stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
III. Ahmed

Aynı adlı Memlûk sultanı için III. Ahmed (Memlûk sultanı) sayfasına bakınız.
III. Ahmed (Levni)
Lale Devri'nde Sultan Ahmed, 1720
Sultan 3. Ahmet döneminde basılan Osmanlı parası (Amasya Müzesi)
III. Ahmed divan edebiyatındaki mahlasıyla Necib (Osmanlıca: احمد ثالث, Aḥmed-i Sālis; 30 Aralık 1673, Dobriç - 1 Temmuz 1736, İstanbul), 23. Osmanlı padişahı, 102. İslam halifesi ve Lale Devri padişahıdır.
Babası Sultan IV. Mehmed, annesi Emetullah Râbia Gülnûş Sultan'dır. Sultan II. Mustafa'nın öz kardeşi olan Sultan III. Ahmed, iyi bir tahsil ve terbiye görmüş, ünlü hocalardan dersler almıştı.
Sultan III. Ahmed, ağabeyi Sultan II. Mustafa'nın tahttan indirilmesi üzerine 22 Ağustos 1703 tarihinde 30 yaşında iken Edirne'de tahta geçti. Osmanlı Devleti açısından önemli bir yere sahip olan Lale Devri boyunca padişahlık yapan Sultan III. Ahmed, hâttat ve şâirdi. "Necib" mahlasıyla şiirler yazdı. Ayrıca musiki ile de yakından ilgileniyordu. Divan şairlerinden Urfalı Nâbi Efendi'nin hem kendisini hem de şiirlerini çok severdi.
Din adamlarına çok yakındı. Cerrahî tarikatı şeyhi Nûreddin Cerrâhî'nin ve Halvetî şeyhi Hasan Ünsî'nin sohbetlerine sık sık katılırdı. Tasavvuf tarihçisi Hüseyin Vassaf'ın verdiği bilgiye göre Kapı Kethüdasının ölümü üzerine boş kalan Karagümrük'teki konağını Nûreddin Cerrâhî'ye vererek Karagümrük'teki Nûreddin Cerrâhî tekkesinin kurulmasına vesile olmuştur.
Gençliği diğer Osmanlı şehzadelerine göre bir hayli serbest geçti. Şehzadelerin öldürilmesi geleneği kalktığından, rahat bir hayat sürdü. İstediği her şeyle ilgilendiği için bilgisi de, görgüsü de arttı. Avrupa'daki gelişmeleri inceleme fırsatı buldu ve matbaanın Osmanlı Devleti'ne gelmesi için çok çaba sarf etti. 27 yıl gibi uzun bir süre tahtta kalan Sultan III. Ahmed, çıkan Patrona Halil İsyanı sonucunda, 20 Eylül 1730 tarihinde padişahlıktan çekilmek zorunda kaldı.
Sultan III. Ahmed'in padişahlığının ilk günleri, tamamen disiplinden çıkmış yeniçerileri yatıştırma gayretleri ile geçti. Ancak kendisini padişah yapan yeniçerilere karşı etkili olamadı. Sultan III. Ahmed'in sadrazamlığa getirdiği Çorlulu Ali Paşa, ona idari konularda yardımcı olmaya çalıştı, hazine için yeni düzenlemelerde bulundu ve Sultan III. Ahmed'e rakipleriyle mücadelesinde destek oldu.
Sultan III. Ahmed zamanında Rusya ile olan ilişkilerde gerginlik yaşandı. Bunun sebebi Rusya'nın Orta Asya üzerinde yayılma siyaseti izlemesi, Balkanlar'daki toplumları Slavlaştırmaya çalışması, açık ve sıcak denizlere inmek istemesiydi.
III. Ahmed ve I. Mahmud döneminde ilköğretim zorunlu hale getirilmiştir.
Saltanatı dönemindeki önemli olaylar > Prut Savaşı

