stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Güneydoğu Asya
Dinler > İslâm

İslam esas olarak dünyanın en büyük Müslüman nüfusa sahip ülkesi olan Endonezya'da, Brunei ve Malezya'da bulunur, ancak Filipinler'in güneyinde, Tayland'da ve Batı Myanmar'da da Müslüman azınlıklar vardır. Bölgedeki yaklaşık 200 milyon Müslümanın yüzde 95'i Endonezya ve Malezya'da yaşıyor.
Müslüman inancının Hint tüccarları aracılığıyla İslam, 8. sırada geldi. Yüzyıldan Güneydoğu Asya'ya. Ancak, özellikle deniz ticaret kentlerinde 14'üne kadar yaygın kullanım bulamadı. Güneydoğu Asyalı yöneticiler, dini önceki güç ilişkilerinden kurtulmanın bir yolu olarak keşfettikten sonraki yüzyıl. Arap İslamının aksine, Güneydoğu Asya'daki İslam güçlü bir şekilde senkretistiktir ve aşırı derecede ılımlı olduğu düşünülmektedir. Diğer şeylerin yanı sıra, bu, İslam'ı bölgeye ilk kez getiren ve aynı zamanda yerel geleneklerle birleşen Hint yöneticilerin tasavvufi yönelimlerine kadar izlenebilir.
Siyasi olarak İslam, özellikle Endonezya'da bağımsızlık hareketi sırasında birleştirici bir milliyetçi rol oynadı. 1970'lerden bu yana Endonezya'da, Filipinler'de ve son zamanlarda Tayland'da dini olarak desteklenen ayaklanma ve çatışmaların sayısı artmaktadır. Bununla birlikte, İslam'ın küresel rönesansı ve siyasi ve sosyal baskı nedeniyle köktendinciler son zamanlarda popülerlik kazandılar. Güneydoğu Asya halifeliğinin amacına ulaşmak için terörist yöntemler kullanan ve El Kaide ile yakın temasları olduğu söylenen Jemaah Islamiyah (JI) özel olarak belirtilmelidir.
Dinler > Konfüçyüsçülük

Konfüçyüsçülük, Singapurlu vatandaşlar ile aynı zamanda Malezya'da da yaygın bir şekilde Çin kökenli nüfus içinde yaygındır.[kaynak belirtilmeli]
Spor Dalları

Güneydoğu Asya Oyunları 1958'den beri iki yılda bir düzenleniyor.
Edebiyat

Reginald le May: Güneydoğu Asya. Hindistan'ın mirası. Kindler, Münih 1967, DNB 574856773.
Hans-Dieter Kubitscheck: Güneydoğu Asya - Halklar ve Kültürler. Akademie Verlag, (olmadan Berlin (Doğu) 1984 ISBN, DNB 840498519).
Johannes Glembek: Güneydoğu Asya'ya 24 Eylül 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Bakış. Disiplinlerarası Çalışma ve Araştırma Enstitüsü, Trier 1995, ISBN 3-930644-00-2.
Bernhard Dahm, Roderich Ptak: Güneydoğu Asya El Kitabı - Tarih, Toplum, Politika, Ekonomi, Kültür. Beck, Münih 1999, ISBN 3-406-45313-9.
Mary Somers Heidhues: Güneydoğu Asya - Kısa bir tarih. Thames & Hudson, Londra, 2001, ISBN 0-500-28303-6.
Karl Pilny: Atlamada Kaplan: Güneydoğu Asya'da Politika, Güç ve Piyasalar, Kampüs, Frankfurt am Main 2008, ISBN 978-3-593-38678-2.
Fritz Schulze, Holger Warnk (editörler.): Güneydoğu Asya'daki Müslümanlar ve Gayrimüslimler. Harrassowitz, Wiesbaden 2010 ISBN 978-3-447-05729-5 (= Güneydoğu Asya Frankfurt Araştırması, Cilt 4).
Fritz Schulze, Holger Warnk (editörler.): Islam and State in Southeast Asia / Islam and State in Southeast Asia, Harrassowitz, Wiesbaden 2010 ISBN 978-3-447-06408-8 (= Frankfurt Research on Southeast Asia, Cilt 7, kısmen Almanca/kısmen İngilizce).
5. yüzyıldan beri birbiri ardına var olan önemli Güneydoğu Asya mandaları.
1713 tarihli harita
1914 civarında Doğu Asya ve Okyanusya'daki koloniler
Klasik bale

