stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Sürdürülebilir Kalkınma Amacı 17
Arka plan

Sürdürülebilir Kalkınma Amaçları, Birleşmiş Milletler tarafından 2030 yılına kadar uygulanmak üzere belirlenen 17 küresel hedefler bütünüdür. Başarılı bir sürdürülebilir kalkınma gündemi, hükûmetler, özel sektör ve sivil toplum arasındaki ortaklığı gerektirir. İnsanı ve gezegeni merkeze alan ilkeler ve değerler, ortak vizyon ve ortak hedefler üzerine inşa edilen bu kapsayıcı ortaklıklara küresel, bölgesel, ulusal ve yerel düzeyde ihtiyaç duyulmaktadır.
Sürdürülebilir Amaç 17, gelişmekte olan ülkelerde ihtiyaç sahibi olan, daha uyumlu şirketleri ve sektörleri güçlendirmek için uzun vadeli yatırımları hedefliyor. Temel amacı, bir ülkenin enerji, altyapı, ulaşım sistemleri, BT altyapısından farklı iletişim teknolojileri kanallarına kadar yönlerini geliştirmektir.
Kalkınmanın çerçevesi, sektör yapısının ülkeye daha fazla yatırım projesi çekebilmesi ve dolayısıyla ekonomik standartlarının iyileştirilmesi için kural ve düzenlemelerin değerlendirilmesi ve takibini kapsamaktadır.
Sınırların Ötesinde

| --- | --- |
Film afişi
Yönetmen: Martin Campbell
Yapımcı: Dan Halsted
Senarist: Caspian Tredwell-Owen
Oyuncular: Angelina Jolie, Clive Owen
Müzik: James Horner
Görüntü yönetmeni: Philip Meheux
Kurgu: Nicholas Beauman
Dağıtıcı: Paramount Pictures
Süre: 127 dk.
Dil: İngilizce
Bütçe: 35.000.000 Amerikan doları
Sınırların Ötesinde (İngilizce: Beyond Borders) 2003 yılında Martin Campbell tarafından yönetilmiş, Angelina Jolie'nin ve Clive Owen'ın başrolleri paylaştığı yardım çalışmaları hakkında bir filmdir.
Film Jolie'nin gerçek yaşamıyla bağlantılı olmasına rağmen eleştirmenler tarafından beğenilmedi ve finansal açıdan başarısızdı.
Kadro

Angelina Jolie - Sarah Jordan Beauford
Clive Owen - Dr. Nick Callahan
Linus Roache - Henry Beauford
Teri Polo - Charlotte Jordan
Yorick van Wageningen - Jan Steiger
Noah Emmerich - Elliott Hauser
Nambitha Mpumlwana - Tula
Jamie Bartlett - Joss
Kate Ashfield - Kat
Doan Jaroen-Ngarm Mckenzie - Tao
Keelan Anthony - Jojo
Elizabeth Whitmere - Beatrice
Isabelle Horler - Anna Beauford
Iain Lee - Master of Ceremonies
Sülde

Uxin, İç Moğolistan, Çin'deki Cengiz Han'ın Beyaz Sulde Tapınağı'na giden avlu.
Sülde (Sulda veya Zülde) - Moğol mitolojisinde savaş tanrısı. Moğol inancında tüm insanların Sülde (Sulda, Zulda, Zülde) adı verilen koruyucu ruhları vardır. Sülde Han bunların başında yer alır.
Özellikler

Zırhlı bir savaşçı olarak tasvir edilir. Sarı bir atı ve sürekli taşıdığı bir mızrağı bulunur. Cengiz Han’ın koruyucu tanrısı olduğuna inanılır. Savaşçılara ve ordulara yardım eder. Hizmetkarları beyaz giysiler giyerler. Bayraklarında alevleri sembolize eden figürler vardır. İnsanın, ailenin ve soyun koruyucu ruhudur (iyesidir). Onları başka düşman soyların zararlarına karşı korur. Onun tarafından korunan insanlar güçlü, düşünceli ve cesur olurlar. Çok kuvvetli, ürkