stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Namibya
Din

Ülkede Almanya sömürge döneminde yıllar içerisinde yürütülen misyonerlik faaliyetleri nedeniyle nüfusun %87'lik bir kısmı Hristiyan inancını benimsemektedir. Bu oran Afrika kıtası içerisinde var olan ortalamanın çok üstündedir. Ülke nüfusunun geri kalan %13'lük kısmının neredeyse tamamı yerel dinlere inanırken, İslam dini Namibya'da yok denecek kadar azdır. İslamiyeti inanç olarak benimseyen, tahmini olarak 3.000-5.000 arası sayılarla ifade edilen nüfusun merkezi başkent Windhoek'ta bulunan Quba camisidir. Ülke genelinde altısı başkentte olmak üzere sadece 12 cami bulunmaktadır.
| Namibya'da Konuşulan Anadiller |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Diller |  |  | oran |  |
| Oshiwambo | Oshiwambo |    | %48.9 | %48.9 |
| Khoekhoegowab (Damara Dili) | Khoekhoegowab (Damara Dili) |    | %11.3 | %11.3 |
| Afrikaanca | Afrikaanca |    | %10.4 | %10.4 |
| Otjiherero | Otjiherero |    | %8.6 | %8.6 |
| RuKwangali | RuKwangali |    | %8.5 | %8.5 |
| siLozi | siLozi |    | %4.8 | %4.8 |
| İngilizce | İngilizce |    | %3.4 | %3.4 |
| Almanca | Almanca |    | %0.9 | %0.9 |
| San | San |    | %0.8 | %0.8 |
| Setswana | Setswana |    | %0.3 | %0.3 |
| Diğer Afrika Dilleri | Diğer Afrika Dilleri |    | %1.2 | %1.2 |
| Diğer Avrupa Dilleri | Diğer Avrupa Dilleri |    | %0.7 | %0.7 |
| Asya Dilleri | Asya Dilleri |    | %0.1 | %0.1 |
Dil

2011 nüfus sayımına göre, en yaygın anadiller ülkenin kuzey bölgelerinde konuşulan Oshiwambo (hanelerin % 49'u için en çok konuşulan dil), iç bölgelerde konuşulan Khoekhoegowab (% 11,3), Afrikaans (% 10,4), Otjiherero (% 9) ve RuKwangali (% 9)'dir.
En yaygın olarak anlaşılan ulusal dil, ülkenin lingua franca'sı olan Afrikaans'tır. Hem Afrikaans hem de İngilizce, esas olarak halkla iletişim için ayrılmış ikinci bir dil olarak kullanılır.
Beyaz nüfusun çoğu ya Almanca ya da Afrikaanca konuşur. Alman sömürge döneminin sona ermesinden 106 yıl sonra bile bugün hala Almanca, ticari bir dil olarak rol oynar. Beyaz topluluğun % 60'ı, Almanca % 32'si, İngilizce % 7'si Portekizce ve Afrikaanca % 4-5'i tarafından konuşulmaktadır. Portekizce konuşulan Angola'ya coğrafi yakınlık, Portekizce konuşanların nispeten yüksek sayısını açıklar.
Tarih

