stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Honda NC700 serisi
NC 700S

Honda'nın 2012 yılında piyasaya sürdüğü 700cc (670) motor hacmi kapasiteli,çift silindirli, Naked tipli motosiklet modelidir.
Motor Sıvı soğutmalı, 4-zamanlı, 8 sübaplı, SOHC paralel 2 silindirli
Motor hacmi (cc) 670cm3
Silindir çapı x strok (mm) 73 X 80mm
Sıkıştırma oranı 10,7:1
Yakıt sistemi PGM-FI Elektronik Yakıt Enjeksiyon Sistemi
Maks. Güç (kW@dev/dak) 38/6,250 (50,8 ps)
Maks. Tork (Nm @ dev/dak) 60/4750
Ateşleme Bilgisayar kontrollü, dijital transistörlü, elektronik avanslı
Çalıştırma Elektrik
Şanzıman 6 vites
Güç aktarımı O-ring zincirli
Boyutlar (UxGxY) (mm) 2,195 X 760 x 1,130mm
Tekerlekler arası mesafe (mm) 1,525mm
Sele yüksekliği (mm) 790mm
Yerden açıklık (mm) 140mm
Yakıt kapasitesi (litre) 14,1lt.
Tekerlekler : 120/70-17 160/60-17
Ön Alüminyum döküm
NC 700S
Mihrimah Belma Sekmen

| Mihrimah Belma Sekmen> Türkiye Büyük Millet Meclisi  24, 25, 26 ve 27 Dönem Milletvekili |
| --- | --- |
Görev süresi 28 Haziran 2011 - 14 Mayıs 2023
Seçim bölgesi: 2011 - İstanbul (I) Haziran 2015 - İstanbul (I) Kasım 2015 - İstanbul (I) 2018 - İstanbul (I)
Kişisel bilgiler
Doğum: 20 Şubat 1961 (63 yaşında) Erzurum, Türkiye
Milliyeti: Türk
Partisi: AK Parti
Bitirdiği okul: İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi
Mesleği: Hukukçu, avukat, siyasetçi
Mihrimah Belma Sekmen (d. 20 Şubat 1961, Erzurum), Türk siyasetçi ve avukat.
Hayatı ve kariyeri

İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi mezunudur. BSS Hukuk Bürosunu kurdu ve özel hukuk alanında avukat olarak çalıştı. İstanbul Barosu Kadıköy Temsilcisi ve Kadıköy Hukukçular Derneği Üyesi oldu. Turizm Bakanlığı Müşavirliği ve Türkiye Denizcilik İşletmesi Yönetim Kurulu Üyeliği görevlerinde bulundu. Kadın Girişimciler Derneği (KAGİDER) Kurucu Üyeliği, İstanbul Kadın Araştırmalar Merkezi (İKAM) Yönetim Kurulu Üyeliği, İş ve Kadın Derneği (KOZA) Danışma Kurulu Üyeliği, Çocuk İstiyorum Dayanışma Derneği (ÇİDER) Üyeliği, DEİK Türk-Katar İş Konseyi Başkan Yardımcılığı görevlerini üstendi. Adalet ve Kalkınma Partisi Kurucular Kurulu Üyesi oldu. TBMM XXIV. XXV. XXVI. ve XXVII. Dönem İstanbul milletvekilidir. TBMM Dilekçe Komisyonu Başkanlığı görevinde bulundu. Evli ve bir çocuk annesidir.
Ağustos 2023 itibarıyla Halkbank Yönetim Kurulu üyesidir.
Artemis 1
Görev profili

