Kurt Tucholsky
Yaşamı > Fransa ile Almanya arasında

Kendisine örnek aldığı Heinrich Heine gibi Tucholsky de olümüne kadar zamanının çoğunu yurt dışında geçirdi ve sadece arada sırada Almanya'ya döndü. Fakat bu uzaklık Almanya'yı ve Almanların içinde bulunduğu durumu daha iyi idrak etmesini sağlıyordu. Die Weltbühne üzerinden ülkesindeki politik tartışmalara katılıyordu. Ayrıca, 19. yüzyılda Heine'nin yaptığı gibi, Alman-Fransız yakınlaşması ve dostluğu için de çaba gösteriyordu. Berlin'de, mason derneği Doğan Güneş'e bağlı Sabah Kızıllığı isimli mason locasına 24 Mart 1924 tarihinden beri kayıtlı olduğu için, Paris'teki mason localarını da ziyaret ediyordu ve 1925 yılının Haziran ayında Paris'te bulunan L'Effort ve Les Zélés Philanthropes localarına da üye kabul edildi (Grand Orient de France).
Tucholsky, 1926 yılında Kurt Hiller'in kurduğu Devrimci Pasifistler - Revolutionärer Pazifisten grubu yönetim kuruluna seçildi.
Kurt Tucholsky, Sigfried Jacobson 1926 yılında öldüğünde, Die Weltbühne'nin başına geçmek istedi. Fakat bu yayıncılık işi hoşuna gitmediği ve bu nedenle sık sık Berlin'e gidip gelmesi gerektiği için, işi arkadaşı Carl von Ossietzky'ye devretti. Yayıncılığı birlikte yürüttükleri için de devrimci pasifist Kurt Hiller'in yazılarının yayınlanmasını da sağladı.
1927 ve 1928 yıllarında deneme formunda yazdığı gezi yazılarını içeren Pireneler kitabı, yazılarını derlediği Mit 5 PS - 5 PS ile (Burada kendi ismi ve diğer dört takma adı kastedilmekte) ve Mona Lisa'nın Gülüşü adlı kitabı yayınlandı. Kahramanları Herrn Wendriner ve Lottchen kanalıyla zamanın Berlinli karakterlerini anlatmıştır.
Aynı zamanda Almanya'nın durumunu da eleştirel gözlerle takip ediyordu. Nisan 1927'de Die Weltbühne'de üç makaleden oluşan bir yazıyla, ona göre Weimar Cumhuriyeti'nin gerici yargısını temsil eden Alman yargıçlarını rezil etmişti. Tucholsky'e göre, bu antidemokratik ilişkilerin kökten değiştirilmesi için, bu sefer başarılı olacak ikinci bir devrime gerek vardı. Şöyle yazıyordu:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | "Hiç muhalefet yok mu? Bir tane var. Büyük, etkili, ciddi: Antidemokratik, alaycı gülüşlü, adalet fikri için bilinçli adil olmayan sınıf kavgası. Bürokrasiyi temizlemek için sadece bir şey var. Bir kelime ki, egemen sınıfın tüylerini ürperteceği için, burada yazmak istemiyorum. Bu kelimenin anlamı: Kökten değişim. Çekidüzen vermek. Genel temizlik. Havalandırma. | „ |

- Deutsche Richter. "Die Weltbühne" 12, 19 ve 26 Nisan 1927
Aynı şekilde 1928 yılında November - Umsturz (Kasım - Devrim) adlı yazısında on yıllık cumhuriyetin bilançosunu çıkarıyordu: "Alman devrimi daha olmadı." Geçici bir süre için Tucholsky Almanya Komünist Partisi'ne (KPD) yakın oldu ve partiye yakın Resimli İşçi Dergisi'nde (AIZ) işçi sınıfı kavgası ile ilgili propaganda şiirleri yayınladı. Evsizler için Barınak isimli şiiri şu akılda kalan dizelerle bitiyordu:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | "İyilikler, ey insanoğlu, boşa pompa Kendi hakkını sınıf kavgası ile kazan, sınıfından kopma" | „ |

- Arbeiter Illustrierte Zeitung, 1928, No: 37, Sayfa 10
Tucholsky, yurtdışında bulunduğu zamanlarda da, yazdıklarından rahatsız olan, kendilerine hakaret edildiğini veya saldırıldığını düşünen politik hasımlarıyla mahkemelerde karşı karşıya geliyordu. Hatta "İngiliz Koro Çocuklarının Şarkısı - Gesang der englischen Chorknaben" isimli şiirinde tanrıya küfrettiği iddiasıyla 1928 yılında bir dava açıldı.
Aynı yıl Kurt ve Mary Tucholsky, bir daha birleşmemek üzere ayrıldılar. Tucholsky, daha 1927 yılında Lisa Matthias'la tanışmıştı. 1929 yılında birlikte İsveç'te bir tatil yaptılar. Bu tatil, 1931 yılında Rowohlt Yayınevi tarafından yayınlanan, yine Rheinsberg gençliğinin boşvermişliğinin ve sorumsuzluğunun anlatıldığı, Gripsholm Şatosu isimli kısa romanına esin kaynağı olmuştu.
1929 yılında grafiker John Heartfield'le birlikte hazırladığı toplumu eleştiren eseri Almanya, Almanya her şeyin üstünde - Deutschland, Deutschland über allesin aldığı tepki, ancak bu kadar büyük olabilirdi. Burada Tucholsky, Almanya'da kendi zamanında nefret ettiği her şeye en keskin saldırılarını yaparken, memleketini ne kadar sevdiğini de gösterme sanatını başarmıştı. Kitabın son bölümünün adı Heimat - Memleketim:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Şimdi biz 225 sayfa boyunca "Hayır" dedik, merhamet ettiğimiz için hayır dedik, sevdiğimiz için hayır dedik, nefret ettiğimiz için hayır dedik, hırslandığımız için hayır dedik ve şimdi de bir kere "Evet" demek istiyoruz. Evet -: Almanya toprağına ve ülkesine. İçinde doğduğumuz ve dilini konuştuğumuz ülkeye evet.   ve şimdi size bir şeyler söylemek istiyorum: Kendilerini milliyetçi olarak tanımlayanların ve aslında militarist ve küçük burjuvadan başka bir şey olmayanların, bu ülkenin ve dilinin sahipleri olduğu doğru değil. Ne frak giymiş hükümet temsilcisi, ne okul müdürü ne de çelik miğferin bayan ve bayları buranın sahipleri. Biz de buradayız. (...)   Almanya bölünmüş bir ülke. O'nun bir parçası da biziz. Tüm aykırılıklara rağmen, bizim sessiz vatan sevgimiz sarsılmaz bir şekilde, bayraksız, duygusallıktan uzak ve kılıçlar çekilmeksizin, ayakta duruyor. | „ |

-Heimat. Deutschland, Deutschland über alles. Berlin 1929