stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Tatlar
Tarih

Kafkasya'da bulunan Perslerin en eski iması Antik Yunan tarihçisi Herodot'un Ahameniş İmparatorluğu'nun MÖ. 558-330'dan kalmadır ve bu vakitte Güney Kafkasya'yı topraklarına katmışlardır.
Günümüz Ermenistan, Gürcistan ve Azerbaycan'da bulunan arkeolojik bulgular Ahamenî mimarisi, seramiği ve takılar içeriyor.
Bölgedeki Pers nüfusu hakkında Ahamenilerden kalan çok az bilgi vardır. Büyük ihtimalle günümüz Tatlarının ataları Güney Kafkasya'ya Sasaniler döneminde 3-7. yüzyıllar arasında gelmiş ve bölgedeki güçlerini korumak adına garnizonlar inşa etmişlerdir.
Bölge Araplar tarafından fethedildikten sonra (7. ve 8. yüzyıllar) halkın müslümanlaşması başlamış oldu.
Selçuklular tarafından başlayan Oğuz boylarının 11. yüzyılda bölgeye girişi ile günümüz Azeri halkı oluşmaya başladı. Bu vakitlerde Türk Endonimi Tat, Tati kelimeleri, Güney Kafkasya'ya yerleşmiş çiftçilikle uğraşan, bölge Farsçasını konuşan kimseleri ifade etmek için kullanılmaya başlandı.
1230'larda Moğollar Güney Kafkasya'yı fethetti ve İlhanlılar 1250'lerde kuruldu. Moğol hakimiyeti 1360 - 1370'e dek devam etti ancak bu şairler ve bilim insanlarının ortaya çıkmasına engel değildi.
13. yüzyılın sonunda Güney Kafkasya Timur tarafından işgal edilmişti. 15. yüzyılın sonunda ise, Şirvanşahlar büyükçe güç toplamışlardı, hem ekonomik hem siyasi bağları kuvvetlenmişti. 16. yüzyılın ortasındaysa Safevî İmparatorluğu Şirvanşahları yok etmiş, Transkafkasya'yı sınırlarına katmışlardı.
18. yüzyıl sonlarında Rus Çarlığı, İran'ın Kafkasya içerisindeki hakimiyetine sıkça karşı koymuştur. Sonucunda Rus-Pers savaşları 1804-1813 ve 1826-1828 yaşanmış, Gülistan ve Türkmençay antlaşmaları ile son bulmuştur. Bu antlaşmalar ile Rusya Güney Kafkasya'nın büyük bölümünü ve Kuzey Kafkasyanın bir kısmını Kaçar İran'ından almıştır. Bundan sonra Çarcı otoriteler tarafından alınmış, belli sayıdaki Tat halkının ikamet edişi hakkında veriler bulunmaktadır. Rus-Pers savaşı (1804-1813) sırasında Bakü şehrinin yaklaşık 8.000 kişilik nüfusu tamamen Tatlardan oluşmaktaydı.
19. yüzyılda Abbasgulu Ağa Bakıhanov yazılmış Gülistan-i İrem'e göre Tatlar Şamahı, Bakü, Darband ve Kuba'ya yayılmışlardı.
1894 Kafkasya kütüğüne göre, Kafkasya'da 124,693 Tat bulunuyordu. Yine de Azerbaycan dilinin kullanımının artışı sebebiyle Tatça konuşulmamaya, kullanılmamaya başlandı. Sovyet döneminde 1930'ların sonlarında Tatların etnik bilinçleri kaybolmaya başladı ve kendilerine Azeri demeye başladılar. 1926'da 28,443 Tat sayılmışken 1989'da yalnızca 10,239 kişi kendilerini böyle tanımladılar.
2005'te Amerikalı araştırmacılar Kuba, Şabran, Hızı, Siyezen, İsmmayıllı ve Şamahı Rayonlarının çeşitli köylerinde bazı sayımlar yapmışlardır, sonucunda bu köylerde 15,553 Tat bulunmuştur.
Dağıstan ve Azerbaycan arazileri arasında Tatların yaşadığı bölgeler.
Azerbaycan'da Tatlar, 1890
Lahıc, Azerbaycan'da yaşlı bir Tat kadın.
Ela ile Hilmi ve Ali

