stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Manfred Curbach
Yayınları > Alman Betonarme Komitesi (Yeşil Kitapçık) Yayınları

Manfred Curbach, Silke Scheerer, Kerstin Speck, Torsten Hampel: Experimentelle Analyse des Tragverhaltens von Hochleistungsbeton unter mehraxialer Beanspruchung. Heft 578, 2011.
Manfred Curbach, Kerstin Speck: Konzentrierte Lasteinleitung in dünnwandige Bauteile aus textilbewehrtem Beton. Heft 571, 2008.
Manfred Curbach, Kerstin Speck: Mehraxiale Festigkeit von duktilem Hochleistungsbeton. Heft 524, 2002.
Manfred Curbach u. a.: Sachstandsbericht zum Einsatz von Textilien im Massivbau. Heft 488, 1998.
Manfred Curbach, Thomas Bösche: Verwendung von Bitumen als Gleitschicht im Massivbau. Heft 485
Yayınları > Diğer Yayınları

Detaylı yayın 9 Kasım 2018 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. listesine Betonarme Enstitüsü sayfasından erişilebilir.
Tek tek kanıt

↑  tu-dresden.de 3 Haziran 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Webseite der Fakultät Bauingenieurwesen der TU Dresden, abgerufen am 21.
↑  baublog.file1.wcms.tu-dresden.de 17 Kasım 2018 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Mitteilung im BauBlog der Fakultät Bauingenieurwesen der TU Dresden, abgerufen am 14.
↑  Ziele 14 Temmuz 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., abgerufen am 14.
↑  Forschung am IMB im Überblick. 9 Kasım 2018 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
↑  Aktuelle Forschungsprojekte – Mehraxiale Belastungen. 9 Kasım 2018 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
1 2 3  Boş kaynak (yardım)
↑  Deutscher Ausschuss für Stahlbeton e.
↑  Manfred Curbach. 9 Kasım 2018 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
↑  baublog.file1.wcms.tu-dresden.de 17 Kasım 2018 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., BauBlog der Fakultät Bauingenieurwesen der TU Dresden, abgerufen am 21.
↑  Mitgliedseintrag von Şablon:Leopoldina
↑  Carbonbeton – fein, filigran, faszinierend (12.12.2017). 19 Kasım 2018 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
↑  "Manfred Curbach, Prof. ". 23 Ekim 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Aralık 2018.
↑  Braunschweigische Wissenschaftliche Gesellschaft - Aktuelles. 28 Ağustos 2018 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BIBSYS: 98053841  GND: 135659922  ISNI: 0000 0001 1716 8860  LCCN: no2024108804  ORCID: 0000-0002-1596-7164  SUDOC: 269425659  VIAF: 164242098   WorldCat (LCCN): no2024-108804
Yakitori

Yakitori pişirilirken

Yakitori (Japonca: 焼き鳥, やきとり Türkçe: kuş ızgara) Japon mutfağından bir tür tavuk kebabıdır. Kushiyaki olarak da bilinir.
Yakitori, tavuk eti parçalarının çelik veya bambudan yapılma bir şişe  dizilerek kömür ateşinde ızgara edilmesi şeklinde yapılan bir yemektir. Tavuk eti parçalarının dizildiği şişe kushi adı verilir.
Geleneksel yakitori sadece tavuğun farklı bölgelerinden yapılırken günümüzde sığır, balık, deniz ürünleri ile de yapılmaktadır. Sadece sebzeyi şişe takarak yapılanlara ise kushi denilir.
Yakitoride  iki tür sostan biri kullanılır: şio veya tare. Şio (tuz), soya sosu bazlı bir sostur. Tare ise hafif  tatlı bir sostur. Bu sosun temelini, sake, soya sosu ve şekerden oluşan pirinç şarabı oluşturur. Sos, hem  şişteki etin üzerine sürülür, hem de piştikten sonra etler tekrar bu sosun içine batırılır.
Bir yakitori ustası: Yakitoriasan
Yakitori günümüzde Japonya ve Asya'nın gözde yemeklerindendir. İlk olarak 19. yüzyılda Meiji Dönemi'nde ortaya çıktı, ancak popüler hale gelmesi 1950'leri buldu. 1950lerde Japonya'da tavuk bol miktarda bulunur hale geldiğinde, yakitari yaygınlaştı. Tarihin daha önceki dönemlerinde Japonya'da Budist inançlar nedeniyle, serçe haricindeki hayvanları avlayıp pişirmek ve yemek yasaktı (serçelerin avlanması, pirinç hasadına verdikleri zarardan ötürü serbestti). Japonya'da yakitori yakitori-ya adı verilen özel yakitori dükkanlarından satılır, izakaya adı verilen Japon gastro-publarında da servis edilir.
Şiş tavuğun hazırlanması çok kolay olduğu ve ayakta atıştırılabilir olduğu için, yatai denilen küçük yemek tezgahlarında satılan bir sokak yemeği olarak da servis edilmesi yaygındır. Japonya'da pek çok çalışan, öğle yemeğinde veya akşamları işten eve giderken yol üzerinde bulunan bu tezgâhlardan yakitori alır. Yakitori elle, genellikle doğrudan şişten yenir ve yanında bira ve kızarmış sebzelerle eşlik edebilir.
Çeşitleri

