Üçgen Aşk Teorisi
Destekler ve eleştiriler

Michele Acker ve Mark Davis tarafından 1992 yılında yapılan bir çalışmada, Sternberg'in üçgen aşk teorisinin geçerliliği test edilmiştir. Acker ve Davis, tipik olarak incelenen 18-20 yaş arası üniversite öğrencileri grubunun dışında kalan bir popülasyonu inceleyerek, insanlardaki aşk aşamalarını daha doğru bir şekilde inceleyebilmişlerdir. Sternberg'in aşk teorisine yönelik bazı eleştiriler, bir kişinin başka bir kişiye duyduğu aşkın aşamalarını tahmin etmesine rağmen, aşamaların gelişeceği bir zaman veya ilişki noktası belirtmemiş olmasıdır. Aşkın farklı bölümlerinin ilişkinin süresine mi yoksa ilişkinin ulaştığı belirli bir aşamaya mı bağlı olduğunu belirtmemiştir. Acker ve Davis, ilişkinin aşaması ve süresinin aşk bileşeni için potansiyel olarak önemli olduğuna işaret etmekte ve bunları araştırmaktadır.
Kesin cevaplar olmadığını, çünkü sadece her çiftin değil, çiftteki her bireyin aşkı farklı bir şekilde deneyimlediğini keşfettiler. Üçgen aşk teorisinin ya da "çoklu üçgen olasılığının" üç algısı vardır. Birden fazla üçgen var olabilir çünkü bireyler aşkın her bir bileşenini (ya da üçgenin her bir noktasını) diğerinden daha yoğun yaşayabilir. Acker, Davis ve diğer birçok kişiye göre bu ayrı üçgenler "gerçek" üçgenler, "ideal" üçgenler ve "algılanan" üçgenlerdir.
Bu 'gerçek' üçgenler, her bireyin ilişkisinin ilerleyişini ve derinliğini nasıl gördüğünün göstergesidir. 'İdeal' üçgenler, her bireyin partnerine/ilişkisine dair ideal niteliklerinin göstergesidir. 'Algılanan' üçgenler, her bireyin partnerinin ilişkiyi nasıl gördüğüne dair fikirlerinin göstergesidir. Bu üç ayrı üçgenden herhangi biri kişinin partnerinin üçgenleriyle aynı görünmüyorsa, memnuniyetsizliğin artması muhtemeldir.
Aşk, Sternberg'in üçgen teorisinin başlangıçta ortaya koyduğu kadar basit olmayabilir. Sternberg teorisini kabaca aynı yaşta olan (ortalama yaş 28) ve ilişki süreleri kabaca aynı olan (4 ila 5 yıl) çiftler üzerinde ölçmüştür. Örneklem büyüklüğü karakteristik çeşitlilik açısından sınırlıydı. Acker ve Davis bu sorunu Sternberg'in teorisiyle ilgili üç büyük sorundan biri olarak ilan etmiştir. Özellikle romantik aşk, lisans düzeyindeki (üniversite düzeyindeki veya üniversite öğrenimini bitirmiş) çiftlerde, lisans öğrencisi olmayan (genç ya da üniversite eğitimi almamış) çiftlerle genellikle aynı şekil ve düzeyde değildir. Acker ve Davis, Sternberg'in lisans öğrencileri örnekleminden daha yaşlı bir örneklem üzerinde çalışmıştır. Sternberg'in kendisi de bunu 1997 yılında yapmıştır.
Sternberg'in aşk teorisiyle ilgili diğer en belirgin iki sorun ise aşağıdaki gibidir. Birincisi, sevgi düzeylerinin ayrı doğası sorunudur. İkincisi ise, sevginin üç seviyesini değerlendirmek için kullanılan ölçümlerle ilgili bir sorundur. Teoriyle ilgili bu sorunlar, örneğin Lomas (2018) tarafından incelenmeye devam etmiştir.
2020'de Journal of Sex Research dergisinde yayınlanan büyük ölçekli bir kültürler arası çalışmada, teorinin kültürel evrenselliği desteklenmiştir.
Bir üçgenin köşelerinde etiketlenen bu üç bileşen (intimacy=Samimiyet/yakınlık/arkadaşlık; passion=tutku; commitment=bağlılık) birbirleriyle etkileşime girerek yedi farklı türde aşk deneyimi oluşturur