stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Derin ven trombozu
Toplumsal

DVT nedeniyle kan sulandırıcı ilaç kullanmak kişinin hayatını değiştirebilir çünkü olası yaralanmalardan sonra kanamayı önlemek için temas veya kış sporları gibi yaşam tarzı aktivitelerini engelleyebilir. Beyin kanamasına yol açan kafa yaralanmaları özellikle endişe vericidir. Bu durum NASCAR sürücüsü Brian Vickers'ın yarışlara katılmaktan vazgeçmesine neden olmuştur. NBA oyuncuları Chris Bosh ve Hall of Famer Hakeem Olajuwon gibi profesyonel basketbolcular tekrarlayan kan pıhtılarıyla uğraşmış ve Bosh'un kariyeri DVT ve PE nedeniyle önemli ölçüde sekteye uğramıştır.
Tenis yıldızı Serena Williams 2011 yılında DVT'den kaynaklandığı düşünülen PE nedeniyle hastaneye kaldırılmıştır. Yıllar sonra, 2017'de, DVT ve PE hakkındaki bilgisi nedeniyle Serena, PE teşhisi konulması ve tedavi edilmesi için doğru bir şekilde kendini savundu. VTE ile bu karşılaşma sırasında, sezaryen ameliyatından sonra hastaneye kaldırılmıştı ve kan sulandırıcı ilaçları kullanmıyordu. PE semptomlarından biri olan nefes darlığının aniden başladığını hissettikten sonra hemşiresine durumu anlatmış ve nefes nefese kaldığı bir sırada BT taraması ve IV heparin damlası istemiştir. Bacaklarında DVT olup olmadığına bakmak için ultrason çekilmeye başlanınca, sağlık personeline semptomlarının olduğu yerde (akciğerlerinde) pıhtı aramadıkları ve PE olduğu varsayılan hastalığını henüz tedavi etmedikleri için duyduğu memnuniyetsizliği dile getirmiştir. DVT değil de PE teşhisi konulduktan ve serum yoluyla heparin aldıktan sonra, PE'den kaynaklanan öksürük sezaryen ameliyatı bölgesinin açılmasına neden olmuş ve heparin de bölgede kanamaya katkıda bulunmuştur. Serena daha sonra hastanedeyken bir IVC filtresi almıştır.
Diğer önemli kişiler de DVT'den etkilenmiştir. Eski Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Richard Nixon ve eski Dışişleri Bakanı Hillary Clinton tekrarlayan DVT geçirmiştir. Clinton'a ilk kez 1998 yılında First Lady iken ve 2009 yılında tekrar teşhis konmuştur. Dick Cheney'e başkan yardımcısı iken bir atak teşhisi konmuş ve TV programı sunucusu Regis Philbin kalça protezi ameliyatından sonra DVT geçirmiştir. DVT ünlü kişilerin ölümüne de katkıda bulunmuştur. Örneğin, DVT ve PE rapçi Heavy D'nin 44 yaşında ölümünde rol oynamıştır. NBC muhabiri David Bloom 39 yaşında Irak Savaşı'nı takip ederken gözden kaçan bir DVT'den ilerlediği düşünülen bir PE nedeniyle ölmüş ve aktör Jimmy Stewart 89 yaşındayken DVT geçirmiş ve bu durum PE'ye ilerlemiştir.
Toplumsal > Tarihçe

