stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Nükleer holokost
Nükleer savaşın etkileri > Elektromanyetik darbe

Bir elektromanyetik darbe (EMP), bir elektromanyetik radyasyon patlamasıdır. Nükleer patlamalar, nükleer EMP veya NEMP adı verilen bir elektromanyetik radyasyon darbesi yaratır. Bu tür EMP'lerin genellikle elektronik cihazlara zarar verdiği veya bozduğu bilinmektedir.
Elektronik cihazları devre dışı bırakan bir EMP; hastaneleri, su arıtma tesislerini, gıda depolama tesislerini ve tüm elektronik iletişim biçimlerini devre dışı bırakır ve böylece modern insan hayatının kritik yönlerini tehdit eder.[kaynak belirtilmeli] Bazı EMP saldırıları, aylarca veya yıllarca sürecek büyük bir güç kaybına yol açabilir. Şu anda, elektrik şebekesindeki arızalar dışarıdan destek kullanılarak çözülmektedir. Bir EMP saldırısı durumunda, böyle bir destek mevcut olmayacak ve tüm hasarlı bileşenlerin, cihazların ve elektroniklerin tamamen değiştirilmesi gerekecektir.
2013'te ABD Temsilciler Meclisi, ülke çapında yaklaşık 300 büyük trafo için aşırı gerilim koruması sağlayacak olan "Ölümcül Hasardan Kaynaklanan Elektrik için Güvenli Yüksek Voltaj Altyapısı Yasası"nı değerlendirdi. Sivil altyapıyı elektromanyetik darbeden koruma sorunu da Avrupa Birliği genelinde ve özellikle Birleşik Krallık tarafından yoğun bir şekilde incelenmiştir. Önlemler alınmış olsa da, James Woolsey ve EMP Komisyonu, bir EMP'nin ABD için en önemli tehdit olduğunu öne sürdü.
Physics Today'deki bir yoruma göre, güneş, atmosferik aktivite veya düşman saldırısı yoluyla bir EMP riskinin, göz ardı edilmemekle birlikte haber medyası tarafından abartıldığı öne sürüldü. Bunun yerine, haydut devletlerin silahları büyük bir EMP'ye neden olmak için hala çok küçük ve koordinasyonsuzdur, yer altı altyapısı yeterince korunmaktadır ve yıkıcı bir güneş fırtınası tespit edildiğinde yüzey trafolarını korumak için SOHO gibi sürekli güneş gözlemevlerinden yeterli uyarı süresi olacaktır.
Nükleer savaşın etkileri > Nükleer serpinti

Nükleer serpinti, bir nükleer patlamanın ardından üst atmosfere doğru itilen artık radyoaktif toz ve küldür. Serpinti genellikle patlamaya yakın alanla sınırlıdır ve yalnızca patlamanın atmosferde yeterince yüksekte gerçekleşmesi durumunda patlama alanından yüzlerce kilometre uzağa yayılabilir. Serpinti, yangın bulutlarının ürünleriyle karışabilir ve kara yağmur (kurum ve diğer parçacıklarla kararan yağmur) olarak yere düşebilir.
Bu radyoaktif toz, genellikle maruz kalma sonucu nötron aktivasyonu gerçekleşen ve yan yana duran atomlarla karıştırılmış fisyon ürünlerinden oluşur ve oldukça tehlikeli bir radyoaktif kirlilik türüdür. Serpintiden kaynaklanan ana radyasyon tehlikesi, vücudun dışındaki kısa ömürlü radyonüklidlerden kaynaklanmaktadır. Nükleer serpinti ile taşınan parçacıkların çoğu hızla bozunurken, bazı radyoaktif parçacıkların yarı ömürleri saniyeler ile birkaç ay arasındadır. Stronsiyum-90 ve sezyum-137 gibi bazı radyoaktif izotoplar çok uzun ömürlüdür ve ilk patlamadan sonra 5 yıla kadar radyoaktif sıcak noktalar oluşturabilirler. Serpinti ve kara yağmur su yollarını, tarım alanlarını ve toprağı kirletebilir. Radyoaktif maddelerle temas, dışarıdan maruz kalma veya kazara tüketim yoluyla radyasyon zehirlenmesine yol açabilir. Kısa süreli akut dozlarda radyasyon; prodromal sendroma, kemik iliği ölümüne, merkezi sinir sistemi ölümüne ve gastrointestinal ölüme yol açabilir. Radyasyona daha uzun süre maruz kalındığında, kanser ana sağlık riski haline gelir. Uzun süreli radyasyona maruz kalma, rahim içi insan gelişimine olumsuz etki edebilir ve nesiller arası genetik hasara da yol açabilir.
Fehmi Özgür Erdem

| Fehmi Özgür Erdem |
| --- | --- |
Doğum: 21 Temmuz 1977 İstanbul
Milliyet:  Türkiye

