stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Uluslararası ilişkiler (1814-1919)
Seyahat, ticaret ve iletişim > Taşımacılık

Okyanus trafiğindeki navlun oranları 18. yüzyılda yaklaşık 1840'a kadar sabit kaldı ve daha sonra hızlı bir düşüşe geçti. İngilizler dünya ihracatına hükmediyordu ve İngiliz navlun ücretleri 1840'tan 1910'a kadar %70 düştü. Süveyş Kanalı 1869'da açıldığında Londra'dan Hindistan'a nakliye süresini üçte bir oranda kısalttı. Aynı gemi bir yıl içinde daha fazla sefer yapabiliyor, böylece daha az ücret alıyor ve her yıl daha fazla mal taşıyabiliyordu.
Bu dönemde teknolojik yenilikler sürekliydi. Yüzyılın ortalarında demir gövdeler ahşabın yerini aldı, 1870'ten sonra ise çelik demirin yerini aldı. Buhar makinelerinin yelkenlerin yerini alması çok daha uzun sürdü. Yukarıdaki fotoğrafta Lusitania'nın karşısındaki yelkenli gemiye dikkat edin. Rüzgar serbestti ve gemi alabora olmadığı sürece ortalama 2-3 deniz mili hızla hareket edebiliyordu. Kömür pahalıydı ve rota boyunca kömür istasyonları gerekiyordu. Yaygın bir çözüm, bir ticaret gemisinin çoğunlukla yelkenlerine güvenmesi ve buhar makinesini yalnızca yedek olarak kullanmasıydı. İlk buhar makineleri çok verimsizdi ve çok fazla kömür kullanıyordu. 1860'larda bir okyanus yolculuğu için kargo alanının yarısı kömüre ayrılıyordu. Sorun savaş gemileri için özellikle ciddiydi çünkü kömür kullanan gemilerin menzilleri sınırlıydı. Sadece Britanya İmparatorluğu, Kraliyet Donanması için küresel bir kapsama alanına izin veren bir kömür istasyonları ağına sahipti. Sürekli gelişme, çok daha verimli olan yüksek güçlü bileşik motorlar sağladı. Kazanlar ve pistonlar demirden çok daha yüksek basınçlara dayanabilen çelikten imal edilmişti. İlk olarak posta ve yolcu gibi yüksek öncelikli kargolar için kullanıldılar. 1907 civarında buhar türbinli motorun gelişi, verimliliği önemli ölçüde artırdı ve 1910'dan sonra artan petrol kullanımı yakıt tedarikine çok daha az kargo alanı ayrılması sağladı.
Seyahat, ticaret ve iletişim > İletişim

1850'lere gelindiğinde demiryolları ve telgraf hatları Batı Avrupa'daki tüm büyük şehirlerin yanı sıra ABD'yi de birbirine bağlamıştı. Telgraf seyahat ihtiyacını büyük ölçüde azaltmak yerine seyahatin planlanmasını kolaylaştırdı ve yavaş uzun mesafeli posta hizmetinin yerini aldı. Kıtaları telgrafla birbirine bağlamak için denizaltı kabloları döşendi ve 1860'larda tamamlandı.
1830-1850'ler

Daha fazla bilgi: Kırım Savaşı
İngiltere en önemli güç olmaya devam ederken onu Rusya, Fransa, Prusya ve Avusturya izliyordu. Amerika Birleşik Devletleri, özellikle 1848'de Meksika'yı yenmesinden sonra büyüklük, nüfus ve ekonomik güç bakımından hızla büyüyordu. ABD, uluslararası karışıklıklardan kaçınma çabalarında genel olarak başarılı olsa da kölelik meselesi giderek daha fazla iç bölünmeye yol açıyordu.
Kırım Savaşı (1853-1856) bu zaman diliminde büyük güçler arasındaki tek büyük ölçekli savaştı. Büyük kayıpları ve uzun vadede çok küçük etkisiyle kötü bir şöhrete sahip oldu. İngiltere, özellikle İngiliz Raj'ında (Hindistan) sömürge sistemini güçlendirirken Fransa Asya ve Kuzey Afrika'daki sömürgelerini yeniden toparladı. Rusya güneye (İran'a doğru) ve doğuya (Sibirya'ya) doğru genişlemeye devam etti. Osmanlı İmparatorluğu ise giderek zayıfladı ve Balkanlar'ın bazı bölgelerindeki kontrolünü yeni Yunanistan ve Sırbistan devletlerine kaptırdı.
1839'da imzalanan Londra Antlaşması ile büyük güçler Belçika'nın tarafsızlığını garanti altına almışlardır. Bu anlaşmanın önemi, 1914 yılında Almanya'nın Fransızlara karşı üstünlük sağlamak ve savaşta galip gelmek amacıyla Belçika'yı işgal etmesiyle ortaya çıktı. Almanlar, Birleşik Krallık'ın Almanya'ya savaş ilan etmesine yol açan Belçika topraklarından çekilme yönündeki İngiliz ültimatomuna karşı çıkarak anlaşmayı (Alman İmparatorluğu'nun kurulmasından önce imzalanan) bir "kağıt parçası" olarak nitelendirip reddetti.
1830-1850'ler > İngiliz politikaları

