stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Pigela
Konum

18. yüzyılda kente dair izlenimlerini kaleme alan Richard Chandler gibi farklı tarihlerde Avrupa'dan Batı Anadolu'ya ziyaretlerde bulunan gezginler Efes ve Scala Nova arasında kalan bir tepede kente ait kalıntılardan bahsetmişlerdir. Ancak kentin konumunun belirli akademik çevrelerde Yılancı Burnu olarak görülmesi 1975 yılındaki kazı çalışmalarına dek devam etmiştir. Selçuk-Kuşadası yolu üzerinde 6–7 km uzaklıkta, dönemin Eski Eserler ve Müzeler Genel Müdürü Hikmet Gürçay ve Ekrem Akurgal tarafından yapılan kazılar sonrasında kentin konumu kesin olarak saptanmış ve kentin büyük bir bölümünün imara açılarak üzerine çeşitli turizm tesislerinin inşa edilmiş olduğu resmiyete geçmiştir.
Kentin Roma ve Bizans dönemlerindeki yerleşim yeri olarak kullanılan Helenistik Dönem'deki agorası bugün üzerinde Kuştur tatil köyünün bulunduğu düzlükte yer almaktadır. Kentin limanı ise Kuştur plajı olarak bilinen plajın kuzey ucunda Tusan oteli ve yerel belediye tarafından piknik alanı olarak işletilen Adagöl'ün üzerinde konumlanmaktadır. Efes'e su gönderen ve kenti de beslediği düşünülen dört büyük su kemerlerinden biri olan Değirmendere Su Kemeri kentin doğusundaki dağın eteğinden geçmektedir.
Günümüz perspektifinden bakıldığında Kuşadası'nın ilk yerleşim yerlerinden biri olan kentin ve limanının üzerine Tusan oteli ve Kuştur tatil köylerinin inşa edilmesi turizmin ihtiyaç duyduğu alanlarda dahi mekânsallaşarak rant üretebilmesine örnek olarak verilebilmektedir.
Tarihçe > Kuruluşu

Pygela; Cyrene, Gyneion, Smyrna, Anaea, Thebes, Sinope ile beraber kuruluşu Amazonlar'a atfedilen kentlerden biridir. Efes'te Dünyanın Yedi Harikası'ndan biri sayılan Artemis Tapınağı'nı kuran Amazonlar'ın Efes'in güneyinde kurdukları bu kentte Amazon gelenekleri ileriki çağlarda da varlığını sürdürmüştür.
Tarihçe > Klasik Antik Çağ

Delian Birliği'nin üyesi olan kent ligin İyon bölgesine aitti. Atina Akropolisi'nde yer alan mermer yazıtlardaki yıllık haraç listelerinde Pygela'nın MÖ 446/5 ve 415/14 arasında toplam on bir kez birliğe bir talent değerinde phoros verdiği kaydedilmiştir.
Milet 4. yüzyılda birçok kentin yanında Pygela ile de şehir devletler arası karşılıklı denk vatandaşlık hakları antlaşması olan isopoliteia [en] imzalamıştır.
Büyük İskender'in birliklerinin kentte konakladıklarından söz edilmektedir.
Klasik Çağ'da İyonya sahil şeridindeki şehir devletler arasında yalnızca Pygela'nın kenti 12 İyon kentinden ayrı konumlandıran bir kuruluş mitine sahip olduğu bilinmektedir. Theopompus [en]'un da bahsettiği üzere Agamemnon'un birliklerinden rahatsızlıkları seyahat etmelerine olanak tanımayan bir kısmı tarafından kurulan kentteki vatandaşlık alt bölümlerinden biri olan phyle Agamemnonis da büyük olasılıkla kuruluş mitinin bir yansımasıdır.
Pygela, birlikteki diğer şehir devletlerin siyası nüfuzunda olmadığı MS 4. yüzyılda dahi kent İyon Birliği'nin merkezi Panionion'da temsil edilmemiş, kentin toplantı ve festivallere kendi adına katılımına rastlanmamıştır.
Pygela'nın bağımsızlığının, daha güçlü komşularından, özellikle Samos ve Ephesos'un sürekli tehdidi altında olduğu görülmektedir. Helenistik dönemde Pygela sakinlerinin Efesli vatandaşlar olarak anılması kentin açıkça absorbe edildiğini göstermektedir.
Tarihçe > Geç Antik Çağ ve Erken Orta Çağ

