stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Roma lejyonu
Lejyon Rütbeleri > Alt Rütbeler

Optio: Her bir centurio için bir adet (59-60), centurio tarafından komutada ikinci olarak atanırlardı. Temel ücretin 2 katı maaş alırlardı.
Duplicarius: Temel ücretin 2 katı maaş alan bir subay.
Tesserarius: (Muhafız komutanı) Yine toplam 59 tane ya da her bir centuria için bir adet. Optio'ların astı gibi hareket ederlerdi. Temel ücretin bir buçuk katı maaş alırlardı.
Decurion:10 ile 30 Eques legionis'ten oluşan bir süvari birliğine komuta eden subay.
Decanus: Bir contubernium ya da sekiz askerden oluşan bir manganın komutanı.
Lejyon Rütbeleri > Özel görev birlikleri

Aquilifer: Lejyon içerisinde var olan tek kişilik bir görev. Aquilifer lejyonun bayrak ya da Aquila (kartal) taşıyıcısı olup çok önemli ve prestijli bir konuma sahipti. Aquila'nın kaybedilmesi büyük bir onursuzluk olarak kabul edilirdi. Bu nedenle Aquila'yı taşıyan lejyoner, lejyonun taktiklerinden çok iyi anlayan kıdemli askerlerden seçilirdi. Temel ücretin 2 katı maaş alırdı.
Signifer: Her centuria'da bir Signifer bulunurdu (59). Askerlerin ödeme ve tasarruflarından sorumluydu ve centurial signum olarak adlandırılan ve madalyonlarla süslenmiş tepesinde askerlerin ettiği sadakat yeminini sembolize eden el bulunan bir mızrak taşırdı. Bu her bir centurianın askerlerinin etrafından toplanacağı sancaktı. Temel ücretin 2 katı maaş alırdı.
Cornicen (borazancı): Signifer ile beraber çalışır ve centuriaya bağlı askerlerin dikkatinin centurial signum'a çekilmesini sağlar ve subayların emirlerinin iletilmesine yardımcı olurdu.
Imaginifer: İmparatorun bir portresini taşır ve böylece birliklere kime sadakât göstermeleri gerektiğini hatırlatırdı.
Ücret

Gaius Marius'un MÖ 107 yılındaki ordu reformundan Domitian'ın tahta çıktığı M.S. 81 yılına kadar süre içerisinde sıradan bir lejyoner bir yıl için 225 Denarius alıyordu. Domitian bu miktarı 300 denarius'a çıkarmıştır. Bu artıştan, 2. yüzyıl boyunca süren görece istikrarlı enflasyon oranları nedeniyle, Septimius Severus tarafından üceretlerin 500 denarius'a çıkarılmasına kadar geçen sürede yeni bir maaş artışı yapılmadı. Ancak yine de askerler bu ödemenin tamamını nakit olarak almazlardı. Ücretlerinden beslenme ve donatımları için devlet tarafından belirli bir miktar kesinti yapılırdı ve bu yüzden net maaşları çok fazla değildi.
Ayrıca ilave olarak tüm lejyonerlere 25 yıllık görev sürelerinin sonunda toplu bir ödeme yapılırdı. Bu ödeme Augustus döneminde 3000 denarius ve/ya da verimli bir tarım arazisi şeklinde olurdu (tarım arazisi daha sık tercih edilirdi.). Caracalla zamanında praemia olarak adlandırılan bu emekli ikramiyesi 5000 denarius'a çıkarıldı.
Semboller