Tavuğun her parçasından lezzeti ve besin değeri farklı nitelikte yakitoriler yapılır, tavuğun hiçbir parçası ziyan edilmez. Başlıca yakitori türleri şunlardır:
Kanmuri yakitori: Ana malzemesi tavuk ibiğidir.
Mune yakitori: Sadece tuzla ve bazı durumlarda dara sosuyla terbiyelenmiş olan tavuk göğsüyle yapılır.
Sasami yakitori: Ana malzemesi tavuk göğsüdür. Tavuk parçaları, bazı durumlarda sake içinde marine edilir, şişe dizilip ızgara yapılır.
Hatsu yakitori: Ana malzemesi  tavuk yüreğidir.
Seseri yakitori:  Ana malzemesi tavuğun boyun bölgesidir.
Kimo yakitori veya reba: Ana malzemesi tavuk ciğeridir.
Sunagimo yakitori: Ana malzemesi tavuk taşlıklarıdır.
Kawa yakitori: Ana malzemesi tavuk derisidir.
Momo yakitori: Ana malzemesi tavuk bududur.
Bonri yakitori: Ana malzemesi tavuk kuyruklarıdır.
Tebasaki yakitori:  Ana malzemesi tavuk kanadıdır.
Tsukane yakitori: Tavuk kıyması ile yapılır. Kıyma; taze soğan, sarımsak, zencefil, soğan veya shiso ile zenginleştirilebilir.
Nankotsu: tavuk kıkırdağı ile yapılır.
Negima: Dilimlenmiş tavuk butları veya tavuk göğsü ile birlikte yeşil veya Galli soğan (negi) parçalarıyla yapılan bir yakitori çeşididir.
Benzer yemekler

Brochette (Fransız), Espetada (Portekiz), Satay (Uzak Doğu), Shashlik (Rus), Şiş kebabı (Türk), Souvlaki, Mici (Romen) or Kalamaki (Yunan)
Altay Han

Altay Han - Türk, Altay ve Moğol mitolojisinde Dağ Tanrısıdır. Bazen Altın Tanrısı olarak da görünür. Altın Han, Altun Han, İlten Han olarak da söylenir. Moğol mitolojisinde Altan Han veya Alt Han olarak bilinir.
Özellikleri

