stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Zina
İbrahimî dinlerde > İslam'da zina

İslam'da zina eden kadına zaniye, zina eden erkeğe ise zani denir. İslam'a göre büyük günahlardan sayılır.Nur suresi 2.ayette açık bir şekilde cezalandırma yöntemi anlatılmıştır.
İslam dinine göre Cürhüm kabilesinden İsâf b. Yâlâ adında bir kişi Zeyd kızı Nâile’ye âşık olmuş, kabileleri hac için Mekke’ye geldiğinde Kâbe’ye girerek orada cinsel ilişki yaşamaları üzerine ikisi de taş haline gelmiştir. (İsaf ve Naile putları)
Zinanın haram ve suç olduğu Kur’an’da çeşitli ayetlerde ifade edilir. İslam erkeğin çok eşliliğine izin verir, ayrıca erkeğin cariye ile ilişkisine de sınırlama bulunmamaktadır.(Mü'minun suresi,5-7)
İslamda Zina cezai ve ahlaki yaklaşımlarla ele alınır. Cezai yaklaşımları fıkıh ve şeriat belirler. İki ayette zina şirk ve adam öldürme gibi büyük günahlar arasında zikredilir. Ayrıca bir başka ayette de zina eden erkekle zina eden kadına yüzer sopa vurulması emredilir ve zina eden kimsenin ancak zina edenle veya bir müşrikle evlenebileceği vurgulanır.
Tarihte zina > Oğuz Türklerinde zina

920'li yıllarda Türklerinin yaşadığı bölgeye giden Arap seyyah İbn Fadlan, Türklerin zina edeni ortaya çıkardıkları vakit ağaçtan faydalanılan bir teknikle bedenini iki parçaya bölerek öldürdüklerinden söz eder.
Tarihte zina > Selçuklular döneminde zina

13. yüzyılda Selçuklu devlet adamı Sâdeddin Köpek, II. Gıyâseddin Keyhüsrev'den aldığı ferman ile Ankara'ya giderken Akşehir'de bir kadın şarkıcı ile zina ettiği söylenen Tâceddin Pervâne'yi zincire vurdurup Ankara meydanına getirtmiş ve burada göbeğine kadar toprağa gömülen Pervane, halk tarafından recmedilmiştir.
Tarihte zina > Memlükler döneminde zina

Memlük Sultanı Kansu Gavri döneminde, suç olarak kabul edilen zinanın cezası recm (taşlayarak öldürmek) idi.
Tarihte zina > Osmanlı döneminde zina

İslam dininin baskın olduğu Osmanlı'da "şeriat huzurunda sabit olması durumunda" zina bir suç olarak kabul görmekteydi. Suç kabul edilen zina için devlet, başta imam olmak üzere mahalle halkına da zinayı takip yetkisi vermiş idi. Mahalleli, zina ettiğinden şüphelendikleri kişileri görevlilere ihbar edebilecekleri gibi; zina edildiğinden kuşkulandıkları eve baskın yapma, zanlıları yakalayıp ilgililere teslim etme hakkına da sahipti. Yavuz Selim Kanunnamesi, eğer evli bir kişi zina ederse bin akçalık serveti varsa idam edilmediği takdirde 400 akçe cezayı gerekli bulmaktaydı. 1541 yılında Osmanlı devlet adamı Lütfi Paşa zina ederken yakalanan bir kadının cinsel organının dağlanmasını emreder ve bu emrin uygulanmasıyla kadın yaşamını yitirir. İslam toplumlarında zinadan kaynaklı olarak görülen recm (taşlayarak öldürme) örneğinin de görüldüğü Osmanlı'da, 1680 yılında gayrimüslim bir erkekle zina yapan evli bir Müslüman kadın kollarına kadar kazılan bir çukura sokulduktan sonra taşlanarak öldürülür. Rumeli Kazaskeri Beyazîzade Ahmed Efendi'nin recm için fetva vermesiyle tellallar, "iffetine el uzatılmasına izin veren bir kadının taşlanacağı" kararını şehirde okuyup, halkın ibret-i alem için bu infazı seyretmesini istediler. Halkın önünde recmedilen kadının ölümünü dönemin padişahı IV. Mehmed, Fazlı Paşa Sarayı'ndan seyretti. Osmanlı'da zinadan kaynaklanan bir başka idam da Lale Devri'nde yaşanır. Bir gayrimüslim ile zina ederken basılan İstanbullu Müslüman, Şeyhülislamın fetvasıyla boğdurulur ve cesedi denize atılır.
Ulmo

