stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Tristan ve İsolde (opera)
Enstrümentasyon

Wagner'in hazırladığı partisyon notalarına göre orkestra için istenen müziksel çalgılar şunlardır:
3 flüt, (III. de bir piccolo), 2 obua, korangle, 2 klarnetler, bas klarinet, 3 fagot, basfagot
4 korno, 3 trompet, 3 trombon, bas tuba
timpanı, zil, üçgen (müzik)
harp
Yaylı sazlar: 16 birinci keman, 16 ikinci keman, 12 viola, 12 viyolonsel, 8 kontrbas
Sahnede: Korangle, 6 borazan, 3 trompet, trombon
Konu özeti > II. Perde

Kral Marke bir sürek avındadır ve bu bütün gece sabaha kadar sürecektir. Kralın şatosunda İsolde ve Brengane dışında kimse kalmamıştır. Onlar da alev alev yanan bir mangal başında kralı beklemektedirler. İsolde avcıların borazanlarını dinlemektedir ve onlar çok uzaklaşınca daha önceden anlaştıkları gibi mangalın alevlerini kapatıp Tristan'a yanına gelmesi için sinyal verecektir. Brangane İsolde'yi Kral Marke'nin şövalyelerinden biri olan Melot'un, kimse bakmazken birbirine aşikane bakışlar yapan İsolde ve Tristan'yi yakından incelediğini ve aralarındaki gizli ilişkiden şüphelenmiş olabileceği hakkında ikaz eder. Ama İsolde Melot'un Tristan'ın yakın ve sadık bir arkadaşı olduğundan emindir.
İsolde avcı borazan seslerinin uzaklaşmasını anlayıp hemen mangalın alevlerini söndürür ve böylece Tristan'ın yanına gelmesi için bir sinyal vermiş olur. Brangane şatonun mazgallarına çıkarak Tristan İsolde'nin yanındayken nöbetçilik görevini yapmaya gider. Sonunda tek başlarına kalan iki sevgili soyluların ve şövalyelik kuralları dışında olarak birbirine olan aşklarını açığa çıkarabileceklerdir. Tristan gündüzün gerçek olmadığını ve kendilerini birbirinden ayırmak için bir alet olduğunu ancak geceleyin birbirleriyle beraber olabildiklerini ve uzun ve ebedi bir gece olan ölümün kendilerin gerçekten her zaman birleştireceğini iddia eder. Coşkun ikili şarkılarla birbirlerine duygularını açıklarlar: (İkili: O sink herneider, Nacht der Liebe). Bu II. Perde'deki aşk düeti bazı kritikler tarafından Batı müziğinin en hissi şarkısı olduğu ifade edilmiştir.
İki sevgili bu uzun süren birlikleri dolayısıyla dış dünyayı unutmuşlardır. Brangane birkaç defa onlara haykırarak gecenin sona ermek üzere olduğunu ve avın hemen son bulacağını ikaz eder. Ama iki sevgili onu duymamaktadırlar. Güneş doğmaya başlayınca şatoya dönen Kral Marke ve adamları şövalye Melot'un kılavuzluğu altında sevgililerin bulunduğu yere gelirler ve onları birbirlerini kolları arasında bulurlar.
Kral Marke buna çok üzülür; çünkü kendisi de İsolde'yi sevmeye başlamıştır ve karısı ihanetini kendini bir evlat gibi sevdiği Tristan ile yapmaktadır. Kurneval'in "Kendini koru, Tristan" haykırışını duyan iki sevgili uyanınca kendilerini Kral ve adamları önünde bulurlar. Kral Marke onlara çok acı bir konuşma yapar ve ihanetlerinin çok üzücü olduğunu ve affedilmez olduğunu bildirir. (Arya: Der öde Tag, zum letzten Mal). Şövalye Melot kılıcını çekip bu hain iki kişiyi öldürmeye hazır olduğuna sinyal verir. Tristan İsolde'ye bakar ve onunla ebedi gece ülkesine gitmeye hazır olduğunu bildirir. Tristan ve Melot kılıç düellosuna girişirler ama tam kritik bir anda Tristan düelloyu bırakır; kılıcını yere atar ve Melot onu ölümcül şekilde yaralar.
Konu özeti > III. Perde

