stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Benedetta Pilato
Kariyer

Pilato, 2019 Dünya Su Sporları Şampiyonası'nda 50 m kurbağalamada ikinci olarak, henüz 14 yaşında gümüş madalyanın sahibi oldu.
Bellac

| Bellac |
| --- | --- |

  Arma 
Ülke: Fransa
Bölge: Nouvelle-Aquitaine
İl: Haute-Vienne
Yüzölçümü
 • Toplam: 24.42 km²
Nüfus (1 Ocak 2017)
 • Toplam: 3.808
 • Yoğunluk: 160/km²
Zaman dilimi: UTC+01.00 (OAS)
 • Yaz (YSU): UTC+02.00 (OAYS)
Bellac, Fransa'nın Nouvelle-Aquitaine bölgesine bağlı Haute-Vienne ilinde bulunan bir komündür. Komünun nüfusu 1 Ocak 2017 tarihi itibarıyla 3.808'dir.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb15278734t (data)  GND: 4279123-6  LCCN: n81058788  MusicBrainz: 079b8c24-7372-471d-abb7-91f9748a63f7  NLI: 987007564192705171  VIAF: 168626473   WorldCat (LCCN): n81-058788
David W. Frank

| David W>  Frank |
| --- | --- |
Doğum: David William Frank 22 Ekim 1949(1949-10-22) Baltimore, Maryland, ABD.
Ölüm: 12 Haziran 2017 (67 yaşında) West Roxbury, Massachusetts, ABD.
Ölüm sebebi: Kanser
Eğitim: Baltimore Friends Okulu
Meslek: Tiyatrocu, yazar, eğitimci

David William Frank (d. 22 Ekim 1949 - ö. 12 Haziran 2017), Amerikalı tiyatrocu, yazar ve eğitimci. Boston, Massachusetts'de bulunan Roxbury Latin Okulu'nda 34 yıl boyunca eğitimci olarak görev yaptı.
İlk yılları ve eğitim

David W. Frank 22 Ekim 1949'da Baltimore, Maryland'de doğdu ve burada büyüdü.
Kendisi Baltimore Friends Okulu:'nu bitirmiş ve uzun yıllar eğitimci olarak  Roxbury Latin Okulu'nda görev almıştır. Frank İngiliz edebiyatı eğitimi aldığı Harvard Üniversitesi'ni bitirip Stanford Üniversitesi'nde yüksek lisans derecesi almıştır.
Kariyeri

40 yıllık meslek kariyeri boyunca İngilizce eğitmenliği yanında Boston bölgesinde tiyatro sahnesinde büyük emekleri geçmiş birisidir.
Roxbury Latin Okulu2nda 34 yıl başarıyla çalışmış ayrıca dramaturji direktörü konumuna yükselmiştir. He Winsor Okuluyla ortak oyun çalışması The Love of Three Oranges sahenelenmiştir.
Roxbury Latin okulu satranç takımının koçluğuunu yapmış tiyatroda sahnesinde Shakespeare'den uyarlanan oyunlarda yer almıştır. Sınırlı bir kapasiteyle tiyatro düşkünü birisi olarak oyunlarda rol almaya devam etmiştir. Monarch Man adlı eseri yazdıktan bir süre sonra 2012'de emekli olmuştur.
Özel yaşamı ve ölümü

David Frank  West Roxbury, Massachusetts'in Boston mahallesinde ikamet etmiş ve 12 Haziran 2017'de kanserden 67 yaşında ölmüştür. Kendisi evli olmayan sanatçının annesi ve üç kız kardeşi hayattadır.
Kitapları

