stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Ömer Asım Aksoy
Ana yazım kılavuzu ve imla kılavuzu > Bileşik sözcükler tartışması

Aksoy başkanlığında hazırlanan Ana Yazım Kılavuzu ile TDK'nın İmla Kılavuzu'nun öne sürdüğü yazım kuralları arasındaki farklara ilişkin bir örnek olarak Ana Yazım Kılavuzu'ndan "bileşik sözcükler" bölümü örnek verilebilir. Bu bölümde kurul şu tartışmayı öne sürmüştür:
"-Bileşik sözcükler-
Bunlar, adından da anlaşılacağı üzere, bitişik yazılan birden çok sözcükten oluşur. Birbiriyle birleştirilemeyen sözcükler topluluğuna "bileşik sözcük" adı verilmemesi gerekir. Oysa yeni Dil Kurumunun "İmla Kılavuzu", bitişik yazmadığı sözcükleri "bileşik" saymıştır. Örneğin ev ve yurt kelimeleriyle kurulan birleşik kelimeler ayrı yazılır: Bakım evi, doğum evi, öğrenci yurdu...' sözleri arasında verdiği örnekleri ayrı yazmasına karşın "birleşik" saymıştır. Biraz aşağıda da birleştirmede yer alan her kelime, kendi eski anlamını saklamış olabilir. Bu tür birleşik kelimeler ayrı yazılır: Ses uyumu, yer çekimi... demiştir. Bu sözler içinde de kimi "birleşik" sözcüklerin ayrı yazılacağını ileri sürmüştür. (...) Burada bileşik sözcüklerin yazımı konusunda Dil Kurumunca çıkarılan "İmla Kılavuzu"nun verdiği ölçüye katılamadığımızı bildirmek istiyoruz. Bu kılavuz, birleştirmede yer alan sözcüklerin, kendi anlamlarını korumakta ise ayrı yazılacaklarını söylüyor. Bunun kesin bir kural olamayacağını yine bu kılavuz, sözcükler dizelgesinde ortaya koymuştur. Örneğin bu dizelgede, "cumhurbaşkanı, imalathane, ilkbahar, kızılderili, yüzyıl" gibi gerçek anlamlarını korudukları halde ayrı yazılmayıp bitişik yazılmış birçok sözcük vardır. Öte yandan kendi anlamlarını korumadıkları için -İmla Kılavuzu'na göre- bitişik yazılmaları gereken birtakım sözcükler de ayrı yazılmıştır: Açık göz, ağır başlı, ayak yolu, Demir Kazık, göz dağı, tere yağı... gibi.(...)
Görülüyor ki İmla Kılavuzu'nun, bileşik sözcükleri ayrı yazmak için koyduğu, "kendi anlamını koruma" kuralı, kendi uygulamalarına uymadığı gibi dil gerekçelerine de uymuyor."
Yapıtları > Araştırma - inceleme

İmlâmıza, Sarf ve Nahivimize Dair (1925),
Gaziantep Dilinin Tetkiki (1933),
Hasip Dürrî (1933),
Gaziantep'te Eti Eserleri (1934),
ÖzTürkçe Ders­leri (1935),
Gaziantep Ağzında Sentaks Araştırmaları (1936),
Bir Dili Öğrenmek İçin En Lüzumlu Kelimeler (1936),
Güneş Dil Teorisi ve III. Türk Dil Kurultayı (1937),
Aydî Divanı (1937),
Gaziantep Ağzında Atasözleri (1941),
Hasırcıoğlu Hafiz Mehmet Ağa (1941),
Gaziantep Ağzı (3 cilt, 1945-1946),
Hasan Ayni ve Nazm-ül-Cevahir (1959),
Hasip Dürri (1959),
Mütercim Asım (1962),
Dil Devriminin 30. Yılı (1962),
Atatürk ve Dil Devrimi (1963),
Yapıtları > Sözlükler

