stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Verilog
İşleçler

| İşleç tipi | İşleç sembolü | Yapılan işlem |
| --- | --- | --- |
| Bit bit(bitwise) | ~ | 1'e tümleyen |
| Bit bit(bitwise) | & | AND |
| Bit bit(bitwise) | | | OR |
| Bit bit(bitwise) | ^ | XOR |
| Bit bit(bitwise) | ~^ or ^~ | XNOR |
| Mantıksal (logical) |  ! | NOT |
| Mantıksal (logical) | && | AND |
| Mantıksal (logical) | || | OR |
| Azaltma (reduction) | & | AND |
| Azaltma (reduction) | ~& | NAND |
| Azaltma (reduction) | | | OR |
| Azaltma (reduction) | ~| | NOR |
| Azaltma (reduction) | ^ | XOR |
| Azaltma (reduction) | ~^ or ^~ | XNOR |
| Aritmetik | + | Toplama |
| Aritmetik | - | Çıkarma |
| Aritmetik | - | 2'ye tümleyen |
| Aritmetik | * | Çarpma |
| Aritmetik | / | Bölme |
| Aritmetik | ** | üs (*Verilog-2001) |
| İlişkisel | > | Büyüktür |
| İlişkisel | < | Küçüktür |
| İlişkisel | >= | Büyük veya eşittir |
| İlişkisel | <= | Küçük veya eşittir |
| İlişkisel | == | mantıksal eşitlilik |
| İlişkisel |  != | Mantıksal eşitsizlik |
| İlişkisel | === | 4 durumlu mantıksal eşitlilik |
| İlişkisel |  !== | 4 durumlu mantıksal eşitsizlik |
| Kaydırma | >> | Mantıksal sağa kaydırma |
| Kaydırma | << | Mantıksal sola kaydırma |
| Kaydırma | >>> | Aritmetik sağa kaydırma (*Verilog-2001) |
| Kaydırma | <<< | Aritmetik sola kaydırma (*Verilog-2001) |
| Birbirine bağlama | {, } | Birbirine bağlama |
| Çoğaltma |  | Çoğaltma |
| Koşullu |  ? : | Koşullu |
Sistem görevleri

Sistem görevleri basit giriş/çıkış ve değişik tasarım işlevleri için bulunmaktadır. Tüm sistem görevleri kullanıcı görevleri ve fonksiyonları ile karıştırılmaması amacıyla “$” ön takısını bulundurmaktadır. Bu bölüm çok kullanılan görevlerin kısa bir listesini ele almaktadır yeteri kadar kapsamlı değildir.
$display – Yeni bir satırla ekrana yazdırma
$write – Satırbaşı yapmadan ekrana yazdırma
$swrite – Bir değişkene satırbaşı yapmadan yazdırma
$fdisplay – Bir dosyaya satırbaşı yaparak yazdırma.
$fwrite –Bir dosyaya satırbaşı yapmadan yazdırma.
$readmemh – Hafıza dizisine hex dosyası alınması.
$readmemb - Hafıza dizisine binary dosyası alınması.
$monitor – Değerlerinde bir değişiklik olan değişkenlerin yazdırılması.
$time – Benzetim zamanının değeri.
$random – Rastgele bir değer döndürülmesi.
Samoyed dilleri

| Samoyed dilleri |
| --- | --- |
Coğrafi dağılım: Kuzey Avrasya
Sınıflandırma: Ural dilleri
Alt bölümler:  Nganasan dili  Mator dili 
ISO 639-5: syd
Samoyed dillerinin 17. (taralı) ve 20. (tamamen boyalı) yüzyıldaki konuşulma alanı
Samoyed dilleri, Ural Dağları'nın her iki yanında, ama daha çok kuzey kesiminde, yaklaşık 30.000 kişinin konuştuğu dil ailesidir. Bu diller Proto Samoyed dilinden türemiştir.
Samoyed dilleri, Proto-Samoyed dilleri olarak adlandırılan eski bir dilden türemiştir. Samoyed dilleri ve Fin-Ugor dilleri, Ural dilleri ailesini oluşturur.
Bu dilleri konuşan halklar Samoyed Halkları adı altında toplanır.
Sınıflandırma

