stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Richard Stone

| Richard Stone |
| --- | --- |
Doğum: 30 Ağustos 1913(1913-08-30) Londra, İngiltere
Ölüm: 23 Aralık 1995 (82 yaşında) Cambridge, İngiltere
Milliyet: Britanyalı
Mezun olduğu okul(lar): Cambridge Üniversitesi
Ödüller: Nobel Ekonomi Ödülü (1984)

Kariyeri
Dalı: İktisat
Çalıştığı kurumlar: Cambridge Üniversitesi
Etkilendikleri: James Meade
 

John Richard Nicholas Stone (d. 30 Ağustos 1913 Londra - ö. 6 Aralık 1991), Cambridge) İngiliz ekonomisttir. 1984 yılında Nobel Ekonomi Ödülü aldı.
Yaşamı ve çalışmaları

Stone Cambridge Üniversitesinde Gonville ve Caius Koleji ve Kings Kolejiinde okudu ve 1936da mezun oldu. Sonra II. Dünya Savaşı başıa kadar Londra'da tanınmış Lloyd's sigortacılık kurumunda sigorta komisyonculuğu yaptı. Harp içinde devlet memuru olarak Kabine Ofisi'nde istatistikçi ve iktisatçı olarak çalştı. Bu arada tanınmış iktisatçı James Meade ile birlikte ilk defa çifte-girişli muhasebe usûlune dayanan resmi Milli Gelir ve Harcama istatistiklerini geliştirip 1941de bunu yayınladılar. Stone, Harp'ten sonra 1945-1955 arasında Cambridge Üniversitesi Uygulamalı İktisat bölümünü kurup bu kurumun direktörü olarak çalıştı. Aynı zamanda aynı üniversitede P.D.Leake Maliye ve Muhasebe Profesörü olarak görev yaptı 1980den sonra emekli şeref profesörü (emeritus) olarak hayatı sonuna kadar bu akademik göreve devam etti.
Stone 1984'te bir ülke içinde ve daha sonra uluslararası toplam iktisadî faaliyetlerin kaydını tutup bunların gidişatını takip etmek için bir iktisadî ve sosyal muhasebe sistemi geliştirmesi nedeniyle Nobel İktisat Ödülü'ne layık görülmüştür. Stone bazen millî gelir muhasebe sisteminin babası olarak nitelendirilmiştir. Diğer taraftan Richard Stone tüketici talep istatistikleri, matematik talep modelleri, iktisadî büyüme ve girdi-çıktı modelleri üzerine çok önemli teorik gelişmeler getiren çalışmalar yapmış ve kitaplar ve makaleler yayınlamıştır.
Seçilmiş önemli yayınları

1944: National Income and Expenditure,
1954: The Measurement of Consumers. Expenditure and Behavior in the United Kingdom, 1920-1938 (James Meade ile ortak çalışma)
1966: Mathematics in the Social Sciences and Other Essays
1970: Mathematical Models of the Economy and Other Essays
1971: Demographic Accounting and Model Building
1975: Direct and Indirect Constraints in the Adjustment of Observations
1980: A Simple Growth process Tending to Stationarity
Ryo Iida

Ryo Iida (1984 doğumlu futbolcu)
Ryo Iida (1993 doğumlu futbolcu)
Ryo Germain

| Kişisel bilgileri |
| --- | --- | --- | --- |
Tam adı:  Ryo Germain
Doğum tarihi:  19 Nisan 1995 (29 yaşında)
Doğum yeri:  Kanagawa, Japonya
Mevkii:  Forvet
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 2017- |  Vegalta Sendai |   |   |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. 
Ryo Germain (ジャーメイン 良, Germain Ryo, d. 19 Nisan 1995), Japon futbolcudur.
Lehman Brothers

