stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Peter Finch
Hayatı > Avustralya'da kariyeri

1933'ten itibaren tiyatrolarda aktörlük yapmaya başladı; vodvilci olarak da roller alıp 19 yaşında iken vodvilci olarak gezi bir trup ile turneye çıktı. Yeni kurulmuş olan milli Avustralya radyosu sisteminin yapımcılarının ilgisini çekti. 1935'ten itibaren (özellikle 1939-1940 arasında) radyo dramları, çocuk temsilleri, popüler serilerde ve diğer radyo temsillerinde roller alıp kendine bir radyo aktörü olarak isim yaptı..
Finch'in katıldığı ilk film 1935'te çevrilen kısa metrajlı "Külkedisi" hikâyesinden mülhem olan "The Magic Shoes (Sihirli Ayakkabılar)" adlı bir filmdi. Uzun metrajlı ilk filmi 1938'de Dad and Dave Come to Town (Babası ve Dave Şehre Geldiler) adlı yönetmen Ken G. Hall tarafından yapılan bir filmde yardımcı erkek aktör rolü idi. Sonar 1939'da yine yardımcı aktör olarak Mr. Chedworth Steps Out (Mr. Chedworth Dışarı Çıkar) adlı filmde rol aldı.
II. Dünya Savaşı sırasında Peter Finch Avustralya Ordusunda, Avustralya'da ve Orta Doğu'da, askerlik yaptı ve savaş sonunda çavuş olarak terhis oldu. Bu askerliği sırasında Avustralya'da bulunmakta iken resmi propaganda filmleri yapmış ve radyo ve aktörlük kariyerine de devam etme izini almıştı. 1944'te "Rats of Tobruk (Tobruk Fareleri)" adlı filmde başrol aldı. Avustralya'da bulunan askerleri eğlendirmek için kurulan kuruma bağlı olarak da ülkede bir trupla tiyatro turlar yapıp özellikle "Terence Rattigan"'ın komedi piyesleri için yapımcılık yaptı.
Savaştan sonra Peter Finch Avustralya radyosunda çok geniş tecrübe ve isim kazandı ve 1956 ve 1947 bu medya için en önemli Avustralya ödülünü (Macquarie Ödülü) kazandı. Ayrıca konferans sunucusu, tiyatro yazarlığı ve yönetmenlik de yaptı. 1946'da Sidney'de, sonradan birçok tiyatro temsili veren ve bir tiyatro işleten, "Mercury Tiyatro Şirketi"'nin iki kurucusundan biri oldu. 1948'de Avustralya'da turnede bulunan İngiliz "Old Vic Tiyatrosu" gezici trupu üyeleri olan İngiliz  aktör ve aktrisi Laurence Olivier ile karısı Vivien Leigh'in dikkatini çekti ve onlar onu İngiltere'ye gelmeye davet ettiler. Böylece 1948'de Avustralya'dan ayrıldı.
Hayatı > İngiltere'de kariyeri

