stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Jean-Baptiste de Boyer, Marquis d'Argens
Yaşamı

Jean-Baptiste de Boyer, daha sonraki adıyla Marquis d'Argens, 24 Haziran 1704'te Fransa'nın güneyindeki Aix-en-Provence kasabasında doğdu. Bölgesel Parlemento Başkanı Luc de L'Enfant'ın kızı Angelique de L'Enfant ve Pierre-Jean de Boyer'in yedi çocuğundan en büyüğüydü.
Babası Pierre-Jean de Boyer, Provence Bölge Parlamentosu Başsavcısıydı. Aynı zamanda Second Estate (18. yüzyıl Fransız toplumunda asil veya aristokratlardan  oluşan küçük bir grup) ve Noblesse de Robe (Fransa'nın Eski Hükümdarlığında Kıyafeti Soyluları, belirli adli ya da idari mevkilere sahip olmaktan gelen Fransız aristokratlar) üyesiydi.
18. yüzyılın ortalarında, bu pozisyonların çoğu kalıtsal hale geldiğinden, en büyük oğulların babalarının yerine geçmesi, evlenmesi ve çocuk sahibi olması bekleniyordu. Jean-Baptiste bu yasal kariyeri reddetti ve ailesinin geri kalanı dindar Katolik iken, rasyonalist bir yazar ve Kilise eleştirmeni oldu; daha sonra "Ben babamın en sevdiği çocuğu değildim" diye yazmıştı.1749'da Fransız balerin ve yazar Babette Cochois (1725-1780) ile evlendi ve ondan bir kızı Barbe (1754-1814) oldu. Uzun yıllar Berlin'de yaşadıktan sonra 1769'da Fransa'ya döndü ve burada 11 Ocak 1771'de Chateau de La Garde'da öldü; Toulon Katedrali'ne gömüldü, daha sonra Le Couvent des Minimes'deki aile mezarlığına taşındı.
Kariyer

De Boyer ailesi birkaç nesil başsavcı pozisyonunu üstlenirken, sanatta da bir geçmişleri vardı. Jean-Baptiste'in büyük amcası şair ve oyun yazarı Abbe Claude de Boyer (1618-1698) idi.
Baba Pierre-Jean de Boyer, 1722'de 'Argens Markisi' yapıldı ve en büyük oğulların aynı unvanı kullanmasına izin verildiğinden, Jean-Baptiste de bu unvanı kullanmaya başladı. 1722'de bir aktrisle İspanya'ya kaçtı.
D'Argens 1724'te Fransa'ya döndü ve sonraki birkaç yılını itaatkar bir şekilde hukuk eğitimi alarak ve hatta bir dizi yasal davada görev yaparak geçirdi. 1731'deki Cadiere Büyücülük Davası, onun babasından gelen kariyeri reddederek, Katolik Kilisesi'ne ve özellikle Cizvitlere karşı muhalefetini gösterdiği bir dava oldu. 1733'te Polonya Veraset Savaşı sırasında orduya katıldı ve küçük kardeşi Luc de Boyer (1713-1772) ile aynı alayda görev yaptı. Kehl'de yaralandı, 1734'te atından düşerek tekrar ağır yaralandı ve askeri kariyerine son verdi.
1735'te Mémoires de Monsieur le Marquis D'Argens'i (Marquis D'Argens'in Anıları) yayınlayarak bir yazar olarak kariyerine başladığı Hollanda'ya taşındı. Bunu, 1736-1740 yılları arasında altı cilt halinde yayınlanan "Lettres Juives" (Yahudi Mektupları) izledi. Bu kitabında Montesquieu'nun 1721 tarihli Farsça Mektuplarında kullandığı formatı kullanarak büyük bir başarı elde etti. Ancak aynı zamanda de La Martiniere gibi Katolik yazarların eleştirilerine maruz kaldı. 1742'de, II. Friedrich'in teklifini kabul ederek kariyerinin çoğunu geçirdiği Berlin'e gitti. Ayrıca Prusya Sanat Akademisi'nin Belles-Lettres (Güzel Mektuplar) bölümünün ve Berlin Devlet Operası'nın Direktörlüğünü yaptı. Burada 1749'da evlendiği Babette Cochois ile tanıştı.
Kardeşleri Luc ve Alexandre'ın araya girmesiyle d'Argens 1738'de ailesiyle barıştı. Babası kendisine o zamanlar önemli bir miktar olan yılda 5.000 £, ödenek bağladı. Ayrıca kış aylarını sık sık geçirdiği Provence'taki aile evini kullanmasına da izin verildi. 1757'de Marquis d'Eguilles olarak babalarının yerine geçen Alexandre, 1763'te Fransa'dan sürgün edildi ve Berlin'deki erkek kardeşinin yanına gitti. Voltaire'nin gözlemlediği gibi, bir erkek kardeş Cizvitlere karşı çıktığı için, diğeri ise onları desteklediği için sürgüne gönderildi. Alexandre 1768'de Fransa'ya döndükten sonra, kardeşini mirastan mahrum eden 1734 yasal düzenini tersine çevirmeyi teklif etti, ancak bu teklif reddedildi. D'Argens son kez 1769'da Berlin'den ayrıldı ve Provence'a döndü; 11 Ocak 1771'de Toulon yakınlarındaki Chateau de La Garde'da kız kardeşini ziyaret ederken öldü.
Çalışmaları

