stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Ahtapot
Dağılım ve yaşam alanı

Ahtapotlar tüm denizlerde yaşar ve farklı deniz habitatlarında yaşayabilecek şekilde uyum sağlamışlardır. Yavru bayağı ahtapotlar sığ gelgit havuzlarında yaşarlar. Hawaii'de bulunan Octopus cyanea türü mercan kayalıklarında yaşarken argonotlar pelajik sularda süzülürler. Abdopus aculeatus çoğunlukla kıyıya yakın deniz çayırı yataklarında bulunur. Bazı ahtapot türleri okyanusun soğuk derinliklerine uyum sağlamıştır. Bathypolypus arcticus türü 1.000 m derinliklerde abisal ovalarda yaşarken Vulcanoctopus hydrothermalis 2.000 m derinliklerde, hidrotermal bacaların yanında bulunur. Cirrina alt takımında bulunan türler ise genellikle derin deniz habitatlarında yaşar. Tatlı suda yaşayan herhangi bir ahtapot türü bilinmemektedir.
Dağılım ve yaşam alanı > Beslenme

Ahtapotların neredeyse tamamına yakını avcıdır. Deniz tabanında yaşayan ahtapotlar çoğunlukla kabuklular, deniz halkalı solucanları ile bazı deniz salyangozu ve deniz tarağı türleri ile beslenirken açık denizde yaşayan ahtapotlar genellikle karides, balık ve diğer kafadan bacaklılarla beslenir. Kuzey Pasifik dev ahtapotunun yedikleri arasında Clinocardium nuttallii gibi midye ve deniz tarakları ile yengeçler ve örümcek yengeçleri gibi kabuklular bulunur. Naticidae familyasından deniz salyangozları çok büyük oldukları için, deniz minareleri, Crassadoma cinsi deniz tarakları, kitonlar ve abalonlar ise kayalara çok sıkı tutundukları için tercih edilmezler.
Deniz dibinde yaşayan ahtapot genellikle kayalar arasında hareket ederken kaya aralıklarını kollarıyla araştırır. Hayvan su fışkırtarak hızla avının üzerine atılır, vantuzları ile tutunarak kollarıyla avını ağzına doğru getirir. Ahtapotlar genellikle yengeç gibi kabuklulara felç edici salyalarını enjekte ettikten sonra gagaları ile uzuvlarını ayırırlar. Kabuklu yumuşakçaların ya kabuklarını zorla ayırarak beslenirler ya da kabuklarında deldikleri bir delikten nörotoksin enjekte ederler. Önceleri bu deliğin radula ile delindiği düşünülmekteydi ancak delik delmenin tükürük salgılayan çıkıntıların ucundaki küçük dişçiklerle yapıldığı ve kabukların kalsiyum karbonat yapılarını çözmek için bir zehirli salyada bulunan bir enzimin kullanıldığı gösterilmiştir. Kabukta 0,6 mm. çapında bir delik açmak için O. vulgaris türü ahtapot yaklaşık üç saat uğraşır. Kabuk delindikten sonra nörotoksin avı anında öldürür, kasları gevşer ve ahtapot yumuşak dokulara kolaylıkla ulaşır. Kalın kabuklu yengeçler de bu şekilde yenebilir, yumuşak kabuklu yengeçler ise parçalanır.
Bazı ahtapot türlerinin ise farklı beslenme yöntemleri vardır. Grimpoteuthis cinsinin radulası ya çok küçüktür ya da yoktur bu nedenle avını bütün olarak yutarlar. Derin denizlerde yaşayan Stauroteuthis cinsi ahtapotlarda vantuzları kontrol eden bazı kas hücrelerinin yerine fotoforlar bulunur. Işık saçan fotoforların avları kandırarak ahtapotun ağzına yönlendirdiği düşünülmektedir. Bu cins ahtapotlar az sayıda bulunan biyolüminesant ahtapotlar arasında yer alır.
Dağılım ve yaşam alanı > Hareket