Peter Finch İngiltere'ye geldikten sonra Laurence Olivier ile uzun süreli bir kontrat imzaladı. Tiyatro aktörü olarak ilk büyük süksesi "Old Vic Tiyatrosu"'nda baş kadın oyuncu "Edith Evans"'a yardımcı erkek oyuncu olarak "James Bridie"'nin "Daphne Laureola" oyununda oynadığı bir Polonyalı rolü ile oldu.
1949'da çevrilen "Train of Events (Olayların Arkaarkaya Gelişi)" adlı filmde bir katil cani olarak başrolü oynaması İngiltere'deki film kariyerinin başlangıcı oldu. Sonra İngiltere savaş içindeyken yapımlanmış ve başarı kazanmış olan "Mrs. Miniver" filminin takipçisi olarak yapımlanan ve başrolünü oynadığı "Miniver Hikayesi" adlı film film tenkitçileri tarafından hiç tutulmadı. Aynı yıl çevrilen ve popüler olan İngiliz harp esirlerinin kamplardan bir jimnastik sandığı altında tüneli saklayarak kaçmalarını hikâye eden "The Wooden Horse (Tahta At)" adlı filmde Avutralyalı bir harp esiri rolü oynadı.
Bu sıralarda Peter Finch "Laurence Olivier" ve karısı "Vivien Leigh"'ye çok yakındı. Vivien Leigh'nin 1948'den sonra geçirdiği büyük psikolojik buhranlar sırasında birkaç yıl onunla bir aşk hayatı ilişkisi yaşamaya başladı. Bu aşk ilişkisi Vivian Leigh'nin iyice akıl gücünü kaybetmesine kadar sürdü.
1951'de Peter Finch tiyatroda Orson Welles ile Skakespeare'in klasik Otello oyunda İago rolünü oynadı. Ama tiyatro sahnesine çıkmakta çektiği korkular dolayısıyla bundan sonra oyuncu olarak film rolleri almayı tercih etti.
İngiliz filmlerinde oynadığı roller gittikçe prestij bakımından daha önemli olmaya başladı. 1954'te "Father Brown" adlı filmde başrolü oynadı. Aynı yıl Amerikan Hollywood stüdyoları için de "Elephant Walk (Fil Yuruyusu) adlı film yaparak uluslararası bir yıldız olmaya başladı.
Uluslararası film aktörü kariyeri

1954'te Peter Finch'in Laurence Olivier ile imzaladığı uzun kontratın dönemi sona erdi. Onun yerine İngiliz film stüdyo şirketi olan "Rank Organısation" ile 7-yıllık bir uzun kontrat imzaladı. Bu şirketin çevirdiği ve Peter Finch başrolünü oynadığı filmlerin ilkleri (Passage Home (Eve Geliş Pasajı), Make Me an Offer (Bana Bir Teklif Yap), Josephine and Men (Josfın ve Adam), Simon and Laura (Simon ve Laura) gayet ortalama filmler oldu. 1956'da çevrilen İkinci Dünya Savaşı konularını işleyen 2 film ise gayet başarılı oldu: A Town Like Alice (Alice Gibi Bir Kasaba) ve The Battle of the River Plate|Plate Nehri Deniz Savaşı). Sonra iki film yapmak için Avustralya'ya gitti; bunların adları Robbery Under Arms (Silahlarla Hırsızlık) ve The Shiralee (Shirali) idi.
1959'da başrolünü oynadığı The Nun's Story (Rahibenin Hikayesi) adlı film Peter Finch'i bir uluslararası film yıldızına dönüştürdü. Bundan sonra, yine Londra'daki evini değiştirmemekle beraber, yıl içinde uzun zaman ABD'de Hollywood'da çalışıp yaşamaya başladı. 1963'te Rex Harrison'un başrolünü oynadığı büyük yapım bütçeli Kleopatra filmi, asıl olarak Peter Finch için hazırlanmıştı ama o bu rolü oynamaktan sonradan kaçınmıştı. 1960'lı ve 1970'li yıllarda çok başarılı bir film aktörlüğü kariyeri geliştirdi: 1960'ta "Trials of Oscar Wilde (Oscar Wilde Yargılamaları)", 1961'de "No Love for Johnnie (Johnnie İçin Hiç Sevgi Yok)" ve 1971'de "Sunday Bloody Sunday (Pazar Lanetli Pazar)" adlı filmlerle BAFTA En İyi Erkek Oyuncu Ödülü aldı ve 1971'deki filmi ise En İyi Erkek Oyuncu Akademi Ödülü Oscar'a adaylık kazandı.
Diğer kayda değer filmleri 1964'te çevrilen The Pumpkin Eater (Balkabağı Yeyicisi) ve 1967'de Far from the Madding Crowd (Çılgın Kalabalıktan Uzak) adlı filmlerdi. 1977'de Peter Finch öldüğünde Network adlı filmi çekimi bitmiş ve aktör promosyson için tur yapmaya hazırlanmakta idi. Bu filmi için Peter Finch'e ölümünden sonra En İyi Erkek Oyuncu Akademi Ödülü Oscar'ı verildi ve dul karısı Eletha Finch Oscar töreninde bu ödül heykelini aldı.
Özel hayatı

