stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Saint-Étienne
Ekonomi

Saint-Étienne 14. yüzyıldan itibaren fabrika sistemine bağlı olmadan silah üreticisi olarak ün yapmıştı. O kadar ki 19.yüzyıl sonunda Fransız Devrimi sırasında şehrin ismi "Armeville" olarak değiştirilmiştir. Bu gelişme fabrikalaşan silah üretimi, özellikle ateşli küçük silahlar üretimi, özellikle devletin savunma endüstrisi "Manufactüre d'armes de Saint-Étienne (MAS)" olarak devam etmişti. 1940'ta bu üretim birimi 11.000 kişi istihdam etmekteydi.
Şehir 20. yüzyılın birinci yarısında çok hızlı sınai üretim yatırımları ile iktisadi gelişme göstermiştir. Buna başlıca neden Saint-Étienne'in merkez olduğu Loire bölgesinde zengin kömür yataklarının bulunmasıydı. Şehir sınırları içinde 900 kadar maden ocağı girişi bulunmaktaydı. Bu maden ocakları ücret maliyetlerini düşük tutmak çok büyük sayıda göçmen maden işçisi, özellikle Sicilyalı İtalyan, istihdam etmekteydi. Şehrin yüksek eğitim kurumlarından biri olan Saint-Étienne'de "Grand Ecole" olan "Madencilik Yüksek Okulu" maden mühendislerini özel olarak yetiştirmek için kurulmuştu.
Şehrin diğer üretim alanları bisiklet üretimi ve tekstil, özellikle dantel, şeritler ve kurdele, üretimiydi.
20. yüzyılın ikinci yarısında şehir tam aksi durumla karşılaşmıştır. Bu dönemde Saint-Étienne şehri en önemli sanayilerinde bu sanayilerin istihdamlarında büyük çöküş ve bir kriz geçirmiştir.
Sanayi alanında büyük kesintiler ve üretim ve istihdamın büyük bünyesel değişmelerden geçmesi gereği açıkça ortaya çıkmıştır..
Saint-Étienne'in ünlü silah ve savunma endüstrisi fabrikası "Manufactüre d'armes de Saint-Étienne (MAS)" için devamlı sömürgelerin kaybedilmesi ve ordunun yeniden organize edilmesi ile küçük ateşli silahlara talep azaldı. Şirket 1964'te üretimini çeşitleştirmeye başladı ama talebin gittikçe azalması devam etti. 1981'de Saint-Étienne MAS fabrikasında istihdam 2200 düşmüştü. 1971'de Fransız devlet savunma sanayiini birleştirmek için kurulan GİAP adlı şirket MAS tesislerini 1989'da devraldı ama bu şirket de talep kaybolmasını önleyemedi. 2001'de "Manufactüre d'armes de Saint-Étienne (MAS)" üretimi durdurup fabrika kapılarını kapattı. Ancak ürün çeşitleme stratejisinin bazı başarılı kısımları Nexter adlı bir şirket altında ve özellikle geliştirilen "Optik" endüstrisi üretimi hala çalışmaya devam etmektedir.
Loire havzası kömür madenleri de Avrupa'daki bütün kömür madenleri gibi petrol ve yabancı ülkelerden rekabet dolayısıyla büyük bir çöküş gösterdi. 1945'te 26.000 kişi istihdam eden kömür madenlerinde istihdam 1973'te 3.000 düştü ve 1983'te ise son komu madeni kapandı.
Şehirde bulunan kurdele, dantel ve şerit tekstil sanayi de aynı şekilde çöküş gösterdi. I. Dünya Savaşı'ndan önce Saint-Étienne'de 80.000 kişi istihdam eden bu endüstri günümüzde ancak 3.000 kişi ile üretim yapmaktadır.
Şehir için önemli olan katalogla tüketici malları satışı yapan "Manufrance" şirketi ise 1985'te iflas etmiş ve şehirdeki tesislerini kapattı.
Aynı çöküş bisiklet sanayiinde de görülmüştür.
Yüksek eğitim

Jean Monnet Üniversitesi
ENSMSE: Saint-Étienne Madencilik Yüksek Milli Okulu (École Nationale Süpérieure des Mines de Saint-Étienne]]
"ENISE: Saint-Étienne Milli Mühendislik Okulu
EMLYON Business School
Kardeş şehir

