stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Yeni Ordu (İngiltere)
İç savaş görevleri > İskoçya

1650 yılında İrlanda seferi sürerken, Yeni Ordunun bazı birlikleri İskoçya'daki Covenanters adıyla anılan isyancılarla savaşmaya gönderilir. Bu grup iç savaşın ilk döneminde Parlamento yanlısı olarak savaşa dahil olmuş ancak sonradan II. Charles'ı kral olarak tanıdığını ilan etmiştir. Sayısal olarak büyük bir dezavantaja sahip olmasına rağmen Cromwell, Dunbar ve Inverkeithing Muharebelerinde İskoçları yenmeyi başarır. Sonrasında II. Charles komutasındaki monarşi yanlılarını Worcester Muharebesinde yenen Yeni Ordu iç savaşın son çatışmasından galibiyetle ayrılmış olur.
Fetret Devri

Ana madde: Fetret Devri (İngiltere)
Fetret Devrinde Yeni Ordu'nun bir kısmı George Monck komutasında İskoçya'da işgalci bir kuvvet olarak bulunur. Küçük çaplı monarşi yanlısı direnişlerle mücadele eden birlikler daha çok gerilla kuvvetleriyle çarpışmıştır. İngiltere'de ise ordu birlikleri büyük çaplı muharebelerden çok asayiş görevlerinde kullanılmıştır. Bu anlamda en büyük ayaklanma 1655 yılındaki Sealed Knot olarak bilinen ayaklanma girişimidir. Genelde daha silahlı çatışma olmadan başarısız olan ayaklanmalar Penruddock bölgesinde süvariler tarafından bastırılmıştır. Bu dönemdeki en büyük dış tehdit İngiliz-İspanyol Savaşı olur. 1654 yılında İngiltere, İspanyol İmparatorluğuna savaş ilan eder. Yeni Ordunun bazı birlikleri Karayiplerdeki İspanyol sömürgesi olan Hispanyola Adasını ele geçirmek için gönderilir. Buradaki muharebelerde başarısız olan Yeni Ordu birlikleri tropikal koşullara da uyum sağlayamaz ve ağır kayıplar verir. Birlikler başarısızlğın ardından daha savunmasız konumda olan Jamaika'ya saldırır ve burayı ele geçirir. Yeni Ordu birlikleri İspanya'ya karşı savaşta Avrupa'daki Flanders cephelerinde daha başarılı olur. Özellikle 1658 yılında Cromwell'in Paris Büyükelçisi görevindeki Sir William Lockhart komutasındaki Yeni Ordu birlikleri Fransız müttefikleri ve düşman İspanyolları şaşırtan bir başarı gösterecektir. Cromwell öldüğünde kurmuş olduğu rejimle beraber Yeni Ordu da yavaş yavaş çökmeye başlar. 1659 yılına gelindiğinde Yeni Ordu bünyesinde farklı komutanlara bağlı grupların birbirleriyle savaşacağı kaygısı vardır. Monarşinin restorasyonu öncesinde İskoçya'da konuşlanmış olan General Monck komutasındaki Yeni Ordu birliklerinin Londra üzerine yürümesi ve herhangi bir direnişle karşılaşmadan II. Charles için tahtın önünü açması belirleyici olmuştur. 1660 yılındaki restorasyonun ardından Yeni Ordu dağıtılmış sadece Monck'un alayı Coldstream Guards adıyla ve bir süvari alayı da Royal Horse Guards adıyla varlığını sürdürmüştür.
Yeni Ordu Başkomutanı Sir Thomas Fairfax
Cromwell ve süvarileri Dunbar Muharebesinde
Kargı ve arkebüz silahlarının birlikte kullanıldığı taktiği anlatan bir maket (İsveç)
Allah (Ay tanrısı)