Deyimler / Takım Sözler / Meşhur Sözler (1940)
Örneklerle Tarama Sözlüğü (kolektif çalışma, 1942)
Tanıklarıyla Tarama Sözlüğü (Dehri Dilçin ile, 1943 - 1957)
Söz Derleme Dergisi (kolektif çalışma, 1952 - 1957)
Anayasa Sözlüğü (1961)
Derleme Sözlüğü (kolektif çalışma, 1963 - 1967)
Tarama Sözlüğü (kolektif çalışma, 1963 - 1977)
Atasözleri ve Deyimler (1965)
Yeni Yazım Kılavuzu (1970)
Atasözleri Sözlüğü (1971)
Ana Yazım Kılavuzu (1987)
Deyimler Sözlüğü (1989)
Yapıtları > Dilbilim yazıları

Dil Üzerine Düşünceler, Düzeltmeler (1962)
Dil Devrimi Üzerine (1967)
Gelişen ve Özleşen Dilimiz (1968)
Özleştirme Durdurulamaz (1969)
Dil Yanlışları / 2000 Sözün Eleştirisi (1980)
Dil Gerçeği (1982 - 2006),
Yine Dil Yanlışları (1985),
Yapıtları > Şiir

İki Damla Gözyaşı (1918),
Yapıtları > Konuşmalar

Halkevleri Konuşmaları (1938)
Yapıtları > Özyaşamöyküsü

Türkçe Bir Hayat (Emin Özdemir'in sunuşuyla / 1999)
Adını taşıyan yerler

Ömer Asım Aksoy İlkokulu, Gaziantep
Ömer Asım Aksoy Caddesi, Gaziantep
Elias Hobeyka

Elias Hobeyka
Elias Hobeyka (Arapça: إيلي حبيقة, İngilizce: Elie Hobeika) (Ayrıca Ilyās Jūzīf Hubayqah, Elias Joseph Hobeika, Elyas Hubeyka ve Elie Hebeika olarak tanınır) (22 Eylül 1956 - 24 Ocak 2002), Lübnan İç Savaşı boyunca Lübnan Falanjisti, Lübnan Silahlı Kuvvetleri komutanıdır. Savaştan sonra siyasete atılarak milletvekili olmuş ve Elektrifikasyon bakanlığı yapmıştır. Hobeyka, dönemin İsrail Başbakanı Ariel Şaron ile birlikte Falanjist güçlerin lideri olarak, 1982 yılında Beyrut eteklerinde gerçekleşen Sabra ve Şatila mülteci kamplarındaki katliamı yönlendirmek ile suçlandı. Hobeyka'nın, "Genç erkekler" olarak adlandırılan Lübnanlı çeteyi kurup yöneterek katliamı gerçekleştirdiği iddia edildi.
Kişisel yaşamı

Elias Hobeyka, 22 Eylül 1956 tarihinde bir Maruni ailenin oğlu olarak Lübnan, Keserwan, Kleiat'da doğdu. On altı yaşındayken Kataeb Partisi gençlik kollarına üye oldu. 1975 yılında on dokuz yaşındayken Lübnan İç Savaşı (1975-1990)'na katıldı. The Guardian'in haberine göre, Filistinliler tarafından desteklenen 1976 yılındaki Damour Katliamı'nda ailesi ve nişanlısının öldürülmesi onu derin bir şekilde etkiledi. 1978'de okuldan ayrılıp, Banco do Brasil'de işe girdi. 1979 yılında görev aldığı askerî birliğin güvenlik cihazları ve askeri bilgilerinden sorumlu oldu. 1981 yılında "Gina Raymond Nachaty" ile evlendi. Bu evlilikten Joseph adında bir oğlu ve doğumda ölen bir kız çocukları oldu.
Üçlü Antlaşma

1980'lerdeki Lübnan Çatışması'nın sonlanması için bir Üçlü Antlaşma'ya varıldı. Aralık 1985'te çeşitli Hristiyan milisler, Şii Emel Hareketi ve Dürzi İlerici Sosyalist Partisi Şam'da anlaşmaya vardı. Anlaşmanın başlıkları politik reformlar ve Suriye ile ilişkilerden oluşmaktaydı. Ancak 15 Ocak 1986 tarihinde, Cumhurbaşkanı Emin Cemayel ve Samir Caca, Hobeyka'ya karşı bir darbe düzenledi ve anlaşmanın geçersiz kılınmasını sağladı.
Askeri ve politik yaşamı