| Ulmo |
| --- | --- |
J. R. R. Tolkien'in kurgusal Orta Dünya evreninde karakter 
Unvanı/Diğer adı: Suların Efendisi,   Denizin Kralı
Irkı: Ainur
Silahı: Üç Başlı Mızrak
Doğum tarihi: Başlangıç
Ölüm tarihi: Ölümsüz
Bahsedildiğikitap(lar): Silmarillion
Ulmo, J.R.R. Tolkien'in kurgusal Orta Dünya evreninde bir karakter ve tanrısal Valar'dan biri. Denizin Kralı ve Suların Efendisi'dir. En güçlü Ainur'dan biri olarak Manwë ve Varda'dan sonra Aratar'ın üçüncü en yücesidir.
Müzikte en derin bilgiye sahip olan Ainu'dur ve bu sebeple Eldar'ın suda Ainur'un Müziği'nin yankısını duyabildiği söylenir. Dünyanın derinliklerinde yaşar ve tüm suları, koyları ve nehirleri oradan yönetir. Başından itibaren Manwë onun en yakın arkadaşı ve müttefiki olmuştur ve su buharları havada bulutlara, ya da sis ve çiğlere dönüştüğünde bir araya gelirler. İkisi de Eru'nun amacına en sadık şekilde hizmet edenlerdendir.
Ulmo, Valar arasından birkaç yönden ayrılır; Valier arasında eş seçmeyip tek başına yaşar; Valinor'da ikamet etmez, en baştan beri Dünya'nın çevresindeki ve altındaki denizlerin derinliklerini ve nehirleri tercih eder. Valar'ın divanlarına nadiren katılır, sadece büyük öneme sahip konularda görünür.
Hikayesi

Ulmo, kainat yaratılmadan önce Manwë ile çok yakın bir dostluk içindeydi ve Manwë, Ilúvatar'ın en sevdiği Ainu olsa da, tüm Ainur arasında Ulmo müzik konusunda en derin bilgiye sahipti. Ulmo, Manwë ve Aulë ile birlikte Arda'nın mimarlarıydı. Ulmo'nun hizmetinde bulunan Ossë ve Ossë'nin eşi Uinen, Elfler'in en iyi bildiği Maiar'dandır. Ulmo, bu iki Maiar aracılığıyla Elfler hakkında çok şey öğrenirdi.
Valar Valinor'a çekildiğinde, Ulmo Dış Deniz'de kaldı ve kardeşleri Yavanna'nın Uykusu sırasında Öte Toprakları ihmal ederken, Ulmo'nun gücü sayesinde birçok gizli damarda yaşam yolunu bulup aktı gitti.
Valar'in divanlarına nadiren katılırdı; Valar'ın Melkor'un Utumno kalesine saldırı hazırlığı yaptığı zamanda olduğu gibi. Ayrıca, Elflerin Orta Dünya'da özgür kalmaları, yetenekleri ve zarafetleriyle toprakların yaralarını iyileştirip düzenlemeleri gerektiğini düşünen Valar arasındaki azınlık grubunun lideriydi, ancak bu görüşü reddedildi.
Yine de, nihayetinde elflerin Aman Diyarı'na ulaşmalarına yardımcı oldu. Beleriand'ın kıyılarından büyük bir kara parçası kopardı ve bunu Eldar'ı Aman'ın kutsal kıyılarına taşımak için kullandı. Ulmo, adayı (sonrasında "Tol Eressëa" oldu) Eldamar Koyu'na demirledi ve Teleri'nin içinde bazıları, Valinor'a ayak basmayıp bu adada yaşamaya devam etti.
İlk Çağ'da Ulmo, Sirion ve Gelion nehirlerini koruyordu ve bu nehirler aracılığıyla Turgon'au Gondolin'i, Finrod'u ise Nargothrond'u kurma konusunda yönlendirdi.
Ulmo, Tuor'u doğmadan önce emellerinin aracısı olarak seçti; Huor ve Húrin'in Gondolin'e ulaşmalarına yardımcı oldu ve Turgon'a onları gizli şehire kabul etmesini söyledi, çünkü yardım Hador'un Hanesinden gelecekti. Yıllar sonra Tuor'u, bir elçi olarak Turgon'a gitmesi için Gondolin'e yönlendirdi. Ulmo'nun tüm uyarılarına rağmen Turgon, Gondolin'i terk etmedi. Tuor sonrasında Turgon'un kızı İdril ile evlendi ve bu birliktelikten Yarı elf Eärendil doğdu. Ulmo, Elwing'i Sirion Limanları'nın yağmasından kurtardı ve Elwing bu sayede Silmaril'i kocası Eärendil'e ulaştırabildi. Bu Silmaril ile nihayetinde Valinor'a kabul edildiler ve Valar'dan Orta Dünya'ya merhamet göstermelerini talep ettiler.
Hırvatistan Savaşı