D'Argens, inançtan ziyade akla dayalı bir toplum ve Kilise ile Devletin ayrılmasını savunan Voltaire, Jean-Jacques Rousseau ve Montesquieu tarafından yönetilen Fransa'daki Aydınlanma hareketinin bir parçası oldu. Ancak onlar devrimci değillerdi; birçoğu, Monarşinin kendisine değil, Mutlak Monarşiye karşı çıkan soyluların üyeleriydi; bu, Marquis d'Argens ile Prosper Marchand gibi liberal Protestanlar arasındaki büyük bir ayrılıktı.
Lettres Juives'in (Yahudi Mektupları) yanı sıra, başlıca eserleri arasında Lettres Chinoises (Çinli Mektupları), Lettres Cabalistiques (Kabalistik Mektuplar) ve Memoires Secrets de la Republique des Lettres (Mektuplar Cumhuriyeti'nin Gizli Anıları) sayılabilir. Bu son kitap daha sonra gözden geçirilerek Histoire de L'esprit Humain (İnsan Zihninin Tarihi) olarak genişletildi. Ayrıca, en çok tanınanı Cadiere davasının olaylarına dayanan Thérèse Philosophe (Filozof Therese) olan altı roman yazdı. Bununla birlikte, bu kitap kitap isimsiz olarak yayınlandı, D'Argens'in kendisi bu kitabın yazarı olduğunu reddetti. Bu nedenle kitabın ona atfedilip atfedilmemesi konusunda halen bazı tartışmalar devam etmektedir.
Jean-Baptiste'in 1749'da evlendiği Babette Cochois (1725-1780)
Marquis d'Argens (sağdaki) II. Friedrich ile Sanssouci'de.
Voltaire, 30 yıl boyunca d'Argens'in yakın arkadaşı ve ortağı.
Halil Fikret Kanad

Halil Fikret Kanad (1892-1974), Türk pedagog ve yazar.
Hayatı

1892'de Serfice'de (Yunanistan) doğdu. İlk ve orta eğitimini orada tamamladıktan sonra 1910'da Maarif Nezareti tarafından Almanya'ya gönderilerek; Berlin ve Leipzig Üniversitelerinde felsefe öğrenimi gördü. 1917'de Leipzig Üniversitesi'nde J.H. Pestalozzi konulu doktora tezini vererek, pedagoji doktoru olarak Türkiye'ye döndü. Türkiye'nin Pedagoji dalında doktora yapan ilk eğitimcisidir. Türkiye'nin çeşitli şehirlerinin yanında, Bakü ve Almanya'da da psikoloji ve pedagoji dersleri vermiştir.
Hayatı > Gazi Eğitim Enstitüsü Pedagoji Şubesi

Gazi Eğitim Enstitüsü (bugünkü ismiyle Gazi Üniversitesi) Pedagoji Şubesi (Eğitim Bilimleri Bölümü) Kurucusu olan Halil Fikret Kanad, 1926 yılından itibaren pedagoji tarihi üzerine dersler vermiş ve kitaplar yayınlamıştır.
Kanad, 26 Mayıs 1936 tarihinde Talim ve Terbiye kurulu üyeliğine getirilmiş, Haziran 1939'da Gazi Eğitim Enstitüsü'ndeki görevine dönmüş ve 17 yıl daha çalışarak 1956 yılında emekliye ayrılmıştır.
Hayatı > Köy Enstitüleri

