stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Işıkçılık
Bibliyografya

Işık Aleviliğinin temel kaynakları Erdoğan Çınar'ın yazmış olduğu eserlerden oluşmaktadır:
Aleviliğin Gizli Tarihi / Demirin Üstünde Karınca İzi (2004)
Aleviliğin Kayıp Bin Yılı (325-1325) Yolcu Ateşte Yanmak İle Yol Yanmaz (2006)
Kayıp Bir Alevi Efsanesi (2007)
Aleviliğin Kökleri & Abdal Musa'nın Sırrı (2008)
Bahçe Bizim Gül Bizdedir / Eski Çağ'dan Cumhuriyet'e Alevilik (2009)
Erdoğan Çınar başka yazarlardan da destek görmüştür:
Haşim Kutlu: Kızılbaş Alevilikte Yol Erkân Meydan, Yurt Kitap Yayın, 2007
IX. Benedictus

| IX>  Benedictus |
| --- | --- |
Katolik Kilisesi Papası
Doğum: yaklaşık 1012 Roma, Papalık Devleti
Ölüm: Aralık 1055/Ocak 1056 (yaş 43) Grottaferrata, Papalık Devleti
Meslek: Papa

Papa IX. Benedictus (doğum adı Tusculumlu Theophylactus) (d. yaklaşık 1012 – ö. yaklaşık 1056), Ekim 1032 ve Temmuz 1048'e kadar Papalık yapmıştır. Benedictus, Tusculum Kontu III. Alberico'nun oğlu, Papalar VIII. Benedictus ve XIX. Ioannes'in yeğenidir. Babası, papalığı satın almış ve onu 20 yaşında seçtirmiştir. Tarihte papa olan en genç  ve birden fazla seçilen tek papadır.
Katolik Ansiklopedisi, onu "Petrus'un makamına utanç düşüren" olarak adlandırır. Eşcinsel olduğu iddia edilen ilk papadır. Lateran Sarayında seks partileri düzenlediği söylenir.
Plato ölçeği

Plato ölçeği veya Plato derecesi (°P), fermantasyondan önce şıranın kuru ekstraktının kütle cinsinden yüzdesini ifade etmeyi mümkün kılan boyutsuz bir miktarın ölçü birimidir. Esas olarak bira üretim sektöründe kullanılır ve Balling  derecesine göre daha kesin bir değer verir.
Sıradan biralar, yaklaşık 11 ila 13°P'lik orijinal şıra yoğunluğundan demlenir. Bu birim 1900 yılında Alman kimyager Dr. Fritz Plato'nun ardından kurulmuştur.
Teknik

Başlangıçta püreye eklenen şeker miktarı, üretilen biradaki alkol ve gaz miktarını belirler. Nihai alkol seviyesi genellikle Plato derecesinin üçte birinden biraz fazladır.
1°P, 100 g şıra başına 1 g çözünür kuru maddeye (temel olarak şeker) karşılık gelir.
Platon derecesinden yoğunluğa dönüşüm doğrusal değildir. Ancak bu dönüşümün iyi bir tahmini şöyledir: 1°P = 4/1000 yoğunluk derecesi. Örneğin, 12°P'lik bir ölçüm, yaklaşık 1,048:1 + 12 × (4/1000) yoğunluk verir.
Başka bir daha kesin hesaplama formülü:
Veya Plato derecesi ve yoğunluktur.
Ters fonksiyon yoğunluktan Plato derecesini elde etmemizi sağlar. Formül aşağıdaki gibidir:
Trent Nehri

