Okyanus çukurlukları
Morfolojik Tanım > Toplama Prizmaları ve Tortu Taşınması

Toplanma prizmaları iki şekilde büyür: Tortuların plakadan sıyrıldığı ön toplanma ile, hendek yakınında ve batırma dekoltörünün sığ kısımları boyunca alt tabakalar ile buldozer gibi kazınarak. Yakınsak marjın ömrü boyunca önden birikme, prizyoner prizmanın en dış kısmını tanımlayan daha genç tortular ve en iç kısmı tanımlayan en eski tortular ile sonuçlanır. Toplanma prizmasının daha eski (iç) kısımları daha küçüktür ve daha genç (dış) kısımlara göre daha dik yapılara sahiptir. Modern alt bölme bölgelerinde alt tabakanın tespit edilmesi zordur, ancak California Fransisken Grubu gibi eski toplanma prizmalarında tektonik mélanjlar ve dubleks yapılar şeklinde kaydedilebilir.
Farklı toplanma biçimleri, genellikle üç morfolojik farklılığı gösterir. Bu durum çukurun iç eğiminin morfolojisine yansır. Alt eğim, çıkıntılar oluşturan daldırma itme dilimleri içerir. Orta eğim bir sıra veya teras içerebilir. Üst eğim daha yumuşaktır, ancak denizaltı kanyonları tarafından kesilebilir. Yakınsak  marjlar, yüksek bir rahatlamaya sahip olduğu, sürekli olarak deforme olduğu ve tortudaki büyük miktarda akışa karşılık geldiği için aktif bir dağılım ve çökelme yaşarlar. Tortu taşınması, denizaltı heyelanları, enkaz akışları, bulanıklık akımları ve konturitler tarafından kontrol edilir. Denizaltı kanyonları, plajlardan ve nehirlerden tortuyu üst yamaçtan aşağı taşır. Bu kanyonlar kanalize türbiditlerden oluşur ve genellikle derinlemesine tanımı kaybeder, çünkü sürekli faylanma denizaltı kanallarını bozar. Sedimanlar kanallar ve bir dizi fay kontrollü havza yoluyla iç hendek duvarından aşağı doğru hareket eder. Hendeğin kendisi bir tortu taşıma ekseni olarak işlev görür. Çukurda yeterli tortu hareket ederse, bulanıklık akımlarının hendeğin çok ötesine taşınabilmesi ve hatta Alaska'nın doğu Körfezi'nde olduğu gibi dış şişmeyi aşabilmesi için tamamen doldurulabilir. Kuzey Amerika nehirlerinden çökeltiler, dolu Cascadia açmasının üzerine dökülür ve Juan de Fuca levhasını geçerek batıya birkaç yüz kilometre yayılan sırtlara ulaşır.
Bir biriktirici yakınsak marjın iç hendek eğimi, biriktirici prizmanın kalınlığını ve genişliğini yansıtır. Prizma, sedimanların özellikleri tarafından belirlenen eğim ile Mohr-Coulomb teorisine uygun olarak kurulan bir 'kritik konikliği' korur. Çöktürücü litosfer plakasından sıyrılmış bir sediman paketi ve çökeltiler tarafından desteklenen maksimum eğime ulaşmak için ilave edilen eklemsel prizma kama şeklinde deforme olur. Bu kritik koniklik elde edildiğinde, bazalt dekolte boyunca stabil olarak kayar. Gerinim hızı ve hidrolojik özellikler ayrıca, prizyoner prizmanın gücünü ve kritik konikliğin açısını da etkiler. Sıvı gözenek basınçları kaya gücünü değiştirir. Düşük geçirgenlik ve hızlı yakınsama, litostatik basıncı aşan gözenek basınçlarına ve dolayısıyla sığ konik bir geometriye sahip nispeten zayıf bir prizma ile sonuçlanırken, yüksek geçirgenlik ve yavaş yakınsama, daha düşük gözenek basıncı, daha güçlü prizmalar ve daha dik geometri ile sonuçlanır.
Helenik ark sisteminin Helen Açması olağandışıdır, çünkü bu yakınsak marj evaporitleri bastırır. Akdeniz Sırtı'nın güney eğiminin (ek prizmasıyla) yüzey eğimi yaklaşık 1°'de düşüktür. Bu da kama şeklindeki oluşumla beraber çok düşük kesme gerilimi gösterir. Evaporitler, ilave kompleksin sığ konikliğini kontrol eder, çünkü mekanik özellikleri üzerindeki etkileri nedeniyle silisik tortulardan farklıdır ve sıvı akışı ve sıvı basıncı oluşur. 1970'lerde, Girit'in güneyindeki Helen açmasının doğrusal derinliklerinin diğer yitim bölgelerindeki çukurluklarla benzer olduğu düşünülüyordu. Fakat, Akdeniz Sırtı'nın bir yığılma kompleksi olduğunun farkına varıldığında, Helen hendeğinin aslında aç bir ön havza olduğu ve plaka sınırının Akdeniz Sırtı'nın güneyinde olduğu ortaya çıktı.