stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Glenfiddich
Eleştiriler ve ödüller

Glenfiddich'in viskileri uluslararası yüksek alkollü içki derecelendirme yarışmalarında iyi performans gösterdi.12, 15, 18 ve 21 yıllık ekspresyonlarının tümü, San Francisco Dünya Alkollü İçkiler Yarışması ve Tasting Alliance incelemelerinde iyi puan aldı. Aralarında, 15 yıllık viski en iyi performansı gösterdi ve 2007, 2008, 2009, 2010, 2023 San Francisco yarışmalarında üç çift altın madalya aldı ve Tasting Alliance'den 91 puan aldı.
Glenfiddich Food and Drink Awards

Glenfiddich, Birleşik Krallık'ta yiyecek ve içecek alanlarındaki seçkin yazı ve yayınları onurlandırmak için Glenfiddich Yiyecek ve İçecek Ödüllerini destekledi. 2008 yılında Glenfiddich, Yiyecek ve İçecek Ödüllerinin dağıtımını durdurmaya karar vererek bunların "stratejisini, kapsamını ve Glenfiddich'in Birleşik Krallık dışındaki bazı önemli pazarlarındaki potansiyel uygulamasını" gözden geçirdi.
Glenfiddich, 1998'de başlayan Glenfiddich İskoçya Ruhu Ödülleri'nin tanıtımını yaptı. Glenfiddich İskoçya İçki Ödülleri, önemli İskoç şahsiyetlerine verilen yıllık ödüllerdir. Glenfiddich, The Scotsman gazetesiyle birlikte etkinliğe sponsor oldu. Sanat, iş dünyası, çevre, yemek, müzik, sinema, spor, yazarlık ve "En İyi İskoç" dallarında dokuz ödül dağıtıldı. Bir danışma paneli her kategoride dört kişiyi aday gösterdi ve kazanan halk oylamasıyla belirlendi. "En İyi İskoç", halkın herkesi aday gösterebildiği açık bir ödüldür. Ödüller 2014'ten beri düzenlenmiyor.
Popüler kültürde

Glenfiddich, kurgusal dedektif Müfettiş Morse'un ve yaratıcısı Colin Dexter'ın en sevdiği viskiydi.
2004 yapımı Hotel Rwanda filminde Don Cheadle'ın canlandırdığı baş karakter Paul Rusesabagina, askerlerin olumlu muamelesi karşılığında General Augustin Bizimungu'ya Glenfiddich şişeleriyle rüşvet veriyor.
Suntory ile uzun süredir devam eden ürün yerleştirme anlaşmasının bir parçası olarak Yakuza video oyunu serisindeki barlarda bir dizi Glenfiddich viskisi bulunuyor.
| g t İskoç viskisi üretim bölgeleri |
| --- | --- |
Campbeltown:  Glengyle  Glen Scotia  Springbank 
Highland:  Aberfeldy  Arbikie  Ardmore  Ardnamurchan  Ardross  Balblair  Ben Nevis  Blair Athol  Brora  Burn O'Bennie  Cairn  Clynelish  Dalmore  Dalwhinnie  Deanston  Dornoch  Edradour  Fettercairn  Glencadam  Glendronach  Glen Garioch  Glenglassaugh  Glengoyne  Glenmorangie  Glen Ord  Glenturret  GlenWyvis  Loch Lomond  Lone Wolf  Royal Brackla  Royal Lochnagar  Macduff  Nc'nean  Oban  Pulteney  Strathearn  Teaninich  Tomatin  Tullibardine  Uile-bheist  Wolfburn  8 Doors 
Island:  Abhainn Dearg  Arran  Barra  Harris  Highland Park  Jura  Kimbland  Lagg  Raasay  Scapa  Saxa Vord  Talisker  Tobermory  Torabhaig 
Islay:  Ardbeg  Ardnahoe  Bowmore  Bruichladdich  Bunnahabhain  Caol Ila  Kilchoman  Lagavulin  Laphroaig  Port Ellen 
Lowland:  Aberargie  Ailsa Bay  Annandale  Auchentoshan  Bladnoch  Bonnington  Borders  Clydeside  Crafty  Daftmill  Eden Mill  Falkirk  Glasgow  Glenkinchie  Holyrood  Inchdairnie  Jackton  Kingsbarns  Leven  Lindores Abbey  Lochlea  Rosebank 
Speyside:  Aberlour  Allt-A-Bhainne  Auchroisk  Aultmore  Ballindalloch  Balmenach  Balvenie  BenRiach  Benrinnes  Benromach  Braeval  Cardhu  Cragganmore  Craigellachie  Dailuaine  Dalmunach  Dalwhinnie  Dufftown  Glenallachie  Glenburgie  Glendullan  Glen Elgin  Glenfarclas  Glenfiddich  Glen Grant  Glen Keith  Glenlivet  Glenlossie  Glen Moray  Glenrothes  Glen Spey  Glentauchers  Inchgower  Kininvie  Knockando  Knockdhu  Linkwood  Longmorn  Macallan  Mannochmore  Miltonduff  Mortlach  Roseisle  Speyburn  Speyside  Strathisla  Strathmill  Tamdhu  Tamnavulin  Tomintoul  Tormore 
Tahıl:  Cameronbridge  Girvan  Invergordon  North British  Starlaw  Strathclyde 
Kapanmış:  Auchinblae  Ballechin  Banff  Ben Wyvis  Caperdonich  Coleburn  Convalmore  Dallas Dhu  Finnieston  Garnheathgrain  Glen Albyn  Glenesk  Glenflagler  Glengilp  Glenugie  Glenury  Hazelburn  Imperial  Kinclaith  Ladyburn  Littlemill  Lochside  Millburn  North Port  Parkmore  Pittyvaich  Port Charlotte  St. Magdalene 
Glenfiddich damıtım evi
Glenfiddich tadım salonu
Glenfiddich damıtım evinde damıtım imbikleri
Glenfiddich Special Reserve
Azerbaycan milli giyimleri