Temmuz 1977'da Hobeyka, takma adıyla "Şef Edward"'ın, güney Lübnan'da bir köy olan Yarin'de 20'si sivil halktan olan 80 civarında kişinin köyün okulunun önüne sıraya dizip katledilmesini yönettiği bilinmektedir.
Sonraki birkaç yıl içinde, Lübnan Kuvvetleri içinde destek azaldı ve 1984'te Samir Geagea, Karim Pakradouni ve Hobeyka; Lübnan Silahlı Kuvvetleri Komutanı Fuad Abu Nader'i istifaya zorladı. Fouad Abu Nader'in Emin Cemayel'e (Cemayel'in yeğeni) yakın olduğu bilinmekteydi. Emin, kardeşi Beşir Cemayel'in aksine Lübnan Silahlı Kuvvetleri liderleri tarafından istenmemekteydi. Elias Hobeyka, Abou Nader'in görevi bıraktırılmasının ardından bu göreve getirildi.
Hobeyka, Geagea'nın adamları tarafından Qarantina Karargahı'nda (Elias Murr, Hobeyka ile aynı binada tuzağa düşürüldü) kuşatıldı ve yoğun ABD baskısı sonucu Mişel Avn tarafından tahliye edildi. Destekçileri ile birlikte Zahle'ye kaçtı ve orada konuşlandı. 1990'da Hobeyka, Mişel Avn tarafından başlatılan savaşta, Suriye'ye karşı parlamento grubunu destekledi.
1990'da İç Savaş'ın sona ermesinin ardından, Hobeyka "Göç Eden Halklardan sorumlu Bakan" oldu. Ekim 1992'de ise "Sosyal İşler Bakanlığı"'na atandı. 1996'da bu kez Elektrik ve Su Bakanlığı'na atandı. Bu dönemde büyük boyutlu santral projeleri olan Baddawi ve Zahrani, Zouk ve Baalbeck Santralleri ile Lübnan çapında önemli elektrik hatları yapılması işleri gerçekleşti. 1998'de, Orgenaral Emile Lahoud cumhurbaşkanı oldu ve Selim Hoss'u başbakan olarak atadı. 2000 yılında Suriye lobisinin etkisi ile Hobeyka, seçimler sonrası parlamentodaki koltuğunu kaybetti.
Suikast

Elias Hobeyka, 24 Ocak 2002 tarihinde, 45 yaşında iken, Beyrut'un Hazmiyeh mahallesindeki evinin yakınında çok büyük bir araç bombalama suikastı sonucu 3 koruması ile birlikte öldürüldü.
Sabra ve Şatila kamplarından kurtulan 23 Filistinli, Belçika'da, Şaron aleyhine insanlık suçundan dava açmıştı. Hobeyka, bir süre önce Lübnan'da Belçikalı parlamenterlerle yaptığı görüşmede Sabra ve Şatilla Katliamı ile ilgili Ariel Şaron aleyhinde tanıklık yapmaya hazır olduğunu açıklamıştı. Dönemin Filistin lideri Yaser Arafat'ın Lübnan'daki temsilcisi Sultan Ebulayneyn, Elias Hobeyka'ya düzenlenen suikastın arkasında Mossad'ın olduğunu ileri sürdü. Dönemin yerlerini terk eden insanlarlardan sorumlu Lübnan bakanı Mervan Hamada ise, İsrail'in, 16-18 Eylül 1982'deki 3000-3500 kişinin Sabra ve Şatilla katliamına tanık olan bütün kişileri ortadan kaldırmak istediğini ileri sürdü. Maariv ve Haaretz gazeteleri de suikastın arkasında Suriye'nin olduğunu ifade eden haberler yaptı. Dönemin İsrail Dışişleri Bakanı Şimon Peres, düzenlediği basın toplantısında, Hobeyka'nın öldürülmesinde İsrail'in parmağı olduğu yönündeki iddiaları reddetti.
Turunç