Kazan Kremlini'ndeki Kul Şerif Camii'nin minarelerindeki hilaller, Rusya.
Allah'ın (İslam'da Tanrı'nın adı) tarihsel olarak İslam öncesi Arabistan'da ay tanrısı olarak tapınılan bir tanrı olduğu varsayımı, 20. yüzyılın başlarında ortaya atıldı. İslam öncesi Araplar Kâbe'de 360 tane puta (tanrıya) tapıyordu; bunlardan en güçlüsü ve yükseğe koydukları tanrı, bu görüşe göre Allah'a eş değer olan ay tanrısı Hubal idi.
Bu düşünce ilk olarak 1901'de kazı bilimci Hugo Winckler tarafından İslam öncesi Allah'ı, bir ay tanrısı olarak adlandırdığı Hubal olarak bilinen başka bir İslam öncesi Arap tanrısıyla özdeşleştirdiğinde ortaya atıldı. Daha yeni bilim adamları, kısmen kurgu olduğu için ama aynı zamanda Hubal'ın Nabatî kökeninin Güney Arap inançlarının bağlamını geçersiz kılacağına inandıkları için bu görüşü geri çevirdiler.
Dil bilimciler genelde "Allah" sözcüğünün "Al-İlah"tan türediğini düşünürler. Zamanla "Al-İlah" birleşik olarak "Allah" biçiminde söylenmeye başlanmış ve Arabistan'da tek tanrıcılığın gelişimine koşut olarak sözcüğe daha soyut anlamlar yüklenmiştir. İslam'ın Türklerde yayılmasından sonra, Allah adı Türkçeye Arapçadan geçmiştir.
Raşidun Halifeliği'nin paralarından. (656). Sasani hükümdarı II. Hüsrev'i taklit eden büst, Ay-yıldız, Besmele ve Zerdüşt ateşi. İslami simgelerin putperest simgelerle yüzyıllar süren birlikte var olma, evrim ve yerini alma sürecine işaret ediyor.
Kanıtlar > Köken

Allah kelimesi İslam'dan önce gelir. Arthur Jeffrey'in belirttiği gibi:
Allah adı, Kuran'ın kensinin tanık olduğu gibi, İslam öncesi Arabistan'da iyi biliniyordu. 
Gerçekten de, hem o hem de dişil şekli Allat, Kuzey Arabistan'daki yazıtlarda teoforlu isimler arasında seyrek olarak bulunmaz.
19. yüzyıl bilgini Julius Wellhausen de Allah (el-ilah, tanrı) kavramını, Mekke'nin yerel tanrılarından kaynaklanan bir "soyutlama biçimi" olarak gördü.
Tanrı için kullanılan İbranice sözcükler arasında El ve Eloah bulunur. Profesör Alfred Guillaume, al-ilah teriminin sonuç olarak ilahiyat için genel bir terim olarak kullanılan Sami kökünden türediğini belirtiyor.
Guillaume, bazı bilim adamlarının "tanrı" sıfatının ilk olarak bir ay tanrısı unvanı olarak kullanıldığını savunduklarını, ancak bunun İngilizce "tanrı" kelimesinin kökenleriyle aynı anlamda tamamen "antikacı" olduğunu savundu:
Bazı akademisyenler, adın izini Güney Arabistan'daki Ay tanrısının bir unvanı olan İlah'a kadar sürer, ancak bu, antika meraklılarının ilgisini çeken bir konudur. Nabataean ve diğer yazıtlardan Allah'ın 'tanrı' anlamına geldiği açıktır.
"Allah" sözcüğü Arabistan'da Arapça konuşan Hristiyanlar ve Yahudiler tarafından da kullanılmaktadır. Hanif olarak bilinen Müslüman öncesi Arap tektanrıcıları tarafından da kullanılmıştır.
Kanıtlar > Ay takvimi

Ay, Ramazan tarihini belirlemek için bir ay İslami takviminin kullanılması nedeniyle İslam'da önemli bir rol oynar. Hilal, Babil takviminde olduğu gibi İslam aylarının başlangıcını ve bitişini tanımlar. Hilalin ortaya çıkış zamanını kesin olarak belirleme ihtiyacı, Müslüman bilginlerin astronomi incelemesi için teşviklerden biriydi. Kur'an, ayın kendisinin bir tanrı değil, Tanrı'nın bir işareti olduğunu vurgular.
Kanıtlar > Arap tanrısı Hubal

İslam'dan önce Kabe, yerel halk tarafından ilahi güce sahip olduğu düşünülen tanrı Hubal'ı temsil eden bir heykel içeriyordu. Sav, Müslümanlıktaki Allah görüşünün kökenleri ve İslam öncesi Arabistan'ın on dokuzuncu yüzyıla kadar uzanan çok tanrıcılığına ilişkin tarihsel seküler araştırmalara dayanmaktadır. Bu araştırmalar, "Allah" sözcüğünün kökeni, evrimi ve Hubal'ın mitolojik kimliği ile ilgilidir.
Bilimsel görüşler

Julius Wellhausen, Kâbe'nin Allah'ın evi olduğu, ancak içindeki en önemli putun Hubal'ınki olduğu temelinden hareketle, Hubal'ı Allah'ın eski bir adı olarak kabul etti.
Hubal'ın bir ay tanrısı olduğu iddiası, yirminci yüzyılın başlarından kalma Alman bilgin Hugo Winckler'den gelmektedir. David Leeming, Mircea Eliade gibi O'nu bir savaşçı ve yağmur tanrısı olarak tanımlar.
Daha yeni yazarlar, Hubal'ın Nebati kökenlerini, zaten Allah ile ilişkilendirilmiş olabileceği tapınağa ithal edilen bir figür olarak vurgulamaktadır. Patricia Crone, "Eğer Hubal ve Allah bir ve özdeş tanrı olsaydı, Hubal Allah'ın bir sıfatı olarak hayatta kalmalıydı, ki öyle olmadı. Ayrıca, insanların birinden diğerine vazgeçmelerinin istendiği söylentiler de olmazdı” diyor.
Ayrıca, Allah'ın herhangi bir simgeleşmiş temsili veya putunun olup olmadığı bilinmemektedir.
Hristiyan yanlıları

Robert Morey'nin Ortadoğu Arkeolojisinde Ay-tanrısı Allah adlı kitabı, Al-Uzzâ'nın köken olarak bir ay tanrısı olduğunu iddia ettiği Hubal ile aynı olduğunu iddia ediyor. Bu öğreti, "Allah'ın Oğlu Olmadı" ve "Küçük Gelin" adlı yavru risalelerinde tekrarlanır. 1996 yılında Janet Parshall radyo yayınlarında, Müslümanların bir ay tanrısına taptıklarını iddia etti. Pat Robertson 2003'te, "Mücadele, Allah olarak bilinen Mekke'nin Ay Tanrısı Hubal'ın mı yoksa Kutsal Kitap'ın Yahudi-Hristiyan Yehova Tanrısının mı yüce olduğudur," demişti.
Ancak çeşitli kaynaklardan yapılan son araştırmalar, Morey'in kullandığı "delil"in, Hazor'daki bir kazı alanından çıkarılan ve "Allah" ile hiçbir bağlantısı olmayan heykele ait olduğunu kanıtladı.[kaynak belirtilmeli] Aslında, Kutsal Kitap bilgini ve misyon stratejisti Rick Brown bu yaklaşıma açıkça karşı çıkıyor.
Allah'ın bir putperest tanrısı olduğunu savlayanlar, özellikle de ay tanrısı, savlarını çoğu zaman, birçok caminin tepelerini süsleyen ve İslam'ın bir simgesi olarak yaygın olarak kullanılan hilal simgesine dayandırırlar. Aslında, İslam'ın gelişinden önce Orta Doğu'da birçok "tanrı" ve puta tapıldığı doğrudur, ancak ay tanrısının adı Allah değil, Sîn idi ve İslam'ın doğum yeri olan Arabistan'da pek popüler değildi. Mekke'deki en belirgin put Hubal adlı bir tanrıydı ve onun bir ay tanrısı olduğuyla ilgili hiçbir kanıt yok. Bazen Filistin'deki Hazor'da bir ay tanrısı tapınağı olduğu iddia edilir. Bu, hilal benzeri bir kolye takan tapınan bir kişinin oradaki temsiline dayanmaktadır. Bununla birlikte, kolyenin bir ay tanrısını simgelediği ettiği açık değildir ve her halükarda burası bir Arap dini yeri değil, MÖ 1250 civarında Yeşu tarafından yıkılan eski bir Kenan bölgesidir. ... Eski Araplar yüzlerce puta tapıyorsa, kuşkusuz ay tanrısı Sîn de buna dahildi, çünkü İbraniler bile güneşe, aya ve yıldızlara tapmaya eğilimliydiler ancak Araplar arasında herhangi bir biçimde aya tapınmanın öne çıktığına veya hilalin bir ay tanrısının simgesi olarak kullanıldığına ve kesinlikle Allah'ın ay tanrısının adı olmadığına dair kesin bir kanıt yoktur.
İslami gelenek

