stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Kızılderili savaşları
Kızılderililer üzerine etkileri

ABD 2010 nüfus sayımına göre kendini ABD Kızılderilisi (ya da Alaska yerlisi) olarak tanımlayan kişi sayısı ABD nüfusunun % 0.9 kadarına tekabül eder. Avrupalı sömürgecilerin bulunmadığı Kolomb öncesi Amerika'da ABD Kızılderililerinin nüfusları üzerine hiçbir kesin kanıt yoktur.
Kızılderililerin bağışıklık sistemine yabancı olan Avrupa kökenli salgın hastalıklar, kendi aralarında kabileler arası savaş, Avrupalı sömürgecilerle savaş, Kanada ve Meksika'ya göç, azalan doğum oranları ve asimilasyonların doğal sonucu olarak ABD Kızılderililerinin nüfusu 19. yüzyılda bir milyonun altına düşmüştür. Bilginler, bu düşüşün ana sebebi olarak Avrupalı kâşif ve tüccarların Avrupa'dan gelirken getirdikleri yeni hastalıklar olduğunda hemfikirdir ve bu asırlar boyunca bağışıklığı olmayan Kızılderililer aleyhine işlemiş, bağışıklığı olan Avrupalıları fazlaca etkilememiştir. Örnek olarak, bazı tahminlere göre çiçek hastalığı salgınlarında Kızılderili nüfusunda % 80-90 ölüm vakası görülmüştür.
1894 yılındaki Amerika Birleşik Devletleri Sayım Bürosu'na (Bureau of the Census) göre ABD ile Kızılderililer arasından 40'tan fazla savaş yaşanmış, çoluk çocuk dahil yaklaşık 30.000 Kızılderili ile 19.000 Beyaz yaşamını kaybetmiştir.
Sömürge dönemi

İlk mücadele 1600 lerde çoğu İngiliz olan Britanyalıların Yeni Dünya'daki yerleşim sürecinde yerli Kızılderili kabileleri ile yeni yerleşimciler arasında olmuştur. Daha sonra asırlara yayılan aralıklı savaşlar görülmüştür: 17. yüzyılda Jamestown Katliamı (1622), Pequot Savaşı (1637), Anglo-Powhatan savaşları (1610–14, 1622–32, 1644–46), King Philip's War (1675-78), King William's War (1688–97); 18. yüzyılda Queen Anne's War, Tuscarora Savaşı, Yamasee Savaşı ile Father Rale's War, Father Le Loutre's War, French and Indian War, Pontiac's War ile Lord Dunmore's War. Bu savaşların çoğunda Kızılderililer Britanyalılarla savaşmıştır. Amerikan Devrimi ile 1812 Savaşı'nda ise Kızılderililer hem Amerikalılara karşı savaşmış hem de Amerikalıların yanında Britanyalılara karşı savaşmıştır. ABD'nin kuruluş sürecinde ABD için savaşan uluslararasında Kızılderililer genelde göz ardı edilir.
Mississippi'nin Doğusu  (1775–1842)

