stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Çelik Gülersoy Vakfı

| --- | --- |
Kuruluş: 7 Temmuz 1981
Kurucu: Çelik Gülersoy
Tür: Vaıf
Amaç: İstanbul Kitaplığı'nın yaşatılması
Merkez: İstanbul
Çelik Gülersoy Vakfı, İstanbul’da bir şehir kütüphanesi ve arşivinin kurulması ve yaşatılması amacıyla, turizmci ve yazar Çelik Gülersoy tarafından kurulmuş bir vakıf.
Vakıf 7 Temmuz 1981'de kuruldu ve faaliyetine Sultanahmet'te, Kariye Cami Sokak'taki bir binada başladı. Soğukçeşme Sokak’ta bulunan harap durumundaki 18. yüzyıl yapısı ahşap  bir konak, Çelik Gülersoy’un genel müdürü olduğu Türkiye Turing ve Otomobil Kurumu tarafından bedelsiz olarak Vakfa verildi.  Bina, Vakıf tarafından söküldü ve 1986'da kitaplık olarak yeniden inşa edildi.
Vakfın kurucusu Çelik Gülersoy kitaplık binasının restorasyonu devam ederken 1985 yılında hazırladığı  vasiyetname ile  tüm mal varlığını kütüphanenin kurulması ve yaşatılması için  Çelik Gülersoy Vakfı’na bağışladı.
Gülersoy'un son 400 yıla ait yayınlar içeren İstanbul konulu kitap koleksiyonunu bağışlaması ile oluşturulan Çelik Gülersoy Vakfı İstanbul Kitaplığı, 1987 yılında hizmete başladı. 1990’da resmî açılışı gerçekleşti.
Vakıf, Gülersoy’un 6 Temmuz 2003'te ölümünden sonra, onun belirlediği 3 kişilik mütevelli heyeti tarafından yönetilmeye devam etti.  Vakıf yönetimi Çelik Gülersoy'ın ölümünden sonra onun anıları, yazdığı kitapları ve makaleleri yeniden gözden geçirip dilek ve isteklerini taradı ve  "İstanbul Vasiyetnamesi" başlıkları bir metin derledi. "İstanbul Vasiyetnamesi, 1 Eylül 2003'te açıklandı.
Vakıf, çalışmalarını İstanbul Kitaplığı'nda sürdürür.
Celâl Nuri İleri

| Celâl Nuri İleri |
| --- | --- |

Doğum: 15 Ağustos 1881(1881-08-15) Gelibolu
Ölüm: 1 Kasım 1938 (57 yaşında) İstanbul
Milliyet: Türk
Eğitim: İstanbul Hukuk Mektebi
Meslek: Gazeteci, yazar, siyasetçi ve fikir adamı
Akraba(lar): Sedat Nuri İleri (kardeşi)  Suphi Nuri İleri (kardeşi) Rasih Nuri İleri (yeğeni)

17 Kasım 1923 tarihli Resimli Gazete'nin 11. sayısında Celal Nuri Bey'e dair bir çizim
Mehmet Celâl Nuri İleri (15 Ağustos 1881, Gelibolu – 1 Kasım 1938, İstanbul), Türk gazeteci, yazar, siyasetçi ve fikir adamıdır.
Osmanlı Devleti’nden Cumhuriyet’e geçişin önemli simalarından birisidir. Gelibolu mebusu olarak Son Osmanlı Meclis-i Mebusanı’nda yer almış, ardından TBMM’nin ilk 4 döneminde milletvekilliği yapmış bir siyasetçi; 50 civarında kitap ve 2200’den fazla makale yayımlayarak Türk düşünce tarihinde önemli bir yer edinmiş bir gazeteci ve fikir adamı olan Celal Nuri, I. Dünya Savaşı’ndan sonra Anadolu’da verilen ulusal mücadeleyi destekleyen İleri gazetesinin sahibi idi. Batıcı düşünce akımının önemli temsilcilerinden birisi olarak fikirleriyle yeni cumhuriyetin fikri mimarlarından birisi olmuştur.
İstanbul Radyosu’nun kurucusu ve karikatürist Sedat Nuri İleri ile gazeteci ve hukuk profesörü Suphi Nuri İleri'nin ağabeyidir. Rasih Nuri İleri'nin amcasıdır.
Yaşamı

