II. Géza
Hükümdarlığı > Faal dış politika (1147–1155)

Avrupalı güçler arasındaki anlaşmazlıklar 1140'ların sonlarında iki koalisyonun oluşmasına yol açtı. Bizans İmparatoru I. Manuil ve III. Konrad tarafından, Bizans topraklarını işgal eden Sicilya kralı II. Rugerro'ya karşı bir ittifak kuruldu. Géza, II. Rugerro ve asi Alman prensi VI. Welf ve Sırbistan'ın II. Uroš'u da dahil olmak üzere müttefiklerinin yanında yer aldı. Géza, 1148 baharında Çernigov Prensi Vladimir'e karşı kayınbiraderi Büyük Prens II. Iziaslav'a takviye gönderdi. Sırbistan Büyük Prensliği 1149'da isyan ederek İmparator I. Manuil'i Güney İtalya'yı işgal etme hazırlıklarını kesmeye ve 1149'da Sırbistan'ı işgal etmeye zorladı. İmparatorun methiyecisi Theodoros Prodromus'a göre Macar kuvvetleri, imparatorun seferi sırasında Sırpları destekledi. Hypatian Kodeksi, Géza'nın, Suzdal Prensi Yuri Dolgoruki'nin Ağustos 1149'da Kiev'den kovduğu II. Iziaslav'a takviye göndermeyi reddettiği için kendisini mazur görürken İmparator Manuil'e karşı savaşından bahsettiğini söyler. Macar destek birlikleri, 1150 baharının başlarında Kiev'i yeniden işgal etmek için II. İziaslav'ı desteklediler, ancak çok geçmeden Yuri Dolgorukiy, İziaslav'ı kasabadan kovdu. Sonbaharda Géza, ordusunu Yuri Dolgorukiy'nin yakın müttefiki Halych'li Volodimirko'ya karşı yönetti. Sanok'u ele geçirdi, ancak Volodimirko, Géza'yı Kasım ayından önce Halych'ten ayrılmaya ikna eden Macar komutanlara rüşvet verdi.
Aynı yıl İoannis Kinnamos'a göre, "Heterodoks Chalisoi'nin yanı sıra Macar süvarilerinden oluşan sayısız müttefik kuvvet"  aynı yıl Sırpları desteklemişti, ancak Bizans ordusu Eylül ayında birleşik birliklerini Tara nehrinde bozguna uğrattı. Bizans zaferi, Sırbistan Kralı II. Uroš'u imparatorun hükümdarlığını kabul etmeye zorladı. İmparator Manuil, Macaristan'a karşı bir misilleme kampanyası başlattı ve Sava ile Tuna nehirleri arasındaki toprakları kasıp kavurdu. Bizans birliklerinin yardımıyla, sahtekar Boris de Macaristan'a girdi ve Temes nehri vadisini harap etti. Halych'ten yeni dönen Géza, "kalan Macar kuvvetlerini yıkıma dahil etmek" istemedi ve barış talebinde bulundu. Barış antlaşması 1150 sonlarında veya 1151 başlarında imzalandı.
Géza, 1151'de gergin ilişkilerinin normalleşmesine katkıda bulunan Henry Jasomirgott ile buluştu. Nisan 1151'den önce Kiev'i yeniden işgal eden II. Iziaslav'a takviye gönderdi. Üç ay sonra Halych'li Volodimirko, Kiev'e doğru yürüyen bir Macar ordusunu bozguna uğrattı. Almanya'nın yeni seçilen Kralı Friedrich Barbarossa, Haziran 1152'deki İmparatorluk Diyeti'nde Alman prenslerinin Macaristan'a karşı savaş açma iznini talep etti, ancak Otto von Freising'e göre prensler onu "belirsiz nedenlerden dolayı" reddettiler. Géza, 1152 yazında Halych'i işgal etti. Géza ve Iziaslav'ın birleşik orduları, Volodimirko'nun birliklerini San Nehri'nde mağlup ederek Volodimirko'yu Iziaslav ile barış anlaşması imzalamaya zorladı. Papa III. Eugenius, Macar kilisesinin "inanç ve disiplinini" güçlendirmek için elçilerini Macaristan'a gönderdi. Géza, papalık elçilerinin Macaristan'a girmesini yasakladı, bu da onun Vatikan ile ilişkisinin kötüleştiğini gösterir.
