stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Vordonos Adaları

Vordonos Adaları, 1010 yılında meydana gelen Bizans depreminde battığı belirtilen, İstanbul'un kayıp adalarıdır. Büyük Vordonos ve Küçük Vordonos isminde iki adadan oluşmaktadır. Üstündeki manastır ile battığı bilinmektedir. Bostancı Çöken Ada olarak da bilinen bu eski adanın bulunduğu yere şimdilerde Höreke ya da Manastır Kayalıkları denmektedir. Batma gerekçesi olarak sunulan görüşlerde, adanın alüvyon bir tabakadan oluşmuş olabileceği ve deprem esnasında zeminde oluşan sıvılaşmadan etkilendiği varsayılmaktadır. Bölge, Dragos ile Küçükyalı semtleri arasında kalmakta, Bostancı sahiline 3 km, Maltepe sahiline 1 km mesafede bulunmaktadır.
2015 yılında, Maltepe Belediyesi ile çeşitli kurumlar ve sualtı arkeologlarının keşif dalışları yaptığı adaların deniz turizmine açılması ve Unesco Dünya Mirası Listesi'ne alınması için çalışmalar yürütülmesi gündeme gelmiştir.
İnternetin tarihi
Problemin Tanımı ve İnternet Fikrinin Ortaya Çıkışı

İlk bilgisayarlar kendi dönemlerindeki teknolojiyi ana bilgisayar ve terminaller arasında noktadan noktaya haberleşmeye izin verecek şekilde kullandılar. Teknoloji geliştikçe ana bilgisayarlar ve terminaller arasında daha uzak mesafelere ve daha yüksek bağlantı hızlarına ulaşıldı. Peşinden bilgisayarlar arasında dosya transferi gibi veri paylaşımları mümkün hale geldi.
Ancak noktadan noktaya haberleşme modeli limitliydi ve herhangi iki noktanın haberleşmesi için bu iki nokta arasında fiziksel, direkt bir bağlantı olması gerekiyordu. Ayrıca noktadan noktaya dijital haberleşme teknolojisi stratejik açıdan yetersizdi zira bu teknolojide iki nokta arasındaki haberleşme hattı herhangi bir sebeple zarar gördüğünde, haberleşmeyi devam ettirecek alternatif bir güzergâh yoktu.
Bolt Beranek and Newman Inc.'de başkan yardımcısı ve küresel ağ konusunda bir öncü olan J. C. R. Licklider, Ocak 1960'ta Man-Computer Symbiosis makalesini yayınladı.
Licklider ve Welden Clark, Ağustos 1962'de, haberleşme ağlarına sahip bir gelecek ile ilgili ilk   makalelerden olan "On-Line Man-Computer Communication" makalesini yayınladı.
Ekim 1962'de Rack Ruina, Licklider'ı DARPA bünyesinde bulunan "Information Processing Techniques Office (IPTO)" başına getirdi. Licklider burada Ivan Sutherland ve Bob Taylor'ı global bir ağ fikrinin ne kadar önemli olduğuna ikna ederek, DARPA içinde kendisinin "Galaksiler arası bilgisayar ağı üyeleri" olarak adlandırdığı bir grup kurdu ve bu konu üzerinde çalışmaya başladılar. Licklider'in DARPA'dan ayrılmasından sonra Taylor bilgisayar ağları üzerinde çalışmaya devam etti. Bölüm, kendi görevinin bir parçası olarak üç ayrı ağ terminali kurmuştu. Bunlar Santa Monica'da yer alan SDC Q-32 (System Developement Corporation), Berkeley'deki Kaliforniya Üniversitesi'nde yer alan Project Genie ve MIT'te yer alan Multics. Licklider, burada ortaya çıkan kaynak israfını gidermek için ne gerektiğini ortaya koymuştu...
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Bu üç terminalin her birisi için değişik kullanıcı komut setlerim vardı. Bu yüzden S.D.C'de birisiyle konuşurken M.I.T.'deki ya da Berkeley'deki tanıdığımla bu konuşma hakkında tartışmak istersem S.D.C terminalinden bağlantımı kesip diğer terminale bağlanmam gerekiyordu."Adamım", dedim. "Yapılması gereken çok açık... Eğer sistemde üç terminal varsa, elinin altındaki terminal öyle bir terminal olmalı ki, sen hangi terminale bağlanmak istersen direkt oraya bağlanmalı." İşte bu ARPANET'ti. | „ |

