Banin
Eserleri

Bir yandan, yeni topluma tam yetkili bir üye olarak katılmaya çalışırken, diğer yandan Banin, anavatanında meydana gelen süreçlerden bilinçli olarak uzak duruyordu. Yeni bir felsefi bakış açısı kazanıyor, bu da geçmiş olaylara ve kendi eski hayatına karşı keskin, gerçekçi ve bazen de pragmatik bir perspektif geliştirmesine neden oluyordu. Ancak diğer taraftan, Banin yaratıcılığında doğrudan Azerbaycan’la ilgili konulara geri dönüyor ve eserlerini genellikle kendi kişisel yaşam deneyimi üzerine kuruyordu. Burada herhangi bir özel durum yaratmasına veya hayalî kahramanlarını bu dünyaya yerleştirmesine gerek yoktu—çünkü hayatın kendisi, bireyin belirli koşullar altındaki davranışlarını, onun karmaşık sosyo-politik ve felsefi-sanat süreçlerindeki evrimini veya çöküşünü gözler önüne seriyordu.
1946 yılında yayımlanan "Kafkas Günleri" kitabı Banin’e büyük bir başarı kazandırdı. Kitap yayımlandıktan sonra André Malraux, Ivan Bunin, Nikos Kazancakis, Henri de Montherlant, Ernst Jünger ve diğer birçok yazar ona duygu dolu mektuplar yazdı. İki dünya savaşına katılan Alman yazar ve filozof Ernst Jünger ile Banin’in dostluğu yarım asırdan fazla sürdü. Banin, Jünger’e birkaç kitap adadı. Onların tanışması 1943 yılında, Banin’in Azerbaycan’daki sosyal düzenin trajedisini anlatan "Bizimle" romanının yayımlanmasının ardından gerçekleşti. Romandan etkilenen Jünger, Banin’i telefonla aradı, kendini tanıttı ve ertesi gün onunla tanışmak için evine gitti.
Banin’e ün kazandıran "Kafkas Günleri" kitabının ardından, "Paris Günleri" (1947), "Ernst Jünger ile Buluşma" (1951), "Ben Afyonu Seçtim" (1959), "Sonra" (1961), "Yabancı Fransa" (1968), "Son Umudun Çağrısı" (1971), "Ernst Jünger’in Portresi" (1971), "Ernst Jünger Farklı Kimliklerde" (1989) gibi romanları geniş bir okuyucu kitlesine ulaştı. Banin’in yayımlanan son kitabı "Meryem’in Bana Anlattıkları" adlı romanı, ölümünden bir yıl önce, 1991 yılında basıldı.
Banin, Fransa’da yalnız romanlarıyla değil, aynı zamanda Rusça, İngilizce ve Almancadan mükemmel edebi çeviriler yapan bir çevirmen olarak da ünlüydü. Banin, Bunin’in ve Dostoyevski’nin eserlerini en iyi bilenlerden biri olarak kabul edilirdi. Banin’in yakın arkadaşı, Rus İmparatorluk Sarayı’nın nedimesi ve Romanov ailesine yakın olan Canet Andronikova idi. Diğer bir arkadaşı ise Rusya’da tanınmış bir yazar ve satirik olan Teffi’ydi. İşte tam da Teffi’nin yanında Ümmülbanu, birçok ünlü Rus yazarıyla, özellikle de İvan Bunin ile tanıştı.
Banin, hemşehrileriyle görüşmekten kaçınıyordu. Azerbaycan’ın hiçbir mücadele vermeden bu kadar çabuk Bolşevizme boyun eğmesini kabullenemiyordu. Onunla ilk tanışan Azerbaycanlı, Ramiz Abutalıbov oldu. Bu olay, 1981 yılında Paris’te düzenlenen Azerbaycan halıları sergisi sırasında gerçekleşti. Açılış öncesinde Abutalıbov ona bir davetiye gönderdi. İlginçtir ki Banin, yaşlı bir Fransız beyefendiyle sergiye katıldı. Yaşına rağmen genç görünüyordu. Banin, her zaman Azerbaycan kökeniyle gurur duyardı. Din konusunda "halk için afyon" diyen Bolşeviklere cevap olarak "Ben Afyonu Seçtim" adlı kitabını yazdı.
Fransız edebiyatına karışmasına rağmen, Banin kendi halkını asla unutmazdı. O, Dağlık Karabağ'da meydana gelen olaylardan son derece derin bir heyecan duyardı. Banin, Paris’te "Azerbaycan Evi" derneğinin üyesiydi. Fransa'nın kitle iletişim araçlarında düzenli olarak Karabağ olaylarında kendi halkını savunan makalelerle çıkış yapardı. 29 Ekim 1992'de Fransa'nın "Figaro" gazetesi, bir haber yayınladı: "İlk Fransızca yazan Azerbaycanlı yazar Banin vefat etti..."