Daha fazla bilgi: 1812 Savaşı
1783-1812 Amerikan Devrimi sonrası dönemde, Britanyalı tacir ve hükûmet ajanları kendi saflarında Amerikalılara karşı savaşırlar umuduyla Kızılderililere silah (misket tüfeği ve diğerleri) vermişlerdi. Britanyalılar Amerikan genişlemesinin daha fazla yayılmaması için günümüzdeki Ohio-Wisconsin bölgesinde bir Kızılderili Ulusu oluşturmayı planlıyorlardı.  ABD bu planı protesto ederek 1812 Savaşı'na dahil olmuştur. Kızılderililerin çoğu Şavni reisi Tecumseh'in önderliğinde Britanyalılarla müttefik oldular, fakat sonradan dokuzuncu ABD başkanı olan general William Henry Harrison tarafından yenilgiye uğratıldılar. ABD kuvvetleriyle savaşan güneydeki Kızılderililer de aynı şekilde Krik Savaşı'nda sonradan yedinci ABD başkanı olan general Andrew Jackson tarafından yenilgiye uğratıldılar. Bu yenilginin ardından kuzeydeki birçok mülteci Kızılderili Kanada'ya, güneydekiler ise İspanyolların kontrolü altındaki Florida'nın güneyine iltica etmişlerdir. Millî politika gereği Kızılderililerin eyalet hükûmetlerinden bağımsız ayrı topraklarda yapılanmasına izin verilmemiştir. Kızılderilileri asimile etme, rezervasyonlara kapatarak kontrol altına alma, tehcir yani zorunlu göç ettirme ya da batıya doğru sürme hareketleri kontrol amaçlıdır. Bazıları, en önemlisi Florida'daki Seminoleler gibi halklar bunlara direnmiş ve Birinci Seminole Savaşı patlak vermiştir. Diğerleri Mississippi Nehri'nin batısındaki rezervasyonlara kapatılmıştır ki bunların en önemlisi Gözyaşı Yolu adı verilen Çerokilerin acı ve ızdırap dolu tehcir olayıdır.
Mississippi'nin Doğusu  (1775–1842) > Amerikan Bağımsızlık Savaşı 1775–1783

Amerikalılar için Amerikan Bağımsızlık Savaşı temelde iki paralel savaştan oluşur: Doğuda Büyük Britanya Krallığı güçlerine karşı savaş, Batıda ise Kızılderililerle yapılan savaştır ve bu bölüm daha çok «Kızılderili Savaşı» (Indian War) olarak bilinir. Yeni ilân edilen Amerika Birleşik Devletleri Mississippi Nehri'nin doğusundaki Kızılderili topraklarının kontrolü için Britanyalılarla yarışmıştır. Amerikalıların genişlemesinin durdurulması umuduyla Kızılderililerin çoğu Britanyalılarla aynı safta yer almışlardır ve Amerikan Bağımsızlık Savaşı'nın en kapsamlı ve en yıkıcı kısmı Kızılderililerle yapılan savaş olmuştur.
Bazı Kızılderili toplulukları bölünerek savaşta farklı taraflarla müttefik oldular. Bunlardan en göze çarpanı İrokuaların konfederasyon yapısındaki Altı Milletin bölünmesidir. Oneydalar ile Tuskaroralar Amerikan Devrimi'nde isyancıların (Amerikalılarin) tarafından savaşırken, Mohavklar, Senekalar, Kayugalar ve Onondagalar Britanyalıların safına geçmiştir. İrokualar bu savaşta birbirleriyle doğrudan mücadele etmekten kaçınmışlar, ancak Devrim sonunda İrokualar arası çatışmayı zorunlu kıldı ve savaşın ardından her iki taraf da toprak kaybetti. İrokuaların her iki tarafı da yeni siyasi muafiyet kapsamında topraklarını kaybetmiştir. Topraksız kalan İrokualar Ontario'daki Grand River rezervasyonu'na kapatılmışlardır. Güneydoğuda ise, Çerokiler tarafsız (ya da isyancı yanlısı) ya da Britanya yanlısı olarak iki hizbe bölünmüşlerdi. Britanya yanlısı bu Çerokiler daha çok Chickamauga olarak bilinirler ve reisleri Tsiyu Gansini (ᏥᏳ ᎦᏅᏏᏂ Dragging Canoe) önderliğinde savaşa girmişlerdir. Diğer birçok kabile de benzer biçimde bölünerek savaşta iki ayrı tarafta yer almışlardır.
Hem göçmenler hem de savaşmayan Kızılderililer bu savaşlarda büyük acı çekmiş, köyleri sık sık askeri seferler sırasında yıkılmış erzakları da yağmalanmıştır. Bu askeri seferlerin en büyüğü 1779 yılındaki Sullivan Seferi olmuş, 40'tan fazla İrokua köyü yerle bir edilmiştir.
Britanyalılarla Amerikalılar arasında imzalanan Paris Antlaşması (1783) gereği, yerlilerin rızası alınmadan Kızılderili Toprakları ABD'ye devredilmiştir. Amerika Birleşik Devletleri düşman birlikler olarak Britanyalıların safında kendilerine karşı savaşmış olan bu Kızılderililerin topraklarını fetheden halk edasıyla kabul etmiştir.
Mississippi'nin Doğusu  (1775–1842) > Chickamauga savaşları

