İtalyan kültürü
Sanat > Heykel

İtalyan yarımadasındaki heykel sanatının kökleri çok eskilere dayanmaktadır. Etrüsk şehirlerinin orta İtalya'ya ve bitişik denizlere hakim olduğu arkaik dönemde, Etrüsk heykeltıraşlığı gelişti. Veii'de çalışan bireysel bir sanatçı olan Vulca'nın adı tespit edildi. Bir pişmiş toprak Apollon ve diğer figürler bıraktı ve belki de İtalyan sanatının uzun tarihindeki en eski usta olma ayrıcalığını iddia edebilir. Poesia giocoso (gerçekçi veya komik, mısra) ciddi aşk şiiriyle tam bir tezat oluşturuyordu. Dil, şiirde işlenen temalara uygun olarak, genellikle kasıtlı olarak rafine edilmemiş, konuşma diline özgü ve bazen de ürkütücüydü. Bu tür dizeler, zevki öven ya da kişisel düşmanlarını, kadınları ya da Roma Katolik Kilisesini kötülemek için Latince dizeler yazan 12. ve 13. yüzyılların hicivli goliard şairlerine bir şeyler borçlu olan, süregelen bir Avrupa geleneğine aittir. Etkiledikleri kişiler genellikle kaba, hatta şiddetli olsa da, olağan şiir biçimi sone olan komik şairler, Romantik eleştirmenlerin düşündükleri proleter isyancılar değil, kültürlü edebiyat adamlarıydı. Bunlardan en erken olanı, hem kibar aşk şiiri hem de "gerçekçi" türden kaba, bazen müstehcen dizeler yazan Rustico di Filippo'ydu. En iyi bilinen ve en çok yönlü olanı, gerçekçi metresi Becchina'nın stil novo'nun ruhani kadınlarının bir parodisi olduğu ve en sevdiği konu babasının alçaklığı olan Cecco Angiolieri'ydi. Folgore di San Gimignano, kolaylık olması açısından genellikle bu şairler arasında sınıflandırılır. En çok, örneğin yılın farklı aylarıyla ilişkilendirilen aristokrat zevkleri (Provençal plazerini anımsatan) listeleyen zarif sone döngüleriyle tanınır. Cenne della Chitarra'nın paradoksal olumsuz tepkileri (Provençal enueg'i anımsatan) çok daha gelenekseldir. Dante, çağdaşı Forese Donati ile bu kaba, kavgacı tarzda hakaretlerde bulundu.
Bu sanatta önemli bir gelişme MÖ 6. yy ile MS 5. yy arasında Roma İmparatorluğu'nun büyümesi sırasında meydana geldi. En eski Roma heykeli, Roma'nın kuzeyindeki Etrüsklerden ve güneydeki Yunan kolonistlerinden etkilenmiştir. İmparatorluk döneminde Cumhuriyet dönemi portre büstlerinin saf gerçekçiliği, Yunan idealizmine katıldı. Prima Portalı Augustus'ta açıkça görülen sonuç, genellikle klasik pozlarda idealize edilmiş, anatomik olarak mükemmel vücutlarla bireyselleştirilmiş kafaların ilginç bir yan yana gelmesiydi. Assisili Aziz Francis'in ünlü Laudes creaturarum o Cantico di Frate Sole (c. 1225; "Güneş Kardeşinin İbadet") adlı şiiri, en eski İtalyan şiirlerinden biriydi. İncil'in ayetlerini hatırlatan ve kafiye yerine asonans kullanan ritmik nesirle yazılmıştır. Umbria lehçesinde Tanrı, yarattığı her şey aracılığıyla övülür. Aziz Francis'in de bir müzik eşliğinde bestelemiş olması muhtemeldir ve ölümünden sonra lauda, kutsal günlerde Tanrı'yı ve azizleri övmek ve ilahileri hatırlamak için toplanan sıradan insanların kardeşliği tarafından kullanılan yaygın bir dini şarkı biçimi haline geldi. Mesih'in hayatı ve Tutkusu. Lauda geleneğinin tek gerçek şairi, bir Fransisken ve mistik olan Jacopone da Todi idi. Baladlar biçimindeki övgüleri, genellikle manevi yoksulluk ve kilisenin yozlaşması temalarıyla ilgileniyordu. En yoğun kompozisyonu ("Donna de Paradiso"), Mesih'in annesi ile Mesih'in Tutkusu ve ölümünü grafiksel olarak tanımlayan bir haberci arasındaki diyalogdur.
