stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Penisilin
Farmakoloji > Bakteri içine giriş

Penisilin, Gram pozitif türler söz konusu olduğunda bakteri hücrelerine kolayca girebilir. Bunun nedeni Gram pozitif bakterilerin bir dış hücre zarına sahip olmaması ve sadece kalın bir hücre duvarı ile çevrili olmasıdır. Penisilin molekülleri hücre duvarındaki glikoproteinlerin boşluklarından geçebilecek kadar küçüktür. Bu nedenle Gram pozitif bakteriler penisiline karşı çok hassastır (ilk olarak 1928'de penisilinin keşfiyle kanıtlandığı gibi).
Penisilin ya da başka herhangi bir molekül Gram negatif bakterilere farklı bir yolla girer. Bakterilerin hücre duvarları daha incedir ancak dış yüzeyleri dış zar adı verilen ek bir hücre zarı ile kaplıdır. Dış zar, penisilin gibi suda çözünen (hidrofilik) moleküllerin geçişini engelleyen bir lipid tabakasıdır (lipopolisakkarit zinciri). Bu nedenle, herhangi bir toksik maddeye karşı ilk savunma hattı görevi görür ve Gram pozitif türlere kıyasla antibiyotiklere karşı göreceli direncin nedeni budur. Ancak penisilin, yağ molekülleri arasında dağılmış olan ve bakterilere besin ve antibiyotik taşıyabilen porinler (dış zar proteinleri) adı verilen sulu kanallardan difüzyon yoluyla Gram negatif türlere hala girebilir. Porinler çoğu penisilinin difüzyonuna izin verecek kadar büyüktür, ancak içlerinden difüzyon oranı ilaç moleküllerinin spesifik boyutuna göre belirlenir. Örneğin, penisilin G büyüktür ve porinlerden yavaş geçer; daha küçük olan ampisilin ve amoksisilin ise çok daha hızlı yayılır. Buna karşılık, büyük vankomisin porinlerden geçemez ve bu nedenle Gram-negatif bakteriler için etkisizdir. Porinlerin boyutu ve sayısı farklı bakterilerde farklıdır. Bu iki faktörün (penisilin ve porin) bir sonucu olarak Gram-negatif bakteriler spesifik penisiline karşı duyarsız olabilir ya da değişen derecelerde duyarlılık gösterebilir.
Farmakoloji > Farmakokinetik

Penisilinin plazmada proteine bağlanma oranı düşüktür. Penisilinin biyoyararlanımı türüne bağlıdır: penisilin G'nin biyoyararlanımı %30'un altında düşükken, penisilin V'nin biyoyararlanımı %60 ila 70 arasında daha yüksektir.
Penisilinin kısa bir yarılanma ömrü vardır ve böbrekler yoluyla atılır. Bu, kanda yeterli penisilin seviyesini korumak için günde en az dört kez dozlanması gerektiği anlamına gelir. Bu nedenle penisilin kullanımına ilişkin ilk el kitaplarında penisilinin üç saatte bir gibi sık aralıklarla enjekte edilmesi önerilmiş ve penisilin dozajı, tıpası dışarıda olan bir banyoyu doldurmaya çalışmaya benzetilmiştir. Çok daha büyük dozlarda penisilin ucuz ve kolay bir şekilde temin edilebildiğinden bu artık gerekli değildir; ancak bazı otoriteler bu nedenle sürekli penisilin infüzyonlarının kullanılmasını önermektedir.
Tarihçe > Keşif

