Sobibor imha kampı
Yaşam

Sobibor bir imha kampı olduğu için orada yaşayan tek mahkûmlar, kampın işleyişine yardım etmek zorunda kalan yaklaşık 600 köle işçiydi. Auschwitz'den sağ kurtulanlar seçilmiş terimini cinayet için seçilmek anlamında kullanırken, Sobibor'da seçilmiş olmak, en azından geçici olarak yaşamak üzere seçilmek anlamına geliyordu. Kamptaki zorlu koşullar birkaç ay içinde yeni gelenlerin çoğunun canına mal oldu. Mahkûmlar sabah 6:00'dan akşam 6:00'ya kadar çalışıyorlardı ve arada kısa bir öğle yemeği molası da vardı. Pazar günleri yarım gün olarak belirlendi ancak bu politikaya her zaman uyulmadı.  Mahkûm nüfusu arasında kuyumculuk, resim yapma, bahçıvanlık veya terzilik gibi uzmanlaşmış becerilere sahip birçok işçi vardı. Bu tür mahkûmlar yalnızca kampın birincil operasyonlarını desteklemek için resmi olarak ölümden kurtulmuş olsa da, aslında emeklerinin çoğu SS subaylarının kişisel zenginleşmesine yönlendirildi. Tanınmış Hollandalı Yahudi ressam Max van Dam, tabela ressamı olarak tutuldu, ancak SS onu aynı zamanda Hitler'in manzaralarını, portrelerini ve hagiografik resimlerini yapmaya da zorladı.  Benzer şekilde Shlomo Szmajzner, SS subayları için altın takılar yapma işini gizlemek amacıyla makine atölyesinin başına getirildi. Özel becerilere sahip mahkûmlar özellikle değerli görülüyordu ve başkalarına sağlanamayan ayrıcalıklara sahip oluyorlardı.
Özel becerilere sahip olmayanlar çeşitli başka işler yapıyorlardı. Birçoğu Lager II tasnif kışlasında çalıştı, burada gaz odası kurbanlarının geride bıraktığı bagajları taramak zorunda kaldılar ve değerli eşyaları Alman sivillere hediye olarak yeniden paketlediler. Bu işçiler aynı zamanda yeni mahkûmları karşılayan demiryolu tugayında da görev yapmak üzere çağrılabilir. Demiryolu tugayı, açlık çeken işçilere genellikle yiyecek içeren bagajlara erişim sağladığı için nispeten çekici bir iş olarak görülüyordu. Genç mahkûmlar genellikle atıcı olarak çalışıyor, Naziler ve bekçiler için temizlik yapıyor ve onların ihtiyaçlarını karşılıyordu. Gaz odasına giderken kadınların saçlarını kesen berberler özellikle dehşet verici bir işti. Bu iş, hem onları hem de saçlarını kestikleri çıplak kadınları aşağılamak amacıyla sıklıkla genç erkek mahkûmlara dayatıldı. Berberlerin mağdurların sorularına veya ricalarına yanıt vermemesini sağlamak için silahlı bekçiler süreci denetledi.
Lager III'te, Yahudi mahkûmlardan oluşan özel bir birim, imha sürecine yardımcı olmak zorunda kaldı. Görevleri arasında cesetleri çıkarmak, oyuklarda değerli eşyalar aramak, gaz odalarındaki kanı ve dışkıyı temizlemek ve cesetleri yakmak yer alıyordu. Bu birime mensup mahkûmlar soykırımın doğrudan tanıkları olduğundan, diğer mahkûmlardan sıkı bir şekilde izole edilmişlerdi ve SS, işin fiziksel ve psikolojik bedeline henüz yenik düşmemiş olan birim üyelerini periyodik olarak tasfiye ediyordu. Lager III'ten hiçbir işçi hayatta kalmadığı için onların yaşamları ve deneyimleri hakkında hiçbir şey bilinmiyor. Mahkûmlar, dolaylı olarak ve istemeden de olsa, emeklerinin onları toplu katliamın suç ortağı haline getirdiği gerçeğiyle mücadele etti.  Birçoğu intihar etti.
