stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Şingon Budizmi
Öğretileri > Mahavayroçana Tatagata

Şingon'a göre Mahavayroçana Tatagata (大日如來), tüm görüngülerin temeli olan, her birinde ve hepsinde mevcut olan ve onlardan bağımsız veya harici olarak var olmayan evrensel veya Adi-Buda'dır. Şingon'un amacı, inisiyasyon, meditasyon ve ezoterik ritüelleri ve pratikleri kullanarak kişinin doğasının Mahavayroçana ile aynı olduğunun farkına varmasıdır. Bu farkındalık, Şingon'un, okulun ustaları tarafından inisiyelere sözlü olarak aktarılan gizli öğretilerinin alınmasına bağlıdır. Bedenin, konuşmanın ve zihnin "Üç Gizemi", kişinin Buda doğasını ortaya çıkarma sürecinde eşzamanlı olarak uygulanır: Mudralar ve ayin araçlarının kullanımı yoluyla beden, kutsal sözler (mantra) yoluyla konuşma ve meditasyon yoluyla zihin.
Uygulamaları > Goma Ateş Ritüeli

Goma (護摩) kutsanmış ateş ritüeli Ezoterik Budizme özgüdür ve bugün Şingon'un sıradan Japonlar arasında en çok bilinen ayinidir. Kökeni Hindistan'a, Vedik homa ritüeline dayanır ve bireylerin, devletin veya genel olarak tüm canlıların yararı için nitelikli rahipler ve açaryalar tarafından gerçekleştirilir. Kutsanmış ateşin ruhsal ve psikolojik olarak güçlü bir temizleme etkisi olduğuna inanılmaktadır. Bu ritüelde çağrılan ana tanrı genellikle Açala'dır (Fudō Myōō 不動明王). Ritüel, zararlı düşünce ve arzuları yok etmek, dünyevi istek ve nimetler elde etmek amacıyla yapılır. Çoğu Şingon tapınağında bu ritüel her gün sabah veya öğleden sonra gerçekleştirilir. Daha büyük ölçekli törenlerde ise genellikle taiko davulları sürekli çalınır ve aynı zamanda Açala mantrası rahipler ve sıradan ayine katılan sıradan insanlar tarafından toplu halde söylenir. Goma ritüeli sırasında yakılan ateşin alevleri bazen birkaç metre yüksekliğe ulaşabilir. Ritüelin görselleri ve seslerinin birleşimi insanların transa girmesine neden olabilir.
Galeri

Kyoto'daki Chishaku-in isimli Şingon tapınağı
Kyoto'da yer alan Ninna-ji Şingon tapınağı
Tipik bir Şingon sunağı. Ortada Mahavayroçana Buda heykeli sağında ve solunda ise Elmas Diyarı (Kongokai) ve Rahim Diyarı (Taizokai) mandalaları görülebilir.
Shigisan Chosonshiji tapınağındaki bir Şingon keşişi
Heian Sarayı'nın içindeki bir Şingon sunağı
Kontaiji Şingon tapınağındaki goma ateş ritüeli
Şingon Budizminin iki büyük mandalasından biri olan Elmas Alemi Mandalası
Şingon Budizminin iki büyük mandalasından biri olan Rahim Alemi Mandalası
Wakayama Prefektörü, Kōya Dağı'nda yer alan Danjōgaran isimli Şingon tapınağı
Kyoto'daki Touji Tapınağı'nda gerçekleştirilen bir goma ateş riteüli
Uluslararası Tekerlekli Sandalye Basketbol Federasyonu

