stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Ermenistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti
Siyaset > Hükûmet

Ermenistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'ndeki hükûmet yapısı diğer Sovyet cumhuriyetlerininkiyle aynıydı. Birinci Sekreterler, cumhuriyetin lideriydi. Hükûmetin başkanı ise Bakanlar Kurulu Başkanı olanlardı. Cumhuriyetin en yüksek siyasi organı, cumhuriyetin en yüksek yargı organı olan yüksek mahkemeyi de içeren Ermeni Yüksek Sovyeti idi. Yüksek Sovyet üyeleri beş yıl süreyle görev yaparken, bölge milletvekilleri iki buçuk yıl görev yapıyordu. Tüm üyelerin Komünist Parti üyesi olmaları zorunluydu ve oturumlar Erivan'daki Yüksek Sovyet binasında yapıldı.
1930'dan itibaren Ermenistan SSC'nin yönetim birimleri, 37 rayondan ve 22 ilden oluşuyordu. Sovyetler Birliği'nin dağılışından ve bağımsızlıktan sonra, 1995'te bu yönetim birimleri kaldırıldı ve yerine iller, marzer denen yönetim birimiyle bölündü.
Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin kurulmasıyla birlikte Sovyet yetkilileri, Sovyetler Birliği'nin bütünlüğünü güçlendirmek için toplumdaki milliyetçilik ve din gibi belirli unsurları tamamen veya kısmen ortadan kaldırmak için çalıştılar. Sovyetler Birliği'nin erken döneminde Ermeniler; Ruslar, Ukraynalılar, Belaruslular, Gürcüler, Almanlar ve Yahudilerle birlikte resmî olarak "geri halklar" olarak nitelendirilen ve bu halkların kültürel olarak terakki etmeleri adına belirli ayrıcalıklara sahip olan Azeriler, Bulgarlar, Hanlar, Kazaklar, Koreliler, Kürtler ve Rumların da dâhil olduğu 97 halkın aksine "ileri" halklar olarak kabul edildiler. Kafkasya ve spesifik olarak Ermeni uygarlığı, gerek Sovyet akademisyenlerince gerekse Sovyet ders kitaplarında Sovyetler Birliği topraklarında yer alan en eski uygarlık olarak kabul edildi.
Sovyetler Birliği'ndeki diğer tüm cumhuriyetler gibi Ermenistan'ın da kendi bayrağı ve arması vardı. Nikita Kruşçev'in belirttiğine göre, 1950'lerde Türkiye'nin Ermeniler için derin bir sembolik öneme sahip olan ancak Türk topraklarında bulunan Ağrı Dağı'nın Ermenistan armasına eklenmesine itiraz etmesi, Sovyetler Birliği ile Türkiye Cumhuriyeti arasında bir anlaşmazlık sebebi oldu. Türkiye'nin iddialarına göre armadaki Ağrı Dağı tasviri, Sovyetler'in Türkiye'nin doğu bölgesindeki hak iddialarını temsil etmekteydi. Buna karşın Kruşçev'in Türkiye'ye yanıtı, "Neden bayrağınızda ay tasviri var? Sonuçta değil ay, ayın yarısı bile Türkiye'ye ait değil. Yoksa tüm evreni mi ele geçirmek istiyorsunuz?" oldu. Bunun ardından Türkiye, olayı kapattı.
Siyaset > Uluslararası ilişkiler

Ermenistan SSC, bir Sovyet cumhuriyeti olarak, uluslararası alanda Birleşmiş Milletler tarafından Sovyetler Birliği'nin bir parçası olarak tanınıyordu. Ermeni Norair Sisakyan, 1964'te oy birliğiyle UNESCO Genel Konferansı'nın 21. oturumuna başkan seçildi. Sovyetler Birliği aynı zamanda Varşova Paktı, Uluslararası Olimpiyat Komitesi ve Karşılıklı Ekonomik Yardımlaşma Konseyinin de üyesiyken Ermenistan, Sovyetler Birliği'nin bir parçası olarak, kendi başına olmasa da bu organizasyonlarda yer aldı.
Ordu

