stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Azerbaycan başbakanları listesi
Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti

| Sıra | İsim (Doğum-Ölüm) | Fotoğraf | Göreve Başlama | Görevden Ayrılma | Parti | Hükûmet |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Fetali Han Hoyski (1875-1920)  |  | 28 Mayıs 1918 | 17 Haziran 1918 | Bağımsız | 1. Hoylu I |
| 1 | Fetali Han Hoyski (1875-1920)  |  | 17 Haziran 1918 | 7 Aralık 1918 | Bağımsız | 2. Hoylu II |
| 1 | Fetali Han Hoyski (1875-1920)  |  | 26 Aralık 1918 | 14 Mart 1919 | Bağımsız | 3. Hoylu III |
| 2 | Nesib Bey Yusufbeyli (1881-1920) |  | 14 Mart 1919 | 22 Aralık 1919 | Müsavat Partisi | 4. Yusufbeyli I |
| 2 | Nesib Bey Yusufbeyli (1881-1920) |  | 24 Aralık 1919 | 30 Mart 1920 | Müsavat Partisi | 5. Yusufbeyli II |
| - | Mehmet Hasan Hacınski (Geçici)  (1875-1931)  |  | 30 Mart 1920 | 28 Nisan 1920 | Müsavat Partisi | Hükûmet kurulamadı. |
| - | Mehmet Hasan Hacınski (Geçici)  (1875-1931)  |  | 30 Mart 1920 | 28 Nisan 1920 | Azerbaycan Komünist Partisi | Hükûmet kurulamadı. |
SSCB dönemi > Halk Komiserleri Sovyeti

| Sıra | İsim (Doğum-Ölüm) | Fotoğraf | Göreve Başlama | Görevden Ayrılma | Parti |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Neriman Nerimanov   (1870-1925)  |  | 28 Nisan 1920 | 6 Mayıs 1922 | Azerbaycan Komünist Partisi |
| 2 | Gazenfer Musabeyov   (1888-1938)  |  | 6 Mayıs 1922 | 14 Mart 1930 | Azerbaycan Komünist Partisi |
| 3 | Dadaş Bünyatzade (1888-1938)  |  | 14 Mart 1930 | 23 Ekim 1932 | Azerbaycan Komünist Partisi |
| 4 | Mir Cafer Bağırov   (1896-1956)  |  | 23 Ekim 1932 | 12 Aralık 1933 | Azerbaycan Komünist Partisi |
| 5 | Hüseyn Rahmanov   (1902-1937)  |  | 12 Aralık 1933 | 22 Ağustos 1937 | Azerbaycan Komünist Partisi |
| 6 | Teymur Guliyev   (1888-1965)  |  | 13 Kasım 1937 | 28 Mart 1946 | Azerbaycan Komünist Partisi |
SSCB dönemi > Bakanlar Sovyeti

| Sıra | İsim (Doğum-Ölüm) | Fotoğraf | Göreve Başlama | Görevden Ayrılma | Parti |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Teymur Guliyev   (1888-1965)  |  | 28 Mart 1946 | 6 Nisan 1953 | Azerbaycan Komünist Partisi |
| 2 | Mir Cafer Bağırov   (1896-1956)  |  | 6 Nisan 1953 | 20 Temmuz 1953 | Azerbaycan Komünist Partisi |
| (1) | Teymur Guliyev   (1888-1965)  |  | 20 Temmuz 1953 | 1 Mart 1954 | Azerbaycan Komünist Partisi |
| 3 | Sadık Rahimov   (1914-1975)  |  | 1 Mart 1954 | 8 Temmuz 1958 | Azerbaycan Komünist Partisi |
| 4 | Veli Ahundov   (1916-1986)  |  | 8 Temmuz 1958 | 10 Temmuz 1959 | Azerbaycan Komünist Partisi |
| 5 | Mammad İskenderov   (1915-1985)  |  | 10 Temmuz 1959 | 29 Aralık 1961 | Azerbaycan Komünist Partisi |
| 6 | Enver Alihanov   (1917-1992)  |  | 29 Aralık 1961 | 10 Nisan 1979 | Azerbaycan Komünist Partisi |
| 7 | Ali İbrahimov   (1913-1985)  |  | 10 Nisan 1970 | 22 Ocak 1981 | Azerbaycan Komünist Partisi |
| 8 | Hasan Seyidov   (1932-2004)  |  | 22 Ocak 1981 | 27 Ocak 1989 | Azerbaycan Komünist Partisi |
| 9 | Ayaz Mutallibov   (1938-2022) |  | 27 Ocak 1989 | 26 Ocak 1990 | Azerbaycan Komünist Partisi |
| 10 | Hasan Hasanov   (1940-)  |  | 26 Ocak 1990 | 7 Şubat 1991 | Azerbaycan Komünist Partisi |
Azerbaycan Cumhuriyeti (1991–günümüz)