Saint-Étienne'in şu resmî kardeş şehir anlaşmaları vardır:
Annâbe, Cezayir (1981)
Banská Bystrica, Slovakya  (2006)
Ben Arus, Tunus  (1994)
Coventry, Birleşik Krallık  (1955)
Des Moines, Iowa, Amerika Birleşik Devletleri  (1984)
Ferrara, İtalya (1960)
Fas, Fas  (2006)
Geltendorf, Almanya (1966)
Granby, Quebec, Kanada (1960)
Katowice, Polonya  (1994)
Luhansk, Ukrayna (1959)
Nazareth Illit, İsrail  (1974)
Oeiras, Portekiz  (1995)
Patras, Yunanistan (1990)
Toamasina, Madagaskar (1967)
Varşova, Polonya  (1995)
Windsor, Ontario, Kanada  (1963)
Wuppertal, Almanya (1960)
Xuzhou, Çin  (1984)
Resimler

Restore edilmiş eski bir apartman
Saint-Étienne merkezi Rue Charles de Gaulle ve şehir tramvayı
Saint-Étienne - Jean Jaures meydanı
Saint-Étienne Katedrali
Saint-Étienne Madencilik Yüksek Okulu
Saint-Étienne - Geoffroy Guichard Stadı
Saint-Étienne-Châteaucreux Tren Garı
Saint Etienne nüfusunun gelişmesi
Servetiye Müzesi

Servetiye Müzesi
Kocaeli'nin Başiskele ilçesinde bulunan müze, 2012 yılında Kocaeli Büyükşehir Belediyesi öncülüğünde Başiskele Belediyesi ve Kaymakamlığı’nın katkılarıyla yaptırılmıştır. Müzede Kurtuluş Savaşı’na ait silahlar ve aletler, yöresel kültüre ait eşyalar, savaş dönemine ait yazılı ve görsel materyaller ile muhtelif malzemeler sahiplerinin ismi ile birlikte sergileniyor.
Müzenin iç kısmı
Serenli, Niksar

| Serenli |
| --- | --- |
Belde

 Türkiye'de yeri
Ülke: Türkiye
İl: Tokat
İlçe: Niksar
Coğrafi bölge: Karadeniz Bölgesi
İdare
 • Belediye başkanı: Nurettin Keleş (Milliyetçi Hareket Partisi)
Rakım: 850 m
Nüfus (2015)
 • Toplam: 3.168
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0356
İl plaka kodu: 60
Posta kodu: 60600
Resmî site 
Serenli, Tokat'ın Niksar ilçesine bağlı kasaba, eski adı Avara'dır.
Tarihçe

30 Aralık 1998 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü.
Coğrafya

Niksar'a 14, Tokat'a 65 km mesafededir.
Nüfus

| Yıllara göre nüfus verileri |
| --- | --- | --- | --- |
| Yıllar | Nüfus |  |  |
| 2007 | 1.634 |  |  |
| 2000 | 2.540 |  |  |
| 1990 | 897 |  |  |
| 1985 | 1.137 |  |  |
| 1980 | 1.370 |  |  |
| 1975 | 1.369 |  |  |
| 1970 | 1.369 |  |  |
| 1965 | 1.364 |  |  |
| 1960 | 1.367 |  |  |
Sivrialtı Yaylası

Sivrialtı Yaylası, Erzurum ilinin İspir ilçesine 64 kilometre uzaklıkta konumlanmış bir yayladır. 15 kilometrekarelik bir alanı kaplayan yayla, en yakın yerleşim birimi olan Üzümbağı köyüne 4 kilometre uzaklıktadır. Yaylayı mahalle halkı hayvancılık amaçlı kullanmaktadır. 2017 verilerine göre 95 kişinin her mevsim kullandığı yaylada 30 büyükbaş ve 60 küçükbaş hayvan beslenmekteydi.
Sedum pachyphyllum

Sedum pachyphyllum, Sedum cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Sinekdoş

