stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Teresa Lisbon

Teresa Lisbon
Teresa Lisbon The Mentalist adlı dizide Robin Tunney'in canlandırdığı Patrick Jane ve diğer ekip üyelerinin patronudur. Lisbon, California Soruşturma Bürosu'nun (CBI) "Ciddi Suçlar Birimi" nin eski kıdemli ajanı ve lideridir. CBI'dan ayrıldıktan sonra, Washington eyaletindeki küçük bir kasabada şerif olarak görev yaptı, ancak Federal Soruşturma Bürosu'na (FBI) katılmak için bu pozisyondan ayrıldı.
Hayatı

CBI'da çalışmaya başlamadan önceki hayatında Chicago'da büyümüş, annesi alkollü bir sürücü tarafından öldürülmüş ve bu olayın üzerine babasının sorumsuz bir alkolik olarak davranmasıyla 3 erkek kardeşine annelik yapmıştır. Katolik lisesine gittiği bilinmektedir.
| g t The Mentalist |
| --- | --- |
Bölümler: Bölüm listesi
Karakterler:  Patrick Jane  Teresa Lisbon  Kimball Cho  Wayne Rigsby  Grace Van Pelt  Red John
Teucrium robledoi

Teucrium robledoi, Teucrium cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Taht talibi

Charles Edward Stuart, Young Pretender ("Genç taht talibi").
Taht talibi, mevcut hükûmet tarafından tanınmasa da bir ülkenin tahtına talip olan kişiyi ifade eder. Bu terim genellikle bir iddianın meşruiyetini sorgulamak amacıyla kullanılır. Bu terim genellikle bir iddianın meşruiyetinin olmadığını ima etmek için kullanılır. Bu kelime, eski bir hükümdar veya tahttan indirilmiş bir monarşinin soyundan gelen bir kişiyi ifade edebilir, ancak bu tür iddialarda bulunan kişilere "bir hanedanın başı" da denir.
Kraliçe Anne, bu kelimeyi yaygınlaştırmış ve 1708'de Parlamento'ya hitaben, "Fransız filosu Dunkirk'ten ayrıldı... içindeki Taht Talibi ile birlikte" şeklinde, Katolik olan üvey kardeşi James Francis Edward Stuart, yani Jacobite varisi için kullanmıştır.
1807'de Fransız İmparatoru Napolyon, devirdiği Alman prenslerinin hala Almanak de Gotha'da listelendiğinden şikayet etti. Bu olay, yayını devrilen hükümdarların ve soyluların unvanları konusunda en yetkili merci olarak kabul etti ve bunların birçoğu Napolyon'un hükümdarlığının sona ermesinden sonra 1815'te geri getirildi.
Terim

"Taht talibi" isminin kökeni Fransızca "prétendre" fiilinden türetilmiştir ve bu fiil de Latincedeki "praetendere" (önünde uzatmak, bir bahane olarak sunmak, bir iddiayı öne sürmek) fiilinden türetilmiştir. "Praetendere" fiili, "tendo" (uzatmak) fiili ile "prae" (önünde, önünde) edatının birleşmesiyle oluşmuştur. İngilizce, Fransızca ve Latincede bu kelimelerin başlangıçta olumsuz bir anlam taşıma durumu yoktur. Ancak, makul bir iddia olmadan veya tamamen yanlış bir iddiayla bir pozisyonu iddia eden kişi, "yalan taht talibi" olarak ayrıştırılabilir, örneğin Perkin Warbeck gibi.
Osmanlı İmparatorluğu

Fatih Sultan Mehmet'in saltanatı sırasında doğan oğulları arasında en büyük olan Cem Sultan, babasının ölümünden sonra Sultanlık iddiasında bulundu; ancak birkaç ay sonra en büyük erkek kardeşi II. Bayezid tarafından bir savaşta yenildi. Cem Sultan, önce Rodos adasına, ardından Papalık Devletleri'ne kaçtı. Torunları, 16. yüzyıla kadar hak iddiasını sürdürdü. Osmanlı İmparatorluğu yıkıldıktan ve Türkiye Cumhuriyeti kurulduktan sonra, Osmanoğulları ailesinin bazı liderleri Osmanlı İmparatorluğu'nun tahtına talip oldular. 18 Ocak 2021 tarihi itibarıyla Osmanlı Hanedanı'nın en son taht talibi Harun Osmanoğlu'dur.
Taht-ı Süleyman Muharebesi

Taht-ı Süleyman Muharebesi, Osmanlı Padişahı Kanuni Sultan Süleyman'ın Safevîler üzerine açtığı Nahcıvan Seferi'nde evre.
İmâdiye Hâkimi Sultan Hüseyin Bey komutasındaki Osmanlı birliği 22 Temmuz 1554'te Taht-ı Süleyman'da Safevî birliğini mağlup etti.
Muharebe

Kanuni Sultan Süleyman komutasındaki Osmanlı ordusunun Revan, Karabağ ve Nahcıvan'ı ele geçirerek istila ettikten sonra (Safevî ordusunun meydan savaşını kabul etmemesi üzerine) Doğu Anadolu'ya doğru çekilmesinin ardından İmâdiye Hakimi Sultan Hüseyin Bey komutasındaki bir akıncı birliği İran topraklarına gönderildi.
Tebriz yakınlarından geçerek Meraga ve Serhend'i yıkıma uğratan bu birlikler 22 Temmuz 1554 tarihinde (bazı kaynaklara göre 2 Ağustos) Hamza Sultan komutasındaki Safevî kolordusuyla Taht-ı Süleyman denen bölgede çarpıştı ve büyük bir zafer kazandı.
Osmanlı birliğinin mağlup ettiği Safevîlerden elde ettiği sancak, tuğ ve nakkareler 30 Temmuz'da Nahcıvan'dan dönmekte olan Kanuni Sultan Süleyman'a teslim edildi.
Muharebe sonrası

Muharebe 1552-1554 Osmanlı-Safevî Savaşı'nın son askerî çarpışması oldu. Nitekim, kışlamak üzere Amasya'ya çekilen Kanuni Sultan Süleyman müteakip sefer mevsiminde Safevîlere son darbeyi vurmayı planlarken İran tarafının gönderdiği elçiyle başlayan barış müzakereleri 29 Mayıs 1555 tarihinde Amasya Antlaşması'nın imzalanmasıyla sonuçlandı.
Teucrium rigidum

Teucrium rigidum, Teucrium cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Teresa Feoderovna Ries

| Teresa Feoderovna Ries |
| --- | --- |

Genel bilgiler
Doğum: 30 Ocak 1874 Pest
Ölüm: 16 Temmuz 1956 Lugano
Uyruk: Rus, Avusturyalı
Alanı: Ressam, heykeltıraş
Etkin yıllar: 1906-1950
Sanat eğitimi: Moskova Resim Heykel ve Mimarlık Okulu
Katıldığı akımlar: Secession (Viyana)
Etkilendikleri: Edmund von Hellmer


Teresa Feoderovna Ries (Тереза Фёдоровна Рис) (d. 30 Ocak 1874, Pest – ö. 16 Temmuz 1956, Lugano), Rusya doğumlu Avusturyalı heykeltıraş ve ressam.
Hayatı

Rusya'da Yahudi bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Moskova Resim Heykel ve Mimarlık Okulu'nda sanat eğitimine başladı. Çok genç yaşta Moskova'da evlendi ve bir düşük yaptı. Bir profesörüne, ders esnasında yaptığı saygısızlıktan dolayı okulundan atıldı. 21 yaşında Viyana'ya göç etti. Vienna Künstlerhaus'da ilk sergisini açtı. Bu sergide, ayak tırnaklarını kesen çıplak bir kadını tasvir eden  ünlü "Cadı" isimli heykeli de bulunmaktaydı. Bu eseriyle İmparator Franz Joseph'in dikkatini çekti ve kısa bir sürede Viyana'da tanınan bir sanatçı haline geldi. Aynı sergiye katılan, Secession üyesi ünlü sanatçı Gustav Klimt, Ries'e kendileriyle birlikte çalışma teklifinde bulundu. Ries ise, Edmund von Hellmer'den eğitim almak istiyor, onun kendisine akıl hocalığı yapmasını istiyordu. Hellmer ilk başlarda "evli bir kadına eğitim vermek gereksiz bir iş" diyerek onun bu talebini reddettiyse de, biraz da satışlardan elde edeceği komisyonu düşünerek, Ries'e açtığı sergilerde yardım etmeyi kabul etti.
1900 Paris Dünya Fuarı'nda ve 1911 Turin Dünya Fuarı'nda, hem Avusturya hem de Rus devletlerinin çağrısıyla sergiler açtı. Prens Aloys, sanatçıya kendi yanında bir oda teklif ederek, stüdyosunda çalışmasını teklif etti.
Kariyeri boyunca taş, mermer, alçı ve bronz gibi çeşitli materyaller kullanarak pek çok eser yarattı.  Bunların bir kısmı, "Uyurgezer", "Lucifer" ve "Ölüm" isimli tanınmış nü eserlerdir. Kamusal alanlarda sergilenen büstler de yaptı. 1897 yılında yaptığı Jaromir Mundy büstü, Viyana İtfaiyeciler Birliği binasının yanında sergilenmektedir. Viyana'da yaşarken Mark Twain'in fotoğraflarını çekti ve onun bir büstünü yaptı. Bu onun belki de en ünlü eseridir.
Eleştirmen Karl Kraus'a göre, sanatçının açtığı sergiler büyük ilgi görüyor ve pek çok kişinin ilgisini çekiyordu. 1928 yılında  Die Sprache des Steines (Taşların Dili) adıyla anılarını yayınladı. Nazilerin izlediği faşist politikalar sonucu, 1938 yılında galerisini ve stüdyosunu boşaltmak zorunda kaldı. 1942 yılına kadar Viyana'da kaldıysa da, sonrasında Lugano'ya göç etmek zorunda kaldı.
Terry Crews

Terry Crews
Terrence Alan "Terry" Crews (d. 30 Temmuz 1968); Amerikalı komedyen, oyuncu ve eski profesyonel amerikan futbolu oyuncusudur.
Teucrium rifanum

Teucrium rifanum, Teucrium cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Tahta, Kadirli

| Tahta |
| --- | --- |
Köy

 Osmaniye'nin Türkiye'deki konumu
TahtaTahta'nın Osmaniye'deki konumu
Ülke:  Türkiye
İl: Osmaniye
İlçe: Kadirli
Coğrafi bölge: Akdeniz Bölgesi
Rakım: 764 m
Nüfus (2020)
 • Toplam: 433
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0328
İl plaka kodu: 80
Posta kodu: 80752
Tahta, Osmaniye ilinin Kadirli ilçesine bağlı bir köydür.
Coğrafya

Köy; Osmaniye il merkezine 89 km, Kadirli ilçe merkezine 44 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre köy nüfus verileri |
| --- | --- |
2020: 433
2019: 433
2018: 441
2017: 422
2016: 453
2015: 488
2014: 537
2013: 547
2012: 559
2011: 609
2010: 609
2009: 611
2008: 630
2007: 621
1990: 596
1985: 652
Teucrium riverae

Teucrium riverae, Teucrium cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Teucrium rivasii

Teucrium rivasii, Teucrium cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Müizzüddevle

Ahmed ibn Buya (Farsça: احمد بن بویه; ö. 8 Nisan 967), 945'ten sonra daha çok Müizzüddevle (Arapça: المعز الدولة البويهي Arapça, "Hanedanlığın Güçlendiricisi") lakabıyla bilinir, 945'ten ölümüne kadar hüküm süren Irak'ın Büveyhî emirlerinin ilkiydi.
İslam'a geçen Deylemli bir balıkçının oğlu Ahmad ibn Buya, Deylem'in dağlık bölgesinde doğdu ve 928'de iki erkek kardeşiyle birlikte Deylemli askeri lideri Makan ibn Kaki'ye hizmet etti. Ancak, Ziyârî hükümdarı Merdâvîc'e bağlılıklarını hızla değiştirdiler; birkaç yıl sonra, içlerinden birini öldürmeyi planladığını öğrendikten sonra ona isyan ettiler. 935/6'da Ahmed ibn Buya, Kirman'ı başarısız bir şekilde işgal etti ve daha sonra İstahr'a gönderildi. Oradan Huzistan'a ve daha sonra Irak'a akınlar yapmaya başladı; 945'te resmen Irak ve Huzistan'ın hükümdarı olarak tanındı ve Halife'den "Müizzüddevle" unvanını alırken, iki erkek kardeşi de Halife'den unvanlar alarak diğer bölgelerin hükümdarıydı.
Müizzüddevle, yönetimi boyunca kendisini Irak'ı kontrol etmek için diğer hanedanlarla çatışmalara adamıştı - 946'da Bağdat'ta Müizzüddevle ile Hamdanid emiri Nasırü'd Devle arasında süren önemli bir savaş gerçekleşti. Müizzüddevle'nin galip gelmesiyle birkaç ay. Müizzüddevle da birkaç kez Batihah emirliğine karşı savaştı, ancak onu kesin bir şekilde yenemedi. Müizzüddevle, bazen kendisine isyan eden Deylemi akrabalarından bazılarıyla da sorunları vardı, en tehlikeli örnek 955'ten 957'ye kadar Ruzbahan'ın isyanıydı. Müizzüddevle'nın 967'de ölümüyle, tüm düşmanlarını yendi ve Irak'ın tartışmasız hükümdarı oldu. Yerine oğlu İzzüddevle'ye geçti.
Ailesi ve erken kariyeri

Ahmed, Zerdüşt inancını terk edip İslam'a geçen Lahican'dan Deylemli bir balıkçı olan Buya'nın oğluydu. Ahmed'in Ali ve Hasan adında iki ağabeyi ve Kama adında bir kız kardeşi vardı.
928 civarında, Ahmed'in kardeşi Ali, Rey'in Samani valisi olan Makan ibn Kaki'nin hizmetine katıldı. Ali daha sonra Ahmed ve diğer kardeşleri Hasan için askeri mevziler kazanmayı başardı. O sırada Ahmed yaklaşık on üç yaşındaydı. Makan, Samanid derebeylerine saldırdığında ve ardından Ziyârî prensi Merdâvîc tarafından mağlup edildiğinde, kardeşler bağlılıklarını ikincisine devrettiler. Sonraki yıllarda Ali, Merdâvîc'e boyun eğmesini reddetti ve bir süre sonra, Ahmed'in savaşta öne çıktığı Fars'ta bir imparatorluk kurmayı başardı.
935 veya 936'da Ali, Ahmed'i Banu İlyas'tan o vilayeti fethetme göreviyle Kirman'a gönderdi. Ahmed, Kirman'ın çoğunu istila etti, ancak Beluçlar ve Arap Kafların direnişiyle karşılaştı, kafasından yaralandı ve bir elini ve diğerinin birkaç parmağını kaybetti. Kirman üzerinde doğrudan Büveyhî kontrolü kurulmadı, bu da Ali'nin Ahmed'i hatırlamasına neden oldu. Ahmed daha sonra başka emirleri beklemesi için İstahr'a gönderildi.
Ahmad'ın Büveyhîlerin mülklerini genişletmek için bir sonraki fırsatı, Baridilerin Ali'den yardım istemesiyle geldi. Huzistan'da hüküm süren Baridiler, sözde AbbâsîHalifeliğine bağlıydılar, ancak bağımsızlıklarını kurmaya çalışıyorlardı. Ahmed, Ali tarafından bölgeye gönderildi; Baridilerin otoritesini ortadan kaldırmayı ve o vilayetin kontrolünü ele geçirmeyi başardı.
Irak'ın işgali ve fethi

Huzistan'dan, Halifeliğin ciddi bir iç kargaşa içinde olduğu Irak'a birkaç sefer başlattı. Bu seferler kendi inisiyatifiyle yapıldı; Ali onlara emir vermemiş ve onlar için destek göndermemişti. 944'te Ahmed, Vasıt'i ele geçirdi, ancak Halifeliğin fiili hükümdarı Tüzün komutasındaki Al-Mada'in yakınlarında bir Abbasi ordusu tarafından karşılandı. Ahmed sonunda savaş sırasında galip geldi ve ardından Bağdat'a doğru yürüdü, ancak 28 Temmuz'da Tüzün'ün Bağdat'a giden köprüyü yıkmasının ardından Ahvaz'a geri çekilmek zorunda kaldı. 945'te bir Abbasi subayı olan Yanal Kushah, kısa süre sonra Irak'ı yeniden işgal eden Ahmed'e katıldı.
Ahmed daha sonra 19 Aralık 945'te mücadele etmeden Bağdat'ın kontrolünü ele geçirdi. Emirü'l-umara ' ("Emirlerin emiri") görevini alarak halifeliğin idaresini üstlendi. Halife El-Mustakfi ayrıca ona "Müizzüddevle" ("Devletin Yücelticisi") onursal unvanını verdi. Ali'ye "İmadüddevle" ("Devletin Desteği") unvanı verildi; Kuzey İran'ın kontrolünü ele geçiren Ahmed'in bir diğer erkek kardeşi Hasan, "Rüknüddevle" ("Devletin Sütunu") unvanını aldı. Müizzüddevle, Deylemi askerlerinin çoğunu oraya yerleştirdiği Irak'a getirmişti. Basra'nın maliye bakanı olarak görev yapan Fasanjas ailesinden Ebu'l-Fadl el-Abbas ibn Fasanjas da dahil olmak üzere birçok önde gelen İranlı devlet adamını da getirdi.
Müizzüddevle, Irak'ın kontrolünü tek başına ele geçirmesine rağmen, Şiraz'da hüküm süren İmadüddevle'ye bağlı kaldı. Kendi adının yanı sıra İmadüddevle'nin adını taşıyan madeni paralar yapıldı. Teoride onu Büveyhîlerin kıdemli emiri yapan emirü'l-umara unvanı, gerçekte çok az anlam ifade ediyordu ve kısa süre sonra İmadüddevle tarafından sahiplenildi. Belirli bir düzeyde bağımsızlığını korumasına rağmen, büyük ölçüde İmadüddevle'ye bağlıydı.
Hamdaniler ile ilk savaş > Arka fon

Bu olayın haberi, Musul ve Cezire'nin doğusundaki mahalleleri yöneten Hamdani emiri Nasırü'd Devle tarafından olumsuz karşılandı. Nasırü'd Devle daha önce 942'de Bağdat'ı kontrol etmişti ve hala şehri geri alma umutlarını besliyordu.
Nasırü'd Devle, Bağdat'ı ele geçirmeye çalışırsa Müizzüddevle'yi yenebileceğinden emin olmak için nedenleri vardı. Ordusu, Müizzüddevle'nin başkente girmesinden hemen önce Bağdat'tan kaçan çok sayıda Türk askerinin gelişiyle desteklenmişti ve Musul ile Bağdat arasındaki bölgeye rakibinden çok daha aşinaydı. Müizzüddevle ise daha az güvenli bir zemindeydi; Bağdat, yıllarca süren kötü yönetim nedeniyle perişan bir durumdaydı ve sayısız mali ve askeri sorunları yüzünden eli kolu bağlıydı. Nasır ed-Devle ayrıca, Ocak 946'da Müizzüddevle halife el-Mustakfi'yi tahttan indirip kör ettiğinde ve onun yerine daha itaatkar el-Muti'yi getirdiğinde savaş için bir bahane kazandı. Sonuç olarak, Nasır ed-Devle, Büveyhîlere karşı kavgacı bir tavır aldı: Bağdat'a haraç ödemekten kaçındı, el-Muti'yi halife olarak tanımayı reddetti ve el-Mustakfi adına madeni para basmaya devam etti.
Hamdaniler ile ilk savaş > İlk düşmanlıklar

İki emirin birbirleriyle bir anlaşma yapamayacakları kısa sürede anlaşıldı. Şubat 946'da Müizzüddevle, Musul'u fethetmek için bir sefer hazırlığı yapmak üzere Musa Fayadhah ve Yanal Kushah komutasındaki bir orduyu Ukbara'ya gönderdi. Ancak Yanal Kushah aniden Musa'ya saldırdığında ve Hamdaniler'e kaçtığında sefer sonlandırıldı. Nasırü'd Devle, bu saldırı eylemine, bir dizi Türk'ün de dahil olduğu ordusunu ertesi ay Samarra'ya götürerek karşılık verdi. Müizzüddevle benzer şekilde güçlerini topladı ve Ukbara için halife el-Muti ile Bağdat'tan ayrıldı.
Nasırü'd Devle, Samarra'da görev yaparken, kardeşi Cübeyr'i Büveyhî ordusunun etrafından dolanıp güneye Bağdat'a gitmesi için gönderdi. Cübeyr şehre vardığında vatandaşlar ve Hamdaniler'e bağlılığını ilan eden ve onlar adına Bağdat işlerini yöneten Müizzüddevle'nin eski sekreteri Muhammed ibn Shirzad tarafından karşılandı. Nasırü'd Devle daha sonra bizzat Bağdat'a gitmeye karar verdi. Müizzüddevle'nın dikkatini dağıtmak için kuzeni el-Hüseyin ibn Sa'id'i sahada bırakarak, güneye yöneldi ve 15 Nisan'da Bağdat'ın batısına ulaştı ve bir dizi Deylemli onu ele geçirmekle tehdit ettiğinde bagajını imha etmek zorunda kalmasına rağmen o ve güçleri şehrin kontrolünü ele geçirmeyi başardılar.
Müizzüddevle, Bağdat'ı kaybettiğini öğrenince, Tikrit ve Samarra'yı yağmalamakla meşgul olan Deylemi askerlerini toplayarak şehre geri döndü. Oraya vardığında, Nasır el-Devle'nin Dicle'yi geçtiğini ve Bağdat'ın doğusundaki Şammasiyye mahallesinin dışında kamp kurduğunu gördü; bu nedenle şehrin batı yakasını kazdı ve iki taraf savaşa hazırlandı.
Hamdaniler ile ilk savaş > Çıkmaz

Sonraki üç ay boyunca Bağdat'ın kontrolü, Dicle'nin ikiye bölünmesiyle Hamdaniler ve Büveyhiler arasında bölündü. Hamdani tarafında Nasırü'd Devle, İbn Shirzad'ı baş komutanlarından biri olarak görev yapmaya terfi ettirirken, batı tarafında Müizzüddevle'nın baş sekreteri Abu Ja'far Saymari Büveyhî savaş çabalarını yönetti.
Her iki taraf da şehrin kalıcı kontrolünü ele geçirmeye açıkça kararlıydı ve savaş hızla bir çıkmaza dönüştü. Hem Hamdani hem de Büveyhî güçlerinin birbirlerine karşı saldırı sortileri başlatmasıyla, Bağdat'ta birçok yerde savaş gerçekleşti. Ancak iki taraf da şehrin her iki yarısının kontrolünü ele geçirecek kadar büyük bir zafer elde edemedi. Askerleri Dicle'den başarılı bir şekilde geçirmek zordu ve bir ordu karşı kıyıya ulaşmayı başarsa bile genellikle kısa sürede geri çekilmek zorunda kalıyordu.
Dicle'nin kontrolü her iki taraf için de önemli bir hedefti. Hamdani ve Büveyhî orduları zabzablar veya küçük nehir tekneleri inşa ettiler ve bunları birbirlerine saldırılar düzenlemek için kullandılar. İbn Şirzad her gün Türklerle dolu bir dizi zabzabı Dicle nehrinde aşağı yukarı yönetti ve şehrin batı yakasında konuşlanmış Deylemlilere ok attılar. Müizzüddevle ayrıca bir zabzab filosu inşa etti ve birlikleri bunları nehirde devriye gezen Hamdani güçleriyle savaşmak için kullandı.
Doğu tarafında, Nasır ed-Devle, Bağdat'ın kontrolünü en son elinde tuttuğu zamandan kalma 942-3 madeni parasını yeniden bastırarak şehri ele geçirmesini meşrulaştırmaya çalıştı. Nüfusun en azından bir kısmı iddialarını kabul etti ve savaş boyunca onu destekledi. İbn Şirzad ayrıca yerel vatandaşları ve suçluları askere alarak Hamdani kuvvetlerinin saflarını artırmayı başardı ve Müizzüddevle'nin Deylem birliklerine yönelik saldırılara katıldılar.
Bağdat ekonomisi savaş boyunca büyük zarar gördü. Her iki taraf da birliklerini beslemek için yerel çiftçilerin ürünlerine el koydu. Doğu Bağdat, Musul'dan gelen sevkiyatlar sayesinde ciddi bir kıtlığın önüne geçebilmiş, ancak çatışma süresince batı tarafı ablukaya tabi tutulmuştu. Nasırü'd Devle'nin güçleri batı yakasındaki sivillerin doğuya geçişini engellerken, bazı müttefik Arap aşiretleri Bağdat'ın batısını kuşattı ve erzak akışını kesti. Abluka etkiliydi ve çok geçmeden Büveyhî tarafında kıtlıklar kol gezdi; Ekmeğin fiyatı, nehrin doğu yakasında satıldığı fiyatın altı katına çıktı ve bazen hiç bulunmadı. Açlıktan ölmek üzere olan insanlar ot ve leş yemeye indirgendi ve birkaç kadın yamyamlık eylemlerinden idam edildi.
Hamdaniler ile ilk savaş > Büveyhî zaferi

Temmuz 945'e gelindiğinde, savaşın sonu görünmeden ve abluka erzakları giderek daha az hale getirirken, Müizzüddevle, Batı Bağdat'ı terk etmeyi ve el-Ahvaz'a çekilmeyi ciddi bir şekilde düşünüyordu. Sonunda doğu yakasını almak için son bir girişimde bulunmaya karar verdi ve çaba başarısız olursa geri çekilme emri verecekti. Baş sekreteri Saymari'ye, kendisi bir hile ile Hamdani güçlerinin dikkatini dağıtmaya çalışırken, özenle seçilmiş bir dizi Daylamlı ile doğu yakasına geçmesi emrini verdi.
Plan 1 Ağustos gecesi gerçekleştirildi Müizzüddevle, bir dizi adamı kuzeye götürdü ve onlara yol boyunca meşaleler yakmaları ve trompet çalmaları talimatını verdi. Onun hareketlerini gören Hamdani ordusu, nehri geçmesini engellemek için kuzeye de hareket etti. Böylece Saymari ve askerleri doğu yakasına geçmekte serbest kaldılar ve bunu yapmaya başladılar. Hamdani ordusu olup biteni anlayınca onu durdurmak için zabzablarla bir dizi adam gönderdiler ve şiddetli bir çatışma çıktı. Sonunda Deylemliler galip geldi ve Hamdani güçleri şehrin kuzeydoğu köşesindeki Şammasiyye kapısına geri püskürtüldü.
Daylamitler doğu Bağdat'a yayılırken, Hamdani ordusu düzensiz bir şekilde dağılmaya başladı. Şehri kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya olduğunu anlayan Nasır el-Devle, İbn Şirzad'a birliklerin komutasını almasını ve Deylemlileri nehrin karşısına geri itmesini emretti. İbn Şirzad yola çıktı, ancak paniğe kapılan askerleri yeniden toplanmaya ikna etmeye çalıştığında bunu başaramadı ve bu nedenle kaçmaya karar verdi. Nasırü'd Devle daha sonra savaşın kaybedildiğini anladı ve geri çekilmeye katıldı; Hamdani güçleri Bağdat'tan çekildi ve Büveyhîlerin şehrin kontrolünü ele geçirmesine izin verdi.
Bu arada Doğu Bağdat, bir kargaşa halinde kaldı. Daylamite ordusu şehrin doğu mahallelerini işgal etti ve savaş sırasında Hamdanileri destekledikleri için halka misilleme yapmaya başladı. Müizzüddevle'nın yağmalamadan kaçınma emrini görmezden gelerek yağmalamaya başladılar, evleri ateşe verdiler ve çok sayıda sivili öldürdüler. Sakinlerin çoğu korku içinde kaçtı ve kuzeye, Ukbara'ya gitmeye çalıştı, ancak yaz sıcağında yolda öldü. Kaos ancak Saymari birkaç yağmacıyı idam ettiğinde ve düzeni yeniden sağlamak için devriyeler gönderdiğinde sona erdi.
Hamdaniler ile ilk savaş > Sonrası ve küçük yöneticilere karşı savaş

Bağdat'tan kovulmalarının ardından Nasır el-Devle, İbn Şirzad ve Hamdani ordusu yeniden toplanmak için Dicle üzerinden Ukbara'ya ilerledi. Onlar geldikten sonra Nasırü'd Devle, barış talep etmesi için Müizzüddevle'ye bir elçi gönderdi. Müizzüddevle şartları kabul etti ve iki taraf arasındaki savaş sona erdi. Müizzüddevle, Hamdani'yi kuzeydeki Tikrit bölgesinin hükümdarı olarak tanımayı ve onu Musul ve Diyar Bekir bölgesinden vergi gelirlerini aktarma yükümlülüğünden muaf tutmayı kabul etti. Buna karşılık, Nasırü'd Devle, İhşidi Mısır ve Suriye'nin vergi gelirlerini Bağdat'a iletmekle sorumlu tutuldu ve şehre düzenli olarak her türlü vergiden muaf olacak malzeme gönderme sözü verdi; ayrıca Muti'yi meşru halife olarak tanımayı kabul etti.
Müizzüddevle'nin Bağdat'ı işgalinin devam etmesine şiddetle karşı çıkan Hamdani ordusundaki Türk paralı askerlerine Nasırü'd Devle'nin Büveyhîler ile barış aradığı bilgisi verilmedi. İki emir bir antlaşma yaptıklarını öğrenince, Nasır ed-Devle'ye isyan ettiler ve onu kaçmaya zorladılar. Nasırü'd Devle, yardım için Müizzüddevle'yi çağırmak zorunda kaldı ve Türkleri bastırmak ve anlaşmayı uygulamak için Saymari komutasındaki bir Büveyhî ordusu gönderildi. Saymari isyancıları yendi ve Nasırü'd Devle'yi konumunda onayladı, ancak aynı zamanda bir dizi erzaka el koydu ve barış şartlarına uymasını sağlamak için Nasırü'd Devle'nin bir oğlunu rehin aldı; daha sonra Bağdat'a döndü.
Müizzüddevle şimdi hala Basra ve Vasıt'ı kontrol eden Baridilere odaklandı. 947'de onları yenmeyi ve topraklarını ilhak etmeyi başardı. Yenilgileri, büyük savaşın sonunu işaret ediyordu.
Büveyhîler ve Hamdaniler arasındaki çatışma, 948'de Müizzüddevle'nin Musul'a tekrar yürümesi, ancak İran'da sorun yaşayan kardeşi Rüknüddevle'ye yardım etmek için seferini kesmek zorunda kalmasıyla yeniden alevlendi. Buna karşılık Nasırü'd Devle, Cezire ve Suriye için haraç ödemeye yeniden başlamayı ve Cuma namazında Halife'ninkinden sonra üç Büveyhî kardeşin isimlerini eklemeyi kabul etti.