stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Faro
Bucaklar

Belediyede 6 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.
Conceição
Estoi (anteriormente Estói)
Montenegro
Santa Bárbara de Nexe
São Pedro (Faro)
Sé (Faro)
Galeri

Faro Belediyesi
Faro Marina'sından bir görünüş
İrfan Özaydınlı

| İrfan Özaydınlı  HV> PLT.1943-45 |
| --- | --- |

Türkiye İçişleri Bakanı
Görev süresi 5 Ocak 1978 - 2 Ocak 1979
Başbakan: Bülent Ecevit
Yerine geldiği: Korkut Özal
Yerine gelen: Hasan Fehmi Güneş
Kişisel bilgiler
Doğum: 1924 Aydın, Türkiye
Ölüm: 1 Ağustos 1999 (75 yaşında) İstanbul, Türkiye
Defin yeri: Karacaahmet Mezarlığı, İstanbul
Partisi: Cumhuriyet Halk Partisi
Bitirdiği okul: Kuleli Askerî Lisesi Harp Okulu Hava Harp Akademisi Millî Savunma Akademisi
Askerî hizmeti
Bağlılığı:  Türkiye
Branşı: Türk Hava Kuvvetleri
Hizmet yılları: 1943-1977
Rütbesi:  Orgeneral
Birimi: Hava Kuvvetleri Harekât Başkanlığı, Hava Kuvvetleri Kurmay Başkanlığı, Yüksek Askerî Şûra üyeliği
Komutası: 4. Ana Jet Üssü, 1. Taktik Hava Kuvveti Komutanlığı
İrfan Özaydınlı (1924, Aydın, Türkiye - 1 Ağustos 1999, İstanbul), Türk asker, siyasetçi, eski Türkiye İçişleri Bakanı.
Hayatı

Aydın'da 1924'te dünyaya gelen Özaydınlı, ilk ve ortaöğrenimini aynı ilde bitirdikten sonra 1939 yılında Kuleli Askeri Lisesine girerek askerlik hayatına başladı. 1943 yılında Harp Okulunu bitirdikten sonra İngiltere'ye 2 yıllık pilotaj eğitimi için gitti. Türk Hava Kuvvetlerinin değişik kademelerinde, uçucu, uçuş öğretmenliği, birlik komutanlıkları görevlerinde bulundu. Napoli, NATO Airsouth Karargâhında Harp Subaylığı, İzmir 6. ATAF Harekât Plan ve Türk Kıdemli subaylığı görevlerinde bulundu. Hava Harp Akademisi ve Millî Savunma Akademisi eğitimlerini tamamladı. 1964 yılında Merzifon Ana Jet Üs komutanı iken generalliğe terfi etti. General rütbesinde, Ana Jet Üs komutanlığı, Hava Kuvvetleri Harekât Başkanlığı, Taktik Hava Kuvvet Komutanlığı, Genelkurmay Lojistik Başkanlığı, 1. Taktik Hava Kuvvet Komutanlığı, 12 Mart Muhtırası döneminde Eskişehir ve civar İller Sıkı Yönetim Komutanlığı, Hava Kuvvetleri Kurmay Başkanlığı yaptı.
1973'te orgeneral rütbesine terfi etti. 1976'da Hava Kuvvetleri Komutanı Orgeneral Emin Alpkaya'nın Lockheed rüşvet soruşturması nedeniyle istifa etmesi (5 Mart) üzerine Hava Kuvvetleri Komutanlığı'na Org. İrfan Özaydınlı'nın atanması için kararname hazırlandı. Ancak Başbakan Süleyman Demirel'in, Özaydınlı'nın Hava Kuvvetleri Komutanlığı'na getirilmesini onaylamaması üzerine kararname geri çekildi. 24 Nisan'da orgeneral rütbesinde olmadığı hâlde Korgeneral Cemal Engin, Hava Kuvvetleri Komutanlığı'na atandı. Ancak orgeneral rütbesinde bulunan Özaydınlı, atamanın iptali için dava açtı. Dava 16 Temmuz'da sonuçlandı. Askerî Yüksek İdare Mahkemesi, Korgeneral Engin'in atamasını iptal etti. Hükûmet, Özaydınlı'yı atamamakta direndi ve 23 Temmuz'da Org. Ethem Ayan Hava Kuvvetleri Komutanı oldu. Özaydınlı, orgeneral rütbesi ile Yüksek Askerî Şura üyesi iken kendi isteği ile Türk Silahlı Kuvvetleri'nden ayrıldı (6 Nisan 1977).
1977 Genel Seçimleri'nde Balıkesir'den Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) milletvekili seçildi. 1978 yılında kurulan Bülent Ecevit Hükûmeti'nde İçişleri Bakanı olarak görev yaptı. Aralık 1978'de meydana gelen Kahramanmaraş olaylarından sonra İçişleri Bakanlığından istifa etti. Bakanlıktan ayrıldıktan sonra 1979-1982 yıllarında NATO Kuzey Atlantik Assamblesi Türk Parlamento Heyeti Başkanlığı görevinde bulundu. 12 Eylül sabahı darbe haberini vermesi için askerler tarafından Bülent Ecevit'in evine gönderildi ve darbe haberini CHP liderine o verdi.
Ölümü

