stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Danimarka Batı Hint Adaları
Kölelik > Demografi

Köleler, çoğu zaman büyük farklarla, tüm adalarda beyazlardan sayıca fazlaydı. Saint Thomas'taki nüfus artışı, 1688 yılında 422 siyah ve 317 beyaz, 1699 yılında 555 siyah ve 383 beyaz [kaynak belirtilmeli] ve 1715 yılında 3042 siyah ve 547 beyaz (oran 5:1'den fazla) vardı ve 1755 yılında köle beyazlardan sayıca fazlaydı (12:1). Saint John'da 1728 yılında 677 siyah ve 123 beyaz, 1733 yılında 1086 siyah ve 208 beyaz vardı (oran 5:1'den fazla) ve 1770 yılında kölelerin sayısı beyazlardan 19:1 daha fazlaydı. 1797 yılında Saint Croix'de 25452 köle ve 2223 beyaz (oran 11:1'den fazla) ile 1164 azat edilmiş insan vardı ve 1815 yılında 24330 köle ve 180 beyaz (oran 135:1'den fazla) yanı sıra 2480 azat edilmiş adam vardı. O zamanlar, (çoğu özgürlüklerini satın almış olan) serbest bırakılanların sayısı da Saint Thomas ve Saint John'da beyazlardan sayıca fazlaydı.
Kölelik > Köle ticareti

Afrika kölelerinin ticareti, Danimarka Batı Hindistan Şirketi'nin kiralandığı 1671 civarında, köle ticaretini ortadan kaldıran 1792 yasasının yürürlüğe girdiği 1 Ocak 1803 tarihine kadar, Danimarka-Norveç tarafından yapılan transatlantik köle ticaretinin bir parçasıydı.
1778 yılına gelindiğinde, Danimarkalıların her yıl yaklaşık 3000 Afrikalıyı köleleştirmek için Danimarka Batı Hint Adaları'na getirdikleri tahmin ediliyordu. Bu taşımalar, Veliaht Prens Regent Frederik'in köle ticaretini yasaklayan 1792 yasasının yürürlüğe girdiği 1802 yılının sonuna kadar devam etti.
Kölelik > Köle kodları

Danimarka Batı Hint Adaları'ndaki yasa ve yönetmelikler Danimarka yasalarına dayanıyordu, ancak yerel yönetimin bunları yerel koşullara uyacak şekilde uyarlamasına izin verildi. Örneğin, hayvanlar, topraklar ve binalar gibi şeyler Danimarka yasalarına göre düzenlenmiştir, ancak Danimarka yasaları köleliği düzenlememiştir. Kölelere ortak mülkiyet muamelesi yapıldı ve bu nedenle belirli yasalar gerektirmedi.
1733'te köleler ile diğer mülkler arasındaki ayrım, kölelerin kendi iradelerine sahip olduklarını ve bu nedenle uygunsuz davranabileceklerini veya itaatsiz olabileceklerini belirten bir yönetmelikle ima edildi. Köleler çok ağır cezalandırılırsa veya yetersiz beslenirse kölelerin isyan etmeye başlayacağı konusunda genel bir fikir birliği vardı. Bu, ertesi yıl bastırılmadan önce Breffu da dahil olmak üzere birçok plantasyon sahibinin ve ailelerinin Akwamu tarafından öldürüldüğü St. John'daki 1733 köle ayaklanmasıyla ortaya çıktı. 1755'te Danimarka kralı V. Frederik, kölelerin çocuklarından ayrılmama hakkının ve hastalık veya yaşlılık dönemlerinde tıbbi destek hakkının garanti edildiği daha yeni Düzenlemeler yayınladı. Ancak sömürge hükûmeti, yasa ve yönetmelikleri yerel koşullara göre değiştirme yeteneğine sahipti ve bu nedenle düzenlemeler, avantajlıdan daha dezavantajlı olduğu gerekçesiyle kolonide hiçbir zaman yürürlüğe girmedi.
Kölelik > 1733 köle ayaklanması