Fehmi Özgür Erdem, (d. 21 Temmuz 1977 İstanbul), İleri dergisi ile Türksolu gazetesinin sahibi ve sorumlu yazı işleri müdürü ve Ulusal Parti'nin genel başkan yardımcısıdır.
1977 İstanbul doğumlu olan Fehmi Özgür Erdem, ilkokulu Üsküdar'da okudu. Robert Lisesi'nin ardından Boğaziçi Üniversitesi Makina Mühendisliği bölümünü bitirdi. Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Çalışma Ekonomisi bölümünde başladığı yüksek lisans eğitimine tez aşamasında ara verdi.
Siyasi yaşamı

Lise yıllarından itibaren siyasi mücadelenin içinde yer aldı. Boğaziçi Üniversitesi'nde Atatürkçü Düşünce Kulübü (ADK) başkanlığı yürüttü. Atatürkçü Düşünce Kulüpleri Federasyonu kurucularındandır. 
2000 yılında İleri dergisini çıkaran yayın kurulunda yer aldı ve Genel Yayın Yönetmenliğini üstlendi. Türksolu gazetesinin yayına başladığı 2002'den beri yayın kurulundadır ve düzenli yazarıdır. Ocak 2005'te İleri dergisinin ve Türksolu gazetesinin Sahibi ve Sorumlu Yazıişleri Müdürü oldu.
2007 yılında Milli Mücadele Derneği'nin, 2010 yılında Ulusal Parti'nin kuruluş çalışmalarında yer aldı. Halen Ulusal Parti'nin Genel Başkan Yardımcısıdır.
Siyasi yaşamı > Yayımlanan kitapları

İleri Yayınları'nda editörlüğünü üstlendiği pek çok kitabın yanı sıra Kadro dergisinin tıpkıbasımını ve Sultan Galiyev'in Bütün Eserleri'ni yayına hazırladı. Deniz Gezmiş ve Che Guevara hakkında yayınlanmış albüm çalışmaları bulunmaktadır. Ayrıca kendisine ait 6 kitabı vardır:
Deniz: Yaşamı ve Mücadelesi
Galiyev: Yaşamı ve Mücadelesi
Dersim Yalanları ve Gerçekler
Stratejik İflas: Davutoğlu Dış Politikasının Bilançosu
Hırsız Polisi Yakaladı: 17 Aralık'ın İntikamı
Doğu Perinçek'in 50 Yılı (1965-2015)
Aydın Aybay

| Aydın Aybay |
| --- | --- |
Doğum: 1929 İstanbul
Ölüm: 6 Mart 2013 İstanbul
Defin yeri: Zincirlikuyu Mezarlığı
Meslek: Hukukçu, yazar ve akademisyen

Aydın Aybay (1929, İstanbul - 6 Mart 2013, İstanbul), Türk hukukçu, bilim insanı ve yazar. Cumhuriyet Vakfı 'nın kuruluşundan bu yana Yönetim Kurulu üyesi, seçkin bilim insanı Prof. Dr. Aydın Aybay aynı zamanda Maltepe Üniversitesi Hukuk Fakültesi Kurucu Dekanı ve öğretim üyesidir.
Yaşamı

1929'da İstanbul'da doğdu. İlk ve orta öğreniminden sonra İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ne girdi. Mezun olduğu 1953 yılında aynı fakültenin Medeni Hukuk Kürsüsü 'ne asistan olarak atandı. 1958'de doktor, 1963'te doçent ve 1973'te profesör oldu. 1979'da İstanbul Üniversitesi 'ne bağlı Siyasal Bilgiler Fakültesi'nin kuruluşuna katıldı ve İÜ'den 1996 yılında emekli oldu. Bir yıl sonra da Maltepe Üniversitesi Hukuk Fakültesi kurucu dekanlığına getirilen Aybay, bu görevinin ardından öğretim üyeliğini sürdürmüştü.
Avukat Burçin Aybay ile evli olup Elif ve Erdem adında iki çocuğu bulunan Aybay akciğer kanseri sonucu tedavi gördüğü hastanede 6 Mart 2013'te öldü, cenazesi Zincirlikuyu Mezarlığı 'na defnedildi. Aybay 1402'likler listesinde yer alan kişilerdendi.
Eserleri

