stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
David Production
Yapımları > OVA/ONA'lar

| Yıl | Adı | Yönetmen | İlk yayın tarihi | Son yayın tarihi | Bölüm | Not(lar) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2009 | Dogs: Stray Dogs Howling in the Dark | Tatsuya Abe | 19 Mayıs 2009 | 29 Mayıs 2009 | 4 | Shirow Miwa'nın mangasına dayanmaktadır. |
| 2012 | Lost Forest | Yasufumi Soejima | 9 Ocak 2012 | 9 Ocak 2012 | 1 | MOKA'nın video klibi. |
| 2012 | Inu × Boku SS | Naokatsu Tsuda | 26 Eylül 2012 | 26 Eylül 2012 | 1 | Inu × Boku SS'in özel bölümü. |
| 2013 | Hyperdimension Neptunia: The Animation | Masahiro Mukai | 26 Mart 2014 | 26 Mart 2014 | 1 | Hyperdimension Neptunia: The Animation'ın özel bölümü. |
| 2016 | Planetarian: Chiisana Hoshi no Yume | Naokatsu Tsuda | 7 Temmuz 2016 | 4 Ağustos 2016 | 5 | Key'in görsel romanına dayanmaktadır. |
| 2017 | Kishibe Rohan wa Ugokanai | Toshiyuki Kato Yasufumi Soejima | 20 Eylül 2017 | 25 Mart 2020 | 4 | Hirohiko Araki'nin mangasına dayanmaktadır. JoJo's Bizarre Adventure'un yan serisi. |
| 2021 | JoJo's Bizarre Adventure: Stone Ocean | Kenichi Suzuki Toshiyuki Kato | 1 Aralık 2021 | 1 Aralık 2022 | 38 | JoJo's Bizarre Adventure'ın beşinci sezonu. |
| 2022 | Spriggan | Hiroshi Kobayashi | 18 Haziran 2022 | 18 Haziran 2022 | 6 | Hiroshi Takashige'nin mangasına dayanmaktadır. |
Yapımları > Filmler

| Yıl | Adı | Yönetmen | Yayın tarihi | Süre | Not(lar) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2016 | Planetarian: Hoshi no Hito | Naokatsu Tsuda | 3 Eylül 2016 | 117 dk | Key'in görsel romanına dayanmaktadır. |
| 2020 | "Hataraku Saibō!!" Saikyō no Teki, Futatabi. Karada no Naka wa "Chō" Ōsawagi! | Hirofumi Ogura | 5 Eylül 2020 | 112 dk | Akane Shimizu'nun mangasına dayanmaktadır. |
| 2021 | Misaki no Mayoiga | Shin'ya Kawatsura | 27 Ağustos 2021 | 100 dk | Sachiko Kashiwaba'nın romanına dayanmaktadır. |
| 2022 | Ensemble Stars!! Road to Show!! | Asami Nakatani Masakazu Hishida | 4 Mart 2022 | 72 dk | Happy Elements'in akıllı telefon oyununa dayanmaktadır. |
Joos Ulrich Heintz

| Joos Ulrich Heintz |
| --- | --- |

Doğum: 27 Ekim 1945 (79 yaşında) Zürih, (İsviçre)
Milliyet: İsviçreli
Mezun olduğu okul(lar): Zürih Üniversitesi
Meslek: Matematikçi, Filozof ve Antropolog

Joos Ulrich Heintz (27 Ekim 1945, Zürih, İsviçre doğumlu) Arjantinli ve İsviçreli bir matematikçidir. Şu anda Buenos Aires Üniversitesi'nde fahri profesördür.
Biyografi

Zürih Üniversitesi'nde Matematik ve Kültürel Antropoloji okuduktan sonra, 1982 yılında Volker Strassen gözetiminde Matematik alanında doktora derecesi aldı. Habilitasyonunu 1986 yılında Frankfurt am Main'deki JWvon Goethe Üniversitesi'nde  burada Türkoloji ve Sefarad tarihi ve kültürü okurken gerçekleştirdi. Frankfurt am Main JW Goethe üniversitesine doçent olarak atandı. 2017'de emekli olana kadar Buenos Aires Üniversitesi ve İspanya Cantabria Üniversitesi'nde Profesör olarak ve Ulusal Bilimsel ve Teknolojik Gelişim Konseyi'nde (CONICET) Kıdemli Araştırmacı olarak çalıştı.
Araştırma

