stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Sevmek Zamanı

Başlığın diğer anlamları için Sevmek Zamanı (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| --- | --- |

Yönetmen: Metin Erksan
Yapımcı: Metin Erksan, Troya Film
Senarist: Metin Erksan Kemal Demirel
Oyuncular: Müşfik Kenter   Sema Özcan   Fadıl Garan   Süleyman Tekcan   Oya Bulaner   Adnan Uygur  Deniz Çakır   Osman Karahan
Müzik: Metin Bükey
Görüntü yönetmeni: Mengü Yeğin
Stüdyo: Troya Film
Cinsi: Sinema filmi
Renk: Siyah-beyaz
Yapım yılı: 1965, Türkiye
Süre: 84 dakika
Dil: Türkçe
Sevmek Zamanı, 1965 yapımı siyah-beyaz Metin Erksan filmi.
Filmin teması surete aşık olmadır. Boyamaya girdiği bir evin duvarında asılı kadın resmine aşık olan boyacı Halil'in ve resmin sahibi Meral'in öyküsü anlatılır.
Film -çekildiği dönemde- alışılagelmişin dışındaki sinema anlayışı, konusu ve konuyu ele alma biçimi nedeniyle dağıtımcı bulamadığından gösterime girememiştir. Ancak, aynı dönemin Avrupa sinemasına paralel ve yenilikçi sinema dili nedeniyle seyretme imkânı bulanlarca çok beğenilmiş, zamanla kült statüsü edinmiştir.
Film ilk olarak 22 Nisan 1966'da İstanbul'da Kulüp Sinema 7'de gösterilir. İkinci gösterimi Aralık 1966'da Uluslararası Kartaca Film Festivali'nde “yarışma dışı” olarak yapılır.
Halit Refiğ Ulusal Sinema akımına hem biçim, hem de içerik örneği olarak Sevmek Zamanı'nı gösterir.
Küçük bütçeli bu eserin yapım aşamasını yakından takip eden Sami Şekeroğlu’na göre filmin toplam maliyeti 60 bin TL’dir. Bu rakam, o dönemki uzun metrajlı bir filmin ortalama maliyeti olan 250 bin TL'nin dörtte birinden azdır. Yönetmene eşlik eden çekim ekibini; bir kameraman, bir kameraman yardımcısı, bir ışık sorumlusu ve bir de set işçisi oluşturmaktadır.
2007 yılının ortalarında DVD'si çıkmıştır.
Sevmek Zamanı, 2015'te Sinema Yazarları Derneği tarafından "Türk sinemasının en iyi üçüncü filmi" seçildi.
Ayrıca Metin Erksan, bu filmi bitirebilmek amacıyla kendi evindeki eşyaları satmıştır.
Konusu

Halil (Müşfik Kenter) adada ustası Mustafa'yla (Fadıl Garan) birlikte boyacılık yapmaktadır. Halil boyadıkları boş köşklerden birinin üst katındaki duvarda asılı kadın resmine âşık olmuştur. Her gün köşke girer ve resmi seyreder. Köşkün sahibinin kızı olan resimdeki Meral (Sema Özcan) bir gün iki arkadaşıyla köşke gelir ve Halil'i resmini seyrederken görür. Meral, Halil'in kendisine aşık olduğuna inanarak bu aşka karşılık verir. Oysa Halil, Meral'e değil, onun resmine aşıktır. "Benimle resminin arasına girme, istemiyorum."
Filmin konusu divan edebiyatında karşımıza çıkan “suret-i aşk” kavramı üzerine kurulur. Halil'e göre asıl önemli olan şey her gün izlediği o kadın "suret"i değildir, ona göre “suret”e asıl anlamını veren o surete aşık olan kişidir.
Oyuncular