Namibya tarihinde ilk yerleşimciler 17. yüzyılda bölgeye yerleşen Herero, Nama, Orlam ve Ovambo kabileleri olmuştur. Elverişli olmayan coğrafi şartlar ve iklim nedeniyle bundan önceki bir yerleşim belgelenememiştir. Avrupalıların, özellikle Portekiz, İngiltere ve Almanya'dan gelen göçmenlerin bölgeyi keşfi ve yerleşimi ise 19. yüzyılda başlamıştır. 1884/85 yıllarına kadar ülke, İngiliz hakimiyeti altında bulunan Walvis Körfezi hariç tümüyle Almanya İmparatorluğu himayesi altına girmiş ve Alman Güneybatı Afrikası sömürge sisteminin bir parçası haline girmiştir. 1885 yılının mayıs ayında bölgeye gelen ilk Alman toplulukları bölgede hakimiyet kurmak adına yerel kabilelerden olan Hererolar ile anlaşarak, onlardan kendilerini diğer düşman kabilelere karşı korumak vaadi ile kendilerine genel olarak yardım etmelerini, Alman ticaret gemilerine sorun yaşatmamalarını ve Almanya'nın bilgisi ve onayı olmadan başka kişilere toprak satmamalarını talep etmişlerdir. Bu anlaşma, Almanya'nın kendileri üzerinde bir koruma oluşturmadığı gerekçesiyle kabile lideri tarafından iptal edilerek Almanlar bölgeden gönderilmiştir. Bu gelişme üzerine Almanya bölgeye 20 kişilik bir ordu grubu göndererek, konuyu çözümlemeye çalışmıştır. Sayısal olarak hiçbir etki yaratamayan gruba karşı üstünlük elde eden yerel halka karşı, merkezi Almanya hükûmeti gruba sürekli takviye yapma durumunda kalmıştır. Bu şekilde başarıya ulaşamayan Almanya, yerel kabile liderleri ile yeniden anlaşma yolunu seçmiştir. Zaman içerisinde yerel halkın geçiminde ve topraklarının ekilmesinde önemli bir yere sahip olan, başkalarına bağımlı olmadan yaşamlarını sürdürmelerine imkân sağlayan sığırların, hızla yayılan sığır vebası nedeniyle telef olması neticesinde çaresiz kalmış, Avrupa'dan gelen beyazların yanında çalışmaya mecbur bir konumda kalmıştır. Avrupa'dan aşılı olarak gelen beyazların sahip olduğu sığırlar ile belli bedeller karşılığı topraklar ekilirken, yerel halka borç karşılığı Avrupa'dan getirilen mallar satılmış, ödemelerin günü geldiğinde de ödeme gücü olmayan yerlilerden toprakları ellerinden alınmıştır. Bu düzen hatta öyle boyutlara ulaştırılmıştır ki, yerel halkın ilgi göstermediği ürünler arabalardan yerel halkın yaşadığı bölgelere atılmış, daha sonra bu ürünlerin ücretleri kendilerinden talep edilmiştir. Oluşturulan bu düzen yerel halk ile beyaz Avrupalı halk arasında giderek büyüyen sorunlara neden olmuş ve isyana kadar varmıştır. 1904 ile 1908 yılları arasında yerel halkın ayaklanmasına ve isyanına sebep oluşturan bu olaylar neticesinde binlerce Herero ve Nama kabilesine mensup kişiler öldürülerek hayatlarını kaybetmiştir. Bölge üzerindeki Almanya hakimiyeti I. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar sürmüş, bu savaş sonrası bölge İngiliz himayesi altına girmiştir. Bu himaye daha sonra Güney Afrika hakimiyetine dönüşmüştür. Namibya, 1990 yılında bağımsız bir ülke olmuştur. Güney Afrika 1994'te Walvis Koyu'nu Namibya′ya (geri) vermiştir.
Siyaset

Ülke bağımsızlığını kazandığı 1990 yılından bu yana yarı başkanlık sistemi ile yönetilmektedir. Yönetim sistemi ile ilgili referandum 1989 yılında gerçekleştirilmiş ve bağımsızlığın ilanı ile de yürürlüğe girmiştir. Ülkenin devlet başkanı beş yıllık dönemler için seçilmekte olup, Namibya hükûmetini ve başbakanını belirlemek görevleri arasındadır. Ülkede ulusal meclis ve millet meclisi olmak üzere iki ayrı meclis yapısı mevcuttur. Ulusal meclis 26 sandalyeye sahip ve ülkede var olan 13 bölge, bu meclise her altı yılda bir iki üye göndermektedir. Millet meclisinde bulunan 78 sandalyeden 72'sinin sahibi beş yılda bir yapılan genel seçimlerle belirlenirken geriye kalan 6 üye devlet başkanı tarafından belirlenerek atanmaktadır.
Siyaset > Namibya devlet başkanları

21 Mart 1990 - 20 Mart 2005: Sam Nujoma
21 Mart 2005 - 20 Mart 2015: Hifikepunye Pohamba
21 Mart 2015 - ... : Hage Geingob
İdari yapılanma