1 Ağustos 1999 tarihinde İstanbul'da öldü ve Karacaahmet Mezarlığı'na defnedildi.
Ailesi

Nihal Özaydınlı ile evli olan Özaydınlı, Koç Holding eski icra başkanı, Migros Türk A.Ş. Yönetim Kurulu Başkanı Bülend Özaydınlı ve eski Fenerbahçe Spor Kulübü Asbaşkanı ve Refsan Refrakter San. ve Tic. A.Ş.ve Pyrotek A.Ş. Yönetim Kurulu Başkanı Murat Özaydınlı'nın babasıdır.
İrfan Özaydınlı'nın Karacaahmet Mezarlığı'nda yer alan kabri, İstanbul
Semiha Berksoy

| Semiha Berksoy |
| --- | --- |
Türk opera sanatçısı ve ressam
Doğum: 1910 İstanbul, Osmanlı İmparatorluğu
Ölüm: 15 Ağustos 2004 (93-94 yaşlarında) İstanbul, Türkiye
Defin yeri: Çengelköy Mezarlığı
Milliyet: Türk
Eğitim: Darülbedayi Tiyatro Okulu, Berlin Müzik Yüksek Akademisi (1939)
Meslek: Opera sanatçısı, ressam
Evlilik: Ercüment Siyavuşgil (e. ?; ö. 1975)
Çocuk(lar): Zeliha Berksoy

17 Temmuz 1931 tarihli Cumhuriyet gazetesinde Semiha Berksoy'a dair haber.
Semiha Berksoy (1910, İstanbul - 15 Ağustos 2004, İstanbul), Türk opera sanatçısı, tiyatrocu ve ressamdır.
Türkiye'nin uluslararası alanda tanınmış ilk sanatçılarından birisi ve Cumhuriyet döneminin sanat simgelerindedir. Sesli ilk Türk filminde ve Mustafa Kemal Atatürk'ün emri ile sahneye konan ilk Türk operasında, Ankara Devlet Opera ve Balesinde opera sanatının başlıca yapıtlarının ilk sahnelenişlerinde sahne aldı. 1939'da Berlin'de Richard Strauss'un "Ariadne auf Naxos" isimli eserinde başrol oynayarak Batı Avrupa'da sahneye çıkan ilk Türk opera sanatçısı unvanının sahibi oldu. Görsel sanatlarla da hep yakından ilgilendi ve önemli uluslararası sergilere eserleriyle katıldı. Berksoy, sanatın daha birçok alanında ilkleri gerçekleştirdiği için "ilklerin kadını" olarak tanınmıştır.
Yaşamı > Ailesi ve gençlik yılları