Başlıca diller ve etnik gruplar şunlardır:
Enetsçe (Yenets, Yenisey-Samoyed), Yenisey Nehri boyunda yaşayan Enetsler tarafından konuşulur.
Nenetsçe (Yurek), Nenetsler tarafından konuşulur.
Nganasan dili (Tavgi, Tavgi, Tavgi-Samoyed dili), Nganasanlar tarafından konuşulur.
Yurats dili, Yenisey Nehri bölgesinde konuşuluyordu, bugün ölü bir dildir.
Kamassice (Kamas), konuşulan bir dildir.
Matorca (Motor), konuşulan bir dildir.
Selkupça (Ostyak-Samoyed dili), Selkuplar tarafından konuşulur.
Coğrafi dağılım

Samoyed dillerinin konuşulduğu topraklar Beyazdeniz'den Laptev Denizi'ne değin uzanır. Bu bölge, Novaya Zemlya'nın güneyini, Yamal Yarımadası'nı, Ob ve Yenisey ırmaklarının aşağı çığırını ve Kuzey Sibirya'daki Taymir yarımadasını kapsar.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 4120325-2  NDL: 00570087  NKC: ph161976
Yusuf Hemedanî

| Ebû Yakûb Yûsuf Hamdanî |
| --- | --- |

Doğum: 1048 Bûzencird Köyü, Rey ile Hamedan arasında
Ölüm: 1140 (91-92 yaşlarında) Merv
Etnik köken: Azerbaycan Türkü

Yusuf Hemedani, (1048-1140) (Arapça: أبو يعقوب يوسف همداني; Ebu Yakub Yusuf Hamdani) önde gelen din bilginlerindendir. Rey ile Hamedan arasında Bûzencird adlı bir köyde doğmuştur. Merv şehrinde türbesi bulunmaktadır. Ebû Yakûb Yusuf Hemedanî, Hoca Ahmed Yesevî ile Abdülhâlik Gucdüvânî'nin hocasıdır.
Hayâtı

Ana maddeler: Fıkh, Tefsir, Hadîs, Kelâm ve Kur'an
Nakşibendi Tarikatı'nın silsilesinde yer alan Yusuf Hemedani, Allah yolunda hizmet için Merv, Buhara, Herat, Semerkand gibi İslâm merkezlerini dolaşarak halkı irşâda davet etmekteydi. Tarihi kaynaklarda kaydedildiğine göre devrin Selçuklu sultanı Sultan Sencer, Yusuf Hemedani'ye bağlılığını her vesileyle göstermiştir. Dolayısıyla "Hocaların Hocası" olarak anılmaktadır.
Evliyânin büyüklerindendir ve ismi "Yûsuf bin Yâkûb Hemedânî"dir. Künyesi "Ebû Yâkûb"dur. İmâm-ı Azâm'ın soyundandır. İnsanları Hakk'a dâvet eden, onlara doğru yolu gösterip, hakiki saâdete kavuşturan ve kendilerine “Silsile-i âlîyye” denilen büyük âlim ve velîlerin Muhammed'den sonra gelen sekizincisidir. 1048 (H.440) senesinde Hemedan'da doğdu. 1140 (H.535) de Herat'tan Merv'e giderken yolda vefat etti.
On sekiz yaşında Bağdat'a gelip, fıkıh îlmini Ebû İshâk-î Şîrâzî'den öğrendi. Yaşı küçük olmasına rağmen, Ebû İshâk kendisine husûsî ihtimâm gösterirdi. Bunun ve diğer fıkıh âlimlerinin derslerine devam etmekle, Hanefî mezhebinde fıkıh ve münazara âlimi oldu. İsfahan ve Semerkand'da, zamanın meşhur hadîs âlimlerinden hadîs ilmini öğrendi. Tasavvufu Şeyh Ebû 'Ali el-Fermâdî'den öğrenip, onun sohbetinde yetişerek kemâle ulaştı. Abdullâh-ı Cûveynî, Hasan Simnânî ve birçok büyük zat ile görüşüp, sohbet etti. Kendilerinden ilim öğrendi. Yaya olarak otuz yedi hac yaptı. Kur'an'ı sayısız defalar hatmetti. Gece namazlarında her rekâtta bir cüz okurdu. Tefsir, hadîs, kelâm ve fıkıh ilminden yedi yüz cüz ezberindeydi. İki yüz on üç mürşîd-i kâmilden istifâde etti.
Yetiştirdiği meşhûr şahsiyetler

