stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Ankara Muharebesi
Muharebe öncesindeki askerî ve siyasi durum

Osmanlı Padişahı I. Murad'ın 1389'daki ölümünün ardından yerine geçen I. Bayezid, ilk olarak yeniden ayaklanan Anadolu beyliklerini bir yıl içinde kendi ülkesinin topraklarına kattı. Anadolu'daki birliği sağladıktan sonra 1391 yılında Bizans İmparatorluğu'nun başkenti Konstantinopolis'i kuşattı. 1396'da Niğbolu Muharebesi'nde Macaristan Kralı Sigismund yönetiminde, Batı Avrupa'dan şövalyelerin oluşturduğu Haçlı ordusunu mağlup etti. Ertesi sene 1397 yılının sonbaharında Karamanlılara karşı kazanılan Akçay Muharebesi sonucunda Konya, Niğde, Aksaray, Karaman ve Develi; Osmanlı Devleti'nin eline geçti. 1398'de ise Sivas ve çevresini kontrol eden Kadı Burhâneddin'in öldürülmesiyle Sivas, Tokat, Kayseri ve Amasya da Osmanlı egemenliğine girdi.
1399'da Memlûk Sultanı Berkuk'un ölmesiyle birlikte, yerine çocuk yaştaki Ferec'in geçmesinden yararlanan I. Bayezid, Malatya'yı Memlûklerden aldı. Dulkadiroğulları Beyliği'nin elinde bulunan Kâhta, Divriği, Besni ve Darende kaleleri de Osmanlıların eline geçti. Bu fetihlerden sonra Osmanlı Devleti'nin sınırları böylece Fırat boylarına dayandı. I. Bayezid daha sonra yenilgiye uğrayan yerel hanedanları tasfiyeye yönelerek, sıkı bir merkezî yapı kurmaya girişti. Bu amaçla Balkanların Hristiyan prensliklerine ve aristokrasisine yaslanması ise, Türk beylerinin ve İslam ulemasının kendisine duyduğu tepkiyi artırıcı bir rol oynadı.
Aynı dönemde Mâverâünnehir'de Timur'un başında olduğu başka bir Türk-Moğol devleti de bulunduğu bölgede topraklarını genişletiyordu. 1370 yılında devletin başına geçen Timur ilk olarak civar yerlerde dağınık hâldeki Türk ve Moğol boylarını birleştirdi. 1378 yılında İran'ı ele geçirdi. Daha sonra Azerbaycan ve Irak'ı aldı. 1391'de Kunduzca Muharebesi'nde Toktamış Han yönetimindeki Altın Orda Devleti'ni mağlup etti. 1395'teki Terek Muharebesi'nde bir kez daha Altın Orda ordusunu yenilgiye uğratarak onların Rusya üzerindeki hâkimiyetine son verdi. Timur, daha sonra doğuya yöneldi ve 1399 yılında Hindistan seferi sonunda Kuzey Hindistan'ın tamamını ele geçirdi. Bu seferin ardından tekrar batıya yönelerek Bağdat'ı ele geçirdi ve Karakoyunlu hükümdarı Kara Yusuf tâbi olduğu Celâyir Sultanı Ahmed Celâyir ile birlikte Anadolu'ya geçerek I. Bayezid'e sığındı.
Mısır'daki Memlûk Devleti ise Timur'un baskıları sonucu ismen Timur'a tâbi olduklarını bildirdi. İran'ı hâkimiyeti altına alan Timur, Büyük Selçuklu İmparatorluğu ve İlhanlıların varisi olarak Anadolu'da kendi hâkimiyetini sağlamak amacındaydı. Asıl amacı hiçbir zaman yeni ve sürekli bir devlet kurmak olmayan, bunun aksine; ganimet ve ün kazanmayı ve kendisine karşı yapılan hakaret ve meydan okumaya karşılık vermeyi amaçlayan Timur, Osmanlı Devleti'ni kontrolü altına almak amacındaydı.