MS 8. yüzyılda kente gelen hacı Aziz Willibald [en], Pygela'yı villam magnam olarak tanımlıyor.  Kent MS 10. yüzyılda Bizans İmparatoru VII. Konstantinos'un De Ceremoniis kitabında Efes'in limanı olarak nitelendirilmiştir. Kitapta kentin limanının ağırlıklı olarak Girit'e giden rahipler tarafından kullanıldığından bahsedilmiştir. Kent bu dönemlerde Girit'e ve Girit'ten bir ikmal noktasıydı ve de donanmaya erzak deposu olarak hizmet etmekteydi. Bu özelliklerinin yanında kent bu tarihlerde haraketli bir ticaret merkeziydi. Alexander Kazhdan, kenti “eski şehirlerin” düşüşünden sonra dokuzuncu ve onuncu yüzyılın sonlarında kurulduğunu iddia ettiği “yeni şehirlerden” biri olarak listeliyor. Ancak kentin halihazırda 723-726'da büyük bir kasaba olarak tanımlanmasının yanında klasik zamanlarda da kuşkusuz var olduğu bilinmektedir.
Kazı ve saha çalışmaları

Avusturya Arkeoloji Enstitüsü'nün İzmir'deki bilimsel sekreterliğini yapmış ve aynı kurumun çatısı altındaki Efes kazılarında başkanlık görevi üstlenen Josef Keil 1905 yılında İyon sahili boyunca yaptığı seyahatinde kentte kayda değer duvar kalıntıları, bir kaya mezarı, dairesel bir yapı ve su kemeri kalıntıları gözlemlemiştir. John Manuel Cook [en], Kuşadası, Pygela yakınlarında protogeometrik çağa tarihlenen seramik parçalarının ele geçtiğinden söz etmektedir.
Yapılan ilk kazılarda kentte yerleşmenin en erken Hellenistik çağa dek uzandığı düşünülse de daha sonraki kazılarda ise prehistorik çanak - çömleğin saptandığı Hikmet Gürçay tarafından duyurulmuştur.
Pygela kentinde 1975 ve 1978 yılları arasında yapılan saha araştırmaları ve kazılarda gün yüzüne çıkan bulgulara göre kentte bulunan tarihi yerleşim alanı plajın güney sınırını kaplayan tepenin üzerindedir. Bu tepe Helenistik Dönem'de Akropol iken, Roma dönemi'nde burada, suru andıran güçlü duvarların koruduğu kale görünümlü bir villa yer almıştır. Kentin limanının Roma ve Bizans dönemlerinde dar ve kısa bir kanalla denize bağlanmakta olduğu tespit edilmiştir. Yapılan kazılarda Gürçay ve Akurgal tarafından kentin surlarının 40 metrelik bir kesiti temizlenmiş ve gün yüzüne çıkarılmıştır.
Günümüzde Kuştur tatil köyünün bulunduğu düzlükte yer alan ve Roma ve Bizans dönemlerinde kentin yerleşim yeri olan alanda Efes Müzesi Müdürlüğü tarafından yürütülen kazı çalışmalarının giderleri daha sonraki yıllarda antik kentin üzerine inşa edilmiş olan Kuştur tatil köyü yönetimince karşılanmıştır. Dönemin kazılardan sorumlu Efes Müzesi Müdürü Selahattin Erdemgil, kazılarda ele geçen mermer ve seramik eserlerin işletmenin yetkilileri tarafından kendi özel ticarethanelerinde toplu olarak sergilenmekte olduğundan bahsetmiştir.
Pygela kalıntılarında kentinin isminin yazılı olduğu bir yazıta ulaşılamamış ve yapılan kazılarda Pygela'da bir antik kentte bulunması gereken tiyatro, stadyum ve büyük cadde kalıntısı bulunamamıştır.
Aydın Arkeoloji Müzesi Müdürlüğü tarafından 2009 yılında kentte bir kurtarma kazısı yürütülmüştür. Yapılan kurtarma çalışmalarında çıkarılan eserler, taş olanları müzenin bahçesinde olmak üzere, Aydın Arkeoloji Müzesi [en]'nde sergilenmektedirler.
Toponimi

