stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Begüm (anlam ayrımı)

Begüm aşağıdaki anlamlara gelebilir:
Begüm - Güney Asya'da yerel yöneticilerin ailelerindeki kadınlara verilen unvan.
Ön adı Begüm olanlar

Begüm Birgören - Türk oyuncu
Begüm Halide Ziya - Bangladeş'in ilk kadın başbakanı.
Begüm Dalgalar - Türk millî basketbolcu.
Begüm Kütük Yaşaroğlu - Türk oyuncu.
Soyadı Begüm olanlar

Şad Begüm (d. 1974), - Pakistanlı sosyal hizmetler uzmanı
Taçlı Begüm (ö. 1540), - Mawsillu boyundan Türkmen prensesi.
Alemşah Halime Begüm (1460–1522/23),- Şah İsmail'in annesi.
Gauhara Begüm (1631–1706) - Hint müslüman.
1967 Kayseri stadyum faciası

| 1967 Kayseri stadyum faciası |
| --- | --- |
18 Eylül 1967 tarihli Hürriyet gazetesi manşeti
tr
Tarih: 17 Eylül 1967
Mekân: Kayseri Atatürk Stadyumu
Diğer adı: Kayseri Olayı
Konu: Kayseri, Türkiye
Neden: Ezilme, havasızlık
Sonuç: Her iki takıma da 17 maç saha kapama cezası ve takımlara aynı gruplarda oynamama kararı
Can kaybı: 43
Maddi hasar: Sivas'ta yaşayan pek çok Kayserilinin işyeri saldırıya uğradı.
1967 Kayseri stadyum faciası, 17 Eylül 1967'de Kayserispor ve Sivasspor takımları arasındaki maçta çıkan, 43 kişinin ölümü, yüzlerce kişinin yaralanmasıyla sonuçlanan tribün olayları.
20. dakikada Kayserispor'un 1-0 öne geçtiği maçta iki takım taraftarları arasında gerginlikler yaşanmış, Kayserispor taraftarlarının Sivasspor taraftarlarının üzerine yürümeye başlamasıyla çıkan panikte 43 kişi ezilme ve havasızlık sonucu ölmüştür. 43 kişinin öldüğü haberinin Sivas'a yayılması sonucu Sivas'ta yaşayan pek çok Kayserilinin işyeri saldırıya uğramıştır. Çıkan olaylar nedeniyle iki takıma da 17 maç saha kapama cezası verilirken takımların 5 yıl boyunca aynı gruplarda futbol oynamaması kararı alınmıştır.
Arka plan

1966 ilkbaharında Erciyes, Sanayispor ve Ortaanadolu isimli takımların birleşmeleriyle Kayserispor kuruldu. Takım, aynı yıl Türkiye 2. Futbol Ligi'ne katılmaya hak kazandı. Sivasspor ise 1967 Mayıs'ında kurulup 1967-1968 sezonuyla top koşturmaya başladı. 1967-1968 sezonu fikstürü belirlendi ve iki komşu şehir arasındaki ilk karşılaşmanın 17 Eylül 1967 tarihinde Kayseri Atatürk Stadyumu'nda yapılacağı duyuruldu.
1940'lardan o güne değin Sivas'ta ticaret büyük ölçüde Kayserili tüccarların elindeydi. Bu tablo Sivaslılar tarafından pek hoş görülmemekteydi. Çıkan tribün olaylarında bu faktörün de etkili olduğu da ileri sürülür.
17 Eylül 1967'de oynanacak müsabaka öncesinde de Kayseri ve Sivas'ın başka kulüpleri arasındaki karşılaşmalarda da bazı olaylar yaşanmıştı. 1965'te Sivas Sümerspor - Kayseri Şekerspor karşılaşmasında bazı taraftarlar yaralanmış, 1966'da oynanan Kayseri Havagücü - Sivas Sümerspor karşılaşmasında da sakatlanma ve yaralanmalar meydana gelmişti. Kayserispor'un ilk defa karşılaşacağı maçtan 7 gün önce 10 Eylül 1967 tarihinde oynanan Kayseri Havagücü - Sivas Dört Eylül maçında da iki takım futbolcuları arasında olaylar çıkmıştı.
Maç günü