Uluslararası Tekerlekli Sandalye Basketbol Federasyonu (IWBF) Tekerlekli Sandalye Basketbolu organizasyonlarını düzenleyen ve kurallarını belirleyen kuruluş.
Engelli Basketbolu II. Dünya Savaşı'nın bitiminden sonra eşzamanlı olarak İngiltere ve ABD'de gelişmiştir. 57 yıllık tarihi boyunca popülaritesi hızla yükselmiştir. Tekerlekli sandalye kullanan kişilerin en sevik takım sporudur. Altı kıtadan; kadın, erkek, genç oyuncular 100'den fazla ülkede şimdi tekerlekli sandalye basketbolu oynamaktadır.
72 ülkeden üyeler IWBF'yi oluşturmaktadır. IWBF, bu üye ülkeler kanalıyla 25.000-30.000 engelli atletin basketbol oynadığını tahmin etmektedir.
IWBF Engelliler için düzenlenen spor organizasyonlarında dünyada lider konumundadır. Erkek ve Kadın Engelliler Basketbolu'nda tek idari yetkidir. FIBA ve IPC tarafından da IWBF'nin yetkisi tanınmıştır.
IWBF'nin misyonu; Uluslararası Engelliler Basketbol müsabakalarının üye olan ülkeler nezdinde en üst seviye ve kalitede gerçekleşmesini sağlayarak, standartlarını geliştirmek ve müsabakalara katılan ülke sayısını artırmaktır.
Turnuvaları

Tekerlekli Sandalye Basketbol Dünya Şampiyonası
Tekerlekli Sandalye Eurobasket
IWBF Şampiyonlar Kupası
Kıtalararası Kitakyushu Şampiyonlar Kupası
Andre Vergauwen Kupası
Willi Brinkmann Kupası
IWBF Challenge Kupası
Afganistan İç Savaşı (1928-1929)

Afganistan İç Savaşı, 14 Kasım 1928'den 13 Ekim 1929'a kadar süren savaştı. Habibullāh Kalakāni komutasındaki Sakkavist (Sakāwīhā) kuvvetleri, Afganistan Krallığı'ndaki çeşitli muhalif kabilelere ve rakip hükümdarlara karşı savaştı, bunlar arasında Muhammed Nadir Han sonunda baskın bir rol elde etti. 17 Ocak 1929'da Kabil'in ele geçirilmesi ve Emanullah Han'ın yenilmesi veya 3 Haziran'da Kandehar'ın ele geçirilmesi gibi erken başarılara rağmen, Sakkavistler sonunda 13 Ekim 1929'da Nadir Han liderliğindeki Sakkavist karşıtı güçler tarafından yönetimden indirildi ve Nadir'in 3 Kasım 1933'teki suikastine kadar hüküm süren Afganistan Kralı olarak yükselişine yol açtı.
Savaş, Şinvari kabilesinin Celalabad'da isyan etmesi ve beşi Emanullah'ın kadınların statüsüne karışmasıyla ilgili on şikayetten oluşan bir manifesto çizmesiyle başladı. Bu isyan Ali Ahmed Han liderliğindeki bir güç tarafından bastırılmış olsa da, kuzeyde eş zamanlı bir Sakkavist ayaklanması, 14 Aralık 1928'de Kabil'e saldırmadan önce kuşatılmış Cebel es-Sirac şehrini ele geçirmeyi başardı. Kabil'e yapılan ilk Sakkavist saldırısı püskürtülmesine rağmen, ikinci Sakkavist saldırısı 17 Ocak 1929'da Kabil'i ele geçirmeyi başardı. O zamanlar hükûmet, kadın haklarının genişletilmesi ve daha önce başarısız Alizay isyanına ve Host isyanına yol açan bir askeri taslağın kabul edilmesi gibi sosyal reformlara odaklanmıştı. Kalakani rakiplerini kafir ilan etti. Kuvvetleri tecavüz ve yağma gibi eylemlere girişti.
Kabil'i ele geçirdikten sonra, Sakkavistler 9 Şubat'ta Celalabad'da Ali Ahmed Han tarafından yönetilen rakip bir hükûmeti de mağlup ettiler. Mart ayı başlarında Şeyhabad Muharebesi'ndeki bir gerilemeye rağmen, Sakkavistler kısa bir kuşatmanın ardından Haziran ayında kontrollerini Kandehar'a kadar genişletmeyi başardılar. Ancak, Mart ayında Emanullah ile birlikte bölgeye giren - 23 Mayıs'ta ülkeyi terk etti - Lovgar Vadisi'ndeki Nadir Han'ı yenemediler. Aylarca süren bir çıkmazdan sonra, Nadir Han sonunda Sakkavistleri Ekim 1929'da Kabil'e ve ardından Arg'a çekilmeye zorlamayı başardı. 13 Ekim 1929'da Arg'ın ele geçirilmesi ile birlikte her ne kadar Sakkavist faaliyeti 1931'e kadar devam etmesine rağmen, iç savaşın sonu geldi. İç savaş, Basmacı Hareketi'yle savaşmak için Kuzey Afganistan'da gerçekleştirilen bir Sovyet operasyonuyla eşzamanlı olarak yapıldı.
Kabil'in Sakkavist karşıtı kuvvetler tarafından ele geçirilmesi sırasında, Nadir'in kuvvetleri onun emirlerine uymayarak şehri yağmaladı. İç savaştan sonra Nadir, Afgan tahtının kontrolünü Emanullah'a geri bırakmadı ve bu durum Şinvari İsyanı, Kuhistan İsyanı, Gilzay İsyanı ve Mezrak'ın İsyanı dahil olmak üzere çeşitli isyanlara yol açtı. İkinci Dünya Savaşı sırasında Emanullah, Mihver Devletlerinin yardımıyla tahtını geri kazanmaya çalışsa da planı başarısızlıkla sonuçlanacaktı.
Yabancı katılımı > Britanya İmparatorluğu