Ermenistan SSC'nin askeri kuvvetleri, genel olarak Sovyet Kara Kuvvetleri'nin Transkafkasya Askerî Bölgesi'ne tedarik ettiği 7. Muhafız Ordusu'ndan oluşuyordu. Ermenistan SSC'nin ordusu tam olarak şunlardan oluşuyordu:
7. Muhafız Ordusu'nun kumanda merkezi - Erivan
15. Motorize Piyade Tümeni - Kirovakan
127. Motorize Piyade Tümeni - Leninakan
164. Motorize Piyade Tümeni - Erivan
7. Tahkimli Bölge - Leninakan
9. Tahkimli Bölge - Eçmiyazin
Ekonomi

Sovyet rejimi altındaki Ermenistan'da akaretlerin özel mülkiyeti, planlı ekonomi politikasına bağlı olarak yasaktı. 1920'lerin sonundan itibaren Ermenistan'daki özel mülkiyete ait çiftliklere devlet tarafından el konuldu ve bu çiftlikler kolektifleştirildi. Buna karşın bu kamulaştırma adımları, kırsal halkça çeşitli direnişlerle karşılandı. Aynı zamanda 1929-1936 yılları arasında Ermenistan'da devlet eliyle sanayileşme süreci başladı.
Ermenistan'daki ekonomik model de diğer Sovyet cumhuriyetlerindeki gibi sosyalist ekonomiye ve üretim araçlarının sosyalist mülkiyetine dayalıydı. Bu sosyalist mülkiyetin ise kamu mülkiyeti ve kolektif çiftlik mülkiyeti olarak iki çeşidi mevcuttu. Sosyalist modelin özel mülkiyet karşıtlığına rağmen küçük çaplı zanaatkârların kendi işyerlerini açmalarına izin vardı. Ülkedeki ekonomik yaşam, devletin ekonomik planı tarafından belirlenmekte ve yönlendirilmekteydi.
1935'e gelindiğinde Ermenistan'daki tarımsal hasıla, 1928'deki rakamdan %32 daha yüksekken endüstriyel hasıla ise 7 yılda 5,5 kat arttı. Buna karşın yapılan reformlar, geleneksel köy yaşantısını bozarken köyde yaşayan birçok hane kentlere göç etmek zorunda kaldı. Ülkedeki özel teşebbüs ise bu süre zarfında devlet eliyle fiilen sona erdirildi.
Demografi

1979'da Sovyetler Birliği genelinde yapılan nüfus sayımına göre Ermenistan SSC'nin demografi bilgisi aşağıdaki şekildedir:
| Milliyet | Nüfus | Oran |
| --- | --- | --- |
| Ermeniler | 2.725.000 | 89,7 % |
| Azeriler | 160.800 | 5,3 % |
| Ruslar | 70.300 | 2,3 % |
| Kürtler | 50.800 | 1,7 % |
| Ukraynalılar | 8.900 | 0,3 % |
| Süryaniler | 6.200 | 0,2 % |
| Yunanlar | 5.700 | 0,2 % |
| Gürcüler | 1.300 | 0,04 % |
| Belaruslular | 1.200 | 0,04 % |
| Yahudiler | 1.000 | 0,03 % |
| Tamamı | 3.037.300 | 100,0 % |
Kültür

Lazare İnceyan'ın Les années volées'si ve Armand Malumyan'ın Les fils du goulag'ı; gulaglarda hapsedilme ve gulagdan kaçış hakkında, Ermeni edebiyatında yer tutan iki hikâyedir. Bu iki hikâyeye benzer birçok "gurbet" hikâyesi, soykırımdan kaçanların yıllardır ulaşamadıkları aile bireylerini aramaları ve Sovyet Ermenistan'ına yerleşme kararlarını işler. Bazı Ermeni yazarlar ise 1949'daki Sovyet tehcirlerini Osmanlı İmparatorluğu'nun Tehcir Kanunu'na benzetir ve iki dönemi birbiriyle kıyaslar.
1921'de Eçmiyazin'de bir tarih ve kültür enstitüsü kuruldu. 1920'lerde ve 1930'larda Erivan Operası gibi tiyatrolar ve gösteri alanları inşa edildi. Bu dönemlerde Martiros Saryan, Avetik İsahakyan ve Yeğişe Çarents gibi isimler Ermenistan'da resim ve edebiyat alanında eserler verdi. 1925'te Armenkino tarafından çekilen ve Ermenilerin ilk uzun metrajlı filmi olan Namus filmi, 1935'te ise ilk Ermeni sesli film olan Pepo ön gösterime girdi.
Şerabad İlçesi

