stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Burhaniye
Tarihçe > Türk egemenliği dönemi

Anadolu Selçuklu Devleti Sultanı Kurtulmuş Oğlu Süleyman Bey in Uç Beylerinden Taylı Baba'yı yöreye yolladığı ve bu gün Taylıeli Köyü olarak bilinen köye obası ile gelip yaylak olarak yerleştiği, kışlık olarak ise bu gün ilçe merkezinin bir mahallesi olan Geriş'i tuttuğu ve böylece, Türk hakimiyetinin yöreye yerleşmesini sağladığı görülmüştür. Kent 1300 yılında Karesioğulları yönetimine katılmıştır.
1484 yılında Taylıeli'nde yaşayan halk göç ederek şimdiki kent merkezine yerleşmiştir.
Madra dağının suyunu yöreye taşıyan su kemerlerine atfen "Kemer" olarak adlandırılan kent 1866 yılına kadar Edremit ilçesinin bir nahiyesi olarak yönetilmiş ve 1867'de ilçe teşkilatı kurulmuştur.Kemer Nahiyesinin ilçe merkezi olmasında büyük emekleri bulunan Sultan II. Abdülhamit'in oğlu Şehzade Burhanettin'in adına, İlçe merkezi Kemer isminin yanına Burhaniye olarak da adlandırılmıştır. 1906 yılında Burhaniye Kazasında yapılan nüfus sayımı sonucu bölgede 5091 kişinin yaşadığı, bunlardan 4176'sının Müslüman, 889'unun Rum ve 26'sının Ermeni olduğu belirtiliyor.
İlçenin Millî Mücadele'de ayrı ve özel bir yeri vardır. İlk kurşunu atma şerefini Burhaniyeliler taşımaktadır. İlçe, 29 Haziran 1920'de Yunan işgaline uğramış ve 8 Eylül 1922'de Yunan işgalinden kurtulmuştur. Yunan geri çekilişi sırasında, ilçe merkezinin yakılıp yıkılmasını önlemek için Pelitköylü Borazan Çavuş, bir minareye çıkarak düşman birliklerini gördüğünde hücum borusu çalmaya başlar, düşman kuvvetleri de ilçe merkezi Türkler'in eline geçmiş düşüncesiyle merkeze girmeden geri çekilmeye devam ederler.
Nüfus

İlçe 38 mahalleden oluşmaktadır. İlçe merkezi birbirinden kopuk olarak gelişen iç kısımdaki merkez ve sahil kesiminden oluşur. Artık aradaki kopukluk, gelişen yazlık tipi konut sektörüyle tamamlanmaktadır.
İlçenin etnografik yapısı, Manavlar, Yörükler, Mübadil ve Muhacırlardan oluşur. Ayrıca ilçedeki Tahtacı mahallesi, Alevi mahallesidir ve Pelitköy beldesi ise Sünni-Alevi karışık bir yerleşim yeridir.
| Osmanlı dönemi nüfusu |
| --- | --- | --- | --- |
| Yıllar | Müslüman | Gayrimüslüman | Toplam |
| 1899 | 16478 | 2406 | 18884 |
| 1897 | 16602 | 2347 | 18949 |
| 1887 | - | - | 16683 |
| 1877 | 5653 | 505 | 6158 |
| 1831 | 3649 | 123 | 3772 |
| Yıl | Toplam | Şehir | Kır |
| --- | --- | --- | --- |
| 1927 | 23.386 | 5.355 | 18.031 |
| 1935 | 21.596 | 5.598 | 15.998 |
| 1940 | 22.582 | 5.619 | 16.963 |
| 1945 | 24.955 | 6.802 | 18.153 |
| 1950 | 25.613 | 6.362 | 19.251 |
| 1955 | 27.784 | 6.606 | 21.178 |
| 1960 | 31.381 | 10.281 | 21.100 |
| 1965 | 33.061 | 12.597 | 20.464 |
| 1970 | 34.396 | 11.908 | 22.488 |
| 1975 | 34.303 | 12.800 | 21.503 |
| 1980 | 38.620 | 15.522 | 23.098 |
| 1985 | 39.670 | 17.313 | 22.357 |
| 1990 | 33.706 | 21.805 | 11.901 |
| 2000 | 43.199 | 31.227 | 11.972 |
| 2007 | 48.602 | 36.696 | 11.906 |
| 2008 | 49.380 | 37.415 | 11.965 |
| 2009 | 49.633 | 38.156 | 11.477 |
| 2010 | 51.089 | 39.840 | 11.249 |
| 2011 | 51.910 | 40.824 | 11.086 |
| 2012 | 52.787 | 41.918 | 10.869 |
| 2013 | 52.674 | 52.674 | veri yok |
| 2014 | 57.554 | 57.554 | veri yok |
| 2015 | 57.090 | 57.090 | veri yok |
| 2016 | 57.800 | 57.800 | veri yok |
| 2017 | 58.775 | 58.775 | veri yok |
| 2018 | 60.799 | 60.799 | veri yok |
| 2019 | 60.490 | 60.490 | veri yok |
| 2020 | 61.806 | 61.806 | veri yok |
Not: Büyükşehir yasası nedeniyle köyler mahalle statüsüne geçtiğinden 2013'ten itibaren kır nüfusu tabloda yer almamıştır.
Turistik yerler > Ören

