stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
TCG Atılay (S-347)

| --- | --- |
 TCG Atılay ve TCG Saldıray
Tarihçe
Türkiye
Adı:  TCG Atılay
Sahibi:  Türk Deniz Kuvvetleri
İşletmeci:  Türkiye
İnşa eden:  Howaldtswerke-Deutsche Werft
Hizmet:  1975-günümüz
Sınıfı:  Denizaltı
Genel karakteristik
Sınıf ve tipi:  Ay Sınıfı Denizaltı
Tipi:  209 sınıfı
Deplasman:  Satıhta: 980 t.  Dalmış: 1185 t.
Uzunluk:  61,2 metre
İtme gücü:  Dizel - Elektrik/ 4 MTU Dizel / 4600 HP / 1 Pervane
Mürettebat:  40 kalıcı personel
TCG Atılay (S-347), Ay sınıfı bir denizaltıdır. TCG Atılay; Almanya, Kiel'deki Howaldtswerke-Deutsche Werft (HDW) Tersaneleri'nde inşa edilmiştir. Tip 209/1200 olarak üretilmiştir. İlk kaynağı 1 Aralık 1972'de, denize inişi 23 Ekim 1974'te gerçekleşmiştir. 23 Temmuz 1975'te Türk Donanması'na katılmıştır. 29 Temmuz 1975'te Türkiye'de sancak töreni yapılarak Türk Deniz Kuvvetleri'ndeki aktif görevine başlamıştır. 28 Şubat 1976 tarihinden itibaren “TCG Sakarya (S-332)” ve “TCG Gür (S-334)”, “TCG Atılay (S-347)” ve “TCG Saldıray (S-348)"in yatak gemisi olarak kullanılmıştır. İlk iki Ay sınıfı denizaltı modernizasyonu kapsamında 2001'de TCG Atılay (S-347) ve TCG Saldıray (S-348)’e Gölcük Tersanesi’nde Sea Lion EDT Sistemi ve Entegre Pasif Sonar (EPS) tadilatı uygulanmıştır. Her iki denizaltı, yapılan modernizasyon ile Sonar ve EDT sistemlerine sahip olmuşlardır. TCG Atılay (S-347), ilk MK. 23 harp torpidosu atışını 9 Haziran 2000'de Münfesih Berk'e yapmıştır. Personel 9 subay, 25 astsubay, 2 uzman erbaş, 3 erbaş/er görev yapabilmektedir. 55,9 m. uzunluğundadır. Aktif hizmetine devam etmektedir.
"Atılay" adının kökeni

Atatürk, zamanın başbakanı Celâl Bayar'a 17 Ocak 1938 tarihli açıklama notunda şöyle diyordu:
"Yeni dört denizaltı gemimiz için bildirdiğimiz isimler şunlardır: Saldıray, Batıray, Atılay, Yıldıray. Bunların manalarını izaha bile hacet olmadığı kanaatındayım. Manaları; Türkçe olan bu kelimelerin kendisindedir."
Bu doğrultuda ilk "TCG Atılay" denizaltısına bu isim verilmiş; aynı isimdeki ikinci denizaltı olan TCG Atılay (S-347)'nin adı da Atatürk'ün bu isteğinden köken almıştır.
Mustafa Kemal Atatürk'ün yazısı
Matzpen

