Mora'nın Osmanlı tarafından yeniden fethi
Hazırlıklar ve karşıt güçler > Venedik

Venediklilerin Mora'yı etkili bir şekilde savunma konusundaki yetersizlikleri, Büyük Türk Savaşı'nın son aşamalarında, Yunan dönek Limberakis Gerakaris'in yarımadaya tehlikeli baskınlar düzenlediği sırada zaten belliydi. Cumhuriyet,hem prestij nedenleriyle hem de yarımadanın Venedik mülkiyetinde olmasının Yunanistan'ın geri kalanındaki Osmanlı mülklerine yönelik potansiyel tehdit nedeniyle Osmanlı'nın Mora'yı geri alma hırsının gayet iyi farkındaydı: Mora bir Venedikliler, sıçrama tahtası olarak Girit'i geri almaya veya Balkanlar'da Osmanlı karşıtı isyanları kışkırtmaya çalışabilirler.
Sonuç olarak, yönetiminin başlangıcından itibaren Venedik yetkilileri, durumlarını ve direnme kapasitelerini öğrenmek için kaleleri gezdiler. Bununla birlikte, Venediklilerin konumu, erzak ve moral sorunlarının yanı sıra mevcut birliklerin aşırı eksikliği nedeniyle engellendi: 1702'de,anakaradan ana istila yolu olan Korint Kıstağı'nı kapsayan Acrocorinth'teki garnizon numaralandırıldı. sadece 2.045 piyade ve ancak bin süvari. Küçük bir sürekli ordudan oluşan ve onu kolonilerdeki küçük garnizonlara (presidi) yayan barış zamanı Venedik askeri sistemi de, hızlı seferberliği ve büyük bir gücün toplanmasını yasakladığı için bir sorun olduğunu kanıtladı. Dahası, böyle bir kuvvet esas olarak bir piyade ordusuydu, süvari sayısı azdı ve bu nedenle meydan muharebelerinden kaçınmaya ve kuşatmalara konsantre olmaya zorlandı. Venedik milis (cernide ) sistemi de sorunluydu, para kıtlığı ve sömürge tebaasının burada hizmet etme konusundaki isteksizliği ile boğuşuyordu. Örneğin, 1690'da göreve uygun görülen 20.120 erkekten sadece 662'si Mora'daki milis kuvvetlerine fiilen katıldı. Mora'daki Venedik ordusunda özellikle süvari yoktu. Mora'da, her biri beş bölükten oluşan yalnızca üç ejderha alayı ve sekiz bölüğü olan Antonio Medin'in Hırvat süvari alayı konuşlanmıştı. Hem adamların hem de atlarının kalitesi son derece düşük olarak değerlendirildi ve firar veya hastalık nedeniyle barış zamanı kayıpları, asla tam güçte olamayacakları anlamına geliyordu.
Bu gerçeklerin ışığında, Mora'daki Venedikli valiler dikkatlerini hızla tahkimatlara yoğunlaştırdılar. Bununla birlikte, 1698'de yapılan ayrıntılı bir araştırma, Mora'nın tüm kalelerinde ciddi eksiklikler bulsa da, bunları gidermek için çok az şey yapılmış gibi görünüyor. 1711'de yarımadadaki durumu teftiş etmekle görevlendirilen Daniele Dolfin, birçok eksiklik kısa sürede giderilmezse yaklaşan bir savaşta kaybedileceği konusunda uyardı. Ayrıca, fon ve adam eksikliği ve mevcut ordunun veya donanmanın kara üzerindeki bir Osmanlı işgalini durdurmadaki yetersizliği göz önüne alındığında, Mora'nın savunmasının stratejik açıdan önemli bir avuç kaleyle sınırlandırılmasını tavsiye etti: başkent Nauplia, Acrocorinth, Korint Körfezi'nin girişindeki Mora Kalesi ve Modon ve Monemvasia kıyı kaleleri. Bunları güçlendirmede mevcut kaynakların yoğunlaştırılmasıyla zaptedilemez hale getirilebilecekleri umuluyordu. Venedikliler tarafından Mora'daki yönetimleri sırasında üstlenilen neredeyse tek büyük yeni tahkimat, 1711-1714'te Palamidi'nin şehre ve ona yaklaşanlara bakan yüksekliği üzerine inşa edilen Nauplia için yeni kaleydi.
