stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Sincan Uygur Özerk Bölgesi tarihi
Çing hanedanı > Dungan Ayaklanması (1862-1877) ve Çing'in yeniden hakimiyeti

Ana madde: Dungan Ayaklanması
Yakub Beg, İngiliz, Rus ve Mançu Çing imparatorluklarının Orta Asya için rekabet ettiği Büyük Oyun döneminin zirvesinde Kaşgarya'yı yönetti. Kaşgarya, Sincan'ın güneybatısındaki başkent Kaşgar'dan orta ve doğu Sincan'daki Urumçi, Turfan ve Hami'ye, o zamanlar Doğu Türkistan olarak bilinen bölgelerin çoğu da dahil olmak üzere, kuzeydoğuya bin kilometreden fazla uzanıyordu.
General Zuo Zongtang'ın (General Tso olarak da bilinir) bölgeyi 1877'de Çing Çini için yeniden ele geçirdiği Aralık 1877'ye kadar Yakup Beg'in yönetimi altında kaldılar. 1881'de Çing, Gulca bölgesini Saint Petersburg Antlaşması'ndaki (1881) diplomatik müzakereler yoluyla geri aldı.
1884'te Çing Çini, fethedilen bölgeyi yeniden adlandırdı, Sincan'ı (新疆; '"yeni sınır"') bir eyalet olarak kurdu ve resmi olarak Çin'in siyasi sistemini buraya uyguladı. Daha önce ayrı olan iki bölge,
Zhunbu (準部) olarak bilinen Çungarya, Tianshan Beilu (天山北路; 'Kuzey Toprakları'),
Altışehir, Huibu (Müslüman bölgesi), Huijiang (Müslüman toprağı) veya "Tianshan Nanlu" (天山南路; 'Güney Toprakları')
1884'te Sincan adı verilen tek bir eyalette birleştirildi. Bundan önce, Kuzey Sincan (Zhunbu) ve Güney Sincan'ın (Huibu) birleştiği tek bir idari birim yoktu. Çungarya'nın alternatif adı 北疆 (Běijiāng; 'Kuzey Sincan') ve Altışehir'im alternatif adı 南疆 (Nánjiāng; 'Güney Sincan') idi.
Sincan, Çing tarafından bir eyalete dönüştürüldükten sonra, Çing tarafından başlatılan eyaletleştirme ve yeniden yapılanma programları, Çin hükûmetinin Uygurların güney Sincan'dan, Guçung ile başkent arasındaki bölge gibi eyaletin diğer bölgelerine, eskiden neredeyse tamamen Han Çinlileri ve Urumçi, Tacheng (Tarbaghatai), Yili, Jinghe, Kur Kara Usu, Ruoqiang, Lop Nor ve Tarım Nehri'nin alt kısımları gibi iskan edilen diğer bölgelere göç etmesine neden oldu. Uygurlar, Batı Tarım Havzası'ndaki orijinal ata topraklarından, tüm Sincan'a Çing zamanlarında yerleştirildi.
Çing hanedanı > Çing yönetimi