| --- | --- |
Filmin afişi
Yönetmen: Ziya Demirel
Yazar: Ziya Demirel Nazlı Elif Durlu
Oyuncular: Ece Yüksel  Serkan Keskin Denizhan Akbaba
Süre: 102 dakika
Ela ile Hilmi ve Ali, yönetmenliğini Ziya Demirel’in yaptığı 2021 yapımı Türk filmi.
Film, İstanbul'da bir apartman dairesinde yaşayan matematik hocası Hilmi'nin üniversite sınavlarına hazırladığı yaşça küçük eşi depremzede Ela'nın ve matematik çalıştırdığı, apartman görevlisinin oğlu Ali'nin üstünde eğitimle, nezaketle kurduğu tahakkümü anlatır. Ziya Demirel'in ilk uzun metrajlı filmidir.
29. Uluslararası Altın Koza Film Festivali'nde "En İyi Film Ödülü" dahil yedi ödüle; 41. Uluslararsı İstanbul Film Festivali'nde  "Fipresci Ödülü" dahil dört ödüle değer görülmüştür.
Konusu

Matematik öğretmeni Hilmi, depremzede Ela'yı üniversite sınavına tekrar hazırlamaktadır. Bir yandan da apartman görevlisinin iki senedir sınıfta kalan oğlu Ali'ye  matematik çalıştırır. Bu üç  yalnız kişi, günler geçtikçe kendilerini sınırların kalktığı ve tekinsizleşen bir üçgende sıkışmış bulurlar.
Oyuncular ve ekip

| Oyuncu | Karakter |
| --- | --- |
Ece Yüksel: Ela
Serkan Keskin: Hilmi
Denizhan Akbaba: Ali
| --- | --- |
Yönetmen: Ziya Demirel
Senarist: Ziya Demirel
Senarist: Nazlı Elif Durlu
Görüntü Yönetmeni: Doron Tempert
Kurgucu: Selda Taşkın
Kurgucu: Henrique Cartaxo
Sanat Yönetmeni: Gülay Doğan
Özgün Müzik: Okan Kaya
Yapımcı: Anna Maria Aslanoğlu
Ortak Yapımcı: Öykü Canlı
Ortak Yapımcı: Tanay Abbasoğlu
Ödüller

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Yıl | Festival | Kategori | Aday(lar) | Sonuç |
| 2022 | 41. Uluslararası İstanbul Film Festivali | FIPRESCI Ödülü-Ulusal Yarışma | Ela ile Hilmi ve Ali / Ziya Demirel | Kazandı |
| 2022 | 41. Uluslararası İstanbul Film Festivali | En İyi Senaryo | Ziya Demirel, Nazlı Elif Durlu | Kazandı |
| 2022 | 41. Uluslararası İstanbul Film Festivali | En İyi Kadın Oyuncu | Ece Yüksel | Kazandı |
| 2022 | 41. Uluslararası İstanbul Film Festivali | Mansiyon Ödülü-Ulusal Yarışma | Denizhan Akbaba | Kazandı |
| 2022 | 29. Adana Altın Koza Film Festivali | En İyi Film Ödülü | Ela ile Hilmi ve Ali / Ziya Demirel | Kazandı |
| 2022 | 29. Adana Altın Koza Film Festivali | En İyi Yönetmen Ödülü | Ziya Demirel | Kazandı |
| 2022 | 29. Adana Altın Koza Film Festivali | En İyi Senaryo Ödülü | Ziya Demirel ve Nazlı Elif Durlu | Kazandı |
| 2022 | 29. Adana Altın Koza Film Festivali | En İyi Kadın Oyuncu Ödülü | Ece Yüksel | Kazandı |
| 2022 | 29. Adana Altın Koza Film Festivali | En İyi Sanat Yönetmeni Ödülü | Gülay Doğan | Kazandı |
| 2022 | 29. Adana Altın Koza Film Festivali | Umut Veren Genç Erkek Oyuncu | Denizhan Akbaba | Kazandı |
Hamsili pilav

| Hamsili pilav |
| --- | --- |

Türü: pilav
Tipi: pirinç pilavı
Servis türü: sıcak
Hamsili pilav (Lazca: Kapça princoni)(Gürcüce:ქაფშა ფრინჯონი), Trabzon ve Rize başta olmak üzere Karadeniz Bölgesinde tüketilen bir hamsi yemeğidir.
Tarihçe

