Süryani alfabesi
Süryani alfabesinin çeşitleri

Süryani alfabesinin üç temel çeşidi bulunur. En eski ve klasik çesidine Esṭrangelā (Süryanice: ܐܣܛܪܢܓܠܐ) denir. Bu ismin Yunanca Grekçe: στρογγύλη (strongylē, 'yuvarlatılmış') sözcüğü ya da Süryanice: ܣܪܛܐ ܐܘܢܓܠܝܐ (serṭā ’ewangēlāyā, 'İncil yazısı') ile ilgili olduğu varsayılıyor. Estrangelā yazı çeşidi artık Süryanice yazılar için kullanılan genel yazı çeşidi olmadığı halde, 10. yy.dan beri zaman zaman yeniden canlandırldığı dönemler oldu. Bu yazı örneğin bilimsel yayınlarda (örn. Leiden Üniversitesi'nin Peshitta versiyonunda), unvan veya yazıtlarda sık sık kullanılır. Bazı eski metin ve yazıtlarda her harfin sola birleşik yazılması mümkünken, bazı harflerin (özellikle Ḥeth ve Mem harflerinin) farklı çeşitlerine rastlanmak mümkün.
Batı Süryani lehçesi genellikle Serṭā (Süryanice: ܣܪܛܐ, 'sıra') yazısıyla yazılır. Bu yazı çeşidine Pšīṭā (Süryanice: ܦܫܝܛܐ, 'basit'), 'Maruni' ya da 'Yakubi' yazısı da denir  (ancak Yakubi denmesinde aşağılayıcı bir anlam vardır). Bu yazıdaki harflerin çoğu belirgin bir şekilde Estrangelā yazısından farklı olup daha sade ve yumuşatılmış bir görünüme sahiptir. En erken Süryani metinlerde italik bir yazı çeşidine rastlansa da, önemli metinler daima Estrangelā yazısıyla yazılırdı. Sekizinci yüzyıldan itibaren daha sade olan Sertā yazısı yaygınlaştı, muhtemelen parşömen kullanımında daha ekonomik olduğu için. (Arap alfabesinin öncüsü olan) Nebati alfabesi bu Süryani el yazısına dayanır. Batıda kullanılan yazı çeşidi genellikle hareke olarak üstte veya altta küçük Yunan harfleri ile işaretlenir. Bu harfler şunlardır:
Büyük alfa (Grekçe: Α), [a]sesini temsil eder, a ya da ă ile gösterilir (Süryanice: ܦܬܚܐ, Pṯāḥā),
Küçük alfa (Grekçe: α), [ɑ] sesini temsil eder, ā ya da â ile gösterilir (Süryanice: ܙܩܦܐ, Zqāp̄ā; [o] olarak telaffuz edilir ve Batı Süryani lehçesinde o ile gösterilir),
Küçük epsilon (Grekçe: ε), [ɛ] sesini temsil eder, e ya da ĕ ile gösterilir ve [e], sesini temsil eder, ē ile gösterilir (Süryanice: ܪܒܨܐ, Rḇāṣā)
Büyük eta (Grekçe: H), [i] sesini temsil eder, ī ile gösterilir (Süryanice: ܚܒܨܐ, Ḥḇāṣā)
Büyük upsilon (Grekçe: Υ) ve küçük omikron (Grekçe: ο) harflerinden oluşan bir işaret, [u] sesini temsil eder, ū ya da u ile gösterilir (Süryanice: ܥܨܨܐ, ‘Ṣāṣā).
Doğu Süryani lehçesi genellikle Süryani alfabesinin Madnḥāyā (Süryanice: ܡܕܢܚܝܐ, 'Doğu') biçimiyle yazılır. Bu yazı biçimine Swādāyā (Süryanice: ܣܘܕܝܐ, 'konuşma diline ait', bazen de 'çağdaş' olarak çevrilir) ya da 'Asuri' (İbrani alfabesi ile karıştırılmamalı), 'Keldani' ve hatalı olarak 'Nesturi' de denir (son anılan terim aslında Pers İmparatorluğu'nda yaşayan doğu kilisesi mensupları için kullanılır). Doğu yazısı, Estrangelā ile batı yazısı arasında bir yazı biçimidir. Doğu yazı biçiminde, ünlüleri belirtmek için harflerin üzerinde veya altında daha eski bir yazı sisteminden alınan noktalama işaretleri kullanılır:
Bir harfin üzerinde ve altında birer nokta [a] sesini temsil eder, a ya da ă ile gösterilir (Süryanice: ܦܬܚܐ, Pṯāḥā),
Bir harfin üzerinde yan yana iki nokta [ɑ] sesini temsil eder, ā ya da â ile gösterilir (Süryanice: ܙܩܦܐ, Zqāp̄ā),
Bir harfin altında yan yana iki nokta [ɛ] sesini temsil eder, e ya da ĕ ile gösterilir (Süryanice: ܪܒܨܐ ܐܪܝܟܐ, Rḇāṣā arrīḵā ya da Süryanice: ܙܠܡܐ ܦܫܝܩܐ, Zlāmā pšīqā; Doğu Süryani Lehçesinde çoğunlukla [ɪ] sesi ile telaffuz edilir ve i ile gösterilir),
Bir harfin altında diyagonal iki nokta [e] sesini temsil eder, ē ile gösterilir (Süryanice: ܪܒܨܐ ܟܪܝܐ, Rḇāṣā karyā ya da Süryanice: ܙܠܡܐ ܩܫܝܐ, Zlāmā qašyā),
Yanına nokta konan bir Yōḏ harfi [i] sesini temsil eder, ī ya da i ile gösterilir (Süryanice: ܚܒܨܐ, Ḥḇāṣā),
Altına nokta konan bir Waw harfi [u] sesini temsil eder, ū ya da u ile gösterilir (Süryanice: ܥܨܨܐ ܐܠܝܨܐ, ‘Ṣāṣā allīṣā ya da Süryanice: ܪܒܨܐ, Rḇāṣā),
Üzerine nokta konan bir Waw harfi [o] sesini temsil eder, ō ya da o ile gösterilir (Süryanice: ܥܨܨܐ ܪܘܝܚܐ, ‘Ṣāṣā rwīḥā ya da Süryanice: ܪܘܚܐ, Rwāḥā).
Doğu lehçesinde ünlüleri belirtmek için kullanılan noktalama sisteminin İbrani yazı sisteminde kullanılan Nikkud işaretlerinin oluşumunda rol oynadığı sanılıyor.
Nil havzası, Doğu Akdeniz bölgesi ve Mezopotamya'dan oluşan Bereketli Hilal denen bölgede baskın dil olarak Arapça yaygınlaşınca, Arapça metinlerin Süryani yazısıyla yazılması yaygın olmuştu. Bu yazılara genellikle Karşuni ya da Garşuni (Süryanice: ܓܪܫܘܢܝ) denir. Garşuni bugün Çağdaş Aramice konuşanlar tarafından mektuplarda kullanılır.