Muharebe > Gerçekleştiği tarih

Muharebenin tarihi konusunda tarihçiler arasında farklı görüşler olsa da, genel olarak 1402 yılının 20-28 Temmuz günleri kabul edilmektedir. Farklı iddialara göre muharebenin 16 Haziran ile 5 Ağustos arasındaki 50 günlük süre içerisinde gerçekleştiği tahmin edilir. Şerafeddin Ali Yezdî, muharebenin 20 Temmuz Perşembe günü yapıldığını yazar. Bu iki ismi kaynak alan Hoca Sâdeddin Efendi, Ömer Halis Bıyıktay, Yılmaz Öztuna ve René Grousset gibi tarihçiler de aynı tarihi kabul eder. Müneccimbaşı ile Hayrullah Efendi de 20 Temmuz tarihini verir. Muharebenin cuma namazı kılındıktan sonra başladığını belirten Âşıkpaşazâde'nin belirttiği cuma gününün muhtemelen 21 Temmuz (20 Zilhicce) olduğu düşünülür. Herbert Adams Gibbons ve Oruç Bey muharebeyle ilgili bir tarih vermezken, Paul Wittek ise bir eserinde 18 Temmuz Salı, bir başka eserinde 28 Temmuz Cuma gününü verir. İbn Arabşah da 28 Temmuz tarihini verir. Yine İbn Tağrıberdî 28 Temmuz tarihini; İsmail Hakkı Uzunçarşılı, Neşrî'nin verdiği 1401 yılının muhtemelen 1402 olduğunu ve yanlışlıkla 1401 yazdığını belirtir.
Makrîzî ile Bedreddin Aynî, muharebenin Ağustos 1402'nin beşinci pazarında yapıldığını savunur. Rûhî Çelebi 13 Ağustos 1402, Behiştî 2 Ağustos 1403, Ahmed Atâ ise 19 Temmuz 1402 Çarşamba tarihini verir. Uzunçarşılı, bu tarihlerden en yakın olanının 20 veya 28 Temmuz olduğunu belirterek 20 Temmuz'u kabul eden tarihçilerin Şerafeddin Ali Yezdî'yi, 28 Temmuz'u kabul edenlerin ise İbn Arabşah'ı referans aldıklarını yazar. İsmail Aka da yaygın olarak 28 Temmuz Cuma tarihinin kabul edildiğini belirtirken; ayrı nüshaları karşılaştırarak yayınladığı Fetihnâme'de 28 Temmuz'u verir. İsmail Hami Danişmend de; Âşıkpaşazâde, Lütfi Paşa, Oruç Bey, Hoca Sâdeddin Efendi ve Âli Çelebi gibi tarihçilerin ortak şekilde cuma gününden bahsetmelerinden ötürü Timur'a ait olduğu iddia edilen bir mektubunda 28 Temmuz tarihine rastlaması sebebiyle muharebenin 28 Temmuz 1402 tarihinde gerçekleşmesinin muhtemel olduğunu, muharebede yer alan Sultaniye Başpiskoposu Johannes'in hatıratında ve Georgios Frantzis'in eserinde de bu tarihin gösterildiğini belirtir. Yine Alexandrescu Dersca da Georgios Frantzis ve Johannes'e ek olarak; Giovanni Cornaro'nun ve Gerardo Sagredo'nun 28 Temmuz tarihini verdiğini; Sagredo'nun, bilgilerini Bayezid'in ordusunda askere alınan ve bu nedenle Ankara'da savaşan bir görgü tanığı Pictro Longo Candiotto'dan alma avantajına sahip olduğunu ifade eder. Franz Babinger'in Muhyiddin'e atfettiği Friedrich Giese tarafından yayınlanan anonim kronik, savaşın bir cuma günü yapıldığını öne sürer.