MÖ 104'ten sonra tüm lejyonlar standart sembol olarak aquila (kartal) kullanmaya başladılar. Semboller aquilifer olarak bilinen bir subay tarafından taşınırdı ve kaybedilmesi çok büyük bir utanç olarak kabul edildiği için çoğunlukla lejyonun dağıtılmasıyla sonuçlanırdı.
Jül Sezar, Commentarii de Bello Gallico (Kitap IV, Bölüm 25) adlı kitabında, Britanya'nın MÖ 55 yılındaki ilk işgali sırasında meydana gelen bir olay sırasında lejyon sembolü kartalın güvenliğini sağlamanın Romalı askerleri nasıl korkuya sevk ettiğini anlatır. Sezar'ın askerleri Britonların korkusuyla gemileri terk etmeye çekindikleri sırada Onuncu lejyonun aquilifer'i kendisini geminin güvertesinden aşağıya bırakmış ve kartalı taşıyarak tek başına düşmana doğru ilerlemeye başlamıştır. Ayıplanmaktan korkan silah arkadaşları gemilerden atlayarak onu takip etmeye başlayınca diğer gemilerde bulunan askerler de onlara katılmışlardır.
Roma İmparatorluğu'nun doğuşu sırasında lejyonlar, liderleri olan İmparatorlar ile özel bağlar kurmuşlardır. Her lejyonda Imaginifer olarak bilinen ve görevi, pontifex maximus olan İmparatorun imago olarak adlandırılan heykel ya da tasvirini taşımak olan subaylar görev yapmışlardır.
Bunlara ilave olarak her lejyon, adının ve ambleminin betimlendiği vexillum ya da signum taşıyan bir vexillifer subayına da sahipti. Diğer birlikleri desteklemek için lejyonlardan alt birlikler oluşturulması sık rastlanan bir durumdu. Böyle durumlarda bu alt birlikler kartal taşımazlar, sadece vexillum taşırlardı ve bu sebeple vexillatio olarak adlandırılırlardı.
Aynı zamanda siviller de bazı durumlarda Roma Lejyonarına olan yardımlarından dolayı ödüllendirilirlerdi. Gösterdikleri üstün hizmet karşılığında yurttaşlara onursal bir hediye olarak başı olmayan bir ok verilirdi.
Disiplin

Roma lejyonları oldukça sert bir askeri disipline sahipti. Talimatlara mutlak suretle uyulurdu ve bu talimatları yerine getirmeyen bir lejyoner çok çeşitli cezalandırma yöntemlerinden biriyle karşı karşıya kalbilirdi. Pek çok lejyoner kendisini kanaatkarlığın erdeminin zatında vücut bulduğu tanrıça Disciplina'nın kültüne adamıştı ve sertlik ve sadakat onların davranış kodu ve yaşam tarzı olmuştu.
Disiplin > Küçük cezalar

Castigatio - Centurio'nun sopası ile vurması ya da animadversio fustium (Tac. Yıllıklar I, 23)
- Erzağın azaltılması ya da genellikle dağıtılan tahıl yerine arpa yemeye zorlama.
Pecuniaria multa - Maaşın düşürülmesi, para cezası ya da ödemelerde kesinti.
- Kırbaçlama, Centuria, Kohort ya da Lejyonun önünde kırbaçlanma cezası.
- Kamçılama flagrum (flagellum, flagella) ya da "kısa kamçı" ile kamçılama— basit bir kırbaçlama cezasından çok daha kanlı bir cezalandırma. "Kısa kamçı" genellikle köle gönüllüler olan voloneslerin cezalandırılması için kullanılırıd.
Gradus deiectio - Rütbe düşürme
Missio ignominiosa - Onursuzluktan atılma
- Hizmet süresi avantajı kaybı.
Militiae mutatio - Daha alt hizmet ya da görevlere sürgün.
Munerum indictio - İlave görev.
Disiplin > Büyük cezalar

Fustuarium — firar ya da görevi terk suçları hakkındaki hüküm. Lejyoner, hayatlarını tehlikeye attığı silah arkadaşlarının huzurunda taşlanarak ya da sopa ile dövülerek öldürülürdü. Fustuarium kararı verilmiş olan lejyoner kaçmayı başarırsa kovalanmaz ancak Roma'dan sürgün cezasına çarptırılırdı.
Desimasyon — Savaş esnasında isyan eden, görev yerini terk eden ya da görevini ihmal eden bir askerî birliğin tamamına verilen bir ceza hükmüdür. Ceza, birlik içerisinden kurayla seçilen her on askerden birinin, geride kalan diğer dokuz asker tarafından öldürülmesi şeklinde infaz edilirdi.
Lejyonların başarısının altında yatan nedenler