Matzpet (İbranice "Pusula"), İsrail'de radikal sol, devrimci, anti-siyonist ve enternasyonalist eski bir devrimci parti.
Orta Doğu'da sosyalist bir dönüşümü amaçlamaktaydı ve siyonizmi, sömürgeciliğin bir formu olarak görmekteydi. 1962 yılında, küçük bir grubun İsrail Komünist Partisi'nden ayrılmasıyla kuruldu. İsrail Komünist Partisi gibi Matzpen'de
1948 Arap-İsrail Savaşını etnik temizlik olarak kabul etmekteydi. 1967 yılında Filistin topraklarının işgal edilmesine muhalefet eden tek partiydi. Parti, İsrail'de sadece sadece onlarla ifade edilen  Arap ve Yahudilerden oluşan küçük bir azınlıktı. Fakat 1960'ların sonunda ve 1970'lerin basında, ulusal politikaya ve toplumsal uzlaşıma tehdit olarak görüldü. Matzpen'in çoğu üyesi sabralardan oluşmaktaydı ve bu kaygı verici bir durumdu. Siyonizme karşı mücadele etmeleri ve Avrupalı radikal sol örgütler ve Filistinli militanlarla ilişkileri sonucu tehdit edilip, iftiraya uğrayarak toplumsal hayattan dışlandılar. Bu baskıdan en çok zarar görenler, partinin Arap militanları oldu.
1980'lerde, Metzpen, İsrailli sol pasifistlerle ve Filistinli militanlarla birlikte eylemlilikte bulundu. 1982'de Lübnan İç Savaşı'na karşı çıktılar ve Yesh Gvul (Artık Yeter) hareketinin içinde yer aldılar. Kurucu üyeleri arasında, bugün 
King's College London'da  Felsefe Profesörü olan Moshe Machover'de yer almaktaydı. 1972 yılında, Matzpen iki fraksiyona bölündü. Bir fraksiyon Dördüncü Enternasyonal Troçkizmini savunurken diğer kısım sosyalist devrimcilerden, antisiyonistlerden, troçkist ve anarkosendikalistleri kapsayan antistalinistlerden oluşmaktaydı. Troçkist fraksiyonun yöneticilerinden olan Michel Warschawski daha sonra Kudüs'te Alternatif Bilgi Merkezi'ni kurmuştur. 
Matzpen aynı zamanda İsrailli Eran Turbiner'in 2003 yılında çektiği 54 dakikalık belgeselin ismidir. Belgeselde, bu politik hareketin tarihi anlatılmaktadır.
Theodosius Forumu
Teodosus Sütunu

Forumun ortasında İmparator I. Theodosius onuruna dikilmiş bir sütun bulunurdu. Tepesinde I. Theodosius'un heykeli bulunan sütunun etrafı imparatorun barbarlara karşı kazandığı savaşların kabartma tasvirleri ile süslüydü. İçinde bulunan bir spiral merdiven sayesinde ziyaretçiler sütunun tepesine çıkabiliyordu. Hayatlarını bu tarz sütunların tepesinde dua ve ibadete vakfetmiş stylite olarak adlandırılan ruhbanların Orta Bizans dönemine kadar sütunun tepesinde varlıklarını sürdükleri bilinmektedir. Sütun 15. yüzyılın sonuna kadar ayakta kalmıştır ve bir takım parçaları Patrona Halil hamamında kullanılmak üzere ayrılmıştır.
Bazilika

İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesinin temel açma kazıları sırasında üç ayrı bazilika kalıntılarına rastlanmıştır. Haklarında pek bilgi bulunmayan ve isimleri bilinmeyen bu bazilikalar "A", "B" ve "C" bazilikaları olarak adlandırılmıştır.
Bu bazilikalar içinden Bazilika A, I. Justinianus dönemine ait olan ve planı bilinen tek bazilikadır. Plan belirgin birkaç özellik sunmaktadır. Hemen hemen kare olan merkez alanının iki tarafında avlular bulunmaktadır. Batı yönündeki dış dehliz avlulara bağlanmaktadır. Kilise merkezini ayıran sütunlar arasında kalan boşluklar birbirleri arasında korkuluk katmanı oluştururlar ve bu özellikleriyle Ayasofya'ya benzerler. Bazilika A'da bulunan büyük minber erken Bizans dönemine ait tek numunedir ve Ayasofya'nın bahçesinde bulunmaktadır.
Zafer Takı

Marmara adalarından getirilen mermer ile yapılmış, üç adet geçiş koridoru bulunan kavisli yapıya sahip bir zafer takı forumun batısında bulunurdu. Roma'da bulunan bir zafer takına benzer biçimde inşa edilen bu eserin ortasındaki geçiş koridoru kenardakilere göre daha büyüktü. Ortasında I. Theodosius'un heykeli bulunan zafer takının iki yanında I. Theodosius'un oğulları Arcadius ve Honorarius'un heykelleri bulunurdu. Ortadaki geçiş koridorunu taşıyan ve bu koridorun iki yanında bulunan Herkül figürleri ile süslü dörder adet sütun bulunurdu.
Bugün Ayasofya'nın önünden başlayarak batı yönünde ilerleyen cadde (bugünkü adıyla Yeniçeriler Caddesi) geçmişte şehrin ana hattını şekillendirmiştir. Bu cadde Theodosius Zafer Takının içerisinden geçerek Trakya'ya doğru devam eder ve Balkanların dışına kadar ulaşırdı. Şehrin maruz kaldığı istilâlar ve 5. yüzyılda meydana gelen deprem gibi bir takım doğal felaketler sonucunda ağır zarar gören Zafer Takı ile Forumu çevreleyen ve bugün hâlâ bir takım kalıntıları bulunan antik yapılar, Osmanlıların İstanbul'u fethinden çok önceleri yıkılmıştır.
Forumdaki Zafer Takının Rudolph Naumann'dan sonrakirekonstrüksiyonu
Yıldız mahkemesi

