stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Ahmet İhsan Tokgöz
Yaşamı > Jules Vernes çevirileri

Seksen Günde Devriâlem romanı Türkçeye çevirdiği ilk Jules Vernes romanı idi. Bu eseri 1888 yılında formalar halinde yayımladıktan sonra Jules Verne'nin Esrarlı Ada adlı bir diğer bilimkurgu romanını da Türkçeye çevirerek yayımladı. Seksen Günde Devr-i Âlem ve Esrarlı Ada beklenenden fazla ilgi görünce romanların Paris'teki yayımcısı Hetzel Yayınevi ile iletişime geçti; eserin orijinalinde kullanılmış olan resimler yayınevi tarafından şimşir kalıplardan galvanolar şeklinde gönderildi ve böylece Verne'nin Denizler Altında Seyahat romanını resimli olarak bastı. Arakel Kitabhânesi'nin siparişi üzerine Kaptan Grant'ın Çocukları'nı çevirdi.
Ahmet İhsan, Jules Vernes'in  toplam 12 eserini çevirmiş, Jules Vernes dışında ve Georges Ohnet, André Theuriet Octave Feuillet, Eugène Sue Emile Richbourg, Paul de Kock, Xavier de Montepin, François Coppée, Alphonse Daudet, Roland Dorgéles ve Paul Bourget gibi dönemin çok okunan yazarlarının eserlerini Türkçeye çevirmiştir.
Yaşamı > Ümran dergisi

1887'de Mülkiye Mektebi'nden mezun oldu ve Hariciye Nezareti Tercüme Kalemi'nde Fransızca mütercimliğine atandı. Altı ay sonra Tophane Müşirliği'ne geçti. Burada memuriyeti devam ederken Maarif Nezareti'nden izin alıp Ümran dergisini kurdu. İlk sayısı 3 Ekim 1887 tarihinde çıkan dergi 15 günde bir yayımlandı.  Yazar, 19 Mayıs 1885'te Moskova'dan başlayıp 2 Ağustos 1885'te Vladivostok kentinden sonlanan hayali bir seyahati derginin 1-19 sayıları arasında 17 mektup olarak Asya-yı Şarkiye Seyahâti adıyla tefrika etti. Tophane Meclis-i Harbiye Dairesi'nin gazeteciliği ya da Tophane'deki işini bırakmasını söylemesi üzerine resmî görevini bıraktı. Devrin hükûmeti bütün dergilerin ruhsatlarını iptal edince Ümran 29. sayısında kapandı.
Yaşamı > Ahmet İhsan Matbaası

Ahmed İhsan ve Şürekası Matbaası'nın 1912 tarihli tanıtım kataloğunda yayımlanan mücellidhane () ve hurufat makineleri () dairesinden manzaralar.
Ümran dergisi kapandıktan sonra yayıncılığa devam etmek isteyen Ahmet İhsan, matbaa kurmak için gerekli sermayeyi biriktirmek üzere tercüme faaliyetlerine devam etti. Bir süre Nikolaidis Efendi tarafından çıkarılan Servet gazetesinde tercüman olarak çalıştı. 1891'de Âlem Matbaası''na ortak oldu. Matbaa, birçok defa isim değiştirdikten sonra Ahmed İhsan Matbaası adını aldı. Ahmet İhsan, matbaacılık hayatı boyunca 63 eser yayımladı ve bu eserlerin 49'unu kendi matbaasında bastı.
Ahmet İhsan, Avrupa'daki matbaacılık tekniklerini öğrenmek için 1891 yılının Mayıs ayında Avrupa'ya bir inceleme gezisine çıktı. Dört ay süren seyahatine ait izlenimlerini  Avrupa'da Ne Gördüm adlı kitapta anlattı. Dönüşte matbaasını ülkedeki  çinkografi ve klişehaneye sahip ilk Türk matbaası haline getirdi. Matbaacılık alanına katkılarından ötürü kendisine II. Meşrutiyet'te Maarif Nişanı verildi.
Matbaasında bastığı İstanbul manzaralı resimler, Osmanlı matbaacılığında rastlanan ilk resimli yayınlar arasındadır.
Yaşamı > Servet-i Fünûn

