II. Dünya Savaşı'nda Mihver Devletleri liderleri
Japon İmparatorluğu

Hirohito (ölümünden sonra İmparator Şova olarak bilinir), 1926'dan 1989'daki ölümüne kadar Japon İmparatoru ve üç büyüklerin (Almanya, İtalya ve Japonya) hayatta kalan son lideri. Yarı ilahi bir lider olarak görülüyordu. 1937'den 1945'e kadar İmparatorluk Genel Karargahı Komutanıydı ve 1936'da imparatorluk kararnamesi ile Shiro Ishii'nin bakteriyolojik araştırma biriminin genişletilmesine yetki verdi, bazı yazarlara göre ise kimyasal ve bakteriyolojik silahların kullanımının kontrolünü üstlendi. Generalleri tüm suçu üstlendi ve Müttefik Kuvvetler Yüksek Komutanı (SCAP) tarafından imparatorluk ailesinin tüm üyeleriyle birlikte cezai kovuşturmadan temize çıkarıldı.
Fumimaro Konoe, 1937'den 1939'a ve 1940'tan 1941'e kadar başbakanlık yaptı. Konoe, Kokutai no Hongi (1937) ve Shinmin no Michi (1941)'nin yayınlanmasına izin verdi. İmparator'a Çin'in işgalini tavsiye etmek için orduya katıldı ve topyekun savaş çabasını teşvik etmek için Ulusal Ruhani Seferberlik Hareketi, Kutsal Savaşın Hedeflerine İnanan Diyet Üyeleri Birliği ve Taisei Yokusankai'yi kurdu. Konoe, Batılı güçlerle savaşa karşıydı. Japonya'nın işgali sırasında, Hirohito'yu ve imparatorluk ailesini cezai sorumluluktan temize çıkarmak için Müttefik Kuvvetler Yüksek Komutanı ile işbirliği yapmayı reddetti ve savaş suçu şüpheleri altında kaldı. 1945'te intihar etti.
Hiranuma Kiichirō, 5 Ocak 1939'dan 30 Ağustos 1939'a kadar başbakandı. Savaş suçlarından hüküm giydi ve müebbet hapis cezasına çarptırıldı.
Nobuyuki Abe, 30 Ağustos 1939'dan 16 Ocak 1940'a kadar Japon İmparatorluk Ordusu'nda general, Kore Genel Valisi ve Japonya başbakanıydı.
Mitsumasa Yonai, 1940'ta başbakan ve 1937'den 1939'a ve 1944'ten 1945'e kadar Donanma Bakanı'ydı. Donanma Bakanı olarak ikinci dönemi sırasında Japon İmparatorluk Donanması, Müttefik filosuna karşı tokkōtai adı verilen intihar birliklerini kullandı. Tokyo davalarında suçlanan kıdemli subayların ifadesini düzeltmek için MKYK ile işbirliği yaptı ve cezai kovuşturmalardan beraat etti.
Hideki Tojo, 1936'dan 1944'e kadar Yüksek Askeri Lider ve 1941'den 1944'e kadar başbakandı. Japonya, Almanya ve İtalya arasındaki paktın güçlü bir destekçisiydi. Fumimaro Konoe'nin ikinci kabinesinde Savaş Bakanı ve Ekim 1941'de imparator tarafından başbakan olarak seçildi. Batılı güçlere karşı savaşın ana savunucularından biriydi. Tojo, tek partili bir devlet yaratmak için Taisei Yokusankai'yi güçlendirdi. Temmuz 1944'te Saipan Muharebesi'nin ardından imparator tarafından rütbesi indirildi ve Tokyo davalarında idama mahkûm edildi.
Kuniaki Koiso, Temmuz 1944'ten Nisan 1945'e kadar başbakanlık görevinde bulunan kıdemli bir ordu generaliydi.
Kantarō Suzuki, Nisan-Ağustos 1945 arası başbakanlık yapan bir amiraldi. 15 Ağustos 1945'te Japonya'nın Müttefiklere teslim olmasını kabul etti.
Sadao Araki, 1931'den 1933'e kadar Ordu Bakanı ve 1938'den 1939'a kadar Eğitim Bakanı'ydı. Araki, Şova döneminde militarizmin ve yayılmacılığın ana savunucularından biriydi. Kōdōha'nın faşist fikirlerini geliştirdi ve Çin'e karşı "kutsal savaşı" desteklemek için Ulusal Ruhani Seferberlik Hareketi'ne liderlik etti. Savaştan sonra Araki yargılandı ve ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı, ancak 1955'te diğer tüm büyük hükümlülerle birlikte serbest bırakıldı.
Kotohito Kanin, 1931'den 1940'a kadar Genelkurmay Başkanıydı. Görevi sırasında ordu, Nankin Katliamı'nı gerçekleştirdi ve Çin'de düzenli olarak kimyasal silahlar kullandı. Kanin, Devlet Şintoculuğu'nun ana savunucularından biriydi. Savaşın bitiminden önce öldü.
