stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Irak Savaşına karşı protestolar
Bağdat’ın düşmesinden sonraki dönemde gösteriler

İşgalin tamamlanmasıyla beraber eylemlerin sıklığında azalma yaşansa da protesto gösterileri sürer. Özellikle kimi yıldönümlerinde ve özellikle ABD Başkanı Bush'un yabancı ülke ziyaretlerinde gösteriler yapılır. ABD içinde ise Irak'da süren işgale dair askerlerin ölüm haberleri, işkence skandalları ve sivillerin ölüm haberleri artmaya başlayınca askerlerin geri çekilmesi yönünde şiddetli bir muhalif hareket doğar. ABD'ye dönen Irak gazilerden bazıları da savaş karşıtı gösterilere katılarak Bush yönetimini eleştirecektir. Bu dönemde oğlu Casey'i Irak'da kaybeden asker annesi Cindy Sheehan savaş karşıtı uluslararası bir simge haline gelecektir.
2005 yılında yapılan ve ABD askerlerinin Irak'tan geri çekilmesinin talep edildiği mitingde Cindy Sheehan protestoculara hitap ediyor.(Arkasında insan hakları savunucu Jesse Jackson bulunuyor)
Charles de Courson

| Charles de Courson |
| --- | --- |

Ulusal Meclis Üyesi
Görevde
Makama geliş  2 Nisan 1993
Yerine geldiği: Jean-Pierre Bouquet
Kişisel bilgiler
Doğum: 2 Nisan 1952 (72 yaşında) Paris, Fransa
Partisi: Bağımsızlar ve Demokratlar Birliği
Bitirdiği okul: ESSEC Business School École Nationale d'Administration
Charles Amédée du Buisson de Courson (d. 2 Nisan 1952, Paris 16. arrondissement) Fransız merkez sağ siyasetçi.
Ailesi

Babası Aymard de Courson Fransız direniş hareketinde yer almış ve 1953-1985 yıllarında da Vanault-les-Dames belediye başkanı olmuştur. Anne tarafından dedesi Léonel de Moustier ise Doubs eski milletvekilidir ve Philippe Pétain'e yetki devrine red oyu veren az sayıdaki milletvekilleri arasında yer almış ve sürgündeyken ölmüştür. Ayrıca soyu XVI. Louis'in idamı için evet oyu veren Louis-Michel Lepeletier de Saint-Fargeau'ya kadar gitmektedir.
Eğitimi ve Mesleki Kariyeri

İktisadi ve Ticari Bilimler Yüksek Okulu'ndan ve Ulusal İdare Okulu'ndan mezun olmuştur. 1983 yılında Tetkik hakimi olarak Sayıştay'da görev almıştır. 1984'te Maliye Bakanlığı Bütçe müdürlüğünde memur olarak göreve başlamıştır. 1986-1988 yıllarında Birinci Kohabitasyon döneminde Sanayi Bakanı Alain Madelin'in danışmanlığını yapmıştır.
Siyasi Kariyeri

1985 yılında babasının ölümü üzerine Ocak 1986'da belediye başkanı ve Marne genel konseyi üyesi olmuştur. 1993 yılından itibaren Marne milletvekili olarak Fransa Ulusal Meclisi'nde görev yapmaktadır. 2006 yılında çıkarılan Uçak biletlerindeki dayanışma vergisine karşı çıkmıştır. Dominique de Villepin Hükümeti'ne karşı verilen gensoru önergesini destekleyen UDF grubu içindeki 11 milletvekili arasında yer almıştır.
2007 Fransa cumhurbaşkanlığı seçimlerinde François Bayrou'nun ekibinde yer alıp sosyal-liberal programın yazarları arasında yer almıştır Seçimlerin ilk turunda Bayrou 3. olmuştur. Charles de Courson bu süreçte yeni bir demokrat partinin kurulmasından yana olduğunu belirtmiş ve 2. turda boş oy vereceğini açıklamış ancak daha sonra Sarkozy'ye oy vermiştir. Yeni Merkez adıyla kurulan yeni partinin geçici yönetiminde sayman olarak görev almıştır. 2012'de eşcinsel evlilik karşıtı bir metne 173 sağcı parlamenter ile beraber imza atmıştır.
2013 yılında kurulan Jérôme Cahuzac hakkında kurulan soruşturma komisyonunun başkanlığına getirilmiştir.
Görevleri

