stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Beykozspor 1908
Sutopu > Başarılar

İstanbul Sutopu Şampiyonası:
Şampiyon (3): 1939, 1940, 1944.
Kürek

Su sporlarında büyük başarılar yaşayan Beykoz, Fenerbahçe ve Galatasaray'ın egemenliğindeki kürek sporunda da büyük varlık göstererek İstanbul ve Türkiye şampiyonluklarına ulaştı. Erkek takımının 1936 tarihinde kazandığı İstanbul şampiyonluğu tarihi bir olaya sahne oldu. 1936 yılında ilk yurt dışı ziyaretini Türkiye'ye yaparak Cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Atatürk ile görüşen ve ziyaret vesilesiyle 4-6 Eylül 1936 tarihlerinde İstanbul'a gelen İngiltere Kralı VIII. Edward, Moda Koyunda düzenlenen yarışları izledi. Yarışlar sonucunda Beykoz 11 puanla İstanbul şampiyonu olurken, altışar puanla Fenerbahçe ve Ateş Güneş ikinci, 4 puanla Galatasaray dördüncü oldu. Kadınlarda ise Fenerbahçe birinciliği kazandı.
Kürek > Başarılar

İstanbul Kürek Şampiyonası (erkekler):
Şampiyon (5): 1931, 1932, 1936, 1938, 1958.
İkinci (4): 1935, 1941, 1948, 1959.
İstanbul Kürek Şampiyonası (kadınlar):
Şampiyon (3): 1967, 1968, 1969.
İstanbul Kürek Şampiyonası (gençler):
Şampiyon (3): 1941, 1953, 1954.
Türkiye Kürek Şampiyonası (erkekler):
İkinci (1): 1958.
Türkiye Kürek Şampiyonası (kadınlar):
Şampiyon (2): 1964, 1967.
Boks

1986 yılından itibaren boks sporunda varlık göstermeye başlayan Beykoz, aynı yıl düzenlenen İstanbul Ferdi Boks Şampiyonası'nda 48 ve 54 kg sıkletlerinde dövüşen Fahri Savaş ve Yaşar Sandıkçıoğlu'nun altın madalyalarıyla ilk başarısını kazandı. 17-18 Mart 1988 tarihinde düzenlenen İstanbul Kulüplerarası Boks Şampiyonası'nda 5 puanla Fenerbahçe ve Beşiktaş'ın ardından İstanbul üçüncüsü olan sarı-siyahlılar, 1990 yılında da İstanbul Ferdi Boks Şampiyonası'nda yine iki altın madalyayla üçüncü sırada yer aldı. 4-6 Kasım 2010 tarihlerinde düzenlenen İstanbul Ferdi Boks Şampiyonası'nda Berkat Karakaya ve eski Fenerbahçeli boksör Serkan Tatar ile iki altın madalyaya ulaşmayı başardı.
Boks > Başarılar

İstanbul Kulüplerarası Boks Şampiyonası:
Üçüncü (1): 1987-88
İstanbul Ferdi Boks Şampiyonası:
İkinci (1): 1985-86
Üçüncü (2): 1989-90, 2010-11
Kulübün 1950'lerde kullandığı logosu.
Türk savunma sanayii

ROKETSAN T-122 Sakarya
Türk savunma sanayii, Türkiye'nin askeri ihtiyaçlarını karşılamak ve savunma yeteneklerini geliştirmek amacıyla ülkenin kendi sınırları içinde üretim, tasarım ve Ar-Ge faaliyetlerini yürüten bir sektördür. Bu sanayi; askeri araçlar, silah sistemleri, iletişim teknolojileri, siber güvenlik ve diğer savunma alanlarındaki ürün ve hizmetleri kapsar. Türk savunma sanayiinin büyümesi, yerli üretimi teşvik etme ve dışa bağımlılığı azaltma hedefleri doğrultusunda stratejik bir öneme sahiptir.
Tarihsel gelişim > Genel

