stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Inkscape
Desteklediği dışarı aktarım biçimleri

Inkscape her geçen gün çok daha fazla dosya biçiminde dışarı aktarım ve kayıt etme işlemini desteklemektedir. Bu dosya türlerinin bazıları aşağıda listelenmiştir:
| --- | --- |
 Inkscape SVG (*.svg)  Düz SVG (*.svg)  Sıkıştırılmış Inkscape SVG (*svgz)  Portable Network Graphics (*.png)  PostScript (*.ps)  Encapsulated PostScript (*.eps)  PDF via Cairo (*.pdf)  PostScript via Cairo (*.ps):  Enhanced Metafile (*.emf)  LaTeX (*.tex)  POV-Ray (*.pov)  OpenDocument Draw (*.odg)  PSTrix makroları ile LaTeX (*.tex)  Desktop Cutting Plotter (*.dxf)  GIMP Palet (*.gpl)  Compressed Inkscape SVG with Media (*.zip)
Kullanım ipuçları

Hazırlanan bir çalışma yayınlanmadan önce çalışmada kullanılan tüm metinler "Yol > Nesneden Yola" aracıyla nesneye çevirilmelidir. Böylece çalışmayı görüntüleyen kişiler, programı kullanan kişinin yazı tipine sahip olmasa bile çalışmayı programı kullanan kişinin hazırladığı biçimde görecektir.
Birkaç çizgi veya şeklin birlikte büyütülmesi/küçültülmesi/taşınması istenirse bunun için; kilitleme düğmesine basılması yeterlidir.
Bir nesnenin altındaki nesneyi seçmek için fare imlecini nesnenin üzerine getirip ardından (Ctrl+Alt) tuşlarına basılı tutulur. Ardından istenilen nesne seçili hale gelene kadar fare ile (sol) tıklanır.
Bexhill-on-Sea

{{Yerleşim bilgi kutusu|görüntü=
Bexhill-on-Sea, İngiltere'nin East Sussex kontluğunda bulunan bir civil parish.
Antik çağda koloniler

Akdeniz, MÖ 6. yüzyıl civarı: Fenike yerleşimleri kırmızı, Yunan bölgeleri mavi ve diğer bölgeler işaretlenmiştir.
Antik çağdaki koloniler, geniş bir bölgeden ziyade bir ana şehir veya metropolden (büyük şehir) oluşan ve Demir Çağı sonrası kurulmuş şehir devletleriydi. Bir koloni ile metropol arasındaki bağlar genellikle yakındır ve klasik antik dönemde belirli biçimler alırlar. Genellikle Fenikeliler, Kartaca, Roma, Büyük İskender ve halefleri tarafından kurulan koloniler bulundukları metropollere bağlı kalmışlardır; ancak Arkaik ve Klasik dönemlerdeki Yunan kolonileri, kuruldukları andan itibaren egemen olan ve kendi kendilerini yöneten koloniler olmuşlardı. Yunan kolonileri genellikle ana şehirdeki toplumsal huzursuzlukları çözmek ve nüfusun bir kısmını dışarı atmak amacıyla kurulurdu. Helenistik, Roma, Kartaca ve Han Çinlilerinin kolonileri ise ticaret, genişleme ve imparatorluk kurma amacıyla yapılıyordu.
Afrika'nın Sabean Kolonizasyonu

Tarihteki en eski kolonileşme süreçlerinden biri MÖ 1000 yılları civarında, tarıma dayalı bir medeniyete sahip olan Güney Arabistan'daki Sabalar, Kuzey Etiyopya ve Eritre'nin yaylalarını kolonileştirmeye başladı. Sabalıların ilişki kurduğu yerli halklar, çağdaşı olan Agau halkının atalarıdır. Güney Arap kültürü ile Agau kültürünün kaynaşması, bugün Habeşi halkı olarak bilinen üçüncü bir kültürün ortaya çıkmasına neden oldu.
Mısır kolonileri