Altın Dağ'ın sahibi ve koruyucusudur. Altından bir giysi giyer. Altın, Türk kültüründe altın hakanlık (imparatorluk) simgesidir. Altın çukalı (zırhı) ve tolgası (miğferi) vardır. Kargısı ve yayı atındandır. Altın Dağ erişilmez bir uzaklıktadır ve zirvesi görünemeyecek kadar yüksektir. Altan Han yerle göğü birbirine bağlayan bu dağdan sorumludur ve zirvesinde oturur. Zenginliği, ihtişamı, değerli madenleri temsil eder. Macarlarda Arany Atyacska (Altın Ata) adlı bir karakter vardır. Ural-Altay kültürlerinin ortak bir motifidir. Kazakya Isık kurganında bulunan altın zırhlı, altın giysili tekin (prens) bu anlayışın somut bir dışavurumudur. Atı için altından koşum takımı bulunan Altın Tekin, Türklerin eski çağdaki yaşayışları hakkında vermektedir. 18 yaşında olduğu tahmin edilen genç bir prense ait cesedin üzerindeki altın zırh bile başlı başına bir sanat eseridir (Altın Elbiseli Adam). Kurganda bulunan bir yazıyı kimi araştırmacılar “Khan uya üç otuzı yok boltı. Utugsi tozıltı.” yani “Tigin, 23′ünde öldü. Halkının başı sağ olsun.” şeklinde okudular. Bu müthiş giysiden ve altın eşyalardan da anlaşılmaktadır ki, altın nesneler yalnızca ihtişam ve gösteriş amaçlı değil Altan Han'a duyulan bir saygının olarak bu kurgana koyulmuştur. Belki de böylece Altay Han'ın gönlü alınarak genç prensin cennete gitmesi sağlanacağı düşünülmüştür. Mogurcada Haltan olarak geçer. Altay Han Altaylar'ın Tengricilik inancında, güçlü bir Yer Su dağ ruhudur. Altaylar onun Altay dağlarının en yüksek zirvesinde oturduğuna inanırlar.
Etimoloji

(Al) kökünden türemiştir. Işıldamak, Parıldamak anlamlarına gelir. Altın sözcüğü ile aynı kökene sahiptir. Alım, alımlılık gibi göz alıcılık ve alav (alev), alaz gibi yakıcılık bildiren fiillerle aynı kökten gelmektedir. Altın bütün insanlık tarihinde zenginliğin en çok bilinen simgesidir ve pek çok büyük uygarlık altın para uygulamasını tarih içinde kullanmıştır. Moğolca Alt sözcüğü altın demektir.
Dipnotlar

↑  Türk Söylence Sözlüğü, Deniz Karakurt, Türkiye, 2011 (OTRS: CC BY-SA 3.0) 27 Aralık 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
↑  "Mongolian Dictionary, Andras Rajki, ("alt")". 16 Aralık 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Aralık 2011.
Tekke, zaviye ve türbelerin kapatılması

29 Mart 1924 tarihli Resimli Gazete'de dergahların ilgasıyla ilgili kapak.
“Tekke, zaviye ve türbelerin kapatılması”, 30 Kasım 1925 tarihinde kabul edilip 13 Aralık 1925 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 677 sayılı kanun ile hayata geçmiştir.
Konya milletvekili Refik Bey (Koraltan) ve beş arkadaşının önerisiyle meclise sunulup kabul edilen Tekke ve Zaviyeler ile Türbelerin Seddine ve Türbedarlar ile Bazı Unvanların Men ve İlgasına Dair Kanun; bütün tarikatlarla birlikte şeyhlik, dervişlik, müritlik, dedelik, seyitlik, çelebilik, babalık, emirlik, halifelik, falcılık, büyücülük, üfürükçülük, gaipten haber vermek ve murada kavuşturmak amacıyla muskacılık gibi, eylem, ünvan ve sıfatların kullanılmasını, bunlara ait hizmetlerin yapılmasını ve bu ünvanlarla ilgili elbise giyilmesini de yasaklamıştır. Ayrıca yasa ile Türkiye Cumhuriyeti içinde padişahlara ait ya da bir tarikata çıkar sağlamaya yönelik tüm türbeler kapatılmış, türbedarlıklar kaldırılmıştır. Yasaya aykırı davrananlara para ve hapis cezası getirilmiştir.
Yasa, 1982 anayasasında  "İnkılap kanunları" (anayasanın 174. maddesine göre anayasaya aykırılığı iddia edilip iptal edilemeyecek kanun) arasında kabul edilerek koruma altına alınmıştır.
Yasanın çıkma süreci

