Korku ve titreme
Kierkegaard'ın yöntemi > Etiğin teleolojik olarak askıya alınması

Etik nedir? Kierkegaard, okuyucuyu Hegel'in Elements of the Philosophy of Right adlı kitabına, özellikle de "Yetkili olarak kabul ettiği şeyi iyi olarak kabul etmesi, öznel iradenin hakkıdır" diye yazdığı "İyilik ve Vicdan " üzerine olan bölüme yönlendirir. Bir eylemin, bir amacın dışsal gerçekleşmesi olarak, nesnel olarak gerçekleştiğinde sahip olduğu değer hakkındaki bilgisine göre doğru ya da yanlış, iyi ya da kötü, yasal ya da yasa dışı sayılması da bireyin hakkıdır. (. . .) İyiye ilişkin içgörü hakkı, fiilin kendisine ilişkin içgörü hakkından farklıdır. Nesnellik hakkı, eylemin gerçek dünyada bir değişiklik olması, orada tanınması ve genel olarak orada geçerliliği olan şeye yeterli olması gerektiği anlamına gelir. Bu gerçek dünyada kim hareket edecekse, onun yasalarına boyun eğmiş ve nesnellik hakkını tanımıştır. Benzer şekilde, akıl kavramının nesnelliği olan devlette, yasal sorumluluk herhangi bir kişinin makul ya da mantıksız olarak kabul ettiği şeye kendini uyarlamaz. Doğruya veya yanlışa, iyiye veya kötüye ilişkin öznel kavrayışa veya bir kişinin inancını tatmin etmek için öne sürdüğü iddialara bağlı değildir. Bu nesnel alanda içgörü hakkı, neyin yasal neyin yasadışı olduğuna veya fiili yasaya ilişkin içgörü olarak kabul edilir. Kendisini en basit anlamıyla, yani meşru ve bağlayıcı olanın bilgisi veya bilgisi ile sınırlar. Devlet, kanunların aleniliği ve genel örf ve âdetler vasıtasıyla, uyruğunun içgörü hakkından resmi tarafını uzaklaştırır. Aynı zamanda, şu anki bakış açımızda hala ona bağlı olan şans unsurunu da ortadan kaldırır."
İbrahim bu teoriyi takip etmedi. Kierkegaard, Hegel'in yanıldığını çünkü İbrahim'i imanın babası olarak protesto etmediğini ve ona katil demediğini söylüyor. Etiği askıya almış ve evrenseli takip etmekte başarısız olmuştu.
Kierkegaard'ın doğru ile yanlış arasındaki fark hakkında farklı bir teorisi vardır ve bunu Ya/Ya da'nın sonundaki küçük söylevde ifade etmiştir. Şöyle yazmıştı: "Eğer bir insan bazen haklı, bazen haksız, bir dereceye kadar haklı, bir dereceye kadar haksızsa, o halde bu kararı kişinin kendisinden başka kim verir; karar yine bir dereceye kadar doğru ve bir dereceye kadar yanlış olamaz mı? Yoksa eylemini yargıladığında, eylemde bulunduğu zamandan farklı bir kişi midir? O halde şüphe, sürekli olarak yeni zorluklar keşfetmeye mi hükmedecek ve ıstırap içindeki ruha eşlik edip geçmiş deneyimleri ona aktarmaya özen mi gösterecek? Yoksa irrasyonel yaratıklar gibi sürekli olarak haklı olmayı mı tercih ederiz? O zaman, Tanrı ile ilgili olarak bir hiç olmak ya da sonsuz azap içinde her an her şeye yeniden başlamak zorunda olmak arasında, ancak bir önceki ana ilişkin olarak kesin olarak karar verebilirsek ve böylece başlayamamak arasında bir seçim yaparız. daha ileri ve daha geri. Şüphe yeniden harekete geçirilir, kaygı yeniden uyandırılır; Tanrı ile İlişkide Daima Yanlış Olduğumuz Düşüncesinde Yatan Olumlu Yapı üzerinde düşünerek onu sakinleştirmeye çalışalım. "
Kierkegaard, "Hegelci felsefe, dışsal olanın içsel, içsel olanın da dışsal olduğu tezinde doruk noktasına ulaşır" der. Hegel, "iki temel düşünce: birincisi, mutlak ve nihai amaç olarak özgürlük fikri; ikincisi, onu gerçekleştirmenin araçları, yani yaşam hareketi ve etkinliğiyle birlikte bilginin ve iradenin öznel yanı. O zaman devleti ahlaki bütün ve özgürlüğün gerçekliği olarak ve dolayısıyla bu iki unsurun nesnel birliği olarak kabul ettik.”  İbrahim, çevresinin etik gereklilikleri ile Tanrı'ya karşı mutlak görevi olarak gördüğü şeyler arasında seçim yapmak zorunda kaldı.
Hegel şöyle der: "Özgürlüğümün içsel tözsel gerçeklik olarak bilincinde olduğumda, eylemde bulunmam; yine de eylemde bulunur ve ilkeler ararsam, eylemim için belirli karakterler elde etmeye çalışmalıyım. Daha sonra, bu belirli bağlamın özgür irade kavramından çıkarılması talep edilir. Dolayısıyla, hakkı ve ödevi öznelliğe özümsemek doğruysa, öte yandan eylemin bu soyut temeli yeniden gelişmemişse yanlıştır. Yalnızca gerçekliğin içi boş, maneviyattan uzak ve gölgeli bir varoluş olduğu zamanlarda, gerçek olandan içsel bir yaşama geri çekilmeye izin verilebilir."