| Sıra | İsim (Doğum-Ölüm) | Fotoğraf | Göreve Başlama | Görevden Ayrılma | Parti |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Hasan Hasanov   (1940-)  |  | 7 Şubat 1991 | 4 Nisan 1992 | Azerbaycan Komünist Partisi |
| - | Hasan Hasanov   (1940-)  |  | 7 Şubat 1991 | 4 Nisan 1992 | Bağımsız |
| - | Feyruz Mustafayev   (Geçici)  (1933-2018)  |  | 4 Nisan 1992 | 14 Mayıs 1992 | Bağımsız |
| 2 | Rahim Hüseynov   (1936-2023)  |  | 14 Mayıs 1992 | 30 Ocak 1993 | Bağımsız |
| - | Ali Masimli   (Geçici)  (1953-)  |  | 5 Şubat 1993 | 28 Nisan 1993 | Azerbaycan Halk Cephesi |
| 3 | Penah Hüseyn   (1957-)  |  | 28 Nisan 1993 | 30 Haziran 1993 | Azerbaycan Halk Cephesi |
| 4 | Suret Hüseynov  (1959-2023)  |  | 30 Haziran 1993 | 7 Ekim 1994 | Askeri |
| 5 | Fuad Guliyev   (1941-)  |  | 7 Ekim 1994 | 21 Temmuz 1996 | Yeni Azerbaycan Partisi |
| 6 | Artur Rasizade  (1935-)  |  | 20 Temmuz 1996 | 4 Ağustos 2003 | Yeni Azerbaycan Partisi |
| 7 | İlham Aliyev  (1961-)  |  | 4 Ağustos 2003 | 4 Kasım 2003 | Yeni Azerbaycan Partisi |
| (6) | Artur Rasizade  (1935-)  |  | 4 Kasım 2003 | 21 Nisan 2018 | Yeni Azerbaycan Partisi |
| 8 | Nevruz Mammadov  (1947-)  |  | 21 Nisan 2018 | 8 Ekim 2019 | Yeni Azerbaycan Partisi |
| 9 | Ali Esedov  (1956-)  |  | 8 Ekim 2019 | Görevde | Yeni Azerbaycan Partisi |
Henry Moore

| Henry Moore |
| --- | --- |
Henry Moore, 1975
Genel bilgiler
Doğum adı: Henry Spencer Moore
Doğum: 30 Temmuz 1898(1898-07-30) Castleford, Yorkshire, İngiltere
Ölüm: 31 Ağustos 1986 (88 yaşında) Much Hadham, East Hertfordshire, İngiltere
Uyruk: İngiliz
Alanı: heykel, desen
Katıldığı akımlar: Bronz heykel, Modernizm
Etkilendikleri: Michelangelo, Giovanni Pisano, Gothik sanat, Kolomb öncesi sanat
Etkiledikleri: Anthony Caro, Phillip King, Isaac Witkin
Ünlü yapıtları: Uzanmış Figürler, 1930'lar - 1980'ler


