stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Rzagulu Mirza Afşar
Hayatı > Erken dönem

Rzagulu Mirza, 1719'da Horasan'ın Abivard bölgesinde doğdu. Annesi, Horasan Afşarlarının önemli şahsiyetlerinden ve Abivard'ın hakimi olan Baba Ali bey Kosa Ahmedli'ydi. Rzagulu'nun babası olan Nadir o dönemde henüz şah değildi. Bebeğe Rzagulu adı verilirken, bu Afşar kabilesi arasında ünlü olan bir gelenek gerçekleştirildi. Bu, onun 8. İmam Rza'nın hizmetçisi olduğunu vurguluyordu. Rzagulu'nun doğumundan beş yıl sonra annesi vefat etti ve Nadir, eşinin kız kardeşi Govhar Şad ile evlendi. Bu evlilikten iki oğlu oldu. 1726'da Nadir'in Meşhed'i ele geçirmesinden sonra Rzagulu, ailesiyle birlikte bu şehre göç etti.
1722'de Afgan isyancıları Mahmud Hotaki ve ordusu İsfahan şehrini ele geçirerek Safevi hanedanının fiili egemenliğine son vermişti. Son Safevi şahı Şah Hüseyin'in oğlu II. Tahmasb, İsfahan'dan kaçmayı başardı, Mazenderan eyaletine yerleşti ve hanedanı adına ordu toplamaya başladı. Nadir, Meşhed'de zafer kazandıktan sonra II. Tahmasb'ın dikkatini çekti ve hizmetine alındı. Nadir'in hizmeti sırasında kendini çok iyi gösterdi ve Safevi ordusunun yüksek komutanı olarak atandı. Bundan sonra Tahmasbgulu han adını alan Nadir, Kızılbaş ordusuna birçok zafer kazandırdı. 1730'da Zaragan Muharebesi'nde Afganlar üzerinde galip gelerek onları tamamen kovmayı başardı. Tüm bu zaferlerin ardından II. Tahmasb, Nadir'i Horasan, Kerman ve Mazanderan'ın hükümdarı olarak atadı. Daha fazla ilişkisini güçlendirmek için Nadir ve Rzagulu, II. Tahmasb'ın kızlarıyla evlendiler. Nadir, Raziye Begüm ile evlenirken, Rzagulu Fatime Begüm ile evlilik kurdu. Rzagulu'nun Fatime Begüm ile evlenmesi, gelecekte Rzagulu ile Fatime'nin oğlu olan Şahruh'a şah ilan edilmesinde önemli bir rol oynadı.
Rzagulu Mirza, 12 yaşında iken, yani 1730 veya 1731 yılında, Abdali Afganları isyan başlattılar ve Meşhed'i kuşattılar. Bu sırada Nadir, Anadolu'da Osmanlı'larla mücadele ediyordu. Rzagulu, amcası İbrahim Han ile birlikte isyancıları mağlup etmeyi başaramayınca, durumu açıklayan bir mektup gönderdi.  Nadir, onlara yardım etmek üzere yola çıktığını ve şehiri korumalarını bildirdi. Kısa bir süre sonra Abdaliler kuşatmayı sürdürdüler ve Herat'a geri çekildiler. Böylece, şehir Afgan işgalinden kurtuldu. Nadir, kuşatma sırasında Rzagulu'nun başarılarını övdü ve onun bilgisini takdir ettiğini belirtti.
1731 yılının Ocak ayında Rzagulu, Meşhed'de Fatıma Begüm ile evlendi. O sırada Nadir düğüne yetişmeye çalışıyordu.  Rzagulu ile Fatıma Begüm'ün düğün törenleri bir hafta sürdü ve Meşhed'in kenarındaki bahçelerde kutlandı. Bu evlilik sırasında, gökyüzündeki garip hareketler hissedildiği ve bundan sonra düğün misafirlerinin Ebiverd'e doğru yürüdüğü, birkaç hafta sonra da Nevruz bayramını kutladıkları söylenir. Nadir, Abdaliler isyanını tamamen bastırmak için 1731 yılının martında Herat'a yola çıktı ve 1732 yılının şubatında zaferle döndü. 1734 yılının Nevruz bayramı günlerinde Fatıma Bügüm bir erkek çocuk dünyaya getirdi. Nadir, torununa Şehruh adını verdi. Bu adı, Timur'un oğlu olan Şahruh'tan almış ve bu da Nadir'in Timur'a olan hayranlığını göstermişti.
Hayatı > Sonraki yaşamı ve ölümü

