stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Çanakkale Savaşları Gelibolu Tarihî Alanı'ndaki şehitlikler ve eserler listesi
Yabancı mezarlık ve anıtlar > Güney cephesi mezarlık ve eserleri

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| No | 360° | İsim | bölge | Katalog | Yapım | Tescil | Adres | Ölü sayısı |
| 01 | 360° 25 Ağustos 2010 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. | Fransız Anıtı ve Mezarlığı | Seddülbahir | - | - | - | - | - |
| 02 | 360° 24 Nisan 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. | Cape Helles Anıtı | Seddülbahir | - | - | - | - | - |
| 03 | - | Lancashire Landing Mezarlığı | Seddülbahir | - | - | - | - | - |
| 04 | - | Pink Farm Mezarlığı | Seddülbahir | - | - | - | - | - |
| 05 | - | Redoubt Mezarlığı | Seddülbahir | - | - | - | - | - |
| 06 | - | Skew Bridge Mezarlığı | Seddülbahir | - | - | - | - | - |
| 07 | - | Twelve Trees Copse Mezarlığı | Seddülbahir | - | - | - | - | - |
| 08 | - | V Beach Mezarlığı | Seddülbahir | - | - | - | - | - |
| 09 | - | Wylie Grove Mezarlığı | Seddülbahir | - | - | - | - | - |
Anadolu yakası şehitlikleri

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| No | İsim | bölge | Katalog | Yapım | Tescil | Adres | Gerçek şehitlik |
| 01 | 18 Mart Tabelası | Çanakkale ilçesi | - | - | - | - | - |
| 02 | Anadolu Hamidiye Şehitliği ve Anıtı | Çanakkale ilçesi | - | - | - | - | - |
| 03 | Biga Şehitliği ve Anıtı | Biga | - | - | - | - | - |
| 04 | Çardak Arıburnu Şehitliği | Lapseki | - | - | - | - | - |
| 05 | Hasan Mevsuf Şehitliği ve Anıtı | Çanakkale ilçesi | - | - | - | - | - |
| 06 | Hastane Bayırı Şehitliği ve Anıtı | Çanakkale ilçesi | - | - | - | - | - |
| 07 | İntepe Hava Şehitliği | Çanakkale ilçesi | - | - | - | - | - |
| 08 | Köse Burnu Tabya Şehitliği ve Anıtı | Çanakkale ilçesi | - | - | - | - | - |
| 09 | Kumkale Şehitliği | Çanakkale ilçesi | - | - | - | - | - |
| 10 | Lapseki Şehitliği | Lapseki | - | - | - | - | - |
Tabyalar

Tarihi ve turistik açıdan önemli bir yere sahip olan Çanakkale'de il genelinde 19 tabyanın bulunduğu bildirildi. Çanakkale'de 3 yıl önce vefat eden araştırmacı-yazar Ramazan Eren tarafından derlenen Çanakkale ve yöresindeki Türk devri eserlerinin anlatıldığı kitapta, il genelinde 19 tabyanın bulunduğu ifade ediliyor. Tabyaların büyük kısmı çetin muharebelere sahne olan Çanakkale il merkeziyle Gelibolu Yarımadası Tarihi Milli Parkı'nda bulunuyor. Bu Tabyalarının büyük kısmının halen ayakta olduğu belirtiliyor.
Bu tabyalardan en eskilerinden birinin de 1839 ile 1861 yılları arasında Sultan Abdülmecid tarafından yaptırılan Anadolu Mecidiye tabyası olduğunun belirtildiği kitapta, tabyanın 1882 yılında Sultan II. Abdülhamid tarafından onarılarak yeni surlar ilave edildiği anlatılıyor. Bunun dışında en eski tabyalardan birisinin de 1853-1856 yılları arasında Osmanlı ile Rusya arasındaki Kırım Savaşı sırasında boğaz trafiğinin güvenliğini sağlamak için yaptırılan Bolayır tabyalarının olduğunun ifade edildiği kitapta, Çanakkale'nin adeta bir tabya zengini il olduğu dile getiriliyor. Bu arada, Gelibolu Yarımadası Tarihi Milli Parkı'nda uzun devreli gelişim planı çerçevesinde yeniden restore edilen tabyaların pırıl pırıl hali takdir topluyor.
Tabyalar > Avrupa Yakası