Azerbaycan kadını milli giyimde
Azerbaycan milli giyimleri, Azerbaycan halkının maddi ve manevi kültürünün zor ve uzun bir gelişim süreci sonucunda ortaya çıkmıştır. Azerbaycan halkının etnik tarihi, halk yaratıcılığının sanatsal özellikleri, çeşitli durumlarda şekillenmeleri, sanatsal süslemeler, dokuma halk giysilerinde kendini göstermiştir. Azerbaycan'da ipekçilik ve pamuk üretimi gibi alanlar geliştikçe, milli giysilerin hazırlanmasında özel bir rol oynayan kumaş üretimi arttı ve bunun sonucunda milli giysilerde bir canlanma dönemi yaşandı. Milli giyim takımının hazırlanmasında özel bir rol oynayan, dekoratif uygulamalı sanatların diğer örneklerinde olduğu gibi, kumaşlarda Uzak Doğu kültürüne özgü birçok süsleme örnekleri kendini gösterirdi.
Milli giyimin şekillenmesi ve gelişiminde Azerbaycan'ın çeşitli bölgelerinde özel bir rol oynadı. Azerbaycan'ın farklı bölgelerinde milli giysi takımı genel form ve kesim tarzını korusa da bazı giysi örneklerinde küçük farklılıklar göze çarpıyordu. Genel olarak giysiler erkek, kadın ve çocuk giysilerine ayrılıyordu. Bu giysiler hepsi birbirine oldukça büyük benzerlik gösteriyordu. Çocuk giysileri şekil olarak yetişkinlerle aynıydı. Ancak bazı özellikleri ve boyutları açısından farklılık gösteriyorlardı. Tamamıyla benzerlik gösteren Azerbaycan milli giysileri kendi içinde ikiye ayrılıyordu: Alt ve üst giysiler. Üst giyim, omuzüstü ve bel giysilerinden oluşuyordu. Omuzüstü giysiler üst gömlek, arkalık, çepken, lebade, külçe, kürk, eşmek ve bahariden ibaretti. Kadın bel giysisi ise birkaç etek ve çakçurla tamamlanıyordu.
19. yüzyıldan itibaren Azerbaycan milli giyimlerinin giderek değişmesi ve kaybolmasıyla nitelendiriliyor. 19. yüzyılda Azerbaycan'ın Rusya ile birleşmesi sonucunda milli giyimler, Rusya'dan getirilen ucuz kumaşlar ve bu kumaşlardan dikilen giysilerle değiştirildi. Bu yeni basit kesimli süssüz giysiler giderek günlük hayata girip, zamanla bölgelere, oradan da köylere yayılıp milli giysilerin kaybolmasına neden oldu.
Azerbaycan Milli Kıyafetlerinin Bölgeler Arası Benzer ve Farklı Özellikleri

