Barut İmparatorlukları
Doğu Asya Barut İmparatorlukları

Farklı çizgilerde de olsa müslüman Osmanlı, Safevi ve Babür imparatorluklar, yeni edindikleri ateşli silahları ve teknikleri kullanarak savaş alanlarına hükmetme konusunda hızla kazandıkları başarılarla biliniyor ve Barut İmparatorlukları olarak anılıyor. Doğu Asya'da ise Çin, Japon ve Kore güçleri ve askeri başarıları, yalnızca İslam İmparatorluklarının değil, Avrupa İmparatorluklarının da başarısı nedeniyle  genellikle göz ardı edilmektedir. Bununla birlikte, Doğu Asya'daki barut savaşının başarısı ve yeniliği, askeri ilerlemeleri için İslami Barut İmparatorlukları ile aynı bağlamda bahsetmeye değer.
Çin
Barut Çin'de icat edilmekle beraber, başlangıçta askeri amaçla kullanılmıyordu. Bu teknoloji, dünya üzerinde batıya doğru geniş bir alanda ilerleyip, ardından Çin'e  hafif ateşli silahlarla geri döndü. 1540'lar ve 1560'lar arasındaki Doğu Asya Korsanlığının altın çağı sırasında, büyük olasılıkla savaşları ve bu korsanlarla diğer karşılaşmaları sayesinde Ming güçleri kaçınılmaz olarak ateşli hafif silahları ele geçirip kopyalamışlardı. Binlerce silahlı adamı kontrol eden güçlü bir denizci Wang Zhi'nin 1558'de Ming'e teslim olması ve silahlarının benzerlerinin üretilmiş olması da bir diğer olasılık. Arkebüz teknolojisi bu özel durum, bu silahların kullanımını genişletmek için Çinliler için Ming yetkililerin ilgisini çekecek kıvılcım ilk olabilir.
Türk arkebüzleri, Portekizlilerden önce Çin'e ulaşmış olabilir. Zhao Shizhen'in 1598 tarihli Shenqipu adlı kitabında, Avrupalı tüfekçilerin detaylı çizimlerinin yanı sıra Osmanlı Türk tüfekçilerinin ve tüfeklerinin detaylı resimlerini içeren illüstrasyonları vardı. Ayrıca Çinlilerin ateş ederken Osmanlı diz çökme pozisyonunu nasıl benimsediklerine dair örnekler ve çizimler de bulunuyordu. Zhao Shizhen, Türk tüfeklerini Avrupa tüfeklerinden üstün olarak tanımladı. Wu Pei Chih (1621) daha sonra, o sırada herhangi bir Avrupa veya Çin ateşli silahında kullanıldığı bilinmeyen, mekanizmalar kullanan Türk tüfeklerini tanımladı.
Çinliler, askeri başarı ile sonuçlanan ateşli silah kullanımına dayalı taktik stratejileri yoğun bir şekilde uyguladılar. Saygın bir Ming askeri lideri olan Qi Jiguang, savaştaki performanslarının başarılı olması için askerlerini tatbikatlarla eğitti. Ek olarak, Qi Jiguang ayrıca voleybol, karşı yürüyüş, takımlara bölünme gibi yenilikçi savaş tekniklerini kullandı ve hatta savaş alanına uyum sağlamak için esnek bir formasyona sahip olmayı teşvik etti. 1661'de başlayan Çin-Hollanda Savaşı sırasında, Ming Komutanı Zheng Chenggong, savaşta Qi Jiguang'a benzer taktikler kullandı. Hollandalılar üstün silahlara sahip olsa da, Çinliler disipline sıkı sıkıya bağlı kalmaları ve formasyonda kalma yetenekleri sayesinde Hollanda kuvvetlerini yenebildiler. Sonuçta, Hollanda silahlarını yenen teknik ve eğitimleriydi.
