stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Yıldız Savaşları: İskelet Mürettebat
Tepkiler

Dizi, inceleme toplayıcısı Rotten Tomatoes'da 100 eleştirmen incelemesinde %90 "olumlu" yoruma ve ortalama 7.6/10 puana sahip. Web sitesinin eleştirmen konsensüsü şu şekildedir: "Çocuksu bir mucizeyi çağrıştıran Skeleton Crew, işleri şaşırtıcı bir şekilde basit tutan gösterişli bir Star Wars macerasıdır." Ağırlıklandırılmış bir ortalama kullanan Metacritic'te, seri 23 eleştirmene göre 72/100 puana sahip ve bu da "genel olarak olumlu" karşılandığını gösteriyor.
Variety'den Alison Herman, "Skeleton Crew, Star Wars'ı sadece yeni yerlere götürmekle kalmıyor, sınırlı hedefini başarıyla yerine getiriyor ve gerçekten çocukluğa dayanarak, izleyicilerin kendi çocukluk anılarını uyandırmak yerine, çocukluğa dayanan yeni bir Star Wars dizisi yaratıyor." The Hollywood Reporter'dan Daniel Fienberg, "Genel olarak düşük riskli, tematik olarak hafif ve genç izleyici kitlesine yönelik bu eğlenceli macera, bizi görünüşte sınırsız galaksinin daha önce keşfedilmemiş köşelerine götürürken aynı zamanda hoş bir şekilde tanıdık geliyor." USA Today'den Kelly Lawler, "Dizinin en dikkat çekici yanı, büyük ölçüde etkilenmiş gibi hissettirmesi; sadece bir Star Wars dizisi değil, Star Wars artı başka bir şey. Bilimkurgu serisini genişletmek için hileli ve biraz klişe, Disney+'ın daha fazla dizi yayınlamasıyla seyreltilen bir dizi."
IndieWire'dan Ben Travers, karışık bir incelemede, " Star Wars: Skeleton Crew, baş kahramanlarının tanıtımını beceriksizce yaparken ve Jude Law ortaya çıkana kadar genel olarak ağır ağır ilerleyen, iç karartıcı derecede tanıdık bir başlangıç yapıyor."  The Boston Globe'dan Zach Handlen, "Tüm bu varlıklar tek bir sorunun altında gömülü: Bu, henüz bir TV şovu nasıl olunacağını bilmeyen bir öncül."
Mezraa - Teleilat Höyüğü

| --- | --- |
Arkeolojik Höyük
Adı:: Mezraa - Teleilat
il:: Şanlıurfa
İlçe:: Birecik
Köy:: Mezraa
Türü:: Höyük
Tahribat:: 
Tescil durumu:: Tescilli
Tescil No ve derece:: 388
Tescil tarihi:: 14.08.1990
Araştırma yöntemi: Kazı

Mezraa - Teleilat Höyüğü, Şanlıurfa il merkezinin kuzeybatısında, Birecik ilçesinin 5 km güneyinde, Mezraa Köyü'nün hemen batısında ve kısmen altına yayılmış olan bir höyüktür. Yayıldığı alan 7 hektar olan höyük 450 x 160 metre boyutlarında olup 4 metre yüksekliktedir.
Kazılar

Fırat üzerinde yapımı planlanan Birecik ve Kargamış Barajlarının su toplama alanları altında kalacak arkeolojik değerlerin saptanması amacıyla Guillermo Algaze başkanlığında, R. Breuninger ve J. Knudstad'ın katılımıyla gerçekleştirilen yüzey araştırmaları sırasında, 1989 yılında saptanmıştır. Ardından ODTÜ bünyesindeki TAÇDAM (Tarihsel Çevre Değerlerini Araştırma Merkezi) koordinatörlüğünde 1998 yılında İstanbul Üniversitesi Prehistorya Anabilim Dalı'nca yüzey araştırmaları yapılmıştır. Hemen ardından belirtilen Anabilim Dalı'ndan Prof. Dr. Mehmet Özdoğan başkanlığındaki kazılar 1999 yılında başlatılmıştır. Karkamış Baraj Gölü kenarına yapılan set sayesinde höyük su altında kalmaktan kurtulmuştur. Bu durum, Mezraa - Teleilat Projesi olarak höyüğün bir açık hava müzesi olarak düzenlenmesine olanak sağlamaktadır. Kazı çalışmalarına parasal destek ODTÜ TAÇDAM ve İstanbul Üniversitesi Araştırma Fonu'nca sağlanmıştır.
Tabakalanma