Monarch Man; Bradley Yayıncılık, St. Louis, Missouri, 2012
The Summertime Stomp; Sarah Kitap Yayıncılığı, Harlingen, Teksas, 2015
Vienna in Violet; Amphoraları Yayın Grubu, Chicago, Illinois, 2015
Henry and Cleopatra; Uzay Yayıncılık, 2017
Değirmendere, Balya

| Değirmendere |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Balıkesir'ın Türkiye'deki konumu
Koordinatlar: 39°54′18″N 27°34′30″E﻿ / ﻿39.905°K 27.575°D﻿ / 39.905; 27.575
Ülke:  Türkiye
İl: Balıkesir
İlçe: Balya
Coğrafi bölge: Marmara Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2010): 280
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0266
Posta kodu: 10843
Değirmendere, Balıkesir ilinin Balya ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe

1923 yılında köy statüsüne kavuşmuş ve o zamandan beri aynı adla anılmıştır.
Coğrafya

Balıkesir'e 85 km., Balya ilçe merkezine 26 km. uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- |
2007: 272
2000: 324  
1997:
Bagmati (il)

| Bagmati ili बागमती प्रदेश |
| --- | --- |
İl
 Bagmati ilinin Nepal'deki konumu
Koordinatlar: 27°42′K 85°30′D﻿ / ﻿27.700°K 85.500°D﻿ / 27.700; 85.500
Ülke:    Nepal
Başkent: Hetauda
İdare
 • Vali: Yadav Çandra Şarma
 • Başbakan: Racendra Prasad Pandey (US)
Yüzölçümü
 • Toplam: 20300 km²
Nüfus (2021)
 • Toplam: 6.084.042
 • Yoğunluk: 300/km²
Zaman dilimi: UTC+5.45 (NPT)
ISO 3166 kodu: NP-P3
Resmî site bagamati.gov.np
Bagmati ili (Nepalce: बागमती प्रदेश), Nepal'in yedi ilinden biridir. İl, ülkenin doğusunda yer almakta olup batısında Gandaki, doğusunda 1 Nolu ve güneyinde Madheş illeri ile kuzeyde Çin ve güneybatısında Hindistan ile komşudur. Yüzölçümü 20.300 km² olan ilin nüfusu 2021 yılı itibarı ile 6.084.042'dir. İlin başkenti Hetauda'dır.
Bagmati ili, 20 Eylül 2015 tarihinde kabul edilen yeni anayasa gereği kuruldu. Nepal'in başkenti olan Katmandu da il içerisinde yer almaktadır.
İdari bölümler

Bagmati ili, 13 ilçe ile üç metropoliten şehir, bir alt metropoliten şehir, 41 belediye ve 74 kırsal belediye olmak üzere 119 belediyeye ayrılmaktadır.
Sindhuli
Rameçhap
Dolakha
Bhaktapur
Dhading
Katmandu
Kavrepalançok
Lalitpur
Nuvakot
Rasuva
Sindhupalçok
Çitvan
Makvanpur
Belladessus

Belladessus Bidessini oymağına bağlı bir böcek cinsidir.
Benizelos Rufos

Benizelos Rufos.
Benizelos Rufos (Yunanca: Μπενιζέλος Ρούφος; 1795, Patra - 18 Mart 1868, Patra), Yunanistan eski başbakanı.
Dioscorea margarethia

Dioscorea margarethia, Dioscorea cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Dioscorea mantigueirensis

Dioscorea mantigueirensis, Dioscorea cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Dioscorea martini

Dioscorea martini, Dioscorea cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Dioscorea martinensis

Dioscorea martinensis, Dioscorea cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Dioscorea martensis

Dioscorea martensis, Dioscorea cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Baş, Ardeşen

Baş, Rize iline bağlı Ardeşen ilçesinin idari merkezi olan Ardeşen kasabasının bir mahallesidir.
Tarihçe

