Adriana Ocampo
Hayatı > Kariyeri

Avrupa Uzay Ajansı'nın Venüs Ekspresi görevi ve Japonya Uzay Araştırma Ajansı'nın Venüs İklim Orbiter görevinde yer aldı. Çok görevli bir görüntü işleme laboratuvarında çalıştı ve bu çalışmalara dair 1980'de bir çalışma yayımladı. 1984 yılında NASA tarafından hazırlanan ve daha sonra Sovyet Phobos programı görevinde plan yapmak için kullanılan, Mars'ın Phobos ve Deimos uydularının görüntülendiği ve analiz edildiği Viking programındaki görüntüleme ekibinin bir üyesi olarak yer aldı. Bu görev sırasında ekip, Venüs'ün yoğun atmosferinin 100 kilometre (62 mil) aşağısını görüntüledi. Bu görüntüleme sonucunda Venüs'ün "gece tarafı" incelendi. Görevin sonucunda bilim adamları tarafından Venüs'ün gece tarafındaki haritaları, Dünya'da konumlanan teleskoplardan 3 ila 6 kat daha iyi çözünürlüklerle oluşturuldu.
Ocampo, Chicxulub kraterine yedi araştırma gezisi düzenledi. 1991'de NASA ve Planetary Society, Ocampo ve Pope liderliğinde yapılan bir araştırma gezisine sponsor oldu. Bu araştırma gezisi sırasında Ocampo ve meslektaşları, meteor çarpması sırasında havaya fırlayan ve daha sonra akarak ejekta loblarını oluşturan parçacıkların iki katman hâlinde yer aldığı iki yeni bölge keşfetti.
NASA'nın Uzay Bilimi Ofisi ve Pasadena Gezegen Topluluğu, Eksobiyoloji programı kapsamında Belize'deki ikinci ejekta bölgesine yapılacak olan bir araştırma gezisine sponsor oldu. Ocampo; Ocak 1995, 1996 ve 1998 tarihlerinde yapılan araştırma gezilerine öncülük etti. Yapılan bir araştırma gezisinde, bölgede yeşil cama benzeyen ve daha sonra tektit olarak tanımlanan küçük parçacıklar bulundu. Çarpma sırasında meydana gelip yüksek sıcaklıklara maruz kalmaktan oluşan bu parçacıklar, bölgeyi Karayipler ve Meksika'daki diğer ejekta bölgelerine bağladı.
Chicxulub çarpma krateri, Meksika'da Yucatán Yarımadası'nın altında yer almaktadır. Bu kraterin kitlesel yok oluşlara yol açan bir asteroit tarafından oluşturulduğu varsayıldı ve bu varsayım, daha önce 1980'lerin başında Luis Walter Alvarez ve oğlu Walter Alvarez tarafından öne sürüldü. Varsayımı destekleyen tek kanıt, Kretase-Paleojen sınırındaki iridyumun bulunmasıydı çünkü bu element esas olarak asteroitlerde ve kuyruklu yıldızlarda mevcuttu. Eski NASA arkeoloğu Kevin O. Pope ve Charles Duller, 1989 ve 1990 yıllarında uydu görüntülerini kullanarak Yucatán'daki su kaynaklarını ararken, bu kraterle ilgili sulu obruk buldular. Yaptıkları keşif, çarpma kraterinin anlaşılmasına katkı sağladı. Ocampo ve meslektaşları, sulu obruğun çarpma bölgesine yakın olabileceğini varsaydı ve bulguları Mayıs 1991'de Nature dergisinde yayımlandı.
Galileo görevindeki bir ekipte yer aldı ve bu görevde kızılötesi haritalama spektrometresini (NIMS) koordine etti. Ocampo, Jüpiter'in uydusu Europa'yı gözlemledi ve veri analizi yaptı. Yapılan çalışmaların sonucunda Ocampo ve meslektaşları, "Galileo'nun Europa Yüzeyinin Çok Araçlı Spektral Görünümü" başlığında Icarus dergisinde bir çalışma yayımladı. Ocampo, Jüpiter'in araştırılmasını amaçlayan Juno görevini yönetti, 2015 yılında Jet İtki Laboratuvarı'nda New Frontiers programında idari program müdürü olarak görev yaptı. 2017'de ekibiyle birlikte Cali yakınlarındaki olası bir krater hakkında bilgi verdi. NASA tarafından Keşif Programı kapsamında 2021'de başlatılan, Truva asteroitlerinin keşfedilmesini esas alan Lucy görevinde program müdürü olarak görev yapmaktadır.