İtalyan kültürü

İtalya, batı medeniyetinin doğum yerlerinden biri ve kültürel bir süper güç olarak kabul edilir. İtalya, Roma İmparatorluğu, Roma Katolik Kilisesi, Romanesk sanat, Rönesans, Bilimsel devrim, Barok, Neoklasizm, Risorgimento, Faşizm ve Avrupa entegrasyonu gibi uluslararası etkiye sahip fenomenlerin başlangıç noktası olmuştur. Tarihi boyunca, ulus muazzam sayıda önemli insan doğurmuştur. İtalya, ivmesini Klasik Yunan ve Roma dünyasının yeniden değerlendirilmesinden alan Rönesans'ın sanatsal ve entelektüel gelişmelerinde ön saflarda yer aldı. İtalya'daki sanatçılar ve bilim adamları, antik çağın maddi kalıntılarıyla çevrili olduklarından, böyle bir canlanmada önderlik etmek için özellikle iyi bir konumdaydılar. Hem sanatta hem de mimaride daha önceki Romanesk ve Gotik formların yerini, 16. yüzyılın Barok tarzlarına doğru bir gelişmeyle yükselen Rönesans aldı.
İtalya, Etrüskler, Samnitler ve Romalılar da dahil olmak üzere birçok tanınmış ve etkili uygarlığa ev sahipliği yaparken, etkisi ve kültürü yarımadada büyük etkisi olan Fenikeliler ve Yunanlar gibi önemli yabancı uygarlıkların kolonilerine de ev sahipliği yaptı. Etrüsk ve Samnit kültürleri, onları fetheden ve birleştiren Roma Cumhuriyeti'nin ortaya çıkmasından önce İtalya'da gelişti. Fenikeliler ve Yunanlar, İsa'nın doğumundan birkaç yüzyıl önce İtalya'da yerleşimler kurdular ve özellikle Yunan yerleşimleri gelişen klasik medeniyetlere dönüştü. Güney İtalya'daki Yunan kalıntıları, belki de herhangi bir yerde en muhteşem ve en iyi korunmuş olanlardır.
Yüzyıllar boyunca İtalyan sanatının büyük isimleri, diğerleri arasında Giotto, Donatello, Filippo Brunelleschi, Michelangelo, Leonardo da Vinci, Titian, Bernini ve Tiepolo'yu içeren uzun bir liste oluşturuyor. Geniş bir renk ve ışık sıcaklığı ile karakterize edilen İtalyan resmi, yüzlerce yıldır Avrupa'da üstünlüğünü korumuştur. Bununla birlikte, sürekli olarak yabancı güçlere boyun eğme, sonunda İtalya'nın taşralılığa dönüşen sanatsal katkısını zayıflattı. Avrupa sanatıyla bağlar 1910'da şair Filippo Marinetti ve ressamlar Umberto Boccioni ve Giacomo Balla tarafından yönetilen Fütüristlerin çalışmalarıyla yenilendi. Fütürizm, daha geleneksel tuvaller üretmeye başladığı 1920'lere kadar Sürrealistleri etkileyen Giorgio de Chirico'nun Metafizik resimlerini izledi. Giorgio Morandi'nin incelikli, sessiz resimleri, 1964'teki ölümünden bu yana ona giderek artan bir itibar kazandırdı. Arjantin doğumlu Lucio Fontana'nın çalışmaları, modern sanatçının biçim arayışını örnekliyor; örneğin, bir bıçakla kesilen boş bir tuvalle ifade ediliyor. İtalyan heykel geleneğine yapılan modern eklemeler arasında Giacomo Manzù, Gio Pomodoro, Marino Marini, Luciano Minguzzi, Alberto Viani, Harry Bertoia, Mirko Basaldella ve Emilio Greco'nun eserleri yer alıyor.
2000 yılı aşkın süredir göçler ve istilalar yaşayan İtalya, ulus-devlet haline geldiği 1861 yılına kadar çok sayıda bağımsız devlete bölündü. Bu nispeten geç birleşme ve İtalyan yarımadasını oluşturan bölgelerin tarihsel özerkliği nedeniyle, şu anda belirgin bir şekilde İtalyan olarak kabul edilen birçok gelenek ve görenek, menşe bölgelerine göre tanımlanabilir. Bu bölgelerin siyasi ve sosyal izolasyonuna rağmen, İtalya'nın Avrupa'nın ve dünyanın kültürel ve tarihi mirasına yaptığı katkılar muazzam olmaya devam ediyor. Modada dünya lideri, Milano merkezli bir endüstri, Versace, Gucci, Krizia, Ferragamo, Valentino, Dolce & Gabbana, Prada ve Armani'nin evlerinde çalışmaya gelen modeller, tasarımcılar ve fotoğrafçılar için bir cennettir., diğerleri arasında. Modigliani ve Alessi gibi İtalyan tasarım evleri de oldukça etkili olmuştur.
