Michael Parenti
Yayınlanmış çalışmaları

Parenti'nin yazarlık kariyerindeki ilk önemli eseri, Democracy for the Few'dir. İlk olarak 1974 yılında yayımlanan kitap, o tarihten bu yana dokuz baskı yapmış ve üniversitelerin siyaset bilimi derslerinde ders kitabı olarak kullanılmıştır. Democracy for the Few, özellikle ekonomik güç ile siyasi güç arasındaki ilişkiye odaklanarak Amerikan hükûmetinin işleyişini eleştirel bir bakış açısıyla analiz eder.
Genel olarak, Parenti'nin kitapları ana akım yayınlarda değerlendirilmemiştir. Bunun tek istisnası, Inventing Reality: The Politics of the Mass Media (1986) adlı kitabıdır. Bu kitap, birçok akademik dergi tarafından incelenmiş ve Michael Pollan tarafından The New York Times'da değerlendirilmiştir Pollan, şöyle yazmıştır: "Yazılı ve görsel basında yer alan bir düzine önemli haberdeki muhafazakâr önyargı kalıplarını belgeleyen Inventing Reality, haber medyasına yönelik sağdan gelen eleştiri bombardımanına karşı değerli bir çürütme sunuyor. Ne yazık ki, Bay Parenti bu önyargıyı açıklarken o kadar basit ve doktriner ki, kitabının kolayca göz ardı edilmesine neden oluyor." Eleştirmen, yazarın "basını öylesine geniş ve Marksist bir çerçeveye oturtuyor ki, pek çok ayrıntıyı göz ardı ediyor. Örneğin, Vietnam ve Watergate dönemlerinde olduğu gibi cesaret ve bağımsızlık dönemlerini yeterince açıklayamıyor." Editöre Mektup olarak yayımlanan eleştiriye verdiği yanıtta Parenti, Pollan'ın olumsuz değerlendirmesine itiraz etti.
Parenti, kitle iletişim araçlarını incelemeye Make-Believe Media: The Politics of Entertainment (1992) adlı kitabıyla devam etti. Kitap, Parenti'ye göre, "militarizm, emperyalizm, ırkçılık, cinsiyetçilik, otoriterlik ve diğer demokratik olmayan değerleri destekleyen imaj ve temaları yayan" çok sayıda popüler film ve TV programını analiz eder. Parenti, işçi sınıfı insanlarının ve sendikaların medyada kötü bir şekilde tasvir edildiğini savunuyor ve büyük stüdyoların "izleyicilere istediklerini verdiği" fikrine karşı çıkıyor. Matthew Alford'un 2010 tarihli Reel Power: Hollywood Cinema and American Supremacy adlı kitabına yazdığı önsözde Parenti, Make-Believe Media'daki bazı argümanlarını tekrarladı. Diğer solcu yazarlar da onun medya eleştirilerinden önemli ölçüde etkilenmiştir.
Kitle iletişim araçlarının toplumdaki rolüne olan ilgisinin yanı sıra Parenti, kültürel konularda da düzenli olarak makaleler ve kitaplar yayımlamıştır. Örneğin, "Reflections on the Politics of Culture" adlı çalışmasında, Antonio Gramsci'nin "kültürün büyük ölçüde toplumsal düzen içindeki mevcut hegemonik düzenlemeleri yansıttığı ve bazı çıkarları diğerlerine göre daha güçlü bir şekilde desteklediği" görüşünü yeniden ele almıştır. Parenti, bu fikri Land of Idols, Superpatriotism, The Culture Struggle ve God and His Demons adlı kitaplarında daha da derinleştirmiştir.
Dirty Truths: Reflections on Politics, Media, Ideology, Conspiracy, Ethnic Life and Class Power (1996) Parenti'nin en geniş kapsamlı yazı dizisini içermektedir. JFK suikastı üzerine yazdığı iki makalede, resmi hükûmet anlatısına şüpheyle yaklaşanlara hak vererek Noam Chomsky gibi solcularla arasındaki mesafeyi açmıştır. Aynı zamanda “Soldaki Komplo Fobisi” olarak adlandırdığı şeyi de incelemektedir. Dirty Truths otobiyografik eskizler ve şiirlerle sona ermektedir.
Parenti'nin 1997 tarihli kışkırtıcı kitabı Blackshirts and Reds: Rational Fascism and the Overthrow of Communism (Akılcı Faşizm ve Komünizmin Yıkılışı) adlı kitabı, 1920'ler ve 30'lardaki Avrupa faşizminin ideolojik temellerini ve neofaşizm olarak vücut bulmuş hallerini inceleyerek başlıyor. Ardından, Sovyetler Birliği ve diğer komünist ülkeleri refleksif kınamalardan koruyarak, bu ülkelerin kapitalist ülkelere göre, örneğin daha az ekonomik eşitsizlik sağlayarak, bir dizi avantaja sahip olduğunu savunarak tartışmalı bir pozisyon alıyor. Yaklaşımını Blackshirts and Reds'in Önsöz'ünde özetlemektedir:
Bu kitap, “demokratik kapitalizm ”in hakim ortodoksluğuna kendini kaptırmış olanları ikonoklastik görüşlerle eğlenmeye, serbest piyasa mitolojisinin ve hem sağ hem de sol anti-komünizmin kalıcılığını sorgulamaya ve çokça kötülenen Kızılların ve diğer devrimcilerin tarihi çabalarını alıcı ama eleştirel olmayan bir zihinle yeniden düşünmeye davet ediyor.
Daha sonra Sovyetler Birliği'nin “iyi bilinen eksikliklerinin ve adaletsizliklerinin” Rus İç Savaşı, Nazi liderliğindeki çok uluslu işgal ve Doğu Bloku'na yönelik askeri olmayan kapitalist müdahale biçimleriyle daha da kötüleştiğini savunmaktadır. Dahası, “saf sosyalistlerin” ve “sol antikomünistlerin” Sovyet modelinde uygulanan “kuşatma sosyalizmine” karşı uygulanabilir bir alternatif belirlemede başarısız olduklarını ifade etmektedir. Blackshirts and Reds, 20. yüzyıl sosyalizminin nadir görülen bir savunmasını yaparak anarşist ve sol yayınlardan sert tepkiler topladı.