stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Morgue Sokağı Cinayetleri

| "Morgue Sokağı Cinayetleri" |
| --- | --- |
Aubrey Beardsley'nin öykü için çizdiği illüstrasyon, 1895
Yazar: Edgar Allan Poe
Özgün adı: "The Murders in the Rue Morgue"
Ülke: ABD
Dil: İngilizce
Yayımlanma: Graham's Magazine
Sonraki: "Marie Rogêt'nin Sırrı"
Morgue Sokağı Cinayetleri (İngilizce: The Murders in the Rue Morgue), Edgar Allan Poe tarafından yazılan ve ilk defa 1841'de Graham's Magazine'de yayımlanan öykü. İlk dedektiflik öyküsü olarak kabul edilen Morgue Sokağı Cinayetleri'ni Poe, "uslamlama öyküleri" olarak grupladığı öyküler arasında saymıştır. Ancak, E. T. A. Hoffmann'ın Matmazel Scuderi (1819) ve Voltaire'in Zadig (1748) öyküleri gibi, benzer temaya sahip daha eski öyküler de mevcuttur.
Öyküde C. Auguste Dupin, Paris'te iki kadının vahşice öldürüldüğü cinayetin sırrını çözer. Olay sırasında birçok tanık şüpheliyi duymuştur ancak hangi dili konuştuğunu anlayamamıştır. Ayrıca cinayet mahallinde Dupin, insana ait olmayan kıllar bulur. İlk gerçek dedektiflik öyküsü olarak değerlendirilen bu öyküde Dupin karakteri, Sherlock Holmes ve Hercule Poirot gibi sonraki birçok hayalî dedektifin kullanacağı edebi araçları ilk defa kullanır. Poe'nun zeki dedektif karakteri sonraki birçok karakter için örnek olmuştur. Ayrıca, anlatıcı rolündeki yakın arkadaş, öykünün sonunda önce varılan sonucun açıklanması ardından bu sonuca nasıl varıldığının anlatılması gibi unsurlar, sonraki dedektiflik öykülerinde de kullanılmıştır. Dupin karakteri Poe'nun daha sonraki Marie Rogêt'nin Sırrı ve Çalınan Mektup öykülerinde de yer alır.
Özet

Öykü, Paris'teki hayalî bir sokak olan Rue Morgue'da yaşayan Madame L'Espanaye ve kızının kafa karıştırıcı biçimde öldürülmelerini anlatır. Gazete haberlerine göre annenin boynu neredeyse tamamen kesilmiş ve başı gövdesine ufak bir deri parçasıyla bağlı kalmıştır. Kız ise önce boğulmuş, ardından şöminenin baca boşluğuna sıkıştırılmıştır. Cinayet, dördüncü katta bulunan, dışarıdan girişin mümkün olmadığı ve içeriden kilitlenmiş bir odada gerçekleşmiştir. Cinayeti duyan komşuların ifadeleri birbiriyle çelişir çünkü her biri katilin farklı bir dilde konuştuğunu söylemektedir. Katilin konuşmaları belirsizdir ve tanıklar aslında hangi dil olduğunu net olarak anlamadıklarını itiraf ederler.
Paris'in yerlisi C. Auguste Dupin ile arkadaşı olan ismi belirsiz anlatıcı, gazete haberlerini ilgiyle takip ederler. Toplumdan uzak yaşayan ve ziyaretçi kabul etmeyen bu iki arkadaş, eski dostlarıyla ilişkiyi kesmiş, sokağa ise yalnız geceleri çıkmaya başlamıştır. Anlatıcı bu durumu "sadece kendi içimizde yaşıyorduk" sözleriyle anlatır. Cinayete ilişkin olarak, hakkında delil olmamasına rağmen Adolphe Le Bon isimli bir adamın tutuklanmasıyla olaya ilgisi artan Dupin, polise yardım etmeyi teklif eder.
Şahitlerin, katilin hangi dili konuştuğu hakkında uzlaşamaması üzerine Dupin, duyulanın insan sesi olmadığına karar verir. Cinayet mahallinde bulduğu sıra dışı kılların insana ait olmadığı sonucuna varır. Gazeteye ilan vererek bir "Ourang-Outang" kaybeden olup olmadığını sorar. İlan üzerine Dupin'in evine gelen bir denizci kayıp orangutanının bulunması için ödül teklif eder. Dupin denizciye Rue Morgue'da işlenen cinayetler hakkında neler bildiğini sorar. Denizci, Borneo'da bir orangutan edindiğini, ancak hayvanın denizcinin usturasını çalarak kaçtığını, takip ettiği hayvanın bir yıldırımsavar direğine tırmanarak Rue Morgue'daki dairenin penceresinden içeri girdiğini itiraf eder.
Odaya giren orangutanın denizciden gördüğü biçimde tıraş etmeye çalıştığı Madame L'Espanaye şaşkınlıktan kendisini savunamamıştır. Ortaya çıkan kanlı durum karşısında heyecana kapılan hayvan genç kızın boğazını öldürünceye kadar sıkmış, ardından suçluluk duygusuyla cesedi saklamak için bacanın içine sıkıştırmıştır. Cinayeti duyunca paniğe kapılıp kaçan denizci, orangutanın da ortadan kaybolmasına sebep olmuştur. Dupin'in olayı bu şekilde aydınlatması üzerine bölge komiserinin tepkisi herkesin kendi işine bakması gerektiğini söylemek olur.
Temalar ve analiz