Ana madde: Prut Savaşı
Sadrazam Baltacı Mehmet Paşa yönetimindeki ordu Kırım Hanlığı ordusunun desteğiyle Ruslar'ı Prut Nehri kıyısında kıstırdılar ve yendiler. Prut Savaşı denilen bu savaşı Osmanlılar'ın kazanması üzerine 21 Temmuz 1711 tarihinde Prut Antlaşması imzalandı. Antlaşmanın koşulları şunlardır:
1. Azak Kalesi Osmanlılar'a geri verilecek.
2. Ruslar İstanbul'da daimi elçi bulundurmayacaklar.
3. İsveç Kralı Şarl'ın serbestçe ülkesine dönmesine izin vereceklerdi.
4. Ruslar Lehistan'ın içişlerine karışmayacaklardı.
Rusya, Osmanlı Devleti ile mücadelesinde kendi lehine bir zemin yaratmak istiyordu. Osmanlı Devleti içinde yaşayan Ortodoks toplumları kışkırtarak Osmanlı Devleti'ni zayıflatacak ve yapacağı savaşlarda daha önce kaybettiği toprakları geri alacaktı. Eflak ve Boğdan Beyleri'ni Osmanlılar'a karşı kışkırtan Rus Çarı Deli Petro, Poltova Savaşı'nda (28 Haziran 1709), İsveç Kralı XII. Karl'ı yenince, Demirbaş Şarl Osmanlılar'a sığınarak 1 Şubat 1713'e kadar beş yıl süre ile Bender'de mülteci olarak kaldı. İsveç Kralı'nı kovalayan Rus birliklerinin Osmanlı topraklarına akınlar düzenlemesi üzerine, Osmanlı Devleti Rusya'ya karşı savaş ilan etti (1711).
Sadrazamlığa getirilen Baltacı Mehmet Paşa, 100.000 kişilik bir orduyla Tuna'yı geçerek Eflak'a girerken, Osmanlı donanması da Karadeniz'e açıldı. Osmanlı kuvvetleri, Kırım ordusunun da desteği ile Rus birliklerini Prut Nehri kıyısında çember içine aldılar. O an için kurtuluş imkânı bulunmayan Rus Çarı Deli Petro, Moskova'ya bir mektup yazarak durumun zorluğunu ve ümitsizliğini anlattı. Çariçe I. Katerina araya girerek Osmanlı Devleti'ne barış teklifinde bulundu. Hem Kırım Hanı, hem de İsveç Kralı saldırıya geçilip Rus ordusunun yok edilmesini savunuyorlardı. Ancak Baltacı Mehmet Paşa, yeniçerilere güvenmiyordu.
Kuşatma sırasında yeni bir kutsal ittifakın oluşturulabileceği düşüncesine sahip olan ve Osmanlı ordusunun çok yıpranacağı endişesini taşıyan Baltacı Mehmet Paşa barış yapılmasını kabul etti (21 Temmuz 1711). İmzalanan Prut Antlaşması ile Azak Kalesi Osmanlılar'a geri verildi. Ruslar, İstanbul'da devamlı bir elçi bulundurmayacak ve İsveç Kralı Şarl'ın serbestçe ülkesine dönmesine izin vereceklerdi.
Osmanlı Devleti kazandığı bu başarıdan sonra, daha önce kaybedilen Mora Yarımadası'nı da geri almak istiyordu. Venedikli korsanların Osmanlı ticaret gemilerine saldırmaları ve Mora halkının Osmanlı Devleti'nin yönetimi altına girmeyi istemesi Venedikliler'e savaş açılmasına neden oldu (8 Aralık 1714). Silahdar Damad Ali Paşa, Modon, Koron ve Navarin'i alarak Mora'yı fethetti (22 Ağustos 1715).
Saltanatı dönemindeki önemli olaylar > 1715-1718 Osmanlı-Avusturya-Venedik Savaşı ve Pasarofça Antlaşması