Kuğu Gölü Balesi'nden bir sahne
Klasik bale, kökeni 17. yüzyıl Fransız saray balesine dayanan, kuralları belirgin, estetiğe dayalı bir dans formudur.
Uyuyan Güzel ve Kuğu Gölü gibi balelerle anılan klasik bale ifadesi, düzen, simetri, uyum ve açıklık gibi biçimsel değerleri içeren koreografiler için kullanılmıştır.
Klasik bale kişisel yorumdan uzak, uluslararası kabul görmüş kurallara uygun olarak icra edilir. Klasik balede dans, ona eşlik eden müzik, kostüm, makyaj, mim ve dekor  gibi tamamlayıcı unsurlarla  desteklenir. Hareketlerin bir anlam ve hikâye taşıması önemlidir. Dansçının mümkün olan en yüksek çeviklik, kontrol, hız, hafiflik ve zarafetle hareket etmesini sağlamak için tasarlanmış kol, ayak, vücut hareketlerine ve pozisyonlarına dayalıdır.
Klasik bale, Fransız Romantik bale stili ile 19. yüzyılda Rus İmparatorluk Bale Okulu'nda geliştirilen tekniklerin ve 19. yüzyılın sonlarında İtalya'da geliştirilen tekniklerin  bir karışımı olarak ortaya çıkmıştır.
Tarihçe > Saray balesi

Klasik bale  olarak adlandırılabilecek ilk danslar, İtalya ve Fransa'da 17. yüzyılda bir saray eğlencesi olarak ortaya çıkmıştır. Saray bahçelerinde ve salonlarında müzik, dekor ve saray modasına uygun zengin kostümler eşliğinde yapılan bu zarif dansı profesyoneller değil, kraliyet ailesi mensubu ve aristokrat erkek dansçılar  icra eder, kadın rollerini de maske takmış erkekler canlandırırdı. Sahnelenen dansların temel hedefi  devleti ve kurulu düzeni övmekti; icracılar gibi izleyiciler de saray çevresi idi. Baleyi tutkuyla sevdiği söylenen Fransa Kralı XIV. Louis, 15 yaşında iken bir bale eserinde "Güneş Tanrısı Apollo" olarak sahneye çıktıktan sonra Güneş Kral olarak anılmaya başladı.  Onun emri ile 1661'de kurulan Kraliyet Dans Akademisi, bale eğitimi için oluşturulmuş ilk akademik yapılanmadır.
Tarihçe > Balenin profesyonel bir sahne sanatı olması

17. yüzyıl sonunda saray balesi soylu amatörler yerine profesyonel sanatçılar tarafından icra edilmeye; kuralları belirlenip yazılı hale getirilmeye başladı. Zıplamalar, tek ayak üstünde dönüşler gibi beceriler önem kazandı ve bale temsilleri saraylardan tiyatrolara taşındı. Kraliyet Dans Akademisi'nin yöneticiliğini yapan Pierre Beauchamp, bale eğitimini ve tekniğini sistematik hale getirdi, balenin beş temel ayak pozisyonunu tanımladı.
Profesyonel kadın dansçılar 1681'den itibaren sahneye çıkmaya başladılar. Paris Operası'nda sergilenen Aşkın Zaferi adlı bale, profesyonel kadın dansçıların ilk gösterisidir. Başlangıçta kadınların ancak uzun elbiselerle dans etmesine izin vardı; ilk kadın balerilerden Marie Camargo sahne giysisini ayak bileğine kadar kısalttıran ilk balerin olarak bilinir. Bale, zamanla Danimarka, Rusya, Avusturya ve İngiltere'ye yayıldı; 18. yüzyıldan itibaren bir sahne sanatı olarak kabul edildi.
Tarihçe > Romantik bale