Başlığın diğer anlamları için Turunç, Marmaris sayfasına bakınız.
Turunç (Citrus aurantium), sedef otugiller ailesi içinde bir alt grup olan turunçgillerden olan bütün Akdeniz'e kıyı ülkelerde, Güneydoğu Asya kıyılarında yetişen, kışın yaprağını dökmeyen ağaca ve bu ağacın portakala benzeyen, fakat suyu acımtırak olan meyvesine verilen addır.
Tarihçe

Vatanının Güneydoğu Asya olduğu tahmin edilen bitki binlerce yıldan beri Akdeniz havzasında yabani olarak yetişmekte ve de yetiştirilmektedir. Turunç Amerika'nın keşfinden sonra bu kıtanın soğuk bölgeleri hariç her yerinde yetiştirilmeye başlanmıştır.
Morfoloji

Turunç 2,5–5 m boyunda, tacı oldukça çok çatallaşır, dikenli ve yapraklarını dökmeyen bir bitkidir. Yaprakları 12–17 cm uzunluğunda, 8–12 cm eninde, kenarları bütün, oval veya eliptik şekilde, derimsi tazesi sarımsı yeşil, olgunları koyu yeşil renklidir. Çiçeklerinin taç yaprakları 5 adet dil veya oval şekilde, beyaz renkli, ortada 15-30 adet beyaz döllenme tozluğu ve topuzcuğu sarımsıdır. Meyveleri 7–10 cm çapında altın sarısı renkte üzeri gözenekli, kabuğu 0,5–1 cm kalınlığında ve acımsı bir tadı vardır.Görünüş bakımından portakala benzemekle beraber meyvelerinin ekşi-acı tadı ile portakaldan farklıdır.
Yetiştirilmesi

Soğuğa ancak kısmen dayanabilen bir tür olup, bitkinin kışın çok uzun süreli -4 derecenin altına düşen sıcaklıklarla karşılaşmaması gerekir. Bu duruma göre Türkiye'de Akdeniz Bölgesi, Ege Bölgesi ve Güneydoğu Anadolu Bölgesinin Orta Fırat Bölümünde yetişmektedir.
Yetiştirilmesi > Hasat zamanı

Turunç kabukları soyulduktan sonra kurutulur. İşleneceği zaman soğuk suyun içine konur ve bir gün üzeri kapatılarak bekletilir. Altın sarısı renkli dış kabuk (Latince fluvedo)  beyaz süngerimsi iç kabuktan (albedo) ayrılarak kurutulur veya hemen işlenir. Çiçekleri Mart'tan Ekim'e kadar toplanarak kurutulur ve özel kaplarda muhafaza edilir.
Kullanımı