Sinekdoş, (Yunanca: συνεκδοχή [synekdokheː], ‘eş zamanlı anlam’) iletişimin her alanında kullanılan bir olayın, kurgunun veya nesnenin sadece küçük bir parçasını sunarak bütününü anlatma yöntemidir. Edebiyatta mecaz-ı mürsel sanatıyla benzerlik taşıyan bu yöntemin ayırt edici yönü ise diğer sanat dallarına da uygulanabilen temsilî bir anlatım yöntemi olmasıdır.
Sinema, fotoğraf veya resimde bir bıçak, cinayeti; bir martı, denizi; bir çan, kiliseyi veya Hristiyanlığı temsil amacıyla kullanılabilir. Sembolleştirmeden farkı ise çan örneğinde olduğu gibi ana sembol olan çarmıh yerine ana ögeyi çağrıştırmaya yetebilecek herhangi bir parçanın bütünü temsilen kullanılabilmesidir.
Sesli Sinekdoş

2013 yılında Mikail Karaali tarafından  isimlendirilmiş, özellikle ses sanatı ve müzik alanlarında kullanılan sesli temsilî anlatım yöntemidir. Sinekdoşun edebî ve görsel sanatlara kıyasla daha soyut düşünülmesi gereken sesli versiyonudur. Bir nevi mecaz-ı mürselin ses ve müzikteki karşılığı olarak da düşünülebilir. Bu yönteme göre bir enstrüman, bütün bir orkestrayı; kısa bir melodi, bütün bir senfoniyi; sürtünen ve çarpışan metallerin sesi, sanayiyi; bir martı sesi, denizi; hatta tüm bunların yanı sıra salt bir sessizlik; yokluk ve hiçliği çağrıştırabilir. Yani temelde sesli sinekdoş, ses yoluyla küçük bir parçadan bir bütünün algılanmasını sağlayan işitsel bir anlatım yöntemidir.
Sinek Kuşu (film)

| --- | --- |
Yönetmen: Bora Kim
Senarist: Bora Kim
Müzik: Matija Strniša
Görüntü yönetmeni: Gook-hyun Kang
Kurgu: Zoe Sua Cho
Çıkış tarih(ler)i: 2018
Süre: 138
Ülke: GÜNEY KORE, ABD
Sinek Kuşu, yönetmenliğini ve senaristliğini Kim Bora'in gerçekleştirdiği 2018 çıkışlı dramatik filmdir. Film, 38. Uluslararası İstanbul Film Festivali'ndeki ''Uluslararası Yarışma'' kategorisinde ''En iyi film'' ödülü olan Altın Lale En İyi Uluslararası Film Ödülü'nü kazandı.
Konusu

14 yaşında, sevgi peşinde koşan Eunhee'nin küçük bir dükkân işleten ailesi vardır. Sürekli çocuklarının önünde anlaşamayıp, kavga etmektedirler. Bu olay, Eunhee'nin kendisini sokaklarda turlayıp, kalbini teslim edecek birisini aramasına sebebiyet verir. Birçok önemli olayların yaşandığı bir dönemde Eunhee, olan olayların farkında değildir. Eunhee, kendisini büyük bir girdapta kaybetmektedir ve onu anlayan tek kişi, öğretmeni Youngji'dir.
Silvia

| Silvia Силвия |
| --- | --- |

Genel bilgiler
Tarzlar: pop-folk
Meslekler: şarkıcı

Silvia (Bulgarca: Силвия), Bulgar pop-folk şarkıcısı.
Albümleri

1997 - Strahotna zhena (Bulgarca: Страхотна жена)
1998 - Damata v cherveno (Bulgarca: Дамата в червено)
1999 - Sreshta s Kazanova (Bulgarca: Среща с Казанова)
2000 - Az, Silvia (Bulgarca: Аз, Силвия)
2001 - Baladi (Bulgarca: Балади)
2002 - Greshnitsa (Bulgarca: Грешница)
2006 - Da me zhelaesh (Bulgarca: Да ме желаеш)
2006 - Best Video Selection DVD
2007 - Zakasnyala proshka (Bulgarca: Закъсняла прошка)
2008 - Vlez v otbora (Bulgarca: Влез в отбора)
2013 - Balgarka (Bulgarca: Българка)
2013 - Zlatnite hitove na Payner 25 - Silvia (Bulgarca: Златните хитове на Пайнер 25 - Силвия)
Sirk (anlam ayrımı)