MÖ 600-900 yılları arasında yayınlanan bir Ayurveda metni olan Sushruta Samhita kitabı, DVT'nin ilk tanımı olarak gösterilen bilgileri içermektedir. 1271 yılında, 20 yaşında bir erkeğin bacağındaki DVT semptomları bir Fransız el yazmasında tanımlanmıştır ve bu DVT'ye ilişkin ilk vaka veya ilk Batı referansı olarak gösterilmektedir.
1856 yılında Alman doktor ve patolog Rudolf Virchow, köpeklerin şah damarlarına yabancı cisimlerin yerleştirilmesi ve bu cisimlerin pulmoner arterlere göç etmesi üzerine yaptığı analizi yayınladı. Bu yabancı cisimler pulmoner embolilere neden oldu ve Virchow bunların sonuçlarını açıklamaya odaklandı. Günümüzde hiperkoaguabilite, staz ve endotel hasarı olarak anlaşılan üç faktörden bahsetti. Bu çerçeve 1950 yılına kadar Virchow üçlüsü olarak anılmadı, ancak Virchow'un üçlüsünün öğretilmesi, teorik bir çerçeve olarak faydası ve Virchow'un VTE anlayışını genişletmede kaydettiği önemli ilerlemenin tanınması ışığında devam etti.
DVT'yi ultrason ile gözlemleme yöntemleri 1960'larda oluşturulmuştur. Tanılar 1970'lerde ve 1980'lerde yaygın olarak empedans pletismografi ile gerçekleştirilmiştir, ancak özellikle 1986'da prob kompresyonunun faydası gösterildikten sonra ultrason tercih edilen tanı yöntemi haline gelmiştir. Yine de 1990'ların ortalarında kontrast venografi ve empedans pletismografi hala yaygın olarak tanımlanmaktaydı.
DVT için çok sayıda farmakolojik tedavi 20. yüzyılda uygulamaya konmuştur: 1940'larda oral antikoagülanlar, 1962'de subkütan LDUH enjeksiyonları ve 1982'de subkütan LMWH enjeksiyonları. 1974 yılında vasküler enflamasyon ve venöz trombozun birbiriyle ilişkili olduğu ilk kez öne sürülmüştür. Yaklaşık 50 yıl boyunca, aylar süren warfarin (Coumadin) rejimi farmakolojik tedavinin temel dayanağı olmuştur. Varfarinin gerektirdiği kan takibinden ve heparin ve heparin benzeri ilaçların gerektirdiği enjeksiyonlardan kaçınmak için doğrudan oral antikoagülanlar (DOAC) geliştirilmiştir. Rivaroksaban (Xarelto), apiksaban (Eliquis) ve dabigatran (Pradaxa) da dahil olmak üzere DOAC'lar 2000'lerin sonu ile 2010'ların başında piyasaya çıktı. New York Times, bu ilaçların üç üreticisi arasında "doktorların reçete defterleri için" "öfkeli bir savaş" yaşandığını anlattı.
Toplumsal > Ekonomi

VTE, ABD sağlık sistemine yılda yaklaşık 7 ila 10 milyar dolara mal olmaktadır. Hastaneye yatırılan bir ABD hastası için ilk ve ortalama DVT maliyeti yaklaşık 10.000 dolardır (2015 tahmini). Avrupa'da, ilk VTE hastaneye yatış maliyetleri önemli ölçüde daha düşüktür ve yaklaşık 2000 ila 4000 €'dur (2011 tahmini). Post-trombotik sendrom, DVT takip maliyetlerine önemli bir katkıda bulunmaktadır. Ayakta tedavi maliyetleri önemli ölçüde azaltır ve PE için tedavi maliyetleri DVT'ninkileri aşar.
Araştırma yönergeleri

Nature Genetics'te yayınlanan 2019 tarihli bir çalışmada, VTE ile ilişkili bilinen genetik lokusların iki kattan fazla arttığı bildirilmiştir. Amerikan Hematoloji Derneği, güncellenmiş 2018 klinik uygulama kılavuzlarında, çoğu akut veya kritik derecede hasta olan hastalarla ilgili 29 ayrı araştırma önceliği belirlemiştir. Faktör XI, P-selektin, E-selektin inhibisyonu ve nötrofil hücre dışı tuzaklarının oluşumunun azaltılması, kanama riskini artırmadan VTE'yi tedavi edebilecek potansiyel tedavilerdir.
Konuyla ilgili yayınlar