Kasım 1733 tarihinden Ağustos 1734 tarihine kadar süren St. John'daki 1733 köle ayaklanması, Amerika'daki en eski ve en uzun köle isyanlarından biriydi. Ayaklanma, 23 Kasım 1733'te, başta Akwamus olmak üzere 150 kölenin plantasyon sahiplerine ve yöneticilerine isyan etmesiyle başladı. Köleler Coral Körfezi'ndeki kaleyi ele geçirdiler ve adanın çoğunun kontrolünü ele geçirdiler.
Ekiciler, Akwamu'nun Nisan ayında bir Fransız kolonisi olan Martinik'ten gönderilen yüzlerce daha iyi silahlı Fransız ve İsviçre askeri tarafından yenilgiye uğratılmasının ardından Mayıs 1734'ün sonunda kontrolü yeniden ele geçirdiler. Koloni milisleri maroonları avlamaya devam etti ve sonunda Ağustos 1734'ün sonlarında isyanı ilan etti.
Kölelik > Kurtuluş

1830'lara ve 1840'lara gelindiğinde, şeker pancarı endüstrisi şeker kamışının kârlılığını azaltmıştı. 1833 tarihli İngiliz Köleliği Kaldırma Yasası, 1840 itibarıyla tamamen yürürlükte olan komşu İngiliz Batı Hint Adaları'ndaki köleleri özgürleştirdi. Danimarka Batı Hint Adaları'ndaki kaldırılma, 1830'dan beri özgürleşme lehine reformlar arayan Vali von Scholten ile tartışıldı. Bilimsel fikir birliği, von Scholten'in görüşlerinin özgür renkli metresi Anna Heegaard'dan etkilendiğini öne sürüyor.
Kral VIII. Christian, köleliğin kademeli olarak kaldırılmasını destekledi ve 1847'de özgür olmayan bir kadından doğan her çocuğun doğuştan özgür olması gerektiğine ve köleliğin 12 yıl sonra tamamen sona ereceğine karar verdi. Bu karar ne köleleri ne de plantasyon sahiplerini tatmin etti.
Bu arada, 27 Nisan 1848'de Fransa, kolonilerindeki köleliğin 2 ay içinde kaldırılması için bir yasa imzaladı, ancak Martinik'teki bir köle isyanı, 22 Mayıs'ta Martinik'te ve 27 Mayıs'ta Guadeloupe'de derhal kaldırılmasına yol açtı.
Danimarka Batı Hint Adaları'ndaki köleler de özgürlüklerini beklemek istemediler. 2 Temmuz 1848'de özgür adam John Gottlieb ("Moses Gottlieb" veya "General Buddhoe" olarak da bilinir) ve Amiral Martin King (diğerlerinin yanı sıra), Aziz Croix Frederiksted'i devralarak bir köle isyanına öncülük etti. O akşam yüzlerce köle, ertesi gün çalışmayı reddeden ve özgürlük talep eden Frederik Kalesi'nin dışında huzur içinde toplandı. Ertesi sabah saat 10'da yaklaşık 8.000 köle katılmıştı.
3 Temmuz 1848 tarihinde öğleden sonra (şimdi Kurtuluş Günü olarak bilinir), Peter von Scholten isyanı bitirmek, kan dökülmesini ve zarar görmesini önlemek amacıyla Frederiksted'e gitti ve tüm kölelerin derhal ve tamamen kurtulduğunu duyurdu. Daha sonra ikinci bir isyanın oluştuğu ve bazı yangınların çıktığı Christiansted'e gitti ve diğer adalara bilgi yayıldı. General Buddhoe, birkaç mülkte patlak veren isyanları ve şiddeti bitirmek için vali ve diğer yetkililerle birlikte çalıştı.
Sonrasında Budhoe'nin hapsedildiği ve Trinidad'a sürgün edildiği söylenir. Vali von Scholten de başarısız oldu. Vali olarak, aslında köleliği sona erdirme yetkisine sahip değildi, ancak kendisini Danimarka ile iletişim kurmayı bekleyemeyecek acil harekete geçmesi gereken bir durumda bulmuştu. Eylemleri nedeniyle vatana ihanetten yargılanmak üzere Danimarka'ya geri çağrıldı. Önce emekli maaşı reddedildi, ancak daha sonra suçlamalardan aklandı.
Danimarka 1848 yılında köleliği kaldırdığında, birçok plantasyon sahibi, varlıklarının kölelerin kaybından zarar gördüğü ve gelecekte emek için ödeme yapmak zorunda kalacakları gerekçesiyle tam geri ödeme istedi. Danimarka hükûmeti, plantasyon sahiplerinin sahip olduğu her köle için 50 dolar ödedi ve kölelerin serbest bırakılmasının sahipler için maddi kayba neden olduğunu kabul etti.
Kölelik > Kölelik sonrası