Bu sınır çatışmaları, Amerikan Bağımsızlık Savaşına Çerokilerin de dahil olmasıyla birlikte neredeyse 1794 sonuna kadar durmadan sürmüştür. Önce "Chickamauga Çerokileri" sonra da "Aşağı Çerokiler" denen Çeroki kabile birliği, ilk önce Overhill Towns Çerokilerinin, sonra da Lower Towns, Valley Towns ve Middle Towns Çerokilerinin katılımıyla liderleri Tsiyu Gansini önderliğinde güneybatıya önce Chickamauga (Chattanooga, Tennessee) yöresine çekilmiş sonra da Five Lower Towns Çerokileri bunları takip etmiştir. Bunlara Krikler, beyaz Toriler, kaçak köleler, Çikasov dönekleri, yüzden fazla Şavni yüz kadar Chickamauga Çeroki savaşçısına takas olarak katılıp kuzeye göç etmişler, sonraki yıllarda bunlara diğer Kızılderililerden yetmiş kadar kişi katılmıştır. Saldırıların birincil hedefleri Watauga, Holston ile  Nolichucky nehirleri boyunca koloniler ve yukarı Doğu Tennessee'deki Carter Vadisi, ayrıca 1780 yılında Fort Nashborough ile başlayan Cumberland Nehri boyunca yerleşimler, hatta Kentucky, Virginia, Kuzey Karolina, Güney Karolina ve Georgia kolonileridir. Tsiyu Gansini'nin yakın müttefiği olan Krik (Muskogi) reisi Hoboi-Hili-Miko komutası altındaki Yukarı Krikler sık sık Chickamauga savaşçılarıyla birlikte akınlara katıldıkları gibi onlardan ayrı olarak da savaşmışlar ve Cumberland yerleşimindekiler Çikasov, Şanvi ve Lenapelerin saldırılarına maruz kalmışlardır. Tsiyu Gansini ile halefi Kunokeski sık sık birlikte Kuzeybatı Toprağı'ndaki akınları yapmışlardır. Savaşlar Kasım 1794 tarihinde Tellico Blockhouse Antlaşması yapılana kadar sürmüştür.
Chickamauga savaşları gerçekte bazı tarihçilerin İkinci Çeroki Savaşı dediği ve bütün Çeroki Milleti ile Büyük Britanya Krallığının müttefik olduğu koloniler arasında süren 1776-1777 yıllarındaki savaşın devamıdır.
Mississippi'nin Doğusu  (1775–1842) > Kuzeybatı Kızılderili Savaşı