| --- | --- |

Kuruluş: 1850
Kurucu: Henry, Emmanuel ve Mayer Lehman
Genel merkezi: New York, ABD
Önemli kişiler: Richard S. Fuld, Jr.
Öz kaynak: 22 Milyar Dolar (2007)
Çalışan sayısı: 28.000 (2007)
Web sitesi: Lehman.com
Lehman Brothers Inc., merkezi ABD'nin New York kentinde bulunan bir Amerikalı yatırım bankasıdır. Ağırlıklı olarak sabit faizli hisse senetleri ile çalışır. 2004 yılı itibarıyla dünya çapında yaklaşık 20.000 çalışanı vardır.
15 Eylül 2008 tarihinde iflasını açıklamasıyla 613 Milyar USD borcu ile ABD tarihinin en büyük iflası meydana geldi. İngiliz Barclays bankası, Lehman Brothers'a ait ticari işlemler ve yatırım bankalarının bir kısmını 1.75 milyar dolara satın aldı.
Firmanın geçmişi > Gelişen ortaklık (1969-1984)

Robert Lehman 1969'da öldü. O öldükten sonra ortaklık içerisinde Lehman ailesine mensup başka kimse kalmadı. Lehman ailesindeki halef eksikliği şirkette bir boşluk yarattı. Aynı zamanda Lehman Brothers, 1970'lerin başında zorlu ekonomik çevrede esen sert rüzgarların tam ortasında kalmıştı. 1972'de şirket zor zamanlar geçiriyordu ve 1973'te Bell & Howell Corporation'ın Yönetim Kurulu Başkanı ve CEO'su Peter Peterson, şirketi kurtarması için getirildi.
Başkan ve CEO Peter Peterson'ın liderliğinde 1975'te Abraham & Co. edinildi ve 2 yıl sonra saygıdeğer fakat zorlu bir sürecin ardından Kuhn, Loeb & Co. ile birleştirildi, Salomon Brothers, Goldman Sachs ve First Boston'ın ardından ülkenin 4. büyük yatırım bankası Lehman Brothers, Kuhn, Loeb Inc. şeklini almış oldu. Peterson, yatırım bankacılığı sektöründe şirketi ciddi faaliyet zararlarından, 5 yıl art arda rekor karlanmada ve özkaynak karlılığına geçmesinde liderlik yaptı.
1980'lerin başlarında Peterson, şirketin yatırım bankacıları ve tüccarlar arasındaki sorunları gidermesi için şirketin Başkan, COO ve eski tacir Lewis Glucksman'ı Mayıs 1983'te kendi co-CEO'su yaptı. Glucksman, şirkete olan eğilimi yükselten çok sayıda değişiklikler yaptı, bunlara Glucksman'ın yönetim tarzı ve piyasalardaki kriz de eklenince, bu bir güç mücadelesine dönüştü, Peterson'ın ayrılışına ve Glucksman'ın tek CEO olarak kalmasına sebep oldu.
İktidar kavgası üzerine soğuyan ve bu durumdan kötü etkilenen bankacılar şirketi terk etti. Birleşme ve Satın Almalar Komitesi Başkanı Steve Schwarzman, 2003'te Private Equity International'a verdiği röportajda:"Lehman Brothers'ta sonuçta işlevsiz hale gelen son derece çekişmeli kurum içi ortam vardı." şeklinde açıklamada bulundu.
Firmanın geçmişi > American Ekspress ile birleşme (1984-1994)

American Express'in sahibi olduğu ve yatırım bankacılığından daha çok, komisyonculuk faaliyetleriyle uğraşan menkul kıymetler şirketi, Shearson/American Express, 1984'te 360 Milyon Dolar'a Lehman Brothers'ı satın aldı. 11 Mayıs'ta birleştirilen şirketler, Shearson Lehman/American Express adını aldı. 1988'de Shearson Lehman/American Express ve E. F. Hutton & Co. Shearson Lehman Hutton Inc adı altında birleşti.
1983'ten 1990'a kadar Peter A. Cohen, Shearson Lehman Hutton Inc'in başkanlığını ve CEO'luğunu yaptı ve Shearson Lehman Hutton'ı şekillendirebilmek için E. F. Hutton'ın 1 Milyar Dolar'ını kullandı.
Firmanın geçmişi > Yatırımların geri çekilmesi ve Bağımsızlık