Eskiden köleleştirilmiş insanların yaşamları çok az değişti, çünkü birçoğu sözleşmeli kölelik yoluyla plantasyon sistemine bağlı kalmaya devam etti. Çoğu daha önce köleleştirildikleri tarlalara hizmet etmek zorundaydı. Çalışanlar olarak, eski köleler plantasyon sahiplerinin sorumluluğunda değildi ve işverenlerinden yiyecek veya bakım almadılar. Paylaştırma sisteminin bir parçası olarak, eskiden köleleştirilen bazı insanlara küçük bir kulübe, biraz toprak ve biraz para verildi; Ancak bu tek seferlik tazminat zorlu çalışma koşullarını değiştirmedi.
Danimarka sömürge tarihindeki en büyük işçi isyanı olarak kabul edilen ateş yakma işçi isyanı, 1 Ekim 1878'de gerçekleşti. İsyan, eskiden köleleştirilenlerin köleliğin kaldırılmasından bu yana otuz yıl geçmesine rağmen köle benzeri koşullarda yaşamaya ve çalışmaya devam etmeleri nedeniyle başladı. Bugün St. Croix Kraliçesi Mary olarak anılan Mary Leticia Thomas, isyana diğer üç kadınla birlikte öncülük etti: Axeline ‘Agnes’ Elizabeth Salomon, Matilde McBean ve Susanna ‘Bottom Belly’ Abrahamsson. Ateş yakma ayaklanması ve liderleri St. Croix'te anlamlı bir role sahip olmaya devam ediyor.
2017, koloninin Danimarka tarafından Amerika Birleşik Devletleri'ne satışının 100. yıldönümünü kutladı. Bu yüzüncü yılla birlikte, İskandinav ana akımında Danimarka–Norveç kolonizasyonu ve köleliğinin mirası üzerine konuşmalar yeniden alevlendi. Örneğin, sanatçılar Jeannette Ehlers ve La Vaughn Belle, Danimarka'nın sömürge etkisini anmak için Danimarka'nın ilk siyah kadın heykeli olan Kraliçe Mary'yi 15 Mart 2023 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. tanıttı.
Svetlana Alpers

Svetlana Leontief Alpers (doğum adı Leontief; d. 10 Şubat 1936), Amerikalı bir sanat tarihçisi, profesör, yazar ve eleştirmendir. Uzmanlık alanı, 1984 yılında yayımladığı The Art of Describing adlı kitabıyla devrim yarattığı Hollanda Altın Çağı resim sanatıdır. Ayrıca Tiepolo, Rubens, Bruegel ve Velázquez gibi sanatçılar üzerine de çalışmalar yapmıştır.
Eğitim ve kariyer