Azerbaycan milli giyimlerinin bölgesel olarak ayrılması ve benzerlik veya farklılıklara sahip olması, 18. yüzyılda Azerbaycan içerisinde çeşitli hanlıkların ortaya çıkması ile bağlantılıdır. Hanlıklar, genellikle farklı coğrafi bölgelerde bulunuyorlardı ve bu da doğrudan kıyafetlerin form, kesim ve diğer özelliklerinde kendini gösteriyordu.
Azerbaycan Milli Kıyafetlerinin Bölgeler Arası Benzer ve Farklı Özellikleri > Bakü Giyimleri

Bakü kıyafetleri, Şeki ve Şamahı kıyafetleriyle benzerlik göstermektedir. Kıyafetlerde mor ve bordo renklerin bulunmasına rağmen, beyaz ve koyu mavi renkler ön plandaydı. Kıyafetin rengi ne olursa olsun, kenar süslemeleri ve işlemelerinde mavi ve altın-sarı renkler kullanılırdı. Böylece, Bakü kıyafetlerinde insanlar doğa renklerine- beyaz, mavi, altın-sarı, kum renklerine- öncelik verirdi. Bakü giyimlerinde tirme kumaştan bolca kullanılması, Abşeron iklimi ile ilgiliydi. Bakü kadınlarının üst omuz kıyafeti "çepekennimtene," sıradan çepekenden çok farklı değildi. Bakü kadın arkalarılarının temel karakteristik özelliği yaka kesimi ile karakterize edilirdi. Arkaların yaka kesimi dikdörtgen şeklinde olup, kolları dirsekten biraz yukarıda dikilen kolçakları da çoğu zaman dikdörtgen şekilde kesilirdi. Bakü arkalarıları aynı zamanda sade kesimi ile de dikkat çekiyordu.
Kadın arkalıkları sade dikilmiş olsa da dirsekten başlayan sahte kolçak ile tamamlanırdı. Bu kolçakların dikilmesinde bazen başka malzemeler kullanılırdı. Kadın arkalıkları diğer bölgelerden farklı olarak Abşeron'da "don" olarak adlandırılırdı ve bu donlara tüm dikişler boyunca süslemeler yapılırdı. Varlıklı kadınlar, arkalarının göğsüne altın-gümüş koza düğmeler diktirirlerdi. Bakü kadınları aynı zamanda diğer bölgelerde (Şeki, Şirvan, Gencebasar vb.) olduğu gibi "lebbade" de giyerlerdi. Başörtüsü olarak çarşaf kullanılırdı ki bu da Bakü arkalarının yaka kesimine uygun olarak dikdörtgen şeklinde olurdu. Tüm bu kıyafetler genellikle el dikişi ile dikilirdi.
Azerbaycan Milli Kıyafetlerinin Bölgeler Arası Benzer ve Farklı Özellikleri > Gence-Karabağ Giyimleri