Ayrıca bakınız: Orion (uzay aracı) ve Space Launch System
Artemis I, Space Launch System'in Blok 1 varyantı ile fırlatıldı. Blok 1 aracı bir ana kademe, iki beş segmentli katı yakıtlı roket güçlendiricisi (SRB'ler) ve bir üst kademeden oluşuyordu. Ana kademe, daha önce Space Shuttle görevlerinde uçmuş dört RS-25D motoru kullanıyordu. Ana kademe ve güçlendiriciler kalkış anında 39.000 kN (8.800.000 lbf) veya yaklaşık 4.000 metrik ton itme kuvveti üretti. Geçici Kriyojenik İtme Kademesi (ICPS) olarak bilinen üst kademe, Delta Kriyojenik İkinci Kademesini temel alıyordu ve Artemis I görevinde tek bir RL10B-2 motoru tarafından destekleniyordu.
Yörüngeye girdikten sonra ICPS motorunu ateşleyerek Ay doğrultusuna giriş (TLI) manevrası gerçekleştirdi ve böylece Orion uzay aracı ve 10 CubeSat uydusu Ay'a doğru bir yörüngeye yerleştirildi. Orion, ICPS'ten ayrıldıktan sonra Ay'a doğru yolculuğuna devam etti. Orion'un ayrılmasının ardından ICPS Kademe Adaptörü, bilimsel araştırma yapmak ve teknoloji gösterileri gerçekleştirmek için on CubeSat uydusunu konuşlandırdı.
Orion uzay aracı, Ay'ın etrafında uzak bir ters yön yörüngede (DRO) geçirdiği altı gün de dahil olmak üzere uzayda yaklaşık üç hafta geçirdi. Ay yüzeyine yaklaşık 130 km (80 mi) yaklaştı (en yakın yaklaşım) ve Dünya'dan maksimum 432.210 km (268.563 mi) mesafeye ulaştı.
| Tarih> Fırlatma  | Zaman (UTC)> Fırlatma  | Olay> Fırlatma  |
| --- | --- | --- |
| 16 Kasım | 06:47:44 | Ateşleme |
|  | 06:49:56 | Katı roket hız kazandırıcı ayrıldı |
|  | 06:50:55 | Hizmet modülü kaportası atıldı |
|  | 06:51:00 | Fırlatma iptal sistemi atıldı |
|  | 06:55:47 | Çekirdek kademesi ana motor kapatıldı |
|  | 06:55:59 | Çekirdek kademesi ve ICPS ayrıldı |
|  | 07:05:53 – 07:17:53 | Orion güneş panelinin açılması |
|  | 07:40:40 – 07:41:02 | Yerberi yükselme manevrası |
|  | 08:17:11 – 08:35:11 | Ay doğrultusuna giriş (TLI) ateşlemesi |
|  | 08:45:20 | Orion/ICPS ayrıldı |
|  | 08:46:42 | Üst kademe ayrılma ateşlemesi |
|  | 10:09:20 | ICPS yerleştirme ateşlemesi |
Artemis I görevinin özeti
Ay'a varış noktası
| 16 Kasım | 14:35:15 | İlk yörünge düzeltme ateşlemesi |
| 17–20 Kasım |  | Varış seyrüsefer aşaması |
| 21 Kasım | 12:44 | Motor tahrikli uçuş ateşlemesi |
Ay yörüngesi
| 21–24 Kasım |  | Uzak ters yön yörüngeye geçiş (DRO) |
| 25-30 Kasım |  | Uzak ters yön yörüngede (DRO) |
| 1 Aralık | 21:53 | Ters yön yörünge ayrılma ateşlemesi |
| 1–4 Aralık |  | Ters yön yörüngeden çıkış |
Dünya'ya dönüş
| 5 Aralık | 16:43 | Geri dönüş için motor tahrikli uçuş |
| 5–11 Aralık |  | Geri dönüş |
| 11 Aralık | 17:40:30 | Denize iniş |
Görev profili > Görev profili animasyonu

Artemis I'in Animasyonu
Yer merkezli eylemsiz referans çerçevesi
Ay ile birlikte dönen yer merkezli referans çerçevesi
Abdullah Tukay

| Abdullah Tukay   Ğabdulla Tuqay   عبدالله توقای   Габдулла Тукай |
| --- | --- |
Tukay'ın portresi (1910'lar)
Doğum: 26 Nisan 1886 Kışlavıç, Kazan Bölgesi, Rus İmparatorluğu
Ölüm: 15 Nisan 1913 (26 yaşında) Kazan, Rus İmparatorluğu
Ölüm sebebi: Tüberküloz
Meslek: Şair, Yazar, Yayımcı
İmza

