stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Alis Kentlerde

| --- | --- |
Alice in den Städten
"Alis Kentlerde" (Alice in den Städten) filminin özgün Almanca afişi
Yönetmen: Wim Wenders
Yapımcı: Peter Genée
Senarist: Wim Wenders Veith von Fürstenberg
Oyuncular: Rüdiger Vogler Yella Rottländer Lisa Kreuzer
Müzik: Can
Görüntü yönetmeni: Robby Müller
Kurgu: Peter Przygodda
Stüdyo: Wim Wenders Produktion WDR Televizyonu
Cinsi: Sinema filmi
Türü: Dram, yol filmi
Renk: Siyah-beyaz
Yapım yılı: 1974
Çıkış tarih(ler)i: 3 Mart 1974, Batı Almanya Nisan 1987, 6. Uluslararası İstanbul Sinema Günleri
Süre: 110 dakika
Ülke:  Batı Almanya
Dil: Almanca, yer yer İngilizce ve Hollandaca
Bütçe: 500,000 Alman Markı
Devam filmi: Falsche Bewegung (Yanlış Davranış, 1975)
Diğer adları: Alis Kentlerde (Türkiye) Alice dans les villes (Fransa) Alice nelle città (İtalya) Alicia en las ciudades (İspanya) Alice in the Cities (ABD)
Resmî sitesi
Alis Kentlerde, 1974 Batı Almanya yapımı dramatik yol filmidir. Özgün adı Alice in den Städten olan film İngilizce konuşulan ülkelerde Alice in the Cities adıyla gösterilmiştir. Film Türkiye'de ilk kez Mayıs 1985'te Kadıköy Moda Sineması Kültür Merkezi'nde "Batı Alman Sinemasına Saygı Haftası" toplu gösterisi kapsamında
, sonra da Nisan 1987'de 6. Uluslararası İstanbul Sinema Günleri kapsamında yönetmenin yol üçlemesine ait diğer filmi Zamanın Akışında'yla birlikte gösterildi.
"Yeni Alman Sineması" nın öncü yönetmenlerinden, yol filmlerinin kralı olarak da tanınan Wim Wenders'in yönettiği film, yönetmenin yol filmleri üçlemesi olarak da anılan bir dizi filmin ilkidir. Filmin senaryosunu da yine Wenders Veith von Fürstenberg'le birlikte yazmıştır. Filmin kasvetli siyah beyaz görüntülerini yönetmenin birçok filminin görüntü yönetmenliği yapmış olan Robby Müller 16mm film formatında çekmiştir. Yapımı WDR Televizyonu tarafından desteklenen bu düşük bütçeli bağımsız filmin başrolünde, üçlemenin diğer iki filminin başrolünde de oynayacak olan, yönetmenin fetiş aktörü Rüdiger Vogler oynamıştır. Diğer önemli rollerde çocuk oyuncu Yella Rottländer ve Lisa Kreuzer vardır. Filmin müziklerini Alman psychedelic rock grubu Can yapmıştır.
Wenders'in "çok gerçekçi bir masal" olarak tanımladığı "Alis Kentlerde" filminde, röportaj yapmak için gittiği ABD'de her şeyi yabancı ve itici bularak bir kimlik bunalımına giren ve amaçsızca turlayan Alman gazeteci Philip (Rüdiger Vogler)'in ülkesine geri dönmeye karar vermesi, havaalanında karşılaştığı mutsuz ve umutsuz bir kadının (Lisa Kreuzer) küçük kızı Alice'i (Yella Rottländer) kendisine emanet etmesiyle de yaşamının akışının tamamıyla değişmesi anlatılır.
Wenders'in en dokunaklı, en içten filmlerinden biri olarak kabul edilen "Alis Kentlerde" sıklıkla Charlie Chaplin'in The Kid (Yumurcak, 1920) filmiyle kıyaslanmıştır. Film aynı zamanda Wenders'in bir bölümünü de olsa ABD'de çektiği ilk filmidir.
"Alis Kentlerde" 1976'da "en iyi film" dalında Alman Film eleştirmenleri Ödülü'nü kazanmıştır.
Konusu