Ana maddeler: Hoca Ahmed Yesevî, Yesevilik, Abdulhalik-ıl Güjdevani ve Nakşbendiyye
Altmış yıldan fazla, insanlara doğru yolu göstermekle meşgul oldu. Yüzlerce talebe ondan ders aldı. Abdullâh-î Berkî, Hasan-î Endâkî, Ahmed Yesevî ve Abdülhâlik-i Gücdüvânî gibi büyük veliler yetiştirdi. Bunlardan Ahmed Yesevi, Türkistan tarafına göç edip, insanları irşada davet ederek büyük hizmetlerde bulundu. Yûsuf-û Hemedânî, bütün dostlarına, talebesi Abdülhâlik-i Gücdüvânî'ye tâbi olmalarını söyledi. Kendisinden sonra, bu talebesi insanlara doğru yolu gösterdi.
Yûsuf-û Hemedânî, önce Merv şehrinde bir müddet kalıp Herât'a gitti ve orada uzun zaman kaldı. Sonra, tekrar Merv'e gelip bir müddet daha kaldıktan sonra Herat'a döndü. Herat'tan Merv'e yaptığı son yolculuğu sırasında vefat etti. Kabri Merv şehrinde olup, ziyâret edilmektedir.
Yûsuf-û Hemedânî, İmâm-ı Â'zama pek çok bağlıydı. Irak, Horasan, Mâverâünnehr bölgelerinin muhtelif şehirlerinde bulunarak, halka saadet yolunu anlatmak ile meşgul olmuştur. İlmî, fazîleti ve kerâmetleriyle İslam dünyasında tanınıp, çok sevilmiştir.
Kişiliği

Ana maddeler: Semerkand, Horasan Melametîliği ve Kalenderîlik
Hakiki İslâm âlimlerinden ve evliyânın büyüklerinden olan Yûsuf-i Hemedânî orta boylu, buğday benizli, kumral sakallı, zayıf bir kişi idi. Eline ne geçerse muhtaçlara verir, kimseden bir şey istemezdi. Herkese karşı çok iltifât eder, yumuşak ve merhametli davranırdı. Yolda yürürken bile Kur'an okumakla meşguldü. Hoş-dû denilen yerden, câmiye gelinceye kadar bir hatim okur, mescid kapısından, Hasan Endâkî ve Hoca Ahmed Yesevî hanesine varıncaya kadar Bakara Sûresi'ni okurdu. Geri dönerken Âl-i İmrân Sûresi'ni bitirirdi. Arada bir yüzünü Hemedân'a çevirir ve çok ağlardı. Salmân-ı Fârisî'nin asası ile sarığı kendisindeydi. Her ay başında, Semerkand âlimlerini çağırarak onlarla sohbet ederdi. Bir taraftan köylülere ve yanına gelen herkese doğru din bilgilerini öğretmeye çalışır, insanlarla uğraşmaktan, onları yetiştirmek için çalışmaktan hiç sıkılmazdı. Diğer taraftan, ağrılara ve yaralara ilâç yaparak herkesin derdine deva bulmaya çalışırdı. Böylece, maddi ve manevi hastalıkların iyileştirilebilir, mütehassısı olduğunu ispat ederdi.
Talebelerine ve kendisini sevenlere daima Muhammed ve ashabının yolunda gitmelerini tavsiye ederdi. Kalbi, bütün mahlûkât için derin bir sevgi ile doluydu. Gayrimüslimlerin evlerine giderek, onlara İslamiyeti anlatırdı. Her şeye sabır ve tahammül eder, herkese karşı muhabbet gösterirdi. Altın ve gümüş esyâ kullanılmasına müsâde etmez, fakirlere zenginlerden daha fazla itibar ederdi. Zühd sâhibi idi. Dünya'ya ehemmiyet ve kıymet vermezdi. (Melâmetîik ve Kalenderîlik) Odasında hasır, keçe, ibrik, iki yastık ve bir tencereden başka bir şey bulunmazdı. Talebelerine, Dört Halife'nin menkibe ve fazîletlerinden bahseder, onlar gibi ahlâklanmalarını nasihat ederdi.
Bibliyografya

