stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
II. Philippe
İlk yılları > II. Henry ile savaş

Philip ile aynı zamanda  İngiltere Kralı II. Henry arasında bir anlaşmazlık çıktı. Henry'nin en büyük oğlu Genç Kral Henry'nin Haziran 1183'te ölümü, Philip'in dul kız kardeşi Margaret'in çeyiziyle ilgili bir tartışma başlattı. Philip, nişan anlaşmasına göre evlilik herhangi bir çocuk üretmediği için çeyizin Fransa'ya iade edilmesi konusunda ısrar etti. İki kral, konferanslar düzenledi. Kral Philip davayı daha da ileri götürdüğünde Macaristan Kralı III. Béla duruma müdahale ederek, dul kadının evlenmesini istedi ve bu nedenle çeyizinin iade edilmesi gerekiyordu. Böylelikle II. Henry, iadeyi sonunda kabul etti.
II. Henry, doğmamış torunu Bretonya Dükü I. Arthur için düklüğün vesayetini elinde tutmasında ısrar ettiğinden, yeni bir tartışma turu başlattı. Philip, Henry'nin Lordu olarak, çocuğun doğumuna kadar gerçek vasi olması gerektiğini belirterek itiraz etti. Philip daha sonra diğer kız kardeşi Alys'le, Henry'nin Aslan Yürekli Richard lakaplı İngiltere Kralı I. Richard ile gecikmiş nişanı konusunu gündeme getirdi.
Bu şikayetleri iki yıl süren savaş (1186-1188) izledi, ancak durum yine de değişmedi. Philip, başlangıçta Henry'nin babalarına isyan eden küçük oğulları Aslan Yürekli Richard ve John ile ittifak kurdu. 1187 yazında iki yıllık ateşkes olmasına rağmen, Philip 1188 yazında düşmanlıklarını yeniden başlattı. Henry ve Richard arasındaki yabancılaşmayı ustaca kullandı ve Richard, Kasım 1188'de Bonsmoulins'de ona gönüllü olarak saygı duruşunda bulundu.
1189'da, Henry'nin sağlığı bozulurken, Richard ona boyun eğdirmek için açıkça Philip'le güçlerini birleştirdi. Sonuç olarak, II. Henry, kendi saygısını yenilemek, Issoudun'un Philip'e teslimini onaylamak ve Auvergne üzerindeki hükümdarlık iddiasından vazgeçmek zorunda kaldı. II. Henry iki gün sonra öldü.
İngiltere'nin Angevin kralları (II. Henry'nin ait olduğu hükümdarlar soyu), Normandiya ve Akitanya Dükleri ve Anjou Kontları olarak Philip'in en güçlü ve tehlikeli vasallarıydı. Philip, Angevin'in Fransa'daki gücünü yok etmeyi aklına koydu. Bunun için etkili planlarından biri, Henry'nin tüm oğullarıyla arkadaş olmak ve onları babalarına karşı isyan çıkarmak için kullanmaktı. Genç Kral Henry ve Bretonya Dükü Geoffrey ile ölümlerine kadar dostluklarını sürdürdü. Gerçekten de, Geoffrey'nin cenazesinde kedere o kadar kapılmıştı ki, kendisini mezara atmaktan zorla alıkonulması gerekti. Her biri İngiliz tahtına yükselirken, Henry'nin diğer oğulları Richard ve John ile olan arkadaşlıklarını kopardı.
Üçüncü Haçlı Seferi