Montesquieu; "Romalıların tüm düşmanlarına karşı başarıyla mücadele ederek dünyanın efendisi olmalarının asıl nedeni olarak, mevcut uygulamarından vazgeçmelerinin hemen ardından daha iyisini bulabilmeleri olduğu gerçeği dikkate alınmalıdır" diye yazar.
 Bu örnekler arasında, Gladius (Hispanik İberyalılar) ve Savaş gemileri (Kartacalılar) gibi başka kültürlerden kopyalanmış ve uyarlanmış silahlar, Perslerden örnek alınmış ağır süvariler ve atlı okçular sayılabilir.
Roma teşkilatlanması pek çok hasmına göre daha esnek bir yapıya sahipti. Lejyonlar zamanına göre
süvarilerle, gerillalarla ve kuşatma savaşlarının karmaşık sorunlarıyla mücadele etme konusunda oldukça etkili bir yeteneğe sahipti.
Roma'nın disiplini, teşkilatlanması ve sistematizasyonu uzun bir süre boyunca mücadele etkinliğini korumayı başarmıştır. Bu öğeler, Lejyonların eğitimi, lojistik desteği, arazi tahkimatları vb. alanlarda görülür.
Romalılar hasımlarına oranla kayıplarını telafi etme konusunda çok daha etkiliydiler. Kartacalılar, Partlar ve barbar kabilelerle yaptıkları savaşlar bu duruma örnektir.
Roma liderliği kârışıktı ancak Roma Ordusunun başarısını muhafaza etme konusunda zamanın ötesinde bir etkinliğe sahipti.
Roma Askeri ve Sivil kültürünün etkisi, özellikle ağır piyade Lejyonlarında vücut bulmuş haliyle, Roma ordusuna sürekli bir motivasyon ve bağlılık sağlamıştır.
Sıkı ve daha önemlisi üniforma disipliniyle yapılan komuta, koruma ve Roma lejyonerlerinin yer değiştirmeleri çok daha uyumlu bir eğitim sağlıyordu. Romalıların hasımları daha çok askeri bilimden habersiz kabile mensuplarıydı.
Romalıların askeri teçhizatları, özellikle de silahları geç Cumhuriyet, erken İmparatorluk döneminde rakiplerine oranla çok daha etkili ve kullanışlıydı. Askerler kalkanlar, miğferler ve pek çok durumda kendilerine koruma avantajı sağlayan vücut zırhlarıyla teçhiz edilmişti.
Roma'nın sahip olduğu askeri yeteneklerin antik dünyada bir benzeri daha yoktu ve gerek savunma gerekse saldırı amaçlı kuşatma savaşları sırasında, özellikle tahkimatların inşası ve idamesi konusundaki mühendislik yetenekleri Roma Lejyonlarının bir diğer önemli avantajıydı.
Manipular lejyon tertiplenmesi
Her bir contuberniumda bulunan lejyoner el değirmeni, 1. yüzyıl
Kohort olarak organize edilmiş Roma lejyon tertiplenmesi
Hadrianus (117-38) döneminde Roma İmparatorluğu, 125 yılında lejyonların konuşlandırıldıkları yerler.
Trajan sütunundaki asker kabartmaları
Roma lejyoneri, 2. yüzyıl
Roma lejyoneri, 3. yüzyıl sonları.
70 yılı civarından bir Roma centurio'sunun yeniden canlandırılma denemesi.
Varistör

385-volt metal-oksit varistör
Varistörün şematik sembolü
Yüksek voltaj varistörü
Varistör, elektronik devre elemanı olan varistör doğrusal olmayan bir direnç özelliği gösterir.
Genellikle çinko oksitten yapılır. Varistör gerilimi olarak bilinen gerilimin altında neredeyse hiç akım çekmez. Gerilim değeri çalışma voltajını geçtiğinde direnci hızlı bir şekilde düşerek akım çekmeye başlar. Genellikle elektronik sistemlerin girişine paralel takılarak aşırı gerilimlerde devreye girmesi ve gerilimin daha da yükselmemesi amaçlanır.
Bir varistör türü olan parafudr ise yüksek gerilim hatları ile toprak arasına bağlanarak yıldırım düşme durumunda yıldırımın yüksek akımını üzerine alır ve trafo gibi hassas elemanları korur.
Tepki süresi nanosaniyeler mertebesindedir. Telekom devrelerinde sıklıkla kullanılır.
Ustrumca