15 Ağustos 1881’de Gelibolu’da dünyaya geldi. Babası, devlette çeşitli kademelerde hizmette bulunduktan sonra 1908’de Meclis-i Âyan üyesi olan Mustafa Nuri Bey; annesi ise Adana valiliği, Bahr-i Sefid (Ege Adaları) Valiliği ve Hariciye Nazırlığı gibi görevlerde bulunmuş devlet adamı Abidin Paşa’nın büyük kızı Nefise Hanım’dır. Asıl adı Mehmet Celaleddin idi. Babasına olan sevgisinden ötürü adına “Nuri” mahlasını ekledi. 3 çocuklu ailenin en büyük evladı idi. Kardeşleri Sedat Nuri ve Suphi Nuri'dir.
Çocukluğu mutasarrıf ve vali muavini olarak görevli bulunduğu Gelibolu, Sakız ve Canik'te geçti. İlköğrenimini  taşra okullarına devam ederek  ve özel hocalardan ders alarak tamamladıktan sonra ortaöğrenimini yatılı olarak Galatasaray Mekteb-i Sultanisi'nde, yüksek öğrenimini İstanbul Hukuk Mektebi'nde tamamladı. Hukuk öğrenimi devam ederken Fransızcasını ilerletmek amacıyla Hariciye Nezareti Tahrirât-ı Hariciye Kalemi'ne devam etti. II. Meşrutiyet’in ilanından önce aynı okulda kamu hukuku alanında doktorasını tamamladı.
Yaşamı > Gazetecilik yaşamı

Celâl Nuri, çalışma hayatına avukat olarak başladıysa da asıl mesleği gazetecilik oldu. Le Courrier d'Orient, Jeune Turc, Tanin, İkdam gibi Türkçe ve Fransızca pek çok  gazetede ve İçtihat, Türk Yurdu, Resimli Kitap gibi dergilerde makaleler yayımlayarak başladı. Yazılarında meşrutiyetin hukuki boyutunu, Osmanlı Devleti’nin çöküş sebeplerini tartışmakta; II. Abdülhamit’i ve devrin hükümetlerini eleştirmekteydi.
Hürriyet-i Fikriyet ve Edebiyat-ı Umumiye adlı dergileri ile  Ocak 1918’de yayın hayatına giren Âti gazetesi kendisinin sahip olduğu yayın organlarıdır. Âti, 10 Şubat 1919’da kapatıldı ancak hemen ertesi günü İleri adıyla yayın hayatına devam etti. Milli Mücadele yılları boyunca İleri gazetesinde Anadolu’da başlayan kurtuluş hareketini destekledi. Gazete 1924 yılında kapandı. Celâl Nuri, gazetenin kapanmasından sonra herhangi bir basın yayın organında görünmedi.
Yaşamı > Gazetecilik yaşamı > Kılıç Ali tarafından yaralanması olayı

1924 yılında milletvekili Kılıç Ali’yi kızdıran bir yazısı nedeniyle gazetesi basılan Celâl Nuri, 30 Temmuz 1924’te Kılıç Ali tarafından yaralandı. Olayın gelişim sürecinde İçişleri Bakanı Ferit Tek’in istifası, yerine Recep Peker’in atanması gerçekleşti. Olay, haftalarca Türk basınında yankı buldu.
Yaşamı > Siyasi yaşamı

Celâl Nuri’nin siyasi yaşamı 22 Kasım 1919’da Son Osmanlı Meclis-i Mebusanı’na Gelibolu milletvekili olarak girmesiyle başladı; 1935 yılına kadar sürdü.
Mebusan Meclisi’nde Misak-ı Milli’nin müsveddesini kaleme almış olan Celâl Nuri, İstanbul'un İşgali’nden sonra Mart 1920’de İngilizler tarafından tutuklanarak Malta’ya sürülenler arasındaydı. Kasım 1921’de Malta’dan dönebildi.
Malta sürgününden döndükten sonra, Gelibolu (1920-1927) ve Tekirdağ (1927-1935) milletvekili olarak dört dönem TBMM’de bulundu. 1924 Anayasası’nı hazırlayan komisyonda başkan ve raportör olarak görev yaptı. Soyadı Kanunu çıktığında “İleri” soyadını aldı. 1 Kasım 1938'de İstanbul'da öldü.
Düşünce yaşamı ve eserleri

