Odesa Oblastında şarap üretimi
Tarih

Karadeniz bölgesinin Yunan kolonizasyonundan önce bile, bölgenin yerel sakinleri zaten şarap yapımını destekliyordu.  Bununla birlikte, eski zamanlarda Yunan kolonizasyonu  sırasında zanaat daha yaygın hale geldi.  Bu bölge MÖ 2. yüzyılın ortalarına kadar Yunanlıların etkisi altında kalmıştır.
105-106'da İmparator Trajan tarafından Dacia eyaletinin fethinden sonra bu topraklar, bu bölgeyi aktif olarak kolonileştiren Romalıların etkisinde kaldı. 271 yılında Roma birliklerinin güneye geçişinden sonra, üzüm çeşitlerinin yetiştirilmesi ve şarap yapım yöntemleri konusundaki deneyimlerini yerli halka aktaran kolonistlerin bir kısmı bölgede kaldı.  Asmanın başarılı bir şekilde iklime alışması, Kuzey Karadeniz bölgesindeki çiftliklerin teknolojik devrimi ile bağlantılıdır.
Geç modern çağdaki ilk yazılı bahis, Nikoa Varzar ve kardeşi Theodore'un (1600-1625) ailesine "tek bağ" sunan Voyvoda Stefan Chmielecki'nin bir mektubudur.  Moskova'ya şarap teslimatı vakasını bildiren Skendo alıntıları bulunmaktadır.
1788'de Oçakov'un ele geçirilmesinden sonra, Prens Potemkin sömürgecilere ve Ukraynalılara Slobodzia, Yaş, Biliaivka ve Ovidiopol'de üzüm bağları sağladı. Genel olarak, Odesa Oblast'ın modern bölgesi tamamen veya kısmen Ananyiv, Odesa, Izmail, Akkerman ve Balta bölgelerini kapsıyordu.
19. yüzyılda Odesa'ya çeşitli milletlerden çok sayıda temsilci yerleşerek bölgede şarapçılığın yayılmasına katkıda bulundu. Böylece İzmail ve Kiliia'dan Dniester Halici'ne kadar Ermeni yerleşimleri yayıldı. Bulgarlar köylerini yakınlarda kurdular ve ilk olarak Varşova Dükalığı'ndan ve daha sonra Württemberg ve Alsace'den gelen Alman sömürgeciler buraya geldi. Yunan ayaklanması, Trakya ve Takımadalardan gelen mültecileri yeni topraklara taşınmaya sevk etti. İsmail, Reni ve Akkerman'a yerleştiler. Ukraynalılar ve Moldovalılar (Romenler ) Ukrayna'dan (Podilia ) göç etti ve eğitimli çiftçiler Fransız İsviçre'sinden göç etti. Bütün bunlar bölgenin "Eski Dünyanın Amerikası" olarak tanımlanmasını sağladı.
Odesa'daki ilk bağ, "bahçıvanlık ve şarapçılık amacıyla", 1798'de emekli bir Yunan taburu binbaşısı tarafından Vodnaya Balka yakınlarındaki Moldavanka'da kuruldu. Fideler Ackerman'dan getirildi, ancak hepsi kök salmadı ve asmalar Fransa ve İspanya'dan teslim edildi. İlk kültür şarabı fıçıları burada üretildi.
1809 yılında Richelieu, bugün Dyukivsky Parkı olarak adlandırılan bu yerde "gerçek ağaç plantasyonları" kurdu..
Odesa tüccarı Ivan Rubo, Tiraspol yolu yakınlarındaki yüz dönümlük arazisine 250.000 üzüm bağı dikti ve 130.000 Fransız fidanıyla fidanlıklar kurdu. Odesa şehir yetkililerinin istatistiklerine göre, 1807'de yalnızca Odesa'da 10 dönümden fazla alana sahip 8 üzüm bağı vardı, 1812-1818 arasında 54 ve 1827'de 162'den fazla bağ vardı. 1860'ın aynı istatistiklerine göre Odesa, 32 bin varil şarap üretilmişti.