"... daha sonra, Agamemnon tarafından kurulan ve askerlerinin bir kısmının mesken tuttuğu Artemis Munychia (Ἄρτεμις Μουνυχία veya Ἀρτέμιδος τῆς Μουνιχίας) tapınağına sahip küçük bir kasaba olan Pygela gelir. Askerlerinden bazılarının bir kalça hastalığına (πυγαλγία; Romanize pygaglia) yakalandığı ve "ağrılı kalçalar" (pygagleis) olarak adlandırıldıkları ve bu hastalıktan muzdarip oldukları için orada kaldıkları söylenir. Kent bu nedenden ötürü bu uygun adı almıştır." Strabo, Geōgraphika, b.14, chap. 1, sect. 20
Romalı coğrafyacı Pomponius Mela (MS 1. yüzyıl ortaları) ve Yaşlı Plinius'a göre Phygela (Φύγελα) olarak bahsettikleri firariler tarafından kurulduğunu söyledikleri kent adını Grekçe firari ya da kaçış anlamına gelen phyle (φυλὴ) kelimesinden alıyordu.
Orada söylenenlere göre kaçaklar tarafından kurulmuş, (ve adı bu görüşü onaylayan) Phygela bulunur. Efes ve Asya'nın hükümdarları Amazonlar'ın tanrıçaya adadığı Diana'nın en ünlü tapınağı oradadır. Pomponius Mela, de Chorographia, Kitap 1, bölüm 87-88
Pygela sakinleri, Delian Birliği'nin MÖ 5. yüzyıl Atinalı haraç listelerinde Pygeles (Πυγελες) olarak anılır.
Efes yakınlarında su kemeri harabeleri gravürü – Mayer Luigi – 1810
Departure of the Amazons, Claude Deruet 1620, Metropolitan Sanat Müzesi, New York
Kuştur Oteli tabelasının altında konumlanan Helenistik Döneme tarihlendiği düşünülen tümülüsün otel çitleri arasından görünümü
Vergi listelerine göre düzenlenmiş MÖ. 445 tarihinde Atina İmparatorluğu haritası.
Tümülüs anıt mezarı ya da kaya mezarı odasının içinden bir görünüm
Atina haraç listesinden bir kesit. MÖ 425–424.
MÖ 350-300 civarlarına tarihlenen Pygela madeni parası. Solda Artemis Munychia başı, sağda yan profil boğa figürü ile altında geven otu tasviri görülmekte.
Cem Sultan

Aynı adlı futbolcu için Cem Sultan (futbolcu) sayfasına bakınız.
| Cem Sultan |
| --- | --- |
Şehzade Sultan (İddia)
İtalyan ressam Pinturicchio'nun çizimiyle Şehzade Cem.
Osmanlı Padişahı (İddia)
Hüküm süresi: 28 Mayıs 1481 – 20 Haziran 1481
Önce gelen: II. Mehmed
Konya sancak beyi
Hüküm süresi: 1474 – 1481
Önce gelen: Şehzade Mustafa

Doğum: 22 Aralık 1459(1459-12-22) Edirne
Ölüm: 25 Şubat 1495 (35 yaşında) Napoli
Defin: 1499 Muradiye Külliyesi, Bursa
Eş(ler)i: Gülşirin Hatun
Çocuk(lar)ı: Şehzade Oğuz Han Şehzade Murad Şehzade Abdullah Ayşe Sultan Gevher Melike Sultan
Hanedan: Osmanlı Hanedanı
Babası: II. Mehmed
Annesi: Çiçek Hatun
Dini: İslam
İmza: 
Mehmed ve Oğlu, Gentile Bellini'nin II. Mehmed ve oğlu Cem Sultan'ı resmedildiği varsayılan tablo.
Cem Sultan'ın tuğrası.
Cem Sultan ya da Şehzade Cem (22 Aralık 1459, Edirne - 25 Şubat 1495, Napoli), II. Mehmed'in Çiçek Hatun'dan olma en küçük oğlu ve II. Bayezid'in küçük kardeşi. Ağabeyi II. Bayezid ile girdiği taht mücadelesiyle bilinir.
Yaşamı