Heintz temel olarak cebirsel karmaşıklık teorisi, hesaplamalı cebirsel geometri ve yarı cebirsel geometri alanlarında çalıştı. Bu amaçla, ortak çalışanları ile farklı matematiksel araçlar geliştirdi, örneğin Bezout Eşitsizliği  veya keyfi karakterde ilk etkili Nullstellensatz. Bu, ona ve meslektaşlarına Kronecker'in eliminasyon teorisini  modern bilgisayar cebirinin karmaşıklık gereksinimlerine uyarlama ve tüm makul geometrik (cebirsel değil) hesaplama problemlerinin PSPACE'de çözülebilir olduğunu kanıtlama imkanı verdi. Daha sonra, bu karmaşıklık sonuçlarını aritmetik devreler tarafından verilen polinom giriş sistemlerine genişletti. Sonuç, daha sonra Grégoire Lecerf tarafından uygulanan "kolayca çözülebilir" girdi sistemlerini tanıma yeteneği ile en kötü durum optimal olasılıksal eliminasyon algoritmasıydı. Son olarak, Heintz ve ortakları, kırılgan ve doğal varsayımlar altında, eleme algoritmalarının en kötü durum karmaşıklığının, seçilen veri yapısından bağımsız olarak kaçınılmaz olarak üstel olduğunu gösterdiler. Sonuçlarını ve yöntemlerini aynı zamanda karma tam sayı optimizasyonuna  ve yazılım mühendisliğinin temellerine uyguladı.
Ayrıca dilbilim alanında Türk dillerinin morfolojisi ve fonolojisini normal bir dil olarak tanımladı.
1987'de Heintz, Buenos Aires'te Arjantinli araştırma grubu Noaï Fitchas'ı kurdu. Bu grup uluslararası çalışma grubu dönüştü TERA (Turbo Değerlendirme ve Hızlı Algoritmalar) birkaç Arjantin, Fransızca, İspanyolca ve Buenos Aires Üniversitesi'nde CONICET, Alman üniversite ve araştırma kurumları, işbirlikçileri ile Nice Üniversitesi, Ecole Polytechnique Paris, Universidad de Cantabria (İspanya) ve Berlin'deki Humboldt Üniversitesi. Noaï Fitchas, Arjantinli grup için bir takma ad olarak kullanılmış ve 1990'larda bu isim altında Bilgisayar Cebirinde çok sayıda etkili makale yayınlanmıştır
Heintz, Foundations of Computational Mathematics, Computational Complexity and Applicable Algebra in Engineering ve Communication and Computing gibi çeşitli uluslararası dergilerin yayın kurullarının bir üyesiydi ve bunlardan en iyi üç makale ödülü aldı.
2003 yılında Heintz, Arjantin Konex Liyakat Madalyası ile ödüllendirildi.
Önemli yayınlar

