stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Paul Di'Anno
Özel hayatı

ateist olan Di'anno otobiyografisinde 1990'larda İslam'a geçtiğini yazmıştır. Babasının Müslüman olduğunu söyleyen Di'Anno daha sonraki röportajlarında hiçbir zaman tam anlamıyla Müslüman olmadığını, zira içki içmeye devam ettiğini ancak İslâm'ın bazı felsefelerini uygulayarak daha iyi bir insan olmaya çalıştığını söylemiştir.
Diskografi

| --- | --- |
 Iron Maiden Iron Maiden (1980)  Killers (1981) Solo albüm Di'Anno (1984)  The World's First Iron Man (1997)  As Hard As Iron (1997)  Nomad (2000) Battlezone Fighting Back (1986)  Children of Madness (1987)  Feel My Pain (1998) Killers / Paul Di' Anno & Killers Murder One (1992)  Menace to Society (1994) Gogmagog I Will Be There EP (1985) :  Dennis Stratton ile The Original Iron Men (1995)  As Hard As Iron (1996) The Almighty Inbredz The Almighty Inbredz (1999) Architects of Chaoz League of shadows (2015)
Yirmi Kur'a Nafıa Askerleri

Yirmi Kur'a Nafıa Askerleri  ya da Yirmi Kur'a İhtiyatlar Olayı, 27 ile 40 yaş aralığındaki gayrimüslim (genel olarak Ermeni, Rum ve Yahudi) erkeklerin, II. Dünya Savaşı nedeniyle Nisan 1941'de amele taburu (ihtiyat eratı) olarak silah altına alınmasına rağmen silahlı eğitim yaptırılmak yerine yol, köprü, tünel inşaatlarında nafıa askerleri olarak Temmuz 1942'ye kadar çalıştırılmalarını konu alan ayrımcılık olayıdır. Askere alınan gayrimüslimlerde daha önce askerliğini yapıp yapmama, hastalık ve akıl sağlığı gibi kıstaslar uygulanmadı. Dil, din, ırk farkı gözetmeksizin vatandaşlarını eşit birer Türk yurttaşı olarak kabul eden 1924 Anayasası'na aykırı olarak askere alınan gayrimüslimlerin terhisinin yapıldığı 27 Temmuz 1942 tarihinden üç buçuk ay sonra ise Varlık Vergisi kanunu yürürlüğe girdi ve gayrimüslimlere art arda vurulan bu iki darbe ile birlikte ülke sermayesinin Türkleştirilmesi yolunda önemli bir aşama kaydedildi. Ülke sermayesinin Türkleştirilmesi yolunda azınlıklara vurulan son darbe ise 6-7 Eylül Olayları'yla İstanbul'daki hatrı sayılır derecede gayrimüslimin ülkeyi terk etmesine yol açan azınlıklara yönelik tahrip ve yağma hareketiydi.
O günleri yaşamış Bakırköy Belediyesi eski başkan yardımcısı Yervant Özuzun, uygulamanın nedenini "...onları işlerinden uzaklaştırarak ticari anlamda zor durumda bırakmaya, işlerini kapatmaya, devretmeye, ülkeye gönül bağlarını zedelemeye yönelik..." şeklinde belirtmiştir. Rıfat N. Bali ise kitabında uygulamanın diğer nedenini "olası bir saldırıda gayrimüslimlerin casusluk faaliyetlerini engellemek" şeklinde açıklamıştır.
Amerikan Büyükelçiliği'nin 30 Eylül 1941 tarihli ve "mahrem" ibareli raporu Nafıa Askerlerinin, askere alınış nedenleri ve kararın etkileri konusunda şunları yazmaktadır:
"10 Nisan 1941 tarihinde yayınlanan resmi seferberlik ilanını takiben İstanbul Vilayeti'nde ikamet eden yirmi kur'a gayrimüslimler silah altına alındılar; askeri veya yarı askeri inşaatlarda çalıştırılmak üzere Anadolu'nun muhtelif yerlerine sevk edildiler. Bu hususi seferberlik emriyle askere alınanların sayısı her ne kadar açıklanmadıysa da, güvenilir bir tahmin bu rakamın 30 bin civarında olduğunu göstermekte. Bedeni engelli olmalarını mazeret olarak gösteren askerler, şayet yürümelerine mazeret olacak bir engelleri yoksa seferberlikten muaf sayılmadılar. (...) İstanbul bölgesinde ikamet eden 25 ila 45 yaş arasındaki Rum, Ermeni, Yahudi erkeklerin tamamının aniden askere alınmalarının ve bu kararın bugün itibarıyla halen meriyette olmasının, bu bölgenin iktisadi hayatı üzerindeki fark edilebilir bir etkisi olduğu aşikârdır. Harp sebebiyle zaten durgun olan piyasa gayrimüslimlerin ticari faaliyetlerden çekilmeleri neticesinde daha da durgunlaştı (...) Gayrimüslim askerlerin maruz kaldıkları davranışlar hakkındaki raporlar muhtelif. Çoğunun meşakkatlerle karşılaştıkları şüphesiz, zira bazıları çeşitli sebeplerden dolayı hiç askerlik yapmamıştı; çoğu da Türk askeri için tabii olan zor hayata alışık değildi. Şehrin rahat hayatından gelenler arasından birçoğu hastalandı ve bazısı hayat şartlarından dolayı vefat etti."
Dorudontinae

