İrlanda edebiyatı
Modern dönem: 1800–günümüz > Kuzey İrlanda Edebiyatı

1922'den sonra İrlanda, bağımsız İrlanda Özgür Devleti ve Birleşik Krallık ile anayasal bir bağı koruyan Kuzey İrlanda'ya bölündü. Kuzey İrlanda , birkaç yüzyıl boyunca Protestan, Ulster İskoçları ve İrlanda Katolikleri olmak üzere iki ayrı topluluktan oluşuyordu. Protestanların çoğunluğu Birleşik Krallık ile olan anayasal bağları vurgularken, Katoliklerin çoğu Birleşik İrlanda'yı tercih ederdi. Uzun süredir devam eden kültürel ve politik bölünme, 1960'ların sonlarında The Troubles olarak bilinen mezhepsel şiddete yol açtı ve 1998'de resmen sona erdi, ancak ara sıra şiddet devam etti. Bu kültürel bölünme, 1922'den çok önce iki farklı edebi kültür yarattı. Yine de İrlanda, İngiliz-İrlanda yazılarında eksik değildi. Gerçekten de, drama ve şiirde çok fazla İrlandalı içerik var. “İrlanda” oyunları, 18. yüzyılın en popüler ve en sık oynanan oyunları arasındaydı. Bunlar İrlanda Preserv'd; veya John Mitchelburne (Michelborne) tarafından yazılan The Siege of Londonderry (1705); eşlik eden eseri, Robert Ashton'ın 1770 ve 1840 yılları arasında 25'e yakın baskısı yapılan The Battle of Aughrim (1728); ve Charles Macklin tarafından daha iyi bilinen True-Born Irishman (1763). William Carleton tarafından 19. yüzyıla kadar Ulster popüler kültürünün bir parçası olarak canlı bir şekilde kaydedilen ilk ikisi, İrlanda'daki Aughrim sonrası siyasi yerleşimin dar Protestan karakterinin altını çizdi, ancak Aughrim Savaşı tasviri için Katoliklere de hitap etti. Jacobite kahramanı Patrick Sarsfield. Daha sıradan bir şekilde, Macklin'in oyununun kahramanı, yerleşik bir ev sahibidir, Royal Dublin Society (1731'de kurulmuştur) tarafından desteklenen ve Swift'in İrlanda İmalatçılarının Evrensel Kullanımına İlişkin Önerisinden uzanan önemli bir kitapçık literatüründe dile getirilen türden pratik vatanseverliğin kişileştirilmiş halidir. (1720) Samuel Madden'in İrlanda Beyefendileri İçin Uygun Düşünceler ve Kararlar'a (1738) ve Vikont Molesworth'un Tarımın Teşvik Edilmesi ve Yoksulların İstihdam Edilmesine Yönelik Bazı Hususlar (1723), Thomas Prior'ın en çok satan İrlanda'da Devamsızlık Yapanların Listesi (1729), Arthur Dobbs'ın İrlanda Ticaret ve İyileştirilmesi üzerine bir Deneme (1729-1731) ve George Berkeley ‘in sorgulayan kimse (1735-1737).
