stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Tarihî İsa
İsa'nın varlığı

İsa'nın varlığı bilim insanları tarafından kabul edilir. Ayrıca bilim insanları, İsa'nın tarihselliğini inkâr etme girişimlerini, bilimsel konsensüs tarafından bir yan teori olarak tutarlı bir şekilde reddetmiştir.
Tarihî İsa'nın yeniden inşası, Pavlus'un mektuplarına ve İncillere dayanırken, İncil'e ait olmayan birkaç kaynak da İsa'nın tarihsel varlığına tanıklık eder. 18. yüzyıldan bu yana, tarihî İsa için her biri farklı özelliklere sahip, yeni ve farklı araştırma kriterleri geliştiren üç ayrı bilimsel araştırma gerçekleştirilmiştir. Alimler, İsa'nın inançları ve öğretileri ile İncil öğretilerinin doğruluğu konusunda fikir ayrılığına düşmüşlerdir fakat evrensel bilimsel konsensüs tarafından desteklenen iki olay vardır: İsa'nın vaftiz edilişi ve İsa çarmıha gerilişi. Tarihî İsa bilginleri; İsa'nın Celileli (İbranice: הגליל, romanize: HaGalil; Arapça: الجليل) bir Yahudi olduğunu, mesih ve kıyamet beklentilerinin olduğu zamanlarda yaşadığını iddia ederler. Bazı bilginler, İncillerin apokaliptik beyanlarını ona bağlarken diğerleri onu Tanrı'nın Oğlu olarak doğası gereği kıyamet değil, ahlaki bir birey olarak tasvir eder. Tarih boyunca bu süreçler kullanılarak inşa edilen İsa portreleri, genellikle birbirinden ve incil kayıtlarında tasvir edilen görüntüden farklı olmuştur. Bu tür portreler arasında kıyamet peygamberi, karizmatik şifacı, kinik filozof, Yahudi Mesih, sosyal değişimin peygamberi ve haham olarak İsa'nın portresi bulunur; ne tek bir portre üzerinde ne de onu inşa etmek için gereken yöntemler üzerinde çok az bilimsel konsensüs vardır, ancak çeşitli portreler arasında örtüşen nitelikler vardır ve bazı niteliklerde farklılık gösteren bilim insanları diğerleri üzerinde anlaşabilirler.
Tarihsel varoluş

Ana madde: İsa'nın tarihselliği
Antik çağ bilginleri İsa'nın var olduğu konusunda hemfikirdir. Tarihçi Michael Grant, Yeni Ahit'e geleneksel tarihsel metin eleştirisi standartları uygulanırsa, "İsa'nın varlığını, tarihsel figürler olarak gerçekliği asla sorgulanmayan bir yığın pagan şahsiyetin varlığını reddedemeyeceğimiz kadar reddedemeyiz" iddiasında bulunur. Antik çağda, Hristiyanlığa karşı çıkan yazarların; İsa'nın varlığını sorguladıklarına dair hiçbir belirti yoktur.
Köken > İsim

İsa, Grekçe: Ἰησοῦς tamlayan Ἰησοῦ ("İsa") ile Latinize edilmiş şeklidir. İbranice ve Aramice bir ad olan Yeşua'dır (İbranice: יֵשׁוּעַ, romanize: Yēšū́aʿ; Aramice: ܝܫܘܥ, ‘Yešua). YHVH'nin adı olan Yehova'nın kısa biçiminden ve İbranice jascha fiilinin ("yardım et, kurtar") bir biçiminden oluşur. Matta 1:21'de bu ifade Tanrı kurtuluştur veya Tanrı yardım eder şeklinde yorumlanır.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Meryem bir oğul doğuracak. Adını İsa koyacaksın. Çünkü halkını günahlarından O kurtaracak.” | ” |
— Matta 1:21
Köken > Doğum ve ölüm yılı

