Macaristan Krallığı (1526-1867)
Erken modern dönemde 1848'e kadar Macaristan Krallığı > 18. yüzyıl

Habsburgların Türk toprakları üzerindeki kontrolü artmaya başladıkça, I. Leopold'un bakanları onun Macaristan'ı fethedilmiş bölge olarak yönetmesi gerektiğini savunmuşlardır. 1687'de Pressburg'daki "Kraliyet Macaristan" Diyetinde İmparator, tüm yasa ve ayrıcalıklara riayet edeceğine söz vermiştir. Bununla birlikte, Habsburg'ların kalıtsal mirası tanınmış ve soyluların direnme hakkı kaldırılmıştır. 1690'da Leopold, Türklerden kurtarılan toprakları yeniden dağıtmaya başlamıştır. Habsburglar tarafından sadakatsiz oldukları düşünülen Protestan soylular ve diğer tüm Macarlar, yabancılara verilen mülklerini kaybettiler. Viyana dış işleri, savunmayı, gümrük vergilerini ve diğer işlevleri kontrol ediyordu.
Protestanlara yönelik baskı ve topraklara el konulması Macarları hayal kırıklığına uğratmış ve 1703'te bir köylü ayaklanması, Habsburg yönetimine karşı sekiz yıl süren bir isyanın fitilini ateşlemiştir. 17. yüzyılın sonunda yeniden Macaristan'ın bir parçası haline gelen Transilvanya'da (Gyulafehérvár'da oturan Diyet ile "Transilvanya Prensliği" olarak adlandırılan bir eyalet olarak), insanlar bir Roma Katolik olan kodaman II. Ferenc Rákóczi'nin altında birleşmişlerdir. Kısa süre sonra Macaristan'ın çoğu Rákóczi'yi desteklemiş ve Macar Diyeti, Habsburg'ların taht hakkının iptal edilmesi yönünde oy kullanmışlardır. Ancak Habsburglar batıda barış yapıp tüm güçlerini onlara karşı çevirdiğinde şans Macarların aleyhine dönmüştür. Savaş, 1711'de Macar Orduları Generali Kont Károlyi'nin Szatmár Antlaşması'nı kabul etmesiyle sona ermiştir. Antlaşma, imparatorun Diyet'i Pressburg'da yeniden toplama ve isyancılar için af çıkarma konusundaki maddeleri içeriyordu.
Leopold'un halefi Kral VI. Karl (III. Charles) (1711-1740), Szatmár Antlaşması'ndan sonra Macaristan ile uygulanabilir bir ilişki kurmaya başlamıştır. Charles, Habsburg hükümdarının Macaristan'ı imparator olarak değil, Macaristan anayasası ve yasalarının sınırlamalarına tabi bir kral olarak yöneteceği Pragmatik Yaptırım için Diyet'in onayını istemiştir. Yerine kızı Maria Theresia'nın geçmesi durumunda Pragmatik Yaptırım'ın Habsburg İmparatorluğu'nu sağlam tutacağını umuyordu. Diyet, Pragmatik Yaptırım'ı 1723'te onayladı ve böylece Macaristan, Habsburg hanedanı var olduğu sürece kalıtsal bir monarşi olmayı kabul etmiştir. Ancak uygulamada Charles ve halefleri, Macaristan'ın dış ilişkilerini, savunmasını ve maliyesini kontrol ederek, ancak soyluları onların onayı olmadan vergilendirme yetkisinden yoksun olarak neredeyse otokratik bir yönetim sergilemişlerdir.
Charles ülkeyi merkezi bir yönetim altında örgütledi ve 1715'te kendi komutası altında, tamamen soylu olmayan halk tarafından finanse edilen ve yönetilen bir daimi ordu kurmuştur. Bu politika, soyluların vergi muafiyetlerini ortadan kaldırmadan askerlik yükümlülüklerini azaltmıştır. Charles ayrıca Protestanlığa geçmeyi yasaklamış, devlet memurlarının Katolik olduğunu beyan etmelerini zorunlu kılmış ve Protestan öğrencilerin yurtdışında eğitim görmesini yasaklamıştır.
