanını müteakip Harbiye Nezareti makamının oluşturulmasıyla seraskerlik de tarihe karışmıştır.
Bab-ı Seraskeri

II. Mahmud tarafından seraskerlik makamı oluşturulduktan sonra bu makama önce Ağa Kapısı sonra ise 1836 yılında Eski Saray yapısı karargah olarak kullanılmak üzere tahsis edilmiştir. II. Mahmud devrinde buraya büyük bir ahşap karargah ve büyük bir kapı inşa ettirilmiştir. Günümüzde İstanbul Üniversitesinin Beyazıt Kampüsünün Süleymaniye Camii tarafında yer alan kuzey kapısının bu kapı olduğu düşünülmektedir. Ancak kapı üzerinde herhangi bir kitabe yoktur.
Sultan Abdulaziz zamanında Eski Saray bölgesinde II. Mahmud tarafından yaptırılan ahşap yapılar yıktırılmış ve yerine Fransız Mimar Bourgeois tarafından 1864-1866 arasında büyük bir bina inşa edilmiştir. Bu bina günümüzde İstanbul Üniversitesi Rektörlük Binası olarak kullanılmaktadır.
Günümüzde İstanbul Üniversitesi Beyazıt Kampüsü giriş kapısı olarak kullanılan yapı da 1865 yılında yine Sultan Abdülaziz tarafından Seraskerlik makamının giriş kapısı olarak yaptırılmıştı. Kapının üzerinde arap harfleriyle Dâire-i Umûr-ı Askeriyye yazmaktadır. En üst kısımda Sultan Abdülaziz'in tuğrası, bunun sağında Fetih sûresinin birinci âyeti (إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُبِينًا Biz sana apaçık bir fetih yolu açtık),solunda ise aynı sûrenin üçüncü âyeti (وَيَنْصُرَكَ اللَّهُ نَصْرًا عَزِيزًا Seni kıymetli bir zaferle destekledik) yazılıdır. Altında ise Şefik Bey'in imzası ile 1282 (1865) tarihi yer alır.Yeşil zemin üzerine altın varakla yazılmış bu kitâbe düzeni kapının iç tarafında da yer almakta, ancak burada Kazasker Mustafa İzzet Efendi'nin hattıyla tarih beyti, Askere Nüzhet kulu tebşîr eder târîhini / Lutf-i Şâh Abdülazîz açtı der-i nasr-ı azîz olan manzume bulunmaktadır.
Seraskerler listesi