Svetlana Alpers, lisans derecesini 1957 yılında Radcliffe College’dan, doktora derecesini ise 1965 yılında Harvard Üniversitesi’nden almıştır. 1962-1998 yılları arasında Kalifornia Üniversitesi'nde (Berkeley) sanat tarihi profesörü olarak görev yapmış, 1994 yılında Emekli Profesör unvanını almıştır.
1983 yılında, Amerikan edebiyat eleştirmeni Stephen Greenblatt ile birlikte disiplinlerarası Representations dergisini kurmuştur.
2007 yılında, sanatçılar James Hyde ve Barney Kulok ile birlikte Painting Then for Now adlı bir projede iş birliği yapmıştır. Bu proje, New York Metropolitan Sanat Müzesi'ndeki ana merdivenin üst kısmında yer alan Giambattista Tiepolo’ya ait üç tabloya dayanan 19 fotoğraf baskısından oluşmaktadır. Proje, New York’taki David Krut Galerisi’nde sergilenmiştir. Baskılardan altısı, daha sonra New York’taki Modern Sanat Müzesi’nin (MoMA) kalıcı koleksiyonuna dahil edilmiştir.
Alpers, 2011 yılında Amerikan Felsefe Topluluğu üyeliğine seçilmiştir. 2014 baharında, Fransa Cumhuriyeti tarafından Ordre des Arts et des Lettres nişanının officier rütbesine layık görülmüştür. 28 Mayıs 2015 tarihinde Harvard Üniversitesi tarafından kendisine fahri doktora unvanı verilmiştir.
Eleştirel yanıtlar

Alpers’in Rembrandt's Enterprise: The Studio and the Market adlı eserinin eleştirisini yapan The New Criterion dergisindeki muhafazakâr yazar Hilton Kramer, eseri sanat tarihi alanında yanlış giden şeylerin bir örneği olarak değerlendirmiştir. Kramer, Alpers’i Rembrandt’ı, "kendi otoportrelerini boyayıp pazarlayarak kendisini metalaştırdığı" gerekçesiyle eleştirmekle suçlamıştır. Fredric Jameson’ın Postmodernism and Consumer Society eserine borçlu olduğunu öne sürerek, Alpers’ın Rembrandt’ını Andy Warhol gibi, "kendi girişimciliğini en başarılı şekilde pazarlayan bir sanatçı" olarak gösterdiğini belirtmiştir. Kramer, Alpers’ı, "büyük sanatı estetik alandan çıkarıp, maddi kültür diyalektiğinde bir unsur olarak kullanmakla" eleştirmiş ve bunun "sanat tarihi çalışmasının, sanatın kendisiyle ilgilenmemesi durumunda düştüğü hazin durum" olduğunu savunmuştur.
Özel hayat

Svetlana Leontief, Massachusetts eyaletinin Cambridge şehrinde doğmuştur. Kendisi, Sovyetler Birliği’nden siyasi mülteci olarak kaçan ve bilgisayar modellemesi alanında çığır açan Nobel ödüllü ekonomist Wassily Leontief ile şair Estelle Marks’ın tek çocuğudur. 1958 yılında evlenmiş ve soyadını Alpers olarak değiştirmiştir.
Ünvanlar

Phi Beta Kappa
Woodrow Wilson Bursu, 1957-8
Kathryn McHale Bursu, Amerikan Üniversiteli Kadınlar Derneği, 1961-2
Guggenheim Bursu, 1972-3
Üye, Davranış Bilimlerinde İleri Araştırmalar Merkezi, Stanford Üniversitesi, 1975-6
Üye, Amerikan Öğrenilmiş Topluluklar Konseyi, 1978
Ziyaretçi Araştırma Görevlisi, Hollanda İleri Araştırmalar Enstitüsü (NIAS), Wassenaar, 1979
Üye, İleri Araştırmalar Enstitüsü, Princeton, New Jersey, 1979–80
Eugene M. Kayden Beşeri Bilimler Ödülü "The Art of Describing" için, 1983
Seçkin Öğretim Ödülü, Berkeley, 1986
Ziyaretçi Bilim İnsanı, Getty Araştırma Enstitüsü, Kaliforniya, 1987–88
Çalışmalar Direktörü, Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales, Paris, 1991
Amerikan Sanat ve Bilim Akademisi Üyesi, 1991
Üye, İleri Araştırmalar Enstitüsü, Berlin, 1992–93
Fahri Doktor, Courtauld Sanat Enstitüsü, Londra, 2009 [kaynak belirtilmeli]
Ziyaretçi eleştirmen, New York Üniversitesi Güzel Sanatlar Enstitüsü
İngiliz Akademisi'nin Muhabir Üyesi (2014)
Seçilmiş yayınlar