Tam İlmihâl Seâdet-i Ebediyye (49. Baski); s.1164
El-A'lâm; c.8, s.220
Sezerât üz-Zeheb; c.4, s.110
Câmiû Kerâmât-il-Evliyâ; c.2, s.289
Tabakât-ül-Kübrâ; c.1, s.135
Hadâik-ul-Verdiyye; s.106
Reşahât (Arabî); s.14
Reşahât (Osmanlıca); s.17
Kalâid-ül-Cevâhir; s.110
Hadîkat-ül-Evliyâ; s.14
İrgâm-ül-Merîd; s.48
Behçet-üs-Seniyye; s.11
Rehber Ansiklopedisi; c.18, s.232
İslâm Âlimleri Ansiklopedisi; c.7, s.367
Makâmât-i Yûsuf Hemedânî; Süleymâniye Kütüphânesi, İbrâhim Efendi Kısmı, No: 430
Bırifkan Seyyidleri ; s.72
Triceratops

Triceratops (anlamı: üç boynuzlu yüz), 68-66 milyon yıl önce (Geç Kretase dönemi) Kuzey Amerika'da yaşamış otobur bir kuş kalçalı dinozor cinsi. Kretase döneminin sonunda pek çok canlının yokolduğu büyük felakete kadar yaşamış son dinozorlardandır. Triceratops, iri, dört ayaklı bedeni; büyük, kemikli bir yaka ve üç boynuz taşıyan başı; günümüz gergedanlarına olan benzerlikleri ile en kolay tanımlanabilen dinozor türlerinden biridir. Ayrıca, bilinen en büyük etobur dinozorlardan olan Tyrannosaurus ile aynı alanı paylaşmıştır ve muhtemelen onunla savaşan hayvanlardandır.
Tanımlandığı 1887 yılından bu yana, henüz tam bir fosili bulunmuş olmasa da, toplanan pek çok kısmi kalıntıdan hareketle iyi tanınan bir dinozordur. Kafalarındaki yakanın ve boynuzlarının fonsiyonu, uzun süre tartışmalara konu olmuştur. Çoğunlukla avcılara karşı savunma silahları olarak görülürler. Ayrıca yeni teorilere göre; bunlar, tıpkı günümüz hayvanları gibi, tür içinde kur yapmak ve üstünlük göstermek amacıyla kullanılmış olabilirler.
Triceratops'un, paleontologlar tarafından grubu içinde tam olarak nasıl yerleştirileceği konusu tartışılsa da, seratopsid dinozorlar arasında en iyi bilinenidir. Triceratops horridus ve Triceratops prorsus ismi verilen iki türü geçerli sayılır. Bununla beraber başka pek çok isimlendirilmiş sinonim tür de vardır.
Kökenbilim

Triceratops cins ismi Antik Yunanca tri (üç), keras (boynuz) ve ops (yüz) kelimelerinin birleştirilmesiyle oluşturulmuş ve Latinceye aktarılmıştır.
Tanımlama

Yetişkin bir Triceratops, 7–9 m uzunluğa, 2,9–3 m yüksekliğe, 8-10 ton ağırlığa erişebilir. Onu diğerlerinden ayıran en belirgin özelliği bir kara hayvanı için çok büyük olan kafatasıdır. Kafatası 2 m ve hatta boyunun üçte biri kadar uzunlukta olabilir. Burnunun üzerinde bir ve gözlerinin üzerinde yaklaşık 1 m uzunluğunda 2 adet boynuzu; kafasının arkasında da görece kısa ve kemikli bir yakası vardır. Yakalı dinozorların çoğunun yakasında boşluklar olmasına rağmen Triceratops’unki dolu ve sağlamdır.
Triceratops sağlam yapılıdır ve yine güçlü, beş parmaklı ön ve dört parmaklı arka ayaklara sahiptir. Kesinlikle quadrupedal olmasına rağmen, duruş şekli bazı tartışmalar doğurmuştur. Başlangıçta ön ayaklarının, başının ağırlığını taşıyabilmek için  yanlara doğru açılı durduğuna inanılırdı. Bu duruş Charles Knight ve Rudolph Zallinger’in çizimlerinde görülebilir. Bununla birlikte boynuzlu dinozorlardan kalan ayakizlerinin incelenmesi ve iskeletlerin  son yeniden inşaları gösteriyor ki, Triceratops'un, tam olarak dikilmek ile yayılmak arasında dik bir duruşu vardı (gergedanlar gibi). Bu sonuç, besleme için yayılan bir yürüyüşü engellemez.
Sınıflandırma