| Şerabad |
| --- | --- |
İlçe
Sherobod tumani
Ülke:  Özbekistan
İl: Surhanderya ili
Yönetim merkezi: Şerabad
Nüfus
 • Toplam: 134.700
Şerabad İlçesi (Özbekçe: Sherobod tumani); Özbekistan'ın Surhanderya ilindeki ilçe.
Merkezi Şerabad şehridir.
Kadı Muhammed

| Kadı Muhammed Qazî Mihemed قازی محەممەد |
| --- | --- |

Mahabad Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı
Görev süresi 22 Ocak 1946 - 15 Aralık 1946
Yerine geldiği: Makam oluşturuldu
Yerine gelen: Makam kaldırıldı
Kişisel bilgiler
Doğum: 1 Mayıs 1893 Mahabad, İran
Ölüm: 31 Mart 1947   (53 yaşında) Mahabad, İran
Evlilik(ler): Mina Kadı
Çocuk(lar): Efat, Ali Qazi, Pavin Qazi
Mesleği: Avukat, Kadı
Dini: İslam
Kadı Muhammed (Kürtçe:  Qazî Mihemed / قازی محەممەد, Farsça: قاضی محمد), İran Kürdü lider, devlet adamı ve Mahabad Cumhuriyeti'nin kurucusudur. İran Kürdistan Demokrat Partisi'nin başkanı olarak siyaset yapmıştır.
Hayatı

Kadı Muhammed, Mahabad'ın Kürt ailelerinden Kadı ailesinden Kadı Ali'nin oğlu olarak doğmuştur. Çocukluğunda Kutabhane denilen din okulunda okumuş, babasından ve evde bulunan kitaplarından temel eğitimini almıştır. Babası, 1920'lerde İran hükûmetine karşı isyanı sırasında Simko ile işbirliği yapmıştı ve kardeşi Sadr Qazi, İran parlamentosunun bir üyesiydi. Mahabad Vakıflar Dairesi Müdürlüğünü yaptıktan sonra babasının yerine kadılığına atanmıştır. Babasının ölümünden sonra 1930'larda Mahabad'da hakimliğe aday gösterildi. Kadı Muhammed daha sonra Nisan 1945'te Sovyetler tarafından desteklenen İran'da önde gelen bir Kürt örgütü olan Komala Zhian I Kurd'un bir üyesi oldu. Kısa süre sonra bu örgütün lideri oldu.
Hayatı > Mahabad Cumhuriyeti