The Decoration of the Torre de la Parada, Corpus Rubenianum Ludwig Burchard, Brussels/London: Phaidon, 1971. (Alpers'in 1965 tarihli doktora tezinin gözden geçirilmiş hali.)
The Art of Describing: Dutch Art in the Seventeenth Century, Chicago: University of Chicago Press, 1983
Rembrandt's Enterprise: The Studio and the Market, Chicago: University of Chicago Press, 1988
"The Museum as a Way of Seeing" içinde Exhibiting Cultures: The Poetics and Politics of Museum Display, Washington: Smithsonian Institution Press, 1991.
Tiepolo and the Pictorial Intelligence, New Haven and London: Yale University Press, 1994 (Michael Baxandall ile birlikte)
The Making of Rubens, New Haven and London: Yale University Press, 1995.
The Vexations of Art: Velázquez and Others, New Haven and London: Yale University Press, 2005.
Roof Life, New Haven and London: Yale University Press, 2013.
Tuilages, Trocy-en-Multien: Editions de la revue Conférence, 2015. (Pierre-Emmanuel Dauzat çevirisi ile)
Walker Evans: Starting from Scratch, Princeton: Princeton University Press, 2020.
Cennet

Başlığın diğer anlamları için Cennet (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
Cennet, dinî kozmoloji veya transandental felsefede gök, yedi gök, uçmak, behişt gibi adlarla da anılan ilah, melek, cin, aziz, yeniden dirilmiş atalar gibi varlıkların yaşadığı, köken aldığı veya hüküm sürdüğüne inanılan yer. Bazı dinî inanışlara göre cennet yaratıkları yeryüzüne inebilir (reenkarnasyon) ve yerde yaşayanlar ölümlerinden sonra, bazı özel durumlarda yaşamakta oldukları hayat devam ederken cennete gidebilirler.
Dante ve Beatrice cennetleri izliyorlar; Gustave Doré'nin İlahi Komedya çiziminden alıntı.
Cennet kavramına inanan kişiler genellikle cennetin insanların bir kısmı veya hepsi için Ahirette bulunan nihai bir varış noktası olduğunu düşünürler. Ayrıca cennet kavramına sahip inançların çoğunluğunda cennet iyi insanların ulaştığı bir Ahiret mekânıdır.
Etimoloji

Cennet sözcüğü Arapça kökenlidir (Arapça: جنّة). Her dinin cennet kavramına verdiği özel isimler olabilir. Cennet sözcüğü dinî anlamda kullanılabileceği gibi, Türkçede mecaz veya sıfat olarak da kullanılmaktadır. TDK tanımına göre cennet, "Dinî inanışlara göre dünyada iyilik yapanların, günahsızların, öldükten sonra sonsuz bir mutluluğa kavuşacakları yer, uçmak, behişt"tir. Ayrıca mecazi şekilde sıfat olarak, çok güzel, huzur veren gibi anlamlarda kullanılır. Cennet sözcüğünün dışında yine "cennet" anlamında olan Farsça kökenli behişt ve Soğdca kökenli uçmağ da Türkçede kullanılmaktadır. Yine de en yaygın olanı cennet sözcüğüdür.
Eden; Tevrat'taki Eden kelimesinin de kökeni olduğu düşünülen Akad kökenli "edinnu" düzlük anlamına gelir. Eden aynı zamanda güney Arabistan'da bir yer adıdır. Kelime Kur'an'ın farklı surelerinde "adn cennetleri" şeklinde kullanılmıştır, ancak Kur'an'da bu kelime Kitâb-ı Mukaddes'ten farklı olarak eskatolojik anlamda geçmektedir.
Ayrıca Turpan'ın Karahoca Uygur hükümdarları da aynı şekilde kendilerine İdik/Idık-kut unvanını vermişlerdir. Unvanın iki bileşeni vardır: ilk bileşen Ïdïq/İdik "[gökten] gönderilmiş, kutsal" anlamına gelir;İdik sözcüğü cennet anlamına da gelir.
Mitoloji