Ahtapotlar çoğunlukla yavaş yavaş sürünerek hareket ederler kısmen de kafaları önde olacak şekilde yüzerler. Su püskürterek ileri doğru atılma, başı önde yüzme, normal yüzme ve sürünme sırasıyla en hızlıdan en yavaşa hareket etme yöntemleridir. Aceleleri olmadığında genellikle sert ya da yumuşak zeminler üzerinde sürünerek ilerler. Kollarının bazılarını ileri doğru uzatır, vantuzlarının bazıları ile yüzeylere tutunur, diğer kollarının itmesiyle birlikte kendini ileri doğru iterek sürünür. İlerledikçe arkada kalan ayakları öne gelerek ve vantuzları tutundukları yerden ayrılarak hareketine devam eder. Sürünme sırasında kalp atışları neredeyse iki kat hızlanır ve hayvan görece küçük bir hareketten sonra bile on ile on beş dakika kadar dinlenmek zorunda kalır.
Ahtapotların çoğu sifon yoluyla mantolarından dışarı püskürttükleri su jeti yardımıyla yüzerler. Bu hareketin ardında yatan fizik prensipi bir kanaldan suyun çıkması sırasında suya verilen ivmeyi oluşturan kuvvete zıt yönde tepki ile ahtapotun gövdesinin su içinde ilerlemesidir. Hareketin yönü sifonun oryantasyonuna bağlıdır. Yüzerken kafa önde sifon ise arkaya doğru yönelmiştir. Farklı bir yüzme yönteminde ise bazı türler sırt-karın ekseninde kendilerini düzleştirerek kollar çevrelerinde yayılmış olarak yüzerler. Suyun kaldırmasından daha çok yararlandıkları bu yöntemle normalden daha hızlı yüzebilirler. Su püskürterek fırlamayı tehlikeden kaçmak için kullanırlar ve bu yöntem fizyolojik olarak verimsiz bir yöntemdir çünkü manto içindeki basınç o kadar yükselir ki hayvanın kalbi durabilir ve kısmi olarak oksijen eksikliği yaşayabilir.
Cirrina alt takımında yer alan ahtapotlar su püskürtemezler ve yüzmek için yüzgeçlerini kullanırlar. Batmazlıkları nötrdür ve su içinde yüzgeçleri tam uzanmış konumda süzülürler. Ayrıca kolları ve kollarına bağlı ağ yapıyı kasarak ani hareketler yapabilirler. Bir başka hareket yöntemleri ise ağ yapılarındaki kasların simetrik olarak kaılıp gevşemesiyle peristaltik dalgalar ile yavaş yavaş hareket etmedir.
2005 yılında Adopus aculeatus ve Amphioctopus marginatus türlerinin iki ayakları üzerinde yürüdüğü ve deniz bitkilerinin hareketlerini taklit ettikleri bulunmuştur. Bu hareket yöntemi sayesinde ahtapotlar olası avcılardan tanınmadan uzaklaşabilirler. Bu davranışın incelenmesi sonucunda en arkadaki iki kola aslında ayak denebileceğini göstermiştir. Bazı ahtapot türleri gelgit havuzlarında kabukluları ya da kafadan bacaklıları avlarken ya da avcılardan kaçmak için kısa bir süreliğine de olsa su yüzeyine çıkabilirler. Amphioctopus marginatus türü ahtapot hindistan cevizi kabuklarını iki kolu ile kavrayıp taşırken diğer kolları gergin olarak yürüyerek hareket edebilmektedir.
Dağılım ve yaşam alanı > Zekâ

