stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
En İyi Erkek Oyuncu César Ödülü
Geçmiş > Enler

| Superlative | En İyi Erkek Oyuncu | En İyi Erkek Oyuncu | En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu | En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu | Tüm (En Çok Umut Vadeden Erkek Oyuncu dahil) | Tüm (En Çok Umut Vadeden Erkek Oyuncu dahil) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| En çok ödül alan erkek oyuncu | Michel Serrault | 3 | Niels Arestrup | 3 | Michel Serrault Niels Arestrup André Dussollier Mathieu Amalric | 3 |
| En çok aday gösterilen erkek oyuncu | Gérard Depardieu | 17 | André Dussollier Fabrice Luchini Guy Marchand Jean-Pierre Marielle | 5 | Gérard Depardieu | 17 |
| Hiç kazanmadan en çok aday  gösterilen erkek oyuncu | Patrick Dewaere | 5 | Jean-Pierre Marielle | 5 | Jean-Pierre Marielle | 7 |
| En çok aday gösterilen film | Le Sucre Tandem Itinéraire d'un enfant gâté Le Souper Ziyaretçiler Can Dostum | 2 | Metro Polis | 3 | Metro Protesto La Chambre des officiers Yeraltı Peygamberi | 4 |
| En yaşlı kazanan | Jean-Louis Trintignant | 83 | Michael Lonsdale | 80 | Jean-Louis Trintignant | 83 |
| En yaşlı aday gösterilen | Michel Bouquet | 89 | Jacques Dufilho | 86 | Michel Bouquet | 89 |
| En genç kazanan | Pierre Niney | 26 | Jacques Villeret | 28 | Pierre Niney | 26 |
| En genç aday gösterilen | Vincent Lacoste | 22 | Thomas Langmann | 23 | Vincent Lacoste | 22 |
Kazananlar > 1970'ler

| Yıl | Kazanan | Filmin İngilizce adı | Filmin özgün adı |
| --- | --- | --- | --- |
| 1976 (1.) | Philippe Noiret | The Old Gun | Le Vieux Fusil |
| 1976 (1.) | Victor Lanoux | Cousin, Cousin | Cousin, cousine |
| 1976 (1.) | Jean-Pierre Marielle | Cookies | Les Galettes de Pont-Aven |
| 1976 (1.) | Gérard Depardieu | Seven Deaths by Prescription | Sept morts sur ordonnance |
| 1977 (2.) | Michel Galabru | The Judge and the Assassin | Le Juge et l'assassin |
| 1977 (2.) | Alain Delon | Mr. Klein | Monsieur Klein |
| 1977 (2.) | Gérard Depardieu | The Last Woman | La Dernière Femme |
| 1977 (2.) | Patrick Dewaere | The Best Way to Walk | La Meilleure Façon de marcher |
| 1978 (3.) | Jean Rochefort | Drummer-Crab | Le Crabe-tambour |
| 1978 (3.) | Alain Delon | Death of a Corrupt Man | Mort d'un pourri |
| 1978 (3.) | Gérard Depardieu | This Sweet Sickness | Dites-lui que je l'aime |
| 1978 (3.) | Patrick Dewaere | Judge Fayard Called the Sheriff | Le Juge Fayard dit le Shériff |
| 1978 (3.) | Charles Denner | The Man Who Loved Women | L'Homme qui aimait les femmes |
| 1979 (4.) | Michel Serrault | Birds of a Feather | La Cage aux folles |
| 1979 (4.) | Claude Brasseur | A Simple Story | Une histoire simple |
| 1979 (4.) | Jean Carmet | The Sugar | Le Sucre |
| 1979 (4.) | Gérard Depardieu | The Sugar | Le Sucre |
Multiple nominations

