Atlantikçilik
İdeoloji

Atlantikçilik, Kuzey Amerika ve Avrupa arasındaki işbirliğinin gerekliliğine inanma düşüncesidir. Bu terim, özellikle güvenlik konularında, Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri arasındaki ikili ilişkinin, özellikle intra-Avrupa işbirliğinden daha önemli olduğuna inanmayı ima edebilir. Terim ayrıca "transatlantik güvenlik mimarisi için kısaltma olarak da kullanılabilir."
Kuzey Atlantik bölgesinin üst ulusal entegrasyonu, 19. yüzyılın sonlarında Atlantik'in her iki tarafındaki entelektüeller arasında düşünce odaklarından biri olarak ortaya çıktı. O dönemde Atlantikçilik olarak adlandırılmamış olsa da (terim 1950'lerde türetilmiştir), bu yaklaşım, yumuşak ve sert gücü birleştiren bir yaklaşım geliştirmiştir ve bir ölçüde Atlantik'in iki tarafını entegre etmiştir. Çekici bir "çekirdek" birliğinin fikri en büyük yumuşak güç unsuru idi; böyle bir birliğin sahip olacağı hegemonik küresel gücün gerçek faktörü ise sert güç unsuru idi. Bu yaklaşım, sonunda NATO, G7 grubu ve diğer Atlantikçi kurumlar şeklinde belirli bir ölçüde uygulanmıştır. 20. yüzyılda Atlantikçilik ve eleştirmenleri arasındaki uzun süren tartışmada, ana argüman derin ve resmi Atlantik entegrasyonun hala dışında olanları çekmek için hizmet edip etmeyeceği, Atlantikçilerin iddia ettiği gibi ya da dünyanın geri kalanını yabancılaştırıp onları zıt ittifaklara sürükleyeceği yönündeydi. Realistler, nötralistler, barışçılar, milliyetçiler ve uluslararasıcılar, bu durumun sonucunun ikincisini yapacağına inanma eğilimindeydiler ve Varşova Paktı'nı görüşlerinin kanıtı olarak göstererek, onu NATO'nun kaçınılmaz gerçekpolitik karşılığı olarak ele almışlardır.
Genel olarak, Atlantikçilik özellikle Birleşik Krallık ve Doğu ve Orta Avrupa'da güçlü bir şekilde etkilidir. Doğu Avrupa'daki gücünün birçok nedeni vardır, öncelikle Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra siyasi özgürlüğü getirmekte Amerika Birleşik Devletleri'nin rolü, İkinci Dünya Savaşı sırasında Nazi Almanya'sının yenilmesinde Amerika Birleşik Devletleri'nin önemli rolü, Soğuk Savaş sırasındaki öncü rolü, NATO gibi Atlantikçi kurumlara bölgenin ülkelerini dahil etme konusundaki nispeten hevesi ve büyük Batı Avrupa güçlerinin niyetlerine yönelik şüphelerdir. Bazı yorumcular, genellikle Polonya ve Birleşik Krallık gibi ülkelerin güçlü Atlantikçi görüşlere sahip olduğunu, Almanya ve Fransa gibi ülkelerin ise kıtasal görüşleri ve güçlü bir Avrupa Birliği'ni desteklemeye meyilli olduklarını düşünmektedir.
21. yüzyılın başlarında, Atlantikçilik genellikle Avrupa'da (ülkeden ülkeye değişmekle birlikte) politik sağda biraz daha güçlü olmuştur, ancak Amerika Birleşik Devletleri'nde politik merkez-sol'da yer almaktadır. Partizan ayrım abartılmamalıdır, ancak Soğuk Savaş'ın sona ermesinden bu yana var olan ve artan bir ayrım mevcuttur.
Soğuk Savaş dönemi ve sonrasında transatlantik ticaret ve siyasi bağlar genellikle güçlü kalmış olsa da, daha genel bir eğilim kıtasal ekonomik entegrasyon olmuştur. Avrupa Ekonomik Alanı ve Kuzey Amerika Serbest Ticaret Anlaşması, Atlantik bölgesini iki rakip ticaret bloğuna ayırmıştır. Bununla birlikte, birçok siyasi aktör ve yorumcu, bu iki sürecin birbirine karşıt olması gerektiğini düşünmemekte, hatta bazı yorumcular bölgesel entegrasyonun Atlantikçiliği güçlendirebileceğine inanmaktadır. Kanada tarafından eklenen Kuzey Atlantik Antlaşması'nın 2. maddesi, ülkeleri ekonomik ve siyasi açılardan birbirine bağlamayı amaçlamıştır.