Peter Finch üç defa evlendi. İlk evliğini Rus asıllı balerin Tamara Tchinarova ile yaptı; ikinci defa evliğini Güney Afrika asıllı oyuncu Yolande Turnbull ("Turner") yaptı ve bu iki evlilik de boşanma ile sona erdi. Son evliliğini ise "Eletha Barrett"  ile yaptı. Bu evliliklerinden 4  çocuğu oldu; bunlardan biri Tamara Tchinarova ve diğerleri Yolande Türnbull'dan idi. Peter Finch çok çapkın olmakla ve birkaç iyi bilinen aktris ile aşk ilişkileri kurmakla da tanınmıştı: Vivien Leigh, Kay Kendall, Mai Zetterling ve Shirley Bassey ile aşk ilişkileri olduğu iyi bilinmektedir.
14 Ocak 1977'de "Beverly Hills Oteli" lobisindeyken bir ciddi kalp krizi geçirdi ve 60 yaşındayken hayata gözlerini yumdu. Mezarı "Hollywood Forever Cemetery" mezarlığındadır.
Ödüller

| Yıl | Kategori | Film | Sonuç |
| --- | --- | --- | --- |
| 1971 | En İyi Erkek Oyuncu Akademi Ödülü | Domingo | Aday gösterildi |
| 1976 | En İyi Erkek Oyuncu Akademi Ödülü | Network | Kazandı |

| Yıl | Kategori | Film | Sonuç |
| --- | --- | --- | --- |
| 1976 | En İyi Erkek Oyuncu Altın Küre Ödülü - Drama (Sinema) | Network | Aday gösterildi |

| Yıl | Film | Sonuç |
| --- | --- | --- |
| 1956 | A Town Like Alice | Kazandı |
| 1957 | Windom's Way | Aday gösterildi |
| 1959 | The Nun's Story | Aday gösterildi |
| 1960 | The Trials of Oscar Wilde | Kazandı |
| 1961 | No Love for Johnnie | Kazandı |

| Yıl | Film | Sonuç |
| --- | --- | --- |
| 1971 | Sunday Bloody Sunday | Kazandı |
| 1976 | Network | Kazandı |

"Passage Home" adlı filmi İngiltere'de çekilmesi sırada Diane Cilento ile Peter Finch
Washtenaw County, Michigan

| Washtenaw ili |
| --- | --- |
İl
Washtenaw County


Ülke:  ABD
Eyalet: Michigan
Merkez: Ann Arbor
Yüzölçümü
 • Toplam: 1.870 km²
Nüfus (2010)
 • Toplam: 344.791
 • Yoğunluk: 203/km²
Zaman dilimi: UTC-05.00 (EST)
 • Yaz (YSU): UTC-04.00 (EDT)
Resmî site washtenaw.org
Washtenaw ili veya Washtenaw County, Amerika Birleşik Devletleri'nin Michigan eyaletinde bulunan bir ildir. İlin nüfusu 2010 sayımına göre 344,791'dir. İlin merkezi Ann Arbor şehridir.
Seyfeddin Süleyman Bey

Seyfeddin Süleyman Bey (? - Ocak 1361), Karamanoğulları Beyliği'nin 13. hükümdarıdır. Alâeddin Halil Mirza Bey'in büyük oğludur. 1356'dan 1361 yılına kadar hüküm sürmüştür. İyi kalpli ve dindar biri olduğu bilinmektedir.
Karamanoğulları Beyliği

Ana madde: Karamanoğulları Beyliği
Karamanoğulları, Anadolu Selçuklu Devleti'nin dağılmasından sonra Orta Anadolu'da bir Türkmen devletiydi. Karamanoğulları devletinin başkenti genellikle Karaman (Karamanoğulları tarafından yeniden adlandırılan antik Larende) ile bazen Konya ve diğer şehirlerdi. Yükselen Osmanlı İmparatorluğu'nun ana rakibiydi. Doğu Avrupa'daki Osmanlı Türklerinin muhalifleri genellikle iki ateş arasında Osmanlıları yakalamak için Karamanoğulları Beyliği ile ittifak aradılar.
Yaşamı > Saltanat öncesi

