stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Medyada aseksüellik tasviri
Radyo

2020'de, The Adventure Zone: Graduation podcast'inde Sir Fitzroy Maplecourt, bir Soru-Cevap bölümünde Fitzroy'u aseksüel olarak düşündüğünü söyleyen Griffin McElroy tarafından canlandırılıyor. Aynı yıl, The Penumbra Podcast'teki 14 Mart 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Jet Sikuliaq'ın aseksüel ve aromantik olduğu doğrulandı. Ayrıca, Magnus Enstitüsü'nün baş arşivcisi olan Jonathan Sims (The Magnus Archives'taki) de biromantik olarak tanımlanmıştır. Seslendirme sanatçısı Jonathan Sims, aseksüel olmasına rağmen Jon'un kendisini aktif olarak böyle tanımlamayacağını belirtti.
Video oyunları

2019'da çıkan The Outer Worlds'de, Parvati Holcomb, Oyuncu gemisi "The Unreliable"da mürettebat ve parti üyesi, geminin mühendisi olarak görev yapıyor, Junlei Tennyson'a (oyundaki büyük bir uzay istasyonunun baş mühendisi) profesyonel ve daha sonra romantik ilgi gösteriyor ve bir çift oluyorlar. Aseksüel olan ve aynı zamanda biromantik olan bir kadın olan hikâye tasarımcısı Kate Dollarhyde, bu karakteri devam ettirebilecekleri için heyecanlıydı ve "bu kişisel deneyimi izleyiciye getirmekten" memnun olduğunu ve karakterini diğer arkadaşlarından farklı kıldığını söyledi. The Unplanned Variable görevinde, oyuncu karakteri Parvati'nin cinsel yakınlık hakkındaki hislerini paylaştığını söyleme seçeneğine sahiptir ve onun aksine kendisinin de romantizmle ilgilenmediğini ekleyebilir.
Danganronpa V3: Killing Harmony'de Ultimate Academy for Gifted Juveniles öğrencisi Rantaro Amami'nin hem aseksüel hem de aromantik olduğu ima ediliyor. Birçok karakter genellikle Rantaro'nun onlarla flört ettiğini varsayar, sonra Rantaro beceriksizce güler ve "o tür birisi olmadığını" belirtir. Gizli bir özel etkinlikte Rantaro, ana karakter olan Kaede Akamatsu'nun tırnaklarını boyar. Neden böyle bir hobisi olduğu veya kız arkadaşları için bunu yapıp yapmadığı sorulduğunda Rantaro bir kez daha gülüyor ve bunun sadece aile için olduğunu söylüyor. Danganronpa V3: Killing Harmony'ye özgü olan oyuncu, seçtikleri bir karakterle bir gece geçirebilir. Rantaro, romantik veya cinsel bir amacı olmayan tamamen platonik bir olay yaşayan tek karakterdir.
Web serisi

Critical Role web dizisindeki Caduceus Clay, aseksüel ve aromantiktir. 2. kampanyanın 114. bölümünde, "[seks] gerçekten benim işim değil" diyor. Oyuncu Taliesin Jaffe karakterle ilgili olarak Aseksüel Farkındalık Haftası'nı desteklemek için tweet attı ve ardından Talks Machina'da karakterin başından beri aseksüel olmasını planladığını, ancak bunu ortaya çıkarmak için organik bir anı beklediğini doğruladı. Web dizisi Dimension 20: A Crown of Candy'nin 14. bölümünde, Liam Wilhelmina babasına aseksüel olarak açılıyor. Ayrıca, web dizisindeki Percival King / Percy, Epithet Erased, katı etik kurallara sahip, düzen ve güvenliğe değer veren aseksüel bir polis memurudur. Gösterinin yaratıcısı Brendan Blaber, onun aseksüel olduğunu ve aromantik olabileceğini doğruladı. Ayrıca Percy kadın ve aseksüel olsa da, "bu noktanın ötesindeki her şeyi izleyiciye bırakmak niyetinde" olduğunu söyledi ve hayranların onun trans, ikili olmayan cinsiyetten, otistik veya başka herhangi bir şey olduğuna dair kafalarında kurduklarının geçerli olduğunu ekledi.
Amerika doğumlu, İngiltere'de Londra merkezli çalışan YouTuber Evan Edinger  aseksüel spektrumda, demiseksüel civarında olarak tanımlıyor. Edinger, sınavlar, sağlık sistemleri ve vergiler gibi konuları Britanya'dan gelen konuk YouTuber'larla karşılaştırdığı "British VS American" dizisiyle tanınıyor.
Aaron Paul, San Diego, California'daki 2018 San Diego Comic-Con International'da konuşuyor; Aaron Paul, Bojack Horseman'da Todd Chavez'i seslendirdi.
Sir Arthur Conan Doyle, Sherlock Holmes'u kasıtlı olarak bugün aseksüel olarak sınıflandırılacak bir karakter olarak tasvir etti.
Aseksüel aktivist David Jay'in Haziran 2006'dan bir resmi
Hüseyin Eroğlu

