stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Anne Müzesi

| Anne Müzesi |
| --- | --- |


Açılış: 29 Nisan 2024
Konum: Hacettepe Mahallesi Salaş Sokak No:12 Altındağ/Ankara
Koordinatlar: 39°56′10″K 32°52′17″D﻿ / ﻿39.93611°K 32.87139°D﻿ / 39.93611; 32.87139
Tür: Kültürel ve tarihi
Kurucu: Şermin Yaşar
Toplu ulaşım: Otobüs
Otopark?: Yok
Anne Müzesi, Ankara'nın Altındağ ilçesinde kurulmuş bir müzedir. Müzenin kurucusu yazar Şermin Yaşar'dır.
Müze Binası

Anne müzesi dört salondan, iki farklı binadan oluşmaktadır. Binaların biri iki katlı diğeri ise tek katlıdır. İki katlı binanın ilk katında çeşitli heykeller ve tablolar sergilenmektedir. Mustafa Kemal Atatürk'ün ve annesi Zübeyde Hanım'ın yapay zeka ile renklendirilmiş görselleri yayınlanmaktadır. Bunların devamında Atatürk'ün çocukluğunda giydiği poplin zıbın ve başlık, Zübeyde Hanım'a ait seccade, farklı ülkelere ait Annelik Nişanları yer almaktadır. İlaveten, mitolojiye ve filolojiye yer verilmiştir.
İkinci katta ise ziyaretçileri Türk geleneksel evlilik itemleri bekliyor. Duvak, kına gecesinde söylenen türkünün hikâyesi ve çeyizlerde verilen emanetler sergilenmektedir. Tablolar, heykeller ve sözel ifadeler de ikinci katta yer almaktadır. Türk tarihinde güçlü bir inanış olan Umay Ana karakterinin heykeli, hikâyesi ile birlikte sunulmuştur.
İkinci binada ise anne kelimesinin farklı dillerde nasıl yazıldıkları, o ülkenin kültürünü yansıtan anne figüratifleri sergilenmiştir. Bunun yanı sıra, 6 farklı dilde ninni seslendirmesi yapılmıştır ve her biri farklı kulaklıklardan durmaksızın çalmaktadır. Ortada beşik bulunan oda perde ile kapatılmıştır. Yıllar boyu anneler gününün denk geldiği günlerin takvim yaprakları da girişte sergilenmektedir.
Galeri

Girişte bulunan heykel
Ana yüreği
Baas Partisi
Tarih > Suriye'de yönetim, iç çatışmalar, 1966 darbesi ve bölünme (1963-1966)