Hamsili pilava ait ilk tarife 1764 yılında yazılmış bir risalede rastlanmaktadır.
Yörelere Göre Çeşitleri > Ordu İçli Tava

Ordu içli tava temizlenip kılçıklarından ayrılmış hamsiler ve iç pilav ile hazırlanır. Hamsiler tavanın yüzeyini kapatacak şekilde dizilir. Üzerine pirinç, kuru soğan, kuru üzüm ya da kuş üzümü, dolmalık fıstık, maydanoz, karabiber, pul biber ve tuz hazırlanan iç pilavın koyulup tekrar hamsiyle kapatılıp pişirilmesiyle hazırlanır. Ordu İçli Tava Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından 26.07.2023 tarihinde tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.
Malzemeler

Yarım kilo hamsi
1 çay bardağı sıvı yağ
2 su bardağı pirinç
1 çorba kaşığı çam fıstığı
1 çorba kaşığı üzüm suyu
1 tane kuru soğan
1 tatlı kaşığı tuz
1 çay kaşığı karabiber
3.5 su bardağı su
Yapılışı

Pirinç tuzlu suda 30 dakika boyunca bekletilir. Ayrı ayrı kavrulan çam fıstığı ve kuş üzümünün yağı süzülür ve bu yağ başka bir kaba eklenir. Sıvı yağ pilavın pişirileceği tencereye eklenir. Tencere ısınınca pirinç tencereye dökülür. Pirinçlerin şeffaflaşmasıyla beraber 3.5 su bardağı tencereye ilave edilir. 17 ila 20 dakika boyunca pişirilen pirince fıstık ve üzümler eklenir. Pilavın pişmesini müteakip tencere ile kapağın arasına kağıt havlu yerleştirilir ve pirinç bu vaziyette 20 dakika dinlenmeye bırakılır. Ardından hamsilerin yerleştirileceği kap yağlanır. Yağlanmış kaba kılçıkları ve başı ayıklanmış hamsiler dizilir. Hamsilerin üzerine demlenmiş pilav ilave edilir. Son olarak hamsiler kızarana kadar pişirilir.
Servis

Sıcak olarak servisi yapılır.
Avusturya Belverede Galerisi

| Avusturya Belverede Galerisi |
| --- | --- |


Koordinatlar: 48°11′29″K 16°22′51″D﻿ / ﻿48.19139°K 16.38083°D﻿ / 48.19139; 16.38083
Resmî site: www.belvedere.at/en
Avusturya Belvedere Galerisi (Österreichische Galerie Belvedere), Avusturya'nın Viyana kentindeki Belvedere sarayında bulunan bir müzedir .
Belvedere sarayları, Savoy Prensi Eugene'nin (1663-1736) yazlık ikametgâhıydı. Yapılar on sekizinci yüzyılın başlarında ünlü Barok mimar Johann Lucas von Hildebrandt tarafından inşa edilmiştir ve Orangery ve Saray Ahırları ile birlikte Yukarı ve Aşağı Belvedere'yi ve ayrıca geniş bahçeleri içermektedir. Avrupa'nın en çarpıcı Barok simge yapılarından biri olarak UNESCO Dünya Mirası Listesi'nde listelenmiştir.
Bugün Belvedere, Orta Çağ'dan günümüze uzanan en büyük Avusturya sanatı koleksiyonuna ev sahipliği yapmaktadır. Burada uluslararası sanatçıların çalışmaları mevcuttur. Yukarı Belvedere'de ziyaretçiler, beş yüz yılı aşkın sanat tarihinden alınmış sanat eserleriyle karşılaşmakla kalmaz, aynı zamanda kamaraları da deneyimleyebilirler. Aşağı ve Yukarı Belvedere'ye ek olarak müzenin Prens Eugene'nin şehir sarayında ve 21er Haus'un yanı sıra Gustinus Ambrosi Müzesi'nde başka alanları vardır.
Belvedere'nin sanat koleksiyonu, Avusturya'daki sanatın gelişimine neredeyse eksiksiz bir genel bakış sunar ve böylece ülkenin tarihine dair bir fikir verir. Gustav Klimt'in dünyanın en büyük resim koleksiyonu, 1900'lerde Yukarı Belvedere'de sergilenen Sanat sunumunun merkezinde yer alır. Öne çıkan eserleri Klimt'in resimleri, Öpücük (1908/09) ve Judith ve Holofernes Başkanı (1901), Egon Schiele ve Oskar Kokoschka'nın başyapıtlarıdır. Fransız İzlenimciliğinin önemli eserleri ve Viyana Biedermeier sanatının en büyük koleksiyonu müzedeki diğer ilgi çekici yerlerdir.
Tarih

