stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Yahudiler ile ilgili komplo teorileri
Arkadan Vurma Söylemi

Arkadan vurma söylemi (Almanca: Dolchstoßlegende), 1918 sonrası Almanya’sında sağcı kitlelerce öne sürülen bir savdır. Bu kitlelere göre, Alman ordusu, I. Dünya Savaşı’nda kaybetmedi fakat Almanya’da monarşi karşıtı cumhuriyetçi siviller tarafından ihanete uğradı. Bu grup aynı zamanda, 11 Kasım 1918’deki ateşkesi imzalayan liderleri kınadı ve onları “Kasım Suçluları” (Almanca: Novemberverbrecher) olarak adlandırdı.
Naziler 1933'te yönetime geldiğinde, bu efsaneyi kendi resmi tarihlerinin bir parçası yapıp Weimar Cumhuriyeti’ni ve Kasım Suçluları’nı, milletlerini arkadan vurarak tasarladıkları bir proje olarak nitelendirdiler. Nazi propagandası Weimar’ı; bir yolsuzluk batağı, yozlaşma, millî aşağılanma, millî muhalefete karşı acımasız eziyet gibi söylemlerle tasvir etti. Adolf Hitler liderliğindeki nasyonal sosyalist hareketin iktidara gelmesinin ardından 1933 Millî Devriminin sonucu olarak, 14 yıllık Yahudi, Marksist ve Bolşevik kültürünün yönetimi olan Weimar Cumhuriyeti’nin yok edildiği ilan edilmişti. 
Almanya içindeki ve dışındaki uzmanlar bu savı kabul etmezler ve Alman ordusunun bütün stoklarının bittiğine ve 1918 yılında düşmanlar tarafından bozguna uğradığına inanırlar. Birçok Alman için, “ Arkada vurma” tanımı, Richard Wagner'in 1876 yılındaki, Hagen karakterinin Siegfried adlı düşmanını mızrakla arkasından vurarak öldürdüğü Götterdämmerung adlı operasını hatırlatmaktaydı.
Arkadan Vurma Söylemi > 1919

Arkadan vurma teması, en belirgin şekilde, 1919 yılında iki Alman başkomutandan biri olan Erich Ludendorff tarafından ifade edilmiştir. Ludendorff, Kasım 1918'deki ateşkesi/teslim olmayı Berlin hükûmetine ve sivil nüfusa bağladı. Ona göre, halk ve yöneticiler yeterli desteği vermedi, komutanları hayal kırıklığına uğrattı ve savaşçı millet özelliklerini gösteremediler. Dolchstoß terminolojisini popülerleştirip, 1920'li yılların en bilindik sağcı liderlerinden biri oldu.
Alman halkının 1919 Versay Antlaşmasına tepkisi oldukça negatifti. Antlaşma nedeniyle, Alman sınırları %13 oranında küçüldü ve birkaç milyon etnik Alman, bulundukları yerlerde çoğunluk olmalarına rağmen, yabancı güçlerin yönetimi altına girdi. Ren nehrinin batısında yer alan Alman topraklarındaki (Rhineland) askerler terhis edildi ve İtilaf Güçleri birçok bölgeyi işgal etti. 70 yıl boyunca ödenecek koca savaş onarım tazminatı vardı (1931 yılında ödeme durduruldu fakat II. Dünya Savaşı'ndan sonra devam etti). Dolchstoß (arkadan vurma) savının Versay Antlaşması ile ilgili en önemli yönü, Almanya'nın bütün savaşı kabul ettiği, savaş suçluluğu maddesidir (Kriegsschuldklausel).
Arkadan Vurma Söylemi > Savaş sonrası tepkiler ve yankılar