| Oyuncu | Rolü | Seslendiren |
| --- | --- | --- |
| Müşfik Kenter | Boyacı Halil | Hayri Esen |
| Sema Özcan | Meral İlter | Fatoş Tez |
| Süleyman Saim Tekcan | Başar | Abdurrahman Palay |
| Fadıl Garan | Mustafa | Erdoğan Esenboğa |
| Oya Bulaner | Meral'in Arkadaşı | Suna Pekuysal |
| Adnan Uygur | Meral'in Babası | Kemal Ergüvenç |
| Deniz Çakır | Meral'in Arkadaşı |  |
Osman Karahan: 
Mehmet Umar: 
| Ayben Erkmen | Hizmetçi | Nevin Akkaya |
Abdullah Demiryan:
Konstantinopolis Surları

| UNESCO Dünya Mirası |
| --- | --- |

Konum:  Türkiye
Kriter: Kültürel: i, ii, iii, iv
Referans: 356
Tescil: 1985 (9. oturum)
Bölge: Avrupa ve Kuzey Amerika
Kostantiniyye ve surlar
II. Theodosius surları
Konstantinopolis Surları, günümüzde İstanbul sınırları dahilinde olan Konstantinopolis'i çevreleyen ve Doğu Roma zamanında yapılmış şehir surlarıdır. Şehri çeviren surlar tarihte 5. yüzyıldan başlayarak inşa edilmiş, yıkılmalar ve yeniden yapmalarla dört defa elden geçmiştir. Son yapımı MS 408'den sonradır. II. Theodosius (408-450) zamanında İstanbul surları Sarayburnu'ndan Haliç kıyısı boyunca Ayvansaray'a bu taraftan ve Marmara kıyısı boyunca Yedikule'ye, Yedikule'den Topkapı'ya, Topkapı'dan Ayvansaray'a uzanıyordu.
Duvarlar ve burçlar

Surların uzunluğu 22 km'dir. Haliç surları 5,5 km, kara surları 7,5 km, Marmara surları 9 km'dir.
Kara surları üç bölümden oluşur: hendek, dış sur, iç sur. Hendekler bugün tarım alanı olmuştur. Sura bitişik ve 50 m aralıklarla kara surları tarafında, birçoğu yıkılmış, çatlamış durumda 96 burç bulunmaktadır. Bu burçlar, boydan boya uzanan sur duvarlarından 10 metrelik çıkıntıda, çoğunlukla kare planlı ve 25 m yüksekliğindedir. Pencereleri, tonozları, kapıları vardır. İç surlarla dış surlar arasında kapı ve merdiven bulunur. İç surlar ve burçlarda kefeki taşı ve tuğla kullanılmıştır.
Dış surlar ise sandık veya kazamat duvardır. Dış surlarda daha küçük ve büyük burçlar arasına gelmek üzere küçük burçlar vardır. Bütün bu hendek, burç, dış ve iç surların toplam eni 70 m'dir. Surların içinde dehlizler ve küçük oyuklar vardır.
Marmara ve Haliç surlarının önündeyse hendek ve dış sur yoktur. Bu surların kalınlığı 5 m, yüksekliği 15 m'dir. Burçlar 20 m'dir, Marmara tarafında 103, Haliç tarafında 94 burç vardır. 2013 yılına kadar Marmara tarafı surları boyunca B1 (Sirkeci - Halkalı) Banliyö Treni çalışmaktaydı.
Bu burçlardan bazıları tarihî ün taşır: Yedikule, Sulukule, Anemas, İsaakios.
Duvarlar ve burçlar > Theodosius Surları