İki Belvedere sarayı, sanat hamisi ve koleksiyoncusu Prens Eugene'nin yazlık ikametgâhı olduklarında bile bir dizi sanat eserine ev sahipliği yaptı. Prens'in ölümünden sonra, Habsburglar onun koleksiyonlarından bazılarını saraylarla birlikte satın aldılar. İmparatorluk sanat koleksiyonunun çeşitli bölümleri daha sonra 1781'den itibaren Belvedere'de sergilenmeye başladı. 1903'te Aşağı Belvedere'de devlet "Moderne Galerie"si açıldı. Avusturya-Macaristan monarşisinin yıkılmasından sonra, Yukarı Belvedere ve Orangery de müzelere dönüştürüldü. Österreichische Galerie (Avusturya Galerisi), müzenin 1921'deki adıyla, Aşağı Belvedere'deki Barok Müzesi'ni (1923'te açıldı), Yukarı Belvedere'deki 19. Yüzyıl Sanat Galerisi'ni (1924'ten itibaren), Orangery'deki Galeri (1929'dan) ve Modern Sanat Galerisi'ni içeriyordu.. Belvedere'nin ortaçağ sanatı koleksiyonu ilk olarak 1953'te Aşağı Belvedere'nin yanındaki Orangery'de sergilendi.
1955'te yıllarca yeniden inşa ve yenilemeden sonra, Yukarı Belvedere, Gustav Klimt, Egon Schiele, Oskar Kokoschka ve diğer büyük Avusturyalı sanatçıların eserlerini ile halka yeniden açıldı.
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonraki yıllarda birçok satın alma olmuş ve müze genişletilerek modernize edilmiştir. Österreichische Galerie Belvedere bugün Avusturya Federal Müzelerinden (Bundesmuseen) biridir ve 2000'den beri bir vollrechtsfähige "wissenschaftliche Anstalt" (yasal olarak bağımsız bir kamu araştırma/bilim kurumu) olmuştur.
Salzburg Rupertinum ve Mönchsberg'deki Museum der Moderne'nin eski müdürü olan Agnes Husslein, 2007 ve 2016 yılları arasında Belvedere'nin direktörlüğünü yaptı. Belvedere'yi uluslararası bağlamda bir Avusturya sanat müzesi olarak konumlandırdı.
Kapsamlı uyarlama ve yeniden modellemenin ardından, Orta Çağ ve Barok sanat koleksiyonlarının öne çıkanları (daha önce Aşağı Belvedere'deydi) 2008 baharından bu yana Yukarı Belvedere'de sergileniyor. İlk kez, Orta Çağ'dan yirminci yüzyılın ortalarına kadar kalıcı koleksiyonun tüm kapsamı artık tek bir çatı altında görülebiliyor. Aşağı Belvedere ve Orangery'deki uyarlanmış odalar artık geçici sergiler için alan sağlıyor. Ayrıca eski Saray Ahırlarında Orta Çağ mülklerinin bir çalışma koleksiyonu kuruldu. Kalıcı koleksiyonlar 2011 yılında yeniden sergilendi.
Husslein'ın yöneticiliği yıllarında ziyaretçi sayıları istikrarlı bir şekilde artmaktadır ve 2012'de ilk kez bir milyonu (1.088.000 ziyaretçi) geçmiştir.
Galeri