Türkiye'de savunma sanayiinin (Osmanlı Türkçesi: İmalat-ı Harbiye) kurulmasına yönelik ilk girişim Osmanlı İmparatorluğu dönemine dayanır. 17. yüzyıla kadar güçlü bir konumda olan savunma sanayii, 18. yüzyıldan itibaren Avrupa'daki teknolojik gelişmelerin dışında kaldı ve I. Dünya Savaşı'ndan itibaren etkisini tamamen kaybetti.
Bu nedenle, Cumhuriyet'in ilk yıllarında önemli bir savunma sanayii altyapısı mevcut değildi ve bu alandaki faaliyetler, Türk Kurtuluş Savaşı sırasında Ankara yakınlarında yeni tesislerin kurulmasıyla sınırlıydı. Savunma sanayiini, genel sanayileşme ve kalkınmanın bir parçası olarak gören Cumhuriyet yönetimi, ilk planlama döneminde sanayileşmede devletin rehberliğini ve dolayısıyla savunma sanayiini destekledi. Ülkede uçak üretimi gibi bazı faaliyetler yürütülse de, iç ve dış koşullar nedeniyle güçlü bir altyapı kurulamadı.
II. Dünya Savaşı sonrası dönemde, Cumhuriyet'in ilk yıllarında başlatılan savunma sanayii faaliyetleri, devlet desteğinin yetersizliği nedeniyle yeterli olamadı. Amerika Birleşik Devletleri ile ikili ilişkilerin geliştirilmesi ve Türkiye'nin NATO'ya üyeliği sonucunda alınan yabancı askeri yardımlar nedeniyle durma noktasına geldi.
Ancak, 1960'larda Türkiye'nin karşılaştığı bölgesel sorunlar, 1963 ve 1967 yıllarındaki Kıbrıs krizleri, 1974 Kıbrıs Harekâtı ve harekât sonrasında uygulanan silah ambargosu, milli kaynaklara dayalı bir savunma sanayii geliştirilmesini zorunlu kıldı. 1974'ten sonra bu anlayışla Türk Silahlı Kuvvetlerini Güçlendirme Vakfı kuruldu ve bazı sınırlı yatırımlar başlatıldı.
Yerli kabiliyetlerin sürdürülmesi ve geliştirilmesindeki idari ve mali zorlukların yanı sıra, sınırlı milli kaynaklar ve tedarik politikaları, Türk Silahlı Kuvvetleri'nin savunma ekipmanları konusundaki artan açığı kapatmada yetersiz kaldı.
Tarihsel gelişim > 1923-1950