Philip, İngiltere Kralı I. Richard ve Kutsal Roma İmparatoru I. Frederick Barbarossa ile 1189-1192'de Üçüncü Haçlı Seferi'ne katılmak için Kutsal Topraklara gitti. İlk başta, Fransız ve İngiliz haçlılar birlikte seyahat ettiler, ancak Richard'ın Marsilya'dan deniz yoluyla gitmeye karar vermesiyle ordular Lyon'da bölündü, oysa Philip, karadan Alpler üzerinden Cenova'ya gitti. Fransız ve İngiliz orduları, birlikte kışı geçirdikleri Messina'da yeniden birleştiler. 30 Mart 1191'de Fransızlar, Kutsal Topraklar'a yelken açtı ve 20 Nisan'da Philip, daha küçük bir haçlı birliği tarafından zaten kuşatma altında olan Akka'ya geldi ve 8 Haziran'da Richard gelmeden önce kuşatma teçhizatı inşa etmeye başladı. Akka, 12 Temmuz'da teslim olduğunda, Philip ciddi şekilde dizanteri hastasıydı ve bu onun şevkini azalttı. Acre, haçlıların eline geçtikten ve Richard, kibirli bir tavırla hareket ettikten sonra Philip'in Richard ile bağları daha da gerildi.
Daha da önemlisi, Acre kuşatması, Vermandois ilçesini elinde tutan Flanders Kontu Philip'in ölümüyle sonuçlandı. Ölümü, Philip'in güçlü Blois-Champagne fraksiyonunu izole etmek için düzenlediği Gisors Antlaşması'nın bozulması tehlikesi yarattı. Philip, Flanders'daki veraset meselesini halletmek için Fransa'ya dönmeye karar verdi; bu Richard'ı rahatsız eden bir karardı "Onu buraya getiren işi bitirmeden giderse, efendime yazıklar olsun. Ama yine de sağlığı kötüyse veya burada ölmekten korkarsa, onun işi bitecek".
31 Temmuz 1191'de 10.000 kişilik Fransız ordusu (askerlere ödenecek 5.000 gümüş markla birlikte) Burgonya Dükü III. Hugh komutasında Outremer'de kaldı. Philip ve kuzeni Nevers Kontu Peter, Roma'ya gittiler ve burada Philip, Richard'ın tavrını Papa III. Caelestinus'u protesto etti ve oradan da Fransa'ya döndü. Geri dönme kararı, Richard'ın Kutsal Topraklar'da seferber olmasıyla, Kuzey Fransa'daki İngiliz mallarının saldırıya açık olacağının fark edilmesiyle de alevlendi. Richard'ın gecikmeli eve dönüşünden sonra, İngiltere ile Fransa arasındaki savaş, İngiliz kontrolündeki bölgelerin mülkiyeti nedeniyle başlayacaktı.
Evlilik sorunları

Hainault'lu Isabella'nın 1190'da doğum sırasında erken ölümünden sonra, Philip yeniden evlenmeye karar verdi. 15 Ağustos 1193'te Danimarka Kralı I. Valdemar'ın kızı Ingeborg ile evlendi ve çeyiz olarak 10.000 mark gümüş aldı. Yeni kraliçesi ile 14 Ağustos 1193'te Amiens'te tanıştı ve aynı gün evlendiler. Tören sırasında Philip solgundu, gergindi ve törenin bitmesini bekleyemedi. Törenin ardından Ingeborg'u, Saint-Maur-des-Fosses manastırına gönderdi ve Papa III. Caelestinus'dan evliliğin tamamlanmadığı gerekçesiyle iptalini istedi. Ancak Philip, Ingeborg'u hesaba katmamıştı; evliliğin tamamlandığı ve kendisinin karısı ve Fransa'nın gerçek kraliçesi olduğu konusunda ısrar etti. Æbelholt'lu Fransız-Danimarkalı kilise adamı William, Ingeborg'un tarafına müdahale etti ve akrabalığın sözde engelini çürütmek için Danimarka krallarının bir soy ağacını hazırladı.
Bu arada, Philip yeni bir gelin arayışındaydı. Cenevre Kontu I. William'ın kızı Margaret ile evlenmesi için ilk anlaşmaya varılmıştı. Philip nihayet Haziran 1196'da Agnes of Merania ile evlendi. Çocukları Marie ve Clermont Kontu Philip idi.
Papa, Krala Agnes'ten ayrılmasını emretti ama evlilik 7 Eylül 1200'e kadar devam etti. 1201'de Agnes'in ölümüyle, Philip, nihayet Ingeborg'u karısı olarak geri aldı, ancak 1213'e kadar mahkemede kraliçe olarak tanınmayacaktı.
Çocukları