Güçlü kökleri nedeniyle özellikle portakal ve mandalin gibi diğer turunçgil türleri Akdeniz ve Ege bölgeleri gibi ılıman bölgelerde turunç bitkisinin üzerine aşılanmakla, bu yönden turunç sıcak bölgelerde Poncirus trifoliata (üç yaprak portakalı) türüne alternatif bir anaç bitki olarak kullanılır. Turuncun meyve kabukları çay, tentür ve natürel ilaç ve eterik yağ yapımında, çiçeklerinden eterik yağ elde etmek için ve ham meyvelerinden eterik yağ elde etmek için kullanılır.
Turunç kabuğundan elde edilen eterik yağa "Petitgrain", çiçeklerinden elde edilen eterik yağa da "Neroli" denir. Turunç değişik varyasyonlarının uçucu yağları çekilerek parfüm ve gıdalarda tatlandırıcı olarak da kullanılır. Ayrıca alternatif tıpta bitkisel ilaç yapımında da kullanılan bir bitkidir.
Meyvelerinin acı ve ekşimsi tadı nedeniyle Adana, Hatay başta olmak üzere doğu akdenizde etli pide ve salatalarda ayrıca limona alternatif olarak kullanılır. Meyve kabuklarından esans ve reçel yapımında yararlanılır. Bunun yanında limon gibi asidik yapısı nedeniyle temizlik maddelerinde ve güzel kokusu nedeniyle koku gidericilerde kullanılabilmektedir. Kimi zaman ekşiliğinden, acı tadından dolayı şeker veya bal ile birlikte meyveleri çiğ olarak tüketilebilmektedir. Turunç kabuklarından Antakya'da yapılan turunç reçeli de geleneksel reçellerimizden biri olarak Türk Mutfağında ayrı bir yere sahiptir.
Ekşi turunçtan yapılan şurup, mide yanmalarına karşı faydalıdır. Kalbi kuvvetlendirir ve ferahlatır, ıştahı açar ve susuzluğu giderir. Safra, ishal ve kusmayı keser. çarpıntıyı önler, üzüntü ve sıkıntıyı giderir. Ekşi turunç suyunun, sinirlere ve nefes darlığına iyi geldiği söylenir. Turuncun çekirdeği, kabuğu, yaprağı ve çiçeği hararet verir. çekirdeğinde ;bazı hayvan sokmalarından oluşabilecek yan etkileri yok etmeye yönelik panzehir özelliği vardır. Turuncun sarı kabuğundan ise turunç macunu yapılır. Bu macunun kulunç ağrısına iyi geldiği, cinsel gücü arttırdığı, iştahı açtığı, şişkinliği giderdiği iddia edilir.
Turunçtan elde edilen synephrine iştah kesici bir maddedir. Synehrine kullanımı sonucu bazı ölüm vakalarının görülmesi üzerine turunç meyvesinin fitoterapi alanında kullanımının yasaklanması için görüşler ağırlık kazanmaktadır.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb14536766h (data)  GND: 4273054-5  LCCN: sh85026226  NLI: 987007283820005171 
Narenciye çiçeği
Adanada turunç bahçesi
Gaziantepte turunç ağacı
Hans Reichenbach

| Hans Reichenbach |
| --- | --- |

Doğum: 26 Eylül 1891(1891-09-26) Hamburg, Alman İmparatorluğu
Ölüm: 9 Nisan 1953 (61 yaşında) Los Angeles, ABD
Dönem: 20. yüzyıl felsefesi
 Etkiledikleri Berlin Çevresi, Viyana Çevresi 
  Etkilendikleri Paul Hensel 

Hans Reichenbach (26 Eylül 1891, Hamburg - 9 Nisan 1953, Los Angeles), Alman düşünür.
20. yüzyılın önemli filozoflarından biri olarak kabul edilir. Fizik felsefesi ve bilim felsefesi alanındaki çalışmaları ile etki yaratmıştır. Viyana Çevresi filozofları ortak faaliyetler göstermiş; mantıkçı pozitivizmin önde gelen isimleri arasında yer almıştır.
Nazi Almanyası'ndan kaçarak Türkiye'ye gelen Reichenbach, beş yıl İstanbul Üniversitesi'nde görev yaparak Cumhuriyet'in ilk kuşak felsefecilerini yetiştirmiştir.
Görüşleri

Reichenbach, bilimin tümüyle rasyonel bir faaliyet olduğuna karşı çıkmamakla birlikte, mutlak bilimsel doğruluk düşüncesinden vazgeçilmesi gerektiğini öne sürmüş ve yalnızca olası doğrulardan söz edebileceğimizi söylemiştir. Bir tavır olarak olasıcılığı benimseyen filozof, pozitivist geleneğin ünlü doğrulanabilirlik ilkesinin de olasıcılık temele alınarak değiştirilmesi gerektiğini söylemiştir. Doğrulanabilirlik konusunda özgün katkılarda bulunan Reichenbach, dört tür doğrulanabilirliği birbirinden ayırmıştır. Bunlar sırasıyla, tekniğin gelişme düzeyiyle orantılı olarak gündeme gelen teknik doğrulanabilirlik, doğa yasalarıyla çelişmemeyi ifade eden fiziki doğrulanabilirlik, çelişkiden bağışık olmayı ifade eden mantıksal doğrulanabilirlik ve deneysel doğrulanabilirliktir.
Eserleri