I. Dünya Savaşı'nın sonunda İstanbul ve çevresinden gizlice transfer edilen makine, zanaatkar ve işçiler, Kurtuluş Savaşı'nın kazanılmasında kritik bir rol oynadı. Ankara, Konya, Eskişehir, Keskin ve Erzurum'daki küçük ölçekli ve basit atölyeler, hafif silahlar ve mühimmat sağlamakla kalmayıp sağlam bir yerli savunma sanayii altyapısının temellerini attı.
1921 yılında Askeri Fabrikalar Umum Müdürlüğü kuruldu. Silah ve mühimmat sanayiinin kurulması ilk kez İzmir İktisat Kongresi'nde tartışıldı. 1924'te Ankara'da hafif silahlar ve topçu tamiri için bir tesis ve mühimmat ve marangozluk için bir başka tesis; 1924'te Ankara'da yeni bir mühimmat tesisi; 1930'da Kayaş'ta bir kapsül tesisi; 1931'de Kırıkkale'de bir enerji santrali ve çelik tesisi; 1936'da barut, tüfek ve top üretimi için bir tesis; 1943'te Mamak'ta bir gaz maskesi tesisi kuruldu. Ayrıca, 1930 yılında Haliç bölgesinde Nuri Killigil tarafından kurulan tesis, o dönemde silah üreten iki özel firmadan biriydi. Bu tesis, tabanca, 81 mm havan ve mühimmatı, patlayıcılar ve piroteknik üreterek II. Dünya Savaşı sırasında Türk Silahlı Kuvvetleri'ne destek sağladı.
1924'te Yavuz zırhlısının bakımı için Gölcük Donanma Tersanesi kuruldu. 1941'de Taşkızak Tersanesi yeniden faaliyete geçti.
Türk havacılık sanayii, 1926'da Tayyare ve Motor Türk AŞ (TOMTAŞ) kurulmasıyla başlatıldı. Kayseri'de kurulan TOMTAŞ tesisleri, 1928'de üretime başladı; 1939'a kadar toplamda 112 uçak üretildi: 15 Alman Junkers A-20, 15 Amerikan Hawk avcı uçağı, 10 Amerikan Fledgling eğitim uçağı, 15 Alman Gotha haberleşme uçağı. Türk Hava Kuvvetleri envanterindeki uçakların bakımının tamamlanmasının ardından TOMTAŞ, 1939'da uçak üretimini durdurdu.
1936'da İstanbul'da Nuri Demirağ tarafından kurulan uçak tesisinde 65 planör yapılarak Türk Hava Kurumu'na teslim edildi. Nu.D-36 adıyla 24 eğitim uçağı üretildi. Nu.D-38 adıyla üretilen 6 kişilik uçak Türkiye'nin ilk yolcu uçağı olmuştur. Ancak bu özel firma 1943 yılında kapandı.
Havacılık sanayiindeki ilk büyük girişim, 1941'de Türk Hava Kurumu tarafından  Etimesgut Uçak Fabrikası'nın kurulması oldu. 1944'te üretime başlayan bu tesis, 80 Miles Magister eğitim uçağı, iki motorlu ambulans uçağı, THK-10 hafif nakliye uçağı, 60 tane MKE Uğur 44 iki kişilik eğitim uçağı ve çeşitli tiplerde planörler üretti. İlk uçak motoru tesisi, 1945'te Ankara'da kuruldu ve 1948'de üretime başladı. II. Dünya Savaşı sırasında Birleşik Krallık'tan tedarik edilen uçakların bakım ve onarımı amacıyla 1942 ve 1943 yılları arasında Malatya'da çeşitli tesisler kuruldu.
Türkiye'nin NATO üyeliğinin ardından başlayan ve kısa sürede artan yabancı askeri yardımlar, yerli savunma sanayinin gelişimini durma noktasına getirdi.
Tarihsel gelişim > 1950-1960

Bu dönemde yerli savunma sanayiini geliştirmek yerine, yabancı yardım ve yabancı tedarik yolları tercih edilmiştir. II. Dünya Savaşı sonrası Soğuk Savaş ve askeri-politik kutuplaşma nedeniyle Türkiye, savunma ihtiyaçlarını NATO çerçevesinde ve yardımlarıyla karşıladı.
II. Dünya Savaşı sonrasında artan yabancı yardımın etkisiyle yerli savunma sanayiinin geliştirilmesine yönelik çabalar yavaşladı; Türk Silahlı Kuvvetleri'nin yerli tedarikçilerden siparişleri azaldı ve bu nedenle askeri tesisler, 15 Mart 1950'de bir Devlet İktisadi Teşebbüsü olarak kurulan Makina ve Kimya Endüstrisi Kurumu (MKEK)'nun bir parçası haline geldi.
Türk Silahlı Kuvvetleri envanterindeki silah ve teçhizatın geliştirilmesi, 1954 yılında Savunma Bakanlığı bünyesinde kurulan Araştırma ve Geliştirme Dairesi tarafından gündemde tutuldu; 1970 yılında savunma sanayinin geliştirilmesi çalışmaları yeniden canlandırıldı.
Tarihsel gelişim > 1960-1970

Bu dönem, bölgesel çatışmalar ve Kıbrıs sorununun damgasını vurduğu bir dönemdir. 1963 ve 1967 yıllarındaki Kıbrıs krizleri ve 1974 Kıbrıs Barış Harekâtı sonucunda Türkiye'ye uygulanan silah ambargosu, milli bir savunma sanayiine duyulan ihtiyacı açıkça ortaya koydu. Krizler sırasında Türkiye, dış tedarike bağımlılığın getirdiği zorluklarla karşı karşıya kaldı. Bu dönemde yaşanan çıkmaz, milli savunma sanayiini yeniden canlandırma yollarının aranmasına yol açtı. İthal ikamesine dayalı yatırımların yaygın olduğu bu dönemde, MKEK'in Alman lisanslarıyla G-3 ve MG-3 tüfekleri üretmesi, bu politikanın somut örneklerinden biri olarak uygulamaya kondu.
Tarihsel gelişim > 1970-1980