Seyfeddin Süleyman Bey, Alâeddin Halil Mirza Bey'in büyük oğlu olarak dünyaya geldi. Doğum tarihi ve çocukluk yılları hakkında bir bilgi bulunmamaktadır. Babası 1333 - 1348 yılları arasında hüküm sürmüştür.
Burhâneddin Musa Bey saltanatı esnasında yeğeni Süleyman Bey'i Ermenek Valisi olarak atamıştır.
Yaşamı > Saltanatı

Amcası Burhâneddin Musa Bey vefat edince 1356 yılında Karaman tahtına geçmiştir. Tahtta kaldığı 5 yıl boyunca Eretnalılar ile mücadele içinde olmuştur. Kardeşi Alaeddin Bey'i Ermenek Valisi olarak atamıştır. Alaeddin Bey aynı zamanda savaşlar sırasında komutan olarakta görev yapmıştır.
Yaşamı > Ölümü

Süleyman Bey Ocak 1361'de eski askerlerinden birinin cenaze törenine giderken, Eretna Hükümdarı Gıyâseddin Mehmed Bey ile iş birliği içinde olan bazı Karaman Beyleri tarafından kurulan bir suikast sonucu öldürülmüştür.
Mezarı Mevlana'nın annesi Mümine Hatun'un mezarının yanındadır.
Eserleri

Karaman'da kendi adıyla anılan Süleyman Bey Hamamı'nı yaptırmıştır.
Cumhuriyet, Beyağaç

| Cumhuriyet |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
Koordinatlar: 37°14′02″N 28°52′12″E﻿ / ﻿37.234°K 28.87°D﻿ / 37.234; 28.87
Ülke:  Türkiye
İl: Denizli
İlçe: Beyağaç
Coğrafi bölge: Ege Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: (+90) 258
İl plaka kodu: 20
Posta kodu: 20590
Cumhuriyet, Denizli'nin Beyağaç ilçesine bağlı bir mahalle.
Korfu Kuşatması (1798-1799)

Korfu Kuşatması, 1798-1802 Osmanlı-Fransız Savaşı'nda evre.
Kuşatma öncesi

Birinci Koalisyon Savaşı'nı sona erdiren 1797 tarihli Campo Formio Antlaşması uyarınca Birinci Fransız Cumhuriyeti Venedik Cumhuriyeti'nin topraklarını Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'yla paylaştı. Antlaşmanın 5. maddesi uyarınca Fransa; Korfu, Zante, Kefalonya, Ayamavra, Çuha ve bunlara bağlı adalar ile anakaradaki Butrinto, Parga, Voniça ve Preveze'yi ülkesine kattı. Bu şekilde Osmanlı İmparatorluğu ile Fransa fiilen komşu oldu.
1798 yılında ise Napolyon Bonapart komutasındaki 50.000 kişilik Fransız ordusu, Osmanlı toprağı olan Mısır'a üzerine sürpriz bir saldırıda bulunarak 1 Temmuz 1798'de İskenderiye'ye asker çıkardı ve 21 Temmuz'da Ehramlar Muharebesi'de atlı Memlûk birliklerini mağlup ettkten sonra Kahire'ye girdi.
Bu gelişmelerin ardından Osmanlı Padişahı III. Selim 24 Temmuz 1798 tarihinde Rusya'dan bir filo talep etti. Bu talep doğrultusunda 5 Eylül 1798'de Amiral Uşakov komutasındaki Rus filosu Büyükdere'de demirledi. Osmanlı ve Rus diplomatlarının İstanbul'da ittifak amaçlı müzakerelerini sürdürdükleri dönemde (Osmanlı-Rus İttifak Antlaşması 3 Ocak 1799'da imzalandı), Akdeniz'e yönelik sefer için hazırlanan Osmanlı filosu Rus filosuyla birleşti ve Mora'nın güneyindeki Çuha'dan başlayarak Fransa'nın Venedik'ten devraldığı tüm toprakları tek tek ele geçirmeye başladı. Bu çerçevede, Zante, Kefalonya ve Ayamavra'yı ele geçiren Osmanlı-Rus donanması 19 Kasım 1798'de Korfu önlerine demirledi.
Kuşatma