Abdullah Muhammed Arif oğlu Tukay (Tatarca: Габдулла Мөхәммәтгариф улы Тукай / Тукаев ; Ğabdulla Möxəmmətğarif ulı Tuqay / Tuqayev) veya Abdullah Tukay (Tatarca: Ğabdulla Tuqay; 26 Nisan 1886 - 15 Nisan 1913), Tatar halk şairi, yazar ve yayımcı.
Modern İdil Tatar edebiyatı ve dilinin kurucularındandır. Şiirleri birçok dile çevrilmiştir. İki ciltte toplann şiirlerinin yanını sıra siyasi makale ve fıkralar kaleme almış; çocuk edebiyatı alanında da önemli eserler vermiştir.
Yaşamı

26 Nisan 1886'da Kazan bölgesi Kışlavıç adlı kentinde doğdu. Babası iyi bir medrese öğrenimi görmüş olan köy imamı Muhammed Arif, annesi Üçili kasabasından Ziynetullah Bey'in kızı Memdude Hanım'dır. Babasını henüz bebekken, annesini ise 4 yaşında iken kaybetti. Akrabaları tarafından büyütüldü ve çok zor bir çocukluk geçirdi. Farklı köylerdeki ailelerin yanına evlatlık verildi. Öğrenimine Kırlay'daki mahalle mektebinde başladı. 1895 yılında Cayık'taki halasının yanına geldi ve Buhara usulü eğitim veren Mutiullah medresesinde ve medresenin hemen yanındaki Rus sınıfında eğitimine devam etti.
Eniştesi Ali Asgar Osmanov'nun ölümünden sonra medresede kalmaya, küçük çocuklara ders vererek, matbaalarda mürettiplik yaparak hayatını kazanmaya başladı. Medresedeki öğrenimi sırasında Tatar edebiyatı ile halk edebiyatını incelikleriyle öğrendi, Arapça, Farsça, Rusça, Başkurtça, Türkçe gibi ve diğer halkların edebiyatları, Şark felsefesi ile aruz teorisini hocasının oğlu olan ve o dönemde medresede ders veren Kamil Muti'den öğrendi. Kamil Mutii hayatını doğrudan etkiledi; köye onun getirdiği Türkçe ve Arapça gazete ve yayınları takip etti. İstanbul'dan gelerek medreseye devam eden Türk ceditçisi Abdülveli onu Türkçe ve Fransız edebiyatları ile tanıştırdı.
Tukay daha sonra Kamil Muti'nin çıkardığı Fikir, El Asrü Cedit gazetelerinde, Uklar dergisinde faal olarak çalıştı. Bu organların hem mürettibi, hem musahhihi, hem yazarlarından birisi, hem de redaktörü idi. 1905 yılının başında Sosyal Demokratlar organı olan Uralets gazetesine mürettip (dizgici) olarak girdi. Medreseden ayrılarak eski hayat tarzına fikren tavır aldı.
Medresede okurken şiirler yazmaya başlayan Tukay, ilk şiirlerini Fikir gazetesinde yayımladı. Daha sonraları ise El-Asru’l-Cedid ve Nur gazetelerinde şiirler yazdı. Ceditçilik hareketinin ateşli bir destekçisi idi. Daha önce Osmanlı edebiyatına yakın şiirler yazan Tukay, 1905 İhtilali'nden sonra şiirlerini Tatarca yazmaya başladı ve Cayık dışında da geniş halk kitlelerince tanındı. Kazan Türkleri arasındaki batıl inançları, köhnemiş zihniyet ve kurumları, softa din adamlarını eleştiren yazılar ve şiirler kaleme aldı. Eleştiri yazıları, onun şöhretini artırdı.
Tukay 1907 yılının sonbaharında Kazan'a döndü. Ali Asgar Kemal ile birlikte Yeşin (Şimşek), onun kapatılmasının ardından Yalt-Yult adlı mizah dergisini çıkardı; El-İslâh gazetesinde de sık sık yazdı. Konu ve kahramanlarını halk edebiyatından alan eserleriyle büyük üne kavuşan Tukay, "Halk şairi" unvanını aldı. Ancak hayatı maddi sıkıntı içinde ve sağlık sorunlarıyla uğraşarak geçti. 1911 yılında vereme yakalandı. 15 Nisan 1913 tarihinde 26 yaşındayken Kılyaçkın Hastanesi'nde öldü.
Türkiye'de ismi Tarsus'ta bulunan bir sokağa ve Ankara'da Anıtkabir'in önünde bulunan caddeye verilmiştir.
Tuğan tel