Mançu Çing, dili Türkçe ve Moğolca ile ilgili olan Tunguz halklarından biri olan Mançu halkına aitti. Devletlerini "Çin" (中國) olarak tanımladılar ve Mançucada "Dulimbai Gurun" olarak adlandırdılar. Çing, Çing devletinin topraklarını (Sincan, Moğolistan ve diğer alanlarda günümüz Mançurya, Çungarya dahil) hem Çince hem de Mançu dillerinde "Çin" olarak eşitledi ve Çin'i çokuluslu bir devlet olarak tanımladı. Qianlong İmparatoru, başarılarını, prestij ve meşruiyet kazanmak için Han ve Tang girişimlerinin Orta Asya'daki başarılarıyla özdeşleştirdi.
Qianlong'un Sincan'ı ele geçirmesi, Han ve Tang tarafından belirlenen örneklere olan dikkatinden kaynaklanıyordu. Sincan için resmi İmparatorluk Çing gazetesini yazan Çing bilim insanları, bölgenin Han ve Tang dönemi isimlerine sık sık atıfta bulundular. Sincan'ın Çing fatihi Zhao Hui, Tang hanedanı General Gao Xianzhi ve Han hanedanı Generalleri Ban Chao ve Li Guangli elde ettiği başarılardan dolayı ödüllendirildi.
Sincan'ı yönetmek için hem Han hem de Tang modelleri Çing için bir öncelik sağladı, ancak yönetim tarzları çoğunlukla Karahıtaylar gibi göçebe güçlerin ve merkezi Avrupa ve Rus imparatorluklarınınkine benziyordu.
Çing, resmi eserlerinde Sincan'ı ele geçirdiklerini bölgedeki Han ve Tang başarılarının devamı ve restorasyonu olarak tasvir etti ve bu hanedanların önceki başarılarından bahsetti. Çing, Han ve Tang dönemi sınırlarının yeniden tesis edildiğini iddia ederek  ve Han ve Tang'ın ihtişamını ve otoritesini Çing ile özdeşleştirerek başarılarını pekiştirmeyi amaçladı.
Sincan hakkında yazan birçok Mançu ve Moğol Çing yazarı, kültürel olarak Çinli bir bakış açısıyla Çin dilinde yazdılar. Sincan ile ilgili Han ve Tang dönemi hikâyeleri anlatıldı ve eski Çin yer isimleri yeniden kullanıldı ve yaygınlaştırıldı. Han ve Tang dönemi kayıtları ve Sincan eserleri, 18. yüzyılda Çing dönemi Çinlileri için mevcut olan ve edebiyatçılar tarafından güncellenmiş eserlerle değiştirilmesi gereken bölgedeki tek yazılardı.
Çing hanedanı > Çing yönetimi > Göç politikaları

Çing hanedanı Çungar Oyrat Moğollarını yendikten sonra, Çing Han, Hui, Mançu, Xibe ve Tarançileri (Uygurlar) Tarım Havzası'ndan Çungarya'ya yerleştirdi. Han Çinli suçlular ve siyasi sürgünler Lin Zexu gibi Çungarya'ya sürüldü. Cehriyye gibi yasaklı Sufi tarikatlarına mensup Hui Müslümanları ve Salar Müslümanları da Çungarya'ya sürgün edildi. 1781 Cehriyye isyanını bastırdıktan sonra Çing, Cehriyye taraftarlarını da sürgüne gönderdi.
Han ve Hui tüccarlarının başlangıçta yalnızca Tarım Havzası'nda ticaret yapmalarına izin verildi. Tarım Havzası'ndaki Han ve Hui yerleşimi, 1830 Muhammed Yusuf Hoca Ayaklanması'na kadar yasaktı, bu tarihten sonra Çing, tüccarları Hoca ile savaştıkları için ödüllendirdi ve yerleşmelerine izin verdi.
1870'te Çungarya'da her meslekten çok sayıda Çinli yaşıyor ve bölgeye iyi yerleşmiş durumdayken, Türkistan'da (Tarım Havzası) Müslüman nüfus arasında birkaç garnizonda sadece birkaç Çinli tüccar ve asker vardı.
19. yüzyılın başında, Çing'in yeniden hakimiyetinden 40 yıl sonra, kuzey Sincan'da yaklaşık 155.000 Han ve Hui Çinlisi vardı ve güney Sincan'da bu sayının iki katından biraz fazla Uygur vardı.
Çing hanedanı > Çing yönetimi > Eğitim

