Büyük Fransız Şarap Hastalığı
Çürüme > Keşif

Hastalığın nedenine ilişkin araştırmalar, 1868 yılında Pujaut yakınlarındaki Roquemaure'deki üzüm yetiştiricilerinin Montpellier'deki tarım topluluğundan yardım istemeleriyle başladı. Topluluk, botanikçi Jules Émile Planchon, yerel yetiştirici Felix Sahut ve topluluk başkanı Gaston Bazille'den oluşan bir komite atadı. Sahut kısa süre sonra ölmekte olan asmaların köklerinin bitkilerden özsu emen "bitlerle" istila edildiğini fark etti. Komite yeni böceğe Rhizaphis vastatrix adını verdi. Planchon, Fransız entomologlar Victor Antoine Signoret ve Jules Lichtenstein'a (Planchon'un kayınbiraderi) danıştı. Signoret, meşe yapraklarını etkileyen Phylloxera quercus'a benzerliği nedeniyle böceğin adının Phylloxera vastatrix olarak değiştirilmesini önerdi.
1869'da İngiliz böcek bilimci John Obadiah Westwood, 1863 civarında İngiltere'de üzüm yapraklarına musallat olan böceğin, Fransa'da üzüm asmalarının köklerine musallat olan böcekle aynı olduğunu öne sürdü. Yine 1869'da Lichtenstein, Fransız böceğinin, 1855'te Amerikalı böcek bilimci Asa Fitch tarafından tanımlanan ve Pemphigus vitifoliae adını verdiği bir Amerikan "asma biti" olduğunu öne sürdü. Ancak bu önerilerde bir sorun vardı: Fransız üzüm bitlerinin yalnızca asmaların köklerini istila ettiği biliniyordu, oysa Amerikan üzüm bitlerinin yalnızca yapraklarını istila ettiği biliniyordu.
İngiltere doğumlu Amerikalı böcek bilimci Charles Valentine Riley, Fransa'daki salgınla ilgili haberleri takip ediyordu. Signoret'ye Amerikan üzüm biti örnekleri gönderdi ve Signoret bunların – 1870'te Fransa-Prusya Savaşı sırasında Paris'te kuşatma altındayken – gerçekten de Fransız üzüm bitleriyle aynı olduğu sonucuna vardı. Bu arada, Planchon ve Lichtenstein, hastalıklı yaprakları olan asmalar buldular; bu yapraklardan sağlıklı asmaların köklerine aktarılan bitler, diğer Fransız üzüm bitlerinin yaptığı gibi, asmaların köklerine yapıştı. Yine 1870'te Riley, Amerikan üzüm bitlerinin, böceklerin zarar verdiği Amerikan üzüm asmalarının köklerinde kışladığını, ancak Fransız asmalarındakinden daha az zarar verdiğini keşfetti. Riley, Planchon ve Lichtenstein'ın deneyini Amerikan üzüm asmaları ve Amerikan üzüm bitleri kullanarak tekrarladı ve benzer sonuçlar elde etti. Böylece Fransız ve Amerikan üzüm bitlerinin özdeşliği kanıtlandı.
Yine de, üç yıl boyunca, Fransa'daki güçlü çoğunluk, Filoksera'nın asma hastalığının nedeni olmadığını; bunun yerine, zaten hasta olan asmaların Filoksera ile istila edildiğini savundu. Dolayısıyla, onların görüşüne göre Filoksera, yalnızca bulunması gereken "gerçek" hastalığın bir sonucuydu. Buna rağmen, Riley, Filoksera'ya özellikle dirençli Amerikan üzüm çeşitlerini keşfetmişti ve 1871'de Fransız çiftçiler bunları ithal etmeye ve Fransız asmalarını Amerikan anaçlarına aşılamaya başladılar. (Leo Laliman, 1869 gibi erken bir tarihte Amerikan asmalarının ithal edilmesini önermişti, ancak Fransız çiftçiler geleneksel çeşitlerinden vazgeçmeye isteksizdi. Gaston Bazille daha sonra geleneksel Fransız asmalarının Amerikan anaçlarına aşılanmasını önerdi.) Ancak, Amerikan asmalarının ithal edilmesi sorunu tamamen çözmedi: bazı Amerikan üzüm çeşitleri Fransa'nın tebeşirli topraklarında zorlandı ve filoksera hastalığına yenik düştü. Deneme yanılma yoluyla, tebeşirli topraklara dayanabilen Amerikan asmaları bulundu. Bu arada, entomologlar filokseranın garip yaşam döngüsünü çözmek için çalıştılar ve bu proje 1874'te tamamlandı.