Aile diktatörlüğü
Başarısız geçişler

Macaristan: Miklós Horthy (1920–1944), oğlu István Horthy'yi, Istvan'ın 1942'de kaza sonucu öldürülmesine kadar, kendisinden sonra vekil olarak tayin etti.
Arjantin: Juan Perón (Başkan, 1946–1955), karısı Eva Perón'un 1952'deki ölümüne kadar onun yerine geçmesini planladı.
Çin: Mao Zedong'un (Çin Komünist Partisi Başkanı, 1943-1976) ölümünden sonra, karısı Jiang Qing, Dörtlü Çete ile birlikte kansız bir darbe planladı.
Güney Vietnam: Ngô Đình Diệm (Başbakan, 1954–1955; Başkan, 1955–1963), iktidarı kardeşi Ngô Đình Nhu'ya, her ikisi de 1963 darbesi sırasında tutuklanıp suikasta uğrayana kadar devretmeyi amaçladı.
Filipinler: Ferdinand Marcos (1965–1986), karısı Imelda Marcos'un halefi olmasını amaçladı, ancak Halkın Gücü Devrimi ile devrildi. Buna ek olarak, oğulları Bongbong Marcos da onun halefi olarak dahil edimişti.
Endonezya: Suharto (Başkan, 1967–1998) halefi olarak iktidarı kızı Siti Hardiyanti Rukmana'ya veya oğlu Tommy Suharto'ya devretmeyi amaçladı, ancak 1998'de ülke çapında yayılan şiddetli protestodan sonra istifa ettiğinden veraset asla olmadı. Daha sonra onun yerine başkan yardımcısı B. J. Habibie getirildi.
Romanya: Rumen diktatör Nicolay Çavuşesku'nun karısı Elena Çavuşesku (Romanya Komünist Partisi Genel Sekreteri, 1965-1989; Devlet Konseyi Başkanı, 1967-1989; Cumhurbaşkanı, 1974-1989), kocası 1989 Romanya Devrimi'nde idam edilene kadar onun yerine geçmesi planlanıyordu. Ayrıca, oğulları Nicu Çavuşesku'yu kendilerinin yerine geçmeye hazırlıyorlardı.
Libya: Dönemin lideri Muammer Kaddafi'den (Kardeşçe Lider ve Devrimin Rehberi, 1969-2011) sonra ikinci oğlu Seyfülislam Kaddafi'nin lider olarak yerini alacağı tahmin edildi, ancak Muammer Kaddafi devrildi ve öldürüldü. Ayrıca Seyfülislam, "burası miras alınacak bir çiftlik değil" demiştir. Muammer Kaddafi'nin dördüncü oğlu Mutassım Kaddafi, babalarının yerini almak konusunda Seyfülislam'ın en güçlü rakibi olarak görülüyordu.
Bangladeş: Bangabandhu Şeyh Mucibur Rahman'dan, Bangladeş'in ilk cumhurbaşkanı (1971-1975), sonra oğlu Şeyh Kamal'ın yerine geçmesini bekliyordu. İkisi de 1975'te öldürüldü.
Yemen: 2004'te Ali Abdullah Salih (Kuzey Yemen'in ardından birleşik Yemen'in başkanı, 1978-2012) oğlu Ahmed Salih'i Yemen Cumhuriyet Muhafızları'nın komutanı olarak atadı. 2012'deki Yemen Devrimi'nin ortasında ve cumhurbaşkanı seçildikten kısa bir süre sonra, Abdurabbu Mansur el-Hadi Cumhuriyet Muhafızlarını feshetti ve Ahmed Salih'i herhangi bir anlamlı iktidardan etkili bir şekilde uzaklaştırdı.
