stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Osmanlıca
Tarih > Dönem

Osmanlı Türkçesi kendi arasında kronolojik esasa göre sınıflandırılmıştır:[kaynak belirtilmeli]
1. Eski Osmanlıca: 13. yüzyıldan 15. yüzyılın ortalarına kadar.
2. Klasik Osmanlıca: 15. yüzyılın ortalarından 19. yüzyıla kadar.
3. Yeni Osmanlıca: Tanzimat döneminden 1908'e kadar.
20. yüzyıl başlarında daha da gelişen Türkçülük hareketi dilde sadeleşme ve öz Türkçe sözcüklerin kullanılması fikrini doğurmuş, modern Türkiye Türkçesi dönemi başlamıştır. 1928 yılında yapılan Harf Devrimi'nin sonucunda Latin alfabesi kaynaklı yeni Türk harfleri kullanılmaya başlanmış, böylelikle Osmanlıcanın kullanımı son bulmuştur.
Osmanlıcanın yazıldığı alfabe, Osmanlı İmparatorluğu'nun yıkılışının ardından kullanımdan kalkmışsa da, Türk tarihinin son 1000 yılına yakın bir dönem bu yazı ile yazılmış olduğu için araştırmacılar, edebiyatçılar ve tarihçiler tarafından birinci derecede önemli ve bilinmesi zorunlu bir alfabe ve dönem olarak nitelenir.
Osmanlı yönetici sınıfının ve eğitimli seçkinlerin kullandığı bir yazışma ve edebiyat dili olan Osmanlıca, günlük hayatta konuşulan bir dil olmamıştır. En belirgin özelliği, Türkçe cümle altyapısı üzerinde, İslam dünyasının klasik kültür dilleri olan Arapça ve Farsçayı serbestçe kullanma olanağı tanımasıdır.
Osmanlı yazı dili belirgin anlamda 15. yüzyıl ortalarında biçimlenmeye başladı ve 16. yüzyıl başlarında klasik biçimine kavuştu. 19. yüzyıl ortalarından itibaren gazeteciliğin ve Batı etkisindeki edebiyatın gelişmesiyle hızlı bir evrime uğrayan Osmanlıca, Türkiye'nin kurulmasından kısa bir süre sonra gerçekleştirilen Harf Devrimi (1928) ve Dil Devrimi (1932-) sonucunda yazı dili ve gramer olarak kullanımdan kalktı ancak, konuşma ve yayın alanındaki kullanımı Türk Dil Kurumu'nun yabancı kelimeleri Türkçeleştirme uğraşları ve Batılılaşmanın ivme kazanması ile kullanıma giren yeni kelimeler sayesinde değişime uğrayarak devam etti ve bugün kullanılmakta olan modern Türkçeye dönüştü.
| Yıl | Edebiyat | Müspet İlim | Din | Yönetim |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1820-39 | 56 | 89 | 59 | 13 |
| 1840-59 | 217 | 230 | 310 | 55 |
| 1860-76 | 583 | 583 | 372 | 118 |
| 1876-1908 | 2950 | 3891 | 1307 | 946 |
Söz varlığı

Bu devirde Eski Anadolu Türkçesinin söz varlığı kadar açık bir Türkçe söz varlığı yoktur. Ancak, dilin yapısındaki yabancı sözlerin kullanımı metinden metine, muhitten muhite değişebilmiştir. Örneğin, sanat yapmak kaygısıyla saray muhitinde yazılan ve sadece dar aristokrat kesime hitap etmesi amaçlanan şiir ve nesir örneği eserlerin dili oldukça ağırdır. Halk arasında “Osmanlıca” denince algılanan o Türkçenin dışında farklı dil düşüncesi bunun gibi kullanımların sonucu olmuştur.
Sanatsal kaygı ve dar kesime hitap durumlarının dışında kalan, bu muhit dışında yazılan dönem eserlerinin dili Türkçenin bir döneminde olabilecek normallikte yabancı öge içermiştir.
Türkçe yazı diline Arapça ve Farsça sözcüklerin girişi İslamiyetin kabulüyle başlar. Türkiye Türkçesinde 13. yüzyıla ait en eski metinlerde toplam kelime hazinesinin üçte biri ila yarısı Arapça ve Farsça alıntılardan oluşur. Ancak 15. yüzyıl ortalarına dek kullanılan yazı Türkçesi, günümüz konuşma dilinden yapıca çok uzak değildir. Dönemin şiir ve düzyazı örneklerinden birçoğu, konuşma Türkçesine yakın yapıdadır.
Söz varlığı > Osmanlıcadaki Yabancı Kökenli Sözcükler