1970'ler, milli bir savunma sanayii kurma yönünde ciddi girişimlerin hayata geçirildiği bir dönem olmuştur. Türkiye'ye uygulanan silah ambargosuna karşı milli bir tepki olarak Türk Silahlı Kuvvetlerini Güçlendirme Vakfı kuruldu. Bu vakıflar, ASELSAN (1975), ASPİLSAN (1981), HAVELSAN gibi kuruluşları bağışlar sayesinde kurmuş olsa da çağın gerektirdiği savunma sanayii ihtiyacının vakıflar aracılığıyla karşılanamayacağı kısa sürede anlaşıldı.
Tarihsel gelişim > 1980-1985

1980'lerde, Türk Silahlı Kuvvetleri'nin modernizasyonunu gerçekleştirmek ve çağdaş teknolojiye dayalı bir milli savunma sanayii kurmak amacıyla devlet girişimi başlatıldı. Bu yönde atılan ilk adım, bir devlet teşekkülü olarak Savunma Ekipmanları Müdürlüğü'nün kurulması oldu. Ancak devlet bağlılığından kaynaklanan eksiklikler başarıyı engelledi ve bu teşekkülün tüm yetkileri, 1985 yılında 3238 sayılı Kanun ile kurulan Savunma Sanayii Müsteşarlığı'na (SSM) devredildi.
Tarihsel gelişim > 1985-günümüz

SSM'nin temel görevlerinden biri, savunma sanayiinin gereksinimlerini karşılamak, yeni girişimleri teşvik etmek ve bunları entegrasyon ve ihtiyaçlara göre yönlendirmek, yabancı sermaye ve teknoloji katkısı için olanaklar aramak, mevcut ulusal sanayini yeniden düzenlemek ve entegre etmektir. İşletmeler için ve bu konuda devlet katılımı için planlar yapmaktadır.
Savunma Sanayii Müsteşarlığı kuruluşundan bu yana geçen 35 yılda ve özverili çabalar sonucunda, Türkiye'de modern bir ulusal savunma altyapısının oluşturulmasında gerçek başarılar elde etti ve bazı hayati alanlarda oldukça başarılı sonuçlar aldı. Her biri faaliyet alanlarında önemli bir boşluğu dolduran Türk Silahlı Kuvvetleri'nin ihtiyaçlarını yerel kaynaklardan karşılamak üzere kilit savunma sanayi kuruluşları kurulmuştur.
Ayrıca projeler ve sanayileşme faaliyetleri çerçevesinde bazı önemli yetenekler elde edilmiştir. Kısaca bunlar şu şekildedir:
Teknoloji altyapısı
İhracat altyapısı
Yan sektörlerin güçlendirilmesi
Yeniden yapılanma sektörü
Uzmanlık
Türk savunma sanayii artık özgün ürünler üretebiliyor ve ana destekçisinin TÜBİTAK olduğu geniş bir araştırma ve geliştirme programına sahip.
SSM projeleri sonucunda artık Türkiye bir savunma sanayiine sahip. Teknokent'te, küçük ve orta ölçekli işletmelerde, araştırma kurumlarında ve üniversitelerde çok yeterli düzeyde alt sistem üreticisi, firma bulunmaktadır. Bu, artan silah ihracatı ile daha da arttı.
En son BM rakamları, Türkiye, Çin ve Çek Cumhuriyeti'nin ABD'nin başını çektiği dünyanın en büyük hafif silah ihracatçıları listesine girdiğini gösteriyor.
Türkiye'nin savunma sanayii, son yıllarda önemli bir büyüme ve dönüşüm geçirmiştir. Bu dönüşüm, yabancı tedarikçilere olan bağımlılığı azaltma ve ulusal güvenlik yeteneklerini artırma stratejik vizyonuyla yönlendirilmiştir. Bu süreç, yerli üretimin artması, araştırma ve geliştirmeye yapılan büyük yatırımlar ve büyüyen ihracat pazarlarıyla karakterize edilmiştir.
Tarihsel gelişim > Zorluklar ve gelecek yönelimler