Yıldız Mahkemesi, 27 Haziran- 29 Haziran 1881 tarihleri arasında Yıldız Sarayı'nın bahçesinde kurulan bir çadırda yapılan, Osmanlı padişahı Abdülaziz'i öldürmekle suçlanan sanıkların yargılandığı özel amaçlı bir mahkemeydi.
Mahkemenin gerekçeleri

30 Mayıs 1876 tarihinde Osmanlı padişahı Abdülaziz tahttan indirilerek Feriye Sarayı'nda hapsedilmişti. Ancak 4 gün sonra tahttan indirilmiş olan padişah bilekleri kesilmiş olarak ölü bulundu. Çok sayıda yerli ve yabancı doktorların Abdülaziz'in naaşını muayenesi sonucu ölüm nedeni ihtihar olarak kabul edildi. Ancak bu olaydan tam 5 yıl sonra padişah II. Abdülhamit'in emriyle ve yeni görgü tanıklarının ortaya çıkmış olduğu gerekçesiyle eski padişahın ölümünden suçlu görülen kişilerin yargılanmasına karar verildi.
Sanıkların en başında ünlü Osmanlı devlet adamı ve eski sadrazam Mithat Paşa yer alıyordu. Ayrıca Abdülaziz'in tahttan indirilmesine karışmış olan Damat Mahmud Celaleddin Paşa ve Damat Nuri Paşa ile Abdülaziz'in tahttan indirilmesine fetva vermiş olan şeyhülislam Hasan Hayrullah Efendi de sanıklar arasında yer alıyordu. En önemli tanıklar ise Abdülaziz'in çocuk yaştaki cariyelerinden Pervin Felek Hanım ile cinayeti işlediğini itiraf eden Pehlivan Mustafa Çavuş idi. Mahkeme kurulunun başkanı Ali Sururî Efendi ve ikinci başkanı ise Rum asıllı Hristo Forides Efendi idi. Sanıkların mahkeme öncesinde sorgulanmalarında ve mahkeme kararının gözden geçirilerek onaylanmasında Plevne Savunması kahramanı Gazi Osman Paşa ve zamanın Adliye Nazırı olan Mecelle ve Tarih-i Cevdet kitaplarının yazarı Ahmet Cevdet Paşa da rol oynamıştı. Mahkeme normal bir mahkeme salonu yerine Yıldız Sarayı'nın bahçesindeki bir avluda yapıldı. Mahkemenin yerli ve yabancı gözlemcilere açık olarak yapıldığı ilan edildiyse de mahkemeyi izlemek isteyen birçok kişiye izin verilmediği ileri sürülmüştür.
Mahkemenin yapısı