Heintz, Joos (1983). Cebirsel olarak kapalı alanlarda tanımlanabilirlik ve hızlı niceleyici eliminasyonu. Teorik Bilgisayar Bilimleri . 24. sayfa 239-277. https://doi.org/10.1016/0304-3975(83)90002-6
Caniglia L., Galligo A., Heintz J. (1989) Hesaplamalı geometride bazı yeni etkinlik sınırları. In: Mora T. (eds) Uygulamalı Cebir, Cebirsel Algoritmalar ve Hata Düzeltme Kodları. AAECC 1988. Bilgisayar Bilimi Ders Notları, cilt 357. Springer, Berlin, Heidelberg En İyi Kağıt Ödülü. https://doi.org/10.1007/3-540-51083-4_54
Banka B, Giusti M., Heintz J., Mbakop GM (1997). Kutup çeşitleri, gerçek denklem çözme ve veri yapıları: hiper yüzey durumu. Karmaşıklık Dergisi 13 (1). pp. 5–27 https://doi.org/10.1006/jcom.1997.0432 1997 Journal of Complexity En İyi Makale Ödülü
Giusti M., Heintz J., Morais JE, Morgenstern J., Pardo LM (1998). Geometrik eliminasyon teorisinde düz çizgi programları. Journal of Pure and Applied Algebra 124 (1-3) (1998) 101-146 https://doi.org/10.1016/S0022-4049(96)00099-0
Heintz J., Kuijpers B., Rojas Paredes A. (2013). Etkili Cebirsel Geometride Yazılım Mühendisliği ve karmaşıklık. Karmaşıklık Dergisi 29 (1). s. 92-138 https://doi.org/10.1016/j.jco.2012.04.005 2013 Journal of Complexity En İyi Bildiri Ödülü
Bank B., Giusti M., Heintz J., Lecerf G., Matera G., Solernó G. (2015). Dejenerelik Bölgeleri ve Polinom Denklem Çözümü. Hesaplamalı Matematiğin Temelleri, 15 (1). s. 159-184 https://doi.org/10.1007/s10208-014-9214-z
Yarasa

Başlığın diğer anlamları için Yarasa (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
Yarasalar, ön ayakları kanat olarak uyarlanmış ve doğal olarak gerçekten uçabilen Chiroptera takımında sınıflandırılan memelilerdir. Yarasalar, üzerleri zar ve patagium ile kaplı çok uzun ve yayılmış parmaklarıyla kuşlardan daha kolay manevra yaparak uçabilirler. En küçük yaşayan memeli olduğu da iddia edilen yabanarısı yarasası 29 ila 34 mm. boyunda, 15 cm. kanat açıklığına sahip ve 2 ila 2,6 gram ağırlığındadır. En büyük yarasalar da "uçan tilki" adı verilen Pteropus cinsi yarasalardır. Acerodon jubatus türü 1,6 kg ağırlığındadır ve kanat açıklığı 1,7 m'yi bulur.
Kemiricilerden sonra memelilerin ikinci en büyük takımı olan yarasalar 1.200'den fazla türü ile dünya üzerinde tüm sınıflandırılmış memelilerin yaklaşık %20'sini oluşturur. Yarasalar geleneksel olarak iki alt takıma ayrılırdı: Meyve yiyen büyük yarasalar (Megachiroptera) ve ekolokasyon kullanan küçük yarasalar (Microchiroptera). Ancak son zamanlarda bulunan –daha çok genetik– kanıtlar doğrultusunda takım Yinpterochiroptera ve Yangochiroptera olarak ikiye ayrılmıştır ve küçük yarasaların bazı türleri büyük yarasalar ile ilk takımda sınıflandırılmıştır. Yarasaların çoğu böcekçildir ve kalanların çoğu da meyvecildir. Birkaç tür böceklerden başka hayvanlarla beslenir; örneğin Yeni Dünya'ya özgü vampir yarasalar çeşitli memelilerin ve büyük kuşların kanını emerek beslenirler. Yarasaların çoğu gececildir ve çoğu mağaralarda ya da başka korunaklarda tünerler. Bu davranışın nedeninin avcılardan kaçmak olup olmadığı bilinmemektedir. Aşırı soğuk bölgeler dışında yarasalar tüm dünyaya yayılmışlardır. Çiçeklerin polenlerini taşıma ve tohumları yayma gibi görevlerle ekosistemleri içinde önemli yere sahiptirler ve çoğu tropikal bitki bu hizmetler için tamamen yarasalara bağımlıdır.
Yarasalar, tehdit oluşturmanın yanı sıra insanlara yararlı da olmaktadır. Yarasa dışkısı mağaralardan guano olarak toplanır ve gübre olarak kullanılır. Haşere böcekleri yiyen yarasalar pestisit gereksinimini azaltır. Bazen turistlerin görmek isteyeceği kadar çok sayıda olabilirler ve Asya ile Pasifik Kıyılarında besin olarak tüketilirler. Kuduz gibi birçok patojenin doğal konaklarıdır ve çok hareket ettikleri, sosyal hayvanlar oldukları ve uzun yaşadıkları için çok kolay hastalık yayabilirler. Birçok kültürde yarasalar genellikle karanlık, kötü niyet, cadılık ve büyücülük, vampirler ve ölümle bağdaştırılırlar.
Etimoloji