22 Aralık 1459 tarihinde Edirne Sarayı'nda doğdu.
Annesi Çiçek Hatun'dur. Dört yaşına geldiğinde çeşitli hocalardan dersler almaya başladı. Bu eğitim 10 yaşına kadar sarayda devam etti. Rumca dâhil bazı dilleri öğrendi.
10 yaşındayken Kastamonu Sancak Beyliği görevi ile saraydan ayrıldı. Yanında bulunan iki lalası (Süleyman Çelebi ve Nasuh Çelebi) ve bu şehrin kültürel ve eğitim kaynakları dolayısıyla bu görevde de eğitimine devam etti. Bunun yanında sancak beyliği olarak siyaset ve kamu idaresi konularında pratik bilgiler, tecrübeler ve yetenekler kazandı. Şehzade Cem için 1472'de İstanbul'da sünnet töreni yapıldı.
1473'te Fatih Sultan Mehmed, Uzun Hasan'ın üzerine doğu seferine gitti. Büyük şehzadeleri olan Şehzade Mustafa ve Şehzade Bayezid'i yanında götürdü. Cem'i lalaları ile geride Edirne Sarayı'nda kaymakam olarak bıraktı. O zamanlara sarayda iç oğlanı olan ve sonradan vatanı İtalya'ya dönerek hatıratını yazan Vicenza'li Angiolello bu dönem olaylarını hatıralarına geçirmiştir. Bu anılara göre Anadolu'ya geçen Fatih Sultan Mehmed'den Edirne'ye 40 gün kadar hiç haber gelmemişti. Bunu Sultan'ın başına gelen bir felaket olarak yorumlayan Şehzade'nin iki lalası onu sultan olarak ilan ederek saray halkının ona biat etmesini sağladılar. Fakat Fatih Sultan Mehmed bu seferde galip olarak geri dönüp bu olayı öğrenince çok sinirlendi. Şehzade'nin lalalarını (Süleyman ve Nasuh çelebileri) idam ettirdi. Fatih Sultan Mehmed'in bu olayı ciddi olan bir saray komplosu olarak görmesi mümkündü. Fakat belki de kendi gençliğinde babası II. Murad'ın kendine sultanlığı devrinden sonraki bir Melami şeyhine inanarak yaptığı hareketleri hatırlayarak, sonraki kararlarından bir toy, genç şehzadenin kandırılarak da bir yakışıksız hareket olarak gördüğü düşünülmesi çok olasıdır. Çünkü ertesi yıl Konya'da valiyken ölen Şehzade Mustafa'nın yerine Şehzade Cem'i Konya'ya vali olarak atadı.
3 Mayıs 1481'de Fatih Sultan Mehmed'in ölümü üzerine yeni padişahı belirlemek için Amasya'da bulunan en büyük Şehzade Bayezid'e ve Konya'da bulunan en küçük Şehzade Cem'e haberciler gönderildi. Veziriazam Karamanlı Mehmet Paşa, Şehzade Cem taraftarıydı ve bu yüzden sultanın vefatını bir süreliğine gizlemeye çalışmışsa da bunu başaramamıştı. Duruma kızan Yeniçeriler ayaklanıp sadrazam Karamanlı Mehmed Paşa'yı öldürdüler ve Şehzade Bayezid'in, İstanbul'da bulunan oğlu Korkut'u saltanat naibi ilan ederek onu tahta çıkardılar. Ancak Cem Sultan'a gönderilen haberci, yolda Şehzade Bayezid'in kayınbabası ve Anadolu Beylerbeyi olan Sinan Paşa tarafından yakalandı ve öldürülmesi neticesinde Cem Sultan haberi aldığında iş işten geçmiş, en büyük destekçisi sadrazam Karamanlı Mehmed Paşa da yeniçerilerin isyanıyla öldürülmüştü. Cem Sultan, babasının vefatını dört gün sonra öğrenebildi. Şehzade Bayezid, İstanbul'a varır varmaz devlet idaresini eline aldı.
Bursa'da tahta çıkışı