Muhafazakârlar, milliyetçiler ve eski askeri liderler, aşırı milliyetçi bağlarından gelen nedenlerden dolayı, barış, Weimar politikacıları, sosyalistler, komünistler, Yahudiler ve hatta Katolikler hakkında eleştirel konuşmaya başladı. İddialarına göre, bu kişiler savaşa destek vermediler ve Almanya'yı düşmanlarına sattılar. Bu Kasım Suçluları ya da yeni kurulan Weimar Cumhuriyeti'nden yararlandığı düşünülen kişilerin, Alman milliyetçiliğini eleştirmelerinden, askeri endüstride huzursuzluğu ve grevleri kışkırtarak Almanya'yı arkadan vurduklarına inanıldı. Esas olarak, yapılan ihanet, doğru ve Almanya için faydalı olan amaca ihanet olarak görülmesiydi. Bu teoriler, Kasım 1918'de Almanya teslim olduğunda, ordunun hâlâ Fransa ve Belçika sınırları içinde olmasıyla itimat kazandı. Berlin bütün cephelerden 724 km civarı uzaktaydı. Alman ordusu savaş alanından normal şartlarda çekildi.
İtilaf Devletleri ABD’den çokça takviye almaktaydı fakat İngiltere ve Fransa savaştan bıkmıştı ve belli olmayan sonuçlarla Almanya’yı işgal etmek istemediler. Batı Cephesinde, Hindenburg hattı delinmişti ve Alman güçleri çekilmekteydi ama buna rağmen, İtilaf güçleri Alman hududuna varmamıştı. Doğu Cephesinde ise Almanya, Rusya’ya karşı zafer kazanmıştı ve Brest-Litovsk anlaşmasıyla savaşı bitirmişti. Batıda Almanya Bahar Saldırısıyla savaşı kazanmaya yakındı. Arkadan vuranlar, silah endüstrisindeki grevlerle, bu kritik zamanda saldırıdaki askerlerin yeterli ihtiyaçlara sahip olmamasına sebep oldu. Grevlerin, özellikle Yahudi olan hainler tarafından ortaya çıktığına inandılar.
Almanya’nın stratejik pozisyonu, merkezî güçler olan Makedon ve İtalyan cephelerinin 1918’de çökmesiyle kötüye gitti. Bulgaristan, 29 Eylül 1918’de Selanik’te ilk antlaşmayı imzalayan ülke oldu. 30 Ekim’de Osmanlı Mondros ateşkesiyle teslim oldu. 3 Kasım’da Avusturya-Macaristan İmparatorluğu ateşkes için bayrak gönderdi. Şartlar, İtilaf Devletleri tarafından Paris’ten telgrafla Avusturya komutanına iletildi ve komutan da şartları kabul etti. Avusturya-Macaristan ateşkesi Padua yakınlarında Villa Guisti’de imzalandı. Avusturya ve Macaristan ayrılmaları sonucu ayrı anlaşmalar imzaladı. Bunlar gerçekleşirken iç ihanet iddiaları yankılanmaya devam etti ve ortaya çıkan Nazi Partisi için zemin hazırladı. Anti-Semit hissiyat, Münih’i Freikorps milisleri tarafından iki hafta sonra yok edilecek, Bavyera Sovyet Cumhuriyeti tarafından güçlendirildi. 
Hunt 1958 yılında, bu efsanenin toplumdaki utanç duygusundan ortaya çıktığını belirtir. Ayrıca, kötülük duygusunu değil, Almanya’nın ulusal psikolojisini esir almış zayıflık utancını ve Hitler diktatörlüğünün ideolojik birleştiriciliğini tartışır.
Arkadan Vurma Söylemi > İkinci Dünya Savaşı

Müttefiklerin 1943 yılındaki şartsız teslim politikasıyla, arkadan vurulma efsanesinin tekrarlanması engellendi. İngiliz bakış açısına göre, Nazi rejiminin şartsız teslim oluşu önemliydi çünkü böylece eve döndüklerinde arkadan vurulma efsanesi tekrarlanmayacaktı ve böylece insanlar savaşı askerlerin kaybettiklerine inanacaktı.
Siyonist İşgal Hükûmeti

Siyonist İşgal Hükûmeti veya Siyonistler tarafından işgal edilmiş hükûmetler (İngilizce kısaltması: ZOG), Yahudilerin, bir ülkeyi gizlice kontrol ettiklerini ve görevde olan resmi hükûmetlerin Yahudilerin kuklası olduğunu öne süren bir komplo teorisidir.
Bu komplo teorisi, Amerika'daki beyaz üstünlükçüler ve Avrupa,, Rusya’daki Pamyat grubu gibi Avrupa’daki ultra-milliyetçiler ve diğer birçok aşırı sağcı grup tarafından dile getirilir.
Siyonist İşgal Hükûmetindeki “Siyonist”, İsrail vatanında bir Yahudi devletini destekleyen Siyonizm ideolojisiyle karıştırılmamalıdır. Komplo teorisyenlerinin dile getirdiği ülkeler İsrail'in dışında olduğundan, Siyonizm'in bu içerikte kullanılması yanıltıcı olabilir. Bu komplo teorisi “Siyonizm Atalarının Protokolleri” komplo teorisinde de belirtildiği gibi, Yahudilerin dünyayı ele geçirmeye çalıştıklarını savunur.
Siyonist İşgal Hükûmeti > Tarih