1910 yılında İstanbul'un Çengelköy semtinde doğdu. Annesi heykeltıraş ve ressam Fatma Saime Hanım, babası maliye katibi ve şair Ziya Cenap Berksoy'dur. Sanata olan ilgisini anne ve babasından aldı. Sekiz yaşındayken annesinin ispanyol gribinden kaybetti. Bir süre, o sırada Düyûn-ı Umûmiye'de baş katip olan amcası Basri Cenap Bey'in yanında yaşadı. Babasının yeniden evlenmesinden sonra aile önce Sultanahmet'e, sonra Kadıköy'e taşındı. İlk ve orta öğrenimini Kadıköy İlkokulu'nda tamamladı. Kadıköy'de evlerinin karşısında Kuşdili Tiyatrosu'nun bulunması sanata yönelmesinde etkili oldu. İlk öykülerini ilkokul öğrencisiyken yazmaya başladı. 1928 yılında Beyoğlu'nda bir şan hocasından dersler aldı.
Lise öğrenimine İstanbul Kız Lisesi'nde başladı. O yıllarda Darülelhan'ın yeniden düzenlenmesiyle İstanbul Konservatuvarı kurulunca bu okulda Nimet Vahit Hanım'la şan çalıştı. 1929'da halk önünde ilk konserini verdi. Nikolay Rimski-Korsakov'un Sadko operasından çeşitli aryalar seslendirdiği bu konserde ona Cemal Reşit Rey eşlik etti.
Aynı dönemde Güzel Sanatlar Akademisi'nin sınavlarını kazanarak Namık İsmail Atölyesi'nde Refik Epikman ile heykel, İsmail Hakkı Oygar ile seramik çalıştı; ancak sahne sanatlarına ağırlık verince resim yapmaya 1957'e kadar ara verdi.
Yaşamı > Darülbedayi

1930'da, iki yıllık Darülbedayi Tiyatro Okulu'nun sınavını kazanarak tiyatroya başladı. Tiyatro sahnesine ilk kez Tolstoy'un "Yaşayan Kadavra" oyununda "çiçek satan kız" rolüyle çıktı. 1931 yılında Muhsin Ertuğrul'un çektiği İstanbul Sokakları filminde rol aldı. İlk sesli Türk filmi olan bu filmin çekimi için Paris'e gitti ve "Hancı Kızı Semiha" karakterini canlandırdı. İlk defa bu seyahat sırasında Paris'te bir opera izleyip gerçek anlamda opera ile tanıştı.
1932 yılında Nâzım Hikmet'in yazdığı, Muhsin Ertuğrul'un sahneye koyduğu "Kafatası" adlı piyeste "Karagözlü Sinyorina" tangosunu söyleyerek yer aldı. 1933'te Tiyatro Mektebi'nden mezun oldu. Okulun mezun ettiği tek kız öğrenci idi. Aynı yıl, Darülbedayi'de Schiller'in "Hile ve Sevgi" dramında ve ardından şiirlerini Nazım Hikmet'in yazdığı Yalova Türküsü müzikalinde; Muhsin Ertuğrul'un sahneye koyduğu "Güneş Batarken" oyununda rol aldı. Ayrıca Ekrem ve Cemal Reşit Rey kardeşlerin 1933'te Cumhuriyet'in kuruluşunun onuncu yılında şehir tiyatrosunda sahneledikleri Lüküs Hayat operetinde Mısırlı Prenses Atıfet rolünü oynadı.
Şehir Tiyatrosu kadrosunda yer olmadığı gerekçesiyle işten çıkarılınca bir süre işsiz kalan Berksoy, Süreyya Opereti'nde oynama teklif aldı; ardından "Emir, Çardaş Fürstin, Maskot, Leblebici Horhor  gibi operetlerde rol aldı ve ün kazandı.
Nazım Hikmet'in senaryosunu yazdığı Söz Bir Allah Bir (1933) filminde rol aldı. Berksoy'un ünlü şair ile dostluğu uzun yıllar devam etti. Mektuplaşmaları "Nazım Hikmet ve Toscası Semiha Berksoy" adıyla kitaplaştırıldı. Berksoy, 1934-1935 sezonunda Nazım Hikmet'in kendisi için yazdığı "Bir Rüyadır" adlı oyunda başrol oynadı.
Yaşamı > Özsoy Operası ve Berlin yılları