Tarihi ve doğal  sit alanı olan Ören'deki asırlık palamut ağaçları, Kültür ve Tabiat Varlıkları Koruma Kurulu tarafından koruma altına alınmıştır.
Ören Plajı, 2000 yılında Avrupa Çevre Eğitim Vakfı (FEE) tarafından verilen ve artık tüm dünyada  “Denize Girilebilirlik Ölçütü” olan Mavi Bayrak ile tescil ettirmiştir.
Ören'deki doğal bitki örtüsü de ‘Doğal ve Tarihi Sit alanı’ kapsamında koruma altına alınmıştır. Ören Meydanı'nda çokça Sedir (Cedrus liboni), Fıstık çamı (Pinus pinea) ve Palamut meşesi  (Quercus Sg) gibi anıt ağaçlar bulunur.
Turistik yerler > İskele

Sahilinde yat limanı, balıkçı lokantaları ve çay bahçeleri bulunur.
Turistik yerler > Öğretmenler Mahallesi

Pek çok turistik konaklama, eğlence, yeme-içme, alışveriş ve dinlenme tesislerinin bulunduğu bir sayfiye yeridir.
Turistik yerler > Pelitköy

Köy merkezi ana yola 2 km, ilçe merkezine ise 12 km uzaktadır. Yöre halkının başlıca geçim kaynağı zeytinciliktir. Mahallenin deniz kıyısı yeni gelişen ve yazlık sitelerin bulunduğu mahaldir. Sahil kuzeyden güneye doğru Muratçeşme, Yalı, Bağlar Burnu ve İçmeler diye adlandırılır. Ancak aşırı derecede ikincil konut inşası ise zeytinlikler sökülerek sürdürülmektedir. Burhaniyenin bir mahallesidir.
Turistik yerler > İçmeler

Yeni gelişen ve yazlık sitelerin bulunduğu mahaldir. Pelitköy'e bağlıdır. Deniz kıyısında belediyeye ait bir tesis vardır.
Ekonomi > Sanayi

İlçede toplam 18 adet zeytinyağı fabrikası bulunmaktadır. Bu fabrikalar son yıllarda sulu baskılı sistemden kontinü sisteme dönüşmektedir. Fabrikalarda zeytin el değmeden ambalajlanmaktadır. Son yıllarda ilçede yapılan çalışmalar neticesinde yağlık olarak değerlendirilen zeytin çeşitleri TSE tarafından yeşil ve siyah sofralık standartlarına alınmıştır. İlçede bulunan 2 salça ve konserve fabrikası yörede ve civar ilçelerde üretilen sebzeleri mevsimlik olarak işlemektedir. Yine ilçede 4 adet süt işleme tesisi (mandıra) ile Körfez bölgesine yönelik çok sayıda ekmek fabrikası faaliyet göstermektedir.
Ekonomi > Ticaret

Meslek odalarına kayıtlı toplam 5.000 civarında tüccar ve esnafın ortalama %50'si faal olarak ticari hayatını sürdürmektedir. İlçede T.C. Ziraat Bankası, Türkiye Halk Bankası, Türkiye İş Bankası, Yapı Kredi Bankası, Akbank, Vakıfbank, Garanti Bankası, Denizbank şubeleri bulunmaktadır.
Ekonomi > Turizm