Arkadaşı Dr. Joseph Snodgrass'a yazdığı bir mektupta Poe öykü hakkında, "öykünün teması, bir cinayeti ortaya çıkarma konusundaki hüner" demiştir. Dupin profesyonel bir dedektif değildir, Rue Morgue'daki cinayetleri araştırmaya kendini eğlendirmek için karar verir. Ayrıca, gerçeği ortaya çıkarmayı ve yanlış yere suçlanan adamı kurtarmayı ister. Bu işten para kazanmayı düşünmediği gibi orangutanın sahibinin hayvanın bulunması için sunduğu ödülü de reddeder. Gerçeğin ortaya çıkmasıyla suç ortadan kalkar çünkü ne orangutan ne de sahibi bu olayda suçlu bulunabilir. Sonraki dedektiflik öykülerinde olsa, tutuklanan şüpheli M. Le Bon ilgiyi başka yöne çekmek için öne sürülen bir unsur olarak kullanılırdı, ancak Poe öyküde bunu yapmamıştır.
Dupin'in metodu, okumanın ve yazılı iletişimin önemini vurgular. Gazetelerdeki haberler Dupin'in merakını uyandırır; "Cuvier" isimli birinin - muhtemelen Fransız zoolojist Georges Cuvier - yazdıklarını okuyarak orangutanlar hakkında bilgi edinir. Bu metot okuyucuyu da kapsar çünkü okuyucu ipuçlarını kendi okuyarak öyküyü takip eder. Poe aynı zamanda sözlü iletişimin de önemini vurgular. Örneğin Dupin denizciye cinayetler hakkında ne bildiğini sorduğu an, denizci birden kendisi de ölüyormuş gibi davranmaya başlar: "Denizcinin yüzü boğuluyormuşçasına kıpkırmızı kesilmişti... bir an sonra tekrar sandalyesine çöktü. Zangır zangır titriyordu. Yüzü sanki ölümün ta kendisiydi."
Poe'nun Morgue Sokağı Cinayetleri'ni yazdığı dönemde, şehirlerin gelişmesinin bir sonucu olarak suç olgusu insanların zihninde ön planda yer almaya başlıyordu. Londra'da ilk profesyonel polis gücü kurulmuştu; ABD şehirlerinde ise gazetelerde cinayet ve mahkeme haberleri çoğaldıkça, polis gücü kurmanın bilimsel yöntemleri tartışılmaya başlıyordu. Poe Morgue Sokağı Cinayetleri'nde, daha sonra Kalabalıkların Adamı gibi birçok öyküsünde kullanacağı bir şehir teması kuruyordu.
Öyküde ayrıca, akıl gücü ile kaba kuvvetin çatışmasını anlatan bir metafor vardır. Orangutan ve sahibi ile betimlenen fiziki güç vahşeti temsil eder: orangutan cinayetleri işlemiştir, sahibi ise hayvana kırbaç ile işkence ettiğini itiraf eder. Dedektifin zihin gücü ise, bunların şiddetine galip gelir. Öykü aynı zamanda, Poe'nun "dünyadaki en şiirsel konu" olduğunu düşündüğü ve eserlerinde sıklıkla yer verdiği güzel bir kadının ölümü temasını da içerir.
Edebî değeri ve tepkiler