Ana madde: Servet-i Fünûn
Ahmet İhsan, 1891'de haftalık bir gazete kurma imtiyazı almak için uğraşmış ancak otuz yaşın altında olduğu için kendisine ruhsat verilmemiştir. Bu nedenle Servet gazetesinin sahibi Nikolaidis Efendi ile anlaşarak, çıkarmak istediği dergi bu gazetenin haftalık ilâvesiymiş gibi başvurdu ve gerekli izinleri aldı. Böylece 27 Mart 1891'de  Servet-i Fünûn adıyla yeni bir mecmua çıkarmaya başladı.
Dergi başta 1895 yılına kadar resimli bir fen dergisi idi. Ahmet İhsan, 1895'ten itibaren hocası Recaizade Mahmud Ekrem'in tavsiyeleri ile edebiyata daha fazla yer verdi; 1896'da 256. sayıdan itibaren Tevfik Fikret'i yazı işleri müdürlüğüne getirdi. Böylece Servet-i Fünûn Türk edebiyatını yenilemek isteyen Edebiyat-ı Cedide akımının eserleri için bir mahfil haline geldi.
1901'de Tevfik Fikret'in ayrılmasından sonra Hüseyin Cahit'ın yönetiminde devam eden dergi bir jurnal sonucu 1901'de bir buçuk ay kapalı kaldı. Yayın yasağından sonra Ahmet İhsan dergiyi edebi havadan uzaklaştırdı; Servet-i Fünûn yine fen, tıp ve teknoloji alanında yazıların yer aldığı bol resimli bir magazin dergisi haline geldi. Derginin estetik tasarımı, çıkan haberler ve eklenen fotoğraflar ağırlıkla Ahmet İhsan tarafından seçildi. Ahmet İhsan'ın kendisi de çok çeşitli konular hakkında yazılar yayımladı.
1908'de İkinci Meşrutiyet'in ilanıyla Ahmet İhsan Servet-i Fünûn'u günlük olarak çıkarmaya başladı. 1909 yılında 31 Mart Vakası ile II. Abdülhamid tahttan indirilip İttihat ve Terakki yönetimi başa gelince dergisini tekrar eski haftalık durumuna çevirdi. Servet-i Fünûn, 1909'da yeniden edebî bir dergi halini aldı. Fecr-i Ati akımından genç yazarlar dergide yazdı.
Servet-i Fünûn 1914 yılından itibaren üç yıl süreyle günlük gazete olarak yayımlandı. Ahmet İhsan, bu dönemde bir yandan da  Abdullah Zühdi ile Le Soir adlı Fransızca bir gazete çıkardı. Ahmed İhsan'ın rahatsızlanması ve tedavi olmak için 1917'de İsviçre'ye gitmesiyle Servet-i Fünûn yayımına dört yıl ara verdi.
Ahmet İhsan dergiyi 1924'te daha çok bir magazin dergisi şeklinde yeniden çıkarmaya başladı. 1928'de Harf Devrimi ile birlikte derginin adını Servet-i Fünûn Uyanış olarak değiştirdi. Ahmet İhsan'ın ölümünden sonra yayımlanmaya bir süre daha devam eden dergi, II. Abdülhamid devrinde kapatıldığı 43 gün ve Mütareke döneminde kapalı olduğu dört yıl hariç devamlı olarak kırk beş sene yayımlanmış ve 2464 sayı çıkmıştır.
Yaşamı > Romanları

Ahmet İhsan, Servet-i Fünûn'da muhtelif konularda yazılar yayımlamasının yanı sıra Ülfet ve Haver başlıklı iki de roman yazmış; bu eserleri Servet-i Fünûn'da 1891 ve 1892 yıllarında tefrika etmiştir. 1893 yılında kitap olarak basılan Ülfet, fakirlikten kurtulmak için yaşlı ve zengin bir tüccara cariye olarak satılmayı tercih eden ve kocasının yeğenine aşık olup bir sürü felakete sebep olan genç ve güzel bir kadının öyküsüdür. Romanın kahramanı Ülfet, Halid Ziya Uşaklıgil'in Aşk-ı Memnu romanındaki Bihter karakterinin öncülüdür.[daha iyi kaynak gerekli] Haver romanında ise çocuksuz evlilik ve tek-eşli/çok eşli evlilik ana temaları işlenir.
Yaşamı > Diğer faaliyetleri