Sirk, akrobatlar, palyaçolar, eğitimli hayvanlar, birtakım sanatçılardan oluşan ve genellikle gezici olan bir eğlence takımı.
Sirk (film, 1928), 1928 yapımı bir Charlie Chaplin filmi.
Sirk (glasyoloji), yüksek dağlarda kalıcı kar ve buzulun birlikte oluşturduğu, arkası ve yanları dik, önü açık çember biçimli bir çukurluk
Kişiler

Douglas Sirk, Alman asıllı Amerikalı film yönetmeni.
Sibinia

Sibinia Curculionidae familyasına bağlı bir böcek cinsidir.
Sergio Toppi

| Sergio Toppi |
| --- | --- |
Doğum: 11 Ekim 1932 Milano, İtalya
Ölüm: 21 Ağustos 2012 Milano, İtalya
Milliyet:  İtalya
Vatandaşlık:  İtalya
Tür: Çizgi roman
Edebî akım: Çizgi roman
Önemli ödülleri: tam liste
 Etkiledikleri Angelo Stano, Adi Granov 
  Etkilendikleri Gustav Klimt, Paul Wegener,  Dino Buzzati, F. W. Murnau,  Pier Paolo Pasolini 

İmza: 

Sergio Toppi, (d. 11 Ekim 1932, Milano – ö. 21 Ağustos 2012, Milano) İtalyan çizgiroman geleneğinin en büyük ustalarından biri olarak kabul edilen İtalyan çizer, illüstratör.
Hayatı

Küçük İtalyan çizgi roman dünyasının dışında, mükemmel ve hiç tanınmayan bir yabancı olduğumda, çizgi romana adanmış bir etkinlikte (Buenos Aires'te ya da New York'ta, Angoulême'de ya da Barselona'da olduğu gibi) göründüğümde, muhataplarımın ilgisini ve saygısını uyandırmak için: "Merhaba, adım Sergio Bonelli, İtalya'da çizgi roman yayınlıyorum ve Sergio Toppi'nin editörüyüm." demem, hep yeterli oldu.
Sergio Toppi, İtalya'nın Milano kentinde doğdu. Başlangıçta tıp öğrencisi olan Toppi, 1954'te İtalyan Mondadori yayın grubunun Enciclopedia dei Ragazzi (Çocuk Ansiklopedisi) için illüstrasyonlar yaratarak kendini sanatsal kariyerine ilk adımını attı. Bu projeden 3 yıl sonra yani 1957'de Nino-Toni Pagot kardeşlerle bir dizi animasyon reklam filminde işbirliği yapmaya ve İtalyan hiciv dergisi Candido için karikatürist olarak çalışmaya başladı.
Toppi, 1966'da Corriere dei Piccoli gazetesi için Carlo Triberti'nin metinlerini yazdığı ilk çizgi bandını tamamladı. Bu çizgi-banttaki karakter, Mago Zurlì (Zurli Büyücüsü) idi. Toppi aynı gazete için çok sayıda savaş öyküsü de üretti. Daha sonra Toppi, 1984 tarihli eksantrik Collezionista (Koleksiyoncu) hariç, çoğunlukla tek atımlık çizgi öyküler için çalıştı. CEPIM'in Un Uomo Un'Avventura ve Fransız yayıncı Larousse için Çizgilerle Fransa Tarihi ve La Découverte du Monde'un bazı bölümleri için macera/tarihsel hikâyeler çizdi. Daha sonra Corriere dei Ragazzi ve popüler bir Roma gazetesinin çizgi roman eki olan Messaggero dei Ragazzi ile işbirliği yaptı.
Toppi'nin çalışmaları pek çok süreli yayında yer aldı. Bu yayınlar arasında linus, Corto Maltese dergisi, Ken Parker Magazine, Sgt. Kirk ve Il Giornalino bunların bazılarıdır. Bu dergilerde yayınlanan macera ve bant çizgi romanlar birkaç kitapta toplandı. En son, 1994'ten beri birlikte 22 kitap yaptığı Fransız yayıncı Mosquito ile çalıştı.
Türkiye'de Zagor, Mister No, Teks gibi serileriyle tanınan Sergio Bonelli Editore için 1975 yılında I Protagonisti serisinin onuncu cildini ve 1976 ile 1978 yılları arasında Cepim tarafından yayınlanan Un Uomo Un'Avventura serisi için üç cilt hazırladı: L'uomo del Nilo, L'uomo del Messico ve L'uomo delle Paludi.
Sergio Toppi'nin en iyi bilinen serilerden biri, ilk olarak 1979 yılında Alter Alter dergisinde tefrika edilen ve daha sonra Fransa ve İspanya'da da yayınlanan Sharaz-De adlı Binbir Gece Masalları'nın çizgi roman uyarlamasıydı.
80'lerde Sergio Toppi'nin çizimleri Famiglia Cristiana'dan Selezione dal Reader's Digest'e, Messaggero'dan Corriere della Sera'ya, Einaudi kitaplarından UTET kitaplarına kadar süreli yayınlarda, gazetelerde ve kitap kapaklarında illüstrasyonları yer alır. Yine 1980'lerin başında Fransız pazarı için Larousse'un L'Histoire de France en Bande Dessinées (Çizgilerle Fransa Tarihi) ve "La Découverte du Monde en Bandes Dessinées" serilerinde işbirliği yaptı. 1990'larda Fransız yayıncı Mosquito, Toppi'nin yaklaşık 40 macerasını yayınlarken; İspanya'da yayıncı Planeta DeAgostini 1992'de El Cerro de la Plata - La Leyenda de Potosì cildini yayınladı.
Türkiye'de Sergio Toppi