Bu bölgelerin kıyafet takımları birbirinden çok fazla farklılık göstermez. Bu kıyafet takımları da diğer bölgelerde olduğu gibi bir bütünlük oluşturur. Üst etek ve üst omuz kıyafeti ya aynı renkte ya da benzer renklerde olurken, gömlek bunlara göre daha açık ve parlak renklerde dikilirdi. Karabağ bölgesinde üst omuz kıyafeti olan çepkenin sarkma kol versiyonu kullanılırdı. Sarkma kollu çepkende kollar sahte olarak omuz dikişlerinin üstüne dikilir, uçları eldiven ve kolçakla tamamlanırdı. Genellikle çepkenin koltuk altından dirseğe ve bilekten parmak uçlarına kadar olan kısmı açık bırakılırdı. Bu bölgede pullu çepken de kullanılırdı. Kesimi çepkenle aynı formda olmasına rağmen kolsuz dikilirdi. Baharı, bu bölgede geniş kullanılan çok süslü üst kıyafetidir. Koyu kırmızı, mor renkte kadifeden dikilir, kolları düz, uzunluğu dirseğe kadardır. Bel hattından itibaren büzgülü etek dikilir ve her eteğe kesme cep konulurdu. Yaka, kol ağzı, etek, cep kesiminin çevresi işlemelerle süslenirdi. Küdrü, kadın üst kıyafetidir. Bu kıyafet kadifeden dikilir, kürklü ve yoğun işlemelerle süslenirdi. Bazen yorganlı formda da dikilirdi. Karabağ küdrüsü bedene sıkı oturur, kolsuz olurdu. Kürk ve bafta dışında hiçbir süsü olmazdı.
Gence'de ise deriden yapılan küdrünün kollarına ve kenar dikişine ek kürk konmazdı. Dirseğe kadar kolu olan küdrü, yakası açık, koltuk altında kesik olurdu. Karabağ bölgesinde kullanılan gömleğin gövdesi katlama yöntemi ile biçildiğinden omuz dikişsizdir. Kollarının üstünde küçük kırçınlar olur ve genellikle süs amacıyla kullanılır. Gömleğin kenarlarında 8 cm yüksekliğinde "peş" adı verilen kesikler olur. Kolların ağzı ve yaka kesimi boyunca bafta dikilir. Milli kıyafetlerin ana kısmı olan etek, gaz-gazı, zerkara, atlas gibi kumaşlardan dikilirdi. Eteğin uzunluğu 86–102 cm arasında değişirdi. Eteğin eteğine çeşitli boyutlarda tirme ve başka kumaşlardan kat payı dikilirdi.
Arkalar kıymetli kumaşlardan dikilir ve dikiminde genellikle yoğun renkler kullanılırdı. Yaşlı ya da genç kadınlar kırmızı renklerden kullanmazdı. Kol ağzına ve yaka kesimine verilen kırçınlı büzgülü eklemeler, arkaları daha da güzel gösterirdi. Gence-Karabağ bölgesine ait arkalarlarda bel büzmesi, ince kırçınlı ve kısa olurdu; yaklaşık 8–18 cm. İkinci grup arkalarlar aynı ölçüde olup ek eteksiz dikilirdi. Bu arkalar daha çok üst kadın kıyafeti sayılan çepekeni andırırdı. Karabağ bölgesinde yakası buta formunda olan arkalarlara da rastlanırdı. Bu tür yaka boyunca çift taraflı kırçınlanmış ek kumaş dikilirdi. Karabağ-Gence arkalarıları "nülufer qollu" (yelpareli) olurdu. Dirseğe kadar düz olan nülufer kol, dirsekten aşağıya zambak şeklinde açık biçimlendirilirdi. Kol ağzında arkaların kumaşından iki parmak genişliğinde kırçın eklenirdi. Bazen bu kırçın yerinin üzerine bant da dikilirdi. Kol ağzına verilen kırçınlı-büzgülü eklemeler, arkaları daha dikkat çekici ve güzel gösterirdi.
Azerbaycan Milli Kıyafetlerinin Bölgeler Arası Benzer ve Farklı Özellikleri > İrevan Giyimleri