Briain'in 1846'da Tahıl Yasaları olarak adlandırılan gıda ithalatına uygulanan gümrük vergisini yürürlükten kaldırması, serbest ticareti 20ç yüzyıla kadar Büyük Britanya'nın ulusal politikası haline getiren önemli bir dönüm noktası oldu. Yürürlükten kaldırılması, "Manchester okulu" olarak adlandırılan sanayi çıkarlarının korumacı tarımsal çıkarlar karşısındaki gücünü göstermiştir.
1830'dan 1865'e kadar birkaç kesinti dışında, Lord Palmerston İngiliz dış politikasını belirledi. İzlediği altı hedefi vardı: Birincisi, tehdit altında göründükleri her durumda İngiliz çıkarlarını savundu ve İngiltere'nin yurtdışındaki prestijini korudu. İkincisi, toplumun her kesiminden kamuoyu desteği kazanmak için medyayı kullanmakta ustaydı. Üçüncüsü, İngiltere'de olduğu gibi 1832 Reform Yasası modelinde anayasal liberal hükûmetlerin yayılmasını teşvik etti. Bu nedenle Fransa (1830) ve Yunanistan'da (1843) olduğu gibi liberal devrimleri memnuniyetle karşıladı. Dördüncüsü, 1830 Belçika Devrimi ve 1859 İtalyan birleşmesinde olduğu gibi ulusu için avantajlar arayarak İngiliz milliyetçiliğini besledi. Savaşlardan kaçındı ve sadece çok küçük bir İngiliz ordusu ile hareket etti. Barışı teşvik etmenin en iyi yolunun, herhangi bir ulusun -özellike Fransa ve Rusya'nın- Avrupa'ya hakim olmasını engellemek için güç dengesini korumak olduğunu düşünüyordu.
Palmerston, güç dengesi için gerekli olduğunda Fransa ile işbirliği yaptı ancak kimseyle kalıcı ittifaklar kurmadı. Rusya ve Avusturya gibi otokratik ülkeleri kontrol altında tutmaya çalıştı ve uluslararası sistemde daha fazla istikrara yol açtıkları için liberal rejimleri destekledi. Buna zıt olarak Rusya'nın yayılmasını engellediği için otokratik Osmanlı İmparatorluğunu da destekledi. Palmerston'dan sonra ikinci sırada diplomat, dışişleri bakanı ve başbakan olan Lord Aberdeen geliyordu. Kariyerini sona erdiren Kırım Savaşı fiyaskosundan önce, 1813-1814'te Avusturya İmparatorluğu büyükelçisi olarak Napolyon'un yenilgisine yol açan ittifakları ve finansmanı müzakere etmesinden başlayarak çok sayıda diplomatik zafer kazanmıştır. Paris'te yeni restore edilen Bourbon hükûmetiyle ilişkileri normalleştirdi ve hükûmetini güvenilebilir olduklarına ikna etti. Viyana'daki arkadaşı Klemens von Metternich ve Paris'teki François Guizot gibi üst düzey Avrupalı diplomatlarla iyi çalıştı. Yunanistan, Portekiz ve Belçika'daki yerel savaşlar gibi kritik konularda İngiltere'yi kıta diplomasisinin merkezine taşıdı. ABD ile büyüyen sorunlar, Maine'deki sınır anlaşmazlığında uzlaşmaya varılarak sona erdirildi ve bu toprakların çoğunu Ameirkalılara verdi ancak Kanada'ya sıcak su limanına stratejik olarak önemli bir bağlantı sağladı. Aberdeen, Çin'e karşı Afyon Savaşları'nın kışkırtılmasında ve kazanılmasında merkezi bir rol oynadı ve bu süreçte Hong Kong'un kontrolünü ele geçirdi.
1830-1850'ler > Belçika Devrimi

