stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Hisarlı Ahmet
Hisarlı Ahmet'in bağlama tavrı ve Özay Gönlüm'e etkisi > Özay Gönlüm'de tavır

Özay Gönlüm'ün tavrı da Hisarlı Ahmet'in tavrına benzer bir zeybek tavrıdır. Ancak çok sade ve tellere tek tek dokunarak vuran Hisarlı'ya göre Özay Gönlüm çok ve çeşitli süslemeler yaparak daha zengin ve işlek bir mızrap kullanır. Bağlamasında ya da yareninde perdelere gayet yerinde basar ve çok temiz ses çıkartır. Hisarlı Ahmet'in saz çalış tekniği ve tavrının Özay Gönlüm'de hissedilmesi tesadüf değildir. Özay Gönlüm babasının görevi gereği ilkokulu Kütahya'da okumuştur. Bu okul süresinin beş yıl kadar sürdüğü düşünülürse çevreden büyük ölçüde etkilendiği, günlük konuşmalarda Kütahya ağzını beş yıl süreyle dinlediği ve doğal olarak kullandığına hükmedilebilir. Ayrıca Hisarlı Ahmet'i ve Kütahyalı mahallî müzisyenleri dinlememesi, radyodan dinleyerek de olsa bir biçimde etkilenmemesi mümkün değildir. Denizli'ye gider gitmez hemen bir saz alıp çalmaya başlaması da Kütahya yıllarının hemen bitimine denk gelmesi bu etkilenmenin sazına da yansımış olduğunu düşündürür. Bugün hem Hisarlı'yı hem de Özay Gönlüm'ü çok iyi dinleyenler bir müzik kulağı ikisinin arasındaki bu tavır yakınlığını kolayca sezebilir. Ne var ki Hisarlı'nın sadeliğine karşın Özay Gönlüm aynı ezgiyi kıvraklıkla süsleyerek icra etmiştir. Bu da Özay Gönlüm'ün tavrını oluşturan çok önemli bir unsurdur.
Özay Gönlüm'ün Hisarlı Ahmet'in tavır izlerini taşımasına bir başka sebep de kendisinin Kütahyalı Ayten Hanım ile evlenerek Kütahya'ya damat olması ve bu yüzden de Kütahya'ya sık sık gitmesidir. Özay Gönlüm'ün özel arşivinde 1966 yılından itibaren yaptığı derleme kayıtları arasında Hisarlı Ahmet'in sazı ve sesi de yer almaktadır. Bu kayıtlar farklı zamanlarda Özay Gönlüm'ün Hisarlı Ahmet ile buluştuğunu ve ondan türküler derlediğini gösterir. Aydın Meşeleri Dalleri Yerde, Sıyırdılar Serpuşumu Başımdan isimli türküler Özay Gönlüm tarafından bizzat Kütahya'da Hisarlı Ahmet'ten derlenerek TRT repertuvarına kazandırılmıştır. Özay Gönlüm'ün cenazesi Ankara Radyosu'ndan Yücel Paşmakçı'nın Hisarlı Ahmet'ten derlediği Gidin Bulutlar Gidin türküsüyle uğurlanmıştır.
Eserleri

A İstanbul Sen Bir Han mısın
Ah Hamamcı Bu Hamama Güzellerden Kim Gelir
Altın Tas İçinde Kınam Ezdiler
Aya Bak Yıldıza Bak
Aydın Meşeleri Dalleri Yerde
Bedestene Vardım Şalvar İsterim
Ben Kendimi Gülün Dibinde Buldum
Çatal Çam Başına Goydum Keseri
Depeköy Üstüne Tüfeng Asayım
Duman Vardır Güzel İzmir Başında
Elif Dedim Be Dedim
Elveda
Eremedim Vefasına Dünyanın
Feracemin Ucu Sırma
Fincanın Dibi Noktalı
Gar mı Yağdı Kütahya'nın Dağına
Gara Goyun Goyunların Beyidir
Gidin Bulutlar Gidin
Havada Durna Sesi Gelir
Hisardan İnmem Diyor (Menberi)
İğnem Düştü Yerlere
İki Bülbül Derelerde Ün Eder
Karanfil Oylum Oylum
Kütahya'nın Pınarları Akışır
Leyla'm Zülüflerin Çengeldir Çengel
Merhaba
Meşeden Gel A Sürmelim
Mustafa'm Kaşların Kare
Portakalım Çaya Düştü
Sabah Salası
Sıyırdılar Serpuşumu Başımdan
Söğüt Dallerinde Beslenen Bülbül
Şu Karşıki Dağda Bir Kuzu Meler
Yağmur Yağar Her Dereler Sel Alır
Yasemen Dalına Yâr Neden Eğmeli
İsviçre Federal Konseyi üyeleri listesi