| Kişisel bilgileri |
| --- | --- | --- | --- |
Doğum tarihi:  2 Kasım 1972 (52 yaşında)
Doğum yeri:  Delmenhorst, Almanya
Boyu:  1,79 m (5 ft 10+1⁄2 in)
Mevkii:  Orta saha
Kulüp bilgileri
Kulübü:  Gençlerbirliği (teknik direktör)
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 1994-1995 |  Soma Sotesspor |  25 |  (7) |
| 1995-1998 |  TKİ Soma Linyitspor |  85 |  (11) |
| 1998-2000 |  Marmarisspor |  61 |  (4) |
| 2000-2002 |  Akhisar Belediyespor |  55 |  (8) |
| 2002-2004 |  Eskişehirspor |  53 |  (4) |
| 2004-2005 |  Akhisar Belediyespor |  29 |  (0) |
| Toplam |   |  308 |  (34) |
Teknik direktörlük kariyeri
2012-2022:  Altınordu
2022-2023:  Samsunspor
2023-2024:  Bandırmaspor
2024-:  Gençlerbirliği
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. 
Hüseyin Eroğlu (d. 2 Kasım 1972; Delmenhorst), Türk teknik direktör ve eski futbolcu.
Kariyeri > Futbolculuk

Profesyonel futbol yaşamı 1994 yılında Soma Sotesspor'da başladı. Sırasıyla TKİ Soma Linyitspor, Marmaris Belediyespor, Akhisar Belediyespor, Eskişehirspor ve Kemalpaşaspor takımlarında forma giyip aktif futbolculuk yaşamını 2005 yılında tamamladı. Bu süreç boyunca 308 maça çıkıp 34 gol kaydetti.
Kariyeri > Teknik direktörlük

Ege Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Yüksekokulu'ndan mezun oldu. Antrenörlük kariyerine Bucaspor Futbol Akademi'de başladı. 2007'de Türkiye ikincisi, 2010'da Nike Premier Cup Türkiye Şampiyonu ve Avrupa Grup 1'incisi olan Bucaspor Futbol Akademi U-15 takımının teknik direktörlüğünü yaptı. 2010-2011 ve 2011-2012 sezonlarında Bucaspor’da yardımcı antrenörlük görevinde bulundu. 2012-13 sezonunda Altınordu'nun başına getirildi. Altınordu ile 2012-2013 sezonunda 3. Lig, 2013-2014 sezonunda ise 2. Lig şampiyonlukları yaşadı. 17 Mayıs 2022'ye kadar görevine devam eden Eroğlu, Altınordu'nun başında çıktığı 359 maçta 163 galibiyet aldı. 26 Eylül 2022'de Samsunspor ile anlaştı. Aynı sezon takımını şampiyon yaparak Süper Lig'e çıkardı. 27 eylül 2023 tarihinde görevine son verildi.
İstatistikleri > Detaylı lig karnesi

Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir.
Güneş pili
Uygulamalar

Güneş hücreleri, güneş ışığından elektrik enerjisi üreten güneş modülleri / panelleri yapmak için hammadde olarak kullanılır. Bir güneş paneli, güneş enerjisini kullanarak güneş enerjisi üretir.
Uygulamalar > Hücreler, Modüller, Paneller ve Sistemler