Mısır yerleşimi ve kolonizasyonu, MÖ 3200'den itibaren güney Kenan bölgesinin her yerinde, hemen hemen her türden arkeolojik buluntu aracılığıyla belgelenmiştir. Bu buluntular arasında mimari yapılar (kale, set ve binalar), çanak çömlek, kaplar, aletler, silahlar, mühürler ve daha birçok eşya bulunmaktadır. Narmer, Kenan'da Mısır çanak çömleği ürettirmiş ve bunları Arad, En Besor, Rafiah ve Tel Erani gibi bölgelerden Mısır'a geri ihraç etmiştir. Son zamanlarda, Tel Aviv'de Tunç Çağı'na tarihlenen bir Mısır yerleşimine ait çağdaş bir bira fabrikası bulundu. Gemi yapımcılığı eski Mısırlılar tarafından MÖ 3000'li yıllarda, hatta belki daha da önce biliniyordu. Amerika Arkeoloji Enstitüsü MÖ 3000'e tarihlenen en eski geminin muhtemelen Firavun Aha'ya ait olabileceğini bildirmektedir.
Fenike ve Kartaca kolonileri

Fenikeliler, MÖ 1. binyılın başlarında Akdeniz'in en büyük ticaret gücüydü. Mısır ve Yunanistan ile ticari ilişkileri vardı ve günümüz İspanya'daki Gadir (modern Cádiz) ve modern Fas'taki Tingis ve Mogador'a kadar batıda koloniler kurdular. İspanya ve Fas'tan Fenikeliler, Atlas Okyanusu'na ve İngiltere ile Senegal'e giden ticaret yollarına erişimi kontrol ettiler.
Fenike kolonilerinin en ünlüsü ve başarılısı MÖ 814-813 yıllarında Lübnan'ın Akdeniz kıyısında yer alan tarihi bir liman olan Sur kentinden gelen yerleşimciler tarafından kurulmuş ve Kart-Hadasht (Qart-ḥadašt, tam çevirisiyle "Yeni Kent" anlamında) olarak adlandırılmış olup, Türkçede Kartaca olarak bilinir. Kartacalılar daha sonra Batı Akdeniz'de kendi kolonilerini kurdular; bunların arasında güneydoğu İspanya'da bulunan Carthago Nova kolonisi de vardı; ancak bu koloni daha sonra düşmanları Roma tarafından fethedildi.
Barselona'da bulunan Pompeu Fabra Üniversitesi Arkeoloji Profesörü María Eugenia Aubet'e göre:
Batı'da Fenike materyallerinin en erken varlığı İspanya'nın Huelva antik kentinin sınırları içinde belgelenmiştir... 1997 yılında Huelva'daki Plaza de las Monjas'ta bulunan yeni malzemeler arasında Fenike çanak çömleğinin yüksek oranda bulunması, bölgede ilk temasların seyrek olduğunu değil, MÖ 9. yüzyılın başından itibaren Fenike halkının düzenli olarak burada bulunduğunu göstermektedir. Kartaca'daki en erken katmanlardan alınan son radyokarbon tarihleri, bu Tirus kolonisinin kuruluşunu MÖ 835-800 yıllarına yerleştiriyor; bu tarihler, Flavius Josephus ve Timeus'un şehrin kuruluşu için verdiği tarihlerle örtüşmektedir.
Antik Yunan kolonileri > Anadolu'daki Yunan kolonileri