Camiler okullar (ya da Arapça mektepler مكتب) gibi eğitim vermekteydi. Medreseler ve camiler eğitimin en çok yapıldığı yerlerdi. Medreseler şiir, mantık, sözdizimi, Arapça gramer, İslam hukuku, Kuran üzerine eğitim verildiği yerlerdi ama bu eğitim alanlarında tarih gibi dallara fazla ağırlık verilmezdi.
Rusya'dan gelen Ceditçi Müslüman Türkler eğitim konusunda yeni fikirler yaydılar. 1600'ler ve 1900'ler arasında birçok Türkçe tezkire metni yazıldı.
Farsça dilinde Hint kaynaklı edebiyat Kaşgar'da yayıldı.
Çin kitapları da Uygurlar arasında popülerdi. Kaşgar'ın en eski basılı eseri Johannes Avetaranian tarafından çevrildi. İmparator Shunzhui'nin eserinin Türkçe versiyonunun yazılmasında da katkıları oldu. Kangxi İmparatoru'nun “ Kutsal Fermanı ”, Zuo Zongtang tarafından Sincan'da basıldığında hem Türkçe hem de Çince olarak yayınlandı. İmparator Shunzhui'nin edebi eserlerinden biri Türkçeye çevrildi ve Nur Muhammed tarafından Kaşgar'da yayınlandı. Yayıncılık ve basım için çeşitli girişimlerde bulunuldu.
Çing hanedanı > Çing yönetimi > Nüfus

1760'tan itibaren Çing Hanedanı, Çungarya'ya yerleşen Çinli Hui Müslümanlarına ve Han Çinlilerine büyük miktarda topraklar verirken, Türk Müslüman Tarançiler de Aksu'dan İli bölgesindeki Çungarya'ya taşındı. Takip eden 60 yıl içinde, Tarım Havzası'nın nüfusu, Çing yönetimi sırasında orijinal nüfusunun iki katına çıktı.
Tarım Havzası'nda kalıcı yerleşime izin verilmedi, yalnızca tüccar ve askerlerin geçici olarak kalmasına izin verildi.
1830'larda Cihangir Ayaklanması'ndan sonra Altışehir, Han ve Hui yerleşimine açıldı. Ardından gerçekleşen 19. yüzyıl isyanları Han nüfusunun azalmasına neden oldu. Kuzeydoğuda Uyguristan (Turfan ve Hami) ve güneybatıda Altışehir veya Kaşgarya'dan oluşan bölge için "Doğu Türkistan" adı kullanılmıştır.
Yabancı ziyaretçiler tarafından tüm bölgenin nüfusu hakkında çeşitli tahminler verildi.
| Yıl | nüfus | Notlar ve kaynaklar |
| --- | --- | --- |
| Çing'in başlangıcı y.1650 | 260 bin (Altışehir) | nüfus daha çok Kuçar'ın batı bölgesine yoğunlaşmıştı. |
| 1900 | 1.015, 1.2 veya 2.5 milyon | Kuropatkin, Forsyth, Grennard; diğer tahminler Altışehir'de 300 bin kişinin yaşadığını gösteriyor; Doğudaki Uyguristan %10'a, Kaşgarya ise nüfusun %70'ine sahipti. |
| 1920 | 1.5 milyon | Percy Sykes : Neredeyse tamamen vahalarla sınırlı, özellikle Kaşgar 300 bin, Yengişer 200 bin, Yarkent 200 bin ve her biri 190 bin nüfuslu Aksu ve Hotan. Nüfus, küçük bir yarı-göçebe bölünme ile "yerleşik" ve "göçebe" olarak gruplandırılabilir. Göçebeler, yarı göçebelerle birlikte toplamda 125 binden fazla birikmezler. . |
| 1922 | 2-3 veya 5 milyon | Yang Zengxin |
| 1931 | 6-8 milyon |  |
| 1933+ | 2.900.173 Uygur, ? ? Han, ?? diğerleri |  |
| 1941 | 3.730.000 | Toops: 65.000 Kırgız, 92.000 Hui, 326.000 Kazak, 187.000 Han ve 2.984.000 Uygur  3.439.000'i Müslüman; Bu Müslümanların 2.941.000'i Uygur'du (1940'lar)  Jean Bowie Shor, 3.000.000 Uygur olduğunu yazdı ve Sincan'da yaşayanların toplam sayısı olarak 3.500.000'i verdi. |
| 1949 | 4.334.000 | Hoppe |
Çin Cumhuriyeti ve Doğu Türkistan Cumhuriyetleri (1912–1949)