1830 Devrimi'nden sonra Fransa'da romantik bale ortaya çıktı. Romantik bale döneminde erkek dansçıların yerine kadın dansçılar ön plana geçmiş, parmak ucunda tekniği gelişmiş (point'e kalkmak), kostüm olarak "romantik tütü" denilen giysi kullanılmaya başlamıştır.  Gaz lambasının icadı ile sahnede ay ışığı efektinin kullanılması, antik çağ mitolojisi yerine halk hikâyelerinin doğa üstü kahramanlarının konu alınması, çabasız görünen, akışkan, hafif hareketlerle dans edilmesi romantik dönem balesinin özelliklerindendir. Bu dönemde Paris ve Milano, balenin iki önemli merkezi haline geldi. Devrin ressamları eserlerinde balerinleri konu etti.
Avrupa'da dönemin siyasi olaylarının da etkisi ile balenin gelişimi 1860'tan sonra durdu; sahne sanatları arasındaki gücünü yitiren bale, daha çok akrobasiye dönüştü.
Tarihçe > Klasik balenin ortaya çıkışı

19. yüzyılın ikinci yarısında Batı'da yok olmaya yüz tutan bale sanatı, Rusya ve Danimarka'da gelişimine devam etti. St. Petersburg'a gidip Çarlık Tiyatrosunda dans eden Fransız dansçı Marius Petipa'nın geleneksel Rus balesine Fransız tarzı ile İtalyan balesinin mim özelliklerini eklemesi sonucunda klasik bale ortaya çıktı.
Enrico Cechetti, August Bournonville, Agrippina Vaganova, eğitim sürecinin akademik kurallarını belirleyip klasik balenin temel anlayışlarını oluşturdu. Moskova'daki Rus Kraliyet Tiyatrosu'nun (günümüzdeki adı Bolşoy Balesi) siparişi üzerine Rus besteci Çaykovski'nin bestelediği Kuğu Gölü, Fındıkkran, Uyuyan Güzel bale müzikleri üzerine Petipa ve Lev Ivanov gibi koreograflar tarafından yaratılan eserler, klasik balenin en önemli eserleri arasına girdi.
Tarihçe > Klasik balenin gelişimi

Petipa'nın getirdiği değişmez kuralları olan dans anlayışı zamanla St. Petersburg balesinin genç dansçıları arasında bir tepki uyandırdı. İmparatorluk Bale Okulu öğrencisi Michel Fokine, balede dans, müzik ve görsel sanatların bir bütün oluşturması gerektiği şeklindeki anlayışın öncüsü oldu.
Rus sanatını Fransa'ya tanıtmak isteyen Sergei Diaglihev'in  Paris'te kurduğu Ballets Russes adlı toplulukta koreograf Michel Fokine, besteci Igor Stravinski, sahne tasarımcısı Leon Bakst gibi sanatçıların bir araya gelerek yarattığı eserler, klasik bale anlayışını yeniledi ve klasik bale yeniden bir yükseliş ve yaygınlaşma dönemine girdi. Topluluğun Avrupa ve Amerika'da sahnelediği neo-klasik tarzda eserler sayesinde bale Avrupa'da yeniden doğarken, Amerika kıtası bale ile ilk defa tanıştı. Bu dönemde baletler, balerinler ile eşit değere gelmeye başladı.
Klasik bale dersi