Henry Spencer Moore (30 Temmuz 1898 - 31 Ağustos 1986), İngiliz heykeltıraştır. Taş ve tunçtan yaptığı soyut ama organik biçimli yapıtlarıyla, 20. yüzyılın önde gelen sanatçılarından biri olmuştur. Dünya üzerinde çeşitli yerlerde kamuya açık olarak sergilenen soyut anıtsal bronz heykelleri bulunmaktadır.
Kullandığı şekiller genellikle insan figürünün soyutlamasıdır ve çalışmalarında özellikle anne ile çocuk ve yaslanmış figürler kullanmıştır. Moore'un eserleri -1950'lerde aileleri resmeden heykeller yaptığı dönem hariç- sıklıkla kadın vücudunu işler. Şekilleri deliklidir ya da boş hacimler içerir. Birçok yorumcu yaslanmış figürlerinin dalgalı şekillerini doğum yeri olan Yorkshire'ın tepelerine benzetir.
Büyük ölçekli soyut dökme bronz ve mermer heykelleri ile tanınmış ve bir ölçüde modernizmin belli bir biçiminin Birleşik Krallık'a girmesinde öncülük etmiştir. Yaşamının sonlarına doğru büyük ölçekli siparişleri tamamlaması sayesinde oldukça zengin olmuştur. Yine de sade bir yaşam sürmüş ve kazandığı paranın çoğu eğitimi ve sanatı destekleyen ve günümüzde de faaliyet gösteren Henry Moore Vakfı'na gitmiştir.
Çocukluğu ve gençliği

Moore, Castleford, West Yorkshire, İngiltere'de, Mary Baker ile Raymond Spencer Moore'un çocuğu olarak dünyaya gelmiştir. İrlanda asıllı olan babası maden mühendisi olarak Castleford'da Wheldale kömür madeninin müdür yardımcısı olmuştur. Kendi kendini geliştirmiş olan babası, müzik ve edebiyat ile ilgilenmekteydi. Oğlunun madenlerde çalışmasını istemeyen babası formal eğitimin bunun yolu olduğuna karar vermiştir. Henry, genellikle yoksulluk içinde kalan sekiz çocuklu ailenin yedinci çocuğuydu. Castleford'da gittiği anaokulu ve ilkokulda kil modeller ve ağaç oyma üzerine çalışmaya başladı. On bir yaşında Michelangelo'nun başarılarını duyduktan sonra heykeltıraş olmaya karar verdi.
Aynı yıl bir öğretmeni yeteneğini ve Orta Çağ heykeli üzerine ilgisini keşfetti ve Castleford Orta Okulu'nda burs almasını sağladı. Sanat öğretmeni, sanat bilgisinin gelişmesine yardımcı oldu ve onun cesaretlendirmesi ile sanat kariyeri yapmaya ve yerel sanat koleji burs sınavlarına çalışmaya başladı.
Önceden söz vermelerine rağmen Moore'un ebeveynleri heykeltıraş olarak eğitim almasına karşıydılar ve bunun kariyer gelişimi için çok iyi olmadığını düşünüyorlardı. Öğrenci öğretmen olarak kısa bir girişten sonra devam ettiği okula öğretmen oldu. On sekiz yaşına geldikten sonra Moore orduya çağrıldı. Galler Prensinin alayında en genç askerdi ve 1917'de Cambrai Muharebesi'nde bir gaz saldırısında yaralandı. Hastanede iyileştikten sonra savaşın geri kalan bölümünü beden eğitimi öğretmeni olarak geçirdi. Çağdaşlarının aksine Moore'un savaş dönemi görece sorunsuz geçmiştir. Daha sonraları bu dönem hakkında şöyle söylemiştir: "Benim için savaş kahraman olmaya çalışmanın romantik belirsizliği içinde geçti."
Heykeltıraş olarak başlangıcı