Hırvatistan Savaşı ya da Hırvatistan Bağımsızlık Savaşı, 1991-1995 yılları arasında Yugoslavya'dan bağımsızlığını ilan etmiş Hırvat hükûmetine bağlı birliklerle Sırp kontrolü altındaki Yugoslav Halk Ordusu (JNA) ve yerel Sırp güçleri arasında gerçekleşen savaş. JNA Hırvatistan'daki operasyonlarını 1992 yılında bitirdi. Hırvat kaynaklarında Domovinski rat (Anavatan Savaşı) olarak adlandırılan bu savaş Sırp kaynaklarında genellikle Rat u Hrvatskoj (Hırvatistan Savaşı) olarak geçer.
Hırvatistan milliyetçi lider Franjo Tuđman önderliğinde 25 Haziran 1991'de ayaklanarak bağımsız olduğunu iddia etti. Bunun üzerine federal Yugoslav güçleri anında müdahale ettiler.
Savaşın gelişimi

Bağımsızlığını ilan eden Hırvatlara karşı federal güçler tam anlamıyla bir savaş başlattılar. Sahil açıklarındaki Yugoslav gemileri, Hırvatistan'daki hedeflere bombardıman yaparken, Hırvat kuvvetleri federal kışlaları muhakeme altına aldılar, erzak teminini engellediler. Kuşatma altındaki askerler çevredeki bölgeleri rastgele bombardımana tuttular. 1991'de Sırplar, Hırvatistan nüfusunun sekizde birini oluşturuyordu. Federasyon kuvvetlerinin kışkırttıkları Sırp paramiliter güçler kitle imhasına başladılar.
Ocak 1992'de BM önderliğinde bir ateşkes imzalandı. Fakat bundan önce 10.000'den fazla insan ölmüş 14 anlaşma da bozulmuştu.
Krayina

Ayrıca bakınız: Krayina Sırp Cumhuriyeti
Barış süreci devam ederken Sırplar Krajina adı altında kendi cumhuriyetlerini kurdular. Fakat bu topraklar 1991'de ellerinden çıktı. Temmuz 1992'de Dubrovnik'in Sırp paramiliterler tarafından üç yıl top ateşine tutulması barış çabalarını fiyaskoyla sonuçlandırdı.
1 Mayıs 1995'te Hırvatlar Batı Slavonya'nın bir bölgesine saldırdılar ve oradaki 2.000 kişinin öldürüldü ve 30.000'den fazla Sırp'ı sınır dışı ettiler. Sırplar bunun üzerine Zagreb'e güdümlü mermiler gönderdiler ve şehrin tam merkezinde birkaç insanın ölmesine sebep oldular.
4 Ağustos 1995'te Hırvatlar Knin Krayinası'nın bir bölgesine saldırdılar. Sırpların misillemeleri Hırvatları engellemedi. Fırtına Harekâtı  sonucunda 2.650 Sırp'ın öldürüldüğü veya kayıplara karıştığı, yaklaşık 250 bininin ise vatan topraklarından sürüldüğü belirtiliyor.
Savaşın Sonucu