Afganistan'daki İngiliz büyükelçisi William Kerr Fraser-Tytler'e göre, Britanya İmparatorluğu resmi olarak tarafsız olmasına rağmen, Afganistan'daki durum hakkında çok endişeliydi ve "durumu yönetmek için bir dizi kural oluşturdular. Bir Afgan'ın Afganistan'a girişini reddetmekte tarafsız değildi, ancak bir kez girdikten sonra o kişi yarışmacı olurdu ve tekrar çatışmaya girmeden önce kısa bir sığınma talebinde bulunarak sınırı tekrar geçmesine izin vermek tarafsızlık olurdu. Ve böylece, kriket ve futbol kurallarının bir karışımında, bir oyuncunun bir kez sahaya çıkması ve taç için oynaması emredildi. Ama zorla temas ettirilirse ve gönüllü olsun ya da olmasın çizgiyi tekrar geçerse, 'dışarıda'ydı ve hakem onu tekrar oyuna sokmayacaktı."
Afganistan'da ve başka yerlerde çok sayıda yorumcu, Emanullah'ın düşüşünde İngiliz istihbaratının rol oynadığını iddia etti; Sovyet tarihçiliği arasında da öne çıkan bir teoridir. Encyclopædia Iranica'ya göre, "Göz ardı edilemese de, bu döneme ilişkin çoğu İngiliz Hint arşivinde bu görüşü destekleyecek hiçbir kanıt bulunamadığı gerçeği devam ediyor. Bununla birlikte, İngilizlerin 1929 krizi boyunca sürdürdükleri resmi tarafsızlık duruşunun arkasında, Emanullah'ın tahtını yeniden ele geçirmesine yardım etme konusundaki isteksizliği ve Nadir Han'ın hareketlerine karşı bir hayırseverlik bulunduğuna şüphe yoktur. Sovyet makamları (isteksiz de olsa) Emanullah'ı tercih ederken ve onun adına Ḡolām Nabi Čarḵī'nin Balḵ bölgesindeki bir baskınına yardım ederken, İngiliz yetkililer Nadir Han'ın Hindistan üzerinden Afganistan'a yeniden girmesine ve binlerce silahlı Vezir ve Mes'ud sınır kabilelerinden asker toplamasıyla kararlı bir güç artışı elde etmesine izin verdi. Afganistan'daki Nakşibendi mollalarını taraf değiştirmeye ikna etmede görünüşte belirleyici bir rol oynayacak olan ve daha sonra Nadir Şah'ın ilk adalet bakanı olacak olan Fazıl 'Ömer Müceddi'yi Hindistan'da sabit bir adreste ikamet etmeye zorlayan bir kısıtlama emrini kaldırma kararları da yardımcı oldu. Kısacası, tüm kanıtlar Bačča-ye Sakkā'nın (Kalakani) yükselişinin yalnızca Kral Emanullah rejiminin iç parçalanmasından kaynaklandığını gösterse de, İngiliz politikasının açıktan ziyade zımnen Bačča-ye Sakkā'nın düşüşüne yardımcı olduğuna şüphe yoktur.
Yabancı katılımı > Sovyetler Birliği

