stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Osmanlı İmparatorluğu'nun ekonomik tarihi
Vergiler > Şer'i vergiler > Haraç

Ana madde: Haraç
Haraç, Osmanlılarda daha ziyade gayr-i Müslim tebeayi ilgilendiren vergilerden biridir. İslâm vergi hukukunda olduğu gibi Osmanlılarda da Haraç iki kısma ayrılmaktadır. Bunlar Haraç-i Muvazzaf ve Haraç-i Mukasem adını taşımaktadırlar. Haraç'ın bu iki kısmı da ser'î vergilerden olduğu için gerek ilk tarhı, gerekse ilk tahsili ile ilgili bir başlangıç tespit etmek mümkün değildir. Bununla beraber 17 Mayıs 1456 tarihli bir fermanda belirtildiğine göre Fatih Sultan Mehmet, babası II. Murat'ın Kostandin'de derbent bekleyen yirmi kadar kefereyi haraçtan muaf saydığı, kendisinin de buna aynen uyduğu görülmektedir. Bu belge, haraç uygulamasının kuruluş döneminde mevcut olduğunu göstermektedir.
Haraç-i Muvazzaf, arazi üzerine maktu bir şekilde konmuş bulunan akça olup zaman ve mıntıkalara göre farklı isimler alıyordu. Bunların bir kısmı adeta toprağın ücreti olarak alınmaktaydı. Bu gruba girenlerden bir kısmım söyle isimlendirmek mümkün olacaktır: Resm-i Çift, Resm-i Zemin, Resm-i Asiyâb, Resm-i Tapu, Bir kismi da bir çeşit sahsî vergilere girmekteydi ki bunlar da: Resm-i Arûs, Resm-i Mücerred, Ispenç ve Dühan gibi isimler aliyordu. Biraz asagida görülecegi gibi Harac-i Mukasem, Osmanlılar döneminde "öşür" kelimesi ile ifade ediliyordu.
Vergiler > Şer'i vergiler > Öşür

Ana madde: Aşar
Aşar ya da Öşür, İslâm vergi hukukuna göre, ziraî mahsullerden belli şartlar dahilinde Müslüman halktan alınan vergiye denir.
Osmanlı Devleti'nin kuruluş yıllarında diğer Müslüman devletlerde olduğu gibi, mülk olan "arazi-i öşriyye"den sadece öşür alınmaktaydı. Bu dönemde Osmanlılarda arazi biri "Öşriyye" diğeri de "Haraciyye" olmak üzere ikiye ayrılıyordu fakat XIV. asrın son çeyreğinden itibaren bazı sebeplerden dolayı birtakım değişiklikler yapılarak, arazinin bir kısmı "Emiriyye" olarak kabul edildi. Bu durum, daha sonraları Hicaz mıntıkası hariç kalmak üzere "Osmanlılarda arazi sultaniyyedir" seklinde ifadesini bulacak olan bir vaziyete getirilmiş oldu. Binaenaleyh, Osmanlı Devleti'nde öşür denince biri kuruluş dönemindeki mülk arazi mahsulatından alınan vergi ve sonraları sadece Hicaz bölgesinde alınan öşür ile, diğeri de arazi-i emiriyyeye mahsus olmak üzere alınan ve "amme-i nâs tarafından galat-i fâhis" olarak kendisine öşür denen "haraç-i mukasem" anlaşılmaktadır. Zira Osmanlılarda haracın mukasem kısmına öşür adi verilmekteydi.
Osmanlı Devleti'nde, öşür kelimesi yerine başka tabirler de kullanılıyordu ki bunlar, son dönemlerde ortaya çıkmıştı. Dimus, Ikta ve Sâlariye bu neviden kelimelerdi. Dimus, Suriye'ye ait defterlerde, Ikta, Irak mıntıkasına ait defterlerde Sâlariye ise Anadolu ve Rumeli defterlerinde zikr edilmekteydi. Osmanlı Devleti'nde öşür, su aşağıdaki maddalerden de alınmaktaydı: Bağ, sıra, bahçe, bostan, fevakih, kovan, harir, pamuk, giyah, odun ve ag (balık).
Vergiler > Örfi vergiler