Almanya'da bir gazete tarafından ABD üzerine bir yazı dizisi hazırlamakla görevlendirilmiş olan Alman gazeteci Philip Winter (Rüdiger Vogler), altındaki Amerikan arabasıyla gece gündüz bu ülkenin kentlerinde ve kırsal bölgelerinde seyahat eder, yol üstündeki motellerde geceler. Sürekli olarak polaroid kamerasıyla röportajına malzeme sağlayacak yüzlerce fotoğraf çeker ama bir türlü yoğunlaşıp da yazısını yazamaz. Gürültülü, makineleşmiş Amerikan yaşam tarzı ona yabancıdır, etrafında gördüğü duyduğu insanî değerlerden uzaklaşmış her şeyi itici bulur: sürekli reklamlarla bölünen radyo müzikleri, birbirine benzeyen sığ televizyon programları, sadece tüketmeye programlanmış sevgisiz ve iletişimsiz yalnız insanlar vb.
Her şeyden bıkan ve umudunu yitiren Philip arabasını satar ve gazetesinin irtibat bürosunun bulunduğu New York'a gelir. Kendisinden istenen röportajı yazamamıştır, röportajın yerine vermeye kalktığı polaroid fotoğrafları da büro şefi reddeder. Bunun üzerine bu devasa tüketim toplumunda bir işi kalmadığını düşünen Philip Münih'e dönmek üzere havaalanına gelir.
Havaalanındaki görevliden grev nedeniyle Almanya'ya uçuş olmadığını öğrenir ve sadece Amsterdam'a gidecek uçaktan yer ayırtabilir. Burada yine Almanya'ya gitmek üzere olan Lisa adında bir Alman kadın (Lisa Kreuzer) ve 9 yaşındaki kızı Alice (Yella Rottländer)'le tanışır. Uçak ertesi gün kalkacaktır. İngilizce bilmeyen bu ana kıza yardımcı olur, otelde onlara bir oda ayırtır. Kendi kız arkadaşı tarafından terkedilince de onların odasında kalır. Ertesi gün Lisa kızını Philip'e emanet ettiğini yazan bir not bırakarak ortadan kaybolur. Sözde bir gün sonra onları Amsterdam'da karşılayacaktır.
Philip ve Alice aynı uçakla Amsterdam'a gelirler ama Lisa orada değildir. Böylece ikilinin günler boyu sürecek zoraki beraberlikleri de başlamış olur. Philip Alice'i tek akrabası olan büyükannesine götürecektir ama ellerinde büyükannenin evinin bir fotoğrafı dışında açık bir adresi yoktur. Alice çok daha küçük bir yaştayken bu evde kalmıştır ve evi hayal meyal hatırlamaktadır. Şehrin adını hatta büyükannesinin soyadını bile tam olarak hatırlayamaz. Önceleri bu bencil ve yaramaz kız çocuğuna sinir olan ve ondan bir an önce kurtulmak isteyen Philip zaman geçtikçe ona ısınır ve aralarında sıcak bir dostluk gelişir. Bir süre önce karısından boşanmış ve hayata küsmüş olan Philip bu baba-kız ilişkisini çabucak benimser. Yalnızlığın birbirine yaklaştırdığı bu iki insan otomobil ve trenlerle günler boyunca büyükanneyi arayacaklardır. Aslında yolculuk ve aradıkları ev bir simgedir, asıl aradıkları sevgidir.
Oyuncu kadrosu

| Oyuncu | Rolü |
| --- | --- |
Rüdiger Vogler: Philip 'Phil' Winter
Yella Rottländer: Alice
Lisa Kreuzer: Lisa - Alice'in annesi
Edda Köchl: Angela - New York'taki arkadaş
Ernest Boehm: Yayıncı
Sam Presti: Otomobil satıcısı
Lois Moran: Havaalanındaki hostes
Didi Petrikat: Frankfurt'taki arkadaş
Hans Hirschmüller: Polis memuru
Sibylle Baier: Kadın
Müziği