Dorudontinae, Basilosaurus ile ilişkili olan soyu tükenmiş bir balina grubudur.
Uhen (2013), tarafından geçersiz bir Basilosauridae alt familyası olarak ilan edildi.
Sınıflandırma

Alt familya Dorudontinae
Cins Ancalecetus
Ancalecetus simonsi
Cins Chrysocetus
Chrysocetus fouadassii
Chrysocetus healyorum
Cins Cynthiacetus
Cynthiacetus maxwelli
Cynthiacetus peruvianus
Cins Dorudon
Dorudon atrox
Dorudon serratus
Cins Masracetus
Masracetus markgrafi
Cins Saghacetus
Saghacetus osiris
Cins Stromerius
Stromerius nidensis
Cins Zygorhiza
Zygorhiza kochii
Sebastian (isim)

Aziz Sebastian bu ismin kullanılmasından büyük ölçüde sorumludur.
Sebastian hem verilen bir isim hem de bir soyadıdır. Şu anda Türkiye'nin orta kesiminde yer alan ve şimdi Sivas olarak bilinen şehrin adı olan "Sebastia'dan" (Σεβάστεια) anlamına gelen Yunanca Sebastianos (Σεβαστιανός) adından gelmektedir; Batı Avrupa'da isim Latinleştirilmiş aracı Sebastianus'tan geliyor. Şehrin adı Yunanca σεβαστός (sebastos), "muhterem" kelimesinden türetilmiştir, σέβας (sebas), "huşu, saygı, korku", σέβομαι (sebomai) fiilinden sırayla "huşu hissedin, vicdan azabı çekin, utanın". Sebastos, Roma imparatorları için kullanılan Augustus adlı Yunan kalkasıydı. Sebastian, üçüncü yüzyılda bir Hıristiyan şehidi olan Aziz Sebastian'ın adı olduğu için yaygın olarak kullanılan bir isim haline geldi.
II. Otakar

| II>  Otakar |
| --- | --- |
II. Otakar'ın mührü
Bohemya kralı
Hüküm süresi: 23 Aralık 1253 – 26 Ağustos 1278
Taç giymesi: 1261
Önce gelen: I. Wenceslaus
Sonra gelen: II. Václav
Avusturya dükü Steiermark dükü
Hüküm süresi: 1251/1260 - 1276
Önce gelen: II. Friedrich
Sonra gelen: I. Rudolf
Karintiya dükü Karniyola markisi
Hüküm süresi: 1269–1276
Önce gelen: III. Ulrich
Sonra gelen: I. Rudolf