Michael Pacher, Kırbaçlanma, 1497/1498
Jacob van Schuppen, Eugene (1663-1736), Savoy Prensi, 1718
Ferdinand Georg Waldmüller, Elisabeth Waldmüller, Mutter des Künstlers, 1930
Johann Knapp [de], Huldigung an Jacquin (Homage to Jacquin), 1821–1822
Caspar David Friedrich, Elbsandsteingebirge'deki Kayalık Manzara, 1822/1823
Hans Makart, Beş Duyu, 1872/1879
Claude Monet, Père Paul'ün Portresi, 1882
Gustav Klimt, Judith ve Holofernes'in Başkanı, 1901
Gustav Klimt, Öpücük (Aşıklar), 1908–1909
Richard Gerstl, Otoportre, 1908
Egon Schiele, Eduard Kosmack'in Portresi, 1910
Ernst Ludwig Kirchner, Die Klosterser Berge, 1923
Nazilerin yağmaladığı sanat eserleri tartışmaları ve restitüsyonları

26 Ağustos 1959'da, Holokost'tan kurtulan, Auschwitz'de öldürülen Josef Morgenstern'in 5 Ekim 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. dul eşi Alice Morgenstern, Wien, Niederösterreich und das Burgenland'a (Viyana, Aşağı Avusturya ve Burgenland Eyalet Vergi Dairesi) bir talepte bulundu. Buna göre "Eskiden bize ait olan Egon Schiele'nin Dört Ağacı şimdi Yukarı Belvedere'de asılı duruyor. Resmi asla satmadık ama saklaması için Viyana'daki Gumpendorferstrasse avukatı Robert Röhrl adlı bir arkadaşımıza verdik. Ne yazık ki öldü ve resmin Belvedere'deki on dokuzuncu yüzyıl [recte yirminci yüzyıl] koleksiyonuna nasıl girdiğini bilmiyorum " demiştir. Bunun üzerine 20 Mart 2020'de Avusturya Danışma Komisyonu, Schiele'nin Morgenstern'in mirasçılarına iade edilmesini tavsiye etti
Kasım 2006'da elli yıldan fazla süren yasal anlaşmazlıkların ardından bir kurul Edvard Munch'un Viyana'daki Belvedere Galerisi'nde sergilenen "Kumsalda Yaz Gecesi"nin Alma Mahler'in torunu ve tek varisi Marina Fistoulari-Mahler'e iade edilmesine karar verdi. Mahler, Avusturyalı besteci Gustav Mahler'in eşidir.
2006'da Avusturya, Belvedere'den Gustav Klimt'in beş resmini Adele Bloch-Bauer'in mirasçılarına iade etti.
2006'da Avusturya tahkim kurulu, Gustav Klimt'in "Amalie Zuckerkandl" portresinin Naziler tarafından yağmalanmadığına ve iade edilmesine gerek olmadığına karar verdi. Karar kısmen Amalie Zuckerkandl'ın kızıyla birlikte Auschwitz'de can vermesi nedeniyle ve kısmen de MSNBC'nin bildirdiği gibi, "Avusturyalı bir hakem heyeti, açıkça yağmalanmış bu tabloyu iade etmek yerine, Belvedere'de kalması gerektiğine karar verdiği için" çok fazla yoruma neden oldu.
2012'de Wally'nin Portresi adlı bir belgesel, Egon Schiele'nin, Nazi Friedrich Welz'in 1939'da özel koleksiyonundan el koymasına kadar Lea Bondi adlı Viyanalı bir sanat tüccarına ait olan ünlü portresinin, yanlışlıkla İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra başka bir satıcının koleksiyonunun bir parçası olarak Avusturya'daki Belvedere Müzesi'ne iade edildiğini anlattı.
2014 yılında Belvedere'ye Wilhelm Leibl tarafından Nazi zulmü nedeniyle Max Liebermann'ın dul eşi Martha Liebermann'ın mirasçılarına "Çiftçi Mutfağı / Mutfak İç Mekanı"nı iade etmesi emredildi.
Belvedere parkına bakış
Seffâh