Sümer mitolojisinde birçok tasvirlerinin Yahudilik ve İslam'ın cennet anlayışına kaynaklık ettiği düşünülen cennet ve cehennem motifleri bulunur.
Yahudilikte cennet / Eden

“Ve tanrı doğuda, Aden’de bir bahçe yaptı; ve yarattığı Âdem’i oraya koydu. Ve Rab, görünüşü güzel ve yenilmesi iyi olan her ağacı ve bahçenin ortasında hayat ağacını ve iyilik ve kötülüğü bilme ağacını yerden bitirdi.
Ve bahçeyi sulamak için Aden’den bir ırmak çıktı; ve oradan bölündü ve dört kol oldu. Birinin adı Pişon’dur; kendisinde altın olan bütün Havila diyarını kuşatır; ve bu diyarın altını iyidir; orada ak günnük ve akik taşı vardır; Ve ikinci ırmağın adı Gihon’dur; bütün Kuş ili'ni kuşatan odur. Ve üçüncü ırmağın adı Dicle’dir; Aşur’un önünden akan odur. Ve dördüncü ırmak Fırat’tır.” (Tekvin 2:8-14)
Sözü edilen ırmaklardan Fırat ve Dicle biliniyor. Bu ifadeye göre diğer iki ırmağın, Pişon ve Gihon'un adları yabancı olsa da, Aden'deki “cennet bahçesi”nin soyut ya da hayali bir ülke olmayıp dünya üzerindeki bir coğrafi bölge oluşu kesindir. Buna göre Gihon'un Nil, Pişon’un da İndüs olabileceği sonucuna varılabilir.
Hristiyanlıkta cennet

Hristiyanlıkta cennet Tanrı'yla beraber olma durumudur. Hristiyanlar Tanrı tarafından her gün değiştirilerek yenilendiklerine, kıyamet günü geldiğinde yeni bedenlere sahip olarak (Âdem'in günah işlemeden önceki hâli gibi ) yeni yaratılan dünyada Tanrı'yla birlikte olacaklarına inanırlar. Yeni Ahit'te bu durum aşağıdaki ayetlerle belirtilmiştir:
"Bundan sonra yeni bir gökle yeni bir yeryüzü gördüm. Çünkü önceki gökle yeryüzü ortadan kalkmıştı. Deniz de yoktu artık. Kutsal kentin, yeni Yeruşalim'in gökten, Tanrı'nın yanından indiğini gördüm. Güveyi için hazırlanmış süslü bir gelin gibiydi. Tahttan yükselen gür bir sesin şöyle dediğini işittim: “İşte, Tanrı'nın konutu insanların arasındadır. Tanrı onların arasında yaşayacak. Onlar O'nun halkı olacaklar, Tanrı'nın kendisi de onların arasında bulunacak. Onların gözlerinden bütün yaşları silecek. Artık ölüm olmayacak. Artık ne yas, ne ağlayış, ne de ıstırap olacak. Çünkü önceki düzen ortadan kalktı.” Tahtta oturan, “İşte her şeyi yeniliyorum” dedi. Sonra, “Yaz!” diye ekledi, “Çünkü bu sözler güvenilir ve gerçektir.”" (Vahiy 21: 1-5)
Bu zaman insanlar Tanrı'nın Oğulları ve Tanrı'nın Kızları olarak yaşayacaktır. Kötülük olmayacaktır, ışık olacaktır ve burada insanlar Tanrı'yla dolacaktır.
İslam'da cennet