İsviçre Federal Konseyinin (Almanca: Schweizerischer Bundesrat; Fransızca: Conseil fédéral suisse; İtalyanca: Consiglio federale svizzero; Rumence: Cussegl federal svizzer) yedi üyesi İsviçre'nin federal hükümetini oluşturur ve toplu olarak ülkenin devlet başkanı olarak görev yaparlar. Yedi Federal Konsey üyesinin her biri İsviçre federal yönetiminin bir departmanının başındadır.
Günümüzdeki İsviçre Federal Konseyi üyeleri şunlardır: Guy Parmelin (ilk kez 2015 yılında seçilmiştir), Ignazio Cassis (ilk kez 2017 yılında seçilmiştir), Viola Amherd (ilk kez 2018 yılında seçilmiştir), Karin Keller-Sutter (ilk kez 2018 yılında seçilmiştir), Albert Rösti (ilk kez 2022 yılında seçilmiştir), Élisabeth Baume-Schneider (ilk kez 2022 yılında seçilmiştir) ve Beat Jans (ilk kez 2023 yılında seçilmiştir)
Federal Konsey üyeleri, Birleşik Federal Meclis olarak birlikte toplanan federal parlamentonun her iki kanadı tarafından dört yıllık bir dönem için seçilir. Her bir Federal Konsey üyesi gizli oyla ve oyların salt çoğunluğuyla seçilir. Federal Konseye seçilen kişiler, seçimi reddetseler dahi Federal Konsey üyesi olarak kabul edilirler. Buna göre, seçilen ancak hiçbir zaman göreve başlamayan beş kişi aşağıda ayrı bir tabloda listelenmiştir. Aynı nedenle, ana tabloda Federal Konsey üyelerinin görevlerine başladıkları tarih değil, sadece seçildikleri tarih kaydedilmiştir.
Federal Meclis üyeleri dört yıllık bir dönem için seçildikten sonra ne gensoru önergesi ile görevden alınabilir ne de görevden azledilebilirler. Belirsiz sayıda dönem için yeniden seçilmeleri mümkündür. Federal Konsey, 20. yüzyılın başından bu yana dört kez ve sadece iki kez (2003 ve 2007'de) görevdeki bir Federal Konsey üyesinin yeniden seçilmemesine karar vermiştir. Bu nedenle uygulamada Federal Meclis üyeleri, genellikle üç ila beş dönem görev yaptıktan sonra istifa etmeye ve özel hayata çekilmeye karar verene kadar görev yaparlar.
Seçilmeyi reddeden üyeler

Beş kişi Federal Meclis tarafından Federal Konseye seçilmeyi reddetmiştir. Buradaki sayıları, yukarıdaki listede yer alan ve daha sonra onların yerine seçilen Federal Konsey üyesinin sayısıdır.
| № | Ad | Kanton | Seçim | Parti | Not(lar) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| (10) | Stehlin, Johann JakobJohann Jakob Stehlin | BS | 11 Temmuz 1855 | FDP/PRD |  |
| (23) | Ruchonnet, LouisLouis Ruchonnet | VD | 10 Aralık 1875 | FDP/PRD | Daha sonra 26. Konsey üyesi olarak seçildi. |
| (23) | Estoppey, CharlesCharles Estoppey | VD | 18 Aralık 1875 | FDP/PRD |  |
| (26) | Hoffmann, KarlKarl Hoffmann | SG | 22 Şubat 1881 | FDP/PRD |  |
| (100) | Matthey, FrancisFrancis Matthey | NE | 3 Mart 1993 | SPS/PSS |  |
Notlar ve kaynakça