Dîvânü Lugati't-Türk'te "Aya Yersgü: Yarasa. Çiğilce. Bir takımları yarısa derler." diye geçer. Tuncer Gülensoy'a göre "*yarı 'deri+sa'" kelimesinden türetilmiş olabilir. Osmanlıcada Arapçadan geçen "huffâş" (خفاش) kelimesi kullanılır. Nişanyan Sözlük'e göre yarsıġu veya yarasa "yarasa" sözcüğünden evrilmiştir ve yarsı- "iğrenmek, tiksinmek" fiilinden Eski Türkçe +gU ekiyle türetilmiş olabilir ancak bu kesin değildir.
Anatomi ve fizyoloji > Kafatası ve dişler

Kafa ve dişlerin şekli türlere göre değişiklik gösterir. Genel olarak büyük yarasaların burunları daha uzun, göz çukurları daha büyük ve kulakları daha küçük olur. Bu şekilde köpeğe benzer bir görünüşe sahip oldukları için de "uçan tilkiler" olarak anılırlar. Küçük yarasalarda uzun burun nektar ile beslenmeyle bağlantılı iken vampir yarasaların burnu daha büyük kesici ve köpek dişlerine yer açmak için daha küçüktür.
Küçük böcekçil yarasaların 38 kadar dişi olurken vampir yarasaların 20 kadar dişi vardır. Kalın kabuklu böceklerle beslenen yarasaların daha az ama daha büyük dişleri olur; köpek dişleri uzundur ve daha yumuşak gövdeli böceklerle beslenen yarasalara göre alt çeneleri daha sağlamdır. Nektar ile beslenen yarasalarda ise köpek dişleri uzunken azı dişleri küçüktür. Meyve ile beslenen yarasalarda azı dişlerinin üstü ezmek için uyum sağlamıştır. Bu beslenme davranışları hem büyük hem de küçük yarasalar için geçerlidir. Vampir yarasaların üst kesici dişlerinde mine olmaması sayesinde jilet keskinliğindedirler. Küçük yarasaların ısırma kuvveti kuvvet kazancı sayesinde oluşur ve bu şekilde böceklerin sertleşmiş kabuklarını ve meyvelerin kabuklarını ısırabilirler.
Anatomi ve fizyoloji > Tüneme ve yürüyüş şekilleri

Uçmadıkları zaman yarasalar ayaklarından tutunarak başaşağı tüneme olarak bilinen pozisyonda dururlar. Femurlar kalçalara, uçarken dışarı ve yukarı bükülebilecek şekilde bağlıdır. Arka ayak bileği eklemi kanatların firar kenarının aşağı doğru bükülmesine olanak sağlayacak şekilde esneyebilir. Bu ağaç dallarından aşağı sarkmak ya da tırmanmaktan başka harekete izin vermez. Büyük yarasaların çoğu kafaları karınlarına doğru kıvrılmış şekilde tünerken küçük yarasaların çoğu boyunları sırtlarına doğru bükülmüş şekilde tüner. Bu farklılık her iki grubun boyun omurlarının yapısında açıkça görülür. Yarasalar tünerken tendonlar ayaklarını kapalı olarak tutmalarına olanak sağlar. Tünekten kalkmak için ayakları açarken kas gücü gereklidir ama tutunmak için bu şekilde kas gücüne gerek kalmaz.
Yerde iken yarasaların çoğu çok hantal bir şekilde yürür. Yalnızca Mystacina tuberculata ve Desmodus rotundus gibi birkaç tür yerde çevik hareket edebilir. Her iki tür de yavaş yavaş yürürken adımlarını birer birer atar ancak daha hızlı giderken katlanmış kanatlarını ileriye atılmak için kullanan D. rotundus iki ayağıyla birden sıçrayarak ilerler. D. rotundus türünün bu hareket şeklini muhtemelen yerde konaklarını izlemek için evrimleşmiş olması muhtemelken M. tuberculata türünün ise bölgelerinde rakip memeli türleri olmaması nedeniyle evrimleşmiş olması muhtemeldir.
Anatomi ve fizyoloji > Duyular > Görme