Türk eğitim sisteminin geliştirilmesi konusunda Cumhuriyet Döneminin öncü eğitimcilerinden olan Kanad, okullarda temel eğitimin yanında meslek eğitiminin de verilmesi gerektiğini savunmuş ve Köy Enstitüleri'nin kurulmasında öncülük etmiştir. Türkiye tarihinde ilk kez iki ciltlik Pedagoji Tarihi'ni yazmış ve topyekûn milli terbiye kavramını ortaya atmıştır. Eğitimin aile-okul-toplum-devlet dörtlemesi ile başarılı olacağını savunmuş, "köye göre öğretmen" fikrini benimsemiştir.
Çocuk terbiyesi, pedagoji, suçlu çocukların terbiyesi, Goethe, Köy Enstitüleri ve çok amaçlı okul kavramı ile ilgili birçok eseri ve Almancadan çevirileri bulunmaktadır.
Hayatı > Özel hayatı

Çok yönlü bir kişilik sahibi olan Kanad, dönemin önde gelen yazar ve politikacıları ile yakın ilişkiler kurmuş ve devrin entelektüellerinin bir araya geleceği Anadolu Kulübü'nün kurucularından olmuştur. Kendisi gibi eğitimci olan Fazıla Kanad ile evli idi.
1974'te hayatını geçirdiği Ankara'da ölmüştür.
27 Kasım 2006 tarihinde Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi'nde Prof. Dr. M. Çağatay Özdemir, Cavit Binbaşıoğlu, Ömer Özcan, Yrd.Doç.Dr. Oktay Akbaş ve Yrd.Doç.Dr. Bahri Ata'nin katılımlarıyla bir anma paneli düzenlenmiştir.
Başlıca eserleri > Pedagoji ve terbiye

Pedagoji Tarihi, C. I-II, İstanbul, 1930.
Terbiye ve Tedris Tarihi, 1930.
Muassır Terbiye Ülküleri ve Terbiyede Yenilikler, İstanbul, 1934.
Pestalozzi, Ankara, 1936.
Pedagoji, C. I. Ankara, 1938.
Pedagoji, C. II. Ankara, 1938.
Milliyet İdeali ve Topyekûn Terbiye, Ankara, 1942.
Ailede Çocuk Terbiyesi, Ankara, 1947.
Deneysel Pedagoji, C. I-II, Ankara, 1951.
Pedagojinin Tekâmülü ve Pedagoji İlmi, Ankara, 1955.
Terbiye Sosyolojisi, Ankara, 1958.
Pedagoji Tarihi, Millî Eğitim Basımevi, İstanbul, 1963.
Kısaltılmış Pedagoji, Ankara, 1966.
Başlıca eserleri > Çevirileri ve diğer eserleri

İlkmektep Müfettişlerine Rehber, İstanbul, 1929.
Coğrafyanın Tedris Usulü, Ankara, 1927.
Şiller, İstanbul, 1929.
Goethe, İstanbul, 1929.
Satranç Kılavuzu, Ankara, 1936.
Goethe ve Faust, İstanbul, 1940.
Lise, Öğretmen Okulu ve Ortaokulların 1947 Bütçesinde Yapı Esaslı Onarım İhtiyaçları, Ankara, 1947.
Gege Akutami

| Gege Akutami |
| --- | --- |
芥見下々
Okunuş: あくたみ げげ
Doğum: 26 Şubat 1992 (32 yaşında) Iwate, Japonya
Meslek: Mangaka
Etkin yıllar: 2014–günümüz
Önemli eser(ler): Jujutsu Kaisen

Gege Akutami (Japonca: 芥見下々, romanize: Akutami Gege), (d. 26 Şubat 1992), Jujutsu Kaisen eseriyle tanınmış bir mangaka. Gege Akutami adı gerçek değildir, mangakanın gerçek adı bilinmiyor.
Biyografi