Mezraa - Teleilat Höyüğü, alt evreleri olan dört kültür evresi göstermektedir. Bu kültür evreleri yeniden eskiye olarak şu şekilde sıralanmaktadır.
I. kültür evresi Demir Çağı
IA - Ahameniş / Pers Dönemi
IB – Yeni Asur yapı katı
IC - Erken Demir Çağı kültür katı
II. kültür evresi Çanak Çömlekli Neolitik Çağ
IIA - Geç Neolitik Çağ kültür katı (Proto-Halaf kültür katı)
IIB - Orta Neolitik Çağ kültür katı (Proto-Halaf kültür katı)
IIC - Erken Neolitik Çağ kültür katı (Hassuna kültür katı)
III. kültür evresi Çanak Çömlekli – Çanak Çömleksiz Geçiş Dönemi (Hassuna öncesi kültür katı)
IV. kültür evresi Çanak Çömleksiz Neolitik Çağ
Tabakalanma > I. kültür evresi – Demir Çağı

Demir Çağı'na tarihlenen I. kültür evresinde, 1A, 1B ve 1C olarak tanımlanan üç yapı evresi olduğu belirtilmektedir. En üst yapı katı olan 1A yapı katı, bir Pers yapı kompleksiyle temsil edilmektedir ama oldukça tahrip olmuş durumdadır. Bu dönem mimarisinin Asur mimarisinden bir hayli farklı olmasına karşın anıtsal yapılar içerdiği belirtilmektedir.  1B yapı katında, 40 x 32 metre ölçüsünde tek bir yapı ortaya çıkarılmıştır. Plan olarak merkezi bir avlu çevresinde iki dizi halinde küçük mekanlardan oluşan bu yapı, Kuzey Suriye Yeni Asur Dönemi saray yapılarına benzemektedir. Diğer buluntularla birlikte bu dönemde höyüğün, bölgedeki tarımsal üretim üzerinde denetim kuran ve ürünlerin Fırat üzerinden güneye sevkiyatını sağlayan bir yönetsel bir merkez olduğu sonucuna götürmektedir. Bu durum mimari kalıntıların yanı sıra ele geçen çok sayıdaki erzak küpünden ve ağırşaklardan da anlaşılmaktadır.
Bu yapı katında Yeni Asur sarayı dışında başkaca yerleşim alanı bulunmadığı, fakat asıl önemlisi Türkiye'de tam olarak gün ışığına çıkarılmış tek Asur sarayı olduğu düşünülmüştür. Ancak 2003 yılı kazılarında bu yapı katında Demir Çağı'na ait bazı duvarlar saptanmış olup, başka yapıların olduğu anlaşılmıştır. Öte yandan Yeni Asur sarayı olarak değerlendirilen bu yapı kompleksinde aynı yılın kazılarında bulunan çivi yazılı tabletlerin incelenmesinde, Yeni Babil Dönemi'ne ait olduğu anlaşılmıştır. Söz konusu tabletler MÖ 454 – 404 yıllarına tarihlenmektedir.
Demir Çağı kültür evresindeki önemli buluntular arasında, Astarte levhaları ve "Pers atlı figürleri" önemli bir yer tutmaktadır. Kazılarda 38 adet Astarte levhası ve 61 tane atlı figürü ve parçası bulunmuştur. Bunların çoğunluğu değişik büyüklükte at ve süvaridir. At heykelciklerinde tek tip betimleme görülmektedir, ileri uzanan ön bacaklar, çok kısa arka bacaklar ve kısa kuyruk. Geniş bir kıvrım yapan baş ve boyun çok daha özenli işlenmiştir. Süvarilerde de baş ve yüz özenle işlenmiştir. Tümü sakallı ve serpuşlu olarak gösterilmiştir. Fakat hemen hepsinde sakal ve serpuş biçimleri farklıdır.
Demir Çağı kültür evresinin MÖ 6. yüzyıldan 4. yüzyıl sonlarına yayılan bir dönem olduğu önerilmektedir. Bu tarihlendirme, bir yandan Astarte levhaları ve Pers atlıları buluntularına, diğer yandan çivi yazısı tabletlere ve az sayıda ele geçen parlak siyah astarlı Grek seramiklerine dayandırılmaktadır.
Tabakalanma > II. kültür evresi – Çanak Çömlekli Neolitik Çağ