Orta Çağ boyunca, büyük heykel büyük ölçüde diniydi. Kuzey İtalya'daki Karolenj sanatçılar (adını Charlemagne'nin ailesinden alıyor) İncil kapakları için, kilise sunaklarının bölümleri için dekorasyon olarak ve sunaklara yerleştirilmiş haçlar ve dev şamdanlar için heykeller yaptılar. 20. yüzyıl, İtalya'nın son derece geleneksel, tarım toplumundan ilerici, sanayileşmiş bir devlete dönüşümüne tanık oldu. Ülke 1861'de siyasi olarak birleşik olmasına rağmen, bölgesel kimlik güçlü olmaya devam ediyor ve ulus kültürel bir varlık olarak eşit olmayan bir şekilde gelişti. Ulusal olarak paylaşılan bir okul müfredatının yanı sıra televizyon ve diğer kitle iletişim araçlarının artan etkisi ile birçok bölgesel farklılık azalmaktadır. İtalyanlar uzun zamandır kendilerini önce kendi kasabalarının veya şehirlerinin, ardından bölgelerinin veya eyaletlerinin vb. vatandaşları olarak görme eğiliminde olsalar da, İtalya Avrupa Birliği'ne (AB) daha yakından entegre oldukça ve İtalyanlar kendilerini düşünmeye başladıkça bu durum değişiyor. birçok halktan oluşan uluslarüstü bir topluluğun parçası olarak.
13. yüzyılın sonlarında, Nicola Pisano ve oğlu Giovanni Roma lahitlerinden ve diğer kalıntılardan etkilenerek İtalyan heykelinde Rönesans'a yol açan devrim niteliğindeki değişiklikleri başlattı. Her ikisi de kabartmaları ve minberlerdeki süslemeleriyle dikkat çekmektedir. Giovanni Pisano'nun Masumlar Katliamı buna bir örnektir. Kuzey İtalya'da dini şiir esas olarak ahlakçıydı ve dünyayı ve bedeni şeytanın kontrolü altında ve şeytani olarak gören Maniheizm'den türetilen sapkın fikirlere dayanan bir karamsarlık tarafından ele geçirildi. Libro delle tre scritture (1274; "Üç Kutsal Yazının Kitabı") Dante'yi ve Verona'lı Fransisken'i, De Jerusalem celesti'nin yazarı Giacomino da Verona'yı (c. 1250; "On the Heavenly of the Heavenly") tahmin eden Milano Bonvesin de la Riva Kudüs") ve De Babilonia civitate infernali (c. 1250; "Cehennem Şehri Babil Üzerine"), bu grubun en canlı ve en yaratıcı olanlarıydı.
Erken Rönesans'ın en büyük heykeltıraşı Donatello'ydu. 1430'da, çıplak insan vücudundaki klasik güzellik fikrini yeniden tesis eden bronz bir Davut heykeli yapmıştı. Tamamen yuvarlak ve herhangi bir mimari çevreden bağımsız olarak tasarlanan bu, Rönesans heykelinin ilk büyük eseriydi. 15. yüzyılın diğer parlak heykeltıraşları arasında Jacopo della Quercia, Michelozzo, Bernardo ve Antonio Rossellino, Giambologna ve Agostino di Duccio vardı. İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana, İtalyan toplumu günlük yaşam üzerinde önemli bir etkiyle derinden değişti. Değişimin ana unsurlarından biri, kadınların yüksek öğrenime ve mesleklere katılımın artması gibi ev dışında toplumda daha görünür bir rol oynamasıdır. Bu değişen rolün bir yönü, İtalya'nın dünyadaki kadın başına en düşük ortalama çocuk sayısından birinin yanı sıra en düşük doğum ve doğurganlık oranlarından bazılarını kaydetmesidir. 21. yüzyılın ilk yıllarında azalan doğum sayısı çok endişe verici bir konuydu ve bazı kasaba ve köyler, özellikle nüfusun az olduğu güneydeki kırsal kesimde, yeni doğanlar için nakit primler ve vergi teşvikleri sunuyordu. Aynı derecede endişe verici olan da İtalya'nın grileşmesiydi; 2010 yılında nüfusun yaklaşık beşte biri 65 yaşın üzerindeydi.