Dalen JE (2003). Venous thromboembolism. CRC Press. ISBN 978-0824756451.
Guyatt GH, Akl EA, Crowther M, Gutterman DD, Schuünemann HJ (February 2012). "Executive summary: Antithrombotic therapy and prevention of thrombosis, 9th ed: American College of Chest Physicians evidence-based clinical practice guidelines". Chest. 141 (2 Suppl): 7S-47S. doi:10.1378/chest.1412S3. PMC 3278060 $2. PMID 22315257.
| --- | --- |
Sınıflandırma: DICD-11: BD71.4 ICD-10: I80.1, I80.2 ICD-9-CM: 453.40 MeSH: D020246 DiseasesDB: 3498
Dış kaynaklar: MedlinePlus: 000156 eMedicine: med/2785 Patient UK: Derin ven trombozu
Sıvıdan kaynaklanan şişme (ödem), basınç uygulandıktan sonra "çukurlaşma" ile sonuçlanabilir. Bu durum sadece bir tarafta meydana gelirse DVT olasılığını artırır.
İliak venler (pelviste) dış iliak veni, iç iliak veni ve ortak iliak veni içerir. Ortak femoral ven dış iliyak venin altındadır. (Burada sadece "femoral" olarak etiketlenmiştir.)
DVT'nin tasviri
Genellikle "kaskad" olarak tanımlanan pıhtılaşma sistemi, pıhtılaşmayı düzenleyen bir grup proteini içerir. DVT riski, kaskaddaki anormalliklerle değişebilir. Düzenleyiciler, antitrombin (ᾳTHR) ve aktive protein C (APC), etkiledikleri pıhtılaşma faktörlerinin üzerinde yeşil renkte gösterilmiştir.
Alt ekstremite toplar damarları
Üst ekstremite DVT'leri subklavyen, aksiller, brakiyal, ulnar ve radiyal venlerde (resimde) ve juguler ve brakiyosefalik venlerde (resimde gösterilmemiştir) meydana gelebilir. Ancak sefalik ve bazilik venler yüzeysel venlerdir.
D-dimer üretimi
Bir IVC filtresi
DVT oluşumunu hızlandırabilecek bir prosedür olan tamamlanmış bir diz protezi ameliyatı için kesi
Bir kompresyon çorabı örneği
Serena Williams, 2017 yılında hastanede yattığı sırada VTE ile yaşadığı korkutucu karşılaşma hakkında uzun uzun konuştu.
Rudolf Virchow
Yaygın bir K vitamini antagonisti olan varfarin, yaklaşık 50 yıl boyunca farmakolojik tedavinin temel dayanağı olmuştur.
Şeytanderesi

Kanyondan doğu sırtından Kızkalesi'nin görünüşü
Şeytanderesi Mersin ilinde düzensiz rejimli küçük bir akarsudur.
Şeytanderesi’nin kaynağı Toros Dağları üzerinde Uğuralanı mevkiinde tarihi Olba kenti dolaylarındadır. Bu bölgede akarsuyun yatağı yer yer kurumuştur. Daha güneyde dağlar arasında akan Şeytanderesi derin bir kanyon oluşturur ve Kızkalesi beldesinde Akdeniz’e dökülür. Toplam uzunluğu 25 kilometreden fazla değildir. Orta çığırı Silifke ve Erdemli ilçeleri arasındaki  sınırı oluşturan akar suyun üst çığırı Silifke ilçesi sınırları içinde olmakla birlikte, denize kavuştuğu Kızkalesi Erdemli ilçesi sınırları içindedir.
Şeytanderesi’nin önemi kalyondaki bazı tarihi yapılardan ileri gelir. Üst çığırında Olba kenti örenleri vardır. Daha güneyde, deniz kıyısından yaklaşık olarak 5 kilometre  kuzeyde kalyon duvarında Roma İmparatorluğu döneminden kalma kabartmalar vardır. Bu kabartmalar Adamkayalar olarak bilinir. Ayrıca bu kabartmaların biraz ötesinde bir kale ve küçük yerleşim yeri kalıntıları bulunur.
Tece Çayı

Tece Çayı'nın yukarı çığırından bir görünüm
Tece Çayı Mersin'in batısında düzensiz rejimli bir çaydır.
Tece Çayının kaynağı Toros Dağlarında Mersin'in Fındıkpınarı yaylası batısındadır. Bu yörede Fındık Çayı adıyla da bilinir. Güneye doğru akarak 36°41′54″K 34°27′40″D﻿ / ﻿36.69833°K 34.46111°D﻿ / 36.69833; 34.46111 koordinatlarında Akdeniz'e dökülür. Akarsu adını denize döküldüğü yerdeki yerleşim yeri olan Tece beldesinden alır. Yazlık konutları ile dikkati çeken Tece bir belde iken, son yıllarda Mersin merkez ilçelerinden Mezitli kent dokusu içinde kalmıştır.
Tömük Çayı