Terimin ilk ortaya çıkışı 1970'lerdeydi. Amerikalı bir Neo-Nazi olan Eric Thomson’a atfedilen “ZOG’lu Dünya’ya hoş geldiniz” yazısı terimin ilk kullanıldığı yazılardan biriydi. Terim 27 Aralık 1984 tarihli, New York Times gazetesinde, “Yoldaşlık” beyaz üstünlükçü grubun Kaliforniya ve Washington'daki hırsızlıklarını kaleme alan yazıyla birlikte daha geniş bir kitlenin dikkatini çekmiştir. Gazeteye göre, çalınan paralar, grup tarafından bir ZOG olarak görülen Amerika Birleşik Devletlerine karşı savaş açmak için kullanılacaktı.
Sessiz Kardeşlik Yoldaşlığı, 1970'lerin başında Richard G. Butler tarafından kurulan Aryan Milletler adlı beyaz üstünlükçü grubun bir yan dalıdır. Bu iki grubun kökenleri, Gerald L. K. Smith gibi anti-semit aktivistlere dayanır ve iki grup ta Ku Klux Klan ile ilişki içinde olmuştur.
ZOG Aryan milletler grubunun yayınladığı yazılarla daha çok kişiye yayılmıştır. 1984 Aralığındaki Newsweek dergisinin bir yazısında, Aryan Milletlerin “Aryan Milletleri Kurtarma Ağı” adlı bir bülten sistemiyle Komünist partinin ofisleri ve ZOG işbirlikçilerin isimleri gibi bilgiler paylaştığını yazmıştır
1985 yılında, Oregon’daki Posse Comitatus adlı bir radikal grup: “Milletimiz şimdi tamamen, uluslararası görünmez Yahudi güçler tarafından yönetilmektedir” anonsunu yayınladı.
1996 yılında Aryan Milletler, web sitesinde “Aryan Özgürlük Bildirgesi”ni yayınladı. Bu bildirgede Amerika'nın bir Siyonist İşgali altında olduğunu, beyaz hainlerin, büyük şirketlerin ve Yahudi para babalarının bu işgali gerçekleştirdiğini belirtmiştir.
1996 yılından beri, terim, dünyadaki diğer anti-semit gruplar tarafından popüler kullanım kazanmıştır. İsveç Neo-Nazileri, Siyonist İşgal altında olan İsveç'in, dışarıdan göçmenleri kabul edip, beyaz ırkın kanını ve saflığını bozmayı istediğini belirtti.
Elizabeth Dilling
20 Ocak 1953. Lidiya Timashuk'a doktorlar komplosunun açığa çıkmasından dolayı verilen ödül. Stalin’in ölümünden sonra iptal edildi
George Soros, 2006 yılındaki, kitap turunda  konuşma yapmakta (Malezya).
Beyaz üstünlükçü hareket 5 köşeli yıldızla Lev Troçki'yi bir sürü iskeletin yanında şeytan gibi göstermekte. Karikatürün adı “Rusya’daki özgürlük” idi
1924 yılında yapılan etnik kökene  bağlı nüfus sayımı
1919 yılında basılan, bir Yahudi’nin Alman ordusunu arkadan bıçakladığını gösteren karikatür. Genelde Yahudiler olmakla birlikte, Bolşevikler ve Weimar Cumhuriyeti de arkadan vurmaktan suçlandı
Sosyal Demokrat Parti’den Philip Scheidermann ve ateşkes anlaşmasını imzalayan Weimar Cumhuriyeti ikinci şansölyesi Matthias Erzberger’i Almanya’yı arkadan vururken gösteren 1924 yılındaki bir karikatür
12.000 Yahudi’nin atayurt için canlarını feda ettiklerini gösteren 1920 yılında Alman Yahudi Gaziler topluluğu tarafından basılmış bir broşür.
Selçuk Yaşar

| Selçuk Yaşar |
| --- | --- |
Doğum: Selçuk Yaşar 17 Ocak 1925(1925-01-17) Rodos, İtalya Krallığı
Ölüm: 11 Şubat 2023 (98 yaşında) İzmir, Türkiye
Defin yeri: Soğukkuyu Mezarlığı, İzmir
Milliyet: Türk
Meslek: İş insanı
Evlilik: Zuhal Yaşar (e. 1954; ö. 2023)
Çocuk(lar): 3
Ödüller: 