19. yüzyılın sonlarından itibaren Penicillium küfünün antibakteriyel özelliklerine dair raporlar vardı, ancak bilim insanları bu etkiye hangi sürecin neden olduğunu anlayamıyordu. Penicillium rubens'in antibakteriyel özelliklere sahip olduğunu gösteren ilk kişi Londra'daki St Mary's Hastanesi'nde (şu anda Imperial College'ın bir parçası) çalışan İskoç doktor Alexander Fleming oldu. 3 Eylül 1928'de bir bakteri kültürüne (Staphylococcus aureus) mantar bulaşmasının bakteriyi öldürdüğünü tesadüfen gözlemledi. Bu gözlemini 28 Eylül 1928'de yeni bir deneyle doğruladı. Deneyini 1929 yılında yayınladı ve antibakteriyel maddeye (mantar özü) penisilin adını verdi.
C. J. La Touche mantarı Penicillium rubrum olarak tanımladı (daha sonra Charles Thom tarafından P. notatum ve P. chrysogenum olarak yeniden sınıflandırıldı, ancak daha sonra P. rubens olarak düzeltildi). Fleming, günün diğer antiseptiklerine kıyasla yüksek etki gücü ve minimal toksisitesi nedeniyle penisilinin yararlı bir antiseptik olacağına dair ilk iyimserliğini dile getirdi ve Bacillus influenzae'nin (şimdiki adı Haemophilus influenzae) izolasyonundaki laboratuvar değerine dikkat çekti.
Fleming, keşfinin önemli olduğu konusunda kimseyi ikna edemedi. Bunun nedeni büyük ölçüde penisilinin izole edilmesinin çok zor olması ve bir ilaç olarak geliştirilmesinin imkansız görünmesiydi. Fleming, diğer bilim insanlarının onun çalışmalarına ilgi duymasını sağlamakta daha başarılı olsaydı penisilinin muhtemelen yıllar önce geliştirilebileceği tahmin edilmektedir.
Çalışmalarının önemi, 19 Kasım 1999'da Londra'daki Alexander Fleming Laboratuvar Müzesine Uluslararası Tarihi Kimya Simgesi yerleştirilmesiyle tanınmıştır.
Tarihçe > Geliştirme ve tıbbi uygulama

1930 yılında Sheffield Kraliyet Revirinde patolog olan Cecil George Paine, 25 Kasım 1930'da bebeklerde gonokok enfeksiyonu olan oftalmia neonatorumu penisilin (mantar özü) ile başarılı bir şekilde tedavi etti.
1940 yılında Avustralyalı bilim adamı Howard Florey (daha sonra Baron Florey) ve Oxford Üniversitesi Sir William Dunn Patoloji Okulundaki bir grup araştırmacı (Ernst Chain, Edward Abraham, Arthur Duncan Gardner, Norman Heatley, Margaret Jennings, Jean Orr-Ewing ve Arthur Gordon Sanders) mantar kültürü suyundan hem in vitro hem de in vivo bakterisidal etki gösteren konsantre penisilin yapımında ilerleme kaydetti. 1941'de Albert Alexander adlı ciddi bir yüz enfeksiyonuna sahip bir polis memurunu tedavi ettiler; durumu düzeldi, ancak daha sonra penisilin stokları tükendi ve öldü. Daha sonra birkaç hasta daha başarıyla tedavi edildi. Aralık 1942'de Boston'daki Cocoanut Grove yangınından kurtulanlar, penisilin ile başarılı bir şekilde tedavi edilen ilk yanık hastaları oldu.
Saf penisilinin ilk başarılı kullanımı 1942'de Fleming'in Harry Lambert'i aksi takdirde ölümcül olabilecek bir sinir sistemi enfeksiyonundan (streptokok menenjiti) iyileştirmesiyle oldu. O zamana kadar Oxford ekibi sadece küçük bir miktar üretebiliyordu. Florey eldeki tek örneği kendi isteğiyle Fleming'e verdi. Lambert tedavinin hemen ertesi gününden itibaren iyileşme gösterdi ve bir hafta içinde tamamen iyileşti. Fleming klinik deneyini 1943 yılında The Lancet dergisinde yayınladı. Bu tıbbi buluşun ardından İngiliz Savaş Kabinesi 5 Nisan 1943'te "Penisilin Komitesi"ni kurarak seri üretim projelerini başlattı.
Tarihçe > Yapı belirleme ve toplam sentez