1993 yılında American Express, yeni CEO'su Harvey Golub idaresinde, bankacılık ve komisyonculuk faaliyetlerinde yatırımlarını geri çekmeye başladı. American Express bankacılık ve portföy yönetimi oluşumlarını sattı. 1994'te Lehman Brothers Kuhn Loeb halka arzı gerçekleştirilerek Lehman Brothers Holdings, Inc.'ten ayrıldı.
Tekrar birleşeceği yönündeki söylentilere rağmen, CEO Richard S. Fuld, Jr. yönetiminde gayet iyi bir performans gösterdi. 2008 yılına gelindiğinde Fuld şirket için 30 yıldır çalışmaktaydı ve bu Wall Street'teki en uzun CEO çalışma süresiydi. Fuld, Lehman Brothers'ı 1997'deki Asya Finansal Krizi'nden 1998 yılında hisse senetlerindeki sadece 22 dolarlık bir düşüşle çıkarmayı başardı fakat ABD'deki kısa dönem pazarlamayı ve krizin Lehman'ın mortgage tahvili teminatlarındaki etkisini küçümsediğini söyledi. Fuld, diğer rakipleri; Bear Stearns, Merrill Lynch ve Citigroup CEO'larının istifaya zorlanmasına rağmen, Lehman yönetiminde bulunan Vodafone emekli CEO'su Christopher Gent ve IBM'in emekli CEO'su John Akers'ın Fuld'u zorlama konusunda isteksiz olmasından dolayı, Amerika merkezli mortgage krizi yaşandığında işini korudu.
2001'de şirket Cowen & Co.'nun Özel Müşteri Servisi (PCS) bölümünü satın aldı. Daha sonra, 2003'te hızlı bir şekilde, 1989'da yaptıkları varlık yönetimi işine tekrar girdi. Yönetimi altıdaki varlıklarda 2 Milyar Dolarlık bir başlangıçla, Crossroads Group, Lincoln Sermaye Yönetimi sabit getirili bölümü ve Neuberger Berman satın alındı. (PCS) bölümüyle birlikte bu şirketler ve Lehman'ın özel sermaye şirketi, 2007'de vergi öncesi geliri 800 Milyon Dolar civarında olan ve yaklaşık 3.1 Milyar Dolar gelir getiren, Yatırım Yönetimi Bölümü'nü oluşturdu. İflasa gitmeden önceki dönemde şirketin yönetimi altındaki varlıkların değeri 275 Milyar Dolar'ın üstündeydi. Hepsi birlikte 1994'teki halka açılmadan beri, şirket %600'ün üzerinde bir artışla gelirlerini 2.73 Milyar Dolar'dan 19.2 Milyar Dolar'a, çalışan sayısını da %230'un üzerinde bir artışla 8.500'den yaklaşık olarak 28.600'e yükseltti.
2008 ALB ÇİN HUKUK ÖDÜLLERİ'NDE, Lehman Brothers ödüllendirildi.
Deal of the Year – Debt Market Deal of the Year
Deal of the Year – Equity Market Deal of the Year
Tarihten günümüze ortaklıkları

| --- | --- |
 Henry Lehman (1850-1855)  Emanuel Lehman (1850-1907)  Mayer Lehman (1850-1897)  Meyer H. Lehman (1880-1904)  Sigmund M. Lehman (1882-1908)  Philip Lehman (1885-1947)  Arthur Lehman (1901-1936)  Harold M. Lehman (1914-1933)  Thomas Hitchcock, Jr. (1937-1944)  Herbert H. Lehman (1908-1928)  Edward J. Bermingham (1936-1939)  Frederich L. Schuster (1943-1948)  Arthur H. Bunker (1945-1949)  Robert Lehman (1921-1969)  Allan S. Lehman (1908-?)  John M. Hancock** (1924-?):  Monroe C. Gutman (1927-?)  Paul Mazur (1927-?)  William J. Hammerslough (1930-?)  John D. Hertz (1934-1961)  Joseph A. Thomas (1937-?)  John R. Fell (1940-?)  William S. Glazier (1940-?)  Frederick L. Ehrman (1941-?)  Harold J. Szold (1941-?)  Philip Isles (1941-?)  Paul E. Manheim (1944-?)  Francis A. Callery (1950-?)  Herman H. Kahn (1950-?)  Morris Natelson (1950-1972)  Jerome S. Katzin (1977-1984)  Harvey M. Krueger (1977-1984)
Amerikan literatüründe Lehman Brothers