Tömük Çayı Mersin ili Erdemli ilçesi kırsalında  düzensiz rejimli bir akarsudur.
Akarsuyun kaynağı Toros Dağlarındadır . Bu bölgede adı Karakız Çayıdır. Ancak çayın üst çığırında sulama amaçlı Karakız Göleti yapıldığından, artık  Tömük  Çayının kaynaği bu gölet olmuştur. Güneye doğru  Karahıdırlı köyü ve Tömük beldesinden geçen çay  daha sonra 36°38′34″K 34°22′48″D﻿ / ﻿36.64278°K 34.38000°D﻿ / 36.64278; 34.38000 koordinatlarında Akdeniz'e dökülür. Çay ağzı çevresinde yoğun bir yapılaşma gözlenir.
| g t  Türkiye'deki akarsular listesi (Havzalarına göre) |
| --- | --- |
Karadeniz: Sakarya (Ankara • Porsuk) • Filyos • Bartın • Kızılırmak (Delice • Devrez • Gökırmak • Meydan) • Terme • Yeşilırmak (Kelkit Çayı • Çekerek) • Harşit • Yağlıdere • Gelevara • Çoruh Nehri
Marmara: Biga • Gönen • Susurluk • Nilüfer Çayı
Ege: Meriç (Tunca • Ergene) • Karamenderes Nehri • Bakırçay Nehri • Gediz Nehri  • Küçük Menderes Nehri • Büyük Menderes Nehri (Banaz • Akçay • Çine •  Azmak Çayı
Akdeniz: Dalaman • Aksu • Manavgat • Köprüçay • Kaledran Çayı • Anamur Çayı  • Sini Çayı  • Göksu • Şeytanderesi • Limonlu Çayı  • Alata Çayı • Tömük Çayı •Karacaoğlan Çayı • Tece Çayı • Mezitli Çayı  • Efrenk Çayı  • Deliçay  • Berdan • Seyhan (Zamantı • Göksu) • Ceyhan • Asi
Basra Körfezi: Fırat (Murat • Karasu) • Dicle (Habur • Zap)
Hazar Denizi: Aras (Arpaçay) • Kura Nehri
Rus İmparatorluğu'nda antisemitizm

ABD Başkanı Theodore Roosevelt'ten Rus Çarı II. Nikolay'a: "Yahudilere yapılan eziyeti durdurun." Resim baskısı ilk Kişinev pogromunu simgelemektedir.
Rusya İmparatorluğunda antisemitizm, çok sayıda pogrom ve Rus Ortodoksluğuna geçmedikleri sürece Yahudilerin Rusya'nın içine göç etmesinin yasak olduğu Soluk Yerleşiminin (modern Ukrayna, Belarus, Litvanya ve Polonya) belirlenmesini içeriyordu.
Rusya, bu dönem de Yahudilerin statüsüne ilişkin liberalleşme eğilimlerinden etkilenmedi. 18. yüzyıldan önce Rusya, Rus Ortodoks Kilisesi'nin Yahudi karşıtı ilkelerine uygun olarak Yahudilere karşı dışlayıcı bir politika sürdürdü. Yahudileri İmparatorluğa kabul etmek istendiğinde, Büyük Petro, "Orta uluslarımızda Yahudilerden ziyade Müslümanları ve putperestliği savunanları görmeyi tercih ediyorum. Yahudiler haydut ve hilekarlar. Kötülüğü çoğaltmak değil, kötülüğü yok etmek benim çabamdır." ifadelerini kullanmıştır.
Soluk Yerleşim

