Uluslararası sistem teorisi
Evrensel sistem

Morton A. Kaplan'ın dördüncü sistemi ise evrensel sistemdir. Evrensel sistem bağımsız kuruluşlar tarafından kurulan bir siyasi sitem görünümündedir. Evrensel sistem, bütünleştirici bir yapıya sahiptir. Dolayısıyla sistem, bütünleştirici ve istikrarlı bir yapıya sahiptir. Bu tür sistemlerde devletler, amaçlarına barışçıl yollardan ulaşmaya çalışırlar. Morton A. Kaplan'ın beşinci sistemi hiyerarşik sistem, evrensel sistemdeki uygulamalar başarılı ise demokratik ya da herhangi bir devletin veya blokun başat konuma gelmesiyle ortaya çıkmışsa otoriter nitelikte olabilir. Sistem bir dünya devleti veya imparatorluk sistemi görünümündedir. Sistem oldukça bütünleşmiş bir yapıya sahip olduğundan istikrarlı bir sistemdir. Sistemden ayrılmanın bir maliyeti vardır. Bu yüzden ayrılmalar çok görülen bir olay değildir. Morton A. Kaplan'ın uluslararası sistem modellerinden altıncısı birim veto sistemidir. Birim veto sistemi, yirmi ya da daha fazla devletin nükleer silaha sahip olmasıyla, sorunların tırmanma haliyle, top yekün bir nükleer savaşa başvurma ihtimalini bulunduran bir modeldir. Sistemin yapısı, savaş olasılığını ortadan kaldırmak ve korkuya dayalı bir savaştan kaçınmaktır. Nükleer devletler arasında, ideolojiden kaynaklanmayan ayrılıklar görülebilir.Bu sistemde hegemonik amaçlar güden devletlere rastlanmaz.[kaynak belirtilmeli] Sistemde devletin kullanacağı nükleer güç diğerlerini caydıracağı için sistem genelde istikrarlıdır. Birim veto sisteminde nükleer savaşlar görülmez. Eğer nükleer silahlar kullanılacak ise bu uyarı amacı taşıyan misilleme ya da diğer sınırlı amaç ve yollarla olur. Çünkü tırmanma ve misilleme korkusu karşı tarafı caydırır. Morton A. Kaplan bu altı sistemin dışında, çok gevşek iki kutuplu sistem, detant sistemi, istikrarsız blok sistemi ve tamamlanmamış nükleer yayılma sistemi diye adlandırdığı dört sistem daha geliştirmiştir.[kaynak belirtilmeli]
Bu modellerden, çok gevşekli iki kutuplu sistemde, bloklar varlıklarını devam ettirmekle beraber zayıflamış durumdalardır. Bir tırmanma ortamı oluşmadığı sürece, nükleer denge ABD ve SSCB arasındaki doğrudan savaşı önler. Bu tür sistemlerde, nükleer silahlarda sınırlı da olsa bir yayılma vardır. Morton A. Kaplan'ın sonradan geliştirdiği bir sistemlerden diğeri detant(yumuşama) sistemidir. ABD ve SSCB'de, olumlu gelişmelerin gözlemlendiği sistemdir. Helsinki Nihai Senedi'nin imzalandığı dönem ve 1970'li yıllarda iki blok arasındaki ilişkiler, bu modelin özelliklerini yansıtmaktadır. Detant sisteminin sonucu olarak, her iki blokun örgütlenmelerinde zayıflamalar görülmektedir. İstikrarsız blok sistemindeyse uluslararası ilişkiler, detant sisteminin tersine bir gelişme içindedir. Amerika Birleşik Devletleri ve Sovyetler Birliği arasındaki gerginlik artmıştır. Silahsızlanmayla ilgili antlaşmalar yok denecek kadar azdır. Son olarak, tamamlanmamış nükleer yayılma sistemi, istikrarsız blok sisteminin değişimiyle ortaya çıkmıştır. ABD ve Sovyetler Birliği dışında on beş yirmi devletin daha nükleer güce sahip olduğu sistemdir. Uluslararası hukuk normlarına eğilim azalmakla birlikte iç işlere müdahale çok yoğundur.
Sistem teorisi, devletlerin dış politikalarının, yine devletler tarafından oluşturulan yapı tarafından etkilendiğini varsayan bir teoridir. Kenneth Waltz'a göre uluslararası sistem bir üst otoritenin ya da merkezi bir devletin bulunmadığı anarşik bir yapıdır. Devletlerin güvenlikleri kendileri tarafından karşılanacağından, güç, bu amaç için başlıca araçtır. Morton A. Kaplan'ın uluslararası sistem yaklaşımıyla benzerlikler bulunsa da Kaplan'ın tanımladığı sistem modelleri anarşik değildir. İki yaklaşımın ortak yanları, uluslararası sistemi devletlerden oluşan bir yapı olarak görmeleri, yani uluslararası ilişkileri devlet merkezli olarak tanımlamalarıdır. Kaplan'ın modeli daha bilimsel ve daha davranışsalcıdır. Diğer taraftan, Wallerstein'in sistem yaklaşımında ise dünya sistemi, ekonomik faktörlerle tanımlamakta, uluslararası iş bölümü ve üretim ilişkileri temel alınarak, dünya sisteminin kapitalist olduğu, bu yapının bazı ülkelerin gelişmesine imkân tanırken diğerlerinin geri kalmasına yol açtığı belirtilmektedir. Dolayısıyla dünya sistemi yaklaşımı devletlerin dış politikalarını açıklamada yeterli bir analiz çerçevesi sağlamamaktadır. Waltz tarafından merkezi otorite yokluğuna bağlı anarşik olarak tanımlanan sistem, Wallerstein'da ekonomik nedenlerle kapitalist olarak tanımlanmaktadır. Her üç sistemci yaklaşımın ortak özelliği devletlerin politikalarının sistemin karakterleriyle açıklanmaya çalışılmasıdır. Her üç varsayımın bir diğer ortak özelliği ise devletlerarası farklılıkları göz ardı ederek, benzer koşullarda tüm devletlerin benzer politikalar izleyeceklerini varsaymalarıdır. Kaplan'ın sistem modellerine yöneltilen eleştirilerde, güç dengesi ve gevşek iki kutuplu sistem modeli dışındaki söz konusu modellerin, varsayımsal nitelikte oluşunun, bilimselliklerini tartışmalı hale getirdiği ileri sürülmektedir. Ayrıca içsel unsurları ve her devlete özgü farklı nitelikleri göz ardı edilerek, tüm devletlerin, benzer koşullarda benzer politikayı izleyeceklerini kabul edilmesi de eleştirilmektedir. Güç dengesinin devamı ya da korunması için öngörülen kurallar, oldukça soyut olup bu kuralların, değişip değişmeyeceği de belirtilmemektedir. Bunların dışında sistem teorisi, devletlerin davranışlarını yapısal nedenlere dayandırması, devlet adamları ve karar vericilerle ilgilenmemesi, rasyonel davranışın sistemin kuralları doğrultusunda hareket etmek olduğu, tüm devletlerin aynı şekilde davranacağını varsayarak irrasyonel unsurları ya da öznel koşulları yadsıması, ülkelerin farklı siyasal koşullara sahip olduğu gerçeğini göz ardı etmesi nedeniyle de eleştirilmiştir.