1912'de Çing hanedanının yerini Çin Cumhuriyeti aldı. Sincan'ın son Çing valisi Yuan Dahua Sibirya'ya kaçtı. Astlarından Yang Zengxin, aynı yılın Mart ayında Çin Cumhuriyeti'ne katıldı ve 1928'deki suikastına kadar Sincan'ın kontrolünü elinde tuttu.
Bölgeye atıfta bulunmak için "Altışehir ve Zungarya", "Altışehir-Çungar", "Altışehir-Çungarya"  isimleri kullanılmıştır.
Sincan'daki ÇC dönemi, Doğu Türkistan ayrılıkçı hareketlerinin yükselişine sahne oldu.
Çin Cumhuriyeti ve Doğu Türkistan Cumhuriyetleri (1912–1949) > Sincan savaşları (1933–1945)

Ana madde: Kumul İsyanı
Çin Cumhuriyeti ve Doğu Türkistan Cumhuriyetleri (1912–1949) > Sincan savaşları (1933–1945) > Birinci Doğu Türkistan Cumhuriyeti

Ana madde: Doğu Türkistan İslâm Cumhuriyeti
1930'ların başında Vali Jin Shuren'e karşı isyanların ardından Kaşgar'da bir isyan 1933'te kısa ömürlü Birinci Doğu Türkistan Cumhuriyeti'nin (Birinci DTİC) kurulması ile sonuçlandı. DTİC, kuzeyde Aksu'dan güneyde Hotan'a kadar Tarım Havzası çevresinde otorite talep etti ve 1934'te Çinli Müslüman savaş ağası Ma Zhongying'in orduları tarafından bastırıldı.
Çin Cumhuriyeti ve Doğu Türkistan Cumhuriyetleri (1912–1949) > Sincan savaşları (1933–1945) > İkinci Doğu Türkistan Cumhuriyeti

Ana madde: Doğu Türkistan Cumhuriyeti
Sheng Shicai, Mao Zedong'un kardeşi Mao Zemin de dahil olmak üzere bir grup Çinli Komünisti Sincan'a davet etti, ancak 1943'te kendisine karşı bir komplo kurulmasından korkan Sheng, Mao Zemin de dahil olmak üzere tüm Çinli Komünistleri öldürdü. 1944 yazında, İli İsyanı sırasında, şimdi kuzey Sincan'da bulunan İli Kazak Özerk İli'nde, bu kez Sovyet desteğiyle İkinci Doğu Türkistan Cumhuriyeti (İkinci DTC) kuruldu.
Çin'de bilindiği haliyle Üç Bölge Devrimi, Urumçi'deki Milliyetçi eyalet hükûmetini tehdit etti. Sheng Shicai iktidardan düştü ve Zhang Zhizhong, İkinci DTC ve SSCB ile bir ateşkes müzakeresi için Nankin'den gönderildi. Sıkıntılı bir koalisyon eyalet hükûmeti kuruldu ve ayrı yönetimlerle Sincan'a nominal bir birlik getirdi.
Koalisyon hükûmeti, Çin İç Savaşı'nın bitiminde, muzaffer Çinli Komünistlerin 1949'da Sincan'a girmesiyle sona erdi. İkinci DTC'nin liderliği, Sovyetler Birliği tarafından Çinli Komünistlerle müzakere etmeye ikna edildi. Bu liderlerin çoğu, Ağustos ayı sonlarında Pekin'deki bir barış konferansına giderken bir uçak kazasında öldü. Saifuddin Azizi liderliğindeki kalan liderlik, yeni kurulan Çin Halk Cumhuriyeti'ne katılmayı kabul etti. Sincan'daki Milliyetçi askeri komutanlar, Tao Zhiyue ve eyalet valisi Burhan Şehidi Eylül ayında Halk Kurtuluş Ordusu'na (HKO) teslim oldu. Osman Batur yönetimindeki Kazak milisleri, 1950'lerin başlarına kadar HKO'ya direndi. ÇHC'nin Sincan Uygur Özerk Bölgesi, Sincan Eyaleti'nin yerini alarak 1 Ekim 1955'te kuruldu.
Çin Cumhuriyeti ve Doğu Türkistan Cumhuriyetleri (1912–1949) > Han ve Uygurlar arasındaki evlilikler