↑  Swiss Federal Constitution  / Bundesverfassung (BV) / Constitution fédérale (Cst.) / Costituzione federale (Cost.) of 7 Şubat 1999, SR/RS 101 (E·D·F·I), art. 177 (E·D·F·I).
↑  This is the prevailing reading of the relevant constitutional provision: Swiss Federal Constitution  / Bundesverfassung (BV) / Constitution fédérale (Cst.) / Costituzione federale (Cost.) of 7 Şubat 1999, SR/RS 101 (E·D·F·I), art. 175 (E·D·F·I).
↑  İsviçre Tarihi Sözlüğü'nde Almanca, Fransızca ve İtalyanca Federal Council makalesi.
1 2  Kısaltmalar için İsviçre için veri kodlarına: Kantonlar. 1987 yılına kadar Federal Başbakanlık, Konsey üyelerinin yasal olarak geldikleri yeri kaydetmekteydi. 1987'den itibaren, Konsey üyelerinin yaşadıkları kanton veya Federal Meclis üyesi olan konsey üyeleri için nüfusunu temsil ettikleri kanton kaydedilmiştir.
↑  The names of the federal departments have changed over the years. Generic names have been used as much as possible.
↑  The sequence number indicates to which of the seven seats (denoted by the letters A to G) the Councillor was elected.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24  Konfederasyon Başkanı olarak. Konfederasyon başkanının her yıl değişen görevi sırasında bu görev Konsey üyeleri tarafından yürütülmekteydi.
↑  İsviçre Tarihi Sözlüğü'nde Almanca, Fransızca ve İtalyanca Ulrich Ochsenbein makalesi.
↑   Philippe Chenaux: İsviçre Tarihi Sözlüğü'nde Almanca, Fransızca ve İtalyanca Jean-Jacques Challet (-Venel) makalesi, 16 Eylül 2003.
↑  İsviçre Tarihi Sözlüğü'nde Almanca, Fransızca ve İtalyanca Fridolin Anderwert makalesi.
↑   Franz Xaver Bischof: İsviçre Tarihi Sözlüğü'nde Almanca, Fransızca ve İtalyanca Ruth Metzler (-Arnold) makalesi, 27 Kasım 2007.
↑  "Schmid announces resignation". Swissinfo. 12 Kasım 2008. 1 Haziran 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Kasım 2008.
↑  "Blocher ousted by Swiss parliament". Swissinfo. 12 Aralık 2007. 26 Aralık 2007 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Şubat 2008.
↑  İsviçre Tarihi Sözlüğü'nde Almanca, Fransızca ve İtalyanca Hür Demokrat Partinin Kuruluşu makalesi.
Kuvvetler ayrılığı

Kuvvetler ayrılığı veya güçler ayrılığı, devlet organları olan yasama, yürütme ve yargı güçlerinin birbirinden ayrılmış oldukları bir devlet yönetim modelidir. Devletin her biri birbirinden ayrı ve bağımsız güçlerdeki kol ve sorumluluk alanlarına ayrıldığı ve böylece her bir güç ve kolun bir diğeri ile güç ve sorumluluk alanları bakımından bir çatışma yaşamadıkları bu model ilk olarak antik Yunan ve Roma'da geliştirildi. Kuvvetler ayrılığında güçler normal olarak yasama, yürütme ve yargı olmak üzere üç kola ayrılmaktadır.
Kuvvetler ayrılığı sistemi; yasama, yürütme ve yargı olarak tanımlanan kuvvetlerin değişik yollardan göreve gelen ve aralarında fren ve denge mekanizması bulunan farklı organlara verilmesi (Soysal, 1990:47) olarak tanımlanmıştır. Devletin yasama ve yargı dışındaki faaliyetleri yürütme işlevidir. Yasama kural koymak; genel, sürekli, objektif, kişisel olmayan işlemler yapabilmektir. Yargı; yasama ve yürütme organından 'bağımsız mahkemelerce görevlerin yerine getirilmesini ifade etmektedir. Yargıçların bağımsızlığı ise yasama ve yürütme organlarına bağlı olmadan Anayasaya ve hukuka uygun olarak vicdani kanılarına göre hüküm vermelerini amaçlar.
Tarihçe > Antik çağlar