IPTO'dan, ARPANET kurulmadan 5 sene evvel 1964'te ayrılmış olsa da, onun "küresel bir ağ" vizyonu, ardından gelen Lawrence Roberts ve Robert Taylor gibilerinin ARPANET'i geliştirmesi için ilham kaynağı oldu. Licklider, 1973'te IPTO'ya geri dönerek iki sene daha yönetti.
İnternetin Temelleri > Öncüler

Telgraf Teknolojisi: Mesajları iki farklı yer arasında elektromanyetik bir ortam aracılığıyla iletme uygulaması, 19. yüzyılın sonlarına uzanan elektrikli telgraf ile başladı. Elektrikli telgraf, ilk tamamen dijital iletişim sistemi olarak kabul edilir. 20. yüzyılın başlarında radyo-telgraf ticari olarak kullanılmaya başlandı, 1930'larda ise Telex adlı teleprinter hizmeti devreye girdi. Ancak bu sistemler, yalnızca iki uç cihaz arasında nokta-nokta iletişim sağlıyordu.
Bilgi Teorisi: 1920'lerde Harry Nyquist ve Ralph Hartley tarafından geliştirilen temel teorik çalışmalar, telekomünikasyon teknolojisinin temellerini oluşturdu. 1948'de Claude Shannon tarafından ortaya konan bilgi teorisi, sinyal-gürültü oranı, bant genişliği ve hatasız veri iletimi arasındaki dengeyi anlamak için sağlam bir teorik temel sağladı.
Bilgisayarlar ve Modemler: 1940'ların başındaki sabit programlı bilgisayarlar, manuel olarak küçük programların anahtarlara girilmesiyle çalışıyordu. 1950'lerde transistör teknolojisinin gelişimiyle birlikte, merkezi işlem birimleri ve kullanıcı terminalleri 1955 itibarıyla kullanıma girdi. Bu dönemde, ana bilgisayar modeli ortaya çıktı ve Bell 101 gibi modemler sayesinde dijital verilerin düşük hızlarda telefon hatları üzerinden iletilmesi mümkün hale geldi. Bu teknolojiler, uzak bilgisayarlar arasında veri alışverişini sağladı, ancak her iki cihaz arasında sabit bir bağlantı gerekliydi ve iletişim yalnızca belirli sistemler arasında mümkündü. Örneğin, SAGE (1958) ve SABRE (1960) gibi sistemler belirli amaçlar için geliştirildi ve genel kullanıma yönelik değildi.
Zaman Paylaşımı (Time-Sharing): Oxford Üniversitesi'nin ilk bilgisayar profesörü olan Christopher Strachey, Şubat 1959'da zaman paylaşımı için İngiltere'de bir patent başvurusu yaptı. Aynı yılın Haziran ayında Paris'teki UNESCO Bilgi İşlem Konferansı'nda “Büyük Hızlı Bilgisayarlarda Zaman Paylaşımı” başlıklı bir bildiri sundu ve bu fikri J. C. R. Licklider’a iletti. Licklider, Bolt Beranek and Newman Inc.'te (BBN) başkan yardımcısı olarak çalışırken, zaman paylaşımını toplu işlemeye bir alternatif olarak teşvik etti. Aynı dönemde John McCarthy MIT’de yazdığı bir notta, zaman paylaşımını çok sayıda etkileşimli kullanıcı oturumuna genişletti; bu, daha sonra CTSS (Compatible Time-Sharing System) adlı sistemin MIT'de uygulanmasına yol açtı. Illinois Üniversitesi'nde PLATO gibi diğer çok kullanıcı destekli ana bilgisayar sistemleri de bu dönemde geliştirildi.
İnternetin Temelleri > Öncüler > İlham Kaynakları