Penisilinin kimyasal yapısı ilk olarak 1942 yılında Edward Abraham tarafından ortaya atılmış ve daha sonra 1945 yılında yine Oxford'da çalışan Dorothy Crowfoot Hodgkin tarafından X ışını kristalografisi kullanılarak doğrulanmıştır. Daha sonra 1964 yılında bu ve diğer yapı belirleme çalışmaları için Nobel Kimya Ödülü'nü almıştır.
Massachusetts Teknoloji Enstitüsünden (MIT) kimyager John C. Sheehan, penisilinin ilk kimyasal sentezini 1957 yılında tamamladı. Sheehan, penisilin sentezi çalışmalarına 1948 yılında başlamış ve bu araştırmalar sırasında peptitlerin sentezi için yeni yöntemler ve yeni koruyucu gruplar (belirli fonksiyonel grupların reaktivitesini maskeleyen gruplar) geliştirmişti. Sheehan tarafından geliştirilen ilk sentez penisilinlerin seri üretimi için uygun olmasa da Sheehan'ın sentezindeki ara bileşiklerden biri penisilinin çekirdeği olan 6-aminopenicillanic acid (6-APA) idi.
6-APA, 1957 yılında Surrey'deki Beecham Araştırma Laboratuvarlarındaki (daha sonra Beecham Group) araştırmacılar tarafından keşfedilmiştir (1959'da yayınlanmıştır). Penisilinin 6-APA 'çekirdeğine' farklı grupların eklenmesi, daha çok yönlü ve daha iyi aktiviteye sahip yeni penisilin formlarının oluşturulmasını sağladı.
Tarihçe > Penisilinden gelen gelişmeler

Penisilinlerin dar tedavi edilebilir hastalık yelpazesi veya "aktivite spektrumu", oral olarak aktif fenoksimetilpenisilinin zayıf aktivitesi ile birlikte, daha geniş bir enfeksiyon yelpazesini tedavi edebilecek penisilin türevlerinin araştırılmasına yol açmıştır. Penisilinin çekirdeği olan 6-APA'nın izolasyonu, benzilpenisilin üzerinde çeşitli iyileştirmelerle (biyoyararlanım, spektrum, stabilite, tolerans) yarı sentetik penisilinlerin hazırlanmasına izin verdi.
İlk büyük gelişme 1961 yılında ampisilin olmuştur. Orijinal penisilinlerin her ikisinden de daha geniş bir aktivite spektrumu sunuyordu. Daha sonraki gelişmeler flukloksasilin, dikloksasilin ve metisilin dahil olmak üzere β-laktamaza dirençli penisilinler ortaya çıkardı. Bunlar β-laktamaz üreten bakteri türlerine karşı aktiviteleri açısından önemliydi, ancak daha sonra ortaya çıkan metisiline dirençli Staphylococcus aureus (MRSA) suşlarına karşı etkisizdi.
Gerçek penisilinler serisindeki bir diğer gelişme de Gram negatif bakterilere karşı aktiviteleri nedeniyle yararlı olan karbenisilin, tikarsilin ve piperasilin gibi antipsödomonal penisilinler olmuştur. Bununla birlikte, β-laktam halkasının kullanışlılığı, mesilinamlar, karbapenemler ve en önemlisi sefalosporinler de dahil olmak üzere ilgili antibiyotiklerin yapılarının merkezinde hala bu halkayı muhafaza etmelerini sağlamıştır.
Üretim

