Kazakistan Almanları
Tarihi

Bunların çoğu, II. Dünya Savaşı sırasındaki Nazi Alman İstilasından kısa bir süre sonra Volga Alman Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nden o zamanki Kazakistan SSC'ye sürülen Volga Almanlarının çocukları. Topluluğun büyük bir kısmı Sovyet çalışma kampı sistemine hapsedildi.
Sınır dışı edildikten sonra, Volga Almanları ve diğer sınır dışı edilen azınlıklar, Rus kültürüne dayatılan kültürel asimilasyona tabi tutuldu. Bu hedefe ulaşmak için kullanılan yöntemler arasında Alman dilinin kamu kullanımının yasaklanması ve Almanca eğitimi, Alman etnik tatillerinin kaldırılması ve kamuya uyulması yasağı ve diğerleri arasında yer değiştirme yasağı yer aldı.
Bu önlemler Josef Stalin tarafından kabul edildi, ancak Volga Alman topluluğu bir bütün olarak Nazi Almanyası'na hiçbir şekilde bağlı değildi ve Volga Almanları yüzyıllar boyunca Rus İmparatorluğu'nun ve daha sonra Sovyetler Birliği'nin sadık vatandaşlarıydı. Ancak bu kısıtlamalar "Kruşçev çözülmesi" sırasında sona erdi.
1972'de 3.500'den fazla Alman Rus, Moskova'ya Volga bölgelerinde özerk bir cumhuriyet talep eden bir dilekçe gönderdi. Hükûmet, bu talebi incelemek için geçici bir komite ile yanıt verdi. 1976'da komisyon nihayet Kuzey Kazakistan'da, merkezi Ereymentau'da, Tselinograd'a (Virgin Land City ve bakir topraklar bölgesinin başkenti) 140 kilometre uzaklıkta özerk bir bölge (vilayet) kurmayı kabul etti. Bölge, Kazakistan'ın en az gelişmiş alanlarından biri olmasına rağmen, 41,8 milyon hektarlık bir alanı zaten tarımsal üretime ayıran “bakir topraklarda” yer alacaktı. Kruşçev'in tarımsal odağının başarısı büyük ölçüde orada sürgün edilen etnik Almanların emeğinden kaynaklanıyordu. Bu hükûmet önerisi, Kazakistan'da, Sovyetler Birliği'nde nadir görülen bir halk protestosu da dahil olmak üzere, sakinlerden çok fazla muhalefet yarattı; gösteriyi gizli tutmak için her türlü çaba gösterildi. Yerel Komünist Parti liderleri, Kazakistan SSC'de yetkilerini azaltacağı için plana şiddetle karşı çıktılar. Nihayetinde, Volga Cumhuriyeti'nin yeniden yapılandırılmasının haklarının tam olarak rehabilitasyonu ve restorasyonu için tek yol olduğuna inanan Alman Rusların bile desteğinden yoksun olan bu fikirden hiçbir şey çıkmadı.
1989 nüfus sayımına göre, Kazakistan'da 957.518 veya toplam nüfusun %5.8'ini, Sibirya da dahil olmak üzere tüm Rusya'dan (841.295) daha fazla etnik Alman kökenli vatandaş yaşadı.
Yurtdışında zorla sınır dışı edilen etnik Almanların Almanya'ya geri dönmesine izin veren Alman dönüş hakkı yasası nedeniyle, Volga Almanları Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından Almanya'ya göç edebildi. Ancak sistemin yaygın olarak kötüye kullanılması ve yoğun şekilde Ruslaşmış yeni gelen göçmenlerin asimile edilmeye olan ilgisinin olmaması nedeniyle Almanya, 21. yüzyılın başlarında bu politikayı kaldırdı. 2009 yılına gelindiğinde Rusya, Alman Kazakistanlılar için başlıca göçmen varış yeri olarak Almanya'nın yerini aldı. 1999'da Kazakistan'da kalan 353.441 Alman vardı.
Az sayıda Alman, son birkaç yıl içinde Almanya'dan Kazakistan'a geri döndü ve Alman kültür alanına asimile olamadı. 1989 yılında kurulan Rebirth organizasyonu, etnik Alman toplumunun kültürel ve toplumsal işlerini yürütmektedir.
Kazakistan'daki Almanların çoğu sadece Rusça konuşuyor. Çoğu tarihsel olarak Protestanlığın takipçisiydi, ancak bazıları Roma Katolikliği ve bazıları da Rus Ortodoksluğunu benimsedi. Bugün çoğu, muhtemelen çoğunluk dinsizdir. Kazakistan'daki en yoğun Alman nüfusu, Kuzey bölgesindeki Uspen (%11.19), Taran (%10.14) ve Borodulikha (%11.40) gibi şehir ve köylerde görülmektedir.