Ahmet İhsan matbaacılık faaliyetleri dışında Ahırkapı Kereste Fabrikası'nda yöneticilik (1900-1901), Yüksek Ticaret Mektebi'nde Coğrafya öğretmenliği (1909-1917), Beyoğlu 6. Daire Belediye Müdürlüğü (1911-1913) de yaptı. Belediye müdürlüğünü İttihat ve Terakki yönetiminin baskıları ve belediyeleri merkeze bağımlı hale getirme istekleri yüzünden bıraktı.
1908'de Osmanlı Millî Olimpiyat Cemiyeti adıyla kurulan Türkiye Millî Olimpiyat Komitesi'nin ilk başkanı oldu. Osmanlı Devleti, onun başkanlığı döneminde Uluslararası Olimpiyat Komitesi'ne 1911'de resmen üye oldu. Ahmet İhsan, başkanlık görevini 1921'e kadar sürdürdü.
Yaşamı > Millî Mücadele yılları

Mütareke döneminde İstanbul'da Piyer Loti Cemiyeti adlı cemiyetin kurucuları arasında yer aldı (1919). Millî Mücadele sırasında oturduğu Değirmendere'de Hâzım Çarıklı grubu ile yer altı mukavemet faaliyetini sürdürdü (1920). Tutuklanacağını haber alınca Avusturya’ya kaçtı; bir haber ajansı kurarak.Almanya ve Avusturya'daki basın organlarında Anadolu harekâtı haberlerini yayımlattı.
Lozan Barış Konferansı’nın ikinci dönem görüşmelerine TBMM  Almanya-Avusturya basın temsilcisi olarak katıldı.  1922-1938'de Cemiyet-i Akvâm’da Türkiye’yi temsil etti.
Yaşamı > Milletvekilliği

Ahmet İhsan, Tokgözoğlu Saraç Abdurrahman Ağa ailesine mensup olduğu için Soyadı Kanunu'ndan sonra."Tokgöz" soyadını aldı. 1931, 1935 ve 1939 Türkiye Genel Seçimleri'nde Cumhuriyet Halk Partisi'nden milletvekili adayı oldu. TBMM IV. V. ve VI. Dönem Ordu milletvekili olarak görev yaptı.
Yaşamı > Ölümü

Ömrünün son yıllarını Değirmendere'de geçirdi ve 28 Aralık 1942'de buradaki evinde  öldü. Vasiyeti üzerine aynı yerde Garipler Mezarlığı'na defnedildi.
Eserleri

Matbuât Hatıraları (Hatırat: İlk olarak Osmanlıca yayımlandı, daha sonra Servet-i Fünûn''da (Yeniden Uyanış) Latin harfleriyle yayımlandı, 1931'de kitap olarak neşredildi, ikinci defa yayına hazırlayan kişi Alpay Kabacalı idi, son olarak 2021'de Necati Tonga tarafından yayına hazırlandı.)
Avrupa'da Ne Gördüm (Gezi Yazısı)
Haver (Roman)
Ülfet (Roman)
Ahmed İhsan Bey (1912)
Tataristan Cumhuriyeti Ulusal Marşı

| Türkçe: Tataristan Cumhuriyeti Ulusal Marşı | Türkçe: Tataristan Cumhuriyeti Ulusal Marşı |  |
| --- | --- | --- |

|  Tataristan Ulusal Marşı |  Tataristan Ulusal Marşı |  |
| Güfte | Ramazan Baytimerov, 2013 |  |
| Beste | Rüstem Yakhin, 1993 |  |
|   |   |  |
Ses örneği
noicon