Çift Theodosius Surları Yunanca: τεῖχος Θεοδοσιακόν, teichos Theodosiakon, yaklaşık 2 km (1,2 mil) uzunluğunda, eski Konstantin Duvarı'nın batısında, İmparator II. Theodosius (h. 402-450) döneminde inşa edilmiş ve adını almıştır. Çalışma iki aşamada gerçekleştirildi; ilk aşama Theodosius'un çocukluk döneminde Doğu'nun praetorian valisi Anthemius'un yönetiminde inşa edildi ve Codex Theodosianus yer alan bir yasaya göre 413 yılında tamamlanmıştır. Ancak 1993 yılında bulunan bir yazıt, çalışmanın dokuz yıl sürdüğünü kaydetmekte ve bu da inşaatın yaklaşık olarak M.S. 404/405, İmparator Arcadius'un (h. 383-408) döneminde başladığını göstermektedir. Bu ilk yapı, artık Theodosius Surları'nın iç çevresini oluşturan kuleli tek bir perde duvardan oluşuyordu.
Hem Konstantin hem de orijinal Theodosius surları, 25 Eylül 437 ve 6 Kasım 447 tarihlerinde meydana gelen iki depremde ciddi şekilde hasar görmüştür. İkincisi özellikle güçlüydü ve 57 kule de dahil olmak üzere duvarın büyük kısımlarını yok etmiştir. Ocak 448'deki bir başka büyük deprem de dahil olmak üzere daha sonraki depremler hasarı daha da artırmıştır. II. Theodosius, vali Konstantin'e onarımları denetlemesini emretti; bu, şehrin Balkanlar'daki Attila'nın varlığı nedeniyle tehdit altında olması nedeniyle daha da acil hale geldi. Bizans vakanüvislerine ve yerinde bulunan üç yazıta göre, çalışmada şehrin araba yarışı yapan ekiplerinin kullanıldığı surlar, 60 günde rekor bir sürede onarıldı. Bilim adamlarının çoğunluğu bu tarihte ikinci dış duvarın ve duvarların önüne geniş bir hendek açıldığını düşünmektedir, ancak bu yorumun geçerliliği tartışmalıdır; dış duvar muhtemelen orijinal sur konseptinin ayrılmaz bir parçasıydı.
Tarihleri boyunca surlar depremlerden ve Lycus Nehri'nin taşkınlarından zarar görmüştür. Onarımlar, imparatorları veya onları restore etmeyi üstlenen hizmetkarlarını anan çok sayıda yazıtın da gösterdiği gibi, birçok kez gerçekleştirilmiştir. Bu onarımların sorumluluğu, Duvarların Domestikosu veya Duvarların Kontu olarak bilinen bir yetkiliye aitti (Grekçe: Δομέστικος/Κόμης τῶν τειχέων, Domestikos/Komēs tōn teicheōn), bu görevde şehir halkının hizmetlerinden yararlanılmıştır. 1204'teki Latin fethinden sonra surlar giderek bakıma muhtaç hale geldi ve 1261'den sonra yeniden canlanan Bizans devleti, doğrudan tehdit zamanları dışında surları koruyacak kaynaklardan yoksundu.
Duvarlar ve burçlar > Theodosius Surları > Rota ve topografya

Mevcut haliyle Theodosius Surları yaklaşık 57 km (35 mi) . güneyden kuzeye, Propontis kıyısındaki Mermer Kule'den, "Basileios ve Konstantinos Kulesi" (Gk. Pyrgos Basileiou kai Kōnstantinou ) olarak da bilinir, Blakernai mahallesindeki Porphyrogenitus Sarayı (Tekfur Sarayı) bölgesine kadar uzanır. Dış duvar ve hendek, Edirne Kapısı'nın yüksekliğinde daha da erken sona ermektedir. Blakhernae ile Haliç arasındaki bölüm günümüze ulaşamamıştır, çünkü surların hattı daha sonra Blakhernae banliyösünü kapsayacak şekilde ileri çekilmiştir ve modern şehrin altında gömülü olduğundan orijinal rotasını tespit etmek imkansızdır.
Duvar, Marmara Denizi'nden kuzeydoğuya doğru keskin bir dönüş yaparak yaklaşık 14 m. deniz seviyesinden yüksekte Altın Kapı'ya ulaşır. Buradan Rhegion Kapısı'na kadar duvar kuzeye doğru aşağı yukarı düz bir çizgi izleyerek şehrin Yedinci Tepesine tırmanmaktadır. Buradan duvar keskin bir şekilde kuzeydoğuya dönerek, deniz seviyesinden yaklaşık 68 m. yüksekte Yedinci Tepe'nin zirvesi yakınında bulunan Aziz Romanus Kapısı'na kadar tırmanmaktadır. Duvar buradan Lykos nehri vadisine iner ve burada en alçak noktasına 35 m. deniz seviyesinden yükseğe ulaşır. Altıncı Tepe'nin yamacına tırmanıldığında sur, Charisius Kapısı'na veya Edirne Kapısı'na kadar yaklaşık 76 m. yüksekliğe çıkar. Edirne Kapısı'ndan Blakhernae'ye kadar surlar yaklaşık 60 m'ye kadar inmektedir. Buradan itibaren Blakhernae'nin daha sonraki duvarları keskin bir şekilde batıya doğru uzanır ve Haliç'teki sözde Anemas Hapishaneleri yakınındaki kıyı ovasına ulaşır.
Deniz surları

