stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
1400'ler
Ölümler

Yansıtılmış maddeler: 1400, 1401, 1402, 1403, 1404, 1405, 1406, 1407, 1408 ve 1409
1400
14 Şubat - II. Richard, İngiltere kralı (d. 1367)
25 Ekim - Geoffrey Chaucer, İngiltere'nin ve İngilizce edebiyatın ilk büyük şairi (d. 1340 -1343)
1401
Cirencesterli Richard, tarihçi yazar ve Westminster Abbey'de cemaat üyesi (d. y. 1335)
1402
26 Haziran - I. Giovanni Bentivoglio, Bologna lordu (d. 1358)
13 Temmuz - Jianwen, Çin'in Ming Hanedanı'nın ikinci imparatoru (d. 1377)
tarihi bilinmeyen
John Trevisa, Kernevekeli yazar ve tercüman (d. 1342)
1403
8 Mart - I. Bayezid veya Yıldırım Bayezid, Osmanlı İmparatorluğu'nun 4. padişahı (d. 1354)
tarihi bilinmeyen
Demirtaş Paşa, I. Murat'ın kumandanlarından
II. Đurađ Balşa, Zeta hükümdarı
Mihaloğlu Aziz Bey, Osmanlının kuruluş dönemindeki savaşlarda akıncı komutanı
1404
20 Şubat - Zeynüddin Irâkî, Kürt yazar, fıkıh ve hadis bilgini (d. 1325)
1 Ekim - IX. Bonifacius, papa (d. y. 1355)
tarihi bilinmeyen
Kara Timurtaş Paşa, Osmanlı paşası
1405
18 Şubat - Timur, Türk-Moğol kökenli komutan ve hükümdar, Timur İmparatorluğu'nun kurucusu (d. 1336)
tarihi bilinmeyen
Philippe de Mézières, şövalye, şansölye, kral danışmanı (d. 1327)
Toktamış Han, Altın Orda Hanı
1406
19 Mart - İbn-i Haldun, modern historiyografinin, sosyolojinin ve iktisatın öncülerinden kabul edilen düşünür, devlet adamı ve tarihçi (d. 1332)
6 Kasım - VII. Innocentius, papa (d. 1336)
18 Aralık - Çandarlı Ali Paşa, Osmanlı devlet adamı
tarihi bilinmeyen
I. Mütevekkil, Abbasi hanedanına mensup İslam halifesi
İsa Çelebi, Osmanlı Sultanı Yıldırım Bayezid ile Devlet Şah Hatun'un oğlu (d. 1380)
Saray Mülk Hanım, Timur İmparatorluğu'nun kurucusu Timur'un ikinci eşi (d. 1343)
1407
24 Eylül - V. Andronikos, Bizans imparatoru
1408
16 Nisan - Miranşah, Timur'un oğlu, askeri komutanı ve Azerbaycan valisi (d. 1366)
24 Mayıs - Taejo, Kore Joseon Krallığı'nın kurucusu ve ilk kralı (d. 1335)
31 Mayıs - Ashikaga Yoshimitsu, Ashikaga şogunluğunun üçüncü şogunu (d. 1358)
22 Eylül - VII. İoannis - Bizans imparatoru (d. 1370)
1409
20 Ekim - Jakub Strzemię, Polonyalı Roma Katolik başpiskoposu (d. 1340'lar)
Trilobitler