Urumçi'de (Uygur) Han Çinli erkeklerle evlenen Müslüman kadınlar, 11 Temmuz 1947'de (Uygur) Müslüman orduları tarafından saldırıya uğradı, ele geçirildi ve kaçırıldı. Yaşlı (Uygur) Müslüman erkekler kadınlarla zorla evlendi. Kaosa tepki olarak saat 23.00'te sokağa çıkma yasağı uygulandı.
Müslüman (Uygur) kadınlarla Han Çinli erkekler arasındaki evlilikler Uygur lideri İsa Yusuf Alptekin'i çileden çıkardı.
Karışık Han-Uygur çiftleri, ebeveynlerini ve bazen de Sincan'ı tamamen terk etmeleri için baskı gördü. 1911'den 1949'a kadar olan Cumhuriyet döneminde, Han askeri generalleri Uygur kadınlar tarafından takip edildi ve bu kadınlar onlara kur yaptı. 1949'da Komünistler iktidarı ele geçirdiğinde, Uygur nüfusu bu kadınları milliy munapik (etnik pislik) olarak damgaladı ve onları Han ortaklarına Tayvan'a ve " Asıl Çin'e " taşınma konusunda eşlik etmeye zorladı ve tehdit etti. Uygur ebeveynler, bu tür kadınları, eğitim kurumlarına gitmek için "Asıl Çin'de" bir yere taşındıktan sonra, erkek ya da kadın çocuklarından hiçbirini Sincan'a iade etmemeleri konusunda uyardı. Bu, diğer Uygurlardan dışlanma ve kınamalardan kaçınmak içindi. Bir Han erkeğinin Uygur bir kadınla çıktığı ve ardından bir Han erkeğinin ve ablasının Uygur topluluğunu annesini kınaması ve taciz etmesi için kışkırttığı bir vakaydı.
Çin Halk Cumhuriyeti (1949'dan günümüze) > Halk Kurtuluş Ordusu tarafından devralma

İli İsyanı sırasında Sovyetler Birliği, 1944'ten 1949'a kadar kuzey Xinjiang'da şimdiki İli Kazak Özerk İli'nde (İli, Tarbagatay ve Altay Bölgeleri) Çin Cumhuriyeti Kuomintang kontrolü altında İkinci Doğu Türkistan Cumhuriyeti'ni (2. DTC) kurmaları için Uygur ayrılıkçılarını destekledi. Halk Kurtuluş Ordusu 1949'da Sincan'a girdi ve Kuomintang komutanı Tao Zhiyue eyaleti onlara teslim etti.
Çin Halk Cumhuriyeti'ne göre, 2. DTC, Çin'deki komünist devrimin olumlu bir parçası olan Sincan devrimiydi; 2 DTC  Çin Halk Cumhuriyeti'nin Sincan'ı ilhakı olarak bilinen bir süreç olan Sincan'a girdiğinde ÇHKO'ya katıldı ve 'memnuniyetle karşılandı' .[kaynak belirtilmeli]
Uygur milliyetçileri genellikle, 1949'da Sincan nüfusunun %5'inin Han olduğunu ve diğer %95'inin Uygur olduğunu iddia ederek, Kazakların, Siboların vb varlığını sildiğini ve Hanların 1800'de Çing Hanedanı döneminde Sincan nüfusunun yaklaşık üçte biri olduğu gerçeğini görmezden geldiğini iddia etmektedirler.
Özerk bölge 1 Ekim 1955'te kuruldu. 1955'te (Çin'deki ilk modern nüfus sayımı 1953'te yapıldı), Uygurlar, Sincan'ın 5,11 milyonluk toplam nüfusunun %73'ü olarak sayıldı. Sincan bir bütün olarak "Uygur Özerk Bölgesi" olarak belirlenmiş olsa da, 1954'ten beri Sincan'ın topraklarının %50'sinden fazlası 13 yerli Uygur olmayan grup için özerk alanlar olarak belirlenmiştir.
ÇHC'nin ilk nükleer denemesi 16 Ekim 1964'te Sincan'daki Lop Nur'da gerçekleştirildi. Testlere "Şeytanın davranışı" olarak belirgin bir şekilde karşı çıkmasıyla tanınan Japon fizikçi Jun Takada, sonuçta ortaya çıkan radyasyon nedeniyle 100.000 ila 200.000 kişinin öldürülmüş olabileceğini öne sürdü. Scientific American makalesine göre, Jun Takada'nın Çin'e girmesine izin verilmedi. Ayrıca, 'ABD, eski Sovyetler Birliği ve Fransa tarafından yapılan testlerden radyasyon etkilerini araştırdı'. Ancak Lop Nur bölgesi 1920'lerden beri kalıcı olarak yerleşim görmemiştir. Bunun nedeni, yaklaşık 200,000 kilometrekare (77,220 sq mi) yüzölçümüne sahip ve Sadece 0.16/km2 nüfus yoğunluğuna sahip Çakılık İlçesinde Taklamakan ve Kumdağ çölleri arasında yer almasıdır. Ayrıca, Çin medyası Takada'nın araştırmalarını reddetti.
Çin Halk Cumhuriyeti (1949'dan günümüze) > Bölgeye Han göçü