Seffah veya  Ebü'l-Abbas Seffah (Arapça: أبو العباس السفّاح), Emevî hanedanının yıkılmasına neden olup Abbâsîler devletinin kurulmasıyla 750-754 döneminde ilk Abbâsî hâlifesi olarak hüküm sürmüştür. "Seffah" kendine verilen bir lakap olup Arapçada "kan dökücü" anlamına gelmektedir.
Hâlifelikten öncesi

Ebu'l-Abbas, Haşimoğulları kabilesinin başkanı idi. Bu kabilenin geçmişi Muhammed'in amcası olan Abbas bin Abdülmuttalib'e, ondan dedesi Abdülmuttalib bin Haşim'e, ondan da Haşim bin Abdümenaf'a dayanmakta idi. Haşimoğulları kabilesi dördüncü hâlife olan Ali bin Ebu Talib'e destek sağlamışlardı. Hem Sünnîler hem de Şiîler tarafından kabul edilen birçok hadise göre, Muhammed'in de bağlı olduğu sülalenin mensupları arasından ileriki bir zamanda başka büyük bir yol gösterici dini lider, Mehdi olarak ortaya çıkacak idi. Büyük arazileri ele geçirip idare etmekte olan Emevî hâlifeleri, özellikle son hâlifeler, bu arazi ve ülkelerde yaşayan, Arap asıllı olmayan ve hatta Arap asıllı ama tanınmış Arap aşiretlerine bağlı olmayan halka karşı uyguladıkları ayrım gösteren siyasetleri biraz yumuşatmayı tercih etmişlerse de Emevîler ülkesinde yaşayan ve Arap olmayan halk arasında büyük bir hoşnutsuzluk bulunmaktaydı. Emevîler ise, bu hoşnutsuzluğu ortadan kaldırıcı politikalar uygulamaya yanaşmaz bir görüntü vermekteydiler.
Bu halk hoşnutsuzluğunun çok iyi bir göstergesi güney Irak'ta bulunan Kûfe'de Emevi halifesi Hişam bin Abdülmelik döneminde çıkan bir büyük ayaklanma idi. 736'da bu şehrin çok büyük çoğunlukla Şii olan halkı Benî Haşim sülalesinden olan ve Muhammed'in torunu ve Ali'nin de oğlu olan Hüseyin Seyyîd’ûs-Şuhedâ'nın torunu Zeyd bin Ali'nin başını çektiği bir ayaklanmaya katılmışlar ve şehri ellerine geçirerek 740'a kadar kendi idareleri altında tutmuşlardı. 740'ta büyük bir Emevi ordusu Kûfe üzerine gönderilmiş; bu ordu şehri eline geçirmiş ve Emeviler'e karşı bu büyük halk ayaklanması bastırılmıştı. Bu Kûfe ayaklanması İslâm ülkelerinde gittikçe artan hoşnutsuzluğa gösterge olmakla beraber Emevîler'in de hala güçlü olduğunu da göstermişti.
743'te Emevî hâlifesi Hişam bin Abdülmelik'in ölmesi dolayısıyla yerine gelen II. Velid'in sefih hayatı, hatalı vali tayinleri ve uyguladığı politikalar dolayısıyla ülkesinde hoşnutsuzluğu artırdı. Bir iç savaşın ortaya çıkmasına neden oldu ve bu iç savaşta II. Velid hâlifelikten indirilip öldürüldü. Yerine geçen III. Yezid'in döneminde de iç savaş devam etti. II. Mervan'nın Emevî hâlifesi olmasından sonra ülkede hoşnutsuzluk o dereceye gelmişti ki her zaman Emevî hâlifelerine bağlı olan Arap Beni Kelb aşiretinin mensuplarıyla ve Suriye'deki askerî birlikler arasında bile fitne çıkmıştı. II. Mervan isyanları bastırmakla uğraşmaktayken efektif devlet merkezini Harran'a yerleştirdi.
Halifelik dönemi > Abbâsî Devleti'nin Kûfe'de kurulması