Opera kariyerine 1934 yılında "ilk Türk operası" kabul edilen Özsoy Operası'ndaki rolüyle başladı. Ankara'da Cumhurbaşkanı ve İran şahı Rıza Şah Pehlevi onuruna sahnelenen eserde "Ayşım" rolünü seslendirdi. Bu temsil, onun hayatında bir dönüm noktası oldu. Mustafa Kemal huzurunda Çankaya Köşkü'nde küçük bir konser verme fırsatı buldu ve opera eğitimi için Berlin'e gitmesi gerektiği gündeme geldi.
Ankara'dan döndükten sonra operetlerde oynamaya devam eden Berksoy, 6 Ekim 1936'da girdiği sınav sonucunda hem Ankara Devlet Konservatuvarı'na girme hakkı, hem de Berlin Müzik Yüksek Akademisi Opera bölümü bursunu kazandı ve Berlin'e gitti. Öğrenciliği sırasında Türk, ABD, İtalyan sefaretlerinde ve Berlin radyosunda konserler verdi. 1936-1939 arasında öğreniminin sonunda Berlin Akademi Operası'nın halka açık temsilinde Richard Strauss'un "Ariadne auf Naxos" isimli eserinde başrol (Ariadne) oynadı. Böylece Batı Avrupa'da sahne almış ilk Türk opera sanatçısı unvanını aldı.
Yaşamı > Devlet Operası

Berlin'deki üç yıllık eğitimini tamamlayıp Türkiye'ye döndükten sonra konservatuvarda ses uzmanı olarak atandı. Muhsin Sadak yönetimindeki senfonik orkestra eşliğinde solist olarak konserler verdi. Ankara'da ilk konserini Cemal Reşit Rey yönetimindeki orkestra eşliğinde Ankara Radyosu'nda verdi. Devlet Opera ve Balesi'nin kuruluş çalışmaları devam ederken Carl Ebert kendisine Türkiye'deki ilk profesyonel opera temsili olarak sahnelenen Tosca'da başrol oynamasının teklif etti. Tosca'da çalışmak için Ankara'da yaşamaya başladı. Ankara Devlet Konservatuvarı'nda ses kadrosuna değil, orkestra üyeliğine "opera mütercimi" olarak atandı. 2 Nisan 1941 tarihinde Ankara Halkevi Sahnesi'nde Riyaseticumhur Filarmoni Orkestrası eşliğinde Tosca'nın ikinci perdesi sahnelendi. Berksoy, daha sonra Madame Butterfly operasında Ciocio San rolünü oynadı. Performansı ile ilgili kötü bir değerlendirme yazısından sonra ani bir kararla operadaki görevinden istifa etti ve ülkeden ayrıldı. Devam eden II. Dünya Savaşı'na rağmen Berlin'e gitti. Berlin Yüksek Müzik Akademisi'nden aldığı diplomanın denkliği kabul edilmediği için Ankara'da ses kadrosuna atanamadığından Berlin'de akademiye giderek diplomasının denkliğini kanıtlamaya çalıştı. II. Dünya Savaşı başlayınca almadan döndüğü diplomasını ve hocalarından ses kalitesini öven mektuplar alıp yurda döndü. Ankara Gaz Şirketi'nde çalışan, aynı zamanda piyanist olan Ercüment Siyavuşgil ile 1943 yılının Mayıs ayında evlendi. Bu evlilikten kızı Zeliha dünyaya geldi (1946).
Berksoy'un Berlin Yüksek Müzik Akademisi'nden gelen belgesi Milli Eğitim Bakanlığı tarafından kabul edilmedi. Sanatçı, 1949-1951 yılları arasında operaya çıkartılmadı ve kızını alarak Viyana'ya gitti. Yurt dışında konserler veren Berksoy, 1950'de açılan Devlet Opera ve Balesi'ne solist olarak atandı. 1951 opera sezonunda sahnelenen Eugene d'Albert'in Tiefland (Çukurova) operasında başrol ‘Marta’yı oynadı. Ertesi yıl 1 Mayıs'ta Beethoven'in 125. ölüm yıldönümü nedeniyle Devlet Tiyatrosu opera bölümü tarafından sahnelenen Mozart'ın Fidelio operasında Leonore rolünü oynadı. 22 Mayıs 1953 tarihinde Ankara Devlet Konservatuarı Konser Salonu'nda konservatuarın piyano bölüm başkanı Mithat Fenmen'in eşliğinde "Wagner Konserleri" düzenledi. 1954 Ankara Devlet Konservatuarı sahnesinde oynanan "Hansel ve Gratel Operası"nda Anne rolünü oynadı. 1956 yılından başlayarak üç yıl üst üste Bayreuth Festivallerine katıldı.
1961'de Feridun Altuna’nın sahneye koyduğu Hansel ve Gretel operasında Haxel rolünü canlandırdı. 12 Şubat 1963'te  Verdi'nin  Il trovatore operasında "Azucena" rolüyle 30. sanat yılı jübilesini yaptı.
Yaşamı > Devlet Tiyatroları