Kadı Muhammed 22 Ocak 1946 tarihinde Çarçıra meydanında, ortamda Kürdistan Cumhuriyeti'ni (Mahabad Cumhuriyeti) ilan etti. Bu olaydan tam 20 gün sonra, 11 Şubat 1946 tarihinde Kürdistan Milli Meclisi (KMM) toplantısı yapıldı. Aynı gün Kürdistan Millet Meclisi (KMM) Kürtçe'yi devletin resmi dili olarak kabul etti, aynı zamanda "Ey Reqîb" Kürdistan marşı ve Kürt ulusal bayrağı devletin bayrağı kabul edildi, bayrağın şekli: üstte kırmızı, ortada beyaz, altta yeşil, onların üstünde de yirmibir köşeli, sarı bir güneş vardı.
Aynı zamanda daha şeffaf bir parti ihtiyacının taraftarları tarafından hissedilmesinden sonra kurulan İran Kürdistan Demokratik Partisi'nin de kurucusuydu (Komeleyê Jiyanêwê Kurdistan, bundan önce gizli bir örgüt olarak vardı). Irak Kürdistanı'ndaki milliyetçi Kürt hareketinin liderlerinden biri olan ve aynı zamanda günümüzdeki Kürdistan Yönetimi'nin kurucusu olan Mustafa Barzani, Mahabad Cumhuriyeti'nin savaş bakanıydı. Kuzeni Muhammed Hüseyin Seyfi Kadı, kabinesinde bakandı.
Bir süre sonra basın yayın örgütlenmesi yapıldı ve 10 Ocak 1946′da yayın hayatına başlamış olan Kurdistan dergisinin yayına devamına ve Kurdistan adlı resmî bir gazetenin çıkarılmasına karar verildi. Kürdistan Milli Meclisi, aldığı kararlar ile eğitim alanında iyileştirme kararı aldı ve genel ve zorunlu ilk öğretimi tesis eden yasalar çıkardı. Fakir ailelerin çocuklarına para yardımı, giyecek ve ders kitapları verildi. Kültürel çalışmaların önemini vurgulayan meclis, ilk olarak iki Kürt şairin, Hejar ile Hêmen’in şiir kitaplarını devlet matbaasında bastırdı. Kürtçe eğitime başlandı. Hawar ve Hilale adıyla iki yeni dergi yayınlandı. 10 Mart’ta ise Sovyetlerin göndermiş olduğu bir verici istasyonu ile Mehabad Radyosu yayın yapmaya başladı.
Nisan 1946'da Sovyetlerin desteğiyle Muhammed, Azerbaycan Cumhuriyeti'nden Cafer Pişevari ile bir barış anlaşması imzaladı ve bu anlaşmada her cumhuriyette Azerbaycanlı ve Kürt azınlık haklarının korunacağına dair teminat alışverişinde bulundular. Sovyetler 9 Mayıs'ta İran topraklarından çekildikten sonra, 17 Aralık'ta İran ordusu Mahabad'ı işgal ederek Mahabad Cumhuriyeti'ni yıktı. 31 Mart 1947'de Cumhurbaşkanı Kadı Muhammed ve Savunma Bakanı Muhammed Hüseyin Seyfi Kadı, cumhuriyetin kurulduğu yer olan Çarçıra Meydanı'nda asılarak idam edildiler.
Konuyla ilgili yayınlar

William Aegleton, 1946 Mehabad Kürt Cumhuriyeti, Koral yayınları, Ekim 1990.
Sovyetler Birliği Bilimler Akademisi Doğu Bilimleri Enstitüsü ile Ermenistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti Bilimler Akademisi Doğu Bilimleri Enstitüsü Kürt Komisyonu (Çev.: M. Aras), Yeni ve Yakın Çağda Kürt Siyaset Tarihi, Pêrî yayınları, İstanbul, Temmuz 1998, ISBN 975-8245-06-6.
Zeynel Abidin Kızılyaprak, Hasan Kaya, Şerif Beyaz, Zana Farqini, İstanbul Kürt Enstitüsü, 1900'den 2000'e Kürtler - Kronolojik Albüm, Özgür Bakış Milenyum Armağanı, İstanbul, Ocak 2000, s. 35-36.
Mehmet Kemal Işık (Torî), 'Kadı Muhammed', Ünlü Kürt Bilgin ve Birinci Kuşak Aydınlar, Sorun Yayınları, İstanbul, Kasım 2000, ISBN 975-431-111-0, s. 111-118.
Mahabad Cumhuriyeti'nin bayrağı
Mahabad'ın en büyük meydanı Çarçıra meydanında Kadı Muhammed'in İdamı
Kim Chaewon

Kim Chaewon (Korece: 김채원; d. 1 Ağustos 2000), Güney Koreli bir şarkıcıdır. Güney Koreli kız grubu Le Sserafim'in lideridir ve 2018'deki Produce 48 reality yarışmasında onuncu olarak eski kız grubu Iz*One'ın bir üyesi olmuştur.
Scabiosa colchica

Scabiosa colchica, Caprifoliaceae familyasından bir bitki türüdür. John Stevenson tarafından tanımlanmış olan tür, Gürcistan'a endemiktir ve bilimsel adını Kolhis Krallığı'ndan almıştır.
Gazze-İsrail çatışması

"İsrail-Hamas Savaşı" buraya yönlendirilmektedir. Ekim 2023'te başlayan ve devam eden savaş için 2023 Filistin-İsrail Savaşı sayfasına bakınız.
Gazze-İsrail çatışması, 1948 yılında evlerinden kaçan veya sürülen 700.000'den fazla Filistinlinin yaklaşık 200.000'inin mülteci olarak Gazze Şeridi'ne yerleşmesiyle başlayan İsrail-Filistin çatışmasının yerel bir parçasıdır. O tarihten bu yana İsrail, Gazze Şeridi'ne karşı 15 savaş yürüttü. Hamas-İsrail Savaşı'nda öldürülen Filistinlilerin sayısı (47,000+) İsrail-Filistin çatışmasındaki diğer tüm savaşların toplam ölü sayısından daha fazladır.
Arka plan > İkinci İntifada