Filmin özgün müziklerini Alman psychedelic rock grubu Can bestelemiştir. Bu filmde yönetmen Wim Wenders sesi o kadar geri planda tutmuştur ki neredeyse filmi izlerken fark edilmez. Bu şekliyle diğer filmlerine göre film müziğine en yakın olanıdır, çünkü sinemada "en iyi film müziği 'duyulmayandır'" şeklinde bir özdeyiş vardır.
Ayrıca filmdeki olaylarla doğrudan bağlantı kurulabilecek bazı rock parçaları da kullanılmıştır ve bunlar zaman zaman filmin kendi özgün müziğinden de daha ağır basarlar.
Filmde kullanılan bu parçalar şunlardır:
"Under the Boardwalk" - Yorumlayanlar: Drifters ve The Rolling Stones
"Nel blu dipinto di blù (Volare!)" - Beste ve yorum: Domenico Modugno
"Smoke on the Water" - Yorumlayan: Deep Purple
"On the Road Again" - Yorumlayan: Canned Heat
"Memphis Tennesse" - Yorumlayan: Chuck Berry
"Angie" - Yorumlayan: The Rolling Stones
"Psychotic Reaction" - Yorumlayan: Count Five
Çekimler

"Alis Kentlerde" bir Arriflex BL film kamerasıyla 16 mm film formatına siyah beyaz çekilmiştir. Wim Wenders'in senaryosunu kendi yazdığı bütün filmleri de siyah beyaz çekilmiştir. Bu yol filminde rengin olmaması kentlerin hüznünü ve başrol oyuncusunun çaresizliğini daha çok ortaya çıkmasını sağlıyordu. Oyuncuların iç değişimleri siyah beyaz sahnelerde daha belirgin bir şekilde ortaya çıkıyordu. Wenders'in bu yol filmlerini renkli olarak düşünmek bile mümkün değildir.
Filmin görüntülerini çeken, Wim Wenders'in gedikli görüntü yönetmeni Robby Müller verdiği bir röportajda başlangıçta "Alis Kentlerde" filminin renkli çekilmesinin düşünüldüğünü, hattâ bunun için fotoğraf ve film endüstrisinin öncü firması, anında tabedilmiş fotoğraf çıkartan kameraların (instant camera) üreticisi olan Polaroid'in filme sponsor bile olduğunu söylemiştir. Fakat Wenders'le bir araya gelen Müller rengin bu film için hiç de uygun olmadığını, en azından küçük kızın kalabalık ve egzotik New York görüntüleri içinde tamamen eriyip kaybolacağına karar vermişlerdir. Polaroid firması da buna ikna olmuş ama yine de sponsorluğunu geri çekmemişti. Buna mukabil filmde başrol oyuncusu Rüdiger Vogler, Polaroid'in o yıl piyasaya verdiği SX-70 modeli anlık fotoğraf makinesiyle sürekli resim çekiyordu ve bir yerde filmde bu kameranın bolca reklamı yapılmış oluyordu.
Wim Wenders'in Yol Filmleri Üçlemesi

| Yıl | Özgün adı | Türkçe adı | Renk | Görüntüler | Başrol |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1974 | Alice in den Städten | Alis Kentlerde/ (Alice Kentlerde) | S&B | Robby Müller | Rüdiger Vogler |
| 1975 | Falsche Bewegung | Yanlış Davranış | Renkli | Robby Müller | Rüdiger Vogler |
| 1976 | Im Lauf der Zeit | Zamanın Akışında/ (Zaman Boyunca) | S&B | Robby Müller | Rüdiger Vogler |
Kentler

