Kızılötesi
Kızılötesi biliminin tarihçesi

Kızılötesi ışınımın keşfi genellikle bir 19. yüzyılda yaşamış bir astronom olan William Herschel'a ithaf edilir. Herschel Royal Society of London'dan daha evvel, 1800 yılında bulgularını yayınlamıştır. Herschel bir üçgen prizma kullanarak Güneş'ten gelen ışığı kırmış ve tayfın içinde kırmızının altında bulunan kızılötesi ışınımı bir termometre kullanarak tespit etmiştir. Sonuca şaşırarak bulduğu bu ışınıma "Kalorifik ışınlar" ismini vermiştir. Kızılötesi terimi 19. yüzyılın sonlarına kadar kullanıma girmemiştir.
Diğer önemli tarihler şöyledir:
1835: Leopoldo Nobili ilk termopil IR algılayıcıyı yaptı;
1840: John Herschel, termogram adı verilen ilk termal görüntüyü üretir.
1860: Gustav Kirchhoff karacisim teorisini yayınladı  E=J(T,n);
1873: Willoughby Smith selenyum'un fotogeçirgenliğini keşfetti;
1879: Stefan-Boltzmann  \omega _{T}^{4} formülünü deneysel olarak keşfetti;
1880'ler & 1890'lar: Lord Rayleigh ve Wilhelm Wien karacisim denkleminin bir parçasını çözdüler, fakat her iki çözüm de yaklaşık değerdeydi;
1901: Max Planck karacisim denklemini ve teorisini yayınladı. Sorunu mümkün olan enerji geçişlerini kuantize ederek çözdü;
1900'lerin başı: Albert Einstein fotoelektrik etki teorisini geliştirerek, fotonun varlığını keşfetti;
1917: Theodore Case thallous sulfit algılayıcısını geliştirdi; İngilizler ilk kez I. Dünya Savaşı'nda Kızılötesi arama ve takip sistemini geliştirerek 1,6 km'ye kadar uçakları tespit etmekte kullandı;
1935: II. Dünya Savaşı'nda ilk füze güdüm sistemleri geliştirildi;
1938: Teau Ta piroelektrik etkinin kızılötesi ışınımı tespit etmek için kullanılabileceği tahminini yürüttü;
1952: H. Welker InSb'yi keşfetti;
1950'ler: Paul Kruse Texas Instruments ile birlikte 1955'ten önce ilk kızılötesi görüntüleri elde etmeyi başardı;
1950'ler ve 1960'lar: Fred Nicodemenus, G.J. Zissis ve R. Clark, Jones tarafından radyometrik birimler ve terimler oluşturuldu.;
1958: W.D. Lawson Malvern'deki Royal Radar Establishment'ta HgCdTe'nin IR algılama özelliğini buldu;
1958: Kızılötesi takip yapan Falcon & Sidewinder füzeleri geliştirildi ve kızılötesi algılayıcılar üzerine ilk ders kitabı Paul Kruse ve arkadaşları tarafından yayınlandı;
1961: J. Cooper piroelektrik algılayıcıların çalıştığını gösterdi;
1962: Kruse ve Rodat HgCdTe tekniğini geliştirdi;
1965: İlk IR el kitabı; ilk ticarî tarayıcılar (Barnes, Agema {FLIR Systems Inc. ile birleşti}); Richard Hudson'ın önemli metni; Hughes tarafından üretilen F4 TRAM FLIR; ABD ordusu gece görüş laboratuvarı kurdu ve Rachets burada algılama ve tanımlama üzerine çalışmalar yaptı;
1970: Willard Boyle & George E. Smith Bell Labs'de CCD fikrini görüntülü telefonlarda kullanması amacıyla teklif etti;
Aktif kızılötesi gece görüşü: kamera, sahneyi insan gözü tarafından görülmeyen kızılötesi dalga boylarında aydınlatır. Karanlık arkadan aydınlatmalı sahneye rağmen aktif kızılötesi gece görüşü, ekranda görüldüğü gibi tanımlayıcı ayrıntılar sunar.
Termografi, yeniden giriş sırasında Uzay Mekiği termal koruma sistemi sıcaklık profilini belirlemeye yardımcı oldu.
Bir köpeğin termografik görüntüsü
Dijital kamera tarafından kaydedildiği şekliyle bir uzaktan kumanda'nın LED'inden gelen kızılötesi ışık
Kuaför salonları için kızılötesi saç kurutma makinesi, y. 2010'lar
Amerika Birleşik Devletleri'nin Büyük Ovaları’nın üzerindeki kümülonimbüs bulutlarının kızılötesi uydu görüntüsü.
Güneş ısısını yeniden yayan metan, su ve karbondioksit molekülleriyle sera etkisi
Kızılötesinde görüldüğü gibi, merkez dışındaki açık mavi nokta ile gezegeni Beta Pictoris b ile Beta Pictoris. Daha içteki disk 3.6 μm'de olmak üzere iki görüntüyü birleştirir.
Arnolfini'nin Evlenmesi - Jan van Eyck, Ulusal Galeri, Londra
Fare yiyen bir yılanın termografik görüntüsü.
Bir Meyve yarasasının termografik görüntüsü.