Aristoteles karma hükûmet düşüncesini Antik Yunan'daki kent devletlerinin anayasal biçimlerinin hatlarını çizdiği Politika adlı eseriyle ilk ortaya atan kişi oldu. Polybiusa göre Roma Cumhuriyetinde; Roma Senatosu, Romalı konsülleri ve Roma Meclisleri karma hükûmetin bir örneğini göstermektedir.
Tarihçe > Montesquieu'nun üç kuvvetli sistemi

Üç parçalı sistem terimi Fransız Aydınlanma çağı siyaset bilimi düşünürü  Baron de Montesquieu'ya atfedilmektedir. Montesquieu politik gücün ayrılmasını; yasama, yürütme ve yargı güçlerinin birbirinden ayrılması olarak tanımlamıştır. Bu modeli Roma Cumhuriyeti ve Birleşik Krallık anayasal sistemi üzerinden geliştirerek açıklamıştır. Montesquieu bu bakış açısını Roma Cumhuriyetindeki ayrılmış güçlerden hiçbirisinin bir diğerinin gücünü elde edemiyor oluşundan almıştır. Locke, Montesquieu’dan önce, yönetimin mutlak gücünün özgürlükçü ve eşitlikçi bir çerçevede ele alınarak mutlaka belirli bir düzeye indirilmesi gerektiğini ve bunun ancak kuvvetler ayrılığı ilkesiyle gerçekleştirilebileceğini savunmuştur. Locke’un yasama ve yürütme güçlerinin birbirinden ayrılığı olarak açıkladığı kuvvetler ayrılığı ilkesi; Montesquieu tarafından yasama, yürütme ve yargı güçlerinin ayrılığı olarak geliştirilmiştir.
Montesquieu, İngiliz kralının avam ve lordlar kamarası olarak ayrılmış ve bir diğerini denetler biçimdeki parlamentosunun yasama işleviyle dengelenmiş bir yürütme uygulaması yaptığını gözleminde bulundu. Ardından bunu bir adım ileriye götürerek yürütme ve yasama güçlerinin yanında yargı sisteminin de bağımsız oluşuyla tam bir denge kurulmuş olacağından bahsetti. Montesquieu, iyi bir demokrasi için en iyi hükûmet biçiminin yasama, yürütme ve yargı güçlerinin birbirinden ayrıldıkları, her birinin bir diğerini denetleyebildiği ve herhangi birinin aşırı güçlü hale gelmesini engellenebildiği hükûmet biçimi olabileceği sonucuna ulaştı.
Tarihçe > Güçler ayrılığı ve güçler birliği

Demokratik yönetim sistemi düzenlenirken başkanlık sistemi ve parlamenter sistem arasında belirli bir seçim yapılır, bu seçim tamamıyla uygulanacak bir düzen seçimi olmak zorunda değildir. Başkanlık sisteminde kuvvetler sert bir şekilde ayrılmışken parlamenter sistemde daha ılımlı bir yapı gözlenir. Kesinlikle parlamenter sistem için kuvvetler birliği ilkesi yapılmaması gerekmektedir. Bununla birlikte "karışık sistemler" de vardır, yönetim sistemi iki ana sistemin ortasında daha yakındır, örneğin Fransa'daki şimdiki yönetim şekli. [kaynak belirtilmeli].
Kuvvetler birliği ilkesine göre bir yönetim birimi (genellikle seçilerek gelen yasama birimi) diğerlerinden üstündür ve diğer birimler bu birime hizmet ederler. Kuvvetler ayrılığı ilkesine göre ise her birim büyük oranda (tamamıyla olmasa da) bağımsızdır. Bağımsızlıktan kasıt her birimin diğer birimlerden bağımsız olarak seçilmesi ya da en azından varlığının diğer birimlere bağlı olmamasıdır.
Buna göre, kuvvetlerin birliği sistemlerinde (örnek olarak Birleşik Krallık'taki kuvvetler ayrılığı sisteminde) yasama kurumu halk tarafından seçilir ve yasama daha sonra yürütme birimi hükûmeti "yaratır". Kuvvetlerin ayrılığı sistemlerinde ise yürütme birimi üyeleri yasama tarafından değil, başka çeşitli yollarla (örneğin genel seçim yöntemiyle) seçilirler. Parlamenter sistemlerde yasama biriminin süresi dolduğunda yürütme biriminin de süresi dolmuş olur. Başkanlık sistemlerinde ise yürütme biriminin süresi yasama süresine bağlı değildir, süreleri aynı zamanlarda dolabilir veya dolmaz. Burada önemli nokta yürütme biriminin seçiminin yasama biriminden bağımsız olmasıdır. Buna rağmen, yürütme biriminin partisi eğer mecliste çoğunluğa sahipse, başkanlık sisteminde de belirli bir derece "kuvvetlerin birlikteliği" etkisi görülebilir. Böyle durumlar anayasal hedefleri engelleyebilir ve/veya halk tarafından büyük oranda benimsenen "yasama biriminin daha demokratik, halka daha yakın olduğu" fikrini baltalayabilir. Bu durumda yasama birimi sadece bir "danışma meclisi" konumunu alır ve yürütmeyi hatalara ve fiyaskolara karşı sorumlu tutmakta isteksiz olabilir.
Tarihçe > İki kuvvetli sistemler

