stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Christopher Wood
Yaşamı

Christopher Wood, Knowsley'de Doktor Lucius ve Clare Wood'un çocuğu olarak dünyaya geldi. Wiltshire'daki Marlborough Koleji'nde eğitim gördü, ardından sanatsal bir kariyere başlamadan önce Liverpool Üniversitesi'nde tıp ve mimarlık eğitimi gördü.
Liverpool Üniversitesi'nde, onu ressam olmaya teşvik eden Augustus John ile tanıştı. Fransız koleksiyoncu Alphonse Kahn, Wood'u 1920'de Paris'e davet etti.1921'den itibaren Paris'teki Académie Julian'da ressam olarak çalışmaya başladı ve burada Picasso, Jean Cocteau, Georges Auric ve Diaghilev ile tanıştı.
1926'da Constant Lambert'in Djagilev'in Rus Baleleri tarafından üretilen Romeo ve Juliet balesinin senografisini tasarlaması için görevlendirildi. Aynı yıl Londra Grubu ve Yedi ve Beş Cemiyeti'ne üye oldu; ayrıca 1926'da, kariyerinin ilk aşamasında kendisine yardım eden ve destekleyen Ben ve Winifred Nicholson ile tanıştı.
1927'de Nicholsons, Beaux Arts Gallery'de Wood ile birlikte çalışmalarını sergilerken, ertesi yıl üçü açık havada resim yapmak için Cumberland ve Cornwall'a gitti. 1929 ve 1930'da sanatçı, İngiltere'de yapılmış, bazıları Nisan 1929'da Londra'daki Tooth's Gallery'deki bir sergide sergilenen değerli deniz resimleri yarattı; Bu vesileyle, Wood'un bir eseri, sanatçının en önemli hayranlarından ve patronlarından biri haline gelen Lucy Wetheim tarafından satın alındı.
Özel hayatı

Christopher "Kit" Wood biseksüeldi.
1921'de başlayan ilk büyük ilişkisi, sanatçıdan on dört yaş büyük, evli bir Şilili diplomat olan José Antonio Gandarillas Huici ile oldu.[kaynak belirtilmeli] Gandarillas'ın medeni durumuna ve Wood'un kadın ve erkeklerle sayısız "ilişkisine" rağmen, ilişkileri bir ömür boyu sürecekti.[kaynak belirtilmeli]
Ölümü

Christopher Wood'un 1930'da yaptığı Zebra and Parachute (1930) isimli tablosu Paris'te ürettiği son sanat eseridir. Bu resimden hemen önce yaptığı Tiger and Arc De Triomphe adlı tabloda olduğu gibi bu eserde de insan yapımı binaların arasında bu çevreyle bağdaştırılamayacak bir hayvan resmetmiştir. 21 Ağustos'ta Salisbury'deki The County Hotel'de öğle yemeği için annesi ve kız kardeşiyle buluşmak ve onlara son resimlerinden bir seçki göstermek için gitti. Vedalaştıktan sonra Salisbury tren istasyonunda bir trenin altına atladı.
Christopher Wood
Christopher Wood, Otoportre
Nazilerin Altın treni