Tamamı tek bir düzlemde yönlendirilmiş entegre bir gruptaki birden çok seri ya da paralel bağlı güneş hücresi, bir güneş fotovoltaik güneş paneli veya modülü oluşturur. Fotovoltaik güneş panelleri genellikle güneşe bakan tarafta bir cam tabakaya sahiptir ve bu cam sayesinde yarıiletken güneş hücreleri korunurken saydamlık sayesinde ışığın geçmesi sağlanır. Güneş hücreleri genellikle ek voltaj oluşturacak şekilde seri bağlanır. Hücrelerin paralel bağlanması ise daha yüksek bir akım sağlar.
Bununla birlikte, paralel bağlı hücrelerde oluşacak gölgelenme gibi sorunlar, daha zayıf (daha az aydınlatılmış) paralel dizgiyi (bir dizi bağlı hücre) kapatarak önemli güç kaybına  neden olur ve panelin aydınlık tarafındaki hücrelerden kaynaklı ters bias 22 Ocak 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. nedeniyle zarar görmesine neden olabilir.
Modüller, bağımsız MPPT'ler (maksimum güç noktası izleyicileri) kullanılarak veya kullanılmadan yapılabilen, istenen pik DC voltajı ve yükleme akımı kapasitesine sahip bir dizi oluşturmak için veya her bir modüle özgü, modül seviyesinde güç elektroniği (MLPE) birimleri olan veya olmayan mikro çeviriciler veya DC-DC optimize edicilerle birbirine bağlanabilirler. Şönt diyotlar ise, dizilerde gölgelemeden kaynaklı  seri/paralel bağlı hücrelerde oluşacak güç kaybını azaltabilir.
Tarih

Fotovoltaik etki ilk olarak Fransız fizikçi Edmond Becquerel tarafından deneysel olarak gösterildi. 1839'da, 19 yaşındayken, babasının laboratuvarında dünyanın ilk fotovoltaik hücresini inşa etti. Willoughby Smith , Nature'ın 20 Şubat 1873 sayısında ilk olarak "Elektrik Akımının geçişi sırasında Işığın Selenyum Üzerindeki Etkisi" ni tanımladı. 1883'te Charles Fritts , yarı iletken selenyumun bağlantılarını oluşturmak için ince bir altın tabakasıyla kaplanmasıyla ilk katı hal fotovoltaik hücresini imal etti; cihaz yalnızca yaklaşık % 1 verimliydi. Güneş Hücresi tarihçesinin diğer kilometre taşları şunları içermektedir:
1888 - Rus fizikçi Aleksandr Stoletov, Heinrich Hertz tarafından 1887'de keşfedilen dış fotoelektrik etkiye dayanarak ilk hücreyi imal etti
1905 - Albert Einstein, yeni bir kuantum ışık teorisi önerdi ve fotoelektrik etkisini, 1921'de Nobel Fizik Ödülü'nü aldığı dönüm noktası niteliğindeki bir makalede  anlattı.
1941 - Vadim Lashkaryov, Cu 2 O ve Ag  S proto hücrelerinde p - n- bağlantılarını keşfetti.
1946 - Russell Ohl , transistöre yol açacak gelişmeler dizisi üzerinde çalışırken, modern bağlantı yarı iletken güneş hücresinin patentini aldı.
1948 - Yarıiletkenler Dünyasına Giriş Kurt Lehovec'in, hakemli dergi Physical Review'de fotovoltaik etkiyi ilk açıklayan kişi olabileceğini belirtti .
1954 - İlk pratik fotovoltaik hücre, Bell Laboratuvarlarında halka tanıtıldı. Mucitler, Calvin Souther Fuller, Daryl Chapin ve Gerald Pearson'dı.
1957 - Mısırlı mühendis Mohamed M. Atalla, Bell Laboratuvarlarında termal oksidasyonla silisyum yüzey pasivasyonu sürecini geliştirdi. Yüzey pasifleştirme süreci o zamandan beri güneş hücresi verimliliği için kritik öneme sahiptir.
1958 - Güneş hücreleri, Vanguard I uydusuna eklenmesiyle önem kazandı.
Tarih > Fiyat Düşüşleri