Yerel Yönetimler
15 Ocak 1986 - 14 Ekim 2017: Vanault-les-Dames belediye başkanı
27 Ocak 1986 - ... : Marne genel konseyi üyesi
3 Ekim 1988 - 18 Mart 2001: Marne genel konseyi başkan yardımcısı
23 Mart 1992 - 17 Nisan 1993 : Champagne-Ardenne bölgesel konseyi üyesi
29 Mart 2004 - 4 Ocak 2005: Champagne-Ardenne bölgesel konseyi üyesi
21 Mart 2008 - ... : Marne genel konseyi başkan yardımcısı
Meclis
2 Nisan 1993 - ... : Marne 5. seçim çevresi milletvekili
27 Kasım 2002 - 19 Haziran 2007: Meclis Gece Uçuşları ve Havalanı Tehlikesi Çalışma Grubu Başkanı
Diğer
24 Nisan 1986 - 10 Mayıs 1988: Sanayi, Posta, Telekomünikasyon ve Turizm Bakanı nezdinde Teknik Danışmanı
25 Haziran 1997 - 18 Haziran 2002: Cumhuriyet Adalet Divanı yedek hakimi
16 Mart 2006 - 19 Haziran 2012: Kamu Kurumlarının Finansmanı ve Yeniden Yapılanması Yönetim Kurulu asıl üyesi
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb12534227g (data)  GND: 1155108612  ISNI: 0000 0003 5976 4622  RERO: 02-A003140176  SUDOC: 034603255  VIAF: 221458530
Francisco Fernández Ordóñez

| Francisco Fernández Ordóñez |
| --- | --- |

Dışişleri Bakanı
Görev süresi 5 Temmuz 1985 - 16 Haziran 1992
Başbakan: Felipe González
Yerine geldiği: Fernando Morán López
Yerine gelen: Javier Solana
Adalet Bakanı
Görev süresi 9 Eylül 1980 - 1 Eylül 1981
Başbakan: Adolfo Suárez Leopoldo Calvo Sotelo
Yerine geldiği: Íñigo Cavero
Yerine gelen: Pío Cabanillas Gallas
Maliye Bakanı
Görev süresi 4 Temmuz 1977 - 6 Nisan 1979
Başbakan: Adolfo Suárez
Yerine geldiği: Eduardo Carriles Galarraga
Yerine gelen: Jaime García Añoveros
Kişisel bilgiler
Doğum: 22 Haziran 1930(1930-06-22) Madrid, İspanya
Ölüm: 7 Ağustos 1992 (62 yaşında) Madrid, İspanya
Milliyeti: İspanyol
Mesleği: Siyasetçi
Francisco Fernández Ordóñez (d. 22 Haziran 1930, Madrid - ö. 7 Ağustos 1992, Madrid), İspanyol sosyal demokrat siyasetçi.
Eğitimi ve mesleki kariyeri

1951 yılında Madrid Üniversitesi'nde hukuk alanında başarıyla mezun olmuş ve 3 yıl sonra vergi hukuku avukatı olmuştur. 1959'da vergi ve maliye müfettişi olmuş ardından vergi hukuku alanında daha da uzmanlaşmak için İspanya'dan ayrılıp Harvard Üniversitesi'nde eğitim görmüştür. 1969'da tekrar ülkesine dönmüş ve maliye bakanlığı teknik genel sekreterliğine, 1973'te Mali Ekonomi sekreter yardımcılığına atanmış, Şubat 1974'te Ulusal Sanayi Enstitüsü başkanı olmuş ancak politik nedenlerle Kasım 1974'te istifa etmiştir.
Siyasi kariyeri