Rzagulu'nun gözlerindeki yara iyileştikten sonra babası onu Kelat Kalesi'ne gönderdi. Hayatının geri kalanını burada tecrit ve yalnızlık içinde yaşadı. Hizmetçilerinden bazıları ve genç yeğenlerinden bazıları burada onunla birlikte kaldı. Nadir Şah 1747'de ölünce, yeğeni Aligulu Mirza tahta çıktı ve kendisini Adil adıyla Şah ilan etti. Tahttaki iddiasını güvence altına almak için Nadir'in oğullarını ve torunlarını öldürmeye başladı. Bu listede Rzagulu, kardeşleri ve çocukları da vardı. Adil Şah'ın emriyle Sohrab Han Gulam, Kelat kalesini kuşattı. 1747'de kuşatmanın başlamasından 16 gün sonra kale ele geçirildi ve gözleri kör olan Rzagulu idam edildi. Öldürüldükten sonra naaşı Meşhed'e getirilerek babasının yanına defnedildi.
Şah olan Adil Şah'ın uzun süre iktidarda kalması mümkün değildi. Kendi akrabalarıyla girdiği kavgada mağlup oldu ve gözleri oyuldu. Daha sonra Rzagulu Mirza'nın oğlu Şahruh ve kardeşi Murtaza Mirza'nın annesinin isteği üzerine Horasan'a götürülerek idam edildi.
Mirası

Rzagulu'nun en büyük oğlu Şahruh Han Afşar canlı olarak kaçmayı başardı. 1748 yılında Adil ve İbrahim şahların yerine şah ilan edilerek Horasan hakimi oldu. Rzagulu, Fatıma Begüm'den sonra hiç evlenmedi. Şahruh'un yanı sıra 3 çocuklarının daha olduğu yönünde haberler olsa da bu kesin olarak bilinmiyor.
Hem o dönemin hem de çağdaş tarihçiler, Rzagulu'nun kör edilmesinin hem Nadir'in yönetimi hem de karakteri açısından bir felaket olduğu konusunda hemfikirdir. Bu, onu acıya, nihilizme ve öfkeye sürükleyen ve sonunda onu deli gibi gösteren feci bir zihinsel çöküntüye yol açtı. İnsanlar Nadir Şah'a deli muamelesi yapıyordu. Bu aynı zamanda imparatorluğun her yerinde kendisine ve zulmüne karşı isyanlara yol açtı. Günümüz tarihçileri Rzagulu'nun karakterini ve yeteneklerini övüyorlar, bu nedenle daha yapıcı bir yönetim oluşturmak için babasının ordusunu ticaret ve mali bilgisiyle birleştirerek halkı için değerli bir hükümdar olabileceği tahmin ediliyor.
Ailesi

19 Ocak 1731'de Rzagulu Mirza Afşar, Meşhed'de Safevi hanedanından Fatime Sultan Begüm (? - 5 Şubat 1740) ile evlendi. Fatime Sultan, Safevi Şahı Sultan Hüseyin'in (1688-1726) kızıydı. Bu evliliğinden 6 çocuğu oldu:
Şahruh Afşar (21 Mart 1734-1796)
Şahzade Fetali Mirze (1735 - 21 Eylül 1748)
Şehzade Ahmedgulu Mirza (1736 – 21 Eylül 1748)
Şehzade Hümayun Mirza (1741 - 21 Eylül 1748)
Şehzade Bisutun Mirza (1744 - 21 Eylül 1748)
Şehzade Mahmud Mirza (1744 – 21 Eylül 1748)
Şahruh Mirza dışında tüm çocukları 21 Eylül 1748'de yeni Adil Şah'ın emriyle öldürüldü. Şahruh Mirza Afşar 1 Ekim 1748'de Şah ilan edildi ve ilk saltanatı Ocak 1750'ye kadar sürdü. İkinci saltanat 20 Mart 1750'de başladı ve 1796'ya kadar sürdü.
Deportivo La Guaira FC

