Nasırü'd Devle
Hayatı > Halifeliğin kontrolü için mücadele

Hasan, Musul üzerindeki hakimiyetini sağlamlaştırmaya çalışırken, kendisini bariz bir şekilde Abbasi rejimine sadık gösterdi ve Mu'nis el-Hadim'in 932'de halife Müttaki'ye karşı isyanını desteklemeyi reddetti. Müttaki'yi devirmek ve öldürmek, bir darbeler kısır döngüsünü başlatmak. Sonraki birkaç yıl içinde Abbasi hükûmeti neredeyse tamamen çöktü, ta ki 936'da güçlü Vasıt valisi İbn Râik, Emîrü’l Ümerâ ("emirlerin emiri") unvanını ve bununla birlikte fiilen kontrolü üstlenene kadar. Abbasi hükûmeti. Geniş sivil bürokrasi hem boyut hem de güç açısından önemli ölçüde azaltılırken, Halife Râzî bir kukla rolüne indirgendi. İbn Râik'in konumu güvenli olmaktan çok uzaktı ve çok geçmeden çeşitli yerel yöneticiler ile Türk ve Deylem askeri komutanları arasında makamının ve onunla birlikte Halifeliğin kontrolü için dolambaçlı bir mücadele patlak verdi. 946, Büveyhîlerin nihai zaferiyle.
Böylece, 930'ların sonunda, geniş ve zengin bir bölge üzerindeki kontrolünden cesaret alan Hasan, Abbasi sarayının entrikalarına girdi ve Emîrü’l Ümerâ unvanı için ana yarışmacılardan biri oldu. başta Hasan, haraç ödemesini engellemek için Abbasi hükûmetinin zayıflığından yararlanmaya çalıştı, ancak 938'de İbn Râik'i deviren Türk Bayram onu hızla geri adım atmaya zorladı.  Hasan daha sonra İbn Râik'in kaybettiği konumunu geri kazanma arayışında destekledi. Bajkam, Hasan'ı Cezire topraklarından zorla çıkarmaya çalıştı, ancak boşuna ve sonunda 941'in başlarında Kürt haydutlarla bir çatışmada öldürüldü. Hasan'ın büyük şansı 942'nin başlarında, Halife Müttaki (h. 940-944) ve en yakın yardımcıları, şehrin yakında Basralı Baridilere düşmesinden kaçmak için Bağdat'tan kaçtılar ve Musul'a sığındılar. Hasan, artık doğrudan iktidar için bir teklifte bulundu: İbn Râik'e suikast düzenledi ve onun yerine Emîrü’l Ümerâ olarak geçti ve Nasırü'd Devle ("Hanedanın Savunucusu") şerefli lakabı aldı. Daha sonra halifeye, 4 Haziran 942'de girdikleri Bağdat'a kadar eşlik etti. Nasırü'd Devle, konumunu daha da güvence altına almak için kızını halifenin oğluyla evlendirdi. Nasır el-Devle'nin kardeşi Ali, kuzenleri Hüseyin ibn Sa'id ile birlikte Hamdani girişiminde etkili oldu ve hâlâ zengin Basra vilayetini kontrol eden Baridilere karşı sahaya çıktı. Bağdat'ı geri almaya kararlı. Ali, Meda'in Savaşı'nda onlara karşı bir zafer kazandıktan sonra, ünlü olduğu Seyfü'd Devle ("Hanedanın Kılıcı") lakabı ile ödüllendirildi. Bu çifte ödül, prestijli el-Devle unsurunu içeren bir lakap, Hilafet'in başbakanı olan vezir dışında herhangi birine verildiği ilk kez oldu ve ordunun sivil bürokrasi.
Hamdânîlerin Abbasi başkenti üzerindeki başarısı ve yönetimi bir yıldan biraz fazla sürdü. Paraları yoktu ve siyasi olarak izole edilmişlerdi, Halifeliğin en güçlü vasalları, Mâverâünnehir Samanidleri ve Mısır İhşîdîler arasında çok az destek buluyorlardı. Sonuç olarak, 943'ün sonlarında, birlikleri arasında (çoğu Türkler, Deylemliler, Karmatîler ve sadece birkaç Araptan oluşan) maaş sorunları nedeniyle bir isyan patlak verdiğinde, Türk generali Tüzün önderliğinde, Bağdat'ı terk etmek ve üsleri, Musul'a geri dönmek zorunda kaldılar. Halife Müttaki artık Tüzün'ü Emîrü’l Ümerâ olarak atadı, ancak Türk'ün küstah tavrı Müttaki'yi bir kez daha Hamdani sarayına sığınmaya sevk etti. Seyfü'd Devle komutasındaki Hamdani güçleri, Tüzün'ün ordusuna karşı sahaya çıktı, ancak mağlup oldu. Hamdânîler artık Tüzün ile Cezire'yi ellerinde tutmalarına izin veren ve hatta onlara yıllık 3,6 milyon dirhem haraç karşılığında (o zamanlar Hamdani kontrolü altında olmayan) kuzey Suriye üzerinde sözde yetki veren bir anlaşma imzaladılar.
Bu arada halife daha fazla güvenlik için Rakka'ya getirilirken, Hüseyin ibn Sa'id kuzey Suriye'de kontrolü sağlamaya ve Mısır hükümdarı Muhammed bin Toğaç'ın bölgenin kontrolünü ele geçirmesini engellemeye çalıştı. El-İhşid'in kendisi Suriye'ye ilerleyip Halep'i aldığı ve halifeyle tanıştığı Rakka'ya yürüdüğü için girişim başarısız oldu. El-İhşid, Muttaki'yi koruması altında Mısır'a gelmeye ikna etmeye çalıştı, ancak halife reddetti ve el-İhsid Mısır'a döndü. Bunun yerine, Tüzün'ün sadakat ve güvenlik güvenceleriyle ikna olan Müttaki, Bağdat'a döndü ve burada Tüzün onu görevden alıp kör etti ve yerine Müstekfî'yi (h. 944-946) getirdi. Bu suçun haberini alan Nasırü'd Devle haraç ödemeyi bir kez daha reddetti, ancak Tüzün ona karşı yürüdü ve boyun eğmeye zorladı. Bundan böyle, Nasırü'd Devle Bağdat'a bağlı olacaktı, ancak bir zamanlar yönettiği şehir üzerindeki gücünü kaybetmesine boyun eğmekte zorlanacak ve sonraki yıllarda onu yeniden kazanmak için birkaç girişimde bulunacaktı.