Yasanın çıkmasında, Doğu Anadolu bölgesinde gerçekleşen Şeyh Sait İsyanı'nın hızlandırıcı rolü oldu.
Bu gelişme, tekke ve zaviyelerin kapatılmasına dair kanunun çıkışı hızlandırdı. Ankara İstiklal mahkemesi de tekke ve zaviyelerin kapatılması için hükûmete başvuru yaptığı gibi Konya milletvekili Refik Bey ve arkadaşları bu konuda bir yasa önergesi hazırlayıp Meclise verdiler.
Cumhurbaşkanı Mustafa Kemal, 30 Ağustos 1925'teki Kastamonu söylevinde "Ölülerden medet ummak, medeni bir cemiyet için, şindir(lekedir). Efendiler ve ey millet, biliniz ki, Türkiye Cumhuriyeti şeyhler, dervişler, müritler ve mensuplar memleketi olamaz. En doğru en hakiki tarikat, medeniyet tarikatıdır." sözleriyle tüm yurtta tekke ve zaviyelerin kapatılacağının işaretini verdi. Cumhurbaşkanı Ankara'ya döner dönmez bu konuda bir hükûmet kararnamesi yayımlandı. 2 Eylül 1925 tarihli kararname ile tekke ve zaviyelerin kapatılması kararı alındı.
Ceza yaptırımı içeren yasanın çıkması, Refik Bey ve arkadaşlarının hazırladığı 677 sayılı yasa önerisinin 30 Kasım 1925 günü mecliste tartışılması sonucu yürürlüğe girdi.
Yasada değişiklikler

677 sayılı yasa, önce 1950 yılında çıkan 5566/1 numaralı yasa daha sonra  1990 yılında çıkan 3612/5 sayılı yasa ile değişikliğe uğradı.
Yasa değişikliği konusu, ilk defa 1947'de CHP'nin VII. Kurultayı'nda gündeme geldi. Kurultayda programın milliyetçilik maddesine ilişkin söz alan Hamdullah Suphi Tanrıöver, gençlere milliyet duygusunun verilmesi için türbelerin tamir edilmesini, açılmasını önerdi. Kanun değişikliği içeren yasa tasarısı, 21 Ocak 1950'de başbakan Şemsettin Günaltay tarafından meclise sunuldu; geniş bir mutabakatla 5 Mart 1950'de yasalaştı. Yeni yasa, türbelerin bir bölümünün Millî Eğitim Bakanlığı onayı ile açılmasına olanak sağladı. İlk olarak İstanbul'da Koca Mustafa Reşit Paşa türbesi, ardından Gazi Osman Paşa türbesi açıldı. Bunu Barbaros Hayreddin Paşa türbesi, Osmanlı sultanlarından Kanuni Sultan Süleyman ve Yavuz Sultan Selim'in, Bursa'da Osman Gazi ve Orhan Gazi'nin türbelerinin ve Yeşil Türbe'nin açılışı izledi. Mimar Sinan'ın, Fatih Sultan Mehmet'in türbesi, içinde Sultan Abdülaziz ve II. Abdülhamid'in de yatmakta oldukları II. Mahmut Türbesi, Bolayır'da Şehzade Gazi Süleyman Paşa, Kırşehir'de Âşık Paşa, Konya'da Selçuklu sultanları, Akşehir'de Nasreddin Hoca türbeleri ilk aşamada açılan türbelerdendir.
1990'da çıkan yasa ise türbelerin açılması için Bakanlar Kurulu onayının alınması şartını ortadan kaldırdı; Kültür Bakanlığı'nın onayı yeterli görüldü.
Vedran Runje