Selçuk Yaşar (17 Ocak 1925, Rodos - 11 Şubat 2023, İzmir), Türk iş insanıdır. Türkiye'nin önemli kuruluşlarından olan Yaşar Holding'in kurucusu ve onursal başkanıdır.
Hayatı

17 Ocak 1925 tarihinde Rodos'ta dünyaya geldi. Babası boya ticareti yapan Selçuk Yaşar ve ailesi 1931 yılında İzmir'e taşındı. Kemeraltı Şeritçiler Çarşısı'nda dükkân açan aile burada da ticaret yapmayı sürdürdü. İlk ve orta öğrenimini İzmir'de bulunan Saint Joseph'de, lise öğrenimini ise İstanbul Kadıköy'de bulunan Saint Joseph Fransız Lisesi'de bitirmiştir.
İş hayatına babasının Kemeraltı Şeritçiler Çarşısı'ndaki boya mağazasında başlayan Yaşar, daha sonra boya sektöründe üretim yapmak amacıyla babası ve kardeşiyle birlikte 1954 yılında Dyo'yu kurarak ve imalat yapmaya başladı. Türkiye'nin ilk boya fabrikası Dyo'dur.
Selçuk Yaşar, SEK'in süt toplama ve işleme kapasitesinin yetersiz olduğunu gözlemlemiş ve köylülerin satamadıkları sütleri derelere döktüğünü görmüştür. Ayrıca İzmir bölgesinde büyük bir potansiyel varken SEK'in alımlarının yetersiz olması nedeniyle süt için hayvan besiciliği gelişememektedir. Bu yüzden yatırım kararı alınıp 1973 yılında temeli atılan ve 1975 yılında Ortadoğu'nun en büyük süt üretim tesisi olarak faaliyete geçen Pınar Süt ile Türkiye de ilk defa Tetra Pak kutular içinde, UHT teknolojisiyle üretilmiş uzun ömürlü sütü üretmeye başladı.
Yaşar Eğitim ve Kültür Vakfı'nın ve Selçuk Yaşar Spor ve Eğitim Vakfı'nın kurucusudur.  Kurduğu vakıflar aracılığı ile İzmir Karşıyaka'da Selçuk Yaşar Alaybey İlköğretim Okulu 'nu, Bayraklı'da Durmuş Yaşar  Ortaokulu'nu ve Bornova'da Selçuk Yaşar Boyacılık Endüstri Meslek Lisesi 'ni ve Alaçatı'da Yaşar Eğitim ve Kültür Vakfı Alaçatı Çok Programlı Lisesi 'ni yaptırmıştır. Yine Yaşar Üniversitesi'nin kurulmasına öncülük etmiştir. Ayrıca Yaşar, uzun yıllar Danimarka'nın İzmir Fahri Baş Konsolosluğu görevini yürütmüştür.
Kurduğu şirketlerle Türkiye'de ilk dayanıklı süt üretiminin (UHT) yapılmasını sağlamıştır. TÜSİAD Türkiye Sanayiciler ve İşadamları Derneği ile ESİAD Ege Sanayicileri ve İşadamları Derneği'nin kurucularındandır. Karşıyaka SK Onur Kurulu Başkanı'dır.
Selim, Feyhan ve İdil adında üç evladı olan Selçuk Yaşar, 1954'te Zuhal Krom ile evlenmişti. Fransızca ve İngilizce bilmekteydi.
11 Şubat 2023'te İzmir'de yaşlılığa bağlı nedenlerden öldü. Cenazesi İzmir'de Soğukkuyu Mezarlığı'nda defnedildi.
Selçuk Yaşar'ın Soğukkuyu Mezarlığındaki mezarı, 2024
Seymour Hersh