Geç Neolitik Çağ'a tarihlenen 2A kültür katı her ne kadar üstteki Asur mimarisi tarafından tahrip edilmişse de, koridor benzeri alanlarla çevrili geniş mekanlar olarak ortaya çıkmıştır. Ele geçen çanak çömleğe göre bu kültür katı, Hassuna Kültürü'nden Halaf Kültürü'ne geçiş süreci olarak görülmektedir. Orta Neolitik Çağ'a tarihlenen 2B kültür katı ise en az üç yapı katıyla Proto-Hassuna Dönemi'nden gelişkin Hassuna evresine kadarki süreci yansıtmaktadır. Bu yapı katlarında ele geçen Hassuna çanak çömleği bu durumu açıkça ortaya koymaktadır. Mimari, yan yana dizilmiş dikdörtgen biçimli hücre türü mekanlardan oluşmaktadır. Bu diziler arasında açık ya da kapalı avlular yer almaktadır. İşlikler ve ocaklar bu avlulardadır ve özellikle ocaklar sıklıkla yenilenmiştir. Bu durum, yerleşme sakinlerinin esas yaşam alanlarının bu avlular olduğu şeklinde yorumlanmaktadır. Erken Neolitik Çağ'a tarihlenen 2C kültür katı özellikle önemlidir. Çanak Çömleksiz Neolitik Çağ'dan Çanak Çömlekli Neolitik Çağ'a Geçiş ve çanak çömleğin yaygınlaşmaya başlaması olarak değerlendirilmektedir. Yakındoğu'da çok az örneği görülen bu devir Mezraa – Teleilat Höyüğü'nde son derece iyi korunmuş durumdadır. Mimari olarak kabaca 10 x 5 metre boyutlarındaki bağımsız birimlerden oluşmaktadır. Bu yapıların batı yanında ince uzun üç mekan ile bunların doğusunda ocak da bulunan iki mekan yer almaktadır. Bu kültür katı çok az sayıda, son derece kaba ve ilkel çanak çömlek vermesine karşın çok iyi planlanmış ve düzenli bir yerleşim görünümü vermektedir.
Ancak bu düzenlilikte dikkat çekici değişimler olmuştur. A, B ve C evrelerinde yapı plan tipleri ve yerleşme dokusu köklü değişimler göstermektedir. Öyle ki, bir önceki evrenin açık alanları konuta, konut alanları ise açık alana dönüşmüştür. Dahası, mekan kullanımına bağlı olarak yaşam biçiminin de değişime uğradığı belirtilmektedir. Örneğin 2C evresinde konutlar düzgün sıralar halinde, aralarında geniş açıklıklar bırakacak şekilde inşa edilmiştir ve sokaklar yoktur. Fakat 2B evresinde konutlar, sokaklarla ayrılan ada-parseller içine yerleşmiş durumdadır. Ortalarında dışa kapalı bir açık alan bırakacak şekilde bitişik yapılmışlardır. Ocak ve işlikler bu açık alanda, muhtemelen ortak kullanım alanında yer almaktadır.
Tabakalanma > III. kültür evresi – Geçiş Dönemi