İlçede 5 adet turizm işletme belgeli, 1 adet turizm yatırım belgeli, 22 adet belediye ruhsatlı konaklama tesisi bulunmaktadır. Turizm işletme belgeli tesislerde 677, turizm yatırım belgeli tesislerde 276, belediye ruhsatlı tesislerde 1.575 olmak üzere toplam 2.528 adet “turistik nitelikli yatak” mevcuttur. Son yapılan denetimlerde tespit edilen verilere göre; ilçede 28 adet belediye ruhsatlı, 22 adet vergi kayıtlı kiralık ev-oda, 12 adet faaliyete yeni başlamış veya ruhsatsız olmak üzere toplam 62 adet pansiyon bulunmaktadır. Pansiyonların toplam yatak sayıları ise 958 olup, bunların 425'i turistik niteliktedir.
İlçedeki mavi bayraklı plajları 4 tane olmak üzere isimleri şunlardır;
Ören Halk Plajı
Öğretmenevleri Plajı
Club Orient
Artemis Tatil Köyü
Kültür

Burhaniye, Kuzey Ege'deki birçok yer gibi, turizm ile geç tanıştığından hala büyük oranda yerel kültürünü korumaktadır. Özellikle iç kesimlerdeki dağ köyleri tipik Yörük köyleridir. İlçede Ege şivesi ile hâlen yaygın olarak konuşulmaktır. İlçe merkezi için "Kemer" adı, Edremit Körfezi ve kıyıları için sadece "Körfez" adı kullanılmaktadır. Keşkek özellikle köylerde yapılan geleneksel bir yemektir. İlçenin pazartesi günleri kurulan pazarı, ilçe geneli ve civar ilçelerde de meşhurdur.
İlçenin konu olduğu "Kozak Dağının Çamları" türküsünden bir bölüm;
"Kozak Dağı'nın çamları, yere değer dalları.

Bizim için yapılmış, şu Kemer konakları."
Burhaniye Kuvay-i Milliye Müzesi: Eski halkevi binası olan 2 katlı taş bina restore edilerek müzeye dönüştürülmüştür. İlçe merkezinde Koca Cami yakınında Kuvâ-i Milliye Şehitler Anıtı'nın karşısında yer almaktadır. Müzenin ilk katı ilçede çıkan arkeolojik eserlere, ikinci katı ise etnografya bölümü görüntüsündedir.
Yağcı Kültür Merkezi: Aslen İskele mahallesindeki eski bir yağ fabrikası olan yapı artık ilçede kültür merkezi olarak faaliyet göstermektedir. Galeri olarak sergilere ve sınırlı sayıda katılımcının bulunduğu konsere ev sahipliği yapmaktadır.
Ören Açık Hava Tiyatrosu: Ören mahallesinin iç tarafında yer alan tiyatro, yaz döneminde ilçenin başlıca tiyatro ve konser alanıdır.
Uluslararası Zeytin ve Zeytinyağı Festivali: İlçenin temel ürünü zeytin ve zeytinyağını tanıtmayı amaçlayan etkinlik, birçok kültürde olduğu gibi hasat sonrası yapılan bir şenliktir. Deve Güreşleri festival bünyesinde yapılan önemli bir etkinliktir.
Burhaniye Ören Turizm Kültür ve Sanat Festivali: 20 yılı aşkın bir geçmişi olan festival, yaz döneminde ilçedeki yerli turistlerinde katılımla çok sayıda kişiye ulaşabilmektedir.
Spor

