Antik Yunanistan'da fuhuş
Pornai

Pornai (Grekçe: πόρναι) ölçeğin alt ucunda bulunmuştur. Bunlar pezevenklerin veya pornoboskósların (Grekçe: πορνοβοσκός) mülkiyetindeydi ve kazançlarının bir kısmını alıyorlardı (kelime pernemi Grekçe: πέρνημι "satmak"). Bu mal sahibi herhangi bir "vatandaş" olabilir, çünkü bu faaliyet tıpkı diğerleri gibi bir gelir kaynağı olarak görülüyordu: MÖ 4. yüzyıldan bir hatip iki kişiden şöyle bahsetmektedir; Theophrastus, Characters'de (6:5) aşçı, hancı ve vergi tahsildarının yanında pezevengi sıradan bir meslek olarak sıralıyor ama itibarsız da buluyordu. Sahibi ayrıca erkek veya kadın bir metik, yani şehirdeki bir yabancı da olabiliyordu.
Antik Yunanistan'ın klasik döneminde pornai, barbar kölelerdi; Helenistik Dönemden itibaren vatandaşlar, babaları tarafından terk edilen genç kızları da köleleştirebilmeye başladılar. Aksi ispatlanana kadar köle olarak kabul edildi. Pornai bireyler, genellikle Atina'nın liman kenti olan Pire veya Keramikos gibi dönemin "kırmızı ışıklı" bölgelerinde bulunan genelevlerde çalışıyorlardı.
Klasik Atina dönemi siyasetçisi Solon, yasal kamu genelevleri kuran ilk kişi olarak kabul edilmektedir. Bunu halk sağlığı için zinayı önlemek amacıyla yapıyordu. Şair Philemon, bu önlem için onu aşağıdaki terimlerle övdü:
[Solon], Atina'yı hem içgüdüsel bir zorlama hem de uygunsuz bir yöne sapma alışkanlığıyla genç erkeklerle dolu görünce, kadınları satın aldı ve onları çeşitli yerlerde, donanımlı ve herkes için ortak bir yere yerleştirdi. Aldatmaca olmaması için kadınlar çıplak duruyor. Her şeye bak. Belki de kendini iyi hissetmiyorsun. Bir çeşit ağrınız var. Neden? Kapı açık. Bir obolos (gümüş metelik). Atla. Çekingenlik yok, boş konuşma yok, kendini kaçırmıyor. Ama dilediğiniz gibi, istediğiniz şekilde hemen.

Sen dışarı çık. Cehenneme gitmesini söyle. O sana yabancı.
Philemon'un vurguladığı gibi, Solon genelevleri gelirden bağımsız olarak herkesin erişebileceği bir hizmet sunuyorlardı. MÖ 5. yüzyılın sonunda bir memurun günlük maaşı, bir drahminin altıda biri olan bir obolos idi. MÖ 4. yüzyıl ortalarında, bu maaş bir buçuk drahmiye yükselmişti. Aynı dönemde Solon, Afrodit Pandemos'a (kelimenin tam anlamıyla "tüm insanların Afroditi") tapınak inşa etmek için genelevlerden aldığı vergileri kullandı. Bu anekdotların tarihsel doğruluğundan şüphe duyulsa bile, klasik Atina, fuhuşu kendi demokrasisinin bir parçası olarak gördüğü açıktır.
Fuhuş ücretiyle ilgili olarak, ucuz bir fahişe için bir obolus verildiğine dair sayısız örnekler vardır; şüphesiz temel eylemler için. Bunun gerçek fiyat mı yoksa "iyi bir anlaşma" anlamına gelen bir miktar mı olduğunu değerlendirmek zordur.
Sokakta çalışan bağımsız fahişeler üst seviyedeydi. Potansiyel müşterilere cazibelerini doğrudan göstermenin yanı sıra, halka kendilerini tanıtıyorlardı; Belirtilen bir iz bırakan işaretli tabanı olan sandaletler giyiyorlardı; böylece Grekçe: ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ AKOLOUTHEI ("Beni takip et") yazan ayak izi bırakıyorlardı. Ayrıca görünüşe göre oldukça çirkin bir şekilde makyaj yaptılar. Bir çizgi roman yazarı olan Eubulus, fahişelerle şöyle alay ediyor:
"Beyaz kurşun katmanlarıyla üzerinde sıvalı, ... çene altı ile bulaşmış dut suyu. Ve bir yaz günü dışarı çıkarsanız, gözünüzden iki sıra mürekkep gibi su akar ve yanaklarınızdan boğazınıza doğru yayılan ter, yüzünüzde uçuşan tüyler gri görünürken, o kadar doludur ki beyaz kurşun".
Bu fahişeler çeşitli kökenlerden gelebiliyorlardı: Başka iş bulamayan metik kadınlar, fakir dullar ve özgürlüklerini (genellikle krediyle) geri almayı başaran yaşlı pornailer. Atina'da şehre kayıtlı olmaları ve vergi ödemeleri gerekiyordu. Bazıları ticaretlerini gerçekleştirerek iyi bir servet kazandı. 1. yüzyılda, Antik Mısır'da Qift'te, fahişeler için geçiş 108 drahmiye mal olurken diğer kadınlar 20 drahmi ödüyordu.
Tarifelerini değerlendirmek zordur, önemli ölçüde değişiklik gösterirler. 5. ve 4. yüzyılda bir fahişe için ortalama ücret üç obolden drahmiye kadar değişiyordu. Pahalı fahişeler, baştaki Korint Lais'in yaptığı gibi bir stater (dört drahmi) MÖ 1. yüzyılda, Palatine antolojisinde adı geçen Gadaralı Epikürcü filozof Philodemus, V 126, bir düzine ziyaret için beş drahmilik bir abonelik sisteminden bahseder. 2. yüzyılda, Samsatlı Lukianos'un Hetaera Diyaloğu'nda fahişe Ampelis, ziyaret başına beş drahmiyi vasat bir fiyat olarak değerlendirir. (8, 3) Aynı metinde genç bir bakire Mina, yani 100 drahmi (7,3) isteyebilir, hatta müşteri iştah açıcı değilse bunu iki dakika için bile talep edebilir. Genç ve güzel bir fahişe, düşüşte olan meslektaşından daha yüksek bir fiyat talep edebilirdi; seramik üzerindeki ikonografinin gösterdiği gibi, yaşlı kadınlar için özel bir pazar mevcut olsa bile. Müşteri özel bir ilgi talep ederse fiyat değişiyordu. Ara düzenlemeler de vardı; bir grup arkadaş, her biri yarı zamanlı haklara sahip olan özel ilgi satın alabilirdi.
Erkek ziyafetlerinde çalışan müzisyenler ve dansçılar da şüphesiz bu kategoriye yerleştirilebilir. Aristoteles, kendisinin kaleme aldığı Atinalıların Anayasası (L 2) içinde (beşi şehrin içinde ve beşi Pire içinde olmak üzere) on şehir kontrolörüne, (Grekçe: ἀστυνόμοι astynomoi), verilen talimata göre, "flüt kızları, arp kızları ve lir kızları gece başına en az 2 drahmi ile ücretlendirilirlerdi". Cinsel hizmetler açıkça sözleşmenin bir parçasıydı, ancak Agoranomus'un da çabalarına rağmen ücretler dönem boyunca artma eğilimindeydi.