Triceratops, geniş bir Kuzey Amerika boynuzlu dinozorlar ailesi olan ‘Ceratopsidae’ nin en bilinen üyesidir. Bu aile içindeki yeri yıllarıdır tartışılagelmiştir. Karışıklık, çoğunlukla kısa, katı yakanın birleşmesi (Centrosaurinae gibi) ve uzun boynuzların (Chasmosaurinae olarak da bilinen Ceratopsinae gibi) üzerinde oldu. R. S. Lull, boynuzlu dinozorların ilk incelemesinde, biri Triceratops'a öncülük eden Monoclonius ve Centrosaurus, diğeri Ceratops ve Torosaurus ile birlikte olmak üzere, onu bugün anlaşıldığı gibi bir centrosaurinae yapan iki  nesil  varsaydı. Bu görüşe dayanan son revizyonlar, biçimsel olarak birinci, kısa yakalı grubu Centrosaurinae (Triceratops'u da kapsayan) ve ikinci uzun yakalı grubu Chasmosaurinae şeklinde tanımlar.
Aşağıdaki kladogram Longrich (2014) tarafından hazırlanmış olup tüm chasmosaurin cinslerini içerir.
1949'da C. M. Sternberg, kafa  ve boynuz yapısına bakarak Triceratops'un Arrhinoceratops ve Chasmosaurus'a yakın olduğu ve onu ceratopsine (kendi kullanımına göre chasmosaurine) yapan soruyu ortaya attı. Yine de Triceratops'u Centrosaurinae içinde sınıflandıran John Ostrom ve sonrasında David Norman tarafından büyük ölçüde görmezden gelindi.
Sonraki keşifler ve analizler, Lehman'ın 1990 yılında her iki alt türü de tanımlaması ve birkaç morfolojik özelliğin esasında Triceratops'u ceratopsinae (kendi kullanımına göre chasmosaurine) olarak göstermesi ile birlikte, Sternberg'in Triceratops'un konumu konusundaki görüşünü destekledi. Aslında, kısa yakası dışında,ceratopsine ile uyum gösterir.
Peter Dodson'ın, 1990'daki bir klasdistik analiz ve 1993'teki RFTRA (resistant-fit theta-rho analysis) isimli, sistematik olarak kafatası şeklinde ölçü benzerliklerini ölçen morfometrik tekniğe dayalı bir çalışmayı içeren daha ileri bir araştırması, Triceratops'un ceratopsine içindeki konumunu güçlendirmiştir.
Keşifler ve örnekler

Adlandırılan ilk örnek, 1887 baharında Denver, Colorado yakınlarında bulunan boynuzlardı. Bu örnek, ona, Pliyosen devrinde yaşamış olağandışı bir bizon olduğuna inanarak, Bison alticornis adını veren, Othniel Charles Marsh'a gönderildi. Gelecek yıla kadar parça parça kalıntılardan Ceratops türünün ilanını gördüğünde, boynuzlu dinozorların olduğunu anladı; ama hala Bison alticornis'in bir Pliyosen memelisi olduğunu düşünüyordu. Fikrini değiştirmesi, üçüncü ve çok daha tam bir kafatasının bulunması ile gerçekleşti. Örnek, 1888'de John Bell Hatcher tarafından Wyoming'in Geç Kretase kayalıklarında toplandı ve başlangıçta başka bir Ceratopsid türü olarak tanımlandı. Marsh, iyi düşündükten sonra, Bison alticornis'in başka bir Ceratops örneği olduğunu kabul ederek fikrini değiştirdi ve ona Triceratops ismini verdi. Triceratops kalıntıları, sonradan, ABD'de (Montana ve Güney Dakota) ve Kanada'da (Saskatchewan ve Alberta) bulundu.
Keşifler ve örnekler > Geçerli örnekler