İ tuğan tel, i matur tel, ətkəm-ənkəmneñ tele!
Dönyada küp nərsə beldem sin tuğan tel arqılı.
İñ elek bu tel belən ənkəm bişektə köyləgən,
Annarı tönnər buyı əbkəm xikəyət söyləgən.
İ tuğan tel! Hərwaqıtta yərdəmeñ berlən sineñ,
Keçkenədən añlaşılgan şatlığım, qayğım minem.
İ tuğan tel! Sində bulğan iñ elek qıylğan doğam:
Yarlıqağıl, dip, üzem һəm ətkəm-ənkəmne, Xodam!
Tukay hastanede
İstanbul, Eyüpsultan'daki Gabdulla Tukay Parkı'nda yer alan heykeli
Tuğan tel ("Ana Dil") onun en ünlü şiirlerinden biridir. (Ses: Bulat Şaymi, 2024).
İran'daki Yahudilerin tarihi

İran'daki Yahudilerin tarihinin başlangıcı Antik çağın son zamanlarına rastlar. Dini kitaplar olan Yeşaya, Daniel, Ezra ve Nehemya kitaplarında Yahudilerin Pers İmparatorluğu'ndaki yaşamı ve deneyimleri aktarılmıştır. Ezra kitabında, Pars Krallarının Yahudilerin Kudüs'e dönmesine ve Tapınağın tekrar inşa edilmesine izin verdiği yazılıdır; "İsrail Tanrısı'nın buyruğu ve Pers kralları Koreş'in, Darius'un, Artahşasta'nın buyrukları uyarınca tapınağın yapımını bitirdiler." Yahudi tarihi için önemli olan bu olay M.Ö. 6. yüzyılda gerçekleşti ve bu sırada İran'da köklü ve etkili bir Yahudi cemaati bulunmaktaydı.
V. Şalmaneser'in M.Ö. 722'de Kuzey İsrail Krallığını fethedip İsrailoğullarını (bkz. Kayıp On Kabile) Horasan'a esarete göndermesiyle başlayan Yahudi diyasporasından başlayarak, Yahudiler bugünkü İran topraklarında 2700 yıldan uzun süredir yaşamaktadır. Babilliler, M.Ö. 586'da Judea'daki Yahudileri sürgüne gönderdiler. Antik İran'a göç eden Yahudiler kendi cemaatlerinin içinde yaşadılar. Antik Fars Yahudilerinin cemaatlerinin mekanı İran ile sınırlı olmayıp aynı zamanda Afganistan, Azerbaycan, Kuzeybatı Hindistan, Kırgızistan, Pakistan, Tacikistan, Türkmenistan ve Özbekistan'dadır.
Bazı cemaatler diğer Yahudi cemaatlerinden soyutlanmışlardır, bu nedenle "Fars Yahudisi" deyimi, dilsel veya coğrafi birliği simgelemekte olup aynı tarihi paylaştıkları anlamına gelmemektedir. Pars İmparatorluğu'nun zirveye ulaştığı anda ülkedeki Yahudi nüfusunun tüm nüfusa oranının %20 olduğu düşünülmektedir. Encyclopædia Britannica'ya göre: "İran Yahudileri geçmişlerini M.Ö. 6. yüzyıla, Babil Sürgününe dayandırır; Ermeniler gibi, etnisitelerini, dillerini ve dini kimliklerini korumuşlardır." Fakat, Kongre Kütüphanesi çalışmalarına göre, "Asırların geçmesiyle İran Yahudileri fiziksel, kültürel ve dilsel olarak gayri-Yahudi nüfusa kıyasla ayırt edilemez hale gelmiştir. Yahudilerin çoğu anadil olarak Farsçayı kullanmakta olup çok küçük bir grup Kürtçe konuşmaktadır."
Büyük Kiros hakimiyeti altında Yahudiler

