Gültekin Yazgan
Çocukluğu ve Hayatını Değiştiren Kaza

Gültekin Yazgan Aydın’da Dr. Nafiz Bey’in ve Ayşe Hanım’ın beşinci çocuğu olarak dünyaya geldi. Babası doğumundan 2 sene önce Niğde’den Aydın’a sağlık müdürü olarak atandı. Bir süre sağlık müdürü olarak çalışan baba Yazgan ardından kendi muayenehanesini açtı ve serbest çalışmaya başladı. Gültekin Yazgan mahalle arkadaşlarıyla birlikte mahallede açılan mandolin kursuna 3. Sınıfta gitmeye başlamıştı. Çocukluğunda da meraklı, öğrenmeyi ve soruşturmayı deneyen biriydi.
Gültekin Yazgan 11 yaşındayken geçirdiği iki kaza sonucunda görme yetisini kaybetmiştir. Kendi anılarında anlattığına göre ilk olayda ayağını sandalyeye dayamış bağcığını bağlarken, dengesini yitirmiş ve başını sandalyeye çarpmıştır. İkinci kaza ise babasıyla birlikte gittiği İncirliova’daki bir pide fırınında gerçekleşmiştir. Pideci fırınının kapısından geçmek yerine bir duvarın üzerine çıkan Yazgan, fark edemediği bir kepenge başını çarpmıştır. Bu iki kazayı kendisi ve ailesi pek önemsememiştir. Ardından gözlerindeki kararma sebebiyle Almanya’dan gelen bir göz doktoruna müracaat eden Yazgan, gözlerindeki rahatsızlığın bu iki kaza sonucu olabileceğini öğrenmiştir ve retina yırtılması teşhisi almıştır. Her ne kadar modern tıpta lazerle düzeltilebilecek bir rahatsızlık olsa da dönemin şartlarından dolayı tam anlamıyla iyileşme sağlanamamıştır. İlk ameliyatını geçirdikten sonra yaklaşık 1 ay kadar hastanede kalan Gültekin Yazgan, ameliyat sonrası görme kaybının tekrar nüksetmesi sebebiyle kalıcı olarak görme yetisini yitirmiştir. Yaklaşık iki buçuk ay hastanede yatan Yazgan hastaneden çıkışını anılarında şöyle aktarmıştır:
“Yıl 1939, aylardan Nisan, iki aydan uzunca bir zamandır kaldığım Cerrahpaşa Hastanesinden taburcu olmuş annemle birlikte çıkmıştım. Lakin bu çıkış önceki yaşantıma geri döndüğüm anlamına gelmiyordu. Ansızın ayrıldığım kitaplarıma, arkadaşlarıma ve de aydınlığa dönmüyordum. Bu dönüşle birlikte yeni bir yola çıkmıştım. ‘Kör Uçuş’ başlıyordu.” (s.13)
Gültekin Yazgan görme yetisini kaybettiği olaya karşı tutumunu şöyle anlatmaktadır:
“…şimdi nasıl olduğunu bilmiyorum ama gerçeği 11 yaşında kavramış hatta kabullenmiştim. Gerçeği sakince kabullenmek, içinde bulunulan durumu analiz etmeyi, artılarını, eksilerini hesap edebilmeyi, stratejilerini geliştirebilmeni sağlar. Aynı zamanda bu, normal hayata dönmek için her şeyi yapmaya hazır olmaktır. Bu kabulleniş, fiziksel veya zihinsel işlevlerinde kayıp ya da kayıplar yaşamış bireylerin rehabilitasyon süreçlerinin başarılı olması için bir önkoşuldur. Bu kabulleniş asla bir boyun eğme davranışı değildir. (s.16)”
Kazadan sonra hem kendisi hem de ailesinde kabullenme süreci başlamış ve bu dönemler Gültekin için oldukça zor geçmiştir. Yazgan, kazadan sonra başından geçen bir olayı anlatırken mahalle ilişkilerinin ne kadar güçlü olduğunun da altını çizmiştir. Kazadan sonra kendine güven kazanmak için sokakların ıssız olduğu gece vakti evden çıkarak kimseye görünmeden evinin civarında gezip hiç kimseye görünmeden evine geri dönmüş, yürürken arkasında biri olduğu hissine kapılmış ancak seslendiğinde kimsenin olmadığı kanısına varmış. Birkaç gün sonra bu kişinin, babasının çok yakın bir arkadaşı olduğunu ve Gültekin’in cesaretini kırmadan onun emniyette olduğundan emin olmak amacıyla o akşam kendisinin arkasında yürüdüğünü öğrenmiş. Bu öykü, komşuluk ve dostlukların kalitesinin ne derece olduğunun bir göstergesidir  (s.45).
Gültekin Yazgan kazadan sonra arkadaşlarından uzaklaştığını ve onları geri kazanması gerektiğini düşünmüştür. O nedenle kolları sıvamış ve eski arkadaşlarını yeniden kazanmak ve onlarla ilişkiyi sürdürmek adına bilinçli bir kampanya başlatmıştır. Çok geçmeden, kendisinin körlük öncesi arkadaşlıklar olarak bahsettiği eski arkadaşlıkları yavaş yavaş canlanmaya başlamıştır. Hatta adını sık sık andığı bir arkadaşı olan Memduh Ünver’in ona okumak ve öğrenmek konusunda büyük bir ilham kaynağı olduğundan bahsetmiştir.
Bunun yanı sıra Gültekin Yazgan yeni dünyasına alışmaya çalışmış ve daha önce varlığından bir miktar haberdar olunan ancak pek üzerinde durulmayan bu dünya birdenbire önem kazanmıştır. Her bir duyu organının verdiği bilgiyi iyi değerlendirmek gerektiğini anlamıştır. Yaşadığı kazanın öncesine kadar Dünya’yı “görmek” üzerinden tanımlamış ve bu bağlamdaki ilkelere göre kurulmuş bir yaşamı vardı. Kazadan sonra ise, “duymak, dokunmak, koklamak ve tatmak bilmektir” ilkesine göre bir yaşam oluşturması gerektiğini kavramıştır. Daha önce de değinildiği üzere çabalamayı ve pes etmemeyi amaç edinmiş biri olan Yazgan bundan sonraki hayatında da engelinin farkında olarak ama hiçbir zaman “muhtaçlık” ile engelini bir tutmadan çabalamaya devam etmiştir.