Doğum: 1233 Městec Kralové
Ölüm: 26 Ağustos 1278 (44-45 yaşlarında) Dürnkrut, Avusturya Dükalığı
Defin: Aziz Vitus Katedrali
Eş(ler)i: Badenbergli Margarete (e. 1252–1260) Halychli Kunigunda (e. 1261–1278)
Çocuk(lar)ı: II. Václav Mazovya düşesi Kunhuta Troppau dükü I. Mikuláš
Hanedan: Přemyslid
Babası: I. Wenceslaus
Annesi: Hohenstaufenli Kunigunde
II. Otakar (Çekçe: Přemysl Otakar II; 1233 – 26 Ağustos 1278), 1253'ten 1278'deki ölümüne kadar Bohemya kralıdır. 1247'de Moravya margravı, 1251'de Avusturya Dükü, 1260'ta Steiermark Dükü, 1269'da ise Karintiya Dükü ve Carniola Landgrafı olmuştur.
Otakar'ın iktidarı döneminde Premyslidler, Kutsal Roma İmparatorluğu'nda güçlerinin zirvesine ulaştılar.
Otakar , Bohemya Kralı I. Wenceslaus'un ikinci oğluydu. Annesi Svabyalı Philipp'in kızı Kunigundedir. Anne tarafından, 1268'de Sicilya Kralı Konradin'in idam edilmesiyle erkek soyu son bulan Hohenstaufen hanedanı soyundandı.
Dedesi I.Otakar'ın adını almıştır. Başlangıçta din adamı olması planladı. Abisi Vladislaus ise Bohemya krallığının varisi olarak belirlenmişti. Muhtemelen Bohemyalı şansölye Spanheim'lı Filip tarafından eğitildi.
İktidara yükseliş

Kardeşi Vladislaus'un 1247'de ölmesiyle Otakar Bohemya tahtının varisi oldu. Halk arasında anlatılan rivayetlere göre, kardeşinin ölümü onu derinden sarsmıştır. Babası yeni varisi Moravya Margravı olarak atadı. Böylece Otakar, 1242'deki Moğol akınlarıyla harap olan Moravya topraklarının restore edilmesiyle meşgul olduğu Brno'ya yerleşti.
1248 yılında bazı soylular onu babası Kral Wenceslaus'a karşı bir isyan başlatmaya ikna ettiler. Bu isyan sırasında babasını geçici olarak Prag Kalesi'nden kovdu. Otakar, Kasım 1249'a kadar Bohemya Kralı ünvanını elinde tuttu. Ancak Papa IV. Innocentius, Otokar'ı aforoz etti ve Wenceslaus sonunda isyancıları yenmeyi başardı. Otakar isyan sonrası babası tarafından Přimda Kalesi'ne hapsetti.
Son Babenberg dükü II. Friedrich Leitha Nehri Muharebesi'nde öldürüldü. Otakar ile babası Avusturya Dükalığı'nı ele geçirme amacı için barıştılar.  Kral Wenceslaus daha önce Otakar'ın abisi olan Vladislaus'u son dükün yeğeni Gertrude ile evlendirmişti. Bu evlilik, Vladislaus'un Ocak 1247'de ölümüyle sonra sona erdi ve Gertrude, 1248'de Zähringen hanedanı mensubu Baden'li VI. Herman ile evlendi. Avusturya soyluları tarafından reddedilen Herman dük olamadı.
Wenceslaus, kısa bir süre sonra oğlu Otakar'ı serbest bıraktı ve 1251 yılında onu tekrar Moravya margravı yaptı Avusturya soylularının onayıyla onu Avusturya dükü olarak atadı. Otokar, konumunu meşrulaştırmak için, Hohenstaufen Kralı VII. Heinrich'in dul eşi Margarete ile evlendi. Margarete son dük II. Friedrich'in kardeşiydi. Aynı zamanda Otokar'dan 29 yaş büyüktü.  11 Şubat 1252'de Hainburg'da evlendiler.
1253 yılında Kral Wenceslaus öldü ve Otokar babasının yerine Bohemya Kralı olarak tahta çıktı. Almanya Kralı IV. Konrad'ın 1254 yılında vefat etmesi ve oğlu Konradin'in henüz küçük yaşta olması üzerine Ottokar da Roma Kralı olmaya çalıştı. Ancak seçim girişimi başarısızlıkla sonuçlandı ve 1247'den beri kral karşıtı olan Hollanda Kontu II. Wilhelm soyluların çoğu tarafından kral olarak tanındı.
İmparatorluk kurmak

Otakar'ın Leitha Nehri'nin ötesinde artan bölgesel gücünden tehdit hisseden kuzeni Macaristan Kralı IV. Béla,Wittelsbachli dük II. Otto ile bir ittifak kurdu. 1192'den beri Georgenberg Paktı uyarınca Avusturya ile şahsi birlik içinde yönetilen Steiermark dükalığına kendi oğlu István'ı dük yapmaya çalıştı. Papalık arabuluculuğu ile anlaşmazlık çözüldü. Otakar'ın Béla'ya Steiermark'ın büyük kısmını vermesi karşılığında Avusturya'nın geri kalanındaki haklarının tanınması konusunda anlaştılar.
Sonrasında Otakar, pagan Eski Prusyalılara karşı iki haçlı seferine liderlik etti (1254-1255 ve 1268).
Bırkaç yıllık barışın ardından Macarlar ile yeniden savaş başladı. Otakar, Temmuz 1260'ta Macarları Kressenbrunn Muharebesi'nde yenerek, IV. Béla ile Steiermark konusunda yıllardır süren anlaşmazlıklara son verdi.  Béla, Steiermark'ı Otakar'a geri verdi ve bu topraklar üzerindeki iddiası, o zamanların Almanya kralı olan Cornwall'lı Richard tarafından resmen tanındı. Otakar daha Margarete ile evliliğini sonlandırdı ve Béla'nın torunu Halcyhli Kunigunda ile evlendi; Kunigunda, çocuklarının annesi oldu.  Bunlardan en küçüğü, onun tek meşru oğlu olan II. Wenceslaus oldu.
1250-1273 yılları arasındaki Fetret Döneminde Otakar nüfuzunu artırmayı başarırken, Cornwall'lu Richard ve Kastilyalı Alfonso İmparatorluk onurunu elde etmek için birbirleriyle savaşıyorlardı. 1266'da Bohemya'nın kuzeybatısındaki Egerland'ı işgal etti ve 1268'de Sponheim dükü Karintiya'lı III. Ulrich ile bir miras anlaşması yaptı. Ertesi yıl Karintiya, Karniyola ve Windich'te onun yerini aldı. 1272'de Friuli'yi de ele geçirdi. Bratistlava barışı'nın ardından Otakar, imparatorluğun en güçlü kralı oldu.
Ölümü

Nisan 1272'de Cornwall'lu Richard'ın ölmesinin ve Papa X. Gregorius'un Kastilyalı Alfonso'nun iddialarını reddetmesinin ardından, 1273'te Almanya tahtı için yeni bir seçim yapıldı. Ancak Bohemya Kralı, elektörlerin Otakar'ın rakibi olan Habsburg'lu Rudolf'a oy vermesi nedeniyle imparatorluk tacını bir kez daha kazanamadı.
Otakar, Rudolf'un seçimini tanımayı reddetti ve Papa'yı da benzer bir politika benimsemeye çağırdı. 1274 yılında Nürnberg'de toplanan İmparatorluk Diyeti toplantısında Rudolf, son Hohenstaufen imparatoru II. Friedrich'in ölümünden sonra el değiştiren tüm İmparatorluk topraklarının taca iade edilmesi gerektiğine karar verdi. Bu durum Otakar'ı yalnızca Egerland'dan değil, aynı zamanda Avusturya, Steiermark ve Karintiya düklüklerinden de mahrum bırakacaktı. 1275 yılında Rudolf, Ottokar'ı imparatorluk yasağı altına aldı ve Viyana'daki Hofburg sarayını kuşattı. Bu sırada Bohemya'da Falkenstein'lı Vítkovci soylusu Záviš'in önderliğinde bir isyan çıktı. Bu durum, Otakar'ı Kasım 1276'da Avusturya ve komşu dükalıklar üzerindeki tüm iddialarından vazgeçtiği ve yalnızca Bohemya ile Moravya'yı elinde tuttuğu yeni bir antlaşma imzalamaya zorladı. Otakar'ın oğlu Václav, Rudolf'un kızı Judith ile nişanlandı. Bundan sonra huzursuz bir barış dönemi yaşandı.
İki yıl sonra kaybettiği toprakları geri almak için son bir kez girişimde bulundu. Otakar, Bavyera, Brandenburg ve Polonya'da yeniden müttefikler buldu. 26 Ağustos 1278'de Rudolf ve müttefiki Macaristan Kralı IV. Ladislaus'un güçlerine karşı Marchfeld Muharebesi'nde büyük bir ordu topladı ve burada yenilerek öldürüldü.  6 yaşındaki oğlu II. Wenceslaus, Bohemya Kralı olarak onun yerine geçti.
Evlilikleri ve çocukları