Michelangelo'nun Floransa'daki Medici Şapeli'ndeki Gece ve Gündüz figürleri gibi derin düşünceli heykelleri, Yüksek Rönesans İtalyan heykeline egemen oldu. David'i belki de dünyanın en ünlü heykelidir. David'in devin yenilgisinden sonra değil, Goliath'la olan savaşından önce tasvir edilmesi, konunun önceki temsillerinden farklıdır. David, kendisinden çok daha büyük bir düşmana karşı galip gelmek yerine gergin ve savaşa hazır görünüyor. İtalyan aileler için en popüler günlük boş zaman etkinlikleri arasında televizyon izlemek, radyo dinlemek, gazete okumak ve sinemaya gitmek; kitap okumak ve spor yapmak insanların çoğunluğu arasında daha az yaygındır. Anketlere göre İtalyanlar aile ilişkilerinden, arkadaşlıklarından ve sağlık durumlarından çok memnunken, ekonomik durumları ve çalışma pozisyonları daha az tatmin edici. Bu, özellikle iş olanaklarının daha az olduğu ve işsizliğin yüksek olduğu Güney İtalya'da geçerlidir. Ev ve kablosuz eğlencenin popülaritesi artmasına rağmen, kamusal alanların kullanımı önemini korumaktadır. Genç İtalyanlar, günlük olarak, genellikle akşamları şehirlerin meydanlarında arkadaşlarla buluşuyor, sık sık barlara, sinemalara, pizzacılara ve diskolara geziler yapıyorlar. Sosyal medya Web siteleri ve cep telefonları, İtalyanların - özellikle genç nesillerin - arkadaşlarıyla bağlarını sürdürmesine izin verdi, ancak çevrimiçi iletişim genellikle yüz yüze etkileşimin yerini almaktan ziyade kolaylaştıran bir yöntem olarak görülüyordu. Kıyı bölgeleri yaz aylarında popüler yerlerdir. Otomobil, günlük hayata da güçlü bir şekilde tutunuyor. Mülkiyet seviyeleri yüksektir ve bunun sonucunda birçok şehir ve kasaba ciddi tıkanıklık ve kirlilikten muzdariptir.
Gian Lorenzo Bernini, Barok döneminin en önemli heykeltıraşıdır. Duygusal ve şehvetli özgürlüğü teatral sunum ve neredeyse fotoğrafik bir natüralizm ile birleştirdi. Bernini'nin azizleri ve diğer figürleri yaşayan insanlar olarak oturuyor, ayakta duruyor ve hareket ediyor gibi görünüyor ve izleyici de sahnenin bir parçası oluyor. İzleyicinin bu katılımı Barok heykelciliğin temel bir özelliğidir. En ünlü eserlerinden biri Aziz Teresa'nın Ecstasy'sidir. Yemek geleneksel olarak İtalyan yaşamının birincil unsurudur. İtalya'daki çalışma düzenleri öğle yemeği etrafında dönüyor, ancak iki saatlik yavaş öğle yemeği molası ortadan kalkıyor. Barlar ve trattorie, sıradan lokantalara ucuz ve hızlı bir şekilde hitap eder. İtalya'nın mutfak gelenekleri gururla Etrüsk, Yunan ve Sarazen olmak üzere birkaç ataya sahiptir: Tahılın yoğun kullanımı Etrüskler'e, otla pişirilmiş balıkların yaygın olarak bulunması Yunanlara ve ülkenin hamur işlerine olan sevgisi Sarazenler'e borçludur., pirinç ve narenciye. İtalyan mutfağının tek bir tarzı olmamasına rağmen, çok çeşitli bölgesel farklılıklar olmasına rağmen, İtalyanlar her yerde erişte sevgisini paylaşıyor ve makarnalar spagetti ("küçük ipler"), penne ("tüyler"), makarna gibi coşkulu isimler taşıyor. ("küçük sevgili şeyler") ve orecchiette ("küçük kulaklar"). Güneyde erişteler genellikle zeytinyağı, domates ve baharatlardan yapılan soslarla süslenir. Kuzeyde, özellikle Piyemonte'ta krema, tereyağı ve peynirle kaplanırlar. İtalyan mutfağı popüler bir kültürel ihracat haline geldiğinden, birçok yabancı bu bölgesel farklılıklara alıştı.