Deportivo La Guairab, Venezuela'nın en üst düzey futbol ligi olan Primera División Venezuela'da yer alan bir futbol kulübü. Eski adı Real Esppor Club idi.
Güncel kadro

Not: Uyruk bilgisi futbolcuların FIFA uygunluk kurallarınca oynayabileceği millî takımı gösterir. FIFA kuralları haricinde başkaca uyruğa da sahip olabilirler.
Witold Pilecki

Witold Pilecki (d. 13 May 1901, Olonets - ö. 25 Mayıs 1948, Varşova; Lehçe telaffuz: [ˈvitɔlt piˈlɛt͡skʲi]; kodisimleri Roman Jezierski, Tomasz Serafiński, Druh, Witold), Polonyalı bir asker.
Kariyeri

İkinci Polonya Cumhuriyeti'nin sırasında Polonya Süvari Rittmeister rütbesine sahip olarak, Kasım 1939 yılında Alman işgali altındaki Polonya'da Gizli Polonya Ordusu (Tajna Armia Polska) direniş grubunun kurucusuydu. Şubat 1942 yılında kurulan yeraltı Anayurt Ordusu'nun (Armia Krajowa) bir üyesi idi.
II. Dünya Savaşı sırasında Polonya direnç operasyonuna istihbarat toplamak için kendi isteği ile Auschwitz ölüm kampına girmeye gönüllü oldu. Pilecki kampta iken, bir direniş hareketi organize ederek, Nazi Almanyası'nın Auschwitz zulümlerini Batılı müttefiklere bilgilendirdi. Kampta yaklaşık 2 buçuk yıl kaldıktan sonra, 1943 yılında kamptan kaçtı. Pilecki Ağustos 1944 yılında Varşova ayaklanmasında yer aldı. Sürgündeki Londra merkezli Polonya hükûmetine sadık kalmış ve İngiliz Gizli Servisi MI6'ya bir örtmece olduğu düşünülen "yabancı emperyalizm" için çalışmak suçundan Stalinist gizli polisi Urzad Bezpieczeństwa (Kamu Güvenlik Bakanlığı) tarafından 1948 yılında idam edildi. 1989 yılına kadar, hakkında bilgiler Polonya komünist rejimi tarafından örtbas edilmiştir.
Yaptığı işler sonucunda, "en büyük savaş kahramanlarından biri" olarak kabul edilir. ABD'nin Polonya Büyükelçisi Pilecki'yi, "Polonya'nın kahramanları arasında" ve "Polonya'nın yüksek vatanseverlik Örneği" olarak nitelendirdi.
Ölümü

8 Mayıs 1947 tarihinde Kamu Güvenlik Bakanlığı tarafından tutuklandı. Yargılanmadan önce defalarca işkence gördü. Pilecki'nin faaliyetlerine ilişkin soruşturma Albay Roman Romkowski tarafından denetlendi. 15 Mayıs'ta, üç yoldaşı ile idama mahkûm edildi. On gün sonra, 25 Mayıs 1948'de, Pilecki, Başçavuş Piotr Śmietański tarafından Rakowiecka Sokağı'ndaki Varşova Mokotów Cezaevi'nde idam edildi. İnfazdan önce son sözleri Yaşasın özgür Polonya oldu.
1990'dan sonra Ostrow Mazowiecka Mezarlığı'nda onun anısına sembolik bir mezar taşı dikildi. 2012 yılında, Powazki Mezarlığı kısmen Pilecki'nin kalıntıları bulabilmek için bir çaba ile kazılmıştır.
Witold Pilecki ve diğer mahkûmlar aşamalı olarak 1 Ekim 1990 tarihinde rehabilite edildi. Ölümünden sonra 1995 yılında, Polonia Restituta Nişanı aldı ve 2006 yılında en yüksek Polonya Nişanı olan Beyaz Kartal nişanını aldı. Ölümünden sonra 6 Eylül 2013 tarihinde, Milli Savunma Bakanı tarafından Albay rütbesine terfi etti.
Pilekci'nin Mokotów hapisanesi'ndeki fotoğrafları (1947).
Pilecki mahkeme'de (1948).
Pilecki'nin yargılanması (1948).
Güney Karolina
Eyaletin tarihi