CS Lewis (1898–1963) ve Louis MacNeice (1907–63), Kuzey İrlanda'da doğup büyüyen, ancak kariyerleri onları İngiltere'ye götüren iki yazardır. CS Lewis bir şair, romancı, akademik, ortaçağcı, edebiyat eleştirmeni, denemeci, laik ilahiyatçı ve Hristiyan savunucusuydu. Belfast'ta doğdu , hem Oxford Üniversitesi'nde hem de Cambridge Üniversitesi'nde akademik görevlerde bulundu. Hem kurgusal çalışmalarıyla, özellikle The Screwtape Letters (1942), The Chronicles of Narnia (1949–54) ve The Space Trilogy (1938–45) ve Mere gibi kurgusal olmayan Hristiyan savunmalarıyla tanınır. Hristiyanlık, Mucizeler ve Ağrı Sorunu. İnancı, çalışmaları üzerinde derin bir etkiye sahipti ve Hristiyanlık konusundaki savaş zamanı radyo yayınları ona büyük beğeni topladı. Dönemin İngiliz-İrlanda edebiyatında ikinci bir İrlanda boyutu, dilin çapraz döllenmelerinde tespit edilebilir. En temel düzeylerinde, bu çapraz döllenmeler Hiberno-English'i üretti - Swift'in dediği gibi İrlandalı brogue'un "barbar mezhepleri" ve bir İngiliz'in "boğalar, gaflar ve budalalıklardan" başka bir şey beklemediği. Hiberno-İngilizce genellikle edildi konuşlandırılmış son derece bilinçli komik cihaz olarak ve böyle Macklin'in Sir Callaghan O'Brallaghan olarak sahne İrlandalılar, la Mode à Aşk Sheridan'ın içinde (1759) ve Sir Lucius O'Trigger Rivals (1775), memnun İrlandalılar da dahil olmak üzere 18. yüzyıl izleyicileri. Yine de, Farquhar'ın The Beaux' Stratagem'indeki (1707) bir başka komik karakter olan İrlandalı rahip Foigard, "diliniz sizi krallıktaki herhangi bir banktan önce mahkum edecek" konusunda uyarıldığında, dil politikasının daha karanlık tarafının bir hatırlatıcısını temsil eder.
Louis MacNeice bir şair ve oyun yazarıydı. Grup olarak "MacSpaunday" lakaplı WH Auden, Stephen Spender ve Cecil Day-Lewis'i içeren "otuzlu şairler " kuşağının bir parçasıydı - Roy Campbell tarafından Talking Bronco'da (1946) icat edilen bir isim. Çalışmaları, yaşamı boyunca halk tarafından büyük beğeni topladı. Hiçbir zaman çağdaşları kadar alenen (ya da basitçe) politik olmayan çalışmaları, totaliterliğe karşı insancıl bir muhalefetin yanı sıra İrlandalı köklerinin keskin bir farkındalığını gösterir. MacNeice, " Turuncu gruplarının vudu" ile Presbiteryen Kuzey İrlanda'dan uzaklaştığını hissetti, ancak İngiliz ve İrlandalı kimlikler arasında sıkışıp kaldığını hissetti.
Daha incelikli bir düzeyde, İngilizce İrlanda şiirinin yakından incelenmesi, dillerin esneyen bir bölünme boyunca bir arada varolmaktan çok, samimi, karşılıklı olarak zenginleştirici bir ilişki içinde birlikte yaşadıklarını ortaya koymaktadır. Dilsel yakınlığın etkisi, yalnızca “standart olmayan” yerel kelime dağarcığının şiire yazılmasında değil, aynı zamanda geleneksel İrlanda ölçütlerinin sızmasında da fark edilebilir. Şiirin oluşturulduğu üçüncü bir “dil”, İngilizce ve İrlandaca arasındaki ikili karşıtlığı daha da karmaşık hale getirir: Ulster-İskoç lehçesi. İskoç şair Robert Burns tarafından kullanılan Lowlands Scottish'in (Lallans) bölgesel bir çeşidi olan Ulster-Scots, 18. yüzyılın sonlarında yazan Samuel Thomson ve James Orr gibi "dokumacı şairlerin" yerel şiirlerini canlandırıyor.