| Trent Nehri |
| --- | --- |
 Nottingham'da Trent Nehri ve Trent Köprüsü

Genel bilgiler
Kaynak: Biddulph Moor, Staffordshire, Birleşik Krallık
Kaynak rakımı: 275 m
Ağız: Humber Halici, Birleşik Krallık
Ağız rakımı: 0 m
Uzunluk: 297 km
Debi: 85 m3/sanı
Trent Nehri (İngilizce: River Trent), 297 kilometre uzunlukta olan Birleşik Krallık, İngiltere ülkesinde bulunan en önemli nehirlerden biridir. Trent Nehri'nin kaynağı Staffordshire Kontluğu içinde bulunan Biddulph Moor adli ıssız kırlık alanının güney kosesindedır. Bu nehir önce İngiltere ülkesi Midlanda bölgesinde akar ve coğrafi olarak İngiltere'nin kuzeyi ile İngiltere'nin güneyi arasındna bir coğrafi sınır olur. Sonra kuzey yonune akmaya başlayarak "Trent Falls" adli bir mevkide Ouse Nehri ile birleşir ve ve Humber Halici'ni oluşturur. Bu haliçten Kingston upon Hull şehri ile Immingham kenti arasından geçerek Kuzey Denizi'ne akar.
İsminin aslı

İsminin asılının ne olduğu tartışmalıdır. Izaak Walton adlı 17. yüzyıl tanınmış İngiliz yazarı The Compleat Angler adlı 1653'te bastırdığı edebiyat ve balıkçılık kitabında Trent'in isminin "ya içinde bulunan 30 türde balıktan veya 30 kadar yan daldan dere ve çayın bu nehre katılmasından" geldiğini yazmaktadır. Fakat büyük olasılıkla Kelt dilinde tros ("fazla") and hynt ("yol") terimlerindne oluştuğu belirtilmektedir. Ama bunun anlamını açıklamak için iki değişik yaklasim bulunmaktadır. Bir teoriye göre "nehir yatağından çok fazla selle taşkınlık göstermesi" ifade edilmektedir. Diğer bir yaklaşıma göre antik çağlarda kara uzun yol patikaları ile bu nehrin geçmenin ancak belirli geçiş mevkilerinde olabilmesi ve bu geçiş mevkilerinde nehrin yolun üzerinden akıp geçmesidir.
Güzergahı ve katılan akarsu dalları

Trent Nehri'nin tüm güzergâhı İngiltere ülkesindedir. Bu ülkede Staffordshire, Derbyshire, Leicestershire, Nottinghamshire, Lincolnshire, East Riding Yorkshire] kontluklarından; Stoke-on-Trent, Derby ve Nottingham şehirlerinden ve "Stone, Staffordshire", Burton upon Trent, Stoke-on-Trent, Newark-on-Trent]] ve Gainsborough, Lincolnshire yerel konseyi bulunan küçük kentler yakınlarından geçer.
Trent Nehri'nin havzası kuzey Midlands bölgesi olup bu bölgedeki tüm akarsular bu nehre bağlanarak denize akar. Trent Nehri'ne bağlan akarsular nehir kaynağından deniz yönüne doğru sıralı olarak şunlardır:
Sol taraftan Trent Nehrine katılan akarsu dalları:
Blithe, Swarbourn, Döve, Derwent, Erewash, Leen, Greet, İdle, Torne
Sağ taraftan Trent Nehrine katılan akarsu dalları:
Sow, Tame, Mease, Soar, Devon, Eau
Trent Nehri İngiltere ülkesinde denize yakın kısmında kuzeye doğru akmaktadır ve bu ülkede kuzey yönünde akmakta olan çok az sayıda akarsuların en büyüğüdür. Trent Nehri denize katılmadan önce med-cezir olayının yarattığı Humber Halici'nin başında Ouse Nehri ile birleşir ve bu halice bazen Humber Nehri adı verilir.
Akım