Bu yol filminde 31 yaşındaki Alman gazeteci Philip Winter (Rüdiger Vogler) ve annesi tarafından terkedilerek zoraki olarak kendisine emanet edilmiş olan 9 yaşındaki kız çocuğu Alice (Yella Rottländer)'in birlikte Amerika ve Avrupa kıtalarında uçakla, otomobillerle ve trenlerle katettikleri kentler şunlardır: ABD'de New York, Hollanda'da Amsterdam, Batı Almanya'da da Wuppertal, Essen, Duisburg, Oberhausen ve Gelsenkirchen kentleri. Almanya'daki bu kentlerin tamamı Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde yer almaktadır.
Wenders-Müller-Handke-Vogler işbirliği

Wim Wenders birçok filminde takıntılı bir şekilde Hollanda kökenli görüntü yönetmeni Robby Müller, Avusturyalı yazar, senarist Peter Handke ve Alman aktör Rüdiger Vogler'le birlikte çalışmıştır. Wim Wenders'in fetiş aktör-senarist ve kameramanıyla birlikte yaptıkları filmler şunlardır:
| Yıl | Özgün adı | Türkçe adı | Senarist | Görüntü yönetmeni | Fetiş oyuncu |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1969 |  | Alabama (kısa) |  | Robby Müller |  |
| 1969 |  | 3 Amerikan Uzunçaları (kısa) | Peter Handke |  |  |
| 1970 | Summer in the City | Kentte Yaz |  | Robby Müller |  |
| 1972 | Die Angst des Tormanns beim Elfmeter | Kalecinin Penaltı Anındaki Kaygısı | Peter Handke | Robby Müller | Rüdiger Vogler |
| 1973 | Der Scharlachrote Buchstabe | Kızıl Harf | Peter Handke | Robby Müller | Rüdiger Vogler |
| 1974 | Alice in den Städten | Alis Kentlerde |  | Robby Müller | Rüdiger Vogler |
| 1975 | Falsche Bewegung | Yanlış Davranış | Peter Handke | Robby Müller | Rüdiger Vogler |
| 1976 | Im Lauf der Zeit | Zamanın Akışında |  | Robby Müller | Rüdiger Vogler |
| 1977 | Der Amerikanische Freund | Amerikalı Arkadaşım |  | Robby Müller |  |
| 1984 | Paris, Texas | Paris, Texas |  | Robby Müller |  |
| 1987 | Der Himmel über Berlin | Berlin Üzerindeki Gökyüzü | Peter Handke |  |  |
| 1991 | Bis ans Ende der Welt | Dünyanın Sonuna Kadar |  | Robby Müller | Rüdiger Vogler |
| 1993 | In weiter Ferne, so nah! | Öylesine Uzak, Öylesine Yakın |  |  | Rüdiger Vogler |
| 1994 | Lisbon Story | Lizbon Öyküsü |  |  | Rüdiger Vogler |
| 1995 | Al di là delle nuvole (Michelangelo Antonioni'yle birlikte | Bulutların Ötesinde |  | Robby Müller |  |
Sinemada 2. filminde oynayan çocuk oyuncu Yella Rottländer (Alis rolünde) ve Rüdiger Vogler (Gazeteci Philip) filmin bir sahnesinde.
Daryl Dragon

| Daryl Dragon |
| --- | --- |
Dragon, "Captain & Tennille" ikilisinde (sağda) 1976'da
Genel bilgiler
Doğum: Daryl Frank Dragon 27 Ağustos 1942(1942-08-27) Los Angeles, Kaliforniya, ABD
Ölüm: 2 Ocak 2019 (76 yaşında) Arizona, ABD
Meslekler: Müzisyen, müzik yapımcısı ve söz yazarı
Çalgılar: Bas gitar, org ve klavye
Etkin yıllar: 1959-2013
Müzik şirketi: A&M Plakçılık, Casablanca Plakçılık
İlişkili hareketler: The Beach Boys, Captain & Tennille, Dennis Wilson
Eş: Toni Tennille

Daryl Frank Dragon (27 Ağustos 1942-2 Ocak 2019), Amerikan müzisyen, söz yazarı ve müzik yapımcısıdır. Eski eşi şarkıcı Toni Tennille ile beraber pop müzik tarzında müzik yaptıkları ikili grup "Captain & Tennille" 'deki Captain lakabıyla bilinir.
Yaşamı