Mikenliler, MÖ 15. yüzyılda Rodos, Girit ve Kıbrıs'a (Teukros'un ilk koloniyi kurduğu söylenir) ve Anadolu kıyılarına ulaşmıştı. Ayrıca İyonya ve Pontus'a da Rumlar yerleştirilmişti. Milet, İyonya'da Anadolu'nun batı kıyısında, Meander Nehri'nin ağzına yakın bir yerde bulunan antik bir Yunan kentiydi. Geç Tunç Çağı'nda (MÖ 13. yüzyıl) Milet, Güney Orta Anadolu'dan gelen Luvice konuşan Karyalıların gelişine tanık oldu. Aynı yüzyılın sonlarına doğru başka Yunanlılar da geldi. Kent o dönemde Hitit İmparatorluğu'na karşı ayaklanmıştı. Bu imparatorluğun yıkılmasından sonra şehir MÖ 12. yüzyılda yıkılmış ve MÖ 1000'li yıllardan itibaren İyonyalılar tarafından yoğun bir şekilde yeniden iskan edilmiştir.
MÖ 6. yüzyılın ortalarında Pers istilasına uğramadan önce Milet, en büyük ve en zengin Yunan şehri olarak kabul ediliyordu. Anadolu kıyılarında yüzyıllar boyunca çok sayıda antik Yunan şehir devleti kurulmuştu. Yunanlılar Batı felsefesini Anadolu'nun batı kıyısında başlatmışlardı (Sokrates Öncesi felsefe). Miletos okulunun tanınmış filozofları arasında Thales, Anaksimandros, Anaksimenes ve Apollonlu Diogenes yer alır. Herakleitos, bir başka antik Yunan şehri olan Efes'te yaşıyordu ve Anaksagoras, İyon Birliği'nin bir üyesi olan Klazomenai kentindendi. Anadolu'da çeşitli şehir devletlerinde Antik Yunan lehçelerinin hepsi konuşuluyordu ve Anadolu'daki Antik Yunan tiyatrolarının listesi Yunanlıların yerleştiği yerler arasında en uzun olanlardandır.
Yunanlılar geleneksel olarak Karadeniz'in güney kıyılarında ve Kuzeydoğu Anadolu'da Pontus Alpleri'nde, Kafkasya yolu üzerindeki Kars bölgesinde ve Gürcistan'da yaşıyorlardı. Güney Rusya, Ukrayna ve Kırım'dan gelenler sıklıkla 'Kuzey Pontuslular' olarak adlandırılırken, tam anlamıyla Pontus'un kendisi olan 'Güney Pontuslular' olarak adlandırılırlar. Gürcistan'dan, Kuzeydoğu Anadolu'dan ve bugünkü Ermenistan'da yaşayanlardan sıklıkla 'Doğu Pontus Rumları' veya Kafkas Rumları olarak bahsedilir. Yunanlıların kurduğu kolonilerin çoğu bugün bile iyi bilinen şehirlerdir. Sinop ve Trabzon (Yunanca: Τραπεζοῦς Trapezous), Miletli tüccarlar tarafından (MÖ 756) kurulmuştur. Aynı şekilde Samsun, Rize ve Amasra da Miletli tüccarlar tarafından kurulmuştur. Yunanca, Büyük İskender'in fetihlerinden itibaren 11. yüzyıldaki Selçuklu Türklerinin istilasına kadar Anadolu'nun ortak dili haline gelmişti.
Antik Yunan kolonileri > Yahudi kolonileri

Ptolemaioslar'ın Yahudiye yönetimi sırasında, Yahudilerin Mısır'a büyük ölçekli yerleşimi başladı. Ptolemaioslar, Yahudi askerleri aileleriyle birlikte Mısır'a getirirken diğer Yahudiler muhtemelen ekonomik fırsatlar nedeniyle Yahudiye'den Mısır'a göç etti. Ayrıca Ptolemaioslar, Kyrenaika (günümüz Libya'sı) şehirlerinde Yahudi kolonileri kurdu.
Antik Yunan kolonileri > Koloni ve metropol ilişkileri