İlçede bir yelken kulübü mevcuttur.
Kardeş şehirler

Bijelo Polje, Karadağ
Hürth, Almanya
Murfatlar, Romanya
Burhaniye Kuvayi Milliye Müzesi'nden görünüm
Tarihi hamam kalıntısı
Ören Plajı, Burhaniye-Balıkesir
Koca Camii'nin görünümü.
Burhaniye'de yer alan kardeş şehirler tabelası.
Kabadüz

| Kabadüz |
| --- | --- |
İlçe
 Türkiye'de bulunduğu yer
 İlçe sınırları haritası
Ülke: Türkiye
İl: Ordu
Coğrafi bölge: Karadeniz Bölgesi
İdare
 • Kaymakam: Yasin Şahin
 • Belediye başkanı: Yener Kaya (AK Parti)
Yüzölçümü
 • Toplam: 351 km²
Rakım: 600 m
Nüfus (2018)
 • Toplam: 9.619
 • Kır: -
 • Şehir: -
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
Posta kodu: 52020
İl alan kodu: 0452
İl plaka kodu: 52
Resmî site http://www.kabaduz.bel.tr/
Kabadüz, Ordu ilinin bir ilçesidir.
Ordu ilinden akan Melet Irmağının hemen doğusunda kurulmuş Doğu Karadeniz bölümünde kalan ilçeye 19 mahalle bağlıdır. Kabadüz, 1870'te nahiye olmuştur. 31 Aralık 1987 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüşmüştür. 1990 yılında ise ilçe olmuştur. İlçe ordunun 21 km güneyinde 600 rakımlı bir sırt üzerine kuruludur. Halkının önemli bir bölümünü Horasan Türkmenleri oluşturur. İlçeye bağlı yüksek yaylalar ve bu yaylalardaki meralar, otlaklar hayvancılığın gelişmesine katkıda bulunmaktadır. İlçede seracılık, ceviz, çay ve kivi yetiştiriciliği de gelişmektedir. Çambaşı yaylasının turizm merkezi ilan edilmesiyle yörede yayla turizmi hızla gelişmektedir.
Nüfus

İlçeye bağlı 19 mahalleden oluşmaktadır.
| Yıl | Toplam | Şehir | Kır |
| --- | --- | --- | --- |
| 1990 | 15.689 | 4.866 | 10.823 |
| 2000 | 11.049 | 4.018 | 7.031 |
| 2007 | 6.511 | 2.447 | 4.064 |
| 2008 | 8.562 | 2.752 | 5.810 |
| 2009 | 8.393 | 2.927 | 5.466 |
| 2010 | 8.780 | 3.341 | 5.439 |
| 2011 | 7.948 | 2.715 | 5.233 |
| 2012 | 8.670 | 3.080 | 5.590 |
| 2013 | 8.312 | 8.312 | veri yok |
| 2014 | 8.025 | 8.025 | veri yok |
| 2015 | 8.531 | 8.531 | veri yok |
| 2016 | 9.020 | 9.020 | veri yok |
| 2017 | 7.751 | 7.751 | veri yok |
| 2018 | 9.619 | 9.619 | veri yok |
| 2019 | 7.347 | 7.347 | veri yok |
| 2020 | 8.275 | 8.275 | veri yok |
Not: Büyükşehir yasası nedeniyle köyler mahalle statüsüne geçtiğinden 2013'ten itibaren kır nüfusu tabloda yer almamıştır.
Aslanapa