İsa'nın doğum tarihi, İncillerde veya herhangi bir tarihsel referansta belirtilmez, ancak çoğu ilahiyatçı, MÖ 6-4 yılları arasında doğduğunu varsayar. Yeni Ahit, İsa'nın doğum tarihini belirtmez; yıl ve gün eski Hristiyanlar tarafından bilinmiyordu. Hristiyan yıllık sayımında, İsa'nın iddia edilen doğum yılı yanlış hesaplanmıştı.
Tarihsel kanıtlar kesin bir tarih belirlemeye izin vermeyecek kadar eksiktir, ancak yıl 2 farklı yaklaşımla tahmin edilmektedir:
Luka ve Matta İncillerindeki doğum kayıtlarında bahsedilen bilinen tarihsel olaylara yapılan referanslar analiz edilerek,
İsa'nın hizmetinin başladığı tahmininden geriye doğru giderek,
Astrolojik veya astronomik hizalanma hesaplamaları kullanılarak.
Gün veya mevsim, koyunlarını gözetleyen çobanların tanımı da dahil olmak üzere çeşitli yöntemlerle tahmin edilmiştir.
Matta ve Luka'nın Yeni Ahit İncillerindeki doğum kayıtları, İsa'nın doğumu için bir tarih veya yılın zamanından bahsetmez. Karl Rahner, İncil yazarlarının genellikle tarihsel kronolojilerden ziyade teolojik unsurlara odaklandıklarını belirtir. Josephus, İsa'nın doğum yılını, İmparator Augustus'un Publius Sulpicius Quirinius adı ile  Roma dünyasında bir nüfus sayımının yapılması için buyruk çıkardığı "ilk" Roma nüfus sayımına tarihlendirir.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | O günlerde Sezar Avgustus bütün Roma dünyasında bir nüfus sayımının yapılması için buyruk çıkardı. Bu ilk sayım, Kirinius’un Suriye valiliği zamanında yapıldı. Herkes yazılmak için kendi kentine gitti. | ” |
— Luka 2.2
Ancak, MS. 6-7'de Suriye ve Yahudiye için Roma valisi oldu. Daha önce böyle bir vergi tahsilatı kanıtlanmamıştır ve Hirodes'in vergi egemenliği nedeniyle olası değildir. Bu nedenle Luka 2.2, çoğunlukla kronolojik bir hata ve İsa'nın ebeveynleri tarafından Beytüllahim'e güvenilir bir yolculuk yapma girişimi olarak yorumlanır. Böylece, İsa muhtemelen MÖ 7 ile 4 arasında doğmuştur. Beytüllahim yıldızı (Matta 2,1.9) ile özdeşleştirilen göksel bir fenomenin astronomik hesaplamalarıyla İsa'nın doğum gününü belirleme girişimleri bilim dışı olarak kabul edilir.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | İsa’nın Kral Hirodes devrinde Yahudiye’nin Beytlehem Kenti’nde doğmasından sonra bazı yıldızbilimciler doğudan Yeruşalim’e gelip şöyle dediler: “Yahudiler’in Kralı olarak doğan çocuk nerede? Doğuda O’nun yıldızını gördük ve O’na tapınmaya geldik.” | ” |
— Matta 2:1.9
Köken > Doğum ve ölüm yılı > Havari kaynakları

Doğum yılını tahmin etmeye yönelik başka bir yaklaşım, İsa'nın vaaz vermeye başladığı noktadan geriye doğru gitme yöntemine dayanır, Luka 3:23'te İsa'nın o sırada yaklaşık 30 yaşında olduğu ifadesi geçmektedir.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | İsa görevine başladığı zaman otuz yaşlarındaydı. Yusuf’un oğlu olduğu sanılıyordu. | ” |
— Luka 3:23
İsa, Vaftizci Yahya tarafından vaftiz edildikten sonra vaaz vermeye başladı ve Luka'ya göre, Yahya insanları vaftiz etmeye başladı. Bu tarih, MS. yaklaşık 28-29'a denk gelir.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Sezar Tiberius’un egemenliğinin on beşinci yılıydı. Yahudiye’de Pontius Pilatus valilik yapıyordu. Celile’yi Hirodes, İtureya ve Trahonitis bölgesini Hirodes’in kardeşi Filipus, Avilini’yi Lisanias yönetiyordu. 2 Hanan ile Kayafa başkâhinlik ediyorlardı. Bu sırada Tanrı çölde bulunan Zekeriya oğlu Yahya’ya seslendi. | ” |
— Luka 3:1–2
Bundan geriye doğru giderek İsa'nın muhtemelen MÖ 1'den daha geç doğmamış olduğu fikri ortaya atılmıştır.
Diğer bir teori, Herod'a aittir, "29 Aralık MÖ 1 güneş tutulmasının yaygın olarak gözlemlenmesi en muhtemel olanıydı. meydana gelen güneş tutulmasından sonra 29 Aralık MÖ 1 bu kritere çok uyuyordu."
Köken > Aile

