Van Morrison
Biyografi > 1970'ler – Amerikan Rüyası

Morrison, 1970'te Woodstock, New York'a taşında ve bir sonraki albümü olan "Moondance"'i çıkardı. Albüm, Billboard dergisinin listelerinde 29 numaraya kadar çıktı. Albümün tarzı Astral Weeks ile tamamen zıddı. Astral Weeks'in kederli ve hassas havasına karşılık Moondance iyimser ve neşeli bir yapıdaydı. Albüme ismini veren şarkı ABD'de single olarak 1977'ye dek çıkmamasına rağmen pek çok radyoda çalındı. "Into the Mystic" de sonraki senelerde çok sevilen bir parça oldu. Single olarak çıkan "Come Running" ABD'nin ilk 40 listesine girmeyi başardı. Moondance, iyi ve takdir gören eleştiriler aldı. Müzik eleştirmenleri Lester Bangs ve Greil Marcus Rolling Stone Dergisi'nde albüme tam sayfa ayırdılar ve Morrison'ın bilincinin dikkat çekici bir hayalgücüne sahip olduğunu vurguladılar. Moondance Rolling Stone Dergisi'nin "Tüm zamanların en iyi 500 albümü" listesinde 65. sırada yer aldı. Mart 2007'de ise albüm "Rock and Roll Hall of Fame"in "Nihai 200" listesinde 72 sırada yer aldı.
Morrison, bundan sonraki senelerde, içlerinde yine 1970'te çıkardığı ikinci bir albümün de bulunduğu pek çok takdir gören albüm çıkardı. His Band and the Street Choir, "Moondance"'e göre daha bağımsız ve rahat bir yapıya sahipti fakat eleştirmen Jon Landau'ya göre "Moondance"'in sahip olduğu kusursuzluğa sahip değildi. Albümün hit parçası "Domino" idi.
1971'de ailesi ile birlikte Kaliforniya, Fairfax'te tepeüstünde bir eve taşındı ve bir diğer popüler albümü olan "Tupelo Honey"'i yayınladı. Albümün hit şarkısı "Wild Night" idi ve country tarzındaydı. Albüm bir başka country tarzında olan "Moonshine Whiskey" isimli şarkıyla son buluyordu. Morrison, albüme başlarken niyetinin tamamen country tarzında bir albüm yapmak olduğunu açıkladı. Yardımcı yapımcılığını üstlenen Ted Templeman, Morrison'ın müzisyen, albüm yapımcısı ve düzenleyici olarak yeteneğinden çok etkilendiğini söyledikten sonra "Bir daha Van ile bana iki milyon dolar da önerse çalışmak istemem. Çalıştığımız üç albüm boyunca on yıl yaşlandım." itirafında bulundu.
1972'de çıkardığı Saint Dominic's Preview albümü ile önceki üç albümünün erişilebilir tarzından uzaklaşıp, tıpkı "Astral Weeks"'de olduğu gibi daha cesur, maceracı ve derin düşüncelerle dolu görünüşe büründü. İki farklı tarz müziği birleştirmesi, bu albüme, önceki albümlerinde olmayan birçok yönlülük kazandırdı. İki şarkısı ("Jackie Wilson Said (I'm in Heaven When You Smile)" ve "Redwood Tree") Hot 100 listelerine girdi. "Listen to the Lion" ve "Almost Independence Day" ise 10 ve 11 dakikalık şarkılardı ve "Astral Weeks"'ten beri duyulmayan şiirsel betimlemeler içeriyorlardı.
1972 yılı içinde neredeyse 10 senedir sahneye çıkıyor olmasına rağmen, sahne korkusu yaşamaya başladı. Kariyerinin önceki yıllarında yüzlerce kişiye seslenirken artık binlerce kişiye seslenmesinin bu korkuda etken olduğu söylenebilir. Sahnede sinirli hareketler yapmaya başlayan Morrison, dinleyicilerle göz kontağı kurmakta da zorluklar yaşıyordu. Bir keresinde, bir röportajında "Şarkı söylemeyi seviyorum ama sahnedeyken bazı zamanlar oluyor ki orada değil de dışarıda olmak için kıvranıyorum." açıklamasını yaptı. Müziğe bir süre ara verdikten sonra, yeteneklerini yeniden kazanabilmek için, küçük dinleyici kitlelerinin olduğu kulüplerde sahneye çıkmaya başladı. Bunun hemen ardından "The Caledonia Soul Orchestra" isimli bir grup kurarak, grupla birlikte üç aylık bir Amerika Birleşik Devletleri turnesine çıktı. Canlı albümleri It's Too Late to Stop Now bu turne sırasında kaydedildi. Albüm rock tarihinin en iyi canlı albümlerinden biri olarak kabul edilir. Albümü kaydettikten kısa bir süre sonra Morrison, Caledonia Soul Orchestra'da yeniden yapılanmaya gitti ve grubu küçültüerek ismine Caledonia Soul Express koydu. Sanatçının ailesi de seneler boyunca, Fairfax-Kaliforniya'da Caledonia Records isminde bir plak mağazasının sahibiydi.