Bu ilerlemelere rağmen Türkiye, diplomatik ilişkilerle savunma ihtiyaçlarını dengelemek gibi zorluklarla karşı karşıya kalmaktadır. S-400 tedariki nedeniyle Türkiye'nin F-35 programına katılımının iptal edilmesi, bu savunma stratejilerindeki karmaşıklıklara dikkat çeken önemli bir örnektir.
Geleceğe bakıldığında, Türkiye savunma teknolojisinde yenilik ve öz yeterlilik yolundaki ilerleyişini sürdürmeyi hedeflemektedir. TUSAŞ Kaan savaş uçağı ve Hisar-U (SİPER) uzun menzilli hava savunma sistemi gibi devam eden projeler, Türkiye'nin savunma sanayiinin gelecekteki yönelimlerini, yerli kabiliyetlere ve stratejik işbirliklerine odaklanarak ortaya koymaktadır.
Şirketler

Ana madde: Türk savunma sanayi şirketleri listesi
Hava platformları, pil ve güç sistemleri, elektronik ve yazılım gibi çeşitli alanlarda birçok Türk savunma sanayi şirketi bulunmaktadır.
Ürünler

Ana madde: Türk savunma sanayi ürünleri listesi
Türk savunma sanayi kara, hava ve deniz ortamlarında çalışabilen yüksek teknolojili ürünler ortaya çıkarabilmektedir. Çoğu çalışma devlet destekli yürütülmektedir fakat Otokar ve Baykar gibi firmaların da ürün ortaya çıkarmasıyla birlikte özel sektör de bu alanda pay almaya başlamış ve devam etmektedir.
Abdulkadir Yazıcı

| Abdulkadir Yazıcı |
| --- | --- |

Doğum: 10 Eylül 1961 (63 yaşında) Pasinler, Erzurum
Milliyet: Türkiye
Eğitim: İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi
Meslek: Yozgat Valisi

Abdulkadir Yazıcı (d. 10 Eylül 1961, Pasinler), Türk bürokrat.
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden 1984 yılında mezun olmuştur. Akyazı Kaymakam Vekilliği, Akkışla, Kürtün, Beytüşşebap, Ulubey, Havran, İnebolu, Bayrampaşa kaymakamlıkları ile Diyarbakır ve Edirne Vali Yardımcılığı yapmıştır. 2012 yılında Yozgat valiliğine atanmıştır. 1 Haziran 2016 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanan valiler kararnamesi ile merkeze atanmıştır.
Securitate