İrevan giyimleri — gömlek, etek ve uzun kollu arkadan oluşur. Etek ve arkalar Nahçivan'da olduğu gibidir, ancak gömlek farklıdır. Yakası oyma biçiminde kesime sahip olup, yaka kenarlarına bordür dikilirdi. İrevan kadınlarının alt gömleği dizden biraz yukarı olup, kolu uzun ve düz dikişli dikilirdi. Dayanıklılık sağlamak için alt gömleğin yakasına bir karış genişliğinde ikinci bir kat konulması yaygındı. Bazen dikiş uzun dikildiğinden kol altından başlayıp eteğe kadar uzanır ve bu, gömleğin gövdesini genişletmeye olanak tanırdı. İrevan kadınlarının alt gömleği genellikle beyazdan, bazen de çiçekli bez veya ketenden dikilirdi. İrevan'da giyilen uzun etekli üst gömleğin ön kısmı üç parça kumaştan biçilir ve dikilirdi. Göbek altına kadar olan birinci parça dar, ikinci ve üçüncü parçaların her biri önceki parçadan biraz daha geniş alınarak büzgülenirdi. Gömleğin ikinci ve üçüncü parçalarını birleştiren dikişin üzerine genellikle "eteplik" dikilirdi. İrevan mahallinde varlıklı kadınların üst eteği bileğe kadar uzun olurdu. Üç-dört tahta parçadan dikilen bu etekler büzgülü ve kırçınlı olmak üzere iki şekilde dikilirdi. Eteğin beline nife dikilip, "bel bağı" (kordon) takılırdı. Bel bağı özel dokuma tezgahında dokunurdu. İrevan'da da giyilen alt etek "şelta" olarak adlandırılırdı. Ancak burada giyilen "şelta," Nahçivan şeltasına göre oldukça uzun olurdu. Burada şelta, genellikle üst etekten dört parmak genişliğinde kısa dikilirdi. Arkaların yakası dikdörtgen veya oval şekilde biçilir, açık veya meydan yakalı arkalar daha yaygındı. İrevan kıyafet takımı Nahçivan kıyafet takımına tamamen benzediğinden, biçim özelliklerinin aynı olduğu da açıkça görülmektedir.
Azerbaycan Milli Kıyafetlerinin Bölgeler Arası Benzer ve Farklı Özellikleri > Lenkeran Giyimleri

Lenkeran giyimleri- genellikle elle çok özenle dikilirdi. Genellikle al kırmızı, patlıcan moru, açık kahverengi renkler kullanılırdı. Etekler genellikle uzun olurdu, ancak günlük giyim olarak nispeten kısa da olabilirdi. Gömlek boyunda bir düğme ile iliklenir, belden bazen kısa da olurdu. Güney bölgesinde genellikle uzun etekli gömlek de yaygın olarak kullanılırdı. Gömlek nispeten uzun olup dizden yaklaşık dört parmak yukarıda kalırdı. Çepken veya arkalığın yakası açık olurdu. Çepken, Lenkeran'da "nimtane" kelimesinden türetilen "mintane" adıyla biliniyordu.
Lenkeran-Astara bölgesinde çepken genellikle uzun kollu olurdu. Bu giysilerle birlikte Azerbaycanlı kadınlar, soğuk havalarda kürk olmadan dikilen, kolsuz ve astarlı bir giysi türü kullanırlardı ki, Lenkeran-Astara bölgesinde buna cilitka, bedençe veya kolsuz denirdi. Astarı pamuk veya yün döşenip astarlanarak hazırlanan bu giysi türü, gömleğin üstünden, çepken, külçe, arkalığın altından giyilirdi. Lenkeran bölgesinde arkalıklar uzun kollu olur, biçimlidir. Bazı arkalıklar sık dikiş ve çeşitli işleme teknikleri kullanılarak süslenmiştir. Bu bölgede genellikle arkalıkların dikilişinde al-kırmızı, koyu mor, patlıcan renklerine öncelik verilirdi. Birinci gruba ait arkalıklarda kol dirseğe kadar düz dikilir, bazı durumlarda dirsekten başlayarak yapay kol eklenirdi. Bu sadece süs amacı taşırdı.
Genellikle serin havalarda giyilen, astarlı ve astarlı üst giysi olan bahar Lenkaran'da yaygın olarak kullanılırdı. Lenkaran kadınlarının baharı, biçim itibarıyla Bakılı kadınlara özgü "don"u anımsatırdı. Bele kadar bedene tam oturan baharıya, genellikle belden aşağı ince kıvrımlı uzun etek eklenirdi. Baharının kolu dirsekten yukarı olup, yakası açık biçimlenirdi.
Azerbaycan Milli Kıyafetlerinin Bölgeler Arası Benzer ve Farklı Özellikleri > Şamahı Giyimleri

Şamahı giyimleri- çeşitli renkler kullanılıyordu, bu da büyük olasılıkla Şamahı'nın doğasıyla ilgiliydi. Bu giysilerde genellikle sadelik ve dağınıklık hissedilse de zarif giysilerde zarafet ve zenginlik hissedilirdi. Şamahı giysilerinde süsleme unsurlarına ve işlemelere nadiren rastlanırdı. Burada da arkalık, üst gömlek, çepken, lebbade (lebade) gibi giysiler kullanılırdı. Üst gömleğin üçgen yaka kesimi vardı ve çepkenin yanlarına belden aşağı genişlik vermek için üçgen şeklinde ek parçalar kullanılırdı. Bu giysilerde giysi unsurları elle çok özenle işlenirdi. Şamahı'da zengin kadınların giydiği lebadenin kollarına sıkça kürk süsleme dikilir, yan yırtmacın genişliğini sağlamak için kenarına üçgen parça kesilip eklenirdi. Bu lebade, özel olarak dikilmiş "lebade gömleği"nin üstüne giyilirdi.
Ayak Giyimleri

