stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Shōhei Imamura
1970’lerin belgeselleri

Bir Konsomatrisin Ağzından Savaş Sonrası Japonya'nın Tarihi ve Karayuki-san, the Making of a Prostitute Imamura'nın gözde temalarından biri olan güçlü kadının Japon toplumunun sınırlamacılığına karşı koymasını işlediği bu projelerden iki tanesidir. Imamura 1979'da kurguya dönerek gerçek bir öyküden uyarladığı İntikam Benim isimli, bir seri katili anlatan filmini çekti.
1980’ler ve sonrası

İki büyük tekrar yapım Eijanaika (Sun in the Last Days of the Shogunate'in yeni yapımı) ve Narayama Türküsü (Keisuke Kinoshita'nın 1958 yapımı The Ballad of Narayama filminin yeni yapımı) bu dönemin çalışmasıdır.
Imamura'nın senaryo yazarı ve film yönetmeni olan en büyük oğlu Daisuke Tengan, Imamura'nın Yılan Balığı (1997), Dr. Akagi (1998), Kızıl Köprünün Altından Akan Ilık Sular (2001) ve 11 Eylül (2002) filmlerinde çalıştı ve senaryolarını yazdı.
Imamura, 2002'de bir Güney Kore filmi olan 2009 Lost Memories adlı yapımda tarihçi rölünü oynadı.
13-28 Nisan 2002 tarihinde düzenlenen 21. Uluslararası İstanbul Film Festivali'nde Imamura'nın 9 filmi gösterildi.
Ödüller

1980 Japon Akademisi Yılın Yönetmeni Ödülü - İntikam Benim
1983 Altın Palmiye Cannes Film Festivali - Narayama Türküsü
1989 Ekümen Jüri - Özel Mansiyon, Teknik Büyük Ödülü Cannes Film Festivali - Siyah Yağmur
1990 Japon Akademisi Yılın Yönetmeni Ödülü - Siyah Yağmur
1997 Altın Palmiye Cannes Film Festivali - Yılan Balığı
1998 Japon Akademisi Yılın Yönetmeni Ödülü - Yılan Balığı
Filmografi

Çalınan Arzu (盗まれた欲情, Nusumareta yokujō)  (1958)
Ağabeyim (にあんちゃん, Nianchan) (1959)
Domuzlar ve Savaş Gemileri (豚と軍艦, Buta to gunkan) (1961)
Böcek Kadın (にっぽん昆虫記, Nippon konchūki) (1963)
Cinayet Niyetleri (赤い殺意, Akai satsui) (1964)
Pornocular (「エロ事師たち」より 人類学入門, "Erogotoshitachi" yori Jinruigaku nyūmon) (1966)
Bir Adam Kayboldu (人間蒸発, Ningen jōhatsu) (1967)
Tanrıların Derin Arzuları (神々の深き欲望, Kamigami no fukaki yokubō) (1968)
Bir Konsomatrisin Ağzından Savaş Sonrası Japonyasının Tarihi (にっぽん戦後史　マダムおんぼろの生活, Nippon sengoshi – Madamu onboro no seikatsu) (1970)
İntikam Benim (復讐するは我にあり, Fukushū suru wa ware ni ari) (1979)
Narayama Türküsü (楢山節考, Narayama bushikō) (1983) (Altın Palmiye)
Zegen (女衒, ZEGEN)  (1987)
Kara Yağmur, (黒い雨, Kuroi ame) (1989)
Yılan Balığı (うなぎ, Unagi) (1997) (Altın Palmiye)
Kızıl Köprünün Altından Akan Ilık Sular (赤い橋の下のぬるい水, Akai hashi no shita no nurui mizu) (2001)
Benyamin Sönmez

| Benyamin Sönmez |
| --- | --- |
Doğum: 16 Ocak 1983(1983-01-16) Bremen, Almanya
Ölüm: 1 Aralık 2011 (28 yaşında)
Başladığı yer: Ankara, Türkiye
Tarzlar: Klasik müzik
Meslekler: Müzisyen
Çalgılar: Viyolonsel

Benyamin Sönmez (16 Ocak 1983, Bremen, Almanya -  1 Aralık 2011, Ankara, Türkiye), Türk çellist.
Geç yaşta uluslararası üne kavuşan  Türk çellist Benyamin Sönmez, “Viyolenselin Paganinisi”, “Çellonun prensi”, “Çellonun Sultanı” gibi isimlerle anılmıştır.
Kontrbas sanatçısı Mehmet Sönmez'in kardeşidir.
Yaşamı

1983 yılında Almanya'nın Bremen kentinde dünyaya geldi. Babası, müzik grubu ile düğünlerde çalan bir müzisyendi ve oğluna müzik sevgisi aşıladı 3 yaşında Almanya'dan ailesiyle birlikte Türkiye'ye döndü. Çocukluğu Konya'nın Akşehir ilçesinde geçti.
Hacettepe Üniversitesi Ankara Devlet Konservatuvarı kontrbas bölümünde okuyan ağabeyi Mehmet Sönmez'in teşviki ile ilk defa 13 yaşında iken konservatuvar sınavlarına girdi.  Sınavı ikinci denemesinde kazanarak 14 yaşında okula kabul edildi  ve Nuray Eşen'le  viyolensel çalışmaya başladı. 17 yaşında iken katıldığı bir ulusal yarışmada birinci oldu.
18 yaşında iken Stutgart Müzik Yüksekokulu'na giderek ünlü Rus çello solisti ve pedagog Natalia Gutman'ın sınıfına kabul edildi. Ankara'daki okulunu bırakan Sönmez, eğitimine Almanya'da devam edebilmek için Kültür Bakanlığı'nın bursunu kazandı ama iktidar değişikliği sonucu bursu iptal edilince kendi imkânları ile Almanya'da yaşayarak Natalie Gutman ile çalışmayı sürdürdü. Bir sanatseverin desteği sayesinde Moskova'ya giderek Gutman'la çalışmalarına Çaykosvki Konservatuvarı'nda devam etti.  Konservatuvar yıllarında pek çok uluslararası yarışmaya katılarak ödüller kazandı. Moskova'dan sonra Almanya'ya dönüp Heinrich Schiff'le çalıştı.
Mistlislav Rostropovich, David Geringas, Philippe Muller, Alexander Rudin, Stevan Popov, Frans Helmerson ve Anner Bylsma gibi sanatçıların ustalık sınıflarına katılarak kendini geliştirdi. Repertuvarında Şostakoviç, Şnitke, Prokofyev, Debussy, Poulenc, Rahmaninov, Britten, Kodaly, Cassado gibi modern dönem bestecilere ağırlık verdi. Kurucusu olduğu Camerata Barocco toplulugu ile konserler veren sanatçı; piyanist Oxana Uablonskaya ile resitaller vermiş ve pek çok ulusal orkestra ile birlikte solist olarak çalmıştır.
Sanatçı, Ankara'da kaldığı evde kalp krizi geçirerek 30 Kasım 2011 tarihinde 28 yaşında öldü. Cenazesi, Muğla'nın Fethiye ilçesinde defnedildi.
Anısını yaşatmak için bir ulusal çello yarışması düzenlenmiştir.
Çallı Kuşağı

Çallı Kuşağı, 1914 Kuşağı veya Türk İzlenimciler, Sanayi-i Nefise Mektebi tarafından düzenlenen Avrupa sınavını kazanarak Paris'e gönderilen, İbrahim Çallı ve kendi olanakları ile giden Namık İsmail, Hüseyin Avni Lifij, Nazmi Ziya Güran gibi ressamlar I. Dünya Savaşı'nın başlaması ile birlikte 1914'te ülkeye geri döndüler. Türk resim tarihinde "1914 Kuşağı", "Çallı Kuşağı" veya "Türk İzlenimcileri" diye adlandırılan bu grubun başlıca üyeleri, İbrahim Çallı, Ruhi Arel, Feyhaman Duran, Hikmet Onat, Hüseyin Avni Lifij, Nazmi Ziya Güran, Namık İsmail, Sami Yetik ve Ali Sami Boyar ve Hasan Vecih Bereketoğlu'dur.
Bu sanatçılar Avrupa'dan döndüklerinde izlenimciliği Türk resmine taşıdılar. Ortak bir sanat anlayışına sahip oldukları söylenebilecek olan bu grupta Hüseyin Avni Lifij simgeci görünümü ile farklılık göstermektedir. Grubun başlıca ilham kaynağı İstanbul'un görünümleri (Peyzajları) olduğu, Nazmi Ziya Güran, İbrahim Çallı ve Hikmet Onat'ın İstanbul'un çeşitli bölgelerini konu alan çalışmalarından da anlaşılmaktadır.
Genel olarak figürlü kompozisyon ve portre alanında izlenimci tarzda eserler meydana getirdikleri gözlenen bu sanatçılar arasında büyük ölçüde portre ressamlığına yönelmiş olan sanatçı ise Feyhaman Duran (1886-1970) dır. Feyhaman Duran'ın İstanbul Üniversitesi’ne bağışlamış olduğu Beyazıt’taki evinin 2001 yılında İstanbul Üniversitesi tarafından restorasyonu tamamlandıktan sonra içindeki eşyalar, aslına uygun biçimde düzenlenerek Feyhaman Duran Kültür ve Sanat Evi olarak hizmete açıldı.
1914 kuşağı sanatçıları, çağdaş Türk resim tarihi içinde Şişli Atölyesi olarak bilinen ve Harbiye Nazırı Enver Paşa’nın isteği ile Viyana ve Berlin Sergileri için konusu savaş ve kahramanlık olan resimler yaptırmak amacıyla Şişli’de açılan atölyede de çalıştılar. Cumhuriyet döneminde de etkinlikleri süren bu sanatçılar, toplumsal konulu eserler yanında Atatürk ve devrimlere bağlılığı konu alan resimler de yaptılar. Aralarında eğitimci yönleri bulunanlar ise Cumhuriyet dönemi resim sanatçılarının yetişmesinde önemli rol oynadılar.
Osmanlı Resminde Ölüdoğa

Türkçe’ye ölüdoğa olarak çevrilen natürmort doğal ya da insan yapımı cansız nesnelerin resmidir. Batı sanatında insanla ilgili bir konuyu yansıtmadığı için uzun süre ikinci derece bir resim türü olarak görülür. Daha sonra modernizm ölüdoğayı keşfeder. Özellikle Paul Cézanne ve sonrasında Kübist ressamların biçimsel denemelerine temel oluşturur. Ölüdoğa, Türk resim sanatında çok sevilir. Topkapı Sarayı’ndaki III.Ahmet Has Odası’nda da görüldüğü gibi geçmişi 18.yüzyıla uzanan bir temadır. Osmanlıca’da tabiat-ı sâkine adı verilen bu resimlerde, genellikle meyveler ve çiçekler tüm canlılığı ve doğallığıyla gözler önüne serilir. Süleyman Seyyit, Şeker Ahmet Paşa, Hüseyin Zekai Paşa bu türün en başarılı temsilcilerindendir. Halil Paşa ve 1914 Kuşağı ressamları da ölüdoğa temalı eserler vermiştir. Bunlar arasında İbrahim Çallı’nın Güzel Sanatlar Akademisi’nin bahçesinde bulunan manolya ağacından yaptığı ölüdoğalar  “Çallı’nın ünlü manolyaları” olarak bilinir.
1914 Kuşağı Sanatçıları: Portre ve Otoporte

Sanat tarihinde, II. Meşrutiyet'in ilanından sonra resim eğitimi için yurt dışına devlet tarafından gönderilen ya da kendi imkânlarıyla giden sanatçılara 1914 Kuşağı veya Çallı Kuşağı ismi verilir. Çoğunluğu Paris'te Fernand Cormon atölyesinde ve Académie Julian'da eğitim gören bu sanatçılar, 1914'te I. Dünya Savaşı'nın çıkmasıyla beraber memleketlerine geri dönerler. Sanat tarihimizde açık hava resminin öncüleri kabul edilen bu sanatçılar kendilerinden önceki dönemin sanat anlayışından farklı olarak desen ve biçimden çok ışık ve renge önem vermişlerdir. Bu grup, çoğunlukla İstanbul manzaralarını tercih ettikleri için Türk İzlenimcileri olarak da tanımlanmıştır.
Ayni zamanda modern kent yaşantısı, kadın imgesi, iç mekan ve figürü de konu edinmişlerdir. Figür resmi içerisinde portre önemli bir ifade aracı olmuştur. Modernleşmeyle değişen yaşam biçimlerinin bireysel ifadelerini portre ve otoportrede görmek mümkündür. 1914 Kuşağı sanatçılarının otoportrelerinde, birbirlerini ve yakın çevrelerini betimledikleri portrelerinde modernleşmenin iç dinamikleri ve sembolizmi göze çarpmaktadır.
1914 Kuşağı'nın Manzaraya Bakışı

1914 Kuşağı sanatçılar yurda döndükten sonra Türk resim sanatı için artık yeni bir dönem başlayacaktır. Osmanlı'dan Cumhuriyet'e geçiş sürecine damgasını vuran bu sanatçılarla resim sanatı, yeni bir anlatım biçimine kavuşmuştur. Halkın kültürel değerlerinden hareket ederek halka yeni yaşam görüşünü yansıtmaya çalışmıştır. 1914 Kuşağı sanatçıları halkın seveceği ada manzaralarını, çamlıklar, koyları ve cami avluların ele almış; Hilmi Ziya Ülken,1914 Kuşağı'nın eserlerini Fecr-i Âti dönemi edebiyatına benzeterek, Fecr-i Âtinin edebiyatta aradıkları şeyi onlar resimde buldular: "Ada plajları, Çamlıklar, Kalamış koyunda sabah, Cami avluları" ifadesini kullanır. İzlenimcilik Fransız Pozitivist filozoflarının ve bilim adamlarının algıyı ve renk kuramını inceledikleri bir dönemde ortaya çıkmıştır. Osmanlı İzlenimciliği'nin ise benzer bir düşünsel temeli yoktur. Türk İzlenimcileri olarak da adlandırılan 1914 Kuşağı sanatçıları İzlenimciliği ışık-renk çeşitlemeleriyle birleşen duygusal bir anlatım tarzı olarak benimsemiş ve sanatta öznelliği öne çıkarmıştır. 1914 Kuşağı, İzlenimciliği felsefi içeriği ile değil, daha yüzeysel ele almış; kendi kişisel yorumlarıyla resme yeni bir bakış açısı ve anlatım zenginliği katmışlardır.
HTC

| --- | --- |

Endüstri: Tüketim malları
Kuruluş: 15 Mayıs 1997
Kurucu: Cher Wang (王雪紅) ve H. T. Cho (卓火土)
Genel merkezi: Xindian,Yeni Taipei, Tayvan
Hizmet alanları: Dünya geneli
Önemli kişiler: Cher Wang, (Chairperson & CEO) Yves Maitre, (Ex CEO) Peter Chou, (Co-founder & Ex CEO) HT Cho, (Co-founder & Ex CEO) Fred Liu, (President of Engineering and Operations)
Ürün: Akıllı Telefonlar, VR kulaklıklar, Dizüstü Bilgisayar
Gelir: TWD 23.7 milyar (2018)
Net gelir: TWD 67.7 milyar (2016)
Çalışan sayısı: 16.746 (2012)
Web sitesi: htc.com
HTC genel binası
High Tech Computer Corporation veya HTC Corporation (Çince: 宏達國際電子股份有限公司; pinyin: Hóngdá Guójì Diànzǐ Gǔfèn Yǒuxiàn Gōngsī), merkezi Tayvan’ın New Taipei şehrinde bulunan, Tayvanlı çok uluslu akıllı telefon ve tablet üreticisidir. 1997 yılında, cihaz tasarımcısı ve cihaz üreticisi olarak kurulan HTC faaliyetlerine mobil iletişim operatörlerine özel Windows Mobile işletim sistemli ve Brew MP tabanlı dokunmatik ekranlı telefonlar, PDA ve cep telefonları üreterek başladı. Başlangıçta ağırlıklı olarak Windows Mobile bazlı akıllı telefonların üretimini gerçekleştiren HTC, 2009 yılında odağına Android, 2010’da da Windows Phone tabanlı cihazları da aldı. 2011 itibarıyla, akıllı telefonlarını kendi markası altında piyasaya süren ve pazarlayan HTC, Interbrand’ın En Büyük Global Markalar 2011 raporunda 98. sırada yer aldı. Nisan 2015’te yayımlanan bir rapora göre, şirketin pazar payı, HTC One M8 ve Desire serilerinin güçlü satışlarından ötürü yüzde 7,2’ olarak belirtildi.
HTC, Android mobil cihaz platformunun geliştirilmesine odaklanan akıllı telefon üreticileri ve mobil şebeke operatörlerinden oluşan Open Handset Alliance’ın kurucu üyesidir. Ayrıca, HTC Dream ismiyle pazarda Android mobil cihaz platformunu kullanan ilk telefonu üreticisidir. Bu telefon T-Mobile tarafından birçok ülkede T-Mobile G1 veya Era G1 ismiyle satışa sunulmuştur.
Kurumsal bilgi

HTC'nin yönetim kurulu başkanı ve CEO'su, plastik ve petrokimyasal devi Formosa Plastics Group ‘un kurucusu olan merhum Wang Yung-ching'in kızı olan Jebastian Cher Wang'dır. Peter Chou, HTC Future Development Lab başkanı, HT Cho ise HTC Vakfı Başkanı ve Yönetim Kurulu Başkanı olarak görev yapmaktadır. Hui-Ming Cheng, HTC'nin CFO'luğu görevini yürütmektedir. Cher Wang, HTC Yönetim Kurulu Başkalığının yanı sıra VIA Technologies'in Yönetim Kurulu Başkanlığını da yürütüyor. HTC'nin aralarında IA (Bilişim Cihazları) mühendislik bölümü ve WM (Kablosuz Mobil) mühendislik bölümünün de bulunduğu başlıca bölümleri, ISO 9001/ISO 14001 sertifikasına sahiptir.
HTC, araştırma ve geliştirme çalışmalarına güçlü yatırımlarda bulundu. Şirketin Kuzey Amerika'daki ana merkezi, Washington eyaletindeki Bellevue şehrindedir. HTC, Seattle'da (Kuzey Amerika'daki şirket merkezi yakınında) bulunan yazılım tasarım ofisinde, telefonları için HTC Sense adındaki kendi arayüzünün tasarımını gerçekleştiriyor. 2011 yılında, Kuzey Carolina eyaletindeki Durham şehrinde de bir araştırma ve geliştirme ofisi açan HTC, çok sayıda kablosuz teknoloji alanına odaklanabilmek için burayı Seattle ve Atlanta'ya tercih etti.
İnovasyonlar

HTC 17 Şubat 2010'da Fast Company tarafından dünyanın en yenilikçi 31. şirketi olarak gösterildi. 27 Mayıs 2011'de, müşterilerden gelen geri bildirimlere cevaben, HTC Android tabanlı telefonlarındaki bootloader'ları artık kilitlemeyeceğini duyurdu. O zamandan beri de, tüketiciler artık HTC'nin Geliştirici web sitesi HTCDev.com üzerinden HTC'nin Android ürün yelpazesinin çoğunun bootloader'larının kilidini açabiliyorlar.
HTC'nin akıllı telefon sektöründeki innovasyonları
* 2005 – Dünyanın ilk Windows 3G akıllı telefon
* 2008 – Dünyanın ilk Android akıllı telefonu HTC Dream
* 2009 – HTC Sense kullanıcı arayüzü
* 2010 – Dünyanın ilk Android 4G akıllı telefonu HTC Evo 4G
* 2013 – Dünyanın ilk tamamı metal akıllı telefonu HTC One
Eylül 2014'te, Google Nexus 9 tabletini üretmesi için HTC'yi seçti.
Mart 2015'te, HTC, Valve Corporation ile birlikte, SteamVR projesinin potansiyelini gözler önüne sermek üzere başa takılan sanal gerçeklik ekranı HTC Vive'ı yarattığını duyurdu. HTC Vive'ın 2016 yılında pazara çıkması bekleniyor.
HTC One'ın evrimi: M7, M8, M9 ve A9
Cinsel seçilim

John Gerrard Keulemans'ın Paradesia decora adlı tablosunda betimlenen cennet kuşları
Cinsel seçilim veya eşeysel seçilim, Charles Darwin'in 1859 tarihli kitabı Türlerin Kökeni'nde açıkladığı kavramdır. Doğal seçilimin temel dayanaklarından biri olarak kabul edilen cinsel seçilim yaşam erkek bireyler arasında yaşanan dişiye sahip olma savaşından ileri gelmektedir. Charles Darwin'e göre cinsel seçilim: ...hayatta kalma çabasına bağlı değil, fakat erkekler arasında dişilerini baştan çıkarma çabasına bağlıdır, sonuç da başarısız olan rakibin ölümü değildir; ancak daha az veya hiç yavru olmamasıdır. ...herhangi hayvanın dişi ve erkeği ortak genel alışkanlıklara sahipse.. ancak yapı, renk veya desenleri açısından farklılıklar gösteriyorsa, bu tip farklılıklara genel anlamda cinsel seçilim neden olmuş olur.
Darwin cinsel seçilimi tavuskuşu tüyleri, cennet kuşları ve deve boynuzlarıyla örneklemektedir. Darwin, cinsel seçilime dair başlangıçta üç sayfalık olan ilk değerlendirmesini daha sonra 1871 yılındaki İnsanın Türeyişi (The Descent of Man and Selection in Relation to Sex) adlı kitabında oldukça genişçe ele almıştır. Bu 900 sayfalık ve 2 ciltlik çalışmasının 70 sayfası insan evrimindeki cinsel seçilimi anlatırken diğer 500 sayfalık kısmı ise hayvanlardaki eşeysel seçilimi içerir. Özetle, doğal seçilim hayatta kalma mücadelesinin bir neticesi iken cinsel seçilim üreme mücadelesinin bir sonucu olarak ortaya çıkmaktadır. Darwin'e göre: Cinsel mücadelenin iki türü vardır: ilki aynı cinsiyete sahip bireyler (genellikle erkekler) arasında olanıdır -ki bu mücadeler rakipleri saf dışı bırakmak veya öldürmek için yapılır- ve bu durumda dişiler pasif kalır; ikincisi ise aynı şekilde yine aynı cinsiyete sahip bireyler arasındadır -ve bunlar genellikle dişiler olur- fakat bu sefer mücadeler karşı cinsi etkilemek içindir ki bu sefer dişiler pasif kalmaz ve böylece kendilerine daha uygun olan eşler seçerler.
Genel tanım

Cinsel seçilim kavramı, çoğu hayvanların geliştirdiği ve işlevi bireylerin hayatta kalmasına sağlamayan ama üretkenlik başarısını arttırmaya yardımcı olan eğilimlerdeki davranışların gözlemlenmesinden doğmuştur.
Bu, iki farklı yolla anlaşılabilir:
karşı cinse (ya da hemcinsine) karşı kendilerini çekici kılmalarıyla (cinsiyetler arası interseksüel seçilim) veya
hemcinslerini korkutma, caydırma ya da aynı cinsiyetten rakiplerini mağlup etmeleriyle (cinsiyet içi intraseksüel seçilim).
Dolayısıyla eşeysel seçilim iki ana form alır: erkeklerin dişiler tarafından seçilmek için birbirleri ile rekabet edip yarıştıkları interseksüel seçilim (aynı zamanda “eş seçimi” ya da “dişi seçimi” olarak da bilinir) ve daha az kısıtlanmış olan cinsiyetin (tipik olarak erkek cinsiyet) daha kısıtlı olan cinsiyete ulaşmak için kendi aralarında saldırganca rekabet ettikleri intraseksüel seçilim(aynı zamanda erkek-erkeğe rekabet olarak da bilinir). Burada kısıtlı olan cinsiyet, ebeveynlik görevi için en yüksek yatırım yapan cinsiyettir ve bu nedenle daha yüksek oranlarda iyi bir eş seçimi baskısı altında kalır.
Eşeyler arasındaki interseksüel seçilimin geçerli olması için bir cinsiyetin karşı cinsiyet için çekici özelliklere sahip olması gerekir. Bu özellikler bazı durumlarda garip veya aşırı oluşumların keyfi ve nedensiz seçilimlerine yol açabilirler. Başka bir durumda doğal seçilim hayvanlara diğer türleri öldürmeye veya onlardan kaçmaya yarayan yollarda gelişim sağlarken intraseksüel seçilim, alfa erkeklerinin kendi üreme partnerlerine ve rakiplerine baskın gelmesini sağlayan niteliklerin seçimine yönlendirir.
Cinsel seçilimlerin bazen ucube ve garip özellikler oluşturduğu görülmüştür; öyle ki zor zamanlarda, Pleistosen Avrupa'sında soyu tükenen İrlanda geyiğinin (Megaloceros giganteus) dev boynuzları için de ileri sürüldüğü gibi bu aşırı oluşumlar bir türün yok olmasına bile neden olabilir. Ancak cinsel seçilim aynı zamanda bunun tersi bir etki de yapabilir ve bazen genitallerde karmaşık değişikliklere yol açarak türlerin ıraksamasına ve yeni türlerin oluşmasına yol açar.
Her iki cinsiyet için itici gücün üreme başarısı olmasına rağmen, iki cinsiyet de farklı kaygılara sahiptir; erkekler bir grup doğurgan dişinin grubuna tekel bir erişim isteyebilirken, dişiler de üremeye harcadıkları enerjinin en üst düzeyde geri döndüğünü ve kendi yavrularının sağlıklı birer yetişkine dönüştüklerini görmek isterler. Bu yüzden de iyi gelişmiş, cinsel açıdan çok sayıda yavruların babası olması için çekici özelliklere sahip erkekleri tercih ederler. Sınırlı sayıda yavru yetiştirme imkânları nedeniyle (mevsimsel üreme döngüleri, tek seferde doğuracak sınırlı yavru sayısı ve yavruyu doğurmak için yeterli besin miktarı gibi) dişilerin “seçici” olmak için çok daha fazla nedenleri vardır. Dişiler en yetenekli erkekleri seçmek zorunda olup yavruları yetiştirmede erkek ve dişi yatırımları eşit olmadığı gibi dişilerin gebelik ve aile bakımı için harcadıkları enerji de çok daha fazladır. Buna karşılık, her bir yavruda çok az yatırımları olan erkekler yakaladıkları çiftleşme fırsatlarını sık sık değerlendirirler.
Genel tanım > Cinsel seçilimin zürafadaki örneği

Güncel olarak zürafa (Giraffa camelopardalis) boynunun evrimsel kökeni ile ilgili bazı tartışmalar yaşanmaktadır. Uzun zamanlar boyunca kabul gören Charles Darwin'e ait “Rekabetçi otlayanlar hipotezi” şu an sorgulanmaktadır. Başlangıçta araştırmacılar zürafa boynunun uzamasının besin arayışına bağlı bir seçilim olduğunu düşünüyorlardı. Zürafalar milyonlarca yıl önce ilk ortaya çıktıklarında boyun uzunluğunun var olan çeşitli varyasyonlardan biri olabileceği söyleniyordu. Ancak diğer otlayıcılarla olan şiddetli rekabet sonucu kısa boyunlu zürafalar sadece bu rakip otlayanların boy seviyesindeki besinleri bulabiliyorlardı. Uzun boyunlu zürafalar ise yüksekliğe bağlı olarak daha geniş bir gıda yelpazesine sahip olduğundan daha uzun ömür sürelerine sahip oldular ve bu nedenle bu özellik doğal seçilim tarafından seçildi.
Günümüzdeki gözlemlere göre zürafaların genel uzunluklarını yaşadıkları her bölgede yaklaşık olarak 6 metre olmasına rağmen hala yerden 2 metre yükseklikte otlamaktadırlar. Dahası rakipleri kudu, impala antilopu ile Güney Afrika kaya keçiciği (steenbok) 2 metre yüksekte otlamazlar ve omuz yüksekliğini tercih ederler. Uzun boyunları zürafaların aslında daha yükseklerde otlamalarına izin verdiği için bu olağan dışı bir durumdur.
Zürafanın boynunun uzunluğunun nedenine dair başka bir açıklama da cinsel seçilimdir. Erkek zürafalar egemenliklerini sergilemek için genelde diğer erkekler ile boyun boyuna gelirler. Aşırı derecedeki bir boyun uzunluğunun eşeysel seçilim sonucu oluşmuş olduğunu belirlemek ve bunu sınıflandırılmak için 6 kriter bulunur. Teorik olarak; karakteristik bir özellik cinsiyetlerin birinde daha abartılı olmalı, bu özellik hakimiyeti belirlemek için kullanılmalı, doğrudan hayatta kalmaya dair bir faydası olmamalı, organizmanın hayatta kalmasına dair bir maliyete yol açmalı ve olumlu allomatri (organlarda farklı büyüme oranları) gözlemlenmelidır. Örneğin canlının evrimsel geçmişi, vücudun diğer kısımlarındaki artışlar ile ilişkisi olmayan bir boyun uzaması göstermelidir. Zira vücudun diğer bölgelerinde uzamalar ve artışlar oluyorsa (mesela uzandıkları yaprakları çekip koparmak için ön kolların veya uzuvların da uzaması gibi) bu bize bu durumda uzanarak otlanma ve beslenme ile ilgili bir seçilimin olduğunu gösterir.
Bu araştırma alanında şimdilik farklı görüşler ve bilgiler mevcuttur. Yayımlanan çalışmalar zürafalardaki boyun uzunluğunun nedenine dair gerek yem toplama seçilimini gerekse de cinsel seçilimi desteklemesine rağmen hiçbiri diğer olasılıkları tam olarak ortadan kaldırmamıştır. Belki de boyun uzunluğu her iki gücün de sonucudur. Açık bir sonuca varabilmek için ebeveynliğe yatırım ile kronolojik hata da hesaba katılmalıdır. Ancak doğru cevaba ulaşabilmek çok düşük bir şanstır; özellikle de fosil kayıtlarında 10 milyon yıla eşdeğer bir kayıp mevcut ise.
Bununla beraber, hem dişiler hem erkekler boyun oluşumu ve bakımına önemli bir miktarda enerji harcarlar. Kuşkusuz böyle evrimleşmiş bir organizma eğer hayatta kalma ve biyolojik uyum ile ilgili olmasaydı ayırt edici bir özellik için bu kadar kaynak harcamazdı.