Penisilin, Penicillium rubens mantarı tarafından çeşitli şeker türlerinin fermantasyonu ile üretilir. Fermantasyon süreci, mantarın büyümesi stres tarafından engellendiğinde ikincil bir metabolit olarak penisilin üretir. Aşağıda özetlenen biyosentetik yol, homositrat sentaz enzimini inhibe eden yan ürün l-lizini içeren geri besleme inhibisyonu yaşar.
Penicillium hücreleri, hücrelerin penisilin üretiminin indüksiyonu için gerekli olan strese sürekli maruz bırakıldığı beslemeli kesikli kültür adı verilen bir teknik kullanılarak yetiştirilmektedir. Karbon kaynağı olarak glukoz kullanımı penisilin biyosentez enzimlerini baskılarken, laktoz herhangi bir etki göstermez ve alkali pH seviyeleri bu düzenlemeyi geçersiz kılar. Aşırı fosfat, mevcut oksijen ve azot kaynağı olarak amonyum kullanımı penisilin üretimini baskılarken, metiyonin uyarıcı etkilere sahip tek bir azot/kükürt kaynağı olarak hareket edebilir.
Yönlendirilmiş evrimin biyoteknolojik yöntemi, mutasyon yoluyla çok sayıda Penicillium suşu üretmek için uygulanmıştır. Bu teknikler arasında hataya eğilimli PCR, DNA karıştırma, ITCHY ve iplikçik örtüşmeli PCR yer almaktadır.
Yarı sentetik penisilinler, penisilin çekirdeği 6-APA'dan başlamak üzere hazırlanır.
Üretim > Biyosentez

Genel olarak penisilin G'nin (benzilpenisilin) biyosentezinde üç ana ve önemli adım vardır.
İlk adım, üç amino asidin-L-α-aminoadipik asit, L-sistein, L-valinin bir tripeptide yoğunlaşmasıdır. Tripeptide yoğunlaşmadan önce, L-valin amino asidi D-valine dönüşmek için epimerizasyona uğramalıdır. Yoğunlaşmış tripeptit δ-(L-α-aminoadipil)-L-sistein-D-valin (ACV) olarak adlandırılır. Yoğunlaşma reaksiyonu ve epimerizasyonun her ikisi de bir nonribozomal peptit sentetaz veya NRPS olan δ-(L-α-aminoadipil)-L-sistein-D-valin sentetaz (ACVS) enzimi tarafından katalize edilir.
Penisilin G biyosentezindeki ikinci adım, pcbC geni tarafından kodlanan izopenisilin N sentaz (IPNS) tarafından lineer ACV'nin bisiklik ara ürün izopenisilin N'ye oksidatif dönüşümüdür. İzopenisilin N çok zayıf bir ara üründür, çünkü güçlü antibiyotik aktivitesi göstermez.
Son adım, izopenisilin N'nin α-aminoadipil yan zincirinin çıkarıldığı ve bir fenilasetil yan zinciri ile değiştirildiği izopenisilin N N-asiltransferaz tarafından gerçekleştirilen bir transamidasyondur. Bu reaksiyon, penisilinlerin elde edilmesi sürecinde benzersiz olan penDE geni tarafından kodlanır.
Penisilin G'nin kimyasal yapısı. Beş üyeli tiyazolidin halkasının sülfür ve azotu sırasıyla sarı ve mavi ile gösterilmiştir. Görüntü, tiyazolidin halkası ve kaynaşmış dört üyeli β-laktamın aynı düzlemde olmadığını göstermektedir.
Penisilin varlığında büyümeye ve bölünmeye çalışan Gram-negatif bakteriler bunu başaramaz ve bunun yerine hücre duvarlarını dökerler.
Penisilin ve diğer β-laktam antibiyotikler, normalde bakteri hücre duvarlarının çapraz bağlanmasını katalize eden penisilin bağlayıcı proteinleri inhibe ederek etki gösterir.
Alexander Fleming tarafından Douglas Macleod'a sunulan penicillium küfü örneği, 1935
Howard Florey (resimde), Alexander Fleming ve Ernst Chain, penisilin üzerindeki çalışmalarından dolayı 1945 yılında Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü'nü paylaşmışlardır.
Dorothy Hodgkin'in penisilin yapısı modeli.
Penicillium küfü yetiştirmek için kullanılan bir 1957 fermentörü (biyoreaktör).
Penisilin G biyosentezi
Xysticus kochi