Hasan bin Kathaba'nın ordusu Kûfe'yi ele geçirdiğinde Horasan'a gönderilmiş Benî Abbas müritlerinin başında bulunan ve bunların başında iyi bir idareci olan Ebu Salama Kûfe önüne geldi ve şehrin idaresini eline aldı. Ebu Salama bundan sonra "Muhammed Evinin Veziri" unvanını aldı ve eski Kûfe valisi olan ve Abbâsîler'e geçmiş bulunan Halid'in oğlu Muhammed "Emir" olarak görev aldı. Ebu Saffah ve kardeşleri Kûfe'de gizlenmekteydiler ve Ebu Salama'nın tavsiyelerine uyarak birkaç hafta daha gizlendikleri yerden çıkmadılar. Ebu Salama bunu hala Vasıt'ta kuşatma altında bulunan Bin Hubeyra'nın Abbâsîler'e karşı tehlike yarattığı nedeni ile aldığını bildirmişti ama bazı kişiler bunun Ebu Salama'nin yeni devletin Şii hükümdarları olmasını tercih etmesinden doğduğunu iddia etmişlerdir.
Son Abbâsî imâmı İbrahim'in 2-3 yıl önce annesi bir soylu olan genç Ebû'l-Abbâs Abdullâh'ı, annesi köle olan ağabeyi Ebû Câʿfer "Mansûr"'a tercih ederek Abbâsî imâmı tâyin ettiği anlaşılınca, Ebû'l-Abbâs'ın ortalığa çıkması kararlaştırıldı. Kûfe'nin Abbâsîler eline geçmesinden 3 ay sonra, Ekim 749'da vezir Ebu Salama'nın da kabul etmesinden sonra Ebû’l-Abbâs Abdullâh bir ata bindirilerek Büyük Kufe Camii'ne götürüldü. Orada Ebû’l-Abbâs Abdullâh mimbere çıkarak hâlife olarak ilk vaizini verdi. Bu vaazı içinde kendisini "Saffah (Kan Dökücü)" olarak isimlendirdiği bildirilmektedir.
Ebu'l Abbas Abdullah Saffan bundan sonra Ebu Salama'nin askeri ordugahına katılmış ve birkaç ay bu ordugahta kalmıştır. Fakat bu dönemde yavaş yavaş Ebu Salama ile arası açılmış olduğu bildirilmektedir.
Ebû’l-'Abbâs Seffah'ın getirdiği yenilikler

Emevîler'i mağlup edip hâlifelik makâmından uzaklaştırdıktan kısa süre sonra, Ebû’l Abbâs Seffah hâlifelik kurumunu yenilemek ve pekiştirmek için uğraşlara girişti.
Kendisine destek verenler yeni kurulan devlet sistemi içinde önemli mevkilere geçmişlerdi. Emevî sülalesinden gelenlere gösterdiği zalim siyaset dışında, muzaffer olan  Seffah'ın devlet idaresinde çok ılımlı politikalar uyguladığına tarihçiler hemfikirlerdir. Ebû'l-Abbâs Abdullâh Seffah'ın yeni devlet idaresinde ve devlet bürokrasisi içinde, sadece Arap asıllılar değil, İranlılar, Yahudiler ve Nasturiler yerlerini almışlardı.
Örneğin Abbasilerin ilk kuruluş döneminde İran asıllı Bermekîler ailesi Abbasi devlet idaresinde önemli rol oynamaya başlamışlardır. Ebu Salama ve Abdulcahm'in ölümünden sonra Halife Seffah "Halid Bermeki"yi vezir tayin etmiştir. Vezir Halid Bermeki, Seffah ile öyle yakın ilişkide olmuştur ki Halid'in yeni doğan kızının süt annesinin Seffah'ın bir eşi olduğu belirtilmektedir. Halid Barmaki vezirlik görevine Seffah'ın ölümünden sonra onun yerine halife olan kardeşi Cafer Mansur döneminde de devam etmiştir.
Eğitime ve okuma-yazmaya çok önem verilmeye başlandı. Özellikle İslâm dünyasında ilk defa olarak Talas Muharebesi sonunda alınan Çinli esirler tarafından Semerkand'da bir kâğıt imalathanesi kuruldu. Bu dünya medeniyeti için büyük bir çığır açmış ve İslâm dünyasında ve sonradan batı Avrupa'da kâğıt kullanılması başlangıcı bu olaya bağlı olmuştur.
Ebû'l-Abbâs Seffah'ın kurduğu yeni Abbâsî ordusu da İslâm dünyası için büyük bir yenilik getirmiştir. Daha önce Emevî hanedanı ve Emevîler Arap olmayanların ve İslâm dininde olmayanların ordularına alınmasına katiyetle aleyhtardılar. Buna karşıt olarak Ebû'l-Abbâs Seffah döneminde 755 yılına kadar Abbâsî ordularının komutanlığını Arap asıllı olmayan Ebû Mûslim Horasanî yapmıştı.
Şiîlik taraftarlarında yarattığı hayâl kırıklığı