19-20. yüzyılın başlarında Azerbaycan kadınlarının geleneksel ayak giysileri yün veya ipek çorap, çarık, badış, şetel, başmak, çust, topuklu uzun boğaz ve yarım boğaz çizme vb. içeriyordu. Kış aylarında ayak giysileri içinde yünden örme çoraplar önemli yer tutuyordu. Kış çorapları bazen dize kadar, çoğu zaman ise dizden bir karış aşağıya kadar örülürdü. Bu çorapların desenleri çoğu zaman her bölgenin halı ve nakış desenleri ile benzerlik gösterirdi.
Çorabın ölçüsü her bireyin ayağının üstünde göz kararı belirlenirdi. Üzerinde halı motifleri işlenmiş süslü çoraplar Karabağ’da "gebe çorab", Astara bölgesinde ise "şal çorab" olarak adlandırılırdı. Geleneksel ayak giysilerinden biri de badış idi. O, ayaklıksız çorap gibi örülür, topuktan yukarı ve dizden aşağı katlama ile baldırına bağlanırdı. Özellikle göçebe hayvancılıkla uğraşan halk arasında yaygındı. Azerbaycan’ın kuzey ve kuzey doğu bölgelerinde özellikle de şehir halkının yaşamında "şetel" adı verilen kısa boğazlı örme ayakkabı kullanılırdı. Kalın yün iplerden örülen böyle ayak giysisinin altına keçeden veya tabaklanmış deriden altlık konulurdu. Kalın tabanlı şetelin burnu sivri olup, yukarı kıvrılmış şekilde örülürdü.
19. yüzyılda daha karakteristik kadın ayak giysi türü başmak olarak kabul edilirdi. Arkası açık, yüksek topuklu, tabanı ise tabaklanmış deriden yapılan kadın başmakları "zenane", "miyane" ve "qız başmağı" olmak üzere üç ölçüde dikilir ve yüksek zevkle süslenirdi.
20. yüzyıldan itibaren ekonomik-ticari ilişkilerin güçlenmesi, halkın maddi-kültürel yaşam seviyesinin nispeten yükselmesi ile ilgili olarak ayak giysilerinde de temel değişiklikler yaşanmış, daha sonra milli kadın giysi takımının devre dışı kalmasıyla ayak giysileri de önemini yitirmiş, modern tür ayak giysileriyle değiştirilmiştir.
Azerbaycanlı erkek. XIX yüzyılın ikinci yarısı
1847 yılı Bakü sakinleri
Karabağ Beyi.1845 yılı
Azerbaycan ipeğinden kelağayılar
Bedel (film)

| --- | --- |

Yönetmen: Melih Gülgen
Yapımcı: Melih Gülgen
Senarist: Kadir İnanır, Mehmet Aydın
Oyuncular: Kadir İnanır, Ekrem Bora, Yıldırım Gencer, Bahar Öztan, Christine Haydar, Yalçın Gülhan
Müzik: Cahit Berkay
Görüntü yönetmeni: Çetin Tunca, Ertunç Şenkay
Kurgu: İsmail Kalkan
Stüdyo: Gülgen Film
Cinsi: Sinema filmi
Türü: Dram, Polisiye
Renk: Renkli
Yapım yılı: 1983
Çıkış tarih(ler)i:  Şubat 1984
Süre: 80 dk.
Ülke:  Türkiye
Dil: Türkçe
Bedel, yapım ve yönetmenliğini Melih Gülgen'ın yaptığı, başrollerinde Kadir İnanır, Ekrem Bora ve Bahar Öztan'ın yer aldığı 1983 yapımı Türk sinema filmi.
Filmin konusu: Fakir bir mahallenin sakinleri tüm paralarını bir bankere kaptırmışlardır. Bu mahallede doğan genç avukat Kemal (Kadir İnanır), savunmayı almak istemesine rağmen kendi patronu banker Ali Fuat (Ekrem Bora)'tan faizle para aldığından davayı bırakmak zorunda kalır. Daha sonra her şeyi göze alarak kendini yetiştiren insanlara vefa borcunu ödemek için davayı alır, fakat bunun bedelini ödemek zorunda kalacaktır...
Oyuncular