8. yüzyıl Arap tarihçisi Hişam İbn Al-Kalbi'nin Putlar Kitabı'nda Hubal, altın eli olan bir insan figürü olarak tanımlanır (heykelden kopan orijinal elin yerine altın el takılmış). Hubel'in kehanet için kullanılan yedi oku vardı.
Hubal'ın ay ile ilişkili olup olmamasına bakılmaksızın, hem Muhammed hem de düşmanları, Hubal ve Allah'ı farklı tanrılar olarak tanımladılar, onların destekçileri Bedir Savaşı'nda karşıt taraflarda savaştı. İbn Hişam, mağlup edilen İslam karşıtı ordunun lideri Ebu Süfyan ibn Harb'ın bir sonraki savaşlarında zafer kazanmak için Hubal'ı destek için çağırdığını kaydeder.
Hugo Winckler (1863-1913), Alman bir arkeolog, tarihçi ve filologdur.
AEK (futbol takımı)

AEK (Yunanca: ΑΕΚ), tam adıyla Atlitiki Enosis Konstantinupoleos (Yunanca: Αθλητική Ένωσις Κωνσταντινουπόλεως), Yunanistan'ın büyük spor kulüplerinden biri. 1924 yılında kurulmuştur.
Türk Kurtuluş Savaşı'nın kazanılması ve işgal durumunun ortadan kalkması ile tedirgin olan Pera takımı Aralık ayında bir Avrupa turnesine çıkmıştır. Yunanistan'da Atina karmasını 3-0 ve 8-0 yendikten sonra Fransa'ya geçip, Marsilya karmasını 3-0 yenmişlerdir. Ancak Fransa'da İstanbul şampiyonu unvanını kullandıkları öğrenilince FIFA'ya yapılan şikayet üzerine Fransa Federasyonu kalan maçları iptal eder. Bunun üzerine Pera takımı Türkiye'ye dönmemeye karar verir. Kulüp üyelerinin bir kısmı Fransa'da kalırken, bir kısmı da Yunanistan'a giderek 1924 yılında "Athlitiki Enosis Konstantinoupoleos - AEK" takımını kurar. AEK'in forma renkleri sarı-siyahtır.
Yunanistan'da pek çok başarılar kazanmış kulübün Avrupa
Kupalarındaki en büyük başarısı ise 1976 yılında Juventus'a 0-1 ve 1-4 lük skorlarla yenilerek elendiği UEFA Kupası yarı finalidir.
Ağırlıklı olarak Atina'da, Anadolu göçmenlerinin ve alt sınıfların desteklediği AEK, 2003 yılına kadar kulübün merkezinin de bulunduğu Nea Philadelphia semtindeki "Nikos Goumas" stadyumunda oynadığı maçlarını, yeni stadı bitene kadar Atina Olimpiyat stadyumunda oynamıştır.
Kulübün sembolü yüzünü doğuya ve batıya çevirmiş Bizans İmparatorluğu simgesi çift başlı kartaldan esinlenerek tasarlanmıştır.
Altın yıllarını 1970'li yıllarda Loukas Barlos'un kulüp başkanlığını yaptığı dönemde yaşayan AEK,
Yunan futboluna Kostas Nestoridis, Dimitrios Papaioannou, Thomas Mavros gibi yıldızlar kazandırmıştır. 80. yılını 2004 yılında kutlayan AEK, kutlamalar dolayısıyla Galatasaray ile Atina da ve İstanbul'da olmak üzere dostluk maçları düzenlemiştir.
Kulübün en önemli taraftar örgütleri Original 21 ve Gate 21'dir.
2013-2014 sezonunda 3. Lig'de mücadele eden AEK, ligi 72 puanla şampiyon tamamladı ve Beta Ethniki'ye yükseldi. 2014-15 sezonuna ise 4'te 4 yaparak başladı. Yunanistan Kupasında ise Atromitos, Panthrakikos ve Psachna ile aynı grupta bulunan AEK, ilk iki maçında 4 puan topladı.
2022-23 sezonunu lig şampiyonu olarak tamamladı.
Küme Düşmesi

