Uygulamalı etik
Destekleyici teori

Uygulamalı etik, doğru ve yanlış davranış standartlarıyla ilgilenen normatif etikten ve etik özelliklerin, ifadelerin, tutumların ve yargıların doğasıyla ilgilenen meta-etikten ayrılır.*
Etiğin bu üç alanı birbirinden farklı gibi görünse de birbirleriyle de ilişkilidir. Uygulamalı etik yaklaşımının kullanımı genellikle bu normatif etik teorilerine dayanır:
1. Eylemlerin doğruluğunun yalnızca sonuçlarına bağlı olduğunu savunan sonuçsalcı etik* Paradigmatik sonuçsalcı teori, klasik olarak bir eylemin ahlaki açıdan doğru olup olmadığının net toplam psikolojik refahı maksimize edip etmediğine bağlı olduğunu savunan Faydacılıktır. Bu teorinin ana gelişmeleri, Eylem ve Kural faydacılığı arasında ayrım yapan Jeremy Bentham ve John Stuart Mill'den gelmiştir. Daha sonraki önemli gelişmeler, güdü veya niyetin önemini ortaya koyan Henry Sidgwick ve faydacı karar vermede tercihin önemini ortaya koyan* R. M. Hare tarafından yapılmıştır. Diğer sonuçsalcılık biçimleri arasında Öncelikçilik yer almaktadır.
2. Deontolojik etik, eylemlerin bağlamlarına veya sonuçlarına bakılmaksızın içsel bir doğruluğa veya yanlışlığa sahip olduğunu savunur. Bu yaklaşım, Immanuel Kant'ın ödeve dayalı etik teorisinin merkezi olan kategorik zorunluluk kavramıyla özetlenmiştir. Bir diğer önemli deontolojik teori ise Thomas Aquinas tarafından yoğun bir şekilde geliştirilen ve Katolik Kilisesi'nin ahlak öğretisinin önemli bir parçası olan doğal hukuktur. Eşik deontolojisi, olumsuz sonuçlara rağmen kuralların bir noktaya kadar geçerli olması gerektiğini savunur; ancak sonuçlar öngörülen bir eşiği aşacak kadar vahim hale geldiğinde, sonuçsalcılık devreye girer*.
3. Aristoteles ve Konfüçyüs'ün kavramlarından türetilen erdem etiği, doğru eylemin uygun şekilde 'erdemli' bir fail tarafından seçilen eylem olacağını ileri sürer.
Normatif etik teoriler, gerçek dünyadaki etik ikilemleri çözmeye çalışırken çatışabilir. Sonuçsalcılık ve deontoloji arasındaki ayrımın üstesinden gelmeye çalışan yaklaşımlardan biri, kazuistik olarak da bilinen vaka temelli akıl yürütmedir. Kazuistik teori ile değil, gerçek ve somut bir vakanın anlık gerçekleri ile başlar. Kazuistik etik teoriden yararlanırken, etik teoriyi ahlaki muhakemenin en önemli özelliği olarak görmez. Albert Jonsen ve Stephen Toulmin gibi kazuistler (The Abuse of Casuistry, 1988), uygulamalı etiğin geleneksel paradigmasına meydan okumaktadır. Kazuistler, teoriden yola çıkmak ve teoriyi belirli bir vakaya uygulamak yerine, belirli bir vakanın kendisinden yola çıkar ve daha sonra bu vaka için ahlaki açıdan önemli özelliklerin (hem teori hem de pratik hususlar dahil) neler olması gerektiğini sorarlar. Jonsen ve Toulmin, tıp etiği komitelerine ilişkin gözlemlerinde, özellikle sorunlu ahlaki vakalarda, katılımcıların ideoloji ya da teori yerine vakanın gerçeklerine odaklandıklarında genellikle bir fikir birliğinin ortaya çıktığını belirtmektedir. Dolayısıyla, bir Haham, bir Katolik rahip ve bir agnostik, bu özel durumda en iyi yaklaşımın olağanüstü tıbbi bakımdan kaçınmak olduğu konusunda hemfikir olabilirken, bireysel pozisyonlarını destekleyen nedenler konusunda aynı fikirde olmayabilirler. Ahlaki tartışmaya katılanlar, teoriye değil vakalara odaklanarak anlaşma olasılığını artırırlar.
Uygulamalı etik daha sonra, yine uygulamalı felsefe şemsiyesi altında yer alan ve yeni ortaya çıkan uygulamalı epistemolojiden ayrılmıştır. İlki ahlaki düşüncelerin pratik uygulamasıyla ilgilenirken, ikincisi pratik sorunların çözümünde epistemolojinin uygulanmasına odaklanmaktadır*.