stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Üçüncü İtalyan Bağımsızlık Savaşı

| g t Avusturya-Prusya Savaşı |
| --- | --- |
 Bohemya Hühnerwasser  Podol  Náchod  Trutnov  Burkersdorf  Skalitz  Münchengrätz  Schweinschädel  Gitschin  Königgrätz  Blumenau Kuzey Almanya Langensalza Main Nehri Hünfeld  Dermbach  Kissingen  Frohnhofen  Aschaffenburg  Hundheim  Tauberbischofsheim  Werbach  Gerchsheim  Helmstadt  Roßbrunn İtalya ve Adriyatik Denizi Custoza  Trentino  Lake Garda  Valtellina  Vezza d'Oglio  Lissa  Bezzecca  Versa 
| g t Üçüncü İtalyan Bağımsızlık Savaşı |
| --- | --- |
 Custoza  Trentino  Lake Garda  Valtellina  Vezza d'Oglio  Lissa  Bezzecca  Versa 
Üçüncü İtalyan Bağımsızlık Savaşı (İtalyanca: Terza guerra d'indipendenza italiana), İtalya Krallığı ile Avusturya İmparatorluğu arasında Haziran ve Ağustos 1866 tarihleri arasında yaşanan bir savaştı. Çatışma, Avusturya-Prusya Savaşı ile paralellik göstermiş ve Avusturya'nın Venetia bölgesini (bugünkü Veneto, Friuli ve Quadrilatero'nun son kalıntısı olan Mantova şehri) Fransa'ya bırakmasıyla sonuçlanmış ve daha sonra bir plebisit sonrasında İtalya tarafından ilhak edilmiştir. İtalya'nın bu zengin ve kalabalık bölgeyi alması, İtalya'nın birleşmesinde önemli bir adımı oluşturmuştur.
Arka Plan

Savoy kralı II. Victor Emmanuel 17 Mart 1861'de İtalya Kralı ilan edilmişti ama Venedik'i ya da çok küçültülmüş Papalık Devletlerini kontrol etmiyordu. Ülkenin yabancı egemenliği altındaki kısmı için daha sonra İtalyanca bir terim olan Irredente, kelime anlamıyla "kurtarılmamış anlamına (unredeemed)" gelen, yeni krallığın iç politikasında sürekli bir gerilim kaynağı ve dış politikasının temel taşlarından biriydi.
Roma'yı ele geçirmek için ilk girişim 1862 yılında Giuseppe Garibaldi tarafından düzenlendi. Kralın tarafsızlığına güvenerek Cenova'dan Palermo'ya yelken açtı. 1.200 gönüllü toplayarak Katanya'dan yelken açtı ve yarımadanın kuzeyinden Roma'ya doğru ilerlemek amacıyla Aspromonte Dağı'na ulaşmak için 24 Ağustos'ta Calabria'daki Melito ile beraber karaya çıktı. Ancak Piyemonteli general Enrico Cialdini, gönüllü ordusunu durdurmak için Albay Pallavicino komutasında bir tümen gönderdi. Garibaldi Aspromonte Muharebesi'nde yaralandı ve adamlarıyla birlikte esir alındı.
Avusturya ve Prusya arasında Alman sorunu nedeniyle artan anlaşmazlık 1866'da açık savaşa dönüştü ve bu da İtalya'ya Venedik'i ele geçirme fırsatı sundu. 8 Nisan 1866'da İtalyan hükümeti, Fransa İmparatoru III. Napolyon'un arabuluculuğuyla Prusya ile askeri bir ittifak imzaladı.
General Alfonso Ferrero La Marmora komutasındaki İtalyan orduları güney cephesinde Avusturyalılarla çarpışacaktı. İtalyanlar aynı zamanda deniz üstünlüklerinden yararlanarak Dalmaçya kıyılarını tehdit etmeyi ve Trieste'yi ele geçirmeyi planlıyorlardı.
Savaşın patlak vermesinin ardından İtalyan ordusu:
Yeni İtalya Krallığı'nın en büyük bileşenleri olan Sardinya Krallığı ve İki Sicilya Krallığı ordularının koordinasyonsuzluğu, eski düşmanların artık birlikte görev yapmaları nedeniyle komuta zinciri arasında anlaşmazlıklar yaşanması,
Güney İtalya'daki sert direniş, İki Sicilya Krallığı'nın İtalya tarafından ilhak edilmesi,
İtalyan donanması Regia Marina içinde giderek güçlenen bir husumet.
gibi çeşitli nedenlerden dolayı zor durumda kalmıştır.
Savaş > İtalyan İşgali