Osmanlılarda ser'î vergilerin yanında, temeli ihtiyaçlardan doğan ve örfe dayanan bir vergi daha bulunmaktadır. Bu, örfî vergiler veya tekâlif-i örfiyye denilen ayrı bir kategoride mütalaa edilir.
Osmanlı Devleti, kendisinden önceki diğer devletlerde olduğu gibi fazla miktarda askerin beslenmesi, donatılması ve harbe hazır bir duruma getirilebilmesi ile donanmanın hazır halde bulundurulması gibi mecburiyetlerden dolayı, örfî vergileri belirleyip koymak zorunda idi. Savaşlar, durmaksızın devam ediyor ve ser'î vergiler de bu durumun yüklediği masrafları karşılamaktan uzak bulunuyordu ve devleti böyle bir vergiyi koyma zorunda bırakıyordu. Bunun için devlet, II. Bâyezid (1481-1512)'in son senelerine tesadüf eden günlerde "Imdadiye-i seferiye" adi ile bir örfî vergi koymak suretiyle bu sıkıntıyı ortadan kaldırıp gidermeye çalışıyordu.
Devlet için ser'î vergilerden ayrı olarak örfî vergi tarh etmek, bir zaruret halini almıştı. Bu mecburiyet, devleti, vaz' ettiği (koyduğu) bu örfî vergileri devam ettirmek ve miktarının azalmaması için gerekli tedbirlere başvurmak zorunda bırakıyordu. Yine bu zaruretin bir sonucu olarak örfî vergilerin şayi ve kalemleri, belirten ihtiyaçlara göre çoğaltılıyordu. Böyle bir uygulamaya müsaade edildiğine daha önce de temas edilmişti. Zaten Osmanlı sultanlarının bu hususta ser'î hukuka göre hareket ettikleri, emir ve fermanları ile, eski uygulamaları bir araya toplayan kanunnâme mecmualarının basında bulunan "ser'-i serife muvafakati mukarrer olup hâlen muteber kavanîn ve mesâli-i ser'iyyedir" ifadesinden de açıkça anlaşılmaktadır.
Normal olarak geçici olması gereken fakat birbiri ardı sıra gelen muharebe ve ekonomik sıkıntılar neticesinde devamlılık kazanan örfî vergileri de iki kısma ayırmak mümkündür:
Tekâlifi âdiye
Tekâlif-i sakka
Vergiler > Örfi vergiler > Tekâlif-i Âdiye

Ser'î hukuka göre malî bir terim olarak "ca'l" adi da verilen bu vergi türü, aralıksız devam eden harp ve malî krizlerin bir sonucu olarak ortaya çıkmıştı. Böyle bir zaruretin, örfî vergilerin konmasına cevaz ve imkân sağladığı daha önce anlatılmıştı. Bundan dolayı, İslâm hukukunun müsaade ettiği bu nevi vergilerin Osmanlı Devleti'nde bulunmasında bir sakınca yok demektir. Bu yüzden "tekâlif-i örfiyye" diye zikr edilen vergilere ser'an ruhsatın verildiğini söyleyebiliriz.
Vergiler > Örfi vergiler > Tekâlif-i Sakka

Bu, harp, malî kriz ve tabii âfet gibi bir zarurete bağlı olmadan tekâlif kaideleri dışına çıkılarak konmuş bulunan vergilerdir. Belli bir kaide ve sistemi olmadığından bu tip vergilerde hak ve adâlete pek riayet edilmeyeceğinden, böyle vergilere ser'an müsaade edilmemiştir. Nitekim Kanunî Sultan Süleyman (1520-1566) devrinin sadrazamı Lütfi Paşa (H. 942-947) bu konuya temasla söyle der: "Cenk içinde askere hilaf-i kanun vergi vermemek gerektir."
Osmanlılarda, Tanzimat'a kadar devam eden örfî vergilerin bu ikinci kısmı olan "sakka"nin olmadığını, tebea üzerine böyle bir verginin tarh edilmediği, ancak bazı vergilerin buna benzemelerinden dolayı "sakka" zannedildikleri belirtilmektedir. Bununla beraber, bilhassa XVII. asırdan itibaren bu tip vergilerin zaman zaman ortaya çıktığı bilinmektedir fakat padişahlar, bununla mücadele ediyor ve böyle bir yola başvurulmaması için "adâletnâmeler" gönderiyorlardı.
Vergiler > Örfi vergiler > Enzâl