Göreli uzay-Zaman Öğretisinin Aksiyomatiği (1920)
Bugünkü Doğa Felsefesinin Yolları ve Amaçları (1931)
*Olasılık Mantığı (1931)
Olasılık önerisi (1935)
Deney ve Kehanet (1938)
Kopernik'ten Einstein'a (1942)
Kuantum Mekaniğinin Felsefi Temelleri (1944)
Simgesel Mantığın Öğeleri (1947)
Bilimsel Felsefenin Doğuşu (1951)
Zamanın Yönü (1956)
Yıldız Teknik Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi

| --- | --- |
Slogan: "Türkiye'nin Yıldızı"
Kuruluş: 1992
Eğitim dil(ler)i: Türkçe, İngilizce
Bağlılık: Yıldız Teknik Üniversitesi
Dekan: Yasin Şehitoğlu
Dekan yardımcıları: Hasan Ağan Karaduman   Mahmut Bilgetürk
Konum: Davutpaşa Kampüsü, İstanbul, Türkiye
Web sitesi: iib.yildiz.edu.tr
Yıldız Teknik Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi, 1992 yılında kurucu Dekan Prof. Dr. Murat Demircioğlu'nun önderliğinde Çukursaray binasında faaliyetine başlamıştır. Günümüzde ise Davutpaşa Kampüsünde eğitim faaliyetlerini sürdürmektedir.
Dünya üniversiteleri sıralama kuruluşu Times Higher Education tarafından Sosyal Bilimler, İktisadi ve İdari Bilimler, Hukuk ve Eğitim alanlarında 2022 Dünya Üniversite sıralamasında Yıldız Teknik Üniversitesi, ODTÜ, Sabancı ve Bilkent Üniversitesi ile birlikte sıralamada 401- 500 bandında yer aldı. Ayrıca, Marmara Üniversitesi tarafından düzenlenen "Hangi üniversite mezunları daha kolay iş buluyor?" isimli 2020 araştırmasına göre, Türkçe İktisat ve İşletme bölüm mezunları bazında iş bulma oranlarına Yıldız Teknik Üniversitesi liderlik yapıyor. Uluslararası İlişkiler bölüm mezunları bazında ise Boğaziçi Üniversitesinden sonra 2. sırada yer almaktadır.
Bölümler > İktisat

Bölümün en başlıca hedefi sosyal ve matematiksel yönleri güçlü, iktisadi sorunları kavramlaştırıp, çözümleyebilen, neden sonuç ilişkisi kurabilen ve analitik düşünebilen öğrenciler yetiştiren, öğrencinin uzmanlaşmasını sağlayacak bir eğitim öğretim programına sahip, uluslararası yayın yapmaya ve işbirliğine önem veren, teorik ve güncel gelişmeleri takip eden bir iktisat bölümü olmaktır. İktisat Bölüm Başkanı Fazıl Kayıkçı, Başkan Yardımcıları ise Sema Yılmaz Genç ve Muhammet Kazım Baycar'dır.
Bölümler > İşletme

1996 yılında kurulmuş olan İşletme bölümü, aynı zamanda İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi'nin de ikinci bölümüdür. Bölüm özel ve kamu sektörünün ihtiyaç duyduğu evrensel değerlerle donanmış, yaşam boyu öğrenmeyi hedef edinmiş, analiz ve sentez yapabilen, yaratıcı, girişimci, araştırmacı, sorgulayıcı, etik değerleri özümsemiş, topluma ve çevresine duyarlı, iletişim ve koordinasyon becerilerini işletme içi ve dışı ilişkilerinde kullanabilen, geleceğe yön verecek profesyoneller, girişimci ve yöneticiler yetiştirmek amacındadır.
İşletme Bölüm Başkanı İbrahim Kırçova'dır. İşletme Bölümünün eğitim-öğretim faaliyetleri ve akademik çalışmaları yedi Anabilim Dalı tarafından yürütülmektedir:
Muhasebe ve Finansman
Ticaret Hukuku
Yönetim ve Organizasyon
Üretim Yönetimi ve Pazarlama
Örgütsel Davranış
Kooperatifçilik
Sayısal Yöntemler
Bölümler > Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler

İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi'nin üç bölümünden birisi olan Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Bölümü, 1999 yılında kurulmuş olup, eğitim-öğretim faaliyetlerini 2000 yılından bu yana sürdürmektedir. Bölüm, siyaset bilimi ve uluslararası ilişkiler alanında uzmanlar yetiştirmek üzere öğrencilere temel ve güncel bilgilerin aktarılmasını, uluslararası sistemin tarihinin, günümüzdeki işleyiş biçiminin ve hukuki çerçevesinin öğretilmesini, siyaset biliminin temel metinlerinin ve güncel bilimsel gündemlerinin tanıtılmasını, bu bu bilgilerden hareketle de eleştirel ve analitik düşünme becerisinin kazandırılmasını hedeflemiştir. Belirli aralıklarla yenilenen bölüm ders programı, geniş bir yelpazeyi kapsamış, Türkiye'nin büyük bir değişim sürecinden geçmekte olan uluslararası sistem içindeki yeri ve çeşitlenen dış ilişkileri, özel önem verilen başlıklar arasında yer almıştır.
Bölüm Başkanı Mehmet Akif Okur'dur. Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Bölümü, Lisans Eğitim Programını iki Anabilim Dalı çerçevesinde gerçekleştirmektedir:
Siyaset Bilimi
Uluslararası İlişkiler
Dekanlar

Prof. Dr. Murat Demircioğlu, 1992-2005
Prof. Dr. Aykut Polatoğlu, 2005-2006
Prof. Dr. Haldun Naci Gülalp, 2006-2009
Prof. Dr. Güler Aras, 2010-2013
Prof. Dr. Kenan Aydın, 2013-2020
Prof. Dr. Halit Keskin, 2020-2024
Prof. Dr. Yasin Şehitoğlu 2024-
Şiilik

Şiilik veya Şia (Arapça: اَلشِّيعَة eş-Şîâ, Farsça: شِیعَه Şîa), İslam peygamberi Muhammed'den sonra devlet yönetiminin Ali'ye ve onun soyundan gelenlere ait olduğu fikrini savunan; Ali ile birlikte onun soyundan gelen imamların günahsızlığına, yanılmazlığına ve bizzat Allah tarafından imam olarak seçildiklerine dair inanışların ortak adıdır. İslam dünyası içerisinde Müslüman nüfusun yüzde 10-15'lik kısmını oluşturur. Siyasi sebeplerle ortaya çıkan bu ayrılık, zaman içinde fıkhî ve itikadî bir altyapı kazanarak mezhepleşmiştir.
Etimoloji

Şia terimi, takipçiler anlamına gelen Arapça "şiâ" kelimesinden gelmektedir. Tarihteki kullanım Şiât-u Ali, yani Ali'nin takipçileri anlamına gelen ifadenin kısaltılmış hâlidir. Sünni kaynaklar, bu terimin Muhammed'in ölümünü takip eden yıllarda kullanılmaya başlandığına, Şiiler ise daha önce de kullanıldığına inanırlar.
Şii inancında Ali'nin çok özel bir yeri vardır. Şii âmentüsünde bulunan imamet anlayışına göre İslam peygamberi Muhammed öldükten sonra onun yerine imam/halife olması gereken kişi Ali'dir ve İmamet Ali'nin soyundan devam eder.
Kolları

Şiilik mezhebi kendi içinde farklı yorumlar barındırmaktadır. Bu farklı alt kolların ortak noktaları, Muhammed'in ölümünün sonrasında İmamet veya Hilâfet makamının Ali ile başlamak üzere onun soyundan gelen insanlara ait olduğunu kabul etmektir.
Şiiler arasında İmamet hakkında farklı görüşler var olduğundan Şiilik genel olarak üç kategoriye ayrılmaktadır:
Kolları > Zeydîlik (Beşçiler)

Ana madde: Zeydilik
Zeydîler, Muhammed'den sonra imamların sıralamasının şu şekilde olduğuna inanırlar: Ali, Hasan, Hüseyin, Zeynelâbidîn, Zeyd bin Ali.
Deylem ve Taberistan bölgesinde 864 yılından 928 yılına kadar hüküm süren Zeydî-Alevîler Hanedanlığı, tarihte kurulmuş olan ilk Zeydî devletidir. Günümüzde Zeydîler yoğun olarak Yemen'de yaşamaktadırlar.
Kolları > İsmailiyye (Yediciler)