T. horridus (Marsh, 1889) (başlangıçta Ceratops) (tür örneği)
T. prorsus (Marsh, 1890)
Keşifler ve örnekler > Kuşkulu örnekler

Bu örnekler, nomina dudia (kuşkulu isimler) sayılırlar ve çok eksik, tamamlanmamış, diğer Triceratops örneklerinden ayırt edilemeyen fosillere dayanırlar.
T. albertensis (C.M. Sternberg, 1949)
T. alticornis (Marsh, 1887 (başlangıçta Bizon))
T. eurycephalus (Schlaikjer, 1935)
T. galeus (Marsh, 1889)
T. ingens (Lull, 1915)
T. maximus (Brown, 1933)
T. sulcatus (Marsh, 1890)
Keşifler ve örnekler > Sinonimler

T. brevicornus (Hatcher, 1905) (=T. prorsus)
T. calicornus (Marsh, 1898) (=T. horridus)
T. elatus (Marsh, 1891) (=T. horridus)
T. flabellatus (Marsh, 1889) (=T. horridus)
T. hatcheri (Lull, 1907) (=Diceratus hatcheri)
T. mortuarius (Cope, 1874) (nomen dubium; başlangıçta Polyonax; = Polyonax mortuarius)
T. obtusus (Marsh, 1898) (=T. horridus)
T. serratus (Marsh, 1890) (=T. horridus)
T. sylvestris (Cope, 1872) (nomen dubium; başlangıçta Agathaumas sylvestris)
Paleobiyoloji

Triceratops, genellikle sürüler halinde yaşayan bir canlı olarak betimlense de, bu konuda henüz yeterli kanıtlar yoktur. Boynuzlu dinozorların birkaç diğer cinsi yüzlerce bireyi barındıran fosil yataklarından bilinirken, şimdiye kadar Triceratops kalıntılarının ağırlıklı olduğu sadece bir adet fosil yatağı bulunmuştur: Güneydoğu Montana'da, üç genç örneğin kalıntılarının olduğu bir site. Sadece genç örneklerin bulunması açısından önemli olabilir.
Triceratops, yıllardır, yalnız bireylerin fosillerinden bilinir. Bununla birlikte, bu kalıntılar çok yaygındır. Örneğin Minnesota Bilim Müzesi'nin paleontologlarından Bruce Erickson, Montana'da 200 adet Triceratops prorsus fosili gördüğünü kaydetmiştir. Benzer şekilde, Barnum Brown, alanda 500 adet kafatası bulduğunu söylemiştir. Çünkü Triceratops dişleri, boynuz, yaka ve kafa parçaları, Geç Kretase dönemi Kuzey Amerika'sında çok  bol bulunan fosillerdir. Bu onu devrinin en baskın otobur türlerinden biri yapar. Robert Bakker'in 1986'daki hesabına göre, Kretase dönemi sonunda, büyük dinozorlar aleminin 5/6'sını Triceratops oluşturmuştur. Diğer hayvanların aksine, kafatası fosilleri, iskeletin diğer bölümlerine göre daha fazla bulunmaktadır. Bunun nedeni kafatasının sıra dışı yüksek korunma potansiyelidir.
Kretase döneminin sonunda pek çok canlının yokolduğu büyük yok oluşa kadar yaşamış son boynuzlu dinozor türlerindendir. Benzerleri Diceratus ile Torosaurus ve daha uzak akrabası Leptoceratops ta o devirlerde hala yaşıyorlardı; ama kaıntılarına nadiren rastlanır.
Paleobiyoloji > Diş yapısı ve beslenmesi