İrlanda dilinin ve daha geniş anlamda Gal kültürünün etkileri ve ödünç alınması büyük ölçüde bilinçsizdi. Bununla birlikte, 18. yüzyılın son otuz yılı, kendini tanıyan bir Gael canlanmasına tanık oldu. Bu canlanmanın kökenleri en azından kısmen İskoçya ve Galler'deydi. İskoç şair James Macpherson'ın Gal geleneğinden, özellikle Fingal (1762) ve Temora'dan (1763) "çevirileri" büyük ölçüde -Samuel Johnson ve İrlandalı bilgin, antikacı ve aktivist Charles O'Conor'un belirttiği gibi. - icat etti, ancak bu onların popülerliğini geciktirmedi. Bu Ossian şiirleri aslında eski bir Kelt uygarlığını geri kazanmaya yönelik yeni bir hareketin temel metinleri olarak görülebilir. İrlanda'da bu hareket, O'Conor (bir Katolik), Charles Vallancey (İngiliz doğumlu bir Protestan) ve diğerlerinin antikacı araştırmaları, Joseph Cooper Walker'ın Historical Memoirs of the Irish Bards (1786) ve nüfuzlu yazarlar tarafından temsil edildi. Henry Brooke'un kızı Charlotte Brooke'un İrlanda Şiirinin Kalıntıları (1789). Onun koleksiyonları ve sözlü gelenekten yaptığı çeviriler, hem “ilkel” için yükselen bir modayı hem de Swift'in bırakın öngörmek şöyle dursun hayal bile edemediği “yerli” İrlanda mirasıyla gelişen İrlandalı Protestan katılımını işaret ediyor. 1789 yılı aynı zamanda Denis Wulfe'nin Brian Merriman'ın Cúirt an mheán oíche'sinin (Gece Yarısı Mahkemesi), İrlanda dilinde 18. yüzyılın olağanüstü uzun şiirinin İngilizceye çevirisinin yayınlanmasına da sahne oldu.
Kuzey İrlanda ayrıca 1945'ten beri John Hewitt, John Montague, Seamus Heaney, Derek Mahon, Paul Muldoon, James Fenton, Michael Longley, Frank Ormsby, Ciarán Carson ve Medbh McGuckian da dahil olmak üzere bir dizi önemli şair üretti. Birçoğunun Kuzey İrlanda şiirinin kurucu babası olarak kabul ettiği John Hewitt (1907–87), Belfast'ta doğdu ve 1940'larda yayımlamaya başladı. Hewitt, 1976'da Belfast'taki Queen's Üniversitesi'nde ikamet eden ilk yazar olarak atandı. Koleksiyonları arasında The Day of the Corncrake (1969) ve Out of My Time: Poems 1969 to 1974 (1974) ve 1991'de Collected Poems yer alıyor. Bir üçüncü yol stili: sıkıştırmak ve en önemli en zor seferde hangi İngiliz-İrlandalı literatür kayıtları Irishness kendisidir. Swift, İngiliz arkadaşları Alexander Pope ve Viscount Bolingbroke ile ortak bir dili paylaştı, ancak 20. yüzyıl İrlandalı milliyetçi yazar Daniel Corkery'nin sözleriyle, "Yükseliş zihni İngiliz zihniyle aynı şey değil." Yükseliş deneyimi de İngiliz deneyimiyle aynı şey değildi. İngiliz yazarlar, dönemin keskin yandaşlığına, Kraliçe Anne'nin 1714'teki ölümünden sonraki veraset tartışmalarına ve kalıcı Jacobite tehdidine rağmen, Anglo-İrlandalı yazarlara büyük ölçüde yabancı olan bir derecede siyasi güvenlik ve süreklilik gösteren bir dünyada yaşadılar. Anglo-İrlandalılar, yönetici seçkinler olarak konumlarının belirsizliğinin ve “ana ülke” ile ilişkilerinin anormalliklerinin ve eşitsizliklerinin keskin bir şekilde farkındaydılar. Özellikle bu son durum, kültürel altüst oluş olarak nitelendirilebilecek bir duruma yol açmıştır. Tıpkı bölünmüş kişilik tarafından somutlaşan Robert Louis Stevenson Dr Jekyll ve Bay Hyde bazen İskoç çıkmaz sembolik olarak okunur, bu iki medeniyet arasındaki zorlu yakalanarak hem yersiz duygu, İngiliz-İrlandalı çıkmaz içinde, karakteristik sesinin - ironik, mesafeli, nostaljik, genellikle Gotik - duyulması gerektiğini.