Yıldız Mahkemesinin önemli sanıkları şunlardı:
Mithat Paşa, eski sadrazam
Hüseyin Avni Paşa, eski sadrazam (5 yıl önce öldürülmüştü)
Mütercim Mehmed Rüşdi Paşa, eski sadrazam
Hasan Hayrullah Efendi, eski Şeyhülislâm
Damat Mahmud Celaleddin Paşa, Abdülmecit'in damadı
Damat Nuri Paşa, Abdülmecit'in damadı
Sakızlı Ahmed Esad Paşa, Bahriye Nazırı
V. Murat, eski padişah
Şevkefza Sultan, V. Murat'ın annesi
Süleyman Hüsnü Paşa, eski Askeriye Nazırı (mahkeme sırasında Bağdat'ta sürgünde)
Ali Bey, Namık Kemal'in kardeşi
Mehmed Raşid Paşa, Hariciye Nazırı
Fahri Bey,
Seyyid Bey,
Albay İzzet Bey,
Binbaşı Namık Paşazade Ali Bey,
Binbaşı Gürcü Necip Bey,
Pehlivan Mustafa Çavuş,
Pehlivan Cezayirli Mustafa,
Pehlivan Hacı Mehmed
Mahkeme kurulu üyeleri ise şunlardı:
Ali Sururî Efendi (Başkan)
Hristo Forides Efendi (İkinci Başkan)
Hüseyin Hamit Bey
Mehmet Emin Bey
Hacı Emin Bey
Gadban Efendi
Emrullah Efendilerin
Abdüllâtif Bey (Savcı)
Mehmet Raşit Bey (Savcı Yardımcısı)
Mustantık Fıkdıklılı Mehmet Nazmi Efendi
Hüseyin Sıtkı Efendi
Hüseyin Şükrü Efendi
Mithat Paşa 1876 yılında II. Abdülhamit tarafından sadrazamlıktan indirilip sürgüne gönderilmişti. Hakkında tutuklama kararı çıktığında Aydın Valisi olarak İzmir'de bulunuyordu. Midhat Paşa önce Fransız Konsolosluğu'na sığındı ama Fransa'yla Osmanlı Devleti arasında yapılan pazarlık sonucu Osmanlı Devleti'ne teslim edildi. Hüseyin Avni Paşa mahkeme başladığında zaten ölmüş bulunuyordu. Eski padişah V. Murat ve annesi Şevkefza Hanım zaten hapis halinde oldukları için duruşmaya hiç getirilmediler. Süleyman Hüsnü Paşa ise Bağdat'ta sürgünde bulunuyorlardı.
Karar ve temyiz

Savcı, sanıklar ve tanıklar dinlendikten sonra 29 Haziran 1881 günü mahkeme kurulu başkanı Ali Sürûri Efendi kararı açıkladı. Abdülaziz'in öldüğü sırada hapis halinde bulunduğu Feriye Sarayı'nın görevlilerinden Pehlivan Mustafa, Cezayirli Pehlivan Mustafa ve Boyabatlı Pehlivan Hacı Mehmed ile Mâbeynci Fahri Bey, Ali Bey, Necib Bey, Midhat Paşa, Damat Mahmud Celaleddin Paşa ve Damat Nuri Paşa idama, Seyyid Bey ve Albay İzzet Bey de 10 yıl hapse mahkûm edildi.
Bu karar 9 Temmuz 1881 günü toplanan 25 kişilik bir temyiz kurulu tarafından tekrar gözden geçirildi. Bu kurulun üyeleri arasında Gazi Osman Paşa ve Ahmet Cevdet Paşa da vardı. 25 kişi arasından 15 kişi mahkemenin kararının aynen uygulanması, 10 kişi ise cezaların hafifletilmesi yönünde oy kullandı. Böylece onaylanmış olan idam cezalarını II. Abdülhamit Taif'te çekilmek üzere müebbet hapse çevirdi. Taif'te zor koşullar altında hapis hayatı yaşayan Mithat Paşa ve Damat Mahmud Celaleddin Paşa 8 Mayıs 1884 gecesi muhafızları tarafından boğularak öldürüldüler. Eski şeyhülislam Hasan Hayrullah Efendi de 1898'de gene Taif'te öldü.
Yıldız Mahkemesi sanığı Mithat Paşa
Türkiye'de yayımlanmış mizah dergileri

Türkiye'de yayımlanmış mizah dergileri
Orhan Seyfi Orhon'un 1927'de çıkarttığı haftalık "Yeni Kalem" dergisinin 6 Teşrinievvel 1927 (6 Ekim 1927) tarihli "İstanbul’un kurtuluşu özel sayısı" kapağı.
Tarihçe > İlk dönem

Oldukça zengin bir çeşitliliğe sahip olan Türk mizah yayıncılığı yaklaşık 140 yıllık bir geçmişe dayanmaktadır. Türkiye'nin gerçek anlamda ilk mizah dergisi sayılan "Diyojen" 23 Aralık 1869'da İstanbul'da yayımlanmaya başlamıştı. Adını ikibinbeşyüz yıl kadar önce Sinop'ta doğmuş çileci düşünür Diyojen (Diogenes)'den alan derginin sloganı da onunkiyle aynıydı: "Gölge etme başka ihsan istemem". Toplumsal değerlerin birçoğunu umursamayan, alaycı ve kötümser (Kinik) bir felsefeci olan Diyojen'in görüşlerini ve eleştiri anlayışını o günün Osmanlı toplumuna uyarlayan ve ciddi bir muhalefet yapan dergi haliyle birçok kez kapatılmıştı. Teodor Kasap adlı Rum kökenli bir Osmanlı vatandaşı tarafından kurulan ve kadrosunda Namık Kemal gibi yazarların da bulunduğu dergi haftada üç gün yayımlanıyordu ve Türkçeden önce bir süre Fransızca, Rumca ve Ermenice olarak da basılmıştı.
Tarihçe > II. Abdülhamit'in istibdat dönemi