Savaş Sırpların geri çekilmesi ve diğer ülkelerin de araya girmesiyle barışla sonlandı. Hırvatistan bağımsızlığını ilan etti.
Başlıca Olaylar

| --- | --- |
Tarih: Olay
31 Mart 1991: Plitvice Gölü Olayı
2 Mayıs 1991: Borovo Selo cinayetleri
Eylül 1991: Vukovar Savaşı başladı
14 - 19 Eylül 1991: Kışla Savaşları
1 Ekim 1991: Dubrovnik Kuşatması
5 Ekim 1991: Hırvat genel taarruzu
7 Ekim 1991: JNA Hırvat binalarını bombardımana tutuyor
10 Ekim 1991: Lovas Katliamı
16 - 18 Ekim 1991: Gospić Katliamı
20 Ekim 1991: Baćin Katliamı
31 Ekim 1991 - 4 Kasım 1991: Otkos 10 Operasyonu
18 Kasım 1991: Vukovar Savaşı biter, Vukovar Katliamı
18 Kasım 1991: Škabrnja Katliamı
12 Aralık 1991 - 3 Ocak 1992: Orkan 91 Operasyonu
13 Aralık 1991: Voćin Katliamı
21 Şubat 1992: Miljevci Meydan Savaşı
22 Ocak 1993: Maslenica Operasyonu
9 - 17 Eylül 1993: Medak Cebi Operasyonu
1 - 3 Mayıs 1995: Bljesak Operasyonu
4 - 7 Ağustos 1995: Fırtına Harekâtı
Konuyla ilgili yayınlar

Barić, Nikica: Srpska pobuna u Hrvatskoj 1990.-1995., Golden marketing. Tehnička knjiga, Zagreb, 2005.
Silber, Laura and Little, Allan (1997). Yugoslavia : Death of a Nation. Penguin. ISBN 0-14-026263-6. Accompanies the BBC series of the same title/
Zimmermann, Warren, ed. (1999). War in the Balkans: A Foreign Affairs Reader, Council on Foreign Relations Press (June). ISBN 0-87609-260-1.
RSK, Vrhovni savjet odbrane, Knin, 4. avgust 1995., 16.45 časova, Broj 2-3113-1/95. Faksimil ovog dokumenta objavljen je u/The faximile of this document was published in: Rade Bulat "Srbi nepoželjni u Hrvatskoj", Naš glas (Zagreb), br. 8.-9., septembar 1995., p. 90.-96. (faksimil je objavljen na stranici 93./the faximile is on the page 93.).
Vrhovni savjet odbrane RSK (The Supreme Council of Defense of Republic of Serb Krajina) brought a decision 4. August 1995 in 16.45. This decision was signed by Milan Martić and later verified in Glavni štab SVK (Headquarters of Republic of Serb Krajina Army) in 17.20.
RSK, Republički štab Civilne zaštite, Broj: Pov. 01-82/95., Knin, 02.08.1995., HDA, Dokumentacija RSK, kut. 265
RSK, Republički štab Civilne zaštite, Broj: Pov. 01-83/95., Knin, 02.08.1995., Pripreme za evakuaciju materijalnih, kulturnih i drugih dobara (The preparations for the evacuation of material, cultural and other goods), HDA, Dokumentacija RSK, kut. 265
Drago Kovačević, "Kavez - Krajina u dogovorenom ratu", Beograd 2003., p. 93.-94.
(Note: Drago Kovačević was during the existence of so-called RSK the minister of informing and the mayor of Knin, the capitol of self-proclaimed state)
Milisav Sekulić, "Knin je pao u Beogradu", Bad Vilbel 2001., p. 171.-246., p. 179.
(Note: Milisav Sekulić was a high military officer of "Srpska vojska Krajine" (Republic of Serb Krajina Army). Book review 17 Ekim 2007 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Marko Vrcelj, "Rat za Srpsku Krajinu 1991-95", Beograd 2002., p. 212.-222.
1991'de Yugoslav Halk Ordusu'nun Hırvatistan'a taarruz planı
Nisan 1995 Hırvatistan'daki tanınmayan Sırp Devleti
Genel Krajina muharebe hatları
Hırvat ZPT'si
Hırvat T-55 tankı
Sırplardan ele geçirilmiş Rus yapımı 2S1 tankı
Suç