Deniz duvarlar Propontis (Marmara Denizi) ve Haliç (Χρυσοῦν Κέρας) taraflarından şehrin etrafını çevirmekteydi. Her ne kadar özgün Byzantium şehrinin deniz surlarının olduğu bilinse de ayakta kalan Orta Çağ surlarının inşasının kesin tarihi tartışma konusudur. Uzun süre, deniz surlarının ana kara surlarını inşa eden I. Konstantin tarafından yaptırıldığı düşünülüyordu. Ancak, bu inşaat için ilk gerçek referans 439 yılında, şehir valisi Cyrus Panopolis'in kara surlarının onarımı ve denize doğru olan tarafın tamamlanması emri oldu. Bu etkinlik kesinlikle aynı yıl, Kartaca'nın Vandalların eline geçmesi ve Akdeniz'de bir deniz tehdidinin ortaya çıkması sinyallerinden ayrı değildir. Yine de deniz surları 700 yılı civarına kadar özellikle belirtilmemiştir.
Deniz surları mimari açıdan Theodosius Surları ile benzer, ama daha basit yapıda inşa edilmişlerdi.
Kara surlarına kıyasla daha alçak olan deniz surları limanların iç kısmını da koruyan tek bir duvar halindeydiler. Haliç surları, Haliç'in girişinde İmparator III. Leon tarafından yaptırılan, yüzen variller tarafından desteklenen ağır bir zincir ile korunmaktaydı. Bu zincirin bir ucu günümüzde Sirkeci bölgesinde yer alan Eugenius Kulesi, diğer ucu ise Galata'da yer alan ve alt katı daha sonra Yeraltı Camii'ne dönüştürülen geniş kare kuleye bağlıydı.
Varlığın en erken yüzyıllarından beri İstanbul defalarca deniz yönünden tehditlerle karşı karşıya kalmıştır. I. Justinianus'un savaşları'ndan sonra, Akdeniz'in yeniden bir "Roma gölü" haline gelmesi bu tehditleri bir süre için durdursa da Avarlar ve Sasani Persleri tarafından kentin ilk kuşatması sırasında ilk defa bir deniz savaşında şehir tehdit altına girmiştir. Önce Suriye ve Mısır'ın, ardından da Girit'in Araplar tarafından ele geçirilmesi, yeni bir deniz tehdidini ortaya çıkarmış, bu durum da ardışık imparatorların deniz surlarına önem vermesine sebep olmuştur. Deniz surları III. Tiberius veya II. Anastasios tarafından erken 8. yüzyılda restore edilmiştir. Ardından II. Mihail tarafından geniş çaplı bir yenileme başlatılmış, bu yenileme surlar daha da yükseltilerek onun ardılı Theophilos tarafından tamamlanmıştır. Her şeye rağmen Dördüncü Haçlı Seferi sırasında Venediklilerin deniz surlarını aşabilmesi, deniz surlarının İstanbul savunmasında hala zayıf nokta olduklarını ortaya koymuştur. Bu deneyim sonrasında, VIII. Mihail deniz surlarını yükseltip güçlendirmeye önem vermiştir. Bu faaliyetin ana sebebi, Sicilya Kralı Charles d'Anjou tarafından olası bir işgal tehdididir.
Kapılar