Borçlar Hukuku Dersleri: Genel Bölüm, Beta Basım Yayım Dağıtım, 1984 178 s.
Hukuka Giriş, Der Yayınları, 2021, 440 s. (Rona Aydın ve Ali Pehlivan ile ortak yazar)
Hasan Ceylan (akademisyen)

Hasan Ceylan (d. 18 Nisan 1945, Bayburt) Türk akademisyen. Yüzüncü Yıl Üniversitesi eski rektörüdür.
Eğitimi

Lisansını, yüksek lisansını ve doktorasını Ankara Üniversitesi Fen Fakültesi kimya bölümünde tamamlamıştır. Pedagojik formasyonunu ise Ankara Yüksek Öğretmen Okulunda tamamlamıştır.
Akademik kariyeri

1983 yılında önce Sivas Cumhuriyet Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi kimya bölümüne, daha sonra aynı yıl Yüzüncü Yıl Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi kimya bölümüne yardımcı doçent olarak atanmış, aynı bölümde 1988 yılında doçent, 1993 yılında ise profesör olmuştur. Hâlen Maltepe Üniversitesi Eğitim Fakültesinde görev yapmaktadır.
İdari görevleri

Yüzüncü Yıl Üniversitesinde 1992-1993 yıllarında Van Meslek Yüksekokulu müdürü, 1994-1995'te Fen Bilimleri Enstitüsü müdürü ve Eğitim Fakültesi dekanı, 1994-2007 yıllarında kimya bölümü başkanı, 1994-1999 ve 2002-2007 yıllarında rektör yardımcısı, 1995 ila 2003 yılları arasında Fen-Edebiyat Fakültesi dekanı, 2007-2011 yıllarında ise rektör olarak görev yapmıştır. Rektörlüğü sürecinde 2008-2009 yıllarında Üniversitelerarası Kurul Başkanlığı görevinde de bulunmuştur. Ayrıca 1995-2011 yıllarında ÖSYM İl Sınav Yöneticisi olarak da Van'da görev yapmıştır. Hâlen Maltepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi dekanı ve matematik ve fen bilimleri eğitimi bölümü başkanıdır.
Evli ve 2 çocuk babasıdır.
Mehdi Halıcı

Mehdi Halıcı ya da diğer adıyla Cemşid Bender (10 Nisan 1927, Konya - 8 Nisan 2008, İzmir), Türk yazar, şair ve ressamdır. Şair Feyzi Halıcı'nın kardeşidir.
1950 yılında İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden mezun oldu. 1956'da doktorasını Fransa'daki Caen Üniversitesi'nde tamamladı. 1957'de ağabeyi Feyzi Halıcı ile Konya'da "Çağrı" adlı sanat dergisini çıkardı. 1958-1959 yılları arasında Norveç'in başkenti Oslo'da kooperatif üzerine ihtisas yaptı. Norveç'ten döndükten sonra İstanbul'da avukatlık yaptı. 1988'de İzmir'e yerleştikten sonra "Cemşid Bender" lakabını kullanmaya başlayıp Kürtler ile ilgili eserler vermeye başladı. 1992'de İstanbul Kürt Enstitüsü'nün kurucuları arasında yer aldı.
Eserleri

Gülen İnek (1959)
Karides Durağı (1967)
Kürt Kızı Zenge (1992)
Çatıdaki İsa (1995)
Özer Ozankaya

