Lysander Spooner
Hayatı > Kölelik karşıtlığı

Spooner, kölelik karşıtı hareketin bir figürü olarak kamuoyunda tanınan biri haline geldi. 1845 yılında yayınlanan Köleliğin Anayasaya Aykırılığı adlı kitabı, köleliğin kaldırılması taraftarları arasında geçen Anayasa'nın kölelik kurumunu destekleyip desteklemediği tartışmasına önemli katkıda bulundu. William Lloyd Garrison ve Wendell Phillips önderliğindeki ayrılıkçı bir grup, Madde IV, Kısım 2'deki kaçak kölelerin yakalanması gibi hükümler göstererek; Anayasanın, kölelere yönelik baskıları yasal olarak tanıdığını ve uyguladığını savundu. Phillips ise daha çok, Spooner'ın haksız herhangi bir yasanın hakimler tarafından yasal bir şekilde geçersiz kılınması gerektiği fikrine karşı çıktı.
Spooner, Anayasa metninin köleliğe izin verdiği iddiasına itiraz etti. Kurucu Babaların muhtemelen Anayasa'yı yazarken köleliği yasaklamayı amaçlamadıklarını kabul etmesine rağmen Spooner, yazarlarının özel niyetlerinin değil, yalnızca metnin anlamının uygulanabilir olduğunu savundu. Genellikle köleliği desteklediği şeklinde yorumlanan hükümlerin aslında onu desteklemediğini ve Anayasanın birkaç maddesinin devletlerin kölelik kurmasını yasakladığını göstermek için karmaşık bir hukuk ve doğal hukuk argümanları sistemi kullandı. Spooner'ın argümanları, Gerrit Smith ve 1849 platformunun yirmi ikinci parti planında Spooner'ın Köleliğin Anayasaya Aykırılığı kitabını öven Özgürlük Partisi gibi diğer Anayasa yanlısı kölelik karşıtları tarafından da dile getirildi. Başlangıçta Garrisoncu bir ayrılıkçı olan Frederick Douglass, daha sonra Anayasa yanlısı pozisyonu kabul etti ve fikrinin nasıl değiştiğini açıklamak için Spooner'ın argümanlarına atıfta bulundu.
Kitabınının yayınlanmasından 1861 yılına kadar, Spooner aktif olarak köleliğe karşı mücadele etti. Jürinin kanaatiyle kararın bozulması ve kaçan köleler için yazdıklarına ek olarak başka yasal savunmalar hakkında daha sonra başka kitapçıklar da yayınladı ve hukuki hizmetlerini kaçaklara genellikle ücretsiz olarak sundu. 1850'lerin sonlarında kitabının kopyaları, Kongre üyelerine dağıtıldı ve içerikleri konusunda bazı tartışmalara neden oldu. Bir kölelik taraftarı olan Mississippi Senatörü Albert G. Brown bile argümanların entelektüel katılığını övdü ve kölelik karşıtlarından bugüne kadar gördüğü en zorlu yasal karşı çıkış olduğunu kabul etti. 1858 yılında Spooner "Köleliğin Kaldırılması Planı"nı yayınladı ve Kuzeyli kölelik karşıtların yardımıyla siyah köleler ve köle sahibi olmayan özgür Güneyliler tarafından köle sahiplerine karşı gerilla savaşı çağrısında bulundu. Spooner ayrıca "Güney'de kölelik karşıtı bir ayaklanmayı teşvik etmek için John Brown ile anlaştı" ve Virginia'da bulunan Harper's Ferry'de (şu anda Batı Virginia eyaletinin bir parçası) yaptığı başarısız baskının ardından yakalanan Brown'ı serbest bırakmak için yapılan başarısız bir girişime katıldı.
Spooner, köleliğin kaldırılması için şiddet kullanımını savunmasına rağmen Cumhuriyetçilerin Amerikan İç Savaşı sırasında Güney eyaletlerinin ayrılmasını önlemek için şiddet kullanmasını kınadı. Savaşla ilgili birkaç mektup ve kitapçık yayınladı ve Cumhuriyetçilerin amacının köleliği ortadan kaldırmak değil, Birlik'i güç kullanarak korumak olduğunu söyledi. Köleliği sık sık eleştiren ancak anayasal olarak ona saldırmayan ve intikamcı askeri politikalar izleyen Senatör Charles Sumner ve Dışişleri Bakanı William H. Seward gibi Cumhuriyetçi siyasi liderleri suçladı ve onlardan dökülen kanların hesabının sorulması gerektiğini söyledi.
Spooner, kölelik kurumuna karşıyken, Amerika Konfedere Devletleri’nin, Spooner'ın felsefesinin temelini oluşturan anayasal ve hukuki bir prensip olan rıza ilkesi sebebiyle, hükümetten ayrılmasını haklı buldu. Ancak Kuzeyliler, Güneylilerin bu hakkını askeri güç kullanarak reddediyordu. Güney eyaletlerinin artık kendilerini temsil etmeyen bir Birlik’ten ayrılma hakkını ihlal ettiğini öne sürerek İç Savaş'a şiddetle karşı çıktı. Kuzeylilerin, Güneylilerin ayrı kalmak istemesine rağmen, Güney eyaletlerini Birlik’e zorla geri katmaya çalıştıklarını düşünüyordu. Devletlerin ayrılma hakkının, kölelerin doğal olan hür olma hakkından hasıl olduğunu savundu. Bu argüman, İç Savaş başladıktan sonra her iki hükümetin de resmi pozisyonuyla çeliştiği için Kuzey’de de, Güney’de de popüler değildi.