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
Kişisel bilgileri
Tam adı:  Vedran Runje
Doğum tarihi:  10 Şubat 1976 (48 yaşında)
Doğum yeri:  Split, Hırvatistan
Boyu:  1,85 m (6 ft 1 in)
Mevkii:  Kaleci
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 1993–1995 |  HNK Trogir |  70 |  (0) |
| 1996–1998 |  Hajduk Split |  23 |  (0) |
| 1998–2001 |  R. Standard de Liège |  96 |  (0) |
| 2001–2004 |  Marseille |  92 |  (0) |
| 2004–2006 |  R. Standard de Liège |  68 |  (0) |
| 2006–2007 |  Beşiktaş |  33 |  (0) |
| 2007–2011 |  Lens |  133 |  (0) |
| Toplam |   |  515 |  (0) |
Millî takım kariyeri
| 1993-1996 |   Hırvatistan U-21 |  8 |  (0) |
| 2006-2011 |   Hırvatistan |  22 |  (0) |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. 
Vedran Runje, (d. 10 Şubat 1976, Split), Hırvat eski millî kaleci.
Futbol kariyeri

Futboldaki ilk profesyonel lisansını Hırvatistan'ın Hajduk Split takımında forma giydiği dönemde aldı. Runje, 2 yıl kaldığı takımında başarılı grafiği ile dikkat çekmeye başladı ve 1998'de Belçika'nın R. Standard de Liège takımına transfer oldu. 2001 yılına kadar Belçika'da oynayan Runje, 3 yıllık sonra Fransız takımı Marseille ile 3 sezonluk anlaşma imzaladı. Runje, kariyerindeki en büyük başarıları da Fransa'da kazandı. 2 sezon üst üste yılın kalecisi seçilen oyuncu, Marsilya kalesini koruduğu dönemde takım halinde bir başarıya imza atamadı ve 2004 yılının sonunda tekrar Standart Liège'e transfer oldu. Belçika'da bir kez daha yılın kalecisi seçilen ve 2006 yılına kadar bu takımda forma giyen Runje, 2006-2007 sezonunun başında Beşiktaş'a transfer oldu. 2006-2007 sezonunu ligde en az gol yiyen kaleci olarak tamamladı. Bire birdeki başarısı, refleksleri, iyi açı kapatabilme özelliği ve tecrübesi sağlam bir kaleci olmasındaki etkenlerdir. 17 Haziran 2007'de 1.00 milyon € bonservis bedeli karşılığında Fransa'nın RC Lens takımına transfer oldu. Temmuz 2011 yılında futbolu bırakmıştır.
Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları bulunmaktadır.
Armaxa

Armaxa, Armaza olarak da bilinir, Roma döneminde yerleşim yeri olan antik Kapadokya'da bir kenttir.
Günümüzde, Sivas iline bağlı Gemerek ilçesi yakınlarında bulunmaktadır.
Tchéky Karyo

| Tchéky Karyo |
| --- | --- |
Tcheky Karyo, Cabourg Film Festivali'nde (2013)
Doğum: 4 Ekim 1953 (71 yaşında) İstanbul, Türkiye
Milliyet: Yahudi
Meslek: Oyuncu, müzisyen
Etkin yıllar: 1982-günümüz
Evlilik: Isabelle Pasco (boşanmış)

Tchéky Karyo, 1992
Baruh Djaki Karyo (d. 4 Ekim 1953, İstanbul ya da bilinen adıyla Tchéky Karyo),Yahudi asıllı Fransız oyuncu ve müzisyen.
Tchéky Karyo, Sefarad kökenli bir ailede, 1953 yılında İstanbul'da doğdu. Babası Türkiye Yahudisi, annesi ise Selanik Yahudisiydi. Ailesi daha sonra Fransa'ya göç etti. Karyo, çocukken gittiği Paris'te oyunculuğa merak sardı. İlk gözdesi tiyatroydu, Cyrano Tiyatrosu'nda başladığı kariyerini, Companie Daniel Sorano'da devam ettirdi. Daha sonra da sayılı tiyatrolardan biri olan Strazburg'daki Strazburg Ulusal Tiyatrosu'na girdi. ‘‘Othello’’, ‘‘Macbeth’’, ‘‘Tartuffe’’ gibi klasiklerin yanı sıra çağdaş tiyatroyla da ilgilendi.
Bu arada sinemaya da merak saldı. Fransız sinemasında bir anda yıldızı parlayan Karyo, 1982 yılında Fransa'nın Oscar'ı olarak bilinen César ödülüne aday gösterildiyse de ödülü kazanamadı. Karyo'ya beklediği ödül 1986'da geldi. Fransa'nın en prestijli ödüllerinden Jean Gabin Ödülü'nü kazanan sanatçı, bu yıllarda dünya sinemasına açıldı. 1995'te Pierce Brosnan'la birlikte ‘‘Goldeneye’’da oynadı. Sonra Meg Ryan ve Matthew Broderick ile oynadığı ‘‘Addicted To Love’’ ve Milla Jovovich ile Fransız ulusal kahramanı azize Jean d'Arc'ı konu alan ‘‘Jeanne d'Arc The Messenger’’da kamera karşısına geçti.
Tchéky Karyo, Vatansever filmi ile adından söz ettirdi. Mel Gibson'ın ‘‘Cesur Yürek’’ten sonraki ikinci dev filmi olan ‘‘Patriot’'ta Fransız bir subayı canlandıran Karyo, uluslararası bir üne ve başarıya kavuştu. Oyuncu Isabelle Pasco'yla evliydi.
Filmler