Ana maddeler: 1715-1718 Osmanlı-Avusturya-Venedik Savaşı ve Pasarofça Antlaşması
Avusturya'nın Karlofça Antlaşması gereğince Mora'nın Venedikliler'e geri verilmesini istemesi üzerine, Avusturya'ya da savaş açıldı. Sadrazam Silahdar Damad Ali Paşa Osmanlı ordusu ile birlikte Macaristan'a girdi. Petrovaradin Muharebesi'nde Savoy Prensi Eugen komutasındaki Avusturya ordusu Osmanlı kuvvetlerini bozguna uğrattı (5 Ağustos 1716) ve Sadrazam Silahdar Damad Ali Paşa öldü. Bu bozgundan sonra 18 Ağustos 1717 tarihinde Belgrad düşman eline geçti. Silahdar Ali Paşa'nın yerine sadrazamlığa getirilen Damad İbrahim Paşa barış teklif etti. Yapılan Pasarofça Antlaşmasına göre yukarı Sırbistan, Belgrad ve Banat yaylası Avusturya'ya, Dalmaçya, Bosna ve Arnavutluk kıyıları Venedik'e verildi, Mora Yarımadası Osmanlılarda kaldı (1 Temmuz 1718).
1724 yılında İran'da taht kavgaları başlamıştı. Bu durumdan yararlanarak İran'ı ele geçirmek isteyen Rusya harekete geçti. İran'ın Rusya'nın eline geçmesini istemeyen Osmanlı Devleti İran'a sefer düzenledi. Ruslar'la yapılan İstanbul Antlaşması'na göre Azerbaycan'da alınan yerler Osmanlılar'da kalacak, Derbent, Bakü ve Dağıstan Ruslar'a bırakılacaktı.
Saltanatı dönemindeki önemli olaylar > Lâle Devri

Ana madde: Lâle Devri
1718 yılında imzalanan Pasarofça Antlaşması'ndan sonra Osmanlı Devleti'nde yeni bir dönem başlamıştı. 1730 yılındaki Patrona Halil İsyanı'na kadar, 12 yıl süren bu döneme Lale Devri denir. Sultan III. Ahmed ve Nevşehirli Damad İbrahim Paşa barışçı bir siyasetten yanaydılar. Lale Devri de bu barışçı politikaların bir ürünü olarak ortaya çıkmıştı.
Lale Devri'nde edebiyat, kültür ve sanat alanında gelişmeler olduğu gibi, teknik konularda da Avrupalı devletlerden etkilenilerek bazı yenilikler gerçekleştirildi. Bu dönemde Avrupa'ya ilk kez geçici elçiler gönderildi. 1727 yılı ortalarında Osmanlı Devleti'nde de matbaa kurulması için düzenlenen padişah fermanı üzerine, Paris Elçisi Yirmisekiz Mehmed Çelebi'nin oğlu Yirmisekizzade Mehmed Said Paşa ve İbrahim Müteferrika ilk matbaayı kurdular (16 Aralık 1727).
Lale Devri'nde Yalova'da bir kâğıt fabrikası kuruldu. İstanbul'da sık sık çıkan yangınları daha hızlı kontrol altına almak için, yeniçeriler içinden bir itfaiye örgütü oluşturuldu. Yine İstanbul'da bir kumaş fabrikası ve bir çini imalathanesi açıldı. Her tarafta birçok köşk, saray ve lale bahçeleri yapıldı. Ayrıca doğu kültürünün klasik eserleri ilk kez Türkçe'ye çevrildi. İstanbul'da halk yıllar süren savaşlardan sonra böyle bir dönem yaşamanın mutluluğu içerisinde idi.
Saltanatı dönemindeki önemli olaylar > 1723-1727 Osmanlı-İran Savaşı

Ana madde: 1723-1727 Osmanlı-İran Savaşı
1723 yılında Şirvan'da çıkan karışıklıklar üzerine Rusya ile anlaşan Osmanlı Devleti Safevî Devleti'ne savaş açtı. Kafkasya, Güney Azerbaycan ve Batı İran'da olmak üzere üç cepheden taarruza geçen Osmanlı orduları 1724-1726 arasında Gürcistan, Karabağ, Luristan ve (eski başkent Tebriz dahil) Batı İran'ı ele geçirdi. 1727 yılında İran'da yönetimi ele geçiren Hotakîler'le imzalanan Hemedan Antlaşması'yla savaş haline son verildi. Osmanlı İmparatorluğu bir kez daha 1590 yılındaki doğu sınırlarına genişledi.
Saltanatı dönemindeki önemli olaylar > Patrona Halil İsyanı ve padişahın ölümü