Baasçı bir devlet inşa etmenin zorlukları parti içinde önemli ideolojik tartışmalara ve iç mücadelelere yol açtı. Irak Bölgesel Şubesinde kendisini Marksist olarak tanımlayan Ali Salih es-Sadi'nin hakimiyeti giderek artıyordu. Es-Sadi ideolojik yöneliminde Suriye Bölge Sekreteri Hammud eş-Şufi, partinin az sayıdaki ideolojik teorisyeninden biri olan Yasin el-Hafız ve gizli Askeri Komitenin bazı üyeleri tarafından desteklendi. Marksist kanat, Irak ve Suriye bölgesel şubelerinin "sosyalist planlama", "köylüler tarafından işletilen kolektif çiftlikler", "işçilerin üretim araçları üzerindeki demokratik kontrolü" ve Sovyet tarzı sosyalizme belli bir öykünmeyi yansıtan diğer talepler için çağrıda bulunduğu 6. Ulusal Kongre'de (Ekim 1963'te yapıldı) yeni bir zemin kazandı. Partisinin bu dönüşümüne öfkelenen Eflak nominal liderlik rolünü korudu, ancak Ulusal Komutanlık bir bütün olarak radikallerin kontrolü altına girdi.
1963 yılında Baas Partisi Suriye'de iktidarı ele geçirdi ve o tarihten itibaren Baas, Suriye'nin resmi olarak tanınan tek siyasi partisi olarak işlev gördü, ancak parti içindeki hizipçilik ve bölünme, birbiri ardına değişen hükûmetlere ve yeni anayasalara yol açtı. 23 Şubat 1966'da Askeri Komitenin gayriresmi başkanı Salah Cedid liderliğindeki bir darbe Eflak ve Bitar kabinesini devirdi. Darbe, Cedid'in Büyük Suriye emellerini destekleyen "bölgeci" (kutri) kampı ile o sırada iktidarda olan daha geleneksel panarap hizip olan "milliyetçi" (kavmi) hizip arasındaki hizipsel rekabetten kaynaklandı. Cedid'in destekçilerinin Eflak ve benzerlerine göre daha solcu olduğu düşünülüyordu. Cedid'in muhaliflerinden bazıları kaçmayı başardı ve Beyrut, Lübnan'a kaçtılar. Cedid partiyi daha radikal bir yöne taşıdı. O ve destekçileri 6. Parti Kongresinde zafer kazanan aşırı sol çizgiyi imzalamamış olsalar da şimdi onun pozisyonlarını benimsemek için harekete geçmişlerdi. Daha önce Eflak ve el-Bitar tarafından yönetilen ılımlı grup partiden tasfiye edildi.
Birkaç yıl sürse de 1966 darbesi, biri Suriye diğeri Irak ağırlıklı olmak üzere iki rakip Ulusal Komutanlığın kurulmasıyla sonuçlandı. Ancak hem Irak hem de Suriye'de Bölgesel Komutanlık, parti gücünün gerçek merkezi haline gelirken, Ulusal Komutanlık üyeliği büyük ölçüde onursal bir pozisyona dönüştü ve genellikle liderlikten uzaklaştırılan isimlerin hedefi oldu. Bölünmenin bir sonucu, Zeki el-Arsuzi'nin Suriye yanlısı Baas hareketinde Baasçı düşüncenin resmi babası olarak Eflak'ın yerini alması, Irak yanlısı Baas hareketinin ise Eflak'ı hala Baasçı düşüncenin de jure babası olarak görmesi oldu.
Organizasyon

Baas Partisinin örgütsel yapısı 2. Ulusal Kongre'de (1954), daha önce partinin 1. Ulusal Kongresi'nde (1947) onaylanmış olan parti İç Tüzüğü'nün (En-Nidhâmü'd-Dâhilî) değiştirilmesiyle oluşturulmuştur. Örgütsel yapı yukarıdan aşağıya doğru işliyordu ve üyelerin örgütün aynı seviyesindeki gruplar arasında temas kurması yasaktı, yani tüm temasların bir üst komuta seviyesinden geçmesi gerekiyordu.
Organizasyon > Ulusal organizasyon

Daha fazla bilgi: Baas Partisi Ulusal Komutanlığı
Ulusal Komutanlık, Ulusal Kongre oturumları arasında partinin yönetim organıydı ve bir genel sekreter tarafından yönetiliyordu. Ulusal Kongreler arasında Ulusal Komutanlık, Ulusal Danışma Konseyi (Arapça: el-majlis el-istishari el-qawmi) tarafından sorumlu tutuluyordu. Ulusal Danışma Konseyi, partinin bölgesel şubelerinden gelen temsilcilerden oluşan bir forumdu. Ancak Ulusal Danışma Konseyi üyelerinin sayısı bölgesel şubelerin büyüklüğüne göre belirleniyordu. Ulusal Kongre, Ulusal Komutanlığı, partinin disiplin organı olan Ulusal Mahkemeyi ve parti lideri olan genel sekreteri seçerdi. Kongre delegeleri partinin politika ve prosedürlerini belirlerdi.
1954'ten önce parti Yürütme Komitesi tarafından yönetiliyordu, ancak bu organ da diğerleriyle birlikte 1954'teki 2. Ulusal Kongre'de değiştirildi. Baas jargonunda "Ulus" Arap ulusu anlamına gelmektedir, bu nedenle Ulusal Komutanlık Arap dünyasındaki Baas hareketi için en yüksek politika belirleme ve koordinasyon konseyini oluşturmuştur. Ulusal Komutanlığın, Bölgesel Komutanlığınkine benzer birkaç bürosu vardı. Ulusal Komutanlık oturumları aylık olarak düzenlenirdi. Bunlardan Ulusal İrtibat Bürosu partinin bölgesel şubeleri ile irtibatı sağlamaktan sorumluydu.
Organizasyon > Bölgesel organizasyon