| Seymour Myron Hersh |
| --- | --- |
Seymour Hersh- 2009
Doğum: 8 Nisan 1937 Chicago, Illinois, USA
Resmî site
seymourhersh.substack.com
|102x102pik]]
Seymour Myron Hersh (8 Nisan 1937), Yahudi kökenli Amerikalı araştırmacı gazeteci ve yazar. Hersh, uzun bir süre The New Yorker dergisinde askerî ve güvenlikle ilgili konularda makaleler yazdı. 2013'ten bu yana London Review of Books 'a da katkıda bulunuyor. 1970 Pulitzer Ödülü'nü, iki defa Ulusal Dergi Ödülü'nü, beş kere de Polk'u kazanmıştır ve 2004 George Orwell Ödülü sahibidir.
Seymour Hersh'ün ilk önemli başarısı 1969'da Vietnam Savaşı esnasında gerçekleşen My Lai Katliamı'nı ve ABD ordusu tarafından katliamı örtme çabalarını ortaya çıkarmasıydı ve bu haberi ile 1970 yılında Pulitzer'e layık görüldü. 2004 yılında, Irak'taki Ebu Gureyb Cezaevinde tutuklulara ABD ordusu tarafından yapılan işkencelerle ilgili haberleri de geniş yankı buldu.
Mayıs 2015'te yazdığı bir yazıda Usame bin Ladin'in ölümü konusunda ABD'nin kamuoyunu doğru bilgilendirmediğini, Bin Ladin'in Afganistan'da defnedildiğini iddia ederek gündeme gelmiştir.
İlk yılları ve kökeni

Hersh, 8 Nisan 1937'de Litvanya ve Polonya'dan ABD'ye göç eden ve Chicago'nun Austin mahallesinde kuru temizleme dükkânı işleten Yidiş konuşan Yahudi bir ailenin oğlu olarak doğdu. Chicago Üniversitesi tarih bölümünden derece ile mezun oldu.
Seymour Hersh, gazetecilik kariyeri boyunca iki büyük skandalı – My Lai Katliamı ve Ebu Gureyb Hapishanesi işkencelerini – ortaya çıkararak modern araştırmacı gazeteciliğin simgesi haline gelmiştir.
My Lai Katliamı

1968 yılında Vietnam Savaşı sırasında meydana gelen My Lai Katliamı, ABD ordusuna bağlı askerlerin Güney Vietnam'daki My Lai köyünde yaklaşık 500 silahsız sivilin katledilmesi olayıdır. Çoğunluğu kadın, çocuk ve yaşlılardan oluşan köy sakinleri katledilmiş, ayrıca kadınlara yönelik cinsel saldırılar gerçekleşmiştir. Olayın ardından ABD hükümeti ve ordu, katliamı gizli tutmaya çalışmış, ancak Seymour Hersh 1969 yılında bu olayı ortaya çıkararak büyük bir gazetecilik başarısına imza atmıştır.
Hersh, katliamın bir numaralı sanığı olan Teğmen William Calley ile bağlantıya geçerek detayları öğrenmiş ve olayın tanıklarından bilgi toplamıştır. Elde ettiği bilgiler doğrultusunda bir dizi makale yayımlayan Hersh, Amerikan kamuoyuna katliamın dehşet verici boyutlarını göstererek savaşın acımasız yönlerini gözler önüne sermiştir. Bu haberlerin ardından ABD'de geniş çapta protestolar başlamış, My Lai Katliamı savaş karşıtı hareketleri güçlendirmiştir. Bu önemli gazetecilik başarısından dolayı Hersh, 1970 yılında Pulitzer Ödülü'ne layık görülmüştür.
My Lai Katliamı'nın açığa çıkması, ABD hükümetine olan güveni sarsmış ve savaşın etik yönü üzerine ciddi bir tartışma başlatmıştır. Hersh'in bu araştırması, savaş sırasında askeri disiplinsizliği, komuta kademesinin sorumluluklarını ve ordunun hesap verebilirliğini sorgulayan çok sayıda çalışmanın yapılmasına öncülük etmiştir.
Ebu Gureyb Hapishanesi Skandalı