Ana madde: Patrona Halil İsyanı
Damat İbrahim Paşa'nın açtığı zevk ve sefahat devrinden memnun olmayan, bu yapılanları israf olarak gören bir kitle oluşmuştu. Bu topluluk İran seferinden olumsuz haberler gelmesi üzerine harekete geçmiş, camilerde ve diğer yerlerde propaganda yaparak ayaklanmanın zeminini oluşturmaya başlamıştı. Yeniçerilerin içerisinde de huzursuzluk belirmişti. On yedinci Ağa Bölüğü Yeniçerisi Patrona Halil ve yandaşları 25 Eylül 1730'da ayaklanmayı başlatmışlar ancak halkın onlara katılmaması endişesiyle bu girişimlerinden vazgeçmişlerdi. İsyancılar üç gün sonra Bayezit Camiinin Kaşıkçılar kapısı tarafından yürüyüşe geçerek ayaklanmayı resmen başlattılar. Esnafı da dükkânlarını kapatarak kendilerine katılmaya ikna eden isyancılar, hapishaneleri boşalttılar ve yeniçerilerden de yardım gördüler. Yeniçeri ağalarından Hasan Paşa onlara karşı harekete geçtiyse de başarılı olamadı.
Bu gelişmeler üzerine Sultan III. Ahmed isyancıların ne istediklerinin sorulmasını istedi. İsyancılar, Sadrazam Nevşehirli Damad İbrahim Paşa ile birlikte 37 kişinin kendilerine teslim edilmesini istediler. Lale Devri'nin önemli kişilerinden olan Nevşehirli Damad İbrahim Paşa ve bazı devlet adamları idam edilerek isyancılara teslim edildi. İsyan sırasında şehir tahrip edildi. İsyancılar Sadabad Köşkü'nü yaktılar. Ayrıca dönemin ünlü Divan şairlerinden Nedim de isyan sırasında, isyancılardan kaçmak için damdan dama atlarken düşerek öldü.
Patrona Halil ve diğer isyancı başları, bu sefer de tüm isteklerini yerine getiren Sultan III. Ahmed'in tahtan indirilmesini istedi. Kendisine ve ailesine zarar verilmemesi durumunda tahttan çekileceğini bildiren Sultan III. Ahmed, 1 Ekim 1730'da Osmanlı tahtını Şehzade Mahmut'a bıraktı. tahtı bırakırken yeğenine şu nasihati verdi " Vezirine teslim olma; daima ahvalini tecessüs eyle ve beş on sene birini vezarette müstakil istihdam eyleme ve kalem-i düruğ (yalan yazan, söyleyen) larına asla îtimad etme; merhamet sahibi ol ve sahaveti elden koma; gayet tasarruf üzere ol; hâlen hazinelerde olan malı zayi etme, işi kendin gör, ele îtimad eyleme; işte benim ahvalim sana nasihat için kâfidir; Oğlum; devlet işlerini baban (II. Mustafa) Feyzullah Efendi'ye ve ben veziriazama (Nevşehirli Damad İbrahim Paşa) bıraktığımızdan bu haller başımıza geldi; sen
bizzat idareyi ele al." 1736 yılında ölen III. Ahmed Yeni Cami Turhan Valide türbesine defnedilmiştir.
Mimari çalışmalar, sanat yapıtları