Cem Sultan, babasının meşhur Kanunnâme'sine koydurttuğu "Her kimseye evladımdan saltanat müyesser ola karındaşlarını nizam-ı âlem için katletmek münasiptir. Ekser ulemâ dahi bunu tecviz etmişlerdir..." hükmü gereği öldürüleceğinden emin olduğundan, Konya civarında topladığı bir miktar askerle Bursa'ya doğru ilerledi. Cem Sultan, 4000 kadar askeriyle birlikte 27 Mayıs 1481'de İnegöl önlerine geldi. Sultan II. Bayezid, Ayas Paşa idaresindeki bir orduyu Cem Sultan'ın üzerine gönderdi. 28 Mayıs'ta yapılan muharebeyi kazanan Cem Sultan Bursa'da padişahlığını ilan etti. Kendi adına hutbe okutarak para bastırdı ve çeşitli fermanlar yayımladı. Bu saltanatı ancak yirmi gün sürdü. Sultan II. Bayezid'e gönderdiği arabulucularla, özellikle büyük halası Selçuk Sultan ile kendisinin Anadolu'da, Sultan Bayezid'in de Rumeli'de padişah olmasını ve Osmanlı topraklarını eşit olarak paylaşmayı teklif etti, kan dökülmemesini talep etmiş, Bayezid buna "Hükümdarlar arasında akrabalık yoktur." şeklindeki Arap atasözüyle karşılık vermişti.
Bundan sonra taraflar daha üstün ve avantajlı duruma sahip olabilmek için gayret gösterdi ve Sultan II. Bayezid, ordusuyla birlikte Cem Sultan'ın üzerine yürüdü. Yenişehir Muharebesini kaybeden Cem Sultan, Konya'ya geldi. Ancak Gedik Ahmet Paşa komutasındaki kuvvetlerin takibi sürünce, Cem Sultan yanına ailesini de alarak Osmanlı topraklarını terk ederek Ramazanoğulları toprakları olan Adana'dan, Memlûk Sultanlığı toprakları olan Halep'e geçip Kahire'ye gitti. Memlüklü Sultanı Kayıtbay onu törenle karşıladı. Fakat Kayıtbay Cem Sultan'in aradığı askeri desteği vermedi. Cem Sultan oradan da Hac mevsiminde Hicaz'a gitti. Cem Sultan, hacca giden ilk Osmanoğlu'dur.
Orada yazdığı şiirlerinde saltanat kavgasından tamamen vazgeçtiği, hac farizasını yerine getirmenin verdiği iç huzuru taç ve tahta bile değişmek istemediği görülür. Hicaz'da bulunmakta iken Bayatlı Mahmud adlı bir tarihçiyi erken Osmanlı tarihlerinden en önemlilerinden biri olan "Cam-i Cemayin" adlı tarih eserini hazırlamaya destek sağladı.
Hac'dan sonra tekrar Kahire'ye gelerek çeşitli telkin ve tahriklerle yeniden talihini denemek istedi. 27 Mayıs 1482'de Konya'yı kuşattı. II. Bayezid'in yaklaşması üzerine kuşatmayı kaldırarak Ankara'ya gitti. Oradan da tekrar Mısır'a gidecekti, ancak yollar tutulmuştu. II. Bayezid bu defa Cem Sultan'a bütün masraflarının karşılanması şartıyla Kudüs'te ikamet etmesini teklif etti; ancak bu teklifi reddetti. Başta Karamanoğlu Kasım Bey olmak üzere etrafındaki bazı kimseler saltanat mücadelesine Rumeli'de devam etmesi tavsiyesinde bulundular. Ağabeyi Sultan II. Bayezid'den bir mektup aldı. Bu mektupta, padişahlıktan vazgeçtiği takdirde kendisine bir milyon akçe ödeneceği belirtiliyordu.
Ölümü