Ana madde: Belçika Devrimi
Katolik Belçika, 1830'da Hollanda Birleşik Krallığı'nın Protestan kısmından ayrılarak bağımsız bir Belçika Krallığı kurdu. Güneyli liberaller ve Katolikler (çoğunlukla Fransızca konuşan) Kral I. Willem'in otokratik yönetimine ve Flemenkçe eğitimi (krallığın güney kesimlerinde) Fransızca ile eşit konuma getirme çabalarına karşı birleşti. Çalışan sınıflar arasında yüksek düzeyde işsizlik ve endüstriyel huzursuzluk vardı. Küçük çaplı çatışmalar yaşandı ancak Hollanda'nın yenilgiyi kabul etmesi yıllar aldı. 1839'da Hollandalılar Londra Antlaşması'nı imzalayarak Belçika'nın bağımsızlığını kabul etti, büyük güçler Belçika'nın bağımsızlığını garanti altına aldı.
1830-1850'ler > Osmanlı İmparatorluğu

Ana maddeler: Osmanlı İmparatorluğu ve Osmanlı İmparatorluğu'nun dış ilişkileri
Osmanlı İmparatorluğu, Napolyon Savaşları'na 1798-1801 yılları arasında Fransa'nın Mısır ve Suriye'ye düzenlediği sefer aracılığıyla kısa bir süre dahil oldu. Viyana Konferansı'na ise davet edilmedi. Bu dönemde İmparatorluk askeri açıdan giderek zayıflıyordu ve Avrupa'daki (Yunanistan başta olmak üzere) ve Kuzey Afrika'daki (Mısır başta olmak üzere) topraklarının çoğunu kaybetti. Bu dönemde en büyük düşmanı Rusya, en büyük destekçisi ise İngiltere'ydi.
19. yüzyıl ilerledikçe Osmanlı İmparatorluğu askeri ve ekonomik olarak zayıflıyordu. Özellikle Avrupa'daki yerel yönetimler üzerindeki kontrolünü giderek daha fazla kaybetti. Büyük miktarlarda borçlanmaya başladı ve 1875 yılında ise iflas etti. İngiltere giderek Osmanlı İmparatorluğu'nun baş müttefiki ve koruyucusu haline geldi, hatta ayakta kalmasına yardımcı olmak için 1850'lerde Rusya'ya karşı Kırım Savaşı'nda savaştı. Üç İngiliz lider bu dönemde önemli roller oynadı. İlki, Lord Palmerston, 1830-1865 döneminde Osmanlı İmparatorluğu'nu güç dengesinin vazgeçilmez bir unsuru olarak gören ve İstanbul'a en sıcak bakan kişiydi. İkincisi, William Gladstone, 1870'lerde imparatorluğun hayatta kalmasını destekleyecek bir Avrupa Konseyi kurmaya çalıştı. Üçüncüsü, Lord Salisbury, 1880'lerde ve 1890'larda imparatorluğun büyük güçler arasındaki rekabeti azaltacak şekilde düzenli olarak parçalanmasını tasarladı. 1884 Berlin Afrika Konferansı ve başarısızlıkla sonuçlanan 1899 Lahey Konferansı dışında 1914'ten önceki son büyük uluslararası zirve oldu. Gladstone, Mısır'ın iç yönetimi, Osmanlı İmparatorluğu'nun reformu ve Afrika'nın talanı konularında bireysel eylemler yerine ortak eylemleri savunarak tek başına kaldı. Bismarck ve Lord Salisbury, Gladstone'un pozisyonunu reddetmiş ve daha çok fikir birliğini temsil etmişlerdir.
1830-1850'ler > Sırp bağımsızlığıağımsızlığı