Klasik bale dersi, klasik bale adımlarını öğretilmesini amacıyla gerçekleştirilen ve yıllara yayılan bir çalışma sürecidir. Eğitimin başlangıç yıllarında en temel ve basit bale adımları yer alır; yıllar içinde daha güç ve karmaşık hareketler öğrenilir. İleri sınıflarda, herhangi bir klasik bale eserinin içerebileceği tüm adımlar öğrenilmiş olur ve her gün yapılan ders ile hareketlerin uygulanışı mükemmelleştirilmeye çalışılır.
Klasik bale dersleri sadece öğrenme amaçlı değildir; profesyonel bir dansçının meslek yaşamı boyunca her gün tekrar ettiği hareketleri içerir. Her seviyedeki dansçı için klasik bale dersi, üç ana bölümden oluşur: Bar, Orta, Allegro (zıplama).
XIV. Louis, "güneş" rolünde bale yaparken
Dans eden Camargo, Nicolas Lancret, 1730 civarı.
Edgar Degas'ın Dans Sınıfı tablosu, 1874.
Klasik bale dersinde beşinci pozisyonda öğrenciler
Cilvelim

Cilvelim, Devran Çağlar'ın 1991'de Minareci Müzik etiketiyle Almanya'da yayımlanan stüdyo albümüdür.
Bu albümde eserlerin Türkiye'de yayımlanan albümlere göre isimlerinde değişiklik yapılmıştır.
| Eserin "Cilvelim" Albümündeki Adı | Eserin Orijinal Adı |
| --- | --- |
Bir Kağıt Bir Kalem Verin Bana: Hikâye
Ağlamak Yok Artık: Merhaba
Gözlerinde Büyü mü Var?: Sende Şeytan Tüyü Var
Barışalım: Bu Sana Son Gelişim
Güldürmedi Şansım: Dualarım Sana Tanrım
Şarkı listesi

| # | Şarkı | Söz | Müzik | Süre |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Bir Kağıt Bir Kalem Verin Bana | Fethi Tekin | Selçuk Tekay | 5:17 |
| 2 | Barışalım | Selami Şahin | Selami Şahin | 4:47 |
| 3 | Ağlamak Yok Artık | Naci Eray | Naci Eray | 5:14 |
| 4 | Gözlerinde Büyü mü Var? | Cemal Işıkhan | Mehmet Arslan | 4:37 |
| 5 | Güldürmedi Şansım | İlkan San | Yılmaz Tatlıses | 5:13 |
| 6 | Önemli Mi? | Turgut Taşçeşme | Kemal Taşçeşme | 4:14 |
| 7 | Öğretti Hayat | Ahmet Duyar | Selami Şahin | 4:31 |
| 8 | Silemediler | Levent Bektaş | Vedat Yıldırımbora | 5:14 |
| 9 | Başka Dert | Ahmet Selçuk İlkan | Selami Şahin | 5:27 |
| 10 | Ellerin Kolunda | Vahap Çelik | Orhan Akdeniz | 5:48 |
Albüme ait diğer bilgiler

Bu albümdeki Bir Kağıt Bir Kalem Verin Bana, Ağlamak Yok Artık, Gözlerinde Büyü mü Var?, Güldürmedi Şansım ve Barışalım adlı eserler Bir Kadın Yüzünden albümünden; Önemli mi?, Öğretti Hayat, Silemediler, Başka Dert ve Ellerin Kolunda adlı eserler Bu Benim Şarkım albümüne aittir.
Başka Dert adlı eser, Türkiye'de Sıla Mısırlı ile ortak yapılan Süper İkili albümünde yer almaktadır.
Erdistan

