stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
HMS Anguilla (K-500)

| --- | --- |
 HMS Anguilla, 1944
Tarihçe
Birleşik Krallık
Adı:  HMS Anguilla (K-500)
Kızağa konuluşu:  1 Nisan 1943
Hizmetten çıkışı:  14 Temmuz 1943
Hizmet:  15 Ekim 1943
Hizmet dışı:  31 Mayıs 1946
Limanı:  Derry, Kuzey İrlanda
Genel karakteristik
Sınıf ve tipi:  Colony sınıfı fırkateyn
Deplasman:  1,430 ton
Uzunluk:  92.63 m
Yükseklik:  11.42 m
Derinlik:  4.16 m
Hız:  20 knot
Menzil:  9.500 mil, 12 knot sürat ile
Dayanıklılık:  İki adet Babcock & Wilcox buhar kazanı, iki adet pistonlu buhar makinası, toplam 5.500 HP, çift uskur
Mürettebat:  180 kişi
Elektronik harp   ve tuzakları:  Mark 26 SA hava arama radarı  Mark 26 SL yüzey arama radarı
Silah donanımı:  3x1 3inç L/50 Mark 22 çift maksatlı top  2x2 40mm L/56 Bofors Mark 1 uçaksavar topu  9x1 20mm L/70 Oerlikon Mark 2 uçaksavar topu  1 adet Mark 10 Hedgehog çoklu denizaltı savunma roket lançeri  2x1 Mark 9 derinlik bomba rayı  8x1 Mark 6 K-Gun derinlik bomba fırlatıcı
HMS Anguilla (K-500), II. Dünya Savaşı'nda Kraliyet Donanması tarafından kullanılan Amerikalı yapımı fırkateyn.
Başlangıçta Tacoma sınıfı bir devriye gambotu (PG-180) olarak, 1 Nisan 1943 tarihinde Rhode Island eyaleti Providence kentinde kurulu Walsh-Kaiser şirketi tersanesinde 1654 inşa numarası ile kızağa konuldu. 15 Nisan 1943'te bir devriye fırkateyni (PF-72) olarak tanımlaması değiştirildi ve 5 Mayıs'ta gemiye USS Machias (Machias-Maine eyaletinde küçük bir kasaba) adı verildi. 10 Haziran 1943 tarihinde ödünç verme (Lend-Lease) programı dahilinde İngiliz Kraliyet Donanması'na transfer edildi. 21 adet Colony sınıfı gemiden biri olan tekneye HMS Anguilla (Anguilla-İngiliz kolonisi Antigua ve Barbuda takım adalarının bir üyesi) ismi ve K-500 borda numarası tahsis edildi.
Bir gün sonra, 11 Haziran'da inşası devam eden gemiye Amerikan USS Hallowell (Hallowell-Maine eyaletinde küçük bir kasaba) adı verildi. USS Machias ismi ise diğer bir Tacoma sınıfı devriye fırkateyni olan PF-53 USS Machias'a devredildi. PF-72 USS Hallowell 14 Temmuz 1943 tarihinde denize indirildi ve resmi olarak 15 Ekim 1943'te İngiliz Kraliyet Donanması'na teslim edildi.
29 Nisan 1945'te HMS Anguilla, K-433 HMS Loch Insh ve K-510 HMS Cotton gemileri, Murmansk kentinin kuzeyinde Barents Denizi'nde (69º 29' kuzey, 33º 37' doğu koordinatları) Alman U-286 denizaltısını derinlik bombaları kullanarak batırdı. 30 Nisan 1945 tarihinde, bir gün önce Alman U-286 denizaltısı tarafından torpido ile yaralanan K-479 HMS Goodall fırkateyni HMS Anguilla'nın açtığı top ateşi ile batırıldı.
HMS Anguilla gemisi 31 Mayıs 1946'da Amerika'ya geri dönene kadar devriye ve refakat görevlerine devam etti. 13 Temmuz 1947'de Amerikan Donanması kayıtlarından çıkarılan fırkateyn New York'taki Pro Industry Products firmasına satıldı. Daha sonra 1949 yılında sökülmek amacı ile Panama'daki Sociedad de Navigacion Levante şirketine tekrar satıldı.
Hırvatistan Sırpları

| Sırpça: Срби у Хрватској Hırvatça: Srbi u Hrvatskoj |
| --- | --- |
Hırvatistan Sırpları bayrağı
Toplam nüfus
186,633 (2011) 