Namibya toprakları 14 bölgeye ayrılmıştır. Her bir bölge, bölgesel meclis tarafından yönetilmekte olup, bölgenin büyüklüğüne göre ayrıca altı ila 13 farklı seçim bölgesine daha ayrılmış konumdadır. Namibya genelinde toplamda 107 seçim bölgesi mevcuttur.
2013 yılında gerçekleştirilen reform ile birlikte daha önce Kavango olarak adlandırılan bölge ikiye bölünerek Kavango Batı ve Kavango Doğu isimli iki yeni bölge oluşturulmuş, Caprivi bölgesinin adı Zambezi, Karas bölgesinin de adı ǁKaras olarak değiştirilmiştir.
| Nr | Bölge | Nüfus (2011) | Yüzölçümü km2 | Bölge başkenti |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Zambezi | 90.100 | 14.785 | Katima Mulilo |
| 2 | Erongo | 150.400 | 63.539 | Swakopmund |
| 3 | Hardap | 79.000 | 109.781 | Mariental |
| 4 | ǁKaras | 76.000 | 161.514 | Keetmanshoop |
| 5 | Kavango Doğu | 115.447 | 25.576 | Rundu |
| 6 | Kavango Batı | 107.905 | 23.166 | Nkurenkuru |
| 7 | Khomas | 340.900 | 36.964 | Windhoek |
| 8 | Kunene | 88.300 | 115.260 | Opuwo |
| 9 | Ohangwena | 245.100 | 10.706 | Eenhana |
| 10 | Omaheke | 70.800 | 84.981 | Gobabis |
| 11 | Omusati | 242.900 | 26.551 | Outapi |
| 12 | Oshana | 174.900 | 8.647 | Oshakati |
| 13 | Oshikoto | 181.600 | 38.685 | Omuthiya |
| 14 | Otjozondjupa | 142.400 | 105.460 | Otjiwarongo |
Ayrıca bakınız: Namibya'nın bölgeleri
Ayrıca bakınız: Namibya'daki şehirler listesi
Ayrıca bakınız: Namibya'nın seçim bölgeleri
Spor

Ülke genelinde en çok sevilen spor türleri ragbi ve futboldur. Namibya ragbi millî takımı Afrika kıtasının en başarılı ragbi takımlarından bir tanesidir. Bağımsızlığın kazanıldığı 1990 yılında kurulan takım Afrika kıtasından sürekli dünya şampiyonalarına gitmekte olup günümüze kadar iki kere Afrika şampiyonluğu ve iki kere de Afrika ikinciliği elde etmiştir. Aynı yıl içerisinde kurulan Namibya millî futbol takımı ise Afrika kıtasının orta seviyediki takımlarından olup, şu ana kadar iki kere Afrika Uluslar Kupası'nda yer almıştır. Namibya ligi olan Namibya Premier League'de ise 12 takım mücadele etmektedir.
Ulaşım

Namibya'da bulunan demiryolları özellikle Almanya hakimiyeti altında iken askeri gereksinimler nedeniyle yapılan yollardan oluşmaktadır. Günümüzde 2.382 km'ye kadar çıkartılan demiryolu bağlantıları, bazı şehirleri birbirine bağlamaktadır. Ülkenin geneline yayılmayan demiryolu bağlantılar insan taşımacılığında neredeyse hiçbir anlam ifade etmezken, çoğunlukla ürün taşımada kullanılmaktadır. Ülkenin sahip olduğu karayolları, demiryolunun aksine neredeyse tüm bölgeleri kapsamaktadır. 65.000 km kara yoluna sahip ülkede, bu yolların 60.000 asfalt yerine çakıl taşı tabanlıdır. Geriye kalan 5.000 km ise önemli yollar olarak asfalta sahiptir. Namibya'da, tıpkı komşusu Güney Afrika Cumhuriyeti'nde olduğu gibi trafik sağdan akmaktadır.
Ülke, Air Namibia ile kendisine ait bir havayolu şirketine sahiptir. Uluslararası havacılık sektörüne entegre olmuş iki adet havaalanına sahip olan ülkede, ayrıca küçük uçakların inebileceği irili ufaklı alanlar da vardır. Deniz taşımacılığında ise, 1994 yılında Güney Afrika tarafından Namibya'ya devredilen Walvis Körfezi ile Lüderitz önemli bir konuma sahiptir.
Caprivi ucu olarak tanımlanan bölge
Namibya‘nın Köppen iklim tipleri
Namibya çöllerinde oluşan kumullar
Namibya
Namibya’nın hükümet merkezi Tintenpalast
Namibya'nın bölgelerine göre nüfus yoğunluğu haritası (2011).
Namibya demiryolu ağı
Yeni Türkiye Partisi (2023)