BBN’de çalışırken Licklider, 1960 yılı Mart ayında yazdığı Man-Computer Symbiosis (İnsan-Bilgisayar Simbiyozu) makalesinde geniş bant iletişim hatlarıyla birbirine bağlanmış bilgisayar merkezleri önerdi. Bu vizyon, günümüz kütüphanelerinin işlevlerine ek olarak bilgi depolama ve erişim konularında öngörülen gelişmeleri içeriyordu.
Ağustos 1962’de Licklider ve Welden Clark, gelecekteki ağ sistemlerini tanımlayan ilk makalelerden biri olan On-Line Man-Computer Communication adlı makaleyi yayımladı. Ekim 1962'de Licklider, ARPA bünyesindeki yeni kurulmuş olan Bilgi İşleme Teknikleri Ofisi (IPTO) direktörlüğüne getirildi ve ABD Savunma Bakanlığı'nın Cheyenne Mountain, Pentagon ve SAC HQ ana bilgisayarlarını birbirine bağlama görevi üstlendi. DARPA içinde bilgisayar araştırmalarını ilerletmek amacıyla gayri resmi bir grup oluşturdu. 1963 yılında IPTO ekibine “Galaktik Bilgisayar Ağı’nın Üyeleri ve Bağlıları” olarak hitap eden dağıtık bir ağ fikrini açıklayan notlar yazmaya başladı.
Licklider, 1964 yılında IPTO'dan ayrıldı, ancak ARPANET'in devreye girmesinden beş yıl önce evrensel ağ vizyonu, onun yerine geçen Robert Taylor'ın ARPANET projesini başlatması için ilham kaynağı oldu. Licklider, 1973'te iki yıllığına IPTO'ya geri döndü ve internetin gelişimine katkı sunmaya devam etti.
İnternetin Temelleri > Öncüler > Paket Anahtarlama

Ana madde: Paket anahtarlama
Bu problemin altında, ayrı fiziksel ağların tek bir mantıksal ağ olarak birleştirilmesi düşüncesi yatar. 1960'larda, RAND Corporation için çalışan Paul Baran, Amerikan ordusu için bir nükleer savaş durumunda dahi ayakta kalabilecek ağlar hakkında bir çalışma yaptı. Baran'ın ağında, taşından bilgi "mesaj blokları" adını verdiği şeylere bölünerek taşınıyordu. Aynı dönemde Donald Davies (National Physical Laboratory, UK), bu çalışmadan bağımsız olarak benzer bir ağ yapısı geliştirdi, bu yapıya herkes tarafından kabul edilen "paket-anahtarlamalı" adını verdi. Leonard Kleinrock (MIT) bu teknolojinin arka planındaki teoriyi geliştirdi. Paket anahtarlaması özellikle sınırlı kaynaklara sahip bağlantılarda, telefon için kullanılan devre-anahtarlamasına kıyasla daha yüksek hızlara olanak sağlar.
Paket anahtarlama, mesajların sıralı paketlere bölündüğü ve yönlendirme (routing) kararının her bir paket için ayrı ayrı yapıldığı bir ağ tasarımıdır. İlk ağlar, sağlıklı yönlendirme yapıları gerektiren mesaj-anahtarlamalı sistemler kullanmışlardır.
İnternetin Öncesi Ağ Sistemleri > ARPANET