Kurvenal ağır yaralı olan Tristan'ı Brötanya'da bulunan kendi şatosu olan Kareol'a getirmiştir. Kurvenal İsolde'ye oraya gelmesi için haber göndermiştir. Elindeki kavalla (çok kere opera orkestralarında körangle ile) hüzünlü şarkılar çalan bir çoban kıyıda nöbet tutmaya gönüllü olur ve bir gemi gelirse kavalı ile bir şakrak nağme çalıp haber verecektir. Tristan uyanır ve sayıklamaya başlar; yine gündüzün yalancı olduğunu ve kendinin Isolde ile birlikte geceyi aradığını söylenir. Kurvenal ona İsolde'nin yakında geleceğini söyleyince Tristan yaşlı sayıklamalarını bırakır ve İsolde'nin gelip gelmediğini sormaya başlar. Ama çobanın kavalının üzüntülü nağmeleri hala duyulmaya devam etmektedir. Tristan bu üzüntülü melodileri baba ve annesinin cenaze merasimlerinde duyduğu için tekrar sayıklamaya koyulur ve kendinin alıştığı aşk iksirine bunun kendinde yaratığı ihtiraslı hislere serzenişlerde bulunur ve kendinden geçer.
Tam bu şurada çobanın kavalından şakrak şarkılar duyulmaya başlanır. İsolde'nin gemisi gelmiştir ve Kurvenal önü karşılamaya gider. Uyanan Tristan da kalkar ve heyecanından yara sargılarını sökmeye başlar. İsolde yanına geldiğinde Tristan onun ismini söyleyerek son nefesini verir.
İsolde ölmüş olan sevgilisi yanına yığılır kalır. Bu anda bir başka geminin geldiği çoban kavalı nağmesinden anlaşılır. Kurvenal Kral Marke, Melot ve Brangane'nin gemiden inip şatoya geldiklerini görür. Kurvenal Tristan'ın intikamını almak için birden Melot üzerine hücum edip ona kılıcını saplar; ama Melot'da hemen davranmış ve Kurvenal'a ölümcül kılıç yarası vermiştir ve ikisi de ölürler. Kral Marke ve Brangane şatoya gelirler ve ölmüş Tristan ve baygın İsolde'nin yanına çıkarlar; her taraf sanki ölülerle doludur. (Arya: Todt denn alles, todt). Kral Marke Brangane'den aşk iksiri hikâyesini duymuş ve yeğenini ve karısını affettiğini onlara bildirmek ve onların birliğine izin verdiğini söylemek için gelmiştir. Fakat İsolde bunları dinlemez; kendi kendine Tristan'ı över (Arya: Mild und leise, wie er lächelt - Onun gülüşü gibi tatlı ve yumuşak). Yavaşlayan arya ile Tristan'ın tekrar kendine geleceğini söylemeye başlar (Arya: Liebestod - Aşk Ölümü). Sonra ölmüş sevgilisinin yanına ağır ağır yığılır ve yaşından ölür. İki sevgilinin ruhu birlikte olurlar.
Konu özeti > Diskografi