Poe'nun biyografi yazarı Jeffrey Meyers öykünün önemini "dünya edebiyat tarihini değiştirdi" sözleriyle anlatır. Sıklıkla ilk dedektiflik öyküsü olarak anılan Morgue Sokağı Cinayetleri'nin kahramanı Dupin, Arthur Conan Doyle'un Sherlock Holmes'ü ve Agatha Christie'nin Hercule Poirot'su gibi birçok hayalî dedektif için prototip olmuştur. Bu öykü türü, genel gizem öykülerinden farklıdır çünkü sırrı çözmeye yönelik analiz sürecine odaklanır. Poe'nun dedektiflik öykülerinin ortaya çıkmasındaki rolü, Mystery Writers of America tarafından her yıl verilen Edgar Ödülü'yle anılır.
Öykü, gizem edebiyatının temel özellikleri olacak birçok unsurun da ortaya çıkmasını sağladı: Tuhaf davranışları olan fakat oldukça zeki dedektif, beceriksiz polisler, yakın bir akadaşın birici şahıs anlatımı. Poe ayrıca polisi, dedektifin zıddı olarak ve sevimsiz biçimde betimledi. Bunun yanı sıra, dedektifin önce vardığı sonucu açıkladığı, ardından bu sonuca nasıl vardığını ayrıntılarıyla anlattığı anlatım tekniği de ilk defa bu öyküde kullanıldı. Öykü ayrıca, polisiye edebiyatın ilk kilitli oda gizemidir.
İlham

Poe'nun Morgue Sokağı Cinayetleri'ni yazdığı dönemde, çeşitli problemleri çözen benzer karakterlerin yer aldığı başka öyküler de mevcuttu ancak dedektif sözcüğü henüz kullanılmıyordu. E.T.A. Hoffmann'ın 1819 tarihli Das Fräulein von Scuderi öyküsündeki Mademoiselle de Scuderi, 18. yüzyılda yaşayan bir çeşit Miss Marple'dı ve bir kuyumcu cinayetinin baş zanlısının masum olduğunu kanıtlıyordu. Bu öykü bazı kaynaklarda ilk dedektif öyküsü olarak geçer. Voltaire'in 1748 tarihli Zadig eserinde de ana karakter benzer analiz teknikleri uygular. Poe bu öyküde, analitik incelemeleri ele aldığı Maelzel'in Satranç Oyuncusu ve Bir Haftada Üç Pazar gibi önceki öykülerini de geliştirmiş olabilir.
Poe öykünün dönüm noktasını oluştururken büyük ihtimalle, Philadelphia'daki Masonic Hall'da Haziran 1839'da sergilenen orangutanın halkta yarattığı etkiden ilham aldı. Baş karakterin adının ilham kaynağı ise muhtemelen, Burton's Gentleman's Magazine'de 1828 yılında yayımlanan "Unpublished passages in the Life of Vidocq, the French Minister of Police (Fransız Polis Bakanı Vidocq'un Hayatının Yayımlanmamış Bölümleri)" başlıklı bir dizi öyküde adı geçen "Dupin" karakteriydi. Analitik düşünen bir adamın bir cinayeti ortaya çıkarttığı bu öyküyü Poe büyük ihtimalle okumuştu ancak iki öykünün konuları birbirine çok az benzemektedir. Öte yandan her iki öyküdeki maktullerin boğazları, kafaları neredeyse kopacak kadar derin kesilmiştir. Ayrıca Morgue Sokağı Cinayetleri'nde Dupin, Vidocq'tan "iyi bir tahminci" sözleriyle bahseder.
Morgue Sokağı Cinayetleri ve yazarı, öykü ilk yayımlandığında önemli bir yeniliğin ortaya çıkmasını sağladıkları için övgü topladılar. The Pennsylvania Inquirer gazetesindeki bir yazıda Poe'dan, "öykü Bay Poe'nun dahi bir adam olduğunu kanıtlıyor... kimsede görmediğimiz yaratıcı bir gücü ve yeteneği var" cümleleriyle bahsedildi. Poe ise, Philip Pendleton Cooke'a yazdığı mektupta, bunun büyük bir başarı olmadığını söylüyordu:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Bu uslamlama öyküleri popülerliğinin çoğunu yeni bir tür olmalarından alıyor. Zekice olmadıklarını söylemek istemiyorum - ama insanların düşündüğü kadar zekice değiller - zekiceler, en azından metot ve metodun havası açısından. Morgue Sokağı Cinayetleri'nde örneğin, çözmek için özellikle attığın bir düğümü kendi kendine çözmenin neresi zekicedir ki? | „ |