Ana madde: Kafadan bacaklı zekâsı
Ahtapotların zekâsı yüksektir ancak zekâlarının ve öğrenme kapasitelerinin sınırları tam olarak tanımlanmamıştır. Labirent ve problem çözme deneyleri ahtapotların hafıza sistemlerinin hem kısa hem de uzun süreli bellek sahibi olduklarını kanıtlamıştır. Öğrenme eyleminin ergen ahtapotların davranışlarında ne değişiklik yaptığı ise tam olarak bilinmemektedir. Dişi ahtapotlar yumurtalar çatlayana kadar bekçilik yapmaktan başka bir bakım davranışında bulunmadığı için genç ahtapotlar ebeveynlerinden bir şey öğrenmezler.
Laboratuvarlarda yapılan deneylerde ahtapotlara farklı şekil ve desenleri kolaylıkla ayırt edebilmeleri öğretilebilmektedir. Gözlem yolu ile öğrendikleri bildirilmiş olsa da bu bulguların geçerliliği tartışmalıdır. Ahtapotların oyun olarak tanımlanabilecek davranışlarda da bulundukları gözlemlenmiştir. Akvaryumlarında şişeleri ya da oyuncakları arka arkaya dairesel akıntıya bırakıp tekrar yakalayarak oyun oynadıkları izlenmiştir. Ahtapotlar sıklıkla akvaryumlarından kaçarak başka akvaryumlara besin aramak için girebilmektedir. Hatta balıkçı teknelerine çıkıp, depo kapaklarını açıp burada bulunan yengeçleri yedikleri de görülmüştür. Amphioctopus marginatus türü ahtapotun hindistan cevizi kabuklarını toplayarak bunlarla barınak yapması ise hayvanlarda alet kullanımına bir örnek olarak gösterilmektedir.
Dağılım ve yaşam alanı > Kamuflaj ve renk değiştirme

Ahtapotlar avlanırken ya da avcılardan kaçarken kamuflaj kullanırlar. Bunu yapmak için derinin rengini, opaklığını ve yansıtma özelliğini değiştirebilen özelleşmiş deri hücrelerine sahiptirler. Kromatoforlar sarı, turuncu, kırmızı, kahverengi ve siyah pigmentler içerir ve türlerin çoğunda bu renklerin en az üçü bulunurken bazılarında iki ya da dört pigment bulunabilir. Diğer renk değiştirebilen hücreler yansıtıcı iridoforlar ile beyaz lökoforlardır. Bu renk değiştirme yeteneği ayrıca diğer ahtapotlarla iletişim ve uyarı için de kullanılır.
Ahtapotlar "bulut geçişi" olarak bilinen ve gövdelerinde koyu renklerin dalgalar hâlinde ilerlemesinden ibaret rahatsız edici desenler oluşturabilirler. Deride bulunan kaslar mantonun dış yapısını değiştirerek daha iyi bir kamuflaj sağlamaya yardımcı olurlar. Bazı türlerde manto su yosunlarının dikenli görünüşünü alabilirken bazı türlerde deri anatomisi yalnızca tek bir rengin tonları ile sınırlıdır. Gündüzleri aktif olup sığlıklarda yaşayan ahtapotlar geceleri aktif olan ya da derin sularda yaşayan ahtapotlara göre daha karmaşık deri yapıları olacak şekilde evrimleşmişlerdir.
"Hareket eden taş" hilesi bir ahtapotun taş taklidi yapıp sonra da etrafını çevreleyen suyun dalga hareketi ile eş bir hızda yavaş yavaş açık alanda ilerleyerek avcıların gözü altında kamufle bir şekilde hareket etmesidir.
Dağılım ve yaşam alanı > Savunma