| Securitate |
| --- | --- |
Departamentul Securității Statului


Genel bilgiler
Kuruluş tarihi: 30 Ağustos 1948
Önceki kurum: Siguranța, Romanya SMERSH
Kapanış tarihi: 30 Aralık 1989
Sonraki kurum: Romanya İstihbarat Servisi
Türü: İstihbarat teşkilatı
Bağlılığı:  Romanya Halk Cumhuriyeti (1948-1965)    Romanya Sosyalist Cumhuriyeti (1965-1989)
Adres: Bükreş
Personel sayısı: 11.000 (1985)
Yönetici(ler): Gheorghe Pintilie (1948–63, ilk) Iulian Vlad (1987–89, son)
Securitate (Rumence Güvenlik), resmî adıyla Departamentul Securității Statului (Devlet Güvenlik Bakanlığı, kısaca DSS), Romanya Sosyalist Cumhuriyeti'nin gizli polis teşkilatı. Komünist rejimden önce Rumen gizli polisine Siguranța Statului olarak anılıyordu. 30 Ağustos 1948'de Romanya Kızıl Ordu işgali altındayken Sovyet NKVD'nin yardımıyla kuruldu. 1989'da Nicolae Ceaușesku'nun devrilmesinin ardından DSS, Parlamentonun DSS'yi çeşitli alt bölümlere dönüştüren bir yasayı onayladığı 1991 yılına kadar var oldu.
Securitate, Romanya nüfusu ile oranı ele alındığında Doğu bloğundaki en büyük gizli polis kuvvetlerinden biriydi. Securitate' nin 1948'deki ilk kadrosu 4.641 pozisyon içerecek şekilde tasarlandı. Bu 4.641 pozisyonun 3.549'u Şubat 1949'a kadar dolduruldu. 3.549 kişinin %64'ü işçi, %4'ü köylü, %28'i katip ve %2'si entelektüeldi.[kaynak belirtilmeli] 1951 yılında çalışan sayısı beşe katlandı. 1956 Ocağında, Securitate 25,468 çalışana sahipti. Securitate en güçlü haliyle, 1985'te 22 milyon nüfusa sahip bir ülke olan Romanya'da yaklaşık 11.000 ajana ve yarım milyon muhbire sahipti. Ceaușescu yönetiminde Securitate, binlerce insanın tutuklanmasından, işkenceden ve ölümlerden sorumlu dünyanın en acımasız gizli polis kuvvetlerinden biriydi.
Tarih

Halk Güvenliği Genel Müdürlüğü (Rumence baş harfleri: DGSP, ancak daha yaygın olarak Securitate olarak adlandırılır) 30 Ağustos 1948'de Büyük Millet Meclisi Başkanlığının 221/30 sayılı Kararı ile resmen kuruldu. Ancak, bu kurumun kökeni Kral Michael Darbesi'nin ardına Ağustos 1944'e kadar uzanır. Belirtilen amacı "demokratik fetihleri savunmak ve Romanya Halk Cumhuriyeti'nin hem iç hem de dış düşmanlara karşı güvenliğini sağlamaktı." [kaynak belirtilmeli]
Securitate, NKVD karşı istihbarat birimi SMERSH'in yardımıyla yaratıldı. Romanya'daki Brigada Mobilă ("Mobil Tugay") adı verilen SMERSH operasyonu, 1948 yılına kadar NKVD albayı Alexandru Nicolschi tarafından yönetildi.[kaynak belirtilmeli] Securitate'nin ilk Müdürü NKVD generali Gheorghe Pintilie (doğum adı Panteleymon Bondarenko, lakabı "Pantiuşa") idi. Alexandru Nicolschi (o zamana kadar bir generaldi) ve başka bir Sovyet subayı Tümgeneral Vladimir Mazuru, müdür yardımcılığını üstlendi. Wilhelm Einhorn ilk Securitate sekreteriydi.
Başlangıçta Securitate ajanlarının birçoğu eski Kraliyet Güvenlik Polisi (Emniyet Polisi Genel Müdürlüğü — Rumence Polieciei de Siguranță) idi. Ancak, çok geçmeden, Pantiușa, monarşinin polisine herhangi bir sıfatla hizmet eden herkesin tutuklanmasını emretti. Buna ek olarak, yine Pantiușa Kraliyet Güvenlik Polislerinin yerlerine, kurum içinde tam sadakat sağlamak için, Romanya Komünist Partisi'nin (PCR) ateşli üyelerini işe aldı.
Tarih > Yöntem