ÇHC, Han göçünü seyrek nüfuslu Çungarya'ya (Çungar Havzası) teşvik etti. 1953'ten önce Sincan nüfusunun çoğu (%75) Tarım Havzası'nda yaşıyordu, bu nedenle yeni Han göçmenleri Çungarya ve Tarım arasındaki nüfus dağılımını değiştirdi. Yeni Çinli göçmenlerin çoğu kuzeydeki Çungarya bölgesinde göçlerini sonlandırdı. Han ve Hui, Çungarya'nın şehirlerinde nüfusun çoğunluğunu oluştururken, Tarım'ın Kaşgar şehirlerindeki nüfusun çoğunu Uygurlar oluşturuyordu. Doğu ve Orta Çungarya, bu Han ve Hui topluluklarının yoğunlaştığı belirli alanlardır.
Çin Halk Cumhuriyeti (1949'dan günümüze) > Uygur Sorunu

Ana madde: Uygur Sorunu
Sincan çatışması, Çin'in uzak batısındaki Sincan eyaletinde, bölgedeki en büyük grubu oluşturan bir Türk azınlık etnik grubu olan Uygurlar merkezli bir çatışmadır.
Han Çinlilerinin 1950'lerden 1970'lere devlet destekli kitlesel göçü, Çin kültürel birliğini teşvik eden ve Uygur kimliğinin belirli ifadelerini cezalandıran hükûmet politikaları, ve ayrılıkçı hareketlere sert tepkiler  gibi faktörler  Uygurlar ile eyalet polisi ve Han Çinlileri arasındaki gerginliği tırmandırdı. Bu, hem sık sık terörist saldırılar hem de daha geniş çaplı halk huzursuzluk olarak (Temmuz 2009 Urumçi başkaldırıları gibi) kendisini göstermiştir.
Son yıllarda, hükûmet politikası, kitlesel gözetim, artan tutuklamalar ve yüz binlerce Uygur ve diğer Müslüman azınlık gruplarının üyelerini barındırdığı tahmin edilen bir "yeniden eğitim kampları" ile belirginleşti.
Çin Halk Cumhuriyeti (1949'dan günümüze) > Uygur Sorunu > Uygur milliyetçiliği