Baş mahallesinin eski adı Tziatidir. Lazca bir yer adı olan Tziati (წიათი), Türkçeye Siyat olarak girmiştir. Nitekim 1876 tarihli Trabzon vilayeti salnamesi ile 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Siyat (سیات) olarak geçer.
Eskiden köy statüsüne sahip olan Tziati'nin bulunduğu Lazeti bölgesi, Antik Çağ'da Kolheti Krallığı'nın sınırları içinde bulunuyordu. Osmanlılar, Trabzon İmparatorluğu'nu 1461'de ortadan kaldırdıktan sonra, 1547 yılında bu bölgeyi de tamamen ele geçirmiştir. Bu yerleşim, 1876 tarihli Trabzon Vilayeti salnamesine göre, Trabzon Vilayeti'nin Lazistan sancağının Atina kazasına bağlıydı. Nüfusu 50 hanede yaşayan 180 kişiden oluşuyordu. Ancak bu sayının sadece erkek nüfusundan ibaret olması ihtimali de vardır. Köyde vergiye tabi hayvan varlığı olarak 68 koyun, 88 keçi, 108 inek ve 15 öküz kaydedilmiştir.
Kültür tarihçisi Nikolay Marr, 1910 yılında Lazistan bölgesine yaptığı araştırma gezisinde köyün adını "Siyat" şeklinde yazmıştır. Marr, Atina kazasında 69 köy bulunduğunu, bunlardan 64'ünde Lazca konuşulduğunu yazmıştır. Siyat de Lazcanın konuşulduğu köylerden biriydi. Marr'ın verdiği bilgiye göre Siyat, Fırtına Deresi'nin sağ kolunun yukarı kesimindeki ikinci bölgenin köyleri arasında yer alıyordu.
Tziati köyü, Birinci Dünya Savaşı'nda Rusların eline geçmiştir. Gürcü dilbilimci İoseb Kipşidze, Rus idaresi sırasında, 1917 yılında Lazistan bölgesindeki araştırma gezisinde köyün adını Tziati (წიათი) şeklinde yazmıştır. Kipşidze'nin verdiği bilgiye göre bu sırada köyde 107 hanede 570 kişi yaşıyordu. Sekiz hane de köyü terk etmişti.
Tziati veya Siyat köyü, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde, Rize vilayetinin Atina kazasının Ardeşen nahiyesine bağlıydı. 1935 genel nüfus sayımında, Rize ve Artvin vilayetlerinin birleştirilmesiyle kurulmuş olan Çoruh vilayeti içinde aynı idari konuma sahipti ve nüfusu 753 kişiden oluşuyordu. Bu tarihte Atina kazasının adı Pazar olarak değiştirilmişti. Tziati veya Siyat köyü, 1954 yılında, Cibistas, Kuvançari ve Okurdule köyleriyle birlikte, birer mahalle olarak Ardeşen Belediyesi sınırları içine alınmıştır. Tziati veya Siyat  Türkçe olmadığı için mahallenin adı daha sonra Baş olarak değiştirilmiştir.
Attica Ayaklanması