Aynı adlı köy için Suç (köy) sayfasına bakınız.
Suç, kanunlar tarafından yanlış veya zararlı olduğu için ceza tehdidiyle yasaklanan ve bazı durumlarda cezalandırılabilen davranıştır. Genel olarak suç, saptanan ve saptanamayan suçlar olarak ikiye ayrılır. Saptanamayan suçların gerçekleşip gerçekleşmedikleri belirsiz olduğu veya kanıtlanamadıkları için cezalandırılmaları söz konusu değildir. Ceza hukukunda suça göre para cezası, tutuklama, hapis, hatta ölüm cezası verilebilir.
Her suç adli mercîlere yansımaz, bu yüzden kanunî suç ve gerçek suç oranları arasında hep fark vardır. Örneğin sokaktaki iki kişinin birbirine hakaret etmesi kanunen suçtur, ancak ilgili kişilerin aralarındaki arkadaşlık bağı, şakalaşma vb. çeşitli saiklerle bunu ihbar etmemesi, bir kişinin çevrede kimse yokken vandallık yapıp kayıplara karışması veya tacize uğrayan şahsın korktuğu için şikâyette bulunmaması suçun karanlıkta kalmasına sebep olur.
Gerçek suçluluk ile bilinen suçluluk miktarları arasında bu farka "suçta karanlık alan" adı verilir. Ayrıca, hiçbir ülkedeki suç istatistikleri o ülkedeki gerçek suç dağılımını vermez; daha az suç işlenen bir ülkedeki ihbar sayısı, daha çok suç işlenen bir ülkedeki ihbar sayısından daha yüksek olabileceği gibi bu, daha az suç işlenen ülkenin gerçekte daha fazla suç işlenen ülkeden daha fazla suç işleniyormuş gibi görünmesine sebebiyet verebilir.
Hukuki süreç

Hukuki anlamda suç, bir toplumdaki hukuki kurumlar tarafından ceza veya güvenlik tedbiri yaptırımına bağlanmış fiildir. Suçu işleyen kişiye suçlu veya fail denir.
Hukukî anlamda bir kimsenin suçlu kabul edilebilmesi için suçun o kimse tarafından işlendiğinin hukukî süreçler sonucunda ispatlanması gerekir. Suçlu olabileceği düşünülen kişi "şüpheli", bir suçlama ile mahkemeye sevk edilen kişi "sanık" sıfatını taşır. Çoğunlukla ağır suçlar için yargıç kararı ile tutukevine alınan kişiye "tutuklu", yargılama süreci sonunda suçlu olduğu hükmüne varılarak cezalandırılan kimseye ise "hükümlü" (mahkûm) denir.
Suçun Unsurları > İşlenemez Suç

Önceden mevcut fakat suçun işlenmesi sırasında failin bilmediği bir engel yüzünden sonucun meydana gelmesi imkansız ise işlenemez suç ortaya çıkar. Elverişsizlik nedeniyle suçun boşa gitmesidir. Bu suçlardan dolayı ceza verilemez.
-  Hareketin elverişsizliği: Büyü ile adam öldürme iddiası. Telepati ile hakaret iddiası.
-  Vasıtanın elverişsizliği: E-mail ile veya telefonla zehir yollandığı iddiası.
- Konunun elverişsizliği: Yatakta vurulan kişinin aslında saatler önce kalp krizinden öldüğünün anlaşılması. (Korkudan kalp krizi geçirseydi, işlenebilir suç olurdu.)
Suç türleri