Çoğu küçük yarasa türünün gözleri küçük ve pek gelişmemiştir dolayısıyla görme keskinliği zayıftır ama hiçbir tür kör değildir. Küçük yarasaların çoğu mezofik görme sahibidir yani düşük düzeyde ışığı algılayabilirler halbuki diğer memeliler renkleri görmelerini sağlayan fotopik görme sahibidir. Ekolokasyon yalnızca kısa mesafelerde etkili olduğu için küçük yarasalar görme duyularını tünekleri ve avlanma yerleri arasında gitmek için kullanırlar. Bazı türler morötesini algılayabilir. Bazı küçük yarasaların gövdeleri farklı renklere sahip olduğu için belki renkleri ed ayırt edebilmektedirler.
Büyük yarasalarınsa görme yetenekleri en az insanlar kadar iyi hatta belki de daha iyidir. Görüşleri hem gece hem de gündüz görüşüne uyum sağlamıştır ve biraz renkli de görebilirler.
Anatomi ve fizyoloji > Duyular > Manyetoalgılama

Küçük yarasalar manyetoalgılama kullanılırlar; kuşlar gibi Dünya'nın manyetik alanına büyük bir hassasiyetleri vardır. Küçük yarasalar kutup bazlı pusula kullanırlar yani kuzey ile güneyi ayırt edebilirler halbuki kuşlar manyetik alanın gücünü kullanarak uzun mesafe yolculukta kullanılmak üzere enlemleri ayırt edebilirler. Nasıl işlediği bilinmemekle birlikte manyetit partiküllerinin rolü olabilir
Anatomi ve fizyoloji > Termoregülasyon

Yarasaların çoğu homeotermiktir yani kararlı bir vücut sıcaklığına sahiptir, bunlara istisna heterotermik olan yani vücut sıcaklıkları değişiklik gösteren vesper yarasaları (Vespertilionidae), nalburunlu yarasalar (Rhinolophidae), serbest kuyruklu yarasalar (Molossidae) ve bükük kanatlı yarasalardır (Miniopteridae). Diğer memelilere kıyasla yarasaların ısıl iletkenliği yüksektir. Kanatlar kan damarları ile kaplıdır ve açıldıklarında ısı kaybederler. Dinlenirken kanatlarını vücutları etrafında sararak ılık havayı hapsederler. Küçük yarasaların metabolizma hızları büyük yarasalardan daha yüksektir ve homeotermiyi sağlamak için daha fazla besin almak zorundadırlar.
Koyu renkli kanatları güneş radyasyonunu soğurduğu için güneş altında aşırı ısınmayı engellemek için gündüzleri uçmaktan kaçınırlar. Eğer ortam sıcaklığı çok yüksekse yarasalar ısıyı dağıtamayabilirler aşırı koşullar altında kendilerini serinletmek için salyalarını kullanırlar. Büyük yarasalar arasında uçan tilki Pteropus hypomelanus günün en sıcak kısmında tünediği yerde salyasını ve kanatlarını kullanarak kendini serinletir. Küçük yarasalar arasında Myotis yumanensis, Tadarida brasiliensis ve Antrozous pallidus türleri soluyarak, salya çıkararak ve buharlaşma ile serinlemeyi sağlamak için kürklerini yalayarak 45 °C sıcaklığa kadar dayanabilirler; bu şekilde metabolik ısı üretimlerinin iki katını kaybedebilirler.
Yarasaların ayrıca kanatlarının kenarları boyunca dolanan damar ağlarının atardamar kısmında bir büzgen valf sistemi bulunur. Bunlar tam olarak açık olduğunda oksijenli kanın kanat zarı üzerinde kılcal damar ağı boyunca dolaşmasına izin verirken kapalı olduklarında da şant akımı kanat kılcal damarlarına uğramadan toplardamarlara gider. Bu şayede yarasalar kanat zarından ne kadar ısı transferi yapılacağını kontrol eder ve uçuş sırasında ısıyı dışarı bırakırlar. Başka memelilerin birçoğu büyük kulaklarındaki kılcal damar ağını aynı iş için kullanır.
Anatomi ve fizyoloji > Termoregülasyon > Uyuşukluk