Diller
Hırvatça ve Sırpça  (standart Sırp-Hırvatça çeşitleri)
Din
Sırp Ortodoks Kilisesi
Hırvatistan Sırpları (Sırp-Hırvatça: Срби у Хрватској / Srbi u Hrvatskoj) veya Hırvat Sırpları (Sırp-Hırvatça: хрватски Срби / hrvatski Srbi) Hırvatistan'daki en büyük ulusal azınlığı oluşturmaktadır. Topluluk, Roma Katoliği olan Hırvatların aksine, din açısından ağırlıklı olarak Doğu Ortodoks Hristiyanıdır.
Günümüz Hırvatistan'ının bazı bölgelerinde, özellikle güney Dalmaçya'da, Erken Orta Çağ'dan beri etnik Sırplar var olmuştur. Günümüz Sırbistan'ından ve Bosna-Hersek'ten gelen Sırplar, 1538'den sonra İmparator I. Ferdinand askeri sınır topraklarına yerleşme hakkı verdiğinde, çeşitli göç dalgalarıyla aktif olarak Hırvatistan'a göç etmeye başladılar. Toprak ve vergiden muafiyet karşılığında askerlik yapmak ve Habsburg monarşisinin Osmanlı İmparatorluğu'na karşı olan hududunun korunmasına katılmak zorundaydılar. Dalmaçya Hinterlandı, Lika, Kordun, Banovina, Slavonya ve batı Syrmia'yı doldurdular. 20. yüzyılın başından itibaren, Hırvat Frano Supilo ve Sırp Svetozar Pribićević liderliğindeki Hırvat-Sırp Koalisyonu, Avusturya-Macaristan'ın dağılmasına kadar Hırvatistan-Slavonya Krallığı'nı yönetti. 1918'de Sırp, Hırvat ve Sloven Krallığı'nın kurulmasından sonra (daha sonra Yugoslavya olarak yeniden adlandırıldı), birkaç bin Sırp Hırvat topraklarına taşındı. II. Dünya Savaşı sırasında, Nazi Alman kukla devleti Bağımsız Hırvatistan Devleti'ndeki (NDH) Ustaşalar tarafından Sırplar, soykırımın bir parçası olarak imha edilmek üzere hedef alındı.
Yugoslavya'nın dağılmasının başlaması ve Hırvatistan'ın bağımsızlık ilanından sonra, Hırvatistan'da yaşayan Sırplar, Hırvat hükûmetine karşı ayaklandılar ve Hırvat topraklarının bir bölümünde Sırp Krajina Cumhuriyeti'ni (RSK) ilan ettiler ve bu da Hırvat Bağımsızlık Savaşı'na (1991-1995) yol açtı. Birkaç RSK lideri daha sonra ICTY tarafından savaş suçlarından mahkûm edildi. Hırvat Ordusu'nun Fırtına Operasyonu'ndan sonra RSK'nın varlığı sona erdi, toprakları yeniden Hırvatistan'a dahil edildi ve yaklaşık 200.000 Sırp ülkeden kaçtı. Savaş sonrası dönemde Sırplar, istihdam ve mülkiyet haklarının önündeki engeller, azınlık dillerinin kullanımı ve Bağımsızlık Savaşı sırasındaki soykırımın inkâr edilmesi dahil olmak üzere ayrımcı önlemlere ve söylemlere maruz kaldılar. 2020 seçimlerinin ardından Bağımsız Demokratik Sırp Partisi (SDSS) üyesi ve Sırp Ulusal Konseyi Başkanı Boris Milošević, dört başbakan yardımcısından biri seçildi. Kısa bir süre sonra, Hırvat yetkililer ve Sırp temsilcileri 1991-95 savaşındaki olayları birlikte değerlendirdiler.
Nikola Tesla, Milutin Milanković, Sava Šumanović, Rade Šerbedžija, Siniša Mihajlović ve Peja Stojaković gibi birçok önde gelen Hırvat Sırp'ı kendi alanlarında uluslararası alanda tanınır hale geldi. 2011 nüfus sayımına göre, Hırvatistan'da yaşayan 186.633 Sırp vardı (nüfusun %4,4'ü), Hırvat Anayasası tarafından ulusal azınlık olarak kabul ediliyor ve bu nedenle Hırvat Parlamentosu'nda üç daimi sandalyeye sahipler.
Genel bakış