Trilobozoa ile karıştırılmamalıdır.
Trilobitler ( /ˈtraɪləˌbaɪts, ˈtrɪlə-/ ; "üç lob" anlamına gelir), Trilobita sınıfını oluşturan soyu tükenmiş deniz eklembacaklılarıdır. Trilobitler eklembacaklıların bilinen en eski gruplarından birini oluşturur. Trilobitlerin fosil kayıtlarında ilk kez ortaya çıkışı, Erken Kambriyen döneminin Kat 3 evresinin (521 milyon yıl öncesine tekabul ediyor) tabanını tanımlar. Trilobitler, uzun bir düşüşe geçmeden önce alt Paleozoyik süreci boyunca geliştiler; Devoniyen döneminde Proetida dışındaki tüm trilobit takımlarının soyu tükendi. Son trilobitler, yaklaşık 251,9 milyon yıl önce Permiyen'in sonundaki kitlesel yok oluş sırasında yok oldular. Trilobitler, neredeyse 270 milyon yıldır okyanuslarda var olan ve tanımlanmış 22.000'den fazla türle tüm erken çağ hayvanları arasında en başarılı olanlardandı.
Trilobitler fosil kayıtlarında ilk kez ortaya çıktıkları vakite kadar zaten birçok çeşidi birbirinden ayırt edilmiş ve coğrafi olarak dağıtılmış durumdaydılar. Trilobitler geniş bir çeşitliliğe ve kolaylıkla fosilleşebilen, mineralleşmiş bir dış iskelete sahip olduklarından, geniş bir fosil kaydı bıraktılar. Fosillerinin incelenmesi biyostratigrafiye, paleontolojiye, evrimsel biyolojiye ve levha tektoniğine önemli katkılar sağladı. Trilobitler, morfolojik olarak trilobitlere benzeyen ancak büyük ölçüde mineralize olmamış birçok organizmayı içeren Artiopoda sınıfına yerleştirilir. Artiopoda'nın diğer eklembacaklılarla ilişkisi ise belirsizdir.
Trilobitler zamanla birçok farklı ekolojik nişe doğru evrildiler; bazıları yırtıcı hayvan, leşçil veya filtre besleyiciler olarak deniz yatağının üzerinde yaşıyordu ve bazıları yüzerek planktonla besleniyordu. Bazıları ise sürünerek karaya çıktı. Modern deniz eklembacaklılarından beklenebilecek yaşam tarzlarının çoğu, (bilimsel tartışmanın devam ettiği) parazitlik dışında, trilobitlerde görülüyor. Hatta bazı trilobitlerin (özellikle Olenidae familyasının), besin elde ettikleri kükürt yiyen bakterilerle simbiyotik bir ilişki geliştirdikleri bile düşünülüyor. En büyük trilobitlerin uzunluğu 70 santimetreyi geçebiliyordu ve genellikle 4.5 kilogram kadar ağırlığa sahip oluyorlardı.
Trilobitlerin evrimsel süreci > Trilobitlerin akrabaları

Trilobitler, morfolojik olarak trilobitlere benzeyen soyu tükenmiş bir eklembacaklı grubu olan Artiopoda'nın bir parçasıdır, ancak yalnızca trilobitlerin mineralize dokuya sahip dış iskeletleri bulunur. Bu nedenle, diğer artiopodlar tipik olarak yalnızca istisnai olarak korunmuş yataklarda, çoğunlukla Kambriyen dönemi yataklarında bulunur.
Artiopodların diğer eklembacaklılarla olan kesin ilişkileri belirsizdir. Arachnomorpha adı verilen bir dalın parçası olarak Keliserliler (at nalı yengeçleri ve araknidler örnek gösterilebilir) ile yakından ilişkili olduğu düşünülürken, diğer bir kesim ise bunların Antenülata adı verilen bir dalın parçası olan Mandibulata (böcekler, kabuklular ve çok bacaklılar örnek gösterilebilir) ile daha yakından ilişkili olduğunu düşünüyor.
Trilobitlerin evrimsel süreci > Trilobitlerin akrabaları > Erken trilobitlerin fosil kayıtları