11 Osmanlıca sözlük incelenerek yapılan bir çalışmada toplamda kelimelerin kökenlerinin %62'sinin Arapça, %21'inin Farsça, %13'ünün Türkçe ve %4'ünün ise Batı dilleri olduğu tespit edilmiştir. Toplamda yabancı kelimelerin oranı %87 ve Türkçe kelimelerin oranı %13'dür. Örnek olarak Şemşeddin Sami'ye ait Osmanlıca-Türkçe sözlük Kamus-ı Türkî'de kelimelerin kökeni %46 Türkçe, %38 Arapça, %13 Farsça ve %3 Batı dilleridir.
Osmanlıcanın kaynakları

Osmanlı İmparatorluğu'nda orta ve yüksek eğitim sistemi Fatih Sultan Mehmet döneminde (1451-1481) yapılanıp Yavuz Sultan Selim (1512-1520) döneminde olgunlaştı. Eğitim dili sadece Arapça idi.[kaynak belirtilmeli] Dolayısıyla bu dili bilmek ve rahatça kullanabildiğini göstermek, eğitimli olmanın gereği sayılırdı. Seçkin bir azınlık, klasik edebiyat dili Farsçayı da öğreniyordu. Klasik Arap ve Fars literatürünün kaynaklarını tanımak, bu iki dilin gramer ve söz varlığının nüanslarına hâkim olmak, kültürlü bir Osmanlı'yı basit halktan ayırt eden özelliklerdi.
Klasik Osmanlı kültürünün önceliklerine ilginç bir örnek, dönemin en popüler Farsça sözlüğü olan Burhan-ı Katı lügatidir. Farsça temel kelimeleri kısaca geçen bu sözlük, Farsça kelimelerinin en az bilinen anlamlarını, gün yüzü görmemiş nüanslarını, az duyulmuş şiirlerdeki özel kullanımlarını açıklamakla övünmekteydi.
Alfabe