Seymour Hersh, 2004 yılında Irak'ta bulunan Ebu Gureyb Hapishanesi'nde ABD askerlerinin Iraklı tutuklulara işkence uyguladığına dair belgeleri ve fotoğrafları kamuoyuna sunarak bir başka skandalı açığa çıkarmıştır. Ebu Gureyb Hapishanesi, Saddam Hüseyin döneminde de kötü ün salmış bir yerdi, ancak ABD'nin 2003'teki Irak işgalinin ardından hapishane, ABD ordusunun kontrolü altına alınmıştı. 2004 yılında hapishanede tutuklulara yönelik fiziksel ve psikolojik işkencelerin yapıldığı, tutukluların çıplak bırakıldığı, zincire vurulduğu, köpeklerle korkutulduğu ve cinsel tacize maruz bırakıldığı fotoğraflarla belgelendi.
Hersh, elde ettiği bilgi ve fotoğraflar sayesinde bu kötü muameleleri belgeledi ve The New Yorker dergisinde yayımladı. Skandal, dünya genelinde büyük bir öfke uyandırarak ABD'nin Irak'taki işgal stratejisine ve askeri operasyonlarına yönelik eleştirileri derinleştirdi. ABD hükümeti, bu skandalın ardından uluslararası alanda baskı altına girdi ve kamuoyundan sert eleştiriler aldı. Ebu Gureyb Skandalı, savaşın insani maliyetini gözler önüne sermesi ve işkencenin savaşta bile kabul edilemez olduğunu vurgulaması bakımından küresel bir tartışmaya neden oldu.
Hersh'in bu araştırması, gazetecilikte devletler ve askeri kurumlar üzerinde hesap verebilirlik sağlanması açısından önemli bir dönüm noktası olarak kabul edilmektedir. Bu skandalların açığa çıkmasıyla Hersh, iktidar karşısında gazeteciliğin bağımsız ve eleştirel rolünü kanıtlamış, bu olaylar gazeteciliğin etik sorumlulukları konusundaki tartışmaları da yeniden alevlendirmiştir.
Katliamın ardından ABD Ordusu fotoğrafçısı Ronald L. Haeberle tarafından çekilen fotoğrafta, çoğunlukla yolda ölen kadın ve çocuklar görülüyor
Hersh'in istismara ilişkin ilk makalesi olan "Ebu Gureyb'de İşkence"de yer alan kapüşonlu bir Iraklı tutuklunun rezil fotoğrafı
Filozoflar listesi (D-H)

Filozoflar (ve felsefe tarihinde önemli olan diğerleri), alfabetik olarak sıralanmıştır:
İçindekiler