Baasçı terminolojide "bölge" (kuṭr), Suriye, Irak ya da Lübnan gibi bir Arap devletidir. Bölge teriminin kullanılması, Partinin bu ülkeleri ayrı ulus devletler olarak kabul etmeyi reddettiğini yansıtıyordu. Tüm taşra şubelerini bir araya getiren Bölgesel Kongre, bölgenin en yüksek otoritesiydi ve belirli bir bölgedeki parti liderliği olan Bölge Komutanlığını; disiplin denetiminden sorumlu organ olan Bölge Mahkemesini ve bölgesel parti lideri olan bölge sekreterini seçerdi. Bölgesel Kongre il şubelerinden gelen delegelerden oluşuyordu; diğer üyeler gözlemci olarak katılıyordu. Bölgesel Kongre, partinin son Bölgesel Kongreden bu yana gösterdiği performansı değerlendirmek ve aynı zamanda bir sonraki Bölgesel Kongrenin yapılmasına kadar sürecek olan bir sonraki dönem için yeni politikalar oluşturmaktan sorumluydu. Bu dönemin ne kadar süreceğine Bölge Komutanlığı karar veriyordu. Bölge Komutanlığı, Şube Komutanlığına benzer şekilde, bürolar aracılığıyla çalışır ve haftalık oturumlar için toplanırdı.
Bölge Komutanlıklarının altında şubeler yer alırdı. Şube, alt şubenin üzerinde yer alır; en az iki ila beş alt şubeden oluşur ve il düzeyinde faaliyet gösterirdi. Şube, periyodik olarak bir Komutanlık ve bir Sekreter (lider) seçtiği bir kongre düzenlerdi. Komutanlık, İşçi Bürosu ve Sekreterlik Bürosu gibi bürolar aracılığıyla faaliyet gösteriyordu. Alt şube düzeyi üç ila beş şubeden oluşuyordu ve "partinin periyodik Kongre düzenleyen en alt düzeyiydi". Bazı alt şubeler merkezi otoriteden bağımsızdı ve kendi Komutanlık ve sekreterlerini seçerken diğer alt şubeler şubelere dahil edilmişti. İkinci durumda, alt şube sekreteri üst şube tarafından atanırdı.
İki ila beş bölümden oluşan bir kısım, büyük bir şehir mahallesi, bir kasaba veya bir kırsal bölge düzeyinde işlev görüyordu. Beş üyeden oluşan kendi komutanlığını seçer, ancak komutanlığın sekreterini alt şube atardı. Bölümün altında tümenler yer alırdı. Bir tümen, bir tümen komutanı tarafından kontrol edilen iki ila yedi daireden oluşurdu. En alt düzey daire idi. Üç ila yedi üyeden oluşuyordu ve temel örgütsel birimi oluşturuyordu. Bu tür Baasçı gruplar bürokraside ve orduda yaygındı. Bunlar Parti'nin bekçi köpekleri olarak işlev görüyor ve kamu yönetimi içinde etkili bir gizli gözetim biçimi oluşturuyordu.
Askeri Örgüt, Baasın sivil sektöründekine benzer şubelerden oluşuyordu. Ancak sivil sektörden farklı olarak Askeri Örgüt ayrı bir Askeri Büro tarafından kontrol ediliyor ve periyodik olarak Askeri Kongreler düzenliyordu. Askeri Örgüt ve Sivil Örgüt Bölgesel Kongre'de bir araya geliyordu.
Organizasyon > Üyelik

Baas Partisinde üç tür üyelik kategorisi mevcuttu: Aktif üye (Arapça: udw ämil), Çırak Üye (Arapça: udw mutadarrib) ve Destekçi (Arapça: firqa). Aktif bir üye, parti biriminin tüm resmi toplantılarına katılmak zorundaydı, parti seçimlerinde oy kullanma hakkına sahipti ve parti ofisi için aday olabilirdi. Suriye Bölgesinde bir üyenin Çırak statüsüne terfi edebilmesi için 18 ay Destekçi olarak kalması ve ardından Aktif üye statüsüne terfi edebilmesi için 18 ay daha beklemesi gerekiyordu.
İdeoloji ve politika