Ana madde: Osmanlı alfabesi
| Müstakil hali | Bitiş | Orta | Başlangıç | Adı | ALA-LC Harf Çevirisi | Güncel Türkçesi | Fenike-Latin Karşılığı |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ﺍ | ﺎ | — | — | elif | a, â | a, e, â | A |
| ﺀ | — | — | — | hemze | ˀ | ', a, e, i, u, ü | A |
| ﺏ | ﺐ | ﺒ | ﺑ | be | b, p | b | B |
| ﭖ | ﭗ | ﭙ | ﭘ | pe | p | p | - |
| ﺕ | ﺖ | ﺘ | ﺗ | te | t | t | T |
| ﺙ | ﺚ | ﺜ | ﺛ | se | s | s | - |
| ﺝ | ﺞ | ﺠ | ﺟ | cim | c, ç | c | C |
| ﭺ | ﭻ | ﭽ | ﭼ | çim | ç | ç | - |
| ﺡ | ﺢ | ﺤ | ﺣ | ha | ḥ | h | H |
| ﺥ | ﺦ | ﺨ | ﺧ | hı | ẖ, x | h | - |
| ﺩ | ﺪ | — | — | dal | d | d | D |
| ﺫ | ﺬ | — | — | zel | z | z | - |
| ﺭ | ﺮ | — | — | re | r | r | R |
| ﺯ | ﺰ | — | — | ze | z | z | Z |
| ﮊ | ﮋ | — | — | je | j | j | - |
| ﺱ | ﺲ | ﺴ | ﺳ | sin | s | s | - |
| ﺵ | ﺶ | ﺸ | ﺷ | şın | ş | ş | S |
| ﺹ | ﺺ | ﺼ | ﺻ | sad | ṣ | s | - |
| ﺽ | ﺾ | ﻀ | ﺿ | dad | ż, ḍ | d, z | - |
| ﻁ | ﻂ | ﻄ | ﻃ | tı | ṭ | t | - |
| ﻅ | ﻆ | ﻈ | ﻇ | zı | ẓ | z | - |
| ﻉ | ﻊ | ﻌ | ﻋ | ayın | ʿ | ', h | O |
| ﻍ | ﻎ | ﻐ | ﻏ | gayın | ġ | g, ğ | - |
| ﻑ | ﻒ | ﻔ | ﻓ | fe | f | f | P |
| ﻕ | ﻖ | ﻘ | ﻗ | kaf | ḳ, q | k | Q |
| ﻙ | ﻚ | ﻜ | ﻛ | kef, kâf-ı arabî | k, g, ñ | k, g, ğ, n | K |
| ﮒ | ﮓ,ﻚ | ﮕ | ﮔ | gefb, kâf-ı fârisî | g | g, ğ | - |
| ﯓ | ﯔ | ﯖ | ﯕ | nefc, kâf-ı nûnî, sağır kefa | ñ | n | - |
| ﻝ | ﻞ | ﻠ | ﻟ | lam | l | l | L |
| ﻡ | ﻢ | ﻤ | ﻣ | mim | m | m | M |
| ﻥ | ﻦ | ﻨ | ﻧ | nun | n | n | N |
| ﻭ | ﻮ | — | — | vav | v, w, o, ô, ö, u, û, ü | v, o, ö, u, ü, û | F |
| ﻩ | ﻪ | ﻬ | ﻫ | he | h, e, a | h, e, a | E |
| ﻻ | ﻼ | — | — | lamelif | lâ | la | - |
| ﻯ | ﻰ | ﻴ | ﻳ | ye | y, ı, i, î | y, ı, i, î | I |
a Sağır kef, Alfabe cetvellerinde genellikle müstakil bir harf olarak gösterilmez. Daha çok kef'in Türkçeye mahsus bir varyantı olarak bahsedilir. Burada sağır kef harfi müstakil bir harf olarak kabul edilmiştir.
b Kahir ekseriyetle müstakil bir harf olarak cetvellerde bulunmayan ve çoğu durumda ayrı harf değil, gef harfinin bir fonksiyonu şeklinde telakki olunan, Türkçeye mahsus olan, gef harfinin bir varyantı olan bir başka harf de "Kâf-ı yâyî( yumuşak y)" harfidir. Bu harf gef harfi kullanılarak gösterilebileceği gibi Gef(گ) harfinin kuyruğunun üstündeki paralel çizginin, çizginin şekli değişmeksizin, kuyruğun üstü yerine altına konulması ile de gösterilebilir.
Türki ve Farsi orijinli kelimelerde hece sonunda veya iki sesli arasında bulunan bazı g'ler, yumuşamış ve y şekline girmiştir. Bugün yazıda ğ harfi ile gösterilir. Mesela:
اگری-eğri
بك-bey(beğ)
ایگنه-iğne
اگلنجه-eğlence
اوگوت-öğüt
ییگیت-yiğit
c Kâf-ı nûnî ve kâf-ı yâyî'ye kâf-ı Türkî adı da verilmektedir. Bu terimi sadece kâf-ı yâyî için kullananlar da vardır.
Metin örnekleri