İstanbul surları boyunca ana kapı ve yan kapılar vardır. Kapılar, duvarda 5 m genişlikteki bir kemer altındadır. Ana caddelerin geçtiği Topkapı ve Edirnekapı dışındaki kapılar yan yana iki arabanın geçemeyeceği kadar dardır. Bu kapıların mermer kaplı içleri, ahşap kapıları vardı. Sur üstüne çıkmak için yapılmış merdivenler kapıların iç tarafında sağda ve soldadır. Kapı duvarları içindeki boşluklarda, ana kapının kapatılmasında kullanılan demir kapı yahut parmaklıklar bulunurdu. Ayrıca ana kapıların bazılarında bir dış kapı olurdu. Bunların birçoğu tarihte kaybolmuştur. Bazı kapılar üzerinde kitabeler durmaktadır ama bunlar Osmanlı'dan kalmadır. Dış kapıyla iç kapı arası 25 m'dir.
Topkapı Sarayı kapısından başlayarak Haliç'e, buradan Yedikule'ye ve tekrar Topkapı Sarayı'na dolanan duvarların kapıları şöyledir:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  Ahırkapı  Fenerlikapı  Küçükayasofyakapısı  Bukalonkapı  Balıkhanekapısı  Odunkapısı  Manganakapısı  Gülhanekapısı  Kadırgakapısı  Çatladıkapı  Kumkapı  Yenikapı  Samatyakapısı |  Narlıkapısı  Yedikulekapı  Belgradkapı  Silivrikapı  Mevlanakapı  Topkapı  Edirnekapı  Eğrikapı  Ayvansaraykapısı  Atikmustafakapısı  Balatkapısı  Fenerkapısı  Yeniayakapı |  Ayakapı  Cibalikapısı  Unkapanıkapısı  Ayazmakapısı  Balık pazarıkapısı  Yenicamikapısı  Bahçekapısı  Avcılarkapısı  İmparatorkapısı  Zindankapısı  Sirkecikapı  Yalıköşkü |
İstanbul surlarında 50 kapı ve 300 burç vardır ve bir kısmı kaybolmuştur. Dış kent Galata tarafındaki surların da kapıları vardı: Kurşunlumahzen, Karaköy, Balıkpazarı, Yağkapanı, Kürkçükapı, Azapkapı...
İstanbul çevresini güçlendirme

Çeşitli dönemlerde pek çok güçlendirme çalışmaları İstanbul civarında yapıldı. Şehrin ana duvarları boyunca savunma sistemini tamamlayıcı unsur oldukları söylenebilir. Bunların ilki ve en büyükleri 56 km uzunluğunda olan Anastasian Duvarı'dır. 5. yüzyıl ortasında Konstantinopolis'in 65 km batıya doğru olan kısmında dış savunması için yapılmıştı. Bu duvar 3,30 metre kalınlığında ve 5 metre yüksekliğindeydi. Fakat onun geçerliliği sınırlıydı. Bir zaman sonra 7. yüzyılda terk edildi. Onun malzemeleri yerel bina yapımında kullanıldı. Fakat bazı parçaları hala mevcuttur.
İstanbul çevresini güçlendirme > Galata Surları

Ana madde: Galata Surları
Galata, Bizans döneminde Sykai'nin dış mahallesi olduğu zamanlar güçlendirilmedi. Haliç'in ağzında boydan boya uzanan zinciri koruma görevi yapıyordu. Mamafih, 1204 yılında şehrin zayıflaması sonrası Galata, bir Venedik mahallesi haline geldi ve daha sonra Ceneviz Cumhuriyeti'nin kolonisi oldu. Bizanslıların itirazlarına rağmen Bizans kontrolü dışında, Cenevizliler mahallelerini kale hendeği ile çevirmeyi başardılar. Koloni etrafındaki kale tipi evlerini kendi yarattıkları ilk duvar ile birleştirdiler. Galata Kulesi ile diğer sur uzatmaları 1349 yılında kuzey kısımda yapıldı. Daha sonraki sur genişletmeleri 1387, 1397 ve 1404 yıllarını takip etti. Kabaca yamuk (trapezoid) bir şekilde yapılan bir genişleme onlara geniş bir kapalı alan sağlıyordu. Genişleme, Azapkapı'dan kuzeye Şişhane'ye oradan Tophane'ye ve daha sonra Karaköy'e doğru oldu.
İstanbul çevresini güçlendirme > Anadolu ve Rumeli Hisarları