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  2 nominations Gérard Lanvin (1 win)  Jacques Dutronc (1 win)  Pierre Niney (1 win)  Omar Sy (1 win)  Gaspard Ulliel (1 win)  Jean-Hugues Anglade  André Dussollier  Christophe Malavoy  Hippolyte Girardot  Jean Reno  Patrick Timsit  Jean-Pierre Darroussin  Pascal Greggory  Benoît Poelvoorde  Jean Dujardin  Jacques Gamblin  Jean Carmet  Yves Montand  François Damiens  |  3 nominations Michel Bouquet (2 wins)  Mathieu Amalric (2 wins)  Jean-Louis Trintignant (1 win)  Alain Delon (1 win)  Claude Brasseur (1 win)  Lambert Wilson  Gérard Jugnot  Alain Chabat  Albert Dupontel  Romain Duris  Jean-Pierre Marielle 4 nominations Jean Rochefort (1 win)  Philippe Torreton (1 win)  Vincent Cassel (1 win)  Michel Piccoli  Michel Blanc  Charles Berling  |  5 nominations Philippe Noiret (2 wins)  Patrick Dewaere  Jean-Pierre Bacri 6 nominations François Cluzet (1 win)  Vincent Lindon (1 win)  Fabrice Luchini 7 nominations Michel Serrault (2 wins) 12 nominations Daniel Auteuil (2 wins) 17 nominations Gérard Depardieu (2 wins)  |
One actor has the record of most consecutive nominations with 4 (which he achieved on 3 separate occasions): Gérard Depardieu (1976, 1977, 1978, 1979 / 1983, 1984, 1985, 1986 / 1988, 1989, 1990, 1991)
Adolf Hitler'in ölümüyle ilgili çelişkili açıklamalar

Adolf Hitler'in 30 Nisan 1945'teki ölümünün ardından, görgü tanıklarının yanı sıra ilk soruşturmaları yürüten ve bilgilerin açıklanmasını kısıtlayan Sovyetler Birliği'nden gelenler de dahil olmak üzere çeşitli çelişkili raporlar geldi. Hem Hitler hem de Eva Braun'un ölümleriyle ilgili nesnel gerçekler, cesetlerinin yakılmasıyla (Nazi görgü tanıklarına göre neredeyse kül olacak şekilde) büyük ölçüde gizlendi ve kimlik tespiti için yalnızca diş kalıntıları kaldı.
Haziran 1945'te Sovyetler, Hitler'in siyanürle öldüğüne ve Berlin'den kaçtığına dair bir sürü rivayet ortaya atmış, Josef Stalin de Temmuz 1945'te yaptığı konuşmada Hitler'in Berlin'den kaçtığını iddia etmiştir. 1968 tarihli Sovyet propaganda kitabı The Death of Adolf Hitler (Adolf Hitler'in Ölümü), Hitler'in zehirlenerek ve/veya bir darbe sonucu öldüğünü iddia etmektedir, ancak bu iddialar -yazar da dahil olmak üzere- Sovyet propagandası olduğu için büyük ölçüde gözden düşmüştür. Hitler'in cesedinin neredeyse tamamen yakılarak kül haline getirildiği söylenmektedir, bu da incelenecek bir ceset olmayacağı anlamına gelmektedir. Sovyetler Birliği tarafından sadece Hitler'in diş kalıntıları bulunmuştur.
Nazi görgü tanıkları, Hitler'in çalışma odasında kendisini başından vurduğu konusunda hemfikirdir, ancak ABD tarafından sorgulanan ilk kişi, Hitler Gençliği lideri Artur Axmann, şüpheli bir şekilde bunun ağızdan bir atış olduğunu iddia etmiştir. Batılı tarihçiler, başta Hitler'in uşağı Heinz Linge ve SS-Sturmbannführer Otto Günsche olmak üzere diğer görgü tanıklarının ifadelerine dayanarak Hitler'in kendisini şakağından vurduğu sonucuna varmışlardır. Bunlar ve diğer görgü tanıkları, cesetlerin konumu ve nasıl ortadan kaldırıldıkları da dahil olmak üzere çeşitli ayrıntılar konusunda birbirleriyle ve nadiren de olsa yıllar içinde yaptıkları açıklamalarda kendileriyle çelişirler. Batılı tarihçiler bu tutarsızlıkların hafıza hatalarından kaynaklanabileceğini düşünürken, bazı kişilerin (örneğin Hitler'in şoförü Erich Kempka ve SS-Rottenführer Harry Mengershausen) gerçek dışı veya son derece ihtimal dışı iddialarda bulunduğunu kabul etmektedir.
Adolf Hitler'in ölümü