Domuzdere Tabyası - (Alçıtepe bölgesi)
Değirmenburnu Tabyası - (Kilitbahir bölgesi)
Ertuğrul Tabyası - (Seddülbahir bölgesi)
Kayalık Tepe Tabyası - (Conkbayırı bölgesi)
Namazgâh Tabyası - (Kilitbahir bölgesi)
Rumeli Hamidiye Tabyası - (Kilitbahir bölgesi)
Rumeli Mecidiye Tabyası ve Şehitliği - (Kilitbahir bölgesi)
Yıldız Tabyası - (Kilitbahir bölgesi)
Tabyalar > Anadolu Yakası

Anadolu Hamidiye Tabyası
Anadolu Mecidiye Tabyası
Çataltepe Tabyası
Çimenlik Tabyası
Dardanos Tabyası
İntepe Tabyası
Karanlık Liman Tabyası
Mesudiye Tabyası
Orhaniye Tabyası
Topçular Tabyası
Turgut Reis Tabyası
Kaleler

Ayrıca bakınız: Çanakkale Müstahkem Mevkii Komutanlığı
Akbaş Kalesi - (Kilitbahir bölgesi)
Bigalı Kalesi - (Kilitbahir bölgesi)
Çamburnu Kalesi - (Kilitbahir bölgesi)
Çimenlik Kalesi - (Çanakkale merkez, anadolu yakası)
Çimpe Kalesi - (Gelibolu bölgesi)
Harapkale - (Seddülbahir bölgesi)
Kilitbahir Kalesi ve Sarıkule - (Kilitbahir bölgesi)
Kilye Kalesi - (Kilitbahir bölgesi)
Seddülbahir Kalesi - (Seddülbahir bölgesi)
Müzeler

Ana maddeler: Türkiye'deki müzeler ve Türkiye'deki müzeler listesi
10 Ağustos 1915 Anafartalar Savaş Koleksiyonu - (Özel)
Anafartalar Harp Hatıraları Müzesi - (Özel)
Büyük Anafarta Köyü Barış Müzesi - (Özel)
1915 Seddülbahir Savaş Malzemeleri Galerisi - (Özel)
Alçıtepe Çanakkale Savaşları Galeriyesi - (Özel)
Bigalı Köyü Atatürk Evi Müzesi - (Kültür ve Turizm Bakanlığı)
Çamburnu Ziyaretçi Merkezi Milli Parklar Müzesi - (Orman Bakanlığı)
Çanakkale Askeri Deniz Müzesi ve Parkı - (Resmi)
Çanakkale Şehitleri Anıtı Harp Müzesi - (Kültür ve Turizm Bakanlığı)
Gelibolu Savaş Müzesi - (Resmi)
Gelibolu Panorama Müzesi - (Resmi)
Kabatepe Tanıtım Merkezi Müzesi - (Orman Bakanlığı)
Kilitbahir Namazgah Tabyaları Müzesi - (Kültür ve Turizm Bakanlığı)
Kilitbahir Kalesi Sarıkule Müzesi - (Kültür ve Turizm Bakanlığı)
Kilitbahir Kültür Evi - (Kilitbahir Muhtarlığı)
Kilye Koyu Ana Tanıtım Merkezi Müzesi - (Osman Bakanlığı)
Salim Mutlu Savaş Hatıraları Müzesi - (Özel)
Şehitlik Abidesi Savaş Eserleri Müzesi - (Resmi)
Gelibolu Yarımadası Tarihî Millî Parkı 
 Kabatepe Tanıtma Merkezi
Gelibolu Yarımadası Tarihî Millî Parkı 
 Şehitler Abidesi
Gelibolu Yarımadası Tarihî Millî Parkı 
 Dur Yolcu Kitabesi
57. Alay Şehitliği
Çanakkale İlinin ilçeleri
Yener Rakıcıoğlu