Gege Akutami, 26 Şubat 1992'de Iwate eyaletinde doğdu. Akutami, beşinci sınıfta Miyagi Eyaletindeki Sendai'ye taşındı. Akutami, profesyonel bir mangaka olması için ona ilham veren bir arkadaşını taklit ederek manga çizmeye başladı. Akutami, diğer eserlerin yanı sıra Hunter × Hunter ve Neon Genesis Evangelion'a ek olarak, dördüncü sınıfta Bleach'i okuduktan sonra Tite Kubo'yu çalışmalarında bir etki olarak sınıflandırdı. 2014 yılında Gege Akutami, Kiss x Death'te Yasuhiro Kano'nun asistanı olarak çalışmaya başladı.
Çalışmaları

Kamishiro Sousa (神代捜査) (2014) — Shōnen Jump Next!.
No.9 (2015) —  Shōnen Jump Next!.
No.9 (2015) —  Weekly Shōnen Jump.
Nikai Bongai Barabarujura (二界梵骸バラバルジュラ) (2016) —  Weekly Shōnen Jump.
Tokyo Metropolitan Curse Technical School (東京都立呪術高等専門学校, Tōkyō Toritsu Jujutsu Kōtō Senmon Gakkō) (2017) —  Jump GIGA.
Jujutsu Kaisen (呪術廻戦) (2018–günümüz) —  Weekly Shōnen Jump.
Ödülleri

2016 Yılında Akutami'nin tek seferlik Nikai Bangai Barabarujura, Weekly Shounen Jump 11. Altın Gelecek Kupası yarışmasına aday gösterildi. 2019 yılında mangaları Jujutsu Kaisen, shōnen kategorisinde 65. Shogakukan Manga Ödülü'ne aday gösterildi. Akutami, Kendo Kobayashi'nin kazananların kişisel zevklerine göre seçildiği aylık manga varyete şovu Mando Kobayashi'de Jujutsu Kaisen için 2020 büyük ödülü sahibidir. 2021'de Akutami'den Jujutsu Kaisen, 25. Yıllık Tezuka Osamu Kültür Ödülü'ne aday gösterildi.
Leş (şehir)

| Leş |
| --- | --- |
Belediye
Leş belediyesi

  Arma 
LeşLeş'in Arnavutluk'taki konumu
Ülke:  Arnavutluk
İl: Leş
İdare
 • Belediye başkanı: Fran Frrokaj (DP)
Yüzölçümü
 • Belediye: 509.10 km²
Nüfus (2011)
 • Belediye: 65.633
 • Yoğunluk: 130/km²
 • Kent: 15,510
Zaman dilimi: UTC+01.00 (OAS)
 • Yaz (YSU): UTC+02.00 (OAYS)
Resmî site www.lezha.org
Leş, (Arnavutça: Lezha veya Lezhä; İtalyanca: Alessio; Yunanca: Λισσόςa ya da Lissos; Sırpça: Љешw, Lješ), Arnavutluk'un Leş ilinde bulunan bir yerleşim yeri ve şehirdir. Şehir, ülkenin kuzeybatısında Drin nehrinin kıyısında yer almaktadır. Yüzölçümü 509.10 km² olan belediyenin nüfusu 2011 itibarı ile 65,633. olup merkez nüfusu ise 15,510'dur.
Tarihçe

Leş, milattan önce Siraküza Tiranı Büyük Dionysios tarafından kurulmuştur. Roma İmparatorluğu zamanında ise  Lissus adıyla İlirya eyaletinin bir parçası oldu.
2 Mart 1444 tarihinde İskender Bey, Osmanlı İmparatorluğu'na karşı bölgedeki tüm Arnavutluk prenslerini bir araya getirerek Leş Birliği'ni kurdu. İskender Bey, daha sonra Selimiye Camii'ne çevrilecek olan Leş Katedrali'ne gömüldü.
Gazala Muharebesi

| g t Kuzey Afrika Cephesi |
| --- | --- |
 Sirenayka  Brevity  Battleaxe  Crusader  Gazala  Mersa Matruh  I. El-Alameyn  Alam Halfa  II. El-Alameyn 
Valentine Mk.III
Gazala Muharebesi (Almanların verdiği kod adı: Unternehmen Theseus / Theseus Harekâtı), Erwin Rommel'in komutasındaki Alman – İtalyan kuvvetlerinin, 26 Mayıs - 21 Haziran 1942 tarihleri arasında, Birleşik Krallık 8. Ordu'sunun savunduğu Gazala Hattı'na, ardından Tobruk'taki garnizonlarına yönelik saldırısı sırasında gerçekleşen muharebedir. Birleşik Krallık 8. Ordu komutanı General Neil Ritchie, Harekât Saha Komutanı ise General Claude Auchinleck'tir.
Öncesi