Ana madde: İsmaililik
İsmaililer'e göre, İmamet sıralaması şöyledir: Ali, Hasan (Nizariler'e göre imam değildir), Hüseyin, Zeynelâbidîn, Muhammed el-Bakır, Ca'fer es-Sâdık, İsmail bin Ca'fer es-Sâdık, Muhammed bin İsmâil eş-Şâkir.
İsmaililer'in "İmamet" konusunda değişik inanca sahip farklı kolları ve inanç grupları vardır. Yediciler ve Karmatîler'e göre İsmail bin Ca'fer es-Sâdık'ın son imam olduğuna inanılırken Müsta'lî fıkhında 21. İmam olan "Tayyib Ebu'l-Kasım" gayba hâlinde saklanan son imamdır. Nizâriyye olarak bilinen İsmaili grupları ise İmametinİsmail bin Ca'fer es-Sâdık'ın soyundan gelen kişiler ile günümüze kadar devam ettiğine inanırlar. Tarihte Fâtımîler ilk İsmâilî devletidir. İsmâilîler, Safevîler dönemine kadar Şia'nın çoğunluğunu oluşturmaktaydı. Günümüzde ise sayıları çok fazla olmamakla birlikte, özellikle Hindistan, Pakistan, İran, Afganistan, Tacikistan ve Suriye'de yaşamaktadırlar.
Kolları > İsnâaşeriyye (Onikiciler) ve On İki İmam

Ana maddeler: Onikiciler ve On İki İmam
Onikiciler'e göre İmamet sıralaması şöyledir: Ali, Hasan, Hüseyin, Zeynelâbidîn, Muhammed el-Bakır, Ca'fer es-Sâdık, Musa el-Kâzım, Ali er-Rızâ, Muhammed el-Cevâd, Ali el-Hadî, Hasan el-Askerî, Mehdî el-Muntazar.
Onikiciler, Safevîler döneminden beri Şiiler arasında çoğunluktadırlar. Onikici olan birçok inanç bulunmaktadır. Bunların en yaygını Caferilik mezhebidir. Bunun dışında Nusayrîlik, Anadolu Aleviliği, Bektaşîlik, Ehl-i Hak, Malang, Nurbahşîye tarikatı gibi inanışlar da Onikicidir. Ama Caferiler, Caferilik mezhebinden başka hiçbir mezhebin Şii olduğunu kabul etmez. Diğer Onikici inanışların ve yedici inanışların İslam dışı olduğuna inanır. Şii mezhebi olan Zeydî mezhebini Müslüman saymakla beraber "hak" bir mezhep olmadığına inanırlar.
Kolları > İsnâaşeriyye (Onikiciler) ve On İki İmam > On İki İmam

Ali bin Ebu Tâlib (600–661), "Emîrü'l-mü'minîn" olarak da bilinir
Hasan bin Ali (625–669), Hasan al Mücteba  olarak da bilinir.
Hüseyin bin Ali (626–680), Hüseyin el Şehid, Şah Hüseyin veya Husayn al Şaheda olarak da bilinir.
Ali bin Hüseyin (658–713), Ali Zeynelâbidîn olarak da bilinir.
Muhammed bin Ali (676–743), Muhammed el-Bakır olarak da bilinir.
Cafer bin Muhammed (703–765), Ca'fer es-Sâdık olarak da bilinir.
Musa bin Cafer (745–799), Musa el-Kâzım olarak da bilinir.
Ali bin Musa (765–818), Ali er-Rızâ olarak da bilinir.
Muhammed bin Ali (810–835), Muhammed el-Cevâd veya Takî olarak da bilinir.
Ali bin Muhammed (827–868), Ali Naki veya El-Hadî  olarak da bilinir.
Hasan bin Ali (846–874), Hasan el-Askerî olarak da bilinir.
Muhammed bin Hasan, Muhammed Mehdî ya da Mehdî el-Muntazar olarak da bilinir. Şii inancına göre çocuk yaşından beri gayba halinde olup ahir zamanda ortaya çıkacaktır.