| Ustrumca |
| --- | --- |
Şehir
Ustrumca Струмица

UstrumcaUstrumca’nın Kuzey Makedonya'daki konumu
Ülke:  Kuzey Makedonya
Bölge: Güneydoğu
Belediye: Ustrumca
Kuruluş: MS 181
İdare
 • Belediye Başkanı: Kostadin Kostadinov (SDSM)
Yüzölçümü
 • Şehir: 321.49 km²
Rakım: 256 m
Nüfus(2002)
 • Şehir: 54.676
 • Kent: 35.311
Zaman dilimi: UTC+01.00 (OAS)
 • Yaz (YSU): UTC+02.00 (OAYS)
Alan kodu: (+389) 034
Plaka kodu: SR
Resmî site Ustrumca Belediyesi
Ustrumca veya Usturumca (Makedonca: Струмица Strumica okunuş: Strumitsa} [ˈstrumitsa]Dosya:Mk-Strumica.ogg) Kuzey Makedonya'nın güneydoğusunda yer alan bir şehirdir. Bulunduğu bölgenin en büyük şehri olup kültür ve ticaret merkezidir. Adını, içinden geçen aynı isimli nehirden (Ustruma) alır.
Coğrafya

Kuzey Makedonya'nın güney kesiminde, Yunanistan ve Bulgaristan'a yakın bir konumda yer alır. Ülkenin önemli göllerinden Doyran Gölü'nün yakınındadır. Bu göl, şehrin güneyinde kalır ve yarısı Yunanistan sınırlarının içindedir. İdari bölge dağılımında Güneydoğu Bölgesi sınırları içindedir. Belediye toplam yüzölçümü 322 kilometrekare olup denizden yüksekliği (rakım) 256 metredir.
Coğrafya > İklim

Ustrumca'nın bulunduğu bölge, Akdeniz iklimine sahiptir. Yağış ortalaması 600 l/m³, yılda güneşli gün sayısı 230'dur. Yıllık sıcaklık ise, yılın 3'te 2'sinde 10 °C civarındadır.
Tarih > Erken tarih

Ustrumca ilk defa M.Ö. 2. yüzyılda Astracum adıyla zikredilmiştir. Şehir, 1019 yılında Doğu Roma hâkimiyetine girdi. 1334 yılında Sırp Kralı burada hakimiyet kurdu. 1371'de Osmanlılar'a karşı yapılan Çirmen Muharebesi'nin ardından Sırp İmparatorluğu parçalanınca Jovan Dragaš ve Konstantin Dragaš kardeşler, bugünkü Bulgaristan'ın batısına düşen Makedonya'da ayrı bir devlet kurup Ustrumca'da oturdular. Jovan'ın kısa bir süre sonra ölümüyle Konstantin bir Osmanlı vasalı haline geldi. Osmanlılara hizmet ederken Eflak'a karşı yapılan Rovine Muharebesi'nde hayatını kaybedince devleti bir sancak şeklinde Osmanlılar'a intikal etti.
Tarih > Osmanlı İmparatorluğu dönemi

Şehir, 14. yüzyılın son çeyreğinde Osmanlı İmparatorluğu sınırları içine katılmıştır. Bizans-Slavlar'dan Osmanlılar'ın eline yumuşak biçimde geçten şehir, Ustrumca 16. yüzyıl boyunca yavaşça büyüdü ve gittikçe daha fazla İslâmî kimliğe büründü.
Evliya Çelebi, Usturumca kalesinin doğu kapısının üzerinde antik Türkçe bir metin olduğunu yazmıştır.
1689'da Makedonya'yı harap eden Habsburglular, Ustrumca'nın çok yakınına kadar geldiler, ancak kasaba ve köyler zarar görmedi. 18. yüzyıl boyunca kasaba önemli ölçüde büyüdü, ancak hızla artan Hristiyan ve Yahudi nüfus dolayısıyla Müslüman görünümünü kaybetti.
Balkan Savaşları'nın yapıldığı 1912-1913 yıllarına kadar Selanik Sancağı'nın merkezi Selanik Vilayeti'ne bağlı bir kazaydı. Balkan savaşları ve I. Dünya Savaşı döneminde Ustrumca ve civarı önce Bulgarlar, daha sonra Sırplar, ardından tekrar Bulgarlar, Yunanlar ve yine Bulgarlar tarafından işgal edildi. Müslümanların ve Yahudilerin çoğu kasabayı terk etti ve bir daha geri dönmedi.
Tarih > Yugoslavya Krallığı Dönemi