İnce ve hassas bir ruha sahip olan Sultan III. Ahmed, Nevşehirli Damad İbrahim Paşa ile uyum içerisinde çalışmış, bu sırada yaşanan Lale Devri'nde sanata, edebiyata ve toplumsal hayata özgün bir anlayış getirilmişti. Yazmış olduğu dört Kur'an'dan birisini Ravza-i Mutahhara'ya hediye etmiştir. Bab-ı hümayun karşısında yaptırdığı güzel mimarî eserlerimizden olan meşhur çeşmenin (III. Ahmet Çeşmesi) yazısı ile Drağntan Camii tekke kapısı üzerindeki kitabe III. Ahmed'in kendi yazısıdır. Sultan III. Ahmed, Topkapı Sarayı ile Yeni Camii'de birer Kütüphane, Ayasofya'da ve İstanbul'un su ihtiyacını karşılamak amacıyla da Deryayi Sim adlı bir su bendi inşa ettirmiştir.
Bunlardan başka Üsküdar'da Yeni Valide Camii, Çorlulu Ali Paşa Medresesi, İbrahim Paşa Camii ve Külliyesi, İstanbul'da Yeni Postane arkasında Daarül Hadis ve Sebil, Ortaköy Camii önündeki çeşme, Üsküdar Şemsi Paşa'da Hüsrev Ağa Camii önündeki çeşme ve Çubuklu Camii yanındaki Mesire Çeşmesi gibi eserler yine bu dönemde yapılmıştır.
Ailesi > Eşleri

Emetullah Kadın
Emine Mihrişah Kadın
Rabia Şermi Kadın
Ümmü Gülsüm
Hatem Kadın
Hüsnüşah Kadın
Hatice Kadın
Zeynep Kadın
Şahin Kadın
Şayeste Kadın
Ayşe Behri Kadın
Fatıma Hümaşah
Musli Kadın
Gülşen Kadın
Hurrem Kadın
Meyli Kadın
Ru­kiye Kadın
Nazife Kadın
Nejat Kadın
Sadık Kadın
Hanife Kadın
Ailesi > Erkek çocukları

III. Mustafa (1717-1774)
I. Abdülhamid (1725-1789)
Şehzade Süleyman (1710-1745)
Şehzade Mehmed (1714-1756)
Şehzade Bayezid (1718-1771)
Şehzade İbrahim (1720-1721)
Şehzade Numan (1723-1764)
Şehzade Selim (1706-1708)
Şehzade Ali (1706)
Şehzade İsa (1706)
Şehzade Murad (1707)
Şehzade Seyfeddin (1728-1732)
Şehzade Abdülmecid (1709-1711)
Şehzade Abdülmelik (1709-1711)
Ailesi > Kız çocukları

Fatma Sultan (1704-1733)
Ümmü Gülsüm Sultan (1708-1732)
Emine Sultan
Rabia Sultan (1719-1721)
Habibe Sultan
Zeynep Sultan (1714-1774)
Zübeyde Sultan
Esma Sultan
Hatice Sultan
Rukiye Sultan
Saliha Sultan
Atike Sultan
Reyhan Sultan
Esime Sultan
Ferdane Sultan
Nazife Sultan (1725-1764)
Naile Sultan
Ayşe Sultan (1715-1775)
Emetullah Sultan
Ümmüselma Sultan
Emine Sultan
Rukiye Sultan
Zeyneb Sultan
Sabiha Sultan
Popüler kültürdeki yeri

2012 yılında TRT 1'de yayınlanan Bir Zamanlar Osmanlı dizisinde Kerem Atabeyoğlu tarafından canlandırılmıştır.
Sadrazam Nevşehirli Damad İbrahim Paşa Fransız elçisini kabul ediyor, Jean-Baptiste Vanmour, Suna ve İnan Kıraç Vakfı Oryantalist Resim Koleksiyonu,17 Ekim 1724
III. Ahmed enderunlulara altın para atarken
Pasarofça Antlaşması'na göre düzenlenen Osmanlı sınırları (1718)
III. Ahmed'in oğullarının sünnetinin 14. gün şenliklerinde oynayan köçekler.(Surname-i Vehbi, 1720)
Patrona Halil
Patrona Halil İsyanı sırasında yaşananlar, ressam Jean-Baptiste Vanmour'un tablosu.
III. Ahmed'in Konstantin Kapıdağlı tarafından çizilen portresi
Amerika Birleşik Devletleri başkan yardımcıları listesi