Prusya, 16 Haziran 1866'da Avusturya ile müttefik olan birkaç Alman devletine saldırarak çatışmaları başlattı. Üç gün sonra İtalya, Avusturya'ya savaş ilan etti ve 23 Haziran'da askeri harekâta başladı.
İtalyan kuvvetleri iki orduya bölünmüştü. Biri La Marmora komutasında, Mincio Nehri'nin batısındaki Lombardiya'da konuşlanmıştı ve Avusturyalıların Quadrilatero kalesine yönelmişti. Enrico Cialdini komutasındaki ikinci ordu ise Romagna'da, Po Nehri'nin güneyinde konuşlanmıştı ve Mantova ve Rovigo'ya yönelmişti.
La Marmora önce Mantova ve Peschiera del Garda istikametinde ilerlemiş, ancak 24 Haziran'daki Custoza Muharebesi'nde yenilmiş ve düzensiz bir şekilde Mincio nehri boyunca geri çekilmiştir. Cialdini ise savaşın ilk bölümünde saldırgan bir tutum sergilememiş, sadece birkaç güç gösterisi yapmış ve Po'nun güneyindeki Avusturya kalesi Borgoforte'yi kuşatmayı başaramamıştır.
Custoza'daki yenilginin ardından İtalyanlar, Avusturya'nın karşı saldırısına hazırlanmak için yeniden organize oldular. Avusturyalılar bu fırsatı Valtellina ve Val Camonica'ya (Vezza d'Oglio Savaşı) baskın yapmak için kullandılar.
Savaş > Yeni İtalyan taarruzu

Ancak savaşın gidişatı, Prusya'nın Bohemya'da, özellikle de 3 Temmuz'daki dönüm noktası niteliğindeki Königgrätz (ya da Sadowa) Muharebesi'nde kazandığı zaferlerle İtalya'nın lehine döndü. Avusturyalılar üç kolordularından birini İtalya'dan Viyana'ya nakletmek zorunda kaldılar. Bölgede kalan Avusturya kuvvetleri savunmalarını Trentino ve Isonzo çevresinde yoğunlaştırdı.
5 Temmuz'da İtalyan hükümeti, III. Napolyon'un, Avusturya'nın Prusya'dan olumlu koşullar elde etmesini ve özellikle Venedik'i korumasını sağlayacak bir çözüm için aracılık girişiminde bulunduğu haberini aldı. Bu durum İtalya için utanç vericiydi, çünkü kuvvetleri o güne kadarki tek savaşta geri püskürtülmüştü. Avusturyalılar, Prusyalılara direnmek için Viyana'ya daha fazla asker sevk ederken, La Marmora'dan kuvvetlerinin sayısal üstünlüğünden yararlanarak bir zafer kazanması ve pazarlık masasında İtalya'nın durumunu iyileştirmesi isteniyordu.
14 Temmuz'da Ferrara'da düzenlenen savaş meclisinde İtalya'nın yeni saldırı planları karara bağlandı:
Cialdini 150.000 kişilik ana orduyu Venedik'e doğru yönlendirecek, La Marmora ise yaklaşık 70.000 kişiyle Quadrilatero'da Avusturya kuvvetlerini meşgul edecekti.
Amiral Carlo di Persano komutasındaki İtalyan Donanması, Trieste'yi ele geçirmek amacıyla Ancona'dan yelken açacaktı.
Garibaldi'nin gönüllü birlikleri (İtalyanca: Cacciatori delle Alpi), düzenli piyadelerden oluşan bir tümenle takviye edilerek, başkent Trento'yu ele geçirmek amacıyla Trentino'ya ilerleyecekti.
Cialdini 8 Temmuz'da Po'yu geçti ve 22 Temmuz'da Avusturya Ordusu ile karşılaşmadan Udine'ye ilerledi. Öte yandan Garibaldi'nin gönüllü birlikleri Trentino'nun işgali sırasında Brescia'dan Trento'ya doğru ilerlemiş ve 21 Temmuz'da Bezzecca Muharebesi'ni kazanmıştı. Ancak her iki başarı da İtalyan Donanması'nın 20 Temmuz'da Lissa Muharebesi'nde aldığı beklenmedik yenilginin gölgesinde kalmıştır.
26 Temmuz'da, bersaglieri ve süvarilerden oluşan karma bir İtalyan kuvveti, Torre Nehri'nin geçişini koruyan bir Avusturya kuvvetini mağlup etti ve Versa Muharebesi'nde bugünkü Romans d'Isonzo'ya ulaştı. Bu, İtalyanların Friuli'deki en büyük ilerleyişi oldu. Ancak, Avusturya-Prusya çatışmalarının sona ermesiyle birlikte Avusturyalılar, İtalya'ya takviye göndermeye hazır görünüyordu. Başka bir yenilgiyi göze almak istemeyen ve sayıca kendilerinden çok fazla olan Avusturyalı takviye kuvvetleriyle yüzleşmek istemeyen İtalyanlar barış masasına oturmak zorunda kaldılar. 9 Ağustos'ta Garibaldi'ye Başkomutanlık tarafından gönderilen bir telgrafta Trentino'yu boşaltması emredildi. Verdiği cevap sadece "Obbedisco" ("İtaat edeceğim") oldu ve kısa süre sonra İtalya'da meşhur oldu. Düşmanlığın durdurulması 12 Ağustos'ta imzalanan Cormons Mütarekesi'nde kabul edildi ve bunu 3 Ekim 1866'da Viyana Antlaşması izledi.
Sonuç