Savaştan sonra Moore, savaşa katılanlara verilen bir burs ile eğitimine devam etti ve 1919'da Leeds Sanat Okulu'nda (günümüzde Leeds Sanat Koleji) ilk heykel öğrencisi oldu ve okul onun için özel olarak bir heykel stüdyosu kurdu. Kolejde daha sonra tanınmış bir heykeltıraş olacak olan Barbara Hepworth ile tanıştı ve uzun sürecek olan bir dostluğun temeli atıldı. Moore, üniversitenin rektör yardımcısı Sir Michael Sadler'ın sahip olduğu birçok sanat eserine ulaşabiliyordu. 1921 yılında Moore, Londra'da bulunan Kraliyet Sanat Koleji'nde okumak için bir burs kazandı. Arkadaşı Hepworth aynı okula bir yıl önce gitmişti. Londra'da iken Moore Victoria ve Albert Müzesi ile British Museum'da bulunan koleksiyonları çalışarak primitif sanat ve heykel üzerine olan bilgisini genişletti.
Hem Moore'un hem de Hepworth'un ilk heykelleri standart romantik Viktorya dönemi tarzı izler ve doğal formları, manzaralar ile hayvanların figüratif modellerini içerir. Moore daha sonra klasik fikirlerden rahatsız olmuştur. Primitivizm ile olan tanışıklığı ve Constantin Brancusi, Jacob Epstein ile Frank Dobson gibi heykeltıraşların etkisiyle doğrudan oyma yöntemine yöneldi. Bu yöntemde malzemede bulunan kusurlar ve aletlerin bıraktığı izler bitmiş heykelin bir parçası hâline gelir. Kullanmaya başladığı bu yöntemden sonra Moore böyle modern bir yaklaşımı takdir etmeyen akademik hocaları ile ters düştü. Derwent Wood tarafından verilen bir çalışmada Moore'un Domenico Rosselli'nin The Virgin and Child (Bakire ve Çocuk) heykelinin bir mermer rölyef röprodüksiyonunu yapması istenmişti. Bunu da önce alçıdan bir model yapıp sonradan mekanik işaretleme tekniği ile yapması gerekiyordu. Bunun yerine Moore, rölyefi doğrudan oydu, hatta işaretleme makinesi tarafından bırakılacak izleri bile taklit etmek için yüzeyde işaretler bıraktı.
1924 yılında Moore altı aylık bir seyahat bursu kazandı ve Kuzey İtalya'ya giderek Michelangelo, Giotto di Bondone, Giovanni Pisano ve diğer eski ustaların büyük eserlerini inceledi. Bu dönemde Paris'i de ziyaret ederek Académie Colarossi'de zamanlı desen çizme kurslarına katıldı. Ayrıca Louvre'da Toltek-Maya heykel biçimi olan bir Chac Mool alçı modelini gördü. Yaslanmış bir figür olan bu heykel Moore'un eserlerini derinden etkileyecek ve heykellerinin ana motifi hâline gelecekti.
Mirası

Moore'un ünlü olduğu sırada ya da ölümünden sonra ortaya çıkan heykeltıraşların çoğu kendilerini onun gölgesinde bulmuştur. 1930'ların sonuna gelindiğinde Moore dünya çapında ün kazanmıştı. Britanya heykelinin, genel anlamda da Britanya modernizminin sesiydi. Sonraki nesil, her zaman onunla kıyaslanmış ve onun mirasını, konumunu sorgulayarak tepki göstermiştir. 1952 yılı Venedik Bienali'nde, sekiz yeni Britanya heykeltıraşı Geometry of Fear (Korku Geometrisi) adlı eserlerini Moore'un Dayanıklılık, Devamlılık ideallerinin tam zıttı olarak sergilemişlerdir.
Herbert Read bu "Genç Britanya Heyketraşları" adı verdiği grup için Bienal hakkında şunları yazmıştır: "Kaçışın, sessiz denizlerin tabanında dolaşan çıkarılmış pençelerin derisi yüzülmüş vücudun, hayâl kırıklığına uğramış cinselliğin, korkunun geometrisinin imajları işte burada." Eserler göğüs kafesi ve kafes biçimlerine, böcek şekillerine, saldırganlık ve avcılık temalarına atıfta bulunuyordu. Read hepsi 40 yaşın altında olan bu heykeltıraşlar ve Moore arasında doğrudan bir bağlantı ve devamlılık çizdiyse de aslında bu sanatçılar sanatta yeni bir başlangıç arıyorlardı. Bazılarının formel bir sanat eğitimi bile yoktu ve savaşta kırılmış bir nesilden geldikleri için tek aradıkları geçmişten kurtulmaktı.
Yine de Moore hem Britanya'da hem de uluslararası üne sahip birçok nesli doğrudan etkilemiştir. Eserlerinde Moore'un etkisinin önemini kabul etmiş sanatçılar arasında Anthony Caro, Phillip King ve Isaac Witkin, bulunur. Üçü de Moore'un asistanlığını yapmışlardır. Moore'dan etkilenen diğer sanatçılar arasında Lynn Chadwick, Eduardo Paolozzi, Bernard Meadows, Reg Butler, William Turnbull, Robert Adams, Kenneth Armitage ve Geoffrey Clarke sayılabilir.
Günümüzde Henry Moore Vakfı Leeds'te bulunan ve uluslararası heykelde araştırma aktiviteleri ile sergileri destekleyen Henry Moore Enstitüsü'nü yönetmektedir. Vakfa göre Moore'un ölümünden sonra eserlerine olan ilgi azalmasına rağmen, kurduğu kuruluşlar güncel sanatı Birleşik Krallık'ta desteklemek için önemli bir rol oynamaktadır.
Galeri