1789 yılında makamın ortaya çıkmasından itibaren 49 Amerika Birleşik Devletleri başkan yardımcısı vardır. Başlangıçta, başkan yardımcısı, Seçiciler kurulunda başkan için en çok oyu alan ikinci kişi olurdu. Ancak 1800 seçimlerinde, Seçiciler kurulunda Thomas Jefferson ile Aaron Burr arasında oy eşitliği Temsilciler Meclisi tarafından başkanın seçilmesine yol açtı. Böyle bir olayın tekrarlanmasını önlemek için, Anayasaya 12. Ek Madde eklendi ve seçmenlerin başkan yardımcısı için ayrı bir oy kullandığı mevcut sistem oluşturuldu.
Başkan yardımcısı, başkanlık doğrultusunda 1. sıradadır, başkanın ölmesi, istifa etmesi veya suçlanması ve görevden alınması durumunda başkanlığı üstlenir. Bu yolla 9 başkan yardımcısı başkanlığa yükselmiştir – sekizi (John Tyler, Millard Fillmore, Andrew Johnson, Chester A. Arthur, Theodore Roosevelt, Calvin Coolidge, Harry S. Truman ve Lyndon B. Johnson) başkanın ölümü ve biri (Gerald Ford) başkanın istifası nedeniyle. Buna ek olarak Başkan Yardımcısı, Senato'nun başkanıdır ve Senatoda gerektiğinde eşitliği bozmak amacıyla oy kullanma hakkına sahiptir. Başkan yardımcıları bu gücü yıllar boyunca değişen boyutlarda kullanmıştır.
10 Şubat 1967'de yürürlüğe giren 25. Ek Madde'den önce, başkan yardımcılığında dönem içi oluşan boşluk durumunda, bir sonraki seçimde seçilen göreve gelene kadar, atama yapılmamaktaydı. Bu şekilde birkaç kez makamda boşluk oluştu - yedi başkan yardımcısı öldü, biri istifa etti ve sekizi başkanlığa yükseldi. Bu değişiklik, bir boşluğun başkan tarafından atanması ve Kongre'nin her iki kamarası tarafından onaylanmasıyla doldurulmasına izin verdi. Onayından bu yana, başkan yardımcılığı iki kez boşaldı (her ikisi de Richard Nixon yönetimini çevreleyen skandallar bağlamında) ve bu süreç boyunca, yani 1973'te Spiro Agnew'in istifasını takiben ve gene 1974'te Gerald Ford'un başkan olmasıyla. Değişiklik ayrıca, başkan yardımcısının, başkanın makamının yetkilerini ve görevlerini yerine getirememesi halinde, vekilin başkanlık yetkisini ve görevlerini geçici olarak üstlenebileceği bir prosedür oluşturdu. Bu kapsamda 13 Temmuz 1985'te George H. W. Bush ve 29 Haziran 2002 ile 21 Temmuz 2007'de Dick Cheney olmak üzere iki Yardımcı Başkan kısa bir süre 25. Ek Madde kapsamında başkanlık yapmıştır.
Başkan yardımcısı olarak görev yapan kişiler, 27 eyalet ile Washington, DC'de doğmuştur. New York eyaletinden herhangi bir eyaletten daha çok başkan yardımcısı çıkmıştır, sekiz kişi bu eyalette doğmuş ve üçü de bu eyaleti kendi eyaleti olarak görmüştür. Başkan yardımcılarının çoğu 50'li veya 60'lı yaşlarındaydı ve göreve başlamadan önce siyasi deneyime sahiptiler. Başkan yardımcısı olan en genç kişi 36 yaşında John C. Breckinridge, en yaşlısı 71 yaşında Alben W. Barkley idi. İki başkan yardımcısı - George Clinton ve John C. Calhoun - birden fazla başkan altında görev yapmışlardır.
Şu anda altı yaşayan eski başkan yardımcısı vardır. Ölen en son eski başkan yardımcısı 19 Nisan 2021'de Walter Mondale idi.
Yaşayan eski başkan yardımcıları