1976'da Sosyaldemokrat Sol (ISD) adlı küçük bir parti kurmuş ve bu parti Sosyaldemokrat Federasyonu'nun (FSD) kurucusu olmuştur ki bu partinin başına getirilmiştir. 3 Mayıs 1977'de Liberal çizgideki Demokratik Merkez Birliği'ne (UCD) dahil olmuş, 1977'deki kurucu meclise seçilmiştir. 1977-1979 yıllarında maliye bakanlığı yapmış, 1980'de adalet bakanlığı görevine getirilmiş, boşanmaya dair bir kanun geçirmek istemiş ve bu kanun UCD içinde çok ciddi şekilde bir muhalefet ve eleştiri ile karşılaşmıştır. Bunun üzerine 1981'de istifa etmiş ve başbakanın UCD üzerindeki otorite eksikliğini eleştirmiş ve partiden ayrılıp 1982'de Sosyaldemokrat çizgideki Demokratik Hareket Partisi (PAD) kendi partisini kurmuştur. Eylül 1982'de PSOE ile PAD anlaşmaya varmıştır. 1982 seçimleri ardından mecliste komisyon başkanı seçilmiş ancak 1983 yılında çokuluslu bir bankayı yönetmek için milletvekilliğinden istifa etmiş kısa bir süre sonra da partisi PSOE'ye dahil olmuştur.
Dışişleri Bakanlığı

1985 yılında yapılan kabine revizyonu ile beraber dışişleri bakanı olmuştur. Bu dönemde ABD ile ikili ilişkilerin gelişmesinden sorumlu olmuş, İsrail ile diplomatik ilişkilerin açılması sağlanmıştır. Ayrıca yine bu dönemde İspanya Avrupa Birliği üyesi olmuştur. 1991'de Uluslararası Barış Konferansı'nın Madrid'de toplanmasını başarmıştır.
Ölümü

Latin Amerika'nın güneyine yaptığı yolculuğun ardından 1 Haziran 1992 tarihinde bakanlık faaliyetlerini "çok yorgun ve hasta" olduğunu belirterek belirsiz bir zamana kadar askıya aldığını açıklamış, birkaç gün sonra da Felipe González'e bakanlıktan ayrılma talebini dile getirmiş, bunun üzerine görevinden alınmış ve bakanlar kurulu kararıyla devlet nişanı ile onurlandırılmıştır. 6 Ağustos 1992 tarihinde komaya girmiş ve bir gün sonra da kalın bağırsak kanserinden dolayı 62 yaşında ölmüştür.
Görevleri

15 Haziran 1977 - 1 Nisan 1979: Madrid milletvekili
1 Nisan 1979 - 28 Ekim 1982 : Zaragoza milletvekili
27 Nisan 1979 - 9 Eylül 1980: Bütçe Komisyonu Başkanı
28 Ekim 1982 - 3 Ocak 1983: Madrid milletvekili
2 Aralık 1982 - 3 Ocak 1983: Ekonomi, Ticaret ve Maliye Komisyonu Başkanı
22 Haziran 1986 - 28 Ekim 1989: Zaragoza milletvekili
5 Temmuz 1977 - 5 Nisan 1979: Maliye Bakanı
9 Eylül 1980 - 1 Eylül 1981: Adalet Bakanı
5 Temmuz 1985 - 23 Haziran 1992: Dışişleri Bakanı
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNE: XX899236  BNF: cb124127760 (data)  GND: 118722638  ISNI: 0000 0000 5949 2776  LCCN: n50002682  NLI: 987007345116705171  SUDOC: 026655853  VIAF: 45542010   WorldCat (LCCN): n50-002682
Osmanlı İmparatorluğu'nun dış ilişkileri

Reisülküttab
Osmanlı İmparatorluğu'nun dış ilişkileri ya da diplomasisi, Osmanlı Devleti'nin diğer devletlerle olan ilişkilerini ifade eder. Osmanlı'nın uluslararası ilişkileri kuruluşundan itibaren yoğun bir çaba gerektirmiştir. Türk egemenlik sahasının bir uç beyliği olarak yabancı unsurlarla sürekli irtibat halindedir. Klasik dönemde üç kıtaya yayılmış bir devlet olarak dış ilişkilerinde gelişme gösterme mecburiyeti görülmüştür.
Yükseliş