Ana madde: ARPANET
Robert Taylor, Defense Advanced Research Projects Agency bilgi işleme bölüm müdürlüğüne terfi ettikten sonra Licklider'in bütünleşik ağlar oluşturma fikrini gerçekleştirmeye odaklandı. Bunun için MIT'den Larry Roberts'i transfer ederek böyle bir ağ kurma projesini başlattı.
ARPANET üzerinden ilk mesaj 29 Ekim 1969'da saat 22:30'da gönderildi. Bu mesaj UCLA Profesörü Leonard Kleinrock gözetiminde UCLA'da yazılım üzerine eğitim gören Charley Kline tarafından UCLA'daki bir bilgisayardan Stanford Üniversitesi'ndeki bir bilgisayara gönderildi.
5 Aralık 1969'da Utah Üniversitesi'nin ve Santa Barbara Kaliforniya Üniversitesi'nin de eklenmesi ile 4 düğümlü bir ağ kuruldu. ARPANET, ALOHAnet'te geliştirilen temeller üzerinde hızla gelişti. 1981 senesinde ağa bağlı cihaz sayısı 213'tü ve ortalama her 20 günde bir yeni bir cihaz ekleniyordu.
ARPANET internetin ve bu bağlamda kullanılan teknolojilerin geliştirilmesinin temel çekirdeği haline geldi. Başlarda ARPANET, TCP/IP yerine Network Control Program (NCP) kullanıyordu. Bayrak Günü olarak da bilinen 1 Ocak 1983'te ARPANET üzerindeki NCP hakimiyeti sona erdi ve NCP'den daha esnek ve kuvvetli bir protokol olan TCP/IP, NCP'nin yerini aldı. Böylece, modern internetin temelleri atılmış oldu.
İnternetin Öncesi Ağ Sistemleri > NPL

1965'te Donald Davies tarafından ulusal veri ağı olarak önerilen paket anahtarlamalı ağdır. Bu ağa 1976'da 12 bilgisayar ve 75 terminal bağlıydı ve 1986'da ağ değiştirilene kadar daha fazla cihaz ağa bağlanmaya devam etti.
İnternetin Öncesi Ağ Sistemleri > Merit Ağı

Merit Ağı, bir diğer adıyla The Merit Network, ülkenin eğitim ve ekonomik durumundaki gelişmeye katkı olması amacıyla 1986 yılında, Michigan'nın üç devlet üniversitesinin Michigan Eğitim Araştırma Merkezi (Michigan Educational Research Information) tarafından birbirine bağlamasıyla ortaya çıkan ağdır.
İnternetin Öncesi Ağ Sistemleri > CYCLADES

Louis Pouzin tarafından tasarlanan ve geliştirilen Fransız araştırma ağı. ilk ARPANET tasarımına bir alternatif olarak tasarlanmıştı. ilk kez 1973 senesinde sunumu yapıldı. Cyclades, verinin dağıtımı sorumluluğunu ağın kendisi yerine, güvenilir datagramlar ve bu datagramlarla ilişkili end-to-end protokoller kullanan hostlara bırakan ilk ağdı.
İnternetin Öncesi Ağ Sistemleri > X.25 ve halka açık veri ağları

Paket anahtarlamalı ağ standartları Uluslararası Telekomünikasyon Birliği (ITU) tarafından ARPA araştırmaları temel alınarak, X.25 ve ilgili standartlar şeklinde geliştirildi. X.25 geleneksel telefon bağlantılarını taklit eden sanal devreler konsepti üzerine inşa edildi. X.25, 1974 yılında daha sonraları JANET'e dönüşen SERCnet ağının temellerini oluşturdu. İlk X.25 standardı, ITU tarafından Mart 1976'da kabul edildi.
1978 yılında İngiliz Posta Teşkilatı, uluslararası Batı Birliği ve Tymnet, International Packet Switched Service (IPSS) olarak bilinen paket anahtarlamalı ilk uluslararası ağı kurmak için işbirliği yaptılar. 1981 senesinde bu ağ Avrupa ve Amerika'dan, Kanada, Hong Kong ve Avustralya'yı da içine alacak şekilde genişledi. 1990'larda bu ağ dünya çapında bir ağ altyapısı sağladı.
X.25, ARPANET'ten farklı olarak ticari kullanıma açıktı.
İnternetin Öncesi Ağ Sistemleri > UUCP ve Usenet