16. yy.'da Kalvenizm adı verilen protestan akımın kurucusu John Calvin, politik gücün demokrasi ve aristokrasi arasında paylaştırıldığı bir hükûmet biçimini destekledi. Calvin, demokrasinin avantajlarını takdir etti: "Eğer Tanrı bir halka kendi hükûmetini ve yüksek görevlilerini seçmesine izin veriyorsa bu paha biçilmez bir armağandır." Politik gücün kötüye kullanım tehlikesini daha da azaltmak için, bir diğerini tamamlayıcı ve denetleyici bir fren (denetim) ve dengelerin olduğu bir sistem içinde bazı politik enstitüler kurulmasını önerdi. Calvin ve izleyicileri politik mutlakiyetçiliğe karşı durdular ve demokrasinin gelişimini ileriye taşıdılar. Calvin'in amacı sıradan vatandaşların haklarını ve faydalarını korumaktı. 1620'de bir grup İngiliz; (devlet-kilise) ayrımı savunan kongre yanlıları ve Anglikan ki bunlar daha sonradan Pilgrim Babaları olarak bilindiler; Kuzey Amerika'ya göç ederek orada Plymouth Kolonisini kurdular. Kendi kendilerini idare ediyor olmaktan memnun halde iki parçalı demokratik bir hükûmet oluşturdular. Yasama ve yargılama işini yapacak ve yedi asistanıyla bir yürütme organı işlevini görecek olan bir genel mahkemeyi seçerek oluşturdular.
Massachusetts Körfezi Kolonisi (kuruluş 1628), Rhode Island (1636), Connecticut (1636), New Jersey ve Pensilvanya benzer anayasal kurumlarını oluşturdular. Hepsi de politik güçlerin ayrılığını benimsediler. Plymouth Kolonisi ve Massachusetts Körfezi Kolonisi dışındaki İngiliz ileri karakol kolonileri demokratik sistemlerine dinsel özgürlüğü eklediler ve insan haklarının gelişimine doğru önemli bir adım attılar.
Plymouth Kolonisi Valisi William Bradford'un 'Plymouth Plantasyonu'nun Tarihi' adlı kitabı İngiltere'de geniş bir okuyucu kitlesinin ilgisini çekti. Böylece kolonilerdeki hükûmet biçimleri ana vatanları olan İngiltere'de, John Locke da dahil olmak üzere birçok kişi tarafından öğrenildi. O, İngiliz anayasal sistemi üzerine bir çalışmasında politik gücün, örneğin Lordlar Kamarası ve Avam Kamarası gibi bir takım yapılar arasında dağıtılması, diğer yandan monarkın ayrıcalıkları ve ülkenin korunması için bir yürütme ve federal yapının oluşturulması sonucunu çıkardı. İngiltere'nin yazılı bir anayasası olmamıştı.
Tarihçe > John Locke'un yasama, yürütme ve federatif yetkileri