Çağdaş okurlar ise, Poe'nun yerleşmiş bir anlatım geleneğini ihlal etmesini olumsuz karşılayabilirler: Okuyucu, öyküyü okudukça sonunu tahmin edebilir olmalıdır. Bu öykünün sonundaki dönüm noktası ise, Poe açısından "kötü kaderdir" çünkü birçok okuyucu mantık çerçevesinde bir orangutanı şüpheli listesine koymayacaktır.
Yayımlanma geçmişi

Poe'nun öyküye verdiği ilk başlık Murders in the Rue Trianon (Trianon Sokağı Cinayetleri)'du, ancak yazar daha sonra öyküyü ölümle daha ilişkili göstermek için başlığı değiştirdi. Morgue Sokağı Cinayetleri ilk defa Graham's Magazine'in Nisan 1841 sayısında, Poe dergide editör olarak çalışırken yayımlandı. Yazarın öykü için aldığı 56 dolarlık ödeme nispeten yüksekti, çünkü örneğin Kuzgun için yapılan ödeme 9 dolardı. 1843'te Poe, öykülerini içeren bir dizi kitapçık yayımlamaya karar verdi ancak sadece ilk kitapçık yayımlanabildi. Bu kitapçıkta  Morgue Sokağı Cinayetleri, bir hiciv öyküsü olan Bitmiş Adam ile birlikte yer aldı. Kitapçığın fiyatı on iki buçuk sentti. Öykünün bu versiyonunda, ilk yayımlanan hâline göre 52 değişiklik yapılmıştı. Öykü daha sonra  Wiley & Putnam tarafından yayımlanan Poe öyküleri derlemesi olan ve basitçe Tales (Öyküler) başlığıyla basılan kitapta da yer aldı. Bu derlemedeki öykülerin seçimine Poe müdahil olmadı.
Poe'nun, öykünün devamı olarak yazdığı Marie Rogêt'nin Sırrı ise Aralık 1842 ile Ocak 1843 arasında tefrika edildi. Bu ikinci öykü, A Sequel to "The Murders in the Rue Morgue" ("Morgue Sokağı Cinayetlerinin" Devamı) alt başlığını taşısa da, her iki öyküdeki ortak özellikler C. Auguste Dupin'in varlığı ve öykülerin Paris'te geçmesi ile sınırlıydı. Dupin daha sonra Çalınan Mektup isimli öyküde de yer aldı. Bu öykü hakkında Poe, James Russell Lowell'a yazıldığı Temmuz 1844 tarihli bir mektubunda "belki de uslamlama öykülerim arasında en iyisi bu" demişti.
Öykünün Graham's Magazine'deki ilk baskıya kaynak olan el yazısı kopyası çöpe atılmıştı. Dergideki stajyerlerden biri olan J. M. Johnston bu el yazmasını alıp saklaması için babasına verdi. Bir müzik kutusu içinde saklanan mektup, bulunduğu evdeki üç yangından zarar görmedi ve sonunda yayımcı George William Childs'a kadar ulaştı. Childs 1891'de el yazmasını, geçmişini anlatan bir mektupla birlikte Drexel Üniversitesi'ne gönderdi.
Morgue Sokağı Cinayetleri Poe'nun Fransızcaya çevrilen ilk eserlerinden biriydi. Öykü 11-13 Haziran 1846 tarihleri arasında Paris gazetesi olan La Quotidienne'de Un meurtre sans exemple dans les Fastes de la Justice başlığıyla yayımlandı. Bu basımda Poe'nun adı yazılmadı ve öyküdeki çeşitli isimler, örneğin Rue Morgue ve Dupin ("Bernier") değiştirildi. 12 Ekim 1846'da yine Poe'ya atıf yapılmamış bir çeviri, Une Sanglante Enigme başlığıyla Le Commerce'de basıldı. Le Commerce'ün editörüne, öyküyü La Quotidienne'den alıntıladığı gerekçesiyle dava açıldı. Bu dava sayesinde Poe'nun adı Fransa'da bilinirlik kazandı.
Türkiye'deki baskıları