Çanak Çömlekli – Çanak Çömleksiz Neolitik Geçiş Dönemi olarak tanımlanan bu yapı evresi, bugüne kadar Yakındoğu'da hiçbir yerleşmede görülmeyen bir dönemi temsil etmektedir. Ahşap direk yuvaları, bu yapı katlarında esas olarak ahşap malzeme kullanılmış yapılar bulunduğunu göstermektedir. Bu kültür evresinde dört yapı katı saptanmıştır. En alttaki iki yapı katında hiç çanak çömlek bulgusuna rastlanmamaktadır. Üstteki iki yapı katında ise ender olarak görülmektedir. ç-Çanak çömlek buluntularına göre bu kültür evresi III A ve III B olarak tanımlanan iki farklı evre içinde değerlendirilmektedir. III B evresinde hiç çanak çömlek buluntusu yoktur. III A evresinde yerleşmede ele geçen çok az sayıdaki çanak çömleğin dışarıdan getirildiği düşünülmektedir. Neredeyse tümü çok kaliteli, özenle şekillendirilmiş ve açkılanmış bu malların Doğu Akdeniz kıyılarının "koyu yüzlü açkılı" mal grubu ile tamamıyla benzeştiği görülmektedir. Bu durum, çanak çömleğin ilk olarak Fırat'ın batısında bir bölgede, örneğin Batı Suriye ve Antakya bölgesinde yapılmaya başlandığı ve doğu'ya tanıtıldığı şeklinde yorumlanmaktadır.
Tabakalanma > IV. kültür evresi – Çanak Çömleksiz Neolitik Çağ

Çanak Çömleksiz Neolitik Çağ kültür evresinin en dikkate değer bulgusu, yerleşmeyi batı yönünde sınırlayan, kuzeydoğu – güneybatı yönünde uzanan bir çevre duvarıdır. En az üç yapım evresi olan bu duvarın, uzun süre kullanılmış, oldukça görkemli ve kompleks bir sisteme ait olduğu düşünülmektedir. En iyi örneği Jericho'dan bilinen "kutsal çevre duvarı" türünün Yakondoğu'daki üçüncü örneğini oluşturmaktadır.
Değerlendirme

Höyükteki en eski yerleşmenin Çanak Çömleksiz Neolitik Çağ'da, MÖ 9.200 yıllarında başladığı öne sürülmektedir. Bu yerleşme kesintisiz bir biçimde Erken Kalkolitik Çağ - Halaf Dönemi başlarına değil sürmüştür. MÖ 6.200 sonrasında terk edilen höyük, beşbin yıl süreyle iskan görmemiştir. Yeniden iskan edilmesi MÖ 1. binyıl başlarına denk gelmektedir. Bu iskan, Yeni Babil İmparatorluğu Döneminde yerel bir otorite için inşa edilmiş olan bir saray – tapınak kompleksidir. Bu yapı kompleksi Türkiye'de tam plan olarak ortaya çıkartılan bu döneme ait tek örnektir. Bunun üstünde Ahameniş İmparatorluğu Dönemi'ne ait yine büyük bir yapı kompleksi bulunmaktadır.
Amasya Merzifon Havalimanı

Amasya Merzifon Havalimanı (IATA: MZH, ICAO: LTAP), Amasya'nın Merzifon ilçesinde yalnızca iç hat uçuşlarına açık olan sivil/askeri amaçlı havaalanı.
Havalimanı Merzifon'a 6,7 km, Havza'ya 45,6 km, Amasya'ya 42 km ve Çorum'a 63,2 km uzaklıktadır.
Havayolları ve Uçuş Noktaları

| Havayolu | Uçuş Noktaları |
| --- | --- |
Türk Hava Yolları: İstanbul Havalimanı
İstatistikler