Sergio Toppi'nin eserleri Türkiye'de ilk olarak 70'li yıllarda, Milliyet Çocuk dergisinde yayınlandı. 2000'li yıllardan itibaren çeşitli Türk yayınevleri tarafından yayınlanan Julia, Martin Mystère ve Ken Parker çizgiroman serilerinde Sergio Toppi'nin misafir sanatçı olarak çizdiği maceralar yer aldı.
Sergio Toppi'nin başyapıtlarından biri olarak kabul edilen Sharaz-de, 2019 yılında Flaneur Yayınları tarafından yayınlanarak, kaliteli bir kağıt ve baskı kalitesiyle Türk okuyucularla buluştu.
Ödülleri

1975: Yellow Kid Ödülü, Lucca Uluslararası Çizgi Roman Festivali
1977: Premio ANAF, En İyi İtalyan Çizer Ödülü (Giorgio Cavazzano ile birlikte)
1978: Premio ANAF, Yılın En İyi İtalyan Realistik-Macera Çizeri Ödülü
1985: Premio ANAF, En İyi Metin ve Çizim Ödülü
1992: Caran D'Ache Ödülü, 19º Lucca Uluslararası Çizgi Roman Festivali
1992: Caran D'Ache Yaşam Boyu Başarı Ödülü, Lucca Uluslararası Çizgi Roman Festivali
1992: Premio ANAFI, Yılın En İyi Çizeri Ödülü
2001: Premio U Giancu
2006: Altın Romics Ödülü
2012: Golden Monkey King Award, Hangzhou
Slovak korunası

Slovak korunası veya Slovak tacı, 8 Şubat 1993 ila 31 Aralık 2008 tarihleri arasında Slovakya'nın para birimi olarak kullanılmıştır. 2009 yılı itibarıyla tedavülden kaldırılmıştır. Slovak korunasından avroya geçiş esnasında 1 avro = 30,1260 koruna kuru kullanılmıştır. Slovak krunası ISO 4217 kodu SKK ve yerel kısaltması Sk idi. Uluslararası numarası 703'tü. Slovak korunası alt para birimi "halier" olup, 100 halier 1 korunaya denkti. Halier kısaltması ise h olarak kullanılmıştır.
II. Yezid Mezyed

| Yezid bin Ahmet> X. Şirvanşah |
| --- | --- |
Hüküm süresi: Kasım 991 – 1027
Önce gelen: IV. Muhammet
Sonra gelen: I. Manuçehr