Muharebe > Muharebe alanı

Muharebenin yapıldığı alan yaygın kabul edilen görüşe göre; doğuda Çubuk Çayı vadisi; batıda Kuşçu Dağı, Mire Dağı, Ova Çayı, Kışlacık Deresi; kuzeyde Cankurtaran; güneyde Karacaviran ve Kuşçu Dağı arasında kalan Çubuk Ovası adıyla bilinen yerdi. Muharebe esas olarak; Çubuk Çayı'ndan itibaren batıya doğru yaklaşık 6 kilometre kadar uzanan Kızılcaköy Deresi üzerinde meydana geldi. İlk olarak Ömer Halis Bıyıktay tarafından ortaya atılan bu görüş daha sonra Alexandrescu Dersca'nın da kabul etmesiyle sonraki araştırmacılar tarafından da benimsendi. İki ordunun öncü birlikleri arasındaki mesafe yaklaşık 12 kilometreydi. Muharebe alanının toplamı 30 km2den daha fazlaydı. Muharebe alanının rakımı yaklaşık 500 metreydi.
Muharebenin gerçekleştiği yer, başlıca çağdaş kaynaklardan Şamî'nin Zafernâme adlı eserinde "Çuluğ arazisi" şeklinde geçer. Hüseyin Çınar ve Osman Gümüşçü gibi akademisyenler, bölgenin yabancısı olan bu tarihçinin "Çubuk" ismini yanlış okuduğunu ve belirtilen yerin "Çubuk" olması gerektiği görüşünü savundular. Çubuk ilk defa 1463 tarihli bir Osmanlı tahrir defterinde "Çubukbazarı" adıyla günümüzdeki "Çubuk" ilçesinin yerinde yer alan ve 24 haneye sahip bir yerleşim yeri olarak geçer. Neşrî, Âşıkpaşazâde, Hadîdî ve Oruç Bey gibi ilk Osmanlı tarihçileri muharebenin Ankara'da geçtiğinden bahseder. Bunlardan yalnızca Oruç Bey "Ankara ovası"; Dukas da "Ankara'da bir ova" tanımını kullanır. Johannes Schiltberger "Ankara yakınlarında" ifadesini kullanırken, İbn Arabşah da Timur'un ordusunun "suyun karşısında" yerini aldığını ve muharebenin Ankara'ya yakın bir yerde olduğundan bahseder. Timur'un Fetihnâme'sinde, muharebenin "Ankara'nın doğusunda, buraya yarım fersah [yaklaşık 3 km] uzaklıkta" yapıldığı belirtilir. Kemalpaşazâde, Selâtîn-nâme adlı eserinde "Çubuk sahrası" ifadesiyle muharebe alanı için Çubuk adını açıkça kullanan ilk tarihçidir. Aynı dönemin tarihçilerinden Rûhî Çelebi de muharebenin gerçekleştiği mekânı; "Ankara nevâhisinde Çubuk nâm mevkide" ifadeleriyle tanımlar. Bunlardan sonra gelen Gelibolulu Mustafa Âlî; "Çibuk Ovası", Müneccimbaşı Ahmed Dede ise; "Cibuk Ova" tanımlamasını yapar.
Akademisyen Halil Çetin, yaygın görüşün aksine Ankara'nın Haymana ilçesine bağlı Culuk köyü olduğundan bahsederken, buranın Şâmî'nin muharebe yeri olarak verdiği "Culug" ismiyle de uyuştuğunu söyler. Ayrıca Neşrî'nin Kitâb-ı Cihannümâ adlı eserinde de; Bayezid'in ordusuyla Sivriler'de yerini aldığından bahsettiğini ve günümüzde Haymana'nın batısında Sivri köy adında bir yerleşim yerinin bulunduğuna işaret eder. Yine Osmanlı ordusunun susuzluk çektiğinden bahseden Çetin, Çubuk Ovası'nda su kaynaklarının olduğunu ancak Haymana taraflarının bahsi geçen iddialara uygun bir yer olduğunu belirtir. Yazar buna benzer tespitlerle muharebenin Çubuk Ovası'nda olduğuna dair kesin bir bilgi olmadığını ve Haymana'nın da muhtemel muharebe alanı olabileceğini iddia eder.