Three Way Piece No. 2 (The Archer), (Üç Yollu Parça No. 2 (Okçu)) (1964-1965), Toronto Şehir Konağı önündeki "Nathan Phillips Meydanı"'nda
Two Piece Reclining Figure No. 5 (İki Yaslanmış Figür No.5), Bronz, (1963-1964), Kenwood House'da, Londra
Three Piece Reclining figure No.1 (Üç Parça Yaslanmış Figür No. 1, (1961), Yorkshire Heykel Parkı
Locking Piece (Kilittaşı), Bronz, (1963), Tate'e sunulmuş ve şimdi Tate Britain yakınında Millbank'tedir
Oval with Points (Uçlu Oval), (1968-1970), Henry Moore Vakfı
Hill Arches (Tepe Kemerleri), (1972-1973), Bronz, Avustralya Ulusal Galerisi
Large Divided Oval: Butterfly (Geniş Bölünmüş Oval:Kelebek) (1985-1986), Haus der Kulturen der Welt, Berlin
Draped Seated Figure (Örtülü Oturmuş Figür) Kudüs Yahudi Üniversitesi
Meksika'da Yukatan Yarımadası'nda Chichen Itza sit alanında bir Chac Mool taş heykeli. Bu yaslanmış Toltek-Maya figürü Moore'un heykellerini etkilemiştir.
West Wind (Batı Rüzgârı), 1928-29; Moore'un ilk kamusal siparişi Portland taşındandır ve Michelangelo'nun Medici Şapeli ile Chac Mool figüründen etkiler taşır.
Family Group (Aile Grubu) (1950) bronz, Barclay Okulu, Stevenage, Hertfordshire. Moore'un II. Dünya Savaşından sonra ilk büyük ölçekli siparişi.
Ontario Sanat Galerisi'nin Henry Moore koleksiyonu dünya üstünde kamuya açık eserlerinin en geniş koleksiyonudur.
Reclining Figure (Yaslanmış Figür) (1951), Fitzwilliam Müzesi, Cambridge
Moore'un Stuttgart'ta bulunan bronz "Die Liegende" (Yaslanmış) heykeli ilk yaslanmış figürlerine bir örnektir.
Double Oval (Çift Oval), 1966, Henry Moore Vakfı
Wall Relief no. 1 (Duvar Rölyefi no.1), Rotterdam'da Bouwcentrum, 1955
Sir Anthony Caro, Dream City (Hayâl Şehir) (1996), paslanmış çelik, Yorkshire Heykel Parkı'nda.
Rock That Body

"Rock That Body", Amerikalı müzik grubu The Black Eyed Peas'in The E.N.D adını verdiği beşinci stüdyo albümünden yayımlanan beşinci teklidir. Avustralya'da 15 Ocak 2010'da resmî dördüncü tekli olarak yayımlanan şarkı, aynı şekilde Kanada'da da Aralık 2009'da dördüncü tekli çalışması olarak radyolara yollandı. Şarkının 15 Mart 2010'da Birleşik Krallık'ta yayımlanacağı duyuruldu. Şarkı, DJ EZ Rock ve Rob Base düeti olan "It Takes Two" eserinden örnekler barındırmaktadır.
Müzik videosu

Şarkı için çekilen ve yönetmenliği Rich Lee tarafından üstlenilen müzik videosu Ocak 2010'da "Imma Be"nin video klibiyle arka arkaya çekildi.
Liste başarıları