Hafif suç
Kabahat
Ağır suç
İddia edilebilir suç
Organize suç
İnsanlığa karşı suçlar
Bilişim suçları
Gerçek suç
Mali suçlar
Nefret suçu
Töre ve namus suçları
Para aklama
Eşkıyalık
Karaborsa
Sahtecilik
Anatomi cinayeti
Haksız tahrik
Kişiye karşı suç
Suikast
Saldırı
Şiddet
İğdiş
Çocuk istismarı
Hakaret
Aile içi şiddet
Çerçeveleme
Taciz
Haneye tecavüz
Cinayet
Öldürme
İnsan ticareti
Gözdağı verme
Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma
Soygun
Kölelik
Israrlı takip
İşkence
Kundaklama
Silah kaçakçılığı
Şantaj
Rüşvet
Sirkat
Zimmete geçirme
Gasp
Yanlış iddialar
Sahtecilik
Dolandırıcılık
Kumar
Fikri mülkiyet ihlali
Hırsızlık
Payola
Yankesicilik
Soygun
Kaçakçılık
Vergi kaçırma
Çalma
İzinsiz giriş
Vandallık
Serserilik
Yaramazlık
Dinden çıkma
Sansür ihlali
Düello
Rehin alma
Yasadışı tüketim
Çeşitli üreme
Korsanlık
Terörizm
Gasp
Savaş suçu
Lèse-majesté
Vatana ihanet
Casusluk
İsyan
Adaletin engellenmesi
Eşini aldatma
Çocuğun cinsel istismarı
Siber taciz
Zina
Fuhuş
Tecavüz
Seks ticareti
Cinsel saldırı
Cinsel kölelik
Röntgencilik
Henüz gelişmemiş suç
Teşebbüs
Komplo suç
Kışkırtma
Talep
Suçun Unsurları
Pandomim

Başlığın diğer anlamları için Pandomim (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
Jean ve Brigitte Soubeyran, "Sirk'te" adlı gösteride, 1950
Pandomim, pantomim, sözsüz oyun ya da mim sanatı, en basit anlatımıyla sözsüz tiyatro oyunudur. Gösteri sanatının dallarından biridir. İngiliz pandomimi (panto) ile karışmaması için kısaca "mim" olarak ifade edilir.
Pantomimde sanatçı, yüz mimiklerini, el-kol ve beden hareketlerini kullanarak temayı anlatmaya çalışır. Bir anlamda pantomim, evrensel bir tiyatro dili olarak kabul edilir. Milattan önceki dönemlerde Mim sanatının uygulandığı görülmüştür. Zaman zaman "sessiz dil" olarak anılan pantomim, 17. yüzyıldan sonra, bale içinde de yer almaya başlamıştır. Oyunlar, Yeni Çağ ve yeni tiyatroyla beraber mistik konulardan uzaklaşıp gerçekçi dünyaya geçmiştir. Realist akımlar ve akılcılık akımları bunda etkili olmuştur.
Charlie Chaplin, Laurel ve Hardy, sessiz sinema döneminde bu türün ilk temsilcilerinden olmuşlardır. Türkiye'de pantomim sanatının öncüsü olarak Erdinç Dinçer kabul edilir. Türkiye'de Taner Barlas Mim Tiyatrosu bu konuda etkinlik göstermiştir. Günümüzde, Türkiye'de bu sanatı Erdinç Dinçer'in de asistanlığını yapmış olan ve Sözsüz Tiyatro tarihi üzerine çalışmalar yapan, bu konuda Türkiye'de bir ilk olan kitabı yazan Ulvi Arı, Vecihi Ofluoğlu ve diğer sanatçılar başarı ile yürütmektedir. Ayrıca Vecihi Ofluoğlu; İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuvarı Pantomim Sanat Dalı'nı kurarak hem akademik çalışmalar yapmakta hem de pantomim sanatçıları yetiştirmektedir.
Etimoloji