1787 yılında Kuzeybatı Yönetmeliği doğrultusunda Beyaz yerleşimciler için resmî olarak Kuzeybatı Toprağı düzenlenmiş ve Beyazların bölgeye akını başlamıştır. Bu Beyaz yerleşimcilerin topraklarına doluşmasına yerli Kızılderililer direniş göstermiş ve çatışmalar başlamıştır. Başkan George Washington bunun üzerine yerlilerin direnişini kırmak için bölgeye silahlı keşif heyeti göndermiştir. Bununla birlikte, Kuzeybatı Kızılderili Savaşı, Weyapiersenwah önderliğindeki Şavniler, Mishikinakwa önderliğindeki Mayamiler, Buckongahelas önderliğindeki Lenapeler ve Egushawa önderliğindeki Odavalardan oluşan bir kabileler konfederasyonudur ve Josiah Harmar ile Arthur St. Clair adlı generaller tarafından bozguna uğratılmışlardır. General St. Clair yenilgisi Kızılderililer tarafından şimdiye kadar Amerikan ordusuna verilen en ağır kayıpları içerir. Amerikalılar bir anlaşmaya varmak istediler, fakat Weyapiersenwah önderliğindeki Şavniler sınır çizgisinde ısrar edince bu talep Amerikalılarca kabul edilemez bulunmuş ve general Anthony Wayne komutasındaki yeni bir keşif heyeti gönderilmiştir. Wayne'nın ordusu 1794 yılında Fallen Timbers Muharebesi'nde Kızılderili konfederasyonu tarafından yenilgiye uğratılmıştır. Kızılderililerin Britanyalılardan umdukları yardım o anda gelemedi ve yerliler 1795 yılında Greenville Antlaşması'nı imzalamak zorunda kaldılar. Yapılan bu antlaşma gereği Kızılderililer bugünkü Ohio eyaletinin tamamı ile Indiana eyaletinin bir kısmını ABD'ye devrettiler.
Mississippi'nin Doğusu  (1775–1842) > Tecumseh, Krik Savaşı ve 1812 Savaşı

1800 yılında Indiana Toprakları valisi olan William Henry Harrison başkan Thomas Jefferson'ın yönetimi altında Kızılderili topraklarını elde etmek için oldukça saldırgan bir politika izlemiştir. Şavni Kızılderililerinden Tecumseh ile Tenskwatawa adlı iki kardeş Amerikan yayılmasına karşı direnen bir kabile birliği gibi davranarak Tecumseh'in Savaşı'nı yönetmişlerdir.
Tecumseh Güneydeki Krikleri, Çerokileri ve Çoktavları müttefikleri olarak savaşa katmış, Harrison ise Tenskwatawa ile takipçilerini 1811 yılında Tippecanoe Muharebesi'nde yenerek Kızılderili konfederasyonunun üzerine yürümüştür. Amerikalılar askeri direnişten sonra zafer geleceğini umarken, Tecumseh Britanyalılarla açıkça müttefik olmuş ve bunlar 1812 Savaşı'nda Amerikalılarla savaşmışlardır.
Amerikan Bağımsızlık Savaşı gibi 1812 Savaşı da Batı cephesindeki büyük bir savaştır. Krik Savaşı (1813–1814) Krik (Muskogi) Milleti içinde bir iç savaş olarak başlamış, daha sonra Tecumseh'in cesaretiyle Amerikan yayılmacılığına karşı gelişen bir mücadelenin parçası olmuştur. Amerikalılar doğuda Britanyalılarla yaptıkları savaşta çıkmaza girerken, batıdaki Kızılderililerle yaptıkları savaşlarda daha başarılı olmuşlardır. Thames Muharebesi'nde Tecumseh'in Harrison'un ordusu tarafından öldürülmesiyle birlikte Eski Kuzeybatı direnişi sona ermiştir. ABD'ye karşı savaşan Krikler yenilmiştir.
Bağımsızlık ve Kuzeybatı Kızılderili Savaşı'nda olduğu gibi 1812 Savaşı'ndan sonra da Britanyalılar Kızılderili müttefiklerini Amerikalılara terk etmişlerdir. Bu Kızılderili savaşlarında dönüm noktası olmuş, Amerikanın yayılmacılığına karşı yabancı güçlerle ittifak son bulmuştur.
Mississippi'nin Doğusu  (1775–1842) > Tehcir dönemi savaşları

Kızılderililerin epeyce bir kısmı Kızılderili Tehciri denen toplu zorunlu göçleri imzalamıştır. Çoğu isteksizce göçe katılmış fakat huzurla göç etme şartlarına hükûmet uymamıştır. Bazı gruplar, bu tehcir antlaşmalarının uygulamasına  direniş gösterip 1832 yılındaki Kara Şahin Savaşı 1836 Krik Savaşı gibi kısa savaşlar ya da İkinci Seminole Savaşı (1835–1842) gibi uzun ve bedeli ağır savaşlar çıkmıştır.
Mississippi'nin Batısı (1811–1924)