1928 Karl Elmendorff conducting the Bayreuth Festival Orchestra with Nanny Larsen-Todsen and Gunnar Graarud, (heavily abridged; Columbia Records, mono, re-released in 2003 by Naxos)
1936 Fritz Reiner conducting the Covent Garden Orchestra with Kirsten Flagstad and Lauritz Melchior, (Naxos and VAİ, mono)
1937 Thomas Beecham conducting the Covent Garden Orchestra with Kirsten Flagstad and Lauritz Melchior, (Archipel, mono)
1943 Erich Leinsdorf conducting the Metropolitan Opera Orchestra with Lauritz Melchior and Helen Traubel, (Naxos, mono)
1948 Erich Kleiber conducting the Buenos Aires Opera with Kirsten Flagstad and Set Svanholm, 1948 (Myto, mono)
1950 Hans Knappertsbusch conducting the Bavarian State Opera Orchestra with Helena Braun and Gunther Treptow, 1950 (Orfeo, mono)
1951 Victor de Sabata conducting the Orchestra of La Scala Milan with Gertrude Grob-Prandl and Max Lorenz, (Archipel, mono)
1952 Herbert von Karajan conducting the Bayreuth Festival Orchestra with Martha Modl and Ramón Vinay, (avaılable on multiple labels, mono)
1953 Wilhelm Furtwängler conducting the Philharmonia Orchestra with Kirsten Flagstad and Ludwig Süthaus, (EMİ, mono).
1966 Karl Bohm conducting the Bayreuth Festival Orchestra with Birgit Nilsson and Wolfgang Windgassen, (Deutsche Grammophon, stereo)
1971 Horst Stein conducting the Buenos Aires Teatro Colon Orchestra with Birgit Nilsson and Jon Vickers, (VAİ, stereo)
1972 Herbert von Karajan conducting the Berlin Philharmonic Orchestra with Helga Dernesch and Jon Vickers, (EMİ, stereo)
1980-81 Reginald Goodall conducting the Chorus and Orchestra of Welsh National Opera with Linda Esther Gray and John Mitchinson, 1980-1 (Decca, stereo)
1982 Carlos Kleiber conducting the Staatskapelle Dresden with Margaret Price and René Kollo, 1982 (Deutsche Grammophon, stereo)
1994 Daniel Barenboim conducting the Berlin Philharmonic Orchestra with Waltraud Meier and Siegfried Jerusalem, (Teldec, stereo)
2003 Christian Thielemann conducting the Vienna State Opera with Deborah Voigt and Thomas Moser, (Deutsche Grammophon, stereo)
2005 Antonio Pappano conducting the Royal Opera House Orchestra with Nina Stemme and Plácido Domingo, (EMİ, stereo)
Konu özeti > Video

Tristan und İsolde
Orkestra şefi: Pierre Boulez. Osaka Festival Orkestra ve Korosu
Film direktörü: Wieland Wagner 
Soloistler: Wolfgang Windgassen; Birgit Nilsson; . 
[Siyah beyaz] filme çekim: Osaka yapımı 10 Nisan 1967
Dipnotlar

↑  Ayrıntılı ve çok kapsamlı liste için Discography of Tristan und İsolde 10 Eylül 2006 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
↑  Brown, p. 36
↑  Brown, p. 13
↑  Brown, p. 16
↑  Brown, pp. 14-15
Tristan ve İsolde rollerinde Ludwig ve Malvina Schnorr von Carolsfeld
İsolde aşk ikşirini içerken. Ressam: Aubrey Beardsley (1895)
Ruhi Karadağ

Ruhi Karadağ (d. 1966, Pazarcık), Türk yönetmen
Hayatı

Hacettepe Üniversitesi Jeoloji Mühendisliği Bölümü'nde okurken fotoğraf kulübüne dahil oldu. Üniversite yıllarında ve mezun olduktan sonra birçok fotoğraf sergisine katıldı, fotoğraf üzerine seminerler verdi.
İlk fotoğraf ve yazıları Nokta ve Aktüel dergilerinde yayınlandı. Daha sonra çeşitli gazete ve dergilerde çalıştı. “Anadolu’da Kadın” adlı sergisi Almanya’nın çeşitli kentlerinde (1995) gösterildi. 1994 yılında televizyon gazeteciliğine geçiş yaptı. Haber programlarının yanı sıra “A Takımı”, “Bam Teli” ve “Teke Tek” gibi ödüllü televizyon programlarının ekibinde yer aldı. TV haber merkezlerinde çalıştı, televizyon programları yönetti, reklam filmleri çekti, belgeseller hazırladı. Karadağ ayrıca “Zerda” ve “Aliye” dizilerinde yapım koordinatörlüğü görevini yürüttü. 2005 yılında kendi film şirketini kurdu. Halen yönetmenlik ve yapımcılık yapmaktadır.
Filmografi ve ödüller

