stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Kuzey Kore tarihi
Bölünmeden önce

1910'dan 1945'te II. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar Kore, Japon egemenliği altındaydı. Korelilerin çoğu geçimlik tarımla uğraşan köylülerdi. 1930'larda Japonya, Kore'nin kuzeyinde ve komşu Mançurya'da madenler, hidroelektrik barajlar, çelik fabrikaları ve diğer üretim tesisleri inşa etmeye başladı. Kore endüstriyel işçi sınıfı hızla genişledi ve birçok Koreli Mançurya'da çalışmaya gitti. Sonuç olarak, Kore'nin ağır sanayisinin %65'i kuzeyde bulunuyordu, ancak engebeli arazi nedeniyle tarımının yalnızca %37'si kuzeydeydi.
Kuzey Kore, modern Batılı fikirlere çok az maruz kaldı. Kısmi bir istisna, dinin nüfuzuydu. 19. yüzyılın sonlarında misyonerlerin gelişiyle, Kore'nin kuzeybatısı ve özellikle Pyongyang, Hristiyanlığın kalesi olmuştu. Sonuç olarak Pyongyang, "Doğu'nun Kudüs'ü" olarak adlandırılmıştı.
Dağlık iç kesimlerde ve Mançurya'da Japon imparatorluk yetkililerini taciz eden bir Kore gerilla hareketi ortaya çıktı. En önde gelen gerilla liderlerinden biri Kim İl-sung'du.
Kore'nin bölünmesi (1945–1950) > Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti'nin kuruluşu

Sovyetler Birliği ile Kore'nin geleceğine ilişkin müzakereler ilerleme kaydedemeyince, ABD konuyu Eylül 1947'de Birleşmiş Milletler'e taşıdı. Yanıt olarak BM, Kore'de seçimler yapmak üzere Birleşmiş Milletler Kore Geçici Komisyonu'nu kurdu. Sovyetler Birliği, bu harekete karşı çıktı. Sovyet işbirliğinin olmayacağı anlaşılınca, yalnızca güneyde BM gözetiminde seçimler yapılmasına karar verildi. Nisan 1948'de Kuzey ve Güney'den örgütlerin katıldığı bir konferans Pyongyang'da toplandı, ancak konferans hiçbir sonuç vermedi. Güneyli siyasetçiler Kim Gu ve Kim Kyu-sik konferansa katıldılar ve Güney'deki seçimleri boykot ettiler. Her ikisine de ölümlerinden sonra Kuzey Kore tarafından Ulusal Yeniden Birleşme Ödülü verildi. 10 Mayıs 1948'de Güney Kore'de seçimler yapıldı ve 15 Ağustos'ta Kore Cumhuriyeti resmen kuruldu. Kuzey Kore'de de paralel bir süreç yaşandı. Ağustos 1948'de yeni bir Yüksek Halk Meclisi seçildi ve 3 Eylül'de yeni bir anayasa ilan edildi. Kim'in başbakanlığında Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti (KDHC), 9 Eylül'de ilan edildi. 12 Aralık 1948'de Birleşmiş Milletler Genel Kurulu, BMKGK'nin raporunu kabul etti ve Kore Cumhuriyeti'nin "Kore'deki tek yasal hükümet" olduğunu ilan etti.
1949'da Kuzey Kore tam teşekküllü bir komünist devletti. Tüm partiler ve kitle örgütleri, görünüşte bir halk cephesi olan ancak gerçekte komünistlerin hakim olduğu Anavatanın Yeniden Birleşmesi için Demokratik Cephe'ye katıldı. Hükûmet, kısmen Sovyet sistemini temel alan ve siyasi gücün Kore İşçi Partisi'nin (KİP) tekelinde olduğu bir siyasi sistem kurmak için hızla harekete geçti.
Savaş sonrası yeniden inşaat (1953–1970'ler) > Ekonomik gelişme