Seraskerlerin listesi  şöyledir:
Ağa Hüseyin Paşa (1826-1827)
Koca Hüsrev Mehmed Paşa (1827-1836)
Damat Gürcü Halil Rifat Paşa (1836-1838)
Damad Mehmed Said Paşa (1838-1839)
Damat Gürcü Halil Rifat Paşa (1839-1840)
Mustafa Nuri Paşa (1840-1842)
Çerkes Hafız Mehmed Paşa (1842-1843)
Darbhor Mehmed Reşid Paşa (1843)
Hasan Rıza Paşa (1843-1845)
Süleyman Refet Paşa (1845-1846)
Koca Hüsrev Mehmed Paşa (1846-1847)
Damad Mehmed Said Paşa (1847-1848)
Hasan Rıza Paşa (1848-1849)
Damad Mehmed Ali Paşa (1849-1851)
Mütercim Mehmed Rüşdi Paşa (1851-1853)
Damad Mehmed Ali Paşa (1853-1854)
Hasan Rıza Paşa (1854-1855)
Mütercim Mehmed Rüşdi Paşa (1855)
Hasan Rıza Paşa (1855-1857)
Mühendis Mehmed Kâmil Paşa (1857)
Mütercim Mehmed Rüşdi Paşa (1857)
Hasan Rıza Paşa (1857-1861)
Mehmed Namık Paşa (1861)
Mütercim Mehmed Rüşdi Paşa (1861-1863)
Mehmed Raşid Paşa  (1863)
Keçecizade Fuat Paşa (1863)
İbrahim Halil Paşa (1863)
Hüseyin Avni Paşa (1863-1866)
Çırpanlı Abdülkerim Nadir Paşa (1866)
Hasan Rıza Paşa (1866-1867)
Mütercim Mehmed Rüşdi Paşa (1867-1869)
Mehmed Namık Paşa (1869)
Hüseyin Avni Paşa (1869-1871)
Ahmed Esad Paşa (1871-1872)
Çırpanlı Abdülkerim Nadir Paşa (1872)
Fosfor Mustafa Sıdkı Paşa (1872)
Mehmed Yaver Paşa (1872)
Ahmed Esad Paşa (1872-1873)
Hüseyin Avni Paşa (1873-1874)
Çırpanlı Abdülkerim Nadir Paşa (1874-1875)
Ali Saib Paşa (1875)
Hüseyin Avni Paşa (1875)
Hasan Rıza Paşa (1875-1876)
Derviş İbrahim Paşa (1876)
Çırpanlı Abdülkerim Nadir Paşa (1876)
Hüseyin Avni Paşa (1876)
Çırpanlı Abdülkerim Nadir Paşa (1876)
Mehmed Redif Paşa (1876-1877)
Mahmud Celaleddin Paşa (1877)
Mehmed Rauf Paşa (1877-1878)
İstanbullu Mehmed İzzet Paşa (1878)
Mahmud Celaleddin Paşa (1878)
Gazi Osman Paşa (1878-1880)
Hüseyin Hüsnü Paşa (1880)
Gazi Osman Paşa (1880-1881)
Hüseyin Hüsnü Paşa  (1881)
Gazi Osman Paşa (1881-1885)
Ali Saib Paşa (1885-1891)
Gazi Osman Paşa (1891)
Mehmed Rıza Paşa (1891-1908)
Sultan Abdülaziz tarafından yaptırılan Bab-ı Seraskeri karargah binası. Günümüzde İstanbul Üniversitesi rektörlük binası olarak kullanılmaktadır
Seraskerlik makamının giriş kapısı ve arka kısımda görülen Beyazıt Kulesi
Yıldız Camii

| --- | --- |


Genel bilgiler
Konum: Beşiktaş, İstanbul, Türkiye
Koordinatlar: 41°02′58″K 29°00′36″D﻿ / ﻿41.04944°K 29.01000°D﻿ / 41.04944; 29.01000
Tamamlanma: 1885-1886

Yıldız Hamidiye Camii ya da Yıldız Camii, Beşiktaş'ta Barbaros Bulvarı'nın kuzey kesiminde, Yıldız Sarayı yolu üzerindedir. Asıl adının Hamidiye olmasına karşılık daha çok Yıldız Camii olarak bilinmektedir.
Tarihi

II. Abdülhamid tarafından 1885-1886 yılları arasında yaptırılmıştır. Gerek kitlesi ve plan şeması, gerekse dekorasyonu ile son dönem Osmanlı mimarisinin en tipik örneklerindendir. Yıldız Camii, Beşiktaş'ta Barbaros Bulvarı'nın kuzeyinde ve Yıldız Sarayı yolu üzerindedir. II. Abdülhamit tarafından, 1885 yılında inşa edilen caminin asıl adı Hamidiye Camii'dir. Cami, Mimari şeması ve dekoratif öğeleri bakımından Osmanlı'nın mimari çizgisinden uzaktır.
Cami, II. Abdülhamid'in Yıldız Sarayı'na yerleşmesinden sonra inşa edilmiştir. Caminin hünkâr köşkü ve harimi dikdörtgen plan üzerinde görsel bir bütünlük arz eder. Caminin küçük ve yüksek kubbesi, on altı penceresi olan çokgen bir kasnak üzerine oturtulmuştur. Kubbesinin içinde aynı şekilde zengin süslemeler taşır. Camide 17 pencere vardır. Neogotik pencereler ve mukarnas dizisi cami kasnağına ayrı bir hava katmıştır. Kubbe bezemelerinde eşine pek rastlanmayan, mavi üzerine yıldız işlemeler ve hünkâr kasrındaki altın varak caminin zengin işlemelerine güzel bir örnektir. Ayrıca yapının minaresi, mukarnas şerefeli ve minare gövdesi tepeye kadar yivlidir. Camiinin mimarı, Sarkis Balyan'dır.
İç mekan
Çin coğrafi keşifleri