Cem Sultan, 25 Şubat 1495'te öldü. II. Bayezid, 3 günlük yas ilan edip kardeşi Cem Sultan'ın naaşı için para vermeyi reddetti. Bunun üzerine Cem Sultan'ın naaşı uzun süre alıkonmuştur. 1499 senesinde Cem Sultan'ın naaşı için Napoli'ye savaş ilan etti. Bunun üzerine Napoli Cem Sultan'ın naaşını bir gemiye yükleyerek Osmanlı'ya teslim etti.
Şehzade Cem'in naaşı Bursa'da büyükbabası Sultan II. Murad'ın yaptırdığı caminin bahçesine kardeşi Şehzade Mustafa'nın yanına gömüldü.
Annesi ve çocuklarının ne oldukları da acıklıdır. Cem Sultan'ın annesi Çiçek Hatun oğlu Mısır'dayken onunla mektuplaştığı belgelenmiştir. Çiçek Hatun Mısır'da 1495'te vebadan ölmüştür. Cem Sultan'ın oğullarından olan Oğuz daha üç yaşındayken babası Fransa'ya götürüldüğü zaman 1482'de amcası II. Bayezid tarafından boğdurulması emredildiyse de zehirlenerek öldürüldü. Sultan Cem'in diğer oğlu Murad, Rodos'ta kalmış ve bağnaz muhitte vaftiz edilip Hristiyan olmuştur. Murad, kendi oğlu ile birlikte Kanuni Sultan Süleyman'ın Rodos kuşatmasında şövalyelerin yanında bulunmuştu. Rodos Osmanlı kuvvetleri tarafından ele geçirildikten sonra herkesin kaleyi serbestçe terk ettiği halde, Cem'in oğlu Murad ve torunu yakalandı ve fetihten sonra I. Süleyman'ın emriyle boğularak öldürüldü.
Ailesi

Yüzyıllar sonra dahi Avrupa'da kalan bir-iki torununun soyundan gelenleri, bugünün Osmanlı hanedanı Cem Sultan'ın torunlarını kuzen olarak tanıyor, ama aralarına almayı kabul etmiyorlar. Kanuni Rodos'u fethettiği zaman Hristiyan olan torunlarını öldürtmüştür.
Ailesi > Eşi

Gülşirin Hatun
Ailesi > Çocukları

Şehzade Oğuz Han (1474-1483)
Şehzade Murad (1475-1522)
Şehzade Abdullah (1476-1483)
Ayşe Sultan
Gehver Melike Sultan
Şairliği

Sultan şâirler arasında şiirlerinde şahsî duygularını ifade etmede en başarılı sayılanı, Cem Sultan'dır. Şiir ve edebiyatla çok küçük yaşlardan beri meşgul olmuş bir şehzâde olan Cem'in çevresinde, adına "Cem şâirleri" denen bir grup şâir bulunmuştur. Cem Sadisi, Haydar Bey, Sehâî, Kandî, Şâhidî gibi dönemin ünlü şairlerinden oluşan bu gruptan bazı şâirler, Cem'i gurbette de yalnız bırakmamışlardır. Cem Sultan, şiirlerinde yaşadığı sıkıntıları, oldukça duygulu bir anlatımla dile getirir. Cem'in "Fal-i Reyhan" adlı 48 beyitlik manzum bir çiçek falı bulunmaktadır. Cem Sultan'ın biri Farsça diğeri Türkçe olmak üzere iki divanı vardır. Ayrıca ve Hüsrev ü Şirin adlı mesnevisi vardır. Divan'ı baştan sona neredeyse hüzünle doludur.
Popüler kültürdeki yeri

The Borgias dizi filminde Cem Sultan'ı Elyes Gabel canlandırmıştır.
Malkoçoğlu Cem Sultan filminde Cem Sultan'ı Cihangir Gaffari tarafından canlandırıldı.
Cem'in Bursa'da bastırdığı akçe.
Cem Sultan Kasım Bey'e sığınırken II. Bayezid Osmanlı ordusuyla takipte
Cem Sultan'ın Roma'da bulunduğu günlerde resmedilmiş bir tablo.
Cem Sultan ve kardeşi Mustafa'nın Bursa'daki Türbeleri
Endonezce