Koloni ile ana şehir (metropolis) arasındaki ilişki karşılıklı bir sevgi bağı olarak görülüyordu. Anlaşmazlıklar mümkün olduğunca barışçıl yollarla çözülüyor, savaş son çare olarak değerlendiriliyordu. (Ancak şunu belirtmek gerekir ki, M.Ö. 431-404 yılları arasında gerçekleşen Peloponez Savaşı, kısmen Korint ile kolonisi Korfu arasındaki bir anlaşmazlık nedeniyle patlak vermişti.)
Kuruluş belgesi (tüzüğü), koloninin işlerinin düzenlenmesine yönelik genel hükümler ve bazı özel düzenlemeler içerirdi. Bir koloni genellikle ana şehrin anayasasını benimserdi, ancak yeni şehir siyasi açıdan bağımsız kalırdı. Ana şehrin (metropolis) "kutsal ateşi", ortak bağları hatırlatmak için özel bir yerde muhafaza edilirdi. Eğer koloni kendi adına yeni bir koloni kuracak olursa, genellikle ana şehre danışılır veya en azından bir lider sağlaması istenirdi. Koloniler sıklıkla, Yunan anakarasında oluşturulan çeşitli metropolitik ittifaklara bağlılıklarını beyan ederek ve dini nedenlerle, Delfi, Olympia veya Delos gibi dini merkezlere haraç öderlerdi.
Din adamları (Yunanca: κληροῦχοι, klêrouchoi), her birine ayrı bir toprak parçası (κλῆρος, klêros ) tahsis edilen özel bir Yunan kolonici sınıfını oluşturuyordu. Mısır'daki Naucratis gibi yabancı ülkelerde kurulan ticaret noktaları, sıradan kolonilerden biraz farklıydı; üyeler kendi vatanlarında ikamet hakkını koruyor ve kendilerini yabancı şehirdeki kendi mahallelerine hapsediyorlardı.
Roma kolonileri

Antik İtalya'da yeni fetihleri güvence altına almak amacıyla koloniler göndermek eski bir gelenekti. Romalılar, daimi bir orduları olmadığından, fethedilen kentlere bir tür garnizon olarak kendi vatandaşlarını yerleştirirlerdi. Bu gruplar kısmen Roma vatandaşlarından (genellikle üç yüz kişi) ve kısmen de daha büyük sayılarda Latin Birliği üyelerinden oluşurdu. Fethedilen toprakların üçte biri yerleşimcilere verilirdi. Coloniae civium Romanorum (Roma vatandaşları kolonileri) özellikle İtalya'nın iki kıyısını güvence altına almak için tasarlanmıştı ve bu nedenle coloniae maritimae (deniz kolonileri) olarak adlandırılırdı. Çok daha fazla sayıda olan coloniae Latinae (Latin kolonileri) ana kara için aynı amaca hizmet ederdi, ancak bunlar aynı zamanda Latinler tarafından iskân edilir ve çok daha kalabalık olurdu.
Kolonistlere öncülük etme ve yerleşimi kurma görevi, genellikle üç üyeden oluşan bir komisyona verilirdi. Bu kişiler, koloninin kuruluşundan sonra da koruyucu (patroni) olarak koloniyle ilişkilerini sürdürürlerdi. Kolonistler, fethedilen şehre sancaklar eşliğinde askeri düzende girerler ve kuruluş özel törenlerle kutlanırdı. Koloniler vergiden muaftı ve kendi anayasalarına sahipti. Bu anayasa Roma'nınkinin bir kopyasıydı ve kolonistler kendi aralarından Senato üyelerini ve diğer devlet görevlilerini seçerlerdi. Yerli halk bu anayasaya uymak zorundaydı. Coloniae civium Romanorum Roma vatandaşlığını korur ve askeri hizmetten muaf tutulurlardı; ileri karakol konumları bu hizmete eşdeğer sayılırdı. Coloniae Latinae'nin üyeleri socii (müttefikler) arasında hizmet ederler ve ius Latinum veya Latinitas olarak bilinen haklara sahip olurlardı. Bu haklar onlara mülk edinme hakkını (commercium kavramı), Roma'ya yerleşme hakkını ve belirli koşullar altında Roma vatandaşı olma imkânını sağlardı; ancak zamanla bu haklar birçok kısıtlamaya uğradı.
Gracchus'lar döneminden itibaren koloniler askeri karakterlerini kaybetti. Kolonileştirme, Roma Plebleri arasındaki en yoksul sınıfın ihtiyaçlarını karşılamanın bir yolu olarak görülmeye başlandı. Sulla döneminden sonra ise, emekli askerlere toprak bağışlamanın bir yöntemi olarak benimsendi. Koloni kurma hakkı, Principatus döneminde Roma imparatorlarının eline geçti. İmparatorlar bu hakkı ağırlıklı olarak eyaletlerde, kısmen fethedilen toprakları güvence altına alma eski fikriyle, özellikle askeri yerleşimler kurmak amacıyla kullandılar. Eyaletlerdeki kolonilerin, İtalya'dakilere tanınan vergi muafiyetinden yararlanması sadece istisnai durumlarda gerçekleşti.
Çin kolonileri