Ana madde: Sırp İsyanları
Osmanlılara karşı başarılı bir ayaklanma modern Sırbistan'ın kuruluşuna yol açtı. Sırp İsyanı 1804 ile 1835 yılları arasında gerçekleşti, bu topraklar bir Osmanlı vilayetinden anayasal monarşiye ve sonra modern Sırbistan'a dönüştü. Dönemin ilk isyanı, 1804'ten 1815'e kadar iki silahlı ayaklanma ile şiddetli bir bağımsızlık mücadelesine sahne oldu. Daha sonraki dönem (1515-1835) giderek özerkleşen Sırbistan'ın siyasi gücünün barışçıl bir şekilde pekiştirilmesine tanıklık etti ve 1830 ve 1833'te Sırp prenslerinin kalıtsal yönetim hakkının tanınması ve genç monarşinin topraklarını genişletmesiyle sonuçlandı. 1835'te ilk yazılı anayasanın kabulü, feodalizmi ve serfliği ortadan kaldırdı ve ülkeyi süzerenlik haline getirdi.
1830-1850'ler > Kırım Savaşı

Ana madde: Kırım Savaşı
Kırım Savaşı (1853-1856) bir tarafta Rusya ile diğer tarafta Büyük Britanya, Fransa, Sardinya ve Osmanlı İmparatorluğu'ndan oluşan bir ittifak arasında yapıldı, Rusya yenildi.
1851 yılında, İmparator III. Napolyon yönetimdeki Fransa, Babıali'yi, Kutsal Topraklardaki Hristiyan bölgelerin koruyucusu olarak tanımaya zorladı. Rusya, Osmanlı İmparatorluğu'ndaki tüm Ortodoks Hristiyanlarının koruyucusu olduğunu iddia ettiği için bu iddiayı reddetti. Fransa donanmasını Karadeniz' gönderdi, Rusya da kendi güç gösterisiyle karşılık verdi. Rusya 1851'de Osmanlı'nın Boğdan ve Eflak vilayetlerine asker gönderdi. Osmanlı İmparatorluğu'nun güvenliğinden endişe eden İngiltere, Rusların geri adım atacağını umarak Fransızlara katılmak üzere bir filo gönderdi. Diplomatik çabalar başarısız oldu ve Sultan Ekim 1851'de Rusya'ya karşı savaş ilan etti. Kasım ayında yaşanan bir Osmanlı donanma felaketinin ardından İngiltere ve Fransa da Rusya'ya savaş ilan etti. Savaşların çoğu, müttefiklerin sonunda ele geçirdiği Kırım yarımadasında gerçekleşti.
Yenilen Rusya, 30 Mart 1856'da imzalanan ve savaşı sonra erdiren Paris Antlaşması'nı kabul etmek zorunda kaldı. Güçler, Osmanlı'nın bağımsızlığına ve toprak bütünlüğüne saygı göstereceklerine söz verdiler. Rusya küçük bir toprak parçasından vazgeçti ve Osmanlı topraklarındaki Hristiyanlar üzerindeki himaye iddiasından vazgeçti. Rus gücü ve prestijine büyük bir darbe olarak Karadeniz askerden arındırıldı ve Tuna Nehri'nde ticaret ve seyrüsefer özgürlüğünü garanti altına almak için uluslararası bir komisyon kuruldu. Boğdan ve Eflak kağıt üstünde Osmanlı yönetimi altında kaldı ancak bağımsız anayasalar ve ulusal meclis hakları verildi.
Savaş zamanı ticaretine ilişkin yeni kurallar belirlendi: i) korsanlık yasa dışıydı, ii) tarafsız bir bayrak kaçak mallar hariç düşman mallarını kapsıyordu, iii) kaçak mallar hariç tarafsız mallar düşman bayrağı altında ele geçirilemezdi, iv) bir ablukanın yasal olması için etkili olması gerekiyordu.
Savaş, demiryolları, telgraf ve modern hemşirelik yöntemleri gibi önemli yeni teknolojiler getirerek savaşın modernleşmesine yardımcı oldu. Uzun vadede savaş Rus iç ve dış politikasında bir dönüm noktası oldu. Rus İmparatorluk Ordusu zayıflığını, kötü liderliğini ve modern silah ve teknolojiden yoksun olduğunu anladı. Rusya'nın zayıf ekonomisi askeri maceralarını tam olarak desteklemiyordu ve bu nedenle gelecekteki dikkatini Orta Asya'daki çok daha zayıf Müslüman bölgelere yönlendirdi ve Avrupa'yı yalnız bıraktı. Rus entelektüeller bu küçük düşürücü yenilgiyi kullanarak hükûmet ve sosyal sistemde köklü reformlar yapılmasını talep ettiler. Savaş hem Rusya'yı hem de Avusturya'yı zayıflattı, böylece artık güç dengesi üzerindeki istikrarı sağlayamadılar. Bu durum, III. Napolyon, Cavour (İtalya) ve Otto von Bismarck'ın (Almanya) 1860'larda Avrupa'yı yeniden şekillendiren bir dizi savaş başlatmasının önünü açtı.
1830-1850'ler > Eflak ve Boğdan