Çin coğrafi keşifleri, Çin İmparatorluğu'nun MÖ 2. yüzyıl ile MS 15. yüzyıla kadar ülke dışında karadan veya deniz yoluyla keşfettiği yerleri kapsar.
Karadan keşifler > Pamir Dağları ve ötesi

Tarım Havzasını kateden Han Hanedanı döneminde Çinliler Orta Asya'daki güçlü Pers, Hint ve Ortadoğu devletleriyle ilişkiler kurdular. MÖ 2. yüzyılda Han Hanedanı Zhang Qian adlı elçiyi bölgeye gönderecektir. MÖ 104 ila 102 yılları arasında Han Hanedanından İmparator Wu, Dayuan bölgesini elinde tutan ve MÖ 329 yılında Büyük İskender tarafından temelleri atılan Helen asıllı Ferganalı Yüeçilerle savaşacaktır. General Ban Chao'nun elçisi Gan Ying, Roma İmparatorluğu hakimiyetindeki Suriye'ye kadar gidecektir. Bu ilk keşiflerden sonra Çin keşifleri deniz seyahatine kayacaktır. Bu ağırlık kayması İpek Yolu sayesinde Avrupa'ya kadar uzanan ticaret yolunun büyük ksımı Çin hakimiyeti olduğu bir dönemde gerçekleşecektir.
Denizden keşifler > Güney Çin Denizi

Çinli denizcilerin 11. yüzyılda pusulayı bulmalarından önce mevsimlik muson rüzgarları yaz aylarında ekvatorun kuzeyine doğru, kışın da güneyine doğru eserek deniz yolculuğunu belirleyen bir etken olmuştur. Neolitik Çağda insanoğlunun anakara olan Çin'den ayrılıp Tayvan Adasına yerleşmesi bu sayede kolaylıkla anlaşılabilmektedir. Çin'de siyasi birliği sağlayan ve imparatorluğun temellerini atan Qin Hanedanı (MÖ 221 – MÖ 207) döneminde Çin donanması Güney Çin Denizine açılmış ve günümüzde Vietnam'ın kuzey bölgelerini içeren ve o dönem Annam denen yerdeki halkları fethetmiştir. Kuzey Vietnam, Çin egemenliğinden MS 938 yılına kadar kurtulamayacaktır. Bu dönemde inşa edilen gemilere ait bir buluntu 1975 yılında ortaya çıkartılmıştır. Guangzhou'da yapılan kazılarda bulunan ve Han Hanedanı (MÖ 202 – MS 220) dönemine ait olduğu saptanan gemi kalıntıları 30m uzunluğunda ve 8m genişliğinde olup, 80 ton kapasitelidir Wu döneminde Zhu Ying ve Kang Tai gibi gezginlerin Kamboçya'yı 226-231 yılları arasında ziyaret ettiği bilinmektedir. Burada Hindistan kralı tarafından yollanmış olan elçilerle de temas etmişlerdir.
Denizden keşifler > Hint Okyanusu ve ötesi