Özer Ozankaya (d. 1937 Kulp, Diyarbakır), Türk toplum bilimci (sosyolog), akademisyen. "Türk Devrimi ve Yükseköğretim Gençliği" konulu araştırmasıyla bilinir.
1959'da Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'ni bitirerek aynı fakültede Sosyoloji Asistanı oldu. 27 Mayıs Darbesi'nden sonra 147'ler arasında yer alınıp görevinden ihraç edilmiştir. ABD'de Syracuse Üniversitesi'nde "Türk ve Japon Çağdaşlaşma Deneyimlerinin Karşılaştırması" teziyle sosyoloji master derecesi alan Ozankaya, Siyasal Bilgiler Fakültesi'nde sırasıyla 1966 yılında "Üniversite Öğrencilerinin Siyasal Yönelimleri" konulu teziyle doktor, 1970 yılında "Köyde Toplumsal Yapı ve Siyasal Kültür" konulu araştırmasıyla doçent ve 1978 yılında da "Türk Devrimi ve Yükseköğretim Gençliği" konulu araştırmasıyla profesör oldu.
Prof. Ozankaya, Türk Sosyal Bilimler Derneği, Türk Sosyoloji Derneği, Mülkiyeliler Birliği, Türk Japon Kültürünü Araştırma ve Dayanışma Derneği gibi derneklerin üyesidir.
Çeşitli üniversitelerde ders veren Profesör Ozankaya, 1990 yılında kendi isteği ile kadrolu öğretim üyeliğinden ayrıldı. Şu anda Orta Doğu Teknik ve Bilkent Üniversitelerinde öğretim çalışmalarını sürdürüyor.
Prof. Ozankaya, İngilizce, Fransızca, Almanca ve Osmanlıcadan birçok temel yapıtı da dilimize çevirerek yayınladı. Emile Durkheim'in İntihar, (3. Bsm, Cem Yayınevi, 2002), Max Weber'in Toplumsal ve Ekonomik Örgütlenme Kuramı (İMGE Yayınevi, 1994), Edward Hallett Carr'in Tarih Yazımında Nesnellik ve Yanlılık (İMGE Yayınevi, 1992), George Sabine'in Yakın Çağ Siyasal Düşünceler Tarihi (4. Bsm. Cem Yayınevi, 2001), Şemseddin Sami'nin Kadın (Basın-Yayın Yüksek Okulu Yıllığı, 1981), Celal Nuri'nin Kadınlarımız (Kültür Bakanlığı Yayını, 1993) ve Celal Nuri'nin Türk Devrimi (Kültür Bakanlığı Yayını, 2002) bunlar arasındadır.
Atatürkçü Düşünce Derneği'nin kurucu üyesi olan 4. Genel Başkanlığını ve Genel Yönetim Kurulu Üyeliğini yapmış olan, Cumhuriyetçi Demokrasi Partisi'nin kurucu üyesi ve Genel Başkan Yardımcısı olan Prof. Ozankaya'nın yukarıda belirtilenler dışında yayınlanan bazı yapıtları şunlar:
Eserleri

Toplumbilim, 10. Basım, Cem Yayınevi, 1999 (Türk Dil Kurumu 1976 Bilim Dili Ödülünü almıştır.)
Türkiye'de Laiklik, 7. Basım, Cem Yayınevi, 2000.
Cumhuriyet Çınarı, Cem Yayınevi, 2000
Sosyalizmin Çöküşü kapitalizmin Zaferi Değildir, Cem Yayınevi
Dünya Düşünürleri Gözüyle Atatürk ve Cumhuriyeti, İş Bankası Kültür Yayınları
Atatürk's Legacy: Views by World, Famous Intellectuals, Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayınları
Nutuk'tan Seçmeler, Cem Yayınevi, 2000.
Çevirileri

Toplumsal ve Ekonomik Örgütlenme Kuramı, Max Weber
Dinsel Yaşamın İlk Biçimleri, Emile Durkheim
Toplumsal İşbölümü, Emile Durkheim
Yakın Çağ Siyasal Düşünceler Tarihi, George Sabine
Toplumbilimde Yöntem Kuralları, Emile Durkheim
Ekonomi Üzerine Hemen Her şey, John Kenneth Galbraith, Nicole Salinger
İntihar, Emile Durkheim
Konuyla ilgili yayınlar