Schack, Justin. (May 2005). "Restoring the House of Lehman". Institutional Investor, p. 24-32.
Auletta, Ken. Greed and Glory on Wall Street: The Fall of the House of Lehman. Random House, 1985
Geisst, Charles R. The Last Partnerships. McGraw-Hill, 1997
Lehman Brothers. A Centennial - Lehman Brothers 1850 - 1950. Spiral Press, 1950
Wechsberg, Joseph. The Merchant Bankers. Pocket Books, 1966
Emanuel ve Mayer Lehman
Herbert H. Lehman
Peter Peterson
Leon Lederman

| Leon Max Lederman |
| --- | --- |
11 Mayıs 2007'de Lederman
Doğum: 15 Temmuz 1922 New York
Ölüm: 3 Ekim 2018 (96 yaşında) Rexburg, Idaho
Milliyet: Amerika Birleşik Devletleri
Vatandaşlık: Amerika Birleşik Devletleri
Mezun olduğu okul(lar): City College of New York  Columbia University
Ödüller: Fizik dalında Wolf Prize (1982) Nobel Fizik Ödülü (1988)  Vannevar Bush Ödülü (2012)

Kariyeri
Dalı: Fizik
Çalıştığı kurumlar: Fermilab
 

Leon Max Lederman (d. 15 Temmuz 1922- ö. 3 Ekim 2018) Amerikalı fizikçi. Martin Lewis Perl ile birlikte kuarklar ve leptonlar üzerine yaptıkları araştırmalarla 1982 yılında fizik dalında Wolf Ödülü'ne (Wolf Prize), Melvin Schwartz ve Jack Steinberger ile birlikte nötrinolar üzerine yaptıkları araştırmalarla da 1988 yılında Nobel Fizik Ödülü'ne layık görüldü. Batavia, Illinois'deki Fermilab'ın fahri müdürüdür. 1986 yılında Aurora, Illinois'de Illinois Mathematics and Science Academy'i kurdu ve 1998'e kadar burada çalıştı.
2012 yılında doğanın parçacıklarının ve temel kuvvetlerinin anlaşılmasına yaptığı olağanüstü katkılar dolayısıyla Vannevar Bush Ödülü'ne layık görüldü. 3 Ekim 2018'de 96 yaşında öldü.
Roket soba

Roket sobası illüstrasyon
Roket sobası, küçük çaplı odun yakıtı kullanan verimli ve sıcak yanan bir soba türüdür. Yakıt, alevler pişirme yüzeyine ulaşmadan hemen hemen tam yanmayı sağlayan yalıtılmış bir dikey baca içeren basit bir yanma odasında yakılır. Roket soba tasarımları genellikle yemek pişirmek için portatif sobalar için kullanılır, ancak tasarım aynı zamanda kurumlarda büyük sabit sobalar için ve ısıtma için roket kütle ısıtıcıları yapmak için de kullanılır.
Tarihçe

Roket sobasının öncüsü, 1780'de patenti alınan Argand lambasını esas almaktadır. Bu hava akışını artırmak için alevin üzerine bir cam baca yerleştiren geleneksel kandilin önemli bir öncüsüydü. Bu tasarım, aydınlatma için kullanılmasının yanı sıra "dumansız en güçlü ısıyı sağladığı" için, yemek pişirmek ve su ısıtmak için de kullanılmıştır.
Aprovecho'nun Teknik Direktörü Larry Winiarski, 1980 yılında Sam Baldwin tarafından tasarlanan bir VITA sobasına dayalı roket sobasını geliştirmeye başladı ve Romalılar tarafından hipokaust ısıtma ve pişirme sistemlerinde geliştirilen sistemlerin ilkelerini yeniden keşfetti. Roket sobasının temellerine dayalı olarak, ekmek yapmapımı için bir soba tasarlandı, bu 2005'te Ashden Ödülü  Aprovecho, 2006 yılında roket sobalarıyla aynı ödülü kazandı. Aprovecho roket sobaları Lesotho, Malawi, Uganda, Mozambik, Tanzanya ve Zambiya'da satıldı.
Radikal (kimya)