Ahtapotlar insanlar dışında balıklar, deniz kuşları, deniz samurları, yüzgeçayaklılar, balinalar ve yunuslar ve diğer kafadan bacaklılar tarafından avlanılır. Ahtapotlar genellikle kamuflaj ya da taklitçilik yolu ile avcılardan saklanırlar; bazıları dikkat çekici uyarı renklerine (aposematizm) sahipken diğerleri tehditkâr (deimatik) davranışlar gösterirler. Bir ahtapot zamanının %40'ını kovuğunda saklanarak geçirir. Yanına yaklaşıldığında bir kolunu uzatarak durumu inceler. Yapılan bir araştırmada Enteroctopus dolfleini türü ahtapotun %66'sında yaralar tespit edilmiş %50'sinde de bazı kolların kopuk olduğu görülmüştür. Çok zehirli mavi halkalı ahtapotun halkaları kaslı deri kıvrımlarında saklıdır ve hayvan tehdit altında olduğunda bu kıvrımlar kasılarak yanar döner mavi halkaları ortaya çıkar. Callistoctopus macropus türü ahtapot ise tehdit altında üzerinde oval beyaz benekler olacak şekilde parlak kahverengimsi bir renge bürünür. Renk değişikliğinin yanında hayvan kollarını, yüzgeçlerini ya da ağ yapısını uzatarak olduğundan daha da büyük görünmeye çalışır.
Bir avcı tarafından görüldüklerinde genellikle kaçmaya çalışırlar ama aynı zamanda mürekkep keselerinden savunma amaçlı püskürttükleri mürekkep bulutu ile de dikkat dağıtabilirler. Koku alma organlarının etkinliğini azalttığı düşünülen mürekkep sayesinde köpekbalıkları gibi koku ile avlanan avcılardan kaçmak mümkün olabilmektedir. Bazı türlerin saldığı mürekkep bulutları su içinde kendilerine benzer bir görüntü yarattığından avcılar bu bulutlara da saldırabilmekte ve hayvan kaçabilmektedir.
Kertenkelelerin kuyruklarını kendi kendilerine koparabildikleri gibi saldırıya maruz kalan bazı ahtapotlar kol ototomisi uygulayabilirler. Sürünmeye devam eden kol olası avcıların dikkatini dağıtabilmektedir. Bu şekilde kopan kollar uyaranlara karşı hassas olmaya devam etmekte ve nahoş uyaranlardan kaçınmaktadır. Ahtapotlar kopan kollarını yenileyebilmektedirler.
Taklitçi ahtapot gibi bazı ahtapotlar çok esnek gövdeleri ile birlikte renk değiştirme özelliklerini de birleştirerek aslan balıkları, deniz yılanları ve yılan balıkları gibi daha tehlikeli hayvanları taklit edebilirler.
Dağılım ve yaşam alanı > Patojenler ve parazitler

Ahtapotlara zarar veren hastalıklar ve parazitler üzerine çok az araştırma yapılmıştır ancak kafadan bacaklıların çeşitli şerit solucanlar, yuvarlak solucanlar ve kopepodlar gibi parazitlerin birincil ya da ikincil konakçıları oldukları bilinmektedir. Protist ve hayvan parazit olarak 150 kadar tür bilinmektedir. Birçok türün böbreksi uzantılarında yaşayan Dicyemidae familyasından kurtçuklar bulunmuştur ancak bunların parazit mi endosimbiyont mu olduğu belli değildir. Ahtapotların sindirim sistemlerinde yaşayan Coccidia alt sınıfından Aggregata cinsi organizmalar çok ciddi hastalıklara neden olmaktadır. Ahtapotların doğuştan gelen bağışıklık sistemleri vardır ve enfeksiyon karşısında hemositler patojenleri yok etmek ya da tecrit etmek için fagositoz, enkapsülasyon, enfiltrasyon ya da sitotoksik aktivitelerde bulunurlar. Yabancı cisimlerin tanınmasında ve yaraların tamirinde hemositler önemli bir rol oynarlar. Esaret altında yaşayan hayvanların doğada yaşayanlara göre patojenlere daha duyarlı oldukları görülmüştür. Gram negatif bakteri olan Vibrio lentus'un deri lezyonlarına kas maruziyetlerine ve çok ileri vakalarda da ahtapotların ölümüne neden olduğu bulunmuştur.
İnsanlarla etkileşimleri > Efsaneler ve kültür