Rommel'in 1942 yılının Ocak ayındaki Sirenayka taarruzu ardından Müttefik kuvvetler, Libya'nın büyük bir bölümünden çekilerek Akdeniz kıyısındaki Tobruk ile güneydeki Bir Hakem yerleşimi arasında oluşturdukları güçlü mevzilere yerleşmişlerdi.
Gazala Hattı, General Gott komutasındaki 13. Kolordu tarafından tutulmaktadır. Bu kolordu 1. Güney Afrika Tümeni ile 50. Tümen'den oluşmaktadır.
Mayıs 1942 ayı ortalarında birkaç Alman ve İtalyan birliği, cephenin sahil kesiminde doğu yönünde yürüyüşe geçmiştir. Bu birlikler bir hafta kadar gündüzleri doğu yönünde, geceleri ise ters yönde hareket ettirilmişlerdir. İngiliz hava keşif raporları, gündüzki yürüyüşleri saptamış ve önemli miktarda birliğin Gazala Hattı yönünde, sahil kesiminden kaydırıldığını rapor etmiştir. Bu istihbarat raporları doğal olarak Müttefikler, Rommel'in Gazala Hattı'na sahil kesiminden saldıracağı sonucuna varmışlardır.
Muharebe > İlk taarruz

Motorize olmayan dört İtalyan tümeni, 27 Mayıs 1942 günü, Gazala Hattı'na, buradaki İngiliz kuvvetlerini sabitlemek üzere cephe taarruzuna başlamıştır. Cephe gerisinde ise yine eski uçak motorlarını yüklenen kamyonlar tozu toprağa katmaktadır. İngiliz hava keşifleri, cephe taarruzunu sürdüren piyade birliklerini zırhlı ve motorize birliklerin izledikleri yönündedir ister istemez.
Cephe taarruzu tüm gün sürmüştür. Rommel, aynı gün, beş tümenlik bir kuvvete -Alman 15. ve 21. Panzer Tümenleri, 50. Hafif Tümeni ve İtalyan Ariete Zırhlı Tümeni, Trieste Motorize Tümeni- bizzat komuta ederek parlak ama riskli bir taarruza geçmiştir. Taarruz, Müttefik savunma hattının mayınlı arazi ile çevrili olan güney kanat açığından icra edilmiştir. İtalyan 101. Motorize Tümeni –Trieste Tümeni- Bir Hakem'deki tahkimli bölgeye batı yönünden taarruz etmiştir. Aynı sırada İtalyan 132. Zırhlı Tümeni –Ariete Zırhlı Tümeni- Rommel'in taarruz kuvvetlerinin sol kanadı boyunca ilerleyerek Bir Hakem mevzilerinin geri hattına yönelmiştir. (Kroki için )
27 Mayıs 1942 sabahı açıktan dolanan panzerler İngiliz 7. Zırhlı Tümen'inin mevzilerine saldırmıştır. Tümenin tek tank tugayı, savaş alanına kitle halinde intikal edemedi ve tümenin iki motorize piyade tugayı ise kısa sürede dağıldı. Almanlar, 7. Zırhlı Tümen'in karargahını ele geçirdiler ve tümen komutanını esir aldılar.
Bu çevirme hareketi kuzeye dönüp sahile doğru ilerlerken Rommel'in umutları suya düştü. İngiliz 1. Zırhlı Tümen'inin direnişi ilerlemeyi durdurmuştur. Amerikan yapımı, 75 mm.lik toplarıyla Grant tankları, Alman tankları karşısında çok etkilidir. 88. mm.lik üç tanksavar bataryasının tanklarla eşgüdümlü kullanılmasıyla ancak, panzerler sahile 30 km. kadar yaklaşabilmişlerdir ve Rommel tanklarının üçte birini kaybetmiştir. Rommel'in muharebenin ikinci günü ve o günün gecesindeki girişimleri de sahile ulaşarak İngiliz 8. Ordusu'nun geri bağlantısını kesmekte başarılı olamamıştır. Dahası 16 adet 88 lik tanksavar topuyla alelacele oluşturulan bir tanksavar cephesi, Grant tanklarının akınını güçlükle de olsa durdurabilmiştir. Bu başarılamamış olsaydı Rommel'in ileri harekâttaki tümenleri çok daha ağır kayıplara uğrayabileceklerdi.
Muharebe > Rommel'in savunma pozisyonuna çekilmesi