Osmanlı'nın beylik dönemlerinde diplomasi kurumsal bir hal almamıştır. Uzmanlaşmış birimler yoktur. Diplomatik görevleri nişancı yürütmektedir. 1453'te İstanbul'un fethi ile bütün Akdeniz havzası ile düzenli diplomatik ilişkilerin başladığı söylenebilir. J.C. Hurewitz, İstanbul'un fethedildiği ve akabinde ikamet elçilerinin kabul edildiği 1453'ten, imparatorluğun yıkıldığı 1923'e kadar süren dönemdeki diplomasiyi dört dönemde inceler.
1453'ten 1699'a, Karlofça Antlaşması'nın imzalanmasına kadar süren dönem.
1699'dan 1793'e, ilk ikamet elçiliğinin açıldığı ve böylece sürekli diplomasiye geçilmesine kadar süren dönem.
1793'ten 1821'e, ikamet elçiliklerinin çalışmalarına ara vermesine kadar süren dönem.
İkamet elçiliklerinin yeniden açıldığı 19. yüzyıl ortalarından, 1923'te cumhuriyetin ilanına kadar süren dönem.
İlk dönemlerde kurucu Osman Bey, Bizans İmparatorluğu aleyhine genişlemeyi sürdürürken, Bizans tekfurları arasındaki güç mücadelelerinden yararlanmayı başarmıştır. Kimi zaman Osmanlı Sultanları Bizans imparatorları ile benzer ittifaklar yapmış, özellikle Balkanlar'da Sırp, Bulgar ve yerel Rum despotlarıyla savaşlarında askeri destek sağlamışlardır. Böylece yeni topraklar kazanmışlardır.
İlk yüz elli yılda çok hızlı biçimde genişleyen devlet, 1450'lerde imparatorluk haline gelmişti. Bu zamana dek nişancı uluslararası ilişkilerde görevliyken, daha sonraki yüzyıl içinde reisülküttap öne çıkmıştır. Reisülküttap'ın diplomasinin yürütülmesiyle ilgili: diğer ülkelere gönderilecek namelerin hazırlanması, alınan namelerin tercüme ettirilmesi, Osmanlı ülkesine gelen yabancı elçilerle ilgili izin belgelerinin hazırlanması, bu elçilerin yol ve konaklamalarıyla ilgili düzenlemeler yapılması, ahidnamelerin saklanması, gerekli durumlarda ahitnamelerle ilgili bilgi verilmesi gibi görevleri vardı. 18. yüzyılda reisülküttap'a bağlı olarak çalışan Divan-ı Hümayun kalemlerinden: Beylikçi, Mektubi, Amedi kalemleri ile Divan-ı Hümayun Tercümanlığı yardımcı görevliler olarak sayılabilir.
Osmanlı'da  ilk kalıcı elçilik 18 Nisan 1453 Osmanlı-Venedik Antlaşması'yla kurulması kararlaştırılan ve aynı yıl faaliyete geçen Venedik Elçiliği'dir. Daha sonra 1535'te Fransa, 1583'te İngiltere ve 1612'de Hollanda ikamet elçilikleri açılmıştır. 16. yüzyılda diğer tüm devletlere karşı baskın olan Osmanlı, 17. yüzyılda itibaren daha anlayışlı bir diplomasi yürütmüştür. Zitvatorok Antlaşması'nda (1606) ilişkileri daha eşitlikçi bir temelde yürütmeyi kabul ettikleri ortaya çıkmıştır. Vasvar Antlaşması (1664), Osmanlıların Batılı diplomatik teamülleri gün geçtikçe daha çok benimsediğini göstermesi açısından da önemlidir.
Duraklama ve Gerileme