M.Ö. 6. yüzyılda, Nebukadnezar, Yehuda Krallığı'ndaki Yahudileri (İbranileri) üç kez Babil'e sürdü. Bu üç ayrı sürgün Yeremya kitabında aktarılmıştır. İlk sürgün, Yehoyakin zamanında M.Ö. 597'de, Kudüs Tapınağı'nın kısmen yağmalanmasının ardından gerçekleşti. Bundan on bir yıl sonra, Sıdkiya döneminde, Yahudiye halkı ayaklanınca şehir yerle bir edildi ve sürgünlerin devamı geldi. Beş yıl sonra da, Yeremya üçüncü bir sürgünün gerçekleştiğini yazar. Babilliler Ahameniş İmparatorluğu'na yenilince, M.Ö. 537'de Büyük Kiros, Yahudilerin anavatanlarına dönmelerine bir ferman ile izin verdi ve kırk bin Yahudinin bu ayrıcalıktan faydalandığı söylenmektedir. Önceki Asur ve Babil hükümdarlarının aksine, Kiros Silindiri'nde de yazdığı gibi, Kiros Yahudilere dinlerini özgürce uygulama izni verdi.
İkinci Tapınak dönemi

Ana madde: Kudüs Tapınağı
Kiros, yıkılan Birinci Tapınağın bulunduğu yerde İkinci Tapınağın inşa edilmesini buyurdu fakat inşaat tamamlanmadan öldü. Kısa süren II. Kambises hakimiyetinden sonra Pars İmparatorluğu'nun başına geçen Darius, Tapınağın tamamlanması emrini verdi. Bu, Hagay ve Zekeriya peygamberlerin azimli tavsiye ve tembihleriyle teşvik edildi. Tapınak, Yahudilerin sürgünden gelmesinden yirmi yıl sonra, M.Ö. 515'in baharında resmen ibadete açıldı.
İkinci Tapınak dönemi > Haman ve Yahudiler

Ester kitabı'nda, Haman, Agag soylusu ve Pars İmparatoru Ahaşveroş'un veziri olduğu anlatılır, dinbilimcilere göre bu kişinin M.Ö. 6. yüzyılda yaşamış I. Serhas olma ihtimali vardır. Haman ve karısı Zereş, antik İran'daki Yahudileri öldürmek için bir düzen hazırladılar. Fakat, bu planlar Kraliçe Ester ve Mordehay tarafından ortaya çıkarılınca Haman ve onun on oğlu asıldı. Ester kitabında anlatılan bu olay Yahudilerce Purim bayramı olarak kutlanır.
İkinci Tapınak dönemi > Partlar dönemi

Yahudi kaynaklar Partların bir etkisinden veya isminden bahsetmemektedir.
Part Krallığı, uydu krallıkların dağınık halde birleşmesinden oluşmaktaydı. İmparatorlukta bir merkezi sistemin olmaması sakıncalar doğuruyordu, örneğin Nehardea'da Yahudilerin korsan bölgeleri vardı. Partların hoşgörülü olması, Ahameniş İmparatorluğu'nun hoşgörüsü kadar efsaneviydi. Az sayıda Adiabene kralının bile Yahudiliğe geçtiği görülmüştür. Bu tip olaylar, sadece Partların hoşgörülü olduklarıyla kalmayıp kendilerini Büyük Kiros imparatorluğunun bir devamı olarak görmelerini göstermekteydi. Partlılar Yahudi azınlıkları koruyordu; bir Yahudi deyişi de Partlıların Yahudiler ile ilgili görüşlerini de özetlemektedir: "Ne zaman ki bir Partlı hücumcunun İsrail Diyarında bir mezara zincirlendiğini görürsün, o zaman Mesihin gelmesi yakındır."
Babil Yahudileri, Judea'daki dindaşlarıyla aynı görüşte olduklarından onlarla birlikte Vespasian'a karşı savaşmak istiyordu; fakat savaşa başlamak için Trajan önderliğindeki Romalıların Partlara saldırmasını beklediler. Babil Yahudilerinin ayaklanması, Roma'nın Babil'i henüz ele geçirmediğini gösteriyordu. Philon buradaki yüksek sayıdaki Yahudilerden bahsediyordu; şüphe yok ki Yahudi nüfusu Kudüs'ün düşmesinden sonra artmıştı. Babil, Kudüs'ün düşmesinden sonra Yahudilerin merkezi haline gelmişti. Şüphesiz, Bar Kohba İsyanı'nın hüzünle bitmesi bölgedeki Yahudi nüfusunu artırdı.
Babil Yahudileri, özellikle David hanedanlığından gelenler, muhtemelen sundukları hizmetlerden dolayı, Part kralları tarafından durumları yükseltildi; bu zamana kadar sırf "vergi toplayıcıları" olanlara prensliğe yakışır bir onursal unvan olan, "Sürgündekilerin lideri" anlamına gelen "Reş Galuta" denmeye başlandı. Dış etkiler olmadan kendi iç işlerini geliştirebilmek için merkezi otorite verildi.
İkinci Tapınak dönemi > Sasani dönemi

