Başarısız devlet
Tanımı ve sonuçları

Max Weber'in siyasi teorilerine göre bir devlet, sınırları içinde meşru fiziksel gücün tekeline sahip olma durumunu sürdürmektedir. Bu durumun bozulması (örneğin, savaş ağalarının, paramiliter grupların, yolsuz polislerin, silahlı çetelerin veya terörizmin egemen olduğu durumlarda), devletin varlığı tartışmalı hale gelir ve devlet başarısız bir hale gelir. "Meşru gücün tekeline sahip olma" konusundaki zorluk, "meşru"nun tanımıyla ilgili sorunları da içerdiği için bir devletin ne zaman "başarısız" olduğunun tam olarak belirsiz olduğunu göstermektedir.
Meşruiyet sorunu, Weber'in bununla neyi kastettiğini anlayarak çözülebilir. Weber, yalnızca devletin fiziksel şiddet için gerekli üretim araçlarına sahip olduğunu açıklar. Bu, devletin şiddet araçlarına sahip olma konusunda meşruiyet gerektirmediği anlamına gelir (de facto), ancak bunları kullanması gerektiğinde (de jure) meşruiyete ihtiyaç duyacağı anlamına gelir.
Genellikle, terim devletin etkisiz hale getirildiğini ve yasalarını eşit şekilde uygulayamadığını veya vatandaşlarına temel mal ve hizmetleri sağlayamadığını ifade eder. Bir devletin başarısız olduğu veya başarısız olduğu sonucu, çeşitli özelliklerin ve bu özelliklerin birleşimlerinin gözlemiyle çıkarılabilir. Bu özelliklere örnek olarak; isyanın varlığı, aşırı siyasi yolsuzluk, felç olmuş bir polis gücünü düşündüren ezici suç oranları, anlaşılamayan ve etkisiz bir bürokrasi, hukuki etkinliksizlik, askeri müdahaleler, bölgesel aktörler tarafından gücün merkezi otoritelerin etkisini ortadan kaldırdığı veya zayıflattığı durumlar verilebilir. Algılamaya ilişkin diğer faktörler de olabilir. "Başarısız şehirler" adı verilen bir kavram da ortaya çıkmış olup, bir devlet genel olarak işlevsel olsa da alt devlet düzeyinde altyapı, ekonomi ve sosyal politika açısından çökebilir. Bazı bölgeler veya şehirler devlet kontrolü dışına çıkarak fiilen yönetilemeyen bir devletin parçası haline gelebilir.
"Bir başarısız devlet" için tutarlı veya nicel bir tanım bulunmamaktadır; devlet başarısızlığını çıkarım yapmak için kullanılan göstergelerin subjektif doğası, terimin belirsiz bir anlamda anlaşılmasına yol açmıştır.
Bazı bilim insanları, bir devletin başarısız olup olmadığını belirlemek için hükûmetin kapasitesi ve etkinliğine odaklanmaktadır. Fragile States Index gibi diğer endeksler ise bir devletin başarısızlık derecesini belirleme aracı olarak devletin kurumlarının demokratik karakterini değerlendirmektedir. Son olarak, diğer bilim insanları argümanlarını devletin meşruiyetine, devletin doğasına, bir devlette suç şiddetinin artışına, ekonomik sömürücü kurumlara veya devletin topraklarını kontrol etme yeteneğine odaklamaktadır. Robert H. Bates, devletin başarısızlığını "devletin çökmesi" olarak adlandırır, burada devlet "yayılma aracına dönüşür" ve devlet etkili bir şekilde şiddet kullanma yetkisini kaybeder.
Charles T. Call, devlet başarısızlığı kavramını tamamen terk etmeye çalışır ve devlet başarısızlığının ne anlama geldiği konusunda net olmayan bir anlayışı teşvik ettiğini savunur. Bunun yerine, Call, devlet yönetiminin etkinliğini değerlendirmenin alternatif bir yöntemi olarak bir "eksiklik çerçevesi" önerir. Bu çerçeve, Call'ın devlet başarısızlığı kavramına yönelik önceki eleştirisine dayanarak geliştirilmiştir çünkü bu kavramın aşırı genelleştirildiğini savunmaktadır. Call, bu nedenle, aslında çeşitli ulusal bağlamlara sahip olan ve aynı sorunlara sahip olmayan devletlerin durumunu açıklamak için genel bir teori olarak yanlış bir şekilde uygulandığını belirtir. Politika önerilerini desteklemek için böyle bir değerlendirmeyi kullanmak, Call'a göre kötü politika oluşturulmasından ve sonuçlardan sorumludur. Bu nedenle, Call'ın önerdiği çerçeve, devletin başarısızlık sürecindeyken ele alamadığı üç kaynak sağlama "eksiklik" kavramını kodlayarak devlet başarısızlığı kavramını geliştirir: kapasite, devlet kurumlarının nüfusa temel malları ve hizmetleri etkili bir şekilde sunma yeteneğinin olmaması durumu; güvenlik, devletin silahlı grupların tehdidi altında nüfusa güvenlik sağlayamaması durumu; ve meşruiyet, "siyasi elitlerin ve toplumun önemli bir bölümünün güç ve servet birikimi ve dağıtımını düzenleyen kuralları reddetmesi" durumu.
Bir devletin başarısızlık derecesini nicel olarak belirlemeye çalışmak yerine, eksiklik çerçevesi, devletlerde hükûmet ile toplum arasındaki etkileşimi daha analitik bir şekilde analiz etmek için kullanışlı olan üç boyutlu bir kapsam sağlar. Call, üç eksiklikle karşılaşan devletlerin başarısız devletler olarak tanımlanması gerektiğini önermez, ancak çerçeveyi tüm devlet başarısızlığı kavramına alternatif bir şekilde sunar. Call, eksiklik kavramının kendisinin sınırları olduğunu kabul etmesine rağmen, çoğu kez devletlerin iki veya daha fazla eksiklik zorluklarıyla karşılaştığı gerçeğini tanır. Kavramsal önerisi, bir toplum içindeki zorlukları daha kesin bir şekilde belirleme ve dış ve uluslararası aktörlerin uygulamak için daha etkili olabilecek politika önerilerini belirleme konusunda faydalı bir yol sunar.
Morten Bøås ve Kathleen M. Jennings'in araştırmasında, "başarısız devlet" kavramının anlaşılma ve ulusal ve uluslararası politika kararlarına yol gösterme şekilleri eleştirilmektedir. Afganistan, Somali, Liberya, Sudan ve Nijerya'nın Niger Delta bölgesi gibi beş örnek olayı kullanarak Bøås ve Jennings, "başarısız devlet" etiketinin kullanımının temelde politik olduğunu ve batılı güvenlik ve çıkarlara dayandığını savunmaktadır. Batılı politika yapıcıların, "gerileme ve devletin gayriresmileşmesinin batılı çıkarlara tehdit olarak algılandığı" devletlere "başarısız" etiketini atadığını öne sürerler. Ayrıca, bu durum batılı politika yapıcılarda bir çifte standart olduğunu gösterir: bazı devletlerin başarısız olarak adlandırılmasına yol açan algılanan işlev bozuklukları, aynı işlev bozukluklarının batılı çıkarlara faydalı olduğu diğer devletlerde kayıtsızlıkla karşılanır veya bilinçli olarak hızlandırılır. Aslında, "devletin işleyişindeki bu özellik, sadece kabul edilmez, aynı zamanda belirli bir dereceye kadar kolaylaştırılır, çünkü iş dünyası ve uluslararası sermaye için uygun bir ortam yaratır. Bu durumdaki devletler 'başarısız devletler' olarak etiketlenmez.