1913'te II. Balkan Savaşı esnasında şehre önce Yunan ordusu, sonra Bulgarlar girdi ve şehir bütünüyle yıkıldı. Savaştan sonra önce Bulgaristan Devleti'ne sonra Sırp, Hırvat ve Sloven Krallığı'na bağlanan Ustrumca, 1941-1944 yılları arasında tekrar Bulgar işgaline uğradı. II. Dünya Savaşı'nın ardından Yugoslavya'ya bırakıldı.
Tarih > Yugoslavya Dönemi

1943 yılı ile beraber Yugoslavya Krallığı ortadan kalkmış, yerine Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti kurulmuştur. Bölge, Ustrumca'yı da içerecek şekilde, Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti  idaresine girmiştir. II. Dünya Savaşı'ndan sonra modernizasyon ve endüstrileşme gittikçe gelişti; Ustrumca'nın nüfusu hızla arttı. Mareşal Tito sınırları açarak geride kalan pek çok Türk'ün Türkiye'ye göç etmesine izin verdi. Türkler'in ayrılmasından hemen sonra şehirdeki camiler ve diğer dinî binalar ortadan kayboldu.
Tarih > Makedonya Cumhuriyeti Dönemi

1991 yılında Makedonya'nın Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti'nden bağımsızlığını ilan etmesiyle Ustrumca, bağımsız Makedonya Cumhuriyeti içinde bugününe gelmiştir.
Ustrumca, Makedonya'da Türklerin yoğun olarak yaşadıkları şehirlerden biridir. Hâlen dikkate değer oranda Türklerin yaşadığı bir yerdir. Sadece şehir merkezi değil, civarında da çok sayıda Türk köyü ve yerleşimi vardır. Şehirde tarihî Osmanlı hamamı vardır.
İstanbul'da Esenler'den Ustrumca'ya direkt otobüs seferi vardır.
Nüfus

2002 sayımlarına göre Ustrumca Belediyesi'nin toplam nüfusu 54.676 kişidir. Bu nüfusun etnik dağılımı şu şekildedir: Makedonlar 50.258; Türkler 3.754; Sırplar 185; Romanlar 147...
Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları bulunmaktadır.
Merkezdeki meydan
Şehrin ana caddelerinden
Adnan Ataman (akademisyen)

| Adnan Ataman |
| --- | --- |
Doğum: 1917 İstanbul
Ölüm: 14 Ağustos 1992 (75 yaşında)
Vatandaşlık:  Türkiye

Kariyeri
Dalı: Elektrik Mühendisliği
Çalıştığı kurumlar:  Yüksek Mühendis Mektebi  İstanbul Teknik Üniversitesi  Boğaziçi Üniversitesi 
 

Adnan Ataman, (1917, İstanbul - 14 Ağustos 1992), Türk akademisyen.
Yaşamı > Eğitimi

İlk öğrenimini Erzurum, İstanbul ve Ankara'da, orta öğrenimini Ankara Erkek Lisesi'nde tamamladı ve 1935 yılında Yüksek Mühendis Mektebi'ne girdi. 1941 yılında Elektrik Muharebe Bölümü'nden sınıf birincisi ve okul ikincisi olarak mezun oldu. Aynı yıl okulda asistan olarak çalışmaya başladı. 1945 yılında Prof. Dr. Mustafa Santur ile birlikte İTÜ Radyosu'nu kurdu. 1947 yılında doçent oldu ve aynı yıl İTÜ tarafından doktora yapmak üzere ABD'ye gönderildi. Haziran 1950'de Illinois Üniversitesi'ndeki çalışmalarını tamamlayarak doktorasını aldı ve yurda döndü.
Yaşamı > Akademik görevleri

