Batı Macaristan Ayaklanması
Yeni ayaklanma girişimi

Sopron'daki referandum sayesinde Sopron ve çevredeki sekiz köy Macaristan'ın elinde kalabilse de, isyancılar eski Lajtabánság topraklarının tamamının Macaristan'a geri dönmesini istedikleri için bununla yetinmediler. Bu nedenle Prónay önderliğinde başka bir ayaklanmanın hazırlıkları başladı. Bu kez ayaklanmanın organizatörleri Pál Prónay, Antal Sigray ve György Hir idi.
Macar hükûmeti hareketi Gyula Gömbös'ten öğrendi ve ulusal polis şefi Imre Nádosy'ye hareketi ifşa etmesi talimatını verdi. Bu, 11 Haziran 1922'de oldu, bu nedenle Macar hükûmeti, Batı Macaristan'da ikinci ayaklanmanın yakında yaşanabileceğini öğrendi. Ancak ayaklanmanın başarısızlığı durumunda, bu aynı zamanda önceki kazanımların da akamete uğrayacağı anlamına da gelecekti ki bu oldukça muhtemeldi, çünkü Avusturya Sopron Referandumundan sonra yavaş yavaş Çekoslovakya'ya yaklaştı ve hatta 16 Aralık 1921'de birbirlerine karşılıklı ekonomik ve askeri yardım sözü veren antlaşmayı imzaladılar. O zamanlar Çekoslovakya, özellikle eski Çekoslovak Lejyonu'nun iç savaşta eğitilmiş 67.000'den fazla askerinin Rusya'dan dönmesi ve yeni devletin ordusunda profesyonel hizmet üstlenmesi nedeniyle, zaten önemli bir askerî güce sahipti. Modern savaş için gerekli cephaneliğe de sahip olan böylesine üstün bir güce karşı, birkaç yüz gerilla silahlarıyla savaşamadı ve Macaristan'ın neredeyse hiç ordusu yoktu. Ayrıca, Birinci Dünya Savaşı'nın hemen sonunda, Çekoslovakya sınırının Szombathely hattına kadar uzatılabileceği anlamına gelebilecek ortak bir Çekoslovak-Yugoslav sınır oluşturulması için Çek Koridoru önerilmişti. Bu plan o zamanlar çok rahat bir şekilde yeniden canlandırılabilirdi. Bu nedenle Macar hükûmeti henüz emekleme aşamasında ayaklanmayı bastırmaya karar verdi.
Bu arada isyancılar, savaş planı oluşturmuştu. Savaş planına göre Burgenland'daki operasyonları üç yönden başlatacak olan üç grup örgütlendi. Iván Héjjas liderliğindeki kuzey grubu Magyaróvár bölgesinde, Miklós Budaházy ve József Szabó liderliğindeki orta grup Kapuvár'da, László Apáthy liderliğindeki güney grubu ise Körmend yakınlarında toplandı. 15 Temmuz'da yaklaşık 400 kişilik bir grup sınırı geçerek Németújvár, Nagysároslak ve Monyorókerék bölgesinde telefon bağlantısını keserek Zurány ve Pándorfalu yerleşim yerlerine Macar bayrağı astı.
Macar yetkililer güneydeki grubu silahsızlandırdı ve liderleri László Apáthy'yi tutukladı. Tutuklanmamak için 38 kişi Körmend'den ayrıldı ve sınırı geçerek Karácsfa'ya doğru yola çıktı. Ancak burada, Avusturyalı jandarmalarla karşılaştılar. Uzun bir çatışmanın ardından 38 kişilik ekip geri çekildi. Macar verilerine göre herhangi bir kayıp yaşamazken, Avusturyalılara göre isyancılar tarafında bir ölü ve altı yaralı vardı.
Birim daha sonra, kendilerini silahsızlandırmak için bekleyen Macar jandarmalarının tuttuğu Macaristan sınırını tekrar geçti. Merkez grup 21 Temmuz'da Macar jandarmaları tarafından silahsızlandırılırken, kuzey grup 27 Temmuz'da silahsızlandırıldı.
Macar makamları örgüt liderleri hakkında dava açtı ancak Vali Horthy tarafından hepsi affedildiği için herhangi bir karara varılamadı ve yargılama sonlandırıldı. Ancak László Apáthy, tutukluluğu sırasında intihar etti.
Ayaklanma girişimi başarısızlıkla sonuçlansa da Macar diplomasisi bu sefer de bundan en iyi şekilde yararlandı. Macar yetkililerin organizatörlere karşı ne kadar sert davrandığına vurgu yapan István Bethlen, I. Dünya Savaşı'nı kaybeden devletlerden ilki olan Macaristan'ı 18 Eylül 1922'de Milletler Cemiyeti'ne kabul ettirmeyi başardı. Öte yandan, son ayaklanma girişiminin de bir sonucu olarak, çoğunluğu Hırvatların yaşadığı on yerleşim yerinin nüfusu,
Aziz Petrus Kilisesinde halkın başlattığı gösteriler sonucunda bu yerleşim yerleri de 1923'te bir Avusturya-Macaristan köy mübadelesi anlaşmasıyla Macaristan'a iade edildi.