Berksoy, Devlet Opera ve Balesi'nde kadro sorunları yaşadığı için 1960'larda tiyatroya ağırlık verdi ve Devlet Tiyatroları kadrosuna geçti. 1961’de Üçüncü Tiyatroda Musahipzade Celal’in "Macun Hokkası" adlı oyununda Ziba Usta rolünü, İstanbul Efendisi operetinde Feraset Bacı’yı, Haldun Taner’in "Dışarıdakiler" oyununda Şehriban rolünü canlandırdı. Turgut Özakman'ın Kaneviçe, Refik Erduran'ın Karayar Köprüsünde rol aldı. William Shakespeare’in Yanlışlıklar Komedyası'nda Rahibe Amelya, Moliére'in Cimri adlı eserinde  Frosine, Arthur Miller'in Cadı Kazanı'nda Tituba rollerini temsil etti. 1963 sezonunda 30. sanat yılı jübilesinde opera ile yapmak istedi ve yeniden "opera sanatçısı kadrosuna geçti. Il trovatore operasında "Azucena" rolüyle jübilesini yaptıktan sonra tiyatro oyunlarında rol almaya devam etti.
1964 yılında Devlet Tiyatrosunun özel izniyle Gülriz Sururi-Engin Cezzar Tiyatrosu'nda oynadığı Haldun Taner’in Keşanlı Ali Destanı'ndaki "Şerif Abla" rolünü oynadı. 1966 yılında 1966 Ankara Devlet Opera ve Balesinin Personel Kanunu'nun değişmesi sonucu operada "baş artist" (primadonna) unvanın aldı. 1968 yılında ilk kez kızı Zeliha Berksoy ile sahneye çıktı. Vasfiye Nasıl Kurtulur adlı oyunda o dönem Bakırköy Belediye Tiyatrosu sanat yönetmeni olan kızı ile birlikte oynadı. Nazım Hikmet'in İvan İvanoviç Var mıydı Yok muydu? adlı oyununun ilk sahnelenişinde küçük bir rol aldı. 1972 yılında emekliye ayrıldı.
Berksoy, UNESCO'nun 2002 senesini Nazım Hikmet yılı ilan etmesi sebebi ile Bu Bir Rüyadır opereti yeniden sahnelendiğinde ise 92 yaşında yeniden sahneye çıktı. Bu oyunda, dekor olarak onun çarşaf tabloları kullanıldı.
Yaşamı > Resim kariyeri ve son yılları