Anadolu ve Rumeli ikiz hisarları, Boğaziçi'nin en dar noktasında olup İstanbul'un kuzeyinde uzanır. Osmanlılar tarafından hayati su yolu olan Boğaz trafiğini kontrol etmek ve İstanbul'a son nihai saldırıyı hazırlamak için inşa edildiler. Anadolu Hisarı ilk zamanlarda Akçehisar ve Güzelcehisar olarak adlandırılıyordu. 1395 yılında Sultan I. Bayezid tarafından inşa ettirildi. Başlangıçta 25 metre yüksekliğindeydi. Kabaca beşgen gözlem kulesi duvar ile kuşatıyordu. Daha geniş ve komplike olan Rumeli Hisarı, 1452 yılında dört aylık bir sürede Sultan II. Mehmed tarafından yaptırıldı. Üç tane geniş ve bir tane küçük kule içerir. 13 küçük gözlem kulesi ile güçlendirilmiş duvar ile bağlantılı olarak ana kulesinde toplar monte edilmiştir. Hisar, Osmanlılara boğazı geçen gemileri kontrol etme imkânı veriyordu. Bu rol açıkça onun orijinal ismini çağrıştırıyordu: boğaz kesen (cutter of the strait). Konstantinopolis'in zapt edilmesinden sonra hisar gümrük kontrol noktası ve özellikle İmparatorluk ile savaşta olan elçilikler için hapis yeri olarak hizmet verdi. 1509'daki geniş kapsamlı zarar veren depremden sonra tamir edildi ve 19. yüzyıl sonuna kadar sürekli olarak kullanıldı.
İstanbul çevresini güçlendirme > Altınkapı ve Yedikule Hisarı

Ana madde: Yedikule Zindanları
Altınkapı ya da Yaldızlıkapı (Yunanca: Χρυσεία Πύλη, Chryseia Pylē; Latince: Porta Aurea; İngilizce: Golden Gate) İstanbul kara tarafı surlarının, Yedikule kesiminde imparatorların zafer alayı başında şehre giriş yaptıkları ana tören kapısıdır. Batıda Trakya yönünde uzanan şehirler arası Via Egnatia denilen yol bu kapı önüne kadar gelir ve kapıyı aştıktan sonra şehrin içindeki Mese adı verilen ana cadde ile Ayasofya önündeki Augustaion isimli meydana ulaşırdı. II. Theodosius döneminde, Doğu'nun Praetorian Prefect'i olan Anthemius tarafından yapılan başkentin surlarının yeniden güçlendirilmesi girişimiyle birlikte, Via Egnatia'nın genişletilmiş kent bölgesine girişinde bir kapı inşa edilmiştir. Bu kapı, arazinin yüksek bir noktasında yer almasından dolayı önemi artar ve daha sonraki yıllarda kentin ana kapısı, özellikle de imparatorun kente giriş törenlerinde kullandığı kapıdır. 425 yılında İoannes Primikerios'un zaferinin ardından yapıya adını veren altın yaldızlı kapı kanatları takılmıştır. Kapının üzerinde Theodosius'un heykelleri, Nike ve bir fil koşumlu araba yer almaktaydı. Kapı girişinin üzerindeki altın kaplamalı bronz harflerden kitabeler bulunmaktadır.
Kapının arkasındaki ilk hisarın I. İoannis'in hükümdarlığı döneminde inşasına başlandı ve I. Manuil zamanında bitirildi. Hisarın beş kulesi vardı. Bu nedenle beşgen olarak isimlendirildi. Dördüncü Haçlı seferinde şehrin düşmesi üzerine tahrip edildi. Tekrar 1350 yılında VI. İoannis döneminde yapıldı. Yeni hisar beş adet sekiz kenarlı kule ihtiva ediyordu ve altın kapının iki mermer kulesi ile birlikte toplam yedi, bilinen yedi kule oluyordu. Bununla birlikte 1391 yılında V. İoannis, Sultan I. Bayezid tarafından hisarı temelinden yıkmaya zorlandı, aksi halde Osmanlıların elinde esir olan oğlu Manuil'in gözlerinin kör edileceği tehdidi ediliyordu. İmparator VII. İoannis hisarı tekrar inşa etmeyi denedi fakat bu sefer de Sultan II. Murat tarafından engellendi. Konstantinopolis'in Osmanlı İmparatorluğu tarafından son olarak zaptından sonra, Sultan II. Mehmed 1457 yılında onu tekrar yedi kule hisarı olarak yedi kuleli inşa etti. Hisar Osmanlı döneminde hazine dairesi ve devlet büyüklerinin esir yeri olarak kullanıldı. 16. Osmanlı Padişahı, II. Osman burada Yeniçeriler tarafından 1622 yılında öldürülmüştür.
Seyyahların Gözünde Konstantinopolis Surları

