Konar, Sarayönü
Tarihçe

Köy, bağlı bulunduğu Sarayönü ilçesine 6 Km uzaklıktadır. Doğusunda Biçer Köyü, Batısında Sarayönü ilçesi, Kuzeyinde Başhüyük Kasabası ve Güneyinde Akdoğan Yaylası bulunmaktadır. Kuzeyde, köy mezarlığının olduğu mevkide bulunan höyükte yapılan kazılarda çıkan çanak, çömlek, antik eserlerden ve aynı muhitteki inlerden, buralarda eski çağ imparatorluklarının, Romalıların, Bizanslıların, Selçukluların ve Osmanlıların yaşadıkları anlaşılmaktadır.
Atalarımız, 1893 Osmanlı – Rus savaşından sonra, Rusların baskı ve zulmünden kurtulmak için, “Ak Topraklar” diye nitelendirdikleri Anadolu'ya göç etmişlerdir. Kırım’dan İstanbul’a vapurla, oradan Eskişehir üzerinden Konya’ya trenle gelmişlerdir. Uğrak verdikleri bazı şehir ve kasabalarda hısım ve akrabalarını bırakarak, Konya’nın Küçük İhsaniye mahallesine geçici olarak iskan edilmişlerdir. Vilayet-i İdare-i Muhacirin Komisyonu tarafından Sarayönü ilçesinin bazı bölgeleri daimi iskan bölgesi olarak gösterilmişse de şimdiki bölgede karar kılınmıştır. 1903 senesinde bölgeye, Sultan Abdulhamid Han'ın emiriyle bir oda bir hol olacak şekilde iki odalı, küçük pencereli, kerpiçten düz tavanlı evler yaptırılmış, ilk olarak 25-30 hane, geçici iskan evlerinden alınarak bu evlere yerleştirilmiştir. Köyün ilk isimi Sultan Abdulhamid Han'a ithafen Hamidiye olarak belirlense de bölge ve diğer yakın illerde çok bulunması sebebiyle kabul görmemiştir. Köye Kirlikuyu denmesinin sebebi ise, Kırımlı Muhacirlerin yerleşiminden önce, köyün kuzey-batısında, bulunan bir kuyudur. Kuyuya at arabalı seyyar satıcı (çerçi) bir kişi atına su vermek için durduğunda bakar ki kuyunun içi ve suyun üzeri çeşitli ağaç dalları ve yaprakları ile kaplı, atına su veremez, dosdoğru sarayini mevkine gider. Satıcı, bu olayı ve mevkiyi tarif ederken kuyunun kirli olması sebebiyle gittiği yerlerde köyün mevkisini "Kirlikuyu" olarak tarif etmiştir. İlk olarak adını buradan aldığı rivayet edilir. Daha sonraları köyün adı, Kırım’dan gelip buraya yerleşmek (konmak) manasına gelmesi üzerine “KONAR” olarak değiştirilmiştir.
Osmanlı İmparatorluğu’nun dağılma sürecine girmesi, sırf siyasî ve askerî gelişmelere yol açmamış, büyük toplumsal ve demografik değişimlere de neden olmuştur. Eski Osmanlı topraklarından Anadolu’ya yönelik kitlesel göçler, bu değişimin en belirgin noktasıdır.
1901 yılında Kırım'dan göç ederek Köyümüze yerleşen ve Köyün tek nüfusunu oluşturan Kırım Muhacirleri, Kırım”ın Akmesçit, Karasubazar, Baksan, Kongrat, Kaynavut gibi yerleşim yerlerinden gelmişlerdir. Kütük kayıtlarına göre köye ilk gelenler arasında, alfabetik sıraya göre Abdullah, Abdül Cemil, Abdül Hakim, Abdül Kadir, Abdül Reşit, Ali Azamet, Azmi, Bilal, Cabbar, Cinsali, Hüseyin, İbrahim, Kurt Hüseyin, Kurt Nebi, Kurt Osman, Kurt Veli, Löman, Men Ali, Molla, Müjdeba, Nasrullah, Ömer, Sadrettin, Settar, Vacip ve Veli akaylar, kadınlardan da Acar, Cemile, Esma, Ezine, Katçe, Katme, Kurtne, Memse, Nazife, Fazile, Rdevide, Simse, Tenzile, Tesi, Teslime, Vizire, Zilika, Ziyade, Zöre ve Zülkade abaylardır. Soyadı Kanunudan sonra bu isimlere Konar, Uçar, Avcı, Bozkurt, Coştu, Demirkaya, Tofan, Abis, Çomak, Zavazar, Atçeken, Koçak, Yılmaz, Yıldırım, Duymaz, Saydam, Er, Can, Kökgöz, Kocakafa, Körük, Mutlu, Topbaş, soyadları eklenmiştir. 
Köydeki her aileye 110 dekar arazi verilmiş, halk geçimini bu arazilerde ziraat yaparak, küçük ve büyükbaş hayvan besleyerek ve Tuz gölünden at arabaları ile tuz nakliyeciliği yaparak, sağlamışlar. Zamanla tuz nakliyeciliğinin bitmesi ve nüfusun hızla artması nedeniyle, geçim sıkıntısına düşen köy gençleri, tahsil yapmak veya bir sanat öğrenmek amacı ile, başta Konya olmak üzere, başka şehir ve kasabalara göçmüşlerdir. Şu anda köyde 25 hane 100 kişi kadar genellikle yaşlı nüfus barınırken, 150-200 haneden daha fazla nüfus ise köy dışında yaşamaktadır. Köyde, 1938 yılında üçüncü sınıfa kadar eğitim veren bir okul açılmıştır. 1982 yılından itibaren de, taşımacılık usulü ile 2 km. mesafedeki Başhüyük kasabasına öğrenciler gitmektedir.
Köyün, 1938 yılına kadar okulsuz olması, 1968 yılına kadar da beşinci sınıftan diploma alma imkanı olmadığından, o çağın genç ve ihtiyarları eğitim ve öğretimden pek nasibini alamamıştır. Bu dönemde yetişen birkaç öğretmen, birkaç astsubay, birkaç muhasebeci ve lise muzunu birkaç devlet memuru vardır. Şu anda ise, köyde ve köy dışında ikamet eden, çeşitli üniversitelerde okuyan veya mezun olmuş epey gencimiz bulunmaktadır. Köy 1947 yılında elektriğe kavuşmuştur. Kuruluşunda içme suyunu kuyulardan temin ederken, şimdi her ev ve bahçede çeşme suyu kullanılmaktadır.