Sivaslılar maçın oynanacağı gün 20 minibüs, 40 otobüs ve trenle Kayseri'ye ulaştı.
21 bin taraftarın tribünde yer aldığı maç saat 16:00'da başladı. Karşılaşmanın 20. dakikasında Kayserispor takımının futbolcusu Küçük Oktay, attığı gol ile takımını 1-0 öne geçirdi. Tanıkların anlatımlarına göre gole sevinen Kayseri taraftarlarına Sivas tribünlerinden tepki geldi. Sivaslıların Kayseri taraftarlarına taş atması sonucu panik başladı ve kaçışmaya başlayan çocuklardan ikisi ezilerek öldü.
Kayseri taraftarlarının amigoları tarafından galeyana getirilmesiyle beraber Kayserililer bıçak, taş ve sopalarla Sivasspor taraftarlarının üzerine yürümeye başladı. Bunun üzerine Sivaslıların yer aldığı tribünde başlayan panik sonucu binlerce Sivas taraftarı demir kapılara yüklendi. Demir kapıların açılmaması ve stat çıkışındaki düzensizlikler yüzünden 41 Sivaslı olay yerinde havasızlık ve sıkışmadan öldü. 300'ü aşkın kişi de sopa, bıçak ve taş darbeleriyle yaralandı.
Yeni Tarihçiler

Yeni Tarihçiler (İbranice: ההיסטוריונים החדשים, HaHistorionim HaHadashim), İsrail tarihi hakkındaki geleneksel varsayımlara meydan okuyan, (İsrail'in  1948 Filistin Göçü'ndeki rolü ve barış görüşmeleri için Arapların da istekli olduğu gibi konular da buna dahildir) İsrailli bir tarihçi grubudur. Yeni Tarihçiler ismi ilk olarak 1988 yılında grubun önde gelen ismi Benny Morris tarafından kullanıldı.
Grubun kullandığı birincil kaynak malzemelerinin büyük bir kısmını, İsrail hükûmetine ait ve İsrail'in kurulmasından 40 yıl sonra gizliliği kaldırılmış olan belgeler oluşturmaktadır. Benny Morris, Ilan Pappé, Avi Shlaim, Tom Segev, Hillel Cohen ve (geriye dönük olarak) Simha Flapan "Yeni Tarihçiler" arasında sayılmaktadır. Bu tarihçilerin çalışmalarının büyük çoğunluğu Post-Siyonist siyasi ideolojisinin kapsamında yer almaktadır. Grup üyelerinin uzmanlaştıkları İsrail tarihi dönemlerinin yanı sıra siyasi görüşleri de farklılık göstermektedir.
Temel argümanlar

Avi Shlaim, Yeni Tarihçiler'in farklılıklarını "resmi tarihçiler"den aşağıda yer alan durumlara göre ayırmıştır. Ancak, İsrail'in resmi bir tarihinin olmadığı ve Yeni Tarihçiler'in birleşmiş bir düşünce yapısını temsil etmediği not edilmelidir. Bunun yanı sıra, İsrail'in ulusal tarih anlayışı yıllar içinde değişmiş ve Yeni Tarihçileri'n fikirleri de kısmen benimsenmiştir.
Resmi tarih Britanya'nın bir Yahudi devleti kurulmasını engellemeye çalıştığını söyledi; Yeni Tarihçiler ise Britanya'nın bir Filistin devletinin kurulmasını engellemeye çalıştığını iddia ettiler.
Resmi tarih Filistinlilerin yurtlarından kendi istekleri ile kaçtıklarını söylüyor; Yeni Tarihçiler mültecilerin kovulduklarını ya da sürüldüklerini ifade ediyor.
Resmi tarih geçmişte güç dengesinin Arapların lehine olduğunu söylüyor; Yeni Tarihçiler İsrail'in hem insan gücü hem de silah yönünden avantajlı olduğunu belirtiyor.
Resmi tarih Arapların İsrail'i yok etmek için eşgüdümlü bir planı olduğunu belirtiyor. Yeni Tarihçiler ise Arapların bölünmüş olduğunu ifade ediyor.
Resmi tarih Arapların uzlaşmazlığının barışı engellediğini belirtiyor. Yeni Tarihçiler bu çözümsüzlüğün esas sorumlusunun İsrail olduğunu ifade ediyor.
Pappé, siyonist liderlerin Filistinli Arapların birçoğunu yerinden etmeyi amaçladığını öne sürerken; Morris Arapların yerinden edilmesinin savaşın en hararetli döneminde meydana geldiğini belirtiyor.
Yeni Tarihçiler'e göre, hem İsrail, hem de Arap ülkeleri Arap-İsrail çatışması ve Filistin Dramı konularında sorumluluğu paylaşıyorlar.
Eleştiri