Daha fazla bilgi: Baasçılık
İdeoloji ve politika > Klasik Baas (1947-1960) > Arap ulusu

Mişel Eflak'ın "Fi Sabil al-Ba'ath" (çeviri: "Rönesans'a Giden Yol") başlıklı deneme derlemesi yirmi yılı aşkın bir süre boyunca Baas Partisinin başlıca ideolojik kitabı olmuştur. Eser 1940 yılında Eflak tarafından yayımlanmıştır. Parti en başından beri Arap milliyetçi düşüncesinin bir tezahürüydü ve parti kendisini "Arap Birliği Partisi" olarak tanımlıyordu. Partinin selefi olan Arap Baas Hareketinin panarap eğilimleri 1945-1947 yıllarında Zeki el-Arsuzi'nin Arap Baasından üye alınmasıyla güçlendi. Partinin tüzüğünün ilk maddesi şöyle diyordu: "...Araplar tek bir ulus oluşturur. Bu ulusun tek bir devlet içinde yaşamaya doğal hakkı vardır. Bu nedenle, Arap anavatanı bölünmez bir siyasi ve ekonomik birim oluşturur. Hiçbir Arap diğerlerinden ayrı yaşayamaz."
Eflak, Arap milliyetçiliğine olan yürekten inancını ifade etmek için "ebedi mesajı olan tek bir Arap ulusu" (Arapça: ümmeti arabiyye vahideh thatu risalah khalidah) terimini icat etti. Parti ideolojisi ve genel olarak Baasçılık, Arap ırkının saflığı veya etnik şovenizm gibi kavramlara değil, aydınlanma döneminden ödünç alınan idealist kavramlara dayanıyordu. Yazar Tabitha Petran'a göre partinin ideolojisinin temel ilkesi şuydu:
...Arap ulusunun tarihte kalıcı bir varlık olduğu. Arap ulusu, felsefi anlamda, sosyal ve ekonomik bir oluşum olarak değil, farklı biçimlere ilham veren aşkın bir olgu olarak kabul edilir ve en yüksek katkılarından biri İslam biçimini alır. Arabistan, Bereketli Hilal ve Kuzey Afrika halklarını model alan, onları İslami değerlerle, özellikle de Arap dili ve Arap kültürüyle donatan İslam değil, İslam'ı yaratan Arap ulusudur. Bu Arap ulusu anlayışı, Arapların tarihe katkısını dolaylı olarak üstün tutmaktadır. Öte yandan, Arap çöküşü dini değil ahlaki bir arınma ve manevi eylemle aşılabilir.
İdeoloji ve politika > Klasik Baas (1947-1960) > Köylü ve işçiler

Baasın ilk dönemleri köylülerin ve işçilerin karşılaştığı sorunlara çok az ilgi göstermiştir. Tarihçi Hanna Batatu'nun belirttiği gibi, "Eflak temelde şehirli bir bakış açısına sahipti. Köylüler hiçbir zaman onun özel ilgi alanına girmedi. Yazılarında ülkenin kocabaşlarına yönelik yoğun bir ilginin ifadesi yok denecek kadar azdır." Eflak'ın bazı eserlerinde köylülerden ve karşılaştıkları sorunlardan bahsedilse de bunlara neredeyse hiç yer verilmemiştir. Eflak hiçbir zaman geleneksel toprak sahiplerine karşı açık bir düşmanlık ifade etmemiştir. Bu gibi konular ancak Ekrem el-Havrani partinin önde gelen isimlerinden biri haline geldiğinde ve "geçiş dönemi Baasçıları" iktidarı ele geçirdiğinde önem kazanacaktı. Birinci Yürütme Komitesindeki dört üye arasında köylülerin ve işçilerin sorunlarıyla ilgilenen tek kişi Vahib el-Ganim'di, çünkü diğer üyeler (Eflak, Selahaddin el-Bitar ve Celil es-Seyyide) orta sınıf terbiyesi almış ve orta sınıf değerlerini savunmuşlardı.
İlk parti örgütlenmesi kırsal kesimde hiçbir zaman derin bir takipçi kitlesi oluşturamadı. Aslında partinin kuruluş kongresinde 217 delege arasında sadece bir köylü ve bir işçi vardı. Delegelerin çoğu ya öğretmen ya da üniversitede okuyan öğrencilerden oluşuyordu. Ekrem el-Havrani'nin Arap Sosyalist Partisi (ASP) Baas Partisi ile birleştiğinde, köylü kökenli ASP üyelerinin çoğunluğu Baas Partisine katılmadı, bunun yerine el-Havrani'nin kişisel takipçileri oldular. Ancak Baas üyelerinin çoğunluğu kırsal kesimde yetişmişti. Suriye Bölgesel Kolunun (1958) ve Askeri Komitenin dağılmasıyla ortaya çıkan "Geçici Baas" daha kırsal bir bakış açısına, politikaya ve ideolojiye sahipti.
İdeoloji ve politika > Klasik Baas (1947-1960) > "Birlik, özgürlük, sosyalizm"