Fosil kayıtlarından bilinen en eski trilobitler, yaklaşık 520 milyon yıl öncesine tarihlenen redlichiidler ve ptychopariid bigotinidlerdir. En eski trilobitlere Profallotaspis jakutensis (Sibirya), Fritzaspis spp. (Batı ABD), Hupetina antiqua (Fas)  ve Serrania gordaensis (İspanya) örnek gösterilebilir. Trilobitler Kuzey Amerika Kratonu, Sibirya ve Batı Gondwana'da kabaca eşdeğer bir zamanda ortaya çıktılar.
Bulunan tüm Olenellina örneklerinin yüz yapısından bazı parçalar eksiktir ve bu eksikliklerin Olenellina'nın orijinal durumunu temsil ettiği düşünülmektedir. Şu ana kadar bulunan en eski yüz yapısına sahip trilobit (Lemdadella), en eski Olenellina ile neredeyse aynı zamanda ortaya çıkmıştır; bu da trilobitlerin kökeninin Kat 3 evresinin başlangıcından önce olduğunu, ancak fosil bırakmadığını gösteriyor. Tüm Agnostina ve bazı Phacopina gibi diğer gruplarda ikincil kayıp yüz yapıları görülmektedir. Olenellina'nın bir başka ortak özelliği de bu alt takımın atasal trilobit soyundan geldiğini öne sürmesidir: Erken protaspid (Trilobitlerin larva durumundaki hallerine denir) örneklerinin bulunamamış olması erken trilobit örneklerinin taşlaşmamış olması ile ilişkilendirilmiştir. Ancak ileri zamanda daha fazla araştırma ile daha eski trilobit örnekleri bulunabilir ve trilobitlerin kökenlerine daha fazla ışık tutulabilir.
Fas'ta bulunmuş olan Megistaspis hammondi adlı trilobitin 478 milyon yıllık üç örneği, fosilleşmiş yumuşak doku içermektedir. 2024 yılında araştırmacılar, Fas'ın Kat 4 evresindeki formasyonlarında iyi korunmuş trilobit örneklerinde yumuşak dokular ve labrum (eklembacaklıların ağız kısmı) dahil diğer yapıların izlerini keşfettiler; bu, trilobitlerin dış ve iç morfolojisi hakkında yeni anatomik bilgiler sağladı. Trilobitin yumuşak dokusunun bu kadar olağanüstü korunmasının nedeni ise muhtemelen su altında oluşan volkanik bir akıntı (piroklastik akıntı) sonrasında hızlı bir şekilde ölmeleri ve hemen ardından bir birikinti altında kalarak gömülmeleri.
Trilobitlerin evrimsel süreci > Farklılaşma ve yok oluş

Trilobitler zamanla büyük bir çeşitlilikten geçti. Böylesine uzun ömürlü bir hayvan grubu için, trilobitlerin evrimsel tarihinin bir dizi kitlesel yok oluş olayı geçirmesi, bazı grupların yok olması ve hayatta kalan grupların ekolojik nişleri doldurmak için daha önceki örneklere benzer veya kendine özgün adaptasyonlardan geçmesi hiç şaşırtıcı değildir. Genel olarak trilobitler Kambriyen ve Ordovisiyen dönemleri boyunca yüksek biyolojik çeşitlilik seviyelerini korudular, Devoniyen'de uzun süreli bir düşüşe geçtiler. Permiyen döneminin sonunda hayatta kalan son trilobit örnekleride yok oldu.
Trilobitlerin evrimsel süreci > Farklılaşma ve yok oluş > Evrimsel eğilimler

Eoredlichia tarafından örneklendirildiği gibi ilkel morfolojilerden gelen trilobitlerdeki başlıca evrimsel eğilimler, trilobitlerdeki yeni göz türlerinin kökenini, kayıt ve artikülasyon mekanizmalarının gelişmesini, pygidium (trilobitin kuyruk sokumunda yer alan plaka) boyutunun artmasını ve belirli gruplarda aşırı dikenliliğin gelişimini içeriyor. Değişiklikler ayrıca göğüs kafesinin daralmasını ve göğüs segmentlerinin sayısının artması veya azalmasını da kapsıyor. Sefalondaki (eklembacaklı fosiller sınıfından trilobitin ön kabuğu) spesifik ve belirgin değişiklikler de kayıtlarda yer almakta, bu değişikliklere; değişken glabellanın (trilobitlerde sefalik kalkanın lateral kısmının hemen arkasında bulunan bölüm) boyutu ve şekli, gözlerin ve yüz yapısının konumu ve hipostomdaki (trilobit veya kabukluda dudak benzeri yapı) değişiklikler örnek verilebilir. Farklı ana taksonlarda bağımsız olarak çeşitli morfolojik değişikliklerde gözlenen farklılıklar arasındadır (örn. gözün küçülmesi veya minyatürleştirmesi).
Sefalon, pygidium veya göğüs oluklarındaki yüzey detaylarının kaybı ve ortadan kalkmasıda trilobitlerdeki yaygın bir evrimsel eğilimdir. Bunun dikkate değer örneklerine Agnostida ve Asaphida takımları ve Corynexochida'nın Illaenina alt takımı gösterilebilir. Bu detayların ortadan kalkmasının, kazıcı bir yaşam tarzının veya yüzeye yakın bir yaşam tarzının göstergesi olduğuna inanılıyor. Bu detayların kaybı (özellikle glabella'nın) filogenetik ilişkilerin belirlenmesini zorlaştırabileceğinden, taksonomistler için bir sorun teşkil ediyor.
Trilobitlerin evrimsel süreci > Farklılaşma ve yok oluş > Kambriyen