İtalyan kültürünün ünlü unsurları sanatı, müziği, stili ve ikonik yemekleridir. İtalya, operanın doğum yeriydi ve bestecinin milliyeti ne olursa olsun, nesiller boyunca opera dili İtalyancaydı. İtalya'da dramadaki popüler beğeniler uzun zamandır komediyi tercih ediyor; Commedia dell'Arte olarak bilinen doğaçlama tarzı, İtalya'da 16. yüzyılın ortalarında ve bugün hala uygulanıyor. Fransa'ya ihraç edilmeden önce, ünlü Bale dansı türü de İtalya'da ortaya çıktı. Çeşmelerle süslenmiş meydanların çevresinde yer alan eski İtalyan kasabalarının geleneksel görüntüsü, Klasik antik çağdan kalma kalıntıların modern inşaat harikalarının yanında durabileceği bir ülkede geçerliliğini koruyor. 1926'daki Rasyonalist mimarlık hareketi, 20. yüzyılın seçkin İtalyan mimar-mühendislerinden biri olan Torino sergi kompleksinin ve Paris'teki UNESCO genel merkezinin mimarı Pier Luigi Nervi'yi üretti. Marcello Piacentini, Roma'daki Esposizione Universale di Roma (EUR) bölgesi gibi faşist dönemin heybetli mimarisinin çoğundan sorumluydu. Yenilikçi mimari, Milano'daki Marchiondi Spagliardi Enstitüsü'nde Vittoriano Viganò tarafından temsil edilmektedir. Diğer önemli mimarlar arasında uluslararası müzeleriyle tanınan Renzo Piano; eleştirel yazıları yapıtlarına rakip olan Aldo Rossi; ve kamu binalarını eğrisel formlardan yaratan Paolo Portoghesi.
Ülke, dünyaca ünlü birçok şehre sahiptir. Roma, Roma İmparatorluğu'nun eski başkenti, Katolik Kilisesi'nin Papa'nın koltuğu, yeniden birleşmiş İtalya'nın başkenti ve dünyayla ilgili sanatsal, kültürel ve sinematografik merkezdi. Floransa, Orta Çağ'ın sonunda sanatta büyük başarılar elde edilen Rönesans'ın kalbiydi. Diğer önemli şehirler arasında eskiden İtalya'nın başkenti olan ve şu anda dünyanın en büyük otomobil mühendisliği merkezlerinden biri olan Torino Torino yer alıyor. Milano, İtalya'nın sanayi ve finans başkenti ve dünyanın moda başkentlerinden biridir. Orta Çağ'dan erken modern döneme kadar büyük bir finans ve deniz gücünün eski başkenti olan Venedik, karmaşık kanal sistemiyle özellikle Venedik Karnavalı ve Bienali sırasında dünyanın her yerinden turist çekiyor. Napoli, Avrupa'nın en büyük tarihi şehir merkezine ve dünyanın en eski sürekli aktif kamu opera binasına (Teatro di San Carlo) sahiptir. Bologna, ülkenin ana ulaşım merkezi olmasının yanı sıra dünyanın en eski üniversitesine ve dünyaca ünlü bir mutfağa ev sahipliği yapmaktadır. İtalyan edebiyatı ve aslında standart İtalyanca, kökenleri 14. yüzyıl Toskana lehçesindedir - üç kurucu ata olan Dante, Petrarca ve Giovanni Boccaccio'nun dili. Edebiyatın akışı bu öncüleri bilim adamı ve filozof Galileo, oyun yazarı Carlo Goldoni, lirik şair Giacomo Leopardi, Romantik romancı Alessandro Manzoni ve şair Giosuè Carducci gibi sonraki uygulayıcılarla birbirine bağladı. Veronica Gàmbara, Vittoria Colonna ve Gaspara Stampa gibi Rönesans'ın kadın yazarları da kendi dönemlerinde etkili olmuşlardır. 1990'larda yeniden keşfedilen ve kritik baskılarda yeniden yayınlanan çalışmaları, İtalya'daki tüm çağlardan kadın yazarların ilgisini çekti.
İtalya bugüne kadarki en fazla sayıda UNESCO Dünya Mirası Alanına (58 ve bir tahmine göre ülke dünyanın en büyük sanat hazinelerinin yarısına ev sahipliği yapmaktadır. Genel olarak, ulusun her türden tahmini 100.000 anıtı vardır (kiliseler, katedraller, arkeolojik alanlar, evler ve heykeller). İtalya'nın birleşmesinden sonra, yazarlar, Mezzogiorno'daki yoksulluk ve yaşam koşulları gibi edebi değerlendirme için çok düşük olarak kabul edilen konuları keşfetmeye başladılar. Giovanni Verga gibi yazarlar, kendilerini ifade etmek için yeni bir kelime hazinesi icat ettiler. Kadın yazarlar arasında 1926 Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazanan Sardunyalı Grazia Deledda da vardı. Ancak 20. yüzyılın en önde gelen İtalyan kadın yazarı Elsa Morante idi.