Safevî-Rus antlaşması (1717)
Elçilik

Tüm girişimlerin başarısız olduğunu gören I. Petro, Artemis Volinsky'yi Safevilere yeni büyükelçisi olarak atadı. Volinsky'yi Safevilerin başlıca ipek üreten vilayetleri, askerî gücü, tarımı ve doğal kaynakları hakkında ayrıntılı bilgi toplaması için görevlendirdi. Safevi hükümdarını Rus yolu üzerinden ticaret yapmanın avantajına ikna etmesi ve onu Rusya ile bir ticaret anlaşması imzalamaya ikna etmesi gerekiyordu. Volinsky, böyle bir fikri uygulamak için Rus tüccarların İran içindeki engellerden kurtulmasını şart koşmak zorunda kaldı. Bu anlamda Volynsky'ye Rus tüccarların, Rus tüccarların mallarına el koyan yerel Safevi hükümdarlarının kurbanları olduğunu söylemesini emretti. Ayrıca Rus tüccarların yerel tüccarların entrikalarının kurbanı olmalarını söylemesi emredildi (özellikle Yeni Culfa tüccarları kastedildi). Ayrıca sorunlardan biri de Dağıstanlı haydutlardı. Bazıları geçmişte yakalanmıştı. Son olarak, Safevi hükûmetinden Yeni Culfa'daki Ermeni tüccarlara Rusya tarafından zaten verilmiş olan imtiyazlarla ilgili "yükümlülüklerini yerine getirmeleri" için baskı yapmasını talep edecekti.
Volinsky, 1715'te Sankt-Peterburg'dan ayrıldı ve bir yıl sonra Astrahan'a ulaştı ve 1716 sonbaharında Niyazabad'a ulaştı. Şamahı ve Tebriz'de yerel hakimler tarafından altı ay alıkonulduktan sonra İsfahan'a ulaştı. Kendi notlarına göre, imparatorluk başkentinde ona karşı verilen mücadele diğer yerlerden "biraz daha iyiydi". Bu sırada Volinsky, protokol kurallarıyla ilgili sorunlar yaşamaya başladı. Bu nedenle, Rus kurallarına göre Volynsky'nin atına binerek Şah'ın mahallesine gitmesi ve itimatnamelerini bizzat şaha sunması gerekiyordu. Burada bulunduğu süre boyunca sayısız aşağılamanın hedefi olduğu söyleniyor. Matthe'ye göre Safeviler, kabalıkları nedeniyle Ruslardan nefret ediyorlardı. Volinsky ile Baş vezir Feteli han Dağıstani arasında müzakereler yürütüldü.
Rusya'nın yakın zamanda Bekoviç-Çerkassky misyonunun bir parçası olarak Hazar Denizi'nin doğu kıyısında surlar inşa ettiği keşfedildiğinde, Rusya'nın askeri planları hakkındaki şüpheler arttı. Gilan yakınlarında Rus gemilerinin görüldüğü söylentileri yayıldı. Bu olaylardan şüphelenen Safeviler, Volinsky'den bu konuları ve Rusya'nın niyetini açıklamasını istedi. Onun bir casus olduğu sonucuna varan saray mensupları, İsfahan'da uzun süre kalırsa devletin kötü askeri durumu hakkında tam bilgiye sahip olacağını düşündüler. Bu nedenle müzakereler kısa sürdü. Volinsky'nin bazı talepleri reddedildi. Feteli Han, 1640'lardan beri izlediği politikaya uygun olarak, Osmanlılara karşı ittifak teklifini reddetti. Volinsky, Lezgilerin geçmişte Rus tüccarlara saldırdığını öne sürerek Safevi devletinden tazminat istedi. Lezgilerin Safevi devletinin tebaası olduğunu belirten Feteli han, devlet kurallarına uymadıkları için devletin onlara tazminat vermeyeceğini belirtti. Feteli han, Volinsky'nin ticaret yapmak için Niyazabad'dan daha uygun bir liman talebini de reddetti. Feteli han'a göre Rus tüccarlara özel ayrıcalıklar verilmesi, diğer devletlerden tüccarların Safevi İmparatorluğu'na gelmesini engelleyecekti. Rusların yeni bir liman istemesindeki amacının stratejik olduğu da düşünülüyordu. Yoğun müzakerelere rağmen Temmuz 1717'de bir antlaşma imzalandı.