Muharebe > Orduların büyüklükleri

Muharebede iki ordunun asker sayıları hakkında farklı iddialar mevcuttur. Osmanlı ordusu, İsmail Hakkı Uzunçarşılı'ya göre 70.000, Ömer Halis Bıyıktay'a göre 74.000, Solakzade Mehmed Hemdemî'ye göre 90.000, Hoca Sâdeddin Efendi'ye göre 90.000, İdris-i Bitlisî'ye göre 90.000, Joseph von Hammer-Purgstall'a göre 120.000, Âşıkpaşazâde ile Neşrî'ye göre 130.000 ve Hayrullah Efendi'ye göre 300.000'dir. Yılmaz Öztuna, Hammer'ın verdiği rakamı "en makulü" kabul eder. Ahmet Şimşirgil, Osmanlıların 80.000 kişilik bir kuvvete sahip olduklarını ve yüz binli ordu kuvvetinin ancak I. Selim döneminde elde edildiğini savunur. Timur'un Ankara Muharebesi'nden sonra yazdığı Fetihnâme'de, Osmanlı kuvvetlerinin 70.000 atlı ve yayadan oluştuğu belirtilir.
Timur'un ordusundaki asker sayısı ise; Ömer Halis Bıyıktay'a göre 140.000, Ernest Lavisse ile Alfred Rambaud'a göre 200-300.000, Kâtip Çelebi'ye göre 700.000, Sâdeddin Efendi ve Hammer'a göre 840.000 ve Hayrullah Efendi'ye göre 850.000'dir. Yılmaz Öztuna, Hayrullah Efendi'nin her iki ordunun asker sayılarını "abartılı" yazdığını iddia eder. Ayrıca Hoca Sâdeddin Efendi'nin de Osmanlı'nın yenilgisini düşman kuvvetlerinin sayısının çok olmasına bağlamak amacıyla abarttığını belirterek, eserlerinde onu kaynak alan Hammer'ın da ondan etkilenerek sayıyı "abartılı" yazdığını söyler. Öztuna, Rambaud'un görüşünü desteklediğini ve "en makul" sayının 250.000 olduğunu kabul eder. Ayrıca Bıyıktay'ın her iki ordunun asker sayılarını oldukça az verdiğini belirtir.
Muharebe > Orduların düzeni

Bayezid, yanlardan ve arkadan bir saldırıya uğramamak amacıyla düşmanın süvari kuvvetlerinin Osmanlı birliklerinin cephesine gelecek veya düşman hareketini takip ederek hızlıca cephe alınabilecek bir alanı muharebe için seçti. Bu nedenle ordu, cephesi Melikşah köyünün güney kısmına bakacak şekilde konuşlandırıldı. Yeniçerilerin tuttuğu yer yüksek olmasının yanı sıra, tahkim ve savunma için de uygundu. Muharebe alanında Osmanlı ordusunun; 10.000 kişilik yeniçeri birliklerinin önünde azaplar ve tımarlı sipahilerden oluşan merkez kuvvetlerine Bayezid kumanda ediyordu. Sadrazam Çandarlı Ali Paşa, Mustafa Çelebi, İsa Çelebi ve Musa Çelebi onun yanında ve arkasında yer alıyordu. Sağ cenahta Kara Timurtaş Paşa komutasındaki Anadolu eyalet askerleri ve onların sağında okçular vardı. Yine Bayezid'in kayınbiraderi de olan Sırbistan Despotu Stefan Lazareviç'in kumandası altında tamamı zırhlı ve siyah giysili 20.000 asker de sağ cenahtaydı. Sağ cenahta bir miktar Arnavut kuvveti de mevcuttu. Sol cenah ise Süleyman Çelebi komutasındaki Rumeli askerlerinden meydana geliyordu. Bunların gerisinde ise Kara Tatarlar ve ihtiyat kuvvetleri ile Mehmed Çelebi yer alıyordu. Sadrazam Çandarlı Ali Paşa'nın girişimiyle Anadolu ve Rumeli'den toplanan cerehor adıyla anılan bir askerî birlik de muharebede yer alıyordu. Osmanlı ordusunun sah cenahı Mire Dağı'na ve sol cenahı ise ova tarafına düşüyordu. Bayezid'in komutasındaki merkez kuvvetleri ise Melikşah köyünün güneyindeki tepede bulunuyordu. Bayezid ayrıca, herhangi bir kuşatma girişimini önlemek için yaklaşık 4 kilometre uzaklıktaki Çataltepe'de takviye birlikleri bıraktı. Saldırının Böyrek ve Mire dağları bölgesinde bulunan askerler tarafından yapılması planlandı.