Berksoy, 1960'larda resim çalışmalarına büyük zaman ayırdı. 1961 yılında Ankara Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi’nde Devlet Resim Heykel sergisine "Bursa’da Fatihin Doğduğu Ev" ve "Yeşil Cami" tabloları ile katılarak ödül aldı. 1969 yılında Berlin, Lutzovhaus resim sergisinde ve n 1972 yılında Paris’te resimlerini sergiledi.
Türkiye'de ilk resim sergisini 1974 yılında Ankara Devlet Resim Heykel Galerisi'nde açtı. 1975  yılında eşi Ercüment Siyavuşgil'i kaybettikten sonra on yıl inzivaya çekildi. Bir gün yaşlılık ve ölüm korkusunu yenmek üzere do sesi vermek üzere çalışan ve "Do sesini verdim, ölümü yendim" diyen sanatçı, yeniden resme, şarkılar söylemeye döndü, anılarını yazdı. 1982'de Atatürk Kültür Merkezi Büyük Salon'da (1982) bir sergi açtı. Türk Kadınının Seçme ve Seçilme Hakkı Kazanmasının 50. Yılı olan 1984'te  T.B.M.M Başkanlığı Tarafından Berksoy'a "İlk Kadın Opera Sanatçısı Unvanıyla ‘Atatürk Opera Ödülü’ verildi. Resimleri, İstanbul Devlet Opera ve Balesi Müdürü Mesut İktu'nun destekleriyle resimleri 1985'te Leningrad ve Moskova'da sergilendi.
1992'de yoğun bir şekilde resim yaptı ve Cemal Reşit Rey Konser Salonu’nda (1992) sergi açtı. Ayaspaşa semtindeki Pamir Apartmanı'nda yaşayan Berksoy, 1993'te bu evin bir odasını hikayeleri olan eşyalarla düzenlemeye başladı. Kendisi için anlamlı objeleri (fotoğrafları, mektupları, kıyafetleri, tabloları...) bu odaya yerleştirdi. "Semiha Berksoy 'un Odası", Mimar Sinan Üniversitesi Resim Heykel Müzesi'nin daimi koleksiyonuna dahil edildi.
Berksoy 1995 yılında New York'ta ve Almanya'nın Hann Munden kentinde yer alan "All Fann- Die Kunst" adlı uluslararası sergiye katıldı. 1996'da Kutluğ Ataman’ın yönetmenliğinde "Kutluğ Ataman’s Semiha b. Unplugged projesini gerçekleştirdi. Bu proje Berksoy'un hayatını ve hayatı algılayışını konu alan bir video enstalasyonu idi. 6,5 saat süren videoda Berksoy kendi evinin odasında hayatını yorumlayarak anlattı. Berksoy'un tabloları ve video, 1997'de ana teması "Yaşam, Güzellik, Çeviriler/Aktarımlar ve diğer Güçlükler" olan İstanbul Bienali'nde yer aldı. Ardından video Milano, Berlin, Lüksemburg ve Montreal gibi şehirlerde gösterime girdi ve büyük ilgi gördü.
1999'da New York Lincoln Center'da Robert Wilson'ın Önceki Günler, Ölüm, Yıkım ve Detroit III (The Days Before: Death, Destruction and Detroit III) isimli operasında opera söyledi.
2000 yılında Viyana'da "Kunst Museum Bonn" da gerçekleştirilen yüzyılın en önemli sanatçılarını bir araya getiren “Zeitwenden 2000 Millenium” sergisine katıldı ve bu sergiye katılan ilk Türk ressamı oldu. "Semiha Berksoy Odası" adlı yapıtıyla birincilik ödülü ile onurlandırıldı.
2003 yılında Viyana'da Samlung Essel Modern Müzesi'nde gerçekleştirilen “Blut- Honig” sergisine katılarak son dönem resimlerini sergiledi. İş Sanat Kibele Sanat Galerisinde “Semiha Berksoy Retrospektif Sergisini” açtı. Berksoy yaptığı Wagner portresini 2004 yılında Bayreuth Festivali'ne hediye etti.
Sanatçı, 15 Ağustos 2004'te 94 yaşında öldü. İstanbul'da defnedildi.
Semiha Berksoy Opera Vakfı

Semiha Berksoy'un eserlerinin korunması ve tanıtımının devam etmesi, izleyiciyle buluşturulması için 1995'te Semiha Berksoy'un yakın dostları Mengü Ertel, Onat Kutlar, Ferit Edgü ve Bedri Baykam'ın önayak olmasıyla, avukat Nejla Fertan'ın çabalarıyla Semiha Berksoy Opera Vakfı kurulmuştur.
Semiha Berksoy Opera Ödülleri