| Yener Rakıcıoğlu> Hatay Valisi |
| --- | --- |
Görev süresi 1999-2001
Yerine geldiği: Gökhan Aydıner
Yerine gelen: Zeki Şanal
Kişisel bilgiler
Doğum: 1936 Rize, Türkiye
Ölüm: 13 Ocak 2015 (79 yaşında)
Defin yeri: Cebeci Asri Mezarlığı, Ankara
Yener Rakıcıoğlu (d. 1936 Rize, Türkiye - 13 Ocak 2015, Ankara), Türk bürokrat.
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'ni bitirdi. Rize'de Maiyet Memuru olarak göreve başladı. Erfelek, Aybastı, Posof, Altıntaş, Devrek, Keskin ve Orhangazi Kaymakamlıkları, Van, Kırşehir Vali Yardımcılıkları, Adıyaman, Bitlis, Bolu ve Sakarya Valilikleri, EGO Genel Müdürlüğü, Bakanlık Müşavirliği yapmıştır. Hatay Valisiyken yaş haddinden emekli olmuştur. Evlidir.
13 Ocak 2015 tarihinde Ankara'da tedavi gördüğü hastahanede 79 yaşında öldü. Cenazesi Cebeci Asri Mezarlığında defnedilmiştir.
Velbert

Velbert belediye binası
Velbert, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde kent. Yüzölçümü 74,9 km2'dir. Nüfusu 31 Aralık 2006 itibarıyla 86.754 olarak saptanmıştır. Kilometrekare başına 1158 kişi düşmektedir. Belediye başkanlığı görevini Hristiyan Demokrat Birliği (CDU) partisinden, Dirk Lukrafka sürdürmektedir.
Kent ayrıca Mettmann ilinin nüfus bakımından en büyük ikinci şehridir. Eyaletin başkenti Düsseldorf'a yakındır; ayrıca diğer önemli kentler olan Essen'e ve Wuppertal'e de çok yakındır.
Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları bulunmaktadır.
Sayısal Loto

Sayısal Loto, ilk olarak Lothar Lammers tarafından yaratılan, 49 sayı içerisinde seçilecek 6 sayıyı bilme üzerine dayalı şans oyunudur. 9 Ekim 1955 tarihinde "Loto-49’dan 6" ismiyle Almanya'da oynanmaya başlanmıştır. Kısa sürede dünyaya yayılan şans oyunu, ilk adımda Kanada, Yunanistan, Finlandiya, İrlanda, Avustralya ve ABD'nin birçok eyaletinde kurulan teşkilatlarıyla başlamıştır. Loto'nun kurucusu, Lothar Lammers 10 Temmuz 2012 tarihinde ölmüştür.
Türkiye'de Sayısal Loto

Türkiye'de Millî Piyango İdaresi tarafından 1996 yılında, "Sayısal Loto" ismiyle oynanmaya başlamıştır. 16 Kasım 1996 yılında ilk talihlisine ₺50.000.00 kazandırmıştır.
2020 yılında Millî Piyango'ya ait oyunların Sisal Şans'a devredilmesinden sonra adı Çılgın Sayısal Loto olmuştur. Önceden yalnızca çarşamba günleri çekilen Sayısal Loto, artık pazartesi, çarşamba ve cumartesi günleri çekilmekte. Çekiliş ilk olarak Kanal D'nin hazırladığı Şans Merkezi Stüdyosu'ndan günümüzde ise TV8'den canlı yayınlanmaktadır.
Türkiye'de Sayısal Loto > Çeşitli eleştiriler

Sayısal Loto çekilişlerinin canlı olarak yayınlanmaması ile ilgili Cumhuriyet Halk Partisi Milletvekili Atilla Kart, Milli Piyango çekilişlerine müdahale edildiğini iddia etti. Milletvekili TBMM Başkanlığı'na sunduğu soru önergesinde, şans oyunlarında ikramiyenin kime çıktığına dair ilişkin kayıtların gerçek dışı olduğu ve hep belli bayilere büyük ikramiyenin çıktığı iddialarını ortaya attı.
Samih Rifat