|   |   |  |
Tataristan Cumhuriyeti Devlet Marşı, Tataristan Cumhuriyeti Devlet Arması ve Tataristan Cumhuriyeti Devlet Bayrağı ile birlikte cumhuriyetin resmî sembollerinden biridir. Marş, 14 Temmuz 1993'te Cumhuriyet Yüksek Kurulu kararıyla onaylanmıştır ve bu marşın yalnızca bestesi kabul edilerek o dönem güftesi onaylanmamıştır. Ünlü Tatar bestekâr Röstem Yahin'e ait olan bu beste, aslında şair Ramazan Baytimerov'un 1970'li yıllarda yazdığı “Tugan Yagım” adlı şiirinin şarkı olarak terennümü için bestelenmiştir. Bağımsızlık ilanının ardından düzenlenen devlet sembollerine ait yarışmalar arasında marş için yapılan ilk yarışmada bu marşın sözsüz olarak yalnızca bestesinin kabul edilmesi özellikle şart koşulmuştur.
Yaklaşık yirmi yıllık bir zaman diliminin sonunda, devlet marşının sözlerine ne zaman kavuşacağı sorusu yeniden gündeme gelir. Bu vesileyle 2012 yılında, Tataristan devlet marşının bestesiyle uyumlu olacak en iyi metni seçmek için bir yarışma yapılacağı duyurulur. Bunun üzerine Baytimerov'un kızı Gölşat Kuşilkova, babasının şiirinin yeniden kabul edilmesi için bir mücadeleye girişir. Ramazan Baytimerov'un kızı, bu süreçte yarışmaya başvuran diğer isimleri ikna ederek marş için gönderdikleri metinlerini geri çekmelerini sağlar ve babasının şiirinin ciddi bir revizyonun ardından tekrar kabul ettirir.
Hem Rusça hem de Tatarca, Tataristan'ın resmî dilleri olduğundan, marşın sözleri her iki dilde yazılmıştır.
| Orijinal Metin | Türkiye Türkçesi Çevirisi |
| --- | --- |
(Tatar Türkçesi)
Mäňge yäşä, gaziz Vatanıbız, Halkım teliy izge teläklär! Gomerlekkä yakın tugan bulıp Yäşi bezdä törle millätlär. Küp gasırlar kiçkän çal tarihlı Danlı ilem, üzen ber dastan! Sindä genä bezneň yazmışıbız, Respublikam minem, Tatarstan!: Ebediyen yaşa, aziz Vatanımız, Halkım diliyor kutsal dilekler! Ömürlük yakın dostlar olarak Yaşıyor bizde türlü milletler. Çok asırlar geçirmiş köklü tarihli Şanlı ülkem, sen bir destan! Sende ancak bizim kaderimiz, Cumhuriyetim benim, Tataristan!
(Rusça)
Tsveti, svyasçennaya zemlya moya, Da budet mirnım tvoy nebosvod! Yedinıy dom u nas odna sem'ya, Jivyot v soglasii naş narod. Bogatıy mudrost'yu sedıh vekov, Nadejdoy, veroyu tı nam stal, İ pust' hranit tebya moya lyubov', Moya Respublika, moy Tatarstan!: Filizlen, aziz toprağım (vatanım) benim, Gökyüzün barışla dolsun! Yegâne evimizde, bir aile olarak, Uyum içinde yaşıyor bizim halkımız. Eski çağların bilgeliğiyle zengin, Umudu, inancısın sen bize, Sevgim seni korusun, Cumhuriyetim, Tataristan'ım benim!
Türkçeye Çeviren: Fatih Ekici
Fakat ünlü Tatar şair Abdullah Tukay'ın "Tugan Tel (Anadil)" isimli şiiri tatar millî marşı olarak görülmektedir.
Tataristan'ın resmî internet sitesi olan adresinde hâlâ millî marşın yalnızca müzikten ibaret olduğu belirtilmektedir.
Not