Duke Üniversitesi'nden iki öğrenci olan Tom Truscott ve Jim Ellis, UUCP seri bağlantısı yoluyla haberleri ve mesajları yakınlarda bulunan Chapel Hill'deki North Carolina Üniversitesi'ne ileten Bourne shell betikleri yazdılar. Bu yazılımın 1980'de halka açık olarak dağıtılmaya başlanmasının ardından, Usenet üzerindeki veri aktaran UUCP hostlarının sayısı hızla arttı. Bu yapı ilerleyen dönemde UUCPnet adını aldı. UUCPnet FidoNet ve dial-up BBS hostları arasında gatewayler ve bağlantılar da oluşturdu. UUCP ağları, düşük maliyeti, mevcut hatları kullanma yeteneği, X.25 ve hatta ARPANET bağlantıları ve CSNET ve Bitnet'teki gibi katı kullanım kuralları olmaması sebebiyle hızla yayıldı. 1981 senesinde UUCP hostlarının sayısı 550'ya çıkmıştı, 1984'e gelindiğinde ise neredeyse iki katına çıkarak 940 hosta ulaşmıştı. –1987'de faaliyete başlayan ve resmî  olarak 1989'da İtalya'da kurulan Sublink Network, e-posta ve haber gruplarından gelen mesajların İtalyan nodelarına dağıtımı için kullandığı ağ UUCP'ydi. Aynı anda 100'e yakın node birbiriyle haberleşebiliyordu. Sublink Network, İnternet teknolojilerinin kitleler tarafından kullanımının mümkün olduğunu ortaya koyan ilk örneklerdendi.
1973-1990ː Ağların Birleştirilmesi ile İnternet'in Yaratılması

Bu dönem, günümüzün küresel İnternet'inin temellerinin atıldığı ve farklı bilgisayar ağlarının birleştirilmesiyle oluşturulan iletişim ağı olan İnternet'in doğuşunu temsil eder.
ARPANET ve İlk Adımlar (1973-1980): İnternet'in öncüsü olan ARPANET, 1973'te Amerika'da Advanced Research Projects Agency (ARPA) tarafından başlatıldı. ARPANET, bilgisayarlar arasında veri iletimini mümkün kılan ilk büyük ölçekli bilgisayar ağıydı. Bu dönemde, ARPANET üzerinde TCP (Transmission Control Protocol) adlı protokol geliştirildi.
TCP/IP Protokolü: 1980 yılında, ARPANET ve diğer bilgisayar ağları için tasarlanan TCP/IP (Transmission Control Protocol/Internet Protocol) protokolü standart hale geldi. TCP/IP, bilgisayarlar arasında güvenilir veri iletimini sağlayan temel bir taşıma protokolüydü. Bu, farklı ağların birbirine bağlanmasını kolaylaştırdı ve İnternet'in temelini oluşturdu.
Uluslararası Genişleme (1980'ler): 1980'lerin ortalarına gelindiğinde, TCP/IP protokolü dünya genelindeki farklı bilgisayar ağları arasında standart haline gelmeye başladı. Bu, İnternet'in uluslararası boyutlara ulaşmasını mümkün kıldı.
Web'in Doğuşu (1990): 1990 yılında, Tim Berners-Lee tarafından geliştirilen World Wide Web (WWW), TCP/IP üzerine kuruldu ve web tabanlı içeriklerin paylaşılmasını kolaylaştırdı. Bu, İnternet'in daha geniş bir kullanıcı kitlesine ulaşmasını hızlandırdı.
Kapanan ARPANET (1990): ARPANET, 1990 yılında resmi olarak kapatıldı, ancak İnternet'in gelişimine büyük katkıda bulunmuştu.
Bu dönem, bilgisayar ağlarının birbirine bağlanarak İnternet'in temellerinin atıldığı ve dünya genelindeki iletişimi devrimleştiren bir dönem olarak kabul edilir. TCP/IP protokolü, bu ağların birleştirilmesinde kilit bir rol oynadı ve modern İnternet'in oluşturulmasının temelini attı. Bu tarihsel süreç, İnternet'in evrimindeki kritik adımlardan biriydi ve günümüzdeki küresel İnternet'in temellerini oluşturdu.
1990–2003: Küresel İnternetin Yükselişi ve Web 1.0