Barınma imkânları ve azıkların (kumanya) temin edilmesi için sefere çıkan orduların emrine verilen hem bir vergi hem de bir görevdir.
Vergiler > Örfî vergilerin tahsili

Örfî vergilerin tahsili, ser'î vergilerin tahsilinden farklı idi. Ser'î tekâlif, umumiyetle ziraî mahsul sahibi reâyâya, daha doğru bir ifade ile köylüye hasr edilmiş görünmektedir. Gerçi zekât ve cizye gibi ser'î vergiler, bu kaidenin dışında bulunmaktadır fakat ziraî mahsûl ile daha çok hasir nesir olan köylü, öşür ve haraç gibi ziraî vergilerin mükellefi bulunmaktadır. Buna karşılık örfî vergiler, daha çok şehirliyi bilhassa ticaret erbabını ve pazarlarla alakalı kimseleri kapsamaktaydı. şehirlerde tatbik olunan örfî tekâlif sekli, bilhassa ticaret ve sanayi faaliyetine dayanmakta olduğundan birçok vergi bu kısma dahil bulunuyordu. Keza büyük bir kısmının devlet adına sipahîler tarafından alındığını bildiğimiz ser'î vergilerin aksine bu, her sene vali, mütesellim ve voyvodalar tarafından, mıntıka ileri gelenleri ve kadı marifetiyle memleketin nüfusu veya evi (hâne) üzerine tarh olunuyordu. "Rûz-i Hizir" ve "Rûz-i Kasım" hesabına göre senede iki taksitle alınmak üzere tevzi defterleri tanzim ediliyordu. Tanzim edilen bu defterler, ser'iye mahkemelerinin siciline kaydedilirdi. Bu defterlere bir memleket halkından, toplanması kararlaştırılmış ne kadar örfî vergi varsa tamamı yazılırdı. Yazılan bu miktar, eşit şekilde fertlere taksim edilerek alınırdı. Bu defterlerin tasdikli bir sureti, tahsil için kethüda, emin veya özel memurlara verilirdi. Vergi mükellefleri de bu defterlerin kapsadığı sekil ve miktarda vergilerini vererek, kendilerine düsen vatandaşlık görevlerini yerine getirmiş olurlardı.
Vergiler > Örfî vergilerin tahsili > İmdadiye-i seferiye

Zaman ve mıntıkalara göre isimleri ile birlikte çeşitleri de değişen örfî vergiler, hazinenin vazgeçemiyeceği bir malî yardim halini almıştı. Bu vergilerin basında "îmdadiye" diye isimlendirilen vergi gelmektedir. "îmdadiye-i seferiye" ve "îmdadiye-i hazariye" olmak üzere iki kısma ayrılan bu vergi, isminden de anlaşılacağı üzere sefer ve harplere bağlı olarak tarh ve cibâyet edilen bir vergi kalemidir. Muharebe masraflarını karşılamak üzere vatandaşlardan alınan bir vergidir. Bu vergi, Osmanlı Devleti'nin, durmak bilmeyen harplerle karsılaşması yüzünden hazinenin, malî külfeti kaldıramaması sebebiyle konulmuştu.
Muharebeler esnasında, boşalan devlet hazinesinin (beytü'l-mal) ihtiyacı olan parayı tedarik etmek ve askerin donatılmasını sağlamak için konulan imdadiye vergisi, bazen hazineye gönderilir, bazen de doğrudan doğruya orduya memur olan serdarlara verilirdi. miktarı, durum ve ihtiyaca bağlı olarak fermanlarla artıp eksilen bu vergi kalemi, tevzi defterlerine yazılıp toplanırdı. Bu vergi, sadece esnaf, tüccar gibi halk tabakalarından alınmıyordu. Duruma göre devlet adamları da bu vergiye iştirak ediyorlardı.
Vergiler > Örfî vergilerin tahsili > Avârız