1 2 3  Ekici, Fatih (1 Ocak 2021). "Tataristan Cumhuriyeti Devlet Marşı Üzerine Bir İnceleme - A Study on the State Anthem of the Republic of Tatarstan". Uluslararası İstiklâl Marşı'nın Kabulünün 100. Yılı ve Türk Dünyası Edebiyatlarında Hürriyet Fikri Sempozyumu. 18 Ocak 2024 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Ocak 2024.
↑  "Arşivlenmiş kopya". 28 Ekim 2003 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 25 Mart 2020.
| g t Avrupa ulusal marşları |
| --- | --- |
Egemen devletler:  Almanya  Arnavutluk  Andorra  Avusturya  Azerbaycan  Belçika  Beyaz Rusya  Birleşik Krallık  Bosna-Hersek  Bulgaristan  Çek Cumhuriyeti  Danimarka  Ermenistan  Estonya  Finlandiya  Fransa  Gürcistan  Hırvatistan  Hollanda  İrlanda  İspanya  İsveç  İsviçre  İtalya  İzlanda  Karadağ  Kazakistan  Kıbrıs Cumhuriyeti  Kuzey Makedonya  Letonya  Liechtenstein  Litvanya  Lüksemburg  Macaristan  Malta  Moldova  Monako  Norveç  Polonya  Portekiz  Romanya  Rusya  San Marino  Sırbistan  Slovakya  Slovenya  Türkiye  Ukrayna  Vatikan  Yunanistan 
Bağımlı ve diğer bölgeler:  Abhazya (tartışmalı)  Adıge (Rusya)  Åland (Finlandiya)  Aragon (İspanya)  Asturias (İspanya)  Azorlar (Portekiz)  Başkurdistan (Rusya)  Bask Ülkesi (İspanya)  Bavyera (Almanya)  Brittany (Fransa)  Cebelitarık (İDT)  Çeçenistan (Rusya)  Cornwall (Birleşik Krallık)  Dağıstan Cumhuriyeti (Rusya)  Dağlık Karabağ (tartışmalı)  Endülüs (İspanya)  Faroe Adaları (Danimarka)  Flanders (Belçika)  Friesland (Hollanda)  Galiçya (İspanya)  Galler (Birleşik Krallık)  Güney Osetya (tartışmalı)  Grönland (Danimarka)  Guernsey (İngiliz kraliyeti)  İngiltere (Birleşik Krallık)  İskoçya (Birleşik Krallık)  İstriya (Hırvatistan)  Jersey (İngiliz kraliyeti)  Kalmıkya (Rusya)  Kantabria (İspanya)  Karaçay-Çerkezya (Rusya)  Karelya Cumhuriyeti (Rusya)  Katalonya (İspanya)  Kırım (Ukrayna)  Komi Cumhuriyeti (Rusya)  Korsika (Fransa)  Kosova (tartışmalı)  Kuzey İrlanda (Birleşik Krallık)  Kuzey Kıbrıs (tartışmalı)  Kuzey Osetya-Alaniya (Rusya)  Lincolnshire (Birleşik Krallık)  Lusatya (Almanya)  Makedonya (Yunanistan)  Madeira (Portekiz)  Majorca (İspanya)  Man Adası (İngiliz kraliyeti)  Mari El (Rusya)  Mordovya (Rusya)  Oksitanya (Fransa / İspanya / İtalya / Monako)  Republika Srpska (Bosna-Hersek)  Sami  Svalbard (Norveç)  Székely Bölgesi (Romanya)  Tataristan (Rusya)  Transdinyester (tartışmalı)  Udmurtya (Rusya)  Valencia (İspanya)  Valonya (Belçika) 
Eski devletler ve bölgeler:  Alsace (Alman İmparatorluğu)  Alman Demokratik Cumhuriyeti (Doğu Almanya)  Sovyetler Birliği (1944-1991)  Yugoslavya Krallığı (1919-1941)  Yugoslavya SFC (1977-1991)  Yugoslavya FC (1992-2003)  Sırbistan-Karadağ (2003-2006)  İkinci İspanya Cumhuriyeti (1931-1939)  Kazakistan (1992-2006) 
Diğer varlıklar:  Avrupa Birliği
Halil Babür

| Halil Babür |
| --- | --- |

Doğum: Halil İbrahim Babür 26 Haziran 1987 (37 yaşında) Bitlis, Türkiye
Eğitim: Haliç Üniversitesi Konservatuvar Tiyatro Bölümü
Meslek: Oyuncu ·  Oyun yazarı ·  Tiyatro yönetmeni
Etkin yıllar: 2007-günümüz
Ödüller: Liste

Halil İbrahim Babür (d. 26 Haziran 1987, Bitlis), Türk oyuncu, oyun yazarı ve tiyatro yönetmeni.
Hayatı ve kariyeri