1820-1850 yılları, Odesa'daki bağcılık alanında hızlı bir büyüme, ardından 1890'a kadar bir düşüş ve daha sonra 1913'e kadar bir artış ile karakterize edilir. 1885'ten 1910'a kadar, bugün (21. yüzyıl) Odesa Oblastı olarak adlandırılan bölgenin şarap endüstrisi için en verimli yıllarıydı. Bağ alanı 7 bin hektara ulaştı. Çoğunluğu Akkerman'dan Bessarabian şarabı olmak üzere yaklaşık bir milyon pud şarap, yalnızca üçte biri Kırım ve Kafkasya'dan olmak üzere  her yıl Odesa'ya ithal ediliyordu.
İthalat azdı, tahta kaplarda 20.000 pud kadardı. Marsala, Madeira, Sherry gibi güçlü şaraplar ile 40.000 şişeye kadar köpüklü bulunuyordu. Rusya İmparatorluğu'nun çeşitli şehirlerine liman ve demiryolu ile 600-700 bin pud ihraç edildi. Nuvo, Sinadino, Rosenblatt, Bernstein, Guinand, Bolgarov, Syrogos, Fischer, Rabinovich'e ait şirketler ve Winery Society (varlık olarak 1.300.000 ruble) ve Roederer (500.000 ruble) fabrikaları vardı.
1914-1922'de Büyük Savaş ve Rus Devrimi'nin başlamasından sonra, tarlalar büyük ölçüde tahrip edildi, ancak 1920'lerin ortalarından Yeni Ekonomi Politikası (NEP) politikası sırasında ve daha sonra, 1936'ya kadar şarap yapımı kısmen restore edildi. 1931'de Ukrayna SSC Kara İşleri Halk Komiserliği, Sukhyi Halici'ndeki V. Tairov'un adını taşıyan şaraphaneyi Bağcılık ve Şarapçılık Enstitüsü'ne tahsis etti. Aynı zamanda, 1917 yılına kadar Odesa'da şarapçılığı geliştiren bilim adamlarını, yetiştiricileri ve uzmanları alıntılamak ve popülerleştirmek fiilen yasaktı.
İkinci Dünya Savaşı ve kollektivizasyondan sonra üretimde yeniden düşüş yaşandı. Daha 1950'lerde ve 1970'lerin sonuna kadar şarap endüstrisinin yükselişi başladı. 
Odesa Oblastı'nda şarapçılığın hızlı gelişiminin yeni bir bölümü 1960'larda meydana geldi: o zaman üzüm bağların alanı neredeyse Moldova ve 26 şarap devlet çiftliğini ve 13 şarap imalathanesini birleştiren ve Kırım şarap birlikleri kadar çok ürün üreten "Odessovkhozvintrest" ile eşitti. Geçen yüzyılın 1980'lerinin sonunda Odesa bölgesi 3,2 milyon litre şarap üretti ve 10 milyondan fazla şişe şampanya üretildi.
Odesa bölgesinde bağcılık en büyük gelişimine 1981-1985 yıllarında ulaştı: 18.500 hektar yeni üzüm bağı dikildi. Bağlar, bölgedeki tarım arazilerinin %2'sini kaplarken, aynı zamanda nakit gelirlerin %15'ini ve bitkisel ürünlerin satışından %25'e varan kârı sağlıyordu.
Perestroyka'nın yasaklanması şarap endüstrisinin toplu imhasına yol açtı. Ekonomistlerin hesaplamalarına göre, 1985–1990'da Odesa Oblast, üzüm ve şarap yapım kompleksinde yaklaşık 1 milyar dolar kayıp yaşanda. Son otuz yılda üzüm tarlalarının alanı 2,5 kattan fazla azaldı. Brüt ciro da 2,2 kat azaldı. Son otuz yılda, Odesa Oblastı'ndaki 50.000 hektardan fazla üzüm bağı kökünden söküldü.