Temmuz 1866'da Prusya'nın Avusturya'ya karşı kazandığı zaferin ardından Nikolsburg Mütarekesi iki ülke arasındaki düşmanlıkları sona erdirdi. Avusturyalılar Isonzo Nehri'ne çekildi ve Venedik'i İtalyanların eline bıraktı. Fransa ve Prusya, İtalya'ya Avusturya ile tek başına bir ateşkes imzalaması için baskı yaptı. Düşmanlıkların durdurulması 12 Ağustos'ta imzalanan Cormons Mütarekesi ve ardından 3 Ekim 1866'da Viyana Antlaşması ile kabul edildi.
21-22 Ekim 1866 tarihli Venedik vilayetleri ve Mantova halk oylaması duyurusu
Prag Barışı'nın şartları arasında Lombardiya Demir Tacı'nın İtalyan kralına verilmesi ve Avusturya'nın bugünkü Veneto, Friuli'nin bir kısmı ve Mantova şehrinden mürekkep Veneto'yu terk etmesi yer alıyordu. İmparator Franz Joseph, Avusturya-Prusya Savaşı'na müdahale etmeme karşılığında Venedik'i Fransa'ya bırakmayı zaten kabul etmişti, ancak Prusya ile Avusturya arasında aracılık yapan III. Napolyon, daha önce İtalya'nın Savoy ve Nice'in Fransa tarafından ilhakını kabul etmesi karşılığında gizli bir antlaşmada kararlaştırıldığı gibi, 19 Ekim'de Venedik'i İtalya'ya bıraktı.
Prag Barışı'nı, bölgenin İtalya'ya bırakıldığını teyit eden Avusturya-İtalya Viyana Antlaşması takip etti. Ancak barış antlaşmasında Venedik ve Mantova'nın ilhakının ancak bir referandum sonucunda halkın İtalya Krallığı'na ilhak konusundaki iradesini ortaya koymasından sonra yürürlüğe gireceği belirtiliyordu. Halk oylaması 21 ve 22 Ekim tarihlerinde yapıldı ve katılımcıların %99.9'unun İtalya'ya katılmayı desteklemesiyle ezici bir başarı elde edildi.
Bu arada Sicilya'da da Yedi Buçuk Gün İsyanı adı verilen bir ayaklanma meydana geldi.
Risorgimento, "Dördüncü İtalyan Bağımsızlık Savaşı" olarak da bilinen Roma'nın ele geçirilmesi ve I. Dünya Savaşı'nın sonunda Trentino, Friuli ve Trieste'nin ilhak edilmesiyle tamamlandı.
Ayrıca Bakınız