MÖ 87'de Han hanedanı, batıda Tarım Havzası'ndaki Batı Bölgeleri Himayesi'ni gösteriyor
MS 189-220 arası Han hanedanlığının sonu döneminde Çin
Han Hanedanlığı döneminde (MÖ 202-MS 220) Çin İmparatorluğu, günümüzde Çin topraklarının büyük bir kısmını kaplayan toprakların yanı sıra İç Moğolistan, Kuzey Vietnam, Kuzey Kore, Kansu'nun Hexi Koridoru ve Orta Asya'nın en doğu ucundaki Sincan'ın Tarım Havzası bölgesini de egemenliği altına aldı. Göçebe Moğol Hiungnu hükümdarı Hunye (渾邪) MÖ 121'de Huo Qubing tarafından yenildikten sonra, Han İmparatoru Wu'nun yönetimi altında Çin'in çeşitli bölgelerinden gelen yerleşimciler Hexi Koridoru ve Ordos Platosu'nu kolonileştirdiler. Tuntian, Orta Asya'ya giden İpek Yolu ticaret rotalarını ve ele geçirdikleri toprakları güvence altına almak için sınır karakollarında kendi kendini idame ettiren tarımsal askeri garnizonlar kuruldu. İmparator Wu, MÖ 111'de Hanların Nanyue'yi fethetmesini denetledi, Guangdong, Guangxi, Hainan Adası ve Kuzey Vietnam'ın bölgelerini Han yönetimi altına aldı ve MÖ 108'de şu an Kuzey Kore olan Gojoseon'u fethi tamamlandı. Kuzey Kore'deki Xuantu ve Lelang komutanlıklarındaki Han Çinli sömürgeciler, Goguryeo ve Buyeo krallıklarının ara sıra yaptığı baskınlarla uğraştılar, ancak çevredeki Kore halklarıyla büyük ölçüde barışçıl ticaret ilişkileri yürüttüler ve bu halklar da Çin kültüründen büyük ölçüde etkilendiler.
MS 37 yılında Doğu Han generali Ma Yuan, Han Çinlilerini kuzeydoğu sınırına gönderdi ve mağlup olan Qiang kabilelerini Han Çin'in Tianshui Komutanlığı ve Longxi Komutanlığı'na yerleştirdi. Ma, günümüzde kuzey Vietnam olarak bilinen bölgede Jiaozhi'nin Trưng Rahibeleri'ni yendiğinde güneyde de benzer bir politika izledi, MS 43'te yüzlerce Vietnamlıyı Çin'in Jing Eyaletine yerleştirdi, kraliyet gücünün rakip sembolleri olarak kutsal bronz davullarını ele geçirdi ve Jiaozhi üzerinde Han otoritesini ve yasalarını yeniden tesis etti. Tarihçi Rafe de Crespigny, generalin MS 44'te kuzeye dönmesinden önce bunun "kısa ama etkili bir sömürgeleştirme ve kontrol kampanyası" olduğunu belirtiyor.
Dunhuang'ın Doğu Han yöneticisi Cao Song, MS 119 yılında Hami yakınlarındaki Yiwu İlçesi'nde askeri koloniler kurdurdu. Ancak, Han'ın genç İmparatoru Shang'ın naibi olan İmparatoriçe Deng Sui, Doğu Han İmparatorluğu'nun Batı Bölgeleri'ndeki Taklamakan Çölü çevresinde bulunan Jushi Krallığı, Shanshan ve onların müttefikleri ile çatışmaya girmesi üzerine, Ban Chao'nun oğlu Ban Yong'un tavsiyesi üzerine yavaş ve ihtiyatlı bir yerleşim politikası izledi. MS 127'de Ban Yong, Karaşehir'i savaşta yenmeyi başardı ve Turfan'a kadar koloniler kuruldu, ancak MS 150'lerde Batı Bölgelerindeki Han varlığı azalmaya başladı. Han hanedanlığının sonlarına doğru, şansölye Cao Cao, savaş zamanı mültecilerin yerleştirilmesi için tarımsal askeri koloniler kurdurdu. Cao Cao ayrıca, kendi krallığı ile siyasi rakibi Sun Quan'ın krallığı arasında net bir sınır çizmek amacıyla 209 yılında Anhui eyaletinde askeri koloniler kurdurdu.
Claire Holt