Yeni Tarihçiler'in çalışmaları, hem onları sahte siyonist suçlar uydurmakla suçlayan İsrailli geleneksel tarihçiler tarafından, hem de onları siyonistlerin kötü davranışı hakkındaki gerçeği örtbas etmekle suçlayan Arap ya da Arap yanlısı yazarlar tarafından sürekli bir eleştiri altında kalmaktadır. Yeni Tarihçiler 4 kritik soruyu göz ardı etmekle suçlanıyor; Savaşı kim başlattı? Amaçları neydi? Savunma düzenli almaya kim zorlandı? İsrail'in kayıpları nelerdi?
2002'in başlarında, Yeni Tarihçiler'in en ünlüsü olan Benny Morris kamuoyu önünde siyasi duruşunu değiştirdi. Bununla birlikte, tarih alanındaki yazılarında bir değişiklikte bulunmadı.

Anita Shapira ise şu eleştiride bulundu;
Yeni Tarihçiler'e yöneltilen en ciddi suçlamalardan biri Arap kaynaklarını nadiren kullanmalarına ilişkin. Yeni Tarihçiler'den [Avi] Shlaim yeni kitabının başında, bu suçlamayı önleyici bir hareket olarak, odak noktasının İsrail politikası ve Arap dünyası ile ilişkisinde İsrail'in rolü olduğunu belirterek Arap kaynaklarına ihtiyacı olmadığını belirtmiştir.[Benny] Morris ise İsrail belgelerinden Arapların pozisyonunu çıkarabildiğini iddia etmiştir. Her iki yazar da az sayıda orijinal Arap kaynakları kullanmış, büyük oranda İngilizce çevirisi olan Arap kaynaklara atıfta bulunmuştur... İsrail ile Arap dünyası arasındaki ilişkilerin tarihini yazmak için hemen hemen sadece İsrail belgelerine dayanmak açık çarpıtmalarla sonuçlanır. İsrail'in her acil durum planı, David Ben-Gurion ve diğer İsrailli planlamacıları tarafından beyan edilen her zorlama fikir, Siyonist devletin genişleme planlarına ilişkin kesin bir kanıt olarak tarihte yerini alıyor. Yalnızca ikincil ve üçüncül kaynaklardan elde edilenlerin dışında, Nasır'ın İsrail'e ilişkin tasarıları hakkında ne biliyoruz.
İsrailli tarihçi Yoav Gelber verdiği bir röportajda, Benny Morris dışındaki Yeni Tarihçiler'i 1948 Arap-İsrail Savaşı'nın araştırılmasına herhangi bir katkıda bulunmamakla eleştiriyor. Bununla birlikte Gelber, Yeni Tarihçiler'in savaş hakkında kamuoyunda yapılan müzakerelere katkısının olduğunu belirtiyor.
Eleştiri > Post Siyonizm

Bazı eleştirmenler, Yeni Tarihçiler'in tarihyazımının Post-Siyonizm olarak bilinen bir hareketten hem ilham aldığını, hem de bu harekete güç verdiğini iddia ediyor. Genel anlamda "Post-Siyonizm" terimi, Siyonist girişimi eleştiren İsrailli Yahudiler tarafından tanımlandı ve Siyonistler tarafından  İsrail'in ulusal değerlerinin altını oyma çalışması olarak görüldü. Post-Siyonistler Dönüş Yasası ve diğer hassas konular da dahil olmak üzere birçok önemli ayrıntıda Siyonistlerden farklı düşünürler. Post-Siyonistler Filistin topraklarının ele geçirilmesinin İsrail devletinin oluşturulmasında merkezi bir role sahip olduğunu belirtiyor.