Eyaletin kayda geçen tarihi İspanyol kâşif Hernando de Soto'nun 1540 yılında Güney Karolina kıyılarına uğramasıyla başladı. 1670 yılında bir İngiliz kolonisi olan Barbados'tan gelen göçmenler günümüzdeki Charleston kenti'ne yerleştiler. Bölgeye Karolinalar adı verildi. 1712 yılında Karolinalar Kuzey Karolina ve Güney Karolina olarak ikiye ayrıldı. 1729 yılında Güney Karolina resmen Birleşik Krallık'a ait bir koloni olarak kabul edildi. 15 Mart 1776 tarihinde Güney Karolina Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını ilan etti. Güney Karolina Amerikan Bağımsızlık Savaşı sırasında hazırlanan ilk anayasayı onaylayan ilk eyalet idi. Bağımsızlığın ilanından sonra da 23 Mayıs 1788 tarihinde resmen ABD'nin 8. eyaleti oldu.
Amerikan İç Savaşı'nın patlak vermesi üzerine 20 Aralık 1860 tarihinde ABD'den ayrılan ilk güneyli eyalet yine Güney Karolina'ydı. Savaşa çok sayıda askerle katılan Güney Karolina savaş sırasında çok büyük bir hasara uğradı. Kuzeyli general William Tecumseh Sherman'ın orduları eyaletin başkenti Columbia'yı ele geçirerek yerle bir ettiler. Amerikan İç Savaşı Güney Karolina eyaletinin ekonomisine çok büyük bir darbe vurdu. Günümüzde hâlen eyalet birçok ekonomik göstergeler açısından 50 eyalet arasında en alt sıralarda yer almaktadır.
Nüfus yapısı

Güney Karolina nüfusunun yaklaşık % 70'i beyaz, % 30'u ise siyah ırktan oluşmaktadır. Güney Karolina'ya ilk yerleşen Avrupalıların büyük bir bölümü Protestan İrlandalılardı. Afrikalı köleler 20. yüzyıla kadar nüfusun çoğunluğunu oluşturmaktaydılar. Ancak 20. yüzyıl başlarında özgürlüğünü kazanmış siyah ırktan gelen onbinlerce eski kölelerinin ABD'nin kuzey eyaletlerine göç etmeleri üzerine Güney Karolina'nın nüfus yapısı değişti ve beyazlar çoğunluk kazandılar. Günümüzde eyalet nüfusunun bu eski ögelerinin yanı sıra Latin Amerikalı göçmenler nüfusun % 3'ünü oluşturmaktadırlar, ancak oranları hızla artmaktadır. Din olarak Protestanlar eyalet nüfusunun % 84'ünü oluştururlar.
Kentler

Ayrıca bakınız: Kategori:Güney Karolina'daki şehirler
Güney Karolina eyaletinin başkenti ve en büyük kenti Columbia'dır. İki diğer önemli kent ise güneydoğu kıyısında yer alan Charleston ve kuzeybatıdaki Greenville kentleridir. Diğer önemli kentler:
Anderson
Aiken
Beaufort
Florence
Georgetown
Greenwood
Hilton Head Island
Moncks Corner
Mount Pleasant
Myrtle Beach
Newberry
Orangeburg
Rock Hill
Spartanburg
North Augusta
Sumter
Charleston
Gülberk Gültekin

