II. Mehmed
Diğer fetihler > Akkoyunlular ile savaş (1473)

Ana maddeler: Otlukbeli Muharebesi ve Akkoyunlular
Osmanlılar ile Akkoyunlular arasındaki düşmanlık, Yıldırım Bayezid ve Kara Yülük Osman Bey zamanına dek uzanıyordu. O yıllarda Osmanlılar Karakoyunlular ile müttefikken, Akkoyunlular da Timur'u desteklemişlerdi. Şimdi ise, Fâtih Sultan Mehmed'in Trabzon İmparatorluğu'nu ortadan kaldırmasından ve Orta Anadolu'da Karamanoğulları Beyliği üzerinde hâkimiyet kurmasından sonra doğudaki en güçlü rakibi, o sıralarda İran ve Doğu Anadolu'nun önemli bir kısmına sahip olan ve Sünni İslam dinine mensup olan Diyarbekir-Tebriz merkezli Akkoyunlular Devleti olmuştu. Akkoyunlular Devleti'nin başında bulunan Uzun Hasan, Anadolu'da 70 sene önceki Timur'un siyasetine benzer faaliyetlerde bulunuyordu. Osmanlı Devleti ile savaş hâlindeki Venedikliler ile diplomatik ilişkiler kurmuştu ve Macaristan, Rodos Şövalyeleri ve Kıbrıs Krallığı ile Osmanlı aleyhine ittifak çalışmalarında bulunmuştu.
1466'dan itibaren Osmanlı kuvvetleri Orta Anadolu'ya girerek Karamanoğulları'nı takibe başladı. Karamanoğlu kuvvetleri doğuya kaçarken Akkoyunlular sınırı geçti. Akkoyunluların Osmanlı topraklarındaki harekâtının haberi İstanbul'a ulaşınca, Fâtih Sultan Mehmed otağını Üsküdar'a kurdurup sefer hazırlıklarına başlanmasını emretti. Sultan Mehmed tarafından tekrar sadrazamlık makamına getirilen Mahmud Paşa, kışın yaklaşmasından dolayı hazırlıkların tamamlanamayacağını söyleyerek padişahı seferin bahara ertelenmesine razı etti ve Akkoyunlular üzerine Konya valisi Şehzade Mustafa gönderildi. Ertesi yıl Sultan, bizzat ordunun başına geçerek doğuya yürüdü.
Uzun Hasan'ın ordusu, Karamanoğulları'ndan arda kalanlarla takviye edilmişti. Ordu kalabalık fakat düzensizdi. Asıl gücünü hafif süvariler ve mızraklı piyadeler oluşturuyordu. Uzun Hasan'ın amacı, Osmanlı sipahilerini mızraklı yayalarla devirmek ve süvarileriyle de kıskaca sarıp yok etmekti. Osmanlı ordusunda ise her ne kadar topçu yeniçeriler olsa da, asıl çarpışmalar sipahiler arasında gerçekleşti. Meydan savaşında sonucu belirleyecek olan da sipahiler ile akıncıların hücumu idi. Ancak Fâtih Sultan Mehmed, İstanbul'un Fethi sırasında gücünü ispatlayan topların bu savaşta da kullanılmasını istiyordu. Bu amaçla ilk kez hafif havan topları üretildi ve bunlar doğu seferine götürüldü. 11 Ağustos 1473 tarihinde Erzincan civarındaki Otlukbeli mevkiinde gerçekleşen savaşta Osmanlılar, Akkoyunlu kuvvetleri karşısında büyük bir zafer elde etti.
Savaş sırasında hem Şehzade Mustafa hem de Şehzade Bayezid'in hücumlarına karşı koyamayan Uzun Hasan, yerine kendisine benzeyen bir askerini bırakıp savaş alanından kaçtı. Zaferden sonra Osmanlı beyleri düşmanı takibi önerse de II. Mehmed ileri gitmedi. Arazi pusu kurmaya elverişliydi. Keşif birliklerinin düşmanı fark etmede geç kalmasını da göz önünde bulunduran Sultan Mehmed, düşmanın gitmesine göz yumdu. Ertesi yıl çatışmalar devam ettiyse de Akkoyunlular için çöküş dönemi başladı. Savaştan sonra II. Mehmed, pek çok ülkeye çeşitli dillerde fetihnâmeler yolladı. Bunlardan biri de Timurlular'a yollanan, Uygur alfabesiyle yazılmış olan fetihnâmedir. Otlukbeli Muharebesi'nde elde edilen zafer, 1402'deki ağır ve büyük Timur mağlubiyetinden sonra doğudan gelecek bir tehlike korkusu taşıyan Osmanlılara büyük bir moral kazandırdı. Bu muharebe ayrıca, birçok tarihçiye göre döneme oranla kullanılan taktik, teknoloji ve insan gücü bakımından 15. yüzyılın en büyük savaşlarından biri olarak kabul edilmektedir. Osmanlı Devleti'nin bu zaferi, Akkoyunluların kendilerini bir daha toparlayamamalarına ve kısa bir süre sonra tarih sahnesinden çekilmelerine yol açtı. Onların boşluğunu ise; Şii mezhebine mensup olan, 1501'de kurulan, Osmanlılar için daha önemli ve ciddi bir rakip olan İran merkezli Safevîler doldurdu.