Attica Ayaklanması veya Attica Hapisanesi İsyanı olarak da bilinen Attica Hapishanesi Katliamı, New York'ta yer alan Attica Cezaevi'ndeki mahkûmların isyan etmesi ve sonrasında yaşanan bir takım olaylardır.
Ayaklanma, 9 Eylül 1971'de başladı ve 13 Eylül'de Amerika Birleşik Devletleri cezaevi ayaklanmaları tarihindeki en yüksek ölüm sayısıyla sona erdi. Olaylarda 43 kişi (33 mahkûm ve 10 infaz koruma memuru ve çalışanı) öldü; bir gardiyan ve üç mahkûm hariç hepsi, ayaklanmanın son gününde devlet cezaevinin kontrolünü yeniden ele geçirdiğinde kolluk kuvvetlerinin açtığı ateş sonucu öldürüldü. Attica Ayaklanması, mahkûm hakları hareketinde tarihî bir olay olarak nitelendirilmektedir.
Mahkûmlar, kendilerine hayvan muamelesi yapıldığını iddia ederek, daha iyi yaşam koşulları ve siyasî haklar için ayaklandılar. 9 Eylül 1971'de Attica Cezaevinde tutuklu bulunan yaklaşık 2.200 mahkûmdan 1.281'i ayaklanarak cezaevinin kontrolünü ele geçirdi ve 42 personeli rehin aldı. Takip eden dört gün boyunca süren görüşmelerde yetkililer, mahkûmların taleplerinden 28'ini kabul etti ancak Attica'nın müdürünün görevden alınması veya cezaevinin ele geçirilmesinden dolayı mahkûmların cezai kovuşturmadan muaf tutulması taleplerini kabul etmedi. Vali Nelson Rockefeller'ın emriyle (Başkan Richard M. Nixon'a danışıldıktan sonra), cezaevinin kontrolünü yeniden ele geçirmek için silahlı infaz memurları ile eyalet ve yerel polis gönderildi. Ateşi kestiklerinde en az 39 kişi ölmüştü: 10 ıslah memuru ve sivil çalışan ile 29 mahkûm ve neredeyse tamamı kolluk kuvvetlerinin açtığı ateş sonucu öldü.
Rockefeller, hapishaneye gitmeyi ya da mahkûmlarla görüşmeyi reddetti. Ayaklanma bastırıldıktan sonra, mahkûmların "başından beri tehdit ettikleri soğukkanlı cinayetleri gerçekleştirdiklerini" söyledi. Adli tabipler, bir memur ve üç mahkûm dışında tüm ölümlerin kolluk kuvvetlerinin açtığı ateş sonucu meydana geldiğini doğruladı. New York Times yazarı Fred Ferretti, isyanın "dört gün süren gergin müzakerelerin önlemeye çalıştığı kitlesel ölümlerle" sonuçlandığını söyledi.
İsyan sonucunda New York Ceza İnfaz Kurumu, mahkûmların bazı taleplerini karşılamak, sistemdeki gerilimi azaltmak ve gelecekte bu tür olayların yaşanmasını önlemek için cezaevlerinde değişiklikler yaptı. İsyanı takip eden yıllarda cezaevi koşullarında iyileştirmeler yapılmış olsa da, 1980'ler ve 1990'larda bu iyileştirmelerin çoğu tersine döndü. Attica ayaklanması, Amerika Birleşik Devletleri'nde meydana gelen en kötü şöhretli cezaevi isyanlarından biri olmaya devam etmektedir.
Arka plan