"Birlik, özgürlük, sosyalizm" sloganı Baasçı düşüncenin temel ilkesidir. Birlik, bağımsız ve güçlü bir Arap ulusunun yaratılması anlamına geliyordu. Özgürlük liberal demokrasi anlamına gelmiyordu, daha ziyade sömürgeci baskıdan kurtulma, ifade ve düşünce özgürlüğü anlamına geliyordu. Eflak, Baas Partisinin en azından teoride, geçiş döneminde halka danışmadan yöneteceğine ve halka rehberlik edeceğine inanıyordu, ancak parti içi demokrasiyi destekliyordu. Son ilke olan 'sosyalizm', Batı'da tanımlandığı şekliyle sosyalizm anlamına gelmiyor, Arap sosyalizminin özgün bir biçimini ifade ediyordu. Baasçı düşünceye göre sosyalizm Muhammed'in yönetimi altında ortaya çıkmıştı. Arap sosyalizminin orijinal yorumu ekonomik eşitlik ya da devlet kontrolünün ne kadar gerekli olduğu gibi sorulara cevap vermek yerine Arap ulusu ve halkını genel olarak sömürge ve baskıdan kurtarmaya odaklanmıştı.
İdeoloji ve politika > Geçiş dönemi Baası (1960-1964) > Milliyetçilere karşı bölgeciler

Mısır ve Suriye'nin birleşmesinden oluşan Birleşik Arap Cumhuriyeti'nin (BAC) başarısızlığa uğramasının ardından Baas Partisi, Bölgeciler (Arapça: Kutriyyun) ve Milliyetçiler (Panarap) (Arapça: Kavmiyyun) olmak üzere iki ana gruba bölündü. Mısır ile birlik çöktüğünde Baas Partisi zor bir duruma düştü, çünkü parti hala Arap birliğini istiyordu ancak BAC'nin dağılmasına karşı çıkmıyor ve Cemal Abdünnasır'ın yönetimi altındaki Mısır ile başka bir birlik aramak istemiyordu. Ancak, birlikçi bir parti olduğu için parti liderleri bu konudaki tutumlarını açıklayamadılar. Sonuçta Baas Partisi içindeki Arap yanlısı milliyetçiler kararlı Nasırcılar haline gelirken, daha ılımlı Arap milliyetçileri Nasır yanlısı Sosyalist Birlikçiler partisini kurdu. Hem Nasır'dan hem de birlik döneminden hoşnut olmayanların başını çektiği üçüncü bir grup Baas Partisinde kaldı ama panarabizmin uygulanabilirliğine inanmayı bıraktılar. 21 Şubat 1962'de Ulusal Komutanlık panarap projesine ilişkin yeni bir politika yayınlayarak önce BAC'nin başarı ve başarısızlıklarından bahsetti, ancak açıklamayı BAC'nin Nasır'ın Mısır'ı ile merkezi olmayan federal bir birlik olarak yeniden kurulması çağrısında bulunarak bitirdi. Tabandaki pek çok üye bu politika değişikliğine karşı çıktı; pek çok üye hem panarabizmden hem de Eflak'ın parti yönetimini sürdürmesinden hoşnutsuzdu.
Suriye Bölgesel Şubesi yeniden kurulduğunda, taşradaki üyelerinin çoğunluğu Dürzi, Alevi ya da İsmaili gibi cemaat kökenlilerden oluşuyordu. Suriye Bölgesel Şubesinin feshedildiği il parti üyelerine bildirilmemişti, bu da aslında il şubeleri ile Ulusal Komutanlık arasındaki iletişim hattını koparmıştı. Bölgecilerin 1962'de 5. Ulusal Kongre'de kabul edilen "geçmişteki hataları dikkate alarak Mısır ile birliğin yenilenmesi" sloganını destekledikleri doğru olsa da böyle bir sloganı uygulanabilir bir hedeften ziyade bir propaganda sloganı olarak ele aldılar.
İdeoloji ve politika > Geçiş dönemi Baası (1960-1964) > Din konusundaki duruş