Kadir İnanır ... Avukat Kemal
Ekrem Bora ... Ali Fuat Osmanoğlu (ses. Zafer Ergin)
Bahar Öztan ... Sevgi (ses. Ayşin Atav)
Christine Haydar ... Christine (ses. Alev Koral)
Yalçın Gülhan ... Banker Can (ses. Şahin Çelik)
Yıldırım Gencer ... Mustafa (ses. Saadettin Erbil)
Sevda Ferdağ ... Oya	(ses. Nevin Akkaya)
Hüseyin Peyda ... Şeyh Raşid
Neriman Köksal ... Selime (ses. Göksel Kortay)
Nilgün Saraylı
Fırat Gülgen
Şükriye Atav
Burak Gülgen
Hüseyin Kaşif
Osman Alyanak
Abdi Algül
Yüksel Gözen
İhsan Gedik
İbrahim Kurt
Günay Güner
Yılmaz Kurt
Cemal Ersüer
Çetin Başaran
Robert Pinget

| Robert Pinget |
| --- | --- |
Doğum: 19 Temmuz 1919 Cenevre, İsviçre
Ölüm: 25 Ağustos 1997 (78 yaşında) Tours, Fransa
Meslek: Yazar
Milliyet:  Fransa

Robert Pinget (d. 19 Temmuz 1919, Cenevre - ö. 25 Ağustos 1997, Tours), İsviçre doğumlu avangart Fransız yazar.
Kariyeri

Samuel Beckett'ın eserleriyle karşılaştırılan pek çok roman ve düz yazı eser verdi. Ayrıca Nouveau Roman akımında yer aldı.
1962'de Les Six bestecilerinden Germaine Tailleferre, Amerikalı soprano Alice Swanson Esty'nin siparişi üzerine, Pinget'nin on bir şiirini Pancarte pour Une Porte D'Entrée (Bir Giriş Kapısı İçin Pankart) adı altında, piyano eşliğinde söylenecek bir dizi şarkı olarak besteledi.
Kariyeri > Romanları

Entre Fantoine et Agapa, Jarnac, Ed. Tour de Feu, 1951 (Çev.: Feyza Zaim, 1995, Yapı Kredi Yayınları)
Mahu ou le matériau, Paris, Robert Laffont, 1952
Le Renard et la boussole, Paris, Gallimard, 1953
Graal flibuste, Paris, Ed. de Minuit, 1956
Baga, Paris, Ed. de Minuit, 1958
Lettre morte, Paris, Ed. de Minuit, 1959
La Manivelle, Paris, Ed. de Minuit, 1960
Clope au dossier, Paris, Ed. de Minuit, 1961
Ici ou ailleurs, Paris, Ed. de Minuit, 1961
Architruc, Paris, Ed. de Minuit, 1961
L'Hypothèse, Paris, Ed. de Minuit, 1961
Le Fiston, Paris, Ed. de Minuit, 1959 (Çev.: İsmail Yerguz, 1996, Yapı Kredi Yayınları))
L'Inquisitoire, Paris, Ed. de Minuit, 1962
Autour de Mortin, Paris, Ed. de Minuit, 1965
Quelqu'un, Paris, Ed. de Minuit, 1965
Le Libera, Paris, Ed. de Minuit, 1968 (Çev.: Feyza Zaim, 2002, Yapı Kredi Yayınları)
Passacaille, Paris, Ed. de Minuit, 1969
Identité, Paris, Ed. de Minuit, 1971
Abel et Bela, Ed. de Minuit, 1971
Fable, Paris, Ed. de Minuit, 1971
Paralchimie, Paris, Ed. de Minuit, 1973
Nuit, Paris, Ed. de Minuit, 1973
Cette Voix, Paris, Ed. de Minuit, 1975
L'Apocryphe, Paris, Ed. de Minuit, 1980
Monsieur Songe, Paris, Ed. de Minuit, 1982 (Çev.: Feyza Zaim, 2002, Yapı Kredi Yayınları)
Le Harnais, Paris, Ed. de Minuit, 1984 (Çev.: Sonat Denizcier, 1994, İletişim Yayınları)
Charrue, Paris, Ed. de Minuit, 1985
Un Testament bizarre, Paris, Ed. de Minuit, 1986
L'Ennemi, Paris]', Ed. de Minuit, 1987
Du Nerf, Paris, Ed. de Minuit, 1990
Cette Chose, Jean Deyrolle ile, Paris, Deyrolle éditeur, (1967), 1990
Théo ou le temps neuf, Paris, Ed. de Minuit, 1991 (tr. Theo or The New Era, 1994)
L'Affaire Ducreux et autres textes, Paris, Ed. de Minuit, 1995
Tâches d'encre, Paris, Ed. de Minuit
Leyla Aliyeva