| Claire Holt |
| --- | --- |
Claire Holt, 2017
Doğum: Claire Rhiannon Holt 11 Haziran 1988 (36 yaşında) Brisbane, Queensland, Avustralya
Milliyet:  Avustralya  Amerikalı 
Meslek: Aktris • Model
Etkin yıllar: 2006–günümüz
Evlilik: Matthew Kaplan (e. 2016; b. 2017)   Andrew Joblon  (e. 2018)
Çocuk(lar): 2

Claire Rhiannon Holt (d. 11 Haziran 1988), Avustralyalı aktris ve model. En çok H2O: Just Add Water'da Emma Gilbert, Pretty Little Liars'da Samara Cook, The Vampire Diaries ve devam dizisi The Originals'da Rebekah Mikaelson rolleriyle tanınır.
Hayatının ilk dönemi

Holt, Brisbane, Queensland, Avustralya'da doğdu. Toowong'daki Stuartholme Okulu'ndan mezun oldu.
Filmografi

| Yıl | Yapım | Rol | Notlar |
| --- | --- | --- | --- |
| 2009 | Messengers 2: The Scarecrow | Rollins, LindsayLindsay Rollins |  |
| 2012 | Blue Like Jazz | Penny |  |
| 2017 | 47 Meters Down | Kate |  |
| 2019 | Divorce Party, TheThe Divorce Party | Susan |  |
| 2019 | Violent Separation, AA Violent Separation | Campbell, AbbeyAbbey Campbell |  |
| 2019 | Painted Beauty | Sasha |  |
| TBA | Untitled Horror Movie | TBA | Yapım aşamasında |
| Yıl | Yapım | Rol | Notlar |
| --- | --- | --- | --- |
| 2006–2008 | H2O: Just Add Water | Gilbert, EmmaEmma Gilbert | Başrol (1–2 sezon), 52 bölüm |
| 2011 | Mean Girls 2 | Meyer, ChastityChastity Meyer | Televizyon filmi |
| 2011 | Pretty Little Liars | Cook, SamaraSamara Cook | Tekrar eden rol (1–2 sezon), 5 bölüm |
| 2011–2013 | Vampire Diaries, TheThe Vampire Diaries | Rebekah Mikaelson | Tekrar eden rol, 37 bölüm |
| 2013–2018 | The Originals | Mikaelson, RebekahRebekah Mikaelson | Başrol (1 sezon); tekrar eden rol (2–5 sezon); 34 bölüm |
| 2015–2016 | Aquarius | Tully, CharmainCharmain Tully | Başrol, 22 bölüm |
| Yıl | Şarkı | Müzisyen | Notlar |
| --- | --- | --- | --- |
| 2014 | "We Are Done" | The Madden Brothers |  |
| 2017 | "Small Town Boy" | Dustin Lynch |  |
Ödülleri ve adaylıkları

| Yıl | Ödül | Kategori | Proje | Sonuç | Ref>  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2014 | Gençlerin Seçimi Ödülleri | Seçim TV Aktrisi: Bilimkurgu/Fantastik | The Originals | Adaylık |  |
Holt, 2012'de Ian Somerhalder Vakfı'nın Kırmızı Halısında
Akreditif