Çinliler Hint Okyanusu'nda MÖ 2. yüzyıldan beri seyahat etmekte ve tanınmaktadırlar. Bu dönemde Huangzi (黄支) olarak adlandırılan ve önemli bir ticaret yolu üzerinde bulunan Etiyopya'dan elçilerin Çin'e ulaştığı biliniyor. MS 4.ve5.yüzyıllarda Hindistan'a giden Faxian, Zhiyan ve Tanwujie gibi hacılar Çin'e Budist eserlerini getireceklerdir. 7. yüzyıla gelindiğinde Hindistan'a aynı şekilde ulaşmış olan 31 adet Çinli rahip bulunmaktadır. MS 674 yılında Daxi Hongtong, Arap Yarımadasının güney kısmına yaklaşacak ve Güney Çin Denizinin batısındaki 36 ülkeyle temas edecektir. Deniz yoluyla tacirlik yapan Çinliler ve Çinli elçiler Tang Hanedanı (MS 618- MS 907) ve Song Hanedanı (Ms 960 – MS 1279) döneminde Güneydoğu Asya ülkelerine uğradıktan sonra Hint Okyanusuna açılırlar, Malezya, Hindistan, Sri Lanka, İran Körfezi ve Fırat Nehri üzerinden modern Irak'a kadar giderlerdi. Arap Yarımadasına ve Kızıldenize girerek Etiyopya ve Mısır'da alışveriş yapar, Kahire'de özellikle aranan Çin vazolarını satarlardı. Çinlilerin MS 9.yüzyıldan itibaren Doğu Afrika ile ticaret ilişkisinde bulundukları ve İran Körfezini yoğun şekilde kullandıkları Arap kaynaklarında da doğrulanmaktadır. Orta Çağ'da Çin liman kentleri Guangzhou ve Quanzhou çok sayıda yabancının yaşadığı kozmopolitan şehirler görünümindedirler. Çin gemileri Arap coğrafyacı El İdrisi tarafından 1154 yılında kaleme aldığı eserde de anlatılmaktadır.
Denizden keşifler > Zheng He

MS 1405 – 1433 yılları arasında Çinli Amiral Zheng He komutasındaki büyük Çin donanması Batı Okyanusuna (Hint Okyanusuna Çinliler tarafından verilen isim) yedi sefer yapmıştır. Çin donanmasının bu seferleri Yeni Dünya'ya yapılan İspanyol ve Portekiz seferlerinin aksine Çin egemenliğinin yeni topraklar fethetmesi gibi bir sonuç vermemiş, halihazırda var olan uluslararası ilişkiler sürdürülmüştür. Bu dönemde bomboş bir okyanusu olan Pasifik Okyanusuna açılmak Çin pazarı için ticareti geliştirme isteğinde olan Çin donanması için belirsiz ve amaçsız bir çaba olacağı için ertelenecektir. Ancak İngiliz amatör tarihçi Gavin Menzies, 1421 adlı eserinde Çin donanmasının Amerika kıtasını keşfettiğini ve burada koloni kurma girişiminde bile bulunduğunu iddia edecektir. Ayrıca ünlü Fra Mauro haritasının Zheng He donanmasına bağlı bir gemide seyahat eden Venedikli tacir ve gezgin Niccolò de' Conti'den alınan bilgilerle oluşturulduğu bilinmektedir.
Farklı kültürlerle temas

Müslüman gezgin Sa'd ibn Abi Waqqas MS 650-51 yıllarında Etiyopya'dan Çin'e gider ve burada ilk camiyi inşa eder. Ayrıca Mısır'da hüküm süren Fatımiler Devleti donanma komutanı Domiyat, hükümdarı Al-Hakim bi-Amr Allah adına Shandong'daki Budistlerce sayılan kutsal yerlere giderek Çin İmparatoru Zhenzog'a hediyeler sunar. Böylece Mısır ile Çin arasında MS 907 – 960 yılları arasında kopuk olan ilişkiler yeniden kurulur. Ayrıca 1077 yılında Çin imparatoru Shenzong'un sarayında Hint hükümdarı I. Kulothunga Chola'nın elçisinin bulunduğu ve bu sayede iki ülke ticari ilişkilerinin oldukça geliştiği bilinir.
Teknik

Çinli denizciler MS 1.yüzyıl gibi oldukça erken sayılabilecek bir dönemde kıçtaki dümen sayesinde gemilerin verimli şekilde kumanda edilmesini sağlamışlardır. Cao Wei Krallığına bağlı mühendis ve mucit Ma Jun (MS 200 - 265) sürekli güneyi gösteren bir at arabası icat ederek karada yol almayı kolaylaştırmıştır. Daha sonraları Çinli bilim insanı Shen Kuo (MS 1031 - 1095) gerçek kuzeyi tanımlayarak manyetik pusulayı denizde yol almak için başarılı şekilde kullanmasını sağlayacaktır. Song Hanedanı zamanında yaşayan Zhu Yu ise MS 1119 tarihli eserinde Çin gemilerinin gövdesinin ayrı ayrı bölümlerden yapıldığını ve bir kısmın zarar görmesi halinde geminin batmasının engellendiğini yazar.
Konuyla ilgili yazılan eserler