1955 yılında profesör oldu. 1968-1970 yılları arasında İTÜ Elektrik Elektronik Fakültesi Dekanlığı, 1970'ten sonra Yüksek Frekans Tekniği Kürsüsü Başkanlığı ve daha sonra Elektronik Haberleşme Bölüm Başkanlığı yapmıştır. Bu arada mikrodalga laboratuvarını ve televizyon laboratuvarı ve tesisleri kurarak Türkiye'de ilk televizyon yayınlarını başlatmıştır. 1972-1978 ve 1980-1983 yılları arasında TRT Yönetim Kurulu üyeliği yaptı.
İndus Vadisi Uygarlığı

İndus vadisinde bulunan mühürler, bazılarında svastika sembolü bulunur.
İndus Vadisi Uygarlığı ya da Harappa Uygarlığı, İndus vadisinin bel kemiğini oluşturduğu çok geniş bir bölgeye yayılmış, Güney Asya'daki en eski kent uygarlığıdır. MÖ 3300 yılları dolaylarında bir kent uygarlığı şeklini aldığı kabul edilmektedir. Uygarlığa ilişkin ilk arkeolojik buluntular, 1921 yılında Pakistan'ın Pencap eyaletinde Harappa ve 1922 yılında Sind eyaletindeki Mohenco-daro antik yerleşimlerinde bulunmuştur.
Bu iki kentin dışında yüzün üstünde kent, kasaba ve köyde hüküm sürdüğü bilinen İndus Uygarlığı'nın 250-500 kadar karakterden oluştuğu sanılan yazı dili henüz çözülememiştir.
İndus Irmağı'nın verimli ovalarında taşkınları önleyecek, daha verimli tarım yapılmasını sağlayacak teknikleri geliştiren uygarlık, İndus Vadisi boyunca yayılmıştır. Ağırlıklı olarak buğday, arpa, bezelye, pamuk ve susam tarımı yapılmaktadır ve kedi, köpek, sığır, kümes hayvanları, manda, domuz ve deve evcilleştirilmiştir. Fildişi takılardan, filin de evcilleştirilmiş olduğu anlaşılmaktadır.
Arkeolojik bulguların büyük bir bölümü, ince işlemeli mühürlerdir. Mühürlerde insan, hayvan ve Şiva figürleri kullanılmıştır. Bulgular, Mezopotamya ve Mısır uygarlıklarıyla ticari ilişkilerde bulunulduğunu göstermektedir.
Uygarlık, MÖ 2. binyıl ortalarında kentlere saldıran Ari kabilelerce yıkılmıştır.
Mimaride evler aynı boyuttaki pişmiş briketlerden inşa edilmiş ve 2 katlıdır.
Soğanlı, Bahçelievler

| Soğanlı |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
Koordinatlar: 40°59′50″N 28°51′26″E﻿ / ﻿40.99722°K 28.85722°D﻿ / 40.99722; 28.85722
Ülke:  Türkiye
İl: İstanbul
İlçe: Bahçelievler
Bulunduğu yer: Avrupa Yakası 
Coğrafi bölge: Marmara Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Yüzölçümü
 • Toplam: 0.96 km²
Nüfus (2023): 66.182
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 212 
İl plaka kodu: 34 
Posta kodu: 34180 
İstatistiki bölge: İstanbul alt bölgesi (TR10) 
Seçim çevresi: İstanbul 3. seçim çevresi 
Soğanlı, İstanbul, Bahçelievler ilçesinin en çok nüfusu olan mahalle/semtlerinden biridir. Nüfusu son sayımlara göre 86.415'tir ve yoğun bir yerleşim merkezidir.
Soğanlı tarihi Kocasinan (günümüzdeki Kocasinan Merkez, Şirinevler, Soğanlı, Siyavuşpaşa ve Cumhuriyet mahallelerinin bulunduğu alan) ile başlamaktadır. Soğanlı'da o zamanlar bağlar, bahçeler ve çiftlikler bulunmaktaydı. Ayrıca Soğanlı eski yerleşim birimlerine diğer şehirlere giden bir güzergâh üzerinde bulunmaktaydı. Bunun en önemli kanıtlarını; günümüzde sadece bir kopyası kalan Soğanlı Çeşmesi ve Soğanlı Meydandan Yenibosna istikametine giden Mimar Sinan Caddesi yani eski adı ile Eski Edirne Yolu oluşturmaktadır.
Okullar

