Tokugawa şogunluğu
Toplum ve kültür

Ana madde: Edo Dönemi
Tokugawa şogunluğu, ülkede yeni bir siyasi düzen kurmanın yanı sıra, iki buçuk yüzyıl boyunca Japon toplumsal tabakasında da önemli değişikliklere yol açtı. Bu rejim döneminde samurayların toplumsal gücü belirgindi, saray mensupları ve soylular ( kuge ), eski statülerini korumakla birlikte, ülke üzerinde siyasal, kültürel, ekonomik ve toplumsal bir etkiye sahip değillerdi.
Bununla birlikte Tokugawa klanının önderlik ettiği samuraylar, esas olarak Konfüçyusçuluğa dayanan yeni bir toplumsal yapı kurdular . Sistemin en tepesinde samuray sınıfı, ardından soylular ve saray mensupları yer alıyordu; Altta dinî sınıflar, en altta ise kentli sınıflar, zanaatkârlar, tüccarlar ve suçlular yer alıyordu. Bu sosyal sistem tüm Japon toplumuna dayatılmıştı ve etkisi o kadar büyüktü ki, günümüz Japon toplumu bu sistemin bazı özelliklerini korumuştur.
Şogunluk döneminde yaşanan bir diğer toplumsal dönüşüm ise Tokugawa Ieyasu'nun 1614'te Hristiyanlığın zulüm görmesi ve ardından ortadan kaldırılmasıydı. 1543 yılında Portekizli kaşiflerin gelişiyle ortaya çıkan Hıristiyanlık, şogunluk tarafından rejimi sona erdirebilecek toplumsal ve siyasal bir tehdit olarak görülüyordu. Zulüm ve yasaklama döneminde halk, Budizm'e olan bağlılıklarını kayıt altına almak ve teyit etmek için Budist manastırlarına kayıt yaptırmaya zorlandı; Bu durumda manastırlar bakufu tarafından desteklenen nüfus sayım kuruluşları haline geldiler. Bazı samuray ve kuge ailelerinin Şinto tapınaklarına kayıt yaptırmalarına izin verildi; bu tapınaklar da aynı işlevi görüyordu.
Bu yasağı, 1639'da Japonya'nın dünyanın geri kalanından izole edilmesini emreden bir diğer yasak izledi ( sakoku ); Bahanesi İspanyol ve Portekizli dinî misyonerlerin ülkeye girmesini önlemekti, ancak daha sonra yabancı gemilerin ve mürettebatlarının ülkeye girmesi engellendi. Ayrıca Çin , Kore ve Filipinler'de bulunan Japonların geri dönüşü yasaklandı . Japonların da ülkeyi terk etmeleri yasaktı, ölüm cezasıyla cezalandırılıyorlardı . Ülke dünyanın geri kalanından neredeyse tamamen izole edilmiş olmasına rağmen, küçük ticaret bağlantıları vardı: Hollandalılar, Nagasaki yakınlarındaki küçük yapay Dejima adasında bir ticaret üssü kurdular . Ancak adada yürütülen faaliyetler çok kısıtlıydı ve şogunluğun sürekli denetimi altındaydı, bu da Hollandalıların adadan Japonya'ya geçişini engelliyordu. Nagasaki'ye gelen Çin gemileriyle de küçük çaplı ticaret alışverişleri yaşandı. Bu tecrit hali 1853 yılına kadar sürecekti.
Şogunluk döneminde yeni bir sosyal kategori ortaya çıktı; bu kategori daimyō'nun kontrolü altında olmayan samuraylardan oluşan rōnin'lerdi (浪人? ) ; Bu rōninlerin çoğu Tokugawa klanının iktidara yükselişi sırasında yenilmiş klanlara aitti. Şogunluk bu sosyal sınıfın yükselişini bir sorun olarak gördü ve bu savaşçıları diğer daimyōlara atamayı veya onları diğer sosyal sınıflara yeniden entegre etmeyi kendi görevi olarak gördü; Bazıları tüccar veya zanaatkar oldu ve daha düşük rütbeli rōninler çiftçi oldu. Ancak tüm bunlar boşa çıktı, çünkü rōninlerin sayısı artmaya devam etti ve kültürel ve tarihsel etkileri olan sorunlu ve çeşitli bir grup haline geldi.
Şogunluk döneminde kentsel ve senkretik karakter taşıyan yeni kültürel ifadeler doğdu. Bu dönemde Şinto ritüellerinden türetilen , katı ve törensel bir üslupla gerçekleştirilen Noh Tiyatrosu ortaya çıktı ve samuraylar ile soylular için bir eğlence biçimi haline geldi. Nō'ya benzeyen ve işçi sınıfının gözdesi olan Kabuki tiyatrosu da tarihi olayların temsil edildiği bir tiyatro türü olarak ortaya çıktı . Ayrıca bunraku (kukla tiyatrosu), ukiyo-e (sanatsal çizim, manganın öncüsü ) ve dans gibi diğer tiyatro anlatım biçimleri de ortaya çıktı . Bu kültürel gelişmeyle birlikte kent merkezlerinde tiyatro, çay ocağı, genelev gibi eğlence mekânlarının yer aldığı eğlence bölgeleri oluşmaya başladı; Bunlardan en ünlülerinden biri Edo'daki Yoshiwara'dır.
Bu rejim sırasında ortaya çıkan bir diğer özgün kültürel ifade biçimi ise Sakoku döneminde Dejima'da Hollandalı tüccarların Japonlarla çekingen temasları sonucu ortaya çıkan ve Batı'dan Japonya'ya yeni bilimsel düşünce akımlarının girmesine yol açan Rangaku veya Hollanda okuluydu (蘭学? ) . Ülkeye tıp ve doğa bilimleri kavramlarını tanıtan ve Arai Hakuseki , Hiraga Gennai , Hanaoka Seishū gibi bilim adamlarını bünyesinde barındıran bir topluluktur. Bu etki, sınırlı da olsa, Japonya'nın Batılılaşma yolunda kalmasını sağlayan tek şeydi. Her halükarda bu bilimsel hareket 1853 yılında Bakumatsu'nun başlamasıyla gölgede kalacaktı.