Büyük ölçüde barışçıl bir şekilde, Osmanlı vasal devletleri Boğdan ve Eflak yavaş yavaş Osmanlı İmparatorluğu'ndan koparak 1859'da modern Romanya olacak şekilde birleşti ve nihayet 1878'de bağımsızlığını elde etti. İki prenslik uzun süredir Osmanlı kontrolü altındaydı ancak hem Rusya hem de Avusturya bölgeyi yönetmek istiyordu ve bu da bölgeyi 19. yüzyılda bir çatışma alanı haline getirdi. Nüfus büyük ölçüde Ortodoks dinine mensuptu ve Rumence konuşuyordu ancak Yahudiler ve Rumlar gibi etnik azınlıklar da vardı. Eyaletler 1829'daki Edirne Antlaşması'ndan sonra Rusya tarafından işgal edildi. Rus ve Türk birlikleri 1848'de Boğdan ve Eflak devrimlerini bastırmak için birleşti. Kırım Savaşı sırasında Avusturya prensliklerin kontrolünü ele geçirdi. Halk, tarihi, kültürel ve etnik bağlar temelinde birleşmeye karar verdi. Alexandru Ioan Cuza'nın Boğdan ve Eflak Birleşik Prenslikleri (1862'de Romanya Birleşik Prenslikleri olarak yeniden adlandırıldı) Prensi olarak iki kez seçilmesinin ardından 1859'da yürürlüğe girdi.
Rusya'nın müdahalesiyle Romanya Krallığı 1878'de resmen bağımsız oldu. Ardından dikkatini, tarihsel olarak Macaristan'ın bir parçası olan ancak yaklaşık iki milyon etnik Rumen'in yaşadığı Erdel bölgesine odakladı. Son olarak Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda Avusturya-Macaristan İmparatorluğu çöktüğünde Romanya Erdel ile birleşti.
1830-1850'ler > Amerika Birleşik Devletleri Meksika'yı yendi, 1846-1848

Ana madde: Meksika-Amerika Savaşı
Meksika, ABD'nin 1848'te Teksas'ı ilhak etmesini tanımayı reddetti. Teksas Cumhuriyeti'ni Meksika toprağı olarak kabul etti ve dönemin Meksika Devlet Başkanı ve Başkomutanı Antonio López de Santa Anna'nın Teksas Devrimi'nin son savaşında yenildikten sonra Teksas Ordusu'nun esiri olduğu sırada baskı altında imzaladığı 1836 Velasco Antlaşması'nı tanımadı. Meksika için özellikle önemli olan Teksas'ın Rio Grande'ye kadar uzanan egemenlik iddiasıydı. Velasco'da belirlenen sınır bu olsa da Teksas hükûmeti Neuces'in güneyinde otoritesini sağlamlaştırmayı hiçbir zaman başaramadı. Teksas'ın Velasco Antlaşması'nda belirlenen sınıra dayanarak bri Amerikan eyaleti olarak kabul edilmesinin ardından Meksika, ABD ile diplomatik bağlarını kopardı ve her iki ülke de tartışmalı bölgeyi işgal etmek için harekete geçti. Gerginlik hızla tırmandı, Meksika Ordusu'nun bölgede devriye gezen ABD güçlerini pusuya düşürmesinin ardından ABD Mayıs 1846'da savaş ilan etti. ABD Ordusu hızla inisiyatifi ele alarak Santa Fe de Nueve México ve Alta California'yı ele geçirdi ve kuzey Meksika'yı işgal etti. 1847'de ABD Donanması ve deniz piyadeleri Meksika'nın en büyük limanı olan Veracruz'u kuşatmaya başladı. ABD işgal ordusu, limanı ele geçirdikten sonra Eylül ayında Mexico City'i ele geçirmeye devam etti ve o zamana kadar Meksika'nın neredeyse tamamı ABD güçleri tarafından istila edildi. Guadalupe Hidalgo Antlaşması, Şubat 1848'de imzalandı ve savaşı sona erdirdi. Antlaşmanın şartları arasında Meksika'nın Velasco'da kararlaştırılan sınırlara göre Teksas'ı bir Amerikan eyaleti olarak tanıması da vardı, ayrıca Meksika 15 milyonda dolar (ABD doları) karşılığında kuzey sınır bölgelerini ABD'ye bıraktı, Amerika da Meksika'nın 3,25 milyon dolarlık borcunu affetmeyi kabul etti. Toplamda Meksika savaş öncesi toprak taleplerinin yaklaşık %55'ini ABD'ye bıraktı.
1830-1850'ler > Brezilya ve Arjantin