Vücut sıcaklığının ve metabolizmanın azaldığı fiziksel aktivitenin azalma durumu olan uyuşukluk aktif iken çok büyük miktarda enerji harcayan, güvenilmez besin kaynaklarına bağlı ve yağ depolamak için sınırlı imkanları olan küçük yarasalar için özellikle yararlıdır. Bu durumda iken vücut sıcaklıklarını 6-30 °C'ye kadar düşürebilir ve enerji harcamalarını %50 ila %99 arasında azaltabilirler. Küçük yarasaların yaklaşık %97'si uyuşukluğa girer. Tropik yarasalar avlanmak ile geçirdikleri zamanı azaltmak ve böylece de kendilerinin av olması şansını azaltmak için uyuşukluğa girebilirler. Büyük yarasaların genel olarak homeotermik olduğuna inanılır ancak bunların içinde yaklaşık 50 g. ağırlıkları ile küçük boyutta olanların uyuşukluğa girdiği bilinmektedir: Syconycteris australis, Macroglossus minimus ve Nyctimene robinsoni. Büyük yarasalar için uyuşukluk durumu yazları kışları olduğundan daha uzun sürer.
Kış uykusu sırasında yarasalar bir uyuşukluk durumuna girer ve bu dönem boyunca vücut sıcaklıklarını %99,6 kadar düşürürler; hatta uyanma dönemleri sırasında vücut sıcaklıkları normale döndüğünde bile bazen "heterotermik uyanma" olarak bilinen yüzeysel bir uyuşukluk durumuna girerler. Bazı yarasalar yaz aylarında serin kalmak için yüksek sıcaklıklar sırasında uyur duruma geçerler.
Uzun göçler sırasında heterotermik yarasalar geceleri uçup gündüzleri tünerken uyuşukluğa girer. Gündüz uçup gece beslenen göçmen kuşların aksine gececil yarasalar yol yapmak ve beslenmek arasında çelişkiye düşerler. Tasarruf ettikleri enerji beslenme ihtiyaçlarını azaltmasının yanı sıra göçün süresini de azaltır ve bilmedikleri yerlerde daha fazla zaman geçirmeyip avlanmalarını da azaltır. Bazı türlerde gebe bireyler uyuşukluğa girmeyebilir.
Anatomi ve fizyoloji > Boyutları

En küçük yarasa 29 ila 34 mm uzunluğunda ve 15 cm kanat açıklığına sahip olan, 2 ila 2,6 g ağırlığında olan yabanarısı yarasasıdır (Craseonycteris thonglongyai). Ayrıca cüce sivri farenin yanında en küçük yaşayan memeli türü olduğu da iddia edilir. En büyük yarasalar Pteropus büyük yarasaların birkaç türü ile 1,6 kg ağırlığında ve 1,7 m kanat açıklığına sahip olan Acerodon jubatus türü yarasadır. Ekolokasyon için büyük yarasalar düşük frekansları, küçük yarasalar da yüksek frekansları kullanmaya meyillidir; küçük avların yerini tespit etmek için yüksek frekanslı ekoloksayon daha etkilidir. Tespit etmeleri mümkün olmadığı için küçük avlar büyük yarasalar tarafından yenmez. Bir yarasa türünün sağladığı uyumlar hangi avları avlayabileceğini doğrudan etkilemektedir.
Ekoloji