Xysticus kochi, Thomisidae familyasından Avrupa'da, Akdeniz'den Orta Asya'ya kadar olan bölgede yayılan bir örümcek türü.
Tarihçe

İlk kez 1872 yılında İsveçli araknolog Tamerlan Thorell (1830-1901) tarafından Xysticus kochi[i] adıyla tanımlanan tür geçerli revizyon geçirmeden ilk verilen adıyla günümüzde de kullanılmaktadır.
Teşhis anahtarı

Tür teşhis karakteri (Türkiye için): Prosoma siyah veya koyu kahverengi; Opisthosoma siyaha benzer kahverengi.
Morfoloji

Dişi 6–8 mm, erkek 4–5 mm boyundadır. Xysticus cristatus türüne olduk benzerlik gösterir; ancak daha koyu renktedir. Karapaks koyu renkte olup çok sayıda siyah kısa sert kıllar ile kaplıdır. Opisthosoma yine koyu renklerdedir. Bacaklarda tibianın ventral kısmında 4 çift diken yer alır. Epijin ön kenarının çıkıntısı
daralmıştır. Eşeyler birbirine oldukça benzer.
Habitat

Çok çeşitli alanlarda bulunabilirler. Kısa vejetasyon üzerinde, çalıların
üzerinde, taşların altında ve toprak yüzeyinde bulunurlar. Büyük Britanya'da açık alan çalılarında ve ağaçaltı çalılıklarında görülür
Yaşam döngüsü

Büyük Britanya'da her iki cinsiyetten erginlerine mayıs ve haziran aylarında rastlannır; dişileri sonbaharda da görülür
Alt türleri

'Xysticus kochi kochi Logunov, 2006 — Avrupa, Akdeniz - Orta Asya
'Xysticus kochi abchasicus Mcheidze & Utochkin, 1971 — Gürcistan (Abhazya)
Yayılımı

Avrupa'da, Akdeniz'den Orta Asya'ya kadar olan bölgede yayılım gösterir. Batı ve Orta Avrupa'da yaygındır. Büyük Britanya'da esas olarak güneyde görülür.
Türkiye'deki durumu

Türkiye'de cinsinin 45 türünden biridir. Marmara, Ege, İç Anadolu, Doğu Anadolu, Güneydoğuoğu Anadolu ve Karadeniz bölgelerinden kayıt vardır
Marcus Aurelius Marius

Marcus Aurelius Marius  Postumus'un öldürülmesinin ardından 269 yılında tahta geçen Galya İmparatorluğu'nun imparatoru.
Larinioides patagiatus

Larinioides patagiatus, Araneidae familyasından Holarktik biyocoğrafik bölgesinde yaşayan bir örümcek türü.
Tarihçe

İlk kez 1757 yılında İsveçli entomolog ve araknolog Carl Alexander Clerck (1709-1765) tarafından Araneus patagiatus adıyla tanımlanan tür 1983 yılında Grasshoff tarafından Larinioides patagiata adıyla revize edilmiştir.
Morfoloji

Dişi 9-13,5 mm, erkek 7-7,5 mm boyundadır.
Habitat

Büyük Britanya'da cinsin diğer türlerine nazaran daha kuru alanlarda çalı ve ağaçlarda ağ örer. Her iki cinsiyetten erginlerine yazdan eylül ayına kadar rastlanır.
Alt türleri

Hypsosinga patagiatus patagiatus
Hypsosinga patagiatus islandicola (Strand, 1906) — İzlanda
Yayılımı

Holarktik biyocoğrafik bölgesinde yayılım gösterir. Batı ve Orta Avrupa'da yaygındır. Büyük Britanya'da da görülür.
Cinsinin Türkiye'deki 5 türünden biridir.
Mars One