Celâl Nuri, 50 civarında kitap ve 2200'den fazla makale yayımlayarak Türk düşünce tarihinde önemli bir yer edinmiştir. Yazılarında kendi isminin dışında  Helvacızâde, Afife Fikret, Haydar Kemal, Tarık Celâl, Mehmet Celâl gibi isimler kullandı; Fransızca eserlerinde ise Djelal Noury ve N. D Helva gibi isimler kullandı. Eserlerinde bazı maddeci, pozitivist düşünürlerin fikirlerini aktardı; bu sırada dinle ilgili bazı düşüncelerinden dolayı eleştiriler aldı. Gerek cumhuriyet öncesinde gerekse sonrasında pek çok kalem kavgasına girdi. Ziya Gökalp, Ahmet Ağaoğlu, Ali Kemal ile tartışmaları oldu.
Yaşamı boyunca pek çok ülkeye seyahat etmiş, kutuplara kadar gitmiş olan Celâl Nuri, Amerika gezisi hariç tüm gezilerini seyahatname olarak yayımladı. Yazılarında kadının eğitimi meselesine büyük önem verdi. Taç Giyen Millet ve Türk İnkılabı eserlerinde Türk modernleşmesinin ana hatlarını ortaya koydu. Latin harflerine geçiş çalışmaları ile beraber bazı okul kitapları hazırladı.
Eserlerinden bazıları şunlardır:
Selanik Muhtırası
Taç Giyen Millet (1923)
Ahir Zaman
Anarsizim Hükûmetsizlik Meslek-i Felsefesi
Türk İnkılâbı (1926)
Kendi Nokta-i Nazarımdan Hukuk-u Düvel
Havaici Kanuniyyemiz
Tarih-i Tedenniyat-ı Osmaniye
İttihad-ı İslam (1913)
Kadınlarımız
Hatem'ül Enbiya
İlel-i Ahlakıyyemiz (1916)
Tarih-i İstikbal
Müslümanlara Türklere Hakaret Düsmanlara Riayet ve Muhabbet
Mukadderat-ı Tarihiye
Türk Devrimi
Türk İnkılâbı
Uygarlık Çatısmasında Türkiye
Harpten Sonra Türkleri Yükseltelim
İştirak etmedigimiz Hareket
Kara tehlike (1918)
Kutup Musahebeleri
İlk Gramer
İlk Okuma Yazma Kitabı
Türkçe (1916)
Simal Hatıraları
Millet ve Meclis
Coğrafya-yı Tarih-i Mülk-i Rum
Devlet ve Meclis Hakkında Musahabeler (1932)
Dil ve Edebiyat Yazıları
Hiç Bilmeyenlere Türkçe Alfabe ve Hece
Perviz
Merhume
Ölmeyen: Masal
Yeniden yayımlanan başlıca eserleri

Kadınlarımız, haz. Özer Ozankaya, Ankara 1993.
Türk İnkılabı, haz. Recep DUYMAZ, İstanbul 2000.
Uygarlıklar Çatışmasında Türkiye, haz. Mahir Aydın, İstanbul 2004.
Devlet ve Meclis Hakkında Musahabeler, haz. Halit Erdem Oksaçan, İstanbul 2007.
Dil ve Edebiyat Yazıları, Hazırlayan; Dr. Recep DUYMAZ, İstanbul 1995.
Araştırma ve Kültür Vakfı

| Araştırma ve Kültür Vakfı |
| --- | --- |

Kuruluş: 1988
Tür: Vakıf
Merkez: Fatih, İstanbul
Lider: Nurali Kafkas
Resmî site: akv.org.tr
Araştırma ve Kültür Vakfı, (AKV) 1988 yılında kurulan, merkezi İstanbul Fatih'te bulunan ''İslami Düşünce'' merkezli bir vakıftır. Ankara, Trabzon, İzmit ve Kağıthane'de şubeleri ve Isparta ile Konya'da temsilciliği bulunmaktadır. Vakıf gençlik kulübü, çocuk kulübü ve hanımlar komisyonu adı altında faaliyetlerini devam ettirmektedir. Vakfın şu an için Mütevelli Heyeti başkanlığını Nurali Kafkas sürdürmektedir.
İstanbul Antlaşması (1897)

| --- | --- |
Tür: Barış antlaşması
İmzalanma: 4 Aralık 1897
Yer: İstanbul
İstanbul Antlaşması, Osmanlı İmparatorluğu ve Yunanistan Krallığı arasındaki 1897 Osmanlı-Yunan Savaşının sonunda 4 Aralık 1897 tarihinde imzalanmış olan barış antlaşması.
Arka plan