1799 Ocak ayının ortasına gelindiğinde Korfu açıklarında 12 kalyon, 11 fırkateyn ve muhtelif küçük gemiden oluşan ortak donanma ablukayı sürdürmekle birlikte kaleye hücum için yeterli askere sahip olmadığından Osmanlı başkenti Yanya Beylerbeyi Tepedelenli Ali Paşa'ya ortak donanmaya asker katkısı vermesini emretti. Bu çerçevede, 1799 Ocak sonu-Şubat başında Ali Paşa'nın gönderdiği 4.250 asker Korfu'ya çıktı ve Osmanlı-Rus donanması kaleyi kuşatma hazırlıklarına başladı.
Kuşatma sonrası

3 Ocak 1799 tarihli Osmanlı-Rus İttifak Antlaşması çerçevesinde İstanbul'a gele Rus donanması
Korfu Kuşatmasının 200. yıldönümü vesilesiyle Rusya'da basılan hatıra pulu
Shūmei Ōkawa

Shūmei Ōkawa (大川 周明, Ōkawa Shūmei, 6 Aralık 1886 - 24 Aralık 1957), Japon tarihi, din felsefesi, Hint felsefesi ve sömürgecilik üzerine yayınlarıyla tanınan bir Japon milliyetçisi ve Pan-Asyacı bir yazardır.
Başlıca Yayınlar

Yeniden ortaya çıkan Asya'daki bazı sorunlar (復興亜細亜の諸問題), 1922
Japon ruhu üzerine bir araştırma (日本精神研究), 1924
Yeminli kolonizasyon şirketleri üzerine bir araştırma (特許植民会社制度研究), 1927
Ulusal Tarih (国史読本), 1931
2600 yıllık Japon tarihi (日本二千六百年史), 1939
Doğu Asya'daki Anglo-Amerikan Saldırganlığının Tarihi (米英東亜侵略史), 1941
İkinci Dünya Savaşı sırasında Japonya'da en çok satan kitap
İslam'a Giriş (回教概論), 1942
Kuran (Japonca çeviri), 1950
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  CiNii: DA00913182  GND: 1011414783  ISNI: 0000 0001 1949 7174  LCCN: n82130799  NDL: 00060121  NLI: 987007518620205171  NLK: KAC201312724  NTA: 315372788  SUDOC: 122958799  VIAF: 50578756   WorldCat (LCCN): n82-130799
Édouard Louis

| Édouard Louis |
| --- | --- |
Louis (2019)
Doğum: Eddy Bellegueule 30 Ekim 1992 (32 yaşında) Picardie
Meslek: Yazar
Dil: Fransızca
Milliyet: Fransa
Alma mater: École des hautes études en sciences sociales (EHESS) École Normale Supérieure (ENS)
Resmî site
edouardlouis.com
Édouard Louis doğum adıyla Eddy Bellegueule (d. 30 Ekim 1992 Abbelville, Fransa), Fransız yazardır.
Biyografi

Édouard Louis, 30 Ekim 1992’de doğdu ve Hallencourt’da büyüdü. Longpré-les-Corps-Saints’deki Collège des Cygnes’de eğitim gördü ve daha sonra Lycée Madeleine-Michelis d'Amiens’de tiyatro bölümüne girdi. 2008'den 2010'a kadar Amiens akademisinin Lise Yaşamı Ulusal Konseyi temsilcisi olarak görev yaptı, ardından Picardie Üniversitesi’nde tarih okudu ve burada Didier Eribon tarafından keşfedildi.
2011’de l'École normale supérieure de la rue d'Ulm’e dinleyici öğrenci olarak girdi. Burada lisansının üçüncü yılını tamamladıktan sonra yüksek lisans yaptı. 2014 yılında mezun oldu. Aynı zamanda Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales'de sosyal bilimler eğitimine devam etti.
2013’te Pierre Bourdieu üzerine yapılan kolektif çalışmanın yönetimini üstlendi. L’Insoumission en héritage, Bourdieu’nun eleştirel düşünce ve özgürleşme politikaları üzerindeki etkisinin analiz edildiği bir çalışmadır.
Eylül 2014’te Picardie Üniversitesi’nde Didier Eribon danışmanlığında “sınıfsal kaçakların güzergahları” hakkındaki doktora tezini yazdı.
En finir avec Eddy Bellegueule ve ilk çalışmaları