Markos 6.3'e göre, İsa ilk doğan "Meryem'in oğlu"idi. Yusuf, Markos İncili’nde belirtilmemiştir. Soy ağacında (Matta 1.16; Luka 3.23), İsa'nın baba soyunu "Yusuf'un oğlu" olarak vurgular. Bu aynı zamanda, Luka 2.48'de Mary'nin ve Yuhanna 6.42'de Celileliler'in onu tanımlama şeklidir. İsa, Tevrat'a göre yaşamının sekizinci gününde sünnet edildi ve Yahudi geleneğine göre babasının adını aldı, yani Yusuf'un oğlu İsa (İbranice: יֵשׁוּעַ‎, Tiberyan: yēšūă‘). Ancak, İsa'nın vaftizinden sonra sinoptik inciller Yusuf'tan bahsetmez.
Bruce Chilton, bu bulguyu Matta 1.18'e atıfta bulunarak, İsa'nın, Yusuf'un Meryem ile geçerli evliliğinden önce gebe kaldığı ve Yusuf'un erken öldüğü gerçeğiyle açıklar. Bu nedenle İsa, miras hakkına sahip olmayan gayri meşru bir çocuk İbranice: ממזר‎‎, lit. "mamzer" (Yu. 8:41) olarak anavatanında reddedildi. Yusuf'un zamansız ölümü nedeniyle, hiç kimse onun babalığına yasal olarak tanıklık edemezdi. Bu, İsa'nın bakire doğumu doktrinine karşı "Panthera efsanesi"ne tekabül ediyordu: Origen'e (Contra Celsum) göre, filozof Kelsos 2. yüzyılda İsa'yı ve 4. yüzyılda Talmud'u Panthera adında Romalı bir asker tarafından dünyaya gelen Meryem'in gayri meşru çocuğu olarak tasvir etti. Buna istinaden Gerd Lüdemann, İsa'nın adını Mk 6.3'te annesinin adından ve Nasıra'da bir yabancı olarak rolünü açıklamıştır. Öte yandan birçok Yeni Ahit bilgini, Yusuf'un aslında İsa'nın babası olduğunu ve o sırada bastırılmış olan David hanedanlığının bir kolundan geldiğini varsayıyor.
Köken > Dil, eğitim, meslek

Celileli bir Yahudi olan İsa, her gün Batı Aramice konuşuyordu. Yunanca ifadelerin ve deyimlerin tekrar Aramice'ye çevrilip çevrilemeyeceği, Joachim Jeremias'tan bu yana, İsa'nın olası otantik sözlerini erken Hristiyan yorumundan ayırt etmek için önemli bir kriter olmuştur.
İlk öğrencileri ona "Haham" (Mk 9.5; 11.21; 14.45; Yuhanna 1.38.49; Yuhanna 3.2; 4.31, vb.) veya "Rabbuni" ("efendim": Mk 10:51; Yuhanna 20:16) adını verdiler. Bu Aramice'de "öğretmen" (Yunanca: διδάσκαλος) anlamına geliyordu ve İsa'ya, kendilerini Mozaik emirlerinin yorumcuları olarak da tanımlayan Ferisilerle aynı rütbeyi verdi (Mt 13.52; 23.2.7 f.). Pinchas Lapide, İsa'nın Tevrat'ı yorumlaması ile zamanın hahamları arasındaki güçlü benzerliklerden onun bir Tevrat okuluna gitmiş olması gerektiği sonucunu çıkarır.
İsa'nın inşaat işçiliği konusundaki bilgisi, Lk 6.47-49 ve Mk 12.10 benzetmelerinde gösterilir. İfadelerinin birçok metaforuna göre (örneğin, Luka 5: 1-7; Yuhanna 21: 4-6) bir çoban, çiftçi veya balıkçı da olabilirdi.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Öbür teknedeki ortaklarına işaret ederek gelip yardım etmelerini istediler. Onlar da geldiler ve her iki tekneyi balıkla doldurdular; tekneler neredeyse batıyordu | ” |
— Luka 5: 1-7
İsa ve Nasıra