Aralık 2009'da Avustralya müzik listesine otuz birinci sıradan giriş yapan şarkı, bunu izleyen hafta yirmi yedinci sıraya çıktı. Daha sonrasında sekizinci sıraya kadar yükseldi. Böylelikle grubun bu ülkede ilk ona giren dördüncü ardışık şarkısı oldu.
| Liste (2009/2010) | Tepe noktası |
| --- | --- |
 Avustralya: 8
 Kanada: 41
 Fransa: 31
 Yeni Zelanda: 18
Avustralya (ARIA) - Altın
Cuito Cuanavale Muharebesi

Cuito Cuanavale Muharebesi, 1987 yılı Kasım ayı ile 1988 yılı Mart ayı arasında Angola'daki Cuito Cuanavale bölgesinde gerçekleşen muharebe. 1975-2002 yılları arasında yaşanan Angola İç Savaşının en önemli muharebesidir. Muharebede Küba ve Angola Orduları, Güney Afrika Cumhuriyeti Orduları ile karşı karşıya gelmiştir. İki tarafın da galip geldiklerini ilan ettiği muharebe sonucunda Angola İç Savaşında dönüm noktasına gelinmiştir: Taraflar arasında yapılan antlaşmaya göre Angola ve Namibya'da bulunan yabancı ordular (Küba ve Güney Afrika Orduları) çekilmiş ve Namibya bağımsız olmuştur. Ayrıca bu muharebenin Güney Afrika Cumhuriyetindeki ırkçı rejimin 1992 yılından itibaren başlayarak çökmesine de katkısı bulunmaktadır.
Arka plan > Portekiz’den bağımsızlık

Ana madde: Portekiz Sömürge Savaşları
Ana madde: Karanfil Devrimi
1974 yılına gelinceye dek Portekiz sömürgesi olan Angola'nın bağımsızlığı için üç ayrı örgüt silahlı mücadele vermiştir: Agostinho Neto önderliğindeki marksist MPLA, Holden Roberto önderliğinde savaşan ve Zaire diktatörü Mobutu Sese Seko tarafından desteklenen FNLA ve CIA ile ırkçı Güney Afrika ve Çin yönetimince desteklenen Jonas Savimbi liderliğindeki UNITA. Ülkede Portekiz Silahlı Kuvvetlerinin genel olarak egemenliği sürmekteyken farklı zamanlarda farklı bölgeler bu örgütler tarafından kontrol edilmiştir.
Angola'daki siyasi durum Portekiz'de yaşanan siyasi altüst oluşla birlikte değişir. Karanfil Devrimi ile birlikte iktidara gelen devrimci hükûmet Portekiz'in denizaşırı sömürgelerin bağımsızlıklarını verme görüşmelerini başlatır. Görüşmelerin ardından Angola 11 Kasım 1975 günü resmen bağımsızlığını ilan eder. Portekiz Ordusunun ve Portekiz kökenli binlerce kişinin Angola'dan ayrılmasından sonra başkent Luanda'da denetim MPLA'ya geçer. UNITA güney Angola'yı kontrol ederken, FNLA kuzey bölgelerini elinde tutar.
İsyancı kuvvetler ile Portekiz arasında imzalanan Alvor Antlaşmasına göre geçici bir hükûmet oluşturulacak, 1976 yılında seçimler yapılacak ve 11 Kasım 1975 günü bağımsızlık ilan edilecektir. Ancak geçici hükûmet başa geçer geçmez farklı isyancı kuvvetler arasında çatışmalar başlar. MPLA başkentte denetimi ele alır. 9 Ağustos günü Güney Afrika Ordusu Namibya sınırındaki Ruacana hidroelektrik santralini ele geçirir. 14 Ekim günü ise UNITA ve FNLA tarafından Luanda'nın alınması için başlatılan sefere destek için Savannah Harekâtı başlatılır. Zaire Ordusu, Güney Afrika Ordusu ve Portekizli paralı askerlerce desteklenen FNLA Luanda'ya doğudan yaklaşır ve Kifangondo eteklerine kadar ilerler. 7 Kasım günü Küba MPLA lehine savaşa dahil olarak Carlota Harekâtını başlatarak cevap verir. MPLA başkenti savunacak ve elinde tutmayı bilecektir. 11 Kasım 1975 günü ise planlandığı gibi Agostinho Neto Angola'nın bağımsızlığı ilan eder.
Arka plan > Soğuk Savaş