1699'daki Karlofça Antlaşması'na kadar Osmanlı Devleti uluslararası ilişkilerinde hakim taraftı. Koşullar buyuruyor, antlaşmaların hamisi oluyordu. Bir lütuf olarak imzalanan barış antlaşmaları ahitname türündeydi. Bu ahitnameler, İslam'ın verdiği diğer dinden olanları cezalandırma yetkisini "aman" vermek tarzında geçici olarak durdurulması idi. 17. yüzyıldan sonra  gaza ve fetih ülküsü terk edilmek ve mevcut toprakları korumak durumunda kalınmıştır. Köprülü ailesine mensup sadrazamlar, başarılı icraatlarıyla iç sorunların belli oranda üstesinden gelinmesini, dışarıda ise prestij ve gücün göreli olarak artması dönemidir.
Karlofça Antlaşması'ndan sonra dış politikada daha barışçıl bir tutum edinilmiştir. 18. yüzyılda Avrupalı güçler ile 1718–1736, 1739–1768, 1774–1787 ve 1792–1798 tarihleri arasında uzun süreli barış dönemleri görülmüştür. 28 Mehmet Çelebi, batıya “alıcı gözle bakan” ilk Osmanlı elçisidir. 18. yüzyılın sonunda bir gaza devleti olmaktan çok, korumacı politikalara yönelinir. Artık Avrupa Osmanlı'ya tehdit olmaya başlamıştır. Ahmet Cevdet Paşa, Polonya'nın 1793'te işgal edilmesi haberi geldiğinde: “Bundan ibret alınarak gerekli düzenin yerine getirilmesine bir kat daha aşırı derecede yapışmak lazım geldiğininin” düşünüldüğünü belirtmektedir.
Fransız Devrimi  milliyetçiliği tetiklemiş ve imparatorluk içindeki milletleri hareketlendirmiştir. Millet bilinci uyanan halklar ayaklanmaya başlamıştır. Sırp ve Yunan ayaklanmaları bunun göstergesidir. Zaten dış politikada zor durumda olan devlet, bir de içeriden darbeler almaya başlamıştır. 18. yüzyılda Avrupa'da Osmanlı Devleti'ni bölüşme planları yapmaya başlanmıştır. Osmanlı Devleti artık korkulan bir tehditten çok "doğu sorunu" olarak anılmaktadır.
18. Yüzyıl sonunda Londra, Paris, Berlin ve Viyana'da kalıcı elçilikler açıldı. II. Mahmut, 11 Mart 1836'da yayınladığı hatt-ı hümayunla Sadaret Kethüdalığı'nı Umur-u Mülkiyye (daha sonra Dâhiliye) Nezareti'ne, Reisülküttaplığı da Hariciye Nezareti'ne dönüştürdü. 1832'den beri Reisülküttaplık görevini yürüten Mehmet Akif Efendi, ilk Hariciye Nazırı olarak atandı.
Konuyla ilgili yayınlar