Savaştan sonra ülkenin yeniden inşası kapsamlı Çin ve Sovyet yardımı ile devam etti. Japon sanayisinde deneyime sahip Koreliler de önemli bir rol oynadı. Ülkenin toprakları, 1953 ile 1958 yılları arasında kolektifleştirildi. Birçok toprak sahibi daha önceki reformlarla ya da savaş sırasında ortadan kaldırılmıştı.
Savaştan toparlanma, 1954-55'te büyük bir kıtlık nedeniyle yavaşladı. Yerel yetkililer, hasadın büyüklüğünü %50-70 oranında abartmıştı. Merkezi hükûmet de payına düşeni aldıktan sonra birçok köylü açlıkla yüzleşti; yaklaşık 800.000 kişi öldü. Ayrıca kolektifleştirmeye karşı çıkıldı; birçok çiftçi hayvanlarını kolektif çiftliğe teslim etmek yerine öldürdü.
1950'lerde Kore İşçi Partisi içinde kalkınma tartışmaları yaşanmış olsa da Kuzey Kore, savaş sonrası tüm komünist devletler gibi, tüketim mallarının üretimini ihmal ederek ağır sanayiye, devlet altyapısına ve orduya büyük yatırımlar yaptı.
İlk Üç Yıllık Plan (1954–1956), Juche veya kendi kendine yeterlilik kavramını tanıttı. Birinci Beş Yıllık Plan (1957-1961) tarımın kolektifleştirilmesini sağlamlaştırdı ve kitlesel seferberlikler başlattı: Chollima Hareketi, tarımda Chongsan-ni sistemi ve sanayide Taean Çalışma Sistemi. Chollima Hareketi, Çin'in Büyük İleri Atılımından etkilendi, ancak Çin'dekinin aksine feci sonuçları olmadı. Sanayi, 1959'da tamamen kamulaştırıldı. 1966'da tarımsal gelir vergisi kaldırıldı.
Kuzey Kore'de, sivil ve askeri ekonomilere eşit önem verilerek ülke bir yarı savaş durumuna getirilmişti. Bu, 1962 Parti Genel Kurulunda bu "Bir elde silah, diğerinde orak ve çekiç!" sloganıyla ifade edildi. 1966'daki özel bir parti konferansında, askeri yığınağa karşı çıkan liderlik üyeleri görevden alındı.
Kuzey Kore, savaşın bıraktığı kalıntılar üzerinde sanayileşmiş bir komuta ekonomisi inşa etmişti. Rejim, güçlü ticari ilişkiler geliştirme umuduyla Üçüncü Dünya'ya uzandı. O zamanlar bir Küba hükûmet bakanı olan Che Guevara, 1960 yılında Kuzey Kore'yi ziyaret etti ve bunun Küba'nın takip etmesi gereken bir model olduğunu ilan etti. 1965'te İngiliz iktisatçı Joan Robinson, Kuzey Kore'nin ekonomik gelişimini bir "mucize" olarak nitelendirdi. 1970'lerin sonlarında, Kuzey Kore'nin kişi başına düşen GSYİH'nın Güney Kore'ninkine eşit olduğu tahmin ediliyordu. 1968'de, tedarik güvenilir olmasa da tüm evlerde elektrik vardı. 1972'ye kadar 5 ila 16 yaş arasındaki tüm çocuklar okullu edilmişti ve 200'den fazla üniversite ve özel kolej kurulmuştu. 1980'lerin başında, nüfusun %60-70'i kentleşmişti.
Alakalı kitaplar