Ana madde: İkinci İntifada
Eylül 2000 sonlarında başlayıp 2005 yılında biten, İsrailliler ve Filistinliler arasındaki şiddetin arttığı ikinci Filistinli halk ayaklanmasıdır. Ayrıca Oslo Savaşı olarak da bilinir. İçinde sivil ve askerleri bulunduran toplam ölü sayısı, Filistin tarafında 3000 ve İsrail tarafında 1000'i buldu ve ayrıca 64 yabancı da hayatını ayaklanma sürecinde kaybetti. B'Tselem'in raporlarına göre, 30 Nisan 2008 tarihine kadar öldürülen Filistinlilerin 35.2% si ayaklanmalarda aktif bir şekilde rol aldı. İsrail Uluslararası Terörle Mücadele Enstitüsü'nün 2005 tarihli bir çalışmasına göre, Filistinli yaşamını kaybedenlerin çoğunluğu ayaklanma sürecinde şiddete başvuranlardı. Enstitü, İsrailli şiddete başvuranların, 22% olduğu ve sivillerin, 78% olduğu sonucuna vardı. Bundan önceki Birinci İntifada 1987 ve 1993 yılları arasında gerçekleşti.
Arka plan > Fetih-Hamas çatışması

Filistin İç Savaşı olarak bilinen 2006-07 yılları arasında Filistin'in kurtuluşu amacında görüş ayrılığı yaşanmış, Gazze merkezli Halid Meşal'in lideri olduğu Hamas ile Mahmud Abbas'ın lideri olduğu El Fetih hareketi arasında iç çatışmalar yaşanmıştır. Eylül 2015 itibarıyla çatışmalar bitmiş, uzlaşma ve barış ile sonuçlanmıştır. Vatandaş Hakları Filistin Bağımsız Komisyonu Ocak 2006 ile Mayıs 2007 tarihleri arasında 600'den fazla Filistinli'nin öldüğünü duyurmuştur.
Gazze Şeridi'nde 7 - 15 Haziran 2007 tarihleri arasında Hamas ve El Fetih kuvvetleri arasında geçen askeri çatışmadır. Savaş sonucunda Gazze Şeridi'nin kontrolü büyük ölçüde Hamas'a geçti. Kızılhaç Örgütü'ne göre savaşta 550 kişi yaralandı ve 118 kişi öldü.
Arka plan > Gazze Savaşı