26 Haziran 1987 tarihinde Bitlis'te doğan Babür, 3 yaşında İstanbul'a geldi. 2014 yılında Haliç Üniversitesi Konservatuvar Tiyatro Bölümünden mezun oldu. 2011-2014 yılları arasında Show TV'de yayınlanan Pis Yedili dizisindeki "Trafo" karakteriyle tanındı. Yine aynı kanalda yayımlanan Çukur dizisinde "Veysel" karakterini canlandırdı. 2017 yılı yapımı Kar filmiyle 24. Uluslararası Adana Film Festivali'nde Umut Vadeden Oyuncu Ödülü'ne layık görüldü. 11'e 11, Kasap, He-Go ve İçimdeki Yangın oyunlarını yazdı. Son olarak, 2021 yılında FOX'ta yayımlanan Son Yaz dizisinde "Soner Sancaktar" karakterini canlandırdı.
Filmografisi

| Televizyon> Yıl | Televizyon> Yapım | Televizyon> Rol | Televizyon> Kanal |
| --- | --- | --- | --- |
| 2007 | Tek Türkiye | Ferhat | Samanyolu TV |
| 2008 | Yaprak Dökümü | Talat'ın oğlu | Kanal D |
| 2008 | Kollama | Cumali | Samanyolu TV |
| 2008 | Doktorlar |  | Show TV |
| 2009-2010 | Melekler Korusun | Hakan | Show TV |
| 2010 | Ömre Bedel | Yaşar | FOX |
| 2010 | Ezel | Ferdi | atv |
| 2011 | Tövbeler Tövbesi | Bahtiyar'ın arkadaşı | atv |
| 2011-2014 | Pis Yedili | Trafo / Mert Karatütün | Show TV |
| 2014 | Karadayı | Doğan | atv |
| 2017-2019 | Çukur | Çiyan/Veysel | Show TV |
| 2021 | Son Yaz | Soner Sancaktar | FOX |
| 2024 | Yaban Çiçekleri | Kenan Ataman | atv |
İnternet
| Yıl | Yapım | Rol | Platform |
| 2022-2023 | Kulüp | Fikret Kayalı | Netflix |
| 2023 | Şanzelize Düğün Salonu | Turgut | tabii |
| Yakında | Çekiç ve Gül: Bir Behzat Ç. Hikayesi | Egemen | BluTV |
Sinema
| Yıl | Yapım | Rol | Tür |
| 2008 | Gitme | Harun | Kısa filmi |
| 2009 | Ay Lav Yu | Faruk | Sinema filmi |
| 2017 | Kar | Hazerhan | Sinema filmi |
| 2019 | Topal Şükran'ın Maceraları |  | Sinema filmi |
| 2019 | Ah, Asuman! | Ahmet | Kısa filmi |
| 2020 | Beni Sevenler Listesi | Yılmaz | Sinema filmi |
Tiyatro oyunları

| Tiyatro> Yıl | Tiyatro> Oyun | Tiyatro> Rol | Tiyatro> Yazar | Tiyatro> Yönetmen | Tiyatro> Sahneleyen Tiyatro |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2012 | Adiller | Skuratov | Albert Camus | Oğuz Utku Güneş | Tiyatro Hâl |
| 2014 | 11'e 11 | - | Halil Babür | Halil Babür | Kadıköy Emek Tiyatrosu |
| 2015 | Kasap | - | Halil Babür | Güray Dinçol | İkincikat |
| 2017 | HE-GO |  | Halil Babür | Yiğit Sertdemir | Altıdan Sonra Tiyatro |
| 2018 | Zebercet |  | Yusuf Atılgan Firuze Engin (uyarlayan) | Kerem Ayan | Talimhane Tiyatrosu |
| 2019 | Klan | Erkek | Ahmet Sami Özbudak | Ayşenil Şamlıoğlu | Tebdil-i Mekan Prodüksiyon Tiyatrosu |
| 2021 | İçimdeki Yangın | - | Halil Babür | Halil Babür | Podacto (radyo tiyatrosu) |
| 2021 | Pusulasız |  | Özen Yula |  | Podacto (radyo tiyatrosu) |
Ödülleri ve adaylıkları