Ayaklanma, mahkûmların daha iyi koşullar istemesi nedeniyle meydana gelmiş ve 20. yüzyılın sonlarında kötü cezaevi koşulları ve artan aktivizm bağlamında gerçekleşmiştir. Tarihçi Howard Zinn ayaklanmadan önce Attika'daki koşullar hakkında şunları yazmıştır; “Mahkumlar günde 14 ila 16 saatlerini hücrelerinde geçiriyor, mektupları okunuyor, okuma materyalleri kısıtlanıyor, aile ziyaretleri tel örgülerin arkasından yapılıyor, tıbbi bakım rezalet, şartlı tahliye sistemi adaletsiz, ırkçılık her yerde”.
Son yıllarda cezaevinin nüfusu, 1.200 mahkûmdan 2.243'e yükseldiğinden, aşırı kalabalıklaşma kötü koşullara katkıda bulunmuştur. Ayrıca, birçok Amerikan hapishanesinde olduğu gibi Attica'da da ırksal eşitsizlikler mevcuttu. Hapishane nüfusu içinde hapsedilen erkeklerin %54'ü Afro-Amerikan, %9'u Porto Rikolu ve %37'si beyazdı. Gardiyanlar, genellikle Porto Rikolu mahkûmlara gönderilen veya onlardan gelen İspanyolca yazılmış mektupları atıyor, siyah mahkûmları en düşük ücretli işlere yerleştiriyor ve düzenli olarak ırkçı tacize maruz bırakıyordu. Ayrıca coğrafi eşitsizlikler de bulunmaktaydı, hapsedilen erkeklerin çoğu New York metropolü de dahil olmak üzere kentsel bölgelerden gelirken, gardiyanların çoğu yerel bölgedendi. Bu süre zarfında, daha iyi muamele için mahkûm aktivizmi kültürü giderek artmaktaydı. Bir önceki yıl New York'taki bir başka ıslahevi olan Manhattan Gözaltı Kompleksi'nde bir ayaklanma meydana gelmişti. Mahkûmlar beş gardiyanı sekiz saat boyunca rehin tuttu, ta ki devlet yetkilileri mahkûmların şikayetlerini dinlemeyi ve isyancılara karşı hiçbir cezai işlem yapmamayı kabul edene kadar. Bu söze rağmen, yetkililer başlıca elebaşlarını Attica'ya gönderdi ve birçoğu aylarca hücre hapsinde tutulurken ayrıca başka suçlamalarla karşı karşıya kalmıştır.
Temmuz 1971'de bir grup Attica mahkûmu, eyalet Islah Komiseri Russell Oswald ve Vali Nelson Rockefeller'a Attica'daki koşulların iyileştirilmesine ilişkin 27 talepten oluşan bir liste sunmuştur. Bu talepler arasında beslenme, gardiyanların kalitesi, rehabilitasyon programları ve özellikle eğitim programları gibi birçok alanda iyileştirmeler yer alıyordu. Mahkûmlar ayrıca dini özgürlüklerin artırılmasını, siyasi faaliyetlerde bulunabilmeyi ve sansürün sona erdirilmesini de talep ediyorlardı ki bunların hapishanede düzgün bir eğitim için hayati önem taşıdığını savunuyorlardı. Komiser talep listesiyle ilgili herhangi bir işlem yapmadı. Attica müdürü Vincent Mancusi, mahkûmların okuma materyallerine ve kişisel eşyalarına ek kısıtlamalar getirerek karşılık vermiştir. Ağustos 1971'de Kara Panter Partisi'nin önde gelen üyelerinden George Jackson, Kaliforniya'daki San Quentin Eyalet Hapishanesi'nde üç gardiyan ve iki beyaz mahkûmun öldürüldüğü bir firar girişimi sırasında vurularak öldürülmüştür. Bazı tarihçiler, mahkûm hakları için çalışan Jackson'ın öldürülmesinin Attica'daki ayaklanma için bir katalizör olduğuna inanmaktadır. Jackson'ın ölümünden bir gün sonra, en az 700 Attica mahkûmu onun onuruna bir açlık grevine katılmıştır.
İlk isyan