Securitate geniş bir hedef yelpazesine sahipti Hedef, bir enstitü, hastane, okul veya şirket; eski siyasi mahkûmlar, eski Demir Muhafız üyeleri, dini kuruluşlar; yazarlar, rahipler, vb. olabilirdi.
1980'lerde Securitate, Romanya'daki muhalefeti damgalamak için büyük bir kampanya başlattı. Kampanya haince söylentilerle (Batı istihbarat teşkilatlarıyla sözde temaslar gibi), entirikalarla, komplolarla, kamuya açık ihbarlarla nüfusu manipüle ediyor ve nüfusun segmentleri arasında bir çatışma oluşmasını teşvik ediyordu. Ek olarak, muhaliflerin kamuoyunda aşağılanması, sertleştirilmiş sansür ve entelektüeller tarafından en küçük bağımsızlık hareketlerinin bile bastırılıyordu. Genellikle "entelektüel" terimi Securitate tarafından Romanya Komünist Partisi felsefesine karşı çıkan yüksekokul ve üniversite öğrencileri, yazarlar, yönetmenler ve bilim adamları gibi yüksek decede eğitim almış muhalifleri tanımlamak için kullanıldı. Muhalifleri susturmak için suikastler de yapılmıştır. Buna örnek olarak, 1978'de Romanya'dan iki ölüm cezası almış ve başına Ceaușescu'nun iki milyon ABD doları ödül koyduğu yüksek rütbeli Ion Mihai Pacepa'ya düzenlenmiş suikast girişimi gösterilebilir. Ceaușescu'nun koyduğu ödüle Yasser Arafat ve Muammer el-Kaddafi birer milyon dolar daha ekledi. Bir iddia ise 1980'lerde Securitate yetkililerinin Pacepa'ya suikast yapmak için Çakal Carlos'u kiraladığıdır.
Evlere ve ofislere zorla girilmesi ve mikrofon yerleştirilmesi, Securitate'ın genel nüfustan bilgi çıkarmak için kullandığı bir başka taktikti. Telefon görüşmeleri rutin olarak izlenirdi ve tüm dahili ve uluslararası faks ve teleks iletişimleri engellenirdi.
Ağustos 1977'de, kömür madencileri sendikaları greve gittiğinde, birkaç lider erken öldü. Bu erken ölümlerin sebebi Securitate doktorlarının, işçileri kanser etmek için onları beş dakikalık göğüs röntgenine maruz bırakmasıydı.
Doğum oranları düştükten sonra, Securitate ajanları jinekolojik servislere yerleştirildi. Çocuk doğurma yaşındaki kadınlar için düzenli gebelik testleri zorunlu hale getirilirken, gebeliği sonlandırdığı tespit edilen herkes için ciddi cezalar verilir.
Securitate'nin varlığı o kadar yaygındı ki, dört Rumenden birinin muhbir olduğuna inanılıyordu. Gerçekte Securitate, her 43 Rumen için bir ajan veya muhbir konuşlandırdı ki bu da muhaliflerin örgütlenmesini neredeyse imkânsız kılacak kadar büyüktü. Rejim bu yaygınlık duygusunu kasten destekledi. Rejim her an izleniyor olma korkusunun halkın Ceaușescu'ya boyun eğmesi için yeterli olduğuna inanıyordu. Örneğin, bir gölge muhalif grup kendini sadece üç aile ile sınırlandırdı; bundan daha fazlası Securitate'ın dikkatini çekerdi. Gerçekte, Doğu Alman Stasi Securitate'den daha yaygındı; muhbirleri sayarsak, Stasi'nin her 6.5 Doğu Alman için bir casusu vardı.
Tarih > Düşüşü

Ceaușescu'nun devrilmesinden sonra, Securitate 1991'e kadar varlığını korudu. 1991'de Parlamento Securitate'yi yeniden organize etti. Yeniden organizasyonun sonucunda kurum birkaç gizli ve özel servise bölündü. Bu servisler arasında SRI (Romanya İstihbarat Teşkilatı), SIE (Dış İstihbarat Servisi), SPP (Koruma ve Muhafız Servisi / eski V. Müdürlük), STS (Özel Telekomünikasyon Servisi / eski Teknik Operasyonlar Genel Müdürlüğü) vb. vardır. Bununla birlikte, 1991'in başlarında, çok sayıda protestocu ülke çapındaki Securitate ofislerindeki kurum dosyalarına erişim talebinde bulunmak için birleşti.
Bugün, Securitate Arşivleri İnceleyen Ulusal Konsey (Consiliul Naţional pentru Studierea Arhivelor Securităţii, kısaca CNSAS) Romanya'nın eski komünist gizli servislerinin arşivlerini yöneten makamdır. Bu makam komünist rejim kurbanlarının anılarını korumak amacıyla eğitim programları ve sergiler geliştirir.
Alt birimler > Teknik Operasyonlar Genel Müdürlüğü