John Montague (1929–) New York'ta doğdu ve County Tyrone'da büyüdü. Çok sayıda şiir kitabı, iki kısa öykü koleksiyonu ve iki cilt anı kitabı yayımladı. Montague ilk koleksiyonunu 1958'de, ikincisini 1967'de yayınladı. 1998'de İrlanda Şiir Kürsüsü'nün (neredeyse İrlanda'nın ödüllü şairi) ilk işgalcisi oldu. Seamus Heaney (1939–2013), 1960'larda öne çıkan ve 1995'te Nobel ödülünü kazanan şairlerin en ünlüsüdür. 1960'larda Heaney, Longley, Muldoon ve diğerleri, sözde Belfast Grubuna aitti. Heaney, Beowulf'un (2000) mısra tercümesinde Ulster konuşmasından kelimeler kullanır. Kuzey İrlandalı bir Katolik olan Heaney, İngiliz kimliğini reddetti ve sonraki yaşamının büyük bölümünde İrlanda Cumhuriyeti'nde yaşadı. İngiliz-İrlanda stili, Swift, Goldsmith, Sheridan ve Burke'ün eserlerinde en iyi, en net ve en güçlü ifadesini bulur. 20. yüzyıl İrlandalı şair, romancı ve eleştirmen Seamus Deane'in gözlemlediği gibi, "İngiliz-İrlanda yazımı Swift ile başlamaz, Anglo-İrlanda edebiyatı başlar." Ve Swift başladığı yerde, diye ekliyor Burke ile birlikte "İngiliz-İrlandalı kültürel ve edebi kimliğin oluşumu tamamlandı." Bütün bu yazarlar, İngiliz mektupları ve - Goldsmith hariç - siyaset alanına girdiler ve bu ölçüde içeriden kişilerdi. Hepsi İrlanda'da doğdu ve bu açıdan yabancıydılar. (İngiliz gazeteci John Wilkes'in bir zamanlar, bugün İngiliz siyasi düşüncesinin devi olarak kabul edilen Burke hakkında, onun hitabet "viski ve patates kokar", Burke'ün bir yabancı olarak statüsünü açığa vuran kısa bir görevden alma olduğunu söylediğini unutmamak gerekir.) Aslında, İrlanda'nın büyük ölçüde Katolik nüfusu içindeki azınlık statüleri göz önüne alındığında, Anglo-İrlandalı yazarlar iki kat yabancıydılar. Hem İngiliz hem de İrlanda toplumu içindeki benzersiz konumları, Swift'in vahşi hicivlerinde ve Sheridan'ın The School for Scandal'ın (1777) ışıltılı sözel becerisinde açıkça görülen incelikle bilenmiş ironi anlayışında kendini gösteren dillerinde bir çiftliği besledi.