| Aslanapa |
| --- | --- |
İlçe
 Kütahya ilinin ilçeleri
 İlçe sınırları haritası
Ülke: Türkiye
İl: Kütahya
Coğrafi bölge: Ege Bölgesi
İdare
 • Kaymakam: Şeref Gülyer 
 • Belediye başkanı: Gökhan Gürel (MHP)
Rakım: 1030 m
Nüfus (2018)
 • Toplam: 9.224
 • Kır: 6,900
 • Şehir: 1.934
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
Posta kodu: 43800
İl alan kodu: 0274
İl plaka kodu: 43
Resmî site www.aslanapa.bel.tr
Aslanapa Kütahya ilinin bir ilçesidir.
Daha önceleri Merkez İlçeye bağlı Nahiye Merkezi iken Özal döneminde Şaphane ve Dumlupınar'la birlikte ilçeliğe hak kazanmıştır. İlin ve Türkiye'nin en küçük ilçe mekezlerinden biridir. Nüfusu 1.893'tür. İsmi üzerinde birçok görüş mevcuttur. Özellikle "apa" kelimesi oba kelimesinden gelir ve Aslan oba anlamında vb. rivayetler vardır.
Dumlupınar Üniversitesi Öğretim Üyelerinden ve arşiv belgelerine ulaşmamızda yardımlarını gördüğümüz, kıymetli arşiv araştırmacısı ve edebiyatçı Cevdet Dadaş'ın anlatımıyla Aslanapa isminin anlamı ve tarihî gelişimi şöyledir. En eski çağlardan beri dünyaya hakim olmayı bir gaye edinen Türkler inanç, kültür ve töreleri gereği büyüklerini Ata, Hoca, Baba, Aba ve Beğ gibi kelime ya da unvanlarla hep yüce tutmuşlardır. Bunlar arasında Arslan Baba, Korkut Ata ve Çoban Ata gibi hatıraları birer kutsal simalar halinde yaşayan isimler vardır. Bu isimler bir zamanlar kendilerine büyük manevi rütbeler verilmiş ve etkileri milletin ruhuna yansımış ve millî hafızaya işlenmiş destanî şahıslara ait isimlerdir.
Abi, büyük kardeş anlamına da gelen Apa'nın Arslan ile birlikte bir özel ismi belirtmek için kullanıldığı görülmektedir. Bütün bunlar halk arasında Aslanapa'nın ovada kurulduğu daha sonra Aslanın ovası yerine Aslanapa olduğu benzeri söylentilerin birer yakıştırmadan öteye gitmediğini göstermektedir.
İl merkezi Kütahya'ya 45 km uzaklıkta bulunan Aslanapa ilçesinde kahvehane dışında herhangi bir sosyal ortam bulunmamaktadır. Doğalgaz olmayan ilçede halen soba yakılmaktadır. 2019 yılında ilçeye saat kulesi ve küçük bir sağlık merkezi (ilçe hastanesi) yapılmıştır.
Nüfus

Aslanapa nüfus bakımından Kütahya'nın ve Türkiye'nin en küçük ilçelerinden biridir. Kasaba görünümünde olan Aslanapa sürekli göç vermektedir. İlçenin göç vermesinin en önemli nedeni işsizlik ve ilçede sanayinin olmamasından kaynaklanmaktadır. Günümüzde gençler çalışmak için Kütahya ve diğer büyük kentlere gitmektedir.
| Yıl | Toplam | Şehir | Kır |
| --- | --- | --- | --- |
| 1990 | 15.420 | 2.235 | 13.185 |
| 2000 | 13.094 | 2.348 | 10.746 |
| 2007 | 12.051 | 1.740 | 10.311 |
| 2008 | 11.648 | 1.754 | 9.894 |
| 2009 | 11.432 | 1.893 | 9.539 |
| 2010 | 11.083 | 1.567 | 9.516 |
| 2011 | 10.900 | 1.563 | 9.337 |
| 2012 | 10.744 | 1.550 | 9.194 |
| 2013 | 10.531 | 2.300 | 8.231 |
| 2014 | 10.249 | 2.231 | 8.018 |
| 2015 | 9.986 | 2.191 | 7.795 |
| 2016 | 9.735 | 2.148 | 7.587 |
| 2017 | 9.393 | 2.095 | 7.298 |
| 2018 | 9.224 | 2.037 | 7.187 |
| 2019 | 8.945 | 1.948 | 6.997 |
| 2020 | 8.834 | 1.934 | 6.900 |
Ekonomi

Aslanapa ilçesinin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayanmaktadır. Bunun dışında ilçede herhangi bir sanayi kuruluşu bulunmamaktadır. İlçede kaz üreticiliği gelişmiştir.
Sığın