Samih Rifat, (d. 24 Kasım 1945 - ö. 4 Ağustos 2007), Türk mimar, fotoğrafçı, çevirmen yazar ve şair.
Samih Rifat, İstanbul'da doğdu. Oktay Rifat 'ın oğludur. Beylerbeyi İlkokulu, Saint Benoit Lisesi'ni ve İTÜ Mimarlık Fakültesi'ni bitirdi. Bir süre resmi kuruluşlarda mimar olarak çalıştıktan  sonra, belgesel film ve reklam filmi yönetmenliği ile fotoğrafçılık yaptı. Üniversite yıllarından başlayarak çeviriye yöneldi; ilk çevirilerini 80'li yıllarda Yazko çeviri dergisinde yayımladı. René Char, Jacques Prévert, André Verdet, Jean Follain, Paul Valery, Vladimir Mayakovski, Kavafis, Amin Maalouf, Yorgos Seferis ve Le Corbusier gibi ozan ve yazarlardan çeviriler yaptı. Yine üniversite yıllarında fotoğrafçılıkla ilgilendi. 80'li yıllardan başlayarak çeşitli dergilerde, yazdığı yazılara eşlik eden fotoğraflar yayımladı; belgesel filmler çekti. Müzikle de ilgilenen, klasik gitar çalan Samih Rifat, 1981 yılında İstanbul Filarmoni Derneği'nce ilk kez düzenlenen İstanbul Uluslararası Gitar Festivali'nin organizasyonunda görev aldı, festival kapsamında Mutlu Torun'la konser verdi.
4 Ağustos 2007 tarihinde öldü. Karacaahmet Mezarlığına defnedildi.
Eserleri

Heraklietos - Bir Kapalı Söz Ustasıyla Buluşma Denemesi (1998)
Akla Kara Arası
Çok Eski Bir Günbatımı - Osmanlı Öncesi İstanbulundan Seçme Şiirler (1999)
Living in Turkey (Ara Güler ve Stefanos Yerasimos'la birlikte, 1992)
Demeures Ottomanes en Turquie (Ara Güler ve Stefanos Yerasimos'la birlikte, 1992)
Çocuğu Anlat Bana (Bütün şiirleri/YKY)
Çeviri:
Seçme Şiirler (René Char'dan, 1990)
Ölü Doğa (André Verdet'ten, 1993)
Mimarlık Öğrencileriyle Söyleşi (Le Corbusier'den, 1993)
İmge ve Sanrı (Paul Valery'den, 1993)
Sanat Her Zaman Yalan Söylemez mi? (Kavafis'ten, 1993)
Yaramaz Çocuklara Masallar (Jacques Prévert'den, 1994)
Kapodokya Kaya Kiliselerinde Üç Gün (Yorgos Seferis'ten, 1995)
Bahçelerin Beyaz Güneşi (Jean Follain'den, 1996)
Altın Yağmur (Mabeyinci Pavlos'tan, 1997)
Pera Palas (Abidin Dino'dan, 1999)
Ne Var Ne Yok? (Vladimir Mayakovski'den, 2000)
Yüzüncü Ad (Amin Maalouf'tan, 2000)
Poetika, Şiir Sanatı Üzerine (Aritoteles, 2007)
Üç Öykü (Gustave Flaubert, 2007)
Rüknettin Güney

Konak Sineması fuayesi
Rüknettin Güney (1904, İstanbul - 1970, İstanbul), Türk mimar.
Galatasaray Lisesi'ni bitirdikten sonra 1932 yılında Paris Güzel Sanatlar Yüksekokulu'ndan mezun oldu. Bir süre Fransa'da Auguste Perret'nin bürosunda çalıştı. Daha sonra yurda döndü ve Maarif Vekâleti Yapı İşleri bürosu'nda ve Anadolu'nun çeşitli illerinde görev aldı. Askerlik hizmetinden sonra İstanbul Belediyesi'nde Lütfi Kırdar dönemi boyunca (1938–1951) çalıştı ve bu sürenin son yıllarını imar müdürü olarak tamamladı. 1941'de başlayan ve 1942'de sona eren Anıtkabir Proje Yarışması'na katıldı. 1951'den itibaren serbest mimarlık faaliyetlerine başladı.
1964 yılında İstanbul Üniversitesi'nin davetini kabul ederek 1966'ya kadar Yapı İşleri Başkanlığı görevini yürüttü. Bir süre Atatürk Kültür Merkezi (AKM) projelerinin hazırlanmasına da katıldı. 1950'ler boyunca ağırlıklı olarak o dönem için lüks ve büyük olarak nitelenebilecek apartmanlar tasarladı.
Fatih Uran ile birlikte başladığı Taksim Intercontinental (Bugünkü The Marmara Taksim Oteli) tasarımı son çalışmasıdır. Tasarım aşamasının sonlanmasına yetişemeyip, 1970'te öldü. Cumhuriyet Dönemi Türk Mimarlığı'nda önemli bir yere sahiptir.
Eserleri