James Fenton'ın şiiri çağdaş Ulster İskoç dilinde yazılmıştır ve Michael Longley (1939-) 1995 tarihli The Ghost Orchid koleksiyonunda olduğu gibi Klasik şiirin çevirisi için Ulster Scots ile deneyler yapmıştır. Longley, Kuzey İrlandalı bir şair olarak kimliğinden bahsetmiştir: "Bazen İngiliz, bazen de İrlandalı hissediyorum. Ama çoğu zaman hiçbirini hissetmiyorum ve Hayırlı Cuma anlaşmasının harika yanı, istersem her birini daha fazla hissetmeme izin vermesiydi." 2001 yılında Kraliçe'nin Şiir Altın Madalyası ile ödüllendirildi. Medbh McGuckian'ın (doğum adı Maeve McCaughan, 1950) ilk yayınlanan şiirleri, Eric Gregory Ödülü'nü aldığı 1980'de iki broşürde yayınlandı. Medbh McGuckian'ın ilk büyük koleksiyonu olan The Flower Master (1982), İrlanda Edebiyatı için Rooney ödülü, İrlanda Sanat Konseyi Ödülü (her ikisi de 1982) ve Alice Hunt Bartlett Ödülü (1983) ile ödüllendirildi. Ayrıca On Ballycastle Beach adlı koleksiyonuyla 1989 Cheltenham Ödülü'nü kazandı ve Nuala Ní Dhomhnaill'in İrlandaca şiirlerinden oluşan bir seçki olan The Water Horse (1999) İngilizceye (Eiléan Ní Chuilleanáin ile birlikte) tercüme etti. Son koleksiyonları arasında The Currach Requires No Harbors (2007) ve My Love Has Fared Inland (2008) bulunmaktadır. Paul Muldoon (1951–) otuzdan fazla koleksiyon yayınladı ve Pulitzer Şiir Ödülü ve TS Eliot Ödülü kazandı. 1999'dan 2004'e kadar Oxford Şiir Profesörü olarak görev yaptı. Derek Mahon'un (1941–) ilk koleksiyonu Twelve Poems 1965'te çıktı. Louis MacNeice ve WH Auden'den etkilenen şiirleri "genellikle kasvetli ve tavizsizdir". Mahon, The Belfast Group'un aktif bir üyesi olmasa da, 1960'larda iki üye olan Heaney ve Longley ile ilişki kurdu. Ciarán Carson'ın bir IRA bombasının ardından gelen şiiri Belfast Confetti , 1990'da The Irish Times İrlanda Edebiyatı Ödülü'nü
İroni de uzaklaşır tekniği ve kritik mesafe veya dekolmanı, gibi çeşitli biçimler eserler olduğunu Francis Hutcheson ‘ın Güzellik ve Fazilet Bizim Fikirler orijinal haline An Inquiry (1725); Swift'in kıtlığa çare olarak İrlandalı bebeklerin yemesini tavsiye eden hicivli A Modest Proposal (1729); ve Goldsmith'in The Citizen of the World'ü; veya Çinli Bir Filozoftan Mektuplar (1762). Kuyumcu, Mektuplarının konusu olan İngilizceyi, İngilizlerin göremediği şekillerde görebilir; konusundan kopmayı başarmak için kültürel altüst olma duygusunu kullanabilir. Benzer şekilde, Goldsmith'in bir sürgün olarak statüsü, uzun şiiri The Deserted Village'da (1770) nostaljiye dair ifadelerini yükseltir. Şiir, Auburn köyünün -göçten kaynaklanan- nüfus azalmasını mersiyeyle anlatıyor ve geçmişin pastoral sağlığının yerini alan atmosferi mahkûm ediyor: köy, "zenginliğin biriktiği ve insanların çürüdüğü" bir yer haline geldi.
Kaybedilen geleneksel bir dünya ya da yanlış giden ideal bir dünya için bir nostalji duygusu, Swift'in öfkesine bazen trajik bir not verir ve Burke'ün karmaşık edebi çıktısını kaplar. Kariyerinin çoğu için bir politikacı olan Burke, A Vindication of Natural Society (1756) ve A Philosophical Inquiry into the Origin of the Ideas of the Sublime and Beautiful (1757) adlı iki felsefi kitap yazdıktan sonra kamusal hayata girdi. Bu proto-Romantik incelemeler, doğal ve otantik olanı yapay olana göre ayrıcalıklı kılar ve Burke'ün, Hindistan genel valisi Warren Hastings'e karşı 1786'da başlattığı görevden alma işlemleri sırasında Hindistan'daki yerli ve geleneksel kültürün bütünlüğünü savunmasını önceden şekillendirir. İrlanda'nın da eski bir uygarlığı vardı ve bu İrlandalı Protestan'ın sonradan gelen bir Protestan Yükselişine karşı amansız düşmanlığını açıklayan şey, Burke'ün bu gerçeğe karşı -belki de annesi ve ikisi de Roma Katolik olan karısı tarafından beslenen- keskin duyarlılığıdır.