Hainault'lu Isabella tarafından:
VIII. Louis (5 Eylül 1187 – 8 Kasım 1226), Fransa Kralı (1223–1226);
Robert ve Philip (ikiz) (14 Mart 1190'da doğdu ve 17 Mart'ta öldüler)
Meranyalı Agnes tarafından:
Marie (1198 - 15 Ağustos 1238); ilk olarak Namurlu I. Philip ile evlendi. İkinci olarak Brabant Dükü I. Henry ile evlendi; sorunları vardı.
Philip (Temmuz 1200 - 14/18 Ocak 1234), evlilik yoluyla Boulogne Kontu; Boulogne Kontesi Matilda ile evlendi.
Arras'ta bir kadın tarafından:
Pierre Charlot, Noyon piskoposu.
Sonraki yıllar

II. Philip, Fransa'da inşaat ve eğitim alanında önemli bir rol oynadı. Başkent Paris'in ana caddelerini döşettirdi, merkezi bir pazar olan Les Halles'i inşa ettirdi, 1163'te Notre-Dame de Paris'in inşaatına devam etti. Onun rehberliğinde Paris, Orta Çağ Dünyası'nın bildiği ilk öğretmenler şehri oldu. 1224'te Fransız şair Henry d'Andeli, II. Philip'in yaptırdığı büyük şarap tadımı yarışmasından, Şaraplar Savaşı'ndan söz etti.
Philip, Eylül 1222'de hastalandı ve bir vasiyetname yazdırdı, ancak yine de seyahat programına devam etti. Kral iyileşti ve krallığını gezme konusundaki faaliyetine devam edecek kadar kendini iyi hissetti. Sağlığının kısmen geri gelmesi 13 Temmuz 1223'te Paris'e gitmesine neden oldu. Yolculuk ona çok ağır geldi ve ertesi gün yolda 58 yaşında Mantes-la-Jolie'de öldü. Cesedi bir tabutla Paris'e götürüldü. Saint Denis Bazilikası'na defnedildi.
Görünüş ve kişilik

Tarihçiler II. Philip'i "yakışıklı, iri yapılı, kırmızı tenli, neşeli bir yüze sahip ve iyi yaşama, şaraba ve kadınlara çok meyilli bir mizaca sahip bir adam" olarak tanımlamaktadır. Dostlarına karşı cömert, onu rahatsız edenlere karşı cimriydi, strateji sanatında usta, inançta ortodoks, kararlarında ihtiyatlı ve inatçıydı. Talih'in gözdesi, hayatından korkan, kolayca heyecanlanan ve kolayca yatıştırılan biriydi. Kendisine direnen güçlü adamlara karşı çok sertti ve aralarında anlaşmazlık çıkarmaktan zevk alırdı.
Resimler

II. Philippe Augustus'un doğumu (Kaynak: V. Charles Grandes Chroniques de France, 14. yüzyıl).
II. Philippe Augustus Taç Giyme töreninde (Ressam: Jean Fouquet, 14. yüzyıl).
II. Philippe Augustus Üçüncü Haçlı seferi için papanın davet mesajını almakta (Kaynak: V. Charles Grandes Chroniques de France, 14. yüzyıl).
II. Philippe Augustus Üçüncü Haçlı Seferi'nde I. Richard'la birlikte (Kaynak: Surlu Vilyam, 14. yüzyıl).
II. Philippe Augustus Üçüncü Haçlı Seferi'nde Akka Kuşatması'nda (1191). (Kaynak: V. Charles Grandes Chroniques de France, 14. yüzyıl).
II. Philippe Augustus ve I. Richard Üçüncü Haçlı Seferi'ne katılan Fransız ordusu önünde. (Kaynak: V. Charles Grandes Chroniques de France, 14. yüzyıl).
II. Philippe Augustus ve I. Richard'in Üçüncü Haçlı seferi'nde Akka'yi teslim almalari(Kaynak: V. Charles Grandes Chroniques de France, 14. yüzyıl).
II. Philippe Augustus Saint-Dennis Manastiri Başkeşişi Hugues'un tayin ayininde. (Kaynak: V. Charles Grandes Chroniques de France, 14. yüzyıl).
II. Philippe Augustus'un Tours veya Le Mans kalesini kuşatması (Kaynak: V. Charles Grandes Chroniques de France, 14. yüzyıl).
II. Philippe Augustus ordusunun galip olarak Bouvines Muharebesi meydanından ayrılışını gösteren bir minyatür. (Kaynak: V. Charles Grandes Chroniques de France, 14. yüzyıl).
Versay'da II. Philippe Augustus heykeli.
Fransa Kralı II. Philippe Augustus'un 19. yüzyılda hazırlanmış portresi. (Ressam: Louis-Félix Amiel (1802-1864)).
II. Philippe Augustus döneminde basılan bir sikke.
II. Philip'nin bölgesel fetihleri.
Sibin (il)