Dragon 1981'de müzik grubu "The Carpenters" 'ın Made In America adlı albümlerde seslendirdikleri "(Want You) Back In My Life Again" adlı parçada grupla ortak çalışmıştır. 1996 yılında, Dragon pop-punk tarzında müzik yapan grub "Size 14" ile beraber ortak yayınlanan solo albümünde yer alan birçok parçada klavye çalmıştır.
Sağlık sorunları ve ölümü

2009 yılında Dragon'a titremesine neden olan nörolojik bir hastalık teşhisi kondu. Sanatçı bu hastalığa bağlı sebeplerden 2 Ocak 2019'da Arizona'da 76 yaşında ölmüştür.
Yunanistan tarihi

Yunanistan'ın ilk sakinlerine sıklıkla Pelasgi, yani "deniz halkı" denirdi. Yarımadanın bu sakinleri kuzeyden göçen işgalcilerin etkisi ile güneye kaçtılar. Birbiri ardı sıra gelen işgallerle güney kıyılarına ve Ege Adaları'na yayıldılar. MÖ 3200 civarında bölgeye yeni gelenler birlikte zamanla Yunancaya dönüşen bir Hint-Avrupa dili getirdiler.
Antik Yunanistan (Yunanca: Yunan=Ίωνες) MÖ 2. yüzyılda da Roma İmparatorluğu'nun hakimiyetine girerek ortadan kalktı.
Roma İmparatorluğu'nun 4. yüzyılda bölünmesiyle de 1821'e kadar Doğu Roma ve Osmanlı İmparatorluklarının başkenti olan Konstantinopolis / İstanbul tarafından yönetildi. Antik kültürler ve politeist dinler bu dönemlerde yerini Orta Doğu kaynaklı dinler olan Ortodoks Hristiyanlığa, 13.-14. yüzyıllardan sonra da Müslümanlığa bıraktı.
Günümüzdeki modern Yunanistan, 1821'de Osmanlı Devleti'nin İngiltere, Fransa ve Rusya karşısında aldığı yenilgiler sonucu, bu imparatorlukların koruma bölgesi olarak, İstanbul'un idaresinden koparılan Mora Yarımadası ve Atina'dan ibaret küçük bir bölgede 'Yunan Krallığı' adı altında kuruldu. İlk Yunan Kralı olarak da Bavyeralı aristokrat aileden gelen Otto isminde bir Alman atandı.
Daha sonraki yıllarda İngiliz ve Fransız yöneticiler, onlar açısından bu kabul edilemez durumu, Rumların doğuya olan benzerliğini, doğu düşmanlığına dönüştürmeyi başardılar.
Daha sonraki yıllarda İstanbul, savaş yenilgileri neticesinde, savaş galibi imparatorlukların baskılarıyla, Atina'ya şu bölgeleri vermeye mecbur kaldı:
1877-78 Rus harbi yenilgisi, verilen bölge: Tesalya, Orta Yunanistan
1912-13, Balkan Savaşları, verilen bölge: Selanik, Girit, Midilli, Sisam adaları
1918, 1. Dünya Savaşı yenilgisi, verilen bölge: Batı Trakya
1946'da, İtalya'nın 1912'de Osmanlı Devleti'nden almış 12 adanın, İngiltere'nin olmasıyla, bu adalar da Atina yönetimine geçtiğinde, Atina yönetimi 1821-1946 arasındaki 125 senede, hep savaş galibi emperyal devletlerin yanında yer alarak, İstanbul aleyhine, topraklarının yüzölçümünü yaklaşık 10 misline çıkarmayı başarmıştı.
Makedon Büyük İskender'in Feth Ettiği Topraklar
Antik Yunanistan (MÖ 1100-146)