İkinci İtalyan Bağımsızlık Savaşı
Avusturya-Prusya Savaşı
Cormons Ateşkesi
Garibaldi'nin Roma'ya Seferi
Risorgimento
Aslan tarafından temsil edilen Venedik'in, kadın tarafından temsil edilen İtalya'ya katılmayı umduğu alegorisi
Lissa Deniz Muharebesi, 20 Temmuz 1866
Bezzecca Savaşı, 21 Temmuz 1866
Versa Muharebesi, 26 Temmuz 1866
II. Victor Emmanuele Venedik'te.
Coca-Cola

|  |
| --- | --- |
Coca-Cola, tarihi tasarım özelliklerinin çoğunu modern cam şişelerde korumuştur.
Tip: Kola
Üretici: The Coca-Cola Company Anadolu Grubu (Türkiye)
Köken:  Amerika Birleşik Devletleri
İlk üretim yılı: 8 Mayıs 1886 (138 yıl önce) (1886-05-08)
Renk: Karamel
Değişik biçimleri: Coca-Cola Light  Kafeinsiz Coca-Cola Coca-Cola Zero Sugar Coca-Cola Cherry Coca-Cola Vanilla Coca-Cola Citra Coca-Cola Lime Maaza 
Bağlantılı ürünler: Pepsi Cola Turka RC Cola Afri-Cola Inca Kola Est Cola
Web sitesi: https://www.coca-cola.com/tr/tr
Coca-Cola, Amerika Birleşik Devletleri kökenli, karamelize şekerle tatlandırılmış, alkolsüz içecek markası. Dünyada en fazla tüketilen meşrubat olan Coca-Cola uluslararası araştırma ajansı Interbrandin sıralamasında 2005-2016 yılında dünyanın en pahalı markası olarak tanındı. Coca-Cola ve çeşitli alkolsüz içecek markalarının sahibi, merkezi ABD'nin Georgia Eyaleti'nde, Atlanta şehrinde bulunan çok uluslu şirket The Coca-Cola Company'dir. Markanın adı Kola fındığı, kafein kaynağı ve koka yaprakları isimlerinin birleşmesinden oluşmuştur. Coca-Cola'da kullanılan malzeme ve kimyasal ürünlerin yayınlanmış olmasına rağmen Coca-Cola'nın formülü bugüne kadar ticari sır olarak kalmıştır. 1886'da kurulan şirketin hisseleri, New York Borsası'nda KO kısaltması ile işlem görür. Şirket daha sonra dünya çapında 200'den fazla ülkede lisanslı Coca-Cola ürünleri, şişeleme, filtrelenmiş su, tatlandırıcılar ve konsantreleri üretmektedir. The Coca-Cola Company ayrıca büyük restoran ve gıda hizmeti dağıtıcılara konsantre satmaktadır.
Tarihçe > İlk yıllar