Luka İncili'ne göre Nasıra, Yusuf ve Meryem'in evi, baş melek Cebrâil'in Meryem'e İsa'yı doğuracağını bildirdiği yerdi. Matta İncili'ne göre Yusuf ve Meryem, Beytüllahim'deki evlerinden Mısır'a kaçtıktan sonra bebekleriyle birlikte Nasıra'ya taşınırlar. İsa'nın doğumuna ilişkin bu iki tanım arasındaki fark ve olası çelişki, "sinoptik problem"in bir parçasıdır. Nasıra, İsa'nın büyüdüğü ve doğumundan bir süre sonra büyüdüğü yer gibi görünür. Ancak, bazı modern bilim insanları Nasıra'nın aynı zamanda İsa'nın doğum yeri olduğunu iddia eder.
Kaynaklar

Tarihî İsa öğretileri aşağıdaki sınırlamalara bağlıdır:
İsa için hiçbir fiziksel veya arkeolojik kanıt yoktur.
Tarihî İsa'nın kaynakları, esas olarak İnciller ve havarilerin mektupları gibi Hristiyan yazılarıdır.
İsa'dan bahseden mevcut tüm kaynaklar, ölümünden sonra yazılmıştır.
Yeni Ahit, Hristiyanlık için kanonik hale gelen kaynakları temsil eder ve MS. ilk yüzyıllarda İsa ile ilgili çok çeşitli yazılara örnek olan birçok apokriphal metinler vardır.
Bu kaynakların gerçekliği ve güvenilirliği birçok bilim insanı tarafından sorgulanmıştır ve İncillerde bahsedilen birkaç olay evrensel olarak kabul edilmiştir.
Kaynaklar > Yeni Ahit kaynakları > Sinoptik İnciller

Ana madde: Sinoptik İnciller
Sinoptik İnciller, İsa ve onun kurduğu dini hareket hakkındaki tarihsel bilgilerin birincil kaynaklarıdır. Bu dini İnciller -Matta İncili, Markos İncili ve Luka İncili- Aramice konuşan ve tzitzit giyen İsa adında bir Yahudi'nin yaşamını, hizmetini, çarmıha gerilmesini ve dirilişini anlatır. Metinlerin kökenine ilişkin farklı hipotezler vardır, Yeni Ahit'in İncilleri, Yunanca konuşan topluluklar için Yunanca yazılmıştır daha sonra Süryanice, Latince ve Kıpti diline çevrilmiştir.
Dördüncü İncil olan Yuhanna İncili, Sinoptik İncillerden büyük ölçüde farklıdır. Yuhanna incili, İsa'nın başkalaşımı ve diğer önemli noktalar da olmak üzere sinoptik incillerde bulunan konuların büyük kısmını işlememiştir.
Havarilerin İşleri kitabı görünüşte Luka İncili ile aynı yazar tarafından yazıldığı için, tarihçiler genellikle İncillerin güvenilirliğini incelerken Havarilerin İşleri'nin tarihsel güvenilirliğini de incelerler.
Kaynaklar > Yeni Ahit kaynakları > Pavlus'un mektupları