Bowman, John S. (2000). Columbia Chronologies of Asian History and Culture. New York: Columbia University Press.
Chen, Yan (2002). Maritime Silk Route and Chinese-Foreign Cultural Exchanges. Beijing: Peking University Press. ISBN 7-301-03029-0.
Fairbank, John King and Merle Goldman (1992). China: A New History; Second Enlarged Edition (2006). Cambridge: MA; London: The Belknap Press of Harvard University Press. ISBN 0-674-01828-1
Levathes (1994). When China Ruled the Seas. New York: Simon & Schuster. ISBN 0-671-70158-4.
Needham, Joseph (1986). Science and Civilization in China: Volume 4, Physics and Physical Technology, Part 2, Mechanical Engineering. Taipei: Caves Books Ltd.
Needham, Joseph (1986). Science and Civilization in China: Volume 4, Physics and Physical Technology, Part 3, Civil Engineering and Nautics. Taipei: Caves Books Ltd.
Sastri, Nilakanta, K.A. The CōĻas, University of Madras, Madras, 1935 (Reprinted 1984).
Shen, Fuwei (1996). Cultural flow between China and the outside world. Beijing: Foreign Languages Press. ISBN 7-119-00431-X.
Sivin, Nathan (1995). Science in Ancient China: Researches and Reflections. Brookfield, Vermont: VARIORUM, Ashgate Publishing.
Sun, Guangqi (1989). History of Navigation in Ancient China. Beijing: Ocean Press. ISBN 7-5027-0532-5.
Wang, Zhongshu. (1982). Han Civilization. Translated by K.C. Chang and Collaborators. New Haven and London: Yale University Press. ISBN 0-300-02723-0.
Malezya'daki Zheng He heykeli
15.yüzyılda Ming hanedanına Bengal'den hediye edilen bir zürafa
13.yüzyıl Çin gemisi, kıçtan dümenli ve gövdesi kazalardan etkilenmemesi için bölmelere ayrılmış
Güneyi gösteren at arabası
İsak Varon

| İsak Varon |
| --- | --- |
Doğum: İsak Varon 1884, Gelibolu
Ölüm: 23 Şubat, 1962, İstanbul
Başladığı yer: Yahudi
Tarzlar: Klasik Türk müziği
Meslekler: Besteci ve iş insanı

İsak Varon (24 Nisan, 1884, Gelibolu - 23 Şubat, 1962, İstanbul) Klasik Türk müziği'nin ünlü bestecisidir. Türkiye Yahudisi'dir.
1884 yılında Gelibolu'da doğdu. Orta öğrenimini Gelibolu'da tamamladıktan sonra ailesiyle birlikte Selanik'e yerleşmiş, bir süre "Hukuk Mektebine" devam ettiyse de bitirememiştir. Önce Kavala'da bir avukatın yanında kâtiplik etmiş, ardından Selanik'te avukatlık yapan Manyasizade Refik Bey'in yazıhanesine kâtip olarak girmiş, Refik Bey daha sonra İstanbul'a gelince, o da birlikte gelip İstanbul'a yerleşmiştir. İsak Varon'un ilk müzik bilgilerini aldığı kişi de gene amatör bir müzisyen olan ve kanun çalan Refik Bey'dir. Refik Bey'in ölümü ürerine Selanik'e geri dönen Varon burada Pathé, Polydor ve Sahibinin Sesi plak şirketlerinde yöneticilik yapmış, ardından takrar İstanbul'a gelmiştir. İstanbul'da bir yandan sigortacılık yaparken, diğer yandan plak şirketlerindeki yöneticiliklerini sürdürü. İş dünyasından hiçbir zaman kopmadı ancak beste ve müzik eğitmenliği çalışmalarına hayatı boyunca devam etti. 23 Şubat 1962 tarihinde İstanbul'da öldü.
Besteleri