Şeyhülislam Esad Efendi'nin 1725-32 yılları arasında yazılan Lehcet-ül Lugat isimli sözlüğünün önsözü 18. yüzyıl Osmanlıcanın özellikle rafine bir örneği olarak alıntılanmaya değer:
"Amed-i medid ve ahd-i ba'iddir ki daniş-gâh-ı istifadede nihade-i zanu-yı taleb etmekle arzu-yı kesb-i edeb kılıp gerçi irre-i ahen-i berd-i gûşiş-i bî-müzd zerre-i fulad-ı fu'ad-ı infihamı hıred edemeyip şecere bî-semere-i isti'daddan yek-bar-ı imkân intişar-ı nüşare-i asar-ı hayr-ül me'ad as'ab-ı min-hart-ül katad olup ancak piş-nigâh-ı ihvan ve hullanda hem-ayar-ı nühas-ı hassas olan hey'et-i danişveriyi zaharif-i tafazzul ile temviye ve tezyin edip bezm-gâh-ı sühan-gûyanda iksar-ı sersere ile ser-halka-i ihvab-ı hava-ayin olmuş idim."
1790 dolayında yazılan bir yemek kitabından alınan aşağıdaki bölüm, Osmanlıcanın nispeten sade bir örneğidir:
"Türkîde turunc dediğimiz mîveye Farisî'de narenc denir. Portakal derler, İstanbul'da şekerden leziz zuhur etmeye başladı. Hatta nev-zuhur Frenk hekimleri 'Asitane sahil-i bahr ve ahalisi et'ime-i mütenevvia ile aluf ve fesad-ı dem hasebiyle iskorpit illetine mübtelalardır. Elbet beher yevm bir dane portakal ekli lazımdır ve vacibdir.' Maa-haza kendüleri illet-i müstekreh-i frengîden muallel olup bahusus oldukları arzda portakalı ancak kibarı görebildiğinden Asitane'de kesreti kendülerini hayran eylediğinden hezeyan-ı gûna-gûn ederler. Maa-haza alil-ül mizac olan ihvana muzır olmak melhuzdur."
Dönemin konuşma Türkçesinin sesini, klasik Osmanlı eğitimi almış yazarların metinlerinde tanımak çok güçtür. Buna karşılık Osmanlı eğitimi almamış bir İstanbullu Ermeniye ait olan aşağıdaki metinde, günümüz Türkçesinden hemen hemen farksız bir sokak diliyle karşılaşırız. 1736 yılında İran sefaret heyetine müzisyen olarak katılan Tamburi Artin Efendi'nin seyahatnamesi, Ermeni harfleriyle Türkçe olarak kaleme alınmıştır.
"Yezd ile Kerman arasında kum deryası dedikleri vardır ki inceliği ve beyazlığı saat kumu gibidir ve bir köyleri vardır ki yolcular konar. Damlara ve sokaklara bir adam nazar etse gûya kar yağmış sanır. Yol üzerinde bir buçuk, iki saat çekecek kadar yerde kule gibi miller yapılıdır ki karşına tutar da öyle gidersin. Eğer o milleri sağına veya soluna alır isen, yolu şaşırırsın ve birer ikişer minare derinliğinde kum ile dolmuş hendekler vardır ki hiç belli değil. Atın ayağı eğer oralara basacak olursa kurtulmak muhaldır. Çabalandıkça batar gider."
Bulgar Kilisesi'nin kurulmasına dair fermanın Bulgarca, Yunanca ve Türkçe yayımlanması
Siyer-i Nebi'de Muhammed'i Bedir Savaşı'nda resmeden bir minyatür ve Osmanlıca yazılan metin
Siyakat yazısıyla Osmanlıca
Wikimedia Incubator
Feta

Feta Peyniri
Feta (Yunanca: φέτα, féta; dilim), genel olarak Doğu Akdeniz bölgesinde yapılan beyaz salamura peynir. Yapımında koyun ve keçi sütü kullanılmaktadır. Yunan salatası ve kahvaltılarında sıkça tüketilmektedir.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  LCCN: sh91000982  NLI: 987007548963205171
Raman Halouçanka

| Raman Halouçanka |
| --- | --- |

Belarus Başbakanı
Görev süresi 4 Haziran 2020 - 10 Mart 2025
Başkan: Aleksandr Lukaşenko
Yerine geldiği: Syarhey Rumas
Yerine gelen: Aleksandr Turçin
Kişisel bilgiler
Doğum: Raman Alyaksandraviç Halouçanka 10 Ağustos 1973 (51 yaşında) Jodzina, Belarus SSC, SSCB
Raman Alyaksandraviç Halouçanka (Belarusça: Раман Аляксандравіч Галоўчанка, Rusça: Роман Александрович Головченко, romanize: Roman Aleksandroviç Golovçenko; d. 10 Ağustos 1973), Beyaz Rus siyasetçi. Halouçanka, Avrupa ülkesi Belarus'ta 4 Haziran 2020 - 10 Mart 2025 tarihleri arasında başbakanlık makamında bulunmuştur.
Halouçanka, devlet başkanı Aleksandr Lukaşenko tarafından devlet başkanlığı seçimlerine iki ay kala Syarhey Rumas'ın yerine başbakan olarak atandı. Halouçanka, bu görevinden önce Asker Sanayisi için Devlet Otoritesi Bakanlığı görevini yürütmekteydi.
Mustafa Dalcı

