Prag Barışı (1635)
Arka Plan

Otuz Yıl Savaşları, 1618’de Pfalz’ın Protestan hükümdarı Frederick’in Bohemya tacını kabul etmesiyle başladı. Birçok Alman prensliği başta tarafsız kaldı, bunu bir miras anlaşmazlığı olarak gördü ve Bavyera’nın da desteğiyle İmparator Ferdinand, Bohemya İsyanı’nı hızla bastırdı. Bavyera Elektörü I. Maximilian komutasındaki birlikler, 1622’de Pfalz’ı işgal etti ve Frederick’i sürgüne yolladılar. Bu hamlesi, kalıtsal bir prensi ata toprakların koparmak savaşın hem doğasını hem de boyutunu değiştirdi.
Danimarka Kralı IV. Christian, 1626’da mağlup olana ve geri çekilmeye mecbur kalana kadar Protestan kardeşlerini desteklemek için Kuzey Almanya’yı işgal etti. İmparatorluk ordularının başarıları, Ferdinand’ın 1552’den beri devredilen herhangi bir mülkün orijinal sahibine (yani Katolik Kilisesine) iade edilmesini zorunlu kılan [[İade Fermanı (1629)|İade Fermanı’nı onaylamasına yol açtı. Bu, 1555 Augsburg Barışı’nı ciddi bir şekilde bozduğu için Saksonya Elektörü John George ve Brandenburg Elektörü George William gibi ılımlı Protestanları da muhalefete zorladı. Bu muhalefet, 1627’den sonra topraklarına dadanan ve nadiren maaşları ödenen, istediklerini basitçe alan büyük bir İmparatorluk ordusunun varlığıyla arttı.
II. Ferdinand (Kutsal Roma İmparatoru)|İmparator II. Ferdinand, 1635.]]
17. yüzyıl Avrupa’sındaki çatışmalar, Fransa’nın Bourbon hanedanı ile İspanya’daki Habsburg rakipleri ve Kutsal Roma İmparatorluğu arasındaki rekabet nedeniyle genellikle yabancı katılımcıları da çekti. İspanya Hollandası, Franche-Comté ve Pireneler’deki Habsburg toprakları, Fransız genişlemesini engelliyordu ve Fransa’yı istilaya karşı savunmasız hale getiriyordu. Sonuç olarak Katolik Bourbonlar, Osmanlılar, Hollandalılar ve Danimarkalılar da dahil olmak üzere dine bakmaksızın Habsburg düşmanlarını desteklediler.
1630’da İsveç kralı Gustaf Adolf, Pomeranya’yı Fransız parası ve Saksonya ve Brandenburg-Prusya’nın desteğiyle işgal etti. 1632’de [[Lützen Muharebesi (1632)|Lützen’deki ölümünden sonra İsveç, Heilbronn Ligi’ni kurdu. Daha küçük Proestan devletlerden oluşan ve Fransa tarafından finanse edilen Lig, 1634’te Nördlingen’de yenilinceye kadar bir dizi zafer kazandı.
Nördlingen’deki mağlubiyet, Heilbronn üyeleri arasındaki farklılıkları göz önüne çıkarırken askeri bir dengeyi de yeniden kurdu. İsveç, karlı Baltık ticaretindeki hakimiyetini korumaya ve 1630’dan sonra İsveç Pomeranyası’nı elde etmeye sürdürmeye çalıştı. Fransa, Renanya ve Alçak Ülkelerdeki sınırlarını güçlendirmek için Hollanda, İsveç ve İsveç karşıtı Katolik Ligi’nin lideri Bavyera Elektörü Maximilian’ı destekledi. Alman müttefikleri, Fransız ve İsveç’in kazanımlarını tersine çevirmek anlamına gelen 1618’deki toprak dağılışını yeniden kurmak istiyordu.
I. John George (Saksonya Elektörü)|Saksonya Elektörü John George]], 1652]]
1632’den sonra Ferdinand, Katolikliğin zorla yeniden dayatılamayacağını kabul etti ve Nördlingen’den on sekiz ay önce, Şubat 1633’te İade Fermanı’nın değiştirilmesi konusunda fikir alışverişi başlattı. İmparatorluk komutanı Wallenstein’in Şubat 1634’te suikastle öldürülmesi, bağımsız bir çalışan olduğu için büyük bir engeli ortadan kaldırdı. Lüterci devletler olan Danimarka-Norveç ve Hesse-Darmstadt arabulucu oldu ve iki taraf Kasım 1634’te ‘Pirnaer Noteln’ olarak bilinen bir öntaslak üzerinde anlaştılar. Pek çok düzeltme ve revizyon geçirmiş olsa da bu öntaslak, 1635’teki antlaşmanın temeliydi.