| Sibiu ili Județul Sibiu |
| --- | --- |
İl

  Arma 

Ülke:  Romanya
Kalkınma bölgesi: Centru
Merkez: Sibiu
Yüzölçümü
 • Toplam: 5,432 km²
Nüfus (2011)
 • Toplam: 375.992
 • Yoğunluk: 69/km²
Zaman dilimi: UTC+02.00 (DAS)
 • Yaz (YSU): UTC+03.00 (DAYS)
ISO 3166 kodu: RO-SB
Resmî site County Council Prefecture
Sibiu ili, Sibiu başkentiyle Transilvanya tarihi bölgesinde  Romanya'nın bir (ilçe)'sidir.
Nüfus yapısı

2011 yılında nüfusu 375.992 kişi, nüfus yoğunluğu 78/km² idi.
Kentleşme- Romanya'daki en çok kentleşmiş 5. ilçedir:
Şehir nüfusu: 277.574 kişi (veya% 65.8)
Köy nüfusu: 144.150 kişi (veya% 34.2)
Geleneksel olarak, ilçedeki en büyük azınlık Almanlar'dı, ancak II. Dünya Savaşı'ndan bu yana ve özellikle 1989 Romanya Devriminden sonra sayıları azaldı.
| g t Romanya'nın illeri |
| --- | --- | --- |
|  Alba  Arad  Argeș  Bacău  Bihor  Bistrița-Năsăud  Botoşani  Braşov  Brăila  Buzău  Bükreş*  Caraș-Severin  Călăraşi  Covasna  Dâmbovița  Dolj  Galaţi  Gorj  Harghita  Hunedoara  Ilfov  Kaloş  Köstence  Maramureş  Mehedinți  Mureș  Neamţ  Oltu  Prahova  Satu Mare  Sălaj  Sibin  Suceava  Teleorman  Temeş  Tulça  Vaslui  Vâlcea  Vrancea  Yalomiça  Yaş  Yergöğü  |  Alba  Arad  Argeș  Bacău  Bihor  Bistrița-Năsăud  Botoşani  Braşov  Brăila  Buzău  Bükreş*  Caraș-Severin  Călăraşi  Covasna  Dâmbovița  Dolj  Galaţi  Gorj  Harghita  Hunedoara  Ilfov  Kaloş  Köstence  Maramureş  Mehedinți  Mureș  Neamţ  Oltu  Prahova  Satu Mare  Sălaj  Sibin  Suceava  Teleorman  Temeş  Tulça  Vaslui  Vâlcea  Vrancea  Yalomiça  Yaş  Yergöğü  |  |
* Belediye
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb11962289q (data)  GND: 1044319-8  LCCN: n83203834  MusicBrainz: a37d3d0a-26af-4426-b125-f30ee3c6cba4  NKC: ge332458  NLI: 987007562106705171   WorldCat (LCCN): n83-203834
Teleprinter