"Elk" buraya yönlendirilmektedir. Diğer kullanımlar için Elk (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
Sığın, sığın geyiği, taçboynuzlu geyik ya da mus (Alces alces), geyikgiller (Cervidae) familyasının ve karacagiller (Capreolinae) alt familyasının monotipik Alces cinsinden, Kuzey Avrasya ile Kuzey Amerika'da yaşayan, kürek boynuzlu ve boynu sakallı, yarı sucul iri bir geyik türü. Yaşayan geyik türleri içinde en iri olanıdır. Diğer geyik türlerinin aksine yalnızcıl bir hayvandır ve sürü oluşturmazlar. Hantal ve yavaş olsa da ürktüğünde ya da kızdırıldığında şaşırtıcı biçimde hızlı ve saldırgan olabilmeleriyle ünlüdür. Sonbaharda, Eylül ve Ekim aylarındaki çiftleşme döneminde erkekler arasında sık sık kavga çıkar. Gündüzleri beslenen sığınların ana düşmanları kurt, ayı ve insandır.
En fazla sığın barındıran ülkeler içinde ilk sırayı Kanada (500.000 ~ 1.000.000) alır ve onu sırasıyla Rusya (700.000 ?), İsveç (300.000 ~ 400.000 ), Norveç (120.000), Finlandiya (115.000) izler.
19. yüzyıl ortalarına kadar Kafkasya'da oldukça yaygın olan ve Türkiye'de de görülen Alces alces caucasicus (Kafkas sığını) alt türünün popülasyonu bu tarihten sonra aşırı avlanma ve yaşam alanlarının yok olması yüzünden azalmaya başlamış ve nihayet 1810 yılında soyu tamamen tükenmiştir.
Adlandırma ve etimoloji

Türkçede ala sığın adı alageyik (Dama dama) için kullanılır. Türkçe yazılı kaynaklarda yalın olarak sığın adı alageyik anlamında da geçmektedir. Alageyik (Dama dama) Anadolu-İran kökenli olup Orta Asya'da bulunmaz. Türk Dil Kurumunun eski Osmanlıca yazılı kaynaklardan tarama yoluyla toparladığı Tarama Sözlüğünde ṣıġın / sıġın (ya da ṣıġın geyik, ṣıġın geyigi) kelimesi "yabani geyik ve sığır" olarak tanımlanmıştır. XVIII. yüzyıl Osmanlı Coğrafya yazarı Uluslu İbrahim Hamdi Efendinin el yazmasındaki sığın geyiği adı çevirmeni tarafından günümüz Türkçesine Cervus elaphus olarak çevrilmiştir. Azericede hem sığın hem de sığır biçimi geçer. Kırım Tatarcasında sığın / сығын kelimesi geyik anlamındadır.
Hasan Eren'in Türk Dilinin Etimolojik Sözlüğü (Ankara 1999; sayfa: 363) :
Türkçede İngilizceden geçen Elk (İng. elk) ile Amerikan İngilizcesinde geçen Mus (İng. moose) adları da kullanılır. Fakat Amerikan İngilizcesinde Elk adı Kanada geyiği (Cervus canadensis) için kullanılmaktadır ve bu anlam Türkçe kaynaklara da yansır.
Yanlış ve yetersiz bir adlandırmayla Kanada ren geyiği adı da geçer.
Alt türleri

Monotipik Alces cinsinin tek türü (Alces alces) ve Avrasya'da 5, Kuzey Amerika'da 4, toplam 9 (tanımlanıp adlandırılmış fakat sinonim olabilecek kuşkulular dahil: 17) alt türü vardır. Bunlardan Kafkasya'daki alt türünün soyu tükenmiştir.
Buna karşın, 2005 yılında yayımlanan Mammal Species of the World e göre Alces cinsi monotipik olmayıp iki türden (Alces alces ile Alces americanus) ve ikişer alt türden (Alces alces alces, Alces alces caucasicus, Alces americanus americanus, Alces americanus cameloides) oluşur.
|  | alt tür | yaşadığı yerler | popülasyon |
| --- | --- | --- | --- |
| Avrupa sığını  | Alces alces alces | Finlandiya, İsveç, Norveç, Estonya, Rusya. | 1,3 milyon (İskandinavya: 700.000) |
| Doğu Kanada sığını  | Alces alces americana | Doğu Kanada; doğu Ontario, Quebec, Yeni İskoçya, New Brunswick, Prens Edward Adası. Kuzeydoğu ABD; Maine, New Hampshire, Vermont, Massachusetts, Rhode Island, Connecticut, kuzey New York eyaletinde Adirondack dağları yakınlarında. | 250.000 - 330.000 |
| Batı Kanada sığını  | Alces alces andersoni | Britanya Kolumbiyası'ndan batı Ontario'ya kadar, doğu Yukon, Kuzeybatı Toprakları, güneybatı Nunavut, Michigan (Upper Peninsula), kuzey Wisconsin, kuzey Minnesota, kuzeydoğu kuzey Dakota. | 350.000 - 410.000 (B. Kol: 175.000) |
| Kamçatka sığını  | Alces alces buturlini  | doğu Sibirya, Kamçatka, Çukotka. | veri yok |
| Güney Sibirya sığını  | Alces alces cameloides | güney Sibirya, Moğolistan, Amur, kuzey Mançurya. | 11.000 |
| Alaska sığını  | Alces alces gigas | Alaska ve Kanada'da batı Yukon. | 170.000 - 220.000 (Alaska: 150.000) |
| Yakut sığını  | Alces alces pfizenmayeri | Yenisey ırmağının batısı, Yakutistan. | 10.000 |
| Shiras sığını  | Alces alces shirasi | Wyoming, Idaho, Utah, Colorado, Washington, Oregon, Montana ve Kanada'da Britanya Kolumbiyası'nın güneyi. | 25.000 |
| † Kafkas sığını  | Alces alces caucasicus | Kafkas Dağları. Aşırı avlanma ve yaşam alanlarının yok olması yüzünden soyu tükenmiştir. Önceleri İran, Rusya, Gürcistan, Azerbaycan ve Türkiye'de yaşıyordu. | Son bireyi 1810 yılında ölmüştür |
Anatomi > Boy ve ağırlık