Kimliklerinin geleneksel unsurları Ortodoks inancı, Kiril alfabesi ve askeri tarih iken, modern unsurlar dil ve edebiyat, sivil, sosyal ve politik değerler, etnik statü ve ulusal örgütlenme kaygısı ve Yugoslavya'nın Kurtuluşunun kutlanmasıdır.
2011 nüfus sayımına göre, Hırvatistan'da yaşayan 186.633 etnik Sırp vardı ve bu toplam nüfusun %4.4'üne denk geliyor. 1991-95 Savaşı'nın ardından, 1991 savaş öncesi nüfus sayımında Hırvatistan'da yaşayan 581.663 Sırp'ın (toplam nüfusun %12.2'si), sayıları üçte ikiden fazla azaldı.
Tarih > Sosyalist Yugoslavya

İkinci Dünya Savaşı sırasında, Hırvatistan Halk Kurtuluş Ulusal Konseyi'nin (ZAVNOH) sırasıyla Ekim 1943 ve Mayıs 1944'te düzenlenen İkinci ve Üçüncü oturumlarında, kurucu milletler olarak Sırp ve Hırvat milletlerinin eşitliği, Hırvatistan federal birimi, her yönüyle tanındı. Daha sonra, 1963'te, Hırvat Anayasası, Hırvatistan'daki Sırplardan SCHırvatistan'ın kurucu bir ulusu olarak bahsetmedi. 1974 Anayasası, Hırvatistan'ı "Hırvat halkının ulusal devleti, Sırp halkının Hırvatistan'daki devleti ve burada yaşayan diğer uyrukların devleti" olarak tanımlamıştır.
1990'da Hırvatistan'da kitap soykırımı başladı ve önümüzdeki 20 yıl boyunca devam etti, bunun sonucunda Hırvat kütüphanelerinde neredeyse 3 milyon kitap, çoğunlukla Sırp Kiril alfabesiyle veya Ekavian'da yayınlandıkları için imha edildi. 22 Aralık 1990'da Franjo Tuđman'ın HDZ hükûmeti, Hırvatistan Sırpları ile ilgili ifadeleri değiştiren yeni bir Hırvat anayasasını ilan etti. 12. maddenin birinci fıkrasında resmi dil ve alfabe olarak Hırvatça belirlenmiş ve Sırpların çoğunlukta olduğu bölgelerde bile çift dilli yol işaretleri yıkılmıştır. Ayrıca, bazı Sırplar bürokrasiden ve polisten uzaklaştırıldı ve yerlerine etnik Hırvatlar getirildi. Hükûmetteki birçok Sırp işini kaybetti ve Avrupa'nın en büyük imha kamplarından biri olan Jasenovac'ta öldürülen insan sayısının şişirildiğini söyleyerek kendilerini Sırp propagandasının hedefi haline getirdi. Hırvatistan'daki Sırpların çıkarlarını temsil eden parti, yeni anayasayı reddeden Sırp Demokrat Partisi (SDS), Sırpların ellerinden alındığını düşündükleri hakları korumak ve Hırvat Sırplarının egemenliğini artırmak için kendi ulusal hükûmet birimini kurmaya başladı.
Demografi