Gülberk Gültekin (d. 4 Nisan 1974, Trabzon), Türk tenisçidir.
Gültekin, kariyeri boyunca ITF turnuvalarında 2 kez tekler ve 3 kez çiftler şampiyonu oldu. 11 Eylül 1995'te tekler dünya sıralamasında 391. sıraya yükseldi. 21 Ağustos 1995'te çiftler dünya sıralamasında 451. sıraya yükseldi.
Gültekin, 2005 yılında tenisi bıraktı.
ITF finalleri > Tekler: 4 (2-2)

| Sıralama | Tarih | Ödül kategorisi | Turnuva | Zemin | Rakip | Skor |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| İkinci | 26 Temmuz 1993 | 10.000 | İstanbul, Türkiye | Toprak |  Karen Haçı | 6-4, 5-7, 6-7 (4-7) |
| Kazanan | 7 Ağustos 1995 | 10.000 | İstanbul, Türkiye | Sert |  Raluca Sandu | 6-3, 6-1 |
| Kazanan | 28 Ağustos 1995 | 10.000 | İstanbul, Türkiye | Sert |  Katrin Ittensohn | 7-6 (7-3), 6-3 |
| İkinci | 2 Haziran 1997 | 10.000 | Antalya, Türkiye | Sert |  Tzipora Obziler | 0-6, 4-6 |
| Sıralama | Tarih | Ödül kategorisi | Turnuva | Zemin | Partneri | Rakip | Skor |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| İkinci | 26 Haziran 1995 | 10,000 | Meksiko, Meksika | Sert |  Mindy Weiner |  Melody Falcó  Joelle Schad | 3-6, 3-6 |
| Kazanan | 7 Ağustos 1995 | 10,000 | İstanbul, Türkiye | Sert |  Selin Nassi Tekikbas |  Alice Pirsu  Raluca Sandu | 6-2, 6-2 |
| Kazanan | 2 Haziran 1997 | 10,000 | Antalya, Türkiye | Sert |  Duygu Akşit Oal |  Maria Boboedova   Aneta Soukup | W/O |
| İkinci | 20 Ekim 1997 | 10,000 | Puerto Vallarta, Meksika | Sert |  Clara Udofa |  Erica Adams  Katie Schlukebir | 3-6, 4-6 |
| İkinci | 10 Ağustos 1998 | 10,000 | İstanbul, Türkiye | Sert |  Duygu Akşit Oal |  Nataly Cahana  Eleni Daniilidou | 6-3, 3-6, 3-6 |
| İkinci | 2 Kasım 1998 | 10,000 | Rungsted, Danimarka | Sert (i) |  Karina Karner |  Charlotte Aagaard  Maiken Pape | 4-6, 2-6 |
| Kazanan | 21 Haziran 1999 | 10,000 | İstanbul, Türkiye | Sert |  Duygu Akşit Oal |  Gulnara Fattakhetdinova  Ekaterina Paniouchkina | 3-6, 6-2, 6-3 |
İkbal

İkbal (Osmanlı Türkçesi: اقبال), Osmanlı İmparatorluğu padişahının kadın rütbesinin altında yer alan padişah eşine verilen unvandı.
Etimoloji

İkbal (اقبال) kelimesi Arapça bir kelime olup, uğurlu, veya talihli anlamına gelir. Tarihçiler bunu 'şanslı olan' ya da 'favori' olarak tercüme ettiler.
Rütbeler ve unvanlar

İkbal, unvanlı bir eşti ve padişah tarafından da bu şekilde tanınmıştı.[10] İkballerin sayısı değişiyordu. Baş ikbal (kıdemli ikbal, kıdemli favori, kıdemli şanslı'), ikinci ikbal ('ikinci ikbal, ikinci favori, ikinci şanslı'), üçüncü ikbal ('üçüncü ikbal, üçüncü favori, üçüncü şanslı') .), dördüncü ikbal ("dördüncü ikbal, dördüncü favori, dördüncü talihli") vb. şeklinde sıralandılar. pozisyonları padişahın gözüne girme sırasına göre yükseltilirdi.
İkballer genellikle iffetlü (dürüst, erdemli), ve ismetlü (erdemli), ön ek unvanlarını ve hanım hatun, ve kadın. son ek unvanlarını taşırlardı.
Tarihçe > 18. yüzyıl