| Kişisel bilgileri |
| --- | --- | --- | --- |
Doğum tarihi:  1 Temmuz 1973 (51 yaşında)
Doğum yeri:  Sivas, Türkiye
Mevkii:  Stoper
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 1991-1993 |  Gaziosmanpaşa |  1 |  (0) |
| 1994-1995 |  Kasımpaşa |  13 |  (0) |
| 1995-1997 |  Fenerbahçe |  0 |  (0) |
| 1995-1997 |  → Küçükköyspor (kiralık) |  18 |  (1) |
| 1997 |  Çanspor |  3 |  (0) |
| 1997 |  Rumelikavağı |   |   |
| 1997-2004 |  Gazi Mahallesispor |   |   |
| Toplam |   |  35 |  (1) |
Teknik direktörlük kariyeri
2008-2009:  Bayrampaşa (yardımcı antrenör)
2011:  Küçükçekmece (yardımcı antrenör)
2012-2015:  İstanbulspor (yardımcı antrenör)
2016-2017:  Kahramanmaraşspor
2017-2019:  Mamak FK
2019:  Ankaraspor
2020:  MKE Ankaragücü (yardımcı antrenör)
2020:  Zonguldak Kömürspor
2020-2021:  MKE Ankaragücü (geçici)
2021:  MKE Ankaragücü
2021:  İstanbulspor (geçici)
2021-2022:  MKE Ankaragücü
2022-2023:  Gençlerbirliği
2023-2024:  Manisa FK
2024-2025:  Adana Demirspor
2025:  Sakaryaspor
2025-:  Ankaragücü
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. 
Mustafa Dalcı (d. 1 Temmuz 1973, Sivas) Türk teknik direktör ve eski futbolcu. 1.lig takımlarından Ankaragücü'nü çalıştırmaktadır.
Teknik direktörlük kariyeri

Dalcı, amatör bir futbolcu olarak mütevazı bir kariyerin ardından 2008 yılında Türkiye'nin çeşitli amatör takımlarını yönetmeye başladı. 1. Lig'de Ankaraspor'u yönetti ve MKE Ankaragücü'nde geçici teknik direktör olarak görev yaptı. Dalcı, 23 Ocak 2021 tarihinde Ankaragücü ile 1,5 yıl sözleşme imzaladı. 27 Ağustos 2022 tarihinde oynanan Fatih Karagümrük maçının ardından istifa etti.
14 Kasım 2022'de Gençlerbirliği'ni çalıştırmaya başlayan Dalcı, hükmen kazanılan bir maç haricinde biri Türkiye Kupası olmak üzere 16 maçta 3 galibiyet, 2 beraberlik ve 11 mağlubiyet almasının ardından 4 Nisan 2023'te takımdan ayrıldı.
28 Aralık 2023 tarihinde Manisa FK'nın teknik direktörlük görevine getirildiği açıklandı. 3 Nisan 2024 tarihinde ise Bodrum FK yenilgisi sonrasında kulüp ile yollarını ayırdı.
29 Kasım 2024'te Adana Demirspor ile anlaştı. Bu takımda 2'si kupa olmak üzere 10 maçta görev yapan teknik adam, takıma sezondaki ligdeki ilk galibiyetini de Beşiktaş karşısında yaşattı. Ardından Hatayspor maçında da galibiyet elde etti. Kupada da bir tur geçmeyi başardı. Takımı diğer 7 maçtan mağlup ayrıldı.
26 Ocak 2025 tarihindeki Çaykur Rizespor maçından sonra Adana Demirspor'dan ayrılarak Sakaryaspor ile anlaşan Dalcı, bu takımda kısa bir süre görev yapıktan sonra 11 Şubat 2025 tarihinde Ankaragücü ile anlaştı.
Rudolf von Sebottendorf

| Rudolf von Sebottendorf |
| --- | --- |
Doğum: Adam Alfred Rudolf Glauer 9 Kasım 1875(1875-11-09) Hoyerswerda, Alman İmparatorluğu
Takma adlar: Rudolf Freiherr von Sebottendorf Erwin Torre Şefik Hüsnü Baron Heinrich Adam Alfred Glandek Ludwig Müller
Meslek: Yazar, ideolog, siyasetçi
Milliyet: Alman Türk
Vatandaşlık: Almanya Osmanlı İmparatorluğu/Türkiye Cumhuriyeti
Dönem: 20. yüzyıl
Önemli eser: Die Praxis der alten türkischen Freimaurerei (Eski Türk Masonlarının Uygulamaları), 1924
 Etkiledikleri Başta Adolf Hitler olmak üzere tüm önde gelen Naziler ve ırkçı tüm fraksiyonlar 
  Etkilendikleri Guido von List, H.P. Blavatsky 

