Balkan Savaşlarında Arnavut Katliamları
Görgü Tanığı Bildirimleri

12 yıl boyunca İngiliz antropolog Edith Durham bölgeyi gezerek Arnavutluk ve Arnavutlar hakkında bilgi sahibi oldu.  Durham, Ağustos 1912'de Karadağ'daydı, Karadağ'ın sınır boyunca savaş hazırlıklarını gördü ve İngiliz basınını uyardı; Karadağ'ın Osmanlıları bir çatışmaya kışkırtmaya çalıştığını düşündü ve Karadağ Kralı I. Nikola'nın ordusuna Arnavutluk'a topçu ateşi açmasını emrettiğinde düşmanlıkların patlak vermesine tanık oldu.  Savaş başladığında, Durham İngiliz basınına haber gönderdi; bir süre Karadağ'dan gelen tek savaş muhabiriydi.  Durham, gazetelerin "makalelerini kestiğini ve hatta değiştirdiğini" öğrenmeden önce Evening Chronicle ve Manchester Guardian için yazdı.
Çatışmanın başlarında, Durham (bir hemşire) Kızıl Haç ile yardım çalışmalarına katıldı ve vahşetlerin farkına vardı. Düşmanlıkların yakınında, yerle bir edilen köyleri ve mültecileri anlattı; bazıları müştemilatlara sığınmak zorunda kaldı.  Sırp ve Karadağlıların davranışları hakkında sert bir iddianame yazarak evleri yıkılan binden fazla aileyi ziyaret etti ve Karadağlıların Arnavutlara karşı olumsuz bakış açısına dikkat çekti.  Durham, Kosova'da geçirdiği zamanı "kahramanlık" olarak gören ve "Luma'nın kadınlarını ve çocuklarını süngülemekten" bahsederken "neredeyse gülmekten boğulacak" bir Sırp subayı gibi cephe askerleriyle karşılaştı.  Diğer memurların yeni edinilen topraklarda "kimsenin kirli dili konuşmaya cesaret edemeyeceğini" (Arnavutça)  söylediğini duydu ve ona açıkça Katolik ve Müslüman Arnavutları Ortodoks Hristiyanlığa dönüştürmek için kullanılan şiddeti anlattılar.  Karadağ-Arnavutluk sınırında Durham, "komutanları" için "burun kesme" ve diğer sakatlamaları tanımladı.  Karadağ ordusunun eylemleri nedeniyle Kral Nicholas ile olan dostluğunu sona erdirdi.  Arnavut liderliği, bölgedeki orduların uyguladığı şiddete karşı çıkarak Durham'ın raporlarını milliyetçi söylemlerini güçlendirmek için kullandı.
Sosyalist bir Kiev gazetesi tarafından Balkan Savaşları'nı ele alması için gönderilen Lev Troçki, Arnavutlara yönelik şiddet hakkında haber yaptı.   Üsküp'ün Sırp kontrolüne geçmesinden birkaç gün sonra Troçki, şehirdeki ve çevresindeki durumu anlattı.  Savaş alanında değildi, Makedonya'daki "dehşetlerden" söz eden bir Sırp arkadaşı gibi tanıklarla yaptığı tartışmalardan edindiği bilgileri derledi.  Arkadaş Üsküp'e seyahat etmek için askeri bir geçiş izni almıştı ve Troçki'ye şunları söyledi:
... "... Dehşet aslında eski sınırı geçer geçmez başladı. Akşam beşe kadar Kumanovo'ya yaklaşıyorduk. Güneş batmış, hava kararmaya başlamıştı. Ama gökyüzü ne kadar karanlık olursa, alevlerin korkulu aydınlığı ona karşı o kadar parlak bir şekilde göze çarpıyordu. Etrafımızda yanmalar devam ediyordu. Bütün Arnavut köyleri ateş sütunlarına çevrilmişti;... Tüm ateşli monotonluğu içinde bu resim Üsküp'e kadar tekrarlandı... Üsküp'e varmadan iki gün önce, bölge sakinleri Vardar üzerindeki ana köprüde, yani şehrin tam merkezinde, başları kesik görülen Arnavut cesetlerinin yığını altında sabah uyanmışlardı.. Bazıları bunların “komitacılar” [çetnikler] tarafından öldürülen yerel Arnavutlar olduğunu, bazıları ise cesetlerin Vardar suları tarafından köprüye indirildiğini söyledi. Açık olan şey, bu başsız adamların savaşta öldürülmedikleriydi."
