Charles Hermite

| Charles Hermite |
| --- | --- |
Charles Hermite y. 1887.
Doğum: 24 Aralık 1822(1822-12-24) Dieuze, Moselle
Ölüm: 14 Ocak 1901 (78 yaşında) Paris
Defin yeri: Montparnasse Mezarlığı 48°50′16.0″K 2°19′42.2″D﻿ / ﻿48.837778°K 2.328389°D﻿ / 48.837778; 2.328389
Milliyet: Fransız
Eğitim: Lycée Henri-IV, Lycée Louis-le-Grand (1840-1841), École Polytechnique (1841-1842)
Mezun olduğu okul(lar): École Polytechnique
Tanınma nedeni:  e sayısının bir aşkın sayı olduğunun ispatı  Hermityen eşlenik  Hermityen form  Hermityen fonksiyon  Hermityen matris  Hermityen ölçüt  Hermityen operatör  Hermit polinomu  Hermityen transpoze  Hermityen dalgacık 
Evlilik: Louise Pauline Arsène Bertrand
Çocuk(lar): Isabelle Caroline Ferdinande Forestier nee Hermite, Marie Picard nee Hermite
Ödüller: Grand Officer of the Legion of Honour Pour le Mérite for Sciences and Arts Foreign Member of the Royal Society

Kariyeri
Dalı: Matematik, Cebir, Sayılar teorisi
Çalıştığı kurum: École Polytechnique (1862-1876) Paris Üniversitesi (1876-1897)
Tez:  (1841)
Doktoradanışmanı: Eugène Charles Catalan
Doktora öğrencileri:  Henri Poincaré (1879)  Thomas Joannes Stieltjes (1886)  Marie Georges Humbert (1885)  Jules Tannery (1874)  Désiré André (1877)  Léon Charvet (1880)  Mihailo Petrović (1894)  Charles Émile Picard  Léon Charve  L. Bourguet  Désiré André 
Diğer önemli öğrencileri: Mijalko Ciric
 

Charles Hermite (Fransızca telaffuz: [ʃaʁl ɛʁˈmit] FRS FRSE  MIAS) (24 Aralık 1822 - 14 Ocak 1901) sayı teorisi, ikinci dereceden formlar, değişmezlik teorisi, ortogonal polinomlar, eliptik fonksiyonlar ve cebir ile ilgili araştırma yapan Fransız bir matematikçiydi.
Hermite polinomları, Hermite interpolasyonu, Hermite normal formu, Hermite operatörleri ve kübik Hermite spline'ları onun adına verilmiştir. Öğrencilerinden biri Henri Poincaré idi.
Sürekli cebirsel kesirler üzerindeki incelemeleri Hermite'i ünlü Sur la fonction exponentielle (Üslü fonksiyon üzerine) (1873) adlı yapıtı yazmaya yöneltti. Bu kitapta e sayısının tam katsayılı hiçbir cebirsel denklemin kökü olamayacağını kanıtladı. Yani doğal logaritmaların temeli olan e'nin bir aşkın sayı olduğunu ilk kanıtlayan oydu. Yöntemleri daha sonra Ferdinand von Lindemann tarafından π'nin aşkın olduğunu kanıtlamak için kullanıldı.
Hermite, Thomas Joannes Stieltjes'e yazdığı bir mektupta, "Türevleri olmayan sürekli fonksiyonların bu acıklı belasından dehşet ve korkuyla dönüyorum. (I turn with terror and horror from this lamentable scourge of continuous functions with no derivatives.)" dedi.
Ecole Polytechnique'te, Paris Bilimler Akademisi'nde ve Collège de France'de profesörlük görevinde bulundu. 1856 yılında Bilimler Akademisi üyeliğine seçildi. Yaptığı çalışmalar birçok bilim insanının çalışmasına esin kaynağı oldu ve çok sayıda önemli buluşu önceden sezdi. Bir yandan Cauchy ve Liouville'in bir karmaşık değişkenli fonksiyonlar kuramı, öbür yandan Jacobi'nin eliptik ve aşırı eliptik fonksiyonları kuramı üzerine yaptığı çalışmaları yakından izledi ve bu iki alanı eliptik fonksiyonlar ve Abel fonksiyonlarıyla ilgili genel bir kuram halinde birleştirdi. Bu son kuramda, eliptik fonksiyonları yalın elemanlara ayırmak gibi temel sonuçlar ortaya koydu; söz konusu ayırma işlemi, oransa kesirlerin ayrılmasında olduğu gibi, eliptik fonksiyonların doğrudan integrallenmesini sağlar. Sayılar kuramıyla bu sonuçlar arasındaki bağı inceledi ve bunları beşinci dereceden genel denklemin çözülmesinde uyguladı.
Ay'ın kuzey kutbunun yakınındaki Hermite krateri onun onuruna adlandırılmıştır.