Ana madde: Adolf Hitler'in ölümü
22 Nisan 1945'te Kızıl Ordu, Berlin Muharebesi sırasında Führerbunker'e yaklaşırken, Hitler sonuna kadar şehirde kalacağını ve sonra kendini vuracağını ilan etti. Aynı gün Schutzstaffel (SS) doktoru Werner Haase'ye en güvenilir intihar yöntemleri hakkında sorular sordu; Haase, bir doz siyanür ile kafaya bir kurşun sıkılmasını önerdi. SS doktoru Ludwig Stumpfegger Hitler'e birkaç kapsül prusik asit (hidrojen siyanür) verdi, Hitler başlangıçta bu kapsülleri kullanmayı planladı ancak daha sonra bu kapsüllerin içindeki zehirin etkinliğinden şüphe duydu. Kapsüllerin içindeki zehirin etkinliğini doğrulamak için, zaten köpeği Blondi'yi Sovyetlerin eline geçmesin diye öldürmek niyetinde olan Hitler, Dr. Werner Haase'den bir tanesini Blondi üzerinde test etmesini emretti ve köpek anında öldü. Hitler tamamen teselli edilemez hale geldi. 30 Nisan öğleden sonra Hitler, sığınaktaki çalışma odasında Eva Braun ile birlikte intihar etti (tarihçiler tarafından Walther PP veya PPK silahından çıkan bir kurşunla olduğu tespit edilmiştir). Eski Reich propaganda bakanı ve Hitler'in Almanya şansölyesi olarak halefi olan Joseph Goebbels, Reichssender Hamburg radyo istasyonunu bilgilendirerek Hitler'in 1 Mayıs gecesi öldüğüne dair ilk haberi verdi; öğleden sonra bir spiker Hitler'in Bolşevizm'e karşı savaşan bir kahraman olarak öldüğünü iddia etti.
Üstad Ahmed Lahori

Üstad Ahmad Lahori (Farsça: استاد احمد لاهوری), İmparator Şah Cihan döneminde 1632-1654 yılları arasında Agra'da inşa edilen Tac Mahal'in baş mimarıdır. Üstad Ahmed, Babür İmparatorluğu döneminde Pencap'lı Müslüman bir mimardı. Lahor kentinden geldiği için "Lahori" lakabını almıştır. Mimarisi, Hint-İslam ve İran mimari tarzlarının bir birleşimidir ve dolayısıyla Hint-Pers kültürünün önemli bir örneğidir. Baş mimarlığını yaptığı Tac Mahal, UNESCO Dünya Mirası listesine alınmıştır.
Anguilla başbakanı

| Anguilla Başbakanı Premier of Anguilla |
| --- | --- |
Anguilla Arması
Görevdeki Ellis Webster 30 Haziran 2020 tarihinden beri
Atayan: Anguilla valisi
Oluşum: 10 Şubat 1976
Açılışı yapan: Ronald Webster
Anguilla Başbakanı, Britanya Denizaşırı Toprakları'ndaki Anguilla hükûmetinin başıdır. Başbakan, Birleşik Krallık hükümdarı Kraliçe II. Elizabeth adına Anguilla Valisi tarafından atanmaktadır.
Anguilla başbakanlarının listesi

Ronald Webster : 10 Şubat 1976 - 1 Şubat 1977
Emile Gumbs : 1 Şubat 1977 - 28 Mayıs 1980
Ronald Webster : 28 Mayıs 1980 - 12 Mart 1984
Emile Gumbs : 12 Mart 1984 - 16 Mart 1994
Hubert Hughes : 16 Mart 1994 - 6 Mart 2000
Osbourne Fleming : 6 Mart 2000 - 16 Şubat 2010
Hubert Hughes : 16 Şubat 2010 - 23 Nisan 2015
Victor Banks : 23 Nisan 2015 - 30 Haziran 2020
Ellis Webster : 30 Haziran 2020 - günümüz
Allée de châtaigniers à La Celle-Saint-Cloud