Afganistan'da iktidara geldikten sonra, Sakkavistler Basmacı isyancılarının kuzey Afganistan'da faaliyet göstermesine izin verdiler ve Basmacılar Mart 1929'a kadar Kunduz, Takhar ve Badakshshan vilayetlerine yerleştiler. Sovyet topraklarına tekrarlanan Basmacı akınları, sonunda Afganistan'da bir Sovyet operasyonunun başlamasına neden oldu.
Yabancı katılımı > İran

İran askerî ataşesi Albay Ali Han, İran Şahı tarafından Afganistan'daki Şii topluluğunu İran'a bir Sakkavist saldırıya davet etmeyecek şekilde mümkün olan en büyük ölçüde koruma talimatı altındaydı.
Yabancı katılımı > Almanya

Almanya'nın kendisi savaşta yer almamışken, Kalakani tarafından 15 Nisan 1929'da Afgan-Alman Ticaret Şirketi'nden Emanullah Han'a suikast düzenlemesi istendi ve bunu yaparlarsa büyük bir ödül vadedildi.
Savaşın seyri > Savaşın başlangıcı (Kasım – Aralık 1928) > Şinvari İsyanı

Çözülme, Şinvari Peştun kabilelerinin isyan edip Celalabad'ı 14 Kasım 1928'de ele geçirerek, telgraf tellerini kesmesi ve başkente giden yolu kesmesiyle başladı. Bundan sonra beşi Emanullah'ın kadınların statüsüne dayanılmaz müdahalesi olarak gördükleriyle ilgili olan on şikayetten oluşan bir manifesto hazırladılar. Ancak, iki yıl sonra Şinvari İsyanı sırasında, Şinvari bu isyanın "Celalabad'daki yerel vergi tahsildarlarına karşı olduğu kadar anti-Emanullah olmadığını" iddia etti. Hükûmetin ilk tepkisi Celalabad'ı kurtarmak için küçük bir birlik göndermek oldu. Daha sonra bu birlik Celalabad'ın 32 km batısındaki Nimla'da durduruldu ve kısa süre içerisinde yok edildi. Daha sonra Emanullah, ayaklanmayı bastırmak için iki temsilci gönderdi - Dışişleri Bakanı Gulam Sıddık Han ve Ulusal Konsey başkanı Şeyr Ahmed Han. Ancak kasım ayı sonlarında araları bozuldu ve Fayiz Muhammed'e göre kabilelerle ayrı ayrı pazarlık yapıyorlardı. Gulam Sıddık'ın bazı Şinvarileri Şeyr Ahmed Han'a saldırmaya teşvik ettiği söyleniyor, bunun ana sonucu Şinvarilerin Emir'in Celalabad'daki kışlık sarayını yakması oldu.
3 Aralık 1928'de Emanullah, kayınbiraderi Ali Ahmed Han Luynab'a sorunu çözmesi için göndermeye karar verdi ve onu düzenli birlikler, milis askerleri ve aşiret liderlerini uzlaştırmak için büyük bir hazine ile gönderdi. Gulam Sıddık ve Şeyr Ahmed'e Kabil'e geri dönmeleri emredildi.
Bu arada, Şinwari Ayaklanması'yla başa çıkmakta düzenli orduya yardım etmek için kabilelere çağrılar yapıldı. Vaziri, Vardak, Gilzay ve Tacik kabile üyelerini içeren doğu, güney ve batıdan silahlı kabileler ve ayrıca daha yakın zamanda Mangal kabile üyeleri (son zamanlarda Emanullah hükûmetiyle savaş halindeydi) yardım etmek için başkente akın etti. Bu insanların hükûmete özel bir sadakati yoktu ve durumu sadece zenginleşme için bir fırsat olarak gördüler. Anlaşıldığı üzere onları Celalabad'a göndermeye gerek yoktu. Ali Ahmed Şinvari liderlerini uzlaştırmayı ve ayaklanmayı sona erdirmeyi başardı. Ancak bu haberin kırsal kesime yayılması biraz zaman aldığından kabile üyeleri başkente gelmeye devam etti.
Savaşın seyri > Savaşın başlangıcı (Kasım – Aralık 1928) > Cebel es-Sirac Kuşatması