Géza, 1153 baharında Paristrion'u — Aşağı Tuna'da Bizans eyaleti — işgal etmeyi planladı. İoannis Kinnamos'a göre Géza, Manuil'in 1150'deki işgalinin intikamını almak istiyordu; öte yandan Selanikli Mihail, Géza'nın İmparator Manuil'in Güney İtalya'yı işgal etmesini engellediğini yazar. Ancak Géza'nın planından haberdar olan imparator Tuna'ya yürüdü. Géza, imparatora elçilerini gönderdi ve Sardica'da (şimdi Bulgaristan'da Sofya) yeni bir barış anlaşması imzalandı. 1150 ile 1153 yılları arasında Macaristan'da yaşayan Granadalı Müslüman gezgin Ebû Hâmid el-Gırnâtî'ye göre, barış anlaşması uyarınca Bizanslılar Macar savaş esirlerini serbest bıraktılar.
Ebû Hâmid, "emrindeki birçok ordu ve büyük cesareti nedeniyle" her ülkenin Géza'nın saldırısından korktuğunu yazar. Müslüman seyyah, Géza'nın Avrasya bozkırlarındaki halklardan toplanan Müslüman askerleri çalıştırdığını gözlemlemiştir. Hatta Ebû Hâmid, askerleri Géza ile "cihada devam etmek için her türlü çabayı" göstermeye çağırdı "çünkü böylece Tanrı, Kutsal Savaşın erdemini [onların] hesabına koyacaktı". Géza'nın Müslüman tebaasının cariye almasına izin vermesi Macar din adamlarını harekete geçirdi. Ayrıca Batı Avrupalı (öncelikle Alman) şövalyelerini Macaristan'a yerleşmeye davet etti. Mesela 1150'li yıllarda kendisinin daveti üzerine "vatanlarını terk eden" Gottfried ve Albert isimli iki şövalyeye toprak hibe etmişti. Birkaç yıl önce Merkstein'lı bir Hezelo, memleketine bir daha dönmediği Macaristan'a gitmeden önce Aachen bölgesindeki mirasını satmıştı. Transilvanya Saksonlarının ayrıcalıklarını açıklayan 1224 tarihli Diploma Andreanum'a göre, onların ataları Géza tarafından güney Transilvanya'ya yerleşmeye davet edilmişti.
Papa IV. Anastasius, Ekim 1154'te Géza'nın Dalmaçya'daki yönetiminin hukuka aykırı ilan etti. Belgrad, Braničevo ve Niş'i yöneten İmparator Manuil'in kuzeni Andronikos Komnenos, 1154'te Géza'ya bir mektup göndererek, Géza'nın imparatora karşı desteği karşılığında bu kasabaları Géza'ya teslim etmeyi teklif etti. Géza, yıl sonuna doğru Sicilya kralı I. Guglielmo ile yeni bir ittifak imzalamak için elçilerini Sicilya'ya gönderdi, ancak I. Guglielmo asi tebaasıyla savaşıyordu. Andronikos Komnenos'un komplosu ortaya çıkarılıp yakalanmış olsa da Géza, Bizans İmparatorluğu'nu işgal etti ve 1154'ün sonlarında Braničevo'yu kuşattı. Andronikos Komnenos'un hapsedildiğini duyan Géza, kuşatmayı bırakıp Macaristan'a döndü. Bizans generali Basileios Tzintziluces, Macar ordusuna bir saldırı başlattı, ancak Géza, Macaristan'a dönmeden önce Bizans kuvvetlerini yok etti. 1155'in başlarında Bizans ve Macar elçileri yeni bir barış antlaşması imzaladılar. Aynı yıl bir Bizans ordusu, Géza'nın müttefiki Desa'yı Sırbistan'dan kovdu ve Macaristan ile ittifak yapmayacağına söz veren II. Uroš'u geri getirdi.