1896 yılının sonlarında Osmanlı İmparatorluğuna ait olan Girit adasındaki Rumlar isyan etti. 21 Ocak 1897'de Yunanlar Girit'e çıkarak adayı Yunanistan'a bağlamak istediler. Ancak Yunanlar Avrupalıların baskısıyla geri çekildiler. Yunanlar bu sefer de karadan Epir ve Teselya'ya girdiler. Ethem Paşa'nın kumandanlığı altındaki Osmanlı ordusu Teselya'da Yunanları yenilgiye uğrattı. Epir'de Ahmet Hıfzı Paşa kumandanlığı altındaki Osmanlı ordusu da Yunanları yendi. Osmanlı Ordusu iki koldan Yunanistan'ın başkenti Atina'ya doğru ilerlemeye başladı. Rusya Osmanlı İmparatorluğu'nu uyararak savaşın durdurulmasını istedi. Bunun üzerine Padişah II. Abdülhamid ilerlemeyi durdurdu.
Antlaşmanın başlıca maddeleri

10 Eylül 1897'de Osmanlılar ve Yunanlar arasında İstanbul'da bir barış antlaşması yapıldı. Bu antlaşmanın bazı şartları şunlardır:
Osmanlılar savaş sırasında ele geçirdiği Teselya'yı boşaltacaktır. Sınır hattında Osmanlılar lehine küçük değişiklikler yapılacaktır.
Yunanistan  Osmanlı Devleti'ne 4 milyon lira savaş tazminatı, savaş sırasında halka verdiği zararlara karşılık 100 bin lira tazminat ödeyecektir.
Girit Osmanlı yönetiminde kalacak, ancak padişahın atayacağı Hristiyan bir vali tarafından yönetilecektir.
Antlaşmanın sonuçları

Bu antlaşmayla Girit özerk hale geldi. Daha sonra Yunanistan Girit'i tekrar işgal etti ve adayı Yunanistan'a bağladı. Balkan Savaşları sonunda imzalanan Atina Antlaşması ile Girit kesin olarak Yunanistan'a bağlandı.
Hakyol Vakfı

Hakyol Eğitim Yardımlaşma ve Dostluk Vakfı ya da bilinen adi ile Hakyol Vakfı, merkezi İstanbul'un Fatih ilçesi olan bir yardımlaşma vakfıdır.
Kurucusu Mahmud Esad Çoşan olan vakfın genel amacı çeşitli yollar ile Türkiye'ye gelmiş Suriyeli ve Doğu Türkistanlı yoksul kişilere maddi ve manevi destek sağlamaktır.
Mehmed Niyazi Özdemir

| Mehmed Niyazi Özdemir |
| --- | --- |
Doğum: 8 Nisan 1942 Akyazı, Sakarya, Türkiye
Ölüm: 11 Mayıs 2018 (76 yaşında) İstanbul, Türkiye
Defin yeri: Karacaahmet Mezarlığı, İstanbul
Milliyet: Türk
Vatandaşlık: Türkiye
Din: İslam
Ödüller: Türkiye Milli Kültür Vakfı (1998) Roman dalı (Çanakkale Mahşeri)

Kariyeri
Dalı: Tarih
Doktoradanışmanı: Prof. Dr. Ditrich Pirson
 

Mehmed Niyazi Özdemir'in Karacaahmet Mezarlığı'ndaki mezarı
Mehmed Niyazi Özdemir'in Karacaahmet Mezarlığı'ndaki mezar taşı
Mehmed Niyazi Özdemir (d. 8. Nisan 1942, Akyazı - ö. 11 Mayıs 2018, İstanbul), Türk tarihçi, yazar ve mütefekkir.
Hayatı