Kimyada radikaller (çoğu zaman serbest radikal olarak değinilir) eşleşmemiş elektronu olan atom, molekül veya iyonlardır. Bu eşleşmemiş elektronlar genelde son derece reaktiftir. Radikaller, yanma, atmosfer kimyası, polimerleşme, plazma kimyası, biyokimya ve pek çok başka kimyasal süreçte önemli rol oynar. Örneğin, insan fizyolojisinde, süperoksit ve azot oksit, damar tonusu gibi pek çok biyolojik süreci düzenler. Radikal ve serbest radikal terimleri genelde eşanlamlı kullanılmakla beraber, bir radikal bir çözelti kafesi içinde hapsolmuş veya başka bir moleküle bağlanmış durumda olabilir. 1900'de Michigan Üniversitesi'nde Moses Gomberg tarafından betimlenen trifenilmetil radikali, ilk tespit edilmiş organik serbest radikal olmuştur.
Tarihsel olarak radikal terimi bir moleküle ekli olan ve kimyasal tepkimede değişmeyen kısımları için kullanılırdı. Günümüzde bunlar için fonksiyonel grup terimi kullanılmaktadır. Örneğin, metil alkolün bir metil radikali ve bir hidroksil radikalinden oluştuğu söylenirdi. Modern kimyada anlaşıldığı şekliyle bunlar radikal değildir çünkü birbirlerine kovalent olarak bağlıdırlar ve eşleşmemiş reaktif elektronları yoktur. Ancak, eğer metil alkol yüksek enerjili elektronlar ile parçalanırsa, kütle spektrometrisi ile metil ve hidroksil radikallerinin meydana geldiği görülebilir.
Moses Gomberg (1866-1947), radikal kimyasının kurucusu.
Kimyasal tepkimelerde radikallerin belirtilmesi

Kimyasal denklemleri yazarken serbest radikaller genelde atom sembolü veya moleküler formülün sağ üstüne bir nokta koyarak belirtilir:
Radikal reaksiyon mekanizmalarında tek elektronların hareketini göstermek için tek uçlu oklar kullanılır:
Kırılan bir bağın homolitik kesilmesi 'balık oltası' ok ile gösterilir, iki elektronun hareketini göstermek için kullanılan eğri oktan farklı tutmak için. Kopan bağın ikinci elektronu da hareket eder ve saldıran radikal elektronu ile eşleşir; bu hareket özel olarak olarak gösterilmez.
Kimyada, serbest radikaller radikal eklemesi ve radikal substitusyonunda reaktif araürün olarak yer alırlar. Serbest radikaller içeren zincirleme tepkimeler genelde üç ayrı sürece ayrılırlar: başlama, yayılma ve sonlanma.
Başlama tepkimeleri serbest radikal sayısında net bir artış olmasına neden olan tepkimelerdir. Bunlar, yukarıda gösterilen Tepkime 1'deki gibi, kararlı moleküllerden serbest radikallerin oluşması veya serbest radikalin kararlı moleküllerle tepkiyerek daha çok serbest radikaller oluşturması olabilir.
Yayılma tepkimeleri, serbest radikallerin yer aldığı ama serbest radikal sayısının değişmediği tepkimelerdir.
Sonlanma tepkimeleri serbest radikal sayısında net bir azalma olan tepkimelerdir. Tipik olarak iki serbest radikal birleşerek daha kararlı bir molekül oluştururlar, örneğin: 2Cl·→ Cl2
Radikallerin oluşumu kovalent bağların homolitik olarak kopması yoluyla olabilir, bu süreç önemli miktarda enerji gerektirir. Örneğin, H2'nin 2H· olarak ayrışmasının ΔH° değeri +435 kJ/mol'dür, Cl2'nin  2Cl· olarak ayrışmasının  ΔH° değeri ise +243 kJ/mol'dür. Bu homolitik bağ ayrışma enerjisi olarak olarak bilinir ve genelde DH° sembolü ile gösterilir. Kovalent bağlı iki atomun bağ enerjisi tüm molekülün yapısına bağlıdır, sadece o iki atoma bağlı değildir. Oluşması için daha çok enerji gerektiren radikaller, daha az enerji gerektirenlere kıyasla daha az kararlıdır. Homolitik bağ kesilmesi benzer elektronegatifliğe sahip iki atom arasında daha sık olur. Organik kimyada bu genelde peroksitlerdeki O-O bağı ve O-N bağıdır.
Ancak, yayılma aşaması çok ekzotermiktir. Çoğu radikal türü yüksüz olmakla beraber radikal iyonlar mevcuttur.
Radikaller ayrıca bir atom veya molekülün tek elektronlu yükseltgenme veya indirgenmesi ile oluşabilir. Bunun bir örneği, elektron taşıma zinciri tarafından süperoksit oluşmasıdır. Organometalik kimyada yapılan ilk araştırmalar, özellikle F. A. Paneth ve K. Hahnfeld'ın 1930'lardaki çalışmaları, bağların heterolitik fisyonunu ve bunun mekanizmasının radikal temelli olduğunu göstermiştir.
Kalıcılık ve stabilite