Mars One logo
Mars One  (İngilizce telaffuz: [mɑːz wʌn]), 2024 yılında Mars'a yerleşecek insan kolonisi kurmak için Hollandalı girişimci, Bas Lansdorp liderliğinde 2012'den beri geliştirilmekte olan ve kâr amacı gütmeyen bir projedir.
Görev planı

Haziran 2012'de duyurusu yapılan Mars'a insan kolonisi kurma planı birkaç aşamadan oluşmaktadır. 2024 yılına kadar bir ilişki uydusu ile istihbaratçı aparatı ve daha sonra da 2027 yılında kalıcı yerleşim kurmak için 4 astronot gönderilmesi planlanmaktadır. Daha sonra da her 2 yılda bir, 4 kişiden oluşan grupların Mars'a gönderilmesi planlanmaktadır.
| Planın ilk tahmini bitiş tarihi | Değiştirilmiş bitiş tarihi | İkinci değiştirilmiş tarih | Görev | Son durum |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2013 | 2015 | 2015 | Aday havuzundan 40 astronot seçilecek, eğitim alanı inşa edilecek. | 100'e çıkarıldı. |
| 2014 | 2018 | 2020 | İlk haberleşme uydusu gönderilecek. |  |
| 2014 | 2020 | 2022 | Bir keşif aracı yerleşme alanını seçecek. |  |
| 2016 | 2022 | 2024 | 2500 kilogram yiyecek tedarik misyonu SpaceX Dragon ile başlatılacak. | Henüz sözleşmeli değil |
| 2021 | 2023 | 2025 | 6 ek Dragon kapsülü ve diğer gezginler ile 2 yaşam ünitesi, 2 yaşam destek ünitesi ve 2 tedarik ünitesi gönderilecek. | Henüz sözleşmeli değil |
| 2022 | 2024 | 2026 | SpaceX Falcon Heavy dört kolonili ilk grupu gönderecek. |  |
| 2023 | 2025 | 2027 | İlk koloni Mars'a varacak ve Dragon kapsülünü kullanacak. |  |
| 2025 | 2026 | 2028 | 2. koloni grubu gönderilecek. |  |
| 2031 | 2033 | 2035 | 20 koloninin ulaşacağı tahmin ediliyor. |  |
Notlar:
Görev planı > Planın uygulanması

Haziran 2015'te; Mars One, üç aşamalı astronot havuzundan 100 kişi  seçtiğini duyurdu. "50 erkek ve 50 kadın başarıyla 2. aşamaya geçti. Adaylar; 39'u Amerika, 31'i Avrupa, 16'sı Asya, 7'si Afrika ve 7'si Okyanusya olmak üzere dünyanın her bölgesinden seçilmiştir".
Eleştiriler

Mars yolculuğunun ne kadar güvenli olacağı ve gönüllülerin yolculukta hayatta kalsalar bile gezegenin zor şartlarında nasıl yaşayacakları gök bilimciler tarafından hâlen tartışılmaktadır. Bunun yanında, gezegendeki yüksek radyasyon seviyesine dirençli uzay kolonileri ve araçlarının henüz geliştirilmediğinden de endişe edilmektedir.
NASA ise, Mayıs 2012'de yaptığı açıklamada, "Mars yolculuğundaki radyasyonun astronotların uzun süreli bir görevde dayanamayacağı kadar yüksek olduğunu" belirtti.
Los Angeles Times gazetesine konuşan İngiltere'deki Leicester Üniversitesi'nden Lewis Dartnell, "Radyasyon bize engel olmamalı... Ancak bir Mars görevini başarmak istiyorsak radyasyona nasıl direneceğimizin yolunu bulmak zorundayız" dedi.
Tommy Andersson

| Kişisel bilgileri |
| --- | --- | --- | --- |
Doğum tarihi:  30 Ocak 1964(1964-01-30)
Ölüm tarihi:  16 Kasım 2024 (60 yaşında)
Mevkii:  Defans
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| –1986 |  Tidaholm GoIF |   |   |
| 1987–1997 |  Halmstads BK |   |   |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. 
Tommy Andersson (30 Ocak 1964 – 16 Kasım 2024), defans bölgesinde oynayan İsveçli profesyonel futbolcu.
Hayatı