Amasya Merzifon Havalimanı uçuş istatistikleri;
| Yıl (ay) | İç Hatlar |  % değişim | Dış Hatlar |  % değişim | Toplam |  % değişim |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2023 | 12.630 |  %52 | 9.883 |  %25 | 131.513 |  %41 |
| 2022 | 80.065 |  %11 | 13.168 |  %38 | 93.233 |  %16 |
| 2021 | 90.219 |  %5 | 21.226 |  %423 | 111.445 |  %24 |
| 2020 | 85.951 |  %47 | 4.062 |  %41 | 90.013 |  %46 |
| 2019 | 160.842 |  %6 | 6.916 |  %24 | 167.758 |  %7 |
| 2018 | 171.379 |  %20 | 9.092 |  %2 | 180.471 |  %19 |
| 2017 | 215.351 |  %144 | 8.905 |  %161 | 224.256 |  %144 |
| 2016 | 88.318 |  %38 | 3.411 |  %11 | 91.729 |  %37 |
| 2015 | 142.877 |  %6 | 3.830 |  %43 | 146.707 |  %7 |
| 2014 | 135.073 |  %20 | 2.680 |  %235 | 137.753 |  %21 |
| 2013 | 112.659 |  %38 | 799 |  %42 | 113.458 |  %37 |
| 2012 | 81.362 |  %69 | 1.388 |  | 82.750 |  %72 |
| 2011 | 48.035 |  %25 |  |  %100 | 48.035 |  %25 |
| 2010 | 64.007 |  %62 | 386 |  %109 | 64.393 |  %63 |
| 2009 | 39.392 |  %184 | 185 |  | 39.577 |  %185 |
| 2008 | 13.888 |  |  |  | 13.888 |  |
İzmir Doğal Yaşam Parkı

| İzmir Doğal Yaşam Parkı |
| --- | --- |
Parkın tabelası

Açılış tarihi: 30 Kasım 2008
Yer: İzmir, Türkiye
Koordinatlar: 38°29′28″K 26°57′49″D﻿ / ﻿38.49111°K 26.96361°D﻿ / 38.49111; 26.96361
Yüzölçümü: 425.000 m²
Hayvan sayısı: ~1.800
Tür sayısı: 132
Yıllık ziyaretçi sayısı: 877.117 (2022)
Üyelikler: EAZA
Sahibi: İzmir Büyükşehir Belediyesi
İnternet Sitesi: izmirdogalyasamparki.org.tr
İzmir Doğal Yaşam Parkı, İzmir'in Çiğli ilçesinde yer alan kâr amacı gütmeyen bir hayvanat bahçesidir. İzmir Büyükşehir Belediyesi tarafından 30 Kasım 2008'de açılmıştır. 132 türden 1.800'e yakın hayvanın bulunduğu park 425.000 m²'lik alan üzerinde kuruludur. Avrupa Hayvanat Bahçeleri ve Akvaryumlar Birliği üyesidir. Yılda 1 milyon civarında kişinin ziyaret ettiği parkta kapatılan İzmir Hayvanat Bahçesi'nden ve yurt dışından getirilen hayvanlar doğal ortamlarında sergilenmektedir.
Tarihçe

İzmir Doğal Yaşam Parkı'nın yapımına 2006'da başlandı. Türkiye'nin ilk hayvanat bahçesi olarak 1937'de açılan ve Kültürpark içerisinde yer alan İzmir Hayvanat Bahçesi'nin kapatılmasına ve sahip olduğu hayvanların Çiğli'deki yeni alana taşınmasına karar verildi. Yapımı için 21 milyon lira harcanan ve 425.000 m²'lik alan üzerine kurulan İzmir Doğal Yaşam Parkı, İzmir Büyükşehir Belediyesi tarafından 30 Kasım 2008'de açıldı. 3 Nisan 2011'den beri Avrupa Hayvanat Bahçeleri ve Akvaryumlar Birliği üyesidir. 2013'te İslam İşbirliği Teşkilatı bünyesinde kurulan İslam Başkentleri ve Kentleri Teşkilatı tarafından "belediye hizmetleri, peyzaj ve çevre" dalında ödüle layık görüldü. Aralık 2023'te parkta altyapı yenileme çalışması gerçekleştirildi.
Hayvanlar ve sergiler

İzmir Doğal Yaşam Parkı'nda Kasım 2023 itibarıyla 132 türden 1.800'e yakın hayvan bulunmaktadır.
Hayvanlar ve sergiler > Gölet

8.450 m2 büyüklüğündeki bu bölümde kuğular, ördekler ve su kuşları sergilenmektedir.
Hayvanlar ve sergiler > Afrika savanı

18.000 m2 alana kurulu olan bu bölümde zürafalar, zebralar, su aygırları, deve kuşları ve nyalalar yer almaktadır.
Hayvanlar ve sergiler > Çocuk hayvanat bahçesi

Bu alanda küçük atlar, cüce keçiler, Kamerun koyunları, tavşanlar, tavuklar, hindiler ile kara ve su kaplumbağaları bulunmaktadır.
Hayvanlar ve sergiler > Kanatlı barınağı