Başlığın diğer anlamları için Yeni Türkiye Partisi sayfasına bakınız.
| Yeni Türkiye Partisi  |
| --- | --- |

Kısaltma: YTP
Genel başkan: Engin Yılmaz
Genel sekreter: Muhammet Recep Altun
Kuruluş tarihi: 24 Ocak 2013
Önceli: Milliyetçi ve Muhafazakâr Parti
Merkez: Ankara
Üyelik (2025):  10.349
İdeoloji: Millî muhafazakârlık Türk milliyetçiliği
Siyasi pozisyon: Sağ
Resmî renkler:   Lacivert
İnternet sitesi
yeniturkiyepartisi.com
Muhafazakâr Yükseliş Partisi döneminde kullanılan logo
Yeni Türkiye Partisi (eski adıyla Muhafazakâr Yükseliş Partisi), 24 Ocak 2013'te Türkiye'de kurulmuş, milliyetçi ve muhafazakâr ideolojiye sahip bir siyasi partidir. Parti tüzüğüne göre resmî kısaltması "YTP" şeklindedir. Parti, Engin Yılmaz başkanlığında, 30 Mart 2014 günü gerçekleştirilen yerel seçimlere katılmıştır.
Parti, 2023 yılının Şubat ayında isim değişikliğine gitmiştir. Parti başkanı Engin Yılmaz; "Parti ismi YTP Yeni Türkiye Partisi olarak Yargıtay tarafından onaylanmış ve YSK Yüksek Seçim Kuruluna bildirilmiştir. Milletimize hayırlı olur inşallah.'" açıklamasını yaptı.
Muhafazakâr Yükseliş Partisi ve seçimler > Yerel seçimler

| Seçim | İl Genel Meclisi> Oy | İl Genel Meclisi>  % | Belediye |
| --- | --- | --- | --- |
2014: -
| 2024 | 3.688 | %0,00 | 0 |
Kadınlar Bölgesel Ligi (voleybol)

| Güncel sezon/turnuva:   2023-24 Türkiye Kadınlar Bölgesel Voleybol Ligi |
| --- | --- |
Ülke:  Türkiye
Kıta:  Avrupa
Konfederasyon: CEV Avrupa
Slogan: "Voleybolun Ligi"
Takım Sayısı: 219
Bir Üst Lig: Türkiye Kadınlar İkinci Voleybol Ligi
Bir Alt Lig: Yerel ligler
TV yayıncısı: yok
Resmî site: TVF Resmî Sitesi
Türkiye Kadınlar Bölgesel Voleybol Ligi, Türk voleybolunda bölgelerden başlayarak, 2. lige kadar giden maçlar bütünüdür. Gruplar, Federasyonca Coğrafi konumlara göre düzenlenir. Grup ve final maçları sonunda federasyonun o sezon için belirlediği sayıda takım Türkiye Kadınlar İkinci Voleybol Ligi'ne terfi eder.
Statü (2024-25)