Daha aktif ayrımcı politikalar, 18. yüzyılda Polonya'nın bölünmesiyle başlamış ve bu da Rus tarihinde ilk kez geniş bir Yahudi nüfusu olan toprağa sahip olmakla sonuçlanmıştır. Bu toprak, Yahudilerin Rusya'nın içine göç etmesinin yasak olduğu Soluk Yerleşim olarak belirtilmiştir. 1772'de II. Katerina Yerleşim Solukluğu Yahudilerini Ştetlerinde (Yahudilerin yaşadığı kasabalar) kalmaya ve Polonya'nın bölünmesinden önce işgal ettikleri kasabalara dönmelerini yasakladı. Yerleşim Solukluğu, Moskova'yı Yahudileri kurtarmak için 1791'de resmîleştirildi. Sınırları, Bessarabya'nın ilhak edilmesi ile 1812'de sonlandırıldı.
Zorunlu askerlik

Çar I. Nikolay'ın Yahudilere yönelik sert tutumları ve saltanatı, Avrupa Yahudileri'nin tarihi açısından en acı verici bölümlerden biri olarak bilinmektedir. 1825'te Çar Nikolay tüm Yahudi erkeklerin 12 yaşında Rus İmparatorluğu ordusuna gönderilmesini emretti. Rus İmparatorluğu'ndan gelen Yahudi diasporası topluluklarında, 19. yüzyıl genellikle Yahudilerin ordunun ön saflarına zorlandığı ve kullanıldığı bir zaman olarak bilinmektedir. Yahudilerin memur olmaları bu dönem içerisinde yasaklandı. Daha Güney bölgelerindeki Yahudi tarım toplulukları, Rus hükûmeti tarafından Yahudiler arasında tarımı teşvik etmeyi sevdiği için genellikle muaf tutulurken, muaf tutulan diğer topluluklar genellikle kasabalarından ve köylerinden atıldı.Kırım Savaşı, Yahudi erkek çocukların ve genç erkeklerin cephede savaşmaları için zorlanmasına neden oldu. 1912'de, Yahudilerin torunları olanların dahi çok sayıda Yahudi'ye ve ordudaki Yahudi kökenli olanlara rağmen memur olmalarını yasaklayan bir yasa çıkarıldı.
Asimilasyon girişimleri

1840'larda Rus İmparatorluk hükûmeti Yahudilere özel bir vergi uyguladı ve bu vergiyi, onları Rus kültürüne özümsemek amacıyla "Yahudi okulları" ağı oluşturmak için kullandı. Bu okullardaki öğretmenlerin Hristiyan olmak zorunda oldukları ve Yahudilerin eğitiminin amacı onları Hristiyanlığa yakınlaştırmak ve Talmud'dan etkilenen zararlı inançlarını kökünden sökmek olmuştu.
1844'te Polonya tarzı topluluklar zorla dağıtıldı ve yerini yeni yerleşim yapıları aldı. Büyüyen pot resmi olarak yasaklandı ve Çar Nikolay tüm Yahudileri resmen iki kategoriye ayırdı: "faydalı" ve "faydasız", tüccarlar "faydalı" olarak kabul edildi ve diğerleri "faydasız" olarak görüldü.
Çar II. Aleksandr hükümdarlığında, Yahudi karşıtı yasal düzenlemelerin ortadan kaldırıldığını, ancak Yahudi kültürünü ulusal Rus kültürüne adapte etmeyi amaçlayan tedbirlerin yoğunlaştığı görülmüştür. Bu önlemlerin bir sonucu olarak, birçok Yahudi ticari başarı elde etti; ancak, Yahudilerin artan varlığına Rus toplumunun çeşitli kesimleri karşı çıktı.
Pogromlar

