Boris Lyatoşinski
Biyografi > Savaş sonrası kariyer

Eylül 1943'te, Moskova Konservatuarı tarafından bir yıllığına çalışmak üzere davet edildi, ancak 10 Kasım 1943'te Kiev'in kurtuluşundan sonra, şair Maksym Rylsky ve Mykola Bazhan ile sanatçı Mykhailo Derehus'un da aralarında bulunduğu bir heyetin parçası olarak ilk uçakla memleketine döndü.
Savaştan sonra bir dizi senfonik şiir ve diğer orkestra eserleri yazdı: Ukraynaca: Возз'єднання (Yeniden Birleşme, 1949); Taras Şevçenko Süiti (1952); Piyano ve Orkestra için Slav Konçertosu (1953); Ukraynaca: Возз'єднання (Vistül Kıyılarında, 1958); Üçüncü, Dördüncü ve Beşinci Senfoniler, Slav Uvertürü (1961). Polonyalı şair Adam Mickiewicz'in ölümünün yüzüncü yıldönümü için yazdığı Grazhina (1955), Mickiewicz'in halkını Töton Şövalyeleri Tarikatı'na karşı savaşa sürükleyen bir reisi konu alan Grażyna şiirine dayanıyordu ve Polonya Süiti (1961) arkadaşı Polonyalı besteci ve kemancı Grażyna Bacewicz'e ithaf edilmişti.
Müzikte formalizmin bir kez daha saldırıya uğradığı 1948 yılında, Lyatosynsky'nin İkinci Senfonisi ulusal karşıtı ve formalist olmakla suçlandı. Sovyetler Birliği Komünist Partisi Merkez Komitesi tarafından kınandı ve şöyle denildi:
“Ukrayna müzik sanatında ulusal karşıt formalist eğilim, başlıca olarak besteci B. Lyatoşinski'nin eserlerinde kendini gösterdi. Bu, orkestranın gereksiz yere gürültülü seslerle doldurulmuş, dinleyiciyi bunaltan ve melodik açıdan yoksul ve renksiz bir senfoni olarak nitelendirilebilecek uyumsuz bir çalışmadır.”
Bu dönemde eserlerinin otoriteler tarafından yasaklanmasından dolayı Lyatoşinski, umutsuzluğuyla ilgili yazılar kaleme almıştır. Eserlerinin sahnelenmesinin yasaklanmasının ardından Lyatoşinski, arkadaşı Gliere'ye şöyle yazmıştır: "Bir besteci olarak ben ölmüşüm ve ne zaman dirileceğimi bilmiyorum."
Üçüncü Senfoni birkaç yıl boyunca halk tarafından duyulmadı. Natan Rakhlin cesurca, bir gündüz gösterisinde dolu bir konser salonunda eseri sahneledi. Lyatoşinski, Glière'ye "dolu salon beni adeta ayakta alkışladı" diye yazdı. Ancak, besteciye "barış mücadelesini soyut anlama" suçlaması yöneltildi ve yetkililer tarafından senfoni "gerçek Sovyet gerçeğini ortaya koymadığı" söylendi. Altın Yüzük, Kruşçev çözülmesi sırasında Dmitri Smolych tarafından Lviv'de sahnelendiğinde yeniden canlandırıldı.
1960'ların başlarında, o zamana kadar SSCB Besteciler Birliği üyesi olan Lyatoşinski'ye "kültürel" geziler yapma izni verildi ve bu geziler sırasında diğer bestecilerle tanıştı. Eşiyle birlikte Avusturya, İsviçre ve diğer ülkeleri ziyaret etti. 1958'de ve 1962'de Moskova'daki Uluslararası Çaykovski Yarışması, 1956, 1959 ve 1962'de Liège'deki Belçika Quartet Yarışması ve 1965'te Kiev'deki Mykola Lysenko Müzik Yarışması gibi uluslararası yarışma jürilerinde görev aldı. O, Ukrayna Filarmoni'nin sanat yönetmeniydi ve Ukrayna Devlet Radyo Komitesi'nde müzik danışmanı olarak çalıştı. Çağdaş müziğin Varşova Sonbaharı festivallerine katılmak üzere birkaç kez Polonya'ya seyahat etti. 1957'de SSCB Besteciler Birliği'nin temsilcisi olarak Mikhail Glinka'nın ölümünün yüzüncü yıldönümü kutlamaları sırasında Bulgaristan'a gitti.
Hayatının son yıllarında, Lyatoşinski orkestra için Solemn Overture Op. 70 (1967) adlı eserini tamamladı. 15 Nisan 1968'de öldü ve Kiev'deki Baikove Mezarlığı'na defnedildi; mezarına daha sonra bir büst eklendi.