Militan laiklik, Baas partisi tarafından 1960 yılında yayınlanan ve partinin "eğitim politikasının" "ulusun birliğine ve misyonunun ebediliğine inanan yeni bir Arap nesli" inşa etmek olduğunu ilan eden "İlkeler Bildirgesi" manifestosunda vurgulanmıştır. Manifestoda ayrıca, öngörülen bu Baasçı neslin "hurafelerin ve geri kalmış geleneklerin zincirlerinden kurtulmuş bilimsel düşünceye bağlı" olacağı ve inanç sistemi olarak dinin yerine Arap milliyetçiliğini koyacağı belirtiliyordu.
İdeoloji ve politika > Neo-Baas (1964-1966)

Daha fazla bilgi: Neo-Baasçılık
Neo-Baasçılık, 1960'tan 1964'e kadar Baas ideolojisinde ortaya çıkan dramatik değişiklikleri ve 1964'ten 1966'ya kadar olan dönemde Askeri Komitenin Suriye Bölgesel Şubesi ve Ulusal Komutanlığı ele geçirmesini ifade eder. 6. Ulusal Kongre, hem Ulusal Komutanlıktaki geleneksel liderlere hem de Askeri Komitedeki pragmatistlere karşı çıkan antimilitarist bir solun partiyi ele geçirmesi anlamına geliyordu. Ordu karşıtı sol, halk demokrasisi, ordunun ulusal siyasete karışmaması ve halk mücadelesi çağrısında bulununca Askeri Komite endişelenmeye başladı. 1965 yılında Baasçı Devlet Başkanı Emin el-Hafız, 6. Ulusal Kongre'de kabul edilen sosyalist politikaları dayattı; Suriye sanayisini ve özel sektörün geniş kesimlerini tamamen kamulaştırdı ve merkezi bir komuta ekonomisi kurdu.
1965 yılına gelindiğinde ordu karşıtı solcular "parti içindeki askeri cunta olan Askeri Komitenin sağcı karakteri ve onu yutmak için yıkıcı çabaları hakkında söylentiler yaymaya başladılar. Partide komploculukla ve gerici eğilimlerle suçlanmayan tek bir subay bile yoktu." Askeri Komite, Ulusal Komutanlık ile işbirliği yaparak 7. Ulusal Kongre'de ordu karşıtı solu partiden ihraç etmeyi başardı. Artık Suriye Bölgesel Şubesini kontrol eden Askeri Komite, 1966 darbesiyle Baas Partisinin kontrolünü ele geçirdi. Askeri Komite, Eski Muhafızları sosyalist ideolojiyi sulandırmak ve "kolektif liderliği" bir kenara atmakla suçladı. Orta Doğu uzmanı Avraham Ben-Tzur'a göre, "Neo-Baas'ın son versiyonu, günlük yaşamı ve rutini iç cephedeki katı askeri baskı ve diğer askeri yardımların yanı sıra Sovyet yardımı tarafından şekillendirilen, ordu tarafından yönetilen bürokratik bir aygıttır."
Bölgesel şubeler > Irak