Maria Theresa (1741-1780), Habsburg Hanedanı'nın başına geçtiğinde Prusyalı II. Friedrich'in  karşı karşıya kaldığı ani bir meydan okuması olan Birinci Silezya Savaşı ile karşı karşıya kaldı. 1741'de yeni doğan oğlunu kucağında tutarak Pressburg Diyeti'nin önüne çıkmış ve Macaristan'ın soylularından onu desteklemeleri için yalvarmıştır. Onun arkasında durmuşlar ve yönetiminin güvence altına alınmasına yardımcı olmuşlardır. Maria Theresa daha sonra Macaristan'ın kodamanlarıyla bağlarını güçlendirmek için önlemler almıştır. Macar soylularını Viyana'ya çekmek için özel okullar kurmuştur.
Charles ve Maria Theresa yönetiminde Macaristan daha fazla ekonomik düşüş yaşamıştır. Yüzyıllar süren Osmanlı işgali ve savaş, Macaristan'ın nüfusunu büyük ölçüde azaltmış ve ülkenin güney yarısının büyük bir kısmı neredeyse terk edilmiş duruma gelmişti. Toprak sahipleri mülklerini geri kazanırken iş gücü sıkıntısı ortaya çıkmıştır. Bu yüzden Habsburglar, Macaristan'ı Avrupa'nın her yerinden, özellikle Slovaklar, Sırplar, Hırvatlar ve Almanlar olmak üzere çok sayıda köylüyle kolonileştirmeye başlamışlardır. Pek çok Yahudi de 18. yüzyılın sonlarına doğru Viyana'dan ve imparatorluğun Polonya topraklarından göç etmiştir. Macaristan'ın nüfusu 1720 ile 1787 arasında üç kattan fazla artarak 8 milyona ulaşmıştır. Ancak halkının yalnızca yüzde 39'u, çoğunlukla ülkenin merkezinde yaşayan Macarlardan oluşmaktaydı.
18. yüzyılın ilk yarısında Macaristan, nüfusun yüzde 90'ının istihdam edildiği bir tarım ekonomisine sahipti. Soylular gübre kullanamadılar, yollar bozuktu, nehirler tıkalı ve ham depolama yöntemleri büyük miktarda tahıl kaybına neden olmaktaydı. Para işlemlerinin yerini takas almış ve kasabalarla serfler arasında çok az ticaret mevcuttu. 1760'tan sonra emek fazlası gelişmiştir. Serf nüfusu gelişmiş, toprak üzerindeki baskı artmış ve serflerin yaşam standardı düşmüştür. Arazi sahipleri yeni kiracılardan daha fazla talepte bulunmaya ve mevcut anlaşmaları ihlal etmeye başlamışlardır. Buna yanıt olarak Maria Theresa, serfleri hareket özgürlüklerini yeniden sağlayarak ve angaryayı sınırlayarak korumak için 1767 tarihli Urbaryum yayınladı. Çabalarına ve birkaç dönem boyunca tahıla yönelik güçlü talebe rağmen durum daha da kötüleşmiştir. 1767 ile 1848 arasında birçok serf mülklerini terk etmiştir. Çoğu topraksız tarım işçisi ortaya çıkmıştı; endüstriyel gelişme eksikliği kasabalarda çalışma fırsatlarının az olması anlamına geliyordu.
