Rus-Alman Lejyonu
Oluşumu

Almanya'nın Napolyon tarafından fethinden sonra, Napolyon karşıtı Alman sürgünler, nispeten az sayıda, Çar I. Aleksandr'ın koruması altında Rusya'ya sığındı. Napolyon Rusya'ya savaş ilan edip Rus harekâtı sırasında Neman Nehrini geçtiğinde, aralarında diplomat Heinrich Friedrich Karl vom Stein ve Prusyalı Albay Gneisenau'nun da bulunduğu bir "Alman İşleri Komitesi" oluşturmaya karar verdiler. İlk kez 28 Haziran 1812'de, 1810'da Fransa'ya ilhak edilmesiyle mülksüzleştirilen Oldenburg Dükalığı'nın naibi Pierre d'Oldenburg'un başkanlığında bir araya geldiler. Alman devletlerinde ve Grande Armée'nin Alman birliklerinde ilticaları kışkırtmak için yazışmalar ve propaganda yaptılar. Prag'a sığınan Prusya polisinin eski başkanı Justus von Gruner, Almanya'da propagandayı koordine etti ve Rusya'ya gönderilecek subaylar için bir askeri alım süreci düzenledi, ancak Ağustos 1812'de Metternich'in girişimiyle tutuklandı. Buna ek olarak, her şeyden önce mülkünü geri kazanmaya çalışan Oldenburg'lu Peter, diğer sürgünler tarafından desteklenen Alman birlik projelerine karşı temkinliydi.
Napolyon'un Rusya seferinin başlangıcında, Grande Armée'de Ren Konfederasyonu'ndan veya Grande Armée'ye bağlı Alman bölüklerinde 160.000 Alman vardı. Alman birlikler ağır kayıplar verdiler. Berlin garnizonunun eski komutanı Binbaşı Chazot'a, asker kaçakları ve savaş esirleri arasından gönüllüler arama ve İngilizlerin hizmetindeki Alman Lejyonu modeline göre bir Alman birliği kurma görevi verildi. 1809'dan beri Yarımada Savaşı'nda görev yapan yazar Ernst Moritz Arndt, bu gönüllüler için teşvik edici propaganda metni hazırladı. Onları ülkelerini özgürleştirmeye ve onları Fransızlara tabi bir prense bağlayan yemini bozmaya davet etti. Ancak Arndt'ın kendisi de bu propagandanın başarısının sınırlı olduğunu kabul ediyordu: "Umulandan daha az asker kaçağı geldi. Çok azı geldi. Bu lejyonun askerlerinin çoğu savaş esiriydi." Gerçekten Lejyon 1813'ün başında 8.800 askere ulaşmıştı ve bu Fransız komutası altında Rusya'ya giren Almanların %5,5'ine denkti.
Ruslar henüz Lejyon'u nasıl kullanacaklarını bilmiyorlardı ve bu nedenle Lejyondaki askerlerin ısrarına rağmen 3 ay gereksiz yere Moskova'da tuttular. Ocak 1813'te İngilizler, Lejyon'u teftiş etmesi için Binbaşı Hudson Lowe'u (Napolyon'un Saint Helena'ya gelecekteki bekçisi) gönderdi. Lejyon, Rus İmparatorluk Ordusunun hizmetindeydi, ancak lejyonun giderleri müttefiki Büyük Britanya tarafından ödendi ve donatıldı.
Fransızlar adına savaşan Alman askerleri broşürlerle kendi saflarına çekilmeye çalışılıyordu. Rus hizmetinde olan eski Prusyalı subaylar da bunu doğrudan cephede denediler. 2 Nisan'da Lüneburg Muharebesi'nden sonra Rus-Prusya Fransızlara karşı zafer kazaırken, 400 Sakson mahkûm, kralları Frederick-August hâlâ Napolyon'un müttefikiyken Lejyon'a katıldı. Temmuz 1812'de 30 Hollandalı Mızraklı Muhafız lejyona katıldı. Bunu daha sonra Riga bölgesinde esir alınan 50 Prusyalı piyade ve 40 süvari izledi. Bir Prusya Avcı taburu 22 Ağustos'ta tüm mevcudiyetiyle kaçtı. Ekim ortasında, Lejyon Finlandiya'ya transfer edildi ve tüm ekipmanını bir gemi kazasında kaybetti. Aralık sonunda, lejyonun yaklaşık 4.000 kişiden oluştuğu bildirildi. Ancak 10 Aralık tarihli bir rapor, gücü daha düşük veriyordu: 1.618 erkek, 477 hasta, 68 komutan, 48 subay, 5 hasta ve 4 komutan. O sırada Rusya'da bir tifo salgını şiddetleniyordu, bu nedenle çok sayıda hasta insan vardı. Lejyon, önceki aylarda bu hastalık nedeniyle birçok askerini kaybetmişti.