Her ne kadar tarihsel olarak trilobitlerin Prekambriyen döneminde ortaya çıktığı öne sürülmüş olsa bile  bu teori günümüzde artık desteklenmiyor ve bunun yerine trilobitlerin fosil kayıtlarında ortaya çıkmadan kısa bir süre önce ortaya çıktıkları düşünülüyor. Alt Kambriyen'de trilobit fosillerinin ortaya çıkmasından çok kısa bir süre sonra, bunlar hızla Kambriyen'i simgeleyen büyük takımlara (Redlichiida, Ptychopariida, Agnostida ve Corynexochida örnek gösterilebilir) doğru çeşitlendiler. Trilobit fosil kayıtlarındaki ilk büyük kriz Orta Kambriyen'de meydana geldi; Hayatta kalan takımlar isopygius veya macropygius tipi vücutlar geliştirdi ve yırtıcı hayvanlara karşı daha iyi savunma sağlayabilmeleri için daha kalın üst deriler geliştirdi. Kambriyen-Ordovisiyen yok oluşu, trilobit faunasında büyük bir değişikliğe sebep oldu; neredeyse tüm Redlichiida (Olenelloidea dahil) ve Geç Kambriyen türlerinin çoğunun nesli tükendi. Kuzey Amerika Kratonu'nun kıta sahanlığında devam eden bir azalmanın yok oluşlarla aynı zamanda kaydedilmesi, ani ve büyük bir çevresel değişikliğe işaret etmektedir.
Kambriyen'de görülen önemli trilobit cinsleri şunları içermektedir:
Abadiella (Alt Kambriyen)
Buenellus (Alt Kambriyen)
Judomia (Alt Kambriyen)
Olenellus (Alt Kambriyen)
Ellipsocephalus (Orta Kambriyen)
Elrathia (Orta Kambriyen)
Paradoksitler (Orta Kambriyen)
Peronopsis (Orta Kambriyen)
Xiuqiella (Orta Kambriyen)
Yiliangella (Orta Kambriyen)
Yiliangellina (Orta Kambriyen)
Olenus (Geç Kambriyen)
Trilobitlerin evrimsel süreci > Farklılaşma ve yok oluş > Ordovisiyen