2025 itibarıyla yaşayan altı eski başkan yardımcısı bulunmaktadır:
| № | Fotoğraf | Başkan Yardımcısı | Görev süresi | Doğum tarihi |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 44. |  | Dan Quayle | 1989-1993 | 4 Şubat 1947 (78 yaşında) |
| 45. |  | Al Gore | 1993-2001 | 31 Mart 1948 (76 yaşında) |
| 46. |  | Dick Cheney | 2001-2009 | 30 Ocak 1941 (84 yaşında) |
| 47. |  | Joe Biden | 2009-2017 | 20 Kasım 1942 (82 yaşında) |
| 48. |  | Mike Pence | 2017-2021 | 7 Haziran 1959 (65 yaşında) |
| 49. |  | Kamala Harris | 2021-2025 | 20 Ekim 1964 (60 yaşında) |
Walter Mondale (1928-2021), 19 Nisan 2021'de 93 yaşında hayatını kaybeden son eski başkan yardımcısı olmuştur.
Sonra aldıkları kamu görevleri

Yirmi beş başkan yardımcısı, başkan yardımcılığı görevinden ayrıldıktan sonra başka yüksek eyalet veya federal hükûmet görevlerinde bulundu. John Adams, Thomas Jefferson, Martin Van Buren, John Tyler, Millard Fillmore, Andrew Johnson, Chester A. Arthur, Theodore Roosevelt, Calvin Coolidge, Harry S. Truman, Richard Nixon, Lyndon B. Johnson, Gerald Ford, George H. W. Bush ve Joe Biden olmak üzere on beşi başkan olmuştur (dokuz tanesi selefinin ölümünden veya istifasından sonra yerine geçmiştir). John C. Calhoun, John C. Breckinridge, Hannibal Hamlin, Andrew Johnson, Alben W. Barkley ve Hubert Humphrey olmak üzere altısı Senatoda görev yapmıştır. Bazıları daha sonraki yönetimlerde veya eyalet hükûmetinde veya Konfederasyon Devletlerinin federal hükûmetinde Bakanlar Kurulu üyesi veya büyükelçi olarak görev yapmıştır.
Hipoglisemi

Kan şekeri ölçümü
Hipoglisemi, kan şekerinin olması gerektiğinden daha düşük olması durumudur.
Hipoglisemik reaksiyonun başlangıcında bulanık görme, baş ağrısı, baş dönmesi, terleme ve bayılma hissi görülür. Uygun müdahale edilmediği takdirde bilinç kaybı yaşanır. Diyabetli hastaların sıklıkla karşılaştığı bir rahatsızlıktır. Özellikle tip 1 diyabetli hastalar haftada bir veya iki hipoglisemi atağı geçirirler. Tip 2 diyabette bu durum çok daha seyrektir.
Vücudun ihtiyaç duyduğu insülin alınan gıda miktarına, yenen yemeğin çeşidine, ne kadar egzersiz yapıldığına, insülin enjekte edilen bölgeye, vücutta başka hastalık olup olmamasına ve içinde bulunulan stres oranına bağlıdır.
Hipoglisemi genelde insülin etkisinin en üst noktaya çıktığı saatlerde, yemeklerden önce ve ağır egzersiz sonrasında gelişir. Bazen uyku sırasında da atak gerçekleşebilir. Ataklar sırasında sinirlilik, aşırı terleme, uyuşukluk, çarpıntı, baş dönmesi, yüz ve dudaklarda karıncalanma belirtileri görülür. Bilinç kaybına yol açan hipoglisemiye ağır hipoglisemi denir. Bu durum beynin şekersiz kalmasına bağlı olarak ortaya çıkar. Bu durumda glukagon enjekte edilmelidir. Glukagon pankreas tarafından üretilen ve karaciğerden kana şeker salınımını uyaran bir hormondur. Hipoglisemiye yatkın kişilerde yeterli karaciğer şeker deposu bulunmaz ve bu nedenle gerekli glukagon dış takviye ile sağlanır. Hipoglisemiyi kontrol altına almanın en önemli unsuru bu belirtiler görüldüğünde kan şekerinin ölçülmesi ve hastanın hangi durumlarda hipoglisemik atağa yatkın olduğunun bilincinde olmasıdır. Hipoglisemik ataklar, beynin sinir hücrelerinin (nöronların) hasarına ve ölümüne neden olabilir. Bu nedenle, geçirilen 3 hipoglisemik atak 50 yaş üzeri hastalarda demans (bunama) riskini ikiye katlamaktadır.
Hipoglisemik atak belirtileri hissedilmeye başladığı anda sindirim sistemince hızla emilecek şekerlerin yenip içilmesi gerekir (şekerli su, bal vb.) Fakat miktar çok yüksek tutulmamalıdır. Aksi halde kan şekeri çok yüksek düzeylere çıkar. Şeker takviyesi yapıldıktan sonra kan şekeri ölçülmelidir.
Hipoglisemi hastası olan kişiler fazla stres yapmamalı, mümkün olduğunca moralini yüksek tutmalıdır. Araştırmalara göre ağır ataklar hastanın stresli ve üzgün olduğu dönemlerde gerçekleşmektedir.
İşaretler ve semptomlar