2012-13 sezonunda Super League (Yunanistan)'nde bitime 1 hafta kala AEK ile Panthrakikos arasında Olimpiyat Stadyumu (Atina)'nda oynanan karşılaşmada, 87. dakikada Mavroudis Bougaidis'in kendi kalesinde attığı golün ardından, yüzlerce taraftar sahayı basmış ve ortalığı birbirine katarak büyük olaylar çıkarmıştı. Yapılan açıklamada, AEK'nın 3-0 hükmen mağlup sayılmasına ve 3 puanının da silinmesine karar verildiği duyuruldu. 4.000 Euro para cezasına çarptırılan sarı siyahlı kulüp, ayrıca yeni sezona da -2 puanla başlayacak.
Sonuncusu 1993-1994 sezonunda olmak üzere toplamda 13 lig şampiyonluğu bulunan ve 15 kez de Kipello Ellados'u müzesine götüren AEK, böylelikle 89 yıllık kulüp tarihinde ilk kez küme düştü.
Güncel kadro

Not: Uyruk bilgisi futbolcuların FIFA uygunluk kurallarınca oynayabileceği millî takımı gösterir. FIFA kuralları haricinde başkaca uyruğa da sahip olabilirler.
Güncel kadro > Ligde en golcü oyuncuları

Kostas Nestoridis - (5)
Tomas Mavros - (4)
Mimis Papaioannu - (2)
Vasilis Dimitriadis - (2)
Ismael Blanco - (2)
Yorgos Dedes - (1)
Dušan Bajević - (1)
Yorgos Dedes - (1)
Henrik Nielsen - (1)
Aleksandros Aleksandris - (1)
Vasilios Çiartas - (1)
Demis Nikolaidis - (1)
Nikos Liberopulos - (1)
Güncel kadro > Önemli teknik direktörler

| İsim | Ülke | Geliş | Ayrılış | Şampiyona> Kupalar | Şampiyona>  | Şampiyona>  | Şampiyona>  | Şampiyona>  | Şampiyona>  | Şampiyona>  | Şampiyona>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Kostas Negropontis |   | 1933 1937 1944 1955 1958 | 1936 1940 1948 1956 1959 | 2 Greek Leagues 1 Greek Cup |  |  |  |  |  |  |  |
| Jack Bimby |  | 1948 | 1951 | 2 Greek Cups |  |  |  |  |  |  |  |
| Mario Magnozzi |  | 1951 | 1953 |  |  |  |  |  |  |  |  |

| Tryfon Tzanetis |   | 1954 1956 1960 1965 | 1955 1957 1962 1966 |  |  |  |  |  |  |  |  |

| Heinrich Müller |  | 1963 | 1964 | 1 Greek Cup |  |  |  |  |  |  |  |
| Jenő Csaknády |   | 1962 1967 | 1963 1968 | 2 Greek League |  |  |  |  |  |  |  |
| Branko Stanković |  | 1968 | 1973 | 1 Greek League |  |  |  |  |  |  |  |
| Stan Anderson |  | 1973 | 1974 |  |  |  |  |  |  |  |  |

| František Fadrhonc |   | 1974 | 1977 |  |  |  |  |  |  |  |  |

| Zlatko Čajkovski |   | 1977 1982 | 1978 1982 | 1 Greek League 1 Greek Cup |  |  |  |  |  |  |  |
| Ferenc Puskás |   | 1978 | 1979 |  |  |  |  |  |  |  |  |