İlk ve orta okulu Akyazı'da okudu. Liseyi İstanbul Haydarpaşa Lisesi'nde bitirdi. Ardından İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ne girdi ve 1967'de mezun oldu. O zamanlar hukuk fakültesinde takıntısız olarak üçüncü sınıfa geçenler, dekanlığa müracaat edip izin alarak, edebiyat fakültesinin herhangi bir bölümüne de devam edebiliyorlardı. Bu imkândan faydalanarak edebiyat fakültesinin felsefe bölümünden de diploma aldı. Mezuniyetini takiben devlet felsefesi sahasında doktora yapmak için Almanya'ya gitti.
Brilon'daki Goethe Enstitüsü'nde Almanca öğrendi. Marburg Üniversitesi'ne intisap ederek burada Prof. Dr. Ditrich Pirson'un yanında "Türk devletlerinde temel hürriyetler" başlıklı doktora çalışmasına başladı. Uzun yıllar Almanya'da yaşadı. 1988 yılında Türkiye'ye döndü. Tercüman ve Zaman gazetelerinde yazdı. 1987'den itibaren ilk başta haftada üç gün, sonraları haftada bir gün Zaman gazetesinde yazdı. 10. Nisan 2016 tarihinden itibaren her pazar Yeni Şafak gazetesinde köşe yazısı yazmaya başladı. Ayrıca; Genç Akademi, Nizâm-ı Âlem, Türk Yurdu, Ufuk Çizgisi gibi dergilerde makalelerini de zaman zaman batı dergilerinde yayınlandı.
Mehmed Niyazi Özdemir, tezli romanlarıyla tanınan bir yazar ve düşünürdür. Eserlerinde, toplumsal ve sosyal konuları işlemeyi şiâr edinmişti. Felsefî eserlerinde ise Türkiye'nin sosyal yapısı üzerine görüşlerini açıkladı.
Mehmed Niyazi Özdemir, 11. Mayıs 2018 tarihinde İstanbul'da Acıbadem Koşuyolu Hastanesi'nde vefât etti. Cenazesi ertesi gün Marmara İlahiyat Fakültesi Camii'nde öğle namazını müteakip kılınan cenaze namazından sonra  Karacaahmet Mezarlığı'nda toprağa verildi.
Eserleri > Edebî eserleri

Varolmak Kavgası Roman, (1970) ISBN 978-975-437-040-9
Bayram Hediyesi Hikâye, (1971). ISBN 978-975-437-364-6
İki Dünya Arasında Roman, (1977) ISBN 978-975-437-089-8
Ölüm Daha Güzeldi Roman, ISBN 978-975-437-005-8
(Türkiye Millî Kültür Vakfı Ödülü verildi)
Yazılamamış Destanlar Hikâye, ISBN 978-975-437-047-7
Çanakkale Mahşeri Tarihi Roman, ISBN 978-975-437-276-2
Çanakkale Savaşı'nı destanî tonda anlatan roman, (1998) (Türkiye Yazarlar Birliği Ödülü).
Dâhiler ve Deliler Hatıra-Roman, (2001) ISBN 978-975-437-380-6
Daha Dün Yaşadılar Roman, (2006) ISBN 978-975-437-573-1
Akyazı'nın ilçe olma aşamasında yaşanan dostluk öyküleri anlatılıyor.
Doğunun Ölümsüz Çocuğu Roman, (2008) ISBN 978-975-437-735-4
Yemen! Ah Yemen! Tarihi Roman, (2004) ISBN 978-975-437-484-1
Plevne Tarihi Roman, (2011) ISBN 978-975-437-857-3
Eserleri > Fikrî eserleri

İslam Devlet Felsefesi (1988). ISBN 978-975-437-022-5
Millet ve Milliyetçilik (1979).
Türk Devlet Felsefesi (1989). ISBN 978-975-437-108-6
Türkiye'nin Meseleleri-I (1992).
Türkiye'nin Meseleleri-II (1992).
Medeniyet Ülkesini Arıyor(1999).
Medeniyetimizin Analizi ve Geleceği (2000). ISBN 978-975-437-331-7
Millet ve Türk Milliyetçiliği (2000). ISBN 978-975-437-349-3
Türk Tarih Felsefesi (2008). ISBN 978-975-437-697-5
Vakanüvis

Vakanüvis, Arapça vak'a ve Farsça nuvіs kelimelerinden gelen, zuhur eden olay, hadise ve durumları yazan manasına gelen ifadedir. Bazı söylem farklılıklarında ufak değişiklikle vākayinüvis olarak da geçer. Şehnâmeci ya da şehnâmenüvis de aynı manada kullanılan bir tabirken zamanla müesseseleşmiştir. Osmanlı İmparatorluğu'nda devrin olaylarını yazmakla görevlendirilen resmî devlet tarihçisine vakanüvis denmiştir.
Osmanlı'da vakanüvislik > Ortaya çıkışı