Birkaç yıl içerisinde "Diyojen"i "Hayâl" (1873), "Çıngıraklı Tatar" (1873), "Kahkaha" (1875) ve "Çaylak" (1876) gibi dergiler takip etti. Ancak 1876'da II. Abdülhamit tahta çıktıktan sonra sertleşen rejim bu tür dergilere izin vermedi. Diyojen ve benzeri birçok taşlama ve mizah dergisi de İstanbul dışına taşınmak zorunda kaldı. Kahire, Londra ve Cenevre gibi merkezlerde hazırlanıp basılan dergiler İstanbul'a el altından gizlice sokulup dağıtılıyordu.
Tarihçe > İkinci Meşrutiyet dönemi

1908 yılında İkinci Meşrutiyet'in ilanı üzerine İmparatorlukta esen özgürlük rüzgârlarıyla birlikte mizah dergilerinin sayısında bir patlama yaşanmıştır. Kimisi bir sayı çıkıp kapanan, kimisi üç beş sayı dayanabilen, bazıları da daha uzun ömürlü olan bu dergilerden en ünlüleri ve önemli olanları "Kalem" (1908), "Karagöz", (1908) ve "Cem" (1910) dergileridir. "Ezop ile Karakuş" (1908), "Eşşek" (1910), "Gecekuşu" (1910), "Şakacı" (1908) ve "Yuha" da bu dönemin dikkate değer dergilerinden bazılarıdır.
Tarihçe > Kurtuluş Savaşı dönemi

1919 ilâ 1923 yılları arasını kapsayan Millî Mücadele yıllarının önemli dergileri arasında ise "Diken" (1908), "Güleryüz" (1921), "Aydede" (1922) ve "Akbaba" (1922) sayılabilir. "Diken" ve "Güleryüz"ü Sedat Simavi, "Aydede"yi Refik Halit Karay, "Akbaba"yı ise Yusuf Ziya Ortaç çıkarmıştı. Bir dönem kapanıp Cumhuriyet döneminde de yeni harflerle çıkmayı sürdüren "Akbaba" 1977'de kapandığında kesintilerle de olsa 55 yıl yayın hayatını sürdürerek Türkiye'nin en uzun ömürlü mizah dergisi olma unvanını kazanmıştı.
Mütareke İstanbulu'nda çıkan dergilerden Sedat Simavi'nin Güleryüz dergisi Kurtuluş Savaşı'nı desteklerken Refik Halit Karay'ın Aydedesi işgal kuvvetlerini tutuyor, Yunan kuvvetlerini haklı ve sempatik gösterip Ankara hükûmetine ve Mustafa Kemal'e saldırıyordu. Bu nedenle Aydede'cilerle Güleryüz'cüler arasında sürekli bir çatışma vardı.
Tarihçe > Cumhuriyet dönemi

"Akbaba" Cumhuriyet döneminde de fazlaca bir muhalefet yapmadan yayınını sürdürürken 1947'de Marko Paşa yayımlanmaya başladı. Yazarları ve çizerleri arasında Sabahattin Ali, Aziz Nesin, Rıfat Ilgaz ve Mim Uykusuz'un da bulunduğu dergi tek parti hükûmetine karşı alışılmadık bir biçimde sert muhalefet yapıyordu ve haliyle defalarca kapatıldı ve yazarları içeriye atıldı. Ancak dergi her kapatıldığında başka bir adla yeniden çıkıyordu. "Marko Paşa"nın devamı olan dergiler arasında "Malum Paşa", "Merhum Paşa", "Bizim Paşa", "Yedi Sekiz Paşa", "Ali Baba" ve "Öküz Mehmet Paşa" sayılabilir.
Tarihçe > Cumhuriyet dönemi > 1950'ler