11 Şubat 1252'de II. Otakar, Avusturyalı Margaret ile evlendi.  Margaret ondan 29 yaş büyüktü ve çiftin çocuksuz evliliği iptal edildi.  25 Ekim 1261'de Ottokar, Slavonyalı Kunigunda ile evlendi.  Muhtemelen dört çocukları vardı:
Jindřich (1262–1263)
Kunhuta (Ocak 1265 – 27 Kasım 1321), Mazovya dükü II. Boleslaus ile evlendi
Agnes (5 Eylül 1269 - 17 Mayıs 1296), Avusturya Dükü II. Rudolf ile evlendi
II. Wenceslaus (17 Eylül 1271 – 21 Haziran 1305)
Otakar'ın ayrıca evlilik dışı iki oğlu ve kızı da vardı. En önemlisi ilk oğlu Mikuláš'tı .  Papa tarafından Bohemya tacının vârisi olarak asla kabul edilmedi, ancak 1269'da kendisine Opava dükalığı verildi.
I. Mikuláš (1255 - 25 Temmuz 1318): 1269'dan ölümüne kadar Opava dükü. Kral Rudolf'un yeğeni Adelheid ile evlendi. 3 çocuğu oldu.
Anežka: II. Bavor ile evlendi.
Jan
Alžběta: Kuenringunlu V. Jindřich ile evlendi.
Eliška
Kızı: Drnholclu Oldřich ile evlendi.
Miras

Otakar, IV. Karl ile birlikte Bohemya'nın en büyük krallarından biri olarak kabul edilir. Pek çok yeni kasabanın kurucusuydu. Ticaretin, kanunun ve düzenin güçlü bir savunucusuydu.
Hükümdarlığı sırasında ortaya atılan pek çok ilke, sonraki yüzyıllarda Çek hukukunun özünü oluşturmuştur. Çek hukukunun en eski korunmuş kaynağı olan Zemské desky  onun zamanından kalmadır. Jihlava (Almanca: Iglau) şehrini madenlerle destekleyerek, sonraki Bohemya krallarının gümüş zenginliğinin temellerini attı.
Galeri

Bohemya Kralı II. Otakar'ın Prag Kalesi'ndeki tacı
Prag'daki Aziz Vitus Katedrali'ndeki  mezarı
Gelnhausen Codex'teki tasviri
Zittau'lu Petr'in tasviri, 14.yüzyıl
,Ludwig von Schwanthaler'in yaptığı ve Prag Ulusal Müzesi'nde sergilenen heykeli
Bohemya Kralı II. Otakar
II. Otakar'ın arması
Gücünün zirvesindeyken II. Otakar'ın toprakları Südetlerden Adriyatik Denizi'ne kadar uzanıyordu.
Otokar'ın öldüğü savaşın yapıldı yerdeki bir anıt.
Alfons Mucha'nın 20 tuvalden oluşan Slav Destanı adlı eserinin bir parçası olan Přemysl Otakar II: Slav Hanedanlarının Birliği (1924) adlı resimde Otakar, yeğeninin düğün töreninde, katılan diğer Slav hükümdarlarıyla ittifaklar kurarken tasvir edilmiştir.
Sosyal faşizm