Uzun ömürlü radikaller iki kategoriye ayrılırlar
Kararlı radikaller
Kalıcı radikaller
Diradikal'ler iki radikal merkezli moleküllerdir. Bir molekülde birden çok radikal merkezi bulunabilir. Moleküler oksijen doğal olarak (örneğin atmosferdeki oksijen olarak) bir diradikal olarak bulunmaktadır (taban durumunda triplet oksijen olarak). Atmosferik oksijenin yüksek reaktivitesi kısmen onun diradikal halinden kaynaklanmaktadır (gerçi dioksijenin radikal olmayan halleri aslında daha az kararlıdır). Atmosferik oksijenin triplet-halli gerçek bir radikal olması onun paramanyetik karakterine neden olur, bu da kolaylıkla gösterilebilir, örneğin oksijenin bir mıknatıs tarafından çekilmesiyle. (Ancak paramanyetizma radikal olmayı gerektirmez).
Reaktivite

Radikal alkil ara ürünlerin stabilizasyonu için kıstaslar karbokatyonların kıstaslarına benzer: serbest radikal merkez ne kadar substitüe ise o kadar daha kararlıdır. Bu özellik, tepkimelerini etkiler: üçüncül radikal  (R3C·) oluşumu ikincil (R2HC·)  veya birincil (RH2C·) radikal oluşumundan daha tercihlidir. Ancak, fonksiyonel grupların yanındaki radikaller (karbonil, nitril ve eter gibi) tertiyer (üçüncül) alkil radikallerden daha kararlıdır.
Radikaller çift bağlara saldırır, ama benzeri iyonlardan farklı olarak, elektrostatik etkileşimlerden fazla etkilenmezler. Örneğin, nükleofilik iyonların α,β-doymamış bileşiklerle (C=C-C=O) olan raktivitesi, oksijenin elektron çekici etkisi tarafından yönlenir, bunun sonucu olarak karbonil karbonu üzerinde kısmî bir artı yük oluşur. İyonik durumda iki reaksiyon gözlemlenir: karbonil grubuna saldırı sonucu karbonile doğrudan bir ekleme olur veya konjüge ekleme yoluyla vinil grubuna saldırı olur ve her iki durumda da nükleofil üzerindeki yük oksijen tarafından alınır. Radikaller çift bağa hızla eklenirler ve meydana gelen α-radikal karbonil göreli olarak kararlıdır; başka bir molekülle birleşebilir veya oksitlenebilir. Buna rağmen, radikallerin elektrofilik/nötrofilik karakteri çeşitli şartlarda gösterilmiştir (örneğin, maleik anhidrit (elektrofilik) ve stirenin (az nükleofilik) kopolimerizasyonundaki dönüşüm eğilimi)
İntramoleküler tepkimelerde, radikalin aşırı reaktivitesine rağmen ince kontrol mümkündür. Radikaller en yakın reaktif konuma en kolaylıkla saldırır. Dolayısıyla, seçenek olan durumlarda, 5 üyeli halkalar en tercihli ürün olur: dört üyeli halkalar fazla gergindir, zincir üzerinde aralarında dörtten fazla atom olan karbonlar ise birbirleriyle ender çarpışır.
Yanma