| Leyla Aliyeva |
| --- | --- |

Haydar Aliyev Vakfı Başkan Yardımcısı
Görevde
Makama geliş  2011
Başkan: Mehriban Aliyeva
Kişisel bilgiler
Doğum: 3 Temmuz 1984 (40 yaşında) Moskova RSFSR SSCB
Vatandaşlığı: SSCB Azerbaycan
Milliyeti: Azerbaycan
Partisi: Yeni Azerbaycan Partisi
Evlilik(ler): Emin Ağalarov (2006-2016)
Çocuk(lar): Ali Agalarov Mikayil Agalarov kızı: Amina Aliyeva (evlat edinildi)
Bitirdiği okul: Avrupa İşletme Okulu (ESB) Moskova Devlet Uluslararası İlişkiler Enstitüsü
Mesleği: Gazeteci, yazar, siyasetçi, tanınmış kişi, editör
Leyla Aliyev (Azerice: Leyla İlham qızı Əliyeva; d. 3 Temmuz 1984) Azerbaycan cumhurbaşkanı İlham Aliyev'in ilk kızıdır. 2011 yılında Londra'da yayımlanan Bakü stil dergisinin baş editörüdür.
Erken dönemi

Kişisel web sitesine göre Aliyeva, 3 Temmuz 1985'te Moskova'da doğdu. Ancak İngiliz şirket kayıtları, doğum tarihini bir yıl önce 3 Temmuz 1984 olarak verir ve kişinin ayrıntılarının doğrulandığını belirtir.
Leyla Aliyeva, 2006'dan 2008'e kadar Moskova Devlet Diplomasi Enstitüsü'nde (MGIMO-MSIIR; babasının da mezun olduğu okul) yüksek lisans yaptı. 2010 yılına kadar MGIMO'da Azerbaycan Club'ın başkanlığını yaptı.
Temmuz 2011'de Leyla Aliyeva'ya Azerbaycan-Rusya ilişkilerinin gelişmesine katkılarından dolayı Taraggi (İlerleme) Madalyası verildi.
Leyla Aliyeva üç çocuk annesidir: Ali, Mikail ve Amina.
2010'da The Washington Post, Leyla'nın kız kardeşi Arzu ve erkek kardeşi Haydar ile birlikte Dubai'de 75 milyon dolar değerinde bir gayrimenkul sahibi olduğunu bildirdi. Ancak o zamanki kocası Emin Ağalarov, Rus milyarder Aras Ağalarov'un oğludur. Bu mülklerin kayınpederi tarafından satın alındığı belirtilmektedir.
Mayıs 2015'te Aliyeva Instagram üzerinden Agalarov'dan boşandığını duyurdu. Agalarov şöyle yazdı: "Arkadaş kalıyoruz ve çocuklarımızı birlikte yetiştirmeye devam ediyoruz".
İş dünyası > Bankacılık

Leyla, kız kardeşi ile birlikte Azerbaycan'da kendi bankalarına sahiptirler. IFRS raporlamalarına göre Pasha Bank, Kapital Bank, Xalq Bank ve Organized Crime and Corruption Reporting Project (OCCRP) tarafından toplanan kayıtlara göre ExpressBank'ın nihai sahibi olarak listelenmiştir.