Mücellidoğlu Ali Çankaya, Yeni Mülkiye Tarihi ve Mülkiyeliler (c. VI, 1969)
Şevket Beysanoğlu, Diyarbakırlı Fikir ve Sanat Adamları (c. 3, 1997)
Özer Ozankaya, Cumhuriyet Çınarı (1996)
Alev Coşkun, Atatürk Devrimlerinin Temeli Laiklik (Cumhuriyet Kitap, 27.7.2000)
Abdullah Tekin, Türkiye'de Laiklik (Cumhuriyet Kitap, 1.6.2000)
İhsan Işık, TEKAA (2006)
Vikisöz'de  ile ilgili sözleri bulabilirsiniz.
İlhan Geçer

| Mustafa İlhan Geçer |
| --- | --- |
Doğum: Mustafa İlhan Geçer 11 Şubat 1917 Bakırköy, İstanbul, Osmanlı İmparatorluğu
Ölüm: 19 Ocak 2004 (86 yaşında) Üsküdar, İstanbul, Türkiye
Defin yeri: Ümraniye Kocatepe Mezarlığı, İstanbul
Meslek: Yazar Şair
Dil: Türkçe
Vatandaşlık: Türkiye
Eğitim: İstanbul Üniversitesi

Mustafa İlhan Geçer  (11 Şubat 1917, Bakırköy, İstanbul - 19 Ocak 2004), Türk yazar, şair, araştırmacı, eleştirmen, güfteci. Hisar dergisinin ve Hisarcılar akımın kurucularındandır.
1965 yılında bir şiir kitabı yayımlamış Askerî Doktor Nafiz Bey'in oğludur. Erdek İlkokulu'nu 1928'de bitirdikten sonra ortaöğrenimine Robert Koleji'nde devam etti.
Kariyer

1938 yılında Kabataş Erkek Lisesi'ni bitiren Geçer, İki yıl kadar İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi'nde öğrenim görürken öğrenimini yarıda bırakarak Galata Maliye Vergi Dairesi'nde tahakkuk tebliğ memuru olarak çalışma hayatına atıldı. 1945-1950 yılları arasında Basın Yayın ve Enformasyon Genel Müdürlüğü'nde ve TRT Ankara Radyosu'nda çalıştı. 1950-1961 yılları arasında Sosyal Sigortalar Kurumu'nda İşçi Sigortaları ile İhtiyarlık Sigortası bölümlerinde görev yaptı.
Şiirlerinde daha çok "İlhan Geçer" imzasını kullanan Mustafa İlhan Geçer'in ilk şiiri olan Gözlerin 1934'te Vakit gazetesinin gençlik sayfasında yer aldı. Öteki şiir ve yazıları Anadolu, Çağrı, Çınaraltı, Dergâh, Hisar, İstanbul, Millet, Millî Kültür, Sanat ve Kültür, Size, Son Havadis, Tercüman, Türk Dili, Türk Edebiyatı, Vakit, Varlık, Yarımay, Yedigün, Yücel gibi dergi ve gazetelerde yayımlandı.
Geçer, 1950 yılında Munis Faik Ozansoy, Mehmet Çınarlı, Gültekin Samanoğlu, Nevzat Yalçın ve Mustafa Necati Karaer ile birlikte Hisarcılar grubunu oluşturdu. Mart 1950'de yayınlanmaya başlayan Hisar dergisinin kurucularından olan Mustafa İlhan Geçer çeşitli aralıklarla (1950-1957; 1964-1980) 30 yıl süreyle derginin yazı işleri müdürlüğünü yaptı.
19 Ocak 2004'te Üsküdar'da Haydarpaşa Numune Hastanesi'nde yüksek tansiyona bağlı beyin kanaması nedeniyle öldü. Kocatepe Mezarlığı'na defnedildi.
Eserleri

Büyüyen Eller (Şiirler, 1954)
Belki (Şiirler, 1960)
Bir Bulut Geçti (Şiirler, 1973)
Yeşil Çağ (Şiirler, Kültür Bakanlığı Halk Yayınları No:2, Ankara-1976)
Hüzzam Beste (Şiirler, 1986)
Özlem Rıhtımı (Şiirler, 1986)
Cahit Sıtkı Tarancı (Biyografi, 1974)
Ömer Bedrettin Uşaklı (Biyografi, 1989)
Cumhuriyet Döneminde Türk Şiiri (1988)
Ödülleri

1948 Ankara Halkevi Şiir Yarışması Üçüncülük Ödülü
1971 Son Havadis Şiir Yarışması Birincilik Ödülü
1986 Eskişehir Yunus Emre Derneği Yunus Emre Şiir Yarışması İkincilik Ödülü
İvan Sereda