Politics and Leadership in North Korea: The Guerilla Dynasty. 2nd. Oxon: Taylor & Francis. 2017. ISBN 978-1-138-18737-5.  Yazar |ad1= eksik |soyadı1= (yardım)
Choe Su-nam; Pak Kum-il (2018). DPRK: Seven Decades of Creation and Changes (PDF). Pyongyang: Foreign Languages Publishing House. ISBN 978-9946-0-1675-7. 4 Temmuz 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF). Erişim tarihi: 29 Ocak 2023.  Yazar eksik |soyadı1= (yardım)
Cumings, Bruce, et al.. Inventing the Axis of Evil. The New Press. 2004. 1-56584-904-3ISBN 1-56584-904-3
North Korea: The Paranoid Peninsula: A Modern History. 2nd. Londra: Zed Books. 2007. ISBN 978-1-84277-905-7.  Yazar |ad1= eksik |soyadı1= (yardım)
From Stalin to Kim Il Song: The Formation of North Korea, 1945-1960. Hurst & Company. 2002. ISBN 978-1-85065-563-3.  Yazar |ad1= eksik |soyadı1= (yardım)
Crisis in North Korea: The Failure of De-Stalinization, 1956. Honolulu: University of Hawaii Press. 2007. ISBN 978-0-8248-3207-0.  Yazar |ad1= eksik |soyadı1= (yardım)
The Real North Korea: Life and Politics in the Failed Stalinist Utopia. Oxford: Oxford University Press. 2013. ISBN 978-0-19-996429-1.  Yazar |ad1= eksik |soyadı1= (yardım)
–– (2020)  “Trouble Brewing: The North Korean Famine of 1954–1955 and Soviet Attitudes toward North Korea.”  Journal of Cold War Studies 22:2 (Spring 2020) pp:3–25. online
O'Hanlon, Michael; Mochizuki, Mike. Crisis on the Korean Peninsula. McGraw-Hill. 2003. 0-07-143155-1ISBN 0-07-143155-1
North Korea: A History. Londra: Palgrave. 2018. ISBN 978-1-352-00218-8.  Yazar |ad1= eksik |soyadı1= (yardım)
La nuova Corea del Nord - Come Kim Jong Un sta cambiando il Paese. Rome: Castelvecchi. 2019. ISBN 9788832826678.  Yazar |ad1= eksik |soyadı1= (yardım)
14 Ekim 1945'te Pyongyang'da Kızıl Ordu için karşılama töreni
Ağustos 1948'de Hwanghae Eyaleti'ndeki Haeju'da 'Halk Kongresi' düzenlendi. Fotoğrafta bulunanlar arasında Paek Nam-un, Ho Hon, Pak Hon-yong ve Hong Myong-hui
Kim İl-sung, 1948'de Kim Gu ile
ABD uçakları Wonsan'ı bombalarken, Kuzey Kore, 1951
2012'de Pyongyang'da savaşın bitişini kutlayan Zafer Bayramı provası
Soldan sağa: Pak Chang-ok, Li Jishen, Kim Tu-bong, Zhu De, Kim İl-sung, Averki Aristov, Pak Chŏng Ae ve Choe Yong-gon, 1955
Kim İl-sung ve Çu Enlay Pekin'i gezerken, 1958
Ele geçirilen USS Pueblo, Pyongyang'da turistler tarafından ziyaret edilirken
Yalu Nehri deltasında bir Kuzey Kore köyü
Kim İl-sung ve oğlu ve halefi Kim Jong-il'in portreleri
1989'da Pyongyang
Büyük Halk Eğitim Evi'nde bir bilgisayar laboratuvarı sınıfı, Pyongyang, 2012
Kim ve Moon, 2018'de tampon bölgede buluşurken
Google Nöral Makine Çevirisi

Google Translate Birçok Dilde Makine Çevirisi Proğramıdır.
Google Nöral Makine Çevirisi (GNMT), Google tarafından geliştirilen ve Google Çeviri’nin akıcılığını ve doğruluğunu artırmak için yapay bir sinir ağı kullanan, Kasım 2016’da tanıtılan bir yapay sinir ağları (NMT) sistemidir.
GNMT, sistemin "milyonlarca örnekten öğrendiği" örnek tabanlı makine çevirisi ve makine çevirisi yöntemini uygulayarak çeviri kalitesini artırıyor. GNMT'nin önerilen sistem öğrenme mimarisi önce Google Translate tarafından desteklenen yüzden fazla dilde test edildi. Büyük uçtan uca çerçeve ile, sistem daha iyi, daha doğal çeviriler oluşturmayı zamanla öğrenir. GNMT, tüm cümleleri birer birer değil, sadece parça parça çevirme yeteneğine sahiptir. GNMT ağı, öbek-öbek çeviriyi ezberlemek yerine, cümlenin anlamını kodlayarak kelimeler arası makine çevirisi yapabilir.
Nina Kennedy

| --- | --- |
Kennedy (2018)
Kişisel bilgileri
Doğumu: 5 Nisan 1997 (27 yaşında) Busselton, Avustralya
Spor
Ülke:  Avustralya
Spor: Atletizm
Yarışma(lar): Sırıkla atlama
Başarıları ve şampiyonlukları
En iyi dereceleri: 4.91 m
Nina Kennedy (d. 5 April 1997), Avustralyalı atlet. 2023 Dünya Atletizm Şampiyonası ve 2024 Yaz Olimpiyatları'nda sırıkla atlamada şampiyonluğa ulaşmıştır.
Terkedilmiş Sırlar Müzesi