Coca-Cola'nın mucidi 1886 yılında onun ilk formülünü yaratan John S. Pemberton'dur. Amerikan İç Savaşında albay gibi hizmet eden ve yaralanan Pemberton morfin bağımlısı idi ve tehlikeli olmasına rağmen afyon bulmaya çalışıyordu. Columbus'ta kimyager ve eczacı olarak çalışan Pemperton'un aklına kokainli şarap yapmak geldi. Kendi özel geliştirdiği formül ve karışımlarla Pemberton French Wine Coca'yı 1885 yılında icat etti. Kola özütü, şarap ve koka yaprağı karışımından oluşan ürününü bir yıl sonra piyasaya sürdü. Fakat Atlanta yasaları nedeniyle üründe kullanılan kokain yaprağı ve alkol başına dert oldu. Bu yüzden bu işi bırakmak zorunda kalan John 8 Mayıs 1886 yılında Atlanta'da pirinç bir çaydanlıkta serinletici alkolsüz bir şurup yaptı. Karbonatlı su ile karıştırdığı şurubu dostlarına ikram etti. Bu yeni şurup öylesine beğenildi ki, Pemberton eczanesinin bahçesinde bardağı 5 cent'ten satışa sundu. Pembertonun ortağı Frank Robinson ürüne Coca Cola adını verdi Coca-Cola'nın bugüne kadar değişmeden gelen logosunu yarattı.
29 Mayıs 1886 tarihinde ilk Coca-Cola reklamı The Atlanta Journal'da yayınlandı. İlanda kullanılan slogan “Nefis ve Serinletici” idi. 1888 tarihinde piyasada Coca-Cola'nın 3 versiyonu satılıyordu, Pemberton ve 4 iş insanı: J. C. Mayfield, A.O. Murphey, C.O. Mullahy ve E.H. Bloodworth tarafından anlaşmasız bir ortaklık kurulmuştu.
Bundan sonra Coca-Cola'nın yöneticiliği ve telif hakları konusunda sayısız hesapsız tartışmalar ve çatışmalar meydana çıktı. 24 Mart 1888 tarihinde Coca-Cola şirketinin resmi hissedarları John'un oğlu Charley Pemberton ve Woolfolk Walker, kız kardeşi Margaret Dozier ve Fulton County mahkemesinin kararı ile Asa Griggs Candler oldu. Amma Candler ve Walkerle Charley Pembertonla aralarında anlaşılmazlık yaşandı. Bu çatışmaya sebep John Pembertonun imzaladığı tek hakların uygulanmasına ilişkin belgeye attığı imzayı unutması idi. Sonra ise Charley Pemberton'un Coca-Cola'nın en büyük hissesine sahip olması, bu şirket oluşturulurken babasının sahip olduğu paydan kaynaklanmıştır. Bundan sonra rekabet esasen iki taraf arasında Charley Pemberton ve Asa Candlerin oğlu Charles Candler'in arasında daha keskin karakter almıştır. 1888 yılı 16 Ağustos'ta Pemperton öldü ve Asa Griggs Candler 1891 yılında Cahrley Pemberton'a ait hissenin üçte birlik bölümünü, Walker hissenin yüzde 50 hissesini, Coca Cola'nın haklarını ve reçetesini 2300 dolar karşılığında satın aldı. 1892 yılında The Coca-Cola Company adıyla sermayesi 100.000 dolar olarak anonim şirket kuruldu. Bu, Coca-Cola tarihinde dönüm noktası oldu ve bundan sonra Coca-Colanın geniş çaplı üretimine başlandı. Asa Candler'e türlü yolla engel olmaya çalışan Charley Pemberton 23 Haziran 1894 yılında 40 yaşında afyon bağımlılığından Atlanta Grady Hastanesinde öldü.
Hisse yapısı

Coca-Cola, 1919'dan bu yana halka açık bir şirkettir. Halka açıklık oranı %100'dür. Hisse senetleri New York Menkul Kıymetler Borsası'nda "KO" sembolüyle işlem görmektedir. 1919'da 40 dolara satın alınan bir hisse senedi, tüm temettülerin yeniden yatırılmasıyla birlikte, 2012'de enflasyona göre ayarlanan yıllık %10,7 artışla 9,8 milyon dolar değerindedir. SunTrust Bankası, Coca-Cola'nın 1919'daki halka arzına aracılık ettiği için 100.000 dolar aldı, banka bu hisseyi 2012 yılında 2 milyar doların üzerinde bir fiyata sattı. 1987'de Coca-Cola bir kez daha borsa performansının göstergesi olarak kabul edilen Dow Jones Borsası endüstri endeksi'ni oluşturan 30 hisseden biri oldu, daha önce 1932'den 1935'e kadar bir Dow hisse senediydi. Coca-Cola, 1920'den bu yana temettü ödüyor ve 2019'dan itibaren 57 yıl boyunca her yıl artırıyor.
Hisse yapısı > Hissedarlar

