İzlenimcilik
Empresyonist teknikler

İzlenimciliğin yolunu hazırlayan Fransız ressamlar arasında Romantik renkçi Eugène Delacroix, realistlerin lideri Gustave Courbet ve Theodore Rousseau gibi Barbizon okulu ressamları yer alır. İzlenimciler, İzlenimciliği önceden şekillendiren doğrudan ve kendiliğinden bir tarzda doğadan resim yapan ve genç sanatçılarla arkadaş olan ve tavsiyelerde bulunan Johan Barthold Jongkind, Jean-Baptiste-Camille Corot ve Eugène Boudin'in çalışmalarından çok şey öğrendiler.
Bir dizi tanımlanabilir teknik ve çalışma alışkanlığı, İzlenimcilerin yenilikçi tarzına katkıda bulundu. Bu yöntemler daha önceki sanatçılar tarafından kullanılmış olmasına ve Frans Hals, Diego Velázquez, Peter Paul Rubens, John Constable ve J. M. W. Turner gibi sanatçıların eserlerinde sıklıkla göze çarpmasına rağmen- İzlenimciler hepsini bir arada ve bu kadar tutarlı bir şekilde kullanan ilk kişilerdi. Bu teknikler şunlardır:
Kısa, kalın boya darbeleri, konunun ayrıntılarından ziyade özünü çabucak yakalar. Boya genellikle impasto uygulanır.
Renkler, mümkün olduğunca az karıştırma ile yan yana uygulanır; rengin izleyiciye daha canlı görünmesini sağlamak için eşzamanlı kontrast ilkesinden yararlanan bir tekniktir.
Griler ve koyu tonlar tamamlayıcı renk’lerin karıştırılmasıyla üretilir. Saf izlenimcilik siyah boya kullanımından kaçınır.
Yaş boya yaş boyaya sürülür ardışık uygulamaların kurumasını beklemeden daha yumuşak kenarlar ve renk karışımı oluşturur.
İzlenimci resimler, daha önceki sanatçıların etki üretmek için dikkatlice el ile işlendiği ince boya filmlerinin (sırların) şeffaflığından yararlanmaz. Empresyonist resim yüzeyi genellikle opaktır.
Boya beyaz veya açık renkli bir zemine uygulanır. Daha önce ressamlar genellikle koyu gri veya güçlü renkli zeminler kullanırdı.
Doğal ışık oyunu vurgulanır. Renklerin nesneden nesneye yansımasına çok dikkat edilir. Ressamlar genellikle akşamları "effets de soir" -akşamın veya alacakaranlığın gölgeli etkilerini- yapmak için çalışırlardı.
En plein air (dış mekan) yapılan resimlerde, gölgeler gökyüzünün mavisi ile cesurca boyanırken, yüzeylere yansıyarak, daha önce resimde temsil edilmeyen bir tazelik hissi verir. (Kar üzerindeki mavi gölgeler tekniğe ilham verdi.)
Yeni teknoloji, stilin gelişmesinde rol oynadı. İzlenimciler, sanatçıların hem dış mekanlarda hem de iç mekanlarda daha spontane çalışmasına izin veren (modern diş macunu tüplerine benzeyen) teneke tüplerde önceden karıştırılmış boyaların yüzyılın ortalarında tanıtılmasından yararlandı. Daha önce ressamlar, kuru pigment tozlarını keten tohumu yağı ile öğütüp karıştırarak, daha sonra hayvan mesanelerinde depolayarak kendi boyalarını bireysel olarak yapıyorlardı.
Birçok canlı sentetik pigment, 19. yüzyılda ilk kez sanatçılara ticari olarak sunuldu. Bunlar, Empresyonizmden önce 1840'larda kullanımda olan kobalt mavisi, viridian, kadmiyum sarısı ve sentetik ultramarine maviyi içeriyordu. İzlenimcilerin resim yapma tarzı, bu pigmentleri ve hatta 1860'larda sanatçılara ticari olarak sunulan cerulean blue gibi daha yeni renkleri cesurca kullandı.
İzlenimcilerin daha parlak bir resim stiline doğru ilerlemesi kademeli oldu. 1860'larda Monet ve Renoir bazen geleneksel kırmızı-kahverengi veya gri zeminle hazırlanan tuvallere resim yaptılar. 1870'lere gelindiğinde, Monet, Renoir ve Pissarro genellikle daha açık gri veya bej renginde boyamayı tercih ettiler ve bu, bitmiş resimde orta ton işlevi gördü. 1880'lere gelindiğinde bazı İzlenimciler beyaz veya biraz kirli beyaz zeminleri tercih etmeye başlamışlardı ve artık zemin renginin bitmiş resimde önemli bir rol oynamasına izin vermiyorlardı.