Şehrin etrafını çeviren surlar, yolcu ister denizden, ister karadan gelsin, M.S. 411'den itibaren, şehre yaklaşan herkesi selamlamaktadır. II. Theodosius'un inşa ettirdiği bu surlar ve kuleler, hem kara hem de denizden şehrin etrafını çevirmektedir. günümüzde birçoğu harabe veya yıkılmaya yüz tutmuş olan surlar zamanında 20 km uzunluğu bulmaktaydı.
Marmara Denizi'nden Haliç Limanı'na uzanan kara surları, birçok seyyah tarafından şehrin en iyi tahkim edilmiş olan ama şehrin dış tehlikelere en açık olan yumuşak kalbi olarak nitelendirilmiştir. Theodosius'un 5. yüzyılda inşa ettirdiği çifte surlar, 1000'li yıllarda derin bir hendekle daha da aşılamaz duruma gelmiştir.
Başkeşiş Martin'e göre, kara tarafında üç kat halinde olan surlar şehri çepeçevre korumaktadır. Bu güçlü duvarların bitişiğinde çok sağlam kuleler vardır ve bunlar "birbirlerine o kadar yakındırlar ki yedi yaşındaki bir çocuk bile, bir kuleden öbür kuleye elindeki elmayı fırlatıp atabilir." Sur kulelerinin sayısı konusunda gerçeğe en yakın tespiti boundelmonti yapmıştır. Boundelmonti'ye göre, kara surlarında 96, Haliç boyunca Sarayburnu'na doğru uzanan 110, Marmara sahilindeki surlarda ise 198 kule bulunmaktadır. Surlardaki kapılar ise her tehlikede kapıda örtülmektedir. Sayılarına gelinceyse; kara surlarında 11, Marmara surlarında 36 tane kapı bulunmaktadır.
Bibliyografya

AnaBritannica, "istanbul surları", c.12, Ana Y. İstanbul 1988.
Eser Tutel, Haliç, Dünya Y., İstanbul 2000.
Haldun Hürel, İstanbul'u Geziyorum Gözlerim Açık, Dharma Y., İstanbul 2005.
Necdet Yılmaz-Coşkun Yılmaz, İstanbullu Sahabeler, Bilge Y., İstanbul 20
Tekin Gün, İstanbulun Surlarının Sırları Belgeseli, 12 Mayıs 2012
Theodosius Surları'nın Selymbria Kapısı'ndaki restore edilmiş bölümü. Arka planda İç Duvar'ın kulesiyle birlikte Dış Duvar ve hendek duvarı görülebilmektedir.
Theodosius Surları'nın Planı
Peribolos'un fotoğrafı, iç ve dış duvarlar arasındaki boşluk.
İstanbul Theodosius Surları
Belgrad kapı, ikinci büyük askeri kapıdır.
Cristoforo Buondelmonti'ye ait Liber insularum Archipelagi'nin Marciana Millî Kütüphanesi'nde yer alan ve 1420'ler ile 1430'lar civarına tarihlenen kopyasındaki Konstantinopolis ile Galata haritası
Galata Surları'nın kalıntısı
Yedikule hisarı 1827
Altınkapı
Yaşar Eryılmaz