Ana madde: Avarız
Osmanlı Devleti'nde, örfî vergiler kısmına giren vergi kalemlerinden biri de "Avârız" adini taşıyan vergidir. Bu vergi, yüklenen bedenî, malî ve aynî bir vergidir. Avâriz-i divâniye adi ile de anılan bu vergi, devlet masraflarının memleket nüfusuna tevzi ve taksimi sonucu ortaya çıkmıştır. Çok eski bir vergi olmakla beraber, ne zaman ihdas olunduğu kesin olarak bilinememektedir. Bununla beraber bu verginin Osmanlılardan önce Anadolu beyliklerindeki mevcudiyetinden bazı vesikalar sayesinde haberdar olmaktayız. Vergi muafiyetini ilgilendiren bu belgeleri yayınlayan Uzunçarsili, benzerinin Osmanlılarda da aynen uygulandığını bildirerek söyle der: "Anadolu beyliklerindeki vergi ve rüsûmdan yani "avâriz-i divaniye" ve "rüsûm-i örfiyye"den muafiyet muameleleri, birbirlerinin aynidir. Bu hususa dair aşağıda vesikalar kısmında Karamanoğullarına ait kayıtlarla Osmanlı tahrir kayıtlan karsılaştırılacak olursa görüşümüz kesinlik kazanır."
Bu verginin 4-5 yılda bir defa alındığını belirten Lütfi Paşa, bunun Yavuz Sultan Selim (1512-1520) döneminde sadece bir defa alındığını kaydeder.
Vergiler > Örfî vergilerin tahsili > Salgun

Ana madde: Salgun
Devlet, bazı zamanlar masrafları belirli vergi kaynaklarından karşılayamayacağını anladığı zaman, özel bazı tedbirler ile memleketin bütün imkânlarını seferber etmeye karar verir ve bu karar gereğince vaziyetin icabina göre, kendisine lazım olan para, hizmet, eşya ve mahsûl miktarı tespit edilerek muhtelif bölge ve mahallere tevzi ettiği vergidir..
Vergiler > Örfî vergilerin tahsili > Harçlar

Osmanlı örfî vergilerinden bir kalem de "Harçlar" adi altında zikredilmektedir. Bu vergi, daha ziyade resmî dairelere isi düşenlerden alınmaktaydı. değişik isimlerle alınan bu harçlar, mahkemelerde hakim, kadı ve naillerin verdikleri hüccetlerden, sicillere geçirilen hükümlerden, meşihat makamından yazılı olarak çıkan fetvalardan, ölen bir kimsenin mirasçıları arasında yapılan miras taksiminden, nikâh gibi muamelelerin karşılığı olarak alınmaktaydı.
Osmanlı ekonomisi

Osmanlı, askeri gelişimi ve fiskalizmi zenginliğin temel kaynağı olarak gördü. Tarım ise, üretim ve ticaretten daha önemli görüldü. Batı, Osmanlı'nın aksine zenginlik-güç-zenginlik denklemi ile üretim ve sanayiye daha fazla önem verdi. Kapitalist ekonomilerde doğru hareket gelişen endüstri ve pazarı kapsar fakat Osmanlı, bölgesel genişleme, geleneksel tekel, tutucu arazi sahipliği ve tarımın yörüngesinde devam etti.
Osmanlı ekonomisi > Yerel üretim