Neoklasik hareket 18. yüzyılın sonlarında ortaya çıktı. Bu çok uluslararası okulun üyeleri, klasik sanat ilkeleri olarak gördükleri şeyleri restore ettiler. Antik Yunan heykeltıraşlarının doğrudan taklitçileriydiler ve klasik perdelik ve çıplaklığı vurguladılar. İtalya'nın önde gelen Neoklasik sanatçısı, Bertel Thorvaldsen dahil olmak üzere diğer birçok yabancı neoklasik heykeltıraş gibi Roma'da yaşayan Antonio Canova'ydı. Saf beyaz İtalyan mermerini oyma yeteneği nadiren eşitlendi. Heykellerinin çoğu Avrupa koleksiyonlarındadır, ancak New York City'deki Metropolitan Sanat Müzesi, Perseus ve Cupid ve Psyche dahil olmak üzere önemli eserlere sahiptir. Makarna ve pizza gibi uluslararası yemekler ve zeytinyağı gibi malzemeler elbette İtalya'da popülerdir, ancak İtalyan mutfağı güçlü bölgesel gelenekler, yerel coğrafya, yaşam tarzı ve tarih ile karakterize olmaya devam etmektedir. Kuzey İtalya gastronomi, tereyağı, pirinç, polenta ve peynir kullanımıyla ünlüdür. Kıyılarda deniz ürünleri ve kabuklu deniz ürünleri yaygındır. Et yemekleri Orta İtalya'da popülerdir; örneğin, Toskana ve Umbria'da yaban domuzu pişirilir. Güneyi turunçgiller, zeytinlikler ve üzüm bağları ile ünlüdür. İtalya aynı zamanda dünyanın en büyük şarap üreticilerinden biridir ve İtalya'daki her bölge şarapla tanınır; bunlardan sadece birkaçı, Piyemonte'ta Barbera ve Barolo, Veneto'da Valpolicella ve Soave, Toskana'da Chianti, Puglia'da Primitivo, Calabria'da Cirò ve Sicilya'da Marsala.
20. yüzyılda, birçok İtalyan modern sanatın gelişiminde öncü rol oynadı. Fütürist heykeltıraşlar uzay, hareket ve zamanın formu nasıl etkilediğini göstermeye çalıştılar. Bu sanatçılar nesneleri herhangi bir andaki görünümlerinden ziyade hareket halinde tasvir ettiler. Bir örnek, Umberto Boccioni'nin Uzayda Sürekliliğin Eşsiz Biçimleri'dir. 21. yüzyıldaki İtalyanlar'ın çoğu için dini aktivite, günlük hayatta önceki yüzyılda olduğundan çok daha küçük bir rol oynar ve genellikle Pazar günleri veya Noel ve Paskalya gibi özel kutlamalarda yoğunlaşır. Bununla birlikte, özellikle kırsal yerleşimlerde daha yaşlı nesiller, daha fazla dahil olma eğilimindedir ve her gün ayinlere katılabilirler.