Andersson, 30 Ocak 1964'te doğdu. Aktif futbol kariyerini 1986-1997 yılları arasında defans mevkiinde ülkesi İsveç'teki Tidaholm GoIF ve Halmstads BK kulüplerinde sürdürdü. Andersson, 16 Kasım 2024'te inme nedeniyle 60 yaşında öldü.
Hypsosinga pygmaea

Hypsosinga pygmaea, Araneidae familyasından Holarktik biyocoğrafik bölgesinde yaygın bir örümcek türü.
Tarihçe

İlk kez 1831 yılında Alman entomolog (böcek bilgini) ve araknolog (örümcek bilgini) Carl Ludwig Koch (1778-1857) tarafından Theridion pygmaeum adıyla tanımlanan tür 1871 yılında Ausserer tarafından Hyposinga pygmaea adıyla revize edilmiştir. Yanlış yazımlı Hyposinga adı 1968 yılında Azheganova tarafından Hyposinga biçiminde düzeltilmiştir.
Morfoloji

Dişi 3,5-4,5 mm, erkek 2,5–3 mm boyundadır.
Habitat

Büyük Britanya'da genellikle kalkerli otlaklardaki alçak boylu bitkilerde ağ örerler. Her iki cinsiyetten erginlerine yaz başında rastlanır.
Alt türleri

Hypsosinga pygmaea pygmaea
Hypsosinga pygmaea nigra (Simon, 1909) — Vietnam
Hypsosinga pygmaea persecta (Kulczyn'ski, 1903) — Türkiye
Yayılımı

Holarktik biyocoğrafik bölgesinde yayılım gösterir. Batı ve Orta Avrupa'da yaygndır. Büyük Britanya'da daha çok güneyde yoğunlaşmıştır ve kuzeyde de nispeten daha az olarak görülür.
Türkiye'deki durumu

Cinsinin Türkiye'deki 3 türünden biridir.
Dezenformasyon

Dezenformasyon, yanlış veya doğruluğu bulunmayan ve kasıtlı olarak yayılan bilgi; bilgi çarpıtma anlamına gelir.
Hasmı rencide etmeyi, aşağılayıp küçük düşürmeyi amaçlayan karşı propaganda ile benzerlik taşır. Sahte belge, el yazısı, fotomontaj ve montaj filmler ile fabrikasyon istihbarat ve dedikoduların duyurulması gibi yöntemleri bulunur.
Sosyal alanda bireyleri ve toplumları yönlendirmek amacıyla, yanlış bilgi ve haber vermek için kullanılan en önemli araçlardan biridir.
Espiyonaj veya askerî istihbarat alanında dezenformasyon, düşman kuvvetleri yanlış kararlar aldırmaya yönelik olarak çıkartılır. Hasım tarafta psikolojik çöküntü oluşturulması ve motivasyonun kırılması için de kullanılır.
Yanlış bilgi üretme ve yayma yoluyla yapılabileceği gibi mevcut bir bilgiyi kötü maksatla kullanma ve çarpıtarak verme yöntemi de uygulanabilir.
Geleneksel propaganda veya Büyük Yalan teknikleri toplumsal seviyede hissiyatı motive veya demotive etme amacı taşırken dezenformasyon, makul seviyede kitleleri kuşkuda bırakan çarpıtma bilgiler veya bu bilgilerin yanlış kasıtlı sonuçlara bağlanması yoluyla manipüle etme amacına hizmet eder.
Eğer hedef kitle bu tip kontrolden etkilenebilecekse uygulanan diğer bir teknik, gerçeklerin gizlenmesi veya sansürlemedir. Eğer bilgi alma kanaları tamamen kapatılmadan bırakılabilirse, bu kısıtlı bilgilerin dezenformasyon ile doldurulabilmesi ve hasmın kolayca ispatlanamaz birçok iddialar ile birlikte kuşkulu bir halde bırakılabilmesi mümkündür.
Bazı gerçek bilgileri ve gözlemleri bazı yanlış yorumlar ve yalanlarla karıştırmak veya bazı gerçek bilginin sadece bir kısmını vererek yanlış yorumlarla bilgiyi dağıtmak yaygın dezenformasyon taktiklerdendir.
Gibbaranea gibbosa

