Tarımda cinsiyet rolleri
Avrupa

Bugünkü BDT'de tarım toplumu binlerce yıl öncesine dayanır ve çok sayıda farklı kültürü içerir. Slavca konuşan toplumlar, mülk ve hakları babadan oğla aktaran genel Hint-Avrupa babasoylu modelini takip etme eğilimindeydiler. Tarımda bu, toprak ve hayvancılık anlamına geliyordu. Çiftlikteki cinsiyet rolleri, çiftliğin ve tüm içeriğinin babaya veya büyükbabaya ait olduğunu varsayıyordu. Öte yandan, Ural dilini konuşan toplumlar, bireysel çiftlik evleri arasında katı sınırlar olmaksızın, toprağın daha geniş bir geniş aile veya halk grubunun alanı olarak kabul edildiği nispeten eşitlikçi bir sisteme sahipti. İşbölümü katı değildi ve eşler genellikle yan yana çalışıyor veya çeşitli görevlerde birbirlerine yardım ediyorlardı.
Rus İmparatorluğu döneminde, Slav ataerkisi vurgulandı ve genel olarak daha büyük ölçüde desteklendi. Bu, özellikle 18. ve 19. yüzyıllarda, bu sistem 19. yüzyılın sonlarında değiştirilene kadar, her çiftçinin veya çiftlik işçisinin İmparatorluğun feodal hiyerarşisinde bir konuma sahip olduğu kabul edilen güney ve orta Rusya'daki durumdu. Erkekler resmi toprak sahipleri ve karar vericilerdi, ancak kadınların karar vermede (özgür köylü çiftliklerinde) genellikle önemli miktarda resmi olmayan etkisi vardı.
Devrime giden yıllarda, feodalizmin kalıntıları dağılırken, birçok Rus çiftçi ailesi artellere (артели) veya kooperatiflere katıldı. Kooperatifler (en azından teoride), feodal yönteme keskin bir tezat oluşturacak şekilde, toplu kararlar alınırken erkeklerin ve kadınların görüşlerinin eşit şekilde dikkate alınmasını uyguladılar. Dahası, İmparatorluk demiryolu ve karayoluyla daha fazla birbirine bağlı hale geldikçe, orta ve güney Rusya'nın kırsal sakinleri (kuzeyde ve doğuda varlığını sürdüren) Ural temelli çiftlik işletme sistemleri hakkında bilgi edindiler. Bu kuzey ve doğu gelenekleri, ortaya çıkan kooperatif uygulamalarına katkıda bulundu.
Devrimden sonra, hükûmet başlangıçta artel hareketini destekledi ("kolektivist" olduğu için). Ancak Stalinist hükûmet iktidara geldiğinde, birçok artelin yerini merkezi hükûmetin kontrolü altındaki devlet çiftliği birimleri (sovkhozy veya Совхоэӣ) aldı. Cinsiyet rolleri üzerindeki etki değişkenlik gösteriyordu: Her iki cinsiyetten işçiler de benzer görevleri yapmakla görevlendiriliyordu, ancak bunu mutlak olarak belirleyen sabit bir kural veya gelenek olmamasına rağmen yöneticiler ve gözetmenler çoğunlukla erkekti. Kafkas ve Orta Asya cumhuriyetlerinde yerel (ve nihayetinde İslami) geleneklere göre cinsiyete göre gayrı resmi bir ayrım sürdürülmesine rağmen, saha çalışanları genellikle karışık cinsiyetli ekiplerde çalıştı. Birlik boyunca, devlet çiftliği yöneticileri evlilik ilişkilerine çok az saygı gösterme eğilimindeydiler: evlilik, ekonomik emek dünyasına girmesi gerekmeyen, işçilerin kişisel yaşamlarının bir parçası olarak görülüyordu. Bir devlet çiftliğinde doğan veya gebe kalan çocuklar, feodalizmden ödünç alınan bir kavramla, ona "bağlı" kabul edildi.
1960'larda tarım üzerindeki merkezi yönetimin gevşetilmesiyle, kooperatif sistemi bir kez daha SSCB'nin büyük bölümünde büyük ölçekli tarım arazisi operasyonlarının ana sistemi haline geldi. Bu durum o zamandan beri sadece küçük değişikliklerle devam etti.
Daha sonraki hükûmetler, Kruşçev'den itibaren çiftliklerin merkezi kontrolünü kolaylaştırdı, ancak bazı cumhuriyetler (Tacikistan gibi) bu kontrolü kendi eyalet hükûmetlerine aldı ve bugüne kadar büyük kısmını elinde tuttu.
BDT'de küçük ve geniş aile çiftliklerinin bulunduğu yerlerde, fikir birliği genellikle ana karar verme modudur ve işbirliği ana çalışma modudur. Kolektif çiftliklerde de evlilik işbirliği genel dinamiğin saygı duyulan ve teşvik edilen bir parçasıdır ve çiftler genellikle daha geniş çerçeve içinde birimler olarak çalışır. İstisnalar arasında, yaşamın tüm alanlarında cinsiyet ayrımının yüksek olduğu ve evliliğin genellikle ebeveynler tarafından düzenlenmiş bir sözleşme olduğu Çeçenya/Dağıstan/Nahçıvan bölgesi yer alır.