Troçki'nin Sırp arkadaşının anlatımı, Sırp birliklerinin Üsküp'teki eylemlerine atıfta bulundu: Arnavut sakinlerine yönelik yağma, kundaklama ve işkence, bunlar hakkında kamuoyu önünde konuştular.  Üsküp'teki vahşetlerin çoğu, geceleri Sırp milisleri tarafından işlendi; sabah ana köprüde Vardar Nehri'nde yüzlerce başsız Arnavut cesedi vardı.  Cesetlerin savaş zayiatı olmadığı kesin olsa da, bölgeden Arnavutlar olup olmadığı veya yukarı Vardar'dan aşağı süzüldükleri bilinmiyordu.  Arnavut köyleri yakıldı ve düzensiz birlikler öldürmek ve yağmalamak için evleri işgal etti.  Troçki'nin Sırp arkadaşı, Üsküp'ün askeri bir kamp haline geldiğini ve Sırp köylü birliklerinin Arnavut evlerinden yiyecek, hayvan ve kapı ve pencereleri yağmaladığını söyledi.  Sırp subayın gaddarlığından tiksindiğini ifade etti, ancak bir onbaşı ona komitacılardan (paramiliterlerden) farklı olduklarını söyledi. Onbaşıya göre, ordu "on iki yaşından küçük kimseyi öldürmez", ancak "komitacılar vahşi bir spor olarak cinayet, soygun ve şiddete girerler".  Ordu yetkilileri, orduda yarattıkları utanç nedeniyle bazı komitacıları evlerine gönderdi.  Sırp muhbir, Troçki'ye "et çürüyor, insan eti olduğu kadar öküz eti de" yazdı; çatışma insanları "acımasızlaştırdı" ve "insani yönlerini" kaybetmelerine neden oldu. Troçki'nin Sırp arkadaşı, Kosova'da eylemlerini "tavuk kızartmak ve Arnautları [Arnavutları] öldürmek" olarak nitelendiren bir onbaşıyla karşılaştı. Ama biz bundan bıktık." Troçki, Kievskaya Misl'e verdiği raporda, "Ekim 1912'deki Sırp işgalinin ardından Makedonya ve Kosovalı Arnavutlara karşı işlenen zulümler" hakkında yazdı.  Sırbistan Kralı I. Petar ön saflarda gezerken, mühimmat kurtarmak için Arnavutların ölümüne sopayla vurulması gerektiğini söyledi.  Troçki, vahşeti anlatan birkaç mektup yazdı: "Kanlı insanları izlerken 'nesnel olarak' burnunu sürebilen ve yukarıdan kışkırtılan, savunmasız insanları katleden bir birey, grup, parti veya sınıf tarih tarafından kınanmıştır. daha canlıyken çürümek ve solucan yemiş olmak".
Bir İngiliz Dışişleri Bakanlığı raporunda, Üsküp'teki İtalyan konsolosundan gelen : "Sırp birlikleri tarafından işlenen vahşet ve onların mümkün olduğu kadar çok Arnavut sakininin kökünü kazımak gibi açık niyetleri" taşıdığını belirten bir telgrafa dikkat çekildi. Doğu Demiryolunda gözetmen olarak çalışan İsviçreli bir mühendis, Belgrad'daki İngiliz büyükelçiliğine Sırp birliklerinin gelişinden sonra Üsküp'ü ayrıntılı olarak anlatan bir rapor sundu.  Raporda, Sırpların Müslüman nüfusa yönelik davranışlarının "her yönden zalimce" olduğu ve "amacı onların tamamen yok edilmesi" olduğu görülüyor.  Mühendis, silah sesinin günün erken saatlerinde başladığını ve geç saatlere kadar devam ettiğini yazdı; mahkûmlara kötü davranıldı ve memurlar yargılanmadan vuruldu:  "Belirli yerlerdeki askerlere, imha amacıyla sekiz yaşından itibaren tüm Arnavutların öldürülmesi emri verildi. Sırplar hastalara, kadınlara ve çocuklara kötü davrandılar." Raporunda camilerin yıkılması, köylerin yerle bir edilmesi ve Vardar Nehri'nde yüzen yaklaşık 500 cesedin anlatıldığı; "Arnavutlar çaresizdi".