Terkedilmiş Sırlar Müzesi (Ukraynaca: Музей покинутих секретів), Oksana Zabuzhko tarafından yazılmış 2009 tarihli bir romandır. 800 sayfadan uzun olan roman, altmış yıllık çağdaş Ukrayna tarihini kapsar.
Eleştirmenler kitabı Thomas Mann'ın Buddenbrooks'u ve Fyodor Dostoyevski'nin eserleriyle karşılaştırdı. Zabuzhko'nun üçüncü romanı, bir gazeteci olan Daryna Hoshchynska'nın Batı Ukrayna'daki Holodomor, Ukrayna İsyan Ordusu ve daha sonraki siyasi değişimler de dahil olmak üzere tarihi olayları araştırmasıyla çerçevelenen, 1940'tan 2004'e kadar uzanan ve Turuncu Devrim'den hemen önce sonlanan, modern, çok kuşaklı bir destandır.
Kitap, Korrespondent dergisi tarafından verilen 2010 yılının en iyi Ukrayna kitabı ödülünü ve Wroclaw Belediyesi tarafından verilen 2013 Angelus Orta Avrupa Edebiyat Ödülü'nü kazandı. Angelus jüri başkanı Natalya Gorbanevskaya kitabı "tek bir tarih ve modernite içinde örülen, sihir, aşk, ihanet ve ölümü konu alan bir kitap" olarak tanımladı.
Travestilik

Travestilik ya da travestizm, genellikle cinsel haz almak amacıyla, karşı cinsin kıyafetlerini giymek. Travestilerin çoğunluğu erkektir.
Travestilik sıkça transseksüellikle karıştırılır. Transseksüel, duygusal ve psikolojik anlamda kendisini karşı cinse ait hisseden kimsedir.
Travestilik bir cinsel yönelim değildir. Bir travesti heteroseksüel ya da eşcinsel olabilir.
Etimoloji

Travesti sözcüğü Türkçeye Fransızca travesty sözcüğünden geçmiştir. Fransızca travesti sözcüğü, Latince trans- (bir taraftan öbür tarafa) ve Fransızca vêtement (giysi, kıyafet) sözcüklerinin birleşimidir.
MÖ 309

| --- | --- |
Binyıllar:: MÖ 1. binyıl
Yüzyıllar::  MÖ 5. yüzyıl  MÖ 4. yüzyıl  MÖ 3. yüzyıl
Onyıllar::  MÖ 320'ler  MÖ 310'lar  MÖ 300'ler  MÖ 290'lar  MÖ 280'ler
Yıllar::  MÖ 312  MÖ 311  MÖ 310  MÖ 309  MÖ 308  MÖ 307  MÖ 306
| --- | --- |
Miladi: MÖ 309   
Ab urbe condita: 444
Asur: 4441
Bahâî: MÖ 2153 – MÖ 2152
Bengal: MÖ 902
Berberi: 641
Birmanya: MÖ 947
Bizans: 5199 – 5200
Budist: 235
Discordian: 857
Ermeni: -
Etiyopya: MÖ 317 – MÖ 316
Fransız cumhuriyetçi: MÖ 2101 – MÖ 2100
Hicrî: HÖ 960 – HÖ 959
Hint: 
 - Kali Yuga: 2792 – 2793
 - Shaka Samvat: N/A
 - Vikram Samvat: MÖ 253 – MÖ 252
Holosen takvimi: 9691
İbrani: 3451 – 3452
İran: – 1 BP – 930 BP
Juche: MÖ 2220
Kıpti: MÖ 593 – MÖ 592
Kore: 2024
Tayland güneş: 234
g t 
MÖ 309 Jülyen öncesi Roma takviminde bir yıldır. Roma İmparatorluğu'nda 445. Ab urbe condita olarak bilinmekteydi.
Olaylar

