William Graham Sumner
Biyografi > Akademik hayatı ve din adamlığı

Sumner, rahiplik görevinin yanı sıra, akademik kariyerini Yale Üniversitesi'nde geçirdi. Sumner, Oxford'da iken matematik öğretmeni seçildi. Eylül 1867'den itibaren Yunanca alanında öğretim görevlisi oldu.
27 Aralık 1867'de, New Haven'da bulunan Trinity Klisesi'ne yardımcı papaz olarak atandı. Mart 1869'da Sumner, Calvary Piskoposluk Kilisesi'nde bölge papazı olmak için Yale'deki öğretmenliğinden istifa etti. Sumner, Temmuz 1869'da Rahip olarak atandı. Sumner, Eylül 1870'ten Eylül 1872'ye kadar Morristown, New Jersey'deki Kurtarıcı Kilisesi'nin bölge papazıydı.
Daha sonrasında "sınıfı kürsüye tercih etti" ve bu yüzden papazlık görevinden ayrıldı ve 1872'de 1909'da emekli olana kadar "siyaset ve sosyal bilimler profesörü" olarak Yale Üniversitesi'ne döndü. Sumner, Kuzey Amerika'da "sosyoloji" adı verilen ilk dersi verdi.
Sumner, papazlıktan ayrılma sebeplerini kamuoyuna açıklamadı. Bununla birlikte dönemin tarihçileri, inanç kaybı veya kilise ve din adamlarına ilişkin görüşlerinin değişmiş olabileceğini öne sürdüler. Bu konuda Clarence J. Karier, "Sumner, tanrısının yıllar içinde kaybolduğunu keşfetti" diyor. Sumner, hayatının ilerleyen dönemlerinde "İnançları hiçbir zaman kasıtlı olarak bir kenara atmadım," dedi, ancak "Onları bir çekmecede bıraktım ve bir süre sonra açtığımda orada hiçbir şey yoktu." Harris E. Starr ise Sumner'ın dine saldırmadığını, ancak dine karşı tartışmalı bir tavır takındığını söyledi. Aynı zamanda Starr, Sumner'ın profesör olduğu süre boyunca, papaz olarak atandığı New Haven'daki Trinity Kilisesi'ne gitmeyi bıraktığını söyledi. Bundan sonra Sumner kiliseye yalnızca ara sıra gitti. Ancak hayatının son yıllarında küçük bir torununu vaftiz etti ve ölümünden kısa bir süre önce Kutsal Komünyon almak için New Haven'daki St. John Kilisesi'ne gitti. Starr, bu iki olayın "doğasının derinliklerinde bir nebze din kaldığını göstergesi" olduğunu yazdı.
Sumner, Sosyal Sınıfların Birbirlerine Borçları Nelerdir (1883) adlı kitabında, "yoksullar lehine ve zenginlere karşı dini önyargının" Avrupa'yı barbarlığa sürüklemek için "işe yaradığını" savundu. Ayrıca Sumner, din adamlarından beslenen bu önyargının hala yaşadığını iddia etti. "Bir din adamının kürsüden fakirler lehine ve zenginlere karşı tüm eski önyargıları dile getirdiğini ve zenginden fakirler için bir şeyler yapmasını istediğini ve zenginlerin buna boyun eğdiğini duymak alışılmadık bir durum değil" dedi.
Yale Üniversitesi Kütüphanesi'nin Sumner'ın makalelerine yönelik kılavuzu, onu "Ondokuzuncu yüzyılın sonları ve yirminci yüzyılın başlarında Yale'in en dinamik öğretmeni" olarak tanımlıyor. Ayrıca, öğrencilerin onun dersine girmek için can attığı da yazıyor. Sumner'ın "hevesli öğrencilere olan gerçek sevgisi, hakim kişiliği, geniş öğrenimi, muhteşem dogmatizmi ve keskin İngilizce ustalığı" onun itibarını anlamayı kolaylaştırıyor.
Sumner, bir profesör olarak hayatını "basit ve monoton" olarak tanımladı. Otobiyografik eskizinde "Başka hiçbir hayat benim zevkime bu kadar uygun olamazdı" diye yazdı. Sumner, 1890'daki hastalığına kadar sürekli olarak günün ekonomik ve politik meseleleri hakkında yazdı ve konuştu. Sumner'ın Yale'deki hayatının geri kalanı rutindi. 1909'da Sumner emekli oldu ve Yale Üniversitesi tarafından fahri bir derece verildi.