Ötegezegenleri tespit etme yöntemleri
Resmî tespit yöntemleri > Yansıma ve emisyon modülasyonları

Yıldızlarının etrafında yakın yörüngelerde dolanan kısa periyotlu gezegenler yansıyan ışık değişimlerine maruz kalacaklardır çünkü Ay gibi onlar da dolunaydan yenidünyaya ve tekrar dolunaya doğru evreler geçireceklerdir. Buna ek olarak, bu gezegenler çok fazla yıldız ışığı aldıklarından, onları ısıtır ve termal emisyonları potansiyel olarak tespit edilebilir hale getirir. Teleskoplar gezegeni yıldızdan ayıramadıkları için sadece birleşik ışığı görürler ve ev sahibi yıldızın parlaklığı her yörüngede periyodik bir şekilde değişiyor gibi görünür. Etkisi küçük olsa da - gerekli fotometrik hassasiyet güneş tipi bir yıldızdan geçen Dünya büyüklüğündeki bir gezegeni tespit etmekle hemen hemen aynıdır - birkaç günlük yörünge periyoduna sahip Jüpiter büyüklüğündeki bu tür gezegenler Kepler Uzay Gözlemevi gibi uzay teleskopları tarafından tespit edilebilir. Transit yönteminde olduğu gibi, ana yıldızlarına yakın yörüngede dönen büyük gezegenleri tespit etmek, bu gezegenler ana yıldızlarından daha fazla ışık yakaladıkları için diğer gezegenlere göre daha kolaydır. Bir gezegen yüksek bir albedoya sahipse ve nispeten parlak bir yıldızın etrafında yer alıyorsa, ışık değişimlerini görünür ışıkta tespit etmek daha kolay olurken, daha karanlık gezegenler veya düşük sıcaklıktaki yıldızların etrafındaki gezegenler bu yöntemle kızılötesi ışıkla daha kolay tespit edilebilir. Uzun vadede, yörünge evresiyle yansıyan ışık değişimi büyük ölçüde yörünge eğiminden bağımsız olduğundan ve gezegenin yıldızın diskinin önünden geçmesini gerektirmediğinden, bu yöntem söz konusu görev tarafından keşfedilecek gezegenlerin çoğunu bulabilir. Yansıyan ışık miktarı yörünge boyunca değişmediğinden, Dünya'nın bakış açısından dairesel yüz yüze yörüngelere sahip gezegenleri hala tespit edemez.
Dev gezegenin faz fonksiyonu aynı zamanda termal özelliklerinin ve varsa atmosferinin de bir fonksiyonudur. Bu nedenle, faz eğrisi atmosferik parçacıkların boyut dağılımı gibi diğer gezegen özelliklerini kısıtlayabilir. Bir gezegenin geçiş yaptığı tespit edildiğinde ve boyutu bilindiğinde, faz değişimleri eğrisi gezegenin albedosunun hesaplanmasına veya kısıtlanmasına yardımcı olur. Çok sıcak gezegenlerde bu daha zordur çünkü albedo hesaplanmaya çalışılırken gezegenin parıltısı araya girebilir. Teorik olarak, ışık değişimlerini birden fazla dalga boyuyla gözlemlerken geçiş yapmayan gezegenlerde de albedo bulunabilir. Bu, bilim insanlarının gezegen yıldızdan geçmiyor olsa bile gezegenin boyutunu bulmalarını sağlar.
Bir ötegezegenden yansıyan görünür ışık spektrumunun ilk kez doğrudan tespiti 2015 yılında uluslararası bir gök bilimci ekibi tarafından yapıldı. Gök bilimciler, Avrupa Güney Gözlemevi'nin Şili'deki La Silla Gözlemevi'nde bulunan Yüksek Doğruluklu Radyal Hız Gezegen Arayıcı (HARPS) cihazını kullanarak, bir ana dizi yıldızının (Güneş benzeri bir yıldız) yörüngesinde keşfedilen ilk ötegezegen olan 51 Pegasi b'den gelen ışığı incelediler.
Hem CoRoT hem de Kepler gezegenlerden yansıyan ışığı ölçmüştür. Ancak, bu gezegenler ev sahibi yıldızlarından geçtikleri için zaten biliniyorlardı. Bu yöntemle keşfedilen ilk gezegenler Kepler tarafından bulunan Kepler-70b ve Kepler-70c'dir.