Arkadaşları ona Édouard demeye başladığında lisedeydi; onlara göre “Eddy” yalnızca Édouard'ın kısaltması olabilirdi. 2013’te lisede kendisine verilen bu "takma ismi" ilk ismi, Jean-Luc Lagarce'ın yazdığı Alt tarafı Dünyanın Sonu adlı oyundaki karakterin ve aynı zamanda bir arkadaşının ismi olan Louis'yi soyisim olarak aldı ve ismini Édouard Louis olarak değiştirdi.
Ocak 2014’te güçlü bir otobiyografik boyuta sahip olan romanı En Finir avec Eddy Bellegueule’i yayımladı. Medyada üzerine pek çok yorum yapılmış, yaklaşık yirmi dile çevrilmiş ve niteliklerinden ötürü büyük oranda övgü görmüş olan kitap, aynı zamanda özellikle ailesini ve kendi kökeninin sosyal geçmişini anlatış şekliyle ilgili birçok tartışmaya yol açmaktadır.
Temmuz 2014’te Édouard Louis, Geoffroy de Lagasnerie ile birlikte Libération gazetesinde Rendez-vous de l’Histoire de Blois’nin açılış konferansını yapmak üzere davet edilen Marcel Gauchet’nin katılımına karşı bir çağrıya imza attı. Çağrı sert eleştiriler ve ironik yorumlar aldı ancak kısa bir süre sonra yayımlanan bir bildiride çok sayıda entelektüel ve sanatçı tarafından desteklendi.
27-28 Eylül 2015 tarihli Le Monde’da yine Geoffroy de Lagasnerie ile birlikte “Solun entelektüelleri, yeniden hareketlenin” başlıklı bir bildiriye imza attı. Tartışmaya yol açan metin, aşırı sağın yükselişi karşısında solun sessiz kalmasını, hatta büyülenmesini kınıyor ve gerici entelektüellere bırakılan medya alanına saldırıyordu.
Genel olarak Édouard Louis, Geoffroy de Lagasnerie ile birlikte düzenli bir şekilde politik alana müdahale etmektedir. 2016’da Manuel Valls’a açık mektup yazarak onu terörizmin nedenlerini anlamaya çalışmamakla suçladılar. Ayrıca Ekim 2015’te, göçmenlerin insan haklarına daha saygılı bir şekilde karşılanmasını savunan “Appel de 800”ün imzacılarındandı ve bu gerekçe ile Paris, Louxor’da düzenlenen basın konferansına Laurent Cantet, Arnaud Desplechin, Catherine Corsini, Rachidna Brakni ve daha pek çok sinemacı, sanatçı ve entelektüelle birlikte katıldı. 2015’te Les Inrockuptibles dergisi tarafından her alanda “kültürü yeniden inşa eden yüz yaratıcı” isim arasında gösterildi.
Şiddetin Tarihi ve Babamı Kim Öldürdü