Ölüm: 1027
Hanedan: Mezyedi Hanedanı
Babası: Ahmet bin Muhammet
Dini: İslam
II. Yezid Mezyed ya da Yezid bin Ahmet – Şirvanşahlar Devleti'nin 10. şahı ve Kesrani Hanedanı'nın kurucusu olan I. Manuçehr'in babası.
Saltanatı

Şirvanşah IV. Muhammet'in vefatının ardından tahta kardeşi Yezid bin Ahmet çıktı. Saltanat değişikliğinden faydalanmak isteyen Emir Maymun tekrar Derbent kalesine saldırdı ve IV. Muhammet tarafından yaptırılan orta kale duvarını yıktırdı. Saltanatı boyunca saray entrikaları ile mücadele etmiş, H. 382 (M. 992) tarihinde abisinin savaşarak kazandığı Kebele kalesini kaybetti. Savaş esnasında baş veziri Müsettin bin Habeşi'le birlikte 400 Şirvan askeri öldürüldü.
Tahta çok genç yaşta çıkması sebebiyle hiçbir zaman iktidarda olamadı. Saltanatı boyunca devlet Berdeli Abbas ağanın erkek çocukları olan Abdülaziz ve Abdülsamet isimli 2 vezir tarafından yönetildi.
H. 389 (M. 999) yılında Şirvanşah Yezid Kebele kalesine saldırdı ve zafer kazandı. Daha sonra Derbent üzerine yürüse de Derbent  emiri Laşkeri bin Maymun'la girdiği savaşı kaybetti. Ama bu savaşta emirin kardeşi Ebu Nasır bin Maymun esir alınarak zındana atıldı. H. 391 (M. 1001) yılında Emir Laşker bin Maymun'un vefatı üzerine Derbent halkı kendilerine emir olarak Şirvan'da esirlikte bulunan Ebu Nasır bin Maymun'un serbest bırakılmasını istediler. Ancak yerli halkla anlaşma sağlanamadı ve esir veliaht H. 392 (M. 1002) yılında idam edilerek Şabran kalesi önlerine defnedildi. Bunun üzerine Derbent halkı Maymun bin Ahmet Haşim'in diğer oğlu Mansur'u Derbent emiri seçti. Şirvanşah birkaç kez Derbent'e saldırsa da, bu bölgenin işgali yalnız H. 410 (M. 1019) tarihinde gerçekleşti. Sonraki yıllarda birkaç kez Derbent kalesi sebebiyle karşı-karşıya gelindiyse de, kati bir zafer kazanılamadı.
Şehzade Anuşiravan isyanı

Bu olay "Tarih-i El-Bab" kitabında şöyle geçmekte:
"O yıl (muhtemelen H. 416 (M. 1025)) Şirvanşah Yezid'in büyük oğlu Şehzade Anuşiravan babasına karşı isyan çıkardı. Bu sırada Şirvanşah Gürzül kalesine ava gitmiş, büyük oğlunu taht naibi olarak Yezidiyye de bırakmıştı. Halkın desteğini alan Şehzade Anuşiravan babasının baş veziri Abdülaziz bin Abbas'ı tutuklayarak zındana attırdı. Ancak birkaç gün sonra arkasına aldığı desteği bulamayan asi şehzade Gülüstan kalesine sığındı. Ancak serbest bırakılan baş vezir Abdülaziz bin Abbas tarafından yakalanarak babasına teslim edildi. Bir müddet zındanda bekletilen asi şehzade Şirvanşah Yezid'in emriyle idam edildi."
Farslaşma eğilimleri

Bu dönemde farslaşma eğilimlerinin en güçlü ıspatı şahların isimleriydi. Zira Şirvanşahların isimleri değişmişti. Yezid bin Ahmet'ten sonra arap isimlerinden eski Sasani isimlerine dönüş başlamıştır. Artık X yüzyılın ilk yarısında Mezyedi Şirvanşahları Sasani kökenli asil ailelerle akrabalık ilişkilerine giriyor ve bu ailelerin kadın temsilcileri eski gelenekleri devam ettiriyorlardı.
Ailesi