Rudolf Freiherr von Sebottendorf (veya von Sebottendorff), gerçek adıyla Adam Alfred Rudolf Glauer (9 Kasım 1875, Hoyerswerda), tüm Nazilerin ve beyaz ırk üstünlükçülerinin başöğretmen olarak gördüğü Alman okültist ve siyaset adamı. Üstün ırk düşüncesinin ve neo-paganizmin fikir babası olan Guido von List'in öğrencisi ve aynı zamanda Guido von List'in bir diğer öğrencisi olan ve Nazilerin okültik lider olarak kabul ettikleri Adolf Josef Lanz'ın dava arkadaşı.
Nazilerin ve dünyadaki Pan-Cermenist soylu ve aydınların ideolojik olarak yetiştikleri akademi sayılabilecek gizli topluluk Thule Cemiyeti'nin kurucusu.
Gerçek Kimliği

Annesinin adı Christiane Henriette-Müller, babasının ismi Ernst Rudolf Glauer'dir. Babası lokomotif sürücüsüydü. Hoyerswerda karışık bir nüfusa sahipti. 7. yüzyıldan beri burada Sorben adında aslen Slav olan bir azınlık yaşamaktaydı. 16. yüzyılda Katoliklik ve Ortodoksluktan Protestanlığa dönmüşlerdir. Fakat bölgedeki Almanlar onları tam olarak Alman ve herhangi bir mezhebe bağlı olarak görmez. Sorbenler, büyü, astroloji ve okültizmle ilgilenen bir topluluk olduğu için bölge halkı Sorbenlerle fazla iletişim kurmaz ve çekinirdi.
Adam Alfred Rudolf Glauer, Sebottendorff'un gerçek adıdır. İstanbul'da Alman kökenli Amerikan vatandaşı olan ve çocuksuz yaşayan ve Adam Glauer'in doğduğu Hoyerswerda'da geniş arazilere sahip olan Baron Heinrich von Sebottendorff adında 600 yıllık geçmişiyle soylu olarak tanımlanan Sebottendorff ailesine mensup bu şahıs, Adam Glauer'i evlat edindi. Fakat Alman yetkililer Osmanlı yasalarına göre yapılan bu evlat edinme işlemini kabul etmedi. Adam Glauer Almanya'da da bir dava açtı ve Osmanlı Mahkemelerinde alınan kararı kesinleştirdi. Aile içinden Siegmund von Sebottendorff von der Rose adlı bir kadın tanıklık yaparak Adam Glauer'in soyadının Sebottendorff olarak değiştirilmesini sağladı. Davada ayrıca, Heinrich von Sebottendorff'un eşi Maria Sebottendorff da tanıklık etmişti. Mayıs 1914'te Wiesbaden'de mahkeme kararı kesinleşti. Adam Alfred Rudolf Glauer'in adı artık resmen Rudolf Freiherr von Sebottendorff oldu. Almanya ve Avrupa genelinde cemiyetlere girmek için soylu olmak esastı. Ve Sebottendorff böylece artık, soylu kabul edilen Sebottendorff soyadını kullanarak babası Baron Heinrich von Sebottendorff'un üye olduğu birçok önemli cemiyette kendisine kolaylıkla yer bulabilme imkânı sağladı.
Çocukluk ve Gençlik yılları

Sebottendorff, 14 yaşındayken Teosofi Derneği bünyesinde bizzat Helena Petrovna Blavatsky'den okültik eğitimler aldı. Gençlik yıllarında sahte evrak hazırlama konusunda ustalaşmıştı. Almanya'da kendi yaptığı sahte müfettiş ve devlet görevlisi kimlikleriyle Komünistler tarafından öldürülmekten birçok defa kurtuldu. Hatta 1919'da Komünistler tarafından evi basıldığında masasında duran bir Osmanlı Paşasının, Haydar Paşa'nın resmini göstererek akrabası olduğunu söyleyip ellerinden kurtuldu. 18 yaşındayken makinistlik yapmaya başladı.
Berlin'de üniversitede mühendislik okurken, eğitimini ancak elektrik teknisyenliği mesleğini öğrenecek derecede tamamlayıp eğitim hayatına son verdi.
Evli bir kadınla ilişki yaşayıp İtalya'ya kaçtı. Kronik bir hastalığı sebebiyle de askerlik yapmadı.
Sonraki süreçte Batı Avustralya'ya altın aramaya gitti.
Nisan 1898'de New York'ta bulunan Alman İmparatorluğu'na ait Bremerhaven adlı zırhlı gemide sözleşmeli topçu ateşleyicisi olarak çalıştı. 1900 yılında Kahire'de Kamu ve Bayındırlık İşleri Bakanı, aynı zamanda Bektaşi ve Mason olan Hüseyin Fahri Paşa'nın hizmetinde teknisyen olarak çalıştı.
Sebottendorff daha sonra aynı yıl İstanbul'da Hüseyin Fahri Paşa'nın Beykoz Çubuklu'daki köşküne yerleşti. Bizzat paşanın emriyle Beykoz Camii İmamı, Sebottendorff'a Osmanlıca ve Arapça dersleri vermeye başladı. O dönem Beykoz Bektaşilerin yoğun olduğu bir yerdi. Sebottendorff'un burayı seçmesinin sebebi ise Alman stratejist Otto Richard Tannenberg'in 1911'de yayınladığı 20. Yüzyılın İşleri adlı kitabında Fas ve Türkiye'nin 1950'ye kadar Alman İmparatorluğu sınırlarına dahil olması gerektiği ve bu sebeple Osmanlı'daki her Alman'ın elinden geldiğince bilgi toplamakla yükümlü olduğunu söylemesi sebebiyledir.
Tarikat, cemiyet ve okültik faaliyetleri ve etkileri