Başlangıçta, internetin temeli olan ağlar, esasen devlet ve kamu kurumlarının kullanımı için tasarlanmıştı. Ticari kullanım yasaklanmıştı, ancak “ticari kullanım”ın tam anlamı belirsiz ve yoruma açıktı. UUCPNet ve X.25 IPSS gibi ağlar ticari kısıtlamalara tabi değildi. Bu, daha sonra UUCPNet'in ARPANET ve NSFNET bağlantılarında kullanılmasının resmi olarak yasaklanmasına yol açtı.
1980'lerin sonlarında, ilk internet servis sağlayıcıları (ISP) ortaya çıkmaya başladı. PSINet, UUNET, Netcom ve Portal Software gibi şirketler, bölgesel araştırma ağlarına hizmet vermek ve halkın kullanımına UUCP tabanlı e-posta ve Usenet Haberleri sağlamak amacıyla kuruldu. 1989'da MCI Mail, internete deneysel bir geçit erişimi alan ilk ticari e-posta sağlayıcısı oldu. Aynı yıl ABD'de ilk ticari çevirmeli ISP olan The World açıldı.
1992'de, ABD Kongresi Bilim ve İleri Teknoloji Yasası'nı kabul ederek, NSFNET'in ticari ağlarla bağlantı kurmasına izin verdi. Bu yasa, araştırma ve eğitim topluluklarının ticari olmayan ağlara erişimini desteklerken ticari ağlarla bağlantı kurulmasına da imkan tanıdı. Ancak, bu durum araştırma ve eğitim topluluklarında ve ticari ağ sağlayıcılarında bazı tartışmalara neden oldu. Araştırma topluluğu, ticari kullanımın ağın ihtiyaçlarına yanıt verme kapasitesini azaltacağından endişe ederken, ticari sağlayıcılar, devlet desteğinin bazı kuruluşlara haksız avantaj sağladığını düşünüyordu.
1990 yılına gelindiğinde, ARPANET'in hedefleri yerine getirilmişti ve yeni ağ teknolojileri bu projenin kapsamını aşmıştı. PSINet, Alternet, CERFNet ve ANS CO+RE gibi yeni ağ hizmet sağlayıcıları, ticari müşterilere ağ erişimi sağlamaya başladı. NSFNET artık internetin ana omurgası veya bağlantı noktası değildi. Commercial Internet eXchange (CIX), Metropolitan Area Exchanges (MAEs) ve daha sonra Network Access Points (NAPs), birçok ağın birbiriyle bağlantı kurduğu ana noktalar haline geldi. 30 Nisan 1995'te, Ulusal Bilim Vakfı'nın NSFNET Backbone Service için sağladığı desteğin sona ermesiyle internet üzerindeki son ticari trafik kısıtlamaları kaldırıldı. NSF, NAP'lere ilk destek sağladı ve bölgesel araştırma ağlarının ticari ISP'lere geçiş yapabilmesi için geçici destek sundu. Ayrıca, ABD'deki süper bilgisayar merkezlerine ve araştırma ağlarına hizmet vermeye devam eden Very High Speed Backbone Network Service (vBNS) projesini de finanse etti.
11 Ocak 1994'te, UCLA'nın Royce Hall’unda düzenlenen Süper Otoyol Zirvesi (Superhighway Summit), internetin tüm önemli endüstri, devlet ve akademi liderlerini bir araya getiren ilk halka açık konferans oldu. Bu etkinlik, Bilgi Süper Otoyolu ve onun toplumsal etkileri hakkında ulusal bir diyaloğun da başlangıcıydı.
1990–2003: Küresel İnternetin Yükselişi ve Web 1.0 > İnternet Kullanımının Kitleselleşmesi