8 Eylül 1971'de iki mahkûm dinlenme molası sırasında kavga etmiş ve bir ıslah memuru müdahale etmek için gelmiş. Mahkûmlardan biri bölgeyi çoktan terk etmişti, ancak memur diğer mahkûmun hücresine dönmesini istemiş ve ardından çıkan tartışmada mahkûm memura vurmuştur. Kargaşaya diğer mahkûmlar ve gardiyanlar da katılmış ve başka bir mahkûm da memura vurmuştur, ancak şiddet artmadan önce Teğmen Robert Curtiss durumu yatıştırmak için harekete geçmiştir. O akşamın ilerleyen saatlerinde müdür Vincent Mancusi kavgaya karışan iki mahkûmun hücre hapsine alınmasını emretti, ancak memurlar mahkûmları götürmek için 5. Bölüğe geldiklerinde diğer mahkûmlar direnmiştir. 5. Bölükteki diğer mahkûmlar bağırarak gardiyanlara bir şeyler fırlatmış ve William Ortiz adlı bir mahkûm bir memura çorba kutusuyla vurmuştur, bunun sonucunda "kilit altında tutma" ya da hücresine kapatılma cezası almıştır.
9 Eylül 1971 perşembe sabahı, 5. Bölük mahkûmları hala üzgündü ve memurlardan Ortiz'e ne olacağını söylemelerini talep ettiler. Memur Gordon Kelsey onlara bilmediğini söyledi ve rutini sürdürmeye çalıştı. Mahkûmlar kahvaltıya yönelirken, bazı mahkûmlar Ortiz'in hücre kapısını açmayı başardı ve Ortiz onlarla birlikte yemekhaneye gitti. Komuta kademesi neler olduğunu öğrendiğinde, 5. Bölükteki tüm erkekleri kahvaltıdan sonra hücrelerine geri göndermeye karar vermiştir. Ancak tüm infaz koruma memurlarını bilgilendirmediler ve memurlar kahvaltıdan sonra mahkûmları dinlenme alanına doğru götürdüklerinde hem memurlar hem de mahkûmlar kapıların kilitli olduğunu görünce şaşırdılar. Mahkûmlar cezalandırılmak üzere olduklarını düşünmüş ve bazı mahkûmların gardiyanlara saldırması ve diğerlerinin kaçmaya çalışması sırasında kaosla sonuçlanan bir arbede yaşanmıştır. Kargaşa yakındaki diğer mahkûm bölüklerine de yayılmış ve ayaklanma başlamıştır. Bu aşamada çok sayıda gardiyan ve mahkûm yaralanmıştır. Memur William Quinn, ilk isyan sırasında aldığı yaralar nedeniyle iki gün sonra hastanede ölmüştür.
Ceza infaz memurları ve polis 9 Eylül günü öğle saatlerinde mahkûmların yaklaşık yarısını kontrol ederken, Attica'nın yaklaşık 2.200 mahkûmundan 1.281'i D avlusu, iki tünel ve "Times Meydanı" olarak anılan merkezi kontrol odası dahil olmak üzere diğer yarısını kontrol etmekteydi.
Hapishanenin yeniden ele geçirilmesi

Cezaevinin zorla geri alınması için 12 Eylül 1971 Pazar gecesi planlar yapılmıştır. Gözlemci ekibinin üyeleri, mahkumlara son bir anlaşma çağrısı yapmasını savunmuştur. 13 Eylül 1971 Pazartesi günü sabah 8:25'te Oswald mahkumlara rehineleri serbest bırakmalarını ve teklif edilen anlaşmayı bir saat içinde kabul etmelerini söyleyen bir bildiri vermiştir. Ancak onlara müzakerelerin sona erdiğini ve reddederlerse hapishaneyi zorla geri alacağını söylememiştir, hatta "sizinle müzakerelere devam etmek istiyorum" demiştir. Cezaevi yetkililerinin cezaevini zorla geri alma ihtimaline karşı mahkûmlar savunma hendekleri kazmış, metal kapılara elektrik vermiş, metal masalar ve topraktan kaba siperler yapmış ve "Times Meydanı" cezaevi komuta merkezini güçlendirmişlerdi. Oswald'ın son teklifinin mahkûmlar tarafından reddedilmesinin ardından ayrılmasından sonra mahkûmlar cezaevi yetkililerine taleplerinde ciddi olduklarını göstermeye ve devletin zorla içeri girmesi halinde mahkûmların rehineler üzerinde güç sahibi olduğunu hatırlatmaya karar verdiler. Mahkûmlar sekiz infaz koruma memurunu komuta merkezinin tepesindeki podyuma çıkardılar ve etraflarını ev yapımı silahlarla donanmış mahkûmlarla çevirdiler. Hayatta kalan mahkûmlara göre, rehineleri öldürmek değil, onları sigorta olarak kullanmak niyetindeydiler. Mahkûmlar ve rehineler podyuma yerleştirildikten kısa bir süre sonra Oswald geri alma işleminin başlatılması emrini vermiştir. Bu kararla ilgili olarak daha sonra şunları söylemiştir: "Çok daha küçük bir ölçekte, sanırım Truman'ın atom bombasını atmaya karar verdiğinde neler hissetmiş olabileceğini şimdi biraz hissediyorum".
13 Eylül 1971 Pazartesi günü saat 9:46'da avluya göz yaşartıcı gazlar atıldı ve yüzlerce New York Eyalet Polisi, Kriminal Soruşturma Bürosu personeli, şerif yardımcıları, park polisi ve ıslah memurları dumanın içine doğru ateş açtı. Askerler tarafından kullanılan silahlar arasında, direniş göstermeyen rehinelerin ve mahkûmların yaralanmasına ve öldürülmesine yol açan saçma dolu av tüfekleri de vardı. Ayrıca, kolluk kuvvetleri tarafından kullanılan silahlardan bazılarında, "insan etine o kadar büyük zarar veren bir tür mühimmat olan ve Cenevre Sözleşmeleri tarafından yasaklanan" ceketsiz mermiler kullanılmaktaydı.
Tesisin saat 10:05'te tamamen güvenli hale geldiği bildirildiğinde, kolluk kuvvetleri en az 128 kişiyi vurmuş ve dokuz rehine ile yirmi dokuz mahkûmu öldürmüştü. Onuncu rehine, Islah Memuru Harrison W. Whalen, saldırı sırasında aldığı kurşun yaraları nedeniyle 9 Ekim 1971'de ölmüştür.
Sonrası