| Nazilerin Altın treni |
| --- | --- |
Riese Projesi'nde kısmen tamamlanmış bir tünel y. 2014.
Konum: Wałbrzych, Orta Sudetes, güneybatı Polonya
Amaç: II. Dünya Savaşı'nda Müttefikler'den değerli eşya ve hazine yüklü zırhlı bir treni gizlemek
Sonuç: çözülememiştir; tarihçiler hikayenin yanlış olduğunu düşünmektedir
Nazi altın treni veya Wałbrzych altın treni İkinci Dünya Savaşı'nın son günlerinde Polonya'nın güneybatısında Naziler tarafından saklanan altın ve hazine yüklü bir trenle ilgili bir şehir efsanesi. Bu apocryphal hikâyesi, sanat eserleri de dahil olmak üzere değerli eşyalarla dolu trenin, geri çekilen Naziler tarafından Central Sudetes'deki kapalı bir demiryolu tüneline veya madene gizlendiğini iddia etmektedir. 1945'ten beri Soğuk Savaş sırasında Polonya Ordusu tarafından yapılan aramalar da dahil olmak üzere çok sayıda aramaya rağmen trene, raylarına veya hazinesine dair hiçbir kanıt bulunamadı. Tarihçiler trenin hiç var olmadığına inanmaktadır.
2015 ve 2018 yılları arasında, iki Polonyalı adam yere nüfuz eden radar kullanarak treni keşfettiklerini iddia ettiklerinde, tren küresel medyanın yeniden ilgisini çekti. Arama, Polonya ordusu, devlet yetkilileri ve özel olarak finanse edilen kişilerin katıldığı bir kazı ile sonuçlandı. Ancak tespit edilen anomalinin doğal jeoloji olduğu anlaşılınca kazılar durduruldu. Trene duyulan ilgi, bir grup meraklısının turistik bir cazibe merkezi olması umuduyla Nazi zırhlı treninin tam boyutlu bir kopyasını inşa etmesine yol açtı.
Arka plan

.
Dünya Savaşı'nın son aylarında, altın ve diğer hazinelerle yüklü bir Nazi zırhlı treni Breslau'dan (şimdiki Wrocław) ayrılmış, Freiburg in Schlesien (Świebodzice) istasyonuna varmış, ancak Waldenburg in Schlesien'deki (Wałbrzych) bir sonraki istasyona ulaşamamıştır. Trenin terk edilmiş bir kömür madenine girdiğinden şüpheleniliyor ya da Baykuş Dağları'ndaki bitmemiş, çok gizli Nazi inşaat projesi Project Riese'nin bir parçası olan Książ Kalesi altındaki tünel sistemi. Trende 300 tondan fazla altın, mücevher, silah ve sanatsal şaheser olması bekleniyordu.
Tarihçilere göre, trenin var olduğu hiçbir zaman kanıtlanamamıştır. Polonya Halk Cumhuriyeti (1947-1989) döneminde, Polonya Silahlı Kuvvetleri tren için çok sayıda arama yapmış ancak hiçbir şey bulamamıştır.
Irak Selçukluları

Başlığın diğer anlamları için Selçuklu (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
Irak Selçukluları, Büyük Selçuklu Devleti'nin sekizinci sultanı Sencer'in Oğuzlar tarafından yenilerek esaretinde hastalanarak öldükten sonra İki Irak (Irak-ı Acem ve Irak-ı Arab)'ı yöneten Selçuklular.
Büyük Selçuklu Devleti'nin çöküşünden sonra, bugünkü Irak'ın tamamı ve Suriye'nin bazı kısımları üzerinde kurulmuş olan Türk devletin adıdır. Büyük Selçuklu Sultanı Muhammed Tapar 18 Nisan 1118'de ölünce, oğulları taht üzerinde hak iddia ettilerse de sonra amcaları Sencer'in tâbiyetine girdiler. Sencer de Tapar'ın çocuklarını Irak ve Azerbaycan'a melik olarak atadı. 1157'de Sencer'in ölümü ile Büyük Selçuklu Devleti'nin tarihe karışmasıyla tamamen bağımsız oldular ve Şah unvanını taşımaya başladılar.
Hükümdarları sırasıyla şu şekildedir:
Mahmud (1119-1131)
Davud  (1131-1132)
II Tuğrul  (1132-1134)
Gıyaseddin Mesud (1134-1151)
Melikşah (1151-1153)
Muhammed Şah (1153-1159)
Süleyman Şah (1159-1161)
Arslan Şah (1161-1177)
III. Tuğrul Şah (1177-1194)
Son hükümdar Sultan III. Tuğrul Şah'ın 1194 yılında bugünkü Tahran yakınında yapılan Rey muharebesinde Şii İslam'ın Alevi-Caferi koluna mensup Harezmşah Tekiş tarafından yenilerek öldürülmesi bu devletin sonunu getirdi ve ülke topraklarının bir kısmı Harezmşahlar'a katıldı, bir kısmı ise İldenizlilere kaldı.
Neo-Ekspresyonizm