Ana madde: Soğuk Savaş
Oldukça uzun süre süren ve ancak 2002 yılında UNITA lideri Jonas Savimbi'nin öldürülmesiyle sona eren iç savaş yarım milyona yakın insanın hayatını kaybetmesine neden olacaktır. Özellikle zengin yeraltı ve doğal kaynaklarıyla dikkat çeken ülke Soğuk Savaş sırasında ABD ve Sovyetler Birliği'nin dolaylı olarak savaştıkları bir alan haline gelecektir. Doğu Bloku ülkeleri ve Sovyetler Birliği MPLA ve Namibya'nın bağımsızlığı için savaşan SWAPO'ya askeri malzeme, silah ve lojistik destek sağlarken, Küba kendi inisiyatifi ile ordularını Angola'ya gönderecektir. Karşı tarafta ise özellikle UNITA; ABD, Çin, Fransa ve Güney Afrika tarafından desteklenir.
Taraflar

FPLA, UNITA ve Güney Afrika tarafından aynı anda saldırı altında kalan MPLA yardım talebiyle Küba Cumhuriyetie başvurur. 1975 yılı Ocak ve Ağustos ayları arasında MPLA askeri akademi, silah, teçhizat, ulaşım aracı, radyo vericisi, üniforma desteği alır. Yıl sonuna doğru ise MPLA silahlı kuvvetleri olan FAPLA'yı Quifangondo Muharebesinde desteklemek için Küba düzenli birlikleri ülkeye gelmeye başlar. 1976 yılı Mart ayına gelindiğinde Küba'nın bölgeye gönderdiği düzenli ordu birlikerli sayısı 36 bini geçer. Küba dışındaki Sosyalist Blok ülkeleri ve özellikle Sovyetler Birliği teçhizat ve çok uzmanlaşmış teknik personel (savaş pilotu veya cephe komutanı) göndererek MPLA'yı destekler.Angola'ya gönderilen Sovyet generallerden Konstantin Shaganovitch muharebelerde kurmay heyetlerinde yer alacaktır.
UNITA ise Çin, ABD ve Güney Afrika tarafından desteklenecektir. Çin ve ABD para ve silah yardımı yaparken Güney Afrika doğrudan askerî birlik gönderecektir. Güney Afrika zengin yeraltı ve doğal kaynakları olan Angola'nın MPLA'nın eline geçmesini istemiyordu. Güney Afrika işgalinde olan Namibya, Angola ile sınır komşusuydu ve Namibya bağımsızlığı için savaşan SWAPO, MPLA ile koordineli bir mücadele yürütüyordu. Bu yüzden MPLA'nın olası bir zaferi SWAPO'nun da zaferi anlamına gelecek ve Namibya, Güney Afrika'dan bağımsızlığını kazanabilecekti. Bu yüzden Güney Afrika Angola'da kendisiyle uyumlu bir yönetim ve Namibya sınırında ise SWAPO'nun Angola'daki üslerinden Namibya'ya giremeyeceği bir tampon bölge istiyordu.
FNLA ise Zaire diktatörü Mobutu Sese Seko tarafından desteklenir. Ancak MPLA ve UNITA ile karşılaştırıldığında FNLA dikkate alınmayacak bir güce sahipti.
Muharebe > FAPLA ilerleyişi

Lomba Nehri Muharebesi olarak da bilinen bu muharebeyi anlamak bundan sonra meydana gelen Cuito Cuanavale Muharebesini anlamayı kolaylaştıracaktır. 1987 yılında MPLA Angola topraklarındaki hakimiyetini artırmak için bir dizi askerî harekâta başlar. Bu kapsamda UNITA'nın sağlam kalesi konumundaki eski Portekiz askeri üssü Mavinga, Jamba ve Caprivi bölgesine saldırılar başlatılır.
Angola birlikerinin kurmay heyeti Cuito Cuanavale'den saldırıya geçmeye karar verir. Yola çıkan piyade ve zırhlı birlikler Menongue Hava Üssünden kalkan MiG-23 savaş uçaklarının desteğinde ilerler.
Muharebe > Güney Afrika dahil oluyor