Timur ise Ankara Kalesi'nin kuşatmasını kaldırdıktan sonra, ordusuyla kuzeye ilerledi ve nehrin karşı yakasındaki Çubuk Çayı ovasında kampını kurarak ordusunun su ihtiyacını da temin etti. Ayrıca civardaki çeşmelere, Çubuk Çayı'nın Kızılcaköy, İncesu ve Bent derelerine zehir dökerek Osmanlıları susuz bırakırken, bölgedeki çeşme, sebil, kuyu, sarnıç, tarla, değirmen, depo, sürü ve çiftlikleri Bayezid'in kullanmaması için tahrip ettirdi. Timur, ordusunun Çubuk ovasındaki savaş düzeninde merkezde yer alıyordu. Sağ cenahta Miranşah; onun yanında tamamıyla zırhlı süvari birlikleriyle Muhammed Sultan Mirza, Pir Muhammed Mirza, Şeyh Nureddin, Ali Sultan, Ali Kavçin, Emir Mübeşşir ve Mutahharten vardı. Sol cenahta ise yine Timur'un oğlu Şahruh, Halil Sultan, Emirzade Rüstem, Sultan Hüseyin, Emir Süleyman Şah, Emir Şahmelik, Emir Burunduk, Sevincek Bahadır, Devlet Timur, Emir Musa ve Emir Bisteri vardı. Hindistan'dan getirilen 32 zırhlı savaş fili, İsen Buga komutası altında ordunun önünde yer alıyordu. Birbirlerine zincirlerle bağlanan bu fillerin sırtlarında bir kule bulunur ve bu kulelerden düşman askerlere oklar ve ateşler atıldığı rivayet edilir.
Sonuçları > Ekonomik ve askerî sonuçları

Asya ve Avrupa kıtaları arasındaki kara ticaretinin büyük çoğunluğu Anadolu'daki yollar üzerinden yapılıyordu. Timur'un ordusuyla bu yollar üzerinde Anadolu ve civar ülkelere yaptığı seferler, buradaki ticaret ve ulaşımı engelledi ve Osmanlı Devleti ile diğer ülkelerin ticaret ve ekonomilerini olumsuz yönde etkiledi. Osmanlıların muharebeyi kaybetmesiyle birlikte ülke toprakları Timur İmparatorluğu'nun eline geçti ve Fetret Devri'nin başlamasıyla Anadolu'daki yurt içi ve kıtalararası ulaşım, ticaret ve ikmal işleri aksadı. Bunlarla birlikte hemen hemen her şehirden alınan aman parası ile birlikte Osmanlı Devleti iktisadi olarak sıkıntıya düştü.
Muharebede Osmanlı ordusu yenilgiye uğrasa da kuvvetlerin birçoğu Anadolu'nun çeşitli bölgelerine çekilmeyi başardı. Osmanlı Devleti bu mağlubiyetten sonra Rumeli'de artık savunmaya geçmek zorunda kalırken, Timur İzmir ve Foça'yı Hristiyanların elinden alarak Müslümanlara bıraktı. Osmanlıların batıya doğru yaptığı seferler sona erdi ve esir alımı yapılamayınca Pençik Kanunu uygulanamadı. Venedik ve Ceneviz ise Doğu Akdeniz'deki deniz ticaretini tekrar kontrolü altına aldı. Deniz ve ticaret dengesi yeniden Venedik'in lehine döndü.
Yaşanan iç savaşlar insan mevcudiyetini azaltırken, Osmanlı ordu teşkilatı kadro bakımından eksildi. Mevcut kuvvetler ise yurtta iç güvenliği sağlayamayacak kadar yetersiz hâle geldi. Muharebe sonrasında Anadolu'nun demografik yapısı kısmi değişikliklere maruz kaldı. Buna göre Orta Anadolu'daki Kara Tatarlar zorunlu olarak Orta Asya'ya göç ettirildi. Büyük ticaret merkezlerinde veya kırsal kesimde yaşayan Türkmen, Kürt ve Araplar muharebeden sonra Rumeli'ye göç ettiler. Halil İnalcık'a göre; Timur'un Anadolu'yu istila etmesi, Türk nüfusunun Balkanlara akmasına neden oldu. Zanaatkâr ve ilim adamlarının Anadolu'dan Semerkant'a götürülmesi de, Osmanlı Devleti'ni sanayi ve ilim alanlarında olumsuz etkiledi.