Bazı sanat eserlerinde ve desenlerde görüldüğü üzere antik dönemde denize açılmış uygarlıklar ahtapotların varlığını biliyorlardı. Örneğin Knossos'ta bulunan MÖ 1900 ila MÖ 1100 yılları arasında yapıldığı düşünülen Tunç Çağı Girit uygarlığına ait bir oyma taş üzerinde ahtapot taşıyan bir balıkçı tasvir edilmiştir. Yunan mitolojisinin korkutucu güçlere sahip figürleri olan Gorgonların ahtapot ya da kalamardan esinlenildiği düşünülmektedir. Vantuzlu kolları yılanlar, gagası da keskin dişleri olarak ahtapot Medusa'nın kesilmiş başını temsil etmektedir. Norveç ve Grönland açıklarında yaşadığı düşünülen devâsa boyutlarda deniz canavarları olarak görülen Kraken genellikle gemilere saldıran dev bir ahtapot olarak resmedilirdi. Linnaeus Systema Naturae eserinin 1735 tarihli ilk baskısına ahtapotu da dahil etmiştir. Bir Hawaii yaratılış miti günümüzdeki evrenin önceden var olan evrenin yıkıntılarından ortaya çıkmış en son devre evren olduğunu ve önceki evrenden günümüzdeki evrene gelebilen tek canlının ahtapot olduğunu anlatır. Akkorokamui Aynu folklorunda dev ahtapot şeklinde bir canavardır.
Victor Hugo'nun Guernsey'de sürgünde olduğu zamanlara atıfta bulunan Travailleurs de la mer (Deniz İşçileri) kitabında bir ahtapot ile mücadele önemli bir rol oynamaktadır.
Ian Fleming'in 1966 yılında yayımlana kısa öykü koleksiyonu Octopussy and The Living Daylights (Ahtapot) ve 1983 yapımlı James Bond filmi kısmen Hugo'nun kitabından esinlenmiştir.
Japon erotik sanatı shunga içinde Hokusai'nin 1814 baskısı Tako to ama (Ahtapotlar ve dalgıç kadın) gibi bir ama (dalgıç kadın) ile bir büyük ve bir küçük ahtapotun sarmaş dolaş olmuş hâlinin tasvir edildiği ukiyo-e ahşap baskılar da yer alır. Bu baskı daha çok Japonya'da yaygın olan "tentakül erotika"'nın öncülüdür.
Merkezden çıkan çok sayıda kolu olması nedeniyle ahtapot genellikle olumsuz anlamda, güçlü ve manipülatif organizasyonlar ve kurumlar için bir sembol olarak kullanılır.
İnsanlarla etkileşimleri > Tehlike

Ahtapotlar genellikle insanlardan kaçınır ancak bazı olaylar doğrulanmıştır. Örneğin 2,4 metre uzunluğunda bir Pasifik ahtapotu hemen hemen mükemmel bir şekilde kendini kamufle etmişken yanına gelen bir dalgıca doğru atılmış ve kamerasını kollarıyla sarmıştır. Bir başka dalgıçta bu olayın tamamını video ile kaydetmiştir.
Tüm türler zehirlidir ancak mavi halkalı ahtapotların zehiri insanlar için ölümcüldür. Avustralya'dan Hint-Pasifik Okyanusu'nun doğusuna kadar mavi halkalı ahtapotların yaşadığı bölgelerden her yıl ısırık vakaları bildirilmektedir. Yalnızca tahrik edildiklerinde ya da yanlışlıkla üzerlerine basıldığında ısırırlar. Isırıklar küçüktür ve genellikle ağrıya neden olmaz. Zehirleri deri ile uzun süre temas sonucu da etkili olabilmektedir. Ahtapot zehrinin içerdiği tetrodotoksin kaslara sinir hücrelerinin iletimini engelleyerek felce neden olur. Felç sonucunda oluşan solunum yetmezliği beyne giden oksijeni azalttığından ölüme neden olur. Ahtapot zehrinin bilinen bir panzehiri yoktur ancak solunum yapay yollar ile sağlanabilirse hastalar 24 saat içinde normale dönerler. Esaret altında yaşayan diğer türlerin de ısırıkları kaydedilmiştir. Bu ısırıklar bir iki gün içinde yok olan deri kabarıklıklarına neden olmaktadır.
İnsanlarla etkileşimleri > Avlanması ve tüketilmesi