Ana madde: İslam'da Cennet
Cennet İslam'da, İslam dinine inananların ebedî olarak kalacaklarına inandıkları bir Ahiret mekânıdır. Allah tarafından ayrıcalıklı yaratılmamış kişiler, sevaplarına göre doğrudan Cennete gidebildiği gibi, Cehennemde bir müddet bekleyip sonra Cennete girebilirler; veyahut sonsuza dek cehennemde kalabilirler. Peygamber, veli ve şehitler gibi Allah'ın çok sevdiği kulları ise sırat köprüsünü bile görmeden doğrudan cennete uçarak gidebilirler.
Genel bir görünüm olarak cennetin erkek ve kadın zevklerine hitap ettiği düşünülür. Cennette kişiye özel köşkler, saraylar, bal ve şerbet şelaleleri, çeşitli ürün veren türlü türlü ağaçlar, yaylalar, hayal bile edilemeyen güzellikte gölgelikler ve cennete girmeyi hak edenlerin her türlü arzularına cevap veren huriler ve gılmanlar bulunur. Cennetekilerin birçoğu, çoğu zaman onları yoktan var eden Allah'ı temâşa edeceklerdir (seyredeceklerdir).
Cennetteki hayat sonsuzdur ve orada birçok mükâfat verilecektir. İnanca göre kafir, müşrik ve münafık kişiler cennete giremez, ebedî olarak cehennemde kalırlar. Müslüman olup günah işleyenlerin ise, Allah günahlarını affetmezse, bir süre cehennemde günahlarının cezasını çekeceklerine, daha sonra da cennete gireceklerine inanılır.
Sad Suresinde şöyle anlatılır:
Allah’a karşı gelmekten sakınanlar için elbette güzel bir dönüş yeri, kapıları kendilerine açılmış olarak ""Adn Cennetleri"" vardır. Onlar orada koltuklara yaslanmış olarak pek çok meyve ve içecek ister. Yanlarında gözlerini kendilerinden ayırmayan yaşıt eşler vardır. (38:50-53)
Cennet, Bakara Suresinde şöyle anlatılır:
İman edip salih ameller işleyenlere, kendileri için; içinden ırmaklar akan cennetler olduğunu müjdele. Cennetlerin meyvelerinden kendilerine her rızık verilişinde, “Bu (tıpkı) daha önce bize verilen rızık!” diyecekler. Hâlbuki bu rızık onlara benzer olarak verilmiştir. Onlar için orada tertemiz eşler de vardır. Onlar orada ebedî kalacaklardır. (2:25)
Nebe' Suresinde şöyle anlatılır:
Şüphesiz Allah’a karşı gelmekten sakınanlara bir kurtuluş, bahçeler, üzümler, kendileriyle bir yaşta, göğüsleri yeni çıkmış genç kızlar ve dolu dolu kadehler vardır. (78:31-34)
Hac Suresinde şöyle anlatılır:
Şüphesiz, Allah iman edip salih ameller işleyenleri içlerinden ırmaklar akan cennetlere koyacak, orada altından bileziklerle, incilerle süsleneceklerdir. Oradaki giysileri ise ipektir. (22:23)
Gaşiye Suresinde şöyle anlatılır:
Orada yüksek tahtlar, konulmuş kadehler, sıra sıra yastıklar, serilmiş gösterişli yaygılar vardır. (88:13-16)
Eleştiriler

İslam'da İsmailiyye'nin Bâtınîlik mezhebinden korkulan Haşhaşîler örgütünün başı ve yöneticisi olan Hasan Sabbah, fedailerini sahte bir cennetle kandırıyordu. Oysaki bu cennet Alamut Kalesi'nin arkasındaydı. Bu olaylardan sonra fedailer heveslerini tutamadıkları için cennete ulaşmak amacıyla intihar bile etmişlerdi. İntiharlar fazlalaşınca Hasan Sabbah, Fedailerin sadece görev sırasında ölmesi gerektiğini söyleyen bir ferman bile yayınladı. Yorumcular, insanın (Özellikle fakir grubun) Cennet vadiyle kolayca kandırılabildiklerini savunurlar. Temel olarak cennetin geçici ve sonsuz olamayacak kadar Dünyasal olduğunu söyleyen insanlarda vardır.
Pierre Mortier, tarafından M. Pierre Daniel Huet tarafından Kutsal tarihin anlaşılması için yapılan açıklamalara dayanılarak yapılan göksel cennetin haritası, 1700
Alman Lucas tarafından 16. yüzyılda resmedilen Aden bahçesi
Cennette deveye binen huriler. 15. yüzyıl İran el yazması
2001 Dünya Halter Şampiyonası