3. yüzyılın başlarında Pars etkisi tekrar yükselmeye başladı. 226'nın kışında, I. Ardeşir, Part kralı IV. Erdevân'u tahtından edip Arsak hakimiyetine son verdi ve meşhur Sasani hanedanlığını kurdu. Dini hoşgörünün olduğu Partlarda Helenistik etki devam ederken Sasaniler Fars yaşamına yoğunlaştı, Pehlevi dilinden yana durdu ve eski monoteistik din olan Zerdüştlüğü devletin resmî  dini yaptı. Bu, diğer dinlere karşı baskıya dönüştü. Kral II. Bahram zamanından gelen ruhbani Zerdüşt yazıtlarda, aralarında Yahudilik, Hristiyanlık ve Budizmin de bulunduğu bir din listesinde bu dinlerin nasıl "ezildiği" anlatılmaktadır.
I. Şapur'un Yahudilere olan yaklaşımı dostaneydi. Şmuel ile olan arkadaşlığı sayesinde Yahudi cemaati avantaj sağladı. II. Şapur'un annesi Yahudiydi, bu da Yahudi cemaatine bir takım avantajlar ve dini özgürlük getirdi. Bu dönemde yaşayan Babilli Talmudist haham Rava ile arkadaştı. Bu arkadaşlık sayesinde Pers İmparatorluğu'ndaki Yahudilere karşı konulan baskıcı  kurallar hafifletildi. Rava, çabuk düşünen en başarılı öğrencisi Abaye'yi Şvur Malka (Kral Şapur) olarak çağırmaktaydı.
Hristiyanlar ve Yahudiler arada bir zulümlere maruz kalıyordu fakat Yahudiler İsfahan gibi şehirlerde kompakt şekilde yaşadıkları için genel zulümlerden Hristiyanlar kadar etkilenmediler. Genelde, iki zulüm arasından uzun zaman geçerdi ve bu aralarda Yahudi öğretileri yükselişe geçerdi. 5. yüzyılda Yahudiler, II. Yezdigirt ve I. Firuz hükümdarlıkları döneminde zulümlerle karşılaştılar.
İslamiyet sonrası > Erken İslamiyet dönemi (634 - 1255)

İslam İran'da yayıldıktan sonra Yahudiler, Hristiyan ve Zerdüştçüler ile birlikte zimmi statüsüne girdiler; bu, İslam imparatorluğunda düşük tabaka halk oldukları anlamına geliyordu. Zimmiler dinlerini özgürce uygulayabilmekteydi fakat cizye denen vergi ödemek zorundaydılar. Zimmiler, sosyal ve yasal olarak bazı unsurlardan yoksun kalmak zorundaydılar; örneğin, silah sahibi olamazlar, ata binemezler, davada Müslümanlar olduğu zaman mahkemede şahit olarak kullanılamazlardı; Müslümanlardan farklı olduklarını gösteren giysiler giymek zorundaydılar. Bazen bu kısıtlamalar hafifletilmişse de genel olarak eşitsizlik Moğol istilasına kadar devam etti.
İslamiyet sonrası > Moğol hakimiyeti (1256 - 1318)

