Hastalık
Toplum ve kültür > Hastalığın dili

Bir hastalık anlatısı, tıbbi bir deneyimi, hasta bireyin kişisel deneyimini gösteren tutarlı bir hikâye halinde organize etmenin bir yoludur.
İnsanlar hastalıkla ilgili deneyimlerini anlamlandırmak için metaforlar kullanırlar. Metaforlar hastalığı var olan nesnel bir şeyden duygusal bir deneyime taşır. En popüler metaforlar askeri kavramlardan yararlanır: Hastalık; korkulması, savaşılması, mücadele edilmesi ve bozguna uğratılması gereken bir düşmandır. Hasta ya da sağlık hizmeti sağlayıcısı pasif bir kurban ya da seyirci olmaktan ziyade bir savaşçıdır. Bulaşıcı hastalıkların etkenleri istilacılardır; bulaşıcı olmayan hastalıklar ise isyan ya da iç savaş teşkil eder. Tehdit acil, belki de bir ölüm kalım meselesi olduğu için, düşünülemeyecek kadar radikal, hatta baskıcı önlemler toplumun ve hastanın yıkıma karşı mücadele etmek için cesaretle seferber olurken ahlaki görevidir. Kansere karşı savaş, dilin bu metaforik kullanımına bir örnektir. Bu dil bazı hastalara güç verirken diğerlerinin kendilerini başarısız hissetmelerine yol açmaktadır.
Bir başka metafor sınıfı ise hastalık deneyimini bir yolculuk olarak tanımlar: Kişi hastalıklı bir yere gider veya hastalıklı bir yerden gelir ve yol boyunca kendini değiştirir, yeni bilgiler keşfeder veya deneyimini arttırır. "İyileşme yolunda" seyahat edebilir veya "doğru yola girmek" için değişiklikler yapabilir veya "patikaları" seçebilir. Bazıları açıkça göçmenlik temalıdır: hasta, sağlıklı olduğu topraklardan hasta olduğu topraklara sürgün edilmiştir ve bu süreçte kimliğini ve ilişkilerini değiştirmiştir. Bu dil, İngiliz sağlık çalışanları arasında fiziksel saldırganlık dilinden daha yaygındır.
Bazı metaforlar hastalığa özgüdür. Kölelik, bağımlılıklar için yaygın bir metafordur: Alkolik içkinin, sigara tiryakisi ise nikotinin esiri olmuştur. Bazı kanser hastaları kemoterapi nedeniyle saçlarının dökülmesini, hastalığın neden olduğu tüm kayıplar için bir metonimi veya metafor olarak ele alır.
Bazı hastalıklar, toplumsal hastalıklar için metafor olarak kullanılır: "Kanser", yoksulluk, adaletsizlik veya ırkçılık gibi toplumda endemik ve yıkıcı olan her şey için yaygın bir tanımlamadır. AIDS, ahlaki çöküş için ilahi bir hüküm olarak görülüyordu ve ancak "istilacı"nın "kirliliğinden" arınarak toplum yeniden sağlıklı hale gelebilirdi. Daha yakın zamanlarda, AIDS daha az tehdit edici göründüğünde, bu tür duygusal dil kuş gribi ve tip 2 diabetes mellitus'a uygulandı. 19. yüzyılda yazarlar tüberkülozu genellikle bir sembol ve aşkınlık metaforu olarak kullanmışlardır. Hastalığa yakalanan kişiler edebiyatta günlük yaşamın üzerine çıkarak ruhani ya da sanatsal başarıların geçici nesneleri haline gelmiş olarak tasvir edilmiştir. 20. yüzyılda, nedeni daha iyi anlaşıldıktan sonra, aynı hastalık yoksulluğun, sefaletin ve diğer sosyal sorunların simgesi haline geldi.
Bu döküntü vücudun sadece bir bölümünü etkiler, bu nedenle lokalize bir hastalıktır
Bisiklete binmek veya yürümek gibi düzenli fiziksel aktivite, yaşam tarzı hastalıkları riskini azaltır.
1950'lerde 20.000'i aşan çocuk felci vakası, aşıyla 1960'ta 3.000'e indi.
Obezite, Rönesans kültüründe bir statü sembolüydü: Andrea Sacchi'ye atfedilen "Toskana Generali Alessandro del Borro"nun tablosu, 1645. Artık genel olarak bir hastalık olarak kabul edilmektedir.