Emanullah muhtemelen uzlaşma haberlerini memnuniyetle karşıladı. Bununla birlikte, herhangi bir rahatlama hissi çok geçici olurdu - Tacik lider Habibullah Kalakani liderliğindeki kuvvetler kuzeyden Kabil'e doğru ilerliyordu. Kalakani, Kabil'in otuz kilometre kuzeyinde bir köy olan Kalakan'ın yerlisiydi. Kasım sonunda, Kabil'in kuzeyindeki Cebel es-Sirac'ı kuşattılar ve 18 günlük kuşatmanın ardından 11 veya 12 Aralık'ta, Ahmed Ali Lodi kaleyi barışçıl bir şekilde teslim etti. Kaledeki bütün hükûmet kaynakları, belirsiz sayıda ağır silah ve tüfek ile 18 makineli tüfek de teslim edildi.
Savaşın seyri > Savaşın başlangıcı (Kasım – Aralık 1928) > Birinci Kabil Muharebesi

Zaferden cesaretlenen Kalakani, 14 Aralık 1928'de 2000 adamla (yalnızca 200'ü tüfekli ve geri kalanı sopa ve baltalarla silahlı) Kabil'e saldırdı. O ve güçleri, Heyr Henah köyü yakınlarındaki Kuh-i Kutal'ın kuzey yamaçlarındaki Murad Bey Kalesi'ne girdiler. Bir emiri görevden almanın şeriata aykırı olacağını düşünen isyancılar, ayin yaparak Kalakani'yi yeni emir ilan ettikten sonra saat 15.00'te Dih-i Kupak köyünden geçtiler. Saat 15.15 civarında Bağ-ı Bala parkına ulaştılar. Ayrıca, eskiden Abdurrahman Han'ın yazlık ikametgâhı olan ve şimdi Emir'in kişisel muhafızları için bir askerî hastaneye dönüştürülen ve bir Türk doktor olan Behçet Bey'in ikametgâhı olan Bagh-i Bala sarayını da işgal ettiler. Muhafızları ve elçiliği silahsızlandırıp görevden aldıktan sonra, kendi muhafızlarını görevlendirdiler ve elçilik çalışanlarına ulusun misafirleri olduklarına ve bu nedenle kendilerine bir zarar gelmeyeceklerine dair güvence verdiler.
İsyancılar, Muhammed Ekber Han'ın oğlu Türk subayı Şevket Bey tarafından savunulan evine ve Şahr Ara'nın kale kulesine de girmeyi başardılar. Küçük kuvveti ve bir grup süvari subayı, isyancıların eski şehre girmesini engellemeyi başardı.
Muharebe devam ederken, tüm şehir top ve silah sesleri ile doldu. Ancak, yalnızca Emir'in kişisel muhafızlarının süvarileri ve diğer birkaç sadık asker Kalakani'nin güçlerine karşı gerçekten savaştı. Ordunun geri kalanı, subayları askerin erzaklarına el koyduğu için isyankâr bir ruh hali içindeydi. Sorundan isyancılar yerine komutanlarını sorumlu tutan askerler, ateş etme emri verildiğinde silahlarını havaya ateşlediler. Kargaşa ve karışıklık artık yaygındı. Emir isyanı duyunca öfkelendi ve tüm silahların Kabil sakinlerine ve şehre gelen ancak Şinwarilerle savaşmak için henüz Celalabad'a gitmemiş olan kabile üyelerine dağıtılmasını emretti. Ancak, Afganların Emanullah'a olan nefreti, onların çoğunluğunun Kalakani'ye karşı silaha sarılmayı reddetmesine yol açtı. Emanullah'ın işlerini daha da kötüleştirmek için, bazı Veziri, Mangal ve Ahmedzay kabileleri Kalakani'ye sığındı, Kabil'in merkezindeki Asmay Tepesi'nde pozisyon aldı ve Emir'in birliklerine ateş açtı.
Babası Malik Cehended Ahmadzay, bir isyan sonrasında idam edilen Gulam Gavs, 300'den fazla tüfekle memleketi maliyetlerine yöneldi, oradaki insanları silahlandırdı ve hükûmete karşı ayaklandı. Diğer kabileler de benzer şekilde davrandılar çünkü silahların dağıtımı üzerinde hiçbir kontrol yoktu.
Kalakani, 25 Aralık'ta bir hava bombası nedeniyle omzundan yaralandığında, 20 kilometre kuzeye, Kuhdaman bölgesindeki Murad Bey Kalesi'ne geri çekilmesine neden olduğunda, savaş sert bir dönüş yaptı.
Savaşın seyri > Emanullah hükûmetinin düşüşü (Ocak 1929) > Murad Bey Kalesi Kuşatması

