Süper lens
Süper lenslerin geliştirilmesi ve imalatı

Süperlens imalatı imkânsız olduğu düşünülen bir anda oldu. 2000, Pendry iki yüzlü basit bir levhanın bu işi yapabileceğini öne sürdü. Negatif geçirgenliği ve geçirgenliği olan metamalzemelerin imali o kadar kolay değil ancak böyle bir lensin deneysel olarak gerçekleştirilmesi biraz daha zaman aldı. Gerçekten de, böyle bir malzeme doğal olarak bulunmamaktadır ve imali için gerekli metamalzemeler kolay olmamalıdır. Ayrıca, gösterilen parametrelerin malzeme son derece hassas (dizin gerekir eşit -1); küçük sapmalar yapmak bu enerjiyi kullanan çözünürlüğü alınamıyordu. Metamalzemelerin doğal rezonansından dolayı, süperlenslerin birçok (önerilen) uygulamaları, metamalzemeler çok dağılımlı olmasına bağlıdır. Malzeme parametrelerine bağlı süperlensler hassas doğası sınırlı kullanılabilir frekans aralığına sahip olmasına metamalzemelere dayalı süperlensler neden olur. Bu ilk teorik süperlens tasarımı yakın alanda dalga çürüme ve rekonstrüksiyon görüntüleri telafisi için bir metamalzeme oluşuyordu.Yayılan ve fani dalgalar görüntünün çözünürlüğüne katkıda bulunabilir.
Pendry, yaklaşık süperlens oluşturabilecek tek bir negatif parametreye sahip bir merceğin, çok küçük mesafeler de uygun kaynak polarizasyonunu sağlayabileceğini öne sürmüştür. Görünür ışığın frekansında bir negatif geçirgenlik ile üretilecek metamalzemeler zor olduğundan görünür ışık için bu yararlı bir alternatiftir. Negatif geçirgenliğe (ama negatif kırılma olmadan) sahip metaller daha sonra iyi bir alternatif olacaktır. Pendry operasyonun tahmin dalga boyunda nispeten düşük kayıplara sebep olması nedeniyle gümüş kullanılmasını önerdi (356 nm). 2003 yılında Pendry teorisi ilk olarak deneysel Parimi ve arkadaşları tarafından gösterilmiştir. RF / mikrodalga frekanslarında. 2005 yılında, iki bağımsız grup UV ışığı ile aydınlatılmış ince gümüş levhalar kullanarak her ikisi de dalga boyundan daha küçük nesnelerin "fotoğraflarını" çekerek, UV aralığında Pendry merceğini doğruladı. Görünür ışığın negatif kırılması deneysel olarak 2003 yılında bir yttrium ortovanadat (YVO4) kristali üzerinde doğrulandı.
Bu mikrodalgalar için basit bir süperlens tasarım paralel iletken tellerin bir dizi kullanabilirsiniz keşfedilmiştir. Bu yapı MR görüntülemesinde  çözünürlüğü arttırmanın mümkün olduğunu göstermiştir.
2004 yılında,mikrodalga frekanslarında, negatif kırılma endeksli ilk süper merceğin kırınım sınırından üç kat daha iyi çözünürlük sağladığı gösterilmiştir. 2005 yılında, ilk yakın alan süperlens N.Fang et al. tarafından ortaya konmuştur, ancak objektif, negatif kırınıma itimat etmemiştir. Bunun yerine ince bir gümüş film yüzey plazmon akuplajının kaybolan modları geliştirmek için kullanılmıştır. hemen Hemen aynı zamanda Melville ve Blaikie ile başarılı bir yakın alan süperlens. Bağımsız geliştirme kuruluşları gelişmeleri yakından inceledi. Süperlens araştırmasında iki gelişme, 2008 yılında rapor edilmiştir. İkinci durumda, bir metamalzeme elektrokimyasal gözenekli alüminyum oksite batırılmış ve  gümüş nanotelleri oluşturulmuştur. Malzeme negatif kırılma sergilemektedir.
Süperlens henüz görünür ya da yakın kızılötesi frekanslarda ortaya konmamıştır (Nielsen, R. B .; 2010). Ayrıca, dağıtıcı maddeler olarak, bu, tek bir dalga boyunda sınırlıdır. Önerilen çözümler arasında metal dielektrik kompozit (MDC)  ve çok katmanlı lens yapıları vardır. Çok katmanlı süperlesler tek katmanlı süperlenslere göre daha ileri dalga boyuötesinde çözünürlüğe sahip olduğu düşünülmektedir. Kayıplar için çok katmanlı sistem de endişe daha az, ancak bugüne kadar bunun nedeninin impedans uyumsuzluğu olduğu denemeler sonucu gözlenmiştir.