Edgar Allan Poe'nun eseri Türkiye'de ilk kez 1937 yılında Umumi Kütüphane Yayınları tarafından M. Sait'in çevirisiyle ve Morg Sokağında İki Taraflı Cinayet adıyla çıktı. 1954 yılında Varlık Yayınları kitabı bir kez daha yayımladı. Çevirisini Memet Fuat'ın yaptığı bu yeni baskının adı da değişmiş ve Morgue Sokağı Cinayeti olmuştu. Bugüne kadar bu ikinci ismiyle çeşitli yayınevleri tarafından dört kez daha yayımlandı. Bunlar sırasıyla 1998 ve 2002'de Adam Yayınları, yine 2002'de Timaş Yayınları ve 2008'de Notos Yayınları'dır. Bu baskılardan sadece  Timaş Yayınları'nınkinin çevirisini İpek E. Menekşe yapmış, diğerlerinde Memet Fuat'ın eski çevirisini kullanılmıştır.
| Basım Yılı | Adı | Yayınevi | Çevirmen | ISBN |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1937 | Morg Sokağında İki Taraflı Cinayet | Umumi Kütüphane Yayınları | M. Sait | - |
| 1954 | Morgue Sokağı Cinayeti | Varlık Yayınları | Memet Fuat | - |
| 1998/2002 | Morgue Sokağı Cinayeti | Adam Yayınları | Memet Fuat | (ISBN 9754181667) |
| 2002 | Morgue Sokağı Cinayeti | Timaş Yayınları | İpek E. Menekşe |  |
| 2008 | Morgue Sokağı Cinayeti | Notos Yayınları | Memet Fuat | (ISBN 9786050017021) |
| 2019 | Morgue Sokağı Cinayetleri | Can Yayınları | Nazire Ersöz | 9789750741210 |
Uyarlamalar

Morgue Sokağı Cinayetleri birçok defa sinema ve televizyon filmi olarak uyarlandı. Öykünün ilk tam zamanlı film uyarlaması Universal Pictures tarafından 1932'de Murders in the Rue Morgue adıyla yapıldı. Robert Florey'nin yönettiği filmde Bela Lugosi, Leon Ames, Sidney Fox ve Arlene Francis rol aldı. Phantom of the Rue Morgue isimli bir başka uyarlama 1954'te Warner Brothers yapımı olarak çekildi. Roy Del Ruth'un yönettiği filmde başrollerde Karl Malden ve Patricia Medina oynadı. Gordon Hessler'in yönettiği 1971 yapımı Murders in the Rue Morgue ise özgün öyküden oldukça farklıydı. Jeannot Szwarc'ın yönettiği, George C. Scott, Rebecca De Mornay, Ian McShane ve Val Kilmer'ın oynadığı aynı başlıklı bir TV filmi ise 1986'da televizyonda yayımlandı.
Dupin'in denizciye cinayetleri sorduğu an. Byam Shaw'un 1909 tarihli bir Londra baskısı için yaptığı illüstrasyon
Poe'nun özgün elyazmasında Morgue Sokağı Cinayetleri
Edgar Allan Poe'nun eseri Türkiye'de ilk kez 1937'de "Morg Sokağında İki Taraflı Cinayet" adıyla çıktı. 1954'te Varlık Yayınları tarafından bu kez "Morgue Sokağı Cinayeti" adıyla yayımlandı.
Ġgantija