Kalakani'nin geri çekilmesi Emanullah'a yeniden bir araya gelme şansı verdi. Aralık ayı sonlarında Murad Bey Kalesi'ni bombalamaya başladı ve bu bombardıman 13 Ocak'a kadar sürdü. Ancak, bombardıman herhangi bir sonuç vermedi ve bu, kralın cesaretini kırdı. 14 Ocak sabahının erken saatlerinde, Emanullah tahtını, Britanya Hindistanı'na sürgüne kaçmadan önce sadece üç gün hüküm süren en büyük kardeşi İnayetullah Han'a bıraktı. Emanullah'ın küçük, kötü donanımlı bir kuvveti Kabil'e doğru yönlendirerek gücü geri kazanma çabaları başarısız oldu. Tahttan ayrılan kral, Britanya Hindistanı'na geçti ve İtalya'da sürgüne gitti ve 1960'ta İsviçre'nin Zürih kentindeki ölümüne kadar Avrupa'da kaldı. Emanullah tahttan çekildiği sırada Emanullah'ın birlikleri, Kabil'in 11 km kuzeyindeki Hayr Hanah (Khirskhanah) geçidinde savaşmaktaydı.
Savaşın seyri > Emanullah hükûmetinin düşüşü (Ocak 1929) > İkinci Kabil Muharebesi

İnayetullah Han, Afgan tahtına çıktıktan sonra Kalakani'ye bir barış elçisi gönderdi. Elçiler Kalakani'ye İnayetullah'ın tahta çıkışının şeriata göre yasadışı olduğunu, çünkü Kalakani'nin İslami Receb ayında tahta çıktığını ve İnayetullah'ın tahta çıkışının İslami Şaban ayında gerçekleştiğini bildirdiler. Kalakani ve 28 silahlı adam eşliğinde silahsız bir grup Kuhdamanlı, Dih-i Afganan köyünden geçerek başkente saldırdı ve "ya chahar yar" diye bağırarak havaya ateş açtı. İnayetullah, saltanatının ilk gününde, birkaç bakanıyla birlikte Arg'da barikat kurmak zorunda kaldı.
16 Ocak'ta Bihsud'dan 80 Hazara, Kalah-ı Buland Kalesi'ni ve Kulula Paşa'daki cephaneliği savunurken, bazı görevliler Kalakani'ye bağlılıklarını bildirdiler. Bunlar arasında ulusal konsey başkanı Şeyr Ahmed, eski ticaret bakanı Feyiz Muhammed Han, maliye bakanı Abdulhadi Han ve Abdurrahman Han'ın oğulları: Mir Haşim, Serdar Aminallah Han, Muhammad Ömer Han ve bir dizi bakan yardımcısı ile devlet dairesi başkanları vardı.
17 Ocak'ta Kabillilerin desteğini göremeyen İnayetullah, Kalakani'ye teslim oldu ve tahttan çekildi. Kalakani, İnayetullah'ın ailesi ve 3000 rupi ile Kabil'den barışçıl bir şekilde ayrılmasına izin verdi.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Kardeşim Habibullah! Padişah olmak istemediğim herkes tarafından biliniyor. Babamın ölümünden sonra taht için hiçbir arzu beslemedim. Tahta çıkmamı halkın refahı ve İslam'ın güçlenmesi ile ilişkilendiren liderlerin ısrarı üzerine kabul etmek zorunda kaldım. Ama şimdi Müslümanların kanının döküldüğünü görünce, Afgan Emirliği üzerindeki iddiamdan vazgeçmeye ve diğer gerçek mümin Müslümanlar gibi size biat etmeye karar verdim. | „ |
—İnayetullah Han, tahttan feragat anlaşmasında
Savaşın seyri > Kalakani Kabil'i yönetir, Sakkavist taarruzları (Şubat - Ağustos 1929)