Ana madde: Ahtapot yemekleri
Dünya üzerinde 1986 ila 1995 yılları arasında 245.320 ton ila 322.999 ton arasında ahtapot yakalanmıştır. 2007 yılında 380.000 ton ile zirveye ulaşan ahtapot avcılığı 2012 yılında %10 düşmüştür. Ahtapot avcılığı için sepet, tuzak, trol, kapan, olta, zıpkın ve elle toplama gibi çeşitli yöntemler kullanılmaktadır. Birçok kültürde ahtapot besin olarak kullanılmaktadır; Akdeniz ve Asya'da ise yaygın olarak tüketilmektedir. Kollarının yanı sıra diğer bölümleri de türe ve bulundukları coğrafyaya göre farklı şekillerde yemek olarak hazırlanmaktadır. Bazı ülkelerde canlı olarak da yenmektedir. Ahtapotların acı hissedebildikleri görüşüne dayanan hayvan hakları grupları canlı ahtapot yeme uygulamasına karşı çıkmaktadırlar. Tavuklardan daha büyük bir besin dönüştürme verimliliğine sahip olan ahtapotların yetiştiriciliğinin yapılması mümkündür.
Valeri Bıkovski

Bıkovski (2008)
Valeri Fyodoroviç Bıkovski (Rusça: Валерий Фёдорович Быковский; 2 Ağustos 1934; Pavlovsky Posad, Rusya SFSC - 27 Mart 2019), Sovyet kozmonot.
Üç uzay uçuşuna katıldı: Vostok 5, Soyuz 22 ve Soyuz 31. Ayrıca Vostok 3 ve Soyuz 37 uçuşlarında yedek kozmonottu.
1963'te yaptığı ve beş gün süren Vostok 5 uçuşunda, uzayda en uzun süre tek başına kalma rekorunun sahibi oldu. Daha sonra çeşitli uzayadamları çok daha uzun süre uzayda kalsa da, bu rekor hâlâ kırılamamıştır.
Bıkovski, asıl Soyuz 2 uçuşunun komutanıydı. Felaketle sonuçlanan Soyuz 1 uçuşu sırasında Soyuz uzay aracında ortaya çıkan sorunlar yüzünden bu uçuş iptal edilmeseydi Bıkovski ve ekibi büyük ihtimalle ölmüş olacaklardı.
Bıkovski, daha sonra çeşitli sosyalist ülkelerden uzaydamlarını uzay götüren İnterkozmos programında görev yaptı. 1988 yılında kozmonotluktan emekli oldu ve üç yıl boyunca Berlin'deki Sovyet Bilim ve Sanat Evi'nde müdürlük yaptı.
Bıkovski Sovyetler Birliği Kahramanlık Madalyası (1963), Lenin Nişanı, Kızıl Yıldız Nişanı ve muhtelif diğer madalyalarla taltif edildi. 27 Mart 2019'da 84 yaşında öldü.
Fotoğraflar

Vostok 5 uçuşu anısına basılan bir Sovyet pulu
Bıkovski ve Doğu Alman astronot Sigmund Jähn
Bıkovski ve Valentina Tereşkova
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 1056020989  ISNI: 0000 0000 6811 0266  LNB: 000219647  VIAF: 99861956
MÖ 233

| --- | --- |
Binyıllar:: MÖ 1. binyıl
Yüzyıllar::  MÖ 4. yüzyıl  MÖ 3. yüzyıl  MÖ 2. yüzyıl
Onyıllar::  MÖ 250'ler  MÖ 240'lar  MÖ 230'lar  MÖ 220'ler  MÖ 210'lar
Yıllar::  MÖ 236  MÖ 235  MÖ 234  MÖ 233  MÖ 232  MÖ 231  MÖ 230
| --- | --- |
Miladi: MÖ 233   
Ab urbe condita: 520
Asur: 4517
Bahâî: MÖ 2077 – MÖ 2076
Bengal: MÖ 826
Berberi: 717
Birmanya: MÖ 871
Bizans: 5275 – 5276
Budist: 311
Discordian: 933
Ermeni: -
Etiyopya: MÖ 241 – MÖ 240
Fransız cumhuriyetçi: MÖ 2025 – MÖ 2024
Hicrî: HÖ 881 – HÖ 880
Hint: 
 - Kali Yuga: 2868 – 2869
 - Shaka Samvat: N/A
 - Vikram Samvat: MÖ 177 – MÖ 176
Holosen takvimi: 9767
İbrani: 3527 – 3528
İran: – 1 BP – 854 BP
Juche: MÖ 2144
Kıpti: MÖ 517 – MÖ 516
Kore: 2100
Tayland güneş: 310
g t 
MÖ 233 Jülyen öncesi Roma takviminde bir yıldır. Roma İmparatorluğu'nda 521. Ab urbe condita olarak bilinmekteydi.
Olaylar