Siyonistler ve eski Tarihçiler, Post-Siyonizm'in Siyonizm projesinin toptan inkârı olduğunu ve Siyonizmi bir ulus hareketi olarak değil de koloni olgusu olarak görerek bir Yahudi ulus devleti olan İsrail devletinin meşruluğunu ve varlığını tehlikeye attığını iddia ediyor. Shlomo Avineri Ha'aretz'de yayınlanan "Post-Siyonizm varolmadı" başlıklı yazısında "post-siyonistler basitçe geçmişte anti-siyonist olarak adlandırılanlardır" diyor.
Eleştiri > Benny Morris'in Eski Tarihçiler'e Yönelik Eleştirisi

"Eski Tarihçiler" 1948 dönemini Yahudi devletinin destansı ve görkemli yeniden doğuşu içinde yaşayan yetişkin katılımcılardı. İçinde bulundukları yaşamı bu tarihsel olgudan ayıramadılar. Daha sonra hakkında yazdıkları olguları ve süreçleri tarafsız ve nesnel olarak değerlendiremediler.
The “Old Historians” have written largely on the basis of interviews and memoirs and at best made use of select batches of documents, many of them censored.
"Eski Tarihçiler" büyük ölçekte röportajlar ve anılara dayanarak yazdılar. En iyi durumda seçilmiş birçoğu sansürlenmiş bir dizi belge kullandılar.
Benny Morris "Eski Tarihçiler"i çoğunluğu tarihçi olmayan ve gerçek tarihi ortaya çıkarmayan kişiler olarak eleştiriyor: "Gerçekte 'daha az dürüst', 'aldatıcı' ve 'yanıltıcı' çalışmalar yapan vakanüvislerdi."
Ayrıca bkz.

Tarih Yazımı
Tarihsel Revizyonizm
Hillel Cohen
Avi Shlaim
Konuyla ilgili yayınlar

The Jewish Past Revisited: Reflections on Modern Jewish Historians, co-edited by David N. Myers and David B. Ruderman ISBN 0-300-07216-3.
Fabricating Israeli history: The 'New Historians', Efraim Karsh, ISBN 0-7146-8063-X.
Refabricating 1948, Benny Morris, Journal of Palestine Studies, Vol 27, Issue 2 (Winter 1998), 81–95. (Morris' rebuttal to Karsh.)
The making of the Arab-Israeli conflict, 1947–1951, Ilan Pappé (1994), ISBN 1-85043-819-6.
The Ethnic Cleansing of Palestine, Ilan Pappé, Oneworld, Oxford: 2006 ISBN 1-85168-467-0
Benny Morris, 1948, Yale University Press, 2008, ISBN 978-0-300-12696-9
The War for Palestine: Rewriting the History of 1948, co-edited by Eugene Rogan and Avi Shlaim
Örümcek ısırığı