Trent Nehri ortalama debisinin 85 m3/saniye olduğu bildirilmektedir. Nehrin akımı nehrin güzergâhı üzerinde bulunan, değişik mevkilerde kurulmuş "ölçüm istasyonları (gauging stations)" tarafından ölçülmektedir.. Trent Nehri'nin yukarı bölümünde bulunan Stoke-on-Trent ortalama debi sadece 0.6 metreküp/saniye olup; yine yukarı kısmında olan Potteries nüfus merkezinde bulunan "Great Heywood"'da ortalama debi 4.4 metreküp/saniye'ye; Sow Çayı ve Blithe Çayı dahil birçok ek dalın nehre katılması dolayısıyla "Yoxall"da 12.8 metreküp/saniye; büyük bir dal olan Tame Çayı'nin katılması nedeniyle Burton'un yukarısında bulunan "Drakelow"'da debi üç misli artarak 36.1 metreküp/saniye; diğer büyük dallzr olan Döve Çayı, Derwent Çayı ve Soar Çayı'nın katılması sebeiyle Nottingham yakınında bulunan "Colwick"'de 83.8 metreküp/saniye ve son ölçüm istasyonu olan "North Muskham"'da Nottinghamshire'daki Devon Çayı ve diğer küçük akarsular katılımı ile nispeten daha az bir artış ile ortalama debi 88.4 metreküp/saniye olarak ölçülmüştür.
Bu ölçümler hakkından ayrıntılı bilgiler şu tabloda verilmektedir:
| Değişik Ölçüm İstasyonlarında Trent Nehri Debisi |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| Ölçüm İstasyonu | Kontluk | Ortalama Debi | Maksimum Debi | Havza Yüzölçümü |  |  |  |  |  |  |
|  |  | Metreküp/Saniye | Metreküp/Saniye | Kilometre kare |  |  |  |  |  |  |
| Stoke on Trent | Staffordshire | 0.6 | 55 | 53 |  |  |  |  |  |  |
| Great Haywood | Staffordshire | 4.4 | 98 | 325 k |  |  |  |  |  |  |
| Yoxall | Staffordshire | 12.8 | 206 | 1229 |  |  |  |  |  |  |
| Drakelow | Staffordshire | 36.1 | 385 | 3072 |  |  |  |  |  |  |
| Shardlow | Derbyshire | 51.6 | 480 | 4400 |  |  |  |  |  |  |
| Colwick | Nottinghamshire | 83.8 | 1018 | 7486 |  |  |  |  |  |  |
| North Muskham | Nottinghamshire | 88.4 | 1000 | 8231 |  |  |  |  |  |  |
Trent Nehri debisi yıl içinde değişik dönemlerde gayet belirli şekilde değişik olmaktadır. Bu değişikliklere bir gösterge olarak yıllık ortalama ile yıllık maksimum debinin karşılaştırılmasından açıkça görülebilmektedir.
Trent Aegir Med Kabarması

Yıllın belli dönemlerinde ("spring tide" adlı yüksek med-gel dönemlerinde) Trent Nehri'nin med-cezirden etkilenen deniz yakın taraflarında, (antik Norveçli Deniz Tanrısı Aegir'den ismini alan) ve "med (gel)" sırasında denizden gayet hızlı ve çok hacimli su akıntısı şekilde gelen "med kabarması (tidal surge)" olayı görülmektedir. Bu kara içine hızla gelen "med/gel kabarması" olayı (tidal bore)" ile bu tip med-gel sırasında Trent Nehri normal ortalamasından 1.5 m daha yükselmekte ve bir yüksek dalga seklinde denizden kara içine hızla akmaktadır. Bazen bu olay denizden nispeten uzak olan kara içinde bulunan "Gainsborough, Lincolnshire" kasabasına kadar Trent Nehri üzerinde görülebilmektedir. Bu mevkiden sonra bu "med kabarması" olayı ilerleyen bir alçak bir dalgaya dönüşmekte ve Newark-upon-Trent, Nottinghamshire da bulunan üzerinden sular akan su seddi regülatörleri önünde sona ermektedir.
Resimler