| Erdistan اردستان |
| --- | --- |

ErdistanBaherz'in İran'daki konumu
Ülke:  İran
Eyalet: İsfahan Eyaleti
Şehristan: Erdistan şehristanı
Nüfus2006
 • Toplam: 14.698
Zaman dilimi: UTC+03.30 (IRST)
 • Yaz (YSU): UTC+04.30 (IRST)
Erdistan (Farsça: اردستان), İran'ın İsfahan Eyaleti'nde şehir.
Eyaletin Erdistan şehristanı'nın yönetim merkezi olan şehrin 2006 yılı resmi nüfusu 14.698'dir.
Kent, Karkas Sıradağları'nın güney eteklerinde yer alır ve İsfahan'ın 110 km kuzeydoğusunda bulunur. Sasani devrinde kurulan şehrin, 10. yüzyılda tahkim edildi. Selçuklu döneminden kalma bir cami, çarşısı ve tarihi evleriyle turistik önemi olan bir kenttir. Halkının geçimi tarımdır. Dut, nar ve incir üretimi yapılır.
Kentin, Sasani kralı I. Hüsrev'in doğum yeri olduğu rivayet edilir.
Tarihi yerler

İmamzade Hüseyin: Günümüzde sadece küçük bir kısmı ayakta kalan yapı Büyük Selçuklu devrine ait bir medresedir.
Erdistan Cuma Camii: Büyük Selçuklu devrine ait bir camidir.
Selim Kaya

| Selim Kaya |
| --- | --- |
Doğum: 1 Mayıs 1977 (47 yaşında) Şanlıurfa, TR
İkamet: İstanbul, TR
Milliyet: Türk
Meslek: Jokey
Ödüller: Gazi koşusu şampiyonu İsmet İnönü koşusu

Selim Kaya (d. 1 Mayıs 1977 Şanlıurfa) Türk jokeydir.
Yaşamı

26 çocuktan biri olarak babasının yokluğunda ailesine bakabilmek için 7 ile 10 yaşları arasında çobanlık yapmıştır. O yıllarda ailesinin maddi durumu sebebiyle atını Şanlıurfa'dan yürüyerek 1 haftada Adana'ya götürdüğünü söylemiştir. Henüz 11 yaşında iken abileriyle birlikte hipodromlara giderek seyis olarak işe başlamıştır. İlerleyen yıllarda attan düşerek hayatını kaybeden abisinin izinden giderek jokey olmaya karar vermiştir. Henüz jokeyliğe adım atamamış bir apranti iken attan düşerek kaburgasında çatlak, kafatasında çatlaklarla haftalarca yoğun bakımda kalmıştır. Bu zor süreci atlattıktan sonra, at binmeye devam etmiş ve kısa sürede 100 yarış kazanarak jokeyliğe adım atmıştır.
Yıllarca üst seviyede at binen Kaya, gerek yurtiçi gerek yurtdışında yarışmalarda başarı kazanmıştır. Ribella, Kafkaslı, Pan River, Finesse ve daha birçok şampiyon atla koşmuştur. Ekim 2016 yılında kendi gibi jokey olan Ömer Kaya'nın at üzerinden düşerek ölmesiyle sonuçlanan tatsız günler Kaya ve ailesine büyük darbe vurmuştur. Aralık 2017 tarihinde ailenin büyüğü ve Türk Yarış Atçılığının en başarılı isimlerinden, at sahibi Remazan Kaya kalp krizi geçirerek hastaneye kaldırılmıştır. 14 Şubat 2018 tarihinde hayatını kaybeden Remazan Kaya'nın da vefatı sonrası bir süre camiadan uzaklaşmış olsa da daha sornra at binmeye devam etmiştir. Türkiye, Dubai gibi ülkelerde yarış binerek toplamda "2951" yarışta birinciliğe ulaşmıştır. 2010 yılında "Mystical Storm" adlı atla Gazi Koşusu'nu kazanmıştır. Jokey ayni zamanda Ismet Inönü Koşusu'nu 6 kez kazanarak Halis Karataş ile bu Koşuyu en cok kazanan jokey ünvanini paylaşmaktadir.
Kaya, Kafkaslı isimli safkanla 58 yarış kazanarak bir dünya rekoruna imza atmıştır. Ayrıca Remazan Kaya'nın sahibi olduğu "Kafkaslı" isimli safkanın sık koşmasından dolayı sakatlanarak Grup 1 yarışta pistte kalması ve Selim Kaya'nın başka bir safkanla yarış kazanmasıyla yarış sonrası röportajında pistlere bakarak dolmuş gözleriyle tarihe geçen şu sözleri söylemiştir: "Maalesef atlar sahibini seçemez".
Selim Kaya, 31 Aralık 2020'nin son saatlerinde jokeylik kariyerini bitirme kararı aldığını açıklamıştır. Covid 19 Pandemisi sebebiyle seyircilerin hipodroma girişinin yasak olduğu günlerde "yarışların seyirciyle koşulduğu ilk gün, yarışseverin önünce jübile yapacağım' demiştir. Kaya şimdilerde ticarete atılarak Unano isimli bir şirket kurarak burada da faaliyetlerini sürdürmektedir.
Yarışları terk edeceğini açıklamasına sebeplerden biri "kamçı kullanımının eziyet" olduğu şeklinde açıklamıştır. Bunun üzerine Selim Kaya 5 Ocak 2021 tarihindeki yarışta bindiği "Benim Zaferim" isimli safkanla kamçı vurmadan birinciliğe ulaşarak ilginç ve dikkat çekici bir başarı kazanmıştır.
MFV Neft Mescid-i Süleyman