İzmir / İkbal Köşkü (1950-1951; günümüzde yıkılmış)
İstanbul / EskiTaksim Belediye Gazinosu,
İstanbul / Florya Belediye Gazinosu
İstanbul / Beyoğlu Evlendirme Dairesi
İstanbul / Kadıköy Halkevi (1938)
İstanbul / İnönü Evi (1940, Maçka)
İstanbul / Divan Oteli (1956, Avedis Hubeser ile birlikte),
İstanbul / Kervansaray Apartmanı
İstanbul / Nişantaşı'nda Eczacı Hüsnü Bayer Apartmanı
İstanbul / Şişli'de Çukurova ve Çiftçiler apartmanları
İstanbul / Ayazpaşa'da Ongan Apartmanı
İstanbul / Nişantaşı Konak Sineması
İstanbul / Çemberlitaş Darüşşafaka Sitesi
İstanbul / Şişli Kent Sineması Bloğu
İstanbul / Taşkışla'da, Tenis-Eskrim-Dağcılık Kulübü
Irkçılık-Turancılık Davası

Irkçılık-Turancılık Davası duruşması
Irkçılık-Turancılık Davası, 7 Eylül 1944'te başlayan ve 29 Mart 1945'e kadar süren, Türk siyasetinde önde gelen 23 ismin Irkçılık-Turancılık suçlamasıyla yargılandığı sürecin adıdır. Toplam 65 oturum sürmüştür. Yargılama sonucunda Zeki Velidi Togan, Hüseyin Nihal Atsız, Alparslan Türkeş, Reha Oğuz Türkkan, Cihat Savaş Fer, Nurullah Barıman, Fethi Tevetoğlu, Nejdet Sançar, Cebbar Şenel ve Cemal Oğuz Öcal çeşitli cezalara çarptırıldılar.
Arka plan

Ayrıca bakınız: II. Dünya Savaşı ve Türkiye
II. Dünya Savaşı döneminde, Türkiye dış politikasını savaştan kaçınmak üzerine inşa etmiş, savaşa katılması yönünde baskı yapan Müttefik Devletlere askeri ve lojistik eksiklikler bahane edilerek savaş dışı kalınmaya çalışılmış, Nazi Almanyası'nın üstün başarılar kazandığı 1943'e kadar Nazi Almanyası ile yakınlaşılmış ve hatta Türk askeri gözlemci heyeti Belgorod'da o sıralarda Kursk Muharebesi'ne hazırlanmakta olan Alman ordusunun hazırlıklarını incelemiş, 6. ve 7. Panzer Tümenlerinin yer aldığı Harkov Tatbikatı'na katılmışlardır. Almanya'nın Ankara Büyükelçisi Franz von Papen, Enver Paşa'nın kardeşi iş insanı ve eski asker Nuri Killigil aracılığla Turancılığı örgütlemeyi planlamıştır. 1943'ten sonra Mihver Devletlerin kademe kademe yenilgileri dolayısıyla Türk hükûmeti, Nazi zaferleri dolayısıyla izin verdiği bu hareketi baskılamış, bu baskılamaların sonucu olarak da Turancı çevrelerin sivri dili olarak isim yapmış edebiyat öğretmeni Nihal Atsız, başbakan Şükrü Saracoğlu'na Orhun dergisinde iki açık mektup yazmış, bu mektuplar sonucu Sabahattin Ali tarafından Nihal Atsız'a karşı açılan dava basında Atsız-Sabahattin Ali davası olarak adlandırılmıştır.
Başvekil Şükrü Saracoğlu'na açık mektup