| Örümcek ısırığı |
| --- | --- |

Nemesiidae familyasından bir örümceğin chelicerae'sı
Uzmanlık: Acil tıp 
Örümcek ısırığı, bir örümceğin avı dışında canlıları ısırması sonucunda meydana gelen ve tıbbi açıdan önemli komplikasyonlara yol açabilen yaralanmadır. Kurbanlar genellikle 
insanlar ve evcil hayvanlardır. Günlük hayatta karşılaşılan örümceklerin yarısı kadarı insan tenine girebilecek güçte kelisere sahiptirler. Isırıkların %98-99 kadarı zararsız olsa da daha nadiren semptomlar, nekrotik yaralara sistemik zehirlenmeye ve bazı durumlarda da ölüme kadar uzanabilmektedir. Potansiyel olarak ölümcül ısırıklara sebep olduğu bilinen dört cins bulunmaktadır.
Hemen hemen her ısırık durumunda öncelikle dikkat edilmesi gereken örümceğin venomudur. Daha nadir durumlarda tıbbi açıdan önem arzetmeyen örümcekler enfeksiyöz hastalıkları bulaştırabilir. Sadece üç örümcek cinsinin zehirsiz olduğu bilinmektedir. Bunlar ya venom salgılarından ya da venomu enjekte edebilecek uygun yapılardan yoksundurlar. Bu örümcekler Uloboridae, Holarchaeidae ve Liphistiidae familyalarında yer almaktadırlar. Ancak bu örümcekler de huzursuz olduklarında rahatsız edici ısırıklara sebep olabilmektedirler. Buna ek olarak Liphistiidae ailesindeki örümcekler deri yoluyla enfeksiyon bulaştırabilmektedir.
Örümcek uzmanları hem kamuda hem de tıp camiasında yanlış ısırık teşhislerinin oldukça yaygın olduğunu belirtmekteler; pek çok başka durum ve hastalıklar örümcek ısırıkları ile karıştırılabilmektedir. Uygun tedavinin uygulanmaması ya da gecikmesi zararlı sonuçlara sebep olabilir. Örneğin (piyoderma gangrenosum, Staphylococcus ve Streptococcus sebep olduğu bakteriyal enfenksiyonlar (MRSA da dahil), herpes, diyabetik ülser, mantar enfeksiyonları, kimyasal yanıklar, toksikodendron dermatiti, skuamöz hücreli karsinom, lokalize vaskülit, sifiliz, toksik epidermal nekroliz, sporotrikoz ve Lyme hastalığı da dahil) görülen lezyonlar sağlık çalışanları tarafından, Loxosceles reclusa ısırığı olarak teşhis edilebilmektedir. Bu durumların çoğu, Loxosceles reclusa'nın bulunduğu ortamlarda bile sanılandan çok daha yaygındır ve gizemli nekrotik yaraların kaynağı olabilme ihtimalleri daha fazladır.
Örümcek zehri

Örümcek venomu ağ ören örümcekler için öncelikli olarak avların sindirimi ve pusu kuran avcı örümcekler için de öncelikli olarak avların hareketsiz hale getirilmesi için evrimleşmiş kompleks bir toksinler kokteylidir. Dikkate değer bir istisna olan karadullar (Latrodectus spp.) dışında genellikle kahverengi keşiş örümcekleri (Loxosceles spp.) ve huni ağ örümcekleri (Atrax ve Hadronyche spp.) gibi avlanan örümceklerin zehirleri ağ ören örümceklerin zehirlerinden daha kuvvetlidir.
Tıbbi açıdan önemli ısırıklara sebep olan örümceklerdeki temel endişe kaynağı örümceğin venomudur. Örümcek zehirlenmesi, bir örümceğin birini ısırdığında yaraya (istemli bir şekilde) venomunu enjekte etmesiyle olur. Her örümcek ısırığında yaraya venom enjekte edilmez ve enjekte olunan venomun miktarı örümceğin türüne ve çevre şartlarına göre değişiklik gösterir. Solifugae familyası (bu familyanın üyeleri gerçek örümcek değildir) gibi birkaç istisna dışında, örümcek ısırığından kaynaklanan mekanik yaralanmalar insanlar için tıbbi açıdan önem arzetmez. Bazı örümcek ısırıkları enfeksiyon kapabilecek kadar büyük yaralara sebep olabilir ve ölü avları tükettiği bilinen bazı türlerin enfeksiyöz bakterileri ısırık yoluyla bulaştırması riski vardır. Ancak örümcek venomunun toksistesi insanlar için en büyük risktir; birkaç örümceğin insanlar için ölümcül olan venoma sahip olduğu bilinmektedir.
Uloboridae, Holarchaeidae familyaları ve ilkel Mesothelae alt takımı dışında bütün örümcekler venom üretebilmektedir. (Sıklıkla örümceklerle karıştırılan Opiliones ve Solifugae gibi takımların dahil olduğu diğer araknidler de venom üretmezler). Bununla birlikte sadece türlerin çok az bir oranı insanlar için tehlikeli ısırıklara sebep olabilir. Çoğu örümcek insan derisini delebilecek ağız yapılarına sahip değildir. Venomlar tanımı gereği toksik maddeler olmasına karşın, örümceklerin büyük çoğunluğu tıbbi yardım gerektirecek seviyede toksik venoma sahip değillerdir ve sadece birkaç tür ölüme sebep olabilmektedir.
Örümcek venomları nörotoksik (sinir sistemine saldıran) ve nekrotik (ısırığı çevreleyen dokuya ve bazı durumlarda hayati organlara ve sistemlere saldıran) olmak üzere iki temel prensipten biriyle çalışır.
Örümcek zehri > Nörotoksik venom