Ana madde: Arap Sosyalist Baas Partisi - Irak Bölgesi
Fuad er-Rikabi Irak Bölgesel Şubesini 1951 veya 1952 yılında kurmuştur. Şubenin kuruluşunu 1947 yılında Suriye'de düzenlenen 1. Ulusal Kongre'den döndükten sonra Abdurrahman ed-Damin ve Abdülhalik el-Hudeyri'ye dayandıranlar da vardır. Bir başka versiyon ise şubenin 1948 yılında Rikabi ve Şii bir Müslüman olan Sa'dun Hamadi tarafından kurulduğudur. Ancak Efraim Karsh ve Inari Rautsi Bölgesel Şubenin 1940'larda kurulduğunu ancak 1952'de Ulusal Komutanlık tarafından Baas Partisinin Bölgesel Şubesi olarak resmen tanındığını iddia etmektedir. Kesin olan, Rikabi'nin 1952'de Bölge Kolunun ilk Bölge Sekreteri seçildiğidir.
Rikabi'nin çoğunlukla arkadaşları ve ailesinden destekçi toplaması nedeniyle parti başlangıçta çoğunluğu Şii Müslümanlardan oluşuyordu, ancak yavaş yavaş Sünni ağırlıklı hale geldi. Bölgesel Şube ve panarap eğilimli diğer partiler Şii üye kazanmakta zorlandı. Çoğu Şii, Arapların çoğunluğu Sünni olduğu için panarap ideolojisini Sünni bir proje olarak görüyordu.
1958 yılında Haşimi monarşisini deviren 14 Temmuz Devrimi sırasında Bölgesel Şubenin 300 üyesi vardı. Irak Bölgesel Kolu, Irak'ın Birleşik Arap Cumhuriyeti'ne katılmasını sağlayacağı gerekçesiyle Abdülkerim Kasım'ın iktidarını destekledi. Kasım'ın kabinesindeki 16 üyeden 12'si Bölgesel Şube üyesiydi. Kasım iktidara geldikten sonra Birleşik Arap Cumhuriyeti konusundaki tutumunu değiştirerek eski "bağımsız Irak politikasına" geri döndü. Bu dönüş Bölgesel Kolu ve diğer Arap milliyetçisi grupları memnun etmedi. Politikasını tersine çevirmesi nedeniyle Bölgesel Şube, Saddam Hüseyin liderliğinde bir grup topladı ve Kasım'a suikast düzenlemeye çalıştı ancak başarısız oldu.
Bölgesel Şube Ramazan Devrimi'nde iktidarı ele geçirdi. Darbeye önde gelen Bölgesel Şube üyesi Ahmed Hasan el-Bekir liderlik etti. Darbeciler Nasırcı Abdüsselam Arif'i cumhurbaşkanlığına atarken, el-Bekir de ülkenin başbakanı olarak atandı. Ancak gerçek güç, şubenin Bölge Sekreteri Ali Salih es-Sadi'nin elindeydi. İktidarı ele geçirdikten sonra Bölgesel Şube, milis gücü Ulusal Muhafızlar aracılığıyla komünist ve solcu unsurlara karşı Irak uzmanı Con Coughlin'in deyimiyle bir "şiddet furyası" başlattı. Bu baskıcı önlemler Bölgesel Şube içindeki hizipçilikle birleşince Kasım 1963'te Başkan Arif ve Nasırcı destekçileri tarafından gerçekleştirilen Irak darbesine yol açtı. Irak uzmanı Malik Mufti, Eflak'ın Arif'in darbesini desteklemiş olabileceğine inanıyor çünkü bu darbe es-Sadi'nin parti içindeki konumunu zayıflattı ve kendi konumunu güçlendirdi. Darbe, şubeyi yeraltına inmeye zorladı. Darbe nedeniyle el-Bekir ve Saddam gibi önde gelen birçok Baasçı hapse atıldı. Buna rağmen Bölgesel Şube 1964 yılında el-Bekir'i Bölgesel Sekreter olarak seçti.
Bölgesel şubeler > Ürdün