Müttefik kuvvetlerin sol kanadında, mayınla çevrili alanda görevli 1. Özgür Fransa Tugayı, Rommel'in beklediğinden daha sert bir direniş göstermiştir. Sonuçta Rommel'in ileri harekât birlikleri, Bir Hakem'in güneyi ile Tobruk'un kuzeyi arasında, tuzağa düşmüşlerdir. Batıdan Müttefiklerin geniş mayınlı arazisi ile doğudan da İngiliz zırhlılarının taarruzları arasında kuşatılmış durumdadırlar.
Rommel, içinde bulunduğu bu koşulların yol açtığı sorunları sistematik çözümlerle aşmıştır. Öncelikle batı yönünde taarruz ederek ikmal hatlarını yeniden düzenlemeye girişti. Batı yönündeki bu taarruzu, 30 Haziran 1942 günü başlamış, Bir Hakem'in kuzeyindeki Sidi Muftah'daki İngiliz mevzilerine yönelmiştir. 2 Haziran da bu bölgeyi ele geçirmiştir. Taarruz bölgeyi savunan İngiliz 150. Piyade Tugayı'nı imha etmiştir. Hemen ardından iyi koordine edilmemiş ve gecikmiş taarruzları karşılamayı başarmış, art arda giriştiği karşı taarruzlarla da 5. Hint Tümeni'ni bozguna uğratmıştır.
Muharebe > Bir Hakem Muharebesi

Rommel'in bir sonraki adımı, güney yanındaki Bir Hakem mevzilerindeki Özgür Fransa birlikleri tarafından tutulan, etrafı mayınlarla çevrili alandaki direnmeyi bertaraf etmesidir.
Bir Hakem mevzileri, Gazala Hattı'nın en güney ucu, etrafı mayınlı araziyle çevrelenmiş, çok iyi tahkim edilmiş bir alandır. Bu bölge, bir kısmı Fransız Yabancılar Lejyonu askerlerinden oluşan Hür Fransız Tugayı ile bir Musevi taburu tarafından tutulmaktadır. Savunmada asker mevcudu, üçbin Fransız ve bin kadar yahudi savaşçıdır. Makineli tüfek ve toplar, yoğun topçu ve hava bombardımanından fazlaca etkilenmeyecek tarzda inşa edilmiş olan 1.200 kadar dar yuvalara yerleştirilmiştir. Tüm tahkimatıyla bir kale haline getirilmiştir. On altı gün boyunca havadan yapılan ikmalle direnen bu birlikler 10 Haziran 1942 gecesi mevzilerini terk ederek, gece boyu süren göğüs göğüse çarpışmalarla çekilmişlerdir.
Muharebe > Rommel'in ileri harekatı

11 Haziran 1942'de Rommel, panzer tümenlerini Sidi Muftah'dan doğu yönünde ilerletmiştir. Bu ileri harekâtla panzerler, ikisi 7. Zırhlı Tümen'in olmak üzere üç İngiliz zırhlı tugayı kıstırmayı başarmıştır. 7. Zırhlı Tümen'in komutanı General Messervy'nin çölde kaybolması bu birlikleri komutansız bırakmıştır. 12 Haziran 1942 günü bölgeden çekilebilen İngiliz tankları, uygun yerde konuşlanmış 88 mm.lik topların ağır ateşini yemiştir. 13 Haziran da panzerler kuzey doğu yönünde ilerleyerek "Şövalye Köprüsü”nde, Tobruk yönünde çekilmekte olan İngiliz tanklarına yeniden saldırmıştır. Böylece hem gafil avlayıp ağır kayıplar verdirmiş, hem de Tobruk yönünü kapatmıştır. İki gün içinde İngiliz tank tugayları 200 den fazla tank kaybetmişlerdir. Kuzey Afrika Cephesi'nde ilk kez Rommel'in emrindeki tankların sayısı, 8. Ordu'nun tank sayısından fazladır.
Böylece ihtiyatlarının önemli bir kısmını kaybeden İngiliz 8. ordusu, Rommel'in asıl planı olan 8. Ordu'yu Tobruk'un doğusunda kuşatma manevrasını karşılayabilecek durumda değildir. 13 Haziran 1942 gecesi İngiliz 8. Ordusu komutanı Ritchie, tüm birliklerini Gazala Hattı'ndan geri çekme kararı almış ve hemen ertesi gün bu karar uygulamaya koymuştur. Gazala Hattı'ndaki 1. Güney Afrika Tümeni, ağır silahlarını geride bırakarak Tobruk'a çekilmiştir. İngiliz 50. Tümeni ise geniş bir yay çizerek geri çekilmiş ve Tobruk savunmasına katılamamıştır.
Tobruk