Montesquieu'nün üçlü sistemine öncülük eden daha önceki bir model, John Locke tarafından 1690 tarihli "İki Hükümet Üzerine İki İnceleme" adlı eserinde ortaya konulmuştur. Locke, "İki İnceleme" adlı eserinde yasama, yürütme ve federatif güç arasında ayrım yapmıştır. Yasama gücünü, "toplumun gücünün nasıl kullanılacağına yönlendirme hakkı" olarak tanımlamıştır. Yürütme gücü ise "yapılmış olan yasaların uygulanması" olarak belirtilmiştir. Locke ayrıca federatif gücü de tanımlamış, bu güç "savaş ve barış yapma, ittifaklar ve anlaşmalar yapma ve toplum dışındaki kişi ve topluluklarla yapılan tüm işlemleri" içermektedir, yani günümüzde dış politika olarak bilinir. Locke, ayrı güçleri ayırt ederken bunların ayrı kurumlar olmadığını belirtmiş ve bir kurumun veya kişinin birden fazla güce sahip olabileceğini vurgulamıştır. Locke, "Eylem için Yetki" olarak da adlandırılan bir konuda yoğun bir şekilde savunma yapar çünkü bu tür kampanyaların güç yoğunlaşmalarını oluşturma konusunda son derece sınırlı bir yeteneğe sahip olduğunu iddia eder. Örneğin, Locke, yürütme ve federatif güçlerin farklı olduğunu, ancak genellikle tek bir kurumda birleştirildiğini belirtmiştir.
Locke, yasama gücünün, yürütme ve federatif güçlere bağlı olan üstün olduğuna inanıyordu. Yasama gücünün üstün olduğunu Locke, yasa koyma yetkisi olduğu için "başkasına yasalar verebilecek olan, ondan üstün olmalıdır" (2. Tr., §150) şeklinde gerekçelendirmiştir. Locke'a göre yasama gücü yetkisini halktan alır ve yasama organını oluşturma ve kaldırma hakkına sahiptir.
Ve halk, "kurallara boyun eğiyoruz ve böyle kişiler tarafından yapılan yasalara uyacağız" dediğinde, kimse başkalarının onlar için yasa yapmasını söyleyemez; halk, yalnızca kendi seçtikleri ve yasalar yapmak için yetkilendirdikleri kişiler tarafından çıkarılan yasalara bağlı olabilir.
Locke, yasama gücü üzerinde kısıtlamalar olduğunu savunmaktadır. Yasama organının keyfi bir şekilde yönetemeyeceğini, halkın rızası olmadan vergi koymayı veya mülkleri el koymayı yapamayacağını belirtir (örn. "Temsil olmadan vergilendirme yok"), yasa yapma yetkisini başka bir kuruma devredemeyeceğini, bu durum nondelegation doktrini olarak bilinir.
Tarihçe > Frenler ve dengeler mekanizması

Bir gücün diğerlerinden üstün gelmesini engellemek ve birimleri birlikte çalışmaya teşvik etmek için, kuvvetler ayrılığını uygulayan yönetim sistemleri "frenler ve dengeler"ni geliştirdiler. Bu terim de Montesquieu'e atfedilmektedir. Frenler ve dengeler sistemi sayesinde güçlerden birisi bir diğerinin gücünü yasal işlemler tabanında sınırlayabilmektedir.
Kuvvetler ayrılığı ilkesini benimsemiş her ülkenin kendine özgü bir "frenler ve dengeler" sistemi vardır. Örneğin yargı organı; yasama ve kısıtlı olarak da yürütme organının çıkarmış olduğu yasal düzenlemelerin öncelikle anayasaya uygunluğunu Anayasa Mahkemesi vasıtası ile denetleyebilmektedir. Bununla birlikte mahkemelerin kuruluş, görev ve yetkileri yasama organı tarafından yasalarla düzenlenmektedir. Bundan sonraki aşama toplum yaşamında bireyler arasında ya da bireylerle devlet arasında ortaya çıkan uyuşmazlıkların yargı eliyle yargı yöntemleri kullanılarak çözümlenmesidir. Yargıç ve savcılık teminatı olarak bilinen güvenceler esasında yargı bağımsızlığının sağlanmasının teminatlarıdır. Her üç kuvvetin dengeli bir biçimde bir diğerini frenleyebilmesi kuvvetler ayrılığı ilkesinin özünü oluşturmaktadır. Kuvvetler ayrılığı teorisinin ardındaki temel dürtü Aristo, Platon, Cicero, Locke ve Montesquieu'dan bu yana hep devleti yönetme gücünün tamamının bir kişi veya bir grup kişi elinde toplanmasının mutlakiyete yol açacağı endişesi ve bunu önlemek düşüncesidir.
Yasama (Meclis/ler)