Afganistan Kralı olan Kalakani, aşağıdakiler de dahil olmak üzere bir dizi kişiyi göreve atadı:
Eski süvari komutanı Şeyr Can, mahkeme bakanı oldu.
Ata el-Hak dışişleri bakanı oldu.
Safi kabilesinden Muhammed Şah Tarabi'nin oğlu Abdulgaffur Han, içişleri bakanı oldu.
Malik Muhsin, Merkez Vilayeti Genel Valisi oldu.
Seyyid Hüseyin savunma bakanı oldu.
Purdil Han, ordunun mareşali oldu.
Abdulvakil Han, Purdil Han'ın yanında ordunun mareşali oldu.
Hamid Allah "fahri serdar" oldu.
Seyyid Muhammed Arg komutanı oldu.
Mirza Muştaba Han maliye bakanı oldu.
Muhammed Mahfuz savaş bakanı oldu.
Kaçarlu kabilesinden Kaka Muhsin Hazaristan valisi (Bihsud merkezli) oldu.
Muhammed Kerim Han Gazne valisi oldu.
Havacah Mir Alam, Mezar-ı Şerif valisi oldu.
Gulam Muhammed HanTagab valisi oldu.
Cighil Han Çarikar valisi oldu.
Nadir Ali, Caguri ve Malistan valisi oldu.
9 Mayıs'ta Kalakani, Kabil vatandaşlarının şehirden izinsiz olarak ayrılmalarını, hatta hükûmet kontrolündeki Bandar-i Arghandah, Çarasya, Bini Hisar, Butkhak, Kutal-i Pay Manar, Kutal-i Hayr Hanah, Maydan, Calriz, Lovgar, Kurd Kabil, Tangi Garu veya Dih Sabız'a bile gitmelerini yasaklayan bir kararname çıkardı.
31 Mayıs'ta Kalakani, Kabil'in 9,6 km batısındaki Pegman Bölgesi'nde bulunan Şeyh Muhammed Rıza-yi Horasani köyünün yukarısındaki Çihil Tan köyünün yakınında bulunan Mezar-i Khwajah Musafir'deki türbeyi ziyaret etti.
Savaşın seyri > Kalakani Kabil'i yönetir, Sakkavist taarruzları (Şubat - Ağustos 1929) > Kalakani, Ali Ahmed Han'a karşı

İktidarı devralmasının ardından, Emanullah sadıklarının karşı saldırısından korkan Kalakani, hazineyi hızla Kudhaman'a taşıdı.
Kalakani'ye karşı ilk toplu muhalefet, Şinvari İsyanı'nı bastırdıktan sonra hâlâ Celalabad'da görev yapan Ali Ahmed Han'dan geldi. Kalakani'nin tahta çıktığı haberini alan yerel halk Ali'yi yeni emir ilan etti. Ali daha sonra birliklerini Samucha-i Molla Ömer, Tangi Hurd Kabil ve Çanri'ye yürüttü ve o bölgelerde mevzi aldı. 2.000 kişilik güçlü bir ordunun ve bir kabile milisinin başında, Cagdalak'a yürüdü ve burada kendisine katılmaya söz veren Mohmands'ın bir kuvvetini bekledi. 23-29 Ocak tarihleri arasında Ali, yeni emirliğinin Kabil'e, Lovgar'a, Hazarahcat'a, Güney vilayetine ve başka yerlere bildiriler gönderdi ve insanları kendisine katılmaya çağırdı.
Başlangıçta Ali ile ittifak yapan Hugyani kabilesinden Malik Kays, Kalakani'ye iltica edip Ali'yi ele geçirdi ve Ali'yi 17.000 rupi ve korgeneral rütbesi karşılığında Kalakani'ye getirdi, Ali'nin saltanatı 9 Şubat'ta sona erdi.
Savaşın seyri > Kalakani Kabil'i yönetir, Sakkavist taarruzları (Şubat - Ağustos 1929) > Kalakani, Sakkavist karşıtı kabilelere karşı > Tagab Cephesi