Uçma yetenekleri sayesinde yarasalar en yaygın dağılmış memeli gruplarından biri olmuştur. Arktik'in yüksek enlemleri, Antarktika ve izole birkaç okyanus adasının dışında yarasalar Dünya'nın hemen hemen her habitatında yaşarlar. Tropik alanlar ılıman alanlardan daha fazla türe sahiptir. Farklı türler farklı mevsimlerde sahillerden dağlara ve çöllere kadar farklı habitatlar seçerler ama tüneyebilecekleri yerlere ihtiyaç duyarlar. Yarasa tünekleri kovuklarda, yarıklarda, bitki örtüsü içinde ve hatta insan yapısı yapılarda rastlanabilir; bazı yarasa türleri yapraklar ile kendilerine "çadır" bile kurmaktadır. Büyük yarasalar genellikle ağaçlara tünerler. Küçük yarasaların çoğu gececilken büyük yarasal tipik olarak gündüzleri ya da alacakaranlıkta aktiftirler.
Ilıman alanlarda bazı küçük yarasalar kış uykusu barınaklarına doğru yüzlerce kilometre göç ederler. Bazılar soğuk havada uyuşukluk durumuna geçer ve ılık hava böceklerin aktif olmasına izin verdiği sürece uyuşukluktan çıkıp avlanırlar. Bazıları da kış için mağaralara çekilip altı ay kadar kış uykusuna yatar. Ekolokasyonlarını etkilediği ve avlanamadıkları için küçük yarasalar nadiren yağmur altında uçar.
Ekoloji > Besin ve beslenme

Farklı yarasa türleri aralarında böcekler, nektar, polen, meyve ve hatta omurgalılar gibi farklı besinlerle beslenirler. Büyük yarasalar çoğunlukla meyve, nektar ve polenle beslenir. Küçük boyutları, yüksek metabolizmaları ve uçuş sırasında hızlı enerji tüketimi nedenleriyle yarasalar boyutlarına göre çok miktarda besin tüketmek zorundadır. Böcekçil yarasalar vücut ağırlıklarının %120'sinden fazlasını yiyebilirken meyvecil yarasalar ağırlıklarının iki katından fazlasını yiyebilir. Besin peşinde geceleri önemli mesafeler katedebilirler, istisnai olarak Euderma maculatum 38,5 km. gidebilmektedir. Yarasalar çeşitli avlanma stratejileri kullanırlar. Yarasalar ihtiyaç duydukları suyun çoğunu yedikleri besinlerden alırlar; çok sayıda türde göller ve ırmakların üzerinden uçarken dillerini suya batırarak da su içer.
Chiroptera takımı bir bütün olarak C vitamini sentezleme yeteneğini kaybetme süreci içindedir. Başlıca böcekçil ve meyvecil yarası familyalarının da aralarında bulunduğu altı ana familyadan 34 yarasa türü üzerinde yapılan test sonucunda hepsinin C vitamini sentezleme yeteneğini kaybettiği görülmüştür ve bu kayıp tek bit mutasyonla ortak bir atadan gelmiş olabilir. En azından iki yarasa türü meyvecil Rousettus leschenaultii ve böcekçil Hipposideros armiger C vitamini üretme yeteneğini korumuştur.
Ekoloji > Besin ve beslenme > Böcekler