Dönemin Başbakanı Şükrü Saracoğlu 5 Ağustos 1942'de TBMM'de yaptığı konuşmada şunları söyler:
"Biz Türk'üz, Türkçüyüz ve daima Türkçü kalacağız. Bizim için Türkçülük bir kan meselesi olduğu kadar bir vicdan ve kültür meselesidir. Biz azalan veya azaltan Türkçü değil, çoğalan ve çoğaltan Türkçüyüz. Ve her vakit bu istikamette çalışacağız."
Bu açıklamaya rağmen devletin her tarafına "komünist" kadroların yerleştirilmekte olduğunu düşünen Nihal Atsız dönemin başbakanı Şükrü Saracoğlu'na Orhun dergisinde 1 Mart 1944'te ve gene bir ay sonra 1 Nisan 1944'te olmak üzere iki açık mektup kaleme alır, Başbakan'a şikayet ve uyarıda bulunur. Şikayet edilenlerin arasında Ahmed Cevad Emre, Sabahattin Ali, Sadrettin Celal Antel, Pertev Naili Boratav ve Hasan Âli Yücel de vardır.
Açık mektuptaki hakaretamiz ifadeler nedeniyle Sabahattin Ali tarafından Atsız mahkemeye verilir. 26 Nisan 1944'te Ankara'da başlayan ilk mahkeme, dönemin gençleri tarafından hınca hınç doldurulur. Mahkeme, 3 Mayıs 1944'e ertelenir.
3 Mayıs 1944 tarihli "Ankara Nümayişi"

Tarihte 3 Mayıs Olayları adıyla anılan olaylar Nihal Atsız'ın, hakkında açılan dava için Ankara'ya geldiği sırada başlamıştır. Bu tarihte Turancılar komünizm aleyhine bir gösteri düzenler ve beraberinde Nihal Atsız'a sevgilerini belirtirler. Mahkeme salonuna giremeyen gençler Ulus Meydanı'na doğru yürüyüşe geçmişler, burada İstiklâl Marşı söylemiş ve komünizm aleyhinde sloganlar atmışlardır. Kafile Ulus Meydanı'ndan sonra Başbakan Şükrü Saraçoğlu ile görüşmek istemişse de bunda başarılı olamamış, milliyetçi gençlerin gösterileri hükûmet tarafından şiddetle önlenmiştir. Bu gösterilerde tutuklanan üniversiteli gençlerin sayısı 165 olarak tespit edilmiştir.
Üsteğmen olarak nümayişe katılıp gözaltına alınan Alpaslan Türkeş olaylarla ilgili olarak: "Bunlar Millî Şef ve onun gözde Millî Eğitim Bakanına nasıl gösteri yapabiliyorlardı? O zamana kadar Millî Şef'in müsaade etmediği hiçbir gösteri yapılamazdı. Demokrasi, Eşitlik, Hürriyet, Gençlik... Bütün bunlar Türkiye'nin 1944 iktidarında hep palavradır. Halkın alkışları, gençlikten çıkacak "yaşa" naraları kayıtsız şartsız İnönü'nün tekelinde kalmalıdır." demiştir.
3 Mayıs'ta bir araya gelen ve gösteriler yapan gençler birer birer tespit edilip toplanır ve tutuklanır. Milliyetçi gençler, Alparslan Türkeş'in ifade ediş şekliyle, kıyasıya dövülür. Nihal Atsız da aynı gün duruşmadan çıktıktan sonra polis tarafından gözaltına alınır. Alpaslan Türkeş konuyla ilgili olarak: "3 Mayıs günü heyecanla sokağa fırlayan gençler kıyasıya dövüldüler. Kafaları yarıldı, gözleri patladı. Bazılarının kolları, kaburgaları kırıldı." demiştir.
Davanın sonucu

