Homo erectus
Anatomi > Vücut

Modern insanlara benzer biçimde H. erectus'un boyu 146–185 cm ve ağırlığı 40–68 kg arasında değişiyordu. Bu çeşitliliğin iklim, ölüm oranları veya beslenmedeki bölgesel farklılıklardan kaynaklandığı düşünülüyor. Primatlar arasında, çevresel zorluk etkenlerine verilen bu belirgin tepkinin (fenotipik esneklik) varlığı yalnızca modern insanlarda gözlemlenmiştir.
Modern insanlara benzer ve diğer büyük insansı maymunlardan farklı olarak, H. erectus'un erkekleri ve dişileri arasında büyük bir boyut farklılığı (boyuta özgü eşeysel dimorfizm) yok gibi görünüyor. Ancak bunu doğrulayabilecek fosil verileri oldukça azdır. Örneğin Koobi Fora'dan iki yetişkin örneğin beyin büyüklüğü 848 ve 804 cm3 olarak, önemli ölçüde daha küçük olan başka bir yetişkin örneğin ise 691 cm3 olarak ölçüldü; bu, örneklerin cinsiyeti belirsiz olsa da eşeysel dimorfizme işaret edebilir. Fosil kayıtlarında cinsiyeti belirlemenin zorluğunu gösteren bir diğer örnek ise Olduvai Vadisi'nde bulunan birkaç örnektir. 1960 yılında Olduvai Vadisi'nde bulunan ve OH12 ve OH9 olarak tanımlanan iki H. erectus kafatasının beyin boyutları 1000 cm3 ve 700 cm3 olarak hesaplanmıştır. Eşeysel dimorfizmin belirli özellikleri, genellikle kas işaretinin olmaması gibi cinsiyeti belirleme olanaklarıyla tanımlanır ve kalıntılar parçalı olduğundan burada eşeysel dimorfizmin söz konusu olup olmadığı belli değil. Eğer H. erectus'ta eşeysel dimorfizm yoktuysa, muhtemelen H. erectus insan soyunda bu özelliğe sahip ilk türdür. Bunun için de o dönemde dişilerin boyutunda önemli ve ansızın bir artış olması gerekir. Daha önceki türlere ait parçalı fosiller, eşeysel dimorfizmdeki bu azalmanın ne zaman olduğunu belirsiz kılmaktadır.
H. erectus'un modern insanlarla hemen hemen aynı üye (kol ve bacak) biçimlerine ve oranlarına sahip olması, modern insan benzeri bir hareket yeteneği olduğunu düşündürüyor. Kenya'nın Ileret kenti yakınlarındaki H. erectus izleri de bu görüşü destekliyor. Modern insandakine benzer omzu ise nesneleri hızlıca fırlatabilme yeteneğini akla getiriyor. Bir zamanlar Turkana Çocuğu'nun modern insanlarda görülen 5 bel omuru yerine 6 omura sahip olduğu, göğüs omurlarının ise 12 yerine 11 tane olduğu düşünülüyordu ancak daha sonra bu düşünceden vazgeçildi. Artık örneğin insan benzeri bir omurga eğriliğine sahip olduğu ve omur sayılarının modern insanlarla aynı olduğu kabul ediliyor.
İnsan atalarının vücut kıllarının çoğunu ne zaman kaybettiği büyük oranda belirsizdir. Genetik çözümleme, koyu tene neden olan melanokortin 1 reseptöründeki yüksek etkinliği 1,2 milyon yıl öncesine tarihliyor. Vücut kıllarının eksikliği cildi zararlı morötesi ışınıma maruz bırakacağından, tenin koyulaşması kılsızlaşmanın göstergesi olabilir. Açıkta kalan deri ancak Pleistosen'de güneş ışığına uyumsuz hâle gelmiş olabilir çünkü Dünya'nın artan eksen eğikliği (ki bu aynı zamanda buzul çağlarına da neden olmuştur) güneş ışınımının yeryüzündeki etkisini artırmış olacaktır, bu da kılsızlığın ilk olarak australopitesinlerde ortaya çıktığını düşündürmektedir. Bununla birlikte australopitesinlerin oldukça yüksek ve soğuk yerlerde yaşadığı düşünülüyor (genelde gece sıcaklığın 10 veya 5 °C'ye düşebildiği 1.000 ila 1.600 m yükseklikte). Bu yüzden daha alçak, daha sıcak yerlerde yaşayan erken insan türlerinin aksine sıcak kalmak için kıllara gereksinmiş olabilirler. Yüksek enlemlerdeki H. erectus popülasyonlarında, D vitamini eksikliğini önlemek için daha açık ten rengi evrimleşmiş olabilir. Türkiye'nin Denizli ilinde bulunan 300 ila 500 bin yıllık bir H. erectus örneğine, bilinen en eski tüberküloz menenjit vakası tanısı konuldu; bu vaka genellikle yüksek enlemlerde yaşayan koyu tenli insanlarda D vitamini eksikliği nedeniyle daha da kötüleşir. Kılsızlaşmanın genelde terlemenin kolaylaşmasını sağladığı düşünülür, ancak vücuttaki asalakların azaltılmasına yaradığı veya eşeysel seçilimle ilgili olduğu da önerilmiştir.