17 Mart'tan bir süre önce, Tagab'dan Sakkavist karşıtı kabileler Sarubi ve Gugamandan'a sürpriz bir saldırı başlattı ve Robert D. McChesney'nin "Tagab Cephesi" olarak adlandırdığı cepheyi açtı. Bu saldırı, yerel garnizonları şaşırttı ve Tagablıların iki top, silah ve diğer askeri malzemeleri ele geçirmesine sebep oldu. Bu başarının ardından Tagablılar, Kuzeydeki Kuhistan'daki Cemal Afgha'ya doğru bir saldırı planladılar. Saldırı 18 Mart'ta başarıyla sonuçlandı. 23 Mart'ta Durnama, Sucnan ve Bulaghin halkı Tagablılara saldırdı, onları yendi ve Tagab Cephesini istikrara kavuşturan pozisyonlarını işgal etti. 1 Nisan'da Tagab'dan mahkûmlar geldi.
2 Ağustos'ta yerel bir ayaklanmanın ardından Tagab Cephesi yeniden açıldı. 12 Ağustos'ta, günlerce süren çatışmalardan sonra, Kalakani'nin güçleri büyük bir karşı saldırı başlattı ve Tagablıları ertesi gün teslim olmaya zorladı. Bu, Tagab Cephesi'ni sona erdirdi.
Savaşın seyri > Sakkavistlerin çöküşü ve iç savaşın sonu (Ağustos - Ekim 1929)

18 Ağustos'ta Bamyan, Guri ve Baglan'da, Kalakani'nin gücünün Türkistan'a giden yolunu kapatan ve onları Gurband'a çekilmeye zorlayan bir Sakkavist karşıtı ayaklanma gerçekleşti. 21 Ağustos'ta Şeyh Ali Seyyidi, Kalakani'ye karşı bir saldırı başlattı ve Kanabad, Andarab ve Gurband'a kadar ilerledi. 26 Ağustos'ta Kabil'de Hazara yerleşimcilerinin Mezar-ı Şerif'e başarılı bir şekilde saldırdığına dair söylentiler vardı. Eylül ayı başlarında Sakkavistler Celalabad'ı alarak son zaferlerini kazandılar. 23 Eylül'de Kandehar'da Nadir Han yanlısı bir ayaklanma, Kalakani'nin güçlerini şehirden çıkarmayı başardı. 29 Eylül'de Şah Veli komutasındaki Nadir Han yanlısı bir güç Durand Hattı'nı geçti ve Huşi'yi işgal etti. 30 Eylül'de, Lovgar Vadisi yolundaki geçit olan Tangi Vagcan'a 1000 kişilik bir kuvvet gönderdi. 3 Ekim'de, yoğun bir savaştan sonra Sakkavist karşıtı güçler Muhammed Aghah kasabasını ele geçirerek, Kabil'in çarpıcı bir mesafesine yerleştiler. Kalakani'nin kendisi de bu savaşa katılarak askerinin moralini yükseltmeye çalıştı, ama işe yaramadı. Sakkavist karşıtı güçler, 5 Ekim'de Çarasya, Çihil Tan ve Çihil Sutun'u ele geçirerek yavaş yavaş Kabil'e doğru ilerlemeye devam ettiler. 7 Ekim'e kadar Kalakani'nin kuvvetleri Kabil dışındaki hemen hemen tüm bölgelerden geri çekildi ve son direnişine hazırlandı. 9 Ekim'de Kabil'de onlarca saat süren sokak çatışmalarının ardından Arg kuşatma altına alındı. 13 Ekim'de, birkaç gün süren bombardımandan sonra, Nadir'in güçleri Arg'a girdi ve kısa ama şiddetli bir savaştan sonra Arg'ı ele geçirerek iç savaşı sona erdirdi. Bu haberi duyduktan sonra, Kalakani'nin Cebel es-Sirac'da kuşatılan ordusunun küçük bir birliği aynı gün teslim olmaya karar verdi.