Osmanlı'da resmî tarih yazıcılığı devlet politikası doğrultusunda 18. yüzyılın başlarında tesis edilmiş ve devletin çöküşüne kadar devam etmiştir. Tarih yazıcılığında başlıca amaç devletin başarılarını gelecek nesillere aktarmaktır. İlk örnekleri daha çok şehnâme yazımları olarak tanımlanır. Vakanüvislik ile şehnâmecilik resmî tarih yazımının iki farklı sureti olarak değerlendirilmektedir. Bu nedenle vakanüvislik, ilk olarak Fatih devrinde ortaya çıkan ve I. Süleyman devrinde asli bir şekil alarak devamlı bir memuriyet niteliği kazanan ve 17. yüzyılın başlarına kadar süren şehnâmeciliğin devamıdır. Şehnâme deneyimleri İran tarih yazıcılığının etkisiydi. II. Mehmed Şehdî'yi tarihi olayları yazması için görevlendirmiş fakat onun ilk şehnâme deneyimi başarıya erememişti. II. Bayezid devrinde ise bu işi İdris-i Bitlisî ve Kemalpaşazâde Türkçe ve Farsça vermişti. Bitlisî'nin Heşt Bihişt'inde ilk sekiz Osmanlı sultanı Farsça anlatılırken Vassaf ve Cüveynî tarihleri bu eserin yazımında referans olmuştu. Ağdalı bir dille yazılan bu eserde Osmanlı siyasi tarihinin erken devirleri hakkında fazla orijinal bilgi bulunmamaktadır. Kemalpaşazâde ise Osmanlı tarih yazımında bir kırılma noktasıdır. Türkçe yazdığı eserinde ilk on padişahı 10 cilde sığdırırken tarihi olaylar arasında nedensellik zinciri kurabilmiştir. Şehnâmeciliğin en görünür olduğu aralık ise I. Süleyman devri olup, Arifî Fethullah Çelebi ise beş ciltten oluşan 60 bin beytlik Şehnâme-i Âl-i Osmân'iyi kaleme almıştır. Görevini uzun süre ifa eden ve en meşhur şehnâmecilerden olan Lokman bin Hüseyin (ö. 1601) ise Hünernâme ve Şehnâme-i Selim gibi eserler bırakmıştır. Şehnâmeciliğin örnekleri II. Osman ve IV. Murad devirlerinde de bulunmakta idi.
Osmanlı'da vakanüvislik > Gelişimi

İlk Osmanlı vakanüvisi olarak IV. Mehmed devrini yazan Abdurrahman Abdi Paşa ismini verenler olsa da genel kabul olarak ilk resmî Osmanlı vakanüvisü Târîh-i Naîmâ'nın yazarı olan Naîmâ Efendi (ö. 1716) gösterilmektedir. 16. yüzyılda tarih yazıcılığı vakanüvislik olarak görülse de Dîvân-ı Hümâyun'a bağlı olan ve devamlılığı bulunan bir vakanüvislik memuriyeti ilk defa bürokrasi kökenli Naîmâ Efendi ile tesis edildi. Bu memuriyete daha sonra müderrislikten gelen Mehmed Râşid (ö. 1735) ve Küçük Çelebizâde Asım (ö. 1760) gibi isimler de gelmiştir. Enverî Sadullah (ö. 1794) 18. yüzyılda beş defa bu memuriyete tayin edilmiş ve onun eserleri Vâsıf Tarihi için kaynak teşkil etmiştir. Tanınmış vakanüvislerden Ahmed Vâsıf Efendi ise bu göreve dört defa tayin olmuş; Hâkim, Çeşmizâde, Musazâde, Enverî, Edib ve Nuri gibi meslektaşlarının neşirlerini derleyerek verdiği eserlerinde tarihsel bir bütünlüğü amaçlamış, günümüzde bazı nüshaları kayıp olan Vâsıf Tarihi'ni neşretmiştir. Esad Tarihi'ni yazan vakanüvis Sahaflar Şeyhizâde Mehmed Esad Efendi (ö. 1848) ise Tanzimat modernleşmesi arifesinde meşhur bir ilim ehliydi. Üss-i Zafer’de ise Yeniçerilerin ilgasının resmî bir propagandasını yapmıştı.
Vakanüvisliğin en tanınmışları arasında Ahmed Cevdet Paşa yer alır. 12 ciltten oluşan Târîh-i Cevdet olayları neden sonuç zincirine oturtabilmiş, devrinin ileri gelen ricâlinden yaşananları dinlemiş, çağdaş kaynaklar ile muhtelif efemera ve tarihleri kullanmıştı. Cevdet Paşa Tanzimat asrının yenilikçi, Avrupai yönünü değil Muhafazakârlığını temsil ediyordu. Fransızca biliyordu ve Hammer Tarihi'ni okumuştu. Devlet prestiji için kendi kalemine sansür bile uygulamıştı. Onun müverrihliği, vakanüvisliğin ilerisinde ancak çağdaş tarihçiliğinin gerisindeydi. Tarihe belirli bir metodolojiden bakıyor ve sosyolojik bir yaklaşım katıyordu. Tezâkir'ini teslim ettiği Ahmed Lütfi Efendi döneminde ise ülkede matbûat alemi gelişme göstermiş ve sınırlı da olsa Osmanlı ülkesinde bir kamuoyu doğmuştu. Bu nedenle yazdığı tarihinde Takvîm-i Vekâyi'den epey faydalanmıştı.
Son vakanüvis ise 1909’dan saltanatın kaldırılmasına kadar olan sürede memurluk eden Abdurrahman Şeref idi.
Osmanlı'da vakanüvislik > Kroniklerin nitelikleri