Histoire de la violence’da (Şiddetin Tarihi) (2016), Édouard Louis şiddetin kökenleri ve nedenlerini analiz etmek için bir Noel akşamı maruz kaldığı cinsel saldırıya başvurur. Bu kitabında, kendisine saldıran Reda’yı, çocukluğunu, içine doğduğu yoksulluğu ve aynı zamanda Fransa’nın sömürgeci tarihini hatırlayarak şiddeti anlamaya, hatta affetmeye çalışır: “Affetmek, insanları sorunun dışında bırakmak, nedenleri kişilerden başka yerde, (...) onlardan daha büyük tarihsel güçlerde aramak anlamına geliyorsa, evet, bununla bir sorunum yok ve affediyorum.” Bunun üzerine Édouard Louis tarafından kayda geçirilen saldırı dosyasının soruşturulması kapsamında, savcılık olayın “cinsel saldırı” olarak yeniden sınıflandırılmasını talep eder. Le Monde tarafından “çok güçlü ve sarsıcı”, Les Inrocks’a göre “ilk romanından bile güçlü” diye değerlendirilen kitap, aynı zamanda ciddi saldırılara maruz kalır; özellikle yazarın şiddet konusunda "rahatlığından" söz eden Marianne dergisi tarafından. Libération’da Philippe Lançon “tarzın ağırlığı” yönünde bir eleştiri yapar. Slate.fr gazetesinde yazar ve Éric Ciotti’nin danışmanı olan Jérémy Collado ise romanı sosyolojiye bir şantaj ve “aşırı determinizm” ve “entelektüel saçmalıkla” dolu “prolofobi kokan bir otokurgu” olarak değerlendirir.
Mayıs 2018’de Édouard Louis üçüncü kitabı Babamı Kim Öldürdü’yü yayımladı. Bu hikâyede Picardie’yi terk ettiğini, bir iş kazası sonucunda korkunç acı çektiğini ve sağcı Ulusal Cephe’ye oy vermeyi bıraktığını öğrendiğimiz babasıyla ilişkisine döner. Bu çalışma, daha öncekiler gibi farklı şiddet biçimlerini ele alır: elitlerin savunmasız olan sosyal sınıflar üzerinde kurduğu politik hâkimiyetin şiddeti, erkek egemenliğinin acı mağdurları ve hatta acı failleri üzerindeki şiddeti, bir baba ve oğlu arasındaki sessizliğin şiddeti, homofobi şiddeti. Kitap, politikanın şiddetine karşı suçlamalarla sona erir ki bu durum yazara göre ancak en korunmasızları etkilemektedir. Babasının bedenini mahvetmekle sorumlu gördüğü bir politik hikâye üzerinden verdiği isimler, metnin tamamının küçük bir bölümünü kaplamasına rağmen, eleştirmenlerin en çok odaklandığı kısımdır.
RSA’yı getirdiği için suçlanan Martin Hirsch birkaç ay sonra Comment j’ai tue son père’i (Babanı Nasıl Öldürdüm) yayımlayarak kurgusal bir biçimde ona yanıt verdi.
Görüşleri

Édouard Louis solcu olduğunu şu sözlerle ifade ediyor: “Fransa’da sağın entelektüelleri bir oksimoron, dahası imkansızlık olarak kalmaktadır. Ve bu konuda yapacağımız tek şey sevinmektir.” Slate gazetesi yazarı Jérémy Collado’ya göre kendisini eleştirenleri sürekli olarak “aşırı sağ” diye yorumluyor.
2018’de burjuvazinin Sarı Yelekliler üzerindeki şiddetini kınadı. Mayıs 2019’da kültür dünyasından 1400 kişiyle birlikte Libération gazetesinde yayımlanan “(Nous ne sommes pas dupes!) (Enayi değiliz!)” adlı metni imzaladı. Bu metnin amacı Sarı Yelekliler hareketine destek olmak ve “Sarı Yelekliler biziz” cümlesini onaylamaktı.
2019 Avrupa Seçimleri’nde Manon Aubry tarafından yapılan La France insoumise listesini desteklemiştir.
Çamlık, Beyağaç

| Çamlık |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
Koordinatlar: 37°15′11″N 28°51′04″E﻿ / ﻿37.253°K 28.851°D﻿ / 37.253; 28.851
Ülke:  Türkiye
İl: Denizli
İlçe: Beyağaç
Coğrafi bölge: Ege Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: (+90) 258
İl plaka kodu: 20
Posta kodu: 20590
Çamlık, Denizli'nin Beyağaç ilçesine bağlı bir mahalle.
Eşenler, Beyağaç

| Eşenler |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
Koordinatlar: 37°13′38″N 28°55′55″E﻿ / ﻿37.2272°K 28.932°D﻿ / 37.2272; 28.932
Ülke:  Türkiye
İl: Denizli
İlçe: Beyağaç
Coğrafi bölge: Ege Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: (+90) 258
İl plaka kodu: 20
Posta kodu: 20590
Eşenler, Denizli'nin Beyağaç ilçesine bağlı bir mahalle.
Kapuz, Beyağaç