II. Dünya Savaşı sırasında İngiltere'de teleprinter kullanan insanlar
Teleprinter basılı mesajlar almakta ve göndermekte kullanılan elektromekanik bir cihazdır. Kısaca telem veya teleprinter de denir. Telem tâbiri daha çok askerî haberleşmede kullanılır. Her biri teleemprimör cihazına sâhip abonelerin bağlandığı telefon benzeri yazılı haberleşme servisine teleks sistemi denir.
Teleprinter cihazı 1900'lerin başlarında ortaya çıktı ve Morse telgraf cihazının yerini almaya başladı. Sterling, Morton ve Krum gibi araştırıcılar bu hususta ilk çalışanlardandır.
Sıklıkla kullanılan iki temel kod sistemi vardır. Bunlardan biri orijinal Baudot kodundan Donald Murray tarafından adapte edilen Murray kodu, diğeri de daha yeni olan Amerikan ASCII kodudur. Murray kodunda her karakter 5 bilgi darbesinden, ASCII kodunda ise, 8 bilgi darbesinden teşekkül eder. Çeşitli mesaj işleme özelliklerini hâiz ve bu kodlardan biriyle çalışan teleprinter makineleri mevcuttur. Bilgileri temsil eden elektrikî işâretler telgraf hattı üzerinden frekans çoğalmalı sistemle gider. Yâni aynı anda birçok mesaj farklı taşıyıcı dalgalar üzerine bindirilerek tek bir hat üzerinden iletilir.
Türkiye'de de Mehmed Ali Özkardeş isimli bir Türk Telgrafçısı 1935 senesinde Teleprinter (alıcı ve verici telgraf makinesi) cihazı geliştirmiş ve 1952 senesinde açılan bir sergide teşhir etmiştir. Telgraf fabrikası müdürü olan İstanbul Fen baş müfettişliğinden 1953 senesinde emekli olan Mehmed Ali Özkardeş'in 1935 senesinde bizzat kendi gayretleri ile tamâmen yerli malzeme ve yerli işçilik kullanılarak icat edilen ve ustabaşı İbrahim Özkural tarafından meydana getirilen bu cihaz 1981 senesinde Vedad Karabol tarafından Ankara'daki Müze'de sergilenmesi ön koşulu ile Baş müdür Ruhi Özer ve Baş müdür Yusuf Çetiner'e bedelsiz olarak teslim edilmiştir. Cihaz Bugün İstanbul Sirkeci'de PTT müzesinde sergilenmektedir.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb11980859c (data)  GND: 4154043-8  LCCN: sh2002004236  NARA: 10647215  NLI: 987007537472605171
Kristoloji

Kristoloji, Hristoloji veya Mesih bilimi, Hristiyan teolojisinin İsa incelemelerini temel alan bir disiplinidir. Farklı Hristiyan mezhepleri İsa'nın tanrı mı insan mı yoksa her ikisi birden mi olduğu konusunda, Yahudi halkını özgürlüğe ulaştıracak mesih olarak ve insanlığı günahtan kurtaracak kurtarıcı olarak rolünün ne olacağı konusunda farklı görüşlere sahiptirler. İsa'nın tanrı mı insan mı olduğu ya da insani ve tanrısal kişilikleri arasındaki ilişkinin ne olduğu gibi sorular erken Hristiyanlık döneminde, özellikle de ilk yedi ekümenik konsil tarafından tartışılmıştır.
Petrus'un itirafı hadisesinin çelik cam çerçeveye resmedilişi, Luke 9:20: "Ama, sizce ben kimim?" Petrus yanıt verdi: "Sen Tanrı'nın Mesihi'sin".
Kristoloji ikiye ayrılır: Yukarıdan Kristoloji (yüksek Kristoloji) direkt olarak İsa'nın tanrısallığından yola çıkar. Aşağıdan Kristoloji (düşük Kristoloji) ise İsa'nın tarihte yaşadıkları ve yaptıklarından yola çıkarak onun tanrısallığına gitmeye çalışır. İncil akademisyeni Prof. Dr. Bart D. Ehrman'a göre “yüksek Kristoloji” İsa'yı bir tanrı olarak görürken, “düşük Kristoloji” İsa'yı bir insan olarak görür. 381 yılında toplanan Birinci Konstantinopolis Konsili ile kanonize edilen dört büyük incilden Matta, Markos ve Luka İncilleri İsa'yı insan olarak gösterirken, Yuhanna İncili İsa'yı tanrı olarak kabul eder.
Kristoloji için yapılan bir diğer sınıflandırma da şu şekildedir: “Ontolojik Kristoloji” İsa Mesih'in ontolojik yapısını ve onun ne olduğunu araştırır. “Fonksiyonel Kristoloji” İsa'nın yaptıklarını ve davranışlarını inceler. “Kurtuluşsal Kristoloji” ise İsa'nın kurtuluşu nasıl sağladığı yönüyle ilgilenir.
Prof. Dr. Bart D. Ehrman'a göre Kristoloji tarihinin dönüm noktası Hristiyanların İsa’nın dirilişi hikâyesine inanmaya başlamasıyla olmuştur. İsa'nın takipçileri onun dirilişi hikâyesine inanmaya başlamadan önce İsa'yı insan olarak görürken bu hikâyeye inanılmaya başlanmasından sonra İsa, Hristiyanlar tarafından bir tanrı olarak görülmeye başlanmıştır. İncil akademisyeni Prof. Dr. Larry Weir Hurtado da tıpkı Ehrman gibi İsa'nın tanrı olduğu düşüncesinin İsa'nın ölümünden sonra ortaya çıktığını belirtir.
Kristoloji Görüşleri > İsa'nın Kişiliği