2011 nüfus sayımına göre, Hırvatistan'da yaşayan 186.633 etnik Sırp vardı, bu toplam nüfusun %4.4'ü. 1991'de başlayan savaştan önce Hırvatistan'da yaşayan 581.663 Sırp (toplam nüfusun %12.2'si) vardı ancak sayıları 1991-95 Savaşı'nın ardından üçte ikiden fazla azaldı.
Kültür

Hırvatistan'daki Sırpların, çeşitli folklor gruplarının performanslarıyla bugün yaşatılan kolo dansları ve şarkı söylemeye kadar uzanan kültürel gelenekleri var. Kayda değer gelenekler arasında gusle, diple, Ojkanje şarkı söyleme ve Čuvari Hristovog groba sayılabilir.
Birçok Sırp, Zagreb Gornji Grad'da ilk kalıcı tiyatro binasını kuran tüccar Hristofor Stanković gibi Hırvat kültürüne katkıda bulundu.
Kültür > Din

Hırvatistan Sırpları ağırlıklı olarak Sırp Ortodoks inancına sahiptir. Hırvatistan genelinde 14. yüzyıldan beri inşa edilmiş birçok Ortodoks kilisesi ve manastırı bulunmaktadır. En dikkate değer ve tarihsel olarak önemli olan Krka Manastırı, Krupa Manastırı, Dragović Manastırı, Lepavina Manastırı ve Gomirje Manastırı'dır. Birçok Ortodoks kilisesi II. Dünya Savaşı ve Hırvat Bağımsızlık Savaşı sırasında yıkılırken, bazıları AB finansmanı, Hırvat hükûmeti ve Sırp diasporasının bağışlarıyla yeniden inşa edildi.
1560'larda Požega Metropolitanate'de Remeta manastırında oturan bir Sırp Ortodoks piskoposluğu kuruldu. 17. yüzyılda, Marča Piskoposluğu Hırvat sınırındaki Marča'da kuruldu. Bunlar, 1557'de yeniden kurulan ve 1766'ya kadar Osmanlı idaresi altında devam eden Peć Sırp Ortodoks Patrikhanesi'nin bir parçasıydı.
Kültür > Dil

Sırp dili, Hırvatistan'daki 23 şehir ve belediyede resmi olarak kullanılmaktadır.
Nisan 2015'te Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Komitesi, Hırvatistan'ı azınlıkların dillerini ve alfabelerini kullanma hakkını sağlamaya çağırdı. Komite raporunda, özellikle Vukovar kasabasında ve ilgili belediyelerde Sırp Kiril alfabesinin kullanılmasıyla ilgili endişelerin olduğu belirtildi. Sırbistan Dışişleri Bakanı Ivica Daciç, Sırbistan'ın BM İnsan Hakları Komitesi'nin raporunu memnuniyetle karşıladığını belirtti.
2011 yılında Hırvatistan'daki nüfus sayımında Sırplar toplam nüfusun %4,4'üyle Hırvatistan'daki en büyük ulusal azınlık olarak listelenmiş olsa da, Sırp dilini anadili olarak ilan edenlerin sayısı toplam nüfusun sadece %1,23'ü (52.879) idi.
Siyaset