I. Ptolemaios komutasındaki Makedon ordusu Likya ve Karya'yı ele geçirdi.
Doğumlar

II. Ptolemaios, Ptolemaios kralı (ö. MÖ 246)
Ölümler

IV. Aleksandros, Makedonya kralı (d. MÖ 323)
II. Cleomenes, Sparta kralı
Philippe de Broca

| Philippe de Broca |
| --- | --- |

Doğum: 15 Mart 1933(1933-03-15) Paris, Fransa
Ölüm: 26 Kasım 2004 (71 yaşında) Neuilly-sur-Seine, Fransa
Ölüm sebebi: Kanser
Defin yeri: Sauzon, Belle-Île-en-Mer, Morbihan
Vatandaşlık:  Fransa
Mezun olduğu okul(lar): École nationale supérieure Louis-Lumière
Meslek: Film yönetmeni
Evlilik: Valérie Rojan (e. 1987–2004), Margot Kidder (e. 1983–1984), Michelle de Broca (e. 1958–1961)
Çocuk(lar): Alexandre de Broca, Jade de Broca, Chloé de Broca
Resmî site: https://www.philippedebroca.fr/

Philippe de Broca veya Philippe Claude Alex de Broca de Ferrussac (d. 15 Mart 1933, Paris – ö. 26 Kasım 2004, Neuilly-sur-Seine), Fransız film yönetmeni
Hayatı

1933 yılında Paris'te bir fotoğrafçının oğlu olarak dünyaya geldi. Çocukluğundan beri sinemaya ilgi duyan Philippe de Broca, ETPC'de (l'École technique de photographie et de cinématographie) fotoğrafçılık eğtimi aldı. Cezayir Bağımsızlık Savaşı sırasında askerliğini Cezayir'de yaptı ve Fransız ordusunun film bölümünde görev aldı. Daha sonra Afrika ile ilgili birçok belgesel çalışmasında kameraman olarak çalıştı. Kariyerinin ilerleyen yıllarında da birçok ünlü film yönetmeni ile çalışma fırsatı elde etti.
İlk filmini 1959 yılında çekti. Düşük bütçeli uyarlama bir komedi olan Les Jeux de l'amour ile 10. Berlin Uluslararası Film Festivali'nde Gümüş Ayı ödülünü kazandı. Kariyeri boyunca birçok önemli Fransız aktör ve aktris ile çalıştı. Bunlar arasında Jean-Paul Belmondo, Patrick Dewaere, Catherine Deneuve, Daniel Auteuil, Philippe Noiret, Yves Montand, Jean Rochefort, Geneviève Bujold, Jean-Pierre Cassel, Nicole Garcia ve Annie Girardot yer almaktadır.
Hayatı > Filmografi

Les Jeux de l'amour (1959)
Le farceur (1960)
Les Sept Péchés capitaux (1961)
L'Amant de cinq jours (1961)
Les Veinards (1962)
Cartouche (1962)
Un Monsieur de compagnie (1964)
L'Homme de Rio (1964)
Les Tribulations d'un Chinois en Chine (1965)
King of Hearts (1966)
Le Plus vieux métier du monde (1967),sketches
Le Diable par la queue (1968)
Les Caprices de Marie (1969)
La Poudre d'escampette (1971)
Dear Louise (1972)
Le Magnifique (1973)
L'Incorrigible (1975)
Julie pot de colle (1977)
Tendre Poulet (1977)
Le Cavaleur (1978)
On a volé la cuisse de Jupiter (1980)
Psy (1980)
L'Africain (1983)
La Gitane (1986)
Chouans!(1987)
Les Mille et une Nuits (1990)
Les Clés du paradis (1991)
Le Jardin des plantes (1994)
Le Bossu (1997)
Amazone (2000)
Beau Masque (2003)
Vipère au poing (2004)
Antalya Altın Portakal Film Festivali Sinema Yazarları Derneği (SİYAD)