Gölge Oyunu (1998) Sedat Simavi Televizyon Ödülü (11. Ankara Uluslararası Film Festivali)
Bir Şey Yapmalı (1998)
Gayrimuayyen (2000)
Bizim Çocuklar (2004)
Simurg (2011)
Zafer Karakaş

| Zafer Karakaş |
| --- | --- |
Doğum: 1960 (64-65 yaşında) Erzurum, Türkiye
Milliyet: Türk
Meslek: Oyuncu

Zafer Karakaş (d. 1960, Erzurum), Türk sinema oyuncusu
Yaşamı

1960 yılında Erzurum'da doğdu. İlk filmini henüz 8 yaşındayken 1968 yılında çekti ve bu filmde en iyi çocuk oyuncu ödülünü kazandı. İlk filminde ödül alması onu bir anda Türk sinemasının en çok aranan çocuk yıldızları arasına soktu.
Asıl ününe yine 1968 yılında çekilen başrollerini Cüneyt Arkın ve Fatma Girik'in paylaştığı Köroğlu filmindeki Ayvaz rolü ile kavuştu.
Filmografisi

1968: Cemile
1968: Köroğlu (Ayvaz)
1968: Çingene Güzeli
1969: Bana Derler Fosforlu
1969: Allah'ın Arslanı Hazreti Ali
Vipava Nehri

| Vipava |
| --- | --- |
 Vipava
Konum
Ülke(ler):  Slovenya  İtalya
Genel bilgiler
Kaynak: Gradiček (Slovenya) 45°54′K 13°33′D﻿ / ﻿45.900°K 13.550°D﻿ / 45.900; 13.550
Kaynak rakımı: 110 m (360 ft)
Ağız: Soča Nehri (İtalya)
Uzunluk: 49 km (30 mi)
Havza alanı: 598 km2 (231 sq mi)
Vipava Nehri (Slovence: Vipava; İtalyanca: Vipacco; Almanca: Wipbach/Wippach) Slovenya'nın batısında ve İtalya'nın güneydoğusunda akan bir nehirdir. 49 km uzunluğa sahiptir.
Türkiye ana muhalefet partisi lideri