Mahkumlar uyku yoksunluğu, yetersiz beslenme ve meşakkatli çalışmanın ve sürekli dayağın fiziksel ve duygusal bedelinden acı çekiyordu.  Bitler, cilt enfeksiyonları ve solunum yolu enfeksiyonları yaygındı  ve tifo zaman zaman kampı kasıp kavuruyordu.  Sobibor ilk açıldığında mahkûmlar gözden çıkarılabilir kabul ediliyordu ve ilk hastalık veya yaralanma belirtisinde vuruluyordu. Birkaç ay sonra SS, muazzam ölüm oranının kampın verimliliğini sınırladığından endişe duymaya başladı. İşgücünün sürekliliğini artırmak ve sürekli yeni işçi yetiştirme ihtiyacını hafifletmek için SS, iş göremez durumdaki mahkûmların iyileşmesine üç gün izin veren yeni bir politika başlattı. Üç gün geçmesine rağmen hâlâ çalışamayanlar vuruldu.
SS görevlileri işlerinin çekici olduğunu düşünüyorlardı. Sobibor'da, Doğu Cephesinde savaşan askerlerin sahip olmadığı konforlardan yararlanabiliyorlardı. Memurun kamptaki yerleşkesinde bir kantin, bowling salonu ve bir berber dükkanı vardı. Subayların golf kulübü kısa bir mesafede, yakındaki Perepsza Gölü'ndeydi. Her SS adamına, her üç ayda bir, Avusturya'nın Attersee Gölü kıyısındaki Weissenbach kasabasında SS'ye ait bir tatil yeri olan Haus Schoberstein'da geçirebilecekleri üç haftalık izin verildi.  Her memur ayda 58ℛℳ temel maaş artı 18ℛℳ günlük harçlık dahil olmak üzere özel ikramiyeler alıyordu. Toplamda, Sobibor'daki bir memur ayda 600ℛℳ maaş kazanabiliyordu. Resmi tazminatın yanı sıra Sobibor'daki bir iş, SS subaylarına emeği sömürerek ve kurbanlarının eşyalarını çalarak kendilerini gizlice zenginleştirmeleri için sonsuz fırsatlar sunuyordu. Bir vakada SS memurları, Shlomo Szmajzner adında 15 yaşındaki bir kuyumcu dehasını köleleştirdi ve onlara gaz odası kurbanlarının dişlerinden çıkarılan altından yüzükler ve monogramlar yaptı.
Mahkumlar, kendilerini kaçıranlardan sürekli korku içinde yaşadılar. Sigara içmek,  çalışırken dinlenmek,  şarkı söylemeye zorlandığında yetersiz coşku göstermek gibi önemsiz suçlardan dolayı cezalandırılıyorlardı.  Ceza sadece resmi kamp kurallarını uygulamak için değil aynı zamanda gardiyanların kişisel kaprislerini uygulamak için de kullanılıyordu. En yaygın ceza kırbaçlamaktı. SS subayları, gaz odası kurbanlarının bagajlarından alınan deri kullanılarak köle işçi mahkûmları tarafından özel olarak yapılmış 80 santimetrelik kırbaçlar taşıyordu. Kırbaçlamanın kendisi öldürücü olmasa bile, kırbaçlanan kişinin çalışamayacak kadar yaralanmasına neden olması durumunda ölüm cezası anlamına gelirdi. SS, mahkûmlar üzerinde mutlak otoriteye sahipti ve onları bir eğlence kaynağı olarak görüyordu.  Mahkûmları çalışırken, yürürken ve hatta kamuya açık infazlar sırasında şarkı söylemeye zorladılar.  Hayatta kalanlardan bazılarının ifadeleri, mahkûmların SS için kolları arkadan bağlı olarak sahte horoz dövüşü yaptığını anlatıyor. Diğerleri ise "Ben büyük burunlu bir Yahudiyim" gibi aşağılayıcı şarkılar söylemeye zorlandıklarını anlatıyor. Kadın mahkûmlar birçok kez cinsel istismara uğradı. Örneğin, savaş sonrası bir duruşmada Erich Bauer, Ruth ve Gisela adlı iki Avusturyalı Yahudi aktrisin bir SS kışlasına kapatıldığını ve diğerlerinin yanı sıra SS-Oberscharführer Kurt Bolender ve SS-Oberscharführer Gustav Wagner tarafından toplu tecavüze uğradığını ifade etti