Aydınlanma Çağı'ndan güçlü bir şekilde etkilenen dinamik bir lider olan II. Joseph (1780-1790), tahtı annesi Maria Theresa'dan devraldığında Macaristan'ı içinde bulunduğu sıkıntı karşısında sarsılmıştır. Josephinizm çerçevesinde Joseph, imparatorluğun kontrolünü merkezileştirmeye ve onu aydınlanmış bir despot olarak kararnameyle yönetmeye çalışmıştır. Macaristan anayasası tarafından kısıtlanmamak için Macar taç giyme yemini etmeyi reddetmiştir. 1781-1782'de Joseph bir Hoşgörü Patenti yayınlamış ve bunu Protestanlara ve Ortodoks Hristiyanlara tüm sivil hakları ve Yahudilere ibadet özgürlüğü tanıyan bir Hoşgörü Fermanı izlemiştir. Krallığın resmi dili olarak Latincenin yerini Almancanın almasına karar vermiş ve köylülere mülklerini terk etme, evlenme ve çocuklarını ticarete sokma özgürlüğü vermiştir. Macaristan, Slavonya, Hırvatistan, Askeri Sınır ve Transilvanya, Macaristan Krallığı veya "Aziz Stephen Tacı Toprakları" adı verilen tek yönetim altında tek bir imparatorluk bölgesi haline gelmiştir. Macar soyluları vergi muafiyetlerinden feragat etmeyi bir kez daha reddettiklerinde Joseph, Macar yapımı malların Avusturya'ya ithalatını yasaklamış ve genel bir arazi vergisinin uygulanmasına hazırlanmak için bir araştırma başlatmıştır.
Joseph'in reformları Macaristan'ın soylularını ve din adamlarını öfkelendirmiş ve ülkenin köylüleri vergilerden, zorunlu askerlikten ve malzeme taleplerinden hoşnutsuz olmaya başlamışlardır. Macarlar, Joseph'in dil reformunu Alman kültürel hegemonyası olarak algılamışlar ve kendi dillerini kullanma hakkı konusunda ısrar ederek tepki göstermişlerdir. Sonuç olarak, Macar küçük soyluları, Macar dili ve kültüründe bir rönesansın kıvılcımını ateşledi ve bir ulusal dans ve kostüm kültü gelişti. Daha alt düzeydeki soylular, yarısından azı etnik Macar olan ve hatta Fransızca ve Almanca konuşan saray mensubu olan kodamanların sadakatini sorguluyorlardı. Macar ulusal uyanışı daha sonra Macaristan ve Transilvanya'da hem Alman hem de Macar kültürel hegemonyasının tehdit altında olduğunu hisseden Slovak, Romen, Sırp ve Hırvat azınlıklar arasında ulusal canlanmaları tetikledi. Bu ulusal canlanmalar daha sonra 19. ve 20. yüzyıllarda imparatorluğun nihai çöküşüne katkıda bulunan milliyetçi hareketlere dönüştü.
Joseph, saltanatının sonlarında Türklere karşı imparatorluğunu zayıflatan maliyetli ve talihsiz bir sefere öncülük etmiştir. 28 Ocak 1790'da, ölümünden üç hafta önce imparator, Hoşgörü Patenti, köylü reformları ve dini tarikatların kaldırılması dışında tüm reformlarını iptal eden bir kararname yayınlamıştır.
Joseph'in halefi II. Leopold (1790-92), Macaristan'ı Habsburg kralının yönetimi altında ayrı bir ülke olarak gören bürokratik teknik ayrıntıları yeniden uygulamaya koymuştur. 1791'de Diyet, Macaristan'ın yalnızca Macar yasalarına göre yasal olarak taçlandırılan bir kral tarafından yönetilen bağımsız bir krallık olarak statüsünü vurgulayan X Yasasını kabul etti. X Yasası daha sonra Macar reformcularının 1825'ten 1849'a kadar olan dönemde devlet olma taleplerinin temeli olmuştur. Yeni yasalar için yine hem Habsburg kralının hem de Diyetin onayını gerekiyor ve Latince yeniden resmi dil olmuştu. Ancak köylü reformları yürürlükte kalmış ve Protestanlar kanun önünde eşitliği devam etmiştir. Leopold, Mart 1792'de, Fransız Devrimi'nin Terör Hükümdarlığı'na dönüşmek ve Avrupa'nın kraliyet hanedanlıklarına şok dalgaları göndermek üzereyken ölmüştür.