Trent Nehri üzerinde Swarkestone Köprüsü
Trent Nehri kıyısında Newark-on-Trent Kalesi harabesi
Gunthorpe su seddinin güneyinde bulunan Trent Nehri kayısı yarları
Trent Nehri kıyısı Long Eaton, Nottinghamshire
Nottingham'da "Trent Bridge Köprüsü" kemerleri altında nehrin sel basma yüksekliklerini gösteren kazıntılar.
Trent Nehri sel basma kontrolü için yapılan "Holme Sluices" regülatörü
Trent Nehri'nin Mart 1947 seli sırasında sel basmış West Brigford kasabası
Keadby'de sahil ticaret gemisi ile nakliyat
Hoverigham'da büyük motorize mavna ile nakliyat
Trent Nehri üzerinde amatör balıkçılık
Trent Nehri kıyısındaki büyük Cottam kömürlü elektrik santralinin su soğutma kuleleri
Trent Nehri havzası
VI. Innocentius

| VI>  İnnocentius |
| --- | --- |
Katolik Kilisesi Papası
Doğum: 1282 ya da 1295 Beyssac
Ölüm: 12 Eylül 1362 Avignon
Meslek: Papa

VI. İnnocentius; gerçek adı ile Étienne Aubert (1282 ya da 1295 – 12 Eylül 1362), 18 Aralık 1352 tarihinden ölümüne kadar Roma Katolik Kilisesi'nde papalık yapmıştır. Beşinci Avignon Papasıdır.
Mustafa Musa

Mustafa Musa (2 Şubat 1962, Oran – 3 Ağustos 2024, Oran, Cezayir), Cezayirli boksör.
Hayatı

Musa, 2 Şubat 1962'de Oran, Cezayir'de doğdu. Aktif spor kariyerini hafif ağır sıklet klasmanında ülkesi Cezayir adına Yaz Olimpiyatları, Afrika Oyunları, Akdeniz Oyunları ve Pan Arap Oyunları bünyesinde sürdürdü. Ringe çıktığı müsabakalarda iki altın bir gümüş ve birde bronz madalyanın sahibi oldu.
Musa, 3 Ağustos 2024'te memleketi Oran, Cezayir'de geçirdiği trafik kazasında 62 yaşında öldü.
Antikacı

Ole Worm'un Nadire kabini, Museum Wormianum'dan, 1655
Antikacı veya antika meraklısı (Latince: antiquarius 'antik çağlara ait'), antikalara veya geçmişe ait şeylere meraklı veya öğrenci olan kimse. Daha spesifik olarak, bu terim, özellikle antik eserler, arkeolojik ve tarihi mekanlar veya tarihi arşivler ve el yazmaları olmak üzere tarih incelemesi yapan kişiler için kullanılır. Antikacılığın özü, geçmişin ampirik kanıtlarına odaklanmaktır ve belki de en iyi şekilde 18. yüzyıl antikacısı Sir Richard Colt Hoare'un benimsediği "Teoriden değil, gerçeklerden konuşuyoruz" sözüyle özetlenebilir.
Oxford İngilizce Sözlüğü, "arkeolog" terimini ilk kez 1824'te kaydetmiştir; bu terim kısa sürede antikacılık faaliyetinin önemli bir dalı için yaygın olarak kullanılan terim haline gelmiştir. "Arkeoloji" terimi ise 1607'den itibaren başlangıçta genel olarak şu an "antik tarih" olarak görülen şeyi ifade ediyordu. Terimin daha dar olan modern anlamı ilk kez 1837'de görülmüştür.
Günümüzde "antikacı" terimi genellikle aşağılayıcı bir anlamda kullanılmakta olup, tarihsel bağlam veya süreç duygusunu dışlayarak, önemsiz tarihsel ayrıntılara aşırı dar bir odaklanmayı ifade etmektedir. Bugün kendilerini "antikacı" olarak tanımlayan çok az kişi vardır, ancak  Londra Antikacılar Derneği (Society of Antiquaries of London) (1707'de kurulmuş) gibi bazı kurumlar tarihi isimlerini korumaktadır. "Antika kitap satıcısı" terimi ise hala daha pahalı eski kitapların satıcıları için kullanılmaya devam etmektedir.
Tarihi > Antik Çin'de antikacılık