Temel bir Kristoloji öğretisi, İsa Mesih'in kişiliğinin hem insani hem de ilahi olduğudur. İsa Mesih'in insan ve ilahi doğaları görünüşte (prosopik) bir ikilik oluşturur, çünkü bunlar tek bir kişide bir arada bulunur (hipostaz). Yeni Ahit'te İsa'nın kişiliğinin hem ilahi hem de insan olarak ikili doğası hakkında doğrudan bir tartışma yoktur ve Hristiyanlığın ilk günlerinden beri, ilahiyatçılar İsa'nın doğasının anlaşılmasına yönelik çeşitli yaklaşımları tartışmışlardır, bu da zaman zaman ekümenik konsillere ve mezhepsel bölünmelere yol açmıştır.
İsa'nın doğasını tartışan ve belli çevrelerde yaygın kabul gören temel görüşler şu şekildedir:
Monofizitizm (3.-8. yüzyıllar arası): Bu görüşe göre, ilahilik ve insanlık İsa'nın tarihi enkarnasyondaki birleşmeştir ve budan dolayı, İsa Mesih'in yalnızca tek bir doğası vardır. Monofizitizm, Kalkedon Konsili (451) tarafından sapkın bir görüş olarak kınanmıştır.
Miafizitizm (Oryantal Ortodoksluk): Buna göre, İsa Mesih'in kişiliğinde, ilahi doğa ve insan doğası bileşik bir doğada (“physis”) birleşmiştir.
Diofizitizm (Doğu Ortodoks Kilisesi, Katolik Kilisesi, Doğu Süryani Kilisesi, Lüteryen Kilisesi, Anglikanizm ve Reform Kiliseleri): Bu anlayışa göre, İsa Mesih enkarnasyondan (insan olarak dünyaya geldikten sonra) sonra biri ilahi diğeri insan olmak üzere iki doğaya sahip olmuştur. Kalkedon Konsili bu görüşü sahiplenmiştir.
Monarşianizm (Evlat Edinmecilik ve Modalizm de dahil): Teslis doktrininin aksine, Tanrı'nın bir olduğuna inanır. Bu görüş Patristik (kilise babaları) dönemde sapkın olarak kınanmıştır ancak bugün bazı Teslis-dışı Hristiyan gruplar tarafından doğru olarak kabul edilir. Örneğin: Tekçi Pentekostalizm (Oneness Pentecostalism).
Genel olarak sapkın şeklinde kınanmış fakat belli bir kesim üzerinde etkili olmuş Kristolojik görüşler ise şu şekildedir:
Doketizm (3.-4. yüzyıllar), İsa'nın insan formunun bir gerçeklik olmadığını, sadece bir hayalden, görünümden ibaret olduğunu iddia etmiştir.
Ariusçuluk (4. yüzyıl), Tanrı'nın Oğlu İsa'nın ilahi doğasını, çeşitli sebeplerden dolayı (örneğin zaman içinde bir başlangıcı olması nedeniyle), Baba Tanrı'dan ayrı ve aşağı olarak görmüştür. 357 yılında Roma İmparatorluğu'nun deteğiyle Sirmium’da (bugünkü Sırbistan) toplanan başpiskoposlar konseyi Aryanizm’in doğruluğunu onaylamıştır. Bu konseyde kabul edilen İkinci Sirmium İnancı’na göre Tanrı Baba ve İsa iki farklı kişiliktir ve Baba, Oğul’dan (İsa’dan) üstündür.
Nestûrîlik (5. yüzyıl), İsa Mesih'in iki doğasını (insani ve ilahi) birbirinden neredeyse tamamen ayrı olarak görmüştür.
Monotelitizm (7. yüzyıl), İsa Mesih'in yalnızca tek bir iradeye sahip olduğuna inanmıştır.
Çoğunlukla 4. ve 5. yüzyıllarda çeşitli kilise konseyleri, bu tartışmaların çoğunu çözerek, Teslis doktrinini Hristiyanlığın hemen hemen tüm kollarında anaakım görüş haline getirmiştir. Bunların arasında, yalnızca diofizit doktrini doğru ve sapkın olmayan, Hristiyan anaakımına ait olarak kabul edilmeye başlanmıştır.
Kristoloji Görüşleri > Kurtuluş