A B C Ç D E F G H I İ J K L M N O Ö P Q R S Ş T U Ü V W X Y Z
D

Jean le Rond d'Alembert (1717–1783)[1][2][3][4]
Damaskios (y. 462–540)[1][2][4]
Petrus Damianus (y. 1007–1072)[2][4][5]
Hubert Damisch (1928–2017)
Arthur Danto (1924–2013)[1][2][3]
Charles Darwin (1809–1882)[2][4]
Erasmus Darwin (1731–1802)[2]
Dinantlı David (12. yüzyıl)[2][4]
Yenilmez David (6. yüzyıl sonları)[5]
Donald Davidson (1917–2003)[1][2][3][4][5]
Angela Davis (d. 1944)
Jalal al-Din al-Dawani (1426–1502)[4]
Simone de Beauvoir (1908–1986)[2][3][4][5]
Bruno de Finetti (1906–1985)[2][3]
Daniel De Leon (1852–1914)
Joseph de Maistre (1753–1821)[1][2][3]
Paul de Man (1919–1983)[4]
Augustus De Morgan (1806–1871)[1][2][3][4]
Francesco de Sanctis (1817–1883)[2]
Guy Debord (1931–1994)
Régis Debray (d. 1940)
Richard Dedekind (1831–1916)[1][3][4]
Joseph Déjacque (1821–1865)
Gilles Deleuze (1925–1995)[2][3][4][5]
Bernard Delfgaauw (1912–1993)
Elijah Delmedigo (1460–1497)[4][5]
Giorgio Del Vecchio (1878–1970)[2]
Demokritos (MÖ. 460–370)[1][2][3][4][5]
Alain Deneault (d. 1970)
Daniel Dennett (1942-2024)[1][2][3][4]
Carthusian Denys (veya Denys de Leeuwis) (1402–1471)[4]
Jacques Derrida (1930–2004)[1][2][3][4][5]
René Descartes (1596–1650)[1][2][3][4][5]
Vincent Descombes (d. 1943)
Robert Desgabets (1610–1678)[2][4][5]
Antoine Destutt de Tracy (1754–1836)[2]
Paul Deussen (1845–1919)[2]
Alejandro Deustua (1849–1945)[2]
John Dewey (1859–1952)[1][3][4][5]
Dharmakirti ({{yaklaşık|7. yüzyıl)[1][4][5]
Albert Venn Dicey (1835–1922)[4]
Denis Diderot (1713–1784)[1][2][3][4][5]
Freibergli Dietrich (13. yüzyıl)[4][5]
Joseph Dietzgen (1828–1888)
Kenelm Digby (1603–1665)[4]
Dignaga (y. 480–y. 540)[4]
Wilhelm Dilthey (1833–1911)[1][2][3][4][5]
Hugo Dingler (1881–1954)[2]
Diodorus Cronus (MÖ. 3. yüzyıl)[2][4][5]
Diogenis Laertios (3. yüzyıl)[2][3][4]
Apollonialı Diogenes (y. MÖ. 460)[2][4]
Babilli Diogenes (y. MÖ. 230–y. 150/140)
Oenoandalı Diogenes (2. yüzyıl)[4]
Sinoplu Dijoyen (Kinik) (MÖ. 412–323)[2][3][4]
Dogen Zenji (veya Dōgen Kigen) (1200–1253)[2][3][4]
Dong Zhongshu (veya Tung Chung-shu) (y. 176–y. 104)[1][2][4]
Herman Dooyeweerd (1894–1977)[4]
Fyodor Dostoyevski (1821–1881)[2][4]
Frederick Douglass (1818–1895)[5]
Fred Dretske (1932–2013)[1][2][3]
Hans Adolf Eduard Driesch (1867–1941)[2]
William Edward Burghardt Du Bois (1868–1963)[5]
Emil du Bois-Reymond (1818–1896)[4]
Jean-Baptiste Dubos (1670–1742)[2][5]
Émilie du Châtelet (1706–1749)[4][5]
Guillaume du Vair (1556–1621)[1]
Curt Ducasse (1881–1969)[1][2][3][4]
Pierre Duhem (1861–1916)[1][2][3][4][5]
Eugen Dühring (1833–1921)[2][3][4]
Michael Dummett (1925–2011)[1][2][3][4]
Raya Dunayevskaya (1910–1987)
James Dunbar (1742–1798)
John Duns Scotus (y. 1266–1308)[1][2][3][4][5]
Profiat Duran (veya Efodi veya Isaac ben Moses Levi) (y. 1349–y. 1414)[4]
Simeon ben Zemah Duran (veya Rashbaz) (1361–1444)[4]
St. Pourçainli Durandus (y. 1275–1334)[2][4]
Will Durant (1885–1981)
Émile Durkheim (1858–1917)[2][3][4]
Enrique Dussel (1934–2023)
Andrea Dworkin (1946–2005)
Ronald Dworkin (1931–2013)[1][2][3][4]
E

Terry Eagleton (d. 1943)
Jonathan Earle (d. 1970)[2]
John Earman (d. 1942)[2]
Johann Augustus Eberhard (1739–1809)[2][4]
Meister Eckhart (1260–1327/8)[1][2][4][5]
Umberto Eco (1932–2016)[1]
Arthur Stanley Eddington (1882–1944)[2]
Jonathan Edwards (1703–1758)[1][2][3][4][5]
Paul Edwards (1923–2004)[3]
Christian von Ehrenfels (1856–1932)[2][5]
Albert Einstein (1879–1955)[1][2][3][4]
Mircea Eliade (1907–1986)[4]
Elias (6. yüzyıl)[5]
George Eliot (1819–1880)[2][4]
T. S. Eliot (1888–1965)[2]
Bohemyalı Elisabeth (1618–1680)[1][2][4][5]
Jon Elster (d. 1940)[3]
Ralph Waldo Emerson (1803–1882)[1][2][3][4][5]
Empedokles (MÖ. 490–430)[1][2][3][4][5]
Friedrich Engels (1820–1895)[1][2][3][4]
Epicharmus (y. MÖ. 540–450)[4]
Epiktetos (MS. 55–y. 135)[2][3][4][5]
Epikür (MÖ. 341–270)[2][3][4][5]
Desiderius Erasmus (1466–1536)[1][2][3][4][5]
Johannes Scottus Erigena (y. 800–y. 880)[1][2][3][4][5]
Rudolf Christoph Eucken (1846–1926)[2]
Kinidoslu Eudoxus (MÖ. 410/408–355 veya MÖ. 347)[1][4]
Caesarealı Eusebius (264–339)[2][4]
Gareth Evans (1946–1980)[2][3][4]
F