Güney Afrika Ordusu, SWAPO gerillalarının Namibya'daki faaliyetini kesebilmek için  Angola'nın Namibya ile olan güney sınırında UNITA'nın egemen olmasını istediğinden FAPLA ilerleyişine karşı Ekim 1987'de Modular Harekâtıyla seferber olarak cevap verir.
Muharebe > Cuito Cuanavale

İlk karşı karşıya gelmelerde üstünlüğü ele geçiren Güney Afrika ve UNITA kuvvetleri FAPLA kuvvetlerini stratejik olarak önemli bir kent olan Cuito Cuanavale'ye geri çekilmeye zorlar. Eğer burası da FAPLA tarafından kaybedilirse bundan sonraki geri çekilme noktası Menongue olacaktır.
FAPLA'nın ilk çatışmalardan kalan birlikleri Cuito Nehri'nin doğu yakasında sıkışır ve kıstırılarak imha edilme tehlikesiyle karşı karşıya kalır. Kesin yenilgi olasılığının farkında olan MPLA, Küba'dan acil yardım ister. Fidel Castro bunun üzerine özel bir harekât başlatarak 15 bin Küba özel kuvvetleri askerini gönderir. Bölgeye helikopterlerle ulaşan ilk Küba özel kuvvet askerleri 5 Aralık günü FAPLA zırhlı birliklerini takviye ederler ve Güney Afrika Ordusunun ilerleyişi Cuito Cuanavale'nin 22 km doğusundaki Tumpo Nehrinde durdurulur. Özellikle bu bölgede yoğun olarak döşenen mayınlar Güney Afrika Ordusunun durmasına sebep olur. Güney Afrika birlikleri durmuş olmalarına rağmen bölgedeki hakim tepe olan Chambinga Tepelerini ele geçirmiştir.
Güney Afrika Ordusu hava kuvveti olarak üstün olmasa da Mirage savaş uçaklarına ve Impala jetlerie sahiptir. Küba Hava Kuvvetleri ise Angola'ya en iyi uçaklarını ve en iyi pilotlarını okyanus aşırı göreve göndermiştir. Menongues Hava Üssünden kalkan Küba savaş uçakları 1976 Angola Savaşında da bölgede bulunmuş olan General Arnaldo Ochoa komutasındadır. General Cintras Frias ise Cuito Cuanavale'de cephe komutanıdır.
Güney Afrika Ordusu artık çok iyi mevzilenmiş ve takviye almış FAPLA kuvvetlerine karşı saldırmaya başlar. Küba özel kuvvetlerinin ana gövdesinin muharebe sahasına gelişi ise yağmur mevsiminin başlaması ve UNITA tarafından yolların mayınlanmasından ötürü gecikir. Bu birlikler ilk çarpışmalara katılamayacaktır.
Muharebe > Son aşama

23 Mart 1988'e kadar bölgede askerî harekât sürer. Mevzilenmiş FAPLA kuvvetlerine karşı piyade UNITA birlikleri ve zırhlı Güney Afrika birliklerinin saldırısı sürmekteyken Güney Afrika Ordusu geri çekilme kararı alır. Yağmur mevsimi nedeniyle ağır silahlar ve toplar geride bırakılırken Chambinga Tepelerinden bombardımana devam edilir. Küba ve FAPLA kuvvetleri Cuito Cuanavale'nin düşmesini engellemiş olur. Güney Afrika ve UNITA ise FAPLA tarafından düzenlenen sefer sırasındaki amaçları olan UNITA bölgelerini korumuş olduklarını iddia ederler. Ancak özellikle Küba birliklerinin ve FAPLA Ordusunun şehrin Güney Afrika Ordusuna düşmesini engellemeleri zafer olarak değerlendirilir. Zaferi kimin kazandığından bağımsız olarak muharebeden sonra önemli değişiklikler yaşanır.
Artık bir pat durumuna ulaşıldığı ve uluslararası gerilimi artırmaksızın iki tarafın da bir sonuç almasının imkânsız olduğu görülür. 1988 yılı boyunca süren çeşitli uzlaşma görüşmelerinden sonra 22 Aralık 1988 günü New York'da antlaşma imzalanır. Buna göre Küba ve Güney Afrika Angola'daki askerlerini çekecek ve Namibya'nın Güney Afrika'dan bağımsızlığı için bir takvim belirlenecektir.