Belaya armiya, çorni baron
Tarihçe

Şarkının doğrudan bağlamı, Temmuz 1920'de Pyotr Vrangel'in birlikleri tarafından Rus İç Savaşı'ndaki son Kırım taarruzudur. İkinci kıta, Devrimci Askeri Konsey tarafından 10 Temmuz'da Pravda'da yayınlanan, Kırım'da son bir çaba çağrısına atıfta bulunur. Şarkının ayrı bir nakaratı olsa da her kıtanın sonu, marşın yaygın adı haline gelen "en güçlü Kızıl Ordu" iddiasını tekrarlıyor.[kaynak belirtilmeli]
| --- | --- |
Белая армия, чёрный барон  Снова готовят нам царский трон,  Но от тайги до британских морей  Красная Армия всех сильней.: Beyaz Ordu ve Kara Baron  Çar'ın tahtını geri getirmeye hazırlanıyor  Ama taygadan İngiliz denizlerine  En güçlü Kızıl Ordu'dur!
"Kara Baron", Vrangel'in siyah üniforma giydiği (ve bazı seçkin birimlerine giydirdiği) iddiasından doğan takma adıydı. Vrangel'in saldırısı, gerçekten de Kızıl Ordu tarafından durduruldu ve Vrangel ve birlikleri, Kasım 1920'de hem Kızıl hem de Kara süvari ve piyadeler tarafından takip edilerek Kırım'a çekilmek zorunda kaldı. Vrangel ve ordusunun kalıntıları, 14 Kasım 1920'de Kırım'dan Konstantiniyye'ye kaçtı.
Şarkı, Sovyetler Birliği'nin erken döneminde popüler oldu. Lord Curzon'un ültimatomu ışığında "İngiliz denizleri" mısrası, yeni bir önem kazandı. Şarkı, 1923'te Curzon Hattı'na karşı Leningrad'daki mitingde söylendi. Vladimir Lenin'in eşi Nadejda Krupskaya, Vologda bölgesindeki görme engelli öğrencilere yönelik bir okula yazdığı bir mektupta, şarkıyı Enternasyonal ile birlikte en sevdiği şarkılardan biri olarak adlandırdı. "Taygadan İngiliz denizlerine" ifadesi, diğer yazarlar tarafından kullanılan deyimsel bir ifade haline geldi, örneğin V. Lugovski, Песни о ветре ("Rüzgarın Şarkısı", 1926) adlı şiirinde ifadeyi kullandı.
Şarkı, 1920 – 1925 arasındaki ilk sözlü aktarımında bazı değişikliklere uğradı. Gorinşteyn, daha sonra orijinal sözlerinin dört veya beş mısra olduğunu ve orijinal nakaratının daha sonraki versiyondan biraz farklı olduğunu belirtti (Пусть воин красный / Сжимает властно /Свой штык упорною рукой. / Ведь все должны мы / Неудержимо /Идти в последний, смертный бой).
Şarkı ilk olarak 1925'te basıldı ve ardından От тайги до британских морей ("Tayga'dan İngiliz denizlerine"), Красная Армия ("Kızıl Ordu") ve Красноармейская ("Kızıl Ordu'nun [Şarkısı]") adlarıyla yayınlandı. 1937'ye kadar, yaygın adı olan Красная Армия всех сильней ("En güçlü Kızıl Ordu") ortaya çıkmamıştı.[kaynak belirtilmeli] 1920'lerden 1940'lara kadar şarkı, yazarları belirtilmeden yeniden üretildi. Müzikolog A. Şilov, Gorinşteyn ve Pokrass'ın yazarlığını ancak 1950'lerde doğruladı.
Rusça şarkı, İspanya İç Savaşı'nda Uluslararası Tugaylar'ın Çapayev Taburu tarafından kabul edildi ve iddiaya göre bir Nazi işkence odasında Çek komünist Julius Fučík tarafından söylendi. II. Dünya Savaşı sırasında alternatif Rusça şarkı sözleri de mevcuttu, örn. Всем нам свобода и честь дорога (Pyotr Belyi 1941  15 Kasım 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. ). Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra bile, ezgi Kızıl Meydan'daki askeri geçit törenlerinde marş olarak çalınmaya devam ediyor.
Kızıl Viyana'da ezgi, proletaryanın parlak bir geleceği için savaşanları vurgulayan Die Arbeiter von Wien (Viyana'nın İşçileri) şarkısında kullanıldı.