1900'de Adolf Josef Lanz ile tanıştı ve Aryosofi (Aryan halk bilimi), din ve hayvan bilimi (teo-zooloji) ve sufizm üzerine yoğunlaştı.
1901 ve 1914 yılları arasında ileri derecede Türkçe, Arapça ve Farsça öğrenme ve konuşması avantajıyla da, Türkiye'de siyasi faaliyetlerinin dışında tarikat ve ezoterizm üzerine, özellikle Türk tasavvufu ve Bektaşilik üzerine araştırmalar yaptı. 1901 yılında Hüseyin Fahri Paşa'nın Bursa Yeni Köy'deki çiftliğine taşındı. Sebottendorff burada kendisine yardım eden Termudi ailesine mensup bir Yahudi'den bahsetmektedir. Ve bu Yahudi'den okültizm ve Gül-Haç Tarikatı ile ilgili bilgiler edindiğini, daha sonra ise bu ihtiyar Yahudi'nin tüm kütüphanesine sahip olduğunu anlatmaktadır. Ve bu Yahudi vasıtasıyla bir mason locasına kaydolmuştur.
Fakat Bursa'daki Yahudi salnamelerinde 3760 Yahudi kayıtlıdır. Ve bunların içinde Termudi adında bir aile yoktur. Ve Termudi soyadı Yahudilerin kullandığı bir soyadı değildir. Türkiye ve Ortadoğu kökenli insanları tanımlamak amaçlı olarak daha çok Malezyalılar tarafından kullanılır. Sebottendorff, Gül-Haç isimli yarı otobiyografik romanında, Mısır'a gitmeden önce yolculukta Müslüman bir Malay (Malezyalı) ile tanıştığını ve Malay'ın Sebottendorff'a Mısır'a gitmesi tavsiyesinde bulunduğunu yazar. Araştırmacı Aytunç Altındal'a göre Sebottendorff, antisemitist olduğu için kendisine yardım eden Yahudinin adını anmamak için Bursa'daki şahsı Termudi olarak tanımlamıştır.
İngiliz araştırmacı Nicholas Goodrick-Clarke Sebottendorff'un Bursa'da Almanca faaliyet gösteren Memphis Locası'na bağlı olduğunu iddia etmiştir. Avusturyalı araştırmacı Hermann Gilbhard'a göre ise Sebottendorff, diğer Almanca faaliyet gösteren Boğazdaki 3 Işık Locası (Drei Lichter am Bosphorus)'da inisiye olmuştur. Fakat Almanca faaliyet gösteren bir diğer loca ise Bursa'daki Umut Locası'dır. Tüm bu localar düzensiz localardı. Ve Sebottendorff'un adı hiçbir locada kayıtlı değildir. Tüm dünyadaki masonların kayıtlarının tutulduğu 2076 nolu, Quatuor Coronati Locası'nın kayıtlarında da Sebottendorff'un izine rastlanmamıştır.
Sebottendorf 1905 yılında Adolf Lanz'a maddi yardımda bulunarak Ostara dergisini çıkarmasını sağlamıştır.
1908-1911 yılları arasında Müslüman ve Bektaşi olduğunu söylemeye başlamıştır.
1911'de Guido von List tarafından kurulan Cermen Tarikatı (Hoher Armanen-Ordem)'nın üyesi oldu.
1919'da İttihatçılardan Yenibahçeli Nail Bey ile birlikte Türk-Cermen Birliği adlı bir tarikat kurdu.
1920-1924 yılları arasında çeşitli dönemlerde Tibet'e giderek mistik araştırmalar yaptı.
Diğer ticari, siyasi ve ideolojik faaliyetleri