Hristiyan teolojisinde kefaret (atonement), insanların sadece İsa Mesih'in kurban olarak çektiği acı ve ölümü sayesinde Tanrı ile uzlaştırılabildiği yöntemdir. Kefaret, genel olarak günahın ve özellikle de İsa'nın çektiği acı, ölüm ve dirilişi aracılığıyla asli günahın bağışlanması veya affedilmesidir. Bu sayede, Tanrı ile onun yarattıkları arasında uzlaşma sağlanır. Gustaf Aulèn'in (1879–1978) Christus Victor (1931) adlı eserinin yaratmış olduğu etki nedeniyle, kefaretin çeşitli teorileri veya paradigmaları genellikle “klasik paradigma,” “nesnel paradigma” ve “öznel paradigma” olarak üç kategoride gruplandırılır:
Klasik paradigma:
Kefaretin Fidye Teorisi: İsa Mesih'in ölümünün, genellikle Şeytan'a veya ölümün kendisine ödendiği söylenen, bazı görüşlere göre Baba Tanrı'ya ödenen, miras alınan aslî günahın bir sonucu olarak insanlığın ruhlarındaki esaret ve borcun telafisi olan bir fidye olduğunu öğreten bir teoridir. Buna göre İsa Mesih bir fidye kurbanı olarak kabul edilir. Gustaf Aulén fidye teorisini yeniden yorumlamış ve buna Christus Victor doktrini adını vermiştir. Aulén' göre Mesih'in ölümü, orijinal fidye teorisi doktrininin aksine, Şeytan'a yapılan bir ödeme değildir, bunun yerine, insanlığı egemenlikleri altında tutan kötülüğün güçlerini yenmesini sağlamıştır.
Nesnel paradigma:
Kefaretin Tatmin Teorisi: Canterbury'li Anselm (1033/4–1109) tarafından geliştirilen kefaretin tatmin teorisi, İsa Mesih'in, onun sonsuz erdemi nedeniyle insanlığın günahına karşı Tanrı'nın haklı öfkesini tatmin etmek için diğer insanların yerine çarmıha gerildiğini öğretir.
Cezai İkame: Bu teori, “adli teori” ve “vekaleten cezalandırma” olarak da adlandırılır ve Anselm'in tatmin teorisinin, bu doktrini reforme edenler tarafından geliştirilen bir versiyonudur. Günahı Tanrı'nın onuruna bir hakaret olarak değerlendirmek yerine, günahı Tanrı'nın ahlaki yasasını çiğnemek olarak görür. Cezai ikame, günahkâr insanı Tanrı'nın gazabına tabi olarak görür ve İsa'nın kurtarıcı işinin özü, günahkarın yerine ikame edilmesi ve insanların yerine lâneti taşımasıdır.
Öznel paradigma:
Ahlaki Örnek Teorisi: Bu teori, “vekaleten tatmin” fikrini reddeden Faustus Socinus (1539-1604) tarafından De Jesu Christo servatore (1578) adlı eserinde geliştirilmiştir. Socinus'a göre, İsa'nın ölümü insanlığa Tanrı'ya kendini feda etme konusunda mükemmel bir örnek sunmaktadır.
İnönü ailesi

| İnönü ailesi |
| --- | --- |
İnönü ailesi
Ülke:  Osmanlı İmparatorluğu   Türkiye
Köken yeri: Bitlis
Ünlü üyeleri: İsmet İnönü, Erdal İnönü
Yakın aile(ler): Temelli Ailesi, Toker Ailesi
İnönü ailesi, Türk siyasi yaşamının en önemli figürlerinden İsmet İnönü'nün ailesidir.
Aile Ağacı > İlk Kuşak

Hacı Reşit Bey, (1854-1920) İsmet İnönü'nün babasıdır.
Cevriye Temelli, (1867-1959) İsmet İnönü'nün annesidir.
Aile Ağacı > İkinci Kuşak