Song Hanedanlığı (960-1279) döneminde, bilgin Ouyang Xiu (1007-1072) üzerlerinde arkaik yazıtlar bulunan bronz ve taş eserleri inceledi. Bu eserlerin yaklaşık 400 kopyasını bir koleksiyonda muhafaza etti. Patricia Ebrey, Ouyang'ın epigrafideki erken dönem fikirlerine öncülük ettiğini yazar.
Lü Dalin (Çince: 呂大臨) (1046–1092) tarafından derlenen Kaogutu (Çince: 考古圖) veya "İncelenmiş Kalıntıların Resimli Kataloğu" (önsözü 1092 tarihli), gün yüzüne çıkarılan antik eserleri sistematik olarak tanımlayan ve sınıflandıran bilinen en eski kataloglardan biridir. Başka bir katalog ise, Song İmparatoru Huizong (1100-1125 yılları arasında hüküm sürmüş) emriyle hazırlanan Chong xiu Xuanhe bogutu (Çince: 重修宣和博古圖) veya "Xuanhe'nin Derinden Öğrendiği Kalıntıların Gözden Geçirilmiş Resimli Kataloğu" (1111'den 1125'e kadar derlenmiştir) idi ve ayrıca yaklaşık 840 kap ve kabartmanın çizimlerini içeriyordu.
Antik yazıtlar ve eserler üzerine yapılan antika çalışmalarına olan ilgi Song hanedanlığından sonra azaldı, ancak Gu Yanwu (1613-1682) ve Yan Ruoju (1636-1704) gibi erken Qing hanedanlığı (1644-1912) bilginleri tarafından yeniden hayata geçrildi.
Tarihi > Antik Roma'da antikacılık

Antik Roma'da, güçlü bir gelenekselcilik duygusu geçmişin "anıtlarını" inceleme ve kaydetme konusunda bir ilgiyi teşvik eder; Augustan tarihçisi Livius, Latin dilindeki monumenta terimini "antikacılıkla ilgili konular" anlamında kullanır. Antika konularını ele alan kitaplar, geleneklerin, dini ritüellerin ve siyasi kurumların kökeni; soyağacı; topoğrafya ve sınır taşları; ve etimoloji gibi konuları barındırıyordu. Yıllıklar ve tarihler de bu konulara ilişkin bölümler içerebilir, ancak yıllıklar yapı olarak kronolojiktir ve Livius ve Tacitus gibi Roma tarihleri hem kronolojiktir hem de olayların kapsamlı bir anlatımını ve yorumunu sunarlar. Buna karşılık, edebi bir biçim olarak antikacılık eserleri konuya göre düzenlenir ve herhangi bir anlatı kısa ve açıklayıcı olup, anekdotlar şeklinde sunulur.
Günümüze ulaşmış eserleri olan önemli Latin antika yazarları arasında Varro, Yaşlı Plinius, Aulus Gellius ve Macrobius yer alır. Roma İmparatoru Claudius da antikacılık eserleri yayımlamıştır, ancak bunlardan hiçbiri günümüze ulaşmamıştır. Cicero'nun bazı incelemeleri, özellikle kehanet üzerine olan çalışmaları, güçlü antikacı ilgileri göstermekle birlikte, bunların temel amacı felsefi soruların araştırılmasıdır. Roma dönemi Yunan yazarları da antik materyallerle ilgilendiler; örneğin Plütark'ın Moralia'sı ve Athenaeus'un Deipnosophistae'si. Latin antikacıların amacı, gerçeğe ulaşmaya değil, kanıtları derlemeye önem vererek, çok sayıda olası açıklamayı bir araya getirmektir. Antik tarihçiler sıklıkla antikacıları kaynak olarak kullanırlar ve birçok antikacı yazar sadece bu alıntılar aracılığıyla bilinir.
Tarihi > Ortaçağ ve erken modern dönem antikacılığı