Emil Fackenheim (1916–2003)[4]
Thome H. Fang (1899–1976)[1]
Frantz Fanon (1925–1961)[3][4][5]
Fârâbî (870–950)[1][2][3][4][5]
Michael Faraday (1791–1867)[2]
Michelangelo Fardella (1646–1718)[4]
Raimundo de Farias Brito (1862–1917)[2]
Austin Marsden Farrer (1904–1968)[4]
Ruy Fausto (1935–2020)
Fazang (veya Fa-Tsang) (643–712)[4]
Gustav Fechner (1801–1887)[1][2][4][5]
Andrew Feenberg (d. 1943)
Herbert Feigl (1902–1988)[5]
Joel Feinberg (1926–2004)[2][3]
José Pablo Feinmann (1943–2021)
Valentin Feldman (1909–1942)
Margaret Fell (1614–1702)[5]
François Fénelon (1651–1715)[2][4]
Feng Youlan (1895–1990)[1]
Adam Ferguson (1723–1816)[1][2][3][4]
Ann Ferguson (d. 1938)[2]
José Ferrater Mora (1912–1991)[3]
Luigi Ferri (1826–1895)[2]
James Frederick Ferrier (1808–1864)[2][4]
Friedrich Feuerbach (1806–1880)
Ludwig Andreas Feuerbach (1804–1872)[1][2][3][4][5]
Paul Feyerabend (1924–1994)[3][4][5]
Johann Gottlieb Fichte (1762–1814)[1][2][3][4][5]
Marsilio Ficino (1433–1499)[1][2][3][4][5]
Hartry Field (d. 1946)[2][3]
Robert Filmer (1588–1653)[1][2][3][4]
J. N. Findlay (1903–1987)[5]
Eugen Fink (1905–1975)[2]
John Finnis (d. 1940)[3]
Fioreli Joachim (1135–1202)
Kuno Fischer (1824–1907)[2]
Ronald Fisher (1890–1962)[2]
John Fiske (1842–1901)[2]
Richard FitzRalph (y. 1300–1360)[5]
Ludwik Fleck (1896–1961)[5]
Pavel Aleksandrovich Florenskii (1882–1937)[2][4]
Georges Florovsky (1893–1979)[2]
Robert Fludd (1574–1637)[1][2][4]
Jerry Fodor (1935–2017)[1][2][3][4]
Robert J. Fogelin (1932–2016)[3]
Dagfinn Føllesdal (d. 1932)[3]
Benjamin Fondane (1898–1944)
Pedro da Fonseca (1528–1599)[1][2][4]
Bernard le Bovier de Fontenelle (1657–1757)[1][2][4]
Philippa Foot (1920–2010)[1][2][3][5]
David Fordyce (1711–1751)[1]
Michel Foucault (1926–1984)[1][2][3][4][5]
Simon Foucher (1644–1696)[2][4]
Alfred Fouillée (1838–1922)[2]
Charles Fourier (1772–1837)[1][2]
Marchialı Francis (y. 1290–y. 1344)[5]
Meyronnesli Francis (1285–1328)[4]
Sebastian Franck (1499–1542)[2]
Jerome Frank (1889–1957)[4]
Erich Frank (1883–1949)[2]
Semën Liudvigovich Frank (1877–1950)[2][4]
William Frankena (1908–1994)[1][3]
Harry Gordon Frankfurt (1929–2023)[2][3]
Benjamin Franklin (1706–1790)[2][3][4]
Nancy Fraser (d. 1947)
Michael Frede (1940–2007)[3]
Gottlob Frege (1848–1925)[1][2][3][4][5]
Hans Wilhelm Frei (1922–1988)[4]
Paulo Freire (1921–1997)
Sigmund Freud (1856–1939)[1][2][3][4]
Jakob Friedrich Fries (1773–1843)[2][4]
Fredrich Fröbel (1782–1852)[2]
Erich Fromm (1900–1980)
Marilyn Frye (d. 1941)[2]
Fujiwara Seika (1561–1619)[4]
Lon L. Fuller (1902–1978)[4]
Richard Fumerton (d. 1949)[1]
Nikolai Fyodorovich Fyodorov (1828–1906)[2][4]