Teknik Operasyonlar Genel Müdürlüğü Securitate'nin önemli bir parçasıydı. 1954 yılında Sovyet yardımı ile oluşturulan bu kurum, Romanya içindeki ve dışındaki tüm sesli ve elektronik iletişimleri izledi. Telefonları dinlediler, tüm telgrafları ve teleks mesajlarını aldılar, ayrıca hem kamu hem de özel binalara mikrofonlar yerleştirdiler.
Alt birimler > Karşı Casusluk Müdürlüğü

Karşı Casusluk Müdürlüğü Romanya'daki tüm yabancıları araştırdı ve yabancılar ile Rumenler arasındaki iletişimi engellemek için ellerinden geleni yaptı. Engellenmesi  imkânsız olan temaslar ise izlendi. Yabancı uyrukluların Rumenlerle yaşamasını engellemek için çeşitli tedbirler aldı; bunlardan biri, bilinen yabancıları 24 saat içinde Securitate'a bildirme zorunluluğu idi. Bu Müdürlüğün görevlerinden biri de Rumenlerin yabancı elçiliklere sığınma talebinde bulunmalarına engel olmaktı.
Alt birimler > Dış İstihbarat Müdürlüğü

Dış İstihbarat Müdürlüğü, Batı Avrupa ülkeleri gibi ülkelerde casusluk operasyonlarını yürüttü. Komünist hükûmet tarafından onaylanan operasyonlar arasında nükleer teknoloji elde etmek için endüstriyel casusluk ve muhaliflere suikastler de vardı.
Alt birimler > Cezaevleri Müdürlüğü

Cezaevi Müdürlüğü, korkunç koşulları nedeniyle nam salmış Romanya cezaevlerini işletmiştir. Mahkûmlar rutin olarak dövüldü, tıbbi yardım reddedildi, postaları onlardan alındı ve hatta bazen öldürücü dozlarda zehir verildi.[kaynak belirtilmeli]
Alt birimler > İç Güvenlik Müdürlüğü

İç Güvenlik Müdürlüğüne ilk olarak PCR'de devam eden faaliyetleri izleme görevi verilmiştir. Ancak Ion Mihai Pacepa'nın 1978'deki ilticası ve Ceaușescu rejiminin ayrıntılarını açıklaması (rejimin Arap radikal gruplarıyla işbirliği, Amerikan endüstrisi hedefleri üzerindeki büyük casusluğu ve Batı siyasi desteğini toplamaya yönelik çabaları) Ceaușescu' yu çok kızdırdı. Problemlerin çözümü için tüm birim yeniden organize edildi ve birim PCR'deki muhalefetin sonlandırılması için görevlendirildi. Ceaușescu'ya kişisel olarak bağlı kuvvetlerden bu müdürlükte çok gizli bir bölüm oluşturuldu. Oluşturulan gizli birim Securitate'nin kendisini izlemekle görevlendirildi.[kaynak belirtilmeli] Bu gizli birim neredeyse Securitate için bir Securitate görevi gördü. Tam sadaketten emin olmak için diğer Securitate memurlarının ve PCR yetkililerinin telefonlarının dinlenmesinden sorumluydu.
Alt birimler > Ulusal Vize ve Pasaport Komisyonu

Ulusal Vize ve Pasaport Komisyonu Romanya'ya ve Romanya dışındaki tüm seyahat ve göçleri kontrol etti. Aslında, yurtdışına seyahat etmek, yüksek derecedeki Parti yetkilileri dışında herkes için imkânsızdı ve pasaport için başvuran sıradan bir Rumen hemen gözetim altına alınırdı. Birçok Yahudi ve etnik Alman'a, İsrail ve Batı Alman hükûmetleri ile örtük anlaşmalar yoluyla pasaport ve çıkış vizesi verildi.