| Helmut Senekowitsch |  | 1983 | 1983 | 1 Greek Cup |  |  |  |  |  |  |  |
| Giannis Pathiakakis |  | 09/01/2000 | 24/01/2001 | 1 Greek Cup |  |  |  |  |  |  |  |
| Fernando Santos |  | 2001  2004 | 2002  2006 | 1 Greek Cup |  |  |  |  |  |  |  |
| Llorenç Serra Ferrer |  | 2006 | 2008 |  |  |  |  |  |  |  |  |

| Dušan Bajević |   | 1988 20/05/2002 21/11/2008 | 1996 25/01/2004 27/09/2010 | 4 Greek Leagues 1 Greek Cup 2 Greek League Cup 1 Greek Super Cup |  |  |  |  |  |  |  |
| Manolo Jiménez |  | 06/10/2010 | 06/10/2011 | 1 Greek Cup |  |  |  |  |  |  |  |
Başkanlar

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|   Konstantinos Spanoudis (1924-32)   Alexandros Strogilos (1932-33)   Konstantinos Sarifis (1933-35)   Konstantinos Theofanidis (1935-37)   Konstantinos Chrisopoulos (1937-38)   Vassilios Fridas (1938-40)   Emilios Ionas (1945-49)   Spiridon Skouras (1949-50)   Georgios Melas (1950-52)   Eleftherios Venizelos (1952)   Georgios Chrisafidis (1952-57)   Nikolaos Goumas (1957-63)   Alexandros Makridis (1963-66)   Georgios Toubalidis (1966)   Michail Trikoglou (1966-67)   Emmanuil Calitsounakis (1967) |   Kosmas Kiriakidis (1967-68)   Ilias Georgopoulos (1968-69)   Georgios Chrisafidis (1969-70)   Kosmas Chatzicharalabous (1970-73)   Dimitrios Avramidis (1973)   Ioannis Theodorakopoulos (1973-74)   Loukas Barlos (1974-81)   Andreas Zafiropoulos (1981-82)   Michalis Arkadis (1982-83)   Eleftherios Panagidis (1983-84)   Andreas Zafiropoulos (1984-88)   Efstratios Gidopoulos (1988-91)   Konstantinos Generakis (1991-92)   Dimitrios Melissanidis (1992-93)   Ioannis Karras (1993-94)   Dimitrios Melissanidis (1994-95) |   Michalis Trochanas (1995-97)   Georgios Kiriopoulos (1997)   Alexis Kougias (1997)   Lakis Nikolaou (1997-98)   Konstantinos Generakis (1998-99)   Stefanos Mamatzis (1999-00)   Cornelius Sierhuis (2000-01)   Filonas Antonopoulos (2001)   Petros Stathis (2001)   Chrysostomos Psomiadis (2001-03)   Ioannis Granitsas (2003-04)   Demis Nikolaidis (2004-09/08)   Georgios Kintis (09/2008-01/09)   Nikos Thanopoulos (01/2009-03/10)   Stavros Adamidis (03/2010-02/12)   Andreas Dimitrelos (02/2012-2013)   Vaggelis Aslanidis (2013-) |
Başarıları

Super League (Yunanistan): 13
Kipello Ellados: 16
Yunanistan Süper Kupası: 2
Yunanistan Lig Kupası: 1
Atina FCA Şampiyonası: 4
Balkan Kupası Finalisti (1) : 1967
UEFA Kupası Yarı-Finalisti (1) : 1977
Şampiyon Kulüpler Kupası Çeyrek-Finalisti (1) : 1969
UEFA Kupa Galipleri Kupası Çeyrek-Finalisti (2) : 1997, 1998
Marie Maynard Daly

| Marie Maynard Daly |
| --- | --- |

Doğum: 16 Nisan 1921(1921-04-16) Corona, Queens, New York
Ölüm: 28 Ekim 2003 (82 yaşında) New York
Diğer ad(lar)ı: Marie Maynard Daly Clark
Vatandaşlık: Amerikan
Eğitim:  Queens College  New York University  Columbia University 