Ana madde: Pavlus'un mektupları
Pavlus'un on dört mektubundan sadece yedisi bilimsel konsensüs tarafından gerçek olarak kabul edilir; bunlar, MS 50 ile 60 arasına (yani, İsa'nın ölümü için genel olarak kabul edilen zaman diliminden yaklaşık yirmi ila otuz yıl sonra) tarihlenmektedir. Günümüze ulaşan Hristiyan metinleri içinde İsa hakkında bilgi içeren en eski metinlerdir.
Havari Pavlus, İsa hakkında nispeten az biyografik bilgi vermesine ve İsa'yı şahsen hiç tanımadığını belirtmesine rağmen, İsa'yı gerçek bir insan ve Yahudi olarak gördüğünü açıkça belirtmektedir. Ayrıca, İsa'nın kardeşi Yakup ile tanıştığını iddia eder.
Kaynaklar > İncil dışı kaynaklar

İncil kaynaklarına ek olarak, İsa'nın varlığına dair tarihsel analizlerde kullanılan Hristiyanlık dışı kaynaklarda da İsa'dan bahsedilmektedir.
Kaynaklar > İncil dışı kaynaklar > Thallus

İncil uzmanı Frederick Fyvie Bruce, Yeni Ahit dışında İsa'dan en erken bahseden kişinin MS 55 civarında Tallus adlı bir tarihçi olduğunu söyler. Antik edebiyatın büyük çoğunluğu gibi Thallos'un tarihi de kaybolmuştur, ancak Hristiyan bir yazar olan Sextus Julius Africanus (MS. y. 160 - 240) tarafından History of the World (y. 220) adlı eserinde alıntılanmadan önce kaybolmamıştır. Bu kitap da aynı şekilde kaybolmuştur, ancak Thallos'tan yaptığı alıntılardan biri Bizanslı tarihçi George Syncellus tarafından Chronicle'ında  (y. 800) ele alınmadan önce değil.Bu ya da İsa'nın yaşamı ya da ölümünün bazı yönlerinden bahseden diğer kayıp kaynaklar, kısmi kaynaklar ve şüpheli kaynaklar hakkında kesin bir yargıya varmanın hiçbir yolu yoktur, ancak kanıtları değerlendirirken, bunların var olduğunu belirtmek uygundur.
Kaynaklar > İncil dışı kaynaklar > Josephus ve Tacitus

Yahudi tarihçi Josephus'un yazılarında iki, Romalı tarihçi Tacitus'un yazılarında ise bir bölüm vardır ve bunlar genellikle iyi kanıtlar olarak kabul edilir.
Josephus'un MS. 93-94 yıllarında yazdığı Yahudilerin Eski Eserleri adlı eserinin 18. ve 20. kitaplarında İncil'deki İsa'ya iki atıf bulunmaktadır. Genel akademik görüş, Testimonium Flavianum olarak bilinen daha uzun pasajın büyük olasılıkla bütünüyle otantik olmadığı yönünde olsa da, başlangıçta otantik bir çekirdekten oluştuğu ve daha sonra Hristiyan müdahalesine maruz kaldığı konusunda genel olarak hemfikirdir. Josephus'taki diğer sözle ilgili olarak, Josephus uzmanı Louis H. Feldman, Josephus'un Antiquities 20, 9, 1'de İsa'ya yaptığı atfın ("Mesih olarak adlandırılan İsa'nın kardeşi, Yakup'tu") "gerçekliğinden çok az kişinin şüphe duyduğunu" belirtmiştir. Pavlus, İsa'nın kardeşi Yakup'la tanışmayı ve etkileşimde bulunmayı referans alıyor ve farklı kaynaklar arasındaki bu anlaşma Josephus'un ifadesini desteklediğinden, ifade sadece az sayıda bilgin tarafından tartışılıyor.
Romalı tarihçi Tacitus, Annals'ta (kitap MS. 116 civarı yazılmıştır), 15. bölüm 44'te Christus'a ve Pontius Pilatus tarafından idamına atıfta bulunmuştur. Robert E. Van Voorst, Tacitus'un Hristiyanlar hakkındaki yorumlarının en olumsuz tonunun pasajı aşırı derecede zorlaştırdığını belirtir. Bir Hristiyan katip tarafından uydurulmuş olması pek olası değildir ve Tacitus kaynağı yaygın olarak İsa'nın çarmıha gerilmesinin bağımsız bir teyidi olarak kabul edilmektedir.
Kaynaklar > İncil dışı kaynaklar > Talmud