Osmanlı İmparatorluğu'nda Sürekli Diplomasi'ye Geçiş Süreci, doktora tezi, Gökhan Erdem, Ankara Üniversitesi, 2008
Ahıskalı, Recep, Osmanlı Devlet Teşkilatında Reisülküttablık (XVIII. Yüzyıl)
Akyıldız, Ali, Osmanlı Bürokrasisi ve Modernleşme, İstanbul, İletişim Yayınları, 2004.
Akyılmaz, Gül, Osmanlı Diplomasi Tarihi ve Teşkilatı, Konya, y. y., 2000.
Berkes, Niyazi, Türkiye'de Çağdaşlaşma, yay. haz. Ahmet Kuya ş, 6. B., İstanbul, Yapı Kredi Yayınları, 2004.
Galand, Antonie, İstanbul'a Ait Günlük Anılar (1672-1673), C.2, 3. B., Çev: Nahid Sırrı Örik, Ankara, TTK Yayınları, 1998.
Girgin, Kemal, Osmanlı ve Cumhuriyet Dönemleri Hariciye Tarihimiz (Teşkilat ve Protokol), 3. B., İstanbul, Okumu ş Adam Yayınları, 2005.
Goffman, Daniel, Osmanlı Dünyası ve Avrupa: 1300–1700, Çev: Ülkün Tansel, İstanbul, Kitap Yayınevi, 2004.
Burjuvazinin Yükselişi İmparatorluğun Çöküşü / Osmanlı Batılılaşması ve Toplumsal Değişme, Çev: İbrahim Yıldız, Ankara, Ayraç Yayınevi, 1999.
Sâlname-i Nezâret-i Umur-ı Hâriciyye: Osmanlı Dışişleri Bakanlığı Yıllığı (1301/1885), C. I., Ahmed Nezih Galitekin (Haz.), İstanbul, İşaret Yayınları, 2003.
Herbette, Maurice, Fransa'da İlk Daimi Türk Elçisi: Moralı Esseyit Ali Efendi (1797–1802), Çev: Erol Üyepazarcı, İstanbul, Pera, 1997.
Kantemir, Dimitri, Osmanlı İmparatorluğu'nun Yükseliş ve Çöküş Tarihi, C. II., 6. B., Çev: Özdemir Çobanoğlu, İstanbul, Cumhuriyet Kitapları, 2005.
Karal, Enver Ziya, Büyük Osmanlı Tarihi, C. I., Ankara, TTK Yayınları, y.y.
Kenan, Seyfi, (Ed.) (Eylül 2010). Osmanlılar ve Avrupa. İstanbul: İslam Araştırmaları Merkezi. ISBN 9786055586171.
Kınlı, Onur, Osmanlı'da Modernleşme ve Diplomasi, Ankara, İmge Yayınları, 2006.
Kuran, Ercümend, Avrupa'da Osmanlı İkamet Elçiliklerinin Kuruluşu ve İlk Elçilerin Siyasi Faaliyetleri, 1793–1821, Ankara, TKAE 1968.
Ortaylı, İlber, Türkiye İdare Tarihi, Ankara, Türkiye ve Orta Doğu Amme İdaresi Yayınları, 1979.
Quataert, Donald, Osmanlı İmparatorluğu: 1700-1922, 3. B., Çev: Ayşe Berktay, İstanbul, İletişim Yayınları, 2004.
Sander, Oral, Anka'nın Yükselişi ve Düşüşü: Osmanlı Diplomasi Tarihi Üzerine Bir Deneme, Ankara, İmge Yay., 1993.
Şirin, İbrahim, Osmanlı İmgeleminde Avrupa, Ankara, Lotus Yayınevi, 2006.
Tuncer, Hadiye ve Hüner Tuncer, Osmanlı Diplomasisi ve Sefaretnameler, Ankara, Ümit Yay., 1998.
Unat, Faik Reşit, Osmanlı Sefirleri ve Sefaretnameleri, Ankara, TTK Yayınları, 1992.
1. Süleyman, yabancı elçiyi kabul ederken, Süleymanname- Matrakçı Nasuh
Osmanlı'nın İsveç elçisi Mustafa Ağa, yaklaşık 1727-1732, ressam: George Engelhardt Schroeder
Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu elçisi IV. Murad'ın huzurunda
Sultan 3. Ahmet Hollanda elçisi Cornelis Calkoen'i Topkapı Sarayı'nda kabul ederken, 1727. Eser: Jean Baptiste Vanmour, 1727.
Dolmabahçe Sarayı'ndaki Süfera Salonu-(Elçi Kabul Odası)- Selamlık
Bogotá

| Bogotá |
| --- | --- |
Başkent Bölgesi
Bogotá, Distrito Capital

  Bayrak Arma 
BogotáBogotá'nın Kolombiya'daki konumu
Ülke:  Kolombiya
Bölge: And
Kuruluş tarihi: 6 Ağustos 1538
İdare
 • Belediye başkanı: Claudia López Hernández (2020–2023)
Yüzölçümü
 • Başkent Bölgesi: 1587 km²
Nüfus (2015)
 • Başkent Bölgesi: 7.878.783
 • Metropol: 9.800.000
Zaman dilimi: UTC-05.00 (COT)
Resmî site www.bogota.gov.co
Bogota (1991-2000 yılları arasında Santafé de Bogotá) veya resmî adıyla Bogotá, Distrito Capital (Bogotá, D.C), Kolombiya'nın başkenti ve en büyük şehridir. Aynı zamanda Cundinamarca departmanının merkezidir. Şehir içinde 7,9 milyon kişi nüfusu ve metropolitan alanında 9,8 milyon kişi nüfusu ile ülkenin en büyük şehri ve Güney Amerika'nın en hızlı büyüyen metropollerinden biri olup 2008'den itibaren dünyanın 36. büyük şehridir. Bogotá'nın rakımından dolayı La Paz ve Quito'dan sonra dünyanın en yüksek üçüncü başkentidir.
Bogotá metropolü, ülkenin "Başkent Bölgesi"'dir (İspanyolca: Distrito Capital, kısaca D.C.); böylece doğrudan merkez hükûmeti tarafından idare edilmektedir ve Amerika Birleşik Devletleri'nin başkenti Washington'a benzeyen özel bir statüye sahiptir. Bogotá, ülkenin ana ulaşım noktasıdır ve birçok üniversitesi, lisesi, müzesi ve abidesi ile Kolombiya'nın en önemli iktisadi ve kültür merkezidir.
İklim

