James Bryant Conant
Kimya profesörü

Conant, 1924'te doçent oldu. 1925'te, sekiz ay boyunca kimyasal araştırmaların kalbi olan Almanya'yı ziyaret etti. Oradaki büyük üniversiteleri ve laboratuvarları gezdi ve Theodor Curtius, Kazimierz Fajans, Hans Fischer, Arthur Hantzsch, Hans Meerwein, Jakob Meisenheimer, Hermann Staudinger, Adolf Windaus ve Karl Ziegler gibi önde gelen kimyacılarla tanıştı. Conant Amerika Birleşik Devletleri'ne döndükten sonra, Arthur Amos Noyes ona Caltech'e taşınması için çekici bir teklifte bulundu. Harvard Başkanı Abbott Lawrence Lowell, bir karşı teklifte bulundu: 1 Eylül 1927'de yürürlüğe giren, 7.000 $ maaş (2020 itibarıyla yaklaşık 103.029 $ 'a eşdeğer) ve araştırma için yıllık 9.000 $ hibe ile profesöre derhal terfi. Conant kabul etti ve Harvard'da kaldı. 1929'da Sheldon Emery Organik Kimya Profesörü ve ardından 1931'de Kimya Bölümü Başkanı oldu.
1928 ile 1933 arasında Conant 55 makale yayınladı. Çifte tezi gibi araştırmalarının çoğu, doğal ürün kimyasını fiziksel organik kimyayla birleştirdi. Kimyasal dengede reaksiyon hızlarını araştırmasına dayanarak, Conant bu sistemlerin kinetiğinin bazen basit ve basit, ancak diğer durumlarda oldukça karmaşık olduğunu ilk fark edenlerden biriydi. Conant, haloalkan yapısının inorganik iyodür tuzları ile ikame oranı üzerindeki etkisini inceledi ve bu, önceki çalışmalarla birlikte, şu anda Conant-Finkelstein reaksiyonu veya daha yaygın olarak Finkelstein reaksiyonu olarak bilinen şeye yol açtı. Bu reaksiyonun yeni bir uygulaması, normal PVC'den iyotlu bir polivinil klorürün hazırlanmasını içeriyordu. Conant'ın hidrojenasyon kinetiği üzerine çalışması ve George Kistiakowsky'nin bu reaksiyonların entalpi değişiklikleri üzerine yaptığı çalışmanın bir kombinasyonu, hiperkonjugasyon teorisinin daha sonraki gelişimini destekledi.
Conant'ın araştırmaları, asitlerin ve bazların doğasının daha kapsamlı bir şekilde anlaşılmasına yardımcı oldu. Sudaki mineral asit solüsyonlarından kat kat daha güçlü olan bazı asitlerin özelliklerini araştırdı. Conant onlara "süper asitler" adını verdi ve Hammett asitlik fonksiyonunun gelişimi için temel attı. Bu araştırmalar, çözücü olarak asetik asit kullandı ve sodyum asetatın bu koşullar altında bir baz olarak davrandığını gösterdi. Bu gözlem, Brønsted – Lowry asit-baz teorisi (1923'te yayınlanmıştır) ile uyumludur, ancak daha eski Arrhenius teorisi yaklaşımları altında açıklanamaz. Daha sonra George Wheland ile yapılan ve William Kirk McEwen tarafından genişletilen çalışma, hidrokarbonların özelliklerine asetofenon, fenilasetilen, floren ve difenilmetan dahil çok zayıf asitler olarak baktı. Conant, Brønsted, Lowry, Lewis ve Hammett ile birlikte modern asit ve baz anlayışının geliştiricisi olarak düşünülebilir.
1929 ile 1933'te kimyasal araştırmalardan emekli olması arasında Conant, Science, Nature ve Journal of the American Chemical Society'de klorofil ve yapısı hakkında makaleler yayınladı. Tüm yapı onu atlatsa da, çalışmaları Nobel ödüllü Hans Fischer'in 1939'da yapının nihai kararını destekledi ve katkıda bulundu. Conant'ın klorofil ile ilgili çalışması, 2 Mayıs 1941'de Royal Society'nin yabancı bir Üyesi olarak kabul edildiğinde tanındı. Ayrıca sentetik kauçuk hazırlamak için izoprenin polimerizasyonunu anlatan üç makale yayınladı.
Başka bir araştırma hattı, hemoglobin-oksihemoglobin sisteminin biyokimyasını içeriyordu. Conant, ünlü Alman kimyager ve Nobel ödüllü Fritz Haber'in izinden giderek elektrokimyasal oksidasyon ve indirgeme ile ilgili bir dizi deney yaptı. Methemoglobindeki demir merkezinin, normal hemoglobinde bulunan demir (FeII) merkezden farklı olarak bir demir (FeIII) merkezi olduğunu ve oksidasyon durumundaki bu farklılığın, doku hipoksisine neden olan tıbbi bir durum olan methemoglobineminin nedeni olduğunu belirledi.
Conant, eski fen bilgisi öğretmeni Black ile birlikte, 1929'da gözden geçirilmiş bir baskı ile 1920'de yayınlanan Pratik Kimya başlıklı bir kimya ders kitabı yazdı. Bu, 1937'de, 1946'da revize edilmiş bir baskıya sahip olan Yeni Pratik Kimya ile değiştirildi. Metin popüler oldu; 75 üniversite tarafından kabul edildi ve Conant, telif ücreti olarak binlerce dolar aldı. Kimyadaki başarılarından dolayı, 1932'de American Chemical Society'nin Nichols Madalyası, 1932'de Columbia Üniversitesi'nin Chandler Madalyası ve 1944'te American Chemical Society'nin en yüksek onuru Priestley Madalyası ile ödüllendirildi. Ayrıca 1955'te toplumun kamu hizmeti için Charles Lathrop Parsons Ödülü'nü aldı. 1924'te Amerikan Sanat ve Bilim Akademisi'ne ve 1929'da Ulusal Bilimler Akademisi'ne üye seçildi. Conant'ın önemli öğrencileri arasında Paul Doughty Bartlett, George Wheland ve Frank Westheimer sayılabilir. 1932'de Alman Bilimler Akademisi Leopoldina üyeliğiyle de onurlandırıldı.
Birkaç ay süren lobicilik ve tartışmalardan sonra, Harvard'ın yönetici organı Harvard Corporation, 8 Mayıs 1933'te Conant'ı bir sonraki Harvard Başkanı olarak seçtiğini duyurdu. Harvard'ın önde gelen felsefe profesörü Alfred North Whitehead, "Şirket Başkanlığa bir kimyager seçmemeliydi" diyerek karara karşı çıktı. "Ancak," Şirket üyesi Grenville Clark ona "Eliot bir kimyacıydı ve bizim de en iyi başkanımızdı" diye hatırlattı. "Biliyorum," diye yanıtladı Whitehead "ama Eliot kötü bir kimyacıydı." Clark, Conant'ın seçilmesinden çok sorumluydu.