3.000 m2'lik bu sergi alanında su kuşları, ördekler, leylekler, keklikler ve aynaklar barınmaktadır.
Hayvanlar ve sergiler > Yırtıcı kuşlar

2.000 m2 alana kurulan bu bölümde kartallar, şahinler, akbabalar ve baykuşlar sergilenmektedir.
Hayvanlar ve sergiler > Maymun adaları

İki adadan oluşan 6.600 m2'lik bu sergi alanında monalar, velvetler ve siyah makaklar yaşamaktadır.
Hayvanlar ve sergiler > Tropik merkez

Türkiye'nin ilk tropik merkezi olan sergi alanı 2.300 m2 büyüklüğündedir ve 18 türden 66 hayvana sahiptir. Bunlardan bazıları yılanlar, kertenkeleler, timsahlar, kaplumbağalar, balıklar, macaw papağanları, marmosetler ve meyve yarasalarıdır.
Hayvanlar ve sergiler > Asya filleri

Asya filleri için 14.500 m2'lik bir alan bulunmaktadır. Türkiye'de bir Asya fili ilk kez İzmir Doğal Yaşam Parkı'nda doğdu. İnternet anketiyle fil yavrusuna "İzmir" adı verildi. Ayrıca İzmir Hayvanat Bahçesi'nin simgesi olan ve 59 yaşında bir ameliyat esnasında yaşamını yitiren Pak Bahadır isimli asya filinin mezarı da bu alan içerisindedir.
Hayvanlar ve sergiler > Diğer memeliler

Parkta bulunan diğer memelilerden bazıları kanguru, mirket, yer sincabı, gine domuzu, koati, ceylan, alageyik, kızıl geyik, deve, yaban keçisi, sırtlan, ayı, kurt, vaşak, halka kuyruklu lemur, puma, aslan ve kaplandır.
Hayvanlar ve sergiler > Diğer kuşlar

Parkta sergilenen diğer kuşlar arasında ak pelikan, tepeli pelikan, tavus kuşu, sülün ve papağan bulunmaktadır.
Parktaki hayvanlardan bazıları.
Artemis Tapınağı

| --- | --- |

Tapınağın kalıntıları
Konum: Selçuk, İzmir, Türkiye
Koordinatlar: 37°56′59″K 27°21′50″D﻿ / ﻿37.94972°K 27.36389°D﻿ / 37.94972; 27.36389
Tür: Tapınak
Sit ayrıntıları
Durum: Yıkılmış
 
 UNESCO Dünya Mirası
Tür: Kültürel
Kriter: iii, iv, vi
Belirleme: 2015 (39. oturum)
Parçası: Efes
Referans no.: 1018
Ülke:  Türkiye
Bölge: Avrupa ve Kuzey Amerika
 
 
Artemis Tapınağı, (Yunanca: Artemision; Latince: Artemisium) aynı zamanda Diana Tapınağı olarak da bilinir. Tanrıça Artemis'e ithaf edilmiş tapınak Efes'te MÖ 550 yıllarında tamamlanmıştır. Tapınak tamamen mermerden inşa edilmiştir. Dünyanın yedi harikasından biri sayılan tapınaktan geriye bugün sadece bir iki mermer parçası kalmıştır. Türkiye'deki antik kent Selçuk İzmir'de bulunmaktadır.
Tapınak Lidya Kralı Kroisos tarafından başlatılmış 120 senelik bir projenin eseridir. Dünyanın yedi harikasını derleyen Sidon'lu Antipater tapınağı şöyle tarif etmiştir.
Bizanslı Philon ise tapınak için şunları yazmıştır:
Efesli Artemis

