Sahra Wagenknecht Birliği
Siyasi pozisyonu > Politikalar ve siyasi tutumlar > Kültürel Meseleler

Partinin göç karşıtı olması, toplumsal cinsiyeti kapsayıcı dile kuşkuyla yaklaşması ve trans hakları gibi bazı kültürel açıdan muhafazakâr duruşları olduğu düşünülmektedir. Parti, göç karşıtı tutumunu Alman refah devletini korumanın bir yolu olarak sunarken, bu devletin işleyebilmesi için toplumsal dayanışmaya ihtiyacı olduğunu ve kitlesel göçün bunu bozabileceğini savunmaktadır. Wagenknecht şöyle demektedir: "Refah devleti ne kadar güçlüyse, aidiyet duygusu da o kadar fazla olacaktır. Çünkü insanların sosyal yardım alanlarla hiçbir bağı yoksa, bir noktada bu yardımlar için ödeme yapmayı reddedeceklerdir.”
Wagenknecht göçü desteklemeyi sol bir duruştan ziyade “piyasa liberali” bir duruş olarak değerlendirmektedir: "Angela Merkel'in CDU'su esnekliği, ekonomik liberalizmi, küreselleşmeyi ve yüksek düzeyde göçü, yani insanlara güvenlik ve destek sağlayan uyumu ve değerli karşılıklı bağları zayıflatan bir politikayı temsil ediyor". Parti, göçün geldiği ülkeler için net bir kaybı temsil ettiği için sömürücü olduğunu ifade etmekte ve göçü "zengin ülkelerin insan kaynaklarının kaymağını yemesi için uygun bir yol" olarak görmektedir. Aynı zamanda BSW, göçün sadece sosyal yardım harcamaları değil, aynı zamanda okullarda ve konutlarda yer olmaması nedeniyle Almanya'daki yaşam kalitesini düşürdüğünü ileri sürmektedir. Wagenknecht'e göre refah devleti vatandaşların sadakatine ve vergi ödeme istekliliğine dayanmaktadır ve “eğer bir ülkenin vatandaşları ile vatandaş olmayanlar arasında artık bir fark kalmamışsa, elbette bir devletin nüfusunu özel bir şekilde koruma görevi de kalmamıştır”. Bunun sonucunda refah ve sosyal desteğin ortadan kalkacağını belirtmektedir.
Parti, Almanca dilinde cinsiyete göre yapılan değişiklikleri eleştirmektedir. Wagenknecht, herkesin "kendi bildiği gibi yaşaması gerektiğini" ancak Almanya'da "geleneksel aileye sahip insanların artık kendilerini değerli hissetmediği ve beyaz, erkek ve heteroseksüel birinin neredeyse bunun için özür dilemek zorunda kaldığı" yönünde bir sıkıntı olduğunu savunmuştur. Bavyera'da Markus Söder tarafından yürürlüğe konulan ve cinsiyet konusunda geleneksel Alman gramerinin kullanılmasını zorunlu kılan yasayı örnek göstererek okullarda ve kamu kurumlarında "toplumsal cinsiyet yasağı" getirilmesini savunmuştur. Parti ayrıca yasal olarak cinsiyet değiştirmeye ilişkin düzenlemelerin gevşetilmesine karşı çıkmaktadır. Wagenknecht böyle bir yasanın "ebeveynleri ve çocukları sadece ilaç lobisine fayda sağlayan bir ideoloji için kobay haline getirdiğini" düşünmektedir.
Wagenknecht, kendisini ve partisini, mavi yakalı işçileri ve yoksulları ihmal etme pahasına kimlik siyasetine ve "ahlaki üstünlük tavrına" odaklanan "yaşam tarzı solcuları" olarak gördüğü kesimle arasına mesafe koymaya çalışmaktadır. Ana akım sol partilerin, göç baskısı ve denizaşırı pazar rekabeti nedeniyle dezavantajlı duruma düşen emekçileri "küreselleşme kaybedenleri" olarak tanımlayarak bu kesimi yalnız bıraktığını ifade etmektedir. Wagenknecht, bu "yaşam tarzı solculuğunu" Avrupa'da sağ popülizmin yükselişinin ardındaki ana neden olarak tanımlamaktadır:
Sol liberalin kibri, sağcıların siyasi alan kazanımlarını besler. Sağcı saldırılar ne kadar gürültülü olursa, sol liberaller de kendilerini o kadar haklı hissederler. Naziler göçe karşı mı? Dolayısıyla göçü eleştiren herkes kripto Nazi olmalı... SPD ve Sol Parti, ... çoğunluklara cazip bir programla hitap etmek yerine, AfD'nin seçim zaferlerine yardımcı olurken, onu önde gelen “işçi partisi” haline getirdiler. Tamamen teslimiyetçi bir tavırla Yeşilleri de entelektüel ve siyasi avangard olarak kabul ettiler. Bu da solcuların tek başlarına çoğunluğu kazanma şansını ortadan kaldırdı.
BSW diğer sol partileri elitizm ve "eğitimde yeni ayrıcalıklar" ile suçlamakta, kentli akademisyenlerin egemenliğine girdiklerini ve artık toplumun alt sosyoekonomik sınıflarını temsil etmediklerini belirtmektedir. Parti dayanışmayı vurgulamakta, belirli eyalet ve bölgelere bağlılık hisseden “herhangi bir yerdeki” işçileri “herhangi bir yerdeki”, “küreselleşmiş elitler” ile karşılaştırmaktadır. Geleneksel aile değerlerine ve bölgesel kimliklere vurgu yapan parti, sosyal ilerlemeciliği "insanlara güvenlik ve destek sağlayan uyumu ve değerli karşılıklı bağları zayıflatan" piyasa-liberal politikaların bir uzantısı olarak eleştirmektedir.