Sırplar resmen otokton bir ulusal azınlık olarak tanınırlar ve bu nedenle Hırvat Parlamentosu'na üç temsilci seçerler.
Hırvatistan'daki başlıca Sırp partisi, Bağımsız Demokrat Sırp Partisi'dir (SDSS). 2003 seçimlerinde SDSS, parlamentodaki tüm Sırp sandalyelerini kazandı. Ivo Sanader'nin kabinesinde parti, muhafazakar Hırvat Demokrat Birliği liderliğindeki iktidar koalisyonunun bir parçasıydı ve SDSS üyesi Slobodan Uzelac başbakan yardımcısı görevini üstlendi. Bundan sonra Sırplar, Boris Milošević'in başbakan yardımcısı olduğu ve Sosyal İşler ile İnsan ve Azınlık Hakları'ndan sorumlu olduğu II. Andrej Plenković Kabinesi sırasında tekrar hükûmete girdi.
Büyük bir kısmı Sırp vatandaşlığını alan Hırvatistan'dan yaklaşık 250.000 Sırp, Hırvat Bağımsızlık Savaşı sırasında ve sonrasında Sırbistan'a yerleştirildi. 2011 yılında, çoğunluğu Voyvodina'da (127.884) yaşamak üzere Sırbistan'da (Kosova hariç) yaşayan 284.334 Sırp vardı ve onu Orta ve Güney Sırbistan (114.434) takip etti. 2013 yılında, Hırvatistan'dan yaklaşık 45.000 Sırp hala Sırbistan'da mülteci olarak listelenmiştir. Sırbistan'daki Hırvat Sırp topluluğunun büyük bir kısmı (%60,6) bütünleşmek istediklerini belirtirken, sadece %4,3'ü Hırvatistan'daki evlerine dönmek isterken, %27.4'ü kararsız.
1991'de tek taraflı olarak ilan edilen ve 1995'te feshedilen Sırp Krajina Cumhuriyeti'nin toprak kapsamı.
Sırp Ortodoks Katedrali ve Zagreb'deki Petar Preradović anıtı.
Atatürk Barajı ve Hidroelektrik Santrali

| Atatürk Barajı |
| --- | --- |


Resmî adı: Atatürk Barajı
Havza
Ülke(ler): Türkiye
Şehir(ler): Adıyaman, Şanlıurfa
İlçe(ler): Adıyaman Merkez, Bozova
Koordinatlar: 37°28′54″K 38°19′03″D﻿ / ﻿37.48167°K 38.31750°D﻿ / 37.48167; 38.31750
Genel bilgiler
Amaç: Enerji, sulama
Durum: Kullanımda 
Yapım süresi: 1983-1992
Açılış: 1992 (33 yıl önce) (1992)
İşletme: Devlet Su İşleri

Tür: Dolgu baraj
Gövde dolgu tipi: Beton · Kaya
Uzunluk: 1.644 m (5.394 ft)
Yükseklik: 169 m (554 ft)

Oluşturduğu Göl: Atatürk Baraj Gölü
Akarsu (gelen): Fırat nehri
Akarsu (giden): Fırat nehri
Su hacmi: 48.700 km3 (11.700 cu mi)
Göl alanı: 817 km2 (315 sq mi)
Sulama alanı: 874.200 ha (2.160.000 akre)

Kurulu güç: ± 2.400 MW (2,4 GW)
Yıllık enerji üretimi: ± 8.900 GWh (32.000 TJ)
Türbin: 8 x 300 MW Francis türbini
Wikimedia Commons
Atatürk Barajı, Adıyaman ve Şanlıurfa illeri arasında, enerji ve sulama amaçlı bir barajdır. GAP Projesi içinde, Karakaya Barajının 180 km mansabında, Adıyaman iline 51 km uzaklıkta, Şanlıurfa ilinin Bozova ilçesine ise 24 km uzaklıkta olup, Fırat Nehri üzerinde kurulmuştur. Barajın tamamlanmasıyla Türkiye'nin en büyük üçüncü gölü olan Atatürk Baraj Gölü oluşmuştur.
İnşası ve Baraj Yapısı