Artemis, Ay tanrıçası olarak Titan Selene'in yerini alan Apollon'un kardeşi bakire avcı Yunan tanrıçasıdır. Efesli Artemis ise oldukça farklıdır. Efesli Artemis'in (Efesya) bir Anadolu tanrıçası olan Kibele'nin bir kültü olduğu sanılmaktadır.
Anadolu'nun ana tanrıçası Kibele'nin Efes'e nasıl geldiği ve orada Artemis adıyla kültünün nasıl başladığı bilinmemekle beraber Kibele'nin çeşitli evreler geçirerek Artemis haline geldiği kabul ediliyor.
Yunan tanrılarının aksine daha çok yakındoğu ve Mısır tanrıları gibi vücudu, altından ayaklarının çıktığı ve bacaklara doğru gittikçe incelen, sütun benzeri bir bölümle kaplıdır. Çok memeli Tanrıça (37 adet) Efes'te basılmış paraların üzerinde başında Kibele'nin bir özelliği olan duvar gibi bir taç ile resmedilmiştir. Paraların üzerindeki resminde, kolları birbirine geçmiş yılan ya da Ouroboros yığınlarından oluşan bir asaya dayalı durmaktadır. Aynı Kibele gibi Efes'teki tanrıçaya da megabyzae adı verilen hierodüller ve kore'ler hizmet etmekteydi.
Ayrıca Bennett'in bahsettiği muhtemelen MÖ 3. yüzyıldan kalma bir adak yazıtı Efesli Artemis'i Girit ile ilişkilendirmektedir:
Yunanlar'ın birleştirme adetleri, tüm yabancı tanrıları kendi anlayabilecekleri bir şekilde Olimpus panteonunun bir biçimi halinde asimile etmiştir. Efes'te İyonyalı yerleşimcilerin "Efes'in Hanımı" için yaptıkları Artemis özdeşleştirmesinin cılız olduğu çok açıktır.
Mimari ve sanat

Tapınağın üç evreden oluştuğu sanılmaktadır. A evresi Artemisium olarak adlandırılan tapınaktan önce orada yaklaşık MÖ 7. yüzyılda yapılmış bir sunaktır. B evresi daha sonra bunun üzerine yapılmış olan tapınak, C evresi ise yangından sonra yapılan restorasyondur.
Tapınağın içi ve içindeki sanat hakkındaki tanımlamaların ve hemen hepsi tarihçi Plynus'un anlattıklarına dayanmaktadır. Pliny tapınağı 115 metre uzunluğunda ve 55 metre eninde neredeyse tamamen mermerden olarak tanımlamıştır. Tapınak her biri 18 metre olan 127 İyonik stilde kolondan oluşmaktadır.
Artemis Tapınağı içinde birçok sanat eseri vardı. Ünlü Yunan heykeltıraşlar Polyclitus, Pheidias, Cresilas ve Phradmon tarafından yapılmış heykellerle, tablolarla ve altın ve gümüşle bezenmiş kolonlarla donatılmıştı. Sanatçılar en güzel heykeli yaratmak için birbirleri ile yarışırlardı. Bu heykellerin büyük çoğunluğu Efes şehrini kurduğu söylenen Amazonlar'ın heykelleridir.
Pliny ayrıca, Mausolos'un mozolesi üzerinde de çalışan Scopas'ın tapınağın kolonlarındaki kabartmaları oyduğunu söyler.
Atinalı Athenagoras, Efes'teki baş Artemis heykelinin yaratıcısı olarak Daedalus'un öğrencisi Endoeus'un ismini vermiştir.
Kült ve tesir

Artemis Tapınağı Efes bölgesinin ekonomik olarak güçlü bir bölgesinde yer almaktaydı ve tüccarlar ve Anadolu'nun her yerinden yolcular tarafından ziyaret edilmekteydi. Tapınak birçok inanıştan etkilenmiştir ve birçok farklı dinden insan için bir inanç sembolü olmuştur. Efesliler Kibele'ye taparlardı ve inançlarının büyük bir kısmında Artemis'i de dahil ettiler. Artemis Kibele, Romalı karşıtı Diana'dan çok farklı bir şekil aldı. Artemis kültü uzak diyarlardan binlerce tapanı çekti. Hepsi bu yerde bir araya gelip ona taparlardı.
Efes'li Artemis, Yunan orijinalinin Romalı mermer kopyasının 18 yy. gravürü
Efes'teki Artemis heykeli
Artemis tapınağının 16. yüzyılda yapılmış renkli bir çizimi
Johann Friedrich Pfaff