2024'ün başında Coca-Cola'nın en büyük 10 hissedarı şunlardır:
| Hissedar adı | Yüzde |
| --- | --- |
Berkshire Hathaway: %9,3
The Vanguard Group: %8,6
BlackRock: %5,6
State Street: %4,0
JPMorgan Chase: %2,1
Geode Sermaye Yönetimi: %2,0
Fidelity Investments: %1,8
Eaton Vance: %1,7
Charles Schwab: %1,4
BlackRock Life: %1,4
Diğerleri: %62,2
Coca Cola'nın formülü

Ana madde: Coca-Cola'nın formülü
Pemperton her zaman kendi ürettiği içeceğin formülünü gizli tutmaya çalışmıştır. 1887 yılında Candler, Coca Cola'nın gizli formülünü alıp emin bir yerde saklamıştır. 1916 yılında Candler emekli olduğunda gizli formülü oğluna vermiş ve saklaması için görevlendirmiştir. 1919 yılında Coca Cola'nın gizli formülü Atlanta'dan New York'a götürülmüş, banka kredisi teminatı karşılığında Coca-Cola'nın gizli formülünün yazılı olduğu belge bankaya teslim edilmiştir. Bu belge borcun ödendiği 1925 yılına kadar New York'taki Guaranty Bankası'nda bir kasada tutuldu. 1925 yılında tekrar doğduğu yer olan Atlanta’ya New York'tan dönmüş ve 1925 yılından beri Atlanta'nın merkezindeki SunTrust Bankası'nda muhafaza ediliyordu. Bu sırrın iyi saklanması için şirket SunTrust Bankasına yılda 48.3 milyon dolar ödüyordu. 2011 yılında düzenlenen törenle gizli formül "Coca-Cola Dünyası" müzesine getirildi.
Coca Cola içen süslü kıyafetli kadın (Hilda Clark) gösteren reklam afişi. Aynada Drink Coca-Cola 5¢", masa üzerindeki kartta "Home Office, The Coca-Cola Co. Atlanta, Ga. Branches: Chicago, Philadelphia, Los Angeles, Dallas". yazıları yer almaktadır (1890'lı yıllar).
Coca Cola şişesi, 1915
Coca Colanın mucidi John S. Pemberton
Coca cola kuponu,1888
Coca-Cola şişeleme fabrikası. 8 Ocak 1941, Montreal, Kanada.
20 Şubat 1929'da yayınlanan, Coca-Cola Company'nin 20 Hissesine İlişkin A Sınıfı Hisse Senedi Satın Alma Sertifikası
Batı ova gorili

Batı ova gorili (Gorilla gorilla gorilla), Batı gorilinin (Gorilla gorilla) bir alttürüdür.
Dağın birincil, ikincil ormanlarında veya bataklıklarda yaşamaktadır. Angola, Kamerun, Orta Afrika Cumhuriyeti, Kongo Cumhuriyeti, Ekvator Ginesi ve Gabon'da dağılmış durumdadır. Kongo Demokratik Cumhuriyeti'nde nesilleri tükenmiştir.
Hakkında

Batı ova gorili  batı nehir gorilinden daha küçüktür. erkek gorilin yüksekliği 1.8 m, vücut ağırlığı 140 kg'a kadar çıkıyor. Dişi gorilin  yüksekliği 1.5 m, ağırlığı 70 kg.
Bir aile grubunun yaşam alanı 3 ila 18 km² arasında değişir. Goriller topraklarının sınırlarını korumazlar ve bu nedenle diğer gruplarla kesişirler. Gün boyunca, hayvanlar 0,3-1,8 km yolu aşıyorlar. Grup, bir baskın erkek ve yavruları ile 5-7 dişiden oluşur. Ayrıca baskın olmayan birkaç erkek olabilir.
9-10 yaş arası oldukça yavaş çoğalırlar. Bir kadın her 5 yılda bir yavrusunu doğurur
Güvenlik durumu