Antalya Altın Portakal Film Festivali Sinema Yazarları Derneği (SİYAD) Ödülü, Uluslararası Antalya Film Festivali kapsamında verilen ödül. İlk kez 2008 yılında verilmeye başlanmıştır.
Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması

| Yıl | Film | Yönetmen | Yapımcı | Kaynak |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2008 | Üç Maymun | Nuri Bilge Ceylan | Zeynep Özbatur |  |  |
| 2009 | Bornova Bornova | İnan Temelkuran | İnan Temelkuran |  |  |
| 2010 | Gölgeler ve Suretler | Derviş Zaim | Derviş Zaim, Oktay Odabaşı |  |  |
| 2011 | Zenne | Caner Alper, Mehmet Binay |  |  |  |
| 2012 | Zerre | Erdem Tepegöz | Kağan Daldal, Orkun Koray |  |  |
| 2013 | Kutsal Bir Gün | Serdar Temizkan | Serdar Akar, Bahadır Atay (idari yapımcı), Tarkan Karlıdağ, Serdar Temizkan |  |  |
| 2014 | Kuzu | Kutluğ Ataman | Kutluğ Ataman, Fabian Gasmia, Henning Kamm, Catharina Schreckenberg |  |  |
| 2015 | Ödül verilmedi | Ödül verilmedi | Ödül verilmedi | Ödül verilmedi |  |
| 2016 | Ödül verilmedi | Ödül verilmedi | Ödül verilmedi | Ödül verilmedi |  |
| 2017 | Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması düzenlenmedi. | Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması düzenlenmedi. | Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması düzenlenmedi. | Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması düzenlenmedi. |  |
| 2018 | Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması düzenlenmedi. | Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması düzenlenmedi. | Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması düzenlenmedi. | Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması düzenlenmedi. |  |
| 2019 | Aşk, Büyü vs. | Ümit Ünal | Ümit Ünal |  |  |
| 2020 | Gölgeler İçinde | Erdem Tepegöz | Figen Ermek Özçorlu, Umut Özçorlu |  |  |
| 2021 | Bembeyaz | Necip Çağhan Özdemir |  |  |  |
| 2022 | Kurak Günler | Emin Alper |  |  |  |
2023:  7-14 Ekim 2023 tarihlerinde gerçekleştirilmesi planlanan festival, bir filmin programdan çıkarılmasıyla başlayan protestolar sonrasında iptal edildi.
| 2024 | Ulusal Uzun Metraj Film Yarışmasından çekildi. | Ulusal Uzun Metraj Film Yarışmasından çekildi. | Ulusal Uzun Metraj Film Yarışmasından çekildi. | Ulusal Uzun Metraj Film Yarışmasından çekildi. |  |
Jüpiter Optimus Maximus Tapınağı

