Banat İsyanı
İsyan

Virşaç bölgesindeki operasyonların ardından, savaş malzemeleri taşıyan büyük bir Osmanlı gemi konvoyu, Tuna Nehri'nin Syrmian yakasında, büyük olasılıkla Syrmian hajdukları tarafından saldırıya uğradı.Nisan ve Mayıs aylarında isyancılar, Tuna Nehri'ndeki önemli Osmanlı kalelerini yok etti. Banat'ın güneyinde, Tuna Nehri'nin sol yakasında yer alan V. Krestić, bu çatışmaların belki de isyancıların en büyük başarıya ulaştığı yer olduğunu belirtiyor.Osmanlı tarihçisi Mustafa Selaniki'ye göre isyan, sipahi teşkilatında yüksek rütbeli bir ziamet sahibi olan isimsiz bir Hristiyan'ın (Sırp "spahija Vukadin" olarak tanımlanır) liderliğinde Modava'da başladı; Hizmetini ve topraklarını kaybettikten sonra Sigismund Báthory'ye gitti ve buradan ayaklanmaya yardım edecek ve askeri organizasyon kuracak birkaç subayla birlikte hızla geri döndü.Mayıs ortasında Piskopos Teodor, Sigismund Báthory'den yardım isteyen bir heyetin başındaydı ve karşılığında Sigismund Báthory ona Sırp tahtının yönetimini teklif etti, ancak Báthory Osmanlı padişahına teslim olmakta ısrar etti ve taleplerini karşılayamadı. İsyancıların ilk büyük başarısı Tuna Nehri üzerindeki Modava'ya saldırarak Osmanlı mürettebatını öldürdüler ve şehir kalesini ateşe verdiler.Daha sonra Hram rıhtımında Osmanlı güvenliğini ve Pančevo'daki ahşap kalenin (palanka) mürettebatını mağlup ettiler.Saldırı haberi Belgrad ve Semerevo'ya ulaşınca Osmanlı hükûmeti 1.000 süvari ve piyadeden oluşan bir ordu gönderdi.26 Mayıs 1594'te Pančevo yakınlarında meydana gelen savaşta isyancı lider Vukadin ve 1.000 adam öldürüldü, eski bir Sırp kaydı "Sırplar ve Türkler savaştı... birçok Sırp düştü" diye belirtiyor.
Osmanlı birliklerinin geri çekilmesinin hemen ardından, mağlup isyancıların kalıntıları ve daha önce Ohat'ı harap eden isyancı gruplar, Sadrazam Sokollu Mehmed Paşa'nın (1506-1579) vakfı olarak yaptırdığı zengin kasaba Beçkerek'e (Zrenjanin) saldırdı.Batılı bir kaynak, isyancıların Ohat'ın Ineu ve Világosvár'ı ele geçirmesinden önce olduğunu iddia ediyor. Zrenjanin'de isyancılar yerel halkın desteğini aldı ve bu da Osmanlı direnişinin hızlı bir yenilgiye uğramasına yol açtı.İsyancılar ganimet toplanır toplanmaz bölgeyi terk etmek istediler, ancak yerel halk Osmanlı misillemesinden korktukları için buna karşı çıktılar. V. Krestić, Osmanlıların isyanı bastırmanın kolay olacağına inandıklarını ve o zamana kadar olağanüstü savaş vergileri toplayan daha alt düzey bir yetkili olan emin-i nüzül (tahıl tedarikçisi) Ali Çavuş'u Semerevo Sancağı'ndan bir müfrezenin komutanı olarak atadıklarını belirtiyor.Osmanlı müfrezesi Zrenjanin yakınlarında imha edildi ve Belgrad'a döndükten sonra Ali Çavuş görevden alındı.İsyancılar Titel'i ve çevredeki Müslümanların yaşadığı birçok köyü yağmaladı, birçok Müslümanı öldürdü ve büyük bir kısmını ele geçirdi. Mustafa Selaniki'ye göre, onları bir kilisede tutsak ederek Hristiyanlığa geçmeye zorladılar.Komşu bölgelerdeki ayaklanmaya kapılmayan Müslüman nüfus, müstahkem şehirlere çekildi.Güneye doğru kesildi ve doğuda, Kanjiža bölgesindeki az sayıdaki Müslüman büyük olasılıkla Csanád ve Segedin'e gitti.
Bir Osmanlı saldırısı öngören isyancılar, Transilvanya ve Avusturyalılardan yardım istedi.Asilerin talepleri Vršac ve Zrenjanin'den gönderildi, bu da isyancıların iki bağımsız merkezinin olduğuna işaret ediyor.Haziran ayı başlarında Bathory, Gyulafehérvár'da kodamanlarını Sırp isyancıları destekleyip desteklemeyecekleri konusunda bir toplantıya çağırdı; 11 Haziran'da sonuç Osmanlılara olan bağlılıklarını kırmamaları oldu.Ancak Transilvanya bağlantısı durmadı; Đorđe Palotić isyancılara gönderdiği silahları çaldı ve onları savaşmaya devam etmeye teşvik etti; daha sonra Báthory'nin yakında onlara görüneceğine söz verdi.13 Haziran'da Vršac'tan Piskopos Teodor, Ban Sava ve Velja Mironić, Mózes Székely'ye yazdığı bir mektupta tüm sipahileri, knezleri ve "tüm Sırplar" adına Transilvanya hükümdarına sadakatle hizmet edeceklerine söz verdiler. o zamanki sınır. Bu arada Zrenjanin grubu Viyana mahkemesinden koruma talebinde bulundu; elçileri Đorđe Rac 10 Haziran'da Hatvan'a geldi ve general Teuffenbach ve ardından Estergon'da Arşidük Matthias ile görüştü.Avusturyalılar iki küçük müfreze gönderdiler ve bunlardan biri yolda Kırım Tatarları tarafından öldürüldü. Transilvanya'nın desteği ise subay ve manevi destek şeklinde devam eden desteğe dayanıyordu.Bu sırada cephedeki savaş gözle görülür biçimde Osmanlıların lehine değişti.II. Han Gazi Giray önderliğindeki Kırım Tatarlarının gelişi, Hristiyan ordularını Estergon ve Hatvan kuşatmalarını kaldırıp Yukarı Macaristan'a çekilmeye zorladı.Bu durum Sadrazam Koca Sinan Paşa'nın dikkatini Banat'a yöneltmesine yol açtı. Zrenjanin'deki isyancılarla uğraşması planlanan bir ordunun (Anadolu ve Karaman eyaletlerinden gelen askerler ve ayrıca 3,000 Yeniçeriden oluşan) komutanlığına Anadolu Beylerbeyi Mehmed Paşa'yı atadı.[18] Ayaklanmanın Temeşvar (Timișoara) bölgesine yayıldığı haberi gelince, Temeşvar Beylerbeyi Mustafa Paşa'ya derhal Buda'dan Banat'a gitmesi emredildi. 10 Temmuz 1594'te yenilgiye uğrayan isyancılar ciddi bir direniş göstermediler.