1980'li yıllardaki araştırmalar, Ekvator Afrika'sında yaşayan batı ova gorillerinin sayının 100 bin olduğu bulundu. Bugüne nüfus 50.000'e düşmüştür. Bununla birlikte, 2006-2007'de, Tele Gölü alanında, 100 binden fazla kayıtlı olmayan goriller bulunmuştur. Bundan sonra, batı ova gorillerinin toplam nüfusu 150.000-200.000 götürüldü. Bununla birlikte, ormansızlaşma ve kaçak avlanma nedeniyle zayıf kalmaktadırlar.
Dünyadaki hayvanat bahçeleri, bu alttürlerden 550 gorili içeriyor.
Cincinnati Hayvanat Bahçesi, Batı Ova  Gorili yavrusunun korunması için güvenlik programları uygular.
Yeni Türkiye Partisi (1961)

Başlığın diğer anlamları için Yeni Türkiye Partisi sayfasına bakınız.
| Yeni Türkiye Partisi  |
| --- | --- |

Kısaltma: YTP
Kurucu: Ekrem Alican
Kuruluş tarihi: 13 Şubat 1961
Kapanış tarihi: 19 Mart 1973
Önceli: Demokrat Parti Hürriyet Partisi
Ardılı: Adalet Partisi
İdeoloji: Liberal muhafazakârlık
Siyasi pozisyon: Merkez sağ


Yeni Türkiye Partisi (YTP), 1961 ile 1973 arasında Türkiye'de faaliyet göstermiş siyasi parti.
Kuruluşu

27 Mayıs 1960 Darbesi'nden sonra Demokrat Parti'nin kapatılmasıyla siyasi yaşamda doğan boşluğu doldurmak üzere 13 Şubat 1961'de kuruldu. Kurucuları ve yöneticileri arasında İrfan Aksu, Yusuf Azizoğlu, Raif Aybar gibi ilk dönem DP'lilerin de yer aldığı partinin siyasi kadrosu, geçmişte Celal Bayar-Adnan Menderes çizgisine karşı çıkan DP'nin merkez kanadını temsil ediyordu. Genel başkanlığına Millî Birlik Komitesi yönetiminde maliye bakanlığı yapmış olan Ekrem Alican getirildi. Aynı dönemde DP'nin mirasçısı olarak ortaya çıkan Adalet Partisi'ne (AP) karşı askeri yönetimden destek gören YTP'nin programı, gerek siyasi açıdan, gerekse iktisat politikası açısından liberal nitelikteydi. Temelde AP'ninkinden çok farklı olmayan programda, 27 Mayıs'ın DP'li seçmene karşı değil, DP yöneticilerine karşı yapıldığına dikkat çekiliyordu.
9 Temmuz 1961 tarihinde yapılan anayasa referandumunda 1961 Anayasası’nın kabulü yönünde propaganda sürdürdü.
YTP, 15 Ekim 1961'deki milletvekili genel seçimlerinde oyların yüzde 13,7'sini elde ederek, toplam 65 milletvekilliği kazandı. Cumhuriyet Senatosu'nda ise 28 üyelik elde etti. 1961 Genel Seçimleri'nde, YTP’nin  en yüksek oy oranına ulaştığı bölgeler, AP’nin en az oy aldığı bölgeler olan Güneydoğu Anadolu Bölgesi (%38.12) ve Doğu Anadolu Bölgesi (%34.20) bölgeleri oldu.
25 Haziran 1962'de kurulan İsmet İnönü başkanlığındaki ikinci koalisyon hükûmetine altı bakan verdi. Ekrem Alican da devlet bakanı ve başbakan yardımcısı olarak yeni hükûmette görev aldı.
Gerilemesi ve kapanması

17 Kasım 1963'teki yerel seçimlerde YTP'nin oy oranının yüzde 6,5'e inmesinin gerekçesini CHP ile koalisyon olarak gösteren Alican, koalisyon hükûmetinden çekildi. Daha sonra 20 Şubat 1965'te Suat Hayri Ürgüplü başkanlığındaki koalisyon hükûmetine dört bakanla katılan YTP'nin 10 Ekim 1965'teki genel seçimlerde oy oranı daha da azalarak yüzde 3,72'ye kadar düştü ve yalnızca 19 milletvekilliği kazanabildi.
Seçim başarısızlıklarının parti yönetiminde yarattığı ağır bunalım nedeniyle 1966'da genel başkanlığa İrfan Aksu seçildi. İstifalar sonucu boşalan bu göreve 1968'de Yusuf Azizoğlu, 1970'te ise Tahsin Banguoğlu getirildi.
YTP 12 Ekim 1969'daki genel seçimlerde yüzde 2,18'lik oy oranıyla altı milletvekili çıkardı. Bazı milletvekillerinin AP'ye ve yeni kurulan Millî Nizam Partisi'ne (MNP) katılmasından sonra bir varlık gösteremedi. 19 Mart 1973'te kongre kararıyla feshedildi.
Seçimler > Genel seçimler