Antik Roma edebiyatında antika ile ilgili yazının önemine rağmen, bazı bilim insanları antikacılığın ancak Orta Çağ'da ortaya çıktığını ileri sürmektedirler. Orta Çağ antikacıları bazen yazıt koleksiyonları veya anıt kayıtları yaparlardı, ancak Varro'dan esinlenen Latince: antiquitates kavramı Romalılar arasında "geçmişin tüm kalıntılarının sistematik olarak toplanması" dürtüsü azaldı. Antikacılığın daha geniş çapta gelişmesi daha çok Rönesans ve o dönemde hümanist bilim insanlarının klasik metinleri eleştirel bir şekilde değerlendirmesi ve sorgulamasıyla ilişkilendirilir. Metin eleştirisi kısa sürede, sikkelerin, yazıtların ve diğer arkeolojik kalıntıların yanı sıra Orta Çağ dönemlerine ait belgelerin incelenmesiyle geçmişe dair tamamlayıcı bakış açılarının da farkına varılmasına dönüştü. Antika meraklıları sıklıkla bu ve diğer nesnelerden oluşan koleksiyonlar oluştururlardı; nadire kabineleri erken dönem koleksiyonları için kullanılan genel bir terim olup, özellikle antikaları ve daha yeni sanat eserlerini, doğa tarihi öğelerini, hatıra eşyalarını ve uzak diyarlardan gelen nesneleri kapsardı.
Erken modern Avrupa'da soy bağına verilen önem, antikacılığın genellikle soybilim ile yakından ilişkili olması anlamına geliyordu. Önde gelen antikacılardan bazıları (Robert Glover, William Camden, William Dugdale ve Elias Ashmole dahil) profesyonel münadi (arma bilimci) olarak görev yapmıştır. Soy biliminin "bilimsel" bir disiplin olarak gelişmesi (yani, kanıtlanmamış efsaneleri reddeden ve iddialarını yüksek kanıt standartlarına dayandıran bir disiplin) antikacılığın gelişmesiyle el ele gitmiştir. Soy bilimi ile ilgilenen antikacılar, araştırmaları için metinsel olmayan kaynakların (mühürler ve kilise anıtları dahil) kanıt değerini kabul etmişlerdir.
Erken modern çağın pek çok antika meraklısı aynı zamanda koreograftı; yani, bölgesel veya ulusal tanımlamalar içinde manzaraları ve anıtları kayıt altına alıyorlardı. İngiltere'de, bunların en önemlilerinden bazıları ilçe tarihleri şeklini almıştır.
17. yüzyıl Bilim Devrimi ve özellikle İngiltere ile Fransa'daki "Antikler ve Modernler Tartışması" bağlamında, antikçiler kararlı bir şekilde "Modernler" tarafındaydı. Onlar, ampirik birincil kanıtların, edebi otoritelerden gelen geleneksel tarih yorumlarını rafine etmek ve sorgulamak için kullanılabileceğini giderek daha fazla savunuyorlardı.
Tarihi > 19.-21. yüzyıllar

19. yüzyılın sonlarına doğru antikacılık, arkeoloji, sanat tarihi, nümismatik, mühür bilimi, filoloji, edebiyat çalışmaları ve diplomatika gibi daha uzmanlaşmış akademik disiplinlere ayrılmıştı. Antika meraklıları her zaman bir dereceye kadar alay konusu olmuştur (bkz. aşağıda) ve 19. yüzyıl ortalarından beri bu terim genellikle olumsuz veya küçümseyici bağlamlarda kullanılma eğilimi göstermiştir. Buna rağmen, birçok pratik antikacı halen bu unvanı gururla kullanmaktadır. Son yıllarda, disiplinler arası çalışmanın giderek daha fazla teşvik edildiği akademik ortamda, birçok köklü antikacı derneği (bkz. aşağıda), uzmanlar arasındaki işbirliğini kolaylaştırmak için yeni roller bulmuştur.
Terminolojik ayrımlar > "Antiquary" ve "antiquarian"