Mim sözcüğü, "taklit etmek" veya "temsil etmek" anlamına gelen Yunanca "mimeisthai" sözcüğünden gelir. Fransızcadan Türkçeye geçen pantomime ise yine Yunanca kökenli bir sözcüktür ve "her şeyi taklit eden" anlamına gelir.
En ünlü pantomim sanatçılarına örnek olarak Marcel Marceau gösterilebilir. 1975 yılında Marcel Marceau “Kalbin Dili” (“Language of the Heart”) olarak adlandırılan pantomim sanatı ve kendi hayatı ile ilgili kısa sessiz bir film yaptı.
Pantomimin kelime anlamı her şeyi taklit edendir (Yunanca: παντόμῑμος pantómīmos). Pantomim, oyuncularının kelime kullanmaksızın çoğu durumu anlattığı ya da sahneleri, yerleri ve karakterleri jest ve mimikler sayesinde anlaşılır hale getirdiği gösteri sanatının bir biçimini tanımlamaktadır. Pantomimde maskeler ya da makyaj maskeleri kullanılabilmektedir.
Sessiz filmlerde bilinen ve dans ile sirk artistliğinden meydana gelen pantomimin aslı ile ilişkili, önemli şeyleri kısıtlanmış "özerk" pantomim, bir çağdaş sanat biçimi olarak gelişmiştir. Ancak bu pantomim bazen diğer tiyatro türleriyle bağlantılıdır, örneğin karanlık tiyatroda, daha nadiren de tek ışıklı tiyatroda bunu görmek mümkündür. Bir palyaçonun gösterisi ayni şekilde pantomime ait öğeler barındırabilmektedir.
Örneğin kendilerini bir yabancı dilde ifade edebilen insanların açıklamaları aynı şekilde sık sık “pantomime özgü” olarak tanımlanmaktadır. Ayrıca müzik 18. yüzyıldan bu yana sık sık pantomime özgü sanat olarak tanımlanmaktadır.
Tarihçe

Roma Pantomimus'u virtüöz solo dansının bir türüydü. Hristiyanlık kamuda yürütülen gösterimlerin bütün türlerini yasaklayıncaya kadar Roma Pantomimus'u geniş bir alana yayılmıştı. Roma Mimus'unun (oyuncu) Orta Çağ'a kadar varlığını sürdürdüğü iddia edilmektedir. Fakat bu henüz kanıtlanmamıştır. Ayrıca Yakın Çağ'dan itibaren sürekli farklı tiyatro türlerinin antik çağlara yönelme yoluyla haklı çıkarılmasına uğraşılmıştır.
Rönesans zamanındaki İtalyan doğaçlama tiyatrosu “Commedia dell’arte” ile 16. yüzyıldan beri Avrupa'nın metropolü Paris üzerinden tüm batı dünyasına yayılan pantomimin Yakın Çağ'daki biçimi ortaya çıkmıştır. Burada her ne kadar dil kullanılsa da “Pagliaccio” (Türkçedeki “Palyaço”nun isim babasıdır) ya da “Pedrilino” (Pierrot) veya Arlecchino (Fr. Harlekin) figürleri gibi sadece maskelerin sonraki pantomime etkisi olmamıştır.
Pantomim kavramıyla dil ve ülke sınırları üzerine genel bir anlaşılırlık düşüncesi birbirine bağlıdır. Bu bağlamda 1600 yılında Avrupa kıtasını dolaşan İngiliz gezici tiyatro oyuncuları uğradıkları ülkelerin dillerine hâkim olmaksızın gelişimlerine katkıda bulunmuşlardı. Bu gezici tiyatro oyuncularının “Commedia dell’arte” üzerine etkileri olmuştur.
Tarihçe > 18. Yüzyıl