Ana madde: Antik Yunanistan
Antik Yunanistan tarihi Yunanistan tarihinde Karanlık Çağlardan Klasik Antik Çağın sonuna (y. MS 600) değin süren tarihsel dönemi kapsamaktadır. Yaygın kullanımda Roma İmparatorluğu döneminden önceki tüm Yunan tarihini ifade etmektedir ancak terim tarihçiler tarafından daha kesin bir dönemi ifade etmek için kullanılır. Bazı yazarlar Minos ve Miken uygarlıkları dönemini de bu dönem içine dahil ederken diğer bazı yazarlar ise bu toplumların ileriki yıllardaki Yunan kültürlerinden çok farklı olduklarını ve ayrı bir kategoride değerlendirilmeleri gerektiğini savunmaktadırlar. Geleneksel tarihyazımında Antik Yunan döneminin başlangıcı olarak MÖ 776'da Olimpiyat Oyunları'nın ilk defa düzenlendiği tarih kabul edildi ancak çoğu tarihçi günümüzde dönemin başlangıç tarihini MÖ 1000 yılına değin dayandırmaktadır.
Klasik Yunan döneminin sonu için geleneksel tarih Büyük İskender'in MÖ 323'teki ölümüdür. Bunu izleyen dönem Helenistik Dönem olarak adlandırılır. Herkes Klasik Yunan ve Helen dönemlerini ayrı olarak ele almaz; ancak bazı yazarlar Antik Yunan uygarlığını MS 3. yüzyılda Hristiyanlığın gelişine kadar devam eden bir süreklilik olarak ele alırlar.
Antik Yunanistan, çoğu tarihçi tarafından Batı medeniyeti kültürünün temeli olarak kabul edilmektedir. Yunan kültürü, kendi versiyonunu Avrupa'nın birçok yerine taşıyan Roma İmparatorluğu'nda güçlü bir etkiydi. Antik Yunan uygarlığı, modern dünyanın dili, siyaseti, eğitim sistemleri, felsefesi, sanatı ve mimarisi üzerinde, özellikle Batı Avrupa'daki Rönesans döneminde ve yine 18. ve 19. yüzyıl Avrupa ve Amerika'sındaki çeşitli neo-klasik canlanmalar sırasında son derece etkili olmuştur.
Roma Yunanistanı (MÖ 146-MS 324)

Ana maddeler: Roma İmparatorluğu, Greko-Romen ve Roma Yunanistanı
Askeri olarak Yunanistan'ın kendisi Romalıların bölgeyi feth etmesine değin geriledi ancak kültürel açıdan Yunan kültürü Roma yaşantısını fethedecekti. Korint'in Roma generali Lucius Mummius tarafından MÖ 146 yılında yağmalanıp ele geçirilmesi geleneksel tarih yazımında Yunanistan'daki Roma yönetiminin başlangıcı olarak kabul edilmesine rağmen kral Perseus tarafından yönetilen Makedonya, Roma generali Aemilius Paullus'un MÖ 164 tarihinde Pitna'da Perseus'u yenilgiye uğratmasından beri halihazırda Roma yönetimi altında idi.
Romalılar bölgeyi dört küçük cumhuriyete böldüler ve MÖ 146'da Makedonya başkenti Selanik olan resmi bir eyalet haline geldi. Geri kalan Yunan şehir devletleri de yavaş yavaş sonunda Roma'ya saygılarını sundular ve de jure özerklikleri son bulmuş oldu. Romalılar, bölgenin geleneksel siyasi yönetim şeklini ortadan kaldırmak için herhangi bir girişimde bulunmayarak yerel yönetimi Yunanlara bırakmışlardır. Atina'daki agora, sivil ve politik yaşamın merkezi olmaya devam etti.
İmparator Caracalla'nın 212 yılında yayınladığı Antoninianus Anayasası vatandaşlık hakkını İtalya dışındaki bütün özgür yetişkin erkekleri kapsayacak şekilde genişletti ve bölgesel tebaanın statüsü başkent Roma ile eşit olacak şekilde yükseltilmiş oldu. Bu kanunun önemi politik değil tarihseldir. Bir zamanlar Latium'dan tüm İtalya'yı kapsayacak şekilde yayıldığı gibi, devletin ekonomik ve adli mekanizmalarının tüm Akdeniz'de uygulanabileceği fikri entegrasyonun temelini oluşturdu. Elbette entegrasyon uygulama aşamasında tek tip bir şekilde gerçekleşmedi. Yunanistan gibi zaten Roma ile bütünleşmiş toplumlar, Britanya, Filistin ya da Mısır gibi uzaktaki çok fakir ya da çok yabancı eyaletlere kıyasla bu kararname ile iltimas görüyordu.
Caracalla'nın kararnamesi gücün İtalya ve Batı'nın elinden Yunanistan ve Doğu'ya geçmesine yol açan süreçleri harekete geçiren olay değildi ancak bu süreci hızlandırmıştır ve Yunanistan'ın Orta Çağ'da Avrupa ve Akdeniz'de büyük bir güç olarak Doğu Roma İmparatorluğu şeklinde bin yıllık yükselişinin temellerini atmış oldu.
Venedik ve Osmanlı dönemi (15. yüzyıl-1821)