| UNESCO Dünya Mirası |
| --- | --- |

Konum:  Malta
Kriter: Kültürel: iv
Referans: 132
Tescil: 1980 (4. oturum)
Uzatma: 1992
Bölge: Avrupa
Ġgantija (Türkçe: Devin Kulesi), Malta'nın Gozo adasında megalitik bir Neolitik tapınak kompleksi. Ġgantija tapınakları, Malta'daki Megalit Tapınaklar'ın ilk yapılanıdır. Tapınakları yapanlar, iki Ġgantija tapınağını Neolitik Çağ'da (c. MÖ 3600-2500) tamamladılar. Yaklaşık 5500 yıllık olan kompleks, dünyanın en eski dini yapılarından biridir. Malta'nın diğer megalitik tapınakları ile birlikte UNESCO Dünya Miras Listesi'nde bulunur.
Tapınaklar büyük bir olasılıkla verimlilik için tapınmak için yapılmıştır ve arkeologlar duvarlardaki figürleri ve alanda bulunan heykelleri buna bağlamaktadırlar. Yerel bir inanışa göre, Ġgantija'yı dişi bir dev inşa etmiş ve tapınak olarak kullanmıştır.
Tarifi ve mimarisi

Ġgantija tapınakları, Xagħra Platosu'nun sonunda, güneybatıya dönük bir konumda bulunur. Bu megalitik anıt, aslında yan yana inşa edilmiş ve bir duvarla ayrılmış iki tapınaktan oluşmaktadır. Güneydeki tapınak daha büyük ve eskidir, yaklaşık MÖ 3600 yıllarına tarihlenmiştir. Aynı zamanda daha iyi korunmuştur. Planında beş adet yarım kubbe bulunur.
Kazılar ve bulunuşu

Bölge sakinleri tapınağın varlığını çok öncelerden beri biliyordu. Jean-Pierre Houël, 18. yüzyılın sonlarında, henüz kazılar başlamadan, halktan aldığı bilgilere dayanarak tapınakların neredeyse tamamen doğru bir haritasını çizdi. 1827 yılında bölge enkazdan temizlendi. Buna rağmen topraklar ve kalıntılar, henüz kontrol edilemeden ortadan kayboldu. Şans eseri, Alman ressam Brochtorff, enkazın bir resmini çizmişti ve bu, enkaz kaldırılmadan önce tapınakların varlığına ilişkin bir kayıt oldu.
1827'den sonra, kazılar durdu. 1933 yılında hükûmet kamu yararı için alanı istimlak edinceye kadar, bölge özel mülk olarak kaldı. 1933, 1936, 1949, 1956-57 ve 1958-59 yıllarında bölgedeki harabeleri korumak ve araştırmak amaçlı arkeolojik çalışmalar yapıldı.
1980 yılında tapınaklar Dünya Mirası listesi listesine alındı. 1992 yılında, komite bu statüyü diğer megalitik tapınakları da kapsayacak biçimde genişletti.
Ġgantija'nın dış duvarı.
Good Vibrations

| --- | --- |

Endüstri: Seks sektörü
Kuruluş: 1977
Genel merkezi:  San Fransisco
Gelir: $11.9 milyon (2006)
Çalışan sayısı: 63
Web sitesi: goodvibes.com/s/
Good Vibrations San Fransisco merkezli sex shop zinciridir. Dokuz perakende mağazası işletmektedir: yedisi San Francisco Körfez Bölgesi'nde, biri Brookline, Massachusetts'te ve biri Harvard Meydanı'ndadır.
Good Vibrations, 1977'de seks terapisti ve eğitimci Joani Blank tarafından kuruldu. Bu, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ilk seks-pozitif ve kadın dostu mağazası oldu.
Garfield Originals