Savaşın arifesinde Mora'da Cumhuriyet'in kullanabileceği kuvvetler 5.000'den azdı ve çeşitli kaleler arasında dağılmıştı. Montreal'de korunan çağdaş bir sicile göre, Mora'daki düzenli Venedik birliklerinin toplam gücü 4.414 adamdı:
Nauplia : Provveditore generale Alessandro Bon komutasında 1.716 erkek (Palamidi için 370)
Acrocorinth (Korint): Provveditore straordinario Giacomo Minotto komutasındaki Kıstağı korudukları için 330 erkek ve 162 Arnavut.
Mora Kalesi (Rio ): Provveditore straordinario Marco Barbarigo komutasında 786 erkek.
Monemvasia : 261 erkek, provveditore straordinario Federgo Badoer altında
Kelefa : provveditore Paulo Donà altında 45 erkek
Zarnata : provveditore Bembo altında 83 erkek
Koron : provveditore Agostin Balbi komutasında 282 erkek
Modon : Provveditore straordinario Vincenzo Pasta altında 691 erkek
Aigina: provveditore Francesco Bembo altında 58 erkek
Apostolos Vakalopoulos benzer, ancak biraz farklı rakamlar veriyor: Nauplia'da 1747 (397 süvari), Korint'te 450, Rio ve çevresinde 466 piyade ve 491, Monemvasia'da 279, Kelefa ve Zarnata'da 43, Coron'da 719 (245 süvari) ve Modon ve Navarino'da 179 piyade ve 125 olmak üzere toplam 4.527 erkek. Cernide milislerinin gücü.
Venedikli komutanların aldığı çeşitli raporların iddia ettiği gibi, bu kuvvetler 200.000 kişilik bir Osmanlı ordusuna karşı koymak için açıkça yetersizdi. Venedik hükûmeti Mora'ya takviye kuvvetlerini bitirmeyi de erteledi: Lodovico Flangini komutasındaki ilk konvoy, Mart ayı sonunda yarımadaya ulaştı, ancak cephane taşıyan yalnızca iki gemiden oluşuyordu. Sonuç olarak, Mart 1715'te Venedikliler savunmalarını Nauplia, Acrocorinth, Mora Kalesi ve Monemvasia üzerinde yoğunlaştırmaya karar verdiler. Venedikli komutanlar Navarino ve Coron'u da tutabilmeyi umuyorlardı, ancak Dolfin daha Nisan ayında bunların da terk edilmesi gerektiğine karar verdi.
Savaşın patlak vermesi üzerine Venedikliler diğer Avrupa devletlerinden yardım istediler, ancak Cumhuriyetin diplomatik izolasyonu ve Avrupalı güçlerin diğer çatışmalarla meşgul olması nedeniyle yanıt yavaş oldu: Papa ve Haçlı emirleri dışında Hemen birkaç savaş gemisi gönderen Hospitaller Şövalyeleri ve St. Bu yardımcı filoların gelişinden sonra bile, Temmuz 1715'te Dolfin, hattaki yalnızca 22 gemiye, 33 kadırgaya, 2 kadırgaya ve 10 kadırgaya sahipti ve Osmanlı filosuna karşı önemli bir dezavantajdaydı, bu da onu zorladı. oldukça pasif bir duruş sergiliyor.
Venedik'in yerel Yunan sakinlerine yaptığı çağrılar, özellikle kıta Yunanistan'ında da etkisizdi: Yunanlıların çoğu ya tarafsız kaldı ya da aktif olarak Osmanlılara katıldı. Osmanlılar, can, mal ve dini ve idari özerkliğin ayrıcalıklarına saygı gösterileceğini ilan ederek bunu aktif bir şekilde teşvik ettiler. Konstantinopolis Patriği'nin Venediklilere herhangi bir şekilde yardım eden herkesi aforoz ettiği haberi, Yunan tutumlarını da etkiledi. Bu, Venedikliler için ağır bir darbeydi: Osmanlı ordusuna birçok silahlı grup lideri katıldı ve sayısal olarak çok daha düşük olan Venedik kuvvetleri yerine ikincisini destekledi; Osmanlı kuvvetlerine yiyecek ve erzak. Özellikle Mani Yarımadası'ndaki bazı Yunan liderler Venediklilere yardım etmeye karar verdiklerinde bile, bunu Venediklilerin silah ve erzak sağlaması şartına bağladılar. Olayda, hızlı Osmanlı ilerlemesi ve etkili bir Venedik tepkisinin olmaması onları tarafsız kalmaya ikna etti.