Neo-Ekspresyonist sanatçılardan Georg Baselitz
Neo-Ekspresyonizm veya Yeni-Dışavurumculuk resim ve heykelcilik gibi sanat alanlarında Modernizm akımının bir kolu olarak 1970'lerde gelişmiş ve 1980'lerin ortalarına kadar Batı Avrupa ve ABD’deki sanat piyasasında oldukça popüler olmuş bir sanat akımıdır. Kendini daha çok resim alanında göstermiş ve resmin dışavurumcu bir geri dönüşü olarak yorumlanmıştır.
ABD kökenli sanat akımları olan Lirik-Soyut (İngilizcesi: Lyrical Abstraction), New Image Painting ve sonrasında gelişen Pop art ile bağlantılı bir sanat akımı olan neo-ekspresyonizm 1970’lerde popüler olam minimalizm sanat akımına tepki olarak doğmuştur.
Neo-Ekspresyonizm hakkında basılan yayınlar

Buchloh, Benjamin. “Figures of Authority, Ciphers of Regression: Notes on the Return of Representation in European Painting.” October 16 (Spring 1981): 39–68.
Foster, Hal, “The Expressive Fallacy,” Art in America 71 (January 1983): 80-83, 137.
Kuspit, Donald. “Flak from the ‘Radicals’: The American Case Against Current German Painting,” in Jack Cowart, ed., Expressions: New Art from Germany. St. Louis: St. Louis Art Museum, 1983.
Kuspit, Donald, A Critical History of 20th Century Art, chapters 8 and 9. Artnet.com, 2006, http://www.artnet.com/magazineus/authors/kuspit1.asp 29 Ekim 2010 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Lawson, Thomas. “Last Exit: Painting.” Artforum 20, no. 2 (October 1981): 40–47.
A New Spirit in Painting. London: Royal Academy of Arts, 1981.
Oliva, Achille Bonito, The International Trans-avantgarde. Milan: Giancarlo Politi, 1982.
Owens, Craig, “Honor, Power, and the Love of Women,” Art in America 71 (January 1983): 7-13.
Schor, Mira, “Appropriating Sexuality,” M/E/A/N/I/N/G 1 (December 1986).
Neo-expresyonist sanatçılar

Almanya
Georg Baselitz
Anselm Kiefer
Jörg Immendorff
A.R. Penck
Markus Lüpertz
Rainer Fetting
Salomé
Elvira Bach
Amerika Birleşik Devletleri
Ida Applebroog
Chuck Connelly
Jean-Michel Basquiat
Joe Boudreau
Norris Embry
Eric Fischl
Leon Golub
David Salle
Julian Schnabel
Elizabeth Murray
Malcolm Morley
Robert Colescott
Ursula van Rydingsvard
Avusturya
Maria Lassnig
Fransa
Raphael Labro
Rémi Blanchard
François Boisrond
Robert Combas
Hervé Di Rosa
İtalya
Francesco Clemente
Sandro Chia
Enzo Cucchi
Mimmo Paladino
Birleşik Krallık
David Hockney
Frank Auerbach
Leon Kossoff
Hollanda
Güney Afrika
Marlene Dumas
İspanya
Miquel Barcelo
Venezuela
Pedro Sandoval
Meksika
Julio Galán
Küba
Pablo Carreno
Slovenya
Jože Tisnikar
Danimarka
Anette Abrahamsson
Peter Bonde
Peter Carlsen
Claus Carstensen
Kristian Dahlgård Larsen
Dorte Dahlin
Berit Jensen
Søren Jensen
Steen Krarup
Kehnet Nielsen
Jens Nørregård
Nina Sten-Knudsen
Hırvatistan
Goran Špoljarević
Avustralya
Davida Allen
Peter Booth
Kevin Connor
Jan Senbergs
Brett Whiteley
Illus