Akreditifin çalışma planı
Akreditif, finansal bir kurum tarafından, ismi geçen lehtara, belirtilen belgeleri ibraz etmesi karşılığında, gene belirtilen miktardaki ödemenin yapılması için düzenlenmiş bir belgedir. Aynı zamanda şartlı bir banka kredisidir. Uluslararası ticarette, vesikalı kredi (documentary credit), kredi mektubu (letter of credit, L/C), vesikalı kredi mektubu (documentary letter of credit), ticari kredi mektubu (commercial letter of credit) gibi çeşitli deyimlerle anılan akreditif, mal bedellerinin ödenmesi konusunda geliştirilmiş özel bir finansman tekniğidir.
Uluslararası ticaret işlemlerinde sıkça kullanılan bu sistemde, ithalatçının ülkesindeki bir banka, ihracatçının ülkesindeki bir banka aracılığıyla belirli bir parayı ihracatçıya, istenilen vesaiki önceden saptanan bir süre içinde ibraz etmesi koşuluyla ödemeyi taahhüt etmektedir. Böylelikle ithalatçı ürünün istediği kalite ve durumda eline geçmesini garanti ederken, satıcı ise, mal bedelinin istediği zamanda ödeneceğinden emin olacaktır.
Akreditifi satıcının teslim şartlarının yerine getirilmesi şartıyla tüm masrafları eksiksiz olarak karşılayacağı sözünü veren bir bankadan teslim aldığı ticarî bir belge olarak da tanımlayabiliriz.
Alıcının alım işleminde ödeme yapmasının mümkün olmadığı durumlarda, banka, ödenmemiş miktarı sigorta kapsamına alır. Alıcı ve satıcının birbirlerini tanımadıkları durumlarda masrafların karşılanacağını güvence altına almak için uluslararası ticarî işlemlerde sıkça kullanılır ve bu işlemler farklı ülkelerde yapılır. Bu durumda, satıcı, kredi riski ve her iki tarafın birbirini tanıması halinde farklı ilkeler ve sorunlara, mesafeye yol açan yasal riskler gibi bir dizi riske maruz kalır. Akreditif mektubu, önceden belirlenmiş teslim şartlarının yerine getirilmesi şartıyla satıcıya parasını almasını temin eder. Akreditif mektubunu yazan banka, alıcı adına hareket edip satıcıya ödemeyi yapmadan önce tüm şartları yerine getirdiğinden emin olur. Çoğu akreditif mektubu, Uluslararası Ticaret Odası tarafından ilan edilen kurallarla düzenlenir. Akreditif mektupları genellikle ithalat ve ihracat şirketleri tarafından özellikle büyük çaplı alımlarda kullanılıp teslimât yapılmadan önce mevduat ödenmesi gereksinimi alıcı tarafından reddedilir. Aynı zamanda izinli kamu tesislerinin inşa edilmesini sağlamak için arazi geliştirilmesinde de kullanılır. Akreditife konu olan taraflar, alıcının müşteri olduğu genellikle "lehtar" ya da "amir banka", bazen de "ihbar bankası" olarak adlandırılan ihracatçıdır. Hemen hemen bütün akreditif mektupları değiştirilemezdir.
Ödeme için ibraz edilecek belgeler

Masrafları karşılaması için, ihracatçının ya da nakliyecinin gerekli belgeleri ibraz etmesi gerekir. Genellikle alacaklı firma, asıl malları ibraz etmek yerine malların sevk edildiğini gösteren bir belge ibraz eder. Asıl konşimento normalde malların gemiyle gönderildiğine dair bir senet olarak bankalardan tarafından alınan belgedir. Ancak belgelerin listesi ve şekli görüşmeye açık olup gemiye konulan malın kalitesini veya menşe yerini gösteren tarafsız bir üçüncü şahıs tarafından çıkarılan belgeleri ibraz etmek üzere gereksinimler içerebilir. Bu tür belgelerin tipik örnekleri şunlardır:
Finansal Belgeler --- Kambiyo Senedi
Ticarî Belgeler --- Çeki listesi
Nakliye Belgeleri - Taşıma Belgesi
Taşıma Belgeleri --- Konşimento
Evrak mukabili akreditifleri düzenleyen hukuk kuralları