ABD Kızılderilileri ile Amerikan yerleşimciler ve ABD ordusu arasında geçtiği için, Mississippi Nehri'nin batısındaki çatışmalar silsilesi genellikle «Kızılderili Savaşları» (Indian Wars) olarak bilinir. Bu çatışmaların en çok bilinenleri İç Savaş sırasında ve sonrasında oluşan ve yaklaşık 1890'da bitenleridir. Ancak, İç Savaş öncesi Beyaz yerleşimlerinin bulunduğu  Teksas, New Mexico, Utah, Oregon, Kaliforniya ve Washington gibi Vahşi Batı bölgelerinde 1860 öncesinde önemli çatışmalar görülmüştür.
Mississippi'nin batısındaki bu savaşlarda ölen insanlar üzerine çeşitli istatistikler geliştirilmiştir. Bunların içinde tarihçi Gregory Michno tarafından yapılan bir çalışma dikkate değerdir ve buna göre 1850–90 döneminde toplam 21.586 ölüm vakası doğrudan savaş yüzünden olmuş, askeri ve sivil Beyaz kayıpları 6.596 (% 31) iken, Kızılderililerin kayıpları toplam yaklaşık  14.990 (% 69) kişidir. Bununla birlikte, Michno'nun belirttiğine göre "hemen hemen her durumda ordunun tahminleri kullanılır" ve "bu çalışmadaki yaralıların sayısı doğal olarak önyargılı olan ordunun tahminlerine dayanır". Michno'nun çalışması "Kızılderili savaş partileri" üzerine hemen hemen hiçbir şey içermez ve "ordu kayıtları genellikle eksik" olup "uygulanabilir" bir sayıdır ve diğer rakamların dahil edildiği bir kesin hesap sunmaz.
Michno'ya göre, Meksika sınırındaki ABD eyaletlerinde Kızılderililerle çıkan çatışmalar, içbölgedekilerden daha büyük çatışmalardır. Amerikalılarla yerli Kızılderililer arasında en çok savaş yaşanan yer Arizona'dır ve bu eyaletin sınırları içinde 310 muharebe çıkmıştır. Ayrıca, bu savaşlarda en fazla ölüm olan yer yine Arizona'dır. Kızılderililer ve yerleşimciler dahil en az 4.340 kişi ölmüştür ve Arizona'dan sonra en fazla ölüm görülen eyalet Teksas'tır. Arizona'daki ölümlerin çoğu Apaçiler tarafından gerçekleştirilmiştir. Michno ayrıca, Kızılderili savaşlarının yüzde elli birinin 1850-1890 yılları arasında Arizona, Teksas ve New Mexico eyaletlerinde yaşandığını ve Mississippi Nehri'nin batısındaki kayıpların yüzde otuz yedisine tekabül ettiğini belirtir.
Mississippi'nin Batısı (1811–1924) > Güneybatı Kızılderilileri

1853'te Gadsden Purchase ile 1848'de Meksika Amerika Savaşı'nın sonunda Meksika'dan  Alta California ile Santa Fe de Nuevo México bölgelerinin ABD'ye geçmesiyle birlikte, 1846 yılından 1895 yılına kadar bölgedeki yerli Kızılderililer ile çatışmalar yaşanmıştır. İlk çatışma New Mexico Toprakları ile Kaliforniya'da yaşanmış, Kaliforniya Alına Hücumu sırasında ve sonrasında ise Utah Toprakları'na sıçramıştır.
Güneybatı Kızılderili kabileleri ABD bölgeyi Meksika'dan 1848 ve 1853 yıllarında satın alan kadar asırlarca birbirleriyle hem savaş hem ticaret yapmışlardır. Pueblo olmayan kabilelerle ABD arasında yapılan bu savaşlar esasen satın alınmadan önce Meksika-İspanyol yerleşimcilerle yapılan savaşların bir devamıdır. Navaho ve Apaçi çatışmaları en iyi bilinenleridir. Bölgedeki son en büyük askerî harekât 5.000 Amerikan askerinin katıldığı ve Apaçi önderi Geronimo'nun 24 savaşçı, kadın ve çocuklarıyla kendi kabilesinin 1886'da teslim olmasıyla sonuçlanmıştır.
Mississippi'nin Batısı (1811–1924) > Kaliforniya Kızılderilileri