2024-25 Sezonu 64 grupta 246 takımdan oluşmaktadır.
2024-25 sezonu Voleybol Kadınlar Bölgesel Lig grup maçları17 Şubat - 20 Mart Mart 2025 tarihleri arasında yapılacaktır. (Farklı illerin oluşturduğu grup müsabakaları: 07-08-09 Mart 2025 tarihlerinde oynanacaktır.) Grup maçları Tek Devreli Turnuva usulüne göre oynanacaktır. Maçlar sonunda grup 1.'leri finale yükselecektir.
Final maçları  Nisan 2025'te yapılacaktır. Final Grup Maçları sonunda gruplarında 1. olan takımlar 2.lige terfi edeceklerdir.
Münir Özkul

| Münir Özkul |
| --- | --- |
1974'te Hababam Sınıfı'nda Özkul
Doğum: Mustafa Münir 15 Ağustos 1925(1925-08-15) Bakırköy, İstanbul, Türkiye
Ölüm: 5 Ocak 2018 (92 yaşında) Cihangir, Beyoğlu, İstanbul, Türkiye
Ölüm sebebi: Kronik obstrüktif akciğer hastalığı
Defin yeri: Bakırköy Mezarlığı
Diğer ad(lar)ı: Kel Mahmut Hoca, Yaşar Usta
Meslek: Oyuncu, meddah
Etkin yıllar: 1940-2003
Evlilik: Şadan Özkul (?) Suna Selen (e. 1965; b. 1974) Yaşar Özkul (?) Umman Özkul (e. 1986; ö. 2018)
Çocuk(lar): 3; Güner Özkul dahil
Ödüller: Tüm Liste

Mustafa Münir Özkul (15 Ağustos 1925, İstanbul - 5 Ocak 2018, İstanbul), Türk meddâh, tiyatro ve sinema oyuncusu, devlet sanatçısı.
Özel hayatı

Özkul dört kez evlendi ve bu evliliklerinden üç çocuğu oldu. İlk eşi Şadan, ikinci eşi Suna Selen, üçüncü eşi Yaşar ve son eşi 1986'da evlendiği Umman Özkul'dur. Oyuncu ve sunucu Güner Özkul'un babasıdır. Güner Özkul'a göre babası "evlilikten korkmazdı ama boşanamamaktan korkardı".
Hayatının önemli bir kısmını alkolle savaşarak geçiren Özkul, 1990'lı yılların ortasında alkolü tamamen bıraktı.
Hastalığı ve ölümü

2002 yılından beri demans ve kronik obstrüktif akciğer hastalığı ile mücadele eden Özkul, bu tarihten sonra evinden dışarıya çıkmak ve kimseyle görüşmek istemedi. Hastalığına bağlı olarak geçmişe dair hafıza kaybı yaşayan oyuncu, ölmüş birçok tanıdığının hayatta olduklarını sandı.
Uzun süre mücadele ettiği hastalıkları süresince hakkında birçok kez asılsız ölüm haberleri çıktı. 5 Ocak 2018'de Beyoğlu'nun Cihangir semtindeki evinde 92 yaşında hayatını kaybetti. 7 Ocak 2018'de Harbiye Muhsin Ertuğrul Sahnesi'nde düzenlenen anma etkinliğinin ardından Teşvikiye Camii'nde kılınan cenaze namazı sonrası Bakırköy Mezarlığı'ndaki aile kabristanına defnedildi.
Tiyatro oyunları

Aşkımızın Gemisi Fındık Kabuğu
Aşk Köprüsü
Babayiğit
Çayhane
Fareler ve İnsanlar
Generalin Aşkı
Hababam Sınıfı
İstanbul'u Satıyorum (1987-88)
Kanlı Nigar
Keşanlı Ali Destanı
Sersem Kocanın Kurnaz Karısı
Soyut Padişah
Yaz Bekarı
Yorgun Matador
Filmografisi > Televizyon

| Televizyon> Yıl | Televizyon> Dizi | Televizyon>  | Televizyon>  |
| --- | --- | --- | --- |
| 1979 | İbiş'in Rüyası |  |  |
| 1984 | Köşe Dönücü |  |  |
| 1987 | Uzaylı Zekiye |  |  |
| 1991 | Bir Ömrün Bedeli |  |  |
| 1991 | Varsayalım İsmail |  |  |
| 1991 | Anneler, Babalar ve Çocuklar |  |  |
| 1993 | Nasreddin Hoca |  |  |
| 1994 | Kızlar Sınıfı |  |  |
| 1995 | Day Day |  |  |
| 1996-1997 | Ana Kuzusu |  |  |
| 1997 | Şaban ile Şirin |  |  |
| 2000-2002 | Reyting Hamdi |  |  |
Ödüller