| Endonezce |
| --- | --- |
Bahasa Indonesia
Bölge: Güneydoğu Asya
Konuşan sayısı: 300 milyon (anadil ve ikinci dil)  (2023)
Dil ailesi: Avustronezya  Malezya-Polinezya dilleriMalezya-Sumbawan dilleriMalay dilleriMalaycaEndonezce
Yazı sistemi: Latin
Resmî durumu
Resmî dil:  Endonezya
Dil kodları
ISO 639-1: id
ISO 639-2: ind
ISO 639-3: ind
Endonezyaca’nın konuşulduğu yerler.
Endonezce ya da Endonezya dili (Endonezce: Bahasa Indonesia), Endonezya ve çevresinde yaklaşık 300 milyon kişi tarafından konuşulan Avustronezya dil ailesine bağlı bir dil. Malaycanın standartlaştırılmış bir değişkesi olan Endonezce Endonezya'nın dünyanın en kalabalık dördüncü ülkesi olmasına bağlı olarak dünyanın en çok konuşulan dillerinden biridir. Tarih boyuncaGüneydoğu Asya takımadaları (Endonezya, Malezya, Singapur, Filipinler) üzerinde lingua franca olarak kullanılmıştır. 700'den fazla yerel dilin konuşulduğu Endonezya'nı resmî dilidir. 1976-1999 yılları arasında Endonezya hakimiyetine bağlı olarak Doğu Timor'da resmî dil olarak kullanılmış olup daha sonra İngilizce ile birlikte çalışma dili olarak kabul edilmiştir. Kasım 2023'te UNESCO'nun resmî dillerinden biri olarak kabul edilmiştir. Endonezya'nın 1945'te bağımsızlığını ilan etmesinden sonra standartlaştırılmış bir Malayca şivesi olmasına bağlı olarak Endonezce ve Malayca farklı diller olarak kabul edilmelerine rağmen neredeyse aynıdırlar.
Endonezcenin kelime dağarcığı yer yer Cavaca, Minangkabauca, Bugice, Banjarca gibi yerel diller ve Arapça, İngilizce, Felemenkçe diğer gibi dillerden etkilenmiştir. Bu dillerden alınan birçok kelime Endonezcenin fonetik ve gramer kurallarına uyacak şekilde uyarlanmıştır. Cümle yapısı özne-fiil-nesne şeklinde olup bu farklı dil ailelerine ait olmalarına rağmen çoğu modern Avrupa dilinin yanı sıra İngilizce ile benzerdir. Endonezcenin yazımı için Latin alfabesi kullanılıp bölgesel olarak "Tulisan Jawi" olarak adlandırılan, Arap harflerinden oluşturulan Cavi alfabesi de kullanılmaktadır.
Halep Devleti

Halep Eyaleti (Fransızca: État d'Alep, Arapça: دولة حلب Dawlat Ḥalab) San Remo Konferansı ve Kral I. Faysal'ın Suriye'deki kısa ömürlü monarşisinin çöküşünü takiben, Fransa'nın Levant Yüksek Komiseri General Henri Gouraud tarafından Suriye'nin Fransız Mandası'nda kurulan beş devletten biriydi.
Diğer devletler Şam Devleti (1920), Alevi Devleti (1920) ve Cebel el-Dürzi Devleti (1921) idi. Büyük Lübnan Devleti (1920) daha sonra modern Lübnan ülkesi oldu. Halep Devleti'nin başkenti olan Halep'ti.
Kuruluş

Halep Devleti, 1 Eylül 1920'de Fransız General Henri Gouraud tarafından, Suriye'yi birkaç küçük devlete bölerek daha kolay kontrol edilmesini sağlamak için bir Fransız planının parçası olarak ilan edildi. Fransa, Meyselun Muharebesi'nden sonra birleşik bir Suriye fikrine daha fazla düşman oldu. Halep Devleti, İskenderun Sancağı'nı içeriyordu ve Kamil Paşa el-Kudsi tarafından yönetiliyordu.
Gouraud, Halep'i Şam'dan ayırarak iki şehir arasındaki geleneksel rekabet durumundan yararlanmak ve siyasi bölünmeye dönüştürmek istedi. Halep halkı, Şam'ın yeni Suriye ulusunun başkenti olarak seçilmesinden memnun değildi. Gouraud bu duyguyu sezdi ve Halep'i Şam'ın rekabet etmesinin zor olacağı büyük ve zengin bir devletin başkenti yaparak onu manipüle etmeye çalıştı. Fransa tarafından çizilen Halep Devleti, Halep çevresindeki verimli ülke ve Fırat'ın tüm verimli havzası da dahil olmak üzere Suriye'nin verimli bölgesinin çoğunu içeriyordu. Devletin ayrıca özerk İskenderun Sancağı üzerinden denize erişimi vardı. Öte yandan Suriye Çölü'nün kıyısında bir vaha olan Şam'ın ne bereketli toprakları ne de denize erişimi vardı. Gouraud, Şam'la yeniden birleşmek istememesi için Suriye'nin tarım ve maden zenginliklerinin çoğunu kontrol etmesini sağlayarak Halep Devletini potansiyel yöneticileri için çekici hale getirmek istedi.
Nüfus