1983 yılında inşaatı başlamış olan baraj 1992 yılında işletmeye açıldı. 8 türbine sahip barajın yüksekliği 169 metredir. Kaya dolgu tipinde bir barajdır. Gövde hacmi 84,5 milyon m³'tür. Dış yüzeyi kaya içi kil ve topraktır. Baraj gölünün baskısı ile ilk inşasındaki yüksekliği 10 metre kısalmıştır.
İnşaatına 4 Kasım 1983 tarihinde başlandı. 1994 senesinde bitirilmesi planlanan baraj sulama ve enerji elde etmek maksadıyla yapılmıştır. 84.4 milyon m³ kaya ve toprak dolgu ile dolgu hacmi bakımından bugüne kadar dünyada inşa edilen barajlar arasında beşinci sıradadır. Meydana gelen göl alanı 817 km².
Temelden yüksekliği 169 metredir. Nehir seviyesinden yükseklik bakımından minimum su kotu 513, ideal su kotu 526, maksimum su kotu ise 542 metreye ulaşır. Barajda elektrik üretimi için derinliğin en az 133 metre olması gerekir. Baraj duvarının uzunluğu 1644, eni ise 15 metredir. Dolusavak (fazla su tahliye kanalları) 6 adet olup, her biri 16x17 metre boyutlarında radyal kapaklarla kontrol edilir. Maksiimum su deşarj hızı 544 metre su düzeyinde, saniyede  16.800  metreküptür. Her biri 850 m3/s su boşaltma kapasitesine sahip üç derivasyon tüneli nehrin -akış yönüne göre sol yakasında bulunur.
Atatürk Hidroelektrik Santrali

Santral her biri 300 MW güce sahip olan 8 Francis tipi ünite ile donatılmıştır. Toplam 2400 MW gücüyle yıllık 8900 GWh elektrik enerjisi üretim kapasitesine sahiptir. Santralin devreye alındığı 1992 yılından 2012 yılına kadar 144 milyar KWh enerji üretmiştir. Bu değerin ekonomik karşılığı 15 milyar $'dır. Atatürk Barajı, Türkiye'deki hidroelektrik santrallerinde üretilen enerjinin yüzde 20'sini tek başına karşılayacak seviyededir.
Atatürk Hidroelektrik Santrali > Yıllara Göre Santralin Elektrik Üretimi

| Atatürk Hidroelektrik Santrali Elektrik Üretimi> Yıllar | Atatürk Hidroelektrik Santrali Elektrik Üretimi> Elektrik Üretimi (GW Saat) |
| --- | --- |
2000: 6.363
2001: 4.897
2002: 5.047
2003: 5.767
2004: 9.164
2005: 7.486
2006: 8.881
2007: 7.967
2008: 6.610
2009: 4.525
2010: 6.193
2011: 6.752
2012: 8.174
2013: 6.621
2014: 4.835
2015: 4.651
2016: 6.038
2017: 4.405
2018: 3.522
2019: 8.226
2020: 7.289
Baraj Büyüklüğü

Atatürk Barajı, dolgu hacmi bakımından dünyanın en büyük 6. barajı durumundadır. Hidroelektrik Santrali de, dünyada hâlen yapımı sürenler arasında 3., inşa edilmiş olanlar arasında da 5. en büyük santraldir. Aynı zamanda Avrupa'nın ve Türkiye'nin en büyük barajıdır. İstanbul'un yıllık su ihtiyacını 5 günde sağlayabilecek seviyededir.
Sulama

Yıllık ortalama su akışı 26.654 milyar metreküptür. Toplam su depolama hacmi 48.7 milyar metreküptür. Her bir grupta; gücü 300 Megawatt olan 8 adet türbin jeneratör bulunmaktadır. 25 Temmuz 1992'de bu 8 üniteden ikisi hizmete açılmıştır. Sulama tünelleriyle de Şanlıurfa, Harran, Mardin, Ceylanpınar, Siverek-Hilvan ovaları, Samsat ovası ile beraber 1.43 milyon dönüm arazi sulanır hale gelmiştir. Atatürk Barajı'ndan toplam 874 bin 200 hektar alanın sulanmasının planlanmaktadır. 207 bin hektarının sulamaya açıktır. Ülke ekonomisine bu haliyle katkısı toplam  5.5 milyar $ olmuştur. Tüm alanın sulamaya açılması halinde, yıllık getirisi 2,5 milyar $ olacaktır.
Bölgedeki İşsizliğe Etkisi

Şu an 400.000 kişiye istihdam sağlamaktadır. Planlanan alan sulanmaya başladığında 1 milyon 750 bin kişiye istihdam sağlaması planlanmaktadır.
50 Yılda 50 Eser

