Yahudi şapkası
İslam dünyası

Zimmilerin toplum içinde Müslümanlardan açıkça ayırt edilebilmesi için Müslüman yöneticiler genellikle zimmilerin belirli türde kıyafetler giymesini yasaklarken, onları genellikle parlak renkli, oldukça ayırt edici kıyafetler giymeye zorlamıştır. Bu kıyafetlere başlık da dahildi, ancak bu genellikle birincil unsur değildi. Hristiyanların ve Yahudilerin düzenlenmiş kıyafetleri bazı zamanlarda farklılık gösterirken, bazı zamanlarda göstermiyordu. Avrupa'da olduğu gibi, kaydedilen düzenlemelerin ne derece uygulandığını değerlendirmek zordur ve muhtemelen büyük ölçüde değişiklik göstermiştir.
İslam âlimleri, Hristiyanların "nerede olursak olalım her zaman aynı şekilde giyinmek ve... belimize zünnar [geniş kemer] bağlamak" yükümlülüğünü üstlendikleri varsayılan Ömer anlaşmasından bahsetmiştir. Nevevî, zimmilerin hamamlarda sarı bir kumaş parçası, bir kemer ve metal bir yüzük takmalarını şart koşmuştur.
Zimmî kıyafetlerine ilişkin düzenlemeler, hükümdarın kaprislerini tatmin etmek için sık sık değişmiştir. Bu tür düzenlemelerin başlatılması genellikle I. Ömer'e atfedilse de, tarihsel kanıtlar bu uygulamaya öncülük edenlerin Abbasi halifeleri olduğunu göstermektedir. Halife Mütevekkil 850 yılında Hristiyan ve Yahudilere hem zünnar adı verilen bir kuşak hem de taylasin adı verilen kendine özgü bir tür şal ya da başörtüsü takmalarını emretmiştir (Hristiyanların zaten kuşak takmaları gerekmekteydi). Ayrıca hamamlarda küçük çanlar takmalarını da zorunlu kılmıştır. On birinci yüzyılda, çeşitli aşırı kararları ve eylemleri genellikle akıl hastalığına bağlanan Fatımi halifesi Hâkim, Hristiyanların yarım metrelik tahta haçlar takmalarını ve Yahudilerin boyunlarına tahta buzağılar takmalarını emretmiştir. On ikinci yüzyılın sonlarında Muvahhid hükümdarı Ebu Yusuf Mağrip Yahudilerine uzun kollu lacivert giysiler ve eyer benzeri başlıklar giymelerini emretmiştir. Torunu Abdullah el-Adil, Yahudilerin itirazları üzerine bir taviz vererek zorunlu giysileri sarı giysilere ve sarıklara indirdi. On altıncı yüzyılda Mağrip Yahudileri sadece aceleden yapılmış sandaletler ve siyah sarıklar ya da fazladan kırmızı bir kumaş parçası olan başlıklar takabiliyordu.
Osmanlı sultanları gayrimüslim tebaalarının kıyafetlerini düzenlemeye devam etti. III. Murad 1577'de Yahudilerin ve Hristiyanların elbise, sarık ve çarık giymelerini yasaklayan bir ferman yayınladı. 1580'de fikrini değiştirerek önceki yasağı sarıkla sınırlandırdı ve zimmilerin siyah ayakkabı giymesini şart koştu; Yahudiler ve Hristiyanlar da sırasıyla kırmızı ve siyah şapka giymek zorundaydı. 1730'da bazı Müslümanların Yahudilerinkine benzer şapkalar takmayı alışkanlık haline getirdiğini gözlemleyen I. Mahmud, faillerin asılmasını emretti. III. Mustafa, kıyafetlerle ilgili kararlarının uygulanmasına bizzat yardımcı olmuştur. 1758'de İstanbul'da tebdil-i kıyafet gezerken yasak kıyafetler giymiş bir Yahudi ve bir Ermeni'nin başının kesilmesini emretti. Zimmilerin ayırt edici kıyafetlerini onaylayan son Osmanlı fermanı 1837 yılında II. Mahmud tarafından çıkarılmıştır. Ayrımcı kıyafetler, Yunanistan ve Balkanlar gibi Hristiyanların çoğunlukta olduğu Osmanlı vilayetlerinde uygulanmamıştır.