Sosyal Faşizm ile ilgili Sovyet Posteri
Sosyal faşizm, Komintern tarafından 1930'ların başında öne sürülmüş bir kavramdır. Buna göre sosyal demokrasi, faşizmin bir türüdür çünkü o, bir çeşit korporatist ekonomi modeline sahip olmasının yanında proletarya diktatörlüğüne engel olarak görülüyordu.
Sosyal faşist ifadesi Komitern'e karşı çıkan sosyalistler için de kullanılmıştır. Özellikle iki savaş arası dönemde büyük ölçüde Sovyetler tarafından kontrol ve finanse edilen Almanya Komünist Partisince dile getirilmiştir.
Lex lata

Vikisözlük'te  ile ilgili tanım bulabilirsiniz.
Lex lata, diğer adıyla de lege lata yürürlükte olan hukuku ifade eden Latince deyimdir.
CD Lugo

Club Deportivo Lugo, S.A.D., Primera División RFEF'de mücadele eden futbol takımı. Deportivo da Coruña ve Celta Vigo takımları gibi bir Galiçya takımıdır.
Takım kadrosu

27 Eylül 2024 itibarıyla
Not: Uyruk bilgisi futbolcuların FIFA uygunluk kurallarınca oynayabileceği millî takımı gösterir. FIFA kuralları haricinde başkaca uyruğa da sahip olabilirler.
Luciano Fabián Monzón

| Kişisel bilgileri |
| --- | --- | --- | --- |
Tam adı:  Luciano Fabián Monzón
Doğum tarihi:  13 Nisan 1987 (37 yaşında)
Doğum yeri:  Rosario, Arjantin
Boyu:  1,79 m (5 ft 10+1⁄2 in)
Mevkii:  Defans
Kulüp bilgileri
Kulübü:  OGC Nice
Numarası:  18
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 2008-2011 |  Boca Juniors |  59 |  (2) |
| 2008-2009 |  → Betis (kiralık) |  17 |  (2) |
| 2011- |  OGC Nice |  18 |  (5) |
| Toplam |   |  94 |  (9) |
Millî takım kariyeri
| 2008 |   Arjantin U-23 |  5 |  (0) |
| 2009- |   Arjantin |  7 |  (0) |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. Güncelleme: Şubat 2012 
Luciano Fabián Monzón (d. 13 Nisan 1987, Rosario), Arjantinli futbolcudur. Günümüzde Fransa'nın OGC Nice, takımında defans oyuncusu olarak görev yapmaktadır.
Aguijan Adası

| Aguijan Adası |
| --- | --- |

Coğrafya
Bölge: Pasifik Okyanusu
Koordinatlar: 14°51′13″K 145°33′34″D﻿ / ﻿14.85361°K 145.55944°D﻿ / 14.85361; 145.55944
Yüzölçümü: &0000000000000007.0000007 km2
Zirve:  157 Metre
Siyasi
Adadaki ülke(ler): ABD, Kuzey Mariana Adaları
Aguijan (ayrıca Aguiguan, Aguihan veya Aguigan) , Pasifik Okyanusu'ndaki Kuzey Mariana Adaları zincirinde küçük, fasulye şeklinde bir mercan adasıdır. 8 Kilometre güneybatısında bulunan Tinian Adası'ndan Tinian Kanalı ile ayrılır. Aguijan ve komşu Tinian Adası birlikte, Kuzey Mariana Adaları'nı oluşturan dört ana siyasi bölümden biri olan Tinian Belediyesi'ni oluşturur.
34. Caddedeki Mucize