1631'de, Avrupa tarzı top yapıp çalıştırabilen "Ağır Birlikler", Qing Hanedanlığındaki ithal toplar, "Kırmızı Büyük General" gibi yüksek bir üne sahipti. Mançu seçkinleri doğrudan silahlar ve bunların üretimi ile ilgilenmediler, bunun yerine görevi Qing için "Shenwei büyük generali" olarak bilinen benzer bir kompozit metal top üreten Han-Çinli zanaatkârlara devretmeyi tercih ettiler. Toplar ve tüfekler, 'On Büyük Sefer' olarak bilinen savaşlarda da yaygın olarak kullanılmaktadır. Bununla birlikte, Qing, 18.yüzyılın ortalarında Doğu Asya üzerinde hegemonya kazandıktan sonra, hanedan 1840 Afyon Savaşı'nda bir kez daha dış tehditlerle karşı karşıya kalana kadar kompozit metal topların döküm uygulaması, yivli varillerin bir sonucu olarak eskimeye başlamıştı.
Japonya
Japonlar, 16. yüzyılın ortalarında Portekiz arkebüzlerinin kullanımını benimsedi. Çok sayıda kaynak, Çinli korsanlar için çalışan Portekizli erkeklerin tesadüfen Japonya'ya geldiklerini ve yerel yöneticileri silahlarıyla etkilediklerini anlatmaktadır. Kısa süre sonra Japonlar, Portekiz tarzı silahları kendileri için seri olarak üretmeye başladılar. Diğer kaynaklar bu ateşli silah teknolojisi, seyahatlerinde ateşli silahlar almış olabilecek Japon paralı askerlerinin sürekli içeri ve dışarı akışından 1540 gibi erken bir tarihte Japonya'ya sızmış olabileceğini ileri sürer. Kısa süre içinde, ateşli silah taşıyan Japon askerlerinin sayısı başka silahlara sahip olanlardan çok daha fazla olacaktır.
Tonio Andrade, Avrupalılara bu kadar askeri başarı kazandıran Askeri Devrim Modeli'nin üstün eğitim tekniklerinin kullanılmasını içerdiğini belirtti. Bahsettiği eğitim tekniği yaylım ateşi tekniğiydi. Yaylım ateşinin Japon Savaş Lordu Oda Nobunaga tarafından icat edildiği söyleniyordu. Japon okçularının kullandığı tekniğin aynısını kullandı, ama onun geliştirdiği bu teknik, ateş eden askerlerin silahlarını yeniden doldurması sırasında, diğerlerinin ateş etmesi ve bunun aynı şekilde devam etmesi yüzünden düşmanlar için tek kelimeyle yıkıcıydı.
Kore
Koreliler, 14. yüzyılın sonlarında Çinlilerin imalatı olanlarla birlikte ve kendi ürettikleri ateşli silahları kullanıyorlardı. Savaş alanındaki stratejilerinde de oldukça usta ve yenilikçiydi. Aslında, 1447'de Korelilerin bir tür yaylım ateşi tekniği kullandıklarına dair anlatımlar bulunmaktadır. Ancak Japonlar ile Koreliler ve Ming arasında 1592'de başlayıp 1598'de biten bir savaş, Kore'nin savaşa bakış açısını değiştirecektir. Koreliler için yıkıcı bir yenilgi olmasına rağmen, bu savaş Korelileri Japon ve Çin yöntemlerinin yanı sıra tüfeğin kullanımını benimsemeleri gerektiğini anlamaya zorladı. Koreliler hızlı bir şekilde tüfeği askeri taktiklerinin temeli olarak belirlediler ve tüfekçiler 1594'te ordunun yarısından fazlasını oluşturuyordu. Qi Jiguang'ın yaylım ateş gibi tekniklerine dayanan kılavuzları kullanarak kendi yöntemlerini de dahil ederek eğitim aldılar. Bu olaylar, Korelilerin modern teçhizat ve savaş yöntemlerini kullanarak düşmanlarıyla savaşabilecekleri bir Kore askeri devriminin başlangıcını işaret ediyordu.