Teruzor
Paleobiyoloji > Karasal hareket

Teruzorların kalça eklem yuvaları hafifçe yukarıya bakacak şekilde konumlanıştır ve femurun (uyluk kemiği) baş kısmı orta düzeyde iç kısma doğru bakmaktadır; bu da teruzorların dik bir duruşa sahip olduklarını düşündürmektedir. Bu, tıpkı süzülen kertenkelelerde olduğu gibi, muhtemelen uçuş sırasında uyluk kemiğini yatay konumda tutmayı sağlıyordu.
Teruzorların bipedal mi yoksa kuvadropedal mi olduklarına dair hatrı sayılır tartışmalar yaşanmıştır. 1980'lerde, Kevin Padian, Dimorphodon gibi uzun bacaklı daha küçük teruzorların uçmanın yanı sıra, aynı koşar guguklarda olduğu gibi iki ayağı üzerinde yürüyebildiğini ve hatta koşabildiğini ileriye sürdü. Ancak daha sonraları çok sayıda, bariz bir şekilde takip edilebilen, önde üç arkada dört tane parmağın olduğu teruzor ayak izleri bulunmuştur; bunlar dört ayak üzerinde yürüyen teruzorların bariz izleridir.
Fosilleşmiş ayak izleri, tıpkı ayılar ve insanlar gibi birçok mememlide olduğu gibi teruzorların, ayak tabanlarının tamamı yerle temas edecek şekilde durduğunu gösteriyor. Azhdarchidlerden ve tanımlanamayan birkaç türden gelen ayak izleri, teruzorların modern sürüngenlerin yayvan duruşunun aksine, çoğu modern kuş ve memelide olduğu gibi, enerji açısından verimli bir duruş olan, dört uzuvlarını neredeyse dikey şekilde vücutlarının altına alarak dik bir duruşla yürüdüklerini göstermektedir. Aslında, dik uzuvlar teruzor türlerinde yaygın olabilir.
Her ne kadar yerde hareket ederken hantal ve garip gösterilseler de kimi teruzor türlerinin anatomisi (özellikle pterodaktiloidler)
, onların yürümede ve koşmada maharetli olduğunu düşündürüyor. İlkin teruzorlar, büyük cruropatagiumların varlığı nedeniyle uzun süredir özellikle hantal hareket eden canlılar olarak kabul ediliyordu. Ancak onların da karada genel olarak verimli bir şekilde hareket edebildiği görülmektedir.
Azhdarchidler ve ornithocheiridlerin ön ayak kemikleri diğer teruzorlara kıyasla alışılmadık derecede uzundu ve özellikle Azhdarchidlerde kol ve el kemikleri (metakarpaller) sırım gibiydi. Ayrıca, bir bütün olarak değerlendirildiğinde, azhdarchidlerin ön uzuvları, genel hatlarıyla hızlı koşan toynaklı memelilerin uzuv oranlarına benzer bir yapıya sahipti. Bir diğer taraftan arka bacakları hız yapmaya uygun değildi ancak çoğu teruzora göre uzundular ve geniş adımlar atabilmelerine olanak sağlıyordu. Azhdarchid teruzorlar muhtemelen koşamasa da görece hızlı ve enerji açısından verimli bir şekilde hareket ettikleri düşünülmektedir.
Teruzorlarda el ve ayakların göreceli büyüklüğü (kuşlar gibi modern hayvanlar ile karşılaştırıldığında), onların karada nasıl bir hayat sürdüklerine dair bir gösterge teşkil edebilir. Azhdarchid teruzorları, vücut ölçülerine ve bacak uzunluğuna göre küçük ayaklara sahipti; ayak uzunluğu alt bacağın uzunluğunun yalnızca yaklaşık %25-30'u kadardı. Bu durum, azhdarchidlerin kuru ve daha katı zeminlerde yürümeye daha iyi adapte olduklarını gösteriyor. Pteranodonların ayakları biraz daha büyük iken (tibianın %47'si kadar) ctenochasmatoidler gibi filtreyle beslenen pterozorların çok büyük ayakları vardı (Pterodactylus'ta tibia uzunluğunun %69'u, Pterodaustro'da ise %84'ü) ve modern su kuşları gibi yumuşak ve çamurlu topraklarda yürümeye adapte olmuştu. Bariz şekilde ön ayakları yardımıyla kendini fırlatan ilkel teruzorlar, arka uzuvlarıyla sıçramaya oldukça iyi uyum sağlamışlardır, bu da onlarla Scleromochlus gibi arkozorlar arasında bir bağlantı olabileceğini düşündürmektedir.