Kariyeri
Dalı: Biyokimya
Çalıştığı kurumlar:  Howard Üniversitesi  Rockefeller Enstitüsü  Columbia Üniversitesi Doktorlar ve Cerrahlar Koleji  Yeshiva Üniversitesi Albert Einstein Tıp Fakültesi 
Doktoradanışmanı: Mary Letitia Caldwell
 

Marie Maynard Daly (16 Nisan 1921  –  28 Ekim 2003), Amerikalı biyokimyacıdır. Doktora derecesi alan ilk Afrikalı-Amerikalıdır ve Columbia Üniversitesi'nden ve Amerika Birleşik Devletleri'nde kimya bölümünden doktora derecesi alan ilk Afrikalı-Amerikalı kadındır. Daly, histonların kimyası, protein sentezi, kolesterol ve hipertansiyon arasındaki ilişkiler ve kreatinin kas hücreleri tarafından alımı ile ilgili konularda araştırmalar yapmış ve önemli katkılarda bulunmuştur.
Eğitimi

Daly, Hunter College fakültesi tarafından yönetilen kızlara özel bir kimya lisesi olan Hunter College Lisesi'ne gitti ve burada kimya okumaya da teşvik edildi. Daha sonra Flushing, New York'ta küçük ve oldukça yeni bir okul olan Queens College'a kaydoldu. Para biriktirmek için evde yaşadı ve 1942'de kimya alanında lisans derecesi ile Queens College'dan magna cum laude derecesiyle mezun oldu. Daly, mezun olduktan sonra, Queens College Scholar unvanını aldı; bu unvan, mezun olan sınıfın en iyi %2,5'lik kısmına verilen bir onurdur.
İşgücü sıkıntısı ve savaş çabalarını desteklemek için bilim insanlarına duyulan ihtiyaç, Daly'nin New York Üniversitesi ve Columbia Üniversitesi'nde yüksek lisans ve doktora eğitimi almak üzere burslar kazanmasını sağladı.
Daly, 1943 yılında mezun olduğu kimya yüksek lisansı için New York Üniversitesi'nde okurken Queens College'da laboratuvar asistanı olarak çalıştı. Queens College'da kimya öğretmeni oldu ve Mary Letitia Caldwell'in danışmanlığında Columbia Üniversitesi'nde doktora programına kaydoldu. Daly, "A Study of the Products Formed By the Action of Pancreatic Amylase on Corn Starch" (Pankreas Amilazının Mısır Nişastası Üzerinde Etkisi İle Oluşan Ürünlerin İncelenmesi) başlıklı tezini tamamlayarak 1947'de doktora derecesini aldı.
Kariyeri