Ana madde: Yanma § Reaksiyon mekanizması
Çoğu kişi için en iyi bilinen serbest radikal tepkimesi yanmadır. Oksijen molekülü kararlı bir diradikaldir, bunun en iyi gösterimi ·O-O· şeklindedir, bu molekülün kararlı olmasının nedeni elektronlarının spinlerinin paralel olmasıdır. Oksijenin taban durumunda spinleri eşleşmemiş (triplet) diradikaldir ama son derece reaktif, spin eşlenmiş (singlet) bir hâli de mevcuttur. Yanmanın olabilmesi için bu iki hâl arasındaki enerji bariyerinin aşılması gereklidir. Isı sayesinde bu bariyer aşılabilir ama bu yüksek sıcaklık gerektirir. Bu bariyer enzimler tarafından aşağıya çekilebilir, bu sayede canlıların içindeki sıcaklıklarda bu tepkimeler gerçekleşebilir.
Yanma, singlet radikalin başlatabildiği çeşitli radikal zincirleme reaksiyonlarından oluşur. Belli bir maddenin yanabilirliği, bu zincirleme reaksiyonun başlama ve yayılma aşamalarında yeterince serbest radikal olmasına bağlıdır. Yanabilir madde yanıp bittikten sonra sonlanma reaksiyonları baskın gelir ve alev söner. Yayılma ve sonlanma tepkimelerine etki ederek yanabilirliği değiştirmek mümkündür. Tetraetil kurşun bir zamanlar benzine eklenirdi çünkü kurşun, benzin-hava karışımındaki serbest radikalleri etkinsizleştirir. Bu sayede yanmanın kontrolsuz bir şekilde başlaması (motor vuruntusu) veya prematür yanma (önyanma) engellenir.
Bir hidrokarbon yanarken, çok sayıda farklı oksijen radikalleri tepkimede yer alır. İlk oluşan bir hidroperoksit radikalidir (HOO·), bu hidroperoksitlere dönüşür, bunlar da hidroksit radikallerine parçalanır.
Polimerleşme

Yanmanın yanı sıra, çoğu polimerizasyon reaksiyonu serbest radikaller içerir. Bunun sonucu çoğu plastik, emay ve diğer polimerler radikal polimerizasyonu aracılığıyla meydana gelir.
Radikal polimerizasyon yöntemlerinde yeni yöntemler arasında:
Tersinir eklenme-parçalanma zincir transferi (Reversible Addition-Fragmentation chain Transfer; RAFT)
Atom transfer radikal polimerizasyonu (Atom Transfer Radical Polymerization; ATRP)
Nitroksit aracılıklı polimerizasyon (Nitroxide Mediated Radical Polymerization; NMP)
Bu yöntemler daha eski yöntemlere kıyasla çok daha dar bir molekül ağırlığı dağılımı meydana getirir.
Atmosferik radikaller

Aşağı atmosferde en yaygın radikal moleküler dioksijendir. Diğer serbest radikaller, fotoayrışma sonucu meydana gelir. Fotoayrışmanın en önemli örneği azot dioksitin fotoayrışması sonucu bir oksijen atomu ve azot oksit oluşmasıdır; bu tepkime "smog" (dumanlı sis) oluşumunun altında yatar. Bir diğer önemli tepkime, ozonun fotoayrışması sonucu uyarık oksijen atomu O(1D) meydana gelmesidir. Üst atmostferde radikallerin önemli bir kaynağı, normalde reaktif olmayan kloroflürokarbonların güneş morötesi ışınları tarafından fotoayrışıma uğraması veya diğer stratosfer bileşenleri ile tepkimeye girmesidir. Bu serbest radikaller sonra katalitik bir zincir tepkime ile ozonla tepkirler ve ozon kaybına neden olurlar. Bu tepkimede serbest radikaller yeniden oluşur ve yeni reaksiyonlara katılabilirler. Bu reaksiyonların ozon tabakasının yok olmasının birincil nedeni olduğuna inanılmaktadır, bu yüzden kloroflürokarbonların soğutucu olarak kullanılması kısıtlanmıştır.