İmparator Zeno tarafından bastırılan Tremissis. Illus, Zeno'nun hükümdarlığında önemli rol oynamıştır, önce önce gaspçı Basiliscus'u desteklemiş sonra tahtı geri alması için Zeno'ya yardım etmiştir. Bir başka gaspçı Marcianus'u mağlup etmiş ve en sonunda üçüncü gaspçı Leontius'u kendi yaratıp, desteklemiştir.
Flavius Illus (Grekçe: Ἰλλός) (ö. 488), Bizans İmparatorları Zeno ve Basiliscus dönemlerinde etkin general.
Illus, Basiliscus'un Zeno'ya karşı isyanını desteklemiş, sonra taraf değiştirip Zeno'yu desteklemiştir. Illus, Zeno iyi hizmet etmiş, gaspçı Marcianus'ı mağlup etmiş fakat sonra dul imparatoriçe Verina ile ihtilafa düşmüş ve Leontius'un isyanını desteklemiş fakat isyanında başarısız olmuş ve sonunda öldürülmüştür.
Kökeni

Illus bir İsauryalıydı fakat doğum tarihi ve yeri bilinmemektedir; Appallius Illus Trocundus isimli bir erkek kardeşi vardı. Illus'un, İmparator I. Leo (457-474 arası hükümdar) altında çeşitli görevlerde bulunda ve tahta çıkmasından önce görünüşte Zeno'nun samimi bir arkadaşı olduğu söylenir. İoannis Malalas, Illus'u Zeno'nun amcası olarak kabul eder. Bununla birlikte, Zeno'ya karşı düşman olduğu bir zamanda, Zeno'nun saltanatında onu ilk kaynaklarda görürüz.
Basiliscus yönetiminde

Leo'nun dul eşi imparatoriçe Verina'nın kardeşi Basiliscus, 475 yılında Zeno'yu Konstantinopolis'ten uzaklaştırmış ve Illus ile onun kardeşi Trocundus'u peşine düşmesi için Zeno'nun sığındığı İsaurya'ya bir ordu ile yollamıştı. İki kardeş, kaçak imparatoru Temmuz 476'da mağlup edip, yerel kişilerin ne gariptir ki "Konstantinopolis" olarak adlandırdıkları bir tepede onu kuşattılar. Illus, ayrıca Zeno'nun kardeşi, Longinus'u da Zeno'yu kontrol etmekte bir araç olarak kullanmak üzere esir almışlardı.
Kuşatma boyunca, Illus ile Trocondus, Konstantinopolis'te bulunan Senato tarafından gizlice Basiliscus'a karşı Zeno'yu desteklemesi için cesaretlendiriliyordu; Illus'un kendisi, Zeno'nun kaçışından sonra başkentte kalan İsaurluların öldürülmesine izin vermesi nedeniyle gaspçıdan hoşnutsuzdu. Sonuçta Illus ile Trocondus, Zeno tarafından verilen sözler ve hediyeler ile ikna olup taraf değiştirdiler ve onun kuvvetleri ile birleşip başkente yürüdüler. Bitinya'da bulunan Nicaea şehrinde Basiliscus'un yeğeni  general Armatus'un komutasında kuvvetler ile karşı karşıya geldiler, Onun da üstesinden geldi ve destekçileri tarafından terkedilen Basiliscus tahttan indirildi ve 477 yılında öldürüldü.
Marcianus'a karşı

478 yılında tek konsüldü ve 479'da, aynı isimli Bizans İmparatoru'nun torunu ve Batı'nın imparatoru Anthemius'un oğlu Marcianus'un tehlikeli isyanının ezilmesinde etkili oldu. Marcianus, İmparator Leo ile Verina'nın kızları ve Zeno'nun karısı Ariadne'nin kızkardeşi Leontia ile evliydi. İsyan, ayak takımının desteği ile Zeno'nun birliklerinin mağlup edilip, onun sarayında kuşatıldığı Konstantinopolis'te gerçekleşmişti. Illus'un bir an duraksadı ama koruması altındaki Mısırlı bir kâhinin güvencesi ile bağlılığı ya da cesareti geri geldi. Marcianus'un güçleri Illus tarafından bozuldu ve Marcianus'un kendisi kardeşleri Procopius ve Romulus ile ele geçirildi. Kardeşleri kaçtı fakat Marcianus ya Kilikya'da Tarsus'a gönderildi ve orada kilisede rahip yapıldı ya da İsaurya'da bulunan Papurius ya da Papyrius ayağına gönderilip devlet esiri olarak kullanıldı.
Illus'un kardeşi Trocondus, 482 yılında konsüldü ve Illus'un kendisi patricius ve magister officiorum payelerine sahipti. Onun gücünü ve nüfuzunu kullandığı ve savaşta olduğu gibi devlete de iyi hizmet verdiği söylenir. Özenle bilim ve edebiyatı desteklemiştir.
Pamprepius'un hamiliği ve Verina ile çatışması