Commedia dell'arte'nin dansla temsil edilen bir biçimi 18. yüzyılda saray balesinin gözde nesnesi olarak sıradan bir hale gelmişti ve bu Pantomim olarak adlandırılmıştı. Avrupa'nın her yerinde müziğin ağırlıklı olduğu sahnede sık sık kostüm değiştirilmesiyle ve dönüşümlerle sunulduğu dans kumpanyaları bulunmaktaydı.
Paris yıllık pazar tiyatrosunda sessiz tiyatro ortaya çıkmıştı, çünkü resmi Paris tiyatroları moda olan bu oyun yerlerinin ekonomik rekabetinden korkusundan dolayı onlar aleyhine zaman zaman metin yasağı koyabilmekteydi.
18. yüzyılın estetiğinde elit bir toplumsal ortamda pantomimin bir başka işlevi daha bulunmaktaydı. Pantomim, yerleşik dansı savunan Kral XIV. Louis'in 1715 yılında ölmesinden sonra dansı ve tiyatroyu istismar eden Fransız saray geleneklerinden kopmayı haklı çıkarmıştı. Pantomim terbiye kuralları olmayan bir hareketi simgeleştirmişti. Toplum dansının düzenli adımlarından, opera melodisinin daralan korsesinden, trajik oyuncuların duruş ve etkili konuşmalarından kurtulma… Bütün bunlar sınır tanımayan özgürlüğün, gerçekliğin ve doğallığın hayali olarak görülen, dahası antik çağlara dayanarak ondan uzak duran pantomime duyulan sempati olarak adlandırılmıştı. Jean-Baptiste Dubos ile başlayan, Denis Diderot ile devam eden ve Johann Georg Sulzer'e kadar uzanan pantomim sanatçılarının, pantomimin insanları doğaya yönelttiğine dair sayısız açıklamaları bulunmaktadır.
Jean-Baptiste Dubos (Réflexions critiques sur la poésie et la peinture, 1719)
Denis Diderot (De la poésie dramatique, 1758)
Georg Sulzer [Allgemeine Theorie der Schönen Künste (Güzel Sanatların Genel Kuramları), 1771]
Fransız İhtilali'nden sonra Pantomimin yükselmeye çalışmasının her şeyden önce katı tiyatro sansürüyle ilgisi bulunmaktadır. Pantomim metinsiz gösterimleri ve aynı zamanda politik açıklamaların tehlikesi olmaksızın yoğun bir şekilde desteklenmiştir. Pantomim kavramı bu yüzden ince bir toplum eleştirisine de maruz kalmıştır.
Tarihçe > 19. Yüzyıl

Popüler pantomim 19. yüzyılda hâlâ saray balesinin bir unsuruydu ve henüz böylesi bir temsilin yer almadığı Viyana'daki tiyatroda olduğu gibi tiyatrolarda sergilenmişti. Önemli bir “Pantomim üstadı” “Paris Théâtre de l’Ambigu-Comique” tiyatrosundaki Luis Milon'du. Bu bale-pantomimi sirkle yakın ilgisi bulunan ve Josep Grimaldi'nin (Palyaçoluğun bulucusu) ünlü bir şekilde yorumladığı “İngiliz pantomiminden” ileri gelmekteydi.
Daha 20. yüzyıla kadar “pantomimler” sirklerin ana programlarını oluşturmaktaydı. Bu sirkler günümüzdeki kostüm ve tarih filmlerindeki yoğun sahnelere benzemekteydi. Bu sahneler kapsamlı bir tutumla, birçok karakterle ve bir o kadar da egzotik hayvanlarla sunulmaktaydı. Etki bırakan resimler burada dilden daha önemliydi. Bu sözlü pantomimlerin komik varyasyonları günümüzde yılbaşı eğlencelerinde dünyanın İngilizce konuşulan birçok bölgesinde hâlâ gösterilmektedir. Pantomim insanın sessiz film komedilerinde hayran kalabileceği ticari mükemmeliyetçiliği Music Hall'de (1850–1860 yılları arasında popüler olan bir Britanya tiyatro eğlencesidir) 1850 yılından bu yana elinde bulundurmaktadır.