Turgun Almas gibi Uygur milliyetçi tarihçileri, Uygurların 6000 yıl boyunca Çinlilerden farklı ve bağımsız olduklarını ve Uygur olmayan tüm halkların Sincan'a yerli olmayan göçmenler olduğunu iddia etmektedir. Bu kurgulanmış tarih o kadar başarılıydı ki, Çin 1991'de Uygur tarihçiliği yayınlanmasını durdurdu.  Çinli tarihçiler, bölgenin eski zamanlardan beri 'çok kültürlü' olduğunu ifade ederek  ve Han'ın 2000 yıllık tarihine işaret ederek ve Sincan'daki  Moğol, Kazak, Özbek, Mançu, Hui, Sibo yerlilerinin tarihini belgeleyerek ve Huigu'nun (ÇHC hükûmeti tarafından "Uygur" ile eşit) Moğolistan'dan 9. yüzyılda nispeten geç "batıya göçünü" vurgulayarak Uygur milliyetçilik iddialarını çürütmeye çalıştılar.
Ancak Bovingdon, hem Uygur hem de Çin anlatılarının karmaşık ve iç içe geçmiş tarihsel gerçekler ve gelişmelerle uyuşmadığını belirterek, Han Hanedanı'nın (MÖ 206 – MS 220) Sincan'ı MÖ 120'den sonra kontrol etmek için askeri koloniler (tuntian) ve komutanlıklar kurduğunu, Tang Hanedanı'nın (618-907) da Sincan'ın çoğunu An Luşan İsyanı'na kadar kontrol ettiğini belirtti. 9. yüzyılda, Uygur Hanlığı'nın yıkılmasından sonra, Uygurlar  'Orhun Nehri vadisinin Moğol çekirdek topraklarından'  Moğolistan, İç Moğolistan ve Sibirya'dan  Sincan'a göç ettiler. "Uygur" adı aslen 9. yüzyılda Tarım Havzası'ndaki bir Budist halkla ilişkilendirildi, ancak 15. yüzyılda Sovyetler Birliği tarafından 20. yüzyılda yeniden canlandırılıncaya kadar tamamen ortadan kalktı.
Bovingdon, Çin'in arzu edilen tarihsel kayıtlardaki boşlukları doldurması gereken bir anlatı inşa etmede benzer sorunlarla karşı karşıya olduğunu belirtmektedir.
Çin Halk Cumhuriyeti (1949'dan günümüze) > Uygur Sorunu > Olaylar

Ana madde: Temmuz 2009 Urumçi başkaldırıları
1970'lerin sonlarında Çin ekonomik reformu eşit olmayan bölgesel kalkınmayı şiddetlendirdiğinden, daha fazla Uygur Sincan şehirlerine göç etti ve bazı Hanlar da bağımsız ekonomik ilerleme için Sincan'a göç etti. Artan etnik temas ve emek rekabeti, 1997 Urumçi otobüs bombalamaları gibi 1990'lardaki Uygur ayrılıkçı eylemleriyle aynı zamana denk geldi.
1980'lerde bir dizi öğrenci gösterisinden sonra, Nisan 1990'daki Baren Kasabası isyanı 20'den fazla ölüme yol açtı.
1997 yılında Gulca Olayı ve Urumçi otobüs bombalaması meydana gelirken, polis Doğu Türkistan İslam Partisi'nden dini ayrılıkçılarla savaşmaya devam etti.
Son olaylar arasında 2007 Sincan baskını, 2008 yılında China Southern Airlines uçuşunda engellenen intihar bombası girişimi  ve Pekin Olimpiyatları'ndan dört gün önce on altı polis memurunun ölümüyle sonuçlanan 2008 Sincan saldırısı yer almaktadır. Diğer olaylar arasında Temmuz 2009 Urumçi başkaldırıları, Eylül 2009 Sincan karışıklığı ve 376 kişinin yargılanmasına yol açan 2010 Aksu bombalaması yer almaktadır. 2013 ve 2014'te tren istasyonlarına ve bir pazara yapılan ve 70 kişinin ölümüne ve yüzlercesinin yaralanmasına neden olan bir dizi saldırı, hükûmetin 12 aylık bir baskısıyla sonuçlandı. Terör suçlamalarından hüküm giyen 94 kişinin yer aldığı iki toplu ceza davasında üç kişi ölüm cezasına çarptırıldı, diğer sanıklar uzun hapis cezaları aldı.
Çin Halk Cumhuriyeti (1949'dan günümüze) > Uygur Sorunu > Uygur soykırımı