Dava, İstanbul 1 Numaralı Örfi İdare Mahkemesinde görüşülmeye başlanmıştır. 65 oturum süren davada Hasan Ferit Cansever, Fethi Tevetoğlu, Alparslan Türkeş, Nurullah Barıman, Zeki Özgür Sofuoğlu, Fazıl Hisarcıklı, Hüseyin Nihal Atsız, Hüseyin Namık Orkun, Nejdet Sançar, Saim Bayrak, İsmet Rasin Tümtürk, Cihat Savaş Fer, Muzaffer Eriş, Fehiman Altan, Yusuf Kadıgil, Cebbar Şenel, Zeki Velidi Togan, Orhan Şaik Gökyay, Hikmet Tanyu, Reha Oğuz Türkkan, Hamza Sadi Özbek, Cemal Oğuz Öcal, Sait Bilgiç olmak üzere toplam 23 sanık yargılanmıştır. 29 Mart 1945 Perşembe günü verilen kararla 13 sanık beraat etmiş, Prof. Dr. Zeki Velidî Togan, Hüseyin Nihal Atsız, Reha Oğuz Türkkan, Nurullah Barıman, Cihat Savaşfer, Nejdet Sançar, Dr. Fethi Tevetoğlu, Alparslan Türkeş, Cebbar Şenel ve Cemal Oğuz Öcal’a 10 yıla kadar uzanan değişik hapis ve sürgün cezaları verilmiş, öteki sanıklar beraat etmiştir. Daha sonra dâvâ Askerî Yargıtay’a taşınmıştır. Yüksek Mahkeme 1. İstanbul Sıkıyönetim Mahkemesi’nin bu kararını “usul ve esas yönünden” bozmuştur. Tutuklu sanıkların hemen salıverilmesini ve davanın 2. Sıkıyönetim Mahkemesinde görülmesini kararlaştımıştır. Bu karar, 26 Ekim 1945 günü, yıldırım telgrafı ile İstanbul Sıkıyönetim Komutanlığına bildirilerek tutukluların hemen salıverilmesi sağlanmıştır. Böylece, kimi Türkçüler için 1 yıl beş buçuk ay süren hapis ve zindan hayatı sona ermiştir. Zeki Velidi Togan, Alparslan Türkeş, Nihal Atsız, Reha Oğuz Türkkan, Cihat Savaş Fer, Nurullah Barıman, Fethi Tevetoğlu, Nejdet Sançar, Cebbar Şenel ve Cemal Oğuz Öcal 26 Ekim 1945'e kadar tutuklu kalmıştır. Askerî Yargıtay'ın 87 sayfa tutan kararında, her sanığın durumu ve kendisine yöneltilen suçlamalar ayrı ayrı değerlendirilerek, onların her biri için ayrı aklama kararı verilmesi öngörülüyordu.
3 Mayıs'ın ilk yıldönümü 1945 senesinde o sıralarda Tophane'deki Askerî Cezaevinde tutuklu bulunan bir grup Türkçü tarafından örtüsüz bir masa etrafında yapılan bir toplantı ile anılmış, daha sonraki yıllarda ise çeşitli törenlerle kutlanmış ve Türk milliyetçilerinin bir geleneği Türkçülük Günü oluşmuştur.
Konuyla ilgili yayınlar

Alparslan Türkeş, 1944 Milliyetçilik Olayı, Yaylacık Matbaası, İstanbul, 1968
Serkan Akgöz, 1944 Irkçılık Turancılık Davası Mahkeme Günlükleri, İstanbul, 2019
Hayri Yıldırım, 3 Mayıs 1944 Irkçılık Turancılık Davası ISBN 9786055224738
Murat Yılmaz, 1944-1945 Irkçılık Turancılık Davası Tefrikası ISBN 9786059356039
Mustafa Müftüoğlu, Millî Şef Döneminde Çankaya'da Kâbus (1944 Turancılık Davası) ISBN 9758864262
Yavuz Bülent Bakiler, 1944-1945 Irkçılık-Turancılık Davasında Sorgular Savunmalar ISBN 9756186534
Süleyman Kocabaş, Yakın Tarihimizin En Büyük Sosyal Depremlerinden 1944 Türkçülük Turancılık Olayı ISBN 9789757526407
Fahrettin Savaş Konar, 3 Mayıs Türkçüler Günü Antolojisi ISBN 9786058496149
Uğur Mumcu, 40'ların Cadı Kazanı, Uğur Mumcu Vakfı Yayınları, ISBN  9786054274581
Irkçılık - Turancılık, Türk İnklâp Enstitüsü, 1944.
Mustafa Müftüoğlu, Çankaya'da Kâbus - 3 Mayıs 1944, Fatih Gençlik Vakfı, 1974.
Reha Oğuz Türkkan, Tabutluktan Gurbete, 3. baskı, 1988.
İlhan E. Darendelioğlu, Türk Milliyetçiliği Tarihinde Büyük Kavga, Burak Yayınevi, 1994.
11 Eylül 2004 tarihli Milliyet gazetesi 6 Ekim 2007 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Kağan Bahadır Küçükalcan - Her Devrin Menkubu Atsız, 2015
Türkçülüğün Çağlayanı Atsız, Millî Düşünce Merkezi Yazarları, Alka Yayınevi, 2021. ISBN 9786050618594
Alman 503. Ağır Panzer Taburu'nun manevrasını izleyen Türk askerî heyeti. Belgorod, 23 Haziran 1943
Atsız'ın Irkçılık-Turancılık davasına gidişi - 3 Mayıs 1944
Üst kuark