| --- | --- |


Sanatçı: Alfred Sisley
Yıl: 1865
Tür: Tuval üzerine yağlıboya
Boyutlar: 129 cm × 208 cm (51 in × 82 in)
Konum: Petit Palais, Paris
La Celle-Saint-Cloud'daki Kestane Ağaçları Bulvarı veya Fontainebleau Ormanı'nın Kenarı, Alfred Sisley tarafından La Celle-Saint-Cloud'daki ormanda yapılmış bir 1865 ön-Empresyonist tablodur. 1867'in Paris Salonu tarafından reddedildi ve 1877'de Jean-Baptiste Faure tarafından satın alındı. Tabloyu hala asılı olduğu Petit Palais'a 1921'de veren Joseph Duveen tarafından 1919'da satın alındı.
Tüfek, Mikrop ve Çelik

| --- | --- |

Yazar: Jared Diamond
Konular: Coğrafya, sosyal evrim, medeniyetler tarihi, etnoloji
Yayım: 1997 (1. Basım)
Yayımcı: TÜBİTAK Yayınları
ISBN: 975-403-271-8
Tüfek, Mikrop ve Çelik: İnsan Topluluklarının Yazgıları, Kaliforniya Üniversitesi coğrafya ve fizyoloji profesörü Jared Diamond'un 1997'de yazdığı kitabın adıdır. 1998'de kurgusal olmayan genel eser dalında Pulitzer Ödülü ve En İyi Bilim Kitabı dalında Aventis ödülü kazanmıştır. Temmuz 2005'te National Geographic Society tarafından kitaba bağlı kalarak çekilen bir belgesel PBS'de yayınlanmıştır.
Kitap aynı zamanda Tüfek, Mikrop ve Çelik: İnsanlığın son 13.000 yıllık kısa hikâyesi adıyla da yayınlandı. Kitap Avrasya hegemonyasının fikri, ahlaki veya doğuştan genetik üstünlüğe sahip olduğu iddiasını reddederken, Avrasya medeniyetlerinin (Kuzey Afrika da dahil) nasıl hayatta kaldıklarını ve diğerlerini nasıl ele geçirdiklerini açıklamaya çalışıyor. Diamond, insan toplulukları arasındaki güç ve teknoloji farkının çevresel faktörlerden kaynaklı olduğunu çeşitli güçlendirilmiş olumlu geri bildirimlere dayandırarak savunuyor. Kültürel veya genetik farklılıkların Avrasyalıları avantajlı kıldığını (örneğin, yazılı dil veya bölgesel hastalıklara karşı Avrasyalıların direncindeki gelişim) fakat bu avantajların Avrasyalıların gen yapılarından dolayı değil, coğrafyanın toplumlar ve kültürler üzerindeki etkisinden dolayı ortaya çıktığını iddia ediyor.
Özet

