Elizabeth Fulhame
Çalışmaları

Bayan Fulhame'in çalışmaları, ışığın etkisi altında kumaşları ağır metallerle boyamanın yolunu bulma merakıyla başladı. Başlangıçta çalışmasına An Essay on the Art of making Cloths of Gold, Silver, and other Metals, by chymical processes (Altın, Gümüş ve Diğer Metallerden Kumaşları Kimyasal Süreçlerle Yapma Sanatı Üzerine Bir Deneme) adını vermeyi düşündü, ancak "teknolojinin kusurlu durumunu" göz önünde bulundurarak deneylerinin daha geniş sonuçlarını yansıtan bir başlık seçmeye karar verdi
"Altın, gümüş ve diğer metallerden kimyasal işlemlerle kumaş boyama olasılığı 1780 yılında aklıma geldi: Doktor Fulhame ve bazı arkadaşlarına bahsettiğim proje imkansız görülüyordu. Ancak bir süre sonra bu fikri bir dereceye kadar deneylerle hayata geçirmenin mutluluğunu yaşadım."
Görünüşe göre Fulhame, 1793'te Sir Joseph Priestley ile tanışması sonucunda 14 yıllık araştırmasının bir kaydını yayınlamaya teşvik edilmişti. Kendisi çeşitli durumlardaki (sulu çözelti, kuru durum ve bazen eter veya alkol çözeltisi) metalik tuzların deneysel indirgenmesini, bunları çeşitli indirgeyici ajanların etkisine maruz bırakarak inceledi. Fulhame'nin incelediği metal tuzları arasında altın, gümüş, platin, cıva, bakır ve kalay vardır. İndirgeyici maddeler olarak ise hidrojen gazı, fosfor, potasyum sülfat, hidrojen sülfit, fosfin, odun kömürü ve ışıkla deneyler yaptı. Ve bunların sonucunda metal tuzlarının saf metallere indirgenebileceği bir dizi kimyasal reaksiyon keşfetti. Geoffrey Rayner-Canham (1944 doğumlu kimyager), Fulhame'nin kimyaya yaptığı en önemli katkının, metallerin yüksek sıcaklıklarda eritmeye alternatif olarak oda sıcaklığında sulu kimyasal indirgeme yoluyla işlenebileceğinin keşfi olduğunu düşünüyor.
Elizabet Fulhame'nin Kataliz üzerine teorik çalışması, Jöns Jakob Berzelius ve Eduard Buchner'den önce gelen "kimya tarihinde büyük bir adım" olarak görülür. Pek çok oksidasyon reaksiyonunun yalnızca suyun varlığında meydana geldiğini, doğrudan su içerdiğini, suyun yeniden üretildiğini ve reaksiyonun sonunda bunların hepsinin tespit edilebildiğini önerdi ve deney yoluyla da kanıtladı. Ayrıca, bu reaksiyonlar için "tanınabilir derecede modern mekanizmalar"  önerdi ve Fulhame, bunu yapan ilk bilim insanı olabilir. Onun tanımladığı şekliyle oksijenin rolü, zamanın diğer teorilerinden önemli ölçüde farklıdır. Deneylerine dayanarak, Antoine Lavoisier'in bazı sonuçlarının yanı sıra eleştirdiği flojiston teorisyenleriyle de aynı fikirde değildi. Araştırmaları Jöns Jakob Berzelius'un çalışmalarının öncüsü olarak kabul görebilir ancak Fulhame, araştırma ve deneylerinde ağır metallerden ziyade özellikle suya odaklanmıştır.
Ayrıca, Fulhame'nin 1905'te gümüş kimyası üzerine çalışması, Josef Maria Eder (Avusturyalı fotoğraf kimyacısı) ve Schaaf, tarafından fotoğrafçılığın doğuşunda ve erken tarihinde bir dönüm noktası olarak görülmektedir. Fulhame'in ışığa duyarlı kimyasalların (gümüş tuzları) kumaş üzerindeki rolü üzerine çalışması, Thomas Wedgwood'un (İngiliz fotoğrafçı ve mucit) 1801'deki ünlü fotogram denemelerinden bile öncesine dayanmaktadır. Ancak Fulhame, Wedgwood'un yaptığı gibi "görüntüler" veya temsili gölge baskıları yapmaya çalışmadı, ancak ışık kullanarak fotoredüksiyonla uğraşmıştı.