Ana maddeler: Brezilya tarihi ve Arjantin-Brezilya ilişkileri
Brezilya, 1822 yılında Portekiz'den bağımsızlığını kazandı. Atlantik köle ticaretine katılımını sona erdirmesi için Büyük Britanya'nın baskısıyla karşılaştı. Brezilya, La Plata Nehri bölgesinde savaşlar yaptı. Bunlar: Arjantin'e karşı Cisplatine Savaşı (1828'de), Arjantin ile Platine Savaşı (1850'lerde), Uruguay Savaşı ve Paraguay Savaşı (1860'larda). Bu son savaşta Arjantin ve Brezilya, Paraguay'a karşı müttefik olarak Güney Amerika tarihinin en kanlı ve en pahalı savaşını gerçekleştirdiler. Bundan sonra Brezilya ve Arjantin, dış siyasi ve askeri müdahalelerden kaçınarak sessiz bir döneme girdi.
1860-1871: Milliyetçilik ve birleşme

Aynı dili ve dini mirası paylaşan insanlar arasında kültürel kimliğin farkına varılması, milliyetçiliğin gücünü 19. yüzyılın başlarında ve ortalarında fazlaca artırmıştır. Yerleşik ülkelerde güçlüydü ve Almanlar, İrlandalılar, İtalyanlar, Yunanlar ve Güneydoğu Avrupa'nın Slav halkları daha fazla birlik ya da bağımsızlık talep etmek için oldukça güçlendiler. Güçlü milliyetçilik duygusu, İngiltere ve Fransa gibi yerleşik bağımsız uluslarda da gelişti. İrlandalı tarihçi J. B. Bury şöyle demektedir:
1830 ve 1870 yılları arasında milliyetçilik büyük adımlar atmıştı. Yüksek edebiyata ilham vermiş, bilimi hızlandırmış ve kahramanlar yetiştirmişti. Hem birleştirme hem de bölme konusundaki gücünü göstermişti. Almanya ve İtalya'da büyük siyasi inşa ve konsolidasyon başarılarına yol açmıştı ancak özünde çok uluslu olan Osmanlı ve Habsburg imparatorlukları için her zamankinden daha açık bir tehditti. Avrupa kültürü, az bilinen ya da unutulmuş halkların yeni yerel katkılarıyla zenginleşmişti ama aynı zamanda sahip olduğu birlik, parçalanma nedeniyle tehlikeye girmişti. Dahası, milliyetçiliğin beslediği karşıtlıklar sadece savaşlara, ayaklanmalara ve yerel nefretlere yol açmakla kalmamış, sözde Hristiyan olan Avrupa'da yeni ruhani bölünmeleri vurgulamış ya da yaratmıştı.
1860-1871: Milliyetçilik ve birleşme > Büyük Britanya

Ana madde: Henry John Temple
1859 yılında kısa ömürlü bir başka muhafazakar hükûmetin ardından, Başbakan Lord Palmerston ve Earl Russell aralarındaki anlaşmazlıkları giderdiler ve Russell yeni Palmerston kabinesinde Dışişleri Bakanı olarak görev yapmayı kabul etti. Bu ilk gerçek Liberal Kabine idi. Bu dönem, İtalya'nın birleşmesi, Amerikan İç Savaşı ve Danimarka ile Alman devletleri arasında Schleswig-Holstein için 1864'te çıkan savaşın görüldüğü dünyada özellikle hareketli bir dönemdi. Russell ve Palmerston, Amerikan İç Savaşı'nda Konfederasyon'un yanında yer alma eğilimindeydiler ancak İngiltere'yi tarafsız tuttular.
1860-1871: Milliyetçilik ve birleşme > Fransa

