Kronograf
Tarihçe

Kronograf kelimesi Yunanca, Grekçe: χρόνος (khrónos 'zaman') ve Grekçe: γράφω (gráphō 'yazmak')’tan Grekçe: χρονογράφος kelimelerinin birleşimiyle oluşan (khronográphos 'zamanın kaydı') ‘ndan gelir. Kronografın ilk modelleri, gerçekten sadece herhangi bir "yazıyı" kullanan modellerdi: kadranı, indekse bağlı küçük bir kalemle işaretlenir böylece kalemin çizdiği çizgi uzunluğu ne kadar zaman geçtiğini gösteriyordu.
İlk modern kronograf 1816'da Louis Moinet tarafından yalnızca astronomik ekipmanlarla çalışmak için icat edildi.
1821'de Fransa Kralı XVIII. Louis'in emriyle Nicolas Mathieu Rieussec ilk ticari kronografı geliştirdi. Kral, at yarışlarını izlemekten büyük keyif alırdı ama her yarışın tam olarak ne kadar sürdüğünü bilmek istiyordu, bu nedenle Rieussec işi yapacak bir mekanizma icat etmekle görevlendirildi. sonuçta, Rieussec ticari ilk kronografı geliştirdi.
Rieussec, tarihin yeniden yazıldığı 2013 yılında Louis Moinet cep kronografının keşfine kadar kronografın mucidi olarak kabul edildi. Louis Moinet, kronografı icat etmenin yanı sıra yüksek frekansın da babasıdır. 1816'da onun Compteur de Tierces saati, saatte 216,000 titreşim  (30 Hz) ritmiyle çalışıyordu. Bu frekans rekoru, 1916'da kırılmadan önce tam olarak bir yüzyıl sürdü - bundan sonra standart kronometre frekansları günümüz seviyelerine (genellikle 4–5 Hz) geldi. Hala mükemmel çalışır durumda olan Compteur de Tierces, Ateliers Louis Moinet'te muhafaza edilmektedir.
1915'te Gaston Breitling, merkezi saniye ibresi ve 30 dakika sayacı olan ilk kronografı yaptı. Daha sonra, 1923'te Gaston Breitling, saat 2 konumunda ayrı düğmeli ilk kronografı tanıttı. 1934'te Willy Breitling, saat 4 konumundaki ikinci basmalı düğmenin eklenmesiyle kronograf kavramını daha da geliştirdi. O zamandan beri 3 düğmeli kronograf tasarımı tüm endüstri tarafından benimsendi.
1844'te Adolphe Nicole'un geliştirilmiş kronograf modeli, asıl kronograftaki sürekli hareket eden iğnenin aksine artık ardışık ölçümlere imkan veren yeniden-ayarlama özellikli ilk modeldi.
20. yüzyılın başlarında, birçok kronograf, takimetre olarak çalışması için sabit çerçevesi işaretli olarak satıldı. 1958'de saat şirketi Heuer daha karmaşık hesaplamalar için döner çerçeveli takimetreli bir model yaptı.
Kronograflar, hızlı hesap yapmaya ve hassas zamanlama yapmalarına imkan verdiği için havacılar arasında çok popülerdi. Kronograflara olan talep, 20. yüzyılın başlarında havacılık endüstrisi ile birlikte büyüdü. ABD'nin uzay araştırmaları başlangıçta yalnızca test pilotlarını içerdiğinden, Başkan Dwight D. Eisenhower'in emriyle kronograflar birçok ilk astronotun bileğindeydi.
Kronograf kullanımı, giderek daha karmaşık yüksek performanslı makineler, örn., otomobil yarışları ve denizaltı navigasyonu gibi çok hassas ve/veya tekrarlanan zamanlamayı içeren birçok alanda benzer bir yörünge izledi. Kronografın farklı kullanımları keşfedildikçe sektör, flyback (saniye ibresinin hızla sıfırlanabildiği), dakika ve saat zamanlayıcıları, Rattrapante (veya biri bağımsız olarak durdurulup çalıştırılabilen birden fazla saniye ibresi) ve dalgıçlar ve yüzücüler için su geçirmez modeller gibi özellikleri sunan farklı modellerle yanıt verdi.
Kendinden kurmalı saatler ve saat mekanizmaları 1700'lerin sonlarından beri var olmasına rağmen, otomatik kurmalı kronograf 1960'ların sonlarına kadar icat edilmedi. 1969'da saat şirketleri Heuer, Breitling, Hamilton ve hareket mekanizması uzmanı Dubois Dépraz, ortaklaşa ilk otomatik kronografı geliştirdi. Diğer saatçilik firmalarının yani rakipleri Zenith ve Seiko’nun daha önceden otomatik kronografı piyasaya sürmesini engellemek için bu teknolojiyi gizlice geliştirdiler. 3 Mart 1969'da bu ortaklık Cenevre ve New York'ta dünyayla ilk otomatik kronografı paylaştı. Bu ilk otomatik kronograflar "Chrono-matic" olarak etiketlendi.
Birçok şirket kendi kronograf stillerini satar. Günümüzde çoğu kronograf kol saati şeklindeyken, 20. yüzyılın başlarında cep kronografları çok popülerdi.