Küçük yarasaların çoğu, özellikle de ılıman alanlarda olanlar böceklerle avlanırlar. 
Böcekçil yarasalar çok çeşitli böceklerle beslenebilirler, bunların arasında sinekler, sivrisinekler, kın kanatlılar, güveler, çekirgeler, cırcır böcekleri, termitler, arılar, yaban arıları, mayıs sinekleri ve şayak sinekleri sayılabilir. ABD'nin Teksas eyaletinin ortasında çok sayıda Tadarida brasiliensis türü yarasa yerden yüzlerce metre yüksekte birlikte uçarak göç eden güvelerle beslenirler. Böcekleri uçarken yakalayan Myotis lucifugus gibi türler havada iken böcekleri ağzı ile yakalayıp havada iken yiyebilir ya da kuyruk veya kanat zarları ile böceği yakalayıp ağızlarına götürebilir. Yarasa yakaladığı böceği tüneğine götürüp orada da yiyebilir. Plecotus auritus türü ve nalburunlu yarasa türlerinin çoğu gibi yavaş hareket eden yarasa türleri böcekleri bitkilerin üzerinde iken avlayabilir. Yüksek enlemlerde yaşayan böcekçil yarasalar tropik yarasalardan daha yüksek enerji değerine sahip avlarla beslenmek zorundadır.
Ekoloji > Besin ve beslenme > Meyveler ve nektar

Meyve yiyen yarasalar iki ana alt takımda da bulunur. Yarasalar ağaçtan dişleriyle çekip kopardıkları olgun meyveleri tercih ederler. Meyveyi yemek için tüneklerine geri uçarlar. Meyvenin suyunu emer ve tohumları ile posasını yere tükürürler. Bu meyve ağaçlarının tohumlarının yayılmasına yardımcı olur. Bu tohumlar yarasaların bıraktıkları yerlerde filizlenip kök salabilir. Birçok bitki türü tohum dağılımı için yarasalara bağlıdırlar. Artibeus jamaicensis türü yarasaların 3 ila 14 g ve hatta 59 g ağırlığında meyveleri taşıdıkları kaydedilmiştir.
Nektar yiyen yarasaların kendilerine özgü adaptasyonlar geçirmişlerdir. Bu yarasaların uzun burunları, belirli çiçekler ve bitkilerden beslenmelerine yardımcı olan ince kıllarla kaplı, uzun ve uzanabilen dilleri vardır. Anoura fistulata türü yarasa memeliler arasında vücut boyutlarına oranla en uzun dile sahip hayvandır. Polenleşme ve beslenme için bu yararlı olmaktadır. Uzun ve dar dilleri bazı uzun kadeh şekilli çiçeklerin derinlerine ulaşmalarına yardımcı olmaktadır. Dil geri çekildiğinde göğüs kafesinin içinde kıvrılarak toplanır. Bu özelliklerinden ötürü nektarla beslenen yarasalar besin kaynaklarının azlığı durumunda kolaylıkla başka besin kaynaklarına dönemezler ve bu da onları diğer yarasa türlerinden daha fazla soy tükenme tehlikesine sokar. Nektarla beslenme ayrıca çeşitli bitkilere yardımcı da olmaktadır çünkü beslenirken kürklerine bulaşan polenler nedeniyle polen taşıyıcı olarak da yardımcı olurlar. Yaklaşık 500 çiçek türü yarasaların polenlemeye yardımcı olmasına muhtaçtırlar ve bu nedenle geceleri çiçek açarlar. Birçok yağmur ormanı yarasaların polen taşıyıcılığına ihtiyacı vardır.
Ekoloji > Besin ve beslenme > Omurgalılar

Bazı yarasalar balıklar, kurbağalar, kertenkeleler, kuşlar ve memeliler gibi diğer omurgalıları avlarlar. Örneğin Trachops cirrhosus kurbağaları yakalama konusunda çok beceriklidir. Bu yarasalar, çiftleşme çağrılarını takip ederek büyük kurbağa gruplarının yerini tespit eder ve keskin köpek dişleriyle su yüzünden kurbağaları toplarlar. Nyctalus lasiopterus uçarken kuşları yakalayabilir. Noctilio leporinus gibi bazı türler balık avlar. Su yüzündeki küçük dalgalanmaları ekolokasyon ile tespit edebilir ve sonra birdenbire inerek arka ayaklarında özel olarak büyümüş pençeleriyle balığı yakalar ve tünekleri götürerek yerler. En azından iki yarasa türünün diğer yarasalarla beslendiği bilinmektedir: Vampyrum spectrum ve Macroderma gigas.