Teknolojik iyileştirmeler 1960'lardan itibaren kademeli olarak gerçekleşti. Maliyetlerin yüksek kalmasının nedeni de tam olarak buydu, çünkü uzay yatırımcıları mümkün olan en iyi hücreler için ödeme yapmaya istekliydi ve daha düşük maliyetli, daha az verimli çözümlere yatırım yapmak için hiçbir gerekçeleri yoktu. Fiyatlar, büyük ölçüde yarı iletken endüstrisi tarafından belirlenmiş olup; 1960'larda endüstrinin entegre devrelere geçişiyle birlikte, görece daha düşük fiyatlarla daha büyük yarı iletken külçelerin (ingot) kullanılmasının önü açılmıştır. İngot üretim fiyatları düştükçe, ortaya çıkan hücrelerin fiyatı da düştü. Bu durum, 1971 yılında hücre maliyetlerini watt başına 100 dolar seviyelerine kadar düşürdü.
1969'un sonlarında, Elliot Berman isimli girişimci ve yönetici gelecek  30 yıl boyunca projeler arayan ünlü petrol ve enerji şirketi Exxon 'un ekibine  katıldı ve OPEC petrol krizinin ardından Nisan 1973'te, o sırada Exxon'un yüzde yüz iştiraki olan Solar Power Corporation'ı (SPC) kurdu.  Bu firma ve ekibi, elektrik fiyatlarının 2000 yılına kadar çok daha pahalı olacağı sonucuna vardı ve bu fiyat artışının alternatif enerji kaynaklarını daha çekici hale getireceğini düşündü. Buna istinaden bir pazar araştırması yaptı ve watt başına yaklaşık 20$ / watt'lık bir fiyatın önemli bir talep yaratacağı sonucuna vardı.
Ekip, rough-sawn tekniğiyle işlenen wafer yüzeyine dayanarak waferleri parlatma ve yansıma önleyici (Anti-reflektif) bir katmanla kaplama adımlarını ortadan kaldırdı. Ayrıca, uzay uygulamalarında kullanılan pahalı malzemeleri ve elle yapılan kablolamaları, arkada bir baskılı devre kartı, ön tarafta akrilik plastik ve hücreler arasında silikon yapıştırıcı kullanarak değiştirdi.  Güneş panelleri, elektronik pazarından çıkarılan malzemeler kullanılarak yapılabilir hale gelmişti. SPC firması tanıtımını yaptığı bu yeni ürünle, deniz seyrüsefer uygulamaları üreticisi Tideland Signal firmasını sahil güvenliği için kullanılan seyir şamandıralarına güç sağlamak için panellerini kullanmaya ikna etti.
Tarih > Araştırma ve Endüstriyel Üretim

Karasal uygulamalar için güneş enerjisi araştırmaları, ABD Ulusal Bilim Vakfı'nın Gelişmiş Güneş Enerjisi Araştırma ve Geliştirme Bölümü tarafından 1969'dan 1977'ye kadar süren "Ulusal İhtiyaçlara Uygulanan Araştırma" programı ile öne çıkmış ve karasal elektriksel güç üretimine yönelik güneş enerjisi geliştirmeye yönelik araştırmaları finanse etmiştir. 1973 tarihli "Cherry Hill Konferansı", bu hedefe ulaşmak için gerekli teknoloji hedeflerini ortaya koydu ve bu hedeflere ulaşmak için iddialı bir projenin ana hatlarını çizerek, onlarca yıldır devam edecek olan uygulamalı bir araştırma programını başlattı. Program daha sonra ABD Enerji Bakanlığıyla birleşecek olan Enerji Araştırma ve Geliştirme İdaresi (ERDA) tarafından devralındı.
1973 petrol krizinin ardından, petrol şirketleri yüksek karlarını güneş enerjisi şirketlerini kurmak (veya satın almak) için kullandılar ve o dönemden sonra onlarca yıl en büyük üreticiler olarak kaldılar. Exxon, ARCO, Shell, Amoco (daha sonra BP tarafından satın almıştır) ve Mobil gibi firmaların tamamı 1970'ler ve 1980'lerde büyük güneş enerjisi departmanlarına sahipti. Daha sonra bu isimler arasına General Electric, Motorola, IBM, Tyco ve RCA gibi teknoloji şirketleri de katıldı.
Azalan maliyetler ve Eksponansiyel Büyüme > Sübvansiyonlar ve Şebeke Paritesi