Hristiyan âleminin dışındaki diğer hususlar arasında Talmud'da İsa'dan bahsedilmesi muhtemeldir. Talmud, metinleri MS. 200 ila 500 yılları arasında bir araya toplanmış olan İsrail'in ceza davalarının yürütülmesinden ayrıntılı olarak bahseder. Johann Maier ve Bart Ehrman, bu materyalin çok fazla kullanım için çok geç olduğunu savunurlar. Ehrman, "İsa'dan, Talmud'un en eski bölümünde, Mişna'da asla bahsedilmez, yalnızca Gemara'nın sonraki yorumlarında görünür" diye açıklamıştır. İsa'dan ismiyle bahsedilmiyor, ancak bakire doğumuna, Romalı bir asker "Panthera"nın gayri meşru oğluna atıfta bulunan ince bir saldırı var (Ehrman, "Yunanca'da bakire kelimesi parthenos'tur" der). İsa'ya bir gönderme vardır, İsa'nın mucizeleri "kara büyü" olarak Mısır'da yaşarken öğretilmiştir. Ehrman, birkaç çağdaş bilim insanının bunu tarihsel olarak ele aldığını yazmıştır.
Kaynaklar > İncil dışı kaynaklar > Mara bar Serapion

İsa'ya olumlu atıfta bulunan tek bir klasik yazar vardır ve o da Roma hapishanesinden Serapion adlı oğluna mektup yazan, Süryani bir stoacı olan Mara bar Serapion'dur. "Yahudilerin bilge kralı"nın idamından söz eder ve ölümünü Sokrates'in Atinalıların elindeki ölümüyle karşılaştırır. 'Bilge kralın' ölümünü Yahudilerin krallıklarından sürülmelerine bağlar. Ayrıca 'bilge kral'ın, "koyduğu yeni kanunlar" sayesinde yaşamaya devam ettiğini de belirtir:
“Atinalılar Sokrat’ı ölüme göndermekle ne kazandılar? İşledikleri suçun cezası olarak kıtlık ve salgın hastalıklar meydana geldi. Samoslular Pisagor’u yakmakla ne kazandılar? Bir anda memleketleri kum altında kalıverdi. Yahudiler bilge krallarını idam etmekle ne kazandılar? Tam bundan sonra krallıkları yok edildi. Tanrı bu üç bilge adamın öcünü alarak adaleti sağladı: Atinalılar açlıktan öldüler, Samoslular denizin suları altında kal- dılar ve Yahudiler ise yıkıma uğrayıp dağıldılar ve sürgünde yaşıyorlar. Fakat Sokrat ile iyilikleri ölmedi; Platon’un öğretilerinde yaşamaya devam etti. Pisagor ile iyilikleri ölmedi; Hera heykelinde yaşamaya devam etti. Bilge kral da iyilikleriyle ölmedi; verdiği öğretişlerinde yaşamaya devam etti.” Mektubun tarihlendirilmesi tartışmalıdır, ancak muhtemelen MS. 73'ten kısa bir süre sonradır.
Robert Van Voorst gibi bilginler, "Yahudilerin Kralı"nın idamının İsa'nın ölümüyle ilgili olduğuna dair çok az şüphe duyarlar.  Craig A. Evans gibi diğerleri, belirsiz tarih ve atıflardaki belirsizliği göz önüne aldıkları için mektuba daha az değer verir.
Eleştirel-tarihsel araştırma

Tarihsel-eleştirel yöntem veya daha yüksek eleştiri olarak da bilinen tarihsel eleştiri, "metnin arkasındaki dünyayı" anlamak için eski metinlerin kökenlerini araştıran bir eleştiri dalıdır. Tarihsel eleştirinin birincil amacı, metnin ilkel veya özgün anlamını özgün tarihsel bağlamında ve gerçek anlamda keşfetmektir. Tarihsel eleştiri 17. yüzyılda başladı 19. ve 20. yüzyıllarda popülerlik kazandı.
Eleştirel-tarihsel araştırma > İncillerin tarihsel güvenilirliği