2001 Dünya Halter Şampiyonası, 4-11 Kasım 2001 tarihleri arasında Türkiye'nin Antalya ilinde düzenlendi. Etkinliğe Dünya Halter Birliğine bağlı 53 ulusal federasyondan 267 halterci (153 erkek ve 114 kadın) katıldı. Erkeklerde 71.si ve kadınlarda 14.sü düzenlenmiştir.
Madalya tablosu

Büyük (Toplam sonuç) madalyalara göre sıralama
| Sıra | Ülke | Altın | Gümüş | Bronz | Toplam |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  Rusya | 3 | 3 | 1 | 7 |
| 2 |  Çin | 2 | 3 | 1 | 6 |
| 3 |  Katar | 2 | 0 | 0 | 2 |
| 4 |  Türkiye | 1 | 2 | 1 | 4 |
| 5 |  Çin Taipeisi | 1 | 1 | 3 | 5 |
| 6 |  Polonya | 1 | 1 | 2 | 4 |
| 7 |  Belarus | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 8 |  Bulgaristan | 1 | 0 | 2 | 3 |
| 9 |  Macaristan | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 9 |  İran | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 11 |  Gürcistan | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 12 |  Yunanistan | 0 | 2 | 0 | 2 |
| 13 |  Nijerya | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 13 |  Azerbaycan | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 15 |  Ukrayna | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 15 |  Ekvador | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 15 |  Küba | 0 | 0 | 1 | 1 |
| Toplam (17 Ülke) | Toplam (17 Ülke) | 15 | 15 | 15 | 45 |
Tüm madalyaların sıralaması: Büyük (Toplam sonuç) ve Küçük (Koparma ve Silkme)
| Sıra | Ülke | Altın | Gümüş | Bronz | Toplam |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  Rusya | 8 | 6 | 5 | 19 |
| 2 |  Çin | 6 | 7 | 3 | 16 |
| 3 |  Türkiye | 5 | 4 | 2 | 11 |
| 4 |  Katar | 5 | 1 | 0 | 6 |
| 5 |  Polonya | 4 | 3 | 4 | 11 |
| 6 |  Macaristan | 3 | 2 | 3 | 8 |
| 7 |  Bulgaristan | 3 | 0 | 4 | 7 |
| 8 |  Gürcistan | 3 | 0 | 0 | 3 |
| 9 |  Çin Taipeisi | 2 | 4 | 7 | 13 |
| 10 |  Belarus | 2 | 2 | 2 | 6 |
| 11 |  İran | 2 | 0 | 3 | 5 |
| 12 |  Yunanistan | 1 | 4 | 1 | 6 |
| 13 |  Ekvador | 1 | 0 | 2 | 3 |
| 14 |  Küba | 0 | 3 | 2 | 5 |
| 15 |  Azerbaycan | 0 | 3 | 0 | 3 |
| 16 |  Nijerya | 0 | 2 | 1 | 3 |
| 17 |  Ukrayna | 0 | 1 | 2 | 3 |
| 18 |  Moldova | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 19 |  Venezuela | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 19 |  Hırvatistan | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 21 |  Avustralya | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 21 |  İspanya | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 21 |  Hindistan | 0 | 0 | 1 | 1 |
| Toplam (23 Ülke) | Toplam (23 Ülke) | 45 | 45 | 45 | 135 |