Hananu İsyanı
İsyancı organizasyonu

İsyancı gruplar toplu olarak ḥarakat al-′iṣābāt olarak biliniyordu ve her bir ′iṣābā, mücahid olarak bilinen 30 ile 100 arasında isyancıdan oluşuyordu ve genellikle yerel bir eşraf veya büyük bir aşiretin başı olan bir reīs (komutan) tarafından yönetiliyordu. Bireysel ′iṣābāt'lar 1919'da Halep ve Anadolu arasındaki kırsalda Fransız ilerlemelerine karşı koymak için kurulmaya başlandı, ancak Hananu onları yavaş yavaş kendi ağında birleştirdi.
İsyan nihayetinde dört ana askeri bölge olarak örgütlendi ve her birinin başında o bölgeye özgü bir reis 'iṣābā vardı. Dört bölge aşağıdaki gibidir: Şeyh Yusuf es-Sadun liderliğindeki Cebel Kuseyr (Antakya bölgesi) (karargâh Babatorun'da), Necib Üveyid liderliğindeki Cebel Harim (karargâh Kafr Takharim'de), Mustafa Hac Hüseyin liderliğindeki Cebel Zaviye ve Ömer el-Bitar liderliğindeki Cebel Sahyun (el-Haffah bölgesi). İsyanın genel lideri olan Hananu ve bölge komutanları, genellikle belirli bir gerilla harekâtı veya silah tedarikini içeren önemli askeri kararları birlikte tartıştılar. Zaman zaman Anadolu'da Fransızlara karşı savaşan Türk düzensiz birliklerinin komutanı Özdemir Bey'e de danışıyorlardı.
İsyanın doruk noktasında Hananu, Halep ile Akdeniz arasında fiilen yarı bağımsız bir devlet kurdu. Hananu'nun isyancıları ele geçirdikleri bölgeyi yönetmeye ilk olarak Armanaz'da başladı; isyancılar bu kasabanın belediyesi ile koordinasyon kurarak faaliyetlerini finanse etmek için toprak sahiplerine, hayvan sahiplerine ve çiftçilere vergi koydu. Hananu'nun idari bölgesi buradan Kafr Takharim ve Harim, Cisr eş-Şuğur ve İdlib ilçe merkezleri de dahil olmak üzere diğer kasaba ve köylere doğru genişledi. Bu kasabaların belediye meclisleri değiştirilmedi, ancak isyancıların mali ihtiyaçlarını desteklemek ve sosyal inançlarını teşvik etmek için yeniden kullanıldı. Kafr Takharim, yerel kaynaklardan para ve silah toplamak için bir yasama komitesi ve adli meseleleri denetlemek için bir yüksek devrim konseyi ile isyancı bölgenin yasama merkezi haline geldi.
İsyancıların savaş gücünün büyük kısmını kırsal köylerden gelen gönüllüler oluşturuyordu ve isyan süresince her köyde genellikle 30 kişilik bir yedek birlik bulunuyordu. Ancak Hananu'nun kuvvetleri arasında Halep şehrinden gelen gönüllüler, eski Osmanlı askerleri, Bedevi aşiret mensupları (yaklaşık 1500 Mevali savaşçısı dahil) ve danışman olarak görev yapan Türk subaylar da vardı. ′Iṣābāt kırsal kesimde kök salmış olsa da şehirlerdeki insanlardan da mali destek alıyordu. İsyancılar, merkezi otoriteye veya işlerine yabancı müdahalesine karşı temkinli geleneksel bir kırsal Suriye özerk hareketi olarak işlev görürken, aynı zamanda Arap milliyetçi hareketiyle ve Arap Ordusu'nun Maysalun'daki yenilgisine kadar şehirlerde bulunan Arap hükûmeti temsilcileriyle yakın bağlar kurmaya çalıştılar.
Tarihçi Nadine Méouchy'ye göre, askeri uzmanlığın yanı sıra, resmi askeri dil ve üslup da isyancı komutanlar için önemliydi çünkü askerlerine "bir ordunun ruhunu, öz imajını ve şeklini" aşılamaya çalışıyorlardı. İsyancı liderlerin toplantıları sırasında, ev sahibi liderin mücahidleri, ev sahibi köyün yolu boyunca sıralanarak ve ziyarete gelen komutanları selamlayarak askeri bir düzen alırlardı. İsyancılar kendilerini "isyan askerleri" anlamına gelen ve eşkıyalıkla ilişkilendirilen iṣābā teriminden daha asil bir imajı temsil eden cunūd et-tevra (tekili cundi) ve orduya atıfta bulunan ve zorunlu askerlik ve baskı ile ilişkilendirilmesi nedeniyle olumsuz çağrışımları olan el-asker terimi ile adlandırıyordu. Her mücahid rütbesine göre maaş alırdı; süvariler (fursan) veya subaylar piyadelerden (müşât) daha yüksek maaş alırdı.
İsyancıların birden fazla silah kaynağı vardı, ancak iki topçu silahı dışında ağır silahları yoktu. Silah kaynakları arasında Güney Anadolu'daki Türk kuvvetleri, Almanların I. Dünya Savaşı sırasında aşiretlere dağıttığı Mauser tüfeklerini isyancılara satan ya da kaçıran Bedevi aşiretleri, 1918'deki İngiliz-Arap saldırısı sırasında Suriye'den kaçan Osmanlı birliklerinin geride bıraktığı silah stokları ve Fransız silah depolarına yapılan baskınlar vardı. İsyancıların cephaneliği büyük ölçüde Alman Mauser tüfekleri, tabancalar, av tüfekleri ve Türk beşli tüfeklerinin yanı sıra kılıç ve hançerlerden oluşuyordu. Khoury'ye göre isyancılar ayrıca on iki hafif makineli tüfeğe sahipti. Temmuz 1920'de Arap hükûmetinin yıkılmasının ardından Türkler isyancıların ana silah tedarikçileri haline geldi. İsyancılar, Anadolu'daki Türk silahlı hareketini, Fransız işgaline karşı mücadelede mükemmel bir gerilla lideri olarak gördükleri Türk generali Mustafa Kemal'in rolünü vurgulayarak, isyancıların olumsuz olarak gördükleri Osmanlılardan ayırdılar.