Hipoglisemik semptomlar ve belirtiler, düşük glukoz tarafından tetiklenen karşı düzenleyici hormonlar (epinefrin/adrenalin ve glukagon) tarafından üretilenlere ve azalmış kan şekeri tarafından üretilen nöroglikopenik etkilere ayrılabilir.
Titreme, kaygı, sinirlilik
Çarpıntılar, taşikardi
Terleme, sıcaklık hissi (adrenerjikten ziyade sempatik muskarinik)
Soluk, soğukluk, rutubet
Genişlemiş gözbebekleri (midriyazis)
Açlık, borborygmus (mide guruldaması)
Bulantı, kusma, karın rahatsızlığı
Baş ağrısı
İşaretler ve semptomlar > Uzun vadeli etkiler

Belirgin hipoglisemi kardiyovasküler hastalık riskini artırıyor gibi görünmektedir.
Nedenler

Hipogliseminin en yaygın nedeni; insülin, sülfonilüreler ve biguanidler gibi şeker hastalığını tedavi etmek için kullanılan ilaçlardır. Normalden daha az yemek yiyen, normalden daha fazla egzersiz yapan veya içki içen şeker hastalarında risk daha fazladır. Hipogliseminin diğer nedenleri arasında böbrek yetmezliği, bazı tümörler, karaciğer hastalığı, hipotiroidizm, açlık, doğuştan gelen metabolizma bozuklukları, şiddetli enfeksiyon veya sepsis, reaktif hipoglisemi ve içki dahil bir dizi ilaç yer alır. Sağlıklı olan ve birkaç saat yemek yemeyen bebeklerde kan şekeri düşüklüğü oluşabilir. Doğuştan gelen metabolizma hataları, glikojen yapacak bir enzimin eksikliğini içerebilir (glikojen depolama tipi 0).
Nedenler > Ciddi hastalık

Ciddi hastalık düşük kan şekerine neden olabilir. Neredeyse tüm ana organ sistemlerinin şiddetli hastalığı, ikincil bir sorun olarak hipoglisemiye neden olabilir. Hastanede yatan kişiler, özellikle yoğun bakım üniteleri veya yemek yemeleri engellenenler, birincil hastalıklarının bakımıyla ilgili çeşitli durumlardan hipoglisemi geliştirebilirler. Bu koşullarda hipoglisemi genellikle çok faktörlüdür veya sağlık hizmetinin nedeni nedeniyle olur. Bir kez tanımlandığında, bu tip hipoglisemi kolayca tersine çevrilir ve önlenir ve altta yatan hastalık birincil sorun haline gelir.
Nedenler > Hormon eksikliği

Addison hastalığı gibi yetersiz kortizol, yetersiz glukagon veya yetersiz epinefrin düşük kan şekerine neden olabilir. Bu, çocuklarda daha yaygın bir nedendir.