| Garfield Originals |
| --- | --- |

Tür:  Komedi  Macera 
Proje tasarımcısı:  Philippe Vidal  Jim Davis 
Uyarlama: Jim Davis'ten Garfield
Geliştiren:  Philippe Vidal  Jim Davis 
Ülke: Fransa
Dili: Fransızca
Sezon sayısı: 1
Bölüm sayısı: 24 (bölümleri listesi)
Yapım
Gösterim süresi: 3 dakika
Yapım şirketi:  Dargaud Media  Paws, Inc. 
Dağıtımcı firma:  Mediatoon Distribution  ViacomCBS Domestic Media Networks 
Yayın bilgileri
Kanal:  France 3  Okoo 
Görüntü formatı: HDTV 1080i
Yayın tarihi: 6 Aralık 2019 - günümüz
Kronoloji
Önce gelen: The Garfield Show
Dış bağlantılar
İnternet sitesi

Garfield Originals, Jim Davis ve Philippe Vidal tarafından yaratılmış 2D animasyon dizisidir. Seri 6 Aralık 2019'da Fransa'da, France 3 ve Okoo üzerinden yayına başlamıştır. Ayrıca France.tv'de (yalnızca Fransa'ya özgü bir yayın platformu) mevcuttur.
Popüler karikatür bandı serisi Garfield'dan esinlenilmiş olan seri, Fransız şirket Dargaud Media ve Ellipsanime tarafından Garfield and Friends ve The Garfield Show'un devamı olan üçüncü bir animasyon serisi olarak geliştirilmiştir. Kısa espri ve şakalar içeren Garfield Quickies ve The Garfield Shorts'a benzerdir. Önce Dargaud Media ve Mediatoon Distribution'ın websitesinde gösterilmiş, ardından Garfield'ın resmi websitesinde resmi olarak duyurulmuştur.
Garfield Originals, şirketin franchise alımının sonucunda artık ViacomCBS'e aittir.
Karakterler

Garfield
Jon Arbuckle
Odie
Nermal
Arlene
Mouse (muhtemelen Squeak)
Pooky
Herman Post
Büyük Huysuz Köpek
Oyuncular > Fransızca Seslendirme Kadrosu

Véronique Soufflet
Antoine Schoumsky
Gérard Surugue
Plan

Otuz saniyelik 120 kısa filmden oluşması planlandı. Beş kısa film iki bölüme ayrıldı. On iki kısa film şu an France TV'nin websitesinde mevcuttur.
Yapım

Aslen, Ankama Animations ve Ellipsanime Productions tarafından yaratılmış olan MadLab Animations şovun animasyon stüdyosudur.
Bölümler

1. Rototos, 6 Aralık 2019
2. Insomnies, 6 Aralık 2019
3. À table, 6 Aralık 2019
4. Gare à Nermal !, 6 Aralık 2019
5. La Porte, 6 Aralık 2019
6. Citrouille et trouille, 6 Aralık 2019
7. Cardio panique, 6 Aralık 2019
8. Réveil !, 6 Aralık 2019
9. Sourisphobic, 6 Aralık 2019
10. C'est mon fauteuil, 6 Aralık 2019
11. Douce Arlène, 6 Aralık 2019
12. Chat perché, 6 Aralık 2019
13. Gâ-Gâteau, 17 Haziran 2020
14. Moustic et tac, 18 Haziran 2020
15. Attention veto, 17 Haziran 2020
16. Bon chienchien, 17 Haziran 2020
17. Ahhhhhraignées, 17 Haziran 2020
18. Baba de beignets, 17 Haziran 2020
19. Coquillages et..., 17 Haziran 2020
20. Voilà le courrier, 17 Haziran 2020
21. Somnambul-ouille, 17 Haziran 2020
22. Grat-grat !, 17 Haziran 2020
23. Baballe, 17 Haziran 2020
24. Pookie, 17 Haziran 2020
Gizmodo

| --- | --- |

Sahip: Gawker Media
Oluşturan: Peter Rojas
URL: gizmodo.com
Ticari?: Evet
Site türü: Blog
Kullanılabilir dil(ler): İngilizce, Fransızca, Felemenkçe, İtalyanca, Almanca, İspanyolca, Japonca, Polonyaca, Portekizce
Başlama tarihi: 2002 (23 yıl önce) (2002)
Geçerli durum: Aktif
Gizmodo, Gawker Media bünyesinde günlük tasarım ve teknoloji yayınları yapan bir web blogudur.
Tarihçe