Bahçelievler Anadolu Ticaret ve Ticaret Meslek Lisesi
Füsun Yönder Anadolu Lisesi
Ali Haydar Günver İlköğretim Okulu
Bağlar İlköğretim Okulu
Özel Okullar ve Özel Ana Okulları

Özel Dört Mevsim Anaokulu & Etüd Merkezi
Kamu Sağlık Kurumları

Soğanlı Aile Sağlığı Merkezi (Çavuşpaşa Caddesi, 2. Altın Sokak. Çavuşpaşa Bim Market'in bulunduğu sokak, Açılış Tarihi:10 Temmuz 2007'de ilk olarak Çavuşpaşa Caddesi Bağlar İlköğretim Okulu karşısı.) (Uydu Haritası)
Hekimbaşı Ömer Aile Sağlığı Merkezi (Soğanlı Muhtarlığı Üstü, Mustafa Kemal Paşa Caddesi) (Uydu Haritası)
5 nolu Aile Sağlığı Merkezi
Ayrıca Yakın Aile Sağlığı Merkezleri;
Cumhuriyet Aile Sağlığı Merkezi (Kıbrıs Caddesi) (Uydu Haritası)
Siyavuşpaşa Aile Sağlığı Merkezi (Bahçelievler Belediyesi Yanı) (Uydu Haritası)
Dr. Bülent Gök Aile Sağlığı Merkezi (Basın Sitesi) (Uydu Haritası)
Özel Sağlık Kuruluşları

Özel Median Tıp Merkezi (Mustafa Kemal Paşa Caddesi)(Uydu Haritası) 18 Ağustos 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Tarihi Eserler/Kültürel Tesisler

Tarihi Eser;
Siyavuşpaşa Kasrı ve Çesmesi
İstanbul'un tarihi semtleri dışında bulunan en önemli yapı olarak bilinen Siyavuşpaşa Kasrı'nın bir diğer adı ise Çavuş Başı. 1571 yılında inşa edilen yapının mimarı bilinmiyor olsa da inşa tarihi ve mimari özellikleri dikkate alınarak Mimar Sinan tarafından yapıldığı tahmin ediliyor. Kasır yapılan ek ve değişikliklere rağmen 16. yüzyıl Osmanlı sivil mimarlığının tüm özelliklerini yansıtıyor. Kasra adını veren Siyavuşpaşa ise Sultan III. Murad zamanında iki defa sadrazamlık yapmış bir devlet görevlisi.
Çekmece yolu üzerinde bulunan muhtelif menzil ve çiftliklerden hemen hemen hiçbiri bu güne kadar kalmamıştır. Yalnız Siyavuş Paşa çiftliğindeki havuzlu köşk, fazla bozulmadan, iyi bir tesadüf eseri olarak kurtulabilmiştir. Çiftlikten yalnız bu köşk ile bir çeşme kalmıştır.
Soğanlı Çeşmesi. Günümüzde her ne kadar meydandaki yeni bir benzeri ile tanınsa da, tarihi kalıntılarının Soğanlı Meydan ve buradaki yolun altında olduğu sanılmaktadır. (Uydu Haritası)
Kültürel Tesis;
Bahçelievler Belediyesi Ramazan Çadırı (Levent Kırca Parkı Karşısı)
Bahçelievler Belediyesi Halk Kütüphanesi (Soğanlı Hazreti Ömer Camii Altı)
Bahçelievler Belediyesi Soğanlı Bilgi Evi (Soğanlı Hazreti Ömer Camii Altı)
Ana Arterleri