Üst kuark, parçacık fiziğinde Standart Model'de tanımlanan bir parçacık. +2/3 elektrik yüküne sahip üçüncü kuşak kuarktır. 171,2 GeV/c2 kütleye sahip temel parçacık.
| Üst Kuark |  |
| --- | --- |
İçerik: Temel Parçacık
Ailesi: Fermiyon
Grubu: Kuark
Kuşak: Üçüncü Kuşak
Kütle: 171,2 GeV/c2
Elektrik Yükü: +2/3
Aynı zamanda t-kuark ve doğruluk kuarkı olarak da adlandırılan ve sembolü t olan temel parçacıktır. Diğer tüm kuarklar gibi üst kuark da 1/2 dönmeye sahip bir fermiondur. Bu parçacık dört temel kuvvet olan gravitasyonal kuvvet, elektromanyetik kuvvet, güçlü etkileşimler ve zayıf etkileşimlerin hepsini tecrübe eder. Elektrik yükü artı 2/3 elektrondur. Kütlesi 173.34 +/- 0.27(istatistiksel hata) +/- 0.71 (sistemsel hata). Bu kütle yaklaşık olarak tungsten atomuyla aynıdır. Üst kuarkın anti parçacığı üst antikuarktır bu iki parçacığın özellikleri büyüklük olarak aynı ancak yön olarak zıttır.
Üst kuark daha ziyade güçlü etkileşimle etkileşir, ancak aynı zamanda zayıf olarak da bozunabilir. Eğer W-bosonu aracılığıyla zayıf bir etkileşim yaparsa sonuç olarak bir alt kuark ya da bir tuhaf kuark meydana getirir. Hatta çok nadir etkileşimlerde ortaya aşağı kuarkı da çıkartabilir.
Standart model ömrünü 5 çarpı 10 üzeri -25 saniye olarak ölçer. Bu güçlü etkileşimin zaman kavramından yaklaşık yirmi mertebesinde daha farklıdır dolayısıyla da hadronları oluşturmaz. Bu sayede üst kuark fizikçilere tek bir kuarkı gözlemleme imkânı sunar (diğer tüm kuarklar hadronize denen bir olayla hadronlara dönüşür). Kütlesinin çok ağır olmasından ötürü üst kuark Higgs bosonunun kütlesinin tahmin edilmesinde sıkça kullanılmıştır. Bu tahmin methodlarından bir kısmında Standart Modele bir takım değişiklikler yapılmaktadır. Bu kadar geniş bir alanda çalışılmasından ötürü farklı teorilerilerin ayrılmasında kullanılır.
Varlığı 1973te Makoto Kobayashi ve Toshihide Maskawa tarafından alt kuarkla birlikte CPnin ihlal edildiği durumları açıklamak adına ortaya atıldı. Ve 1995 yılında Fermilabdaki CDF ve DQ deneyleri sayesinde ispatlandı böylece Kobayashi ve Maskawa 2008 yılında alt ve üst kuarkları ortaya sürdükleri için Nobel ödülüne layık görüldüler. Bu iki kuark kuarkların üçüncü jenerasyonlarıydı.