İvan Pavloviç Sereda (Rusça: Ива́н Па́влович Середа́, Ukraynaca: Іва́н Па́влович Середа́, 1919-1950) Sovyet teğmen, aşçı ve Sovyetler Birliği Savaş Kahramanı. Dvinsk bölgesindeki başarıları ile dikkatleri üzerine çekti. 1945 yılında terhis edildikten sonra Donetsk bölgesinin Aleksandrovka köyünde köy konseyi başkanı olarak çalıştı.
Yaşamı

1 Temmuz 1919'da Kramatorsk şehrinin parçası olan Aleksandrovka köyünde bir köylü ailenin çocuğu olarak doğdu. Ailesiyle birlikte Galitsinovka'a taşındı. Lisede okurken okuldan ayrılıp Donetsk Yemek Eğitim Merkezi'ne katıldı. Kasım 1939'da Kızıl Ordu'ya alındı. Askerî eğitiminin ardından 21. Mekanize Kolordusu, 91. Tank Alayı, 46. Tank tümenine aşçı olarak atandı.
Barbarossa Harekâtı'nın ikinci haftasında Sereda'nın görev aldığı 21. Mekanize Kolordusu  Manstein'ın yönettiği Alman 56. Kolordusu'nun ile yaptığı çatışmalar sonucunda 26 Haziran'da Alman birlikleri Dvisnk'i ele geçirdi. Ağustos 1941'De Dvinsk şehri yakınlarında Sereda mutfakta tek başına akşam yemeği hazırlar iken 3 tane Alman tankının geldiğini fark etti. Ahıra koşup atları sakladı ve balta alıp mutfağının arkasına saklandı. Bölgenin terk edilmiş olduğu izlenimini verdiği için 2 tank ilerlemeye devam etmiş olsa da bir Alman tankı mutfağın yanında durdu. Alman askerleri tanktan dışarı çıkınca Sereda elindeki balta ile Alman askerlerinin üzerine doğru koştu. Alman askerleri yeniden tanka girdi ve Sereda'ya makineli tüfek ile ateş etmeye çalıştı. Tankın üzerine çıkmış Sereda, tüfeğin namlusunu balta ile büktü ve ardından sürücü ve tank komutanının gözetleme deliklerini kapadı. Almanların etrafının çevrildiği izlenimini vermek için tanka bomba atmalarını emrederken balta ile tanka vurmaya başladı. Etrafının Kızıl Ordu tarafından çevrildiğini sanan 4 Alman askeri dışarı çıktı ve Sereda onları birbirine bağlattı. 21. mekanize kolordu komutanı Tümgeneral D. D. Lelyuşenko'ya göre Sereda "cesur davranışıyla olağanüstü bir kahramanlık örneği göstermiştir".
Daha sonra Sereda keşif birliğine atandı. Bir keşfi sırasında 2 Alman tankı ile karşılaştı. Tanklar durunca bir tanesini sürünerek birkaç el bombası ile havaya uçurdu. Bu olaydan sonra İvan Pavloviç Sereda 4. Piyade Alay Komutanlığında takım komutanlığına atandı ve Leningrad Savunması'na katıldı. Ardından Moskova Savunmasına katıldı. Şubat 1942'de ağır yaralandı. 1945'te üsteğmen rütbesiyle terhis edildi. Donetsk bölgesindeki Aleksandrovka köyünde köy meclisi başkanı olarak çalıştı. Savaşta aldığı yaralar yüzünden sağlığı gittikçe kötüyen giden Sereda, 18 Kasım 1950 tarihinde öldü. Asker arkadaşı Bezvitelnov'un anılarına göre Sereda'nın kullandığı balta birimde anı olarak saklandı. Ivan Sereda'nın başarısı savaş yıllarında geniş çapta popüler hale geldi ve Sovyet propaganda afişlerine yansıdı. Daha sonralarında "Aşçı Sereda"nın bir efsane olduğu hakkında iddialar çıktı fakat İvan Pavloviç Sereda'nın gerçekliği ve başarısı belgelerle kanıtlandı.
| --- | --- |
 Kızıl Ordu askeri Sereda'nın başarısı - İvan Sereda'nın başarısı savaş sırasında geniş kitlelere yayıldı ve propaganda posterlerine yansıdı.
Madalyaları