Jacquou le croquant (2006)
Un long dimanche de fiançailles (2004)
Ne quittez pas! (2004)
Tempesta (2004)
Taking Lives (2004)
Blueberry (2004)
The Core (2003)
Utopía (2003)
Cinemagique (2002)
The Good Thief (2002)
Kiss of the Dragon (2001)
Le Fabuleux destin d'Amélie Poulain (2001) - uncredited, man on photo in Nino's photo album
Le Roi danse (2000)
Patriot (2000)
Saving Grace (2000)
Arabian Nights (2000)
The Messenger: The Story of Joan of Arc (1999)
My Life So Far (1999)
Comme un poisson hors de l'eau (1999)
Babel (1999)
Wing Commander (1999)
Que la lumière soit (1998)
Passaggio per il paradiso (1998)
From the Earth to the Moon (1998) - HBO miniseries
Les Mille merveilles de l'univers (1997)
Dobermann (1997)
Addicted to Love (1997)
Habitat (1997)
Va' dove ti porta il cuore (1996)
To Have and to Hold (1996)
Albergo Roma (1996)
Terra Estrangeira (1996)
Colpo di luna (1995)
GoldenEye (1995)
Crying Freeman (1995)
Operation Dumbo Drop (1995)
Bad Boys (1995)
Zadoc et le bonheur (1995)
Innocent Obsession (1994)
L'Ange noir (1994)
Nostradamus (1994)
La Cité de la peur: une comédie familiale (1994)
Trop près des Dieux (1992)
L'Atlantide (1992)
Isabelle Eberhardt (1992)
1492: Conquest of Paradise (1992)
La Villa del venerdì (1992)
L'Affût (1992)
A Grande Arte (1991)
Vincent et moi (1991)
La Fille des collines (1990)
Nikita (1990)
Corps perdus (1990)
Australia (1989)
La Maison dans la dune (1988)
L'Ours (1988)
Spirale (1987)
Le Moine et la sorcière (1987)
États d'âme (1986)
Bleu comme l'enfer (1986)
L'Unique (1986)
Contes clandestins (1985)
Grottenolm (1985)
L'Amour braque (1985)
L'Air du crime (1984)
Le Matelot 512 (1984)
Les Nuits de la pleine lune (1984)
La Java des ombres (1983)
Le Marginal (1983)
La Balance (1982)
Que les gros salaires lèvent le doigt!!! (1982)
Toute une nuit (1982)
Le Retour de Martin Guerre (1982)
Terminoloji