Şirvanşah II. Yezid'in anneleri bilinmeyen 7 oğlu ve 1 kızı görülmektedir:
I. Manuçehr - 1027-1034 yıllarında hüküm sürmüş Şirvanşahlar Devleti'nin 11. şahı;
Şehzade Anuşiravan - 1025 yılında isyan çıkarmış ve bu nedenle idam edilmiştir;
II. Ali - 1034-1043 yıllarında hüküm sürmüş Şirvanşahlar Devleti'nin 12. şahı;
I. Kubad - 1043-1049 yıllarında hüküm sürmüş Şirvanşahlar Devleti'nin 13. şahı;
Şehzade Ahmet - 1049-1050 yıllarında hüküm sürmüş Şirvanşahlar Devleti'nin 14. şahı olan III. Ali'nin babası;
I. Salar - 1050-1063 yıllarında hüküm sürmüş Şirvanşahlar Devleti'nin 15. şahı;
Şehzade Memlan;
Şemkiye Hatun - Derbent emiri Abdül-Malik ile evlenmiş, M. 1067 tarihinde Gülüstan'da ölmüştür.
Sequoyah (mucit)

| Sequoyah |
| --- | --- |
ᏍᏏᏉᏯ
SE-QUO-YAH –  History of the Indian Tribes of North America (Kuzey Amerika'nın Kızılderili Kabilelerinin Tarihi)'nden alınan ve 1828'de Charles Bird King tarafından oluşturulan bir taş baskı.
Doğum: y. 1770 Tuskegee, Çeroki Milleti (günümüzde Knoxville, Tennessee yakınlarında)
Ölüm: 1843 (73 yaşında) San Fernando de Rosa, Coahuila, Meksika (günümüzde Zaragoza, Coahuila, Meksika yakınlarında)
Milliyet: Çeroki, Amerikalı
Diğer ad(lar)ı: George Guess, George Gist
Meslek: Gümüşçü, demirci, öğretmen, savaşçı, siyasetçi, mucit, dil bilimci
Evlilik: Sally Benge (e. 1815)
Çocuk(lar): 2

Sequoyah (imzasındaki şekliyle ᏍᏏᏉᏯ (Ssiquoya) veya Çerokice olarak ᏎᏉᏯ (Se-quo-ya); İngilizce olarak ise George Gist veya George Guess) (c.1770–1843), Amerika yerlisi Çeroki Milleti'ne mensup bir polimattı. Sequoyah 1821'de bağımsız olarak Çeroki hece yazısını icat etti ve böylece Çerokice okuma ve yazmayı olanaklı kıldı. Sequoyah'ın bu başarısı, yazılı tarihte okuma yazma bilmeyen bir topluma mensup birinin orijinal ve etkili bir yazı sistemi geliştirdiği birkaç seferden biridir. Çeroki hece yazısının geliştirilmesi sayesinde Çeroki milleti, yazılı dile sahip olan ilk Kuzey Amerikalı yerli gruplardan biri hâline geldi. Sequoyah ayrıca Çeroki milletinin önemli bir temsilcisiydi: İki yeniden iskân ile bir toprak alışverişi anlaşmasını imzalamak üzere Washington, DC'ye yolculuk etmişti.
Sequoyah'ın yazısının değerini gören Çeroki Milleti hızlıca yazıyı kullanmaya başladı ve 1825'te onu resmen benimsedi. Bu hece yazısı, büyük oranda ayrılmış Çeroki milletine yeni iletişim yöntemleri ve bağımsızlık hissi kazandırarak Çeroki halkını birleştirdi. 5 yıl içerisinde Çerokilerin okuryazarlık oranı civardaki Avrupalı yerleşimcilerinkini geride bıraktı.
Çeroki hece yazısının uluslararası etkileri de oldu. Hızla yayılan Çeroki hece yazısının; Kuzey Amerika, Afrika ve Asya kıtalarındaki toplam 65 dile ait bilinen 21 yazı sisteminin geliştirilmesine ilham kaynağı olduğuna inanılmaktadır.[kaynak belirtilmeli]
Bibliyografi