Müesesse-i Ferhângî Varzeş-i Neft Mescid-i Süleyman, İran'da kurulan futbol kulübüdür. Lig-i Berter-i Halîc-i Fars'da mücadele etmektedir.
Takım Kadrosu

23 Temmuz 2021 itibarıyla

Not: Uyruk bilgisi futbolcuların FIFA uygunluk kurallarınca oynayabileceği millî takımı gösterir. FIFA kuralları haricinde başkaca uyruğa da sahip olabilirler.
| g t Lig-i Berter-i Halîc-i Fars |
| --- | --- |
2022-23 takımları:  Arak Alüminyom  Fulad  Gol Gohâr  Havâdâr  İstiklâl  Melavan  Mes Refsencan  Neft Mescid-i Süleyman  Nessacî Mâzenderan  Perspolis  Peykân  Sanat-ı Mes Kirman  Sanat-ı Neft Abadan  Sepâhân  Traktör Azerbaycan  Zob Ahen İsfahan 
Sezonlar:  2001-02  2002-03  2003-04  2004-05  2005-06  2006-07  2007-08  2008-09  2009-10  2010-11  2011-12  2012-13  2013-14  2014-15  2015-16  2016-17  2017-18  2018-19  2019-20  2020-21  2021-22  2022-23 
Diğer:  Gol kralları  İstatistikler ve rekorlar  Kazanan teknik direktörler  Sezonlar  Şampiyonlar  Yabancı oyuncular
İspanyol edebiyatı

İspanyol edebiyatı, İspanya'da yazılan edebiyat yapıtlarını kapsar. İspanya'nın ulusal dili olan Kastilya lehçesinde kaleme alınan yapıtlar İspanyol edebiyatının ana bölümünü oluşturmakla birlikte, Katalan dili ve Galicia lehçesinde yazılmış yapıtlar da bu kapsamda sayılır.
MS 711'de başlayan Arap istilası sonrasında, İber Yarımadası'nda konuşulan Latince giderek yerel bir dile dönüştü. 9. yüzyılda iç bölgenin kuzeyindeki Burgos kenti dolaylarında ortaya çıkan Kastilya lehçesi, İspanya'nın Arap istilasından kurtulmasıyla güneye doğru yayılma gösterdi. 11. yüzyılda Madrid ve Toledo dolaylarında konuşulan bu dil, 15. yüzyılda Kastilya ve Aragon krallıklarının birleşmesiyle İspanya'nın resmi dili oldu.
Orta Çağ