General Auschinleck, 14 Haziran 1942 günü, doğudaki El Alameyn'deki güçlü savunma mevzilerine geri çekilmiştir. 2. Güney Afrika Tümeni, sarılmış Tobruk mevzilerinde burayı savunmak üzere kalmıştır. Bu mevziler Nisan 1941 ayında General Wavell tarafından düzenlenmişti. Tobruk, 1941 yılının Aralık ayında icra edilen Crusader Harekatı'yla kurtarılana kadar dokuz ay direnmeyi başarmıştı. Müttefikler, Tobruk'un yine başarıyla savunulacağını ummaktadırlar.
Bununla birlikte 21 Haziran 1942 günü sabahının 5:30 unda topçu ve hava bombardımanının ardından piyade birlikleri, hemen ardından da panzerler saldırıya geçmiş, saat 8:30 da savunmada bir gedik oluşmuştur. Savunma oldukça sert direnç göstermiş ancak, direnç noktalarına yönelen Stuka dalışları, olabildiğince öne çıkarak atış yapan topçu ve piyade tank işbirliği savunmayı giderek çözmüştür. Akşam olmadan Tobruk 35 bin askeriyle düşmüştür.
Gazala ve Tobruk'un teslim olması, General Auschinleck ve Ritchie'nin görevden alınarak yerlerine Montgomery ve Alexander'in atanmasına yol açmıştır.
Tobruk'u ele geçiren Rommel, 1 Temmuz 1942 tarihinde Mısır yönünde ilerlemiş ve burada 1. El Alameyn Muharebesi gerçekleşmiştir.
Cenevre Sözleşmeleri

1864'ten 1949'a Cenevre Sözleşmeleri'nin gelişimi.
Cenevre sözleşmeleri ya da Cenevre konvansiyonları, İsviçre'nin Cenevre şehrinde yapılmış dört muahededir. Uluslararası hukukta insan hakları üzerine yapılmış önemli sözleşmelerdendir ve birçok yerde standartları belirler. 1859 yılında Solferino Savaşı'nda yaşanan vahşete şahit olarak etkilenen Jean Henry Dunant'ın çabaları sonucunda oluşmuştur.
Sözleşmeler ve konuları şu şekildedir:
Birinci Cenevre Sözleşmesi harp hâlindeki silahlı kuvvetlerin hasta ve yaralılarının vaziyetlerinin ıslahına ilişkin sözleşme.
İkinci Cenevre Sözleşmesi silahlı kuvvetlerin denizdeki hasta, yaralı ve kazazedelerinin vaziyetlerinin ıslahına ilişkin sözleşme.
Üçüncü Cenevre Sözleşmesi harp esirlerine yapılacak muameleye ilişkin sözleşme.
Dördüncü Cenevre Sözleşmesi harp zamanında sivillerin korunmasına ilişkin sözleşme.
Ayrıca 8 Haziran 1977 tarihli, 1949 Cenevre Sözleşmelerine ek; I sayılı Uluslararası Silahlı Çatışmalarda Mağdurların Korunması Protokolü ve II Sayılı Uluslararası Olmayan Silahlı Çatışmalarda Mağdurların Korunması Protokollerini de bu sözleşmelerin bir parçası olarak görmek gerekir.
Dış Bağlantılar