Bender, Margaret. (2002) Signs of Cherokee Culture: Sequoyah's Syllabary in Eastern Cherokee Life. Chapel Hill: University of North Carolina Press.
Feeling, Durbin. Cherokee-English Dictionary: Tsalagi-Yonega Didehlogwasdohdi. Tahlequah, Oklahoma: Cherokee Nation, 1975: xvii
Holmes, Ruth Bradley; Betty Sharp Smith (1976). Beginning Cherokee: Talisgo Galiquogi Dideliquasdodi Tsalagi Digoweli. Norman: University of Oklahoma Press. 0-8061-1362-6.
Foreman, Grant, Sequoyah, University of Oklahoma Press, Norman, OK, 1938.
Langguth, A. J. Driven West: Andrew Jackson and the Trail of Tears to the Civil War. New York, Simon & Schuster. 2010. 978-1-4165-4859-1.
McKinney, Thomas and Hall, James, History of the Indian Tribes of North America. (Philadelphia, PA, 1837–1844).
McLoughlin, William G., After the Trail of Tears: The Cherokees' Struggle for Sovereignty 1839 – 1880. University of North Carolina Press. Chapel Hill. 1993. 0-8078-2111-X.
Slovak dil kanunu

Slovak dil kanunu (Slovakça: Slovenský jazykový zákon), Slovakya'nın resmî dili Slovakçanın statüsünü ve kullanımına yönelik gerçekleştirilen yasal düzenlemelerdir. 1995 yılında yürürlüğü konulan yasa, 2009 yılında yapılan düzenlemelerle büyük değişikliğe uğradı ve beraberinde ciddi eleştiriyi getirdi. Ülkedeki nüfusu yarım milyondan fazla olan kalabalık Macar azınlığın itirazına sebep olan kanun, komşu devlet Macaristan'ın da tepkisini çekti ve iki ülke arasındaki ilişkileri krize uğrattı.
Yasa, Slovakya'da kamusal alanda yalnızca Slovakça konuşulup yazılmasını öngörmekte ve Slovakça dışındaki dilleri yasaklamaktadır. Yasanın ihlali durumunda vatandaşlara 5 bin Euroya varan para cezasının verilmesi tartışılan maddeler arasında yer almaktadır.
Sephanoides

Sephanoides, Trochilinae altfamilyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Slovak Ulusal Tiyatrosu

| --- | --- |
Slovenské národné divadlo
Tarihi Ulusal Tiyatro binasının ön cephesi

Genel bilgiler
Tür: Tiyatro binası
Mimari tarz: Neo-rönesans
Konum: Bratislava, Slovakya
Koordinatlar: 48°08′33″K 17°06′37″D﻿ / ﻿48.14250°K 17.11028°D﻿ / 48.14250; 17.11028
Tasarım ve inşaat
Mimar(lar): Fellner&Helmer

Slovak Ulusal Tiyatrosu yeni binası
Slovak Ulusal Tiyatrosu (Slovakça: Slovenské národné divadlo, kıs. SND), Bratislava'da tiyatro, bale ve opera topluluklarını bünyesinde barındıran köklü kültür kurumu.
1920'de kurulan tiyatroda sezon boyunca (Eylül başı-Haziran sonu) hemen her gün opera ve bale, pazartesi hariç her gün tiyatro temsilleri yapılmaktadır.
İlk performansı, 1 Mart 1920’de sahnelenen Smetana'nın Hubička (Öpücük) Operası'dır. Kurumun bünyesindeki tiyatro topluluğu, 1932’de Slovak ve Çek tiyatro toplulukları olmak üzere ikiye ayrılmış; 1938’de Slovakya ve Çek Cumhuriyeti’nin birbirinden ayrılması ile Çek topluluğu kapanmak zorunda kalmıştır.
Slovak Ulusal Tiyatrosu'nun iki binası vardır. Tarihi bina, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu döneminde Viyanalı mimarlar Helmer ve Fellner tarafından tasarlanmış ve 1886’da Şehir Tiyatrosu olarak inşa edilmiş binadır. Çekoslovakya'nın kurulması ile Slovak Ulusal Tiyatrosu, Şehir Tiyatrosu’nda faaliyetine başlamıştır. 14 Nisan 2007’de açılışı yapılan yeni bina Slovak mimarlar Martin Kusý, Pavol Paňák ve Peter Bauer'in eseridir.
Sephinioides

Sephinioides, Anisoscelini oymağına bağlı bir hayvan cinsidir.
Sephina

Sephina, Spartocerini oymağına bağlı bir hayvan cinsidir.