"Antiquary" (antikacı), 16. yüzyıldan 18. yüzyıl ortalarına kadar İngilizcede, antikalarla ilgilenen kişiyi tanımlamak için kullanılan yaygın bir terimdi (kelimenin "antiquarian" formu genellikle sıfat olarak bulunurdu) Ancak, 18. yüzyılın ikinci yarısından itibaren "antiquarian" kelimesi bir isim olarak daha yaygın olarak kullanılmaya başlandı ve bugün her iki form da eşit derecede kabul edilebilir.
Terminolojik ayrımlar > Antikacılar ve tarihçiler

16. yüzyıldan 19. yüzyıla kadar, antikacı ve tarihçinin ilgi alanları ve faaliyetleri arasında net bir ayrım olduğu düşünülüyordu. Antikacı geçmişin kalıntılarıyla (belgeler, eserler veya anıtlar) ilgilenirken, tarihçi geçmişin anlatısı ve günümüz için politik veya ahlaki dersleri ile ilgileniyordu. Antikacının becerileri, kaynaklarının kritik incelemesi ve sorgulaması becerileri iken, tarihçinin becerileri, geleneksel anlatıların felsefi ve edebi yeniden yorumlanması becerileri idi. Jan Broadway, bir antikacıyı "geçmişi kronolojik değil, tematik olarak inceleyen biri" olarak tanımlar. Francis Bacon 1605 yılında, geçmişe dayalı okumaları, "Anıtlar, İsimler, Sözler, Atasözleri, Gelenekler, Özel Kayıtlar ve Kanıtlar, Hikayelerin Parçaları, Kitapların Geçitleri, Hikaye ile İlgili Olmayanlar ve Benzerleri" olarak tanımladığı antikalar temelinde "eksiksiz Tarihler" olarak tanımlamıştır. Bu tür ayrımlar, Leopold von Ranke'nin öncülüğünü yaptığı deneysel kaynak temelli tarih okulunun yaygın kabul görmesi ve günümüz tarihçilerinin erken dönem antikacılarının öncülük ettiği tüm teknikleri kullanması nedeniyle 19. yüzyılın ikinci yarısında aşınmaya başladı. Rosemary Sweet, 18. yüzyıl antikacılarını şöyle tanımlar:
... muhtemelen, yöntem, kaynaklara yaklaşım ve bilginin üslubu ile uzlaşma mücadelesi açısından, ulusal tarihin büyük anlatılarının yazarlarından daha çok, yirmi birinci yüzyılın profesyonel tarihçisiyle ortak noktası vardı.
Terminolojik ayrımlar > Antikacılar, antikacı kitapları ve antikalar

Birçok Avrupa dilinde, "antikacı" (veya eşdeğeri) kelimesi, modern zamanlarda nadir ve eski antika kitaplarla ticaret yapan veya koleksiyon yapan bir kişiyi ifade etmek için anlam değiştirmiştir; ya da daha genel olarak antika nesnelerle ticaret yapan veya onları toplayan bir kişiyi ifade eder.
Ancak İngilizcede, "antika kitap" ve "antika kitapçısı" terimleri yaygın olarak kullanılmasına rağmen, "antikacı" ve "antiquary" isimleri çok nadiren bu anlamı taşır. Bir antikacı öncelikle eski kitaplar, belgeler, eserler veya anıtlar öğrencisidir. Pek çok antikacı da çalışmalarını bilgilendirmek için kapsamlı kişisel koleksiyonlar oluşturmuştur, ancak çok daha büyük bir sayı bunu yapmamıştır; ve bunun tersi olarak, birçok kitap veya antika koleksiyoncusu kendilerini (veya başkaları tarafından kabul edilmemiş) antikacı olarak görmezler.
Antikacılar Dernekleri > Londra toplulukları