Ana maddeler: Sincan yeniden eğitim kampları ve Uygur Soykırımı
2014'ten bu yana  Xi Jinping Yönetimi altındaki Çin hükûmeti, bir milyondan fazla Müslüman'ın (çoğu Uygur) herhangi bir yasal süreç olmaksızın gizli gözaltı kamplarında tutulmasına yol açan bir politika izledi  bu hareket Holokost'tan bu yana etnik ve dini azınlıkların en büyük ölçekli tutuklanması halini aldı. Politikayı eleştirenler bunu Sincan'ın Çinlileştirilmesi olarak tanımladılar ve bunu bir etnik soykırım veya kültürel soykırım olarak adlandırırken   birçok aktivist, bağımsız STK, insan hakları uzmanı, hükûmet yetkilileri ve Doğu Türkistan Sürgün Hükümeti bunu soykırım olarak nitelendirdi.
Bu süre boyunca, Sincan Uygur Özerk Bölgesi hükûmeti ve Çin Komünist Partisi (ÇKP) il komitesi tarafından işletilen Sincan "yeniden eğitim" kampları, toplama kampları, 2014'te duyurulan bir politika olan "teröre karşı halk savaşının " bir parçası olarak Uygurlara ve diğer Müslümanlara beyin yıkama kampları olarak kullanıldı  Kamplar, birçok ülke ve insan hakları örgütü tarafından insan hakları ihlalleri ve kötü muamele iddiasıyla eleştirildi, bazı kişiler soykırım iddiasında bulundu, ancak bazı insanlar kampları desteklediklerini belirtti.
Mayıs 2018'de ABD Savunma Bakan Yardımcısı Hint-Pasifik Güvenlik İşlerinden Sorumlu Yardımcısı Randall Schriver, "en az bir milyon ama muhtemelen üç milyona yakın vatandaşın" "toplama kampları" olarak nitelendirdiği gözaltı merkezlerinde hapsedildiğini söyledi. Ağustos 2018'de, Birleşmiş Milletler Irk Ayrımcılığının Ortadan Kaldırılması Komitesi'nde bir ABD temsilcisi olan Gay McDougall, komitenin Çin'deki 1 milyon etnik Uygur'un "yeniden eğitim kamplarında" tutulduğuna dair birçok güvenilir rapor aldığını söyledi.
Temmuz 2019'da Politik Risk Dergisi'nde yazan bağımsız araştırmacı Adrian Zenz, Sincan yeniden eğitim kamplarında gözaltına alınan insan sayısı için 1,5 milyon üst spekülatif sınır tahmin  ettiğini ifade etti. Adrian Zenz, Kasım 2019'da Sincan'daki gözaltı kamplarının sayısının 1.000'i aştığını tahmin  ettiğini ifade etti. Kasım 2019'da George Friedman, 10 Uygurdan 1'inin yeniden eğitim kamplarında tutulduğunu tahmin ettiğini ifade etti.
Kamuoyu raporları, Uygurların kamplarda yoğunlaşmasının, Uygur dini uygulamalarının bastırılması, siyasi telkin, ağır kötü muamele, ve zorla kısırlaştırma, zorla kürtaj, ve doğum kontrol ilaçları ve implantların zorla kullanımı dahil olmak üzere birçok insan hakları ihlallerine ilişkin olayı gözler önüne serdi.
Çin Halk Cumhuriyeti (1949'dan günümüze) > Eğitim

1949'dan 2001'e kadar bölgede eğitim, 1.335'ten 6.221'e ilköğretim okulu; 9'dan 1.929'a ortaokul ve 1'den 21'e yüksek öğrenim kurumları ile büyük ölçüde genişledi. Genç ve orta yaşlı insanlar için okuryazarlık oranı %2'nin altına düşmüştür. Tarım bilimi, çölde yenilikçi yol yapım yöntemlerinin yanı sıra bölgeye de girdi.
Kültürel olarak, Sincan'da, 1949'da hiç olmamasına kıyasla 81 halk kütüphanesi ve 23 müze yer almaktadır. Sincan'da, 1952'de 4 gazete yer almasına karşın günümüzde 44 dilde 98 gazeteye ev sahipliği yapmaktadır. Resmi istatistiklere göre doktorların, sağlık çalışanlarının, kliniklerin ve hastane yataklarının insanlara oranı ülke ortalamasını aşmış ve aşılama oranları %85'e ulaşmıştır.