Ana madde: Gazze Savaşı
Kamuoyunda "Dökme Kurşun Harekatı" olarak da bilinen İsrail Savunma Kuvvetleri'nin, Işık Bayramı'nın devam ettiği 27 Aralık 2008 tarihinde yerel saatle 09:30 sıralarında Hamas'ın İsrailli sivillere ve askeri birimlere karşı kassam roketli saldırılar yaptığı gerekçesi ile başlattığı savaş. İsrail'in savaşta sadece 3 vatandaşı hayatını kaybederken yaptığı saldırılar nedeniyle Gazze'de 1133 insan ölmüş 4000'den fazla insan yaralanmış ve on binlerce insan evsiz kalmış ve yaşam alanını terk etmek zorunda kalmıştır.
19 Haziran'da Mısır'ın arabuluculuğuyla 6 aylık ateşkes ilan edildi. 24 Haziran'da İsrail bir İslami Cihad komutanını öldürdü. Aynı gün İsrail'e üç Kassam roketi atıldı, 2 kişi yaralandı. 26 Haziran'da El Fetih İsrail'e roketler gönderdi. Aynı gün Hamas İsrail'in Gazze şeridindeki sınır kapılarını açmamasını ateşkesin ihlali olarak nitelendirdi. Bu nitelemenin ardından Gazze şeridinden İsrail'e her ay çok sayıda roket ve havan topu atışı devam etti, ancak ne İslami Cihad, ne El Fetih, ne de Hamas bu atışların sorumluluğunu üstlenmedi.
4 Kasım'da İsrail askerleri Gazze şeridine operasyon düzenleyip 6 Hamas üyesini öldürdüler. Operasyonun sebebinin sınırın altından kazılan, İsrail karakolunu basıp askerleri rehin almayı hedefleyen bir tünel olduğu söylendi, 13 Aralık'ta İsrail, Hamas'ın da onayıyla ateşkesin devam etmesini istediğini açıkladı. Ancak daha önceki açıklamalarında da ateşkesin devam etmesini Filistin halkının istemediğini söyleyen Hamas, 20 Aralık'ta İsrail sınırı açmadığı için ateşkesi sürdürmeyeceklerini belirterek batı Negev'e havan ve roket atışlarına başladı. Hamas, ateşkesi bozmalarının sebebinin Gazze sınırının açılmaması, dolayısıyla sadece insani yardımların ulaşması olduğunu belirtti. İsrail, Hamas'ın roket ve havan atışları ile silah kaçakçılığını durdurması halinde sınırı açacağını belirtti. Hamas'ın razı gelmemesi üzerine Gazze ablukası devam etti.
23 Aralık'ta İsrail ordusu Gazze sınırına patlayıcı yerleştirmeye çalışan üç Filistinliyi öldürdü. 24 Aralık'ta 24 saat içinde İsrail'e 700'den fazla roket düştü. Negev'e 60'tan fazla Katyuşa ve Kassam roketi ile havan mermisi isabet etti. Hamas İsrail hedeflerine 87 roket ve havan mermisi attığını açıkladı. İsrail ordusuna operasyon izni çıktı. Ancak 26 Aralık'ta İsrail, Gazze şeridine beş geçiş kapısını insani yardımlar için açtı. Kapılardan 100 kamyon tahıl, insani yardım ve diğer mallar Gazze'ye taşındı. Ayrıca Gazze'deki elektrik santralinin yakıt vanaları açıldı. Bu hamleye rağmen Gazze şeridinden bir düzine civarı roket ve havan mermisi ateşlendi. İsrail, kapıları açmasına rağmen Hamas'ın davranışına göre operasyon yapıp yapmayacağını 28 Aralık'ta açıklayacağını bildirdi.
İsrail'in hava saldırıları

Ana madde: Ağustos 2011 Gazze Şeridi hava saldırıları
18 Ağustos 2011 tarihinde, İsrail’in güneyindeki, Mısır sınırına yakın olan, 12. anayola düzenlenen ve daha sonra paralel ataklarla sürdürülen bir seri saldırıdır. Saldırılar 4 kişilik gruplardan oluşan 12 militan tarafından gerçekleştirilmiştir. Saldırılar öncesinde İsrail iç güvenlik servisi Şin Bet, bölgede büyük bir terörist saldırısı beklediklerini belirtti ve bölgeye taburlar konumlandırıldı. Militanlar önce 12 nolu anayol üzerindeki yolcu otobüsüne Eliat yakınlarında ateş açtı. Birkaç dakika sonra, İsrail-Mısır sınırı üzerindeki bir İsrail askeri devriyesinin yanında bomba patlatıldı. Üçüncü saldırıda, bir tanksavar, özel bir aracı vurarak dört sivilin ölmesine sebep oldu. Sekiz İsrailli bu çok aşamalı saldırılarda öldü. İsrail güvenlik güçleri sekiz militanın öldürüldüğünü raporladılar ve Mısır güvenlik güçleri ise iki militanı öldürdüklerini bildirdiler.
İsrail'in hava saldırıları > 2012 İsrail-Gazze çatışmaları

Ana madde: Mart 2012 İsrail-Gazze çatışmaları
Dokuz Mart 2012'de İsrail savunma kuvvetleri bakanı Ehud Barak, direniş kuvvetlerinin elinde bulunan füzelerin imhası için emir verir. Bir grup IDF askeri füzeleri imha etmek için Gazze'den içeri sızar. Ancak nöbet tutan direniş güçleri arasında uzak mesafeden çatışma çıkar. Ölen ya da yaralanan olmaz ve İsrail güçleri geri püskürtülür. Bunun üzerine hava kuvvetlerine talimat verilerek daha önce heronlar ile tespit edilmiş yerlere saldırı başlatılır. İsrail'in kendilerine yönelik büyük bir saldırı planı hazırlığını öne sürdüğü Filistin Halk Direniş Komiteleri adlı milis örgütün genel Sekreteri Züheir El Kaysi ve iki yardımcısının bulunduğu bir arabayı Gazze'de havaya uçurmasının üzerine Filistin milis örgütleri kısa süre sonra saldırıya Beerşeba, Aşdod ve Gan Yavne kentlerini roketler atarak yanıt verdi. İsrail Demir Kubbe adı verilen füze savar sistemiyle roketlerin bir kısmını durdurdu.
İsrail'in hava saldırıları > 2014 İsrail-Gazze çatışmaları