Tapınağın yeri
Jüpiter Capitolinus Tapınağı olarak da bilinen Jüpiter Optimus Maximus Tapınağı, (Latince: Aedes Iovis Optimi Maximi Capitolini )  Türkçe : (' En İyi ve En Büyük Jüpiter Tapınağı ' ), Capitol Tepesi'nde yer alan, Antik Roma'daki en önemli tapınaktı. Çok sayıda türbenin, sunağın, heykelin ve zafer takının sergilendiği bir bölge olan Capitolina Bölgesi ile çevriliydi.
Geleneksel olarak MÖ 509 olarak tarihlenen, Jüpiter'e adanan ilk bina, Roma'daki en eski büyük tapınaktı. Orta İtalya'daki birçok tapınak gibi Etrüsk mimarisiyle ortak özellikler taşıyordu; kaynaklar, antefikslerin ve diğer pişmiş toprak süslemelerin yapımı ve boyanması da dahil olmak üzere, yapımının çeşitli yönleri için Etrüsk uzmanlarının getirildiğini bildiriyor. Ahşaptan inşa edilen bu tapınak, MÖ 83'te çıkan yangında yok oldu. Tapınağın yeniden inşası için çalıştırılmak üzere Yunanistan'dan pek çok usta getirtildi, bu sebeple yeni binanın, diğer Roma tapınakları gibi Etrüsk formunun birçok unsurunu muhafaza etmesine rağmen, esasen Yunan tarzı olduğu tahmin ediliyor. Tapınağın ilk yeniden inşaatı MÖ 69'da tamamlandı. Sonraki yüzyıllarda çıkan yangınlar, tapınakta açıkça çağdaş Roma mimari tarzının kullanıldığı iki yeni yeniden inşayı gerektirdi.
İlk versiyon, kaydedilen en büyük Etrüsk tarzı tapınaktır ve sonraki yüzyıllar boyunca bile diğer Roma tapınaklarından çok daha büyüktür. Bununla birlikte, boyutu uzmanlar tarafından büyük ölçüde tartışılmaya devam ediyor; Antik bir ziyaretçinin anlattıklarına dayanarak neredeyse 60 × 60 metre (200 ft × 200 ft) olduğu iddia edildi. Bu, en büyük Yunan tapınaklarından çok da az değil. Büyüklüğü ne olursa olsun, bu tapınağın diğer erken dönem Roma tapınakları üzerindeki etkisi önemli ve uzun süreliydi. Rekonstrüksiyonlar genellikle çok geniş saçaklar ve yanlarda uzanan geniş bir sütun dizisi gösterir, ancak sütunlar tipik bir Yunan tapınağında olacağı gibi arka duvarın etrafında değildir. MÖ 78 yılına ait bir madeni para üzerindeki kaba bir resim, yalnızca dört sütunu ve çok yoğun bir çatı hattını gösteriyor.
Diğer iki yangın sebebiyle, üçüncü tapınak MS 80'e kadar yalnızca beş yıl ayakta kalabildi, ancak dördüncüsü imparatorluğun çöküşüne kadar hayatta kaldı. Son tapınağın kalıntıları, Orta Çağ ve Rönesans'ta devşirme için yağmalandı, ancak şimdi yalnızca temellerin ve podyumun veya kaidenin unsurları günümüze ulaştı; sonraki tapınaklarda görünüşe göre bir önceki tapınağın parçaları yeniden kullanıldığından, bazı yapı unsurları ilk binaya tarihlenebilir. Çeşitli binalar hakkında çok şey belirsizliğini koruyor.
Tarihçe > İkinci Bina

Lucius Cornelius Sulla'nın MÖ 86'da Atina'yı yağmalaması sırasında şehri yağmalarken Sulla, Zeus Tapınağı'ndaki devasa tamamlanmamış sütunlardan bazılarını ele geçirdi ve onları Jüpiter Tapınağı'nda yeniden kullanılmak üzere Roma'ya geri götürdü. Sulla, tapınak yeniden inşa edilene kadar yaşamayı umuyordu, ancak Quintus Lutatius Catulus Capitolinus yeni yapıyı MÖ 69'da adama onuruna sahipti. Yeni tapınak, aynı temeller üzerinde aynı plana göre inşa edildi, ancak üst yapı için daha pahalı malzemeler kullanıldı. Edebi kaynaklar, tapınağın MÖ 60'ların sonlarına kadar tamamen tamamlanmadığını gösteriyor. MS 65 civarında üç yeni kült heykel tamamlandı. Jüpiter'in chryselephantine heykeli, Atinalı Apollonius tarafından yapılmıştır; görünüşü genellikle Roma kolonilerindeki diğer Jüpiter tapınakları için yapılan kopyalardan bilinir. Her iki elinde bir şimşek ve asa ile oturan Jüpiter'i ve muhtemelen bir elinde de tanrıça Roma'nın bir görüntüsünü içeriyordu.
Brutus ve diğer suikastçılar, Sezar'ı öldürdükten sonra kendilerini içeri kilitlediler. Quintus Lutatius Catulus'un yeni tapınağı Augustus tarafından yenilenmiş ve onarılmıştır. İkinci bina, MS 19 Aralık 69'da tepedeki çatışmalar sırasında, Vespasian'a sadık bir ordunun Dört İmparator Yılı'nda şehre girmek için savaştığı sırada yandı.
Tarihçe > Üçüncü Bina