İncillerin tarihsel güvenilirliği, dört Yeni Ahit müjdesinin güvenilirliğini ve tarihi karakterini tarihsel belgeler olarak ifade eder. Dört kanonik incilde çok az şey tarihsel olarak güvenilir olarak kabul edilir.
Tarihçiler, otantik, güvenilir bilgileri olası icatlardan, abartılardan ve değişikliklerden ayırarak İncilleri eleştirel analizlere tabi tutulurlar. Yeni Ahit'te harflerden (yaklaşık 140 bin) daha fazla metin varyantı (200-400 bin) olduğu için, bilim insanları hangi İncil varyantlarının teorik olarak 'orijinal' olarak alınabileceğini belirlemek amacıyla metin eleştirisini kullanırlar. Bu soruyu cevaplamak için bilim insanlarının İncilleri kimin yazdığını, ne zaman yazdıklarını, bunları yazmadaki amaçlarının ne olduğunu, yazarların hangi kaynakları kullandığını, bu kaynakların ne kadar güvenilir olduğunu ve kaynakların zaman içinde İncil'den ne kadar uzak olduğunu sormaları gerekir. Akademisyenler, örneğin bir belgenin İbranice Tanah'tan yanlış alıntılar yapıp yapmadığını, coğrafya hakkında yanlış iddialarda bulunup bulunmadığını, yazarın gizli bilgilere sahip olup olmadığını veya yazarın gizli bilgilere sahip olup olmadığını görmek için belgelerin dahili kanıtlarını da inceleyebilir diyerek bir kehanet öne sürdü.
Son olarak, alimler, ilk kilise liderlerinin ifadeleri de dahil olmak üzere dış kaynaklara, kiliseyi eleştirme olasılığı daha yüksek olan başta Yahudi ve Greko-Romen tarihçiler olmak üzere kilise dışındaki yazarlara ve arkeolojik kanıtlara yönelmektedirler.
Eleştirel-tarihsel araştırma > Tarihî İsa arayışı

18. yüzyıldan bu yana, tarihî İsa için her biri farklı özelliklere sahip ve her belirli aşamada sıklıkla geliştirilen farklı araştırma kriterlerine dayanan üç bilimsel arayış gerçekleşti. Bu arayışlar, Kutsal Kitap anlatılarını incelemek için tarihsel-eleştirel yönteme güvenmeleri nedeniyle aydınlanma öncesi yaklaşımlardan ayırt edilir. İncil kaynaklarının metinsel analizi yüzyıllardır gerçekleşirken, bu arayışlar, sonuçlarının tarihsel geçerliliğini belirleme girişiminde yeni yöntemler ve belirli teknikler getirmiştir.
Eleştirel-tarihsel araştırma > Tarihî İsa arayışı > İlk görev