| No>  | Resim | Madalya | Tarih |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 |  | Sovyetler Birliği Kahramanı (Altın Yıldız Madalyası) | 31 Ağustos 1941 |
| 2 |  | Lenin Nişanı | 31 Ağustos 1941 |
| 3 |  | II.Sınıf Vatanseverlik Savaşı Nişanı | 21 Mayıs 1945 |
| 4 |  | Leningrad Savunması Madalyası | 21 Mayıs 1945 |
| 5 |  | Moskova Savunması Madalyası | 21 Mayıs 1945 |
Mirası

| Görseller |
| --- | --- |
 Galitsinovka köyündeki anıt
Video
 ПОВАР
Daugavpils kentindeki bir caddeye ismi verildi ve anıt dikildi fakat SSCB'nin dağılmasının ardından caddenin adı değiştirildi ve anıt kaldırıldı.
Donetsk'teki Halytsynivka köyündeki bir sokağa bir Sereda'nın ismi verildi.
2020'de Artel Film, Sereda hakkında "Aşçı" (Rusça: Повар, romanize: Povar) kısa filmini çekti.
Altın Yıldız Madalyası'nın Sereda'ya takdimi, Ekim 1941
Sivaslı Mhitar

| Sivaslı Mhitar |
| --- | --- |

Doğum: Մխիթար Սեբաստացի 17 Şubat 1676(1676-02-17) Sivas, Rûm Eyaleti, Osmanlı İmparatorluğu
Vatandaşlık: Osmanlı İmparatorluğu Venedik Cumhuriyeti
Ölüm: 27 Nisan 1749 (73 yaşında) San Lazzaro degli Armeni, Venedik, Venedik Cumhuriyeti
Din: Katolik Hristiyan (Benedikten Tarikatı)
Milliyet: Ermeni
Sivaslı Mhitar veya Sebasteli Mhitar (Ermenice: Մխիթար Սեբաստացի Mkhitar Sebastatsi, İtalyanca: Mechitar di Sebaste, d. 17 Şubat 1676, Sivas - ö. 27 Nisan 1749, Venedik), Ermeni Katolik rahip, Mıhitaryan Tarikatını kuran önde gelen bilgin ve ilahiyatçı.
İlk yılları ve eğitimi

Asıl adı Manuk olan Mhhitar, 17 Şubat 1676 tarihinde zengin bir tüccar olan Bedros [Peter] ve karısı Şaristan'ın oğlu olarak Osmanlı İmparatorluğu'na bağlı Rûm Eyaleti'nin merkezi Sivas'ta doğdu. Henüz beş yaşındayken okuma yazmayı öğrendi. Ebeveynleri, ileride aile işlerini üstlenmeye hazırlamak için Manuk'a iyi bir eğitim vermek istese de, Manuk küçük yaşlarından itibaren keşiş olmak istedi. Ailesinin keşiş olmasına izin vermemesi üzerine bir arkadaşı ile birlikte münvezi bir hayat yaşamak için dağlara çıktı fakat kısa süre sonra ailesi tarafından bulundu ve eve döndü. Uzun zamandır ailesinden istediği izni nihayet aldı ve dokuz yaşında Surp Nişan Manastırı'nda eğitimine başladı. Surp Nişan Manastırının (Kutsal Haç) başrahibi olan piskopos, Manuk'a manastırın ayin hizmetlerinde yardımcı olması için küçük görevler verdi. Manastıra daha sık gitme izni ailesi tarafından sık sık kesintiye uğrayınca, evlerinde manastır hayatı yaşayan bir anne ve iki kızından oluşan komşu bir aileyle görüşmeye başladı. 1691 yılında eğitimini tamamlayan Manuk, on beş yaşında önce diyakoz daha sonra keşiş, on dokuz yaşında ise rahip oldu. Manuk aynı yıl "rahatlatan, teselli eden" anlamına gelen "Mkhitar-Mığitar" adını aldı.
Rahipliği ve teolojik çalışmaları