Gizmodo, 2002 yılında Peter Rojas tarafından kuruldu. Peter Rojas ayrıca şu an AOL bünyesinde olan Engadget sitesinin  de kurucusudur. Gizmodo, daha sonraları Gawker Media bünyesine katıldı.
2004 yılında Gizmodo ve Gawker sitesinin toplam aylık gelirleri 6.500 dolar civarındaydı.
2005 yılında Gizmodo, içeriklerini çeşitli Avrupa dillerine (Fransızca, Portekizce, Felemenkçe, İspanyolca, Almanca) çevirerek Avrupa yayınına başladı.
2006 yılında Gizmodo, Japonca içerikleriyle Japonya'da yayına başladı.
2008 yılında Portekizce yayınlarla Gizmodo Brezilya yayın hayatına başladı.
2008 Eylül ayında İngiltere haberlerinin yer aldığı Gizmodo İngiltere yayın hayatına başladı.
Gençler

Başlığın diğer anlamları için Gençler (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| "Gençler" |
| --- | --- |
Gençler (The Young Folks) öyküsünün ilk kez yayımlandığı Story dergisinin Mart-Nisan 1940 tarihli sayısı
Yazar: J. D. Salinger
Özgün adı: "The Young Folks"
Ülke: ABD
Dil: İngilizce
Yayımlanma: Story dergisi
Sonraki: "Git Eddie'yi Gör (Go See Eddie)"
Gençler (İng. The Young Folks), Amerikalı yazar J. D. Salinger'ın yayınlanan ilk öyküsüdür. Bir partide tanışan iki gencin diyalogu üzerine kurulu olan Gençler, Story dergisinin Mart/Nisan 1940 sayısında yayınlandı.
Salinger'ın bu çalışması 1944 yılında yayınlanan Haftada Bir Kez Seni Öldürmez'e (Once A Time Won't Kill You) kadar yazdığı en başarılı öykü kabul edilir. Hikâyede bir üniversite partisinde kimse tarafından dansa kaldırılmayan Edna'nın ümitsiz bir gevezelikle Bill isimli aptal bir delikanlıyı etkilemeye çalışması anlatılır.
Açıklama

Salinger yirmi yaşındayken edebi becerilerini geliştirmek için Columbia Üniversitesi'ne kayıt oldu ve ilk döneminde iki derse yazıldı: Öykü yazma ve şiir. Şiir dersinin oyun yazarı ve şair Charles Hanson Towne veriyordu. Cuma akşamları olan öykü dersinin eğitmeni ise genç yazarları destekleyen bir dergi olarak ünlenen Story'nin sahibi Whit Burnett idi. Bahar döneminde büyük bir aşama kaydedemeyen ve bir eser ortaya çıkartamayan Salinger (Burnett ileriki yıllarda Salinger'ın ders boyunca camdan dışarıyı izlediğini anlatacaktı), kış döneminde bir kez dahar Burnett'ın dersini aldı. 1939 yılının sonlarında Gençler'i yazmayı bitiren yazar, hikâyesini Burnett'a okuması ve kontrol etmesi için verdi.
Öyküyü çok beğenen Burnett, öğrencisine eseri Collier's isimli bir dergiye göndermesini önerdi. Salinger 21 Kasım 1939'da taslağını derginin ofisine bizzat giderek teslim etti. Fakat kısa bir süre sonra Collier's hikâyeyi reddetti. Bunun üzerine Burnett öyküyü alarak kendi dergisine götürdü.
5 Şubat 1940'ta Story dergisinden Salinger'a eserinin yayınlanacağı bilgisi gönderildi. Story'nin Mart/Nisan 1940 sayısının beş sayfası Gençler'e ayrılmıştı. Salinger öyküsünün yayınlanması karşılığında dergiden 25 dolar aldı.