1967: İlhan İskender Armağanı (Kanlı Nigâr oyunuyla)
1972: 9. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Erkek Karakter Oyuncu - Sev Kardeşim
1991: İsmail Dümbüllü Ödülü
1995: 9. Altın Koza Film Festivali - Yaşam Boyu Onur Ödülü
1997: 25. Altın Kelebek Ödülleri - Onur Ödülü
1999: Dokuz Eylül Üniversitesi - Güzel Sanatlar Fakültesi Sahne Sanatları Bölümü - "Muhsin Ertuğrul Tiyatro Emek Ödülü"
1999: 36. Altın Portakal Film Festivali - Yıldırım Önal Anı Ödülü
2004: 37. Sinema Yazarları Derneği Ödülleri - Onur Ödülü
2006: İstanbul Tiyatro Festivali - Onur Ödülü
2014: 18. Afife Tiyatro Ödülleri - Muhsin Ertuğrul Özel Ödülü
2015: T.C. Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü
Münir Özkul'un Bakırköy Mezarlığı'nda bulunan kabri, İstanbul, 2025
Fransız-Moğol ittifakı
Arka plan(1209-1244)

Batı Avrupalılar arasında uzunca bir süredir var olan ve beklenen bir efsaneye göre Doğu'dan güçlü bir Hristiyan müttefik beklemekteydiler. Bu dedikodular daha I.Haçlı Seferi’nde (1096-1099) yayılmıştı ve genelde Hristiyanlar bir savaş kaybettiklerinde yayılıyordu. Prester John adında bir figür oldukça bilindikti ve bu kişi belki Hindistan’da belki Orta Asya’da belki de Etiyopya’da yaşıyordu yani oldukça uzakta yaşadığı tahmin ediliyordu. Bu efsane de hayatın kendisiyle birlikte gelişti ve değişti. Yani sürekli Doğu’dan gelen bir ordunun Prester John tarafından yollanmış olabileceklerini düşünüp ona göre bir beklenti içine düşüyorlardı. 1210 yılında Batıya Moğol Kuçluk’un savaşı ulaştı. Bunlar Naymanların Hristiyan kabilelerinin liderleriydi. Kuçluk’un birlikleri Müslüman II. Muhammed’in liderliğindeki güçlü Harzemşah İmparatorluğu ile karşılaştı. Kuçluk’un Prester John olduğu dedikoduları Avrupa’da yayıldı ve Müslümanlarla Doğu’da yine savaşmaya başladılar.
5. Haçlı Seferi’nde (1213-1221) arasında Hristiyanlar Dimyat kuşatmasında başarısız oldular ve Prester John efsanesi yeniden harmanlandı ve Cengiz Han’ın hızla gelişen krallığının Prester John’un krallığı olduğu efsanesi dilden dile dolaştı. Moğol akınları başlangıçta sadece doğudaki İslam dünyasını etkilemişti. Maveraünnehir ve İran 1219-1221 yılları arasında işgal edildi. Haçlılar arasında Hindistan’ın Hristiyan kralının geldiği yönünde söylentiler dolaşıyordu. Bu söylentilere göre bu kişi ya Kral Davut veya Prester John’du ya da onların torunları olabilirdi. Onların doğuda Müslümanlara saldırması Hristiyan Haçlılara yardım etmenin bir yoluydu. 20 Haziran 1221 tarihli bir mektupta Papa III. Honorius olayı şöyle yorumlamaktaydı :”Uzak Doğu’dan gelen güçler Kutsal Toprakları kurtaracaktır.”
Cengiz Han'ın 1227'de ölmesiyle imparatorluk oğulları ve torunları tarafından dört bölüme ya da hanlığa bölünmüştü. İmparatorluk ise bu iç savaştan dolayı zarar görmüştü. Kuzeybatıdaki Kıpçak Hanlık Altın Orda olarak biliniyordu ve Avrupa'ya doğru genişliyordu. Onların kuzenleri Moğol başkentinde  dururken komutanları aynı anda hem Macaristan hem de Lehistan üzerine yürüyorlardı. Güneybatı kolu olan İlhanlılar ise Cengiz Han'ın torunu olan Hülagü Han'ın liderliğindeydi. O kendi kardeşini Büyük Han olarak olarak desteklediği Altın Orda ile de savaşta olan Hülagü aynı anda hem İran'a hem de kutsal topraklara ilerlemeye devam ediyordu.
Papanın Teklifi