Kendisine hem kamu gelirinden maaş verdiği hem de özel kaynaklarından yardım yaptığı Pamprepius ile arkadaşlığı ve hamiliğinin sebebi belki de bir edebi eğilimlerdi. Pamprepius, Thebes yerlisiydi ya da başkalarına göre, Mısır'daki Panopolis'tendi ve bir şair, bir dilbilgici ve özellikle de geleceği bilme becerisi bakımından övgüye değerdi. Pamprepius, hem Zeno tarafından hem de dul imparatoriçe Verina tarafından nefret ediyordu ve İsaurya'ya bazı işleri için giden Illus'un yokluğunda, onu Illus lehine ve imparatorun karşısına gelecek olaylarla tahmin etmesi girişimi nedeniyle kovdular. Illus, onun ile olan yakınlığının, onun görevden alınmasının asıl nedeni olduğunu bilerek, onu hanesine aldı ve başkente dönüşünde, onu yanına aldı. Bu olayların tarihi şüphelidir: Marcianus'un isyanından önce gerçekleşmiş olabilirler, ancak daha sonraki bir tarih daha muhtemeldir.
Zeno'nun zayıf karakteri onun etkili ve yetenekli insanları kıskanmasına neden oluyordu, bu nedenle Illus'un komutanlık pozisyonu ve popülaritesinin Zeno'yu şüphelendirmesi şaşırtıcı değildir, İmparator çeşitli yollarla ondan kurtulmaya çalıştı. Hırslı Verina da onun düşmanıydı ve hayatını kast eden entrikalar planladı. Onun iş verdiği Alan bir suikastçının, Illus'u yaraladığı söylenir. Fakat, bu şüphelidir, çünkü tarihçilerin, onunla kızı Ariadne'nin entrikaları karşısında kafaları karışıktır. Her halükarda Verina'nın girişimi başarısız oldu. Zeno eşit şekilde hem Illus hem de Verina'ya karşı güvensizdi ve Verina'yı Papurius kalesine hapsetti. Bu olayların zamanı konusunda bazı şüpheler vardır. Candidus Marcianus'un isyanına başlamadan önce hapsedildiğini söyler ve Theodore Lector, nedenini Basiliscus'un isyanında yer almasına bağlar. Gerçekten de, bu çalkantılı kadının, Marcianus'un isyanından önce Basiliscus ile olan bağlantıları nedeniyle bir kez ve Marcianus'un isyanından sonra Illus'a karşı düzenlediği komplos nedeniyle bir kez toplam iki kez sürgün edilmesi olasılık dışı değildir. Hapishaneden, Ariadne serbest bırakılmasını için önce Zeno'ya, sonra da imparatorun kendisine sevk ettiği Illus'a yalvarmayı başardı. Illus sadece isteğini reddetmekle kalmadı, aynı zamanda kocasının tahtına başka bir kişiyi yerleştirmek istemekle suçladı. Bu onu rahatsız etti ve annesi gibi, Illus'a suikast girişiminde bulundu. Jordanes, nefretini başka bir sebebe atfeder: Illus'un, Zeno'nun onun hayatına kastetmesine neden olan Zeno'nun zihnine kıskanç şüpheleri aşıladığını ve bu şeylerin bilgisinin onu intikam için uyardığını söyler. Tuttuğu suikastçı, Illus'u öldürmeyi başaramadı, ancak girişimde kulağını kesti. Suikastçı alındı ve olaya ortakmış gibi görünen Zeno, infazını engelleyemedi.
Artabasdos