Ana madde: 2014 İsrail-Gazze çatışması
8 Temmuz 2014'te İsrail Savunma Kuvvetleri'nin  Gazze Şeridi'ne yönelik başlattığı kara, hava ve deniz operasyonlarını içeren askerî harekât olup İsrail Savunma Kuvvetleri tarafından 17 Temmuz 2014 gecesinde Gazze'deki Filistinli sivillere yönelik başlatılan ve Filistin sınırları içerisinde gerçekleştirilen kara harekatı sonrası on binlerce Filistin'li Gazze'den sürülerek Birleşmiş Milletler'in kontrolündeki 6 okula sığınmıştır. Yine Gazze'de yaşayan Hamas varlığı hedef gösterilerek, Filistinliler'e yönelik olarak İsrail Savunma Kuvvetleri'nce başlatılan ve Koruyucu Hat Operasyonu  olarak adlandırılan karadan ve havadan saldırıları ve operasyonlarda sivil ve çocuk ayrımı gözetmeksizin tüm Gazze coğrafyasında yaşayan bireyler hedef alnımış, bunun bir sonucu olarak İsrail askerlerinin saldırıları sonucu sivil ve çocuk ölümleri yaşanmıştır. Çocuk ve sivillere yönelik saldırılar uluslararası kamuoyunda da yankı uyandırmış, 28 Temmuz tarihinde Fransız Haber Ajansı bir İsrail tankının bir çocuğu hedef aldığını açıklamış, saldırılarda havadan ve karadan İsrail saldırılarının hedefi olan Filistinli yaralı sivillerin tedavi gördüğü Şifa Hastanesi İsrail Savunma Kuvvetleri tarafından 29 Temmuz tarihinde bombalanmış, 10'dan fazla çocuk hayatını kaybetmişti.
İsrail saldırıları sonucunda Gazze'de sağlık hizmetleri durma noktasına gelmiş, hastanelerde ilaç ve tıbbi malzeme eksikliği giderek artmakta, saldırılarda yaralanan ancak hastaneye getirilen yaralılar yaşamanı kaybetmektedir.
İsrail'in hava saldırıları > 2020ler: İsrail'in Kudüs saldırıları

Ana madde: 2021 Kudüs çatışmaları
İsrail Hava Kuvvetleri'nin Gazze'de Filistinli yerleşimcilerin yaşadığı yerlere yönelik hava saldırıları (Al Jazeera)
1946'dan 2000'e Filistin'in kaybettiği topraklar
Klasik müzik bestecileri listesi

| Dönemlerine göre klasik müzik bestecileri |
| --- | --- |
Orta Çağ: (476–1400)
Rönesans: (1400–1600)
Barok: (1600–1760)
Klasik dönem: (1730–1820)
Romantik dönem: (1815–1910)
Modernist: (1815–1910)
20. yüzyıl: (1900–2000)
21. yüzyıl: (2000–günümüz)
Büyük klasik müzik bestecileri – soldan sağa: birinci sıra: Antonio Vivaldi, Johann Sebastian Bach, Georg Friedrich Händel, Wolfgang Amadeus Mozart, Ludwig van Beethoven; ikinci sıra: Gioachino Rossini, Felix Mendelssohn, Frédéric Chopin, Richard Wagner, Giuseppe Verdi; üçüncü sıra: Johann Strauss II, Johannes Brahms, Georges Bizet, Pyotr İlyiç Çaykovski, Antonín Dvořák; dördüncü sıra: Edvard Grieg, Edward Elgar, Sergey Rahmaninov George Gershwin, Aram Haçaturyan
Dönemlere göre klasik müzik bestecileri listesi.
Iğdır (il)