Triceratops, yere yakın duran başı yüzünden büyük olasılıkla kısa otlar ile beslenirdi. Boynuzları, gagaları ve iri gövdeleriyle yüksek bitkileri de devirebildikleri sanılıyor.
Çeneler, beslenmek, koparmak ve ısırmak için daha iyi olduğuna inanılan, derin ve dar bir gagayla son bulur.
Dişleri, pil adı verilen 36-40 diş sütunundan oluşan gruplarda düzenlenmiştir. Çenenin her iki tarafında da, hayvanın boyuna bağlı olarak, 3-5 dişten oluşan kolonlar vardı. Bu, değişik zamanlarda sadece bir bölümü kullanılabilen, 432-800 arası diş demektir. Diş değiştirme, hayvanın yaşamı boyunca sürerdi. Dişler, dikeyden az dikey yöne doğru kırkarak iş gördü. Triceratops'un iri bedeni ve fazlaca olan dişleri, onların bol miktarlarda lifli bitkilerle beslendiklerini gösterir.
Paleobiyoloji > Yakası ve boynuzlarının fonksiyonu

Triceratops'un yakası ve boynuzları ile ilgili çok fazla kuram vardır. Üç teori, bunların tür içi eşleşme kavgasında, yırtıcılara karşı savunmada ve kur yapmada kullanıldıkları yönündedir.
Triceratops horridus'un Afrika fili ile boyut karşılaştırması
Yaşam restorasyonu, Nobu Tamura
Triceratops iskeleti, Senckenberg Müzesi
Triceratops prorsus, Minnesota Bilim Müzesi
Triceratops horridus, Amerikan Doğa Tarihi Müzesi
Triceratops kafatası
Ankara tavşanı

İngiliz cinsi Angora tavşanı
Ankara tavşanı, (diğer adıyla Angora tavşanı), dünyada yün üretiminde kullanılan hayvan türlerinden biridir.
Ankara keçisi ve kedisi gibi safkan tavşanlar, Ankara ilinden tüm Dünya'ya yayılmışlardır. En meşhur bilinen Angora kılı, angora koyunundan elde edilirdi ama sonradan(1700'ler sonrası) angora tavşanı daha bilinir hale gelmiş, tüyünün sıcaklık hissinden dolayı daha çok tutulmuştur. (Sir Matthew McHammer'ın Seyahat Günlükleri-1678-2.cild).1700'lü yıllarda Avrupa'da Fransız yüksek tabakasının rağbet ettiği en popüler evcil hayvan olmuşlardır.
1900'lü yılların başında ise Amerika'da tanınmaya başlanmışlardır. Birçok varyetesi türetilmiştir. Fransız, Alman, Dev, İngiliz, Satin, Çin, İsveç, Fin türleri gibi. Yalnız yerel Amerikan tavşan besleyicileri kulübünün (ARBA) kategorize ettiği İngiliz, Fransız, Dev ve Satin türleridir. Türkiye'de tüylerinin tekstil endüstrisinde hammadde olarak değerli olmasından ötürü besiciliği yapılmaktadır. Sıcak tutması açısından koyun yününden iki kat daha verimlidir. Lakin beslenmesi özellikle kırpılacak uzunluğa gelene kadar tüylerinin korunması zor, özel beslenme alanına ihtiyaç duyduğundan pek yaygınlaşamamıştır.
Kökeni Ankara olan Ankara tavşanının soyu 1723 yılında Türkiye'de tükenmiştir. Tarih boyunca Galatlar'ın bir boyu olan Tektosaglar, Frigler aynı dönemde İngiliz denizcileri tarafından Fransa ve Birleşik Krallık'a götürülmüştür. Yüzyıllar sonra Almanya'da yaşayan bir Türk vatandaşı tarafından Türkiye'ye yeniden getirilerek Kayseri'de bir çiftlikte yeniden üretilmeye başlanmıştır. Bugün bu tavşan türü sadece yün üreticileri tarafından özel olarak yetiştirilmektedir. Dünyada Ankara tavşanı yetiştiriciliği yaygın olarak yapılmaktadır. Günümüzde Çin, Fransa, Macaristan, Arjantin, Şili, Almanya, Brezilya bu tavşandan yün üreten başlıca ülkelerdir. Tavşan yününü işleyen en önemli ülkeler ise İtalya, Japonya, Almanya, Fransa, Hindistan ve Şili'dir. Dünyada Ankara tavşanı yünü üretiminin 8000-12.000 ton arasında olduğu tahmin edilmektedir. Üretimin %90'ı Çin tarafından yapılmaktadır. Ankara'da Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığına ait bir Enstitüde de yetiştirilen Ankara tavşanını sayısı 500–1000 arasındadır.
Ankara tavşanı 1 yılda 800gr - 900gr arasında tüy üretimi yapmaktadır. Dişiler erkeklere oranla %15 - %20 daha fazla tüy üretimi sağlamaktadır. Gebelik sürecinde %30luk tüy üretim düşüşü göstermektedir.[kaynak belirtilmeli]
Ölüdeniz, Fethiye