Zhao generali Li Mu, Fei Muharebesi'nde Qin ordusunu yenilgiye uğrattı.
Ölümler

Han Fei, Çinli filozof (d. y. MÖ 280)
II. Deidamia, Antik Yunan prenses
Nilüfer Rahmani

| Nilüfer Rahmani |
| --- | --- |
Farsça: نیلوفر رحمانی

Doğum: 1992 (31-32 yaşında) Kabil, Afganistan
Meslek: Pilot
Tanınma nedeni: İlk Afgan kadın sabit kanat pilotu

Nilüfer Rahmani (Farsça: نیلوفر رحمانی, doğum 1992) Afganistan tarihinde ilk kadın sabit kanat hava kuvvetleri pilotu ve 2001 yılında Taliban'ın düşüşünden bu yana Afgan ordusundaki ilk kadın pilottur. Ailesinden ölüm tehditleri almasına rağmen, eğitimini tamamlamak için yılmadı ve 2015 yılında ABD Dışişleri Bakanlığı'nın Uluslararası Cesur Kadınlar Ödülünü kazandı.
Hayatı ve kariyeri

Rahmani 1992 yılında Afganistan'da doğdu. Çocukluğundan beri pilot olma hayalini kurdu ve uçuş okuluna devam edebilmek için yaklaşık bir yıl boyunca İngilizce eğitimi aldı. 2010 yılında Afganistan Hava Kuvvetleri Eğitim Programına girdi ve Temmuz 2012'de ikinci bir teğmen olarak mezun oldu.
Sovyet dönemindeki iki kadın helikopter pilotu, babasıyla birlikte Rahmani'nin başarısı için ilham kaynağı oldu. Onun ilk tek uçuşu Cessna 182 uçağıyla oldu. Daha büyük uçaklarla uçuş yapmak istediği için, ileri uçuş okuluna gitti ve C-208 askeri kargo uçağını uçurdu. Kadınların geleneksel olarak ölü ya da yaralı askerleri nakletmeleri yasaklanmıştır; Ancak Rahmani, bir görevde indiği sırada yaralı askerleri keşfettiğinde emirlere meydan okudu. Onları hastaneye götürdü, eylemlerini amirlerine bildirdi.
Başarıları duyurulduğunda Yüzbaşı Rahmani'nin ailesi ve kendisi hem diğer aile bireyleri hem de Taliban tarafından hırsını ve kariyer tercihlerini kabul etmediklerinden dolayı tehdit edildiler. Aile birkaç kez taşınmak zorunda kaldı. Ancak Rahmani kararlı ve daha iddialı bir şekilde C-130 uçağını kullanmak ve diğer kadınlara ilham vermek için bir uçuş eğitmeni olmayı hedefledi. 2015 yılında ABD Hava Kuvvetleri'yle birlikte C-130'lar konusunda eğitim almaya başladı ve programı Aralık 2016'da tamamladı ardından Amerika Birleşik Devletleri'nde sığınma talebinde bulundu.
2.Lt Nilüfer Rahmani, 14 Mayıs 2013'te Afganistan'daki Shindand Air Base'de düzenlenen bir törenle pilot kanatlarını almadan hemen önce lisans pilot eğitiminin diğer dört mezunuyla birlikte duruyor.
Çöl Babaları