| Johann Friedrich Pfaff |
| --- | --- |
Johann Friedrich Pfaff
Doğum: 22 Aralık 1765(1765-12-22) Stuttgart, Kutsal Roma İmparatorluğu
Ölüm: 21 Nisan 1825 (59 yaşında) Halle, Almanya
Milliyet: Alman
Vatandaşlık: Almanya
Eğitim: Göttingen Üniversitesi
Mezun olduğu okul(lar): Georg-August-Universität Göttingen
Tanınma nedeni: Pfaffianlar
Evlilik: Caroline Brand
Çocuk(lar): Carl Pfaff, Ludwig Pfaff

Kariyeri
Dalı: Matematik, Astronomi, Matematiksel analiz
Çalıştığı kurum: Helmstedt Üniversitesi, Halle-Wittenberg Üniversitesi
Tez: Commentatio de ortibus et occasibus siderum apud auctores classicos commemoratis (1786)
Doktoradanışmanı: Abraham Kästner (1. danışman) Johann Elert Bode (2. danışman)
Doktora öğrencileri: Carl Friedrich Gauss (1799), Karl Mollweide (1796), Johann Christian Martin Bartels (1799), Heinrich Christian Schumacher (1806), August Ferdinand Möbius (1815), Johann August Grunert (1820)
 

Johann Friedrich Pfaff (bazen Friederich olarak söylenir; 22 Aralık 1765 - 21 Nisan 1825), kısmi diferansiyel denklem sistemleri üzerinde çalışan Alman matematikçiydi. 19. yüzyılda Almanya'nın en seçkin matematikçilerinden biri olarak tanımlandı. Carl Friedrich Gauss ve takipçilerinin yönetiminde, on dokuzuncu yüzyılda matematiğin geliştiği çizgileri büyük ölçüde belirleyen Alman matematiksel düşünme okulunun öncüsüydü.
Kirazlı Manastırı

Kirazlı Manastırı kalıntılarından bir görünüm.
Kirazlı Manastırı, antik dönemde Didumus Dağı olarak bilinen dağın eteğinde manastır, kilise ve yapı gruplarından oluşan bir komplekstir. Duvar tekniğine göre; 19. yüzyıl Rumların kullandığı bir dini anıt yapı olduğu anlaşılmaktadır. Mevcut temellerden ve duvar kalıntılarından bodrum üzerine iki katlı olduğu görülmektedir. Bugün mevcut olan kilisenin, güney duvarı ile absis duvarının bir kısmı ayakta ve yüzeyde bulunmaktadır.
Isparta Süleyman Demirel Havalimanı

Isparta Süleyman Demirel Havalimanı (IATA: ISE, ICAO: LTFC) 1997 yılında hizmete girmiştir. Isparta'nın Keçiborlu ve Gönen ilçeleri arasında, Burdur il sınırına yakın bir yerde bulunur. Isparta ve Burdur illeriyle Afyonkarahisar'ın Dinar ilçesine hizmet vermektedir.
Isparta Süleyman Demirel Havalimanı toplam 5400 m²'lik iç ve dış hat ortak kullanımlı 600.000 yolcu / yıl kapasiteli terminali mevcuttur.
Söz konusu hava limanında 3000x45 metre boyutunda 120 PCN mukavemetinde bir adet beton pist ve 5 uçak kapasiteli, 220x100 ebadında 120 PCN mukavemetinde beton apron bulunmaktadır. THY tarafından her gün karşılıklı İstanbul-Isparta seferleri  yapılmaktadır. Ayrıca bahar ve yaz aylarında İran uçakları Türkiye'de bu havalimanına seferler düzenlemektedir.Ankara Etimesgut'ta bulunan Kara Havacılık Okulu bu havalimanında eğitimlerini sürdürmektedir. Özel bir firma tarafından kurulan Türkiye'nin 3. büyük uçak bakım hangarının da devreye girmesiyle pek çok uçağın bakımı bu havalimanında yapılmaktadır.
Havayolları ve Uçuş Noktaları

| Havayolu | Uçuş Noktaları |
| --- | --- |
Türk Hava Yolları: İstanbul
İran Air: Tahran