Daha fazla bilgi: Arap Baas İlerici Partisi ve Ürdün Arap Sosyalist Baas Partisi
Partinin Suriye'de kurulmasının ardından Baasçı fikirler tüm Arap dünyasına yayıldı. Ürdün'de Baasçı düşünce ilk olarak 1940'ların sonunda Doğu Şeria'ya, özellikle de üniversitelere yayıldı. Bölgesel Şube 1951 yılına kadar kurulmamış olsa da üniversitelerde öğrencilerin ve profesörlerin Baasçı düşünceyi tartıştığı çeşitli toplantılar düzenlendi. İdeoloji çok popüler olmasına rağmen, gerçek Bölgesel Şubenin kurulması zaman aldı. Bir grup öğretmen Kerek tarafından şehirde Bölgesel Şubeyi kurdu. Başlangıçta Abdurrahman Şukyar'ın sahibi olduğu klinik şubenin toplantı yeri olarak kullanıldı. Bahjat Abu Gharbiyah, Bölge Şubesi'nin Batı Şeria'daki ilk üyesi oldu ve böylece partinin Batı Şeria'daki şube sekreteri olan bölgedeki örgütlenmesini inşa etme sorumluluğunu üstlendi ve böylece o bölgede sorumlu oldu. Batı Şeria'da şube en çok Kudüs ve Ramallah şehirlerinde aktifti.
1. Bölgesel Kongre 1951 yılında Abdullah Rimavi'nin evinde yapıldı. Kongrede "partinin gelecekteki rotası" belirlendi. Ertesi yıl, 2. Bölgesel Kongre bu kez Abdullah Na'vas'ın evinde yapıldı. Kongre bir Bölge Komutanlığı seçti ve Rimavi'yi şubenin Bölge Sekreteri olarak atadı. Şukyar, Garbiyah ve Na'vas Bölgesel Şubenin Merkez Komitesinde görev almayı kabul ettiler. Rimavi ve yardımcısı Na'vas etkili liderler olacaklardı. 2. Bölgesel Kongre'den kısa bir süre sonra şube Ürdün ve Filistin mahallelerinde ve şehirlerinde başarılı bir üye toplama kampanyası başlattı. 28 Ağustos 1956'da şube Yüksek Mahkeme tarafından yasallaştırıldı.
Hem Rimawi hem de Na'vas 1950 ve 1951 seçimlerinde bağımsız olarak parlamentoya seçildiler (o dönemde şube yasal bir parti değildi). 1951 seçimlerinde şube parlamentoya üç üye seçmeyi başardı. Rimavi 1956 seçimlerine kadar parlamentodaki koltuğunu korumayı başardı. Bu seçimlerin hiçbiri demokratik olarak değerlendirilemez. Şukyar, 1951 seçimleri sırasında, görüşleri radikal bulunduğu için yetkililer tarafından hapsedildi. Seçim gününden bir aydan daha kısa bir süre önce Amman'daki İngiliz Büyükelçiliği Şuayb'ın kolay bir zafer kazanacağını tahmin ediyordu. Ancak, seçimin demokratik olmayan doğası nedeniyle Şuayb seçilemedi. Oy verme kalıplarının da kanıtlayacağı gibi, Baasçı adaylara oy veren seçmenler Doğu Şeria'da İrbid ve Amman'da, Batı Şeria'da ise Kudüs ve Nablus'ta yaşıyordu.
Hükûmet tarafından Güney Ürdün'e sürgüne gönderilen Şukyar, boş zamanlarını Marksist ve Leninist literatürü okuyarak geçirdi. Hiçbir zaman komünist olmasa da Şukyar komünist kavramları desteklemeye başladı. Sürgünden döndüğünde Bölge Şubesini Ürdün Komünist Partisi ile seçim cephesine katılmaya ikna etmeye çalıştı. Ancak Bölgesel Şube liderleri Rimavi, Na'vas, Garbiyah ve Münif Razzaz böyle bir fikre karşı çıktı ve bu nedenle Şukyar Baas Partisi'den ayrıldı.
Rimavi ve Na'vas (1952'de düzenlenen) 2. Ulusal Kongre'de Ulusal Komutanlığa seçildiler. Bölgesel Şube, 6. ve 7. Ulusal Kongrelerde Razzaz'ı Ulusal Komutanlığa seçti.