Ana maddeler: Stato da Màr, Osmanlı Yunanistanı, Yedi Ada Cumhuriyeti, Modern Yunan Aydınlanması ve Yunan İsyanı
Yunanlar 1460 yılına değin Mora Yarımadası'nın kontrolünü elinde tutarken, Venedikliler ve Cenevizliler Ege'deki adaların bazılarını kontrol ediyordu ancak 16. yüzyılın başlarında bütün Yunanistan ana karası ve en önemlileri Anabolu, Monemvasia, Parga ve Modon olmak üzere Venedikliler tarafından yönetilen birkaç liman şehri dışında Ege adalarının çoğunluğu Osmanlı İmparatorluğu tarafından fethedildi. Ege'nin merkezinde bulunan Kiklad Adaları 1530'lara değin vasal olarak Osmanlı'ya bağlı olmasına rağmen 1579 yılında resmi olarak direkt Osmanlı yönetimine bağlanmıştır. Kıbrıs 1571 yılında fethedildi ve Girit 1669 yılına kadar Venediklilerin hâkimiyetinde kaldı. Kefalonya dışındaki diğer İyon Adaları hiçbir zaman Osmanlı tarafından yönetilmemiştir ve Venedik Cumhuriyeti'nin yönetiminde kalmıştır. 1800 yılında Yedi Ada Cumhuriyeti'nin kurulmasıyla modern Yunan devletinin doğduğu yer İyon Adaları olmuş oldu.
Osmanlı Yunanistanı farklı milletlerin bir arada yaşadığı bir toplumdu. Bununla birlikte, modern Batılı çokkültürlülük kavramı, ilk bakışta millet sistemine tekabül ediyor gibi görünse de, Osmanlı sistemiyle bağdaşmadığı düşünülmektedir. Yunanlar bir yandan bazı ayrıcalıklar ve özgürlüklere sahip olmuşken diğer yandan tüm Osmanlı halkı için geçerli olduğu gibi merkezi hükûmetin sadece uzaktan ve yetersiz kontrolündeki idari personelin yanlış uygulamalarından kaynaklanan haksızlıklara da maruz kalmışlardır. Osmanlı fethi sonrası iki Yunan göçü meydana geldi. İlk göç, Yunan aydınlarının Batı Avrupa'ya göç etmesidir ve Rönesans'ın başlangıcını tetiklemiştir. İkinci göç ise Yunanların, Yunan yarımadasının ovalarını terk ederek dağlara yerleşmesidir. Millet sistemi, Osmanlı İmparatorluğu içindeki çeşitli halkları dine dayalı olarak ayırarak Ortodoks Rumların etnik bütünlüğüne katkıda bulunmuştur. Osmanlı yönetimi sırasında ovalarda yaşayan Rumlar, ya yabancı yönetimin getirdiği zorluklar ile uğraşan Hristiyanlar ya da kripto-Hıristiyanlardı (Rum Ortodoks inancının gizli uygulayıcıları olan Rum Müslümanlar). Bazı Yunanlar, ağır vergilerden kaçınmak ve aynı zamanda Rum Ortodoks Kilisesi ile bağlarını koruyarak kimliklerini sürdürmek için kripto-Hristiyan oldular. Ancak İslam'ı seçen ve kripto-Hristiyan olmayan Rumlar, Türk dilini benimsemeseler bile Ortodoks Rumların bakış açısına göre "Türk" (Müslüman) olarak adlandırıldılar.
Osmanlı İmparatorluğu, 19. yüzyılın başlarına kadar Yunanistan'ın çoğunu yönetti. Orta Çağ'dan beri kendi kendini yöneten ilk Helen devleti, 1800'de, Yunanistan anakarasında Yunan isyanının patlak vermesinden 21 yıl önce, Fransız Devrim Savaşları sırasında kurulmuştur. Bu devlet başkenti Korfu olan Yedi Ada Cumhuriyeti idi.
İlgili filmler