New York Eyaleti Attica Özel Komisyonu: "19. yüzyılın sonlarındaki Kızılderili katliamları dışında, dört günlük hapishane ayaklanmasını sona erdiren Eyalet Polisi saldırısı, İç Savaş'tan bu yana Amerikalılar arasında yaşanan en kanlı tek günlük karşılaşmadır."
Mahkumlar, tekrarlanan fiziksel istismar ve hücre hapsine kilitlenmek de dahil olmak üzere ek misillemelere ve cezalara tabi tutulmuştur.
Tepkiler

Ayaklanmanın ardından New York, Massachusetts, Indiana, Michigan, Batı Virginia ve Georgia'daki cezaevleri de dahil olmak üzere Amerika Birleşik Devletleri genelindeki cezaevlerinde protestolar ve isyanlar meydana geldi. Mahkûm Dayanışma Komitesi'nin 30 Eylül 1971 tarihli bültenine göre, "Attica katliamından bu yana rapor edilen 13 isyan, bu yılın başından beri rapor edilen toplam cezaevi isyanı sayısını ikiye katladı". Başta New York olmak üzere Los Angeles ve Norman, Oklahoma gibi uzak şehirlerde de mahkûmları destekleyen çok sayıda miting düzenlendi; Vali Rockefeller'ı protesto eden birkaç miting de yapıldı. Ayrıca Angela Davis gibi aktivistler ve John Lennon gibi sanatçılar, mahkûmları destekleyen ve resmî tepkiyi kınayan eserler yazdılar.
17 Eylül akşamı saat 7:30'da militan sol örgüt Weather Underground, Oswald'ın ofisinin yakınında bir bomba patlatarak New York Ceza İnfaz Kurumuna misilleme saldırısı düzenledi. Saldırıya eşlik eden bildiride "cezaevi sistemi, beyaz ırkçılar tarafından yönetilen bir toplumun kontrolünü nasıl sürdürdüğünün bir örneği" olarak nitelendirildi ve beyaz üstünlüğünün "beyazların yüzleşmesi gereken ana sorun" olduğu belirtildi."
Kamuoyundan gelen eleştiriler üzerine Vali Rockefeller, Kasım 1971'de New York Eyaleti Attica Özel Komisyonu'nu kurdu, üyeleri atadı ve başkan olarak NYU Hukuk Fakültesi Dekanı Robert B. McKay'i görevlendirdi. McKay Komisyonu olarak bilinen komisyon, Attica'daki olaylara yol açan, olaylar sırasında ve sonrasındaki koşulları araştırmakla görevlendirildi. Komisyonun Eylül 1972'de yayınlanan raporu Rockefeller'ı, Ceza İnfaz Kurumunu ve New York Eyalet Polisi'ni hapishanenin geri alınmasındaki tutumları ve isyandan sonra mahkûmların misillemelere karşı korunmasındaki ihmalleri nedeniyle eleştiriyordu.
Ayaklanmada ölen memurlar ve diğer cezaevi çalışanları için cezaevi önünde anma töreni düzenlendi. Biri hariç hepsi dost ateşiyle öldürüldü.
Dalga rehberi