Batı Avrupa ve Moğollar arasındaki ilk resmi ilişkiler Papa IV. İnnocent (Masum) döneminde gerçekleştirildi. (1234-1254) Bunun üzerine ise Büyük Han bir mektup ve bir elçi gönderdi ama elçi karayoluyla geldiği için varması yıllar aldı. Bu iletişimler zamanla düzenli bir hal aldı ve diğer iletişimler içinse bir örnek oldu: Avrupalılar Moğolların Hristiyan olmalarını isterlerken Moğollarsa Avrupa'nın kendisine itaat etmesini istedi.
Moğollarınsa Avrupa'yı istila etmeleri Cengiz Han'ın oğlu Ögeday’ın ölmesiyle 1242 yılında durdu. Moğollarda Büyük Han ölünce yerine yeni bir Büyük Han seçmeleri gerektiği için imparatorluğun parçalarını yöneten kişilerin başkente gitmesi gerekiyordu. Bu arada Moğolların Avrupa’ya doğru acımasızca ilerlemesi ile Harezm Türkleri yerlerinden oldular. Onlar da Mısır’daki Eyyubilere sığınmak zorunda kaldılar. Böylece Harzemşahlar ile Eyyubiler müttefik oldular. Bu arada 1244 yılında ise Türkler Kudüs’ü Hristiyanlardan geri aldılar. Bir sonraki yıl yapılan Hiribya savaşını da kaybeden Haçlılar yeni bir Haçlı seferine hazırlanıyorlardı.(7.Haçlı Seferi) Lyon Konseyi’nde ise Papa IV. İnnocent Haziran 1245’de 7.Haçlı Seferini başlattı. Kudüs kaybedilmesiyle bazı Hristiyanlar, Moğollar Katolik olurlarsa müttefik olabileceklerini düşünüyorlardı. Mart 1245’de Papa IV. İnnocent toplu birçok mektup yazdı. Bu mektupların bazılarını ise elçilerle gönderiliyorlardı. Bu elçilerden biri de Fransisken İtalyan John of Plano Carpini idi. Bu diplomat Tartarların hükümdarına papanın mektuplarını ulaştırıyordu. Bu mektuplardan biri olan “Cum non solum” da ise papa Moğollardan Hristiyanlar için barış istedi. Ayrıca Hristiyanları öldürmeyi bırakmasını ve Hristiyan olmasını istedi. Ancak yeni Moğol Büyük Hanı Güyük Han- 1246’da Karakurum’da başa geçti- ise papanın kendisine itaat etmesini ve Batılı hükümdarların da kendisine itaat etmesini istedi.
Güyük Han’ın papaya olan mektubunda şu sözler geçmekteydi: 
“Samimi bir şekilde şunu söylemelisin : ‘Ben sana itaat edeceğim ve hizmet edeceğim.’
Sen bütün Hristiyan prenslerin yanında bana hizmet edeceğini ve bizi bekleyeceğini belirteceksin. Böylece ben de senin itaatini kabul ederim ama tanrının emirlerini yerine getirmezsen, benim emirlerimi hiçe sayarsan ben seni düşman olarak belleyeceğim.”
1245 yılında papa ikinci görev için Dominikan Lombardiyalı Askelini gönderdi. 1247'de Hazar Denizi yakınlarında Moğol komutan Baiju ile görüştüler. Bağdat'ı almak isteyen Baiju ise bu potansiyel müttefikliği olumlu karşıladı ve Aibeg ve Serkis ile kendi elçilerini Roma'ya gönderdi. Bir yıl sonra onlar papanın yeni mektubuyla döndüler. (viam agnoscre veritatis) Papa ise Moğol tehlikesinden kurtuldukları için hoşnut olmuştu.
Hristiyan Vassallar

