Dar Geçit Muharebesi
Muharebe

Cüneyd, Buhara'dan doğuya Semerkant'a giden ve Türkeşlerin elinde bulunan eski Pers Kraliyet Yolu boyunca ilerleyemedi. Bunun yerine ordusunu Semerkant'tan güneye doğru yaklaşık 70 kilometre (43 mi) uzaklıkta bulunan Keş'e götürdü. Orada gözcülerinden Türkeşlerin yolundaki kuyuları yıkmak için müfrezelerini gönderdiği haberini aldı. Danışmanları başlangıçta Kiş ile Semerkant arasında uzanan Zarafşan Sıradağları'nın batısında, el-Muhtarakah köyünden geçen bir rota önerdiler. Horasanlı liderlerden El-Mujashshir ibn Muzahim al-Sulami, Türkeşler bu yol üzerindeki ekilmeyen otlakları kolaylıkla ateşe verebildiğinden, buna karşı çıktı. Bunun yerine, dik ama kısa - yaklaşık 2 kilometre (1,2 mi) uzunluğundaki - Tahtakaraça Geçidi üzerinden daha doğrudan bir yaklaşımı ve böylece Türkeşleri şaşırtma olasılığını önerdi. Cüneyd, el-Mujashshir'in tavsiyesine uydu ve dar geçidin girişin önünde kamp kurdu. Karar, ordu tarafından, büyük ölçüde "yabancı" Cüneyd'e güvenmeyen Horasanlı Araplar arasında pek kabul görmedi. Kays-Yaman hizipleri arasındaki olağan kavgalar da yeniden ortaya çıktı ve bazı askerler firar etti. Kararlı Cüneyd 28.000 adamla devam etti.  Sonraki olaylar, Taberî'nin 10. yüzyıl  Peygamberler ve Melikler Tarihi'nde ayrıntılı olarak anlatılmaktadır ve bu anlatımlar da daha önceki tarihçi Ebü'l-Hasen el-Medâinî'nin olaylardan yaklaşık bir yüzyıl sonra yazılan eserine dayanmaktadır. Sonuç olarak, tarihçi Khalid Blankinship'e göre, Dar Geçit "Hişâm 'ın saltanatı sırasında meydana gelen açık ara en iyi belgelenmiş" muharebedir.
Tahtakaraça Geçidi'nde karşılaşan iki ordu, iki farklı askeri felsefeyi temsil ediyordu. Emevi orduları, hem hafif hem de ağır büyük bir süvari birliği oluşturdular, ancak temel dayanak noktaları piyadelerdi. Arap süvarilerinin rolü, genellikle muharebenin ilk aşamalarında, atlarından inmeden ve yaya olarak savaşmadan önce katılım ile sınırlıydı. Bu, ordusu yalnızca süvarilerden oluşan tipik bir Orta Asya bozkır imparatorluğu olan Türkeşlerin aksineydi. Özellikle atlı okçular olarak eşsiz binicilik becerileri ve doğal sertlikleri birleşerek onları son derece tehlikeli rakipler haline getirdi. Daha yavaş hareket eden Arapları geride bırakmak için kullandıkları, akıcı ve son derece hareketli bir aldatma, pusu ve sahte geri çekilme tarzında ustaydılar. Tarihçi Hugh N. Kennedy'nin yazdığı gibi, "göçebe [Türkeş] yerel İran prensleriyle ittifak kurduğunda, belki de ilk Müslüman ordularının şimdiye kadar karşılaştığı en şiddetli direnişi sağladılar".