Artabasdos veya Artabasdus (Yunanca: Ἀρταύασδος veya Ἀρτάβασδος), Haziran 741 ile Kasım 743 arasında Bizans imparatoru.
Saltanatı V. Konstantinos'tan gaspla eline geçirmiştir ama Artabasdos, Konstantinopolis'te hüküm sürerken Anadolu'da bulunan birkaç thema hala V. Konstantinos elinde bulunmaktaydı ve bu themaları üs olarak kullanarak V. Konstantinos sonunda gaspçı Artabasdos'u Konstantinopolis'ten atmayı başarmıştır.
İmparatorluğa çıkışı

Artabanos'un Ermeni asıllı bir asker olarak ordu kademelerinden yükselip general rütbesine ulaştığı bilinmektedir. Fakat doğum yeri ve tarihi, ailesi ve önceki yaşamının ayrıntıları hakkında kaynak bulunmamaktadır. Yaklaşık 713'te II. Anastasios tarafından Armaniak theması için strategos (eyalet valisi) seçildi. Bizans imparatorluğu içinde yaşanan karışıklıktan sonra Mart 717'de tahta geçen, putkıran siyasetinde çok sert olmakla ve hiç ödün vermemekle isim yapan III. Leon İsauryalı'ya askeri destek sağladı.
Bu nedenle hemen III. Leon'un kızı Anna ile evlendiği bilinmektedir. Ayrıca eski görevini de koruyarak Saray Nazırı (Kuropalatis) ve Opsikion Theması'na Komis (come) rütbesi ile de şereflendirildi.
III. Leon, 18 Haziran 741' de öldüğü zaman tahta çıkan kayın biraderi V. Konstantinos kendinden küçük ve çok daha tecrübesizdi. V. Konstantinos babasının uyguladığı putkıran politikası ile çok yakından ilişkiliydi. Güya bebekken vaftiz edilmesi sırasında yaptığı bir kaza dolayısıyla kendine verilmiş olan, küçük düşürücü Kopronimus lakabı her yerde kullanılmakta idi. Bu onun başşehir halkı gözünde hiç popüler olmadığını açıkça göstermektedir. Haziran 741'de (yahut bazı tarihçilere göre 742), V. Konstantinos Bizans'ın doğu sınırlarında Araplarla savaşmak için bir askerî sefer düzenlemiş ve ordusu ile Anadoluyu geçmekteydi.
Tam bu sırada tahta göz dikmiş olan ve önemli thema ordularını emri altında bulunduran Artabasdos, kayınbiraderine karşı bir sürpriz hücuma geçti ve onu ordusu başından kaçırttı. Sonra da Konstantinopolis'e yürüyerek, başkent halkının coşkun karşılaması ile kendini imparator ilan etti. 741/742'de Konstantinopolis Patriği Anastasios tarafından dinî bir törenle imparatorluk tacı giydirildi.
İmparatorluk dönemi ve tahtan indirilişi