11. yüzyıldan kalma bilinen ilk İspanyol edebiyatı metinleri Arap harfleriyle Kastilya lehçesiyle yazılmış, yalnızlık ve sevgi gibi ince duyguları dile getiren kısa şiirlerdir. Daha sonraları ise Avrupa'nın tümünde yaygınlık kazanan kahramanlık destanları, İspanya'da da yaygın bir edebiyat türü oldu. Bunlar arasında en önemlisi olan ve 12. yüzyıldan günümüze ulaşan Poema (Cantar) de Mio Cid adlı 3.750 dizelik, yazarı bilinmeyen şiir El Cid lakabıyla tanınan Kastilyalı soylu Ruy Diaz de Vivar'ın başından geçen olayları anlatıyordu. Fransız destanlarının yanı sıra, aynı dönemde dinsel konulu şiirler de yazılıyordu.
Öte yandan, 1085'te Toledo'nun Arap istilasından kurtulmasıyla bu kent, doğu dillerinden yapılan çeviriler için bir merkez olmuştu. Bu çeviriler ise düzyazı türünün gelişmesinde önemli bir etken oldu. Kelile ve Dimne (1251) adlı fabl türünde bir yapıtın çevirisi, İspanyolca yazılmış ilk öykü örneğidir. Düzyazıda Kastilya lehçesinin Latincenin yerini alması 13. yüzyıl ortalarında Kastilya ve León Kralı X. Alfonso'nun çabalarıyla gerçekleşti. Kral Alfonso'nun desteklediği çeviri ve derleme çalışmaları sonucunda klasik metinlerin yanı sıra, doğu, İbrani ve Hristiyan metinlerinin içerdiği bilgiler yerel dile kazandırılmış oldu.
Şiir türünde ise Fransız etkisi taşıyan manastır kökenli, dinsel, öğretici ya da yarı tarihsel konulara yer veren ve bilgili okurlara seslenen yeni bir akım gelişti. Bu akım çerçevesinde adı bilinen en eski İspanyol şairi olan Gonzalo de Berceo (1195-1268), içten bir deyiş ve duygusal bir anlatımla azizlerin yaşamları ve Meryem'in mucizeleri gibi konuları işleyen şiirler yazdı.
14. yüzyıl edebiyat açısından dikkate değer bir yaratıcılık dönemiydi. Kral Alfonso'nun yeğeni Juan Manuel'in 50 ahlak öyküsünden olşan bir derlemesi öykü türünün başlangıcı sayılırken, Juan Ruiz'in Libro de Buen Amor (1330) adlı şiir kitabı bu dönemin başyapıtlarındandır. Kral Arthur öykülerinin İspanyolcaya çevrilerek okunması sonucunda ilk İspanyol romanı sayılan El caballero Cifar (1305) adlı şövalye romansı kaleme alındı. Gene aynı dönemde Garci Rodriguez de Montalvo'nun yazdığı Amadis de Gaula, içerdiği doğaüstü serüvenler ve yarattığı duygusal etkiler nedeniyle 200 yıl önemini korudu.
15. yüzyılda şiir türü İtalyan etkisi altında yeniden bir canlanma gösterdi. Juan Alfonso de Baena, Francisco Imperial, Santillana ve Juan de Mena gibi şairler İspanyol şiirinin biçim ve içerik yönünden zenginleşmesine önemli katkılarda bulundular. Yazarı belli olmayan Danza de la Muerte adlı şiir ise ölüm ve kurbanları arasındaki karşılıklı konuşmalar yoluyla toplumdan bir kesit sunarken, daha sonraki yüzyıllarda gelişecek olan tiyatro türünü müjdeliyordu.
Altın Çağ