Osmanlı coğrafyasında çoğu şehir bir üretim alanına odaklanır, belli ürünlerle anılırdı. Konya: dokuma, Tokat: bakırcılık, Amasya ve Erzincan: gümüşçülük, Ankara ve Kastamonu: yumuşak kumaş, Bursa: ipekçilik, Selanik: çuhacılık, Edirne: ayakkabıcılık, Bulgaristan: aba, kıl dokuma işçiliği ile bilinirdi. Osmanlı İmparatorluğu başta Avrupa olmak üzere yurtdışına: pamuklu, yünlü, deri, yağ, halı ve boya gibi ürünler ihraç ederken; yine başta Avrupa olmak üzere yurtdışından süs eşyası, kalay, kurşun, kâğıt, kadife, cam eşya ve saat gibi ürünleri ithal etmiştir.
Ticaret ve taşımacılık > Kara ticareti

Osmanlı'ya, kendisinden önceki Selçuklu Devleti'nden bir kervansaray ağı miras kaldı. Ulaklar ile konvoyların güvenliğini sağlamak ve tüccar kervanlarını geliştirmek Osmanlı'nın çıkarları doğrultusundaydı. Kervansaray ağı Balkanlar'a kadar genişletildi, tüccarlar ve hayvanların güvenle konaklayabileceği pansiyonlar yapıldı.
16. ve 17. yüzyıldaki Celali ayaklanmaları Anadolu kara ticaretine büyük zarar verdi. İmparatorluk, tüccarların güvenliğini sağlayamadığından dolayı geçtikleri bölgenin lideriyle daha güvenli bir şekilde geçmek için anlaştı ve yolculuklar kesintisiz devam etti. 18. yüzyılda kervansaray ağını ve güvenliği geliştirmek için planlanan girişimler ve geçiş koruma birliğinin yeniden örgütlendirilmesi ile Anadolu'da kara ticareti gelişti.
Enflasyon

| Yıllara göre enflasyon | 1 altın dükanın akça karşılığı |
| --- | --- |
1477: 45
1488: 49
1510: 54
1523: 55
1548: 57
1550: 60
1566: 60
1575: 60
1586: 120
1793'te Ülkelere göre Osmanlı Devleti'nde berat(iş belgesi) alan yabancı tüccar sayıları.
Beast over Hammersmith (albüm)

Beast over Hammersmith, İngiliz heavy metal grubu Iron Maiden'ın 4 Kasım 2002'de piyasaya sürülen bir konser albümü. Bu konser albümü Beast on the Road turunda kaydedilmiştir. Beast Over Hammersmith kaydedildikten 20 yıl sonra Eddie's Archive'in bir bölümü olarak 2002'de piyasaya sürülmüştür. Bu konser albümü şu anki davulcu Nicko McBrain'in yerini aldığı davulcu Clive Burr'in son kaydıdır. Bu albüm The Number of the Beast 'in yayınlanmasından önce kaydedilmesine karşın The Number of the Beast 'ten parçalar içermektedir.
Parça listesi > Birinci disk

"Murders in the Rue Morgue" – 4:32
"Wrathchild" – 3:31
"Run to the Hills" – 4:19
"Children of the Damned" – 4:39
"The Number of the Beast" – 5:07
"Another Life" – 3:45
"Killers" – 5:47
"22 Acacia Avenue" – 6:55
"Total Eclipse" – 4:14
Parça listesi > İkinci disk

"Transylvania" – 5:50
"The Prisoner" – 5:49
"Hallowed Be Thy Name" – 7:31
"Phantom of the Opera" – 6:53
"Iron Maiden" – 4:21
"Sanctuary" – 4:12
"Drifter" – 9:19
"Running Free" – 3:44
"Prowler" – 5:00
Kadro

Bruce Dickinson - vokal
Adrian Smith - gitar, geri vokal
Dave Murray - gitar
Steve Harris - bas gitar, geri vokal
Clive Burr - davul
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  MusicBrainz release group: 3421e7cc-3751-4860-a813-3990b85c4d19
Derince Tren İstasyonu