Mustafa Kemal Paşa Caddesi
Kemal Sunal Caddesi (Şirinevlerden Vatan Caddesi KanalD&Milliyet binasına kadar olan dere yolu, Tavukçu Dereyolu)
Mimar Sinan Caddesi
Eski Edirne Asfaltı
Kıbrıs Caddesi
Umut Caddesi
Rehber Caddesi
Bağcılar Caddesi
Alpay Caddesi
Ferit Selim Paşa Caddesi
Ulaşım - İETT

| Hat Adı | Soğanlı'daki Güzergâhı | Güzergahı |
| --- | --- | --- |
| MK97 Çavuşpaşa-Zeytinburnu Metro | Çavuşpaşa Cad.->Mimar Sinan Cad.->Mustafa Kemal Paşa Cad. | Harita 21 Ağustos 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. |
| 98E Güneşli - Soğanlı - Bakırköy | Mimar Sinan Cad.->Mustafa Kemal Paşa Cad. | Harita 18 Ekim 2008 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. |
| 97A Basın Sitesi - Eminönü | Ferit Selim Paşa Caddesi | Harita 23 Ağustos 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. |
| 97T Basın Sitesi - Taksim | Ferit Selim Paşa Caddesi | Harita 23 Ağustos 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. |
| HT11 Fatih Mahallesi - Yenibosna Metro | Kemal Sunal Caddesi (Dere Yolu) | Harita |
| 36CY Cebeci Mahallesi - Yenibosna Metro | Bağcılar Cad. & Umut Cad. | Harita 21 Ağustos 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. |
| 92 Ateştuğla - Eminönü | Bağcılar Cad. & Umut Cad. | Harita 21 Ağustos 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. |
| 98D Ateştuğla - Bakırköy | Bağcılar Cad. & Umut Cad. | Harita 21 Ağustos 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. |
| 98K Kirazlı Fevzi Çakmak Mahallesi - Bakırköy | Bağcılar Cad. & Umut Cad. | Harita 21 Ağustos 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. |
| 98Y Yüzyıl Mahallesi - Bakırköy | Bağcılar Cad. & Umut Cad. | Harita 21 Ağustos 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. |
Ulaşım - Minibüs

Parseller-Soğanlı-Siyavuşpaşa-Şirinevler-Kuleli(Yenibosna Metro)
Soğanlı-Yayla-İncirli-Bakırköy
Mezbaa Yolu-Çavuşpaşa-Soğanlı-Basın Sitesi-Yayla-Bahçelievler Metro
Çavuşpaşa-Soğanlı-Yayla-Haznedar-Ömür(Metrobüs)
Çavuşpaşa-Soğanlı-Topkapı(Uçak-Eski Londra Asfaltı)
Tekstilkent-Otocenter-Matbaacılar Sitesi-Yunus Emre Köprüsü-Kocasinan-Çavuşpasa-Şirinevler(Tavukçu Dere Yolu Üzerinden)
Yıldıztepe-Ormantepe-Çavuşpaşa-Şirinevler-Kuleli(Yenibosna Metro)
Nüfus

| Yıl | Değişim | Nüfus | Tespit Yöntemi |
| --- | --- | --- | --- |
| 2007 |  | 72.734 | ADNKS |
| 2008 |  2% | 71.511 | ADNKS |
| 2009 |  1% | 70.894 | ADNKS |
| 2010 |  2% | 72.138 | ADNKS |
| 2011 |  1% | 73.110 | ADNKS |
| 2012 |  1% | 72.396 | ADNKS |
| 2013 |  0% | 72.520 | ADNKS |
| 2014 |  1% | 72.148 | ADNKS |
| 2015 |  0% | 72.133 | ADNKS |
| 2016 |  1% | 71.585 | ADNKS |
| 2017 |  0% | 71.388 | ADNKS |
| 2018 |  2% | 70.058 | ADNKS |
| 2019 |  1% | 70.571 | ADNKS |
| 2020 |  2% | 68.881 | ADNKS |
| 2021 |  0% | 68.783 | ADNKS |
| 2022 |  0% | 68.763 | ADNKS |
| 2023 |  4% | 66.182 | ADNKS |