Erken Ordovisiyen, eklemli brachiopodların, bryozoanların, çift kabukluların, derisi dikenlilerin ve graptolitlerin güçlü biyoçeşitlilikleri ile işaretlenmiştir ve birçok grup fosil kayıtlarında ilk kez bu dönemde ortaya çıkmıştır. Her ne kadar tür içi trilobit çeşitliliği Kambriyen döneminde zirveye ulaşmış gibi görünse de  trilobitler, eski Kambriyen faunasından yeni bir faunanın devralınmasıyla Ordovisiyen Biyoçeşitlilik Olayına aktif katılımcı oldular.
Phacopida ve Trinucleioidea oldukça farklılaşmış ve çeşitli karakteristik formlardır ve buna ek olarak çoğunun ataları belirsizdir. Phacopida ve diğer "yeni" soyların Kambriyen ataları olduğu neredeyse kesindir; ancak tespit edilmekten kaçınmış olmaları, yeni morfolojilerin çok hızlı bir şekilde geliştiğinin güçlü bir göstergesidir. Ordovisiyen sırasında trilobit faunasındaki değişiklikler, Ordovisiyen'in sonundaki kitlesel yok oluşun habercisiydi ve birçok familyanın çok az rahatsızlıkla Silüriyen'e doğru devam etmesine izin verdi. Ordovisiyen trilobitleri, başta resifler olmak üzere yeni ortamlardan yararlanma konusunda oldukça başarılıydı. Ordovisiyen kitlesel yok oluşu trilobitleri zarar görmeden bırakmadı; Telephinidae ve Agnostida gibi bazı farklı ve daha önce başarılı olan türlerin nesli tükendi. Ordovisiyen dönemi aynı zamanda trilobitler arasındaki son büyük çeşitlilik dönemini işaret ediyor: Ordovisiyen sonrasında trilobitler içerisinde çok az sayıda tamamen yeni organizma tipi ortaya çıktı. Trilobitlerdeki daha sonraki evrimsel süreç, büyük ölçüde Ordovisiyen dönemindeki doğal ortamın varyasyonları yüzündendi. Ordovisiyen kitlesel yok oluşuyla birlikte güçlü trilobit biyoçeşitliliği durdu ve kademeli bir düşüşün temelleri atılmış oldu.
Ordovisiyen'de görülen Trilobit türlerinden bazıları şunlardır:
Cyclopyge (Alt-Geç Ordovisiyen)
Selenopeltis (Alt-Geç Ordovisiyen)
Parabolina (Alt Ordovisiyen)
Cheirurus (Orta Ordovisiyen)
Eodalmanitina (Orta Ordovisiyen)
Trinucleus (Orta Ordovisiyen)
Triartrus (Geç Ordovisiyen)
Trilobitlerin evrimsel süreci > Farklılaşma ve yok oluş > Silüriyen ve Devoniyen

Erken Silüriyen familyalarının çoğu, Geç Ordovisiyen faunasının bir alt grubunu oluşturdular. Baskın Erken Ordovisiyen faunasının çok azı Ordovisiyen'in sonuna kadar hayatta kaldı, ancak baskın Geç Ordovisiyen trilobit faunasının %74'ü Ordovisiyen'den sağ çıktı. Geç Ordovisiyen sürecinden hayatta kalanlar, Harpetida dışındaki tüm Ordovisiyen sonrası trilobit gruplarını oluşturdular.
Silüriyen ve Devoniyen trilobit toplulukları, Lichida ve Phacopida'nın (Calymenina dahil) baskın olduğu Ordovisiyen topluluklarına yüzeysel olarak benzerlik gösterir. Trilobitlerin bazı karakteristik formları, Devoniyen'e kadar uzanmayı başaramamıştır ve bu karakteristik formlardan geri kalanların neredeyse tamamı, bir dizi dramatik Orta ve Geç Devoniyen yok oluşuyla neredeyse tamamen yok olmuştur. Deniz seviyesindeki değişiklikler ve redoks dengesindeki bir kırılmanın birleşimi nedeniyle üç takım ve beş familya hariç tümünün nesli tükenmiştir (redoks dengesindeki kırılmaya neden olarak bir göktaşı çarpmasının etkili olduğu düşünülüyor). Karbonifer'e kadar yalnızca tek bir takım, Proetida hayatta kaldı.
Silüriyen ve Devoniyen dönemlerindeki trilobit türleri şunları içerir:
Dalmanitler (Erken-Geç Silüriyen)
Kalymen (Silüriyen)
Encrinurus (Silüriyen)
Exallaspis (Orta-Geç Silüriyen)
Feruminops (Alt Devoniyen)
Paralejurus (Erken Devoniyen)
Lioharpes (Erken-Orta Devoniyen)
Phacops (Orta-Geç Devoniyen)
Trilobitlerin evrimsel süreci > Farklılaşma ve yok oluş > Karbonifer ve Permiyen