| Ana muhalefet partisi lideri  |
| --- | --- |
Ana muhalefet partisinin logosu
Görevdeki Özgür Özel 8 Kasım 2023 tarihinden beri
Tür: Ana muhalefet partisi lideri
Statü: Devlet protokolünde dördüncü sırada yer alır
Üyelik: Türkiye Büyük Millet Meclisi Gölge Kabine Devlet protokolü
Resmî ikamet: Resmi ikametgâhı yok
Atayan: Hükûmette olmayan en fazla koltuğa sahip siyasi partinin karar organları
Görev süresi: Mecliste hükümette olmayan en büyük siyasi partinin lideri olduğu sürece
Oluşum: 14 Eylül 1908 17 Ekim 1924 (cumhuriyet)
Açılışı yapan: Prens Sabahaddin Kâzım Karabekir (cumhuriyet)
Maaş: ₺170.000 (milletvekili maaşı)
Websitesi: TBMM Resmî internet sitesi
Türkiye ana muhalefet partisi lideri veya Türkiye ana muhalefet lideri, Türkiye'de mecliste en fazla sandalyeye sahip ikinci partinin lideri olan kişidir. Türkiye'de bu rol, çok partili siyasi hayata geçişle birlikte kurumsallaşmaya başlamış ve zamanla siyasal sistemde belirgin bir yer edinmiştir. Ana muhalefet partisi liderliği, geçmişte başbakan adaylığı olarak görülseler de, 2018 yılında parlamenter sistemden başkanlık sistemine geçişten bu yana belirgin bir pozisyonda bulunmamaktadır.
İsmet İnönü, Türkiye tarihinde iki dönemde toplam 16 yıl olmak üzere en fazla ana muhalefet lideri olarak kalan siyasetçidir. İnönü'yü, 13 yıl ile Kemal Kılıçdaroğlu takip etmektedir. Cumhuriyet Halk Partisi ise belirli aralıklarla yaklaşık 40 yıl en fazla ana muhalefette kalan siyasi partidir.
Meşrutiyet döneminden 2018 yılına kadar parlamenter sistem ile yönetilen Türkiye'de ana muhalefet liderliği, dünyadaki diğer parlamenter demokrasilere benzerlik göstermektedir. Ana muhalefet lideri iktidarın politikalarını denetleme, eleştirme ve alternatif politikalar üretme sorumluluğunu üstlenirken, hem Meclis çalışmalarında hem de kamuoyunda güçlü bir muhalefet figürü olarak demokratik işleyişin önemli bir parçasıdır.
Türkiye'nin siyasi tarihinin çeşitli dönemlerinde, ana muhalefet liderleri, siyasi dengelerin şekillenmesinde, toplumsal taleplerin temsilinde ve demokratik denetim mekanizmalarının işletilmesinde kritik roller üstlenmiştir. Ana muhalefet liderliği, çok partili siyasi hayata geçişle birlikte kurumsallaşmaya başlamış ve siyasal sistemin önemli bir unsuru haline gelmiştir.
Cumhuriyet öncesi dönem

Cumhuriyet öncesi dönemde ana muhalefet liderliği, günümüz anlamında kurumsallaşmış bir statüye sahip değildir. Ancak Osmanlı İmparatorluğu'nun son dönemlerinde, özellikle İkinci Meşrutiyet döneminde, muhalif figürler ve gruplar siyasi arenada önemli bir yer tutmuştur. Bu dönemde ana muhalefet kavramı, daha çok fiili olarak muhalif gruplar ve liderlerin siyasi etkileri üzerinden şekillenmiştir.
Bu dönemde resmi bir "ana muhalefet lideri" sıfatı yoktur. Prens Sabahaddin, entelektüel bir lider olarak muhalefeti yönlendirse de herhangi bir yerleşik kurumsal makamda yer almamıştır.
Ahrar Fırkası'nın kurucusu
Prens Sabahaddin
Hürriyet ve İtilaf Fırkası'nın lideri
Damat Ferid Paşa
Ana muhalefet liderleri listesi (1924–1930)