Vakanüvis kronikleri Osmanlı tarih yazımında resmî tarihin parçası olarak "devletin pozisyonunu" anlamak için ilk elden kayda değer bilgiler içermektedir. Müellifinin ve devrin özelliklerine göre kendi içinde ayrışmaktadır. Vakanüvislerin bıraktığı kronikler, Saray’da resmî bir makam tutan müverrihlerin Osmanlı tarihi ve devletin iktidar anlayışı ile müellifinin dünya görüşünü yansıtmaktadır. 14. yüzyılı takip eden birkaç asırda bu resmî tarih yazımı devletin başarıları ve padişah ekseninde şekillenen siyasî ve askerî bir temayla yazılıyordu. Bu kayıtlar devletin tarihsel varlığını ve ileriye dönük emelleri için dayanaklar olacaktı. 18. yüzyıla kadar ülkede tarih yazıcılığı hadiseler hakkındaki habarın (bilginin) aktarımı ve yansıması olarak görülüyordu.
Vakanüvislerin memur olmaları sebebiyle, toplum ve devletin ihtiyaçlarını hatta resmî ideolojiyi yansıtmışlardır. Memurluk aidiyetleri istedikleri her belgeye erişebilecekleri manasına gelmiyordu ve yazımlarda ricâlin anlatıları sıklıkla not ediliyordu. Vakanüvisler halef-selef durumlarında tarihsel bir bütünlüğü sağlamak için eski ve yarım kalmış notlardan da yararlanabiliyorlardı. İlmî anlayışlarında Tanzimat’a kadar İslâm tarih yazıcılığı geleneği etkiliydi. 18. yüzyıl başında Dîvân-ı Hümâyun kalemleri arasında sonrasında ise Bâbıâli’de Sadâret mektupçuluğu ve Amedî kalemleri çatısına giren memuriyette II. Meşrutiyet arifesi ve sonrasında daha çağdaş yazımların verilmesi söz konusuydu. Memuriyete olan ilginin azalmasında basın-yayın faaliyetleri ile Osmanlı entelektüel yaşantısının Batı sahasına girişle beraber çeşitlenmesi etkili olmuştu.
Osmanlı'da vakanüvislik > "Yeni tarih" anlayışı

II. Meşrutiyet dönemiyle birlikte Batı'daki yöntem ve yaklaşımlar Türk tarihçiliğinde de etkili olmaya başlamış; Cumhuriyetin kurulması ile birlikte Atatürk'ün öncülüğünde "yeni tarih" anlayışı ortaya çıkmış, kronolojik tarih anlayışından kurtulmak amaçlanmıştır. Atatürk, Türk tarihinin yalnızca İslam ve Osmanlı tarihinden ve kronolojiden ibaret olmadığını belirterek Türk tarihinin araştırılması amacıyla 1931 yılında "Türk Tarihi Tetkik Cemiyeti"ni (Türk Tarih Kurumu) kurdurmuştur.
Doktor Jivago
Ana Karakterler

