Kızıl Sendika Enternasyonali
İkinci Kongre (1922)

Profintern'in II. Kongresi, Kasım 1922'de Komünist Enternasyonal 4. Dünya Kongresi ile birlikte Moskova'da yapıldı.
Beklenildiği gibi kongre, zamanının çoğunu Komintern'in yakın tarihte benimsenen birleşik ön cephe politikasının uygulanmasını sendikal hareket için şekillendirmekle geçirdi. Başkanı Solomon Lozovski, yakın dönemde dünya devriminin hızlanması beklentileri ile, Amsterdam Enternasyonali ve çeşitli bağlı kuruluşların liderliklerini bir araya getiren uluslararası bir konferans önerdi. Bu toplantı, İkinci Enternasyonal, İki Buçuk Enternasyonal ve Komintern ile "kapitalizmin hücumuna karşı mücadele yöntemleri ve paralelliklerini ortaya koymak için" Nisan 1922'deki toplantıyı tekrarlayacak bir toplantıydı.
Örgütün tarihine bakıldığında, 1922 yılının Profintern'in Avrupada etkisinin ve büyüklüğünün arttığı bir dönem olduğu görülür. O dönemde "kızıla yakın" sendikaların Genel Emek Konfederasyonu'na daha yakın olduğu düşünüldüğünde, oradan gerçekleşen kopuşlarla birlikte yeni kurulan Profinter'in bu denli büyümesi üstün bir başarı olarak kabul edilir.
Çekoslovakya'da aydı dönem sosyal demokrat liderler tarafından Profinter'e üye olunan komünist sendikacıların sınır dışı edilmesine yönelik bir kampanya başlatıldı. Ekim 1922'de Çekoslovakya'daki kızıl sendikalar kendi aralarında kongre düzenleyerek sosyal demokrat "sarı" sendikalarla yollarını ayırdı. Düzenlenenler bu ayrı kongrelere Çekoslovakya Komünist Partisi üye sayısının 1922'de 170.000 olması ve o dönemdeki komünist partilere göre güçlü olması de etkendir.
Bulgaristan'da Tüm-Bulgar Sendikalar Federasyonu, Profintern'e direlt olarak üye olmaya karar verdi ancak muhalif gruplar Serbest Serbest Federasyonu adında bir örgüt kurdular ve Bulgar sendika hareketi bölündü. Buna benzer bir gelişme İspanya'da da yaşandı, sendikal hareket "kızıllar" a katılmaya karar verdiğinde gelenekçi gruplar ayrı bir oluşuma gitti ve resmen bölündü. Avrupa ülkelerinde dönemin siyasal ve ekonomik iklimi, acımasız ücretler ve sendikal hareketin parçalamasının sorumluluğunu üstlenen kişilere verilen ezalar arasında gidip gelmekteydi.
Profintern'in birleşik bir kızıl sendika cephesine dair hedefi Aralık 1922'de gerçekleşmeye başladı. Profintern, Amsterdam Enternasyonali temsilcileri ile başkanlığını İngiltere'nin sendika lideri James H. Thomas'ın yaptığı Lahey'deki bir barış konferansında bir araya geldi. 1922 başında başında üç siyasal enternasyonal temsilcisinin birlikteliğinde olduğu gibi, oturum her iki tarafın da birbirlerine suçlamalarda bulundu ve Lozovski'nin birleşik bir cepheye olan istekleri reddedildi. itirazı keyfi olarak şeffaf bir taktik manevrası olarak reddedildi.
Bu başarısızlığın ardından Ocak 1923'te Komintern ve Profintern'in ortak bir girişimiyle faşist düşüncelere karşı bir faaliyet komitesi kurulması kararlaştırıldı. Ardından Mart 1923'te Berlin'de Clara Zetkin önderliğinde Faşizme Karşı Eylem Komitesi kuruldu. Bu örgütün aynı ay Frankfurt'ta uluslararası olarak düzenlediği konferansa çeşitli siyasal gruplar, sosyal demokrat partiler İkinci Enternasyonal üyeleri ve Amsterdam Enternasyonali mensubu sendikalar çağrıldı. Bununla birlikte az sayıda sosyal demokrat grup katıldı. Toplananların ezici çoğunluğu komünist idi. Almanya, Sovyet Rusya, Fransa ve Britanya delegeleri, Versay Barış Antlaşması'nı ve Fransa'nın Ruhr'u işgali'ni kınamak için birleşti Almanya'ya karşı verilen zorlayıcı tazminatlara itiraz etti. Bununla birlikte siyasal veya sendika üyelerinden sosyal demokratlar ve Komünist Enternasyonal taraftarları arasında hiçbir ortak faaliyetin yürütülmeyeceği kararlaştırıldı.
Lozovski, Profinter'in Nisan 1923'teki Rusya Komünist Partisi 12. Kongresi'ne katıldığında yaptığı konuşmasında kaydedilen ilerlemeleri anlattı ve Profintern'in 13 milyon üyesi oldupunu, rakibi olan Amsterdam Enternasyonali'nin iste 14-15 milyon üyesi olduğunu bildirdi. Bu sayıyı "muhtemelen abartılı" olarak kabul eden tarihçiler de mevcuttur.