|  Bogotá iklimi > Aylar.En yüksek sıcaklık (°C).Ortalama en yüksek sıcaklık (°C).Ortalama sıcaklık (°C).Ortalama en düşük sıcaklık (°C).En düşük sıcaklık (°C).Ortalama yağış (mm) |  Bogotá iklimi > Oca.26,4.20,2.14,3.7,6.−1,5.50 |  Bogotá iklimi > Şub.25,2.20,3.14,5.8,4.−5,2.68 |  Bogotá iklimi > Mar.26,6.19,4.14,9.9,5.−0,4.91 |  Bogotá iklimi > Nis.24,4.20,1.14,9.9,7.0,2.135 |  Bogotá iklimi > May.25,0.19,0.15,0.9,7.0,2.120 |  Bogotá iklimi > Haz.28,6.19,2.14,5.9,5.1,1.54 |  Bogotá iklimi > Tem.25,0.18,6.14,6.9,2.0,4.35 |  Bogotá iklimi > Ağu.23,3.18,8.14,1.8,9.0,4.45 |  Bogotá iklimi > Eyl.26,0.19,2.14,3.8,7.0,3.70 |  Bogotá iklimi > Eki.25,1.19,5.14,3.9,0.1,8.137 |  Bogotá iklimi > Kas.25,6.19,6.14,4.9,2.0,5.127 |  Bogotá iklimi > Ara.24,4.19,9.14,6.8,0.−1,1.81 |  Bogotá iklimi > Yıl.28,6.19,6.14,4.9,0.−5,2.1.012 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
Kaynak: Instituto de Hidrología, Meteorología y Estudios Ambientales (IDEAM)
Kardeş şehirler

29 Ekim 1971'de, Bogotá şehri aşağıdaki şehirle bir şehir kardeşleşmesi antlaşmasını imzaladı:
Miami, Amerika Birleşik Devletleri
14 Haziran 1982'de şehir, aşağıdaki şehirle uluslararası işbirliği için bir şehir kardeşleşmesi antlaşmasını imzaladı:
Seul, Güney Kore
Ayrıca 12 Ekim 1982'de her Latin ülkenin (Latin Amerika, İspanya ve Portekiz) başkentleri arasında bir şehir kardeşleşmesi ilânına katılarak, aşağıdaki her şehir ile kardeş şehir statüsünü paylaşmaktadır:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|   Asunción, Paraguay   Brasilia, Brezilya   Buenos Aires, Arjantin   Guatemala, Guatemala   Havana, Küba   Karakas, Venezuela   La Paz, Bolivya  |   Lima, Peru   Lizbon, Portekiz   Madrid, İspanya   Managua, Nikaragua   Meksika, Meksika   Montevideo, Uruguay   Panama, Panama  |   Quito, Ekvador   San José, Kosta Rika   San Juan, Porto Riko   San Salvador, El Salvador   Santiago, Şili   Santo Domingo, Dominik Cumhuriyeti   Tegucigalpa, Honduras |
Bogotá'dan bir resim.
Orta İngilizce

| Orta İngilizce |
| --- | --- |

Bölge: İngiltere, Galler'in bazı bölgeleri, güney doğu İskoçya ve İskoç kasabaları, İrlanda'nın bir kısmı
Dil ailesi: Hint-Avrupa dil ailesi  Cermen dilleriBatı Cermen dilleriKuzey Denizi Cermen dilleriAnglo-Friz dilleriOrta İngilizce
Dil kodları
ISO 639-2: enm
ISO 639-3: enm
ISO 639-6: meng
Glottolog: midd1317