Ortalama olarak, yetişkin bir sığının omuz yüksekliği 1,8-2,1 m dir. Erkekler 380–720 kg, dişiler 270–360 kg ağırlığındadır. Sığın alt türleri içinde en büyüğü omuz yüksekliği 2,1 m ve ortalama ağırlığı erkeklerde 634,5 kg ve dişilerde 478 kg olan Alaska alt türüdür (A. a. gigas). Erkek sığınlardaki en büyük ölçü kaydı olarak Yukon Nehrinde Eylül 1897 tarihinde tutulan kayıttır ve bu kayda göre omuz yüksekliği 233 cm, ağırlığı ise 820 kg dır. Günümüzde bizondan sonra Kuzey Amerika ve Avrupa'nın en büyük ikinci memelisidir. Ömrü ortalama 15-25 yıldır.
Anatomi > Boynuz

Geyikgiller familyasının diğer türlerinde ağaç gibi dendritik dallanma gösteren boynuzlar, tıpkı erkek alageyiklerde (Dama dama) olduğu gibi erkek sığınlarda (Alces alces) da el ayasına benzeyen palmat ("kürek boynuz") biçimlidir.
Genellikle ergin erkeklerde boynuzlar 1,2 m ile 1,5 m arasındadır. Avrupa'daki alt türünün (A. a. alces) boynuz açıklığı 1,35 ve boynuz ağırlığı da 20 kg dır. Sığın alt türleri içinde en büyük boynuza sahip olanı boynuz açıklığı 1,8 m olan Alaska'daki alt türüdür (A. a. gigas). Alaska sığını gelmiş geçmiş en büyük geyik türü olan fosil İrlanda sığını (Megaloceros giganteus) türüyle aynı omuz yüksekliğine (2,1 m) sahip olsa da ondan boynuz açıklığı (Alces alces gigas: 1,8 m; Megaloceros giganteus: 3.65) ile ayrılır. Yine de Alaska sığını yaşayan en büyük geyik konumundadır. Alaska alt türünde en yüksek boynuz ölçüsü 10-12 yaşlarındaki erkeklerde görülmektedir
Genç sığının ikinci yaşında çıkan ilk boynuzları çok kısadır. Ertesi yıl her iki yanda da iki uçlu bir çatal boynuz oluşur ve ardından da bunlardan üç boynuz ucu gelişir. Sığınların yaş tespitinde boynuz sayısı ölçü alınmaz. Kışın attıkları boynuzların yenisini Nisan-Temmuz aylarında çıkarırlar.
Anatomi > Dudak

Uzun, esnek ve sarkık üst dudağı en karakteristik özelliklerinden biridir.
Anatomi > Sakal