| Yıl | Ödül Töreni | Kategori | Proje | Sonuç |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2016 | XVI. Direklerarası Seyirci Ödülleri | Sezonun Başarılı Oyun Yazarı | Kasap | Kazandı |
| 2017 | 24. Uluslararası Adana Film Festivali | Ulusal Uzun Metraj Yarışması Umut Veren Genç Erkek Oyuncu | Kar | Kazandı |
| 2018 | 51. Sinema Yazarları Derneği Ödülleri | En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu | Kar | Aday gösterildi |
| 2018 | 2. Üstün Akmen Tiyatro Ödülleri | Yılın Yerli Oyun Yazarı | HE-GO | Kazandı |
| 2018 | 18. Direklerarası Seyirci Ödülleri | Sezonun Başarılı Oyun Yazarı | HE-GO | Kazandı |
| 2018 | 22. Afife Tiyatro Ödülleri | Yılın En Başarılı Erkek Oyuncusu | HE-GO | Aday gösterildi |
| 2019 | 23. Afife Tiyatro Ödülleri | Yılın En Başarılı Erkek Oyuncusu | Zebercet | Aday gösterildi |
| 2019 | 24. Sadri Alışık Tiyatro ve Sinema Oyuncu Ödülleri | En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu (Sinema) | Kar | Aday gösterildi |
| 2021 | 40. Uluslararası İstanbul Film Festivali | Altın Lale En İyi Erkek Oyuncu | Beni Sevenler Listesi | Kazandı |
İstihlası Vatan Cemiyeti

İstihlası Vatan Cemiyeti Manisa'da kurulmuş olup Ege'de öncü müdâfaa-i hukuk cemiyetlerinden biridir. Daha sonra 19 Mart Kongresi ile İzmir Müdâfaa-i Hukuku Osmaniye Cemiyeti ile birleşmiştir.
Eyfel Kulesi
Teknik özellikler

Eyfel Kulesi 300 m yüksekliktedir. Zirvesindeki televizyon vericileri 27 m daha yükseklik kazandırır. Günümüzde yaygın olarak kullanılan çelik yerine demirden inşa edilmiş, özel teknikler sayesinde günümüze kadar sağlam olarak gelmiştir.
200.000 metrekare alanda bulunan Eyfel Kulesi her 7 yılda bir, 60 ton boya ile boyanır. Bu çalışmada 25 boyacı görev yaparken, çalışma 15 ay sürer. Bu işlem sırasında 1.500 fırça, 5.000 zımpara kağıdı ve 1.500 iş tulumu tüketilir. Ayrıca güvenlik maksadıyla toplam 50 km güvenlik halatı, 20.000 metrekare koruyucu ağ kullanılır. Boyama maliyeti yaklaşık 3 milyon Euro tutar. Zaman içinde kulenin rengi kırmızımsı kahveden, sarımsı kahveye, daha sonra kestane kahvesinden bugünkü bronz tonuna dönüşmüştür. Kule 3 renk tonunda boyanır. En açık renk zirvede kullanılırken, en koyusu zeminde kullanılır.
Kulede intihar olayları da yaşanmaktadır. Şu ana kadar 400 kişi bunu gerçekleştirmiştir. Zamanla, intiharların önüne geçmek maksadıyla platformların çıkış noktalarına demir parmaklıklar yerleştirilmiştir.
22 Temmuz 2003 tarihinde, kısa devre sonucu, kulenin zirvesinde, hemen en üst ziyaretçi platformunun üstünde yangın çıkmıştır. Yangın bir saat gibi bir sürede kimse yaralanmadan söndürülmüştür.
Manzara platformları
Kamuya açık platformlar 57 m, 115 m ve 276 m yükseklikte bulunur.
Ziyaretçiler, üç asansörle kuzey, batı ve doğu kanatlarından ilk iki platforma ulaşır. İlk ve ikinci katlarda lokantalar mevcuttur. Ayrıca ilk katta, Eyfel Kulesinin tarihinin anlatıldığı bir sergi bulunur. En üst platforma ulaşmak isteyen bir ziyaretçi, ikinci katta aktarma yapar ve başka bir asansöre geçer. En üst platform hem çatılı hem de üstü açık bir alana sahiptir.
Kulenin açılışından sonra, ilk platforma kadar 50 yolcu taşıyan iki hidrolik asansör kullanıma girmişti. Bunlar için gerekli hidrolik presler 16 sütuna monte edilmişti. Kuzey kanadından başka bir asansörle  ikinci kata ulaşılıyordu. 2. Dünya savaşı sırasında, işletim sistemindeki hasarlar sebebiyle bunlar devre dışı kalınca, Adolf Hitler kuleye yaya olarak çıkmak zorunda kalmıştı.
Taklitleri