Gibbaranea gibbosa, Araneidae familyasından Avrupa'dan Azerbaycan'a kadar olan bölgede yaşayan bir örümcek türü.
Tarihçe

İlk kez 1802 yılında Fransız bilgin Charles Athanase Walckenaer (1771–1852) tarafından Aranea gibbosa adıyla tanımlanan tür 1951 yılında Amerikalı araknolog Allan F. Archer tarafından Gibbaranea gibbosa adıyla revize edilmiştir.
Morfoloji

Dişiler (5–7 mm) erkeklerden (4–5 mm) daha büyüktür. Karnı (abdomen, opisthosoma) yeşil, gri veya açık kahverengi olup iki tümseklidir.
Habitat

Ağaç ve çalılarda ağ örer.
Büyük Britanya'da ormanlık, çit ve açık alanlarda özellikle yaprak dökmeyen ağaç ve çalılarda ağ örer. Her iki cinsiyetten erginlerine yaz ortasında rastlanır.
Alt türleri

Gibbaranea gibbosa gibbosa
Gibbaranea gibbosa confinis (Simon, 1870) — İspanya, Korsika
Yayılımı

Avrupa'dan Azerbaycan'a kadar yayılım gösterir.
Türkiye'deki durumu

Türkiye'de cinsinin 3 türünden biridir.
Gibbaranea bituberculata

Gibbaranea bituberculata, Araneidae familyasından Palearktik bölgede yaşayan bir örümcek türü.
Tarihçe

İlk kez 1802 yılında Fransız bilgin Charles Athanase Walckenaer (1771–1852) tarafından Aranea bituberculata adıyla tanımlanan tür 1951 yılında Archer tarafından Gibbaranea bituberculata adıyla revize edilmiştir.
Morfoloji

Dişiler (8–10 mm) erkeklerden (6–8 mm) daha büyüktür. Ana rengi çok değişken olsa da genellikle beyazımtırak tonları içeren kahverengimsidir. Prosoma (başlıgöğüs, cephalothorax) oldukça geniş olup alt tarafı tüylüdür. Dişinin karnı (abdomen, opisthosoma) iri olup küre biçimlidir ve iki küçük oyuk bulunur. Sekiz gözünün ortadaki dördü görece olarak daha büyüktür. Keliserleri kısa ve güçlü olup iç kısımlarında dişlidir. Oldukça güçlü olan bacakları orta uzunluktadır.
Habitat

Güneş gören çalılarda, çitlerde ve alçak boylu bitkilerde zemine yakın ağ örer.
Büyük Britanya'da orman açıklıklarında çalı ve çitlerde zemine yakın ağ örer ve ergin dişileri mayıs ayında görülür.
Alt türleri

Gibbaranea bituberculata bituberculata (Walckenaer, 1802) —
Gibbaranea bituberculata cuculligera (Simon, 1909) — İspanya
Gibbaranea bituberculata strandiana (Kolosváry, 1936) — Doğu Avrupa
Yayılımı

Palearktik bölgede yayılım gösterir. Norveç'te IUCN Kırmızı Listesinde yer alır. Büyük Britanya'dan tek kayıt vardır.
Türkiye'deki durumu

Türkiye'de cinsinin 3 türünden biridir.