"Tef" (1954) ve İlhan Selçuk'un kurduğu "Dolmuş" (1956) "Akbaba" ekolünün tam tersi bir yayın politikası izleyerek çıkmaya başlamışlardı. Hem çizgilerde farklılaşmaların, hem de konularda bir çeşitlenmenin görüldüğü bu dönemde mizah daha toplumcu bir çizgide sürdürülmüştür. Söz konusu bu iki derginin bir özelliği de Turhan Selçuk, Ferruh Doğan, Ali Ulvi Ersoy, Tonguç, Oğuz Aral, Eflatun Nuri, Mıstık, Sinan Bıçakçıoğlu ve Bedii Faik gibi ileride Türk mizahına damga vuracak birçok çizer ve yazarın ilk çalışmalarına yer vermiş olmasıdır.
Tarihçe > Cumhuriyet dönemi > 1970'ler ve sonrası

Oğuz Aral'ın 1972'de çıkarttığı GırGır yepyeni bir ekol başlattı. Kısa sürede yüksek tirajlara ulaşan bu derginin en önemli özelliği adeta bir mizah okulu görevi görmesi, günümüzde çıkan birçok mizah dergisinin çizer ve yazar ekibinin bu dergiden yetişmiş olmasıdır. Şimdilerde çıkmayan Hıbır (1989), Limon (1985), Çarşaf (1976), Pişmiş Kelle (1990), Penguen (2002), Uykusuz (2007); hâlen çıkmakta olan Leman (1991) gibi dergilerin "Gırgır"dan türemiş olduğu rahatlıkla söylenebilir.
Liste

Listede yer alan dergiler erişim kolaylığı için alfabetik sırayla verilmiş, kuruluş yılları yanlarında belirtilmiştir.
Liste > Osmanlıca dergiler

Adl ve İhsan - 1911
Akbaba - 1922
Aydede - 1922
Âyine - 1921
Baba Himmet
Balyoz
Beberuhi - 1898
Boşboğaz ile Güllabi - 1908
Cem - 1910
Cem - 1927 (İkinci kez çıktı)
Cici - 1911
Cingöz - 1911
Curcuna - 1911
Çaylak - 1876
Çekirge
Çıngıraklı Tatar - 1873
Çimdik - 1910
Çuval
Davul - 1908
Diken - 1918
Diyojen - 1870
Djem (Cem) - 1910
Edep Yahu - 1908
El Üfürük - 1908
Eşref - 1909
Eşşek - 1910
Ezop ile Karakuş - 1908
Gecekuşu - 1910
Geveze - 1908
Gıdık - 1910
Guguk - 1924
Güleryüz - 1921
Hacivat - 1908
Hayâl - 1873
Hayal-i Cedid - 1911
İncili Çavuş - 1908
Kahkaha - 1875
Kâhya Kadın - 1911
Kalem - 1908
Kara Sinan - 1911
Karagöz - 1908
Kelebek - 1923
Kibar - 1910
Lak Lak - 1907
Leylak - 1914
Malum - 1910
Mirat-ı Alem - 1908
Nekregu ile Pişekâr - 1908
Papağan - 1924
Perde - 1911
Püsküllü Belâ - 1908
Şakacı - 1908
Yeni Geveze - 1910
Yeni İbiş - 1924
Yeni Kalem - 1927
Yuha
Zevzek - 1908
Zuhurat - 1908
Züğürt - 1911
Zümrüd-ü Anka - 1923
Liste > Cumhuriyet dönemi dergileri