| Derince |
| --- | --- |
TCDD Taşımacılık istasyonu

Konum: Deniz Mahallesi, Kanarya Sokak, 41900 Derince, Kocaeli Türkiye
Koordinatlar: 40°45′16″K 29°50′04″D﻿ / ﻿40.75444°K 29.83444°D﻿ / 40.75444; 29.83444
Sahip: Türkiye Cumhuriyeti Devlet Demiryolları
İşletmeci: TCDD Taşımacılık
Peronlar: 1 kenar peronu
Raylar: 3
Tren işletmecileri: TCDD Taşımacılık
Yapı
Yapı türü: Hemzemin
Otopark: Evet
Bisiklet altyapısı: Hayır
Engelli erişimi: Hayır
Diğer bilgiler
Durum: İşletmede
Ücret bölgesi: 1. Bölge
Tarihçe
Açılış: 1904
Hizmetler
Demiryolu ulaşımı Toplu ulaşım
Derince Tren İstasyonu, Kocaeli'nin Derince ilçesinde bulunan tren istasyonudur. İstasyon, Deniz Mahallesi'nde yer almakta olup Adapazarı - Gebze (Ada Ekspresi) Bölgesel Trenleri'ne hizmet vermektedir.
İstanbul-Haydarpaşa - Ankara demiryolu üzerinde yer alan istasyon, Chemins de Fer Ottomans d'Anatolie / Osmanlı Anadolu Demiryolları (CFOA) Şirketi tarafından Osmanlı Anadolu Demiryolları için Derince Limanı ile birlikte inşa edilerek 1904'te hizmete girmiştir. İstasyon, 1 Şubat 2012'de Ankara - İstanbul yüksek hızlı demiryolu'nun inşaatı nedeniyle geçici olarak kapatılmış ve yeniden inşa edilerek 4 Ağustos 2017'de tekrar hizmete girmiştir.
Kâfur

Kâfur, mumsu, kokulu, yanıcı ve şeffaf olan bir katıdır. Kimyasal formülü C10H16O olan terpenoid olup kâfur ağacı odununda doğal olarak bulunur. Kâfurun en büyük kullanım alanı plastik katkı maddesidir. Ayrıca, bu maddenin deriyle temas ettiğinde ferahlatıcı etkisi olup bundan dolayı acıyı azaltmak için de kullanılır. Ayrıca, öksürtücü etkisi de vardır.
Her ne kadar birçok kullanım alanı olsa da, toksik bir madde olduğundan, düşük miktarlarda bile yutulması zehirlenmelere neden olabilmektedir. Kâfur ile (koku, tat, görüntü olarak) aynı fiziksel özelliklere sahip olsa da, kimyasal olarak farklı olup Hint mutfağı içinde yer alan Pachai Karpooram adındaki yiyecek, kâfurla karıştırılmamalıdır.
Kullanım Alanları > Plastikleştirici

Selüloit bazlı plastik kırılgan olduğundan, kâfur plastikleştirici olarak eklenmektedir.
Kullanım Alanları > Parfüm

Eskiden Araplar tarafından parfüm olarak kullanılmıştır.
Kullanım Alanları > Gıda Tatlandırıcısı

15. yüzyıldan kalma bir dondurma tarifinde kâfur ana maddelerden biriydi. Ayrıca, antik Avrupa'da tatlılarda kullanılmıştır. Günümüzde ise, sağlık nedeniyle gıdalarda kâfur yerine tat olarak ona benzeyen Pachai Karpooram kullanılmaktadır.
Kullanım Alanları > Böcek İlacı

Halk arasında böcekleri öldürdüğüne inanıldığından naftalin yerine kullanılmıştır. Ayrıca, koruyucu etkisinden dolayı mumyalamada kullanılmıştır.
Jiro Horikoshi

| Jiro Horikoshi |
| --- | --- |
Horikoshi, Tokyo Imperial Üniversitesi'nde öğrenciyken
Doğum: 22 Haziran 1903 Fujioka
Ölüm: 11 Ocak 1982 (78 yaşında) Tokyo, Japonya
Milliyet: Japon
Eğitim: Tokyo Üniversitesi
Meslek: Mühendis
Önemli eser(ler):  A5M  A6M "Zero"  J2M "Raiden" 
Çocuk(lar): 5

Jiro Horikoshi (堀越 二郎, Horikoshi Jirō, 22 Haziran 1903 – 11 Ocak1982) Mitsubishi A6M Zero avcı uçağı da dahil olmak üzere II.Dünya Savaşı'nın birçok Japon avcı uçak tasarımının baş mühendisiydi.
İlk Yılları