1255'te Moğollar, Hülagû Han önderliğinde Perslere saldırıp 1257'de Bağdat'ı ele geçirdi, böylece Abbasi hanedanlığına son verdiler. Moğollar, İran ve çevre bölgelerde Moğol İmparatorluğu'nun bir parçası olan İlhanlıları kurdular. İlhanlılara göre her din eşitti dolayısıyla liderler zimmi statüsünü ortadan kaldırdılar. İlhanlıların hükümdarlarından Argun Han, idari yönetimde Yahudiler ve Hristiyanları tercih etti, hatta Sa'd al-Daula isimli bir Yahudiyi kendine vezir olarak atadı. Bu atama, ulema sınıfı tarafından hoş karşılanmadı ve Argun'un 1291'de ölümünden sonra al-Daula öldürüldü ve bir süre Müslüman nüfus tarafından Yahudilere din güdümlü saldırılar düzenlendi. Dönemin Hristiyan tarihçisi Bar Hebraeus, Yahudilere karşı yapılan vahşet için "ne dil söyleyebilir, ne kalem yazabilir" demiştir.
Gazan Han'ın 1295'te İslam'a geçmesiyle İran Yahudileri için durum daha da kötüye gitti ve tekrar zimmi statüsüne düşürüldüler. Gazan Han'ın ardılı Olcaytu bazı Yahudilere İslam'a geçmesi için baskı yaptı. Din değiştiren Yahudilerin en bilinenlerinden biri, Olcaytu'nun meclisinde kariyerini geliştirmek için İslam'a geçen doktor, tarihçi ve devlet adamı Raşid el Din Hamadani'dir. Hamadani, yalan suçlamalarla, Olcaytu'yu zehirleme suçundan infaz edildi ve kellesi, memleketi olan Tebriz'da günlerce dolaştırılıp "Tanrı'nın adını istismar eden Yahudinin kafası; Tanrı'nın laneti üzerinde olsun!" diye tezahurat yapıldı. Bundan 100 yıl sonra Miranşah Raşid al-Din'in mezarını parçaladı, cesetten arda kalanlar Yahudi mezarlığına gömüldü. Raşid el-Din'in olayında da görüldüğü gibi İran'da İslam'a geçen Yahudilere, çoğu İslam ülkesinde İslam'a geçen Yahudilerin aksine farklı davranılıyordu. Diğer ülkelerde, din değiştirenler benimsenip toplum içinde asimile olurken İran'da Yahudilikten İslam'a geçenler hala atalarının dinleriyle etiketleniyordu.
Modern İran > Pehlevi Hanedanı (1925 - 1979)