'Kitera'ya Yolculuk (Yunanca: Ταξίδι στα Κύθηρα, İngilizce: Voyage to Cythera)', (1984); Yönetmen: Theodoros Angelopoulos (Θόδωρος Αγγελόπουλος)
'Leyleğin Geciken Adımı (Yunanca: Το Μετέωρο βήμα του πελαργού, İngilizce: The Suspended Step of the Stork), (1991); Yönetmen: Theodoros Angelopoulos Fragman 21 Aralık 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
'Ulis'in Bakışı (Yunanca: Το Βλέμμα του Οδυσσέα, İngilizce: Ulysses' Gaze)' (1995); Yönetmen: Theodoros Angelopoulos Fragman 8 Aralık 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Dans 1 5 Haziran 2010 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Dans 2 17 Mayıs 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
'Ağlayan Çayır (Yunanca: Τριλογία - Το Λιβάδι που Δακρύζει, İngilizce: Trilogy: The Weeping Meadow)', (2004); Yönetmen: Theodoros Angelopoulos Fragman 3 Ekim 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Tribute 13 Ekim 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
'Bir Tutam Baharat (Yunanca: Πολίτικη Κουζίνα, İngilizce: A Touch of Spice)', (2003) İmam 12 Ekim 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Papaz 15 Temmuz 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Son1 Son2
Dodona Antik Tiyatrosu
Atina'daki Hephaistos Tapınağı
Roma lejyonlarının Korint şehrini yağmalayıp yakmasından önceki son günde Korint Muharebesi'nin (MÖ 146) tasviri. Korint'teki Son Gün, ressam Tony Robert-Fleury, 1870.
Patra'daki Roma Odeionu
Atina'daki bir pazar yeri tablosu, Osmanlı Yunanistanı, 19. yüzyılın başları
Selanik'teki Osmanlı döneminde inşa edilen Beyaz Kule
Vudu bebeği

Üzerine iğneler batırılmış insansı bir heykelcik: Bu, büyülü araçlar kullanarak cadılarla savaşmasında kullandığı yöntemlerden biriydi. İngiltere, Cornwall'daki Cadılık ve Sihir Müzesi'ndeki eser
Vudu bebeği terimi genellikle iğnelerin yerleştirilmesi için kullanılan bir temsili kukla bebeği ifade eder.  Bu tür uygulamalar dünyadaki birçok kültürün büyüsel geleneklerinde çeşitli şekillerde bulunur.
İsmine rağmen bebekler Haiti Vudu'da pek öne çıkmıyor ve Louisiana Vudu'da kullanılmıyor.
Bu uygulama Louisiana Vudu dininde Yüksek Rahipliği tarafından kınandı ve Vudu diniyle alakasız olduğu ilan edildi.
Ayrıca Bakınız

Lanetli bebek
Vudu hakkında yanlış bilinenler
Popet
Şikigami
Totem
Uşabti
Cadılık
Ushi no toki mairi