Evrak mukabili akreditifin birincil özelliklerinden biri ödeme yükümlülüğünün temel satış sözleşmesinden veya işlemdeki herhangi bir sözleşmeden bağımsız olmasıdır. Dolayısıyla bankanın borç yükümlülüğü yalnızca akreditifteki şartlara göre belirlenip satış sözleşmesi geçersiz sayılır. Satış sözleşmesinden doğan alıcıya geçerli savunmalar bankaya ait olmayıp hiçbir şekilde bankanın ödeme yükümlülüğünü bozmaz. Vesikalı Krdilere İlişkin Teamüller ve Uygulamalar Kannunu'nun 4. maddesinde bu ilke açıkça belirtilmektedir. Kanun'un 5. maddesinde bankaların sadece bu belgelerle meşgul oldukları, söz konusu mallarla da ilgilenmedikleri belirtilmektedir. Buna göre lehtar veya temsilcisi tarafından verilen evraklar usulüne uygunsa o zaman genellikle banka başka sınırmalar olmaksızın ödeme yapmaya mecbur kalır. Çalma esasını benimsemenin ardındaki poliçeler ticari olup bir tarafın beklentilerini karşılar: birincisi, belgelerin ödeme yükümlülüğü bankalara verilmiş olsaydı, bankalar her temel işlemi incelemekle yükümlü tutulup risk ve sıkıntılardan dolayı evrak mukabili akreditifler çıkarmaya yatkın olurdu. İkincisi, akreditif için gereken belgeler bazı durumlarda satış işlemi için gereken belgelerden farklı olabilirdi. Bu işlem, kredi anlaşmasının arkasına bakılması gerektiği takdirde hangi şartların inceleneceğine karar verilirken bankaları zor duruma sokacaktır. Üçüncüsü, bankaların temel kredi fonksiyonunun, evrak mukabili gümrük işlemlerinin bankaların ithalatçının kanunsuz hareketlerde bulunduğu iddialarına bakmayarak borç yükümlülüğünü kabul etmesi gerektiğini akla getirmesi sebebiyle, ihracatçıya ödeme imkânı sağlayacağı gerçeğidir. Mahkemeler alıcıların satış sözleşmesiyle hukuk davası hususunda her zaman bir çözüm yollarının olduğunu ve banka sözleşmenin kanuna aykırı her bölümünü incelemek zorunda kalsaydı, bunun iş dünyası için bir felaket olacağını vurgulamıştır.
Uluslararası Ticaret'te ödeme şekilleri

Uluslararası ticaretteki ödeme şekilleri şunlardır:
Peşin Ödeme (İhracatçı için en güvenli ödeme şeklidir) --- İthalatçı ilk önce mallar için parasını öder ve ihracatçının söz konusu malları yollamasını bekler.
Evrak Mukabili Akreditifli Ödeme (hem ithalatçı hem de ihracatçı açısından daha güvenli ödeme şekli) --- ICC'nin UCP 600 kuralına tabi olan bankacılar (ithalatçı adına ya da ruhsat izni için başvuranın talebi üzerine), uygun belgeler ibraz edilir ve belirlenen koşullara tam anlamıyla uyulursa gemiyle gönderilen malların değerini lehtara ödemek üzere bir taahhüt verir. Tedarikçi taahhütleri yerine getirirse sözleşmenin taraflarından bağımsız konumda bulunan banka tarafından ödeme teminatı verilmesi sırasında ithalatçı koşulları karşılaması istenen kesin belgeleri içerir formda açıkça belirtilmesinden itibaren beklediği malların teslim alınacağından emin olur.
Evrak Mukabili Tahsilat (alıcı açısından ve bir ölçüde satıcı açısından daha güvenli ödeme şekli) --- "Vesaik Mukabili Ödeme" de denilir. Mal senetleri satıcının bankası tarafından tahsilat karşılığında alınan belgeleri teslim etmesi için alıcının bankasına sevk edilir.
Aracısız Ödeme (alıcı açısından en güvenilir ödeme şekli) --- Tedarikçi malları gemiye koyar ve açık hesap dönemlerinde alıcının para göndermesini bekler.