Çöl Babaları (ve Çöl Anaları) 3.yy’dan itibaren Mısır’ın Scates çölünde (Natrun Vadisi) hayatlarının büyük bir kısmını yaşayan keşiş ve rahiplerdi.
Antonius'un Koptik İkonası
En bilinenlerinden birisi M.S. 270-271 yılları arasında çöle giden ve çöl keşişliğinin babası ve kurucusu olarak tanınan Antonios’dir. Antonios’un M.S. 356 yılında ölümünden sonra, binlerce rahip ve rahibe Antonios'un örneğini izleyerek çölde yaşama çekilmişlerdir. Biyografisini yazan İskenderiyeli Athanasius, bu durumu ‘Çöl, bir şehire döndü’ şeklinde ifade etmiştir. Çöl Babaları, Hristiyanlığın gelişiminde büyük bir etkiye sahip olmuşlardır.
Çöl Babaları Manastır

Gayriresmi biçimde bir araya gelmiş keşiş ve rahiplerin oluşturduğu manastır toplulukları daha sonra Hristiyan manastırları için bir model olmuştur. Çöl Babaları manastır hayatı için üç temel yaklaşımı savunmuşlardır.
Çöl Babaları Manastır > Ankorit Hayatı

Bunlardan birisi, Antonius ve takipçileri tarafından da uygulanmış çileci keşiş ya da Ankoritlerin hayatıydı. Keşişler insanların yaşam alanlarından uzakta bir hayata çekilirlerdi. Ankoritler topluluklarına bitişik bir hücrede yaşarlardı. Doğu’da ve Batı’da Ankoritler zamanla keşişlerin sayısını aşmıştır. Ankorit hayatı doğu Hristiyan geleneğinde varlığını sürdürmektedir. Kiliselerin duvarlarına bitişik inşa edilmiş hücrelerde münferit yaşam, Batı’da Orta Çağlarda son bulmuştur. Batı Hristiyan geleneğinde ankorit yaşamı sadece Carthusiyanlar (Şartrö Tarikatı) ve Camaldose’ler gibi dini cemaatlerde devam ettirilmiştir.
Çöl Babaları Manastır > Cenobitik Hayatı

Bir diğeri ise Cenobitik hayat olarak adlandırılan, rahip ve rahibelerden oluşan toplulukların bir araya geldiği ve tüm bu topluluklar üzerinde otorite sahibi olan bir amiri ile organize olan büyük topluluklardır. Cenobitik hayatta finansal olarak kazançlı işler, sessizlik içinde geçen bir hayat ve manevi öğrenim almak için yapılan düzenli toplantılar ile kombinasyonundan oluşur. Keşişliğe dair uygulamalar makul tutulur. Basilus’un manastır hayatı için kuralları, Cenobitik hayatı üzerinde büyük etkisi olmuştur. Bu manastır hayatının kurucusunun Pachomios olduğu rivayet edilmektedir.
Çöl Babaları Manastır > Yarı-keşiş Hayatı

Üçüncü model ise, Antonius’nin arkadaşı ve Hristiyan keşişi olan Amun tarafından başlatılan ve Mısır’ın çoğunluğunda görülen yarı-keşiş hayat tarzıdır. Amun’un manastırları aslında rahip ve rahibelerden oluşan ve ortak bir ruhani lidere sahip ufak (iki ya da altı) gruplardı. Bu ufak gruplar Cumartesi ve Pazar günleri bir araya gelerek daha büyük gruplar halinde ibadet ederlerdi.
Pachomios'un İkonası
Temiz olmayan hayvan

Yahudilik ve Müslümanlık domuzu temiz olmayan hayvan olarak kabul eder ve etinin besin olarak tüketilmesini yasaklar.
Temiz olmayan hayvan, bazı dinlerde etinin yenmesi ve temas edilmesi tabu sayılan hayvandır. Bu dinlere göre bu hayvanlarla temas eden kişiler kendilerini temizlemek için bazı temizlenme ritüellerini uygulamak zorundadırlar.