Artabasdos'un uyguladığı ilk politika kendinden önceki imparatorların putkıran (iconoclast) uygulamalarının hepsini geçersiz sayması olmuştur. Bu siyasal tedbirleri ile çok popüler olmuştur. Hatta Roma'da bulunan Papa Zacharias bile kendine destek vermiştir. Konstantinopolis halkı daha önce saklanılması ve gösterilmesi devlet ve kilise kanunu ile yasaklanmış ve hepsinin kırılıp ortadan kalkmış olması gereken putların yeniden ortaya çıkışında bunların ne kadar çoğunun saklanmış olduğuna şaşırıp kaldılar. Aynı zamanda eskiden putkıran olmakla övünen birçok ileri gelen de bu yeni tedbirlerden sonra putsever olduklarını da itiraf etmiştir. Artabasdos'un hüküm sürdüğü kısa dönemde Konstantinopolis'in kiliseleri, manastırları ve kamu binaları yine altın ve gümüş Hristiyan ikonlarıyla bezenerek parlar hale gelmişlerdi.
Artabasdos kendi imparatorluk niteliğini güçlendirmek için karısı Anna için imparatoriçe taç giyme töreni yaptırdı ve büyük oğlu Nikeforos'u da ortak imparator yaptı. Küçük oğlu Nikatas ise babasının eyalet valisi olduğu Armeniakon Themasında babasının aynı görevini devir aldı. Artabasdos, Trakya ve Opsikion themalarının desteklerini de sağlamıştı.
Fakat V. Konstantinos (simdi Bolvadin civarında bir harabe olan) Amorium şehrine kaçmıştı. Bu şehrin ahalisini hemen hepsi putkıran fikirlere inanmaktaydı ve Konstantinopolis'ten putsevenler hakkında haberler geldikçe V. Konstantinos'a katı destek sağlama azimleri arttı. V. Konstantinos bu şekilde  Anatolikon ve Thraceian themalarının desteğini de kazandı. V. Konstantinos özellikle putkıran düşüncelerini taşıyan Anadolu halkından yeni bir ordu kurmayı başardı.
İki taraf arasında savaş olması artık gün gibiydi. Mayıs 743'te Artabasdos kendi ordusuyla batı Anadolu'ya geçti ve iki ordu Sardes (şimdiki Salihli) ovasında karşılaştılar. Artabasdos bu savaşta yenik düştü. V. Konstantinos yeni ordusuyla Konstantinopolis üzerine yürümeye başladı. Armeniakon Theması ordusuyla V. Konstantinos'a karşı koymaya çalışan Nikatas da yapılan bir savaşta mağlup oldu. Konstantinopolis şehri 2 Kasım 743 günü V. Konstantinos'a teslim olup kapılarını açtı. V. Konstantinos tekrar Bizans imparatoru olarak Konstantinopolis'te hüküm sürmeye başladı.
Artabasdos ve iki oğlu Konstantinopolis'te yakalandı. Her üçü de Hipodrom'da (şimdiki At Meydanı) halka açık bir gösteride gözlerine mil çekilip kör edildiler. Sonra Chora Manastırı'na keşiş yapıldılar. Artabasdos'un nasıl ve ne zaman öldüğüne dair bilgi bulunmamaktadır.
Ailesi

Artabasdos imparator III. Leon'nun kızı olan Anna ile evlenmiştir. Bu evlilikten 9 tane çocukları olmuştur. Bunlardan isimleri günümüze ulaşanlar şunlardır:
Nikiforos - 742-743de babası ile ortak imparator.
Niketas - 742-743 döneminde Armeniak theması valisi (strategos)
Bilanço

Bilanço (İtalyanca'dan bilancia, terazi; Latince bilanx); bir şirketin dönemsel faaliyetleri sonucu, dönem sonunda hazırladıkları ve yayımladıkları tablolardır. Dönem kârı ya da zararı bu tablodan anlaşılır. Bilanço ile gelir tablosu, yıl sonu finansal tablolarını oluşturur.
Bilanço, envanterde bulunan iktisadi kıymetlerin tasnifli bir şekilde ve karşılıklı olarak değerleri itibarıyla düzenlenmiş özetidir. Bilançoda iki tablo bulunur: aktifler tablosu ve pasifler tablosu. Aktif tablosunda mevcutlar ve alacaklar (ve varsa zarar) gösterilirken, pasif tablosunda borçlar yer alır.
Bilanço Eşitliği