1479'da İspanya'nın Aragon ve Kastilya krallıklarının yönetiminde bir birliğe kavuşması, basım yönteminin bulunması, Kristof Kolomb'un Amerika'yı keşfi ve İtalya ile kurulan kültür alışverişi İspanyol Rönesansının başlamasında etken oldu. 16. ve 17. yüzyılları kapsayan altın çağ İspanyol edebiyatının en görkemli dönemidir. Dönemin başlangıcında yazarı bilinmeyen Comedia de Calixto y Melibea (1499) adlı roman bir başyapıt niteliği taşıyordu. Halkın uzun bir süre beğendiği şövalye romanslarının yerini bir yandan İtalyan edebiyatından etkilenen ve kırsal yaşamı yücelten pastoral roman, bir yandan da kökeni İspanya'da olan pikaresk roman aldı. Şövalye romansına tepki olarak doğan ve sevimli bir serserinin yaşamöyküsünü konu alan pikaresk romanın ünlü örneği yazarı bilinmeyen Lazarillo de Tormes'tir (1554). Gene de, bu çağın en ünlü romanı Miguel de Cervantes'in kaleme aldığı ve yarattığı Don Kişot ile uşağı Sanço Panza karakterleriyle çağdaş romanın ilk örneklerinden sayılan Don Kişot'tur (1605-1615).
Orta Çağ kilise oyunlarından esinlenerek gelişen İspanyol tiyatrosu bu dönemde Lope de Vega'nın oyunlarıyla sanatsal doruğa ulaştı. Sayısı 1.800'ü aşan oyunları ustalıklı bir sahne tekniği sergiliyor ve çapraşık olay örgüleri içeriyordu. Lope de Vega'yı izleyen başarılı oyun yazarları arasında Tirso de Molina ve Pedro Calderon de la Barca sayılabilir.
Bu dönemde şiir türünde de önemli gelişmeler oldu. Şair Garcilaso de la Vega İtalyan şiirinde kullanılan ölçüleri Kastilya lehçesiyle yazdığı şiirlere uygulayarak İspanyol lirik şiir geleneğini başlattı. Ünlü gizemci şairlerden San Juan de la Cruz, Aziz Juan de Yepes y Alvarez ile Azize Teresa dinsel konuları işlerken, Luis de Gongora y Argote çok süslü bir dille, yoğun imgeler ve karmaşık bir söz dizimi içeren şiirler kaleme aldı.
18. ve 19. yüzyıllar

18. yüzyılda İspanyol edebiyatında Fransız edebiyatının etkisi sürdü ve Yeniklasikçilik Akımı'na bağlı kalındı. Edebiyat yönünden bir önceki yüzyıla göre sönük geçen bu dönemde, Orta Çağ İspanyol kültürüne yönelik araştırmalar sonucunda doğan eski-yeni tartışmaları edebiyatta eleştirel bir yaklaşımın doğmasını sağladı. Dönemin önemli yapıtları arasında José de Cadalso y Vasquez'in Noches lugubres (1789-1790) adlı düzyazı yapıtı ile José Francisco'nun Fray Gerundio (1758) adlı yergisi sayılabilir. Diego Gonzales ile Juan Melendez Valdes gibi şairler ise şiir türüne bir ölçüde canlılık getirdiler.
19. yüzyılda Avrupa'da yaygınlık kazanan Romantizm Akımı'nın etkileri İspanyol edebiyatında ancak 1830'larda görülmeye başladı ve kısa süreli oldu. İspanya'da Romantizmin önde gelen adları arasında Don alvaro, o la fuerza del sino (1835) adlı oyunuyla şair ve oyun yazarı Angel de Saavedra ve Don Juan Tenorio (1844) adlı oyunuyla yazar José Zorilla sayılabilir.
1850'den sonra ise şiir türünde romantik duyarlılık korunmakla birlikte, bu akımın biçimselliğinden kaçınan Gustavo Adolfo Bécquer, Ramon de Campoamor y Campoosorio ve Gaspar Núñez de Arce gibi yeni şairler ortaya çıktı.
İspanyol romanı 19. yüzyılın ikinci yarısında önemli bir gelişme göstererek yerel gözlem ve betimlemelere yer veren bir bölgesel roman niteliğine büründü. Pedro Antonio de Alarcón'un El sombrero de tres picos (1874), José María de Pereda'nın Peñas arriba'sı (1893) bölgesel romanın önde gelen örnekleri arasındadır.