Şehirleri ardı ardına düşüren İlhanlılar kutsal topraklara doğru hareket ediyorlardı. Tipik bir Moğol kuşattığı bölgenin teslim olması için sadece bir şans verirdi. Eğer kabul ederlerse o bölgenin halkını ve savaşçılarını kendi ordularına eklerlerdi. Onları böylece imparatorluklarının genişlemesi için kullanırdı. Eğer teslim olmazlarsa yerleşkeyi zorla ele geçirirlerdi ve buldukları herkesi katlederlerdi. Yakınlarındaki Moğol kabilesine ya boyun eğeceklerdi ya da katledileceklerdi. Bu bölgedeki bazı Hristiyan krallıklar içinde geçerli oldu.
1220'lerde Hristiyan Gürcistan saldırılara uğramaya başladı ve Kraliçe Rusudan’ın resmi olarak itaat etmesiyle 1243 yılında Moğollara bağlı bir vassal oldular. Bölgedeki diğer fetihlerde de Gürcistan’dan yararlandılar. Kilikya Ermenileri ise 1247’de itaat ettiler ve diğer Hristiyan devletlerin bir Moğol-Hristiyan müttefikliği oluşturulması yönünde teşvikte bulunuyordu. O kardeşi Sempat’ı Karakurum’daki Moğol sarayına yolladı ve Sempat’ın olumlu mektupları Avrupalıların etkilenmesine sebep oldu.
Antakya 
Antakya Prensliği I. Haçlı Seferleri sırasında 1098 yılında kurulmuştu. Moğol ilerleyişi zamanlarında ise VI. Bohemond’un yönetiminde idi. Kayınpederi Kilikya Ermenilerinin kralı olan Hethum’un etkisiyle 1260 yılında Moğollara itaat etti. Bir Moğol temsilcisi ve garnizon askerleri Antakya’nın başkentine bırakıldı. Antakya Kontluğu 1268 yılında Memlükler tarafından ortadan kaldırılana kadar Moğol vassalı olarak kaldı. Bohemond ayrıca Yunan Ortodoks Patrikliğinin de Moğollar tarafından restore edilmesini istiyordu. Antakya kralı II. Euthymius Moğollar ve Bizans arasındaki ilişkileri güçlendirmekten bir aracı olarak bulunuyordu. Hülagü Bohemond’un sadakatine karşılık olarak 1243 yılında Müslümanlar tarafından alınan Antakya topraklarını Bohemond’a geri verdi. Bununla birlikte Kudüs Patriği Jacques Pantaleon tarafından aforoz edilen Bohemon’un aforozu 1263 yılında da kaldırılımıştı.
1262 ya da 1263 civarında Memlük lideri Baybars Antakya kontluğunu yıkmak için bir sefer düzenledi ama Moğol aracılığı ile kurtarıldı. İlerleyen zamanlarda Moğollar daha fazla destek veremediler. 1264-1265 yıllarında ise Moğollar Birecik’in sadece sınırdaki kalesine saldırabildiler. 1268’de Baybars Antakya’nın geri kalanını fethederek 170 yıllık prensliği ortadan kaldırdı.
1271’de Baybars Bohemond’a onu tehdit eden ve Moğollarla olan ittifakını aşağılayan bir mektup gönderdi:
Bizim sarı bayrağımız (Memlük bayrağı) sizin kırmızı bayrağınızı (Haçlı bayrağı) püskürttü. Çan sesleri yerini “Allah-u Ekber "  seslerine bıraktı. Kuşatma makinelerimizin yakında sizin duvarlarınız ve kiliselerinizle ilgileneceğini bilin ve şövalyelerinizi yakında evlerine kılıç zoruyla gönderileceği konusunda uyarın. O zaman göreceğiz Abagha ile ittifakınızın ne kadar kullanışlı olduğunu.
Baybars'tan VI. Bohemond'a mektup -1271
Bohemond'un Memlükler tarafından 1289'da ele geçirilecek olan Trablus vilayeti dışında hiçbir şeyi kalmamıştı.