Ana madde: Rusya İmparatorluğu'nda Pogromlar
Rusya'da Yahudilere karşı bir dizi karşıtlık veya pogrom meydana geldi. Bunlar, hepsi Hristiyan antisemitizmi ile ilgili olmayan çeşitli motivasyonlardan kaynaklandı. Bunların birçoğu kısmen Yahudilerin İsa'nın çarmıha gerilmesinden sorumlu oldukları dini motive edilmiş antisemitizme bağlandı. Ancak pogromların birincil tetikleyicisi Çar II.Alexandr'ın suikastıydı.
İlk pogrom, 14 Yahudi'nin öldürüldüğü Konstantinopolis'teki Yunan Ortodoks patriğinin ölümünden sonra Odessa'daki (modern Ukrayna) 1821 Yahudi karşıtı isyanlar olarak kabul edilir. Sanal Yahudi ansiklopedisi, 1821 pogromu başlatanların liman kentlerinde Novorossiya olarak bilinen yerleşim yerinin önemli bir diasporasına sahip olan yerel Yunanlar olduğunu iddia etmektedir.
Pogromlar > Çar III. Aleksandr Dönemi  (1881-1894)

Uzun süredir devam eden baskıcı politikalar ve Yahudilere yönelik tutumlar, 13 Mart 1881'de Çar II. Aleksandr 'nin suikastından sonra yoğunlaştı. Bu olay da yanlış bir şekilde  Yahudiler suçlandı ve Rusya İmparatorluğu'nda, 27 Nisan 1881'den 1884'e kadar süren yaygın Yahudi karşıtı pogromlara yol açtı. 1881'deki Varşova pogromu, Polonya-Yahudi ilişkilerini kötüleştirdi ve Polonyalı seçkinlerin bazı üyeleri tarafından eleştirildi. Tarihçi Michael Ochs, 1863'ten 1881'e kadar olan sürenin Rus kontrollü Polonya'da anti-Semitizmin artışına tanıklık ettiğini belirtiyor. Çar III. Alexander (1881-1894) Yahudilere sert tutumlar sergilemekteydi; saltanatı Yahudilerin ekonomik, sosyal ve politik koşullarında keskin bir bozulmaya tanık oldu. Politikası, Çarlık yetkilileri tarafından 1882 tarihli "Mayıs Yasaları" nda uygulandı. Yahudiler resmen  Çar'ın ölümünden suçlandılar. Yahudileri kırsal alanlara ve köylerde ikamet etmelerini yasakladılar ve meşgul olabilecekleri işleri kısıtladılar. Rus İmparatorluk polisi, Yahudi karşıtı ayrımcı yasaları sıkı bir şekilde uygularken, Rus medyası yoğun bir şekilde anti-Semitik yayınlar yaptı. 1891'de tüm Yahudiler sistematik olarak Moskova'dan atıldı.  Bu baskılar birçok Yahudiyi Rus toplumuna karşı çıkardı ve birçoğunun Rusya'nın artık onların evi olamayacağına inandırdı. Çar'ın bakanı Konstantin Petroviç Pobedonostsev, hükûmetin Yahudilerle ilgili amacının "Üçte biri ölmesi, üçte biri ülkeyi terk etmesi ve üçte biri de çevre nüfusta tamamen asimile edilmesi" olduğunu ifade etti. Pogromlar ve baskıcı mevzuat Yahudilerin batı Avrupa ve Amerika'ya kitlesel olarak göç etmesiyle sonuçlandı. 1881 ve Birinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesi arasında, kayıtlı tarihin en büyük grup göçlerinden biri olan tahmini 2,5 milyon Yahudi Rusya'yı terk etti. 1903'teki Pesach pogromundan sonra, pogromlar Rus İmparatorluğu'nun resmi politikası haline geldi ve Yahudi karşıtı terör Ekim 1905'te zirveye ulaştı.
Kişinev pogromunda hasar gören Toraları gömme töreni.
Royal West of England Akademisi

| Royal West of England Akademisi |
| --- | --- |
Önden görünüm, Nisan 2006
Açılış: 1844 (181 yıl önce) (1844)
Konum: Queen’s Road, Clifton, Bristol, İngiltere
Koordinatlar: 51°27′29″K 2°36′30″B﻿ / ﻿51.45806°K 2.60833°B﻿ / 51.45806; -2.60833
Başkan: Fiona Robinson
Resmî site: Royal West of England Academy 
 Listed Building – Grade II*
Belirleme: 4 Mart 1977
Referans no.: 1282156
 