Uluslararası insan hakları hukukuna ilişkin tam metin sözleşmelerin bulunduğu bir veritabanı 1 Eylül 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (İngilizce)
Cenevre Sözleşmeleri için referans rehberi9 Şubat 2010 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (İngilizce)
1949 Cenevre Savaş Hukuku sözleşmesi-Türkçe 10 Ocak 2010 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
| g t Uluslararası ceza hukuku |
| --- | --- |
Kaynaklar:  Birleşmiş Milletler Antlaşması  Cenevre Sözleşmeleri  İşkenceye Karşı Sözleşme  Lahey Sözleşmeleri  Nürnberg ilkeleri  Nürnberg Sözleşmesi  Roma Statüsü  Soykırım Sözleşmesi  Uluslararası teamül hukuku  Üstün hukuk 
Uluslararası hukukakarşı suçlar:  İnsanlığa karşı suçlar  Saldırganlık suçu  Apartheid suçu  Soykırım Soykırım kastı  Soykırıma teşvik  Korsanlık  Kölelik  Savaş suçu 
Uluslararası mahkemeler (kuruluş sırasına göre):  Nürnberg Uluslararası Askerî Ceza Mahkemesi  Uzak Doğu Uluslararası Askerî Ceza Mahkemesi  Eski Yugoslavya Uluslararası Ceza Mahkemesi  Ruanda Uluslararası Ceza Mahkemesi  Sierra Leone Özel Mahkemesi  Uluslararası Ceza Mahkemesi  Kızıl Kmer Mahkemesi  Ağır Suçlar İçin Özel Paneller (Doğu Timor)  Lübnan Özel Mahkemesi  Ceza Mahkemeleri için Uluslararası Kalıntı Mekanizması 
Tarihi:  Savaş suçları listesi  Hüküm giymiş savaş suçluları listesi  Leipzig savaş suçları davaları  Osmanlı savaş suçlularının yargılanması 1919-1920 İstanbul yargılamaları  Malta sürgünleri 
İlgili kavramlar:  Komuta sorumluluğu  Üstün emirler  Ortak suç teşebbüsü  Uluslararası insancıl hukuk  Uluslararası konuşma suçları  Evrensel yargı 
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 4156628-2  NDL: 00570620
Fikrimin İnce Gülü (roman)

| --- | --- |
Adalet Ağaoğlu'nun romanı "Fikrimin İnce Gülü"nün 1976 Remzi Kitabevi baskısı.
Yazar: Adalet Ağaoğlu
Ülke: Türkiye
Dil: Türkçe
Tür: Roman
Yayım: 1976 
Yayımcı: Remzi Kitabevi
Fikrimin İnce Gülü, Adalet Ağaoğlu'nun ilk baskısı 1976'da yapılan romanı.
Almanya'da otomobil fabrikasında işçi olan ve 1975 yılında bir yaz günü arabasıyla Kapıkule Sınır Kapısı’ndan  Türkiye’ye giren Bayram’ın doğup büyüdüğü köy olan Ballıhisar’a gittiği 7 saatlik zaman dilinde yaşadıklarını hikâye eden romanda insanların yabancılaşması ve içe yolculuğu anlatılır. Bayram’ın serüveninin yanına 12 Mart Muhtırası sonrası Türkiyesinin resimleri okuyucuya sunulur. Türk edebiyatının “ilk yol romanı” olarak kabul edilmektedir.
Roman ismini, roman kahramanı Bayram’a sevgilisi Kezban’ın hediye ettiği plakta yer alan “Fikrimin İnce Gülü” adlı şarkıdan alır. Cehalet, ihanet, zenginlik tutkusu, yalnızlık, ezilmişlik, sevgi temaları işlenir.
Yazarın ikinci romanıdır. Eserde hem objektif anlatım (yazarın sesi) hem de sübjektif anlatım (Bayram’ın ve diğer karakterlerin iç sesleri) tekniği uygulanmıştır.
Kitap, 12 Eylül Darbesi’nden sonra 4. baskısındayken “Türk Silahlı Kuvvetleri’ni gözden düşürdüğü” gerekçesiyle toplatılmış; iki yıl süren yargılama süreci sonunda aklanarak kitap ve yazarı serbest kalmıştır.
Sarı Mercedes ismiyle Tunç Okan tarafından sinemaya da uyarlanmıştır.
Başlıklar

Giriş
1 Numaralı Devlet Yolu
Yalova Vapuru
40 Numaralı Yoldan Öteye
Daha Öteye
Kavşak