Dalga rehberi
Dikdörtgen dalga rehberi
Dalga rehberi. Elektromanyetik ve haberleşme mühendisliğinde elektromanyetik dalgaları yönlendiren doğrusal yapılara verilen genel ad. En yaygın kullanımı ise bu görevde kullanılan metal borudur.
Tarihçe

İlk dalga rehberi J. J. Thomson tarafından 1893 yılında önerilmiş ve O. J. Lodge tarafından 1894'te deneysel olarak kanıtlanmıştır. İçi boş bir metal silindir içerisinde elektromayetik dalgaların ilerleme şekillerinin matematiksel analizleri ilk kez 1897 yılında Lord Rayleigh tarafından yapılmıştır.
Dalga enerjisi

Pelamis dalga enerji dönüştürücüsü
Agucadoura Wave Park'ta kurulu dalga makinesi
Dalga enerjisi, denizlerde oluşan dalgaların yarattığı itme gücünden yararlanan yenilenebilir enerji kaynağıdır.
Günümüzde dalga enerjisi

Günümüzde dalga enerjisi yaygın değildir. Bunun nedeni, şiddetli fırtınalarda dalga enerjisi türbinlerinin çok zarar görmesi ve dalga oranının çok yüksek olduğu yerlerin kısıtlı oluşudur.
Norveç'in Bergen kenti yakınlarında bir dalga enerjisi türbini inşa edilmiş; uzun zaman boyunca Bergen'in elektiriğini üreten bu türbin şiddetli bir fırtınada paramparça olmuştur. Dalgaların su yüzeyinin altında oluşturduğu hareket, özel türbinlerden oluşan bir dalga enerjisi dönüştürücüsü vasıtasıyla elektriğe dönüştürülerek biriktirilir.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb119826506 (data)  LCCN: sh85093907  NLI: 987007540991005171
Bakıkulu

Bakıkulu veya Baki kulu, Osmanlı İmparatorluğu'nda Tanzimat dönemine kadar vergi denetmenlerine verilen ad.
Bu memurlar vergi tahsil eder, vergi ile ilgili denetlemeler gerçekleştirir ve bu konuda soruşturmalar açıp, takipler yaparlardı. Bakıkulu memurları ilkin 1512-1520 yılları arasında Yavuz Sultan Selim tarafından göreve getirildiler. İlk başlardaki görevleri, devlet adına gelir ve gider işlerinde görevli diğer memurların yaptıklarını incelemekti. İlk kurulan grupta 60'a yakın kişi görev almıştı. Daha sonraları vergi tahsilatı, vergi borçlularının takibi, çeşitli mali suçların kovuşturulması, ulufe dağıtılması, vergi davalarında devlet adına bilgi verme işlerini de üstlendiler. Bu memurların hazırladıkları raporlar, devlet katında büyük önem taşır ve hızlıca işleme konularak gereği yapılırdı. Bu memurlara başbakıkulu adı verilen bir yönetici nezaret ederdi. Tanzimatın ardından isimleri maliye müfettişi olarak değiştirilmiştir.
Azak Deniz Muharebesi

Azak Deniz Muharebesi, Osmanlı-Kazak mücadelesinde evre.
Osmanlı donanmasının Karadeniz filosu komutanı Şakşakî İbrahim Paşa Sinop'u bastıktan sonra esirlerle dönen Kazak filosunu Kasım 1614'te Don nehrinin Azak Denizi'ne döküldüğü yerde mağlup etti.