Ferahfezâ /Sengin Semâî (Seyr etmek için seyrini, ey rûh-i revânım)
Hüseynî Türk Aksağı (Baygın suların göğsüne yaslandı da bîtâb)
Evc Şarkı (Son ayrılığın mâtemi tâ rûhumu sardı)
Acemaşiran Şarkı
Besteleri > Albümleri

Klasik Türk müziğinde Musevi Bestekarlar / CD - Tanburi İsak, İsak Varon, Mısırlı İbrahim (2006), Gözlem Kitap
Kaynakça ve Dipnotlar > Dipnotlar

1 2  "www.turkishmusicportal.org İsak Varon". 5 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Ocak 2010.
↑  "umutrehberi.tasavvufi.com/repertuar". 11 Nisan 2009 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Ocak 2010.
1 2  "Klasik Türk müziğinde Musevi Bestekarlar / CD Tanburi İsak, İsak Varon, Mısırlı İbrahim". 14 Ağustos 2007 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Ocak 2010.
Siyasal sinema

Politik sinema ya da siyasal sinema, din, devlet, siyaset, birey başta olmak üzere bütün siyasi kavramları kullanır. Birçok filmde devletin işleyişi, bireyin devletle karşı karşıya gelmesi, ahlaki sorunlar, askerlik ve savaş, vatanseverlik, devlet içinde devlet, terör, totaliterlik, bağımsızlık mücadelesi işlenmiştir.
Gelişimi

Necdet Ekinci'ye göre; "Olaya bu biçimde yaklaşınca sinema, yalnızca belli sayıdaki görüntünün seyirciye sunumu değildir. Aynı zamanda, kamusal alanda, sanatsal sinema ile, ortak bir toplumsallaşmanın yeniden kurulması demektir. Sinema, toplumsal olaylara yönelmesiyle birlikte, ister istemez siyaset ile karşı karşıya kalmıştır. İşte sinema, siyasal olayları kamerasından beyaz perdeye yansıtmaya başlamasıyla birlikte, siyasal sinema da doğmuştur."
Siyasal sinema, siyasal olayları, beyaz perdeye aktarma konusunda çeşitli aracı yöntemlerden yararlanmaktadır. Bu yöntemler siyasetin sunumunda amaç değil, araç olarak belirlenmiştir.
Nitelikleri

Her görüntü olgusu gibi, sinema da, siyasal olayın sunumunda kendine özgü bir rol üstlenmiştir. Sinema bu rolünü yerine getirirken, sanatsal bir sunumun üstünlüğü içinde, siyasal iletişim açısından değişik bir yöntem sağlamaktadır. Özellikle, izleyicilerle birlikte olma, güçlü bir aracılığının ortaya çıkmasına neden olmaktadır. Böylece, izleyicilerin aktörlerin üstlendikleri rolde kendilerini bulma, kendilerini aktörün yerine koyma, onunla bütünleşme sonucunu doğurmaktadır.
Kamusal alanda gelişen diğer görüntü olgularında olduğu gibi, burada da bir ortaklık söz konusudur. Bu biçimde, toplumsallaşmanın oluşmuş kökenini sinema, bir kez daha yeni baştan kurmaktadır. Günümüzde sinema sunumu geleneksel bir konuma gelmiş durumdadır. Toplumsal yaşamın geleneksel ilginç olayları seçilmekte, filmlere konu edilmektedir. Özellikle bu olayların her birine tüm toplumu yakından ilgilendiren bir nitelik yüklenmiş olması, onun giderek toplumsallaşmasına neden olmaktadır. Bunun sonucu olarak, gösterime giren her film de, seyircilerinin kamusal bir topluluk oluşturmalarına önemli katkıda bulunmaktadır.
Siyasal sinemanın kullandığı yöntemleri Bernard Lamizet tarihsel, belgesel ve ideoloji olarak üç kategoride toplamıştır.