1924 yılında Cumhuriyet rejiminin ilk yıllarında kurulan Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası (TCF), Türkiye'nin çok partili siyasal yaşama geçişindeki ilk ciddi muhalefet hareketidir. Cumhuriyet Halk Fırkası'na (CHF) karşı kurulan bu parti, daha çok eski İttihatçı ve asker kökenli muhalif liderlerin öncülüğünde şekillenmiştir. Kazım Karabekir, Ali Fuat Cebesoy, Refet Bele ve Rauf Orbay gibi isimlerin liderliğinde kurulan parti, kuruluşundan kısa bir süre sonra, inkılaplara yönelik eleştiriler gibi olaylar gerekçe gösterilerek, 1925 yılında Takrir-i Sükûn Kanunu sonrasında 3 Haziran 1925 tarihinde kapatılmıştır.
Daha sonrasında, 1930 yılında Atatürk'ün teşvikiyle Fethi Okyar liderliğinde kurulan Serbest Cumhuriyet Fırkası (SCF), hem CHF'nin otoriter uygulamalarına hem de ekonomik politikalarına karşı güçlü bir eleştiri odağı haline gelmiştir. SCF'nin ana muhalefet konumu, kısa sürede ciddi bir halk desteği kazanarak sistem içindeki gerilimleri artırmıştır. Bu durum, CHF çevresinde ve devlet mekanizmasında endişelere yol açmış, parti, kuruluşundan sadece birkaç ay sonra, Kasım 1930'da kendini feshetmek zorunda kalmıştır.
| Ana Muhalefet Lideri> Portre | Ana Muhalefet Lideri> Kişi | Ana Muhalefet Lideri> Siyasi partisi | Ana Muhalefet Lideri> Siyasi partisi | Görev süresi> Başlangıç | Görev süresi> Bitiş | Görev süresi> Süre |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | Kâzım Karabekir |  | Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası | 17 Ekim 1924 | 3 Haziran 1925 | 229 gün |
|  | Fethi Okyar |  | Serbest Cumhuriyet Fırkası | 12 Ağustos 1930 | 17 Kasım 1930 | 97 gün |
Toplam görev sürelerine göre ana muhalefet liderlerinin listesi

| Sıra | Ana muhalefet lideri | Görev süresi uzunluğu | Kazanılan genel seçimler | Kaybedilen genel seçimler | Hükûmet dönemleri | Siyasi partisi | Birinci dönem | Diğer dönemler |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | İsmet İnönü | 16 yıl, 41 gün |  1946  1961  |  1950  1954  1957  1965  | 3 | Cumhuriyet Halk Partisi | 1950–1960 | 1965–1971 |
| 2 | Kemal Kılıçdaroğlu | 13 yıl, 170 gün | 0 |  2011  Haziran 2015  Kasım 2015  2018  2023  | 0 | Cumhuriyet Halk Partisi | 2010–2023 |  |
| 3 | Deniz Baykal | 7 yıl, 184 gün | 0 | 2007 | 0 | Cumhuriyet Halk Partisi | 2002–2010 |  |
| 4 | Erdal İnönü | 5 yıl, 174 gün | 0 |  1987  | 1 | Sosyaldemokrat Halkçı Parti | 1986–1991 |  |
| 5 | Mesut Yılmaz | 5 yıl, 108 gün | 0 |  1991  1995  | 3 | Anavatan Partisi | 1991–1996 | 1996–1997 |
| 6 | Bülent Ecevit | 4 yıl, 244 gün |  1973  | 1977 | 4 | Cumhuriyet Halk Partisi | 1973–1974 | 1974–1977, 1977–1978, 1979–1980 |
| 7 | Celâl Bayar | 4 yıl, 127 gün | 1950 | — | 1 | Demokrat Parti | 1946–1950 |  |
| 8 | Süleyman Demirel | 3 yıl, 165 gün |  1965  1969  | 1973 | 5 | Adalet Partisi | 1964–1965 | 1974, 1977, 1978–1979 |
| 9 | Recai Kutan | 3 yıl, 39 gün | 0 | 1999 | 0 | Fazilet Partisi | 1998–2001 |  |
| 10 | Ferruh Bozbeyli | 2 yıl, 20 gün | 0 | — | 0 | Demokratik Parti | 1971–1973 |  |
| 11 | Tansu Çiller | 1 yıl, 189 gün | 0 |  1999  2002  | 1 | Doğru Yol Partisi | 1998 | 2001–2002 |
| 12 | Ragıp Gümüşpala | 1 yıl, 347 gün | 0 | — | 0 | Adalet Partisi | 1962–1964 |  |
| 13 | Necdet Calp | 1 yıl, 196 gün | 0 | — | 0 | Halkçı Parti | 1983–1985 |  |
| 14 | Özgür Özel | 1 yıl, 93 gün (görevde) | — | — | 0 | Cumhuriyet Halk Partisi | 2023–günümüz |  |
| 15 | Aydın Güven Gürkan | 337 gün | 0 | — | 0 | HP/SHP | 1985–1986 |  |
| 16 | Necmettin Erbakan | 284 gün | 0 | — | 1 | Refah Partisi | 1996 | 1997–1998 |
| 17 | Ekrem Alican | 217 gün | 0 | — | 0 | Yeni Türkiye Partisi | 1961–1962 |  |
| 18 | İsmail Alptekin | 148 gün | 0 | — | 0 | Fazilet Partisi | 1998 |  |
Yukon Nehri