Proetida milyonlarca yıl boyunca daha hayatta kaldı, Karbonifer dönemi boyunca yaşamına devam etti ve Permiyen döneminin sonuna kadar (Dünyadaki türlerin büyük çoğunluğunun yok olduğu dönem) varlığını sürdürdü. Proetida takımının neden Devoniyen'den kurtulan tek takım olduğu bilinmiyor. Proetida, Karbonifer boyunca hem derin hem de sığ su sahanlık ortamlarında nispeten çeşitli faunalardaki etkisini korudu. Milyonlarca yıl boyunca Proetidalar kendi ekolojik nişleriyle sorunsuz bir şekilde varlığını sürdürdüler. Günümüzdeki türlerden bir benzetme olarak, çoğunlukla derin su türleri olarak var olan günümüzün krinoidler (Deniz Zambağı) gösterilebilir; Paleozoik çağda krinoidlerden oluşan geniş 'ormanlar' kıyıya yakın sığ ortamlarda yaşıyordu.
Karbonifer ve Permiyen dönemlerindeki trilobit türlerinden bazıları şunlardır:
Archegonus (Alt-Orta Karbonifer)
Hessleridler (Orta Karbonifer)
Endops (Orta Permiyen)
Triproetus (Geç Karboniferden Erken Permiyene kadar)
Ditomopyge (Geç Karboniferden Geç Permiyene kadar)
Pseudophillipsia (Geç karboniferden Geç Permiyene kadar)
Trilobitlerin evrimsel süreci > Farklılaşma ve yok oluş > Nihai yok oluş

Trilobitlerin neslinin tam olarak neden tükendiği belli değildir; Trilobit fosil kayıtları boyunca tekrarlanan yok oluş olayları (çoğunlukla bunu belirgin bir iyileşme takip eder) göz önüne alındığında, bir dizi nedenin olması muhtemel. Devoniyen döneminin sonundaki yok oluş olayının ardından geriye kalan trilobit çeşitliliği, Proetida takımına darboğaz oluşturdu. Sığ su sahanlığı habitatlarıyla sınırlı olan cinslerin çeşitliliğinin azalması  deniz seviyesinin şiddetli bir şekilde düşmesiyle (gerileme) birleştiğinde, trilobitlerdeki son azalmanın Permiyen kitlesel yok oluş olayının sona ermesinden kısa bir süre önce meydana geldiği anlamına geliyordu. Permiyen yok oluşuna birçok deniz türünün dahil olmasıyla beraber, trilobitler için yaklaşık 300 milyon başarılı yılın sona ermesi o zamanlar beklenmedik bir durum değildi.
Pro Evolution Soccer 6

| Pro Evolution Soccer 6 |
| --- | --- |

Geliştirici: Konami 
Yayımcılar: PlayStation 2 JP: 27 Nisan 2006 AVR: 27 Ekim 2006 AU: 3 Kasım 2006 KA: 6 Şubat 2007Xbox 360 AVR: 27 Ekim 2006 AU: 3 Kasım 2006 JP: 14 Aralık 2006 KA: 6 Şubat 2007Windows AVR: 27 Ekim 2006 AU: 10 Kasım 2006 KA: Haziran 2007Nintendo DS JP: 2 Kasım 2006 AU: 8 Aralık 2006 KA: 6 Şubat 2007 AVR: 9 Şubat 2007 KOR: 12 Nisan 2007PlayStation Portable AVR: 1 Aralık 2006 AU: 8 Aralık 2006 JP: 14 Aralık 2006 KOR: 14 Aralık 2006 KA: 6 Şubat 2007
Yapımcı: Konami Computer Entertainment Tokyo
Seri: pro Evolution Soccer 
Platformlar: PlayStation 2, PlayStation Portable, Nintendo DS, Windows
Çıkış: 15 Ekim 2006 (EU) 12 Kasım 2006 (NA)
Tür: Futbol Oyunu
Mod: Tek oyunculu oyun Çok oyunculu oyun 
Pro Evolution Soccer 6 ya da PES 2007 Konami oyun geliştirme firması tarafından geliştirilmiş dünyada en yaygın sporlardan biri olan futbol oyununu simüle eden bir bilgisayar oynudur. PES serisinin 6. oyunudur. Oyun gerçekçiliği ile göz doldurmuş ve bu yönüyle rakiplerinden ayrılmıştır. Oyun özellikle Avrupa'da çok satarak satış rekorları kırmıştır. Serinin diğer bir ismi Winning Eleven'dır. Bu isim Japonya'da kullanılır. PES 2006'da İngiltere Ligi'nde Arsenal ve Manchester United'in dışında hiçbir takım lisanslı değildir. Oyunda ayrıca bazı ülkelerde lisanslı değildir. Ayrıca takım kurabilirsiniz, oyuncu transfer edebilirsiniz.
Ekran yanması