İsmet İnönü, (1884-1973)
Mevhibe İnönü, (1897-1992) 13 Nisan 1916'da Miralay İsmet Bey ile evlenmiştir. Bu evlilikten 3 çocuk dünyaya gelmiştir.
Aile Ağacı > Üçüncü Kuşak

Ömer İnönü, (1924-2004) siyaset ile hiç uğraşmadı. 4 Eylül 1952'de Engin Ögelman ile evlendi. Çiftin Hayri ve Eren isminde iki çocuğu oldu.
Erdal İnönü, (1926-2007) bilim adamlığı yanında bir dönem Sosyaldemokrat Halkçı Parti genel başkanlığı yaptı. 1957 yılında, Heybeliada'dan yazlık komşuları olan Armatör Ali Sohtorik'in büyük kızı Sevinç Hanım ile evlendi. Bu evlilikten çocuğu olmadı.
Özden Toker, (1930-) gazeteci Metin Toker ile evlenmiştir. Bu evlilikten 3 çocuk (Nurperi, Gülsün, Güçlü) dünyaya gelmiştir.
Aile Ağacı > Dördüncü Kuşak

Hayri İnönü, (1954-) 2014 yerel seçimlerinde Şişli Belediye başkanı seçilmiştir.
Gülsün Bilgehan, (1957-) Cumhuriyet Halk Partisi'nden 3 Kasım 2002 Türkiye genel seçimleri'nde Ankara milletvekili seçilmiştir.
Zal Mahmud Paşa Camii

| --- | --- |


Genel bilgiler
Durum: Etkin
Konum: Eyüpsultan, İstanbul, Türkiye
Koordinatlar: 41°02′41″K 28°56′09″D﻿ / ﻿41.04472°K 28.93583°D﻿ / 41.04472; 28.93583
Tamamlanma: 1577
Mimar(lar): Mimar Sinan
Teknik ayrıntılar
Minare sayısı: 1

Zal Mahmud Paşa Camii İstanbul'un Eyüpsultan ilçesinde Kanuni Sultan Süleyman'ın veziri Zal Mahmut'un Mimar Sinan'a yaptırdığı cami, medrese, türbe, çeşmeden meydana gelen bir külliyedir.
Tarihçe

Eyüpsultan ilçesinde, Defterdar Caddesi ile Zal Paşa Caddesi arasında yer alır. Külliye bir cami, medrese, türbe ve çeşmeden oluşmaktadır. 1577 yılında Zal Mahmud Paşa ile eşi Şah Sultan tarafından yaptırılmıştır. İsmail Orman'ın bildirdiğine göre, “Medresenin bânisi olan Şah Sultan’ın 977 (1569) yılında düzenlediği vakfiye, külliyenin başlangıçta medrese, türbe ve çeşme şeklinde planlandığına işaret etmektedir. Külliye programına caminin eklenmesi, onun Zal Mahmud Paşa ile 982’de (1574) evlenmesinden sonra gerçekleşmiş olmalıdır.” Mimar Sinan'ın eseridir. Külliyenin merkezini cami oluşturmaktadır.
Bir medrese şadırvan avlusu çevresinde ve buna bağlı ikinci medrese düşük bir platformda türbe etrafında avlu ve Defterdar caddesi tarafında kapısında bir çeşmesi vardır. Caminin son cemaat yeriyle medresenin batı kolu arasındaki tek kollu bir merdivenden yaklaşık dört metre alçaklıktaki alt kademeye inilir. Sekizgen, tek kubbeli, girişi 6 sütunlu bir revaktan olan türbede Zal Mahmut Paşa yatmaktadır. Türbe pencereleri klasik karınca gözlüdür. Feshane caddesi üzerinde giriş kapısı sağında yer alan çeşmesi kesme taştan ve dikdörtgen çerçeve içinde inşa edilmiştir. Kitabesinde şu ifadeler yer alır: “Sahibül hayrat Şah sultan / Hazret-i ma’a Zal Mahmut Paşa / Fi sebilillah bunu itdi sebil / Selsebil ide Hüda ana ceza / Teşne diller dediler tarihini / Çeşme-i ma-i hayatı canfeza” 998 (1590) Küçük ayna taşında tamir tarihi olarak H. 1240 M.1824 yazılıdır.