| Ölüdeniz |
| --- | --- |
Mahalle

Mahallenin haritadaki yeri
 Muğla
Koordinatlar: 36°36′N 29°06′E﻿ / ﻿36.6°K 29.1°D﻿ / 36.6; 29.1
Ülke:  Türkiye
İl: Muğla
İlçe: Fethiye
Coğrafi bölge: Akdeniz Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Yüzölçümü
 • Toplam: 3059 km²
Nüfus: 2.748
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl plaka kodu: 48
Resmî site http://www.oludeniz.bel.tr/
Ölüdeniz, Muğla ilinin Fethiye ilçesine bağlı bir mahalledir. Ölüdeniz kumsalı %82 oyla 2006 yılında dünyanın en güzel kumsalı seçilmiştir.
Belde, turizm açısından oldukça gelişmiştir. Likyalılarda ışık ve güneş diyarı, Orta Çağ'da "Uzak Diyar" olarak tanınır, Anadolu'nun güneybatısında yer alan Teke Yarımadası'da bulunur. Türkiye'de bulunan deniz kulağı (lagün) oluşumlarından biridir.
Ölüdeniz, adı gibi durgun bir göl niteliğindedir. En fırtınalı günlerde Belceğiz kıyıları dalgalarla boğuşurken, Ölüdeniz'de sadece çırpıntılar meydana gelir.
Ancak durgun gibi gözüken Ölüdeniz, gözle görünmeyen üç nedenle kendini hemen hemen her gün yenilemektedir. Bunlardan ilki, Ölüdeniz'de mevcut yoğun kaynak suyu çıkışları, dipte içeriden açıkdenize doğru bir akıntı yaratmaktadır. İkincisi, bu kaynak sularının yarattığı tuz farkından dolayı açıkdenizden içeriye ve dışarıya devamlı bir sirkülasyon oluşmasıdır. Üçüncüsü ise gel-git etkisi ile iki-üç günde bir deniz ortalama yarım metre yükselir ve alçalır. Bu da büyük miktarda deniz suyu giriş ve çıkışı sağlamaktadır.
Tarihçe

16 Kasım 1992 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.
Ulaşım ve konaklama

Beldeye hem kara, hem deniz, hem de havayolu ile ulaşmak mümkündür. Antalya, İzmir, Ankara, İstanbul gibi merkezlerden Fethiye ilçesine düzenli otobüs seferleri yapılmaktadır. Dalaman Havaalanı da beldeye 45 dk mesafededir. Fethiye Ölüdeniz arası 12 km'dir. Fethiye'den beldeye düzenli ulaşım imkânları bulunmaktadır.
Beldede nitelikli birçok otel, pansiyon ve kamp yeri mevcuttur. Her türlü deniz sporunun yapılabildiği beldede safari, dağcılık, yürüyüş ve rafting yapma olanaklarıyla birlikte Babadağ'dan 1969 metre ve 1400 metre yükseklikten "Yamaç Paraşütü" ile atlama imkânı da vardır.
Semtleri > Hisarönü

Fethiye-Ovacık karayolu üzerinde, çam ormanları içerisinde yer alan, köy niteliğindeki bu semt, otel ve pansiyon olarak 3000 civarında yatak kapasitesi ile gelişmiş turizm merkezlerinden biridir. Daha çok İngiliz turistlerin ilgi gösterdiği sakin bir dinlenme mahallesidir.
Semtleri > Ovacık

Ovacık şehir merkezine 6 km uzaklıkta. Ölüdeniz'e uzaklığı 5 km'dir. Fethiye-Belceğiz-Ölüdeniz yolu üzerinde sağlı sollu pansiyon ve otellerin yer aldığı bu semt eski ve yeninin kaynaştığı bir turizm semtidir.