Kanser aşısı
Varsayılan sorunlar

Belirli bir virüse karşı aşı oluşturmak nispeten kolaydır. Virüs vücuda yabancıdır ve bu nedenle bağışıklık sisteminin tanıyabileceği antijenleri ifade eder. Ayrıca, virüsler genellikle yalnızca birkaç canlı varyant sunar. Buna karşılık, grip veya HIV gibi sürekli mutasyona uğrayan virüsler için aşı geliştirmek sorunlu olmuştur.
Bir tümör, her biri farklı hücre yüzeyi antijenlerine sahip birçok hücre tipine sahip olabilir. Bu hücreler her hastadan elde edilir ve o kişiye yabancı olan çok az sayıda antijen gösterir. Bu da bağışıklık sisteminin kanser hücrelerini normal hücrelerden ayırt etmesini zorlaştırır.
Bazı bilim insanları böbrek kanseri ve melanomun, muhtemelen yabancı olarak değerlendirilen antijenleri sıklıkla gösterdikleri için, spontane ve etkili bağışıklık tepkilerinin en çok kanıtlandığı iki kanser olduğuna inanmaktadır. Kanser aşısı geliştirmeye yönelik birçok girişim bu tümörlere yöneliktir. Ancak Provenge'in hiçbir zaman kendiliğinden gerilemeyen bir hastalık olan prostat kanserindeki başarısı, melanom ve böbrek kanseri dışındaki kanserlerin de bağışıklık saldırısına eşit derecede uygun olabileceğini düşündürmektedir.[kaynak belirtilmeli]
Bununla birlikte, çoğu aşı klinik çalışması standart RECIST kriterlerine göre başarısız olmuş veya mütevazı sonuçlar vermiştir. Kesin nedenler bilinmemektedir, ancak olası açıklamalar şunlardır:
Hastalık evresi çok ileri: büyük tümör birikintileri, bağışıklık aktivitesini engelleyen sitokinlerin salgılanması gibi mekanizmaları kullanarak bağışıklık sistemini aktif olarak baskılar. Bir kanser aşısı için en uygun aşama muhtemelen tümör hacminin düşük olduğu erken dönemdir, bu da beş yıldan fazla süren ve ölçülebilir son noktalara ulaşmak için çok sayıda hasta gerektiren deneme sürecini zorlaştırır. Bir alternatif de ameliyat, radyoterapi ya da bağışıklık sistemine zarar vermeyen kemoterapi sonrası rezidüel hastalığı olan hastaları hedef almaktır.
Kaçış kaybı varyantlarının (tek bir tümör antijenini hedefleyen) daha az etkili olması muhtemeldir. Tümörler heterojendir ve antijen ekspresyonu tümörler arasında (aynı hastada bile) belirgin farklılıklar gösterir. En etkili aşının, tümörün mutasyona uğraması ve tedaviye dirençli hale gelmesi olasılığını en aza indirmek için çok çeşitli tümör antijenlerine karşı bir bağışıklık yanıtı oluşturması muhtemeldir.
Önceki tedaviler tümörleri aşıyı etkisiz hale getirecek şekilde değiştirmiş olabilir. (Çok sayıda klinik çalışma, bağışıklık sistemini tahrip edebilecek kemoterapiyi takiben hastaları tedavi etmiştir. Bağışıklık sistemi baskılanmış hastalar aşılar için iyi adaylar değildir).
Bazı tümörler hızlı ve/veya öngörülemez bir şekilde ilerler ve bağışıklık sistemini geride bırakabilirler. Bir aşıya karşı olgun bir bağışıklık yanıtı geliştirmek aylar sürebilir, ancak bazı kanserler (örneğin ilerlemiş pankreas kanseri) hastaları daha kısa sürede öldürebilir.
Birçok kanser aşısı klinik çalışması hastaların bağışıklık tepkilerini hedeflemektedir. Korelasyonlar tipik olarak en güçlü bağışıklık yanıtlarına sahip hastaların en uzun süre yaşadığını göstermekte ve aşının işe yaradığına dair kanıtlar sunmaktadır. Alternatif bir açıklama ise, en iyi bağışıklık tepkilerine sahip hastaların daha iyi prognoza sahip daha sağlıklı hastalar olduğu ve aşı olmasaydı bile en uzun süre hayatta kalacaklarıdır.