| Yaşar Eryılmaz> Türkiye Sağlık Bakanı |
| --- | --- |
Görev süresi 23 Haziran 1991 - 20 Kasım 1991
Başbakan: Mesut Yılmaz
Yerine geldiği: Halil Şıvgın
Yerine gelen: Yıldırım Aktuna
Türkiye Büyük Millet Meclisi 18., 19., 20., 21. ve 23., Dönem Milletvekili
Görev süresi 23 Temmuz 2007 - 23 Nisan 2011
Seçim bölgesi: 2007 – Ağrı
Görev süresi 14 Aralık 1987 - 1 Ekim 2002
Seçim bölgesi: 1987 – Ağrı 1991 – Ağrı 1995 – Ağrı 1999 – Ağrı
Kişisel bilgiler
Doğum: 10 Haziran 1944(1944-06-10) Doğubayazıt, Türkiye
Ölüm: 8 Ağustos 2021 (77 yaşında) Ankara, Türkiye
Partisi: Anavatan Partisi (1987-2002) Adalet ve Kalkınma Partisi (2007-2011)
Yaşar Eryılmaz (10 Haziran 1944, Doğubayazıt - 8 Ağustos 2021, Ankara), Türk doktor, siyasetçi.
Hayatı

Yaşar Eryılmaz, 10 Haziran 1944'te Ağrı Doğubayazıt'ta doğdu. Babasının adı Rıza, annesinin adı Saime'dir. Üniversite tahsilini İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde yaptı. 1972'de üroloji dalında uzmanlığını tamamladı. Elazığ ve Erzurum SSK hastanelerinde uzman hekim olarak çalıştı. 1980'de ABD Newyork Albert Einstein College Montefiore Hastanesi'nde bilimsel araştırmalar yaptı. 1983'te üroloji doçenti oldu. Atatürk Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde öğretim üyesi olarak görev yaptı. Atatürk Üniversitesi Tıp Fakültesi Dekan Yardımcılığı ve Araştırma Hastanesi Başhekimliği görevlerini yürüttü. 1987 yılında başbakan Turgut Özal'ın isteğiyle Ağrı'dan milletvekili adayı oldu ve seçildi. 18., 19., 20. ve 21. Dönemde Anavatan Partisi'nden Ağrı Milletvekilliği yaptı. 2007 yılında 23. dönem seçimlerinde Adalet ve Kalkınma Partisi'nden Ağrı milletvekili seçildi. 48. Türkiye Hükûmeti'nde Sağlık Bakanlığı yaptı. Evli ve 2 çocuk babası olan Eryılmaz, Ankara'da tedavi görmekte olduğu hastanede 8 Ağustos 2021 günü yaşamını yitirmiştir.
İlmiye

Soldan sağa doğru- Baş Çuhadar, padişahın giyeceklerini muhafaza edip taşıyan; Dersvekili, şeyhülislam namına ders okutan; Şeyhülislam, ulema sınıfının başı ve müftü; Vekayici, resmi tarih yazarı (vakanüvis)
İlmiye (Osmanlı Türkçesi: علمیە), Osmanlı Devleti'ndeki başlıca dört enstitüden biri. Diğer üçü ise seyfiye, mülkiye ve kalemiyedir. Devlet kontrolünde örgütlü bir sınıf olan ve tepesinde Şeyhülislam'ın bulunduğu ilmiyenin başlıca görevleri dini eğitim ve şeriatin doğru bir şekilde uygulanmasıdır.
Bu zümrenin görevleri adalet hizmetleri, eğitim ve yargı görevlerini kapsamaktadır. Osmanlı Devleti'nin ilk dönemlerinde ve Osmanlı'dan önceki İslam devletlerinde şeyhülislam resmi bir anlam ifade etmemiş, resmi kullanımı ilk olarak II. Mehmet döneminde olmuştur. Zamanla üst düzey yöneticilerin istismarıyla bilimsel özelliğini yitirmiş ve bu sınıfın önde gelenlerinin çocukları iyi mevkiilere gelir olmuştur. Niteliklerine bakılmaksızın aile üyelerinin atanması sonucunda, 18. yüzyılda artık ilmiye sınıfı tüm reformlara karşı çıkan, kendini yenilemekten uzak, gelişen bilim ve hukuk konusunda çağının gerisinde bir konuma gelmiştir.