Halep Devletinde Sünni Müslümanlar çoğunluktaydı. Bu nüfus çoğunlukla Araplardan oluşuyordu, ancak özellikle doğu bölgelerindeki Kürtleri ve Osmanlı döneminde yer değiştiren diğer çeşitli etnik kökenleri, özellikle Çerkesleri, Arnavutları, Boşnakları, Bulgarları, Türkleri, Kabardeyleri, Çeçenleri ve diğerlerini de içeriyordu. Halep'te de Nebbol, Fu'a, ez-Zehra', Kefrayya ve Maarrat Misrin gibi kasabalarda önemli miktarda Şii Müslüman nüfus yaşıyordu.
Halep aynı zamanda Doğu'nun en zengin ve en çeşitli Hristiyan topluluklarından birine ev sahipliği yapıyordu. Bir düzine farklı cemaate mensup Hristiyanlar (Ermeni Apostolik, Rum Katolik ve Süryani Ortodoks kiliselerinin yaygınlığı), Halep şehrinin nüfusunun yaklaşık üçte birini temsil ediyordu ve bu da onu Orta Doğu'da Lübnan dışında en büyük Hristiyan topluluğa sahip şehir haline getiriyordu. Süryani etnik kökene sahip birçok Hristiyan, devletin doğu bölgelerinde de yaşıyordu.
1923 yılında devletin toplam nüfusu 604.000 civarındaydı (doğu bölgelerinin göçebe nüfusu hariç). Halep şehri ayrıca büyük bir Yahudi cemaatine de sahipti.
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
1921-22 Fransız nüfus sayımına göre Halep Devlet, Nüfusunun Genel Dağılımı
| Din | sakinleri | Yüzde |  |  |  |  |
| Sünniler | 502.000 | %83,1 |  |  |  |  |
| Hristiyanlar | 52.000 | %8,6 |  |  |  |  |
| Aleviler | 30.000 | %5 |  |  |  |  |
| Yahudiler | 7000 | %1,2 |  |  |  |  |
| Yabancılar | 3000 | %0.5 |  |  |  |  |
| Toplam | 604.000 | %100 |  |  |  |  |
Valiler

1920-1922 General Kamil Paşa el-Kudsi (1845–1926)
1923 Mustafa Bey Barmada (1883–1953)
1924-1925 Mar'i Paşa el-Mallah (1856–1930)
Fransız Delegeler

1920-1922 General de Lamothe
1922-1924 Genel Billotte (1875-1940)
1925 Mösyö Jacques Reclus
Yönetim Kurulu

Fransız hükûmetinin arzularına rağmen İslamo-Arap direnişi, Fransızları bölgeyi yönetmede onlar aracılığıyla çalışmaya zorlamada yeterliydi. Böylece 1920 yılında genel valiyi tamamlamak üzere Yönetim Kurulu oluşturuldu. Konseyin dört üyesi şunlardı: Mar'i Paşa el-Mallah (İçişleri), Subhi Bey el-Nayyal (Adalet), Nasri Efendi Bekhaş (Ticaret ve Tarım) ve Victor Effendi 'Ajouri (Finans). El-Mallah'ın 1921'deki istifası üzerine, içişleri müdürü olarak el-Nayyal ve el-Nayyal'in yerine adalet müdürü olarak Zeki Bey el-Gorani seçildi. 1923'te solcu bir Fransız hükûmeti iktidara geldi ve pan-Arap Suriye'sinin kurulmasına izin vererek siyasi yönünü değiştirdi. Böylece Halep Yönetim Kurulu, Suriye Federasyonu'nun kurulmasının ardından lağvedildi.