Yeni imparator Vespasian, tapınağı aynı temeller üzerinde, ancak cömert bir üst yapıyla hızla yeniden inşa etti. Önceki yapılardan daha uzundu, bir Korint düzeni ve üçgen çatının tepesinde bir quadriga ve çatının dibinde her iki tarafta Zafer figürleri tarafından sürülen bigae içeren bir heykel vardı. Jüpiter'in üçüncü tapınağı MS 75'te adandı. Üçüncü tapınak MS 80'de Titus'un hükümdarlığı sırasında yandı.
Tarihçe > Dördüncü Bina

Domitian hemen tapınağı yeniden aynı temeller üzerinde, ancak şimdiye kadarki en cömert üst yapıyla yeniden inşa etmeye başladı. Plutarch'a göre Domitian, yalnızca bronz kiremitlerin yaldızlanması için en az on iki bin talant altın kullandı. Ayrıntılı heykel alınlığı süsledi. Louvre Müzesi'ndeki hasarlı bir kabartmanın Rönesans çizimi, alınlığın en yüksek noktasında sağında iki atlı bir arabanın (biga ) yanında dört atlı bir arabayı (quadriga ), merkezi akroter olarak hizmet veren iki heykeli ve akroteri görevi gören kornişin köşelerini aşan tanrı Mars ve tanrıça Venüs'ün heykellerini göstermektedir. 82 CE'de tamamlandı. Alınlığın ortasında, tanrı Jüpiter'in yanında tahtlarda oturan Juno ve Minerva vardı. Aşağıda kanatları açılmış bir kartal vardı. Üç tanrının her iki yanında güneş tanrısı tarafından yönetilen birer biga ve ay tarafından yönetilen birer biga tasvir edilmiştir. İmparator I. Theodosius, 392'de pagan tapınaklarının bakımı için kamu finansmanını ortadan kaldırdıktan sonra, Orta Çağ boyunca birkaç kez yağmalandı. 16. yüzyılda, bugünkü Capitoline Tepesi'nin bir parçası haline gelen büyük bir özel konut olan Palazzo Caffarelli-Clementino'ya dahil edildi.
Tarihçe > Çöküş ve Terk Ediliş

Domitianus tarafından tamamlanan tapınağın, Roma İmparatorluğu'nun sonlarında, paganlara yönelik zulüm sırasında, 392'de imparator I. Theodosius tarafından tüm pagan tapınakları kapatılıncaya kadar üç yüz yıldan fazla bir süre bozulmadan kaldığı düşünülüyor. 4. yüzyılda Ammianus Marcellinus tapınağa şu şekilde atıfta bulunur: "Saygıdeğer Roma'nın kendisini sonsuzluğa yükselttiği Capitolium, tüm dünya bundan daha muhteşem bir şey göremez"   5. yüzyılda tapınak, (Zosimus'a göre kapıları süsleyen altını oradan kaldıran) Stilicho tarafından hasar gördü. Prokopius, Vandalların 455 yılında Roma'nın yağmalaması sırasında tapınağı yağmaladıklarını ve yaldızlı bronz karoların yarısını sıyırdıklarını belirtir. Buna rağmen, 6. yüzyılın başlarında Cassiodorus, tapınağı dünyanın harikalarından biri olarak tanımladı. 571'de Narses, tapınaktaki birçok heykel ve süsü kaldırdı. Öyle ki tapınağın kalıntıları, 1447'de 15. yüzyıl hümanisti Poggio Bracciolini Roma'yı ziyaret ettiğinde bile hala iyi korunmuş durumdaydı. Ancak kalan kalıntılar, 16. yüzyılda Giovanni Pietro Caffarelli'nin bölgeye bir saray (Palazzo Caffarelli ) inşa etmesiyle yok edildi.
Kalıntılar

Bugün, tapınak podyumunun ve temellerinin bazı bölümleri, Palazzo dei Conservatori'nin arkasında, Caffarelli Bahçesi'nde inşa edilmiş bir sergi alanında ve Musei Capitolini içinde görülebilmektedir. Via del Tempio di Giove'de doğu köşesinin bir kısmı da görülebilir.
İkinci Medici aslanı, 16. yüzyılın sonlarında, Flaminio Vacca tarafından Jüpiter Optimus Maximus Tapınağı'ndan kalan bir sütun başlığından yontuldu.