Rütbe ilk olarak 17.yüzyılın sonlarına doğru, Sultan II. Mustafa'nın hükümdarlığı (1695 - 1703) sırasında ortaya çıktı. 18.yüzyıl padişahlarından I. Mahmud (1730 – 1754) ve III. Mustafa (1757 – 1773) da ikballere sahipti.
18. yüzyılda ikballer 'efendi yardımcısı, hanımefendi' anlamına gelen kalfa unvanını taşıyorlardı. Bu, o dönemde her iki türden de üst düzey harem kariyerine uygun olduklarını gösteriyor. Ayrıca padişah kadınlarının veya ketkhüda kadınlarının veya daye hatunlarının yer almadığı cariyeler listesinde de yer almaları, 18. yüzyılda aileden ziyade evin bir parçası olarak kimliklerini vurgulamaktadır. 19. yüzyılda kalfa teriminin yalnızca ev personeli için kullanıldığı görülmektedir.
18. yüzyılda ikballerin özel hizmetçileri vardı ve üç ayda bir 250 kuruş maaş alıyorlardı.
Tarihçe > 19. yüzyıl

Bu ikbal alma geleneği on dokuzuncu yüzyıla kadar devam etti. İkballer gedikliler arasından seçilirdi. Her ikbalin kendine ait bir "nöbet gecesi"  vardı. Maaşları 20.000 kuruştu. Kişisel hizmetkarları vardı. Kıyafetler kadının harem hiyerarşisindeki konumunu yansıttığından, ikballer zengin kumaşlar giyerlerdi ve kışın da yüksek statülerinin göstergesi olan dolgun elbiseler giyerlerdi.
Her ikbal kendi dairesinde ya da bazen köşklerde ikamet ediyordu. 19. yüzyılda sarayın ikinci katında biri Boğaz'a bakan ve salon olarak kullanılan, diğeri ise saray bahçelerine bakan ve yatak odası olarak hizmet veren iki odaları vardı. Padişahlar bir ikbal'i, hastaysa veya yeni doğum yaptıysa ziyarete gelirlerdi.
Önceleri bir ikbalin hamile kaldıktan sonra kadın rütbesine yükseltildiği düşünülse de durum böyle değildi. Kadınların yerini ancak kadınlardan birinin ölmesi veya boşanmış olması durumunda alabilirdi. Kadınlar arasında boşluk oluşması durumunda kıdemli ikbal, kadın statüsüne yükseltilirdi. Bir padişahın vefatı üzerine, onun çocuk doğurmayan ikballerinden herhangi biri, bir devlet adamıyla evlendirilirdi. Diğerleri ise Eski Saray'a çekilirdi.
İkballer de haremdeki diğer kadınlarla aynı miras hukukuna tabiydi. Ancak genellikle şeref yerlerine gömülürlerdi.
Onursal

Geleneksel olarak ikbal olarak anılan imparatorluk eşleri:
Nükhetsezâ Hanım (1827–1850), padişah I. Abdülmecid'in eşi
Navekmisal Hanım (1827–1854), padişah I. Abdülmecid'in eşi
Şayeste Hanım (1836–1912), padişah I. Abdülmecid'in eşi
Serfiraz Hanım (1837–1905), padişah I. Abdülmecid'in eşi
Müşfika Kadın (1867–1961), padişah II. Abdülhamid'in eşi
Peyveste Hanım (1873–1943), Sultan II. Abdülhamid'in eşi
Fatma Pesend Hanım (1876–1928), Sultan II. Abdülhamid'in eşi
Behice Hanım (1882–1969), Sultan II. Abdülhamid'in eşi
Nevvare Hanım (1901–1992), padişah VI. Mehmed'in eşi
Nevzad Hanım (1902–1992), padişah VI. Mehmed'in eşi
Dengir Mir Mehmet Fırat