İnşaat Mühendisleri Odası odanın kuruluşundan itibaren 50 yıl içerisinde ülkede gerçekleştirilmiş 50 büyük inşaat projesini bir juri tarafından saptayarak bu projeleri 50 Yılda 50 Eser adı altında ilan etmiştir. Liste bölgesel kalkınma, binalar, ulaşım, hidroloji ve endüstri alt başlıklarını taşımaktadır. Bu proje de o liste içerisinde yer almaktadır.
1 000 000 TL'nin arka yüzündeki Atatürk Barajı resmi
1 YTL'nin arka yüzündeki Atatürk Barajı resmi
Avnillah sınıfı zırhlı korvet

| --- | --- |
 İstanbul'da bulunan Avnillah (Nisan 1884)
Gemi sınıfı

Kullanıcılar::  Osmanlı İmparatorluğu
Önce gelen:: Lütf-i Celil  sınıfı
Sonra gelen:: Feth-i Bülend sınıfı
İnşa edilme:: 1868-1870
Görev dönemi:: 1870-1932
Tamamlanmış:: 2
Batmış:: 1
Sökülen:: 1
Genel karakteristik
Deplasman:  2.362 metrik ton (2.325 emperyal ton; 2.604 küçük ton)
Uzunluk:  68,9 m (226 ft 1 in) (dikler arası)
Genişlik:  10,9 m (35 ft 9 in)
Su çekimi:  5 m (16 ft 5 in)
Kurulu güç:  4 × kutu kazan  2.200 beygir gücü (1.600 kW)
İtme gücü:  1 dikey bileşik buhar motoru
Hız:  12 knot (22 km/sa; 14 mph)
Kişi kapasitesi:  15 subay  130 denizci
Silah donanımı:  1870: 4 × 230 mm Armstrong top 1882: 4 × 230 mm Armstrong top  2 × 87 mm Krupp top 1906: 4 × 150 mm Krupp QF top  6 × 75 mm Krupp QF top  10 × 57 mm Krupp QF top  2 × 47 mm Krupp QF top
Zırh:  Kemer: 130-150 mm (5-6 in)  Kazamat: 150 mm
Avnillah sınıfı, Osmanlı donanması için 1860'larda inşa edilen iki zırhlı korvet savaş gemisinden oluşan bir gemi sınıfıdır. Sınıfta yer alan gemiler Avnillah ve Muin-i Zafer'dir. İki gemi İngiltere'de 1868 ve 1870 arasında inşa edildi. Gemi ortasındaki kazamatlara monte edilmiş dört adet 230 mm çapında top taşıyorlardı.
Her iki gemi de 1877-1878'teki 93 Harbi sırasında hizmet verdi ve Karadeniz'deki Rus kuvvetlerine karşı görev yaptı. Öncelikle karaya Osmanlı kuvvetlerini desteklemekle görevlendirildiler; ayrıca Muin-i Zafer Sulina limanını savunmaya da yardımcı oldu. Savaştan sonra her iki gemi de ihtiyata alındı ve Osmanlı-Yunan Savaşı'nın başlangıcında seferber edildikleri 1897'ye kadar başka bir faaliyette bulunmadı. Osmanlı filosunun geri kalanı gibi, her iki gemi de kötü durumdaydı ve bu savaşta etkin şekilde kullanılamadı.
Savaş sona erdikten sonra, her iki gemi de eskimiş Osmanlı filosunu modernize etmeyi amaçlayan yeniden inşa programının parçası olarak yeniden inşa edildi. Gemiler dörder adet 150 mm Krupp seri ateşli topla donatılarak hizmete geri girdi. Avnillah Ocak 1912'de Trablusgarp Savaşı esnasında Beyrut Muharebesi'nde İtalyan gemileri tarafından batırıldı. Muin-i Zafer 1913'ten itibaren bir eğitim gemisi, 1920'den itibaren bir kışla gemisi ve 1928'den itibaren denizaltılar için bir depo gemisi olarak görev yaptı. 1932'de ise hurda olarak söküldü.
Tasarım