Kuzey İrlandalı en önemli oyun yazarı Brian Friel (1929–), Omagh, County Tyrone'dan İngilizce konuşan dünya tarafından "İrlandalı Çehov " ve "İrlanda'nın evrensel aksanlı sesi". Friel en çok Philadelphia, Here I Come! gibi oyunlarla tanınır. ve Lughnasa Dancing at ama Seçilebilmesi gördü altı on yıl kapsayan kariyerinde otuzdan fazla oyun yazdı Saoi ait Aosdána. Oyunları Broadway'de düzenli bir özellik olmuştur. İroni de uzaklaşır tekniği ve kritik mesafe veya dekolmanı, gibi çeşitli biçimler eserler olduğunu Francis Hutcheson ‘ın Güzellik ve Fazilet Bizim Fikirler orijinal haline An Inquiry (1725); Swift'in kıtlığa çare olarak İrlandalı bebeklerin yemesini tavsiye eden hicivli A Modest Proposal (1729); ve Goldsmith'in The Citizen of the World'ü; veya Çinli Bir Filozoftan Mektuplar (1762). Kuyumcu, Mektuplarının konusu olan İngilizceyi, İngilizlerin göremediği şekillerde görebilir; konusundan kopmayı başarmak için kültürel altüst olma duygusunu kullanabilir. Benzer şekilde, Goldsmith'in bir sürgün olarak statüsü, uzun şiiri The Deserted Village'da (1770) nostaljiye dair ifadelerini yükseltir. Şiir, Auburn köyünün -göçten kaynaklanan- nüfus azalmasını mersiyeyle anlatıyor ve geçmişin pastoral sağlığının yerini alan atmosferi mahkûm ediyor: köy, "zenginliğin biriktiği ve insanların çürüdüğü" bir yer haline geldi.
Kuzey İrlandalı en önemli romancılar arasında Flann O'Brien (1911–66), Brian Moore (1921–1999) ve Bernard MacLaverty (1942–) sayılabilir. Flann O'Brien, Brian Irish, bir romancı, oyun yazarı ve hicivciydi ve yirminci yüzyıl İrlanda edebiyatında önemli bir figür olarak kabul ediliyor. County Tyrone , Strabane'de doğdu ve aynı zamanda postmodern edebiyatta önemli bir figür olarak kabul ediliyor. At Swim-Two-Birds ve The Third Policeman gibi İngilizce romanları Flann O'Brien takma adı altında yazılmıştır. The Irish Times'daki birçok hiciv sütunu ve İrlanda dilinde bir roman olan An Béal Bocht, Myles na gCopaleen adı altında yazılmıştır. O'Nolan'ın romanları, tuhaf mizahları ve Modernist üstkurmacaları nedeniyle geniş bir hayran kitlesi edindi. Bir romancı olarak O'Nolan, James Joyce'dan güçlü bir şekilde etkilendi. Yine de, İrlanda yazılarının çoğunu gölgede bırakan Joyce kültüne şüpheyle yaklaşıyordu ve "Tanrı'ya, Joyce adını bir kez daha duyarsam ağzımdan köpüreceğimi beyan ederim." Brian Moore aynı zamanda bir senaryo yazarıydı ve 1948'den 1958'e kadar yaşadığı Kanada'ya göç etti ve ilk romanlarını yazdı. Daha sonra Amerika Birleşik Devletleri'ne taşındı. Romanlarında İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Kuzey İrlanda'daki yaşamı betimlemeleriyle , özellikle de The Troubles'ın toplumlar arası bölünmelerini araştırmalarıyla beğeni topladı. 1975'te James Tait Black Memorial Ödülü'ne ve 1987'de ilk Sunday Express Book of the Year ödülüne layık görüldü ve Booker Ödülü'ne üç kez (1976, 1987 ve 1990'da) aday gösterildi. Judith Hearne (1955) adlı romanı Belfast'ta geçiyor. Belfast'tan Bernard MacLaverty, Cal romanlarını yazdı; IRA'ya dahil olan genç bir İrlandalı Katolik'in deneyimlerini anlatan Lamb (1983); 1997 Booker Ödülü için kısa listeye giren Grace Notes ve Anatomi Okulu. Ayrıca, en sonuncusu Matters of Life & Death olan beş beğenilen kısa öykü koleksiyonu yazmıştır. 1975'ten beri İskoçya'da yaşıyor.