| Dengir Mir Mehmet Fırat |
| --- | --- |

Türkiye Büyük Millet Meclisi 21, 22, 23, 25, 26. Dönem Milletvekili
Görev süresi 23 Haziran 2015 - 16 Mayıs 2018
Seçim bölgesi: Haziran 2015 – Mersin  Kasım 2015 – Mersin
Görev süresi 2 Mayıs 1999 - 23 Nisan 2011
Seçim bölgesi: 1999 – Adıyaman 2002 – Mersin 2007 – Adana
Kişisel bilgiler
Doğum: 8 Ağustos 1943(1943-08-08) Mersin, Türkiye
Ölüm: 12 Temmuz 2019 (75 yaşında) Bayındır Söğütözü Hastanesi, Kızılırmak, Çankaya, Ankara, Türkiye
Ölüm nedeni: Akciğer kanserinin yayılımına bağlı beyincik tümörü
Defin yeri: Karşıyaka Mezarlığı, Ankara
Partisi: Adalet Partisi  (1973-1980) Doğru Yol Partisi (1983-1995) Fazilet Partisi (1999-2001) Adalet ve Kalkınma Partisi (2001-2014) Halkların Demokratik Partisi (2015-2019)
Çocuk(lar): 2
Bitirdiği okul: Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi
Mesleği: Avukat, çiftçi, ihracatçı ve siyasetçi
Dengir Mir Mehmet Fırat (8 Ağustos 1943, Mersin – 12 Temmuz 2019, Ankara) Türk avukat, çiftçi, ihracatçı ve siyasetçidir. 5 dönem milletvekilliği yapmış olan Fırat; DYP ve AK Parti'nin kurucularından, eski genel başkan yardımcılarındandı. DYP'den ayrıldıktan sonra sırasıyla FP, AK Parti ve HDP'de siyaset yaptı. FP'den bir, AK Parti ve HDP'den ikişer dönem milletvekili seçildi.
Hayatı

İlk orta ve lise öğrenimini Mersin'de tamamladıktan sonra
Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi. Çiftçilik, Serbest Avukatlık, İhracatçılık, Akdeniz İhracatçılar Birliği Yönetim Kurulu Üyeliği, Adalet ve Kalkınma Partisi Kurucu Üyeliği ve Genel Başkan Yardımcılığı, XXI. Dönem Adıyaman, XXII.ve XXV. Dönem Mersin, XXIII. Dönem Adana  Milletvekilidir. Alman asıllı Kristen (Zozan) Fırat ile evlidir ve iki çocuk babasıdır.
Dedesi Hacı Bedir Fırat Ağa Kavi aşiretine mensuptur. I. ve II. dönem Malatya, III. dönem Kars milletvekilidir. Amcası Hüseyin Fehmi Fırat üç dönem milletvekilliği ve Demokrat Parti Genel İdare Kurulu Üyeliği yapmıştır. Halasının oğlu Mehmet Sırrı Turanlı XI. dönem Adıyaman milletvekilliği ve Adıyaman senatörlüğü yapmıştır.
Adalet Partisi Kâhta ilçe başkanlığı, Doğru Yol Partisi kurucu üyeliği, Kâhta ilçe başkanlığı ve MKYK üyeliği yaptı. 1973 genel seçimlerinde Adalet Partisi'nden, 1995 genel seçimlerinde Doğru Yol Partisi'nden Adıyaman milletvekili adayı oldu. 1999'da Fazilet Partisine geçti, milletvekili oldu. Rahşan Affı'na destek verdi, 21 Aralık 2000'de yapılan oylamada kabul oyu verdi. 2000 yılında Fazilet Partisi'nden cumhurbaşkanlığına aday olacağını açıklamasına rağmen aday olmamıştır.
The New York Times'da yer alan "Atatürk devrimleri toplumda travma yarattı, dini yaşama biçimleri bir gecede ortadan kaldırıldı." şeklindeki sözlerinden dolayı büyük tepki topladı.
Dengir ismi Kürtçede "büyük ses"; Mîr ise Kürtçede "Bey" anlamına gelir. Mir Mehmet, Fırat'ın 19 göbek önceki dedesinin ismidir. Kürt kökenli olan  Dengir Mir Mehmet Fırat'ın dedesine Mustafa Kemal Atatürk tarafından madalya verilmiştir. Soyadı benzerliğinden dolayı, Şeyh Said'in torunlarıyla karıştırılsa da Şeyh Said'in torunlarıyla bir ilgisi yoktur.
Türk Tarih Kurumu'nun eski başkanı Prof. Yusuf Halaçoğlu'nun Anadolu Aşiretleri adlı kitabında, Fırat'ın mensup olduğu Rişvan Aşireti'nin Kürt değil, Türk olduğu öne sürülmüştür.
2015 yılında Halkların Demokratik Partisi'ne katılmış ve 2015 seçimleri için milletvekili adayı olmuş ve seçilmiştir.
22 Haziran 2015 tarihinde Halkların Demokratik Partisi tarafından 30 Haziran 2015'te yapılacak TBMM başkanlık seçimleri için TBMM başkan adayı olarak gösterildi. Seçimde 1. turda 81, 2. turda 80 ve 3. turda 78 oy alarak seçimi kaybetmiştir. 4. tura, 3. turda 4. olduğu için; yani 1. veya 2. olamadığı için katılamamıştır. 
21 Kasım 2015 tarihinde Halkların Demokratik Partisi tarafından 22 Kasım 2015'te yapılacak TBMM başkanlık seçimleri için TBMM başkan adayı olarak gösterildi. 12 Temmuz 2019'da Ankara'da akciğer kanseri tedavisi gördüğü bir hastanede 75 yaşında ölmüştür.
Funanâ