Yuri (Yura) Andreyeviç Jivago — doktor ve şair, romanın ana karakteri.
Antonina (Tonya) Aleksandrovna Jivago (Gromeko) — hukukçu, Yuri'nin eşi.
Larisa (Lara) Fyodorovna Antipova (Gişar) — hemşire, Antipov'un eşi.
Pavel (Paşa) Pavloviç Antipov (Strelnikov) — Lara'nın kocası, devrimci komiser.
Yevgraf Andreyeviç Jivago — tümgeneral, Yuri'nin üvey kardeşi.
Aleksandr Aleksandroviç Gromeko — Antonina'nın babası, ziraat profesörü.
Mihail (Mişa) Grigoryeviç Gordon — filolog, Yuriy'nin liseden sınıf arkadaşı ve en iyi dostu.
Anna İvanovna Gromeko — Antonina'nın annesi.
Nikolay Nikolayeviç Vedeniapin — Yuri Andreyeviç'in amcası.
Viktor İppolitoviç Komarovski — Moskova'lı avukat.
Ekaterina Pavlovna (Katenka) Antipova — Larisa'nın kızı.
İnnokentiy (Nika) Dementyeviç Dudarov — Yuri'nin liseden sınıf arkadaşı.
Osip Gimazetdinoviç Galiullin — Beyaz Ordu generali.
Anfim Yefimoviç Samdevyatov — hukukçu, Bolşevik.
Liveriy Averkieviç Mikulitsin (Yoldaş Lesnih) — “Orman Kardeşleri” lideri.
Marina Markelovna Şçapova — Yuri'nin resmi olmayan ikinci eşi.
Aleksandra (Şura) Şlezinger — Anna İvanovna'nın arkadaşı, avukat.
Sinema uyarlaması

Pasternak'ın romanı 1965 yılında ünlü yönetmen David Lean tarafından filme alındı. 3,5 saat uzunluğundaki bu kapsamlı epik filmde Ömer Şerif, Julie Christie, Geraldine Chaplin, Rod Steiger, Alec Guinness ve Tom Courtenay başrolleri paylaşmışlardı. Yapımcılığını Carlo Ponti'nin üstlendiği filmin Oscar, Altın Küre ve Grammy ödüllü özgün müziklerini Maurice Jarre bestelemişti. Film 10 dalda birden aday gösterildiği Oscar ödüllerinden "en iyi uyarlama senaryo", "en iyi görüntü yönetimi", "en iyi sanat yönetimi", "en iyi kostüm" ve "en iyi orijinal şarkı" dallarında olmak üzere beşini kazandı.
David Lean'in epik sinema uyarlaması dışında üç kez daha filme çekilmiştir. Romanın tüm sinema ve TV uyarlamaları aşağıdadır:
| Yıl | Ülke | Tür | Film | Yönetmen | Not |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1959 | Brezilya | TV dizisi | "Doutor Jivago" |  | Siyah beyaz, senaryo: Hélio Ansaldo |
| 1965 | ABD | Sinema filmi | Doctor Zhivago | David Lean | 5 Oscar ödülü verildi |
| 2002 | İngiltere/Almanya/ABD | TV filmi | "Doctor Zhivago" | Giacomo Campiotti | 226 dakika, üç bölümde |
| 2006 | Rusya | TV mini dizisi | "Doktor Zhivago" | Aleksandr Proshkin | 416 dakika |
Yönetim Bilimleri Dergisi

| --- | --- |
Editör: Doç. Dr. Mustafa Kara, Doç. Dr. Yener Pazarcık
Kategoriler: İktisadi ve idari bilimler
Sıklık: Yılda 4 defa (Ocak, Mart, Temmuz ve Ekim)
İlk sayı: Şubat 2003
Ülke: Türkiye
Dil: Türkçe ve İngilizce
Website: http://ybd.comu.edu.tr/
ISSN: 1304-5318
Yönetim Bilimleri Dergisi (YBD) (İngilizce: Journal of Administration Sciences), iktisadi ve idari bilimler alanında yayın yapan uluslararası akademik ve hakemli dergidir. 17 yıldır yayımlanmaktadır.
Yılda 4 kez yayınlanır. Başta uluslararası ilişkiler, işletme, kamu yönetimi, maliye, iş hukuku, uluslararası hukuk, iktisat ve çalışma ekonomisi olmak üzere sosyal bilimlerin çeşitli alanlarından Türkçe ve İngilizce araştırma makaleleri ve kitap tahlilleri yayınlar. Yönetim merkezi Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi BİİBF Biga İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi'dir. 2020 yılı itibarıyla 18. cildindedir.