Wehrmacht
Köken > Arka plan

Birinci Dünya Savaşı'nın ardından Kasım 1918'de imzalanan ateşkesle birlikte Almanya'nın silahlı kuvvetleri önemli dönüşümler geçirdi. Ocak 1919'da başlangıçta "Friedensheer" veya barış ordusu olarak adlandırılan Alman Ulusal Meclisi daha sonra Mart 1919'da 420.000 askerden oluşan "Vorläufige Reichswehr" olarak bilinen geçici bir ordu kurdu. Ancak Mayıs ayında ilan edilen ve aynı yılın Haziran ayında Almanya tarafından imzalanan Versay Antlaşması, Alman ordusunun büyüklüğü ve kabiliyetleri konusunda katı sınırlamalar getirmiştir. Bu kısıtlamalar arasında orduda en fazla 100.000 asker, donanmada ise 15.000 ek asker ile deniz araçları, denizaltılar, tanklar ve ağır toplar için katı sınırlamalar yer alıyordu. Hava kuvvetleri tamamen lağvedildi ve antlaşma gereği genel zorunlu askerlik kaldırıldı.
Bu kısıtlamalara uymak için 23 Mart 1921'de "Reichswehr" olarak bilinen savaş sonrası yeni bir askerî güç resmen kuruldu. General Hans von Seeckt'in liderliğinde Reichswehr sadece 115.000 personelle sınırlandırıldı ve bu da onu son derece seçici ve elit bir güç haline getirdi. General von Seeckt, savaş kahramanları ya da soyluluk gibi diğer hususları göz ardı ederek, bu küçültülmüş orduya liderlik etmek üzere genelkurmaydan en iyi subayları seçti. Bu yaklaşım, zorunlu askerlik imkanı yeniden sağlandığında daha kapsamlı bir ordunun temelini oluşturabilecek uzmanlaşmış bir çekirdek yaratmayı amaçlıyordu ve bu da I. Dünya Savaşı sırasında var olandan temelde farklı bir orduya yol açacaktı.1920'ler boyunca General von Seeckt ve subayları hız, saldırganlık, birleşik silahları vurgulayan ve daha düşük rütbeli subayları inisiyatif almaya ve anlık fırsatlardan yararlanmaya teşvik eden yeni askeri doktrinler geliştirdiler. General von Seeckt 1926'da emekli olmasına rağmen, 1939'da savaşa girildiğinde Alman ordusunu şekillendirmeye devam etti.
Versailles Anlaşması'nın Alman hava kuvvetlerine yönelik yasağına rağmen, General von Seeckt 1920'lerin başında gizlice bir hava kuvvetleri subayı kadrosu oluşturdu. Bu subaylar hava kuvvetlerinin rolünü hava üstünlüğü sağlamak, stratejik bombardıman yapmak ve yakın hava desteği sağlamak olarak görüyorlardı. 1930'larda Luftwaffe bünyesinde stratejik bir bombardıman gücünün bulunmayışı ilgisizlikten değil, ekonomik kısıtlamalardan kaynaklanıyordu. Donanma cephesinde, Büyük Amiral Erich Raeder ve lider kadrosu, Alfred von Tirpitz'den esinlenen bir vizyonla Açık Deniz Filosunu yeniden diriltmeye kararlıydı. Buna karşılık, Amiral Karl Dönitz'in başını çektiği azınlık bir subay grubu denizaltı savaşının potansiyeline inanıyordu.
1922 yılına gelindiğinde Almanya Versailles Antlaşması'nın koşullarını gizlice bypass etmeye başlamıştı. Rapallo Antlaşması'ndan sonra Sovyetler Birliği ile Sovyet subaylarının Almanya'da eğitilmesini ve ortak sanayi projelerini içeren gizli bir işbirliği başlatıldı. Bu girişimler arasında Alman tank ve hava kuvvetleri uzmanlarının Sovyetler Birliği'nde pratik yapmasının yanı sıra kimyasal silahların araştırılması ve üretimi ve diğer askeri çalışmalar da yer alıyordu. Lipetsk'te 1924 yılında bir savaş pilotu okulu kuruldu ve Alman hava kuvvetleri personeli Eylül 1933'te ayrılana kadar burada eğitim aldı. Ancak bu askeri gelişmeler Adolf Hitler iktidara gelene kadar gizli tutuldu ve bu noktada daha geniş bir siyasi destek kazandı.