Rocky Dağları'nın batısında küçük ABD garnizonu olduğundan, Kaliforniya Altına Hücumu sırasında ekonomik ve siyasi etkilerle, Kızılderililer ile çatışmaya girenler daha çok madenciler, yerleşimciler ve Kaliforniya Milisleridir. Daha sonra, Amerikan İç Savaşı sırasında Kaliforniya ve Oregon gönüllüleri yerlerini Rocky Dağları'nın batısındaki federal birliklere bırakmış ve Kaliforniya, Nevada, Oregon, Idaho, Utah, New Mexico ve Arizona topraklarında Kızılderililerle birçok çatışma yaşanmıştır. İç Savaş sonrasında Kaliforniya çoğunlukla pasifize edilmiş olsa da, gönüllüler ve federal birlikler Mohave Çölü'nün ücra köşelerindeki kabilelerle çatışmaya girmişler ve eyaletin kuzeydoğusunda Snake ile Modoc savaşları on yıl boyunca sürmüştür.
Mississippi'nin Batısı (1811–1924) > Büyük Havza Kızılderilileri

Büyük Havza kabileleri yani Büyük Havza Kızılderililerinin çoğu Şoşonilerden oluşur ve bunlar Oregon ve California Trail yolları ile Utah'a Mormon göçünden ciddi olarak etkilenmişlerdir. Şoşoniler ile Beyazlar arasında Lewis ve Clark keşif gezisiyle başlayan karşılaşma genellikle Amerikan ve Britanyalı kürk tüccarlarıyla dostane ilişkiler hâlinde sürmüştür. İlk başta dostane olan bu ilişkiler yeni yolların açılıp topraklarındaki yaşantıları bozulmaya başlayınca ve göçmenlerin sayısı da artınca değişmeye başlamıştır. Gezginler genellikle Kızılderililerle kötü karşılaşmış, onlar atları ve sığırları çalmakla suçlanmıştır.
Utah'ta verimli ve sulak vadilere yerleşen Mormon yerleşimciler yerli Kızılderilileri daha verimsiz arazilere itmiş, besledikleri sığırlar Şoşonilerin geleneksel besin kaynakları olan bitkileri tüketmiştir. Yerli Kızılderili toprakları kullanan Mormonlar, bu tüketim karşılığında Şoşoni ya da Utelerin istedikleri yiyecek yardımında isteksiz davranmışlardır. Ancak ilişkileri düzgün olmadığı gibi, Kızılderililer agresif ve zorlu çıkmışlar, Mormonların Kilise liderleri bu yiyecek yardımını külfetli bulmuşlardı. Federal hükûmetin ise Büyük Havza'da biraz varlığı vardı ve durumun iyileştirilmesi için fazla çaba göstermemiştir.
Geleneksel yaşam tarzları altüst olan ve göçmenlerden çok zarar gören Kızılderililer bu haksızlıklara misilleme olarak yol boyunca gezginlere ve Mormonlara saldırılar düzenlemişlerdir. Disiplinsiz Kaliforniya milislerinin gezgin ve Mormonların şikayetlerini İç Savaş sırasında Bear Nehri Katliamı olarak cevaplamıştır. Katliamın ardından bir dizi antlaşmalarla Şoşoni kabileleri barış vaadiyle rezervasyonlara kapatılmışlardır. Kızılderililerin arazi tapu sicillerinin çoğu bu antlaşmalarla ellerinden alınmıştır.
Mississippi'nin Batısı (1811–1924) > Ova Kızılderilileri