Çan görünümlü olan ve "çan" (İng. bell) olarak da adlandırılan "sakal" aslında boğazından aşağıya sarkan kıllı deri parçasıdır. Her iki cinste de olan sakal 3 ilâ 5 yaşlarında çıkar ve daha sonra 20–25 cm uzunluğuna erişir. Bazı bireylerinde daha uzun olabilmektedir. Yaşlı geyiklerde sakal neredeyse yok olur.
Anatomi > Post

Kılları sık ve kabadır. En uzun kıllar omuz başlarında bulunur. Kıl uzunluğu genelde 16–18 cm olsa da bazı bireylerde bu değer 24–25 cm'e kadar çıkabilir. Ense kılları omuzdakilerden daha kısadır. Baş ve bacaklardaki kıllar da kısadır. Kuyrukları 10 cm uzunluktadır.
Biyolojisi

Sığınlar çoğunlukla gündüz beslenen gündüzcül hayvanlardır. Diğer geyik türlerinin aksine yalnızcıl bir hayvandır ve sürü oluşturmazlar. Çiftleşme döneminde çok nadiren bir araya gelip geçici ufak grup oluşturabilirler. Sonbaharda, Eylül ve Ekim aylarındaki çiftleşme döneminde, çok eşli olan erkek sığınların birkaç dişi bulmak için aranırken karşılaşan erkekler arasında sık sık kavga çıkar. Her iki cins de çiftleşmek için birbirlerini ararlar. Erkekler bu dönemde 500 metre uzaktan duyulabilen kalın böğürme sesleri çıkarırlar. Buna karşılık dişilerin çıkardığı sesler daha hafif feryadımsı seslerdir.
Dişilerde gebelik süresi 8 aydır ve bu sürenin sonunda Mayıs ya da Haziran aylarında 1 (ya da 2) yavru yaparlar. Kahverengi görünümlü annelerinin aksine yeni doğan sığın yavruları kızılımsı renktedir. Yavrular annelerinden ancak sonraki yavru doğmadan hemen önce ayrılırlar.
Besini

Bataklıklara uyum sağlayan genişlemiş parmaklara sahiptir. Diğer geyik türleri gibi otçul bir hayvan olan sığınların besini karacıl ya da sucul değişik bitki ve meyvelerdir. Söğüt, titrek kavak (Avrasya'daki Populus tremula ile Amerika'daki P. tremuloides), akçaağaç ve huş gibi ağaçlarının taze filizleriyle de beslenirler. Karadaki besinleri sodyum açısından fakir olduğu için bu ihtiyacını sudaki lotus ve nilüfer gibi su bitkilerinden sağlar. Kışın ana yollardaki kar ve buzları eritmek üzere dökülen tuzları yalamak için sık sık yolda görülebilirler. Su bitkileri kalori açısından fakir olsa da sığınların besinlerinin yaklaşık yarısını oluşturur. Yetişkin sığınlar vücut ağırlıklarını korumak için günde 9,770 kalori almaları gerekir. Tipik bir sığın 360 kg ağırlığındadır ve günlük 32 kg besin tüketir.
Almanya'da Bavyera eyaletinin doğusundaki Orta Avrupa sığınlarının yazlık besinini söğüt (Salix sp), titrek kavak (Populus tremula), adi huş (Betula pendula), barut ağacı (Frangula alnus) oluşturur. Ayrıca sarıçam (Pinus sylvestris) ve Orta Avrupa göknarı (Abies alba) gibi kozalaklı ağaçlarla da beslenen sığınlar, diğer bir kozalaklı ağaç olan ladin (Picea abies) ağacına genelde dokunmazlar. Kışın ise çalılarla ve ağaç kabuklarıyla beslenirler.
Üst ön dişleri olmayan sığınların yalnızca alt çenede sekiz tane sivri kesici dişleri bulunur. Kaba dili, dudak ve diş etleri odunsu bitkilerin parçalanmasına yardımcı olur. Altı çift küçük azı dişleri ile altı çift azı dişleri yiyeceğin öğütülmesi işini üstlenir.
Suya girme

Sığınların suya girmesinin ana sebebi suda yetişen su bitkilerinden sodyum ihtiyacını karşılamaktır. Ayrıca kutup altı bölgelerde yaz aylarında suya girerek çok yoğun olan Simuliidae familyasından sivri sineklerin bunaltıcı sokuşlarından kurtulmaktır.