| Kapuz |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
Koordinatlar: 37°16′49″N 28°53′56″E﻿ / ﻿37.280172°K 28.898997°D﻿ / 37.280172; 28.898997
Ülke:  Türkiye
İl: Denizli
İlçe: Beyağaç
Coğrafi bölge: Ege Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: (+90) 258
İl plaka kodu: 20
Posta kodu: 20590
Kapuz, Denizli'nin Beyağaç ilçesine bağlı bir mahalle.
Kızılcaağaç, Beyağaç

| Kızılcaağaç |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
Koordinatlar: 37°16′52″N 28°52′26″E﻿ / ﻿37.281°K 28.874°D﻿ / 37.281; 28.874
Ülke:  Türkiye
İl: Denizli
İlçe: Beyağaç
Coğrafi bölge: Ege Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: (+90) 258
İl plaka kodu: 20
Posta kodu: 20590
Kızılcaağaç, Denizli'nin Beyağaç ilçesine bağlı bir mahalle.
Pınarönü, Beyağaç

| Pınarönü |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
Koordinatlar: 37°17′56″N 28°51′07″E﻿ / ﻿37.299°K 28.852°D﻿ / 37.299; 28.852
Ülke:  Türkiye
İl: Denizli
İlçe: Beyağaç
Coğrafi bölge: Ege Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: (+90) 258
İl plaka kodu: 20
Posta kodu: 20590
Pınarönü, Denizli'nin Beyağaç ilçesine bağlı bir mahalle.
Hasköy, Bulgaristan

Başlığın diğer anlamları için Hasköy sayfasına bakınız.
| Haskovo Khaskovo |
| --- | --- |
Şehir
Хасково

  Arma 
Haskovo
Ülke:  Bulgaristan
İl: Hasköy
İdare
 • Belediye Başkanı: Stanislav Dechev
Yüzölçümü
 • Şehir: 25.555 km²
Rakım: 203 m
Nüfus (2012)
 • Şehir: 75.641
 • Kent: 93.305
Zaman dilimi: UTC+02.00 (DAS)
 • Yaz (YSU): UTC+03.00 (DAYS)
Alan kodu: 038
Resmî site haskovo.bg
Hasköy (Bulgarca: Хасково, trl: Haskovo, Osmanlıca: خاصكوی), Bulgaristan'ın, Türkiye ile Yunanistan sınırına yakın, 96 000 nüfuslu bir kenttir. Yukarı Meriç vadisi boyunca uzanmaktadır.
Hasköy şehir merkezi
2001 Bulgaristan nüfus sayımında Hasköy ili geneli için 277.500 nüfus rakamı verilmiştir. Bulgaristan verilerine göre mensup olunan etnik grup ve anadil için beyana dayalı veriler 224.500 Bulgar, 31.250 Türk, 17.000 Çingene şeklindedir. Dini aidiyet konusunda 230.000 kişi Hristiyan, 34.000 kişi Müslüman olduklarını belirtmişler, 12.000 kişi bu konuda bildirimde bulunmamıştır.
Hak ve Özgürlükler Hareketi'nin (HÖH) Hasköy ilinden iki milletvekili bulunmaktadır; (Ramazan Atalay ve Hristo Biserov)
Hasköy'deki İvan Dimov Tiyatro binası.
1395 yılında inşa edilmiş bulunan ve hafif eğri minaresiyle dikkati çeken Hasköy Eski Camii Bulgaristan'ın en eski camisidir. Tütün tarımı bölgesinin merkezinde yer aldığından Bulgaristan'ın en büyük sigara fabrikaları Hasköy eyaletindedir. Ayrıca Avrupa-Türkiye kara yolu hattı üzerinde bulunmasından dolayı işlek bir merkezdir. Son yıllarda açılan lokantalar, oteller, kafeler sayesinde bir Batı Avrupa kenti görünümündedir.