Londra'da, antika meraklılarının ilgisini çeken konuları tartışmak için y. 1586'da bir Antikacılar Koleji (veya Derneği) kuruldu. Üyeleri arasında William Camden, Sir Robert Cotton, John Stow, William Lambarde, Richard Carew gibi isimler vardı. Bu kurum 1604'e kadar varlığını sürdürdü, ancak daha sonra amaçlarının siyasi olduğu şüphesiyle Kral I. James tarafından lağvedildi. Toplantılarında okunan belgeler Cotton'un koleksiyonlarında saklanmaktadır. 1720'de Thomas Hearne tarafından A Collection of Curious Discourses başlığı altında basılan belgelerin, ikinci baskısı 1771'de çıkmıştır.
1707 yılında bir grup İngiliz antikacı, hobilerini tartışmak için düzenli toplantılar yapmaya başladı ve 1717'de Antikacılar Derneği resmen yeniden kuruldu, nihayet 1751'de Kral II. George'dan bir beratname aldı. 1780'de Kral III. George derneğe Somerset House'da daireler tahsis etti ve 1874'te dernek, şu anki yerleşkesi olan Piccadilly'deki Burlington House'a taşındı. Dernek, yirmi kişilik bir konsey ve ex officio (görevinden dolayı) British Museum'un mütevellisi olan bir başkan tarafından yönetiliyordu.
Antikacılar Dernekleri > Diğer önemli topluluklar

İskoçya Antikacılar Derneği 1780 yılında kurulmuştu ve Edinburgh'da bulunan büyük bir ulusal antika müzesinin yönetimini üstlenmişti.
İngiltere'nin en eski taşra antikacı topluluğu olan Newcastle upon Tyne Antikacılar Derneği 1813 yılında kurulmuştur.
İrlanda'da 1849 yılında Kilkenny Arkeoloji Derneği adı altında bir dernek kuruldu ve toplantılarını Kilkenny'de yapmıştır. 1869'da ismi İrlanda Kraliyet Tarih ve Arkeoloji Derneği olarak değiştirildi ve 1890'da ofisi Dublin'e taşındı.
Fransa'da Société des Antiquaires de France, 1804'ten beri var olan Acadêmie Celtique'in yeniden inşasıyla 1813'te kuruldu.
Amerikan Antikacılar Derneği 1812 yılında kuruldu ve merkezi Worcester, Massachusetts'tir. Modern zamanlarda, kütüphanesi 4 milyondan fazla öğeye ulaşmıştır ve bir kurum olarak, erken dönem (1876 öncesi) Amerikan basılı materyallerinin deposu ve araştırma kütüphanesi olarak uluslararası alanda tanınmaktadır.
Danimarka'da Kongelige Nordiske Oldskriftselskab (La Société Royale des Antiquaires du Nord veya Kuzey Antikacılar Kraliyet Derneği olarak da bilinir) 1825'te Kopenhag'da kuruldu.
Almanya'da Almanca: Gesamtverein der Deutschen Geschichts- und Altertumsvereine, 1852 yılında kuruldu.
Ayrıca bazı yerel tarih ve arkeoloji toplulukları da unvanlarına "antikacı" kelimesini eklemişlerdir. Bunlar arasında 1840 yılında kurulan Cambridge Antikacılar Derneği; 1883 yılında kurulan Lancashire ve Cheshire Antikacılar Derneği; 1884 yılında Bristol'da kurulan Clifton Antikacılar Kulübü; 1922 yılında kurulan Orkney Antikacılar Derneği ve 1919 yılında Massachusetts, Plymouth'da kurulan Plymouth Antikacılar Derneği yer almaktadır.