İnternetin, akademik ve araştırma kurumları arasında bir ağlar ağı olarak kullanılmasının ardından, Tim Berners-Lee'nin CERN'de icat ettiği World Wide Web (WWW), internetin sosyal ve ticari amaçlarla geniş kesimlere ulaşmasını sağladı. Web, 1991'de halka açıldı ve 1993-94 yıllarında günlük kullanım için erişilebilir olan ilk web siteleri ortaya çıkmaya başladı.
İnternetin halka açık olduğu ilk on yıl boyunca, 2000’lerde meydana gelecek büyük değişiklikler henüz emekleme aşamasındaydı. Mobil cihazlar, bugünkü gibi yaygın değildi; daha çok iş amaçlı kullanılan bu cihazlar, ailelerde anne babalar veya çocuklar tarafından günlük hayatın bir parçası haline gelmemişti. Modern anlamda sosyal medya henüz ortaya çıkmamıştı, dizüstü bilgisayarlar hantal ve çoğu evde bilgisayar yoktu. Veri hızları oldukça yavaştı ve insanların video çekip dijital ortama aktarması zordu; medya depolama, yavaş yavaş analog kasetlerden dijital optik disk (DVD) gibi ortamlara geçiyordu.
Web 1.0 olarak bilinen bu dönemin tipik tasarım özellikleri arasında, statik HTML sayfaları, veritabanları yerine dosya sistemlerinden sunulan içerikler, sayfa düzeni için çerçeveler ve tablolar gibi HTML 3.2 yapıları, çevrimiçi misafir defterleri, abartılı GIF butonları ve genellikle e-posta yoluyla gönderilen HTML formlar yer alıyordu. Dinamik programlama dilleriyle yazılmış bir web uygulaması yerine Server Side Includes veya CGI kullanımı yaygındı ve çoğu geri bildirim e-posta ile sağlanıyordu, çünkü sunucu tarafı betik desteği paylaşımlı sunucularda nadirdi.
1997 ile 2001 yılları arasında, internetle ilgili ilk spekülatif yatırım balonu yaşandı. "Dot-com" şirketleri (".com" uzantısına sahip ticari şirketler), yatırımcıların hızla yükselttiği hisse değerleri nedeniyle olağanüstü yüksek değerlere ulaştı ve ardından piyasa çöktü. Bu ilk dot-com balonu, büyümeyi kısa süreliğine yavaşlatsa da, internetin hızlı gelişimine ve toplumsal önem kazanmasına engel olamadı.
Bu dönemde, e-posta listeleri, elektronik posta, harita oluşturma ve dağıtım (örneğin MapQuest gibi araçlarla), e-ticaret ve erken dönem çevrimiçi alışveriş siteleri (Amazon, eBay gibi), çevrimiçi forumlar ve duyuru panoları, kişisel web siteleri ve bloglar gibi hizmetler yaygın olarak kullanılıyordu. Bu dönemin internet sistemleri, günümüz standartlarına göre statik ve sosyal etkileşimi sınırlıydı. 2000'lerin başlarında gerçekleşen bazı olaylar, internetin bir iletişim teknolojisinden küresel toplumun altyapısının ana unsurlarından biri haline gelmesinin önünü açtı.
World Wide Web'in yaklaşık 2004 yılına kadar süren tarihi, geriye dönük olarak "Web 1.0" dönemi olarak adlandırıldı ve tanımlandı.
1990–2003: Küresel İnternetin Yükselişi ve Web 1.0 > IPv6

IPv4 adreslerinin tükenmesi sürecinin son aşamasında, son IPv4 adres bloğu Ocak 2011'de bölgesel internet kayıt merkezleri seviyesinde tahsis edildi. IPv4, 32-bit adres yapısı kullanır ve bu durum, adres alanını 232, yani 4,294,967,296 adresle sınırlar. IPv4'ün yerine geçmesi planlanan yeni nesil IPv6, 128-bit adresler kullanır ve bu da 2128, yani 340,282,366,920,938,463,463,374,607,431,768,211,456 adres sağlar; bu, IPv4'e kıyasla çok daha büyük bir adres alanıdır. IPv6'ya geçişin tamamlanmasının uzun bir süre alması beklenmektedir.
2004–Günümüz: Web 2.0, Küresel Yaygınlık ve Sosyal Medya Dönemi

