Robert Oppenheimer
Savaş sonrası faaliyetleri > Paneller ve çalışma grupları

Oppenheimer, 1940'ların sonu ve 1950'lerin başında bir dizi hükûmet panelinde ve çalışma projesinde rol oynadı ve bunlardan bazılarında kendisini tartışmaların ve güç mücadelelerinin ortasında buldu.
Oppenheimer 1948'de Savunma Bakanlığının Uzun Menzilli Hedefler Paneli'ne başkanlık etti ve nükleer silahların nasıl teslim edilebileceği de dahil olmak üzere askeri faydalarını inceledi. Bir yıllık çalışmanın ardından Oppenheimer 1952 baharında nükleer serpintinin tehlikelerini inceleyen GABRIEL Projesi'nin taslak raporunu yazdı. Oppenheimer aynı zamanda Savunma Seferberliği Ofisinin Bilim Danışma Komitesinin bir üyesiydi.
Oppenheimer, 1951 yılında Amerika Birleşik Devletleri'nin atom saldırılarına karşı etkili bir hava savunması oluşturma olasılığını inceleyen Charles Projesi'ne ve 1952'de Oppenheimer'ın katkısıyla Amerikan şehirlerine yönelik atom saldırılarını bir saat önceden haber verecek bir uyarı sistemi kurulmasını öneren East River Projesi'ne katıldı. Bu iki proje 1952'de Oppenheimer'ın kıdemli bilim adamlarından biri olduğu büyük bir çaba olan Lincoln Projesi'ne yol açtı. Kısa süre önce hava savunma konularını incelemek üzere kurulmuş olan MIT Lincoln Laboratuvarında yürütülen bu çalışma, Oppenheimer'ın kilit bir figür haline geldiği Lincoln Yaz Çalışma Grubuna yol açtı. Oppenheimer ve diğer bilim adamlarının büyük misilleme saldırı kabiliyetleri yerine kaynakların hava savunmasına tahsis edilmesi yönündeki çağrıları Birleşik Devletler Hava Kuvvetlerinin (USAF) derhal itiraz etmesine neden oldu ve Oppenheimer ve müttefik bilim adamlarının mı yoksa Hava Kuvvetlerinin mi esnek olmayan bir "Maginot Hattı" felsefesini benimsediği konusunda tartışmalar başladı. Her halükarda, Yaz Çalışma Grubunun çalışmaları sonunda Uzak Erken Uyarı Hattı'nın kurulmasına yol açtı.
Teller, savaş sırasında Los Alamos'taki atom bombası çalışmalarına o kadar ilgisiz kalmıştı ki Oppenheimer bunun yerine kendi hidrojen bombası projesi üzerinde çalışması için ona zaman vermişti. 1951'de Los Alamos'tan ayrılan Teller, 1952'de Lawrence Livermore Ulusal Laboratuvarına dönüşecek olan ikinci laboratuvarın kurulmasına yardımcı oldu. Oppenheimer Los Alamos'ta yapılan çalışmaların geçmişini savunmuş ve ikinci laboratuvarın kurulmasına karşı çıkmıştı.
Vista Projesi ABD'nin taktik savaş yeteneklerini geliştirmeyi amaçlıyordu. Oppenheimer 1951'de projeye geç katılmış, ancak raporun stratejik bombardıman doktrinine meydan okuyan ve düşman kuvvetlerine karşı sınırlı bir tiyatro çatışmasında daha yararlı olacak daha küçük taktik nükleer silahları savunan önemli bir bölümünü yazmıştır. Uzun menzilli jet bombardıman uçakları tarafından taşınan stratejik termonükleer silahlar mutlaka ABD Hava Kuvvetlerinin kontrolü altında olacaktı, oysa Vista sonuçları ABD Ordusu ve ABD Donanması için de artan bir rol öneriyordu. Hava Kuvvetlerinin buna tepkisi hemen düşmanca olmuş  ve Vista raporunun bastırılmasını sağlamayı başarmıştır.
1952 yılında Oppenheimer, ABD'nin hidrojen bombasının planlanan ilk denemesini ertelemesini ve Sovyetler Birliği ile termonükleer deneme yasağı getirilmesini isteyen beş üyeli Dışişleri Bakanlığı Silahsızlanma Danışmanları Paneline başkanlık etti. Panel, denemeden kaçınmanın yıkıcı yeni bir silahın geliştirilmesini önleyebileceği ve iki ülke arasında yeni silah anlaşmalarının önünü açabileceği gerekçesini öne sürdü. Ancak panelin Washington'da siyasi müttefikleri yoktu ve Ivy Mike atışı planlandığı gibi devam etti. Panel daha sonra Ocak 1953'te, Oppenheimer'ın derinden hissettiği inançlarının çoğundan etkilenen, ne ABD'nin ne de Sovyetler Birliği'nin etkili bir nükleer üstünlük kuramayacağı, ancak her iki tarafın da diğerine korkunç zarar verebileceği kötümser bir gelecek vizyonu sunan nihai bir rapor yayınladı.
Oppenheimer'ın özellikle önemli olduğunu düşündüğü panelin tavsiyelerinden biri, ABD hükûmetinin nükleer dengenin gerçekleri ve nükleer savaşın tehlikeleri konusunda Amerikan halkına karşı daha az gizlilik ve daha fazla açıklık uygulamasıydı. Bu düşünce yeni Eisenhower yönetiminde anlayışlı bir kitle buldu ve Dürüstlük Operasyonu'nun oluşturulmasına yol açtı. Oppenheimer daha sonra, giderek daha büyük olan nükleer cephaneliklerin faydasızlığına ilişkin görüşünü Haziran 1953'te Foreign Affairs'de yayınlanan bir makalede Amerikan kamuoyuna sundu ve bu makale büyük Amerikan gazetelerinde ilgi gördü.
Böylece 1953 yılına gelindiğinde Oppenheimer, birçok farklı hükûmet görevinde ve projesinde yer alarak ve önemli stratejik planlara ve kuvvet seviyelerine erişim sağlayarak nüfuzunun bir başka zirvesine ulaşmıştı. Ancak aynı zamanda stratejik bombardıman taraftarlarının da düşmanı haline gelmişti; bu taraftarlar Oppenheimer'ın atom bombasına karşı çıkışını ve ardından bu birikmiş pozisyon ve duruşlarını acımasızlık ve güvensizlikle bir arada görüyorlardı. Bu görüş, Oppenheimer'ın şöhretinin ve ikna gücünün onu hükûmet, ordu ve bilim çevrelerinde tehlikeli bir şekilde etkili hale getirdiği korkusuyla birleşiyordu.