| Seçim | Genel Başkan | Oy> # | Oy>  % | Oy> ± | Sandalye> # | Sandalye> ± | Meclis | Sıra | Kurulan Hükûmetler | Haritalar |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1961 | Ekrem Alican | 1.391.934 | %13,73 | — | 65 / 450 | — | Ana Muhalefet | 4. | 27. Türkiye Hükûmeti (Koalisyon)  29. Türkiye Hükûmeti (Koalisyon) |  |
| 1965 | Ekrem Alican | 346.514 | %3,72 |  10,01 | 19 / 450 |  46 | Muhalefet | 4. | — |  |
| 1969 | Yusuf Azizoğlu | 197.912 | %2,18 |  1,54 | 6 / 450 |  13 | Muhalefet | 8. | — | Hiçbir ilde 1. olamadı |
Seçimler > Yerel seçimler

| Seçim | Genel Başkan | İl Genel Meclisi> Oy | İl Genel Meclisi>  % | İl Genel Meclisi> ± | Belediye | Harita |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1963 | Ekrem Alican | 621.600 | %6,51 | - | 55 / 1.045 |  |
| 1968 | Yusuf Azizoğlu | 65.593 | %0,72 | 5.79 | 9 / 1.252 | Hiçbir ilde 1. olamadı |
1960 Beşiktaş Jimnastik Kulübü Olağan Kongresi

1960 Beşiktaş Jimnastik Kulübü Olağan Kongresi, Beşiktaş Jimnastik Kulübü'nün yeni başkanını belirlemek için 17 Temmuz 1960 tarihinde Beşiktaş'ta bulunan Suat Park Sineması'nda gerçekleştirilen olağan seçimli kongredir. Yapılan olağan kongre sonucunda Hakkı Yeten Beşiktaş Jimnastik Kulübü'nün 19. Başkanı seçilmiştir.
Adaylar > Hakkı Yeten'nin Listesi

Asil Üyeler: Himmet Ünlü, Sinan Bosna, Hüseyin Tanyü, Faruk Sağnak, Kadri Eril, Saim Sarper, Nazmi Akbacı, Nazım Öner
Yedek Üyeler: Hayati Ozgan, İskender Yakak, Fuat Kırşan, Şevket Belgin
Seçim Sonuçları

17 Temmuz 1960 tarihinde Beşiktaş'ta bulunan Suat Park Sineması'nda yapılan seçimde 248 üye oy kullandı. Yeten 230 oy, Tanış ise 18 üyenin oyunu aldı. Seçim sonucunda Hakkı Yeten yeni Beşiktaş Jimnastik Kulübü Başkanı seçildi.
William Saliba

William Alain André Gabriel Saliba (d. 24 Mart 2001), Arsenal ve Fransa millî futbol takımında forma giyen savunma oyuncusu.
Yaşamı

William Saliba, 24 Mart 2001 tarihinde Paris'in kuzeydoğusunda bulunan Bondy bölgesindeki Seine-Saint-Denis'de dünyaya geldi.
Futbol Kariyeri > Saint-Étienne

Saliba altı yaşında Kylian Mbappé'nin babası Wilfred Mbappé'nin çalıştırdığı takımda futbol oynamaya başladı. 2016 yılında Saint-Étienne'e transfer oldu ve ilk profesyonel sözleşmesini 17 yaşında, Mayıs 2018'de bu kulüple imzaladı. 25 Eylül 2018'de ilk kez as takım formasıyla sahaya çıktığı maçta takımı, Toulouse FC karşısında 3-2 galip geldi. 2019'da Arsenal'a transfer olduktan sonra da 2019-2020 sezonunda aynı kulüpte kiralık olarak oynadı.