Güneş enerjisine özel destek tarifeleri ülkeye göre ve ülke içinde bölgelere göre değişebilir. Bu tür tarifeler, güneş enerjisi projelerinin geliştirilmesini teşvik etmektedir. Genel olarak şebeke paritesi sübvansiyonsuz fotovoltaik elektriğin elektrik şebekesinden gelen yaygın kullanım elektrik fiyatına eşit veya daha ucuz olduğu nokta olarak tanımlanmaktadır. Güneş enerjisinin savunucuları, önce Kaliforniya ve Japonya gibi bol güneş ve yüksek elektrik maliyetleri olan bölgelerde şebeke paritesine ulaşmayı umuyorlardı. BP 2007'de Hawaii ve elektrik üretmek için dizel yakıt kullanan diğer ada yerleşimleri için şebeke paritesi oluştuğunu iddia etti. George W. Bush 2015'i ABD'deki şebeke paritesi tarihi olarak belirledi. Fotovoltaik Derneği, 2012'de Avustralya'nın şebeke paritesine ulaştığını bildirdi (Tarife desteklerini göz ardı ederek).
Güneş panellerinin fiyatı 40 yıl boyunca istikrarlı bir şekilde düşmesine rağmen, 2004 yılında Almanya'daki yüksek sübvansiyonların talebi önemli ölçüde artırması ve saflaştırılmış silisyumun (güneş panellerinin yanı sıra bilgisayar çiplerinde kullanılması nedeniyle) fiyatının büyük ölçüde artması nedeniyle, bu fiyat düşüşü kesintiye uğradı. Özellikle batıyı etkisi altına alan 2008'deki durgunluk ve Çin'de silisyum imalatının başlaması, fiyatların tekrar düşüşe geçmesine yol açmıştır. Ocak 2008'den sonraki dört yıl içinde Almanya'da güneş enerjisi panel fiyatları watt pik başına 3 € 'dan 1 €' ya seviyelerine inmiştir. Aynı dönemde, küresel anlamda üretim kapasitesi yıllık % 50'nin üzerinde bir büyüme yaşamıştır. Bu esnada Çin, pazar payını 2008'de % 8'den 2010'un son çeyreğinde % 55'in üzerine çıkardı. Aralık 2012'de Çin güneş panellerinin fiyatı 0,60 $ / Wp'ye (kristal modüller) düşmüştür. (Wp kısaltması, watt pik kapasitesi veya optimum koşullar altında maksimum kapasite anlamına gelir. )
2016 sonu itibarıyla, monte edilmiş güneş panelleri (hücre kastedilmiyor) için spot fiyatların 0,36USD/ Wp gibi rekor düşük bir seviyeye düştüğü bildirilmiştir. O dönem en büyük ikinci tedarikçi olan Canadian Solar Inc., 2016'nın üçüncü çeyreğinde 0,37 ABD Doları/Wp maliyet bildirmiş, fiyatı önceki çeyreğe göre 0,02 ABD Doları düşmüştü. O dönem birçok üretici, maliyetlerin 2017'nin sonunda 0,30 ABD doları civarına düşeceğini tahmin ediyordu. Ayrıca, dünyanın bazı bölgelerinde yeni güneş enerjisi kurulumlarının kömüre dayalı termik santrallerden daha ucuz olduğu ve on yıl içinde dünyanın büyük bir kısmında durumun böyle olmasının beklendiği bildirildi.
Teori