Hajime Sugiyama 1937'den 1938'e kadar Ordu Bakanı, ardından 1940'tan 1944'e kadar genelkurmay başkanıydı. Bu dönemde ordu kimyasal silahları kullanmaya devam etti ve sanko sakusen politikasını uyguladı. 1945'te intihar etti.
Hisaichi Terauchi, bir mareşal ve 1941'den 1945'e kadar Güney Sefer Orduları Grubu komutanıydı ve Güneydoğu Asya ve Güney Batı Pasifik'teki tüm ordu operasyonlarını denetledi. Savaşın sonunda teslim oldu ve 1946'da savaş esiriyken bir inme sonucu öldü.
Masaharu Homma Japon İmparatorluk Ordusu'nda bir generaldi, en çok Filipinler Seferi'nde Filipinler'i başarıyla fethetmesiyle bilinir.
Yoshijirō Umezu, 1939'dan 1944'e kadar Kwantung Ordusu komutanıydı ve 1944'ten 1945'e kadar genelkurmay başkanıydı. 1948'de Tokyo Mahkemesi tarafından ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı ve ertesi yıl hapishanede kanserden öldü.
Otozō Yamada, 1944'ten 1945'e kadar Kwantung Ordusu'nun son komutanıydı. Savaşın sonunda Kızıl Ordu tarafından Mançurya'da esir alındı, Habarovsk Savaş Suçları Mahkemelerinde öncelikle 731. Birim'in faaliyetleriyle ilgili savaş suçlarından dolayı bir Sovyet çalışma kampında 25 yıl hapis cezasına çarptırıldı, ancak 1956'da serbest bırakıldı ve Japonya'ya geri gönderildi.
Tomoyuki Yamashita, 1905'ten 1945'e kadar Japon İmparatorluk Ordusu'nda korgeneraldi. En çok Malaya ve Singapur'daki İngiliz kolonilerini fethetmesi ve "Malaya Kaplanı" takma adını kazanmasıyla ünlüydü. 23 Şubat 1946'da idam edildi.
Hiroyasu Fushimi, 1932'den 1941'e kadar Donanma Kurmay Başkanıydı. 1937'den başlayarak onun emri altındaki Japon İmparatorluk Donanması Hava Servisi, Şangay ve Guangzhou gibi Çin şehirlerine stratejik bombardımanlar uyguladı. MKYK tarafından imparatorluk ailesinin tüm üyeleriyle ilgili cezai kovuşturmalardan temize çıkarıldı.
Osami Nagano, 1941'den 1944'e kadar Donanma Kurmay Başkanıydı. Bu dönemde Japon İmparatorluk Donanması Hava Servisi, Pearl Harbor saldırısını ve Chongqing'in stratejik bombardımanını gerçekleştirdi. Tokyo mahkemesinde yargılandı, ancak cezası infaz edilmeden hapishanede öldü.
Isoroku Yamamoto, 1939'dan 1943'e kadar Japon İmparatorluk Donanması'nın başkomutanıydı ve Pearl Harbor saldırısı da dahil olmak üzere Japonya'nın ilk deniz zaferlerinden sorumluydu. Savaşın en parlak Japon deniz komutanı olarak kabul edilen Yamamoto'nun 1943'teki ölümü, orduyu yetenekli bir taktikçiden mahrum etti ve Japonların moraline ciddi bir darbe vurdu.
Jisaburō Ozawa, Haziran 1944'te Filipin Denizi Muharebesi'nde Japon kuvvetlerinin komutanı ve Japon İmparatorluk Donanması'nda bir amiraldi. Japon filosunun son başkomutanıydı.
Tadamichi Kuribayashi, Iwo Jima Muharebesi sırasında Japon kuvvetlerinin komutanıydı.
Isamu Yokoyama, Çin'deki Japon kuvvetlerinin komutanıydı.
Shigeyoshi Inoue, Mercan Denizi Muharebesi sırasında Japon kuvvetlerinin komutanıydı.
Korechika Anami, Japonya'nın teslimi sırasında savaş bakanlığı yapan bir generaldi.
Masakazu Kawabe, Kuzey Burma ve Batı Yünnan'daki Japon kuvvetlerinin komutanıydı.
Prens Yasuhiko Asaka, orduda bir generaldi. Nankin'e yapılan saldırıya önderlik etmiştir.
Yasuji Okamura, 1944'ten savaşın sonuna kadar Çin Sefer Ordusu'nun başkomutanıydı.
Shunroku Hata, Zhejiang-Jiangxi seferi sırasında Japon kuvvetlerinin komutanıydı. Savaş suçlarından yargılandı ve savaştan sonra ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı, ancak 1954'te şartlı tahliye edildi. Şehrin bombalanmasından sonra Hiroşima'nın komutasını aldı.
Harukichi Hyakutake, Henderson Field Muharebesi sırasında Japon 17. Ordusu'na komuta eden bir generaldi.