Al Pacino
Kariyeri > 1972-1983: Şöhrete kavuşması

Francis Ford Coppola, Pacino'yu 1972 yapımı, gişe rekorları kıran mafya filmi Baba’da Michael Corleone rolüne seçti. Jack Nicholson, Robert Redford, Warren Beatty ve o dönemde pek tanınmayan Robert De Niro gibi isimler de rol için düşünülse de, Coppola stüdyo yöneticilerinin daha ünlü birini istemesine rağmen Pacino'da karar kıldı. Pacino’nun performansı ona En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Akademi Ödülü adaylığı kazandırdı ve Halliwell’s Film Rehberi tarafından "yoğun" ve "sıkı bir şekilde kontrol altında" olarak tanımlanan erken dönem oyunculuk tarzının öne çıkan bir örneği olarak değerlendirildi. Ancak Pacino, yardımcı oyuncu kategorisinde aday gösterilmesine tepki olarak Akademi Ödülleri törenine katılmadı, çünkü rol arkadaşı ve En İyi Erkek Oyuncu ödülünü kazanan Marlon Brando'dan daha fazla ekran süresine sahip olduğunu belirtti. Pacino, 1973'te Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye kazanan Korkuluk filminde Gene Hackman'la birlikte rol aldı. Aynı yıl içinde Pacino, New Yorklu polis memuru Frank Serpico’nun meslektaşları arasındaki yolsuzluğu ortaya çıkarmak için gizli göreve girişini konu alan gerçek bir hikâyeye dayanan Serpico filmiyle En İyi Erkek Oyuncu Akademi Ödülü’ne aday gösterildi. 1974’te Pacino, Michael Corleone rolünü Baba II filminde yeniden canlandırdı. Film, En İyi Film Akademi Ödülü'nü kazanan ilk devam filmi oldu ve Pacino, Corleone rolüyle bu kez başrol kategorisinde olmak üzere üçüncü kez Akademi Ödülü'ne aday gösterildi. Newsweek, Pacino’nun Baba II’deki performansını "büyük olasılıkla sinema tarihindeki en etkileyici kalp katılaşması portresi" olarak tanımladı.
1975'te Pacino, banka soyguncusu John Wojtowicz'in gerçek hikâyesine dayanan Köpeklerin Günü filmiyle büyük bir başarı daha elde etti. Filmin yönetmenliğini, birkaç yıl önce Serpico’da da birlikte çalıştığı Sidney Lumet üstlendi. Pacino, bu filmle bir kez daha En İyi Erkek Oyuncu dalında Akademi Ödülü'ne aday gösterildi. 1977'de Sydney Pollack’ın yönettiği Bobby Deerfield filminde bir yarış pilotunu canlandırdı ve bu rolüyle En İyi Erkek Film Oyuncusu - Dram dalında Altın Küre adaylığı kazandı. Bir sonraki filmi, bir mahkeme draması olan ...Ve Herkes İçin Adalet oldu. Pacino, geniş oyunculuk yelpazesi nedeniyle eleştirmenler tarafından övgüyle karşılandı ve dördüncü kez En İyi Erkek Oyuncu dalında Akademi Ödülü'ne aday gösterildi. Ancak ödülü, o yıl Kramer Kramer'e Karşı filmindeki rolüyle kazanan Dustin Hoffman’a kaptırdı. 1970'ler boyunca Pacino, toplam beş Akademi Ödülü adaylığı aldı; bunlardan dördü Serpico, Baba II, Köpeklerin Günü ve ...Ve Herkes İçin Adalet filmleriyle En İyi Erkek Oyuncu kategorisindeydi.
Pacino'nun kariyeri 1980'lerin başında düşüşe geçti; New York'un eşcinsel toplumunun protestolarına neden olan tartışmalı Devriye filminde ve komedi-drama Yazar! Yazar!, eleştirmenlerce beğenilmedi. Ancak Brian De Palma'nın yönettiği Yaralı Yüz (1983) filmindeki performansı kariyerinin en önemli ve belirleyici rolü oldu. İlk gösterime girdiğinde, film şiddet içeriği nedeniyle eleştirel olarak yasaklandı, ancak daha sonra eleştirmenlerin beğenisini kazandı. Film gişede başarılı oldu ve yurt içinde 45 milyon Amerikan dolarının üzerinde hasılat elde etti. Pacino, Kübalı uyuşturucu baronu Tony Montana rolüyle Altın Küre adaylığı kazandı.
1983'te Pacino, Dustin Hoffman ve Paul Newman ile birlikte The Mirror Theater Ltd. için büyük bir bağışçı oldu ve Laurance Rockefeller'dan gelen hibe miktarına eş değer bir katkıda bulundu. Üçü de, tiyatronun kurucusu ve yapımcı sanat yönetmeni olan Sabra Jones ile bağlantıları nedeniyle bu yatırıma ilham aldı; Sabra Jones, aynı zamanda Lee Strasberg’in geliniydi. 1985'te Pacino, tiyatro topluluğuna Eugene O'Neill'in Hughie adlı oyununu sunmayı teklif etti, ancak küçük oyuncu kadrosu nedeniyle oyun o dönemde sahnelenemedi. Aynı yıl kişisel bir projeye yöneldi ve İngiliz yazar Heathcote Williams'ın 1969’da Off-Broadway’de sahnelenen The Local Stigmatic adlı oyununu ele aldı. Oyunun yeniden sahnelenmesinde başrolü üstlendi ve Boston Tiyatro Topluluğu ile yönetmen David Wheeler iş birliğinde 50 dakikalık bir film versiyonunu çekti. Film sinemalarda gösterime girmedi, ancak 2007'de Pacino: An Actor’s Vision adlı koleksiyon setinin bir parçası olarak yayımlandı.