İsa'nın "otantik" bir tarihsel resmini yeniden oluşturmaya yönelik bilimsel çaba, on sekizinci yüzyılın sonlarında aydınlanma şüpheciliğinin bir sonucuydu. İncil bilgini Gerd Theissen bu çabayı, "İsa'nın tarihsel olarak gerçek bir yaşamını sunmakla ilgiliydi, teolojik olarak Mesih bilimine karşı kritik bir güç olarak işlev görürdü." diye açıklıyor. Tarihî İsa'yı teolojik İsa'dan bu şekilde ayıran ilk bilgin, filozof, yazar, klasikçi, ibranice uzmanı ve aydınlanma özgür düşünürü Hermann Samuel Reimarus'tur (1694-1768). Reimarus'un yazılarının kopyaları, Lessing'in kütüphaneci olduğu Wolfenbüttel'deki kütüphanede G. E. Lessing (1729-1781) tarafından keşfedildi. Reimarus, çalışmalarının ölümünden sonra yayınlanması için izin vermişti ve Lessing onları 1774 ile 1778 arasında Die Fragmente eines unbekannten Autors (Bilinmeyen Bir Yazarın Parçaları) adıyla yayınladı. Zamanla, Lessing'in çalıştığı kütüphane nedeniyle Wolfenbüttel Parçaları olarak bilinmeye başladılar. İsa'nın öğrettikleriyle Yeni Ahit'te nasıl tasvir edildiği arasında Reimarus Karıştırma yapılmıştır. Reimarus'a göre İsa, siyasi değişim yaratmada başarısız olan ve idam edilen siyasi bir Mesih'ti. Müritleri daha sonra cesedi çaldı ve kişisel kazanç için diriliş hikâyesini icat etti. Reimarus'un tartışmalı çalışması, 1779'da "tarihsel-eleştirel araştırmanın babası" Johann Semler'den Beantwortung der Fragmente eines Ungenannten (Bilinmeyen Parçalara Yanıt) adıyla bir yanıt aldı. Semler, Reimarus'un argümanlarını reddetti, ancak bunun pek bir önemi yoktu. Reimarus'un yazıları, eleştirinin ilahiyat ve inançtan bağımsız olarak var olabileceğini açıkça belirterek ve bu mezhepsel olmayan görüş içinde tarihî İsa çalışmaları kurarak kalıcı değişiklikler yapmıştı.
Homer W. Smith'e göre, Lessing ve diğerlerinin çalışmaları Protestan ilahiyatçı David Strauss'un Das Leben Jesu adlı eserinde ('İsa'nın Hayatı', 1835), Strauss'un İsa'nın var olduğu sonucuna vardığı, ancak tanrılığının "Eski Ahit modellerinin ve Daniel'de bulunan mesih fikrinin etkisiyle ilk Hristiyanlar tarafından üzerinde çalışılan ve ideal bir forma dönüştürülen tarihi bir çekirdeğin" sonucudur.
Eleştirel-tarihsel araştırma > Tarihî İsa arayışı > İkinci görev

İkinci arayış 1953'te başladı ve bir dizi yeni teknik tanıttı, ancak 1970'lerde kayboldu.
1980'lerde bir dizi bilim insanı, son araştırma yaklaşımlarıyla karakterize edilen üçüncü bir araştırmayı başlatarak yavaş yavaş yeni araştırma fikirleri sunmaya başladı. Üçüncü arayışın modern yönlerinden biri arkeolojinin rolü olmuştur; James Charlesworth, modern bilim insanlarının artık İsa döneminde Celile ve Yahudiye'deki yaşamın doğasını açıklayan arkeolojik keşifleri kullanmak istediklerini belirtiyor. Üçüncü arayışın bir diğer özelliği, araştırmalarının disiplinler arası ve küresel doğası olmuştur. İlk iki görev çoğunlukla Avrupalı Protestan teologlar tarafından yürütülürken, üçüncü arayışın modern bir yönü, dünya çapında birden fazla disiplinden bilgin akışıdır.  Daha yakın zamanlarda, tarihçiler dikkatlerini İsa'nın yaşadığı dönemle ilgili tarihsel yazılara veya ailesiyle ilgili kanıtlara odakladılar.
Eleştirel-tarihsel araştırma > Tarihî İsa arayışı > Üçüncü görev

1980'lerde bir dizi bilim insanı, en son araştırma yaklaşımlarıyla karakterize edilen üçüncü bir araştırmayı başlatarak yavaş yavaş yeni araştırma fikirleri sunmaya başladı. Üçüncü arayışın modern yönlerinden biri arkeolojinin rolü olmuştur; James Charlesworth, modern bilim insanlarının artık İsa döneminde Celile ve Yahudiye'deki yaşamın doğasını açıklayan arkeolojik keşifleri kullanmak istediklerini belirtir. Üçüncü arayışın bir diğer özelliği, araştırmalarının disiplinler arası ve küresel doğası olmuştur. İlk iki görev çoğunlukla Avrupalı Protestan ilahiyatçılar tarafından yürütülürken, üçüncü arayışın modern bir yönü, dünya çapında birden fazla disiplinden bilim insanı akışıdır. Daha yakın zamanlarda, tarihçiler dikkatlerini İsa'nın yaşadığı dönemle ilgili tarihsel yazılara veya ailesiyle ilgili kanıtlara odakladılar.