Konuyla ilgili yayınlar

Daş, Abdurrahman (2004). "Ankara Savaşı Öncesi Timur İle Yıldırım Bayezid'in Mektuplaşmaları". Selçuk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Dergisi, 15. Konya. 25 Temmuz 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Mart 2021.
Köprülü, Mehmet Fuad (1937). "Yıldırım Bayezid'in Esareti ve İntiharı Hakkında: I. Demir Kafes Rivayeti. II. İntihar Meselesi". Belleten. I (2). ss. 591-603. ISSN 0041-4255.
| g t Ankara |
| --- | --- |
Tarih:  İsim 
Coğrafya:  Yerleşim yerleri 
Siyaset:  Büyükşehir belediyesi  Belediye başkanları  Valiler  İlçeler  Belediyeler  Milletvekilleri  Emniyet  İtfaiye 
Ulaşım:  Havalimanları  İl yolları  Metro  EGO Genel Müdürlüğü 
Altyapı:  Anıt ve heykeller  Barajlar  Parklar 
Kültür:  Din Camiler  Müzeler  Spor  Tiyatrolar 
Eğitim:  Kütüphaneler  Üniversiteler 
Diğer:  Flora  Hastaneler  Gökdelenler  Turizm 
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb11956803k (data)  GND: 4202367-1  LCCN: sh85005309  NLI: 987007294718705171  TDVİA: ankara-savasi 
Timur İmparatorluğu'nun 1392 ile 1396 yılları arasındaki Altın Orda seferinin gösterildiği harita
Tarafların temsilî muharebe düzenleri
I. Bayezid'in muharebe sonunda esir düşmesini tasvir eden bir minyatür
Esaret altında tutulan Bayezid'in resmedildiği bir tablo (Stanisław Chlebowski, 1878)
Chronicorum Turcicorum adlı eserde Bayezid'in demir kafeste resmedildiği bir çizim (Philipp Lonicer, 1584)
Alberto Del Rio

| Alberto Del Rio |
| --- | --- |
Alberto Del Rio (Mart 2016)
Doğum adı: José Alberto Rodríguez
Doğum: 25 Mayıs 1977 (47 yaşında) San Luis Potosí, Meksika
Yaşadığı yer: San Antonio, Teksas
Mezun olduğu okul: Universidad Autónoma de San Luis Potosí
Eş(ler)i: Angela Velkei (2012-2016)
Çocuk(lar): 3
Profesyonel güreş kariyeri
Boyu: 1,96 m (6 ft 5 in)
Kilosu: 108 kg (238 lb)
Başlangıç: 2000
Alberto del Rio WWE Şampiyonu iken
José Alberto Rodríguez, (25 Mayıs 1977, San Luis Potosí) Meksikalı MMA dövüşçüsü ve profesyonel güreşçi. Nación Lucha Libre şirketinin sahibidir.