Kaybedilen geleneksel bir dünya ya da yanlış giden ideal bir dünya için bir nostalji duygusu, Swift'in öfkesine bazen trajik bir not verir ve Burke'ün karmaşık edebi çıktısını kaplar. Kariyerinin çoğu için bir politikacı olan Burke, A Vindication of Natural Society (1756) ve A Philosophical Inquiry into the Origin of the Ideas of the Sublime and Beautiful (1757) adlı iki felsefi kitap yazdıktan sonra kamusal hayata girdi. Bu proto-Romantik incelemeler, doğal ve otantik olanı yapay olana göre ayrıcalıklı kılar ve Burke'ün, Hindistan genel valisi Warren Hastings'e karşı 1786'da başlattığı görevden alma işlemleri sırasında Hindistan'daki yerli ve geleneksel kültürün bütünlüğünü savunmasını önceden şekillendirir. İrlanda'nın da eski bir uygarlığı vardı ve bu İrlandalı Protestan'ın sonradan gelen bir Protestan Yükselişine karşı amansız düşmanlığını açıklayan şey, Burke'ün bu gerçeğe karşı -belki de annesi ve ikisi de Roma Katolik olan karısı tarafından beslenen- keskin duyarlılığıdır.
Burke'ün İrlanda üzerine yazıları, esas olarak Katoliklerin çoğunu hafifletmekle ilgilidir. Gördüklerini adaletsizlik, yolsuzluk ve yanlış yönetim olarak kınadı, ancak bunları esasen yerel fenomenler olarak teşhis etti. Yükselişten nefret ediyordu ama İngiliz bağlantısına saygı duyuyordu. Bunlar, belki de uzlaştırılamayacak konumlardı. Kesinlikle zaman Burke'ün vatandaşlarının birçoğu, devrimci 1790'larda öyle geldi Birleşmiş Irishmen Derneği, İrlandalı bir siyasi örgüt, siyasi talebi bağlantılı adalet ile aspirasyon bağımsız İrlanda cumhuriyete.
Siyasi broşürler ve siyasi hiciv, İrlanda basınını 18. yüzyılın son on yıllarında meşgul etti. Genellikle geçici ve karışık edebi nitelikte olan bu eserlerden ikisi öne çıkıyor. Wolfe Tone ‘ın İrlanda Katoliklerin Adına Bir Argüman (1791) sadece anti-Katolik kaldırılmasını desteklemek için hedef kitlesini, Belfast Presbiteryenler, ikna Ceza Yasaları Burke uzun savundu ama did öylesine etmişti -Bir şey olduğu için şevk ve zeka. James Porter'ın Billy Bluff ve Squire Firebrand'ı (1796), ilk olarak Birleşik İrlandalılar'ın gazetesi The Northern Star'da bir dizi mektup olarak ortaya çıkan Ascendancy'ye komik, sert bir saldırıdır. Swiftian uçuşuna ulaşamayabilir, ancak yazarı iskeleye gönderecek kadar derinden ısırdı. Tone'un ölümünden sonra 1826'da yayınlanan kendi dergileri ve anıları da orijinal kompozisyonlarının dolaysızlığını koruyor; onlara sadece İrlanda edebiyat tarihinde değil, 18. yüzyılın önde gelen anıları arasında da hak ettikleri bir yer kazandıran bir dokunuş hafifliği ve kendini küçümseme havası var.