Bu madde il hakkındadır.Şehir merkezi için Iğdır sayfasına bakınız.
| Iğdır |
| --- | --- |
İl

 İlin Türkiye'deki konumu
 İl sınırları haritası
Ülke: Türkiye
Coğrafi bölge: Doğu Anadolu
Belde sayısı: 3
İl merkezi: Iğdır
İdare
 • Vali: Ercan Turan
Yüzölçümü
 • Toplam: 3.664 km²
Nüfus (203.836)
 • Toplam: 192.056
 • Yoğunluk: 55/km²
 • Kır: 86.780
 • Şehir: 105276
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
ISO 3166 kodu: TR-76
İl alan kodu: 476
İl plaka kodu: 76
Resmî site T.C. Iğdır Valiliği
Iğdır, Türkiye'nin Doğu Anadolu Bölgesi'nde Erzurum - Kars Bölümü'nde ve Türkiye'nin en doğusunda yer alan bir ildir.
Önemli bir kültür kavşağında bulunan il Ermenistan, Azerbaycan'a bağlı Nahçıvan Özerk Cumhuriyeti ve İran ile sınır komşusudur ve Türkiye'nin üç ülkeyle sınırı olan tek ilidir.
Türkiye'nin en yüksek dağı olan Ağrı Dağı'nın yüz ölçümünün üçte ikisi, il merkezine bağlı Suveren köyü'nün sınırları içindedir.
Coğrafya > Coğrafi konumu

Iğdır'ın kuzey ve kuzeydoğu sınırını, Aras Nehri ve bu nehrin oluşturduğu Türkiye-Ermenistan sınırı oluşturmaktadır. Doğusunda Türkiye-Azerbaycan'ın Nahçıvan Özerk Cumhuriyeti sınırı ve güneydoğusunda Türkiye-İran sınırı yer almaktadır. Güneyinde Ağrı ili (Doğubayazıt ve Taşlıçay ilçeleri) bulunmaktadır. Bu sınır kabaca doğu-batı doğrultusunda uzanan ve Doğu Torosların doğudaki uzantısı olan Karasu-Aras sıradağlarından oluşmaktadır. Bu dağlar doğuya doğru uzanırken aynı zamanda Yukarı Murat-Van Bölümü ile Erzurum-Kars Bölümü arasında sınır oluşmaktadır. Bu dağların doğuya, Ağrı volkanına kadar devam eden uzantısı üzerinde sırasıyla "Kızılcaziyaret Dağı" (2887 m.), "Durak Dağı" (2811 m.), "Zor Dağı" (3196 m), "Pamuk Dağı" (2639 m.) bulunmakta ve en doğu uçta ise Büyük Ağrı (5137 m.) ve "Küçük Ağrı" (3896 m.) volkanik dağları bulunmaktadır. Durak Dağları üzerinde Balık Gölü (2250 m.) bulunmaktadır. Iğdır'ın batısında Aras Irmağı'na katılan Gaziler Deresi'nin batı bölümü, Kars ili, Kağızman ilçesi ile olan sınırını oluşturur.
Iğdır ili tamamen Aras Nehri'nin havzası içerisinde bulunmaktadır. İl sınırları içerisinde Aras Nehri'ne katılan önemli akarsular batıda Gaziler Çayı, Buruksu Çayı, doğuda ise Aşağı ve Orta Karasu çaylarıdır. Tuzluca çevresinde Bazaltik ve kahverengi topraklar geniş yayılış alanına sahipken, Iğdır Ovası'nda alüvyal topraklar, Doğu Iğdır Ovası ve Dil Ovası'nda tuzlu topraklar hâkimdir.
Nüfus > Osmanlı İmparatorluğu

Çaldıran Muharebesi sonrası, uygun görülen Kürt aşiretlerinin kimisi, Van'ın kuzeyindeki Ermeni sınır bölgelerine inzibat amacıyla geçirilirken, kimisi güvenilir bulunmayan Türkmen gruplarının bulunduğu bölgelere hakim olmak için batıya hareket ettirildi. Örneğin, 1700'lü yıllarda Gêloîler, Hakkari bölgesindeki Pinyanişî aşiretinden koparak Iğdır yöresine yerleşti.