Güneş hücresi birkaç adımda çalışır:
Güneş ışığında var olan  fotonlar güneş paneline çarpar ve safsızlaştırma katkı maddeleriyle dopinglenmiş silisyum gibi yarı iletken malzemeler tarafından emilir.
Elektronlar, mevcut moleküler / atomik yörüngelerinde uyarılır. Bir elektron uyarıldığında, enerjiyi ısı olarak dağıtabilir ve yörüngesine geri dönebilir veya bir elektrota ulaşana kadar hücre içinde hareket edebilir. Akım, potansiyeli iptal etmek için malzemeden geçer ve bu elektrik yakalanır. Bu işlemin gerçekleşmesi için malzemenin kimyasal bağları hayati öneme sahiptir ve genellikle silisyum iki kat halinde kullanılır; bir katman borla, diğeri fosforla katkılıdır (dopinglenmiştir). Bu katmanlar farklı kimyasal elektrik yüklerine sahiptir ve daha sonra elektronların akımını hem sürdürür hem de yönlendirir.
Modüler halde bir dizi güneş hücresi, güneş enerjisini kullanılabilir miktarda doğru akım (DC) elektriğine dönüştürür.
Bir invertör, gücü alternatif akıma (AC) dönüştürebilir.
En yaygın olarak bilinen güneş hücreleri, silisyumdan yapılmış geniş alanlı bir p – n bağlantısı olarak yapılandırılmıştır. Diğer güneş hücresi türleri, organik güneş hücreleri, boyaya duyarlı güneş hücreleri, perovskite güneş hücreleri, kuantum nokta güneş hücreleri vb. olarak sayılabilir. Bir güneş hücresinin aydınlatılmış tarafı genellikle ışığın aktif malzemeye girmesine izin vermek ve üretilen yük taşıyıcıları toplamak için şeffaf bir iletken filme sahiptir. Tipik olarak, indiyum kalay oksit, iletken polimerler veya iletken nanotel ağları gibi yüksek geçirgenliğe ve yüksek elektrik iletkenliğine sahip filmler bu amaçla kullanılır.
Malzemeler

Güneş hücreleri, tipik olarak yapıldıkları yarı iletken malzemeden isim alır. Bu malzemelerin güneş ışığını absorbe edebilmesi için belirli özelliklere sahip olması gerekir. Bazı hücreler, Dünya yüzeyine ulaşan güneş ışığını işleyecek şekilde tasarlanırken diğerleri uzayda kullanım için optimize edilmiştir. Güneş hücreleri, yalnızca tek bir ışık emici malzeme katmanından (tek bağlantı ) yapılabilir veya çeşitli absorpsiyon ve yük ayırma mekanizmalarından yararlanmak için birden çok fiziksel konfigürasyon (çoklu bağlantı /Multi-Junction) kullanabilir.
Güneş hücreleri birinci, ikinci ve üçüncü nesil hücreler olarak sınıflandırılabilir.
Birinci nesil hücreler (aynı zamanda geleneksel veya wafer tabanlı hücreler olarak da adlandırılır) polisilisyum ve monokristal silisyum gibi malzemeleri içeren, ticari olarak en yaygın ve baskın fotovoltaik (FV) teknolojisi olan, kristal silisyumdan yapılmıştır.
İkinci nesil güneş hücreleri, amorf silisyum, CdTe ve CIGS hücrelerini içeren ve kamu hizmeti (utility-scale)ölçeğindeki fotovoltaik güç santrallerinde, binaya entegre (BIPV) fotovoltaik sistem yapımında veya küçük şebekeden bağımsız fotovoltaik güç sisteminde ticari olarak önemli olan ince film güneş hücreleridir.
Üçüncü nesil güneş hücreleri, genellikle yeni ortaya çıkan fotovoltaikler olarak tanımlanan bir dizi ince film teknolojisini içerir - bunların çoğu henüz ticari olarak uygulanmamıştır ve hala araştırma veya geliştirme aşamasındadır. Birçoğu organik malzemeler, genellikle organometalik bileşikler ve inorganik maddeler kullanır. Verimliliklerinin düşük olmasına ve emici malzemenin stabilitesinin ticari uygulamalar için genellikle çok kısa olmasına rağmen, düşük maliyetli, yüksek verimli güneş hücresi üretme hedefine ulaşmayı vadettikleri için bu teknolojilere yönelik çok fazla araştırma yapılmaktadır.
Malzemeler > Kristal Silisyum

Şimdiye kadar, güneş hücreleri için en yaygın kitle malzeme, aynı zamanda "güneş sınıfı silisyum " olarak da bilinen kristalin silisyumdur (c-Si).[kaynak belirtilmeli] Silisyum, kristalleşme düzeyi ve kristal boyutuna göre birden çok kategoriye ayrılır. Bu hücreler tümüyle p – n bağlantı  kavramı temelinde şekillenmiştir. C-Si'den yapılan güneş hücreler, 160-240 mikrometre kalınlığı arası yonga plaka(wafer)'lardan yapılır.
Malzemeler > Kristal Silisyum > Monokristal Silisyum