Terminoloji ya da terimbilim, genel anlamda terimler ve onların kullanımıyla ilgili bir bilim dalıdır ki, bu terimler araştırmaya dayalı özellikli (spesifik) metinlerde geçen (basit) sözcükler veya birleşik sözcükler şeklindedir.
Terimbilim, Terminus (çoğul: Termini) öğretisidir. Artık konuşma dilimize yerleşmiş olan Termini'lerin kavramsallığında anlam yüklülüğüyle metinlerdeki hâllerinin incelendiği, çözümlenmesi ve araştırılması, doğru kullanım için kurallar getirilmesi ile uğraşır ve dilin fiktif didaktiğini belirler.
Bu anlamda bildiğimiz klasik sözlükler, Glossar (sözlük listesi), Thesaurus (anlam dizinleri) terimbilimin kullanım alanındadır. Dolayısıyla terimbilimin her zaman yoklanabilecek ve kendisine başvurulabilecek kontrollü bir sözcük dağarcığı vardır.
Kavramların listelenmesi veya sınıflandırılması terimbilimde genelde alfabetik biçimde ilgi alanı, temas ettiği uzmanlık dalı (örneğin biyoloji, kimya, matematik, fizik vs.) kullanım sıklığı gibi bir takım spesifik özellikler ve yönlendirmeler taşır.
Ulubey Kanyonu

| Ulubey Kanyonu |
| --- | --- |
Ulubey Kanyonu
Kanyonun genel görünümü (Nisan 2021)
Coğrafya
Konum: Ulubey, Uşak, Türkiye
Koordinatlar: 38°25′17.8″K 29°17′22.2″D﻿ / ﻿38.421611°K 29.289500°D﻿ / 38.421611; 29.289500
Genel Bilgiler
Yüzölçümü: 1,2 km2 (0,46 sq mi)

Tür: Kanyon
Koruma alanı: Tabiat parkı
Akarsu: Banaz Çayı
Konum haritası

Wikimedia Commons
Ulubey Kanyonu, Uşak ilinin Ulubey ilçesi sınırları içerisinde bulunan kanyon. Orman ve Su İşleri Bakanlığı tarafından 27 Haziran 2013'te tabiat parkı ilan edilmiştir.
Ekoloji

Kanyondan Ulubey Deresi ve Banaz Çayı'nın geçmesi nedeniyle flora ve fauna bakımından zengindir.
Flora

Bir ülkede veya bir bölgede yetişen bitkilerin türü olarak tümüdür.
Oluşumu

Kanyon 3.zamanın sonlarından 4.zamanın başlarına kadar geçen oluşum sürecinde tektonik hareketlerden etkilenmiş ve günümüzde Ege Bölgesi'nde yer alan Horst-Graben yapı şeklini ulaşmıştır. Büyük Menderes Grabeni'nin çökmesi, karstik oluşum süreciyle kanyonun oluşumunun bağlantılıdır. Büyük Menderes Grabeni'nin de gerçekleşen en az üç çökmesi ile birlikte aşındırma hareketleri başlamıştır. Böylece Ulubey Deresi ve Banaz Çayı'nın da geçtiği yerlerde derin menderes vadiler oluşmuştur.
İğneada

| İğneada |
| --- | --- |
Belde


 Kırklareli
İğneadaİğneada'nın Kırklareli'deki konumu
Ülke: Türkiye
İl: Kırklareli
İlçe: Demirköy
Coğrafi bölge: Marmara Bölgesi
İdare
 • Belediye başkanı: Tahir  Işık (CHP)
Nüfus (2015)
 • Toplam: 2.148
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0288
Resmî site İğneada Belediyesi
İğneada, Kırklareli'nin Demirköy ilçesine bağlı, Trakya'nın Karadeniz sahilinde bir beldedir. 22 kilometrelik bir sahile sahiptir. Bağlı olduğu  ilçeye 26, Kırklareli il merkezine 100 kilometre uzaklıktadır. Nüfusu, TÜİK 2013 sayımına göre 2082 kişidir. Beldede Karadeniz'in en batısında  yer alan Limanköy Feneri bulunmaktadır.
Etimoloji

Yerleşimin adı, burayı Osmanlı topraklarına katan İne Bey'den gelmektedir. Daha sonra "İneada" adıyla bilinen yerleşimin ismi zamanla İğneada olmuştur.
Beldenin eski adı 1891 yılı kayıtlarında İniada olarak geçmektedir.
Tarihçe