Kuzey İrlandalı diğer kayda değer yazarlar arasında şair Robert Greacen (1920–2008), romancı Bob Shaw (1931–96), ve bilimkurgu romancısı Ian McDonald (1960) sayılabilir. Robert Greacen , Valentin Iremonger ile birlikte 1949'da önemli bir antoloji olan Contemporary Irish Poetry'nin editörlüğünü yaptı. Robert Greacen Derry'de doğdu, gençliğinde Belfast'ta ve 1950'ler, 60'lar ve 70'lerde Londra'da yaşadı. 1995'te Toplu Şiirler adlı eseriyle İrlanda Times Şiir Ödülü'nü kazandı ve ardından Aosdana'ya üye seçildiğinde Dublin'e taşındı. Shaw, özgünlüğü ve zekasıyla dikkat çeken bir bilimkurgu yazarıydı. 1979 ve 1980'de En İyi Hayran Yazarı Hugo Ödülü'nü kazandı. Kısa öyküsü " Diğer Günlerin Işığı ", 1987'deki The Ragged Astronots adlı romanı gibi 1967'de Hugo Ödülü'ne aday gösterildi.
In Belfast o zaman dairesel anlatıldığı gibi 1792 yılında, canlandırmak oldu İrlandalı Harpers görülmemiş bir toplama, amacı vardı “İrlanda Antik Müzik ve Şiir”. Müzisyen ve türkü koleksiyoncusu Edward Bunting, festivalde çalınan müziği kopyaladı ve 1796'da A General Collection of Ancient Irish Music'i yayınladı ve bunu 1809 ve 1840'ta iki genişletilmiş baskı izledi. Charlotte Brooke'un İrlanda şiirinin ritimlerini İngilizce okuyan izleyicilere sunduğu yerde, Bunting'in geleneksel İrlanda havalarından oluşan koleksiyonları müzikal bir eşlik sağladı.
Thomas Moore'dan “Bir Zamanlar Tara'nın Salonlarını Arp”; 1913 tarihli bir kayıttan, Irving Gillette (Henry Burr) ve koro tarafından gerçekleştirilen orkestra eşliğinde tenor solo.
Bunting'in müziğine yeni “ulusal” sözler yazma zorluğunu diğerlerinden daha fazla üstlenen yazar, 1807 ve 1834 yılları arasında İrlanda Melodilerinin 10 ayrı sayısını yayınlayan Thomas Moore'du. "Erin Eski Günleri Hatırlasın", "Ülkemin Sevgili Arp'ı" ve "Sakin Gecede Of") İrlanda ve Büyük Britanya'daki izleyiciler için, tadı milliyetçi olsa da, politik olarak yine de politik olan bir romantik Keltizm biçimini yeniden icat etti. yüzeysel. Moore'un sözleri duygusaldır ve yazıldığı müzikten ayrıldıklarında iyi durmazlar, ancak İrlanda Melodilerinin kültürel etkisi çok büyüktü. Ancak daha sonraki yorumcular onları küçümsedi. Bir bardik şiir koleksiyonu olan Irish Minstrelsy'nin (1831) editörü James Hardiman, onları "kaba baladlar" olarak adlandırdı ve İngiliz deneme yazarı William Hazlitt, Moore'u "Erin'in vahşi arpını müzikal bir enfiye kutusuna" dönüştürmekle suçladı. Moore, Lalla Rookh (1817) tarafından en çok satan şair haline getirildi; bu uzun alegorik şiirde, bir şairle birlikte seyahat eden bir Doğu prensesinin - müstakbel kocasının kılık değiştirmiş - isyan ve tutku hikâyeleri duyduğunu anlatıyor. Onun tarihsel roman Kaptan Kaya, Ünlü İrlandalı Reisi Anıları (1824) da geniş halk itiraz memnun.