Kitabın önsözü Diamond'un Papua Yeni Gine'li politikacı Yali ile olan diyaloğuyla başlıyor. Diyalog daha sonra Yali'nin halkıyla, o topraklarda 200 yıl boyunca hükmeden Avrupalıların güç ve teknoloji alanlarındaki gözle görülür farklılıklarına ve bu farklılıkların hiçbirinin Avrupalıların herhangi bir genetik üstünlüğüyle alakalı olmadığı noktasına doğru gidiyor. Yali yerel dilde "icat ve işlenmiş ürün" için kullandıkları "cargo" kelimesini kullanarak soruyor: "Beyazların neden bu kadar çok kargosu yani işlenmiş ürünü ve icadı var ve biz Yeni Ginelilerin neden bu kadar az?"
Diamond aynı sorunun her yere uygulanabildiğini fark eder: "Avrasya kökenli insanlar... dünyaya refah ve güç noktasında hükmediyorlar." Diğer toplumlar, sömürgeci güçleri başlarından attıktan sonra bile hala refah ve güç konusunda duraksama yaşıyorlar. Ve daha başka toplumlar "kırıp geçirildiler, zapt edildiler ve hatta bazı durumlarda Avrupalı sömürgeciler tarafından yok edildiler." diyor. Diğer kıtaların insanları (Sahra altı Afrikalılar, Amerika yerlileri, Avustralya Aborjinleri ve Yeni Gineliler ve Güneydoğu Asya'nın asıl sakinleri) büyük ölçüde zapt edildi, yerleri değiştirildi ve bazı uç durumlarda -Amerika yerlileri, Avustralya Aborjinleri ve Güney Afrikalı yerli halk Khoisan gibi örneklere gönderme yapılıyor - Avrasyalılar ve Bantu'lar gibi tarım tabanlı toplumlar tarafından büyük ölçüde yok edildiler. Buz çağından sonra tarımın erken geliştiği toplumların, askeri ve politik yönden ileride olmalarına bağlıyor bu durumu. Gücün ve başarıların orantısız olarak dağılmasına açıklamalar getiriyor.
Jared Diamond özetle, tarihin seyrini, dört önemli faktörün belirlediğini söylüyor.
Potansiyel tahıllar ve ehlileştirilebilen hayvanların ulaşılabilirliği
Tarımın yayılmasına yön veren kıta ekseninin yerleşimi
Kıtalar arasında bilginin transferi
Nüfus büyüklüğü
Bu nedenle yazar, dünyadaki tüm toplumlar arasındaki farklılıkların coğrafya ile açıklanabileceğini iddia eder. Kitap, insanlığın buzul çağından bugüne uzanan gelişimini, dünya coğrafyasının çok geniş bir kısmını kapsayacak şekilde kurgusal bir dille anlatır.
Özet > Başlık

Kitabın ismindeki tüfek, mikrop ve çelik sırasıyla, tarımla uğraşan toplumların diğerlerini zapt etmesi ve onlara hükmetmesi, sayıca bazen üstün olmamalarına rağmen üstün silahları sayesinde askerî güç elde etmelerine (tüfek); Avrasya kökenli hastalıkların bu hastalıklara karşı bağışıklığı olmayan yerel nüfusu zayıflatıp azaltması ve dolayısıyla üzerilerindeki kontrolü kolaylaştırmasına (mikrop) ve merkezi hükûmetin milliyetçiliği ve güçlü askerî birlikleri desteklemesi (çelik), referans içerir. Kitap aynı zamanda coğrafyayı da kullanarak Avrupalıların nasıl üstün bir askeri teknoloji geliştirdiklerini ve Avrupa ve Asyalıların nasıl bazı hastalıklara karşı bağışıklık kazandıklarını, aynı zamanda bu hastalıkların Amerika'daki yerel halkla kurulan ilk iletişimden sonra salgın şeklinde o halkları nasıl harap ettiğini de gösteriyor. Avrasya yaklaşık 13,000-15,000 yıl önce son Buzul Çağı'ndan sonra, coğrafik, iklimsel ve çevresel olarak en faydalı çıkan kıta olmuştur.
Entelektüel arka plan

Diamond çevresel faktörlerin insanlık tarihinde büyük etki yarattığını savunan ilk kişi değildir. 1850'lerin sonunda, Henry Thomas Buckle bu konuda araştırmalar yapmış ve daha sonra uygun iklim ve toprakların ve buna bağlı olarak üretilen fazla yiyeceğin bir nüfusun refahına önemli katkılarda bulunduğunu yazmıştır. Deprem ve sel gibi doğal afetlerin az olduğu yerlerde yaşayan insanların daha az batıl inanç sahibi olduklarını ve buna bağlı olarak daha hızlı entelektüel gelişim kaydettiklerine inanmıştır.
1930'larda, Fransa'daki Annales School'da coğrafya, tarih ve sosyoloji kullanılarak uzun süreli tarihi yapılar üzerinde bir araştırma yapıldı. Araştırmacılar coğrafya, iklim ve toprak kullanımının etkilerini incelediler. 1960'lardan sonra coğrafya ABD'de akademik disiplinlerden neredeyse çıkarılmasına karşın, pek çok coğrafya kökenli tarihsel teori 90'lı yıllarda yayınlandı. Buna ek olarak, insanın doğadaki aktivitelerini inceleyen çevresel tarih bölüm olarak yükselmeye başladı.
William H.McNeill de, ilk baskısı 1977'de yapılan "Plagues and Peoples" adlı eserinde benzer tezler ileri sürmüştür. Özellikle salgın hastalıkların yayılma şekilleri, bu hastalıkların  tarih içinde geçirdiği evrimler ve tüm bu hastalıkların çeşitli toplulukların uygarlıklarına yaptığı çok büyük etkiler, 20. yüzyıl sonuna kadar tarihçiler tarafından hemen tamamen ihmal edilmişti. Oysa bu etki sanıldığından çok daha önemliydi. McNeill kitabında buna dair kanıt niteliğinde birçok tarihi olguyu açıklar.
Tepkiler