Semiha Berksoy Opera Vakfı tarafından Türk operasına emek veren sanatçılara 2009 yılından beri Semiha Berksoy anısına opera ödülleri verilmektedir.
Tiyatro oyunları

Bu Bir Rüyadır : Nâzım Hikmet - İstanbul Devlet Tiyatrosu - 2001
Keşanlı Ali Destanı : Haldun Taner - Engin Cezzar Gülriz Sururi Tiyatrosu - 1966
İstanbul Efendisi : Musahipzade Celal - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1965
Yatık Emine : Refik Halit Karay\Nazım Kurşunlu - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1965
Rüya Oyunu : August Strındberg - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1964
Dumanlıda Telaki Var : Nazım Kurşunlu - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1964
Çalıkuşu : Reşat Nuri Güntekin\Necati Cumalı - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1962
Göç (oyun) : Cevat Fehmi Başkut - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1961
Macun Hokkası : Müsahipzade Celal - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1961
Lütfen Dokunmayın : Haldun Taner - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1961
Kanaviçe (oyun) : Turgut Özakman - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1960
Büyük Jüstinyen : Refik Erduran - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1960
Karayar Köprüsü : Redik Erduran - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1959
Felsefe Doktoru : Branislav Nušić - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1959
Tablodaki Adam : Cevat Fehmi Başkut - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1958
Cadı Kazanı : Arthur Miller - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1958
Dışardakiler : Haldun Taner - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1957
Korku (oyun) : Orhan Asena - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1956
Bu Gece Başka Gece : Reşat Nuri Güntekin - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1956
Dünkü Çocuk : Garson Kanin - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1955
Yaşlı Aile : Branislav Nušić - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1954
Çayhane : John Parick - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1954
Lady Frederick : W. Somerset Maugham - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1953
Elektira : Sofokles - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1952
Miras (oyun) : Augustus Goetz - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1951
Köşebaşı : Ahmet Kutsi Tecer - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1951
Çengelköy Mezarlığı'ndaki kabri
Agop Ayvaz

| Agop Ayvaz |
| --- | --- |

Doğum: Hagop Ayvaz 2 Nisan 1911(1911-04-02) Fatih, İstanbul, Osmanlı İmparatorluğu
Ölüm: 29 Eylül 2006 (95 yaşında) İstanbul, Türkiye
Defin yeri: Şişli Ermeni Mezarlığı
Milliyet: Ermeni
Vatandaşlık: Osmanlı İmparatorluğu Türkiye
Meslek: Oyuncu, yazar, yayımcı
Etkin yıllar: 1929–2006
İşveren: Jamanak, Agos
Önemli eser(ler): Kulis
Evlilik: Arşaluys Balayan (e. 1937; ö. 2002)
Çocuk(lar): 2
Ödüller: Türkiye Yazarlar Birliği  Basın Hizmet Ödülü (1997) Tiyatro Eleştirmenleri Birliği Onur Ödülü (2005)

Hagop Ayvaz, (2 Nisan 1911, İstanbul - 29 Eylül 2006, İstanbul), Türkiye Ermenisi tiyatro sanatçısı, yazar ve yayımcı. Türkiye'deki ilk Ermenice tiyatro dergisi olan “Kulis”’i 50 yıl boyunca (1946-1996) aralıksız yayımlamıştır.
Kurfallı, Bergama

| Kurfallı |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 İzmir'in Türkiye'deki konumu
KurfallıKurfallı'nın İzmir 'deki konumu
Koordinatlar: 39°01′06″N 27°04′23″E﻿ / ﻿39.0183°K 27.0731°D﻿ / 39.0183; 27.0731
Ülke:  Türkiye
İl: İzmir
İlçe: Bergama
Coğrafi bölge: Ege Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Yüzölçümü
 • Toplam: 8,71 km²
Rakım: 54 m
Nüfus (2023): 243
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0232
İl plaka kodu: 35
Posta kodu: 35700
Kurfallı, İzmir ilinin Bergama ilçesine bağlı bir kırsal mahalledir.
Tarihçe