Front Range ve Platte vadisindeki Kızılderili kabileleri ile Pike's Peak altına hücumunda madenci ve yerleşimcilerle olan ilişkiler başlangıçta dostça olmuştur. Daha sonra çıkan çatışmaları çözmek için müzakereler yoluyla imzalanan Fort Wise Antlaşması gereği Colorado'nun güneydoğusunda konuşlandırılan bir Kızılderili rezervasyonuna kapatılma fikri savaşçı kabileler tarafından, özellikle de Şayenlerin savaşçı topluluğu olan Köpek Askerler (Hotamétaneo'o) tarafından kabul edilmemiştir. 1860 ların başında tırmanan gerginlik Colorado Savaşı ile Sand Creek Katliamı'nda doruğa ulaşmış, Colorado gönüllüleri huzurlu Şayen köyünü basmış ve çoluk çocuk yüzden fazla kişiyi katletmiştir.
Colorado ve Kansas ovalarındaki yerleşimciler ile Kızılderililer arasındaki barışçıl ilişkilere sadakatle devam edilmiş, fakat Kızılderililerin tehcir edilmesi fikri Colorado yerleşimcileri arasında giderek büyümüştür. Platte Vadisi ve Denver'in doğusundaki alanlarda meydana gelen birkaç küçük olayda olduğu gibi, 1862 Dakota Savaşı sırasında sivillere yönelik saldırıların vahşeti bu duygulara katkı yapmıştır. Düzenli ordu birlikleri Amerikan İç Savaşı'nda geri çekilince yerlerini genellikle Kızılderilileri yok etmeyi tercih eden kaba insanlardan oluşan Colorado Gönüllüleri doldurmuştur. Colorado Gönüllüleri, Colorado valisi John Evans'ın emri altında ve John Chivington ile George L. Shoup komutasında savaşmışlardır. Bütün Kızılderilileri yok edilmesi gereken yaratıklar olarak gören ve bunu politika olarak da benimseyen Colorado Gönüllüleri'nin bu fikirleri kısa bir süre içinde Colorado ve Kansas ovalarını tutuşturan ve istekleri doğrultusunda ilerleyen Colorado Savaşı'na dönüşmüştür.
Kansas'ta ilerleyen yerleşimler ile Julesburg gibi South Platte boyunca yer alan istasyonlara ve Smoky Hill Trail yolundakilere karşı Denver'in doğusunda izole topraklarındaki Ova Kızılderililerinin baskınlarına karşı, Colorado ve Kansas'taki yerleşimcilerin Kızılderililerin canice bir tutumla imha edilmesi yönünde çağrılar yükselmiştir. Aynı şekilde, vahşice misilleme yapan Köpek Askerler denen Şayen grubu gibi, Colorado Gönüllüleri de Sand Creek Katliamı'nda vahşet gösterisi yapmışlardır.
Mississippi'nin Batısı (1811–1924) > Ova Kızılderilileri > Dakota Savaşı