Tüfek, Mikrop ve Çelik, hem beğenenler hem de yaklaşımını reddedenler olmak üzere çok geniş bir alanda ilgi ve tepki gördü. Farklı disiplinleri güçlü bir şekilde sentezlemesinden ötürü 1998'de kurgusal olmayan genel eser dalında Pulitzer Ödülü, En İyi Bilim Kitabı dalında Aventis ödülü ve Bilim Kitapları dalında Royal Society Rhône-Poulenc ödülü kazandı. Temmuz 2005'te National Geographic Society tarafından kitaba bağlı kalarak çekilen bir belgesel PBS'de yayınlandı. Kitap TÜBİTAK Yayınları tarafından Türkçeye çevrildi.
Eleştiriler

Eleştirmenler kitabın tarım, ekonomi ve politik büyüme arasındaki ilişkiyi analiz eden kültürel evrimciler Leslie White, Julian Steward ve Ester Boserup ile tarım, Avrupa yayılmacılığı ve hastalıklar arasındaki ilişkiyi analiz eden tarihçiler William McNeill ve Alfred Crosby'nin eserlerinin bir türevi olduğunu savunurlar.
Eleştiriler aşağıdaki gibi üç ana maddede toplanır:
Eleştiriler > Avrupamerkezci determinizm

2000'de yayınlanan kitabında antropolog ve coğrafyacı James Morris Blaut "Tüfek, Mikrop ve Çelik"'i çevresel determinizm teorisini canlandırdığı için eleştirdi ve kitabın yazarı Diamond'ı modern Avrupamerkezci tarihçilere örnek olarak gösterdi. Blaut, Diamond'ın "Avrasya" ve "yenilik" kelimelerini bol kullanarak Orta Doğu ve Asya'da geliştirilen teknolojik icatların okuyucuyu Batı Avrupa'nın icatları kanısına yönlendirdiğini söyler. Blaut, Diamond'un Avrasya'nın sıcak bölgelerinin dışında kalan yerlerde yetişen ve besin değeri yüksek mahsulleri görmezden geldiğini ve hafife aldığını belirtir.
Eleştiriler > Politik etkenler

Askeri tarihçi ve muhafazakâr siyasi yazar Victor Davis Hanson, Diamond'ın Batı egemenliğinin ırksal olmadığı savına katılır fakat Hanson Batı kültürünün özellikle politik özgürlük, kapitalizm, bireycilik, cumhuriyetçilik, rasyonalizm ve tartışma kültürü gibi bazı asli unsurlarının bu toplulukları etkilediğini savunur. Hanson, Diamond'ın kafasının tarih konusunda çok karışık olduğunu ve çevre faktörünün ilgisiz olduğunu söyler.
Aktivasyon fonksiyonu

Yapay sinir ağındaki bir nöronun aktivasyon fonksiyonu, nöronun girdilerinden gelen değerlerin toplamını kullanarak nöronun çıktısını hesaplamaya yardımcı olan matematiksel fonksiyondur. Aktivasyon fonksiyonu doğrusal olmadığı sürece, sadece birkaç nöron kullanılarak bile karmaşık problemler çözülebilir.
Ayrıca Bakınız