Eçmiyazin'de bir manastıra kabul edilen Mhitar, burada önceki yüzyıllarda Ermeni manastırlarının yıkıcı yıkımından sonra dinî hayatının son derece düşük olduğunu gözlemledi. Geri kalmışlık içinde olduğunu düşündüğü Ermenilerin kültürel seviyesinin yükseltilmesi gerektiğini savundu. Manevi yaşam hakkında gerçek bir öğrenme kaynağı aramaya başlayan Mhitar, eğer onlara hizmet ederse ona ne aradığını öğreteceğine söz veren birkaç gezgin din alimi tarafından çeşitli manastırlara götürüldü. Bu dönemde, Ermenistan'da faaliyet gösteren Roma Katolik tarikatının üyeleriyle temasa geçti. Katolikliği öğrendikten sonra, uzun zamandır aradığı teolojik çalışmaları yapmak için Roma'nın en iyi yer olacağını anladı. Öncesinde Halep'e gitti ve kendisine Propaganda Cemaati'ne bir giriş mektubu veren Cizvit bir rahibinin manevi yönetimine girdi. Oraya gitmeye karar verdi, ancak hem sağlık hem de yol boyunca Batı doktrinlerini reddeden Ermeni rahip ve piskoposların reddedilmesinden kaynaklanan birçok aksilik yaşadı. Sonunda, sarılık hastası olmasına rağmen yalın ayak yürüyerek memleketine dönmek zorunda kaldı. Yavaş yavaş sağlığına kavuştu ve 1696'da Abbot Kutsal Haç Manastırı tarafından rahip olarak atandı.
Mıhitaryan Birliği ve Ermeni millî kimliğinine katkıları

1700 yılında İstanbul'a gelen Sivaslı Mhitar, 8 Eylül 1701'de Konstantinopolis'te yaklaşık on beş öğrencisi ile birlikte Ermeni milletinin fikrî ve dinî alanda aydınlanmasını misyon edinen ve Batı Kilisesi modellerine dayalı olarak, Ermeni halkının eğitim ve ruhani seviyesini yükseltmeye adanmış vaizler tarikatı yaratma fikrinden ilham alan, "Mkhitaryan Birliğinin" kuruluşunu ilan etti. Mhitar, İstanbul'da eğitim faaliyetlerini sürdürürken Gregoryen Ermenilerin baskısına maruz kaldı. Mehitar ve arkadaşları baskılardan uzaklaşmak ve faaliyetlerini daha verimli bir ortamda yürütmek maksadıyla 1703 yılında Osmanlı İmparatorluğu'ndan ayrıldılar ve Mora Yarımadası'nın güneybatı noktasında, o zamanlar Venedik Cumhuriyeti yönetimindeki Modon'da bir manastır kurdular. Mıhitar ve yanındakiler Benedikten Tarikatını benimsediler ve Papa XI. Clemens tarafından resmî olarak Benediktinler olarak onayladı. O vakitten sonra Mıhitaryanlara "Ermeni Benediktinleri" denmeye başlandı. Medon'un 1715-18 Osmanlı-Venedik Savaşı'nda Osmanlılara karşı düşmesinin ardından keşişler geri çekilen Venediklileri takip etti ve sonunda dükten Venedik Lagününde yer alan Saint Lazarus Adasını aldılar. Adaya, bugüne kadar cemaatin malı olarak kalacak olan manastırlarını inşa ettiler. Adadaki hayatı hem kendisi hem de Ermeni Cemaati için dönüm noktası oldu. Mıhitar ve öğrencileri bu adada bir Ermeni Akademisi kurdular. 27 Nisan 1749'da manastırda 73 yaşında öldü ve manastır kilisesine defnedildi. San Lazzaro'daki mezarı binlerce ziyaretçi için bir türbe haline getirildi. Mhitar ölene kadar çalışmalarını burada sürdürdü ve ölümünden sonra öğrencileri Venedik ve Viyana'da faaliyetlerine ve çalışmalarına devam ettiler.
Mhitar'ın, 1715 yılında Venedik'in St. Lazarus adasında kurduğu birliğin Ermeni kültürü ve aydınlanmasına önemli katkıları oldu. Özellikle Ermeni millî kimliğinin oluşmasında kurulan akademin rolü büyük oldu. Mhitar'ın "Ne inancım için ulusumu, ne ulusum için inancımı feda ederim" sözü ile Ermenilik düşüncesini tarif etti ve bu düşüncesi ile Ermeni ulusal birliğine bağlılığını ve mezhepsel ayrımcılığa karşı olduğunu net bir şekilde ortaya koydu.