Yukon Nehri ve su toplama havzası
Yukon Nehri su toplama havzası
Yukon, (İngilizce Yukon River, Koyukonca, Yookkene, Ooghekuhno’, Holikaçukça Yooqin, Değinakça, Yeqin, Guçince Yuukon, Hanca Tth’echù’ ya da Chu kòn, Yupikçe Kuigpak), Kuzey Amerika'nın kuzeybatısındaki en önemli su yollarından biri olan nehirdir ve Amerika Birleşik Devletlerine bağlı Alaska eyaleti ile Kanada'da bulunur. Britanya Kolombiyası'nın  kuzeyinden doğan nehir, Kanada'da Yukon Topraklarını geçerek Alaska'ya girer ve İç Alaska'yı doğudan batıya ortadan geçerek Bering Denizi'ne dökülür. Uzunluğu 3,190 km dir. Nehrin su toplama havzasının toplam alanı Teksas ya da Alberta eyaletinden % 25 daha büyüktür. Alaska'da Yukon Nehrine dökülen en büyük nehir Tanana Nehridir.
Adlandırma

Yukon adı Guçincede «büyük nehir» anlamına gelir ve aynı adlandırma Yupikçede de (Kuigpak) görülür.
Koyukonca Ooghekuhno' adı Koyukuk Nehri için de kullanılır.
Yerli halk

Alaska'da Yukon Nehri civarının yerli halkları arasında Alaska Atabasklarından Guçinler, Hanlar, Aşağı Tananalar, Koyukonlar, Holikaçuklar, Değinaklar ile Eskimolardan Yupikler bulunur.
Soča

| Soča |
| --- | --- |
 Soča (Bovec yakınları)
Konum
Ülke(ler):  Slovenya  İtalya
Genel bilgiler
Kaynak: Triglav’ın batısı
Kaynak rakımı: 876 m
Ağız: Adriyatik Denizi, Monfalcone yakınları
Uzunluk: 138 km
Debi: 172 m³/s
Soča veya Soča Nehri veya Isonzo ırmağı (Slovence: Soča; İtalyanca: Isonzo) Slovenya'nın batısı kesiminde (96 km) ve İtalya'nın kuzeydoğusunda (43 km) akan nehirdir.
Mebrure Aksoley

Emine Mebrure Aksoley (10 Ağustos 1902, Selanik - 2 Mart 1984), Türk siyasetçi.
V. ve VII. dönem TBMM'de CHP'den Ankara milletvekilli olarak yer aldı. 1949 yılında kurulan Türk Kadın Birliği´nin kurucularındandır. 1961'de Kurucu Meclis'te CHP temsilcisi olarak yer aldı; 1964'te  Cumhuriyet Senatosu üyesi seçildi.
Yaşamı