Jiro Horikoshi 1903 yılında Japonya'nın Gunma Eyaleti, Fujioka kenti yakınlarında doğdu. Tokyo Üniversitesi Mühendislik Bölümü bünyesinde yeni kurulan Havacılık Laboratuvarı'ndan (Kōkū Kenkyūjo) mezun olan Horikoshi, kariyerine Mitsubishi İçten Yanmalı Motor Şirketi'nde başladı. Şirket, daha sonra Mitsubishi Heavy Industries, Nagoya Uçak Üretim Fabrikası oldu.
Uçak tasarımcısı

Jiro Horikoshi'nin ilk çalışması, bazı uçuş testlerinden sonra prototip aşamasını hiç geçmeyen deneysel bir uçak olan kusurlu Mitsubishi 1MF10'du. Bununla birlikte, bu tasarımdan alınan dersler, 1936'da seri üretime giren çok daha başarılı Mitsubishi A5M'nin (Müttefik kod adı "Claude") geliştirilmesine yol açtı.
1937'de Horikoshi ve Mitsubishi'deki ekibinden Prototip 12'yi tasarlamaları istendi (Shōwa döneminin 12. yılına karşılık gelir). Prototip 12 Temmuz 1940'ta tamamlandı ve Japon İmparatorluk Donanması tarafından kabul edildi. 1940 Japon yılı 2600 olduğundan, yeni dövüşçü Japonya'da "Model 00" veya "Sıfır" veya A6M Sıfır olarak adlandırıldı. Daha sonra Mitsubishi J2M Raiden ("Thunderbolt") ve Mitsubishi A7M Reppu ("Strong gale") dahil olmak üzere Mitsubishi tarafından üretilen diğer birçok savaş uçağının tasarımında yer aldı.
Sonraki Yılları

Savaştan sonra Horikoshi, Hidemasa Kimura ile YS-11'in tasarımına katıldı. Daha sonra Mitsubishi'den ayrıldı ve eğitim ve araştırma kurumlarında ders verdi. 1963'ten 1965'e kadar Tokyo Üniversitesi Uzay ve Havacılık Enstitüsü'nde öğretim görevlisi, ardından 1965'ten 1969'a kadar Ulusal Savunma Akademisi'nde profesör oldu. 1972 ile 1973 arasında Mühendislik Fakültesi'nde profesördü.
1956'da Horikoshi, JASDF'de bir general olan Okumiya Masatake ve savaş sırasında Sıfır savaş filolarını yöneten eski bir İmparatorluk Donanması komutanı ile Sıfır hakkında bir kitap üzerinde işbirliği yaptı. Kitap ABD'de 1956'da Zero: The Story of Japan's Air War in the Pacific adıyla yayınlandı.
1970'lerin başında yarı emeklilik döneminde, Japon uçak yapımcıları topluluğuna danışmanlık yaptı ve dünyanın dört bir yanındaki uçak meraklılarından mektuplar almaya devam etti. New York'a yaptığı bir gezide, Long Island'a gitti ve Charles Lindbergh'in 1927'deki tek başına Atlantik ötesi uçuşundan önceki geceyi geçirdiği Garden City Hotel'de kaldı.
1973 sonbahar onur listesinde Horikoshi, başarılarından dolayı Üçüncü Sınıf Yükselen Güneş Nişanı ile ödüllendirildi. Zero'nun geliştirilmesiyle ilgili anıları 1970 yılında Japonya'da yayınlandı ve Washington Üniversitesi tarafından 1981'de İngilizce olarak yayınlanan Eagles of Mitsubishi: The Story of the Zero Fighter olarak çevrildi.
Horikoshi, 11 Ocak 1982'de bir Tokyo hastanesinde 78 yaşında zatürreden öldü. Ölüm ilanına dünya çapında birçok büyük gazetede yer verildi. Ölümünden sonra öncelik sırasına göre dördüncü sıraya terfi etti.
Popüler Kültürdeki Yeri