Orta İngilizce, İngiltere'nin Normanlar tarafından fethinden (1066) sonra 15. yüzyılın sonlarına kadar konuşulmuş eski bir İngilizce türüdür. İngiliz dili, Eski İngilizce döneminden sonra farklı varyasyonlar ve gelişmeler yaşadı. Akademik görüşler değişir, ancak Oxford İngilizce Sözlüğü, Orta İngilizcenin 1150'den 1500'e kadar konuşulduğunu göstermektedir. İngilizce dilinin gelişiminin bu aşaması, tahminen Yüksek ve Geç Orta Çağ'ı takip etti.
Orta İngilizce, kelime hazinesinde, dilbilgisinde, telaffuzunda ve ortografisinde önemli değişiklikler gördü. Orta İngilizce döneminde yazım kuralları çok çeşitliydi. Bu dönemden günümüze ulaşan yazı örnekleri, geniş bölgesel farklılıklar göstermektedir. Daha standartlaştırılmış Eski İngilizce dili parçalandı, yerelleştirildi ve çoğunlukla doğaçlama yapıldı. Dönemin sonunda (yaklaşık 1470) ve Johannes Gutenberg tarafından 1439'da matbaanın icadının yardımıyla, Londra lehçelerine dayalı bir standart (Chancery Standardı) kurulmuş oldu. Bu, büyük ölçüde Modern İngilizce yazımının temelini oluşturdu, ancak o zamandan beri telaffuz önemli ölçüde değişti. Orta İngilizceyi İngiltere'de yaklaşık 1650'ye kadar süren Erken Modern İngilizce izledi. İskoç İngilizcesi eşzamanlı olarak Northumbrian lehçesinin bir varyantından (kuzey İngiltere'de yaygındır ve güneydoğu İskoçya'da konuşulur) gelişti.
Orta İngilizce döneminde, birçok Eski İngilizce dilbilgisi özelliği ya basitleştirildi ya da tamamen ortadan kalktı. İsim, sıfat ve fiil çekimleri, çoğu gramatik hâl ayrımının azaltılması (ve nihayetinde ortadan kaldırılması) ile sadeleştirildi. Orta İngilizce ayrıca Normandiya Fransızcası lehçesinin kelime dağarcığının, özellikle siyaset, hukuk, sanat ve din alanlarının yanı sıra şiirsel ve duygusal diksiyon alanlarında önemli ölçüde benimsendiğini gördü. Geleneksel İngilizce kelime hazinesi, kaynaklarında ağırlıklı olmak üzere Cermen dillerini kullandı ve Eski Norsça etkileri daha belirgin hale geldi. Telaffuzda, özellikle daha sonraki Orta İngilizce döneminde Büyük Ünlü Değişimi geçirmeye başlayan uzun ünlüler ve çift sesli harfleri içeren önemli değişiklikler gerçekleşti.
Kısmen Normandiya hakimiyeti ve İngilizce yerine Fransızca yazmanın getirdiği prestij nedeniyle erken Orta İngiliz edebiyatından çok az eser hayatta kaldı. 14. yüzyılda, John Wycliffe ve dönemin en çok çalışılan ve okunan eseri olmaya devam eden Canterbury Hikâyeleri'nin yazarı Geoffrey Chaucer gibi edebiyatçıların eserleriyle yeni bir edebiyat tarzı ortaya çıktı.
2009-10 Eredivisie

1955 yılından Eredivisie adıyla oynanan 55. lig sezonudur. Son şampiyon(yani bir önceki sezon) AZ Alkmaar'dır. 18 takımın yer aldığı ligin sonunda 16 takım bir sonraki sezonda da Eredevisie de oynamaya hak kazırken 2 takım lige veda eder. Alt lig şampyonu VVV Venlo ve Play-off galibi RKC Waalwijk Eredevisie ye yükselir.
Lig 31 Ağustos 2009'da başlar ve 2 Mayıs 2010'da FC Twente'nin şampiyonluğuyla sona erer.
| Eredivisie |
| --- | --- |
Sezon: 2009-10
Takım sayısı: 18
Şampiyon: FC Twente
Ligden düşenler: RKC Waalwijk, Sparta Rotterdam
Şampiyonlar Ligi: FC Twente(Grup aşaması), Ajax (3. Tur)
Avrupa Ligi: Feyenoord, AZ, Utrecht
Gol kralı: Luis Suárez  (35)
En farklı maç: Ajax 6-0 VVV-Venlo (11 Nisan 2010)
En gollü maç: AZ 6-2 RKC Waalwijk, Feyenoord 6-2 Heerenveen
Oynanan maç sayısı: 306
Atılan gol sayısı: 892 (maç başına 2,92)
← 2008-09  2010-11 →