İran Cephesi
Arka Plan

İran, I. Dünya Savaşı patlak verdiğinde tarafsızlığını ilan etti. Buna rağmen ülke, İtilaf ve İttifak güçleri arasındaki savaş öncesi rekabetten hızla etkilenmeye başladı. İran'daki yabancı çıkarlar öncelikle ülkenin Britanya Hindistanı, Rusya, Afganistan ve Osmanlı arasındaki stratejik konumuna ve ilk kez 26 Mayıs 1908'de keşfedilen ülkenin petrol rezervlerine dayanıyordu. 1907'de imzalanan İngiliz-Rus Antlaşması'nda Rus ve İngiliz hükûmetleri İran'ı üç bölgeye ayırmayı kabul etti; Ruslar, Transkafkasya'da daha önce fethettikleri topraklara komşu olan kuzey İran üzerinde hak iddia ederken, İngilizler de Britanya Hindistanı'na sınır olan güney üzerinde hak iddia etti (üçüncü bir bölge tampon bölge olarak bırakıldı). 1907 anlaşması Ruslar ve İngilizler arasında onlarca yıldır süren Büyük Oyun'u sona erdirdi. Anlaşma, Alman imparatorluğunun bölgeye doğru genişlemeye başladığı bir dönemde imzalandı ve Almanya'nın artan bölgesel etkisine ve gelecekte bölgeye doğru olası genişlemesine karşı bir denge sağlayarak hem Rusya'ya hem de İngiltere'ye hizmet etti.[kaynak belirtilmeli]
Alman İmparatorluğu, I. Dünya Savaşı arifesinde, Britanya Hindistanı ile İran ve Mısır uydu devletlerinde yıkıcı ve milliyetçi ajitasyonları teşvik etmek ve sürdürmek amacıyla Doğu İstihbarat Bürosunu kurdu. Büro, İngiliz-Rus Antantını dağıtmak için İran ve Afganistan'da istihbarat ve yıkıcı görevler üstlendi. Büronun İran'daki operasyonları Wilhelm Wassmuss tarafından yönetiliyordu. Almanlar İran'ı İngiliz ve Rus etkisinden kurtarmayı ve Rusya ile İngilizlerin arasını daha da açarak sonunda Britanya Hindistanı'nın yerel ordular tarafından işgal edilmesine yol açmayı umuyordu.
Osmanlı'nın hedefi, Rusya'nın Hazar Denizi çevresindeki hidrokarbon kaynaklarına erişimini kesmekti. Almanlarla aynı safta yer alan Osmanlı, İtilaf Devletleri'nin bu bölgedeki nüfuzunu zayıflatmak istiyordu ama bunun çok farklı bir nedeni vardı. Harbiye Nazırı Enver Paşa, Rusların İran'ın kilit şehirlerinde yenilgiye uğratılması halinde Azerbaycan'a, Türkistan'a ve Hindistan'a giden yolun açılabileceğini iddia ediyordu. Enver Paşa, Turancılık ülküsü adı altında yeni kurulan bu milliyetçi devletler arasında, Avrupa etkisinden kurtulmaları halinde geniş bir işbirliği öngörüyordu. Paşa'nın siyasi pozisyonu, Avrupalı sömürgeci güçlerin hiçbirinin bir dünya savaşının zorluklarına dayanacak ve Asya'daki sömürgelerinde doğrudan hakimiyetlerini sürdürecek kaynaklara sahip olmadığı varsayımına dayanıyordu. Bölgedeki milliyetçi hareketler I. Dünya Savaşı ve iki savaş arası dönemde Asya'daki neredeyse tüm Avrupa sömürgelerinde siyasi çalkantılara yol açsa da, Enver'in hedeflediği ölçekte bir dekolonizasyon asla başarılamadı. Ancak Enver Paşa, Osmanlı'nın İtilaf Devletleri tarafından paylaşılmasından sonra 4 Ağustos 1922'deki bugünkü Tacikistan sınırları içinde kalan Çeğen tepesindeki şehadetine kadar bu emeline devam etti.
1914 yılında, savaştan önce, İngiliz hükûmeti Kraliyet Donanması'na petrol tedariki için "Anglo-Persian Oil Company" ile sözleşme yapmıştı. "Anglo-Persian Oil Company", Turancılık ülküsü ile çakışıyordu: İngilizler, Azerbaycan, Gilan, Mazendaran, Gürgan ve Horasan'ın kuzey eyaletleri hariç, Kaçar İran'ının petrol yataklarının tamamına yakınının işletmesinde münhasır haklara sahipti.