29 Şubat 1972'de belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. İğneada'nın ilk belediye başkanı bağımsız aday Muammer Akbaş oldu.
Nükleer santral

14 Ekim 2015 tarihinde Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanı Ali Rıza Alaboyun tarafından ülkenin üçüncü nükleer enerji santralinin İğneada'da yapımının planlandığı açıklandı. Bu açıklamanın ardından Demirköy Belediye Başkanı Muhlis Yavuz, nükleer santralin ilk gündeme geldiği günden bu yana ilçe ve belde halkı tarafından istenmediğini dile getirdi. Trakya'yı kapsayan üst ölçekli planlarda 2013 yılında yapılan değişiklikle eklenen "enerji üretim santralları yapabilir" maddesine Trakya Platformu tarafından dava açıldığı ve yürütmeyi durdurma kararı alındığı, bu nedenle Trakya'nın herhangi bir yerine enerji üretim santrali yapılamayacağı ileri sürülmektedir. Orman ve Su İşleri Bakanı Veysel Eroğlu ise 16 Ekim 2015'te İğneada'da nükleer santralle ilgili bir çalışma ve başvuru olmadığını söyledi. 8 Kasım 2022'de Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanı Fatih Dönmez, Trakya'daki nükleer santralin yer tespiti çalışmalarının devam ettiğini açıkladı.
İğneada ormanları

Istranca dağlarının Karadeniz kıyısına bakan bu ormanlar "Longoz" adıyla anılır. Kayın, meşe, dişbudak ve kızılağaç bu ormanların başlıca türleriidir. ormanlar yağışlı mevsimlerde tam olarak su altında bulunurken yaz mevsiminde yer yer göllerle kaplıdır. Bu alanda 500 civarında bitki ve hayvan türü dikkat çeker. Özellikle yaban kedisi, su samuru ve kuğunun yaşam alanıdır.
Türkiye Zihinsel Yetersiz Çocukları Yetiştirme ve Koruma Vakfı

Başlığın diğer anlamları için Rehabilitasyon sayfasına bakınız.
Türkiye Zihinsel Yetersiz Çocukları Yetiştirme ve Koruma Vakfı. Türkiye'de zihinsel yetersiz çocukların eğitimi ve korunması için faaliyet gösteren bir sivil toplum kuruluşudur. Zihinsel Yetersiz Çocukları Yetiştirme ve Koruma Vakfı'nın temel hedefi, Türkiye'de zihinsel yetersiz çocukların yeterli eğitim, rehabilitasyon ve bakım şartlarına kavuşabilmeleri için gerekli olanak ve ortamları yaratmak, meslek kazanmalarına yardımcı olmak, uzun vadede bu şartların kalıcılığını güvence altına almak ve kimsesiz zihinsel yetersizlere yaşamları boyu sahip çıkmaktır.
Tarihçe

Makbule Ölçen Başkanlığında bir grup gönüllü tarafından 8 Mart 1982'de Ankara'da kuruldu.
1983 yılında Gölbaşı ilçesinde 155 dönüm araziyi Devletten sembolik ücretle satın alarak, Almanya Büyükelçiliği tarafından sağlanan destekle, bir yönetim binası, bir eğitim binası ve bir yatakhane binasından oluşan, 30 gündüzlü, 10 yatılı öğrenci kapasiteli “Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi” yapıldı.
1986 yılından başlayarak şube sayısı hızla arttı ve birkaç yıl içinde 21 şube kuruldu. Ancak ekonomik sıkıntılar ve deprem felaketi nedenleriyle 6 şube kapanmak zorunda kaldı. Bugün 15 şube çalışmalarını sürdürmekte ve 1500'e yakın zihinsel yetersiz çocuk ile ailelerine hizmet sunmaktadır.
2000 yılında toplanan Genel Kurulda, yaşamını zihinsel yetersizlere adamış ve eğitimin ilk meşalesini yakmış olan Makbule Ölçen, kendi isteğiyle Genel Başkanlık görevinden ayrıldı ve oybirliğiyle Onursal Başkan seçildi.