Sanatçı, 1973'te, beş yıllık karısı aktris ve model Janet (Planet) Rigsbee'den boşandı. Bu evlilikten olan kızı, şarkıcı ve besteci Shana Morrison, babasının pek çok konserinde sahneye çıktı. 1994'teki A Night in San Francisco ve 1995'teki Days Like This konserlerinde baba-kız düet yaptılar.
Morrison'ın 1973'te çıkardığı Hard Nose the Highway albümü genellikle olumsuz eleştiriler aldı. Albümde kayda değer tek şarkı olarak, çok popüler de olan "Warm Love" bulundu. Buna rağmen, Rolling Stone Dergisi eleştirmeni, albümle ilgili yazısını "Hard Nose the Highway, psikolojik olarak kompleks, müzikal olarak istikrarsız ve sözleri mükemmel" olarak bitirdi. Müzisyenin bir sonraki albümü çok içe dönük ve dokunaklı bir albüm olan 1974'te çıkan Veedon Fleece oldu. Çıktığı zamanda çok ilgi çekmeyen çalışma, yıllar geçtikçe değer kazandı. Şu günlerde ise sanatçının en başarılı albümlerinden biri kabul ediliyor.
Morrison, bu albümün ardından üç yıl boyunca başka bir albüm çıkarmadı. Bir röportajda, hiç dinlenmeden, sürekli müzikle uğraşarak geçen yılların ardından müzikten tamamen uzaklaşmayı, hatta aylarca dinlemek bile istemediğini açıkladı. Yazarlıkta bir tıkanma yaşayan ve bunun acısını çeken Morrison, daha sonraları, kendi iyiliği için, o dönem müzik işini ciddi olarak bırakmayı düşündüğünü itiraf etti. Bu sıkıntılı dönem boyunca yalnız kalmayı tercih etti ve şarkılarından uzakta yaşadı. Yeni albümü piyasaya çıkmaya hazır olduğunda albüme Mechanical Bliss (Mekanik Saadet), Naked in the Jungle (Ormanda Çıplak) ve Stiff Upper Lip (Sert üst Dudak) gibi mizahi isimler vermeyi düşündüler. Morrison konuyla ilgili olarak projede doğaçlama müzikten daha fazla bir şey yapmadıklarını söyledi.
1976'nın Şükran Gününde, Morrison The Band'in veda konserinde şarkı söyledi. Bu performans aynı zamanda sanatçının uzun bir aradan sonra sahnelere dönüşünün habercisiydi. Son dakikaya kadar sahneye çıkıp çıkmamakta kararsız kalan Morrison, ismini anons ettiklerinde dahi yerinden kımıldamadı. Menajeri olan Harvey Goldsmith, sanatçıyı, kelimenin tam anlamı ile tekmeleyerek sahneye ittiğini açıkladı. Müzisyenin, The Band ile ilişkileri hem Woodstock hem de sahne korkusu tecrübesi paylaştıkları için iyiydi. Konserde, Van içlerinde, 1970 yılı albümü Moondance'de yer alan Caravan'ın da yer aldığı iki parça seslendirdi. All Movie Guide'ın yorumu: "Heyecanlandırıcı bir performans" oldu. Konser, Martin Scorsese'nin 1978 yapımı filmi "The Last Waltz"'e temel oluşturdu.
The Band ile olan işbirliği sırasında, daha sonraları hayranları tarafından çok benimsenen iki lakap sahibi oldu: "Belfast Cowboy" (Belfast Kovboyu) ve "Van The Man". Robbie Robertson ve Richard Manuel ile birlikte yazdığı "4% Pantomime" isimli şarkıda düet yaparlarken, Richard Manuel, Van'i "Oh, Belfast Cowboy" olarak çağırdı. Bu lakap The Band'in albümü "Cahoots"'da da duyulabilir. "Caravan"'i söyledikten sonra sahneyi terk ederken ise Robbie tarafından "Van The Man!" diye anons edildi.
Morrison, 1977'de A Period of Transition albümünü yayınladı. Bu albümde "The Last Waltz"'de de yer alan Dr. John ile çalıştı. Ilımlı eleştiriler alan çalışma, Van'in şarkı üretmesinde bereketli bir dönemin de başlangıcı oldu. Müzisyen, bir sonraki sene Wavelength albümünü yayınladı. Kariyerinde en hızlı satılan albümü olan Wavelength ile kısa zamanda Altın Plak kazandı. Albümle aynı ismi taşıyan parça listelere 42 numaradan girdi. Açılış parçası olan Kingdom ise sanatçının Yehova Gönüllüleri çevresinde geçen kendi çocukluğuna ait anıları içerir. Bu şarkı aynı zamanda Morrison'ın bir sonraki albümü "Into the Music"'de olacak dini dönüşün habercisi gibidir.
1979'da çıkan Into the Music, sanatçının "Astral Weeks"'ten sonra çıkardığı başyapıt kabul edildi. Bu albümde ilk defa müziğin ateşleyici gücüne dokunduran Morrison, daha sonraları bu yolda devam etti. Albümde yer alan "Bright Side of the Road", 1996'da vizyona giren "Michael"'ın da film müziği olmuş neşeli, coşkulu bir parçadır.