Imperial Constantinian Order of St. George tarikatına üye olmuştur.
Oberquartiermeister 3 kısaca III B adlı Alman istihbarat biriminin casuslarından Mata Hari ile ilgili belgelerde geçen Türkiye'deki Eski Dost şeklinde bahsedilen kişinin Sebottendorff olduğu da düşünülmektedir.
Sebottendorff hukuki sorunlar yaşadığı dönemlerde İsviçre Vaduz'a gidiyordu.
Sebottendorf Eski Türk Masonlarının Uygulamaları adlı kitabında tanıştığı 2 Müslüman din adamı Mehmet Rafi ve Şeyh Yahya'dan bahsetmiştir. Mehmet Rafi ismi daha çok Sabetaycı dönmelerin tercih ettiği bir isim olmasından mütevellit, Sebottendorff 1933'te yazdığı Hitler Gelmeden Önce adlı kitabında Sabetaycıların Türk masonluğunu yönlendirdiklerini yazmıştır.
Sebottendorff 1940'larda antikacılık ile uğraşmıştır. Özellikle Romanya'dan antika eşyaları Türkiye'ye sokmuştur.
Erwin Torre adlı takma isminin kökeni

Torre Kule anlamına gelir. İtalya'daki Torre Pellice Vadisi, Katolikliğe muhalif Waldense Hristiyanlarının merkeziydi. Tarihçi Daniel Anthony Binchy'ye göre Waldenseli Hristiyanlar Protestanlığı savunuyordu. 1848'e kadar gizli din taşımışlardı. Birçoğu Torre soyadını taşıyan Waldense Hristiyanları Katolik Kilisesi'ne göre şeytani inançlar taşıyan Gül ve Haç Tarikatı ve Masonlukla bağlantılıydı. Papalığa göre Waldenseli Hristiyanlar falcılık ve büyücülükle uğraşmaktaydı. 1848 yılında çıkan Alman köylü isyanlarında kendilerine Torre adını veren Waldenselilerden dolayı, Sebottendorf da bu soyadını kullanmıştır.
Ölümü

8 Mayıs 1945'te tabancayla veya boğaza atlayarak intihar ettiği söylense de daha sonra bu iddialar yalanlanmıştır. Zaten o dönem başka istihbaratlara çalışmaya başlayan tüm Naziler hakkında bu tür haberler ortaya atılmış ve daha sonra yaşadıkları ortaya çıkmıştır. Nitekim Adana Emniyet Müdürlüğünün 17 Nisan 1957 tarihli kayıtlarına göre Michael Stahl, Hans Bendik ve Rudolff Freiherr von Sebottendorff adlı 3 şahsın Cumhuriyet Oteli'nde kaldığı yer almaktadır. Dolayısıyla Sebottendorff'un 1945'te intihar ettiği veya 1934'te Uzun Bıçaklar Gecesi'nde öldürüldüğü tamamen yanlıştır. 1950'lerde Adana ve Antalya'da resmen kendi adıyla ticaret yapmıştır. Ve yine 1957 yılı içinde İngiliz Gizli Servisine 50 yıl açıklanmaması şartıyla bizzat bir paket belge ve mektup bırakmıştır.
10 Aralık 1965'te Üsküdar'daki Doğancılar Parkı'nda donarak öldüğü ve kimsesizler mezarlığına defnedildiği şeklinde o dönem haberler yayınlanmıştır.
Özel hayatı

Sebottendorff'un bir kız kardeşi vardır. Adı Dora Kunze'dir.
Sebottendorff ilk evliliğini 1905'te Klara Voss ile yaptı fakat birkaç ay sonra boşandı.
İkinci evliliğini ise 1915'te Berlin'de opera binaları yaparak zengin olan Iffland ailesinin kızlarından Bertha Anna Iffland ile yaptı ve hayatı boyunca eşinin servetiyle geçimini sağladı. Fakat eşinin servetinin Sebottendorff'un üzerine geçmesinden sonra Sebottendorff, eşinin ailesinin avukatlarıyla hukuki sıkıntılar yaşamıştır.
Bilindiği kadarıyla Sebottendorff'un çocuğu yoktur.