Daly, 1947'den 1948'e kadar Howard Üniversitesi'nde fizik bilimi eğitmeni olarak çalıştı ve aynı zamanda Herman Branson'un yönetimi altında araştırmalar yürüttü. Doktora sonrası araştırmasını desteklemek için Amerikan Kanser Derneği bursuyla ödüllendirildikten sonra, Alfred E. Mirsky'nin Rockefeller Enstitüsü'ndeki hücre çekirdeğini ve bileşenlerini inceleyen grubuna katıldı. Bu, Daly'nin proteinlerin vücutta nasıl oluşturulduğunu incelediği Rockefeller Tıp Enstitüsü'ndeki yedi yıllık bir araştırma programının başlangıcıydı. O zamanlar DNA'nın yapısı ve işlevi henüz anlaşılamamıştı.
Daly, 1955 yılında Columbia Üniversitesi Doktorlar ve Cerrahlar Koleji'nde çalışmaya başladı. Quentin B. Deming ile birlikte arteriyel metabolizma üzerinde çalıştı. Çalışmasına, 1960 yılında Deming'le birlikte geçtiği Yeshiva Üniversitesi Albert Einstein Tıp Fakültesi'nde biyokimya ve tıp alanında yardımcı doçent olarak devam etti. 1958'den 1963'e kadar Amerikan Kalp Derneği'nde araştırmacı olarak da görev yaptı.
Albert Einstein Koleji'ndeki son yıllarında, Daly'nin mesleki ve lisansüstü okullarda azınlık kayıtlarını artırma çabaları doğrultusunda, siyah öğrencilerin kabule hazırlanmasına yardımcı olmak için Martin Luther King -Robert F. Kennedy programının yürütülmesine yardımcı oldu. Daly, 1971 yılında doçentliğe yükseldi.
1975'te Daly, azınlık kadınlarının STEM alanlarında karşılaştığı zorlukları inceleyen bir konferansa katılan 30 kadın bilim insanından biriydi. Konferans, Amerikan Bilimde İlerleme Derneği tarafından düzenlenmişti. Bu konferans 1976 yılında The Double Bind: The Price of Being a Minority Woman in Science (Azınlık kadın bilim insanlarının işe alınması ve işte tutulması için önerilerde bulunan Çifte Bağ: Bilimde Azınlık Kadını Olmanın Bedeli) adlı raporun yayınlanmasıyla sonuçlandı.
Daly, iki yıl boyunca New York Bilimler Akademisi'nin yönetim kurulu üyesi, Amerikan Bilimde İlerleme Derneği ve Amerikan Kanser Derneği'nin üyesiydi. Daly, New York Sağlık Araştırma Konseyi tarafından kariyer bilimcisi olarak seçildi.
Daly, 1986 yılında Albert Einstein Tıp Fakültesi'nden emekli oldu ve 1988'de babasının anısına Queens College'da Afro-Amerikan kimya ve fizik bölümleri için bir burs kurdu. Daly, 1999 yılında Ulusal Teknik Birliği tarafından Bilim, mühendislik ve teknoloji alanında en iyi 50 kadından biri olarak tanınmıştır.
Kişisel hayatı

Daly'nin kişisel hayatı ve bilime olan motivasyonu hakkında sınırlı bilgi bulunmaktadır. Daly'nin babası Ivan C. Daly, Britanya Batı Hint Adaları'ndan göç etmiş, posta memuru olarak iş bulmuş ve sonunda Washington, DC'den Helen Page ile evlenmişti  New York'ta yaşıyorlardı ve Daly, Corona, Queens'te doğup büyüdü. Daly, Washington'daki anne tarafından büyükanne ve büyükbabasını sık sık ziyaret eder ve burada büyükbabasının geniş kütüphanesinde bilim adamları ve onların başarıları hakkında kitaplar okurdu ve Paul de Kruif'in bilim insanı olma kararını etkileyen The Microbe Hunters adlı eserinden özellikle etkilenmişti.
Daly'nin bilime olan ilgisi, kimyager olmak amacıyla Cornell Üniversitesi'ne giden ancak maddi yetersizlik nedeniyle eğitimini tamamlayamayan babasından da gelmektedir. Daly böylece kimya alanında uzmanlaşarak babasının tutkusunu tamamlayacaktı. Yıllar sonra Daly, kimya veya fizik alanında okuyan azınlık öğrencilerine yardımcı olmak için babasının onuruna bir Queens College burs fonu kurdu.
Daly, evlenmesinin ardından Marie Maynard Daly Clark adını almıştır. Eşi ise ondan önce öldü ve çiftin hiç çocukları olmadı. Marie Maynard Daly Clark, 28 Ekim 2003'te New York'ta öldü.
Mirası

26 Şubat 2016'da, yeni PS360Q ilkokulunun kurucu müdürü Bay R. Emmanuel-Cooke, okulun Queens sakini onuruna "Dr. Marie M. Daly Mükemmeliyet Akademisi" olarak adlandırılacağını duyurdu. Ek olarak Einstein Koleji, ayrıca Biyomedikal Bilimler bölümü ve Einstein Azınlık Bilim İnsanları Derneği tarafından desteklenen "Marie M. Daly Anma Kutlaması" adlı yıllık bir anma konferansı da düzenlenmektedir. Marie Daly onuruna her yıl konuşmacı olarak her millet ve cinsiyetten konuk, azınlıkların bilime katkısını vurgulayan bu konferansta konuşması için davet edilmektedir.