Mahalle, 1891 yılından beri aynı adı taşımaktadır.
1984 yılında Büyükşehir olan İzmir'de, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köy ve beldelerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de Bergama Belediyesi'nin bir mahallesi olmuştur.
1953 Yenice-Gönen depreminde yıkıma uğraması sonrasında Kurfallı köyü, Eskibağlar mevkiine taşınmıştır.
Coğrafya

Mahalle, İzmir il merkezine 133 km, Bergama ilçe merkezine 26 km uzaklıktadır.
Mahalle, Bergama'nın güneybatısında olup, D.550/ numaralı Çanakkale-İzmir (Dikili-Bergama) devlet/uluslararası yolu üzerindedir.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- |
2023: 243
2022: 254
2021: 246
2020: 256
2019: 264
2018: 275
2017: 273
2016: 283
2015: 285
2014: 299
2013: 304
2012: 309
2011: 304
2010: 325
2009: 331
2008: 325
2007: 331
2000: 735
1990: 617
1985: 581
Sefâretnâme

Sefaretnâme, özellikle Osmanlı Devleti döneminde, bir dış merkeze sefir (elçi) olarak atanan kişinin, döneminin siyaset ve diplomasisine ve bu arada da sefirlik görevinde bulunduğu şehrin ve ülkenin güncel hayatına ilişkin izlenim ve görüşlerini kitap şeklinde bir araya getirdiği eserdir.
Divan edebiyatının çoğunlukla nesir şeklinde kaleme alınan önemli türlerinden biri olan sefaretnameler, aynı zamanda Osmanlı modernleşme ve diplomasi tarihinin önemli belgeleri arasındadırlar.
İlk örneklerine, genellikle 17. yüzyılın ikinci yarısından sonraki dönemde rastlanmış, aralarında oldukça fazla ilgi uyandırmış ve manzum örnekleri de bulunan bu eserlerin sayıları özellikle 18. yüzyılda yani Osmanlı'nın yavaş yavaş Batı'ya yönelişinin arttığı dönemlerde daha da çoğalmıştır. Sefaretnâme türündeki bilinen ilk vesika Avusturya'ya gönderilen Hacı Zağanos’un raporudur. Bu rapor Fatih döneminin ilk on yılına rastlar. Kimi kaynaklar, Kara Mehmet Çelebi'nnin Viyana Sefaretnâmesi'ni ilk sefaretname örneği sayar. Sefaretnâmelerin sonuncusu ise İran’da 1872-77 yılları arasında elçilik yapan Mehmed Tahir Münif Paşa’nın risalesidir.  En tanınmış örnekleri Yirmisekiz Mehmed Çelebi ve Ahmed Resmi Efendi'nin sefaretnameleridir.
Gözlem ve edebiyat yönünden ziyade, üstlenilmiş görev üzerinde yoğunlaşmış rapor özelliği olanlar "takrir" şeklinde anılırlar. Elçilerin gezip gördükleri yerlerin idarî, sosyal, askerî, kültürel ve teknik hayatları; maarif, sanayi ve medeniyet seviyeleri hakkında bilgiler verenler “genel sefaretname” şeklinde adlandırılır. Sefaretname ve takrirler, ait oldukları dönem hakkında verdikleri bilgilerin günümüz bakış açısının oluşturulmasına sağladıkları katkının yanı sıra, 18. yüzyılda Osmanlı Devleti'nin reform arayışları süreci içinde kayda değer bir tarihi önem de arz etmişler, bu arayışlara kaynak oluşturmuşlardır. Çoğunlukla resimlendirilmiş lerdir.
Sayıları kırkın üzerinde olan sefaretnamelerin bir kısmı sonradan tarihçiler ya da vakanüvisler tarafından kaynak olarak kullanılmış ve bazıları da yayımlanmıştır. Yirmisekiz Mehmet Çelebi’nin Paris  Sefâretnâmesi orta öğretim ders kitaplarına girerek öğrencilere de sunulmuştur.
Günümüzde diplomatlar tarafından yazılmış anı kitapları sefaretname türünün uzantısı sayılabilir.