İngilizce eski ve popüler metinlerde yaygın biçimde 1862 Siyu Ayaklanmaları (Sioux Uprising of 1862) olarak bilinen 1862 Dakota Savaşı ABD ile Siyular arasındaki ilk büyük silahlı çatışmadır. Minnesota'da çoğunlukla Thaóyate Dúta önderliğinde süren savaştan altı hafta sonra yapılan kesinleşmiş kayıtlara göre 500 kadar Amerikan askeri ve yerleşimcinin çatışmada öldüğü yer almaktadır. Savaş ya da ayaklanmada öldürülen Siyuların sayısı çoğunlukla belgelenmemiştir, fakat savaş sonrasında 303 Siyunun ABD askeri mahkemeleri tarafından cinayet ve tecavüz suçlamasıyla ölüme mahkûm edilmişlerdir. Ölüm cezalarının çoğu başkan Abraham Lincoln tarafından geri çevrilse de, 26 Aralık 1862 günü Mankato, Minnesota'da 38 Dakota Siyusu asılarak idam edilmiştir ve bu idam günümüzde bile ABD tarihinin en büyük toplu idam infazıdır.
Siyuların Dakota Toprakları'ından (Dakota Territory) tehcir edilmesinden sonra, Lakotalardan bazı mülteci ve savaşçılar günümüzdeki Kuzey Dakota'da kendi yollarını yapmışlardır. Birleşik Siyu (Lakota ve Dakota) kuvvetleriyle Minnesota alayları arasındaki muharebeler albay Henry Hastings Sibley'in Dakota Toprakları'ndaki Siyuları takibiyle devam etmiştir. Sibley'in ordusu Lakota ve Dakotaları 1863 yılında yapılan üç büyük muharebede yenmiştir: 26 Temmuz 1863 tarihinde Dead Buffalo Lake Muharebesi, 28 Temmuz 1863 tarihinde Stony Lake Muharebesi ve 3 Eylül 1863 tarihinde Whitestone Hill Muharebesi. Bunun üzerine Siyular daha geriye çekilirler, fakat ABD ordusuyla 1864 yılında yine karşı karşıya gelirler; general Alfred Sully komutasındaki ordu Fort Pierre, Güney Dakota yakınlarında 28 Temmuz 1864 tarihinde çıkan Killdeer Mountain Muharebesi'nde Siyuları yine yenmiştir.
Mississippi'nin Batısı (1811–1924) > Ova Kızılderilileri > Colorado Savaşı, Sand Creek Katliamı ve 1865 Siyu Savaşı

Kızılderililerin Beyaz yerleşimcilere karşı saldırılarının misillemesi olarak, 29 Kasım 1864 tarihinde Colorado'nun güneydoğusunda Sand Creek bölgesindeki Şayenlerin ve Arapahoların yerleşim kampına Colorado eyalet milisleri saldırmıştır. Amirlerinden aldıkları hiç esir almama emri gereği, kamptaki Kızılderililere öldürmek üzere saldıran milisler, 200 kadar yerliyi öldürmüş ya da sakatlamıştır ve bunların üçte ikisi kadın ve çocuklardır ve bunların kafa derileri yüzülerek savaş hatırası (trofesi) olarak alınmıştır. ABD Hükûmeti Sand Creek yöresindeki Kızılderililere topraklarında güvenli olacakları yolunda güvence vermesine rağmen, Beyaz yerleşimcilerin anti-Kızılderili duyguları en üst seviyeye çıkmıştı.
Katliamın ardından ölmeyip kurtulan ya da sakat kalan Kızılderililer, Şayenlerin Smokey Hill ve Republican Nehirleri'ndeki kamplarına katılmışlardır. Burada, dumanla haberleşme yoluyla diğer Siyu, Şayen ve Arapaho kamplarına savaş çağrısı yapılmış ve 1865 Ocak ayında da çağrıya uyup gelen Kızılderililer tarafından Julesburg'daki istasyon ve ticaret karakoluna saldırı düzenlenmiştir. Bu başarılı saldırıyı, Şubat başlarında hem South Platte hem de Julesberg'in doğu ve batısındaki çok sayıda noktaya yapılan baskınlar izlemiş ve birçok Beyaz öldürülüp malları ganimet olarak dağıtılmıştır. Toplanan Kızılderililer daha sonra Nebraska'nın kuzeyindeki Black Hills ve Powder River yörelerine taşınmıştır.
1865 bahar aylarında Siyular, Kuzey Şayenleri ve Kuzey Arapahoları birlikte hareket ederek Sand Creek Katliamı'ndan sonra kuzeye gelen savaşçılarla birlikte Nebraska'da Kuzey Platte Nehri boyunca Oregon Trail yolunda baskınlara devam edilmiştir. 1865 Temmuz ayında ise bugünkü Casper, Wyoming 'de bulunan Kuzey Platte Nehri üzerindeki köprüde konuşlanan ABD askerlerine saldırılmıştır ve bu savaş Platte Bridge Muharebesi olarak geçmiştir.