41 Buçuk - 1952
Akbaba - 1922-1977
Ali Baba
Ali Dayı - 1948
Amcabey - 1942
Amele - 2000
Arıza - 2001
Atmaca - 1981 (Ses dergisi eki)
Avni - 1989
Aydede - 1948
Baba
Başdan - 1948
Bayan Yanı - İlk sayısı Ocak 2012'de. Aylık.
Biber - 1925, Samsun
Biber - 1994
Bizim Paşa
Caf Caf - 2008
Ceride-i Kantar - 1945
Cıngar - 1990
Cici - 2009
Çarşaf - 1976
Çaylak - 1976
Çete
Çıt
Çivi - 1979
Çizgili Pijama
Çok - 2024
Deccal - 1960
Deli Defteri - 2008
Deli
Deli Dolu - 2009
Dıgıl - 1994
Diktatörler Karikatür Mecmuası - 1960
Dinozor - 1997
Diyojen
Dolmuş - 1956
Dolmuş - 1986 (Sabah gazetesinin parasız eki)
Ekmek - 2009
El Üfürük - 2008 (orijinali 1908'de yayımlanmış derginin 100. yıl özel 2. sayısı)
Fermuar - 2006
Fesat - 1997
Filit
Fırfır
Fırt - 1976
Geveze - 1947
Gırfırt
GırGır - 1972
Gool Show
Gölge
Güldiken - 1993
Güm Güm - 1983
Hacamat - 2015
Harakiri - 2011
Hayret - 1950
Hayvan
Hbr Maymun - 1995
Hıbır - 1989
Hür Marko Paşa - 1948
Hür Marko Paşa (Yeni Seri) - 1950
Kadı Emmi - 1965
Kahkaha
Kaktüs - 2002
Karakedi - 1951
Karakedi - 1979
Karikatür - 1936
Karikatür - 1990
Karikatürk - 1979
Kazandibi - 2001
Kemik, 2001'de Lombak dergisinin ekiyken, 2003'te bağımsız dergi oldu.
Kırk Haramilere Karşı Ali Baba - 1947
Kirpi - 2003 (Milliyet gazetesinin haftalık ücretsiz eki)
Külah - 1960
Küstah - 2005
L-Manyak - 1996
Lama - Aylık, ilk sayı Nisan 2013
Leman - 1991
Limon - 1985
Lombak - 2001
Mad (Türkiye) - 2000
Makara - 1998
Malum Paşa
Marko Paşa - 1947
Medet - 1950
Merhum Paşa
Müebbed Muhabbet
Musibet
Mustafa
Naber
Nankör - İlk sayı 10 Mayıs 1991'de, İstanbul
Nefir - 1923, Samsun
O-HAA - 2008
Ot - İlk sayı Mart 2013'te.
Öküz
Öküz Mehmet Paşa - 1949
Papağan - 1968
Parazit - 1995
Pardon - 1964
Paşa Marko - 1949
Patatez
Penguen - 2002-2017
Pişmiş Kelle - ilk sayısı 2 Mart 1990
Puhuu Dergi - Aylık, ilk sayı 1 Mayıs 2011
Salata - 1972
Sıfır - 1983
Sinek - 1997
Şaka - 1942
Şaka - 2008
Şebek - 1997
Şizofren - 2009
Taş Karikatür
Tef - 1954 (I. Dönem)
Tef - 1960 (II. Dönem)
Tewlo
Tiren - 2003
Ustura - 1969
Ustura - 1994
Uykusuz - 2007-2023
Yedi Sekiz Paşa
Yeni Harman - 2006
Yeni Nasreddin Hoca - 1956
Yırtık Krampon - 2001
Zıpır - 1997
Zübük Gülmece Gazetesi - 1962
Zühtü
Zakkum - 1951
İlgili kitaplar

"Gelişim Sürecinde Türk Karikatürü" 1. Cilt - Tanzimat Dönemi ve İstibdat Dönemi (1867-1878 / 1878-1908), Turgut Çeviker, Adam Yayınları, İstanbul, 1986.
"Gelişim Sürecinde Türk Karikatürü" 2. Cilt - Meşrutiyet Dönemi (1908-1918), Turgut Çeviker, Adam Yayınları, İstanbul, 1988.
"Gelişim Sürecinde Türk Karikatürü" 3. Cilt - Kurtuluş Savaşı Dönemi (1918-1923), Turgut Çeviker, Adam Yayınları, İstanbul, 1991.
"Karikatürkiye" - Karikatürlerle Cumhuriyet Tarihi 1923 - 2008 (3 cilt), Turgut Çeviker, NTV Yayınları, İstanbul, 2010.
“Cumhuriyet Dönemi Türk Karikatürü”, Semih Balcıoğlu, İş Bankası Kültür Yayınları, Ankar, 1983.
"İkinci Meşrutiyet Basınında İmge ve Emperyalizm 1908-1911", Palmira Brummett, İletişim Yayınevi, İstanbul, 2003.
"Dönemin Milli Mizah Dergilerinde Milli mücadele Karikatürleri", Cüneyd Okay, Kültür Yayınları, Ankara 2004.
"Asi'den Gazi'ye: Karikatürlerde Atatürk 1919-1938", İsmail Şen, Sarnıç Yayınları, İstanbul, 2010.
Türkiye'de askerî müdahaleler