Soğdya, Şaş ve Fergana hükümdarlarının askerleri tarafından desteklenen Türkeşler, Kiş'ten (bir Cuma) ayrıldıktan iki gün sonra, geçitte Emevî ordusuna Semerkant'tan altı fersah -y. 24 kilometre (15 mi)- uzaklıkta saldırdı. Arap ordusu yemek yemek için durmuşken Türkeşler saldırdı. Osman ibn Abdullah ibn el-Şihhir'in komutasındaki Arap öncü birlikleri yenildi, ancak Cüneyd ordusunun ana gövdesini alelacele konuşlandırabildi ve birliklerini kabile bağlantılarına göre sağda Tamim ve Azd ve solda Rabiah ile birlikte yerleştirdi. Araplar aceleyle hatlarının önüne siperler kurdular ve Arap sağına yönelik ilk Türkeş saldırısı geri püskürtüldü. Muharebeyi yönetmek için kendini merkeze yerleştiren Cüneyd, ardından kendisini düşmanlıkla karşılayan Azd kabilesinin saflarına katıldı. Kabilenin sancaktarı ona "Kazanırsak senin yararına olur, ölürsek bizim için ağlamayacaksın. Hayatıma yemin olsun, eğer kazanırsak ve hayatta kalırsam, seninle asla tek kelime konuşmam" dediği rivayet edilir. Taberî, bu adamın ve aynı sancağın ardı ardına on yedi taşıyıcısının muharebe sırasında öldürüldüğünü bildirir, bu da savaşın şiddetli olduğunun bir göstergesidir. Araplar ilk başta Türkeş saldırısına at sırtında karşıladılar, ancak kayıpları arttıkça Cüneyd'in habercisi onlara atlarından inmelerini ve yaya olarak savaşmalarını, siperlerin arkasına çömelmelerini ve bir mızrak duvarı oluşturmalarını emretti. Bu önlem, Müslümanların yerlerini korumalarına yardımcı oldu ve sonunda her iki taraf da yoruldu ve muharebe o gün için durdu. Araplar arasında en ağır kayıplar, Kiş yakınlarında Abdullah ibn Mu'ammar ibn Sumayr al-Yashkuri'nin altında toplanan geride kalanlar ve yük katarına verildi; onlar neredeyse yok edildi.
Ertesi gün Türkeşler, Araplara yeni saldırılar düzenlediler, ancak bunlar püskürtüldü. Türkeşler ne zaman yaklaşsa Araplar şiddetli karşı taarruzlara giriştiler ve kağan birliklerine Arap kampına saldırmak yerine onu kuşatmalarını emretti. İlk saldırıya direnen Cüneyd, Semerkant'taki Sevre'ya haberciler göndererek, oyalayıcı bir saldırı ile yardımına gelmesini emretti. Sevre ve Semerkant garnizonu, bunun aslında bir intihar görevi olduğunun farkında oldukları için başlangıçta isteksizdiler ancak Cüneyd'in tehditleri Sevre'yi uymaya zorladı. Arkasında küçük bir garnizon bırakarak Sevre, 12.000 adamı Semerkant'tan çıkardı ve yerel bir rehberin yardımıyla Cüneyd'in kuvvetlerinin bir fersah -yaklaşık 5-6 kilometre (3,1-3,7 mil)- yakınına dağları geçerek ulaşmayı başardı. Orada, söylendiğine göre Semerkant'ın Soğdya kralı Gurak'ın tavsiyesi üzerine kuru otlakları ateşe veren Türkeşler ile karşılaştı. Sevre'nın yardımcıları, bir mızrak duvarının önünde yavaş bir piyade ilerleyişini tavsiye etti -Emevîlerin standart süvari karşıtı taktiği- ancak Sevre, birliklerinin yorgun ve çaresiz olduğunu bilerek, bunun yerine, kuvvetinin en azından bir kısmı ile hattı yarıp Cüneyd'e ulaşmak umuduyla Türkeşlere karşı bir süvari hücumu başlatmaya karar verdi. H. A. R. Gibb'in tarifinde, Sevre'nın "ısı ve susuzluktan çıldırmış" birlikleri, Türkeşlere saldırdı ve cephelerini kırdı, ancak muharebe kısa sürede her iki tarafın duman, toz ve alevler tarafından engellendiği karışık bir olay haline geldi. Sonunda Emevî ordusu bütünlüğünü kaybederek dağıldı ve Türkeş süvarileri tarafından parça parça yok edildi. Sevre'nın kendisi de dahil olmak üzere, kuvvetlerinin bini dışında hepsi öldü.
Cüneyd, saptırmayı Semerkant'a geçmek için kullandı, ancak ordusu dar geçitten çıkarken, subayları onu şehre gitmek yerine kamp kurmaya ve geceyi orada geçirmeye ikna etti. Türkeşler onlara yetişip ve muhtemelen Cüneyd'in ordusunu açık alanda yok edeceği için bu tavsiye doğru görünüyordu. Olduğu gibi, kampın tahkimatları, Türkeşlerin saldırılarını yeniledikleri ertesi güne kadar tamamlanamazdı. Bu noktada Araplar o kadar baskı altındaydılar ki, Cüneyd ordunun kölelerine savaşırlarsa özgürlüklerini vadetti. Birçoğu bunu zırh olarak eyer battaniyeleri kullanarak yaptı. Türkeş saldırıları püskürtüldü ve ağır kayıplara rağmen Emevî ordusu neredeyse üç günlük bir savaşın ardından Semerkant'a ulaştı.