WWE'ye gelişi

WWE'ye gelmeden önce tanıtımları uzun süre SmackDown ekranlarında yayınlandı. WWE'ye gelir gelmez Rey Mysterio ile en iyi Meksikalı feuduna girdi. Sonrasında Edge ile feuda giren Alberto, büyük maçlar kaybederek bu kemerin sahibi olamadı. Draft 2011'de RAW'a draft olan Alberto'nun şansı burada açıldı. İlk önce 2011 RAW Mr. Money in The Bank oldu. Sonrasında bomba gibi bir cash-in yaptı ve WWE Şampiyonu oldu. WWE Şampiyonu olarak ilk çıktığı maçta Rey Mysterio'yu yenen Alberto kemerini korumayı başardı. Ancak Night of Champions 2011 gecesi kemerini John Cena'ya kaybetti. Pes etmeyen Del Rio 3'lü maçta John Cena ve CM Punk karşısında Hell in a Cell 2011'de kemeri tekrar kazandı. 2013 yılında Big Show ile yaptığı mücadeleyi kazanarak Dünya Ağırsiklet Şampiyonu oldu. Ancak Survivor Series gecesi kemeri CM Punk karşısında kaybetti. Ardından Smackdown brandına geçti. 2014 yılında ise Money In The Bank PPV'sine katılmak için Dolph Ziggler ile maç yapıp yendi. 2014 yılında arka alandaki olaylar yüzünden şirketten ayrıldı. Bir süre Lucha Underground şirketinde gözüktü. AAA Mega Şampiyonu oldu. Hell in a Cell 2015'te John Cena'dan Birleşik Devletler Şampiyonluğu kemerini almayı başardı. Jack Swagger karşısında kemerini korusa da Royal Rumble 2016 gecesi Del Rio, Birleşik Devletler Şampiyonluğu kemerini Kalisto'ya kaybetti. Daha sonra Fastlane 2016'da Kalisto ile tekrar bir maç yaptı ama başarılı olamadı. Ardından girdiği mücadelelerde yenilgi ile ayrıldı ve en son girdiği Money in the Bank feudunda başarısız oldu.
Başarıları

WWE
WWE Şampiyonluğu (2 kez)
WWE Dünya Ağırsiklet Şampiyonluğu (2 kez)
WWE Birleşik Devletler Şampiyonluğu (2 kez)
Royal Rumble 2011 kazanananı
Alberto Del Rio WWE Birleşik Devletler Şampiyonu İkenMoney in the Bank 2011 kazanananı
Impact Wrestling
GFW Global Championship (1 kez)
Unified GFW World Heavyweight Championship (1 kez)
Profesyonel maç kaydı

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
15 maç (9 galibiyet, 6 yenilgi, 0 sonuçsuz)
| Sonuç | Rakip | Etkinlik | Zaman | Tarih | Yer | Notlar |  |
| Kazandı | Kengo Watanabe | Deep: 2nd Impact | 00.50 | 18 Ağustos 2001 |  Yokohama, Japonya | Teke tek maç |  |
| Kaybetti | Kengo Watanabe | Deep: 4th Impact | 03.52 | 30 Mart 2002 |  Nagoya, Japonya | Teke tek maç |  |
| Kazandı | Tatsuaki Nakano | Deep: 6th Impact | 04.05 | 7 Ekim 2002 |  Tokyo, Japonya | Teke tek maç |  |
| Kaybetti | Hiroyuki Ito | Deep: 9th Impact | 03.21 | 5 Mayıs 2003 |  Tokyo, Japonya | Teke tek maç |  |
| Kazandı | Brad Kohler | Deep: 12th Impact | 01.25 | 15 Eylül 2003 |  Tokyo, Japonya | Teke tek maç |  |
| Kaybetti | Mirko Cro Cop | Pride Bushido 1 | 00.46 | 5 Ekim 2003 |  Saitama, Japonya | Teke tek maç |  |
| Kaybetti | Kazuhiro Nakamura | Pride 27 | 05.00 | 1 Şubat 2004 |  Osaka, Japonya | Teke tek maç |  |
| Kazandı | George King | VFX: Vale Tudo | 04.00 | 27 Mayıs 2007 |  Meksiko, Meksika | Teke tek maç |  |
| Kazandı | Joao Tua | MMA Xtreme 14 | 02.41 | 13 Ekim 2007 |  Honduras | Teke tek maç |  |
| Kazandı | Hato Kiyoshi | MMA Xtreme 17 | 02.31 | 15 Aralık 2007 |  Honduras | Teke tek maç |  |