| Funanâ |
| --- | --- |

Kadın funaná dansçıları.
Funaná, Cape Verde'den akordeon tabanlı bir müzik ve dans türüdür. Ritim genellikle ferrinho tarafından sağlanır, zydeco'da yıkama tahtaları, Karayip ripsaw müziğinde testere, Sub-Saharan Afrika müziğinde scraper ve Latin ve Pre-Kolombiyen müziğinde güiro kullanıldığı gibi.
Bir dans olarak

Bir dans olarak, funaná çift dansıdır, partnerler bir kolunu birbirlerinin etrafına alırken diğer kol ile ellerini tutarlar. Dans, ritmin vuruşlarını belirleyen her dizin sırasıyla hızlı ve güçlü eğilmesiyle yapılır. Daha kırsal dans şeklinde, vücutlar birbirine hafifçe eğilir (omuz teması olacak şekilde) ve ayaklar yerden kalkar. Daha kentsel dans şeklinde, daha stilize edilmiş, vücutlar daha dikey (göğüs teması olacak şekilde) ve ayaklar yere sürünür.
Çeşitleri

Funanánın birkaç çeşidi vardır, hepsi iyi bilinmeyebilir ve hepsi gerçek adlarıyla bilinmeyebilir. İşte bazılarının tanımı:
Çeşitleri > Funaná kaminhu di ferru

Bu, funanánın en bilinen çeşididir. Genellikle "funaná" kelimesi tek başına kullanıldığında, dans etme konusunda daha başarılı olan bu çeşidi ifade eder, özellikle dans etme konusunda. Bu, genellikle bir marş gibi görünen, ancak vivace tempolu bir varyanttır.
Çeşitleri > Funaná maxixi

Bu varyantın adı muhtemelen Cape Verde'de bir zamanlar popüler olan müzik türü maxixe den gelir. Bu, öncekiye benzer bir varyanttır, ancak allegro tempolu bir müzik türüdür.
Çeşitleri > Funaná samba

Bu varyantın adına rağmen, bu çeşit Brezilya samba türüyle hiçbir ilgisi yoktur. Bu, akordeon tekniklerine lundu'm gibi başka bir müzik türünün uyarlaması gibi görünüyor. Tempoları daha yavaş (andante) ve ritim diğer varyantlardan farklıdır, toada'ya oldukça benzer.
Çeşitleri > Funaná morna

Pratikte daha çok "slow funaná" adıyla bilinmektedir. Bu, akordeon tekniklerine mornanın uyarlaması gibi görünüyor, andante bir tempoyla. Uzun bir süre boyunca, kent içi ortamlarda ve soylu dans salonlarında morna (badju di viulinu) bir prestije sahipken, kırsal ortamlarda funaná'nın daha yavaş bir versiyonu (badju di gaita) karşıtlık olarak geliştirildi. İlginçtir ki, bu varyantın tempoları Brava morna değil, Boa Vista morna ile aynıdır.