Horikoshi, 2013 yılında vizyona giren Hayao Miyazaki'nin kurgusal biyografik animasyon filmi The Wind Rises'ın konusu olmuştur. Özellikle, film uçak tasarımlarının gelişimini takip etse de, kişisel hayatının detayları çoğunlukla hayal ürünüdür (örneğin, küçük bir kız kardeşi değil, bir ağabeyi vardı). Bu ek olay örgüsü öğeleri, Miyazaki tarafından Hori Tatsuo'nun 1937 tarihli The Wind Has Risen romanından uyarlanmıştır.
Horikoshi (ortada) ve A6M1 tasarım ekibi üyeleri, Mitsubishi Heavy Industries (Temmuz 1937)
İskenderun Garı

| İskenderun |
| --- | --- |
TCDD Taşımacılık istasyonu
İskenderun Garı

Konum: Çay Mh. İskenderun, Hatay Türkiye
Koordinatlar: 36°35′18″K 36°10′54″D﻿ / ﻿36.58833°K 36.18167°D﻿ / 36.58833; 36.18167
Sahip: Türkiye Cumhuriyeti Devlet Demiryolları
İşletmeci: TCDD Taşımacılık
Hat(lar): B62 Mersin - İskenderun
Peronlar: 1 kenar peronu
Raylar: 1
Diğer bilgiler
Durum: İşletmede
Tarihçe
Açılış: 1913
Hizmetler
Demiryolu ulaşımı
İskenderun Garı, Hatay'ın İskenderun ilçesinde bulunan ana tren istasyonudur. Gar, Çay Mahallesi'nde yer almakta olup Mersin-İskenderun Bölgesel Treni'ne hizmet vermektedir.
İskenderun Garı, 1913'te inşa edildi. Gar, Adana ve Gaziantep arasındaki ana hatta bağlayan Toprakkale - İskenderun demiryolu'nun güney bitiş noktasıdır ve çoğunlukla yük trenleri tarafından kullanılmaktadır. İstasyon Mersin-İskenderun bölgesel tren hattına hizmet vermektedir. Ana yolcu treni Mersin ile İskenderun arasında, 21 durakta hizmet vermektedir. Otobüs durağı garın güneybatısında, liman ise kuzeyinde yer almaktadır. Tren garı, 2023 Kahramanmaraş depremlerinde ağır hasar aldı.
Hizmetler > Güzergâh

| TCDD> TCDD Taşımacılık.Önceki İstasyon | TCDD> TCDD Taşımacılık.Bölgesel Trenler | TCDD> TCDD Taşımacılık.Sonraki İstasyon | TCDD> TCDD Taşımacılık.Sefer Sayısı |
| --- | --- | --- | --- |
| Payas Şehir Mersin yönünde | B62 Mersin – İskenderun Bölgesel Treni | Bitiş | Her gün karşılıklı 2 sefer |
Porfirin
Işık Toplayan Antenler

Işık toplayan antende üç adet çinko(II)-porfirin dimeri serbest temelli porfirine ve zar duvarlarına bağlanmıştır. ‘unilamellar’ keseye bağlı olan porfirin dimerin seçici eksitasyonu ile çinko-porfirinden serbest temelli porfirine enerji transferi gösterir. Çinko-porfirinin benzer özellikleri elektron transferini de mümkün kılar.
Porfirin Cımbızlar

Çinko-porfirin cımbızları kiralite algılama için örnek olarak verilebilir. Bu molekülde kiral diamin, amino asit ve amino alkol gibi moleküllere iki uçtan bağlanabilen iki adet çinko-porfirin birbirine alkil zinciriyle bağlanmıştır ve o molekülün kesin konfigürasyonunu Cotton etkisine dayanarak belirleyebilir. Kiralite kiral bileşenler eklenmesiyle (ya da akiral bileşenlerin modifiye edilmesiyle) ya da iki akiral porfirinin kiral bir şekilde diğer kiral moleküllerle birleştirilmesiyle porfirinlere sağlanabilir.