| --- | --- |
Miracle on 34th Street
film yayın afişi
Yönetmen: George Seaton
Yapımcı: William Perlberg
Senarist: George Seaton
Hikâye (eser): Valentine Davies
Oyuncular:  Maureen O'Hara  John Payne  Edmund Gwenn  Gene Lockhart  Natalie Wood  Porter Hall  William Frawley  Jerome Cowan  Philip Tonge 
Müzik: Cyril Mockridge
Görüntü yönetmeni:  Charles Clarke  Lloyd Ahern 
Kurgu: Robert Simpson
Dağıtıcı: 20th Century Fox
Çıkış tarih(ler)i: 11 Haziran 1947 (1947-06-11)
Süre: 96 dakika
Ülke: Amerika Birleşik Devletleri
Dil: İnɡilizce
Bütçe: $630,000
Hasılat: $2.7 milyon
34. Caddedeki Mucize (İnɡilizce özɡün adıylaː Miracle on 34th Street) (başlangıçta Birleşik Krallık'ta The Big Heart olarak yayınlandı)   20th Century Fox tarafından yayınlanan, 1947 Amerika yapımı Noel komedi-drama filmidir. Valentine Davies'in hikâyesine dayanır ve George Seaton tarafından yazılıp yönetilmiştir. Başrollerinde Maureen O'Hara, John Payne, Natalie Wood ve Edmund Gwenn vardır. Hikâye New York'ta Şükran Günü ile Noel Günü arasında geçer ve gerçek Noel Baba olduğunu iddia eden bir mağaza Noel Baba'sının etkisine odaklanır. Film, favori bir Noel filmi haline geldi.
Mucize on 34th Street üç Akademi Ödülü kazandı: Yardımcı Rolde En İyi Erkek Oyuncu ödülünü Gwenn, En İyi Orijinal Öykü ödülünü Valentine Davies ve En İyi Uyarlama Senaryo ödülünü George Seaton aldı. Film, En İyi Film dalında aday gösterildi ama o sene ödülü Centilmenlik Anlaşması aldı. 2005 yılında, film, Kongre Kütüphanesi tarafından "kültürel, tarihsel veya estetik açıdan önemli" olarak Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Film Arşivi'nde korunmak üzere seçildi.
Davies ayrıca, hikâyenin filmin yayınlanmasıyla aynı anda Harcourt Brace tarafından yayınlanan kısa bir romanını da yazdı.
Oyuncular

Maureen O'Hara - Doris Walker
John Payne - Fred Gailey
Edmund Gwenn - Kris Kringle
Gene Lockhart - Sayın. Henry X.Harper
Natalie Wood - Susan Walker
Porter Salonu - Granville Sawyer
William Frawley - Charlie Halloran
Jerome Cowan - Bölge Savcısı Thomas Mara
Philip Tonge - Julian Shellhammer
adı geçmeyen kişiler (alfabetik olarak):
Jack Albertson - "Al", Postane Posta Sıralayıcısı
Harry Antrim - R. Macy
Lela Bliss - Bayan Shellhammer
Jeff Corey - Muhabir
Mary Field - Hollandalı Kızın Üvey Annesi
William Forrest - Bellevue'de Dr. Rogers
Alvin Greenman - Alfred
Theresa Harris - Cleo, Walker'ların hizmetçisi/kahyası
Percy Helton - Sarhoş Noel Baba
Herbert Heyes - Bay Gimbel
Robert Karnes - 2. Bellevue Stajyeri
Polard Pollard - Zırhlı Mahkeme Memuru
Thelma Ritter - Peter'ın Annesi
James Seay - Dr. Pierce, Brooks Memorial Yaşlılar Evi'nde doktor
Kaynaklar