Ekran yanması meydana gelmiş bir ekran
Ekran yanması veya diğer yaygın adıyla hayalet ekran problemi, genellikle eski bilgisayarlarda meydana gelen bir sorundur. Genellikle ekranda uzun süre aynı görüntünün kalması sonucu oluşur. Bilgisayarın çalışmasını engellemese de ekran ömrünü azaltabilir ve görüntü kalitesini düşürebilir. Güncel cihazlarda çoğunlukla etkisi hissedilmemektedir.
Meydana gelişi

Fosfor tabanlı elektronik bir ekran üzerinde resim, yazı veya herhangi bir şekil uzun süre değişmeden kalırsa renk fosforları olması gerekenden fazla ısınırlar. Bu ısınma, o sırada ekranda bulunan görüntünün ekranda izini bırakır. Daha parlak kısımlar daha fazla ısınacağından daha çok iz kalır. Bu da şeklin nasıl oluşacağını belirleyen bir faktördür.
Önleme çalışmaları

Ekran yanmaları tüplü televizyon, CRT, LCD, LED ve Plazma ekranların önemli sorunlarından biridir. Bu sorunun çözülmesi amacıyla TV üreticileri uzun zamandan beri çalışmaktadırlar. Panasonic firması 2011 yılında devreye soktuğu neoplazma TV'lerle bu sorunu önemli ölçüde çözmüştür. Neoplazma TV'lerde sabit görüntü üzerindeki pikseller ışık şiddetini düşürüp yükselterek renk fosforlarının aşırı ısınmasını durdurmakta bu sayede yanma oluşumunu engellemektedirler.
Bunun dışında televizyon şirketleri TV üreticilerinin önerisiyle hareketli logo kullanımına başlamışlardır. Hareketli logolar, ekran yanmalarını önemli ölçüde azaltmaktadır.
Microsoft Windows gibi bazı işletim sistemlerinde ekran yanmasını önlemek üzere ekran koruyucuları mevcuttur. Bunlar donanımsal değil yalnızca yazılımsal önlemlerdir. Ekranda uzun süre aynı görüntü kaldığında otomatik olarak ekranda bir animasyonun çalışmaya başlaması mantığına dayanır. Animasyon çalışmaya başladığında ekranda aynı görüntünün kalması önlenmiş olur. Günümüzde pek işe yaramasa da ekran koruyucuları hâlâ bilgisayarlarda mevcuttur ancak varsayılan olarak inaktiftir.
Bir CRT monitör üzerinde meydana gelen yanma
Hagios Mokios Sarnıcı

| --- | --- |
Günümüzde park ve sosyal etkinlikler alanı olarak kullanılan bölgeden bir görüntü

Genel bilgiler
Tür: Sarnıç
Mimari tarz: Doğu Roma
Konum: İstanbul, Türkiye
Koordinatlar: 41°00′37″K 28°56′05″D﻿ / ﻿41.01028°K 28.93472°D﻿ / 41.01028; 28.93472

Hagios Mokios Sarnıcı
Hagios Mokios Sarnıcı'nın İstanbul'daki konumu.
Hagios Mokios Sarnıcı veya Altımermer Çukurbostanı (Yunanca: κινστέρνη τοῦ Μωκίου kinstérni tou Mokíou), İstanbul'un Fatih ilçesinde, Altımermer semtinde; Ziya Gökalp Sokak ve Cevdet Paşa Caddesi arasında yer alır. İstanbul'un 7. Tepesinin yüksek noktasında bulunan bir Bizans sarnıcıdır.
Yerebatan ve Binbirdirek sarnıçlarından sonra İstanbul'un en büyük üçüncü yeraltı su deposudur. İmparator I. Anastasius tarafından yaptırılmıştır.  Liksos (Bayrampaşa deresi), Kara ve Marmara sahil surlarından meydana gelen üçgene hâkim bir tepe üzerinde kuruludur. İsmini  güneydoğusunda inşa edilmiş olan Hagios Mokios Kilisesi'nden alır.  Osmanlı döneminde ismi olan "Çukurbostan"dan anlaşılacağı üzere, sarnıç sebze bahçesi olarak 20. Yüzyıl sonuna dek kullanılmış. Alan, 2014 yılı itibarıyla Fındıkzade Eğitim Parkı olarak kullanılmaktadır.
Yapı; 170x147 metre boyutunda diktörtgen plana sahiptir. Derinliği 15 metre, kalınlığı 6 metreyi bulan yapı, taş bloklardan inşa edilmiştir.
Deja-Vu (müzik grubu)

