Chung Ju-yung
Hayatı

Chung Ju-yung, Kore'nin Japon egemenliğinde, Kangwŏn eyaletinde (şu an Kuzey Kore'de) doğdu. Çok yoksul bir aileye sahip olarak, yedi çocuğun en büyüğü idi. Küçük bir çocukken okul öğretmeni olmayı hayal etti. Ancak umutları kısa sürdü, çünkü o sırada kısıtlayıcı ortam aileyi fakirleştirdi ve Chung'u yüksek öğrenim fırsatlarından uzak tuttu. Bu aksiliklere rağmen Chung, dedesi tarafından aile çiftliği görevleri kaldırılmadığı zamanlarda, Konfüçyüs'ün yerel bir okuluna gitmeye devam etti.
Chung'un iş dünyası için yeteneği, ahşap satacağı kasabaya yaptığı geziler sırasında belirginleşti. Kasabanın hızlı tempolu atmosferi ve okuduğu gazetelerdeki yazılar hayal gücünü artırdı ve kısa süre içinde kendisinin ve ailesinin yaşaması gereken yoksulluktan bıktı. On altı yaşında Chung ve bir arkadaşı, çiftlik hayatının zorlu gerçeklerinden kaçma umuduyla Chongjin şehrine seyahat etmeye karar verdiler. Paechun vadisinin en tehlikeli bölgelerinden 15 km'lik bir yolculuktan sonra bu iki arkadaş, Kowon kasabasına ulaştılar ve burada inşaat işçisi olarak işe başladılar. Düşük maaş için uzun saatler çalışıyorlardı, ancak Chung bağımsız olarak para kazanabilmesinden dolayı hoşnuttu. Chung ve arkadaşı, Chung'un babası nerede olduğunu bulana kadar iki ay boyunca çalışmaya devam etti.
Chung, 1946'da Kore'nin Japon kontrolü ele geçirmesinden sonra savaş sonrası yeniden yapılandırma ve sanayileşmeyi umarak Hyundai ve Hyundai İnşaat Endüstrileri'ni başlattı. Chung büyük hükûmet sözleşmeleri kazandı ve 1967'de Soyang Barajı, 1970'te Gyeongbu Otoyolu, dünyanın en büyük Ulsan tersanesi, Kori Nükleer Santralı ve diğerleri de dahil olmak üzere Güney Kore'nin ulaşım altyapısının büyük kısmını inşa etmekle görevlendirildi. Chung ayrıca, askerin İngilizce konuşabileceği ve ABD Ordusu mühendisleri ile iyi niyetli olduğu için, Amerikan ordusundan personeli için tesisler kurmak için sözleşme imzaladı.
1950'deki Kuzey Kore işgali sırasında Chung inşaat projelerini bıraktı ve emniyeti için Busan'a kaçtı. Oğlu Chung Mong-joon da orada doğdu. Chung, Birleşmiş Milletler (BM) güçleri ve Kore Cumhuriyeti Ulaştırma Bakanlığı'ndan alabileceği her türlü işi toplayarak şirkete devam etti. Seul, BM güçleri tarafından geri alındığında, Chung şirketi yeniden kurdu ve Amerikalılardan daha fazla çalışma toplamaya devam etti. Hyundai, büyük gaz tasarrufu yöntemleri ile biliniyordu.
1980'lerden günümüze kadar Hyundai Grubu pek çok uydu grubuna ayrıldı. Chung çok başarılı bir kariyere sahipti. Chung hayırseverliği onu neslin diğer işadamlarından ayırdı. 1977'de Ford ya da Rockefeller Vakıflarıyla karşılaştırılabilecek bir faaliyet alanıyla Asan Vakfı'nı kurdu.
Asan Vakfı, tıbbi destek, sosyal yardım, araştırma geliştirme ve burs fonu olmak üzere dört ana hizmet alanı olarak organize edildi. Vakfı çabaları ile Güney Kore'de dokuz hastaneyi kurdu, Ulsan Tıp Koleji'ni kurdu ve Asan Yaşam Bilimleri Araştırma Enstitüsünü finanse etti. Vakıf ayrıca Sinyoung Araştırma Fonu gibi akademik araştırmaları destekleyerek sanayi ve akademik kurumlar arasında kooperatif düzenlemeleri başlattı.
Chung, Güney Kore'nin 1988 Yaz Olimpiyatları'na ev sahipliği yapması için başarılı bir şekilde lobicilik yaptı. Bu başarısı, kuşağının dünyadaki başarılarını vurguladı ve Seul halkına büyük gurur kaynağı oldu. 1992'de Uluslararası Olimpiyat Komitesi, Chung'e, uluslararası anlayışın bir aracı olarak sporuna yaptığı katkılardan dolayı IOC Madalyonu verdi. Chung, 1992 Kore başkanlık seçimlerinde bir başkanlık adayı olarak yarıştı.
Chung, iki Kore arasındaki ilişkileri normalleştirmek için çalıştı. 1998'de 82 yaşındayken, Kuzey'e ekonomik yardım sağlamak için Güney Kore hükûmeti ile birlikte çalıştı. Başkan Kim, Kuzey Kore'de ekonomik kalkınmanın önünü açacak bir yol olarak 100 milyon dolarlık bir bağış sağlamak istedi. Bununla birlikte, Kim fonları aktarmanın yasal bir yolu bulamadı. Kim, Chung'u, hükûmet kontrolündeki Kore Kalkınma Bankası tarafından sağlanan gizli kredilerden sağlanan parayla 100 milyon dolarlık yatırımını artırması için ikna etti.