 
Royal West of England Akademisi (RWA), Bristol'un en eski sanat galerisidir ve Bristol'da Clifton, Queens Yolu ile Whiteladies Yolu kavşağına yakın bir yerde bulunur. II. derece tarihî eser listesinde yer alan bir binada bulunan müze, beş galeriden oluşur. Tarihi ve çağdaş İngiliz sanatının en seçkin örneklerine sahip bir koleksiyona ev sahipliği yapar.
Seçilmiş Royal West of England Akademisyenleri, ad-sonrası unvan olarak RWA kısaltmasını kullanırlar.
Tarihi

Royal West of England Akademisi, Bristol'da kurulan ilk sanat galerisi olup, Birleşik Krallık'ta en uzun süre faaliyet gösteren bölgesel galerilerden ve sanat okullarından biridir. Isambard Kingdom Brunel ve Prens Albert gibi hayırseverlerden fon sağlayan kurumun temelleri Ellen Sharples tarafından atıldı. Bina 1849'da vasiyetinden 2.000 £'luk bir mirasla finanse edildi.
Başlangıçta, Akademi'nin çekirdeğini, çoğu peyzaj ressamı olan ve William James Müller, Francis Danby, James Baker Pyne ve John Syer gibi birçoğu tanınan Bristol Sanatçılar Topluluğu olarak bilinen Bristol'daki tanınmış bir sanatçı grubu oluşturuyordu. 1844'te Bristol Güzel Sanatlar Geliştirme Akademisi kurulduğunda, Bristol Sanatçılar Topluluğu da içine dahil edildi. O zamanlar başkan ve komite, sanatçılarından ziyade öncelikle hamilerinden oluşuyordu. 1913'te Kral V. George, akademiye, hüküm süren hükümdarın himayesinde anlamına gelen Royal (Kraliyet) unvanını verdi, ve 1914'te kubbesi ve Walter Crane lunetleri dahil olmak üzere binanın önüne büyük bir yapı uzantısı tamamlandı.
II. Dünya Savaşı sırasında akademinin binası Bristol Aeroplane Company ve ABD Ordusu da dahil olmak üzere çeşitli kuruluşlar tarafından ele geçirilerek kullanıldı. Savaşın sona ermesinin hemen ardından kurul galerilerin serbest hale getirilmesi için başvuruda bulundu ancak galerilerin, aksi belirtilene kadar Gelir İdaresi tarafından kullanılmaya devam edileceği bildirildi. Binaya, 1945–1951 arasında başbakanlık yapan Clement Attlee'nin döneminde müdahale edildi, ancak 1950 yılına kadar orijinal işlevine kavuşturulmadı. 1950'lerde Royal West of England Academy Schools, West of England College of Art adını aldı. Bu okul, 1966'da Bower Ashton kampüsüne taşınarak, burada West of England Üniversitesi (Görsel Çalışmalar Okulu) tarafından satın alındı; halen Bristol'daki UWE'de Yaratıcı Endüstriler Bölümü olarak bilinmektedir.
2019 yılında seçilen başkanı sanatçı Fiona Robinson PRWA ve yöneticisi (İcra Kurulu Başkanı) Alison Bevan BEM'dir.
Koleksiyonlar

Kalıcı koleksiyondaki resimler arasında Newlyn, St Ives ve Bloomsbury Okulları'ndan sanatçılara ait eserler ve Elizabeth Blackadder, Bernard Dunstan, Mary Fedden, Matthew Hale, David Inshaw, Derek Balmer, Anne Redpath, George Swaish ve Carel Weight tarafından çizilmiş resimler yer almaktadır.
Bina

Bina, 1857 yılında şehrin halka açık ilk sanat galerisi olarak inşa edilmiş olup, aynı zamanda bir sanat okulunu da bünyesinde barındırmaktadır. 1858 yılında açılan bina, aynı zamanda, II*. derece tarihî eser olarak koruma altına alınmıştır. İç mekan tasarımları neo-klasik mimar Charles Underwood tarafından, cephe tasarımları ise JR Hirst tarafından yapılmış olup, 1912 yılında SS Reay ve H Dare Bryan tarafından değiştirilmiştir. Birinci kat 3 bölümden oluşur, dıştaki bölümler Flaxman ve Reynolds heykellerinin bulunduğu büyük deniz kabuğu başlı nişleri çevreleyen çift Korint pilasterleriyle desteklenir. Korkuluğun tepesinde 3 kadın figüründen oluşan büyük bir oyma -üç zarafet- çalışması yer alır. İç kısımda ise renkli mermer ve Parthenon Frizinin bir kopyası bulunmaktadır.
Üyelik