Genelkurmay Başkanlığının internet sitesinde 27 Nisan 2007 tarihli Basın Açıklaması
Türkiye'de askerî müdahaleler, Türk Silahlı Kuvvetlerinin kurumsal olarak ya da bazı subayların kendi başlarına inisiyatif alarak sivil yönetime yaptığı müdahalelerdir.
Türk Silahlı Kuvvetleri, iç güvenliğin tehdit altında olduğunu ifade ederek zaman zaman sivil yönetime müdahale etmiştir. Bu müdahalelerde temel hukuki dayanak, Türk Silahlı Kuvvetleri İç Hizmet Kanunu'nun 35. maddesinde yer alan, "Madde 35 - Silahlı Kuvvetlerin vazifesi; Türk yurdunu ve Anayasa ile tayin edilmiş olan Türkiye Cumhuriyetini kollamak ve korumaktır." hükmü olmuştur. Ancak 12 Eylül Darbesi'nin yargılanması için hazırlanan iddianamede bu maddenin darbeye meşruiyet kazandırmayacağı ve hiçbir kanun maddesinin Anayasa'nın üzerinde olamayacağının altı çizildi. Devlet düzeninin temel kurumlarından TBMM'yi ve tüm hak ve özgürlükleri ortadan kaldırmak için 35. maddeyi gerekçe göstermenin hukuka aykırılığa kılıf bulma gayreti olduğu aktarıldı.
Türkiye 1946 yılındaki demokratik seçimlerle çok partili hayata geçiş yapmıştır. TSK, iç güvenliğin tehdit altında olduğunu ifade ederek bazen bazı yasaların geçmesini engellemek ya da bazı yasaları geçirmeye zorlayarak, bazen de Türkiye Cumhuriyeti hükûmetlerini istifaya zorlayarak ya da alaşağı ederek demokratik sivil yönetime müdahale etmiştir.[daha iyi kaynak gerekli] Bu darbe ve muhtıralar bazen emir komuta zinciri içinde (12 Eylül Darbesi gibi), bazen de emir komuta zinciri dışında sadece bir grup subay tarafından (27 Mayıs Darbesi gibi) planlanmış ve icra edilmiştir.
TSK, 1960 ve 1980 yıllarında iki kez yönetime el koymuş, 1971 ve 1997 yıllarında ise hükûmeti istifaya zorlamıştır.
2007 yılından sonra Türk Silahlı Kuvvetlerinin bazı muvazzaf ve emekli mensupları, "darbe planı ve ülkeyi kontrol altına almak amaçlı kaos planları iddiaları"na ilişkin davalarla ilgili olarak yargılanmaya başlamıştır. Bu davalar arasında Sarıkız, Ayışığı, Yakamoz ve Eldiven darbe teşebbüsü iddiaları, Balyoz darbe planı, İrticayla Mücadele Eylem Planı, Ergenekon davaları, 12 Eylül Darbesi ve 28 Şubat Süreci davaları bulunmaktadır. Bu davalar çerçevesinde 200'den fazla TSK mensubu tutuklu olarak yargılanmıştır. Yapılan yargılamalar sonucunda; Sarıkız, Ayışığı, Yakamoz, Eldiven, Balyoz, Ergenekon davalarının TSK'ye kurulan bir kumpas olduğu, sahte delillerle ordunun yetkin durumunun bozulmasının amaçlandığı ortaya çıkartılmış, soruşturmaları başlatan tüm savcılar hakkında davalar açılmış ve bu savcılar meslekten menedilmişlerdir. 15 Temmuz 2016 Darbe Girişimi sonrası; 12 Eylül Darbesi'nin lideri Kenan Evren'in ifadesini alan dönemin Ankara Cumhuriyet Başsavcı Vekili, Kenan Evren ve Tahsin Şahinkaya'ya dava açan dönemin Ankara Cumhuriyet Savcısı, açılan davaya ilk bakan hâkimler ve iddia makamında bulunan savcılar, "Fethullahçı Terör Örgütü (FETÖ) soruşturması" kapsamında meslekten ihraç edilmişlerdir.