Daha fazla bilgi: III. Napolyonve Fransız-Alman düşmanlığı
Napolyon, 1851'de darbe ile başa geldi, barışçıl bir hükümdarlık vadetmesine rağmen dış ilişkilerde ihtişamın cazibesine karşı koyamadı. Hayalperest, gizemli ve ketum birisiydi ancak zayıf bir kadrosu vardı ve iç destekçileriyle sürekli ters düşüyordu. Sonuç olarak bir diplomat olarak yetersiz kaldı. 1851'de Britanya'ya yönelik kısa süreli bir işgal tehdidinden sonra Fransa ve Britanya Kırım Savaşı'nda ittifak oldu ve 1860'ta büyük bir ticaret anlaşmasıyla işbirliği yaptı. Ancak, İngiltere özellikle imparator donanma kurup imparatorluğunu genişlettikçe ve daha aktif bir dış politika izlemeye başladıkça İkinci Fransız İmparatorluğu'na artan bir güvensizlikle bakmaya başladı.
III. Napolyon bazı başarılar elde etti: Cezayir üzerindeki Fransız kontrolünü güçlendirdi, Afrika'da üsler kurdu, Hindiçin'i ele geçirmeye başladı ve Çin ile ticareti başlattı. İngiltere'nin durduramadığı Süveyş Kanalı'nın bir Fransız şirketi tarafından inşa edilmesini sağladı. Bunların yanında Napolyon, Avrupa'da tekrar tekrar başarısız oldu. Kırım Savaşı'nda hiçbir kazanım sağlayamadı. Avusturya ile 1859'da yapılan savaş İtalya'nın birleşmesini kolaylaştırdı ve Napolyon Savoy ile Nice'i ilhak etti. İngilizlerin 1860-1861'de Suriye'ye müdahalesinden rahatsız oldu. Papa'ya kötü davranması ise Katolikleri öfkelendirdi, daha sonra bu durum tersine dönünce de ülkedeki antiklerikal liberalleri ve eski İtalyan müttefiklerini kızdırdı. Uzun vadede yardımcı olan ancak kısa vadede büyük mülk sahipleri ile tekstil ve demir sanayicilerini kızdıran ve endişeli işçilerin örgütlenmesine yol açacak bir şekilde gümrük tariflerini düşürdü. Napolyon 1862'de neredeyse ABD ile savaşa girecekken 1860'larda işler onun için daha da kötüye gitti. 1861-1867'deki Meksika müdahalesi ise tam bir felaketti. Sonunda 1870'te Prusya ile savaşa giriştiğinde, Avusturya dışındaki tüm Almanların Prusya liderliğinde birleşmesine neden oldu. Napolyon herkesi kendine yabancılaştırmıştı: Avusturya ve İtalya ile ittifak kurmayı başaramayan Fransa'nın müttefiki yoktu ve kendi içinde kötü bir şekilde bölünmüştü. Fransa-Prusya Savaşı'nda savaş alanında büyük bir mağlubiyet aldı ve Fransa Alsas-Loren'i kaybetti. A.J.P. Taylor, bu dönemi şu şekilde özetler: "Fransa'yı büyük bir güç olarak mahvetti."
1860-1871: Milliyetçilik ve birleşme > İtalya'nın birleşmesi

Ana madde: İtalya'nın birleşmesi
Risorgimento, 1848'den 1871'e kadar İtalyanların kuzey Avusturya Habsburglar'ından ve güneyde İspanyol Bourbonlar'ından bağımsızlıklarını kazanarak ulusal birleşmeyi sağladıkları dönemdir. Piyemonte (Sardinya Krallığı olarak bilinir) liderliği ele aldı ve kendi anayasal sistemini yeni İtalya ulusuna dayattı.
Papalık, Papalık devletinin kontrolünden vazgeçmenin Katolik Kilisesini zayıflatacağından ve liberallerin muhafazakar Katoliklere hükmetmesine izin vereceğinden korkarak birleşmeye direnmek için Fransa'nın desteğini aldı. İtalya Krallığı, nihayet 1870 yılında Fransız ordusu geri çekildiğinde Papalık Devletini devraldı. Öfkeli Papa IX. Pius, kendisini esir ilan etti; halefi XI. Pius ise 1829'da İtalya ile barış yaptı. İtalya 1870'ten sonra altıncı büyük güç olarak tanınsa da diğerlerinden çok daha zayıftı.