| Deja-Vu |
| --- | --- |
Başladığı yer: Türkiye, Ankara
Tarzlar: Hard Rock
Etkin yıllar: 1999-2021, 2022-günümüz
Müzik şirketi: Elec-Trip Records  Anadolu Müzik Parabol Production
İlişkili hareketler: Çilekeş

Üyeler: Cenk Sönmez Oğuzhan Gençtürk Metecan Mete Barış Durmuş Doğan Yılmaz

Deja-Vu, 1999'da Ankara'da kurulmuş Ankaralı rock grubudur. Grubun kurucu üyesi Cenk Sönmez'in açıklamasına göre grup 2021'de resmî olarak dağılmıştır.
Cenk Sönmez Eylül 2022'de yaptığı açıklamada eski kadroyla tekrar müziğe döndüklerini, yeni albüm ve konser serisi planları arasında olduğunu söyledi. Grubun güncel kadrosunda vokallerde Cenk Sönmez, elektro gitarda Oğuzhan Gençtürk, bas gitarda Metecan Mete, bateride Barış Durmuş, bağlamada Barış Durmaz bulunmaktadır.
Tarihçe > Yarışma birinciliği (2003-2004)

Grup bu yeni kadrosuyla Kendin Coş adında bir demo kaydetti ama telif hakları nedeniyle satışa sunamadı. Kendin Coş parçasıyla 2004 yılında 9. Roxy Müzik Günleri yarışmasına katıldılar ve yarışmadan birincilik elde ettiler.
Bu yarışma birinciliği sayesinde grup, geniş kitlelere hitap etme şansı elde etti. Böylelikle Ankara dışında da dikkat çeken bir grup haline geldi.
Tarihçe > İlk albüm: Kendin Coş ve ana akım başarı (2004-2006)

Yarışma birinciliğiyle dikkat çeken grup 2005 yılında albüm hazırlığına girdi. 2004'te bağlamacı Kıvanç Şenol grupta ayrılıp yerine grupta uzun süre yer alacak olan Doğan Yılmaz katıldı. Grup 27 Haziran 2005'te Elek-Trip Records etiketiyle Kendin Coş adını verdikleri ilk albümlerini yayınladı. Albümde 13 parça vardı. 4 parçaya klip çektiler. Albüm kitleler ve müzik otoriteleri tarafından büyük beğeni aldı. Albümün çıkış parçası Dream TV'de 4 hafta boyunca zirvede kaldı. Grup büyük beğeni toplayan albümüyle Avrupa müzik otoritelerinin de dikkatini çekti. 2005'te MTV World Chart Express'te U2'nun zirvede olduğu Top 10 listesinde 10. sıradan listeye girdi.
Tarihçe > İkinci albüm: Sinir Ötesi Operasyonizm (2007-2010)

Kendin Coş albümünden sonra grup 2005-2007 arasını yoğun konser temposuyla geçirdi. 2007 yeni albüm hazırlığına giren grup Aşk Nereye Kadar adında bir tekli yayınladı. 2007'de grupta 5 yıl bateri çalan Barış Bilgen gruptan ayrıldı yerine Oktay Fıstık gruba katıldı. 3 yıllık süre zarfında ellerindeki besteleri derleyen grup, 2010 yılında Sinir Ötesi Operasyonizm adını verdileri albümü yayınladılar. Grup gitarist Barış Orhan'a göre albüm adı, o dönem maddi problemlerden dolayı albümü bir türlü yayınlanamaması sonucu grup üyelerinin sinirlenmesi sonucu ortaya çıktı.