Baasçılık
Neo-Baasçılık

Ana madde: Neo-Baasçılık
İsrailli tarihçi Avraham Ben-Tzur, 1963 Suriye askerî darbesiyle iktidarı ele geçiren Baas Partisini, askeri aygıtın üstünlüğünü vurgulayarak pan-Arap ideolojik temellerinin ötesine geçtiklerini iddia ederek "Neo-Baas" olarak nitelendirmiştir. Bu ideolojik dönüşüm, Salah Cedid ve Hafız Esad gibi radikal solcu subaylar tarafından yönetilen 1966 Suriye askerî darbesinden sonra da devam etti ve partiyi, birleşik Baas Partisinin Ulusal Komutanlığından bağımsız hale gelen militarist bir "neo-Baas" örgütüne dönüştürdü. Neo-Baasçı askeri komite, yaklaşık 400 kişinin ölümüyle sonuçlanan şiddet kullanarak iktidarı ele geçirmesinin ardından, aralarında Mişel Eflak ve Selahaddin el-Bitar'ın da bulunduğu klasik Baasçı liderleri tasfiye etti. Darbe, Baas Partisinin Suriye ve Irak bölgesel kolları arasında kalıcı bir bölünmeye yol açtı ve birçok Suriyeli Baasçı lider Irak'a iltica etti.
Orijinal Baas ideolojisinde panarabizm, hem ekonomik hem de sosyal dönüşüm amacına ulaşmak için bir araçtı. Erken dönem bir parti belgesinde belirtildiği gibi, "[s]osyalizm Arap birliğinin gerçek hedefidir... Arap birliği, sosyalist bir toplumun inşası için zorunlu temeldir". Ancak Suriyeli neo-Baasçıların yükselişiyle birlikte bu odak noktası değişti. Amerikalı akademisyen John F. Devlin'in yazdığı gibi, "en büyük önceliği birlik olan, çeşitli Orta Doğu siyasi sistemleri içinde çalışmaya hazır olan ve toplumda sosyal adalet isteyen Baas Partisi, 1960'ların başında hemen hemen ortadan kalkmıştı. Onun yerine, öncelikle kendi bölgelerine odaklanan, otoriter merkezi hükümetleri savunan ve mümkün olan yerlerde kuran, büyük ölçüde askeri güce dayanan, diğer sosyalist hareketlere çok yakın olan ve daha az belirgin bir şekilde Baasçı olan Baas örgütleri yükseldi".
Üniter Baas Partisi Ulusal Komutanlığı eski Genel Sekreteri Munif Razzaz, "neo-Baas" ayrımına katılarak 1961'den itibaren iki Baas partisinin var olduğunu yazmıştır: "Askeri Baas Partisi ve Baas Partisi ve gerçek güç birincisindeydi". Razzaz'a göre askeri Baas (Martin Seymour'un ifadesiyle) "sadece ismen Baasçıydı ve öyle kaldı; sivillerin takıldığı askeri bir klikten biraz daha fazlasıydı ve öyle kaldı ve 1959'da Kahire'de sürgünde bulunan hoşnutsuz Suriyeli subaylar tarafından Askeri Komitenin ilk kuruluşundan itibaren olaylar zinciri ve Baasçılığın tamamen yozlaşması tahammül edilemez bir mantıkla ilerledi". Baas'ın eski liderlerinden Selahaddin el-Bitar, 1966 Suriye askerî darbesinin "Suriye'deki Baasçı siyasetin sonu olduğunu" belirterek bu görüşe katılmıştır. Baas partisinin kurucusu Mişel Eflak da "Artık partimi tanımıyorum!" diyerek bu düşünceyi paylaştı.
Darbe Salah Cedid'i iktidarda bıraktı ve onun yönetimindeki Suriye hükümeti geleneksel pan-Arap birliği hedefini terk ederek bunun yerine Batı sosyalizminin radikal bir biçimini koydu. Aşırı sola kayış, yeni hükümetin ideolojik propagandasına güçlü bir şekilde yansıdı ve "sınıf mücadelesi" ve "halk savaşı" (Altı Gün Savaşı, İsrail'e karşı bir "halk savaşı" olarak ilan edildiği için Maoist bir terimdir) gibi terminolojinin yaygın kullanımı ile dikkat çekti. Suriye Komünist Partisi Cedid'in hükümetinde önemli bir rol oynadı, bazı komünistler bakanlık görevlerinde bulundu ve Cedid Sovyetler Birliği Komünist Partisi ile "oldukça yakın ilişkiler" kurdu. Hükümet, sanayi ve dış ticarette devlet mülkiyetini de içeren daha radikal bir ekonomik programı desteklerken, aynı zamanda tarımsal ilişkileri ve üretimi yeniden yapılandırmaya çalıştı.
Cedid'in yönetimi sırasında neo-Baasçı ideologlar, Arapların "geri kalmışlığının" kaynağı olarak gördükleri dini açıkça kınadılar. Cedid rejimi din karşıtıydı ve dini özgürlüklere ciddi kısıtlamalar getirerek dini vaazları yasakladı ve din adamlarına zulmetti. Neo-Baasçılar din adamlarını Baas devleti tarafından tasfiye edilmesi gereken sınıf düşmanları olarak görüyordu. Parti, "yeni Arap insanını sosyalist devrim için kampanya yürüten ve dini, feodalizmi, emperyalizmi, kapitalizmi ve eski toplumsal düzenin her değerini reddeden bir ateist olarak kavramsallaştıran 'Arap Sosyalist Yeni İnsanı'" doktrinini yaydı.
1968'de el-Bitar, "bu partilerin kuruldukları gibi olmaktan çıktıklarını, sadece isimlerini koruduklarını ve bölgesel ve diktatör hükümetlerin iktidar organları ve araçları olarak hareket ettiklerini" iddia ederek Baas hareketinden ayrıldı.  Beklentilerin aksine, Eflak Baas hareketinde kaldı ve Irak ağırlıklı Baas hareketinin ideoloğu oldu. İdeolojik görüşleri aşağı yukarı aynı kaldı ama Irak'ta siyasi olarak kenara itildi. 1966 sonrası Suriye'sinde gerçek güç merkezi neo-Baasçı Askeri Komitenin elindeydi. Salah Cedid ve Hafız Esad arasında gergin bir iktidar rekabeti vardı. Cedid sivil Baasçıların lideri olurken, Esad partinin askeri kanadı ve çeşitli ordu birimleri üzerindeki kontrolünü arttırdı. Bu rekabet, Esad'ı iktidara getiren askeri bir darbe olan kansız 1970 Düzeltici Devrimi ile doruğa ulaştı.