↑  "Top Grossers of 1947". Variety. 7 Ocak 1948. s. 63.
↑  "Miracle on 34th Street, Release Info, Also Known As". Internet Movie Database. 1 Şubat 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 21 Aralık 2017.
↑  "The Big Heart Poster". Movie Poster Studio. 22 Aralık 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 21 Aralık 2017.
↑  "Preserved Projects". Academy Film Archive. 12 Haziran 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 1 Şubat 2022.
Kiralık Katil (film, 1967)

| --- | --- |
Le Samouraï
"Kiralık Katil" (Le Samouraï) filminin Framsızca özgün sinema afişi
Yönetmen: Jean-Pierre Melville
Yapımcı: Raymond Borderie Eugène Lépicier
Senarist: Jean-Pierre Melville Georges Pellegrin Joan McLeod (roman)
Oyuncular: Alain Delon François Périer Nathalie Delon Cathy Rosier
Müzik: François de Roubaix
Görüntü yönetmeni: Henri Decaë
Kurgu: Monique Bonnot Yolande Maurette
Dağıtıcı: Artists International (ABD sinemalar) The Criterion Collection (DVD)
Cinsi: Sinema filmi
Türü: Dram, suç, gerilim
Renk: Renkli (Eastmancolor)
Yapım yılı: 1967
Çıkış tarih(ler)i: 25 Ekim 1967, Fransa 12 Temmuz 1972, New York
Süre: 105 dakika
Ülke:  Fransa  İtalya ortak yapımı
Dil: Fransızca
Diğer adları: Kiralık Katil (Türkiye, sinemalar) Samurai (Türkiye, TRT TV) Le Samouraï (Fransa) Frank Costello, faccia d'angelo (İtalya) El Silencio de un hombre (İspanya) The Godson (ABD) Der Eiskalte Engel (Almanya)
Kiralık Katil 1967 Fransa - İtalya ortak yapımı neo-noir tarzında polisiye filmdir. Özgün adı Le Samouraï olan film 1970'li yıllarda TRT televizyonunda Samurai adıyla gösterime sunulmuştu.
Senaryosunu, fazla tanınmamış bir yazar olan Joan McLeod'un "The Ronin" adlı romanından Jean-Pierre Melville ve Georges Pellegrin'in birlikte uyarlayıp yazdıkları filmi Jean-Pierre Melville yönetmiştir. Başlıca rollerinde Alain Delon, François Périer, Nathalie Delon ve Cathy Rosier'nin oynadığı filmin görüntülerini Henri Decaë çekmiş, müziğini ise François de Roubaix yapmıştır. Alain Delon ve Nathalie Delon filmin çekimleri sırasında  evliydiler (1964 - 1968 yılları arasında evli kaldılar).
Filmde, yaptığı iş gereği yalnız ve ketum bir hayat sürdüren Parisli profesyonel bir tetikçinin (Alain Delon) son işinde birkaç tanık tarafından yüzünün görülmesiyle hem polis teşkilatıyla, hem de kendisini kiralayanlarla bir kedi fare oyununun içine girmesi anlatılmaktadır. Ancak film konusundan çok stilize anlatım tarzıyla ön plana çıkmaktadır.
Filmin özgün adı olan "Le Samouraï" (Samuray), filmin karizmatik kahramanının yalnızlığının, yaptığı işe (cinayet bile olsa) olan saygısı ve anlaşmalarına olan ölesiye sadakatinin eski Japon savaşçılarının davranış biçimlerine benzemesinden gelmektedir, bir yerde Alain Delon bir Modern Çağ Samurayına benzetilmektedir. Buna, filmin hemen başında Samurayların Bushido Kitabı'ndan alınmış bir özdeyişle de değinilmiştir: "Samurayınkinden daha büyük bir yalnızlık yoktur, belki ormandaki kaplanınki hariç..."
Kara film tarzının Fransa'daki önemli temsilcilerinden Jean-Pierre Melville'in bu filmi kendisinden sonra gelen birçok filmi de etkilemiştir. Bunların arasında John Woo'nun The Killer (1989)'ı ile Walter Hill'in The Driver (1978)'ı ilk akla gelenler arasındadır. Ayrıca Jim Jarmusch'un 1999 tarihli filmi Ghost Dog: The Way of the Samurai Jean-Pierre Melville'in "Le Samouraï"'ına bir selam duruşudur.
"Le Samouraï", Rotten Tomatoes sitesindeki tüm eleştirmenlerden tam not alarak %100 beğeni düzeyini yakalamıştır.