Kraliyet Sanat Akademisi (Royal Academy of Art) olarak RWA, meslektaşları tarafından seçilen yaklaşık 150 Akademisyenden oluşan bir üye grubuna sahip profesyonel sanatçılar tarafından yönetilmektedir.
William Arkle
Üyelik > Üyelik türleri

| ad-sonrası unvan | Üyelik Türü | Kısaltma | İzin Verilen Maksimum Sayı |
| --- | --- | --- | --- |
| RWA | Royal West of England Akademisyeni | RWA Akademisyeni | 150 |
| ÖSWA | Royal West of England Akademisi Başkanı | RWA Başkanı | 1 |
| PPRWA | Royal West of England Akademisi'nin eski başkanı | RWA'nın Eski Başkanı |  |
| VPRWA | Royal West of England Akademisi Başkan Yardımcısı | RWA Başkan Yardımcısı | 1 |
| Onurlu RWA | Fahri Royal West of England Akademisyeni | Fahri RWA Akademisyeni |  |
Üyelik > Başkanlar

| Başkan | Hizmet süresi |
| --- | --- |
John Scandrett Harford (1785 – 1866): 1844 – 1859
Philip William Skinner Milleri (1816 – 1881): 1859 – 1881
Samuel Lang: 1881 – 1884
Albay Henry Bourchier Osborne Savile (1819 – 1917) (Bristol Şerifi 1883): 1884 – 1887
Daniel H Mağarası: 1887 – 1897
Belediye Meclisi Üyesi Francis James Fry (1835 – 1918) (Bristol Şerifi 1886): 1897 – 1898
William Wills, 1. Baron Winterstoke (1830 – 1911): 1898 – 1911
Janet Stancomb-Wills (1854 – 1932): 1911 – 1932
Yda Richardson: 1932 – 1936
Paul Ayshford Methuen, 4. Baron Methuen (1886 – 1974): 1936 – 1971
Donald Ewart Milner (1898 – 1993): 1971 – 1974
Bernard Dunstan (1920 – 2017): 1974 – 1984
Mary Fedden (1915 – 2012): 1984 – 1989
Leonard Manasseh (1916 – 2017): 1989 – 1995
Peter Thursby (1930 – 2011): 1995 – 2000
Derek Balmer (1934 – ): 2000 – 2010
Simon Quadrat (1946 – ): 2010 – 2011
Janette Kerr (1959 – ): 2011 – 2016
Stewart Geddes (1961 – ): 2016 – 2019
Fiona Robinson (1949 – ): 2019 –
Sharples Galerisi
Mermer Galeri Frizleri
Walter Crane Lunettes
Alata Çayı

Alata Çayı Mersin ili Erdemli ilçesinde bir çaydır. Alata Bahçe Kültürleri Araştırma Enstitüsü adını bu çaydan almıştır.
Çayın kaynağı Toros Dağlarında 1500 rakımlı Küçüksorgun yaylası dolaylarındadır. Bu bölgede Sorgun Çayı olarak bilinir. Çay 90 kilometre kadar güneye akarak, Erdemli kent dokusu içinde 36°36′13″K 34°19′10″D﻿ / ﻿36.60361°K 34.31944°D﻿ / 36.60361; 34.31944 koordinatlarında Akdeniz'e dökülür. 1897 tarihli Adana Salnamesine göre bu çay Osmanlı İmparatorluğu döneminde Mersin ve İçil (İçel) sancakları arasındaki sınırı belirtiyordu Duyun'u Umumiye adına bölgede araştırmalar yapan Fransız Oryantalist Vital Cuniet'in 1892 tarihli haritasında da bu durum görülmektedir. (Sonradan Mersin ve İçil birleştirilmiştir.)