2005-2010 yılları arasında gerçekleşen hızlı teknik ilerlemeler, interneti toplumsal bir sistem haline getirerek insan etkileşimlerini köklü bir şekilde dönüştürdü. Bu değişim, Nesnelerin İnterneti (IoT) cihazlarının 2000'lerin sonlarına doğru dünya nüfusunu aşmasıyla aynı döneme denk geldi. Bu dönemin başlıca gelişmeleri şunlardı:
Web 2.0'ın Doğuşu: 2004 yılında "Web 2.0" terimi, kullanıcıların yalnızca içerik tüketicisi olmaktan çıkıp içerik üreticisi haline gelmesi anlamında popülerleşti (ilk olarak 1999'da önerilmişti).
Evlerde Donanım Erişiminin Artması: Bilgisayar gibi gerekli donanımların yaygınlaşması ve kullanımı hızla arttı, evlerde bilgisayar sahibi olma oranı hızlandı.
Depolama ve Veri Erişim Hızlarındaki Artış: Sabit diskler, eski ve daha küçük kapasiteli disketlerin yerini alarak megabayt düzeyinden gigabayt ve 2010'lara doğru terabayt seviyesine ulaştı. RAM miktarı yüzlerce kilobayttan gigabaytlara yükseldi ve Ethernet, hızını kilobitlerden saniyede onlarca megabite, ardından gigabit seviyesine çıkardı. Bu gelişmeler, TCP/IP destekli veri aktarım hızlarını büyük ölçüde artırdı.
Yüksek Hızlı İnternet ve Artan Kapsama Alanı: Daha geniş coğrafi alanlarda daha düşük fiyatlarla yüksek hızlı internet erişimi sağlanarak daha fazla noktadan daha güvenilir ve yüksek veri hızlarına ulaşmak mümkün hale geldi.
Bilgisayarların Yeni İletişim Araçları Yaratma Potansiyeline Artan İlgi: Bilgisayarların iletişimde sunduğu yenilikler, sosyal medya platformlarının yükselişiyle birlikte daha görünür hale geldi. Twitter, Facebook ve Wikipedia gibi platformlar, internetin bilgi paylaşımı, iletişim ve iş birliği alanında dönüşüm yaratmasını sağladı.
Mobil Cihaz Devrimi: Akıllı telefon ve tabletlerin yaygınlaşması, her yaş grubundan insanın günlük hayatında interneti sürekli erişilebilir hale getirdi. Kullanıcılar interneti paylaşmak, tartışmak, güncellemek, bilgi sorgulamak ve yanıtlamak için aktif olarak kullanmaya başladı.
Daha Büyük, Güvenilir ve Uygun Fiyatlı Kalıcı Bellek: Kalıcı belleğin (Non-volatile RAM) hızla büyüyen kapasitesi ve artan güvenilirliği sayesinde yüksek seviyede bilgi işleme kabiliyetine sahip mobil cihazlar ortaya çıktı; ayrıca SSD'ler de yaygınlaştı.
Enerji Verimli İşlemci ve Cihaz Tasarımına Odaklanma: Yüksek işlem gücü yerine enerji verimliliğine odaklanma, özellikle mobil ve gömülü cihazlarda ARM mimarisi’nin yükselmesine yol açtı. 1980’lerden beri düşük maliyetli ve güçlü mikroişlemciler üzerinde çalışan İngiltere merkezli ARM, mobil cihaz pazarında hızlı bir şekilde hakimiyet kazandı.
Bu gelişmeler, interneti küresel toplumun günlük yaşamında önemli bir yer edinmiş, sürekli erişilebilir ve etkileşimli bir platform haline getirdi. Web 2.0, interneti sadece bilgi tüketilen bir araçtan, kullanıcıların katkıda bulunduğu, içerik ürettiği ve etkileşim kurduğu bir toplumsal ekosisteme dönüştürdü.