Diğer taraftan Ebû'l-'Abbâs Seffah Şiîlik camiasının beklediklerini vermedi. Şiîler kendi imâmlarının hâlife olarak hükûmete geleceğini ve bunun bir barış ve refah çağı açacağını büyük bir inanışla beklemekteydiler. Ebû'l Abbâs Seffah'ın hâlifeliğe gelmesi Şiîler'i büyük bir hayal kırıklığına uğrattı ve bunu Abbâsîler'e destek vermiş olan Şiilere büyük bir ihanet olarak görmeye başladılar.
Ölümü

Ebu'l Abbas Seffah 19 Haziran 754'te Emevî Devleti'ni yıktıktan dört yıl sonra çiçek hastalığından hayata gözlerini yumdu. Ölmeden önce kendisinden sonra hâlifelik görevi için önce ağabeyi Ebû Câfer Mansûr ve sonra da İsâ bin Mûsâ'nın gelmesini vasiyet etmişti. Bu vasiyetine uyularak ağabeyi Ebû Câfer "Mansûr" kendisinin yerine hâlife oldu.
Dipnotlar

1 2 3 4 5 6 7 8  Muir, William (1923) The Caliphate: Its Rise, Decline and Fall. From Original Sources. Edinburgh: John Grant (Yeni baski (2012)
1 2  Muir (1924). s.424
↑  Muir (1924) s.427
↑  Muir (1924) s.425
↑  Üçok, Bahriye (1979) İslam Tarihi Emeviler-Abbasiler, Devlet Kitapları, Ankara: Millî Eğitim Basımevi (1.Basım:1968)
Dış kaynaklar

Üçok, Bahriye (1979) İslam Tarihi Emeviler-Abbasiler, Devlet Kitapları, Ankara: Millî Eğitim Basımevi (1.Basım:1968)
Muir, William (1924), The Caliphate; Its Rise, Decline and Fall From Original Sources, Edinburgh,John Grant (Yeni baski (2012) Ulan Press) Bölüm 80-61. Websitesi: The Caliphate: Its Rise, Decline, and Fall - From Original Sources Table of Contents13 Ekim 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (İngilizce) (Erişim tarihi: 25.4.2010)
Muhammad ibn Jarir al-Tabari (ed. Ehsan Yar-Shater  çev. John Alden Williams)(1989-2007) The History of al-Ţabarī 40 Cilt, Albany: State University of New York Press ISBN 0-88706-563-5 (Cilt 27) (İngilizce)
İngilizce Wikipedia as-Saffah maddesi23 Kasım 2010 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (İngilizce) (Erişim tarihi: 25.4.2010)
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
Seffâh AbbasiDoğumu:  721  Ölümü:  754
Sünni İslam unvanları
| Önce gelen Kurucu  Emeviler halifesi: II. Mervan | İslam Halifesi 749 - 754 | Sonra gelen Mansur |
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  ISNI: 0000 0000 6272 366X  NLI: 987007257057005171  SUDOC: 128039574  TDVİA: ebul-abbas-es-seffah  VIAF: 90060604