Avnillah ve Muin-i Zafer dikmeler arasında 68,9 m uzunlukta, 10,9 m genişlikte ve 5 m su çekimindeydi. Gövde dövme demirden yapılmıştı, burun kısmında bir mahmuz taşıyordu. Kısmi çift tekneliydi ve normalde 2.362 metrik ton deplasmana sahipti. Gemi mürettebatı 15 subay ve 130 denizciden oluşuyordu.
Avnillah sınıfı gemiler, bir vida pervaneyi süren tek bir yatay bileşik buhar motoruna sahipti. Buhar, gemi ortasında bulunan tek bir bacaya bağlı dört adet kömürle çalışan kutu kazan tarafından sağlanıyordu. 2.200 belirtilen beygir (1.600 kW) gücündeki motor, gemileri en çok saatte 12 deniz mili (22 km/sa) hıza ulaştırabiliyordu; ancak 1877'de gemilerin ulaşabildiği en yüksek hız 10 deniz miliydi (19 km/sa). 1892 itibarıyla, yıllarca süren kötü bakım sebebiyle sınıftaki gemilerin son hızı saatte 8 deniz miline (15 km/sa) kadar düşmüştü. Avnillah ve Muin-i Zafer 220 metrik ton kömür taşıyabiliyordu ve ek bir brigantin yelken teçhizatına sahipti.
Gemiler, geminin ortasındaki merkezî bir bataryada yer alan, zırhlı kazamatlara monte edilmiş, iskele ve sancak yanında ikişer adet olmak üzere toplam dört adet 230 mm ağızdan dolma top ile silahlandırılmıştı. Topların konumlandırması her şartta iki topun ileri, yana veya geriye doğru ateş etmesine olanak sağlıyordu. Geminin dövme demirden yapılan zırhlı kemeri 130-150 milimetre kalınlığındaydı, daha kalın kısım su hattı üzerinde yer alırken su altındaki kısım daha inceydi. Kemer su hattının 0,91 m üstüne ve 1,14 m altına kadar uzanıyordu. Kemerin iki ucunda 76 mm kalınlıkta zırha sahip bölmeler yer alıyordu. Kazamatlar kalın bir zırh korumasına sahipti, top bataryası 150 mm kalınlığında demir zırh kaplaması ile korunuyordu.
Tasarım > Değişiklikler

1882'de her iki gemiye de bir çift 87 mm kuyruktan dolma Krupp top eklendi. 1906'da her iki gemiye de Tersane-i Amire'de yeni Scotch deniz kazanları ve ağır askerî direkler takılarak brigantin yelken teçhizatı kaldırıldı. Osmanlılar gemilerin silahlandırılmasını daha da güçlendirmek için iki 63 mm Krupp, iki 37 mm Hotchkiss revolver top, iki 25,4 mm Nordenfelt topu ve bir 450 mm torpido tüpü eklenmesini planladı; ancak bu plan uygulanmadı.
1903-1906'da her iki gemi de silahlarının tamamen değiştirilmesi ve bir kumanda kulesinin kurulumunu içeren ağır bir modernizasyona girdi. Eski namludan yüklemeli topların yerini yeni 150 mm SK L/40 Krupp toplar ile değiştirildi; ayrıca altı 75 mm, on 57 mm ve iki 47 mm seri ateşli Krupp toptan oluşan bir ikincil batarya eklendi. Yeniden inşası sırasında, her iki geminin de orijinal motoru korunurken, kutu kazanları Scotch deniz kazanları ile değiştirildi. Yelken direkleri çıkarıldı ve yerini ağır savaş direkleri aldı. Gemi mürettebatı 220 subay ve denizciye yükseldi.
Gemiler

| Gemi | İnşaatçı | Başlangıç | Denize indirme | Tamamlanma |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Avnillah | Thames Ironworks, Londra | 1868 | 21 Nisan 1869 | 1870 |
| Muin-i Zafer | Samuda Brothers, Londra | 1868 | Haziran 1869 | 1870 |