Pehlevi Hanedanı başa geldiğinde modern refomlar yürürlüğe sokuldu, böylece Yahudilerin yaşamı büyük ölçüde iyileşti. Şii ruhban sınıfının gücü azaldı ve Yahudilere ve diğer dini azınlıklara uygulanan kısıtlamalar kaldırıldı. Rıza Şah, Yahudilerin topluca din değiştirmesini ve Yahudilerin saf olmadığı inancını yasakladı. Modern İbranice Yahudi okulların müfredatına girdi ve Yahudi gazeteri basılmaya başlandı. Yahudilere, devlet memuru olma hakkı verildi. Fakat, Yahudi okulları 1920'lerde kapandı. Toplumsal görüşün anti-Yahudi olduğu bir ortamda Rıza Şah'ın Nazi Almanyası sempatizanı olması, olası bir zulüm sebebiyle Yahudi cemaatini korkuttu.
İsrail'in kurulması, merkezi hükûmetin zayıflaması, ruhban sınıfının yükselişe geçmesi ve Rıza Şah ile Başbakan Muhammed Musaddık arasındaki politik gerginlik nedenleriyle 1948'den 1953'e kadar anti-Yahudi hisler arttı. Eliz Sanasarian'a göre, 1948-1953 yılları arasında, çoğu fakir olan İran Yahudilerinin üçte biri İsrail'e göç etti. Tarihçi David Littman, bu zamanda İsrail'e göç edenlerin sayısının 70,000 olduğunu belirtmektedir.
1953'te Musaddık'ın makamından indirilmesi sonrasındaki Şah Muhammed Rıza Pehlevi dönemi İran Yahudilerinin en varlıklı dönemi oldu. 1970'lerde, İran Yahudilerinin %10'u fakir, %80'i orta ve %10'u zengin sınıfı oluşturuyordu. Yahudiler, İran nüfusuna göre küçük bir yüzdeyi oluşturmasına rağmen, İran Bilim Akademesi'nin 18 üyesinden ikisi, 4000 üniversite hocasından 80'i ve 10,000 doktordan 600'ünü İranlı Yahudiler oluşturuyordu.
1979'daki İslam Devrimi'nden önce İran'da 80,000 Yahudi vardı. Yahudiler genellikle Tahran (60,000), Şiraz (8000), Kermanşah (4000), İsfahan (3000), Huzistan Eyaleti şehirlerinde, Keşhan, Tebriz ve Hamedan'da yaşamaktaydı.
İslam Devrim'i sırasında, Tahran'daki varlıklı Yahudiler ve Esfahan ve Kerman köyleri civarındaki Yahudiler başta olmak üzere İran Yahudilerinin çoğu ülkeyi terk etti. 1979'ların sonunda ülkeden ayrılan Yahudilerin sayısının 50,000 ila 90,000 arasında olduğu tahmin edilmektedir.
1948'de İsrail kurulmadan önce Urmiye'de 700 Aramca konuşan Yahudi bulunmaktaydı, bu sayı 2006 itibarıyla 2'ye düşmüştür.
Modern İran > İslam Cumhuriyeti (1979'dan bugüne)

İsrail 1948'de kurulduğu zaman İran Yahudilerinin tarihi merkezi olan Tahran'da yaklaşık 140,000 ila 150,000 Yahudi yaşıyordu. İsrail'in kurulmasından bu yana nüfusun %85'i başta İsrail ve ABD olmak üzere yurtdışına göç etti; özellikle İran İslam Devrimi sonrasından nüfus 100,000'den 40,000'e düştü. 16 Mart 1979'da, Yahudi cemaatinin onursal lideri Habib Elghanian "yolsuzluk", "İsrail ve Siyonizm ile temasta olma", "Allah'ın düşmanlarıyla arkadaşlık yapma", "Allah ve temsilcileriyle savaşta olma" ve "ekonomik emperyalizm" sebeplerinden tutuklandı. İslam devrim mahkemesince yargılanıp 8 Mayıs'ta idam edildi. Habib, casusluk sebebiyle idam edilen 17 İran Yahudisinden biridir.
İran'daki Yahudilerin sayısıyla ilgili farklı görüşler vardır. 1980'lerin ortaları ve sonlarından 20,000-30,000 Yahudinin yaşadığı düşünülüp bu sayı 1990'ların ortalarında 35,000'e yükselmiştir. Bugün ise, yaklaşık 25,000'i Tahran'da olmak üzere 40,000'de az Yahudi olduğu sanılmaktadır. Yine de, İran, Ortadoğu'da İsrail'den sonra en çok Yahudi barındıran ülkedir.
İran'daki Yahudilerin durumuyla ilgili fikir ayrılıkları bulunmaktadır. Kimileri İran İslam hükûmetinin Yahudiler ile İsrail ve Siyonizmi karıştırmadığını ve zorluklarla karşılaşmadıklarını belirtirken kimileri de İslam'i hükûmetin Yahudi okullarına Müslüman yetkililer atadıklarını ve Şabat günü okulları açtıklarından şikayet etmektedir. Bu şikayette bulunan İran Yahudi gazetesi hükûmeti yerdiği için 1991'de hükûmet tarafından kapatıldı.
Büyük Kiros, İbranilerin Kudüs'e dönüp şehri tekrar inşa etmelerine izin verirken.
Nizami'nin İbranice diline tercüme edilmiş "Hüsrev ve Şirin" eseri.
Hamedan Yahudileri, 1918.