Örümceklerin büyük bölümü çeşitli nörotoksik venoma sahiptir. Bu venomun sinir sistemine saldırma şekli örümcekten örümceğe değişmektedir.
Latrodectus venomu, latrotoksin olarak bilinen bileşenler içerir. Bu nörotransmitter asetilkolinin salgılanmasına yol açar ve kas çekilmesine sebep olur. Bu acılı abdominal kramplar, solunumu engelleme ve diğer sistemik etkiler de dahil olmak üzere vücuda birkaç yolla zarar verir.
Hexathelidae ve Missulena venomu sodyum kanallarının açılması yoluyla aşırı nöral aktiviteye sebep olur bu da normal vücut fonksiyonlarının çalışmasını engeller.
Phoneutria venomu da güçlü bir nörotoksindir. Bu venom çeşitli türlerden iyon kanallarına saldırır. Buna ek olarak venom, bu türlerin sebep olduğu zehirlenmeyi özellikle acılı yapan yüksek miktarlarda serotonin içerir.
Örümcek zehri > Nekrotik venom

Nekrotik venoma sahip olduğu bilinen örümcekler Loxosceles ve Sicarius cinslerini kapsayan Sicariidae familyasında bulunur. Bu familyadaki örümceklerin zehri dermonekrotik bir ajan olan sfingomyelinaz D içerir. Bu ajan bunun dışında sadece sadece birkaç patojenik bakteride bulunur. Bu familyadaki bazı örümcekler diğerlerinden daha zehirlidir; bir araştırmaya göre, Loxosceles laeta ve Afrika yerlisi olan bir takım Loxosceles türlerinin zehri Loxosceles reclusa gibi Sicariidae familyasında yer alan diğer türlerden çok daha fazla miktarda bu maddeden içermektedir. Bu familyadaki örümceklerin sebep olduğu ısırıklar küçük lokal etkilerden, ciddi dermonekrotik lezyonlara ve hatta böbrek yetmezliği gibi ciddi sistemik reaksiyonlara ve bazı durumlarda da ölüme sebep olabilmektedir. Sistemik etkiler olmasa bile ciddi Sicariidae örümceği ısırıklarında, yumuşak dokuyu yok eden nekrotizan ülser oluşabilir. Bu durumlarda iyileşme aylar ve nadiren yıllar sürebilir ve geride derin yara izi bırakır. Hasar görmüş doku kangrene dönüşebilir ve sonunda da dökülebilir. Başlangıçta ısırık bölgesinde acı hissedilmeyebilir, ancak (ekstrem durumlarda) zaman geçtikçe yara 25 cm (10 inç) büyüklüğe erişebilir. Isırıklar genellikle 2-8 saat sonrasında acılı ve kaşıntılı bir hale gelir, acı ve diğer lokal etkiler 12-36 saat sonra daha kötü bir hale gelir ve birkaç gün sonrasında ise nekroz gelişimi başlar.
Ciddi sistemik etkiler, venomun vücut boyunca yayılmasıyla dakikalar içinde de belirebilir. Orta derceli semptomlar bulantı, kusma, ateş, döküntü ve kaslarda ve eklemlerde ağrı şeklindedir. Nadiren de hemoliz, trombositopeni ve yaygın damariçi pıhtılaşması gibi daha şiddetli semptomlar meydana gelebilir. Zayıf, güçsüz hastalar, yaşlılar ve çocuklar sistemik loxoscelism'e daha duyarlıdır. Loxosceles reclusa ve bunun akrabası olan Günay Amerika türleri L. laeta ve L. intermedia ısırkları sonucunda ölümlerin meydana geldiği raporlanmıştır.
