Terörizmin tanımı
Uluslararası hukukta

Schmid (2004) "Uluslararası terörizmle ancak uluslararası işbirliği ile mücadele edilebileceği konusunda geniş bir mutabakat vardır" derken birçok kaynağı özetlemiştir. Eğer devletler terörizmin ne olduğu konusunda hemfikir değillerse, ülkeler arasında işbirliği şansı azalır; örneğin suçluların iadesinin mümkün olabilmesi için bir anlaşmaya ihtiyaç vardır.
Ben Saul şunları kaydetmiştir (2008): "Pragmatik ve ilkesel argümanların bir kombinasyonu, terörizmin uluslararası hukukta tanımlanmasını desteklemektedir". Terörizmin uluslararası toplum tarafından tanımlanması gerekliliğinin nedenleri arasında insan hakları ihlallerini kınama ihtiyacı; hakları koruyan devleti ve anayasal düzeni korumak; kamusal ve özel şiddeti birbirinden ayırmak; uluslararası barış ve güvenliği sağlamak ve "2001'den bu yana zorunlu Güvenlik Konseyi tedbirlerinin işleyişini kontrol etmek" yer almaktadır.
Birleşmiş Milletler Kapsamlı Uluslararası Terörizm Sözleşmesi'nin (1996'da önerilmiş ve henüz hayata geçirilememiştir) müzakerelerini koordine eden Carlos Diaz-Paniagua, 2008 yılında uluslararası hukukta terörist faaliyetlerin kesin bir tanımının yapılması gerektiğini belirtmiştir: "Ceza hukukunun üç amacı vardır: bir davranışın yasak olduğunu ilan etmek, bunu önlemek ve toplumun yanlış eylemleri kınadığını ifade etmek. Suç saymanın sembolik ve normatif rolü, terörizm söz konusu olduğunda özel bir önem taşımaktadır. Terör eylemlerinin suç sayılması, toplumun bu eylemlerden duyduğu tiksintiyi ifade eder, toplumsal kınama ve utancı çağrıştırır ve bu eylemleri gerçekleştirenleri damgalar. Dahası, değerlerin yaratılması ve yeniden teyit edilmesi yoluyla, bu değerler içselleştirildiği için, kriminalizasyon uzun vadede terörizme karşı caydırıcı bir unsur olarak hizmet edebilir." Dolayısıyla, terörist faaliyetleri önlemeye, kınamaya ve cezalandırmaya yönelik uluslararası ceza hukuku anlaşmaları kesin tanımlar gerektirmektedir:
Ceza hukuku anlaşmalarında suçun tanımı çeşitli roller oynar. İlk ve en önemlisi, toplumun yasaklanan eylemleri kınadığını ifade eden sembolik, normatif bir role sahiptir. İkinci olarak, anlaşmayı kolaylaştırır. Devletler kendi iç yargı yetkilerinin kullanımıyla ilgili konularda katı yükümlülükler üstlenme konusunda isteksiz olma eğiliminde olduklarından, bu yükümlülüklerin kapsamını kısıtlayan suçun kesin bir tanımı anlaşmayı daha az maliyetli hale getirir. Üçüncü olarak, anlaşmanın adli ve polis işbirliğine ilişkin yükümlülüklerinin homojen bir şekilde uygulanması için özneler arası bir temel sağlar. Bu işlev suçluların iadesi anlaşmalarında özellikle önemlidir çünkü çoğu hukuk sistemi suçluların iadesi için suçun hem talep eden devlette hem de talep edilen devlette cezalandırılabilir olmasını şart koşar. Dördüncü olarak, devletlerin antlaşmada tanımlanan haksız fiilleri insan hakları yükümlülüklerine uygun olarak suç saymak ve cezalandırmak için iç mevzuat çıkarmalarına yardımcı olur. Nullum crimen sine lege ilkesi, özellikle devletlerin, herhangi bir kimsenin aynı fiilleri işlediği için kovuşturulmadan veya cezalandırılmadan önce hangi fiillerin yasaklandığını tam olarak tanımlamasını gerektirir.
Saul, bu anlamda, terimin genel kabul görmüş, her şeyi kapsayan bir tanımının eksik olduğunu belirtmiştir:
'Terörizm' şu anda hukuki söylemin talep ettiği kesinlik, nesnellik ve netlikten yoksundur. Ceza hukuku, sanığın önyargılı olmasını önlemek için duygusal terimlerden kaçınmaya çalışır ve geriye yürümezlik ilkesiyle bağdaşmadığı için muğlak veya öznel terimlerden uzak durur. Eğer hukuk bir terimi kabul edecekse, adil olmak adına önceden tanımlanması şarttır ve tanımı Devletlerin tek taraflı yorumlarına bırakmak yeterli değildir. Hukuki tanım, üzerinde mutabık kalınmış hukuki bir anlamı elastik, siyasi kavramın geri kalanından ayırarak terörizmi ideolojik bataklıktan makul bir şekilde kurtarabilir. Nihayetinde bunu, baskıcı rejimlere karşı meşru şiddet direnişini suç haline getirmeden ve bu baskıya suç ortağı olmadan yapmalıdır.