| Kazandı | Ignacio Laguna | Berkman MMA Promotions I | 02.36 | 15 Aralık 2008 |  Meksiko, Meksika | Teke tek maç |  |
| Kazandı | Toshiyuki Moriya | COC I: Cage of Combat I | 03.17 | 26 Aralık 2009 |  Meksiko, Meksika | Teke tek maç |  |
| Kazandı | Arthur Bart | Cage of Combat 3: San Vale Todo | 03.51 | 13 Şubat 2010 |  Meksiko, Meksika | Teke tek maç |  |
| Kaybetti | Yamamoto Hanshi | Cage of Combat 4: Spanish Bombs | 02.47 | 27 Şubat 2010 |  Madrid, İspanya | Teke tek maç |  |
| Kaybetti | Tito Ortiz | Combate Americas 51: Tito vs. Alberto | 03.10 | 7 Aralık 2019 |  McAllen, Teksas | Teke tek maç |  |
| g t Royal Rumble kazananları |
| --- | --- |
Erkek kazananlar:  Jim Duggan (1988)  Big John Studd (1989)  Hulk Hogan (1990 ve 1991)  Ric Flair (1992)  Yokozuna (1993)  Bret Hart ve Lex Luger (1994)  Shawn Michaels (1995 ve 1996)  Stone Cold Steve Austin (1997, 1998 ve 2001)  Mr. McMahon (1999)  The Rock (2000)  Triple H (2002 ve 2016)  Brock Lesnar (2003)  Chris Benoit (2004)  Batista (2005 ve 2014)  Rey Mysterio (2006)  The Undertaker (2007)  John Cena (2008 ve 2013)  Randy Orton (2009 ve 2017)  Edge (2010 ve 2021)  Alberto Del Rio (2011)  Sheamus (2012)  Roman Reigns (2015)  Shinsuke Nakamura (2018)  Seth Rollins (2019)  Drew McIntyre (2020) 
Kadın kazananlar:  Asuka (2018)  Becky Lynch (2019)  Charlotte Flair (2020)  Bianca Belair (2021) 
Greatest Royal Rumble kazananları:  Braun Strowman (2018)
Harriet Martineau

| Harriet Martineau |
| --- | --- |
Richard Evans tarafından yapılmış Harriet Martineau'nun yağlıboya portresi  (1834 veya öncesi)
Doğum: 12 Haziran 1802(1802-06-12) Norwich, Norfolk, İngiltere
Ölüm: 27 Haziran 1876 (74 yaşında) Ambleside, Westmorland, İngiltere
Defin yeri: Key Hill Mezarlığı
Milliyet: Britanyalı
Vatandaşlık: İngiltere
Meslek: Siyaset yazarı, sosyolog, feminist
Tanınma nedeni: İlk kadın sosyolog
Önemli eser(ler):  Illustrations of Political Economy (1834)  Society in America (1837)  Deerbrook (1839)  The Hour and the Man (1839) 
Siyasi parti: Whigs [en]
Din: Ateist
Akraba(lar): Babası Thomas Martineau (1764-1826)  annesi Elizabeth Rankin (1772-1848)  kardeşi James Martineau [en] (1805-1900)  amcası Peter Finch Martineau [en] (1755-1847)  üvey kardeşi Thomas Michael Greenhow [en] (1792-1881)
Aile: Martineau ailesi [en]

Harriet Martineau (/ˈmɑːrtənˌoʊ/; 12 Haziran 1802 - 27 Haziran 1876) İngiliz sosyal kuramcı ve ilk kadın sosyolog olarak görülmektedir. Sosyolojik, bütüncül, dini ve kadınsı bir bakış açısıyla yazdı, Auguste Comte'un eserlerini tercüme etti ve bir kadın yazar için geçimini sağlayacak kadar kazandı. Genç Prenses Victoria yaptığı işten keyif aldı ve onu taç giyme törenine davet etti. Martineau, "temel siyasi, dini ve sosyal kurumlar da dahil olmak üzere [toplumun] tüm yönlerine odaklanmayı" tavsiye ediyordu. Kadınların erkekler altındaki statüsüne kapsamlı bir analiz uygulamıştı. Romancı Margaret Oliphant onu "doğuştan bir öğretim görevlisi ve politikacı... kendi kuşağının erkek ya da kadın herhangi birine göre cinsiyetinden belirgin bir şekilde daha az etkilenmiş" olarak nitelendirdi.