1902 yılında Selanik'te doğdu. Babası İstihkâm Binbaşılığından emekli Ahmet Halit Bey, annesi Lüleburgaz'da çiftçilik yapan Bilgicizadelerden Ali Aşkı Bey'in kızı Fatma Hanım'dır.
Mebrure Hanım, Balkan Harbi'ne kadar Selanik'te yaşadı. I. Dünya Savaşı yıllarında Bandırma'da ve Alaşehir'de bulundu. Lise eğitimine İzmir'de başladı; İstanbul'da devam etti. 1921 yılında Çamlıca Lisesi'nden mezun oldu.
Babası Ahmet Halit Bey'in Milli Mücadele'ye katılması nedeniyle 1922'de  ailesi ile ile birlikte Ankara'ya yerleşti. Millî Mücadele yıllarında Keskin İlkokulu'nda fahri öğretmenlik yaptı, Ankara'nın Çankaya ilçesinde özel bir ilkokul açtı.
1923 yılında Ahmet İhsan Bey'le (Aksoley) evlendi bu evlilikten iki çocuğu oldu. Eşinin Almanya'da eğitimi ve öğrenci müfettişliği nedeniyle uzun süre Almanya'da yaşadıktan sonra Fransa, İngiltere ve Macaristan'da bulundu.
Yurda döndükten sonra Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde öğrenim gödü; 1938'de mezun oldu. Yardım Sevenler Cemiyeti'nde Umumi Kâtip ve Umumi Müfettiş olarak görev yaptı. CHP Çankaya Ocağı'nın ve Kavaklıdere Halk Dağıtma Birliği'nin Başkanlığı'nda bulundu. Ulus gazetesinde kadın hakları üzerine yazılar kaleme aldı.
1943 ve 1946'da CHP'den Ankara milletvekilliğine seçildi. Maliye, milli savunma, dilekçe ve çalışma komisyonlarında görev aldı.Nisan 1949'da kurulan Türk Kadın Birliği'nin kurucuları arasında yer aldı. 1961'de Kurucu Meclis üyesi olarak görevlendirildi. 1964'te Cumhuriyet Senatosu'nun  üçte bir yenileme seçiminde CHP adayı olarak İstanbul üyeliğine seçildi, 1964-1973 yıllarında Cumhuriyet Senatosu üyesi olarak görev yaptı.
2 Mart 1984 tarihinde İstanbul'da öldü.
Čatež ob Savi

| Čatež ob Savi |
| --- | --- |
Köy
Čatež ob Savi

Čatež ob SaviČatež ob Savi’nin Slovenya'daki konumu
Ülke:  Slovenya
Rakım: 170 m
Nüfus (2002)
 • Toplam: 322
Zaman dilimi: UTC+01.00 (OAS)
 • Yaz (YSU): UTC+02.00 (OAYS)
Plaka kodu: KK
Čatež ob Savi (Slovence: Čatež ob Savi) Slovenya'da Sava ile Krka Nehri'nin birleştiği yerde bulunan bir köydür. Brežice Belediyesi sınırları içinde yer alır.
Salim Erel

Salim Erel, (1929, Ereğli, Konya - 22 Eylül 2014, İstanbul), Türk siyasetçidir.
Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi mezunudur. ABD'de Mesleki İhtisas yapmıştır. Konya Ereğli Belediye Başkanlığı, Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü, Konya 4.Bölge Mühendisliği, Tarım ve Orman Bakanlığı, Ziraat İşleri Genel Müdürlüğü Daire Başkanlığı, Yerel Yönetim Avrupa Konsey Üyeliği, TBMM XVII. Dönem Konya Milletvekilliği yapmıştır. Evli ve iki çocuk babasıdır.
Fransız sineması

Fransız sineması bir yüzyılı aşkın bir süredir Lumiere Kardeşler'den başlayarak Amélie Poulain'e, yeni dalga akımından avant-garde akıma, Georges Méliès'den Cannes film festivali'ne kadar oluşturduğu kendine özgü kültürüyle başta Avrupa sineması olmak üzere dünya sinemalarını birçok yönden etkilemiştir. Fransız film endüstrisi, 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılda dünyanın en önemli film endüstrisi olmuştur.
Tarihi > Sinemanın doğuşundan sessiz filmlerin sonuna kadar

Lumiere Kardeşler sinematografiyi icat ettiler. Onların filmi olan Arrivée d'un train gare de Vincennes 1895'te Paris'te çekildi. Birçok tarihçi bu filmi sinemanın başlangıcı olarak alır.