Monokristal silisyum (mono-Si) güneş hücreleri elektronların çok (poli) kristalli bir konfigürasyonda olduğundan daha serbestçe hareket etmesini sağlayan tek kristalli bir bileşime sahiptir. Sonuç olarak, monokristal güneş panelleri, çok kristalli emsallerinden daha yüksek bir verimlilik sağlar. Hücrelerin köşeleri bir sekizgen gibi kırpılmış görünür, çünkü yonga plakası (wafer) malzemesi tipik olarak Czochralski Yöntemiyle büyütülen silindirik külçelerden (ingot) kesilmektedir. Mono-Si hücreleri kullanan güneş panelleri, küçük beyaz elmaslardan oluşan ayırt edici bir desen sergiler.
Malzemeler > Kristal Silisyum > Epitaksiyel Silisyum Gelişimi

Epitaksiyel kristal silisyum yonga plakası (wafer), bir monokristal silisyum "tohum" yonga plakasında (wafer) kimyasal buhar biriktirme (CVD) ile büyütülebilir ve daha sonra, elle manipüle edilebilen ve doğrudan monokristal silisyum külçelerden kesilmiş yonga plakası (wafer) hücrelerinin yerine geçebilen bazı standart kalınlıklarda (örneğin 250 um) kendinden destekli yonga plakaları (wafer) olarak ayrılır. Bu "çentiksiz" teknikle yapılan güneş hücreleri, ancak kimyasal buhar biriktirme (CVD) işlemi yüksek verimli hat içi işlemde atmosferik basınçta yapılabilirse, önemli ölçüde daha düşük maliyetle yapılabililr ve yonga plakalı(wafer) standart hücrelerinkine yaklaşan verimliliklere sahip olabilir. Epitaksiyel yonga plakaların (wafer) yüzeyi, ışık emilimini artırmak için dokulu olabilir.
Haziran 2015'te, n-tipi monokristal silisyum wafer üzerinde epitaksiyel   olarak büyütülen hetero-farklı cins- bağlantılı (heterojunction) güneş hücrelerinin toplam 243,4 cm ^{2} hücre alanı üzerinde % 22,5'lik bir verime ulaştığı bildirildi.
Malzemeler > Kristal Silisyum > Polikristal Silisyum

Polikristal silisyum veya çok kristalli silisyum (çoklu-Si/multi-Si) hücreler, döküm kare külçelerden yapılır - büyük erimiş silisyum blokları dikkatlice soğutulur ve katılaştırılır. Malzemeye tipik metal pul etkisini veren küçük kristallerden oluşurlar. Polisilisyum hücreler, bir döneme kadar fotovoltaikte kullanılan en yaygın türdü ve daha ucuzdu, ancak monokristal silisyum hücrelerden daha az verimlidir. Monokristal silisyum hücre üretiminde döküm teknolojilerinin gelişmesiyle daha az tercih edilir hale gelmiştir.
Malzemeler > Kristal Silisyum > Şerit  Silisyum

Şerit silisyum, bir tür polikristal silisyumdur - erimiş silisyumdan düz ince filmlerin çekilmesiyle oluşturulur ve polikristal bir yapı ile sonuçlanır. Silisyum atığındaki büyük azalma nedeniyle bu hücrelerin yapımı Polikristal Silisyumdan daha ucuzdur, çünkü bu yöntem külçelerden kesmeyi gerektirmez. Ancak, aynı zamanda daha az verimlidirler. Süreç 1970'lerde Mobil-Tyco, Solar Energy Corp., Energy Materials, Corp., Motorola ve IBM tarafından geliştirilmiştir.
Malzemeler > Kristal Silisyum > Mono Benzeri Çoklu Silisyum (MLM)

Bu form 2000'lerde geliştirilmiş ve 2009 civarında ticari olarak tanıtılmıştır. Döküm mono olarak da adlandırılan bu tasarım, küçük mono malzeme "çekirdeklerine" sahip polikristal döküm kalıpları kullanır. Sonuç, dış tarafların etrafında polikristal olan dökme, monokristal benzeri bir malzemedir. Proses için dilimlendiğinde, iç bölümler yüksek verimli mono benzeri hücrelerdir (ancak "kırpılmış" yerine kare şeklindedir), dış kenarlar ise geleneksel "poli" olarak kalır. Bu üretim yöntemi ile poli benzeri fiyatlarla mono benzeri hücrelerin üretimi sağlanır.