Bilanço Eşitliği Varlıklar = Sermaye+ Borçlar 'dır. Bir kuruluşun, varlıklarını ve o varlıkların kaynağını teşkil eden unsurların belirli bir tarih itibarıyla gösterildiği hesap özetidir.
Bilançoda aktifler ile borçlar arasındaki fark öz sermayeyi oluşturur, öz sermaye bu şekilde tespit edildikten sonra pasife yazılır ve böylece aktif-pasif denkliği sağlanmış olur. Esasında öz sermaye gerçek anlamda bir borç değildir ve pasifte yer almamalıdır; ancak bu kısım işletmenin kendi kendine olan borcu olarak nitelendirilerek pasife aktarılır ve aktifler ve pasifler toplamı her zaman birbirine eşit olur.
Varlıklar kolonu ile Kaynaklar kolonunun dip toplamları her zaman birbirine eşittir. Bu eşitliğin nedeni varlığın elde edilme kaynağının özkaynak mı yoksa borç mu sorusuna yanıt vermesinden kaynaklanır. Özkaynaklar =Varlıklar-Borçlar şeklinde hesaplanır. İtalyan Din adamı luca bu sistemin temellerini atan ilk insandır.
Tekdüzen Hesap Planı bilanço hesaplarını beş grupta toplamıştır.
Dönen / Cari Varlıklar
Duran / Cari olmayan Varlıklar
Kısa Vadeli Yabancı Kaynaklar
Uzun Vadeli Yabancı Kaynaklar
Özkaynaklar
Mali Bilanço

Vergi yasalarına göre hazırlanan bilanço, mali bilanço (ya da vergi bilançosu) dur. Ticaret hukuku ile vergi hukuku kurallarının birbirinden farklılşatığı noktalar vardır: bunların başında değerleme hükümleri gelir. Ayrıca gelirden indirilebilecek ve indirilemeyecek olan unsurlar da birbirinden farklıdır (örnek.yedek akçe). Amortisman hükümleri ile vergi avantajları olan istisna ve muafiyetlerin göz önünde bulundurulması gibi farklılıklar iki farklı bilançonun ortaya çıkmasına sebep olmaktadır. Ticari bilançodan ayrılarak vergi yasalarının hükümlerine uyulmasıyla mali bilanço ortaya çıkar. Ancak ticari bilanço hazırlanırken vergi yasalarına uyulmuşsa tek bilanço yapılır.
Bankalar, kredi taleplerini incelerken mali bilançoya bakarak karar verirler.
2009 İstanbul otobüs saldırısı

| 2009 İstanbul otobüs saldırısı |
| --- | --- |
Bölge: Küçükçekmece, İstanbul, Türkiye
Tarih: 8 Kasım 2009
Şüpheliler: PKK
8 Kasım 2009'da, İstanbul'un Küçükçekmece ilçesinde bir otobüs, molotof kokteyli saldırısıyla ateşe verildi. Saldırıda yaralanan bir kişi, kaldırıldığı hastanede bir süre komada kaldıktan sonra öldü. Saldırıdan dolayı PKK suçlandı. 2015 yılında eski İç İşleri Bakanı İdris Naim Şahin olayın faillerinin MİT mensubu olduğu bilgisini aldığını ileri sürdü. Savcı Mehmet Şenay Baygın, Şahin'in iddialarının soyut ve varsayımdan ibaret olduğunu, sözlerinin somut bir delil içermediğini belirterek davayı reddetti.
2018'den beri yayını durdurulan Vatan gazetesi, davadaki bir zanlının MİT üyesi olduklarını ve MİT'in de mahkemeye bunu doğrulayan yanıt verdiğini bildirdi. "A.S." olarak bilinen zanlının bir dizi olayda istihbarat görevlisi olarak kullanıldığını söyledi.
2012 yılında dönemin Halkların Demokratik Partisi (HDP) Eş Genel Başkanı Selahattin Demirtaş, MİT'in cinayetlerden ve diğer eylemlerden sorumlu olduğunu açıkladı. Ana muhalefetteki Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) de 2015 yılında yaşanan olayla ilgili olarak TBMM'de soru işaretleri yarattı. Aynı yıl CHP Gençlik Kolları  mensupları, "Katil devlet hesap verecek", “Serap Eser’i Öldüren Molotofçu MİT Görevlisiydi (Dönemin AKP İçişleri Bakanı) AKP iktidarında 241 Çocuk Katledildi Hesap Soracağız” yazılı pankartlar ve sloganlar atarak Galatasaray Lisesi önünde yürüdü. CHP Genel Başkan Yardımcısı Sezgin Tanrıkulu ve CHP Genel Sekreteri Gürsel Tekin destek verdi.