Yürütme (Hükûmet/ler)

Yargı (Bağımsız Mahkemeler)
Yasa çıkarma gücü
Vergi çıkarma gücü, borç alma ve bütçe hazırlama gücü
Genellikle savaş ilan etmek için tek yetkili
Soruşturma açma yetkisi, özellikle yürütme birimine karşı
Çoğunlukla yürütme biriminin başına birini atama gücü
Bazen mahkemelere yargıç atama gücü
Anlaşmaları onaylama gücü
Başkan bazen yasaları veto edebilir.
Meclis tarafından azledilmeyi de göze alarak bazı yasaların uygulanmasına karşı çıkabilir
Çeşitli amaçlar için ayrılmış bütçeyi harcamayı reddedebilir.
Savaş yönetimi (askeriyenin operasyönel yönetimi)
Çeşitli durum ilanlarına yetkilidir (acil durum, afet ilanları gibi), yasalara uygun düzenlemeler çıkarabilir ve yürütme emirleri verebilir.
Genellikle yargıçları atar
Bazen suçluların affedilmesini sağlar
Hangi durumlarda hangi yasaların uygun olduğuna karar verir
Bir yasanın anayasaya aykırı olup olmadığını denetler
Yasaların yorumlanmasında ve anlaşmazlıklarda uygulanmasında tek yetkilidir
Bazen, bazı yasaların daha önemli yasalarla (örneğin anayasa ile) uyumlu olmaması durumunda bu yasaları geçersiz kılabilir
Suçluların idaresine karar verme gücü
Kanıtların bulunması ve gerekli dokümanlarının oluşturulmasına zorlama gücü
Temyiz işlemi tutarlı uygulamaları gerektirir ama tek tek davalar için karar verme yetkisi düşük makamda bulunan yargıçların yetkisinde olabilir (bu yargıçların ne kadar yetkili oldukları davaların tipine göre değişebilir)
Sadece gerçek kişiler tarafından öne sürülen gerçek anlaşmazlıklar üzerinde karar verebilme yetkisine sahiptir
Kendi üyelerinin idaresi
Genellikle diğer birimler tarafından sebep gösterilmeksizin görevden alınamazlar
Bakiye durumunu dengede tutmak

Yasama ve yürütme birimlerinin teorideki bağımsızlığı bir miktar bu iki birimin ayrı ayrı seçilmelerinden ve halka karşı doğrudan sorumlu olmalarından kaynaklanmaktadır. Bununla birlikte birimlerin birbirlerinin işlerine müdahalesini engellemek için yargısal önlemler de vardır. Yargısal bağımsızlık yaşam boyu görevlendirme, gönüllü emeklilik ve yasama tarafından çok zor görevden alınabilmeleri sayesinde sağlanmaktadır.
Üç devlet biriminin güçlerini sınırlayan yasal düzenekler çok büyük oranda halkın fikirlerine (kamuoyuna) dayanmaktadırlar. Kamuoyu, yasal otoritenin meşruiyetine ve fiilen uygulanmasına olanak sağlar. Fren ve denge sistemi aynı zamanda kendi kendine yönetilebilir bir sistemdir. Gücün suistimali caydırılabilinir ve gücü elinde toplama durumu da diğer iki birimin düzeltmesi sonucu engellenebilir. Böyle bir durumda düzeltme kendiliğinden gelmez ve diğer iki birimin aktif olarak bu durumu engellemesi gerekir. Birimlerin bağımsızlığının ve -biraz da bunun bir sonucu olarak- tarafsızlığının önemi burada ortaya çıkmaktadır. Böylece tiranlığın ve totaliter bir yönetimin önüne geçilebilir.