Vladimir Solovyov (filozof)
Yaşamı ve işi

Tarihçi Sergey Sergey Mikhayloviç Solovyov'un (1820-1879) oğlu ve tarihi romancı Vsevolod Solovyov'un (1849-1903) kardeşi olarak Moskova'da doğdu.  Annesi Polyxena Vladimirovna  Polonyalı düşünür kökenli bir ailedendi ve atalarının arasında  Grigori Skovoroda (1722-1794) da vardı.
Gençliğinde Solovyov, Doğu Ortodoksluğundan ve nihilizmden vazgeçti, ancak daha sonra, pozitivizmi onaylamaması    ile Ortodoks Kilisesi'ne uygun görüşleri ifade etmeye başladı.    Solovyov Moskova Üniversitesi'nde okudu ve kendisine Pamfil Yurkevich profesörlük etti.
Batı Felsefesinin Krizi: Pozitifistlere Karşı, Solovyov, pozitivistlerin Aristoteles'in özcülüğünü ya da Felsefi gerçekçiliği reddetmesini kabul etmedi, Postivistlere Karşı, sezgisel noetik anlayış ya da içgörü pozisyonunu aldı. Bilinci bütünleyici olarak gördü (Rus sobornost terimine bakın) ve hem fenomen (dianonia tarafından onaylandı) hem de noumenon'un sezgisel olarak onaylandı.  Pozitivizm, Solovyov'a göre, sadece bir nesnenin fenomenini doğrular ve insanların bilinçlerinin bir parçası olarak deneyimlediği sezgisel gerçekliği reddeder.    Solovyov'un temel felsefesi, bir nesnenin özünün (özcülüğe bakın) yalnızca sezgiyle doğrulanabileceği ve tek bir organik bütün olarak bilincin kısmen mantık veya mantıkla, ancak (dualist olmayan) sezgiyle tamamlandığı fikrine dayanıyor. Soloyvev kısmen Alman idealizminde bulunan düalizmi (özne-nesne) uzlaştırmaya çalışıyordu.
Vladimir Solovyov, Fyodor Dostoyevski'nin (1821-1881) arkadaşı ve sırdaşı oldu. Arkadaşına karşı Solovyov, Roma Katolik Kilisesi'ne sempati duyuyordu. Ortodoks ve Roma Katolik Kiliseleri arasındaki şizmin (ekümenizm, sobornost) iyileşmesini destekliyordu. Solovyov'un çalışmasından, Evrensel Kilise üzerinde papal önceliği kabul ettiği açıktır ancak şu anda Roma Katolikliğini resmi olarak benimsediği iddiasını destekleyecek yeterli kanıt yoktur.
Rusya'nın Yahudileri Arasında Kültürü Tanıtma Derneği'nin aktif bir üyesi olarak İbranice konuştu ve Yahudilik ile Hristiyanlığı uzlaştırmak için mücadele etti. Politik olarak, 1880'lerde Çarlık Rusya'sında Yahudi sivil haklarının önde gelen savunucusu olarak ünlendi. Solovyov ayrıca davasını uluslararası düzeyde savundu ve Londra Times'da mücadelesine uluslararası destek isteyen bir mektup yazdı. Yahudi Ansiklopedisi onu "Yahudilerin dostu" olarak tanımlıyor ve "Ölüm yatağında bile Yahudi halkı için dua ettiği söyleniyor" ifadelerini kullanıyor.
Solovyov'un bir medeniyetin Doğu-Batı Hristiyan ekümenizmine doğru ilerleyişini gösterme çabaları, başlangıçta büyük bir ilgi ile çalıştığı Asya kültürlerine karşı artan bir önyargı geliştirdi. Budist Nirvana kavramını kurtuluşa karşı antitetik olan, Gnostik dualizmden daha iyi olmayan kötümser bir nihilist "hiçlik" olarak tanımlayarak reddetti.  Solovyov son yıllarını " Sarı Tehlikeden " korkuyla takıntılı olarak geçirdi ve yakında Asyalılar, özellikle de Çinliler'in Rusya'yı istila edip yok edeceklerini dile getirdi. Solovyov ayrıca 27 Şubat 1900'de Çin ve Japonya'nın Rusya'yı fethetmek için güçlerini birleştirdiği Nedelya gazetesinde yayınlanan kıyamet kısa öyküsü "Deccal'in Masalı" adlı kitabında daha ayrıntılı olarak ele alındı.  Açılış çizgileri hikâyenin özü olarak hizmet eden 1894 şiiri Pan-Moğolizmi, Rus-Japon Savaşı'nı öngörüyormuş gibi görüldü.
Solovyov hiç evlenmedi veya çocuk sahibi değildi, ancak Sofya adlı iki kadın da dahil olmak üzere manevi aşk şiirinde ölümsüzleştirildiği gibi idealize edilmiş ilişkileri sürdürdü.  İlahi ortağı olduğunu iddia eden mistik Anna Schmidt'in ilerlemelerini reddetti.  Daha sonraki yıllarda Solovyov bir vejetaryen oldu ancak ara sıra balık yemeye devam etti. Sık sık bir hizmetçisi olmadan aylarca yalnız yaşıyordu ve geceleri çalışıyordu.