Irak: Saddam Hüseyin (1979–2005), büyük oğlu Uday Hüseyin'i kendi yerine gelecekteki diktatör olarak belirledi, ardından Uday'ın 1996'da ciddi bir yaralanma geçirmesinden sonra veliahtı küçük oğlu Kusay Hüseyin'e değiştirdi. ABD'nin Irak'ı işgali ve her iki oğlunun ölümünün ardından Saddam'ın yargılanması ve ardından idam edilmesi halefi önemsiz hale getirdi. Ayrıca bkz. Saddam'ın ailesi
Angola: 2010 yılında, José Eduardo dos Santos (Başkan, 1979-2017) kuzeni Fernando da Piedade Dias dos Santos'u Angola Başkan Yardımcısı olarak atadı ve bu da arka arkaya hakkında spekülasyonlara yol açtı. Ancak, 2012'de iktidardaki MPLA, Başkan dos Santos'un yeniden seçilmek için adaylığını açıkladı, çünkü onun yerine João Lourenço'nun seçildiği 2017 yılına kadar emekli olmaya niyeti yoktu.
Zimbabve: Robert Mugabe (Başbakan daha sonra Başkan, 1980-2017) karısı Grace'in yerine geçmesini istedi, ancak bu askeri bir darbeyle önlendi.
Malezya: Mahathir Mohamad (Başbakan, 1981–2003; 2018–2020) bir keresinde yüksek mahkemeye oğlu Mukhriz Mahathir'i uzun zaman önce hükûmet başkanı yapacağını söylemişti, ancak Mahathir daha sonra halefi olarak Enver İbrahim'i seçtiği için bu asla olmadı.
Mısır: Hüsnü Mübarek (Başkan, 1981–2011) halefi olması için oğlu Cemal Mübarek'i yetiştirdi, ancak 2011 Mısır Devrimi'nde devrildi.
Tunus: Zeynel Abidin Bin Ali'nin (Tunus Başkanı, 1987-2011) eşi Leyla bin Ali'nin ya da en küçük oğulları Muhammed Zeynel Abidin Bin Ali'nin, 2011 Tunus Devrimi'nin ortasında Bin Ali ailesi sürgüne kaçana kadar Zeynel Abidin Bin Ali'nin yerini alacağı tahmin ediliyordu.
Kazakistan: Analistler, uzun süredir lider olan Nursultan Nazarbayev'in (Başkan, 1991-2019) kızı Dariga Nazarbayeva'yı yerine geçmek için hazırladığına inanıyordu. 2013 yılında gergin bir ilişkiye rağmen; Eylül 2016'da Dariga, Senatoya atandı - Senatonun Uluslararası İlişkiler, Savunma ve Güvenlik Komitesi başkanı olarak atandı. 19 Mart 2019'da Nazarbayev cumhurbaşkanlığından istifa etti ve yerine Kasım Cömert Tokayev geçti. Nursultan'ın istifasının ardından Dariga, Senato Başkanlığına seçildi ve bazı analistlerin planlanan 2020 seçimlerinde cumhurbaşkanlığına aday olacağına inanmalarına neden oldu. Dariga, erken Haziran 2019 cumhurbaşkanlığı seçiminde aday olmamayı seçti.
Myanmar: Eski askeri lider Than Shwe'nin (Devlet Barış ve Kalkınma Konseyi Başkanı, 1992-2011) en sevdiği torunu Nay Shwe Thway Aung'a, aslında hiçbir zaman orduda görev yapmamasına rağmen askeri yüksek rütbe verildiğini belirten bazı kaynaklar var. Bu hareket, Nay Shwe Thway Aung'un büyükbabasının yönetimini devam ettirecek sıradaki kişi olduğu yönünde spekülasyonlar yarattı. Ancak, Myanmar 2011'de demokrasiye döndüğü için ardıllık asla gerçekleşmedi.
Cezayir: Abdülaziz Buteflika (Başkan; 1999–2019) kardeşi Said Buteflika'yı potansiyel halefi olarak sundu. Abdülaziz daha sonra ülkede kitlesel protestolar patlak verdikten sonra cumhurbaşkanı olarak istifa etti. Said daha sonra ev hapsine alındı, yargılandı ve 15 yıl hapis cezasına çarptırıldı.
Venezuela: Dönemin lideri Hugo Chávez'in (Başkan, 1999-2013) kardeşi Adán Chavez'in Hugo'nun yerine başkan olarak geçeceği tahmin ediliyordu, ancak bu olmadı. Hugo Chavez'in kızlarından biri olan Maria Gabriela veya Rosa Virginia'nın onun yerini alacağına dair spekülasyonlar da vardı.