Yapay sinir ağları
Lojistik fonksiyon
Erdin Bircan

| Erdin Bircan> Türkiye Büyük Millet Meclisi  25, 26 ve 27. Dönem Milletvekili |
| --- | --- |
Görev süresi 23 Haziran 2015 - 18 Kasım 2018
Seçim bölgesi: Haziran 2015 - Edirne  Kasım 2015 - Edirne  2018 - Edirne
Kişisel bilgiler
Doğum: 24 Eylül 1959(1959-09-24) Hasköy, Enez, Edirne, Türkiye
Ölüm: 18 Kasım 2018 (59 yaşında) Ankara, Türkiye
Ölüm nedeni: Beyin kanaması
Partisi: Cumhuriyet Halk Partisi
Evlilik(ler): Bahriye Bircan
Çocuk(lar): 2
Mesleği: İş insanı, siyasetçi
Erdin Bircan, (d. 24 Eylül 1959, Hasköy, Enez, Edirne - ö. 18 Kasım 2018, Ankara), Türk iş insanı ve siyasetçi. TBMM 25, 26 ve 27. dönem Edirne milletvekilidir.
Yaşamı ve kariyeri

Lise mezunu olan Bircan, özel sektörde yöneticilik yaptı. Trakyalı Yöneticiler ve İş Adamları Derneği Başkan Yardımcılığı görevinde bulundu. Keşan Ticaret ve Sanayi Odası, İstanbul Tekstil Konfeksiyon İhracatçıları Birliği, İstanbul Ticaret Odası, İstanbul Sanayi Odası, Atatürkçü Düşünce Derneği ve Beşiktaş Spor Kulübü üyesiydi. TBMM 25, 26 ve 27. dönem Edirne milletvekilidir. Evli ve 2 çocuk babasıydı.
Parti çalışması için gittiği Iğdır'da 30 Temmuz 2018 günü beyin kanaması geçiren ve Ankara'da yoğun bakımda tedavi gören Erdin Bircan, 18 Kasım 2018 günü öldü. 19 Kasım 2018 tarihinde Selimiye Camii'nde düzenlenen cenaze töreninin ardından Edirne'nin Enez ilçesine bağlı Hasköy köyünde toprağa verildi.
Khvandamir

Giyaseddin Muhammed'in eserinden bir örnek
Gıyaseddin Muhammed, yaygın olarak Khvandamir (1475/6 – 1535/6) olarak da bilinir; Timurlu, Safevi ve Babür imparatorluklarında aktif olan bir Pers tarihçisiydi. Esas olarak İran'ın evrensel tarihi olan Habib al-siyar ("Siyerin sevgilisi") ile tanınır.
Khvandamir'in bir diğer dikkate değer eseri olan Kanun-ı Hümayuni ("Hümayun'un kanunları"), Babür imparatoru Hümayun'un (h. 1530-1540, 1555-1556), hükümdarlığının erken dönemi hakkındaki bir biyografidir.
Khvandamir, Hindistan'ın Delhi kentindeki Nizameddin Evliya'nın (ölümü 1325) türbesinin yanına gömüldü.
Bağdadi Mahmudi

Bağdadi Mahmudi, 2008
el-Bağdadi Ali el-Mahmudi (Arapça: البغدادي علي المحمودي), (1946), 5 Mart 2006 tarihinden itibaren Libya Genel Halk Komitesi başkanı (başbakan) idi. Doğum ve Jinekoloji konusunda uzmanlaşmış bir tıp derecesine sahipti.
Bir doktor olarak eğitildi ve 1992 yılında Sağlık ve Sosyal Güvenlik Bakanı olarak atandı. 1997 yılında bu bakanlık Süleyman el-Gamari tarafından değiştirildi ve o andan itibaren 2000 yılına kadar Halk Komiteleri İşleri Bakanı oldu. 2000 yılında yedi ay boyunca (Mart-Eylül arası) Hizmetler İşleri başbakan yardımcısı oldu. Sonradan beş ay boyunca Altyapı, Kentsel Planlama ve Çevre İşlerinden Sorumlu Bakanı ve altı ay sonra da İnsan Kaynakları İşleri Bakanı oldu. Eylül 2001'de Üretim İşlerinden sorumlu başbakan yardımcısı olarak atandı. 7 Mart 2004 tarihinde, Libya başbakan yardımcısı (Genel Halk Komitesi Sekreter Yardımcısı) oldu.
5 Mart 2006 tarihinde Genel Halk Komitesi Sekreteri olarak Libya hükûmetinin başbakanı olarak atandı.
Politikaları