Dünyanın en çok tanınan ve ziyaret edilen turistik noktalardan birisi olan Eyfel Kulesi, inşa edildiği günden beri farklı ülkelerdeki pek çok yapıya doğrudan veya dolaylı olarak ilham kaynağı olmuştur. Kuleden esinlenerek inşa edilen ilk yapı örneklerinden biri, günümüzde Birleşik Krallık sınırları içerisinde bulunan Blackpool Kulesi'dir. Dönemin Blackpool belediye başkanı John Bickerstaffe, 1889 yılında Paris'e yaptığı bir gezi sırasında Eyfel Kulesi'nin heybetinden oldukça etkilenmiş ve bunun bir benzerini de kendi kasabasına inşa ettirmek istemiştir. Günümüzde halen ayakta olan bu kule, yaklaşık 158 metre yüksekliğiyle, tamamlandığı dönemde Birleşik Krallık'ta insan eliyle inşa edilmiş en yüksek yapı unvanına sahipti. Ayrıca; 1891 yılında Londra'da da benzer bir kule inşa etmek amacıyla bir proje başlatılmış, fakat Watkin's Tower adı verilen yapı çeşitli sebeplerden ötürü 1907'de yıkılmıştır.
Öte yandan Eyfel Kulesi'nin en ünlü kopyalarından birisi de Japonlar tarafından 1958 yılında inşa edilen Tokyo Kulesi'dir. Yaklaşık 4000 ton ağırlığında olan ve 333 metre yüksekliğindeki bu kule, dünyanın en yüksek kendinden destekli çelik kulesi ve Japonya'nın en yüksek insan ürünü yapısıdır. Bunun dışında Amerika Birleşik Devletleri'ne bağlı bir eyalet olan Nevada'da da Eyfel Kulesi'nin yarı ölçeğinde bir kopyası inşa edilmiş ve Paris Las Vegas adıyla 1993 yılında ziyarete açılmıştır. Eyfel Kulesi'nin Mason, Virginia ve Durango gibi diğer Amerika şehirlerinin yanı sıra Asya ve Avrupa'daki çeşitli ülkelerde 50'den fazla gerçek, yarı veya farklı ölçeklerde kopyaları bulunur. 2011 yılında National Geographic tarafından yayımlanan bir televizyon serisi olan Pricing the Priceless programında yapılan bir araştırmaya göre günümüzde Eyfel Kulesi'nin birebir benzerinin inşa edilebilmesi için 480 milyon Amerikan dolarından daha fazla bir bütçeye sahip olunması gerekmektedir ve bu rakam orijinal kulenin inşa edildiği dönemde yapılan masrafın (yaklaşık 8 milyon Frank) 12 katına eşittir.
Resim galerisi

Eyfel Kulesi
Eyfel Kulesi'nin Champ de Mars'tan görünüşü.
Eyfel Kulesi'nin en tepesinde güneydoğuya dönüldüğünde Montparnasse Gökdeleni ile görülen Champ de Mars, sol tarafında Hôtel des Invalides
Köşeden eyfel kulesi
Hitler'in Paris ziyareti (solda Albert Speer, sağda Walter Frentz, 23 Haziran 1940, Palais de Chaillot, Paris)
Eyfel Kulesi'ne düşen bir yıldırım (3 Haziran 1902'de saat 21:20)
Bastil Günü'nde Eyfel Kulesi
Eyfel Kulesi aşağıdan
Blackpool Tower in North West England was inspired by the Eiffel Tower, and is roughly half the height
Eiffel Tower
Details of the structure from the stairs
Eyfel Kulesi hatırası
Eyfel Kulesi'nin ölçüleri
Taşıyıcı konstrüksiyon
Eyfel Kulesi'nin tepesindeki dünya şehirlerin yönünü ve kuleye uzaklığını gösteren tabelada İstanbul'un bulunduğu kısım.
Manzara platformu
Abdülhakîm Arvâsî

| Abdülhakîm Arvâsî |
| --- | --- |
Doğum: 1860 Bahçesaray, Van, Osmanlı İmparatorluğu
Ölüm: 27 Kasım 1943 (83 yaşında) Ankara, Türkiye
Defin yeri: Bağlum Mezarlığı, Ankara
Din: İslam (Sünni)

Kariyeri
Etkiledikleri: Necip Fazıl Kısakürek Hüseyin Hilmi Işık
 

Abdülhakîm Arvâsî Üçışık  (1860, Bahçesaray, Van - 27 Kasım 1943, Ankara), Türk İslam âlimi.