Muhafazakârlık
Tarihçe > İdeolojik tarih

İngiltere'de, Restorasyon dönemi (1660-1688) sırasında Tory hareketi, muhafazakarlığın öncüsüydü. Toryizm, ilahi hükümdarlıkla yönetilen hiyerarşik bir toplumu destekliyordu. Ancak, Toryler, egemenliğin halktan geldiği fikrini reddetmekte ve parlamentonun otoritesini ve din özgürlüğünü reddetmekte muhafazakarlardan farklılık gösterir. Robert Filmer'ın Patriarcha: or the Natural Power of Kings (1680'de ölümünden sonra yayımlanan, ancak 1642-1651 İngiliz İç Savaşı'ndan önce yazılan) doktrinlerinin açıklaması olarak kabul edildi. Bununla birlikte, 1688 Glorious Devrimi İngiltere'de anayasal bir hükûmetin kurulmasıyla bu prensibi kısmen yok etti ve Tory'lere karşı olan Whig ideolojisinin hâkimiyetine yol açtı. Yenilgiyle karşı karşıya kalan Tory'ler hareketlerini reform ettiler. Kraliyet, Lordlar ve Avam Kamarası olmak üzere üç mecliste egemenliğin bulunduğunu, sadece Kraliyet'te değil, daha muhafazakar pozisyonlar benimsediler. Dönemin muhafazakarları Richard Hooker (1554-1600), Halifax Markisi (1633-1695) ve David Hume (1711-1776) idi. Halifax hükûmette pragmatizmi teşvik ederken, Hume siyasi rasyonalizme ve ütopyacılığa karşı çıktı.
Edmund Burke (1729-1797), muhafazakarlığın felsefi kurucusu olarak kabul edilmektedir. Burke, Marquis of Rockingham'ın özel sekreteri olarak görev yaptı ve Whig partisinin Rockingham kolunun resmi broşür yazarı olarak görev aldı. Tory'lerle birlikte, 18. yüzyılın sonlarında Birleşik Krallık'ta muhafazakarlar olarak tanınıyorlardı. Burke'nin görüşleri, muhafazakârlık ve cumhuriyetçilik arasında bir karışımdı. 1775-1783 Amerikan Devrimi'ni desteklerken, 1789-1799 Fransız Devrimi'nin şiddetini iğrenç buldu. Özel mülkiyetin ve Adam Smith'in (1723-1790) ekonomi anlayışının muhafazakar ideallerini kabul etti, ancak ekonominin muhafazakar toplumsal etiğe bağlı kalması gerektiğini düşündü. Kapitalizmin Orta Çağ sosyal geleneğe bağlı olması ve iş sınıfının soyluluğa bağlı olması gerektiğini savundu. Orta Çağ soylu geleneğinden türeyen onur standartlarına ısrar etti ve soyluluğu ulusun doğal liderleri olarak gördü. Bu, taçın yetkilerine sınırlamalar getirilmesi anlamına geliyordu, çünkü Burke'ye göre Parlamento'nun kurumları, icra tarafından atanan komisyonlardan daha iyi bilgi sahibiydi. Kurumsal bir kiliseyi destekliyordu, ancak bir dereceye kadar dini hoşgörüye izin veriyordu. Burke, sonuç olarak sosyal düzeni geleneğe dayandırdı: geleneğin türün bilgeliğini temsil ettiğini düşündü ve topluluğu ve sosyal uyumu sosyal reformlardan daha değerli buldu.
Fransa'da, Britanya'daki muhafazakarlıkla paralel olarak gelişen başka bir muhafazakarlık biçimi ortaya çıktı. Bu, Joseph de Maistre (1753–1821) ve Louis de Bonald (1754–1840) gibi isimlerin Aydınlanma Karşıtı eserlerinden etkilenmiştir. Kıta Avrupası'ndaki birçok muhafazakar, kilise ve devletin ayrılmasını desteklememekte olup çoğunlukla Katolik Kilisesi'nin devlet tarafından tanınmasını ve işbirliğini desteklemektedir; bu durum, Fransız Devrimi öncesinde Fransa'da mevcuttu. Muhafazakarlar ayrıca liberalizm ve Fransız Devrimi ile ilişkilendirilen milliyetçiliği erken benimsemişlerdir. Diğer bir erken Fransız muhafazakarı olan François-René de Chateaubriand (1768–1848), moderniteye karşı romantik bir tutumu benimsemiş, onu geleneksel inanç ve sadakatin 'dolu yürek' ile karşılaştırmıştır. Kıta Avrupa'sının diğer bölgelerinde ise, Alman düşünürler Justus Möser (1720–1794) ve Friedrich von Gentz (1764–1832) Devrim'in sonucu olarak ortaya çıkan İnsan ve Yurttaş Hakları Bildirgesi'ni eleştirdi. Karşıtlık ayrıca Adam Müller (1779–1829) ve Georg Wilhelm Friedrich Hegel (1771–1830) tarafından da dile getirildi ve Hegel, hem sol hem de sağ kanatta takipçileri etkiledi.
Her ne kadar Burke ve Maistre, farklı nedenlerden dolayı genel olarak demokrasiye eleştirel ve şüpheci yaklaşsalar da, düşünceleri birbirinden farklılık göstermektedir. Maistre, insanların kurallara uyma yeteneğine pessimist bir şekilde bakarken, Burke ise insanların doğuştan kurallar koyabilme yeteneğine şüpheyle yaklaşmaktadır. Maistre için kuralların ilahi bir kökeni vardır, oysa Burke'a göre kurallar gelenekten doğar. Burke için gelenek eksikliği, Maistre için ise ilahi rehberlik eksikliği insanların korkunç şekillerde hareket etmelerine neden olur. Her ikisi de yanlış türdeki özgürlüğün şaşkınlığa ve siyasi çöküntüye yol açtığına inanmaktadır. İdeaları, anti-rasyonalist, romantik bir muhafazakarlık akımına birlikte dökülecektir, ancak yine de ayrı kalacaktır. Burke daha çok tartışma ve anlaşmazlık üzerine açıktırken, Maistre inanç ve otoriteye dayanmayı tercih etmiştir, bu da daha illiberal bir düşünce akımına yol açmıştır.