Bir reformcu olarak kabul edilir, ancak bir Teknokrat'dan daha fazla değildir.
2006 yılında Genel Halk Komitesi Sekreteri ve Devrim Komiteleri İrtibat Bürosu başkanı oldu. Ayrıca Libya Yatırım Otoritesi ve Libya Petrol ve Doğal Gaz Konseyi başkanlığını yürüttü.
26 Şubat 2011 tarihinde Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi, Bağdadi'ye seyahat yasağı getirdi. 1 Eylül 2011 tarihinde Genel Halk Komitesi başkanı (başbakan) görevi sona erdi.
Mart 1994 Fenerbahçe SK olağan seçimli genel kurulu

Mart 1994 Fenerbahçe SK olağan seçimli genel kurulu veya 72. Fenerbahçe SK Olağan Kongresi, Fenerbahçe Spor Kulübü'nün Başkanını belirlemek için 6 Mart 1994 tarihinde Sosyal Tesisler'de gerçekleştirilen olağan seçimli kongredir. Kongre, Fenerbahçe Kongre Divan Kurulu Başkanı Adnan Alptekin'in başkanlığında yönetilmiştir. Yapılan seçim sonucunda Güven Sazak, 2. kez Fenerbahçe Spor Kulübü'nün başkanı seçilmiştir.
Kongre süreci ve adaylar

Fenerbahçe Spor Kulübü tüzüğüne göre yönetimin görev süresinin dolması nedeniyle kulüp olağan seçimli genel kurula gitti. Mevcut başkan Güven Sazak bir kez daha başkanlığa aday oldu. Sazak, "yapamadığımız şeyler var, onları bitirmekten yanayım" diyerek kongreden 2 yıl daha görev istedi. Başkanlığın bir bayrak yarışı olduğunu ve iki yıl sonra bir daha aday olmayacağını açıkladı. Eski Başkan Tahsin Kaya, Sazak'a destek verdiğini açıkladı ve kardeşi Recep Ali Kaya, Sazak'ın yönetim kurulu listesinde yer aldı.
Vefa Küçük, Birleşik Grup'un desteklemesi halinde aday olacağını açıkladı. Günay Çıtal'ın Birleşik Grup'a sağlığını gerekçe göstererek başkan adayı olmayacağını açıklaması üzerine Vefa Küçük grubun desteği ile başkan adaylığını ilan etti  ve "geliri giderinden fazla olan bir Fenerbahçe" hedeflediğini açıkladı. Başta Dereağzı'na yapılacak spor kompleksi olmak üzere tesisleşme sözü verdi Umur Türe, daha önce başkan adayı olduğunu açıklasa da Vefa Küçük'ün birleşme çağrısı üzerine Küçük lehine adaylıktan çekildi ve Küçük'ün yönetim kurulu listesinde yer aldı. Eski Başkan Ali Şen de "9 ay önce söz verdim" diyerek Vefa Küçük'e desteğini açıkladı.
Kongre günü

Kongre'nin ilk günü olan 5 Mart'ta Sazak'ın adayı olan Adnan Alptekin divan başkanlığına seçildi. 1994 yılı bütçesi 312 milyar 375 milyon TL (eski para ile) olarak kabul edildi ve yönetim ibra edildi. Haysiyet divanına sevkedilen üyelerin affı veya ihracı oylandı. 4 bin 500 üyenin oy kullanma hakkı olduğu açıklandı. Kongredeki en tartışmalı olay Aziz Yıldırım'ın yönetim kurulu listesinden çekilmesiydi. Yıldırım, Köksal Özbek'in listede olması nedeniyle Sazak'ın listesinden çekildi. Daha sonra Özbek konusunda anlaşma sağlanmasına rağmen Sazak'ın listesine başka birini alması sebebiyle Yıldırım listede yer almadı. Aziz Yıldırım ise kongre günü sabahında Güven Sazak'ın oy pusulasını zarfın içine koyup "iki sene sonra görüşürüz" diyerek salondan ayrıldı.