Tıp literatüründe Tegenaria agrestis ve Cheiracanthium gibi pek çok başka örümcek de nekrotik ısırıklarla ilişkilendirilmiştir. Ancak bilindiği kadarıyla bu örümceklerin ısırıkları Loxosceles ısırıklarını takip eden ciddi semptomları göstermemektedir ve her birinin sebep olduğu tehlike seviyesi konusu kuşkuludur. Bu zamana kadar bu örümceklerden izole edildiği bilinen herhangi bir nekrotoksin bulunmamaktadır ve bazı araknologlar ısırık kurbanlarından, aile üyelerinden, tıbbi müdahale ekiplerinden ve diğer araknoloji uzmanı olmayan kişlerden gelen çoğu örümcek tanımlamalarının tartışmalı olduğunu belirtmektedirler. Bu örümceklerden bazılarının sebep olduğu tehlike seviyesini sorgulayan çeşitli araştırmalar yapılmıştır. Bu araştırmalarda bilim insanları ısırıklarla ilgili örnek çalışmaları test ettiler ve kuşkulu tanımlamalar göz ardı edildiğinde nekrotik yaralanma sıklığının önemli ölçüde azaldığını buldular.
Tedavi

Isırıklar için tedaviler söz konusu örümceğin türüne bağlıdır. Çoğu örümcek ısırığı zararsızdır ve ilk yardım gerektirmeyecektir. Büyük bir rahatsızlık hissedildiğinde ve tıbbi yardıma ihtiyaç duyulduğunda ve ısırk bölgesinde bir örümcek görüldüğünde, ısırğa sebep olan örümceğin belirlenebilmesi için bir örümcek uzmanına ihtiyaç duyulabilir. Örümceğin tanımlanması uygun tıbbi yardımın belirlenmesi açısından önemlidir. Bu sebeple örümceğin canlı veya korunmuş bir durumda yakalanması tercih edilir. Çoğu ilk müdahale ekibi örümcek tanımlamak konusunda eğitimli değildir ve sadece birkaç hastanenin ekibinde örümcek uzmanı bulunur. Medya raporlarının tersine, (genellikle) sadece semptomların gözlenmesiyle ısırktan sorumlu örümceğin beleirlenebilmesi mümkün değildir.
Isırık halinde ortamda örümcek gözlenmediyse, örümcek ısırığının meydana geldiğini (ya da yara, hasar veya hastalığın kaynağının bir örümcek olduğunu) varsaymak yanlış olabilir. Yaralanmalara örümceklerin sebep olduğuna dair varsayımlar en yaygın yanlış bildirimlerin kaynağıdır. Bu gibi bazı olaylarda, durum yanlış teşhise, yanlış tedaviye ve potansiyel olarak hayati tehdit edici boyutlara uzanabilmektedir. Bazı tehlikleli türlerinde dahil olduğu çoğu örümcek ısırığı olayında başlangıçta acısız olabilir ve doğrudan gözlenmediyse dikkat edilmeden bırakılabilir. Bu ısırıklar ileride ciddi semptomlar ortaya çıktıktan sonra fark edilebilir ve bu gibi durumlarda örümcek genellikle ortamdan uzaklaşmış olur.
Çoğu küçük ısırıkta tedavi ısırık yarasında yapılır. Öncelikle yara bölgesindeki yabancı cisimler ve kalıntılar temizlenir.
Tedavi > Nekrotik ısırıklar

Nekroz için geliştirilmiş bir tedavi yoktur. Zarar görmüş organın yüksekte ve hareketsiz tutulması, buz uygulanması, lokal yara bakımı ve tetanos profilaksisi uygulanan rutin tedaviler arasındadır. Hiperbarik oksijen, dapsone, antihistaminler (örneğin, siproheptadin) antibiyotik, dekstran, glikokortikoidler, vazodilatörler, heparin, nitrogliserin, elektrik şoku ve antivenom başarı dereceleri değişen diğer tedavi yöntemleridir. Çoğu durumda ısırıklar kendiyle sınırlı kalır ve genellikle herhangi bir tıbbi müdahale gerektirmeden iyileşme gözlenir.
Metisilin Dirençli S.aureus (MRSA) enfeksiyonları sıklıkla nekrotik örümcek ısırıklarıyla karıştırılır. MRSA enfeksiyonları genellikle tıbbi aciliyet gerektirdiğinden yanlış teşhis ciddi sonuçlara yol açabilir.
Tedavi > Spesifik tedavi yöntemleri

Ciddi semptomlar söz konusuyken bazı özel tedavi yöntemleri uygulanabilmektedir.
Dapsone, Brezilya ve ABD'de nekroz tedavisinde yaygın bir şekilde kullanılmaktadır. Etkinliği tartışmalıdır ve eğer çok gerekli değilse düzenli olarak kullanılmaması önerilmektedir.
Yara enfeksiyonu nadiren görülür. Güvenilir bir enfeksiyon teşhisi yoksa antibiyotik kullanımı tavsiye edilmez.
Araştırmalar göstermiştir ki cerrahi müdahaleler etkisizdir ve daha kötü sonuçlar doğurabilir. Eksizyon yaranın iyileşmesini geciktirebilir, apseye sebep olabilir ve sonuçta da yara izi kalabilir.
Anektodal kanıtlar nitrogliserin uygulanmasının Loxosceles reclusa ısırıklarında etkili olabileceğini savunmaktadır. Keşiş örümceği venomu bir vazokonstrüktördür (damar büzücü) ve nitrogliserin vazodilasyona sebep olarak zehrin kan dolaşımı içinde seyrelmesini ve taze kanın yaraya doğru akmasını sağlar. Vazokonstriksiyon (damar büzülmesi) nekroza katkıda bulunduğundan teorik olarak olarak bunun nekrozu önlediği sonucu çıkarılabilir. Ancak hayvanlar üzerinde yapılan bir bilimsel çalışmada nekrozun önlenmesinde bir faydasının bulunmadığı görüldü. Ayrıca bu sonuca göre nitrogliserin inflammasyonu artırmakta ve sistemik zehirlenme semptomlarının açığa çıkmasına sebep olmaktadır. Otoritelere göre inceleme sonucu kahverengi keşiş örümceği zehirlenmesinde topikal nitrogliserin kullanımının desteklenmediği şeklindedir.
Antivenom özellikle nörotoksik zehirlenmelerde olmak üzere ciddi örümcek ısırıklarında sıklıkla kullanılır. Latrodectus, Atrax ve Phoneutria venomları için etkili antivenomlar bulunmaktadır. Keşiş örümceği ısırıkları şimdi antivenomla tedavi edilebilir durumdadır. Güney Amerika'da Loxosceles ısırkları için geliştirilen bu antivenom en umut veren tedavi gibi görünmektedir. Keşiş örümceği antivenomu en iyi sonucu erken uygulandığında verir ancak keşiş örümceklerinin göreli olarak acısız ısırıkları yüzünden genellikle hastalar muhtemel müdahale sınırı olan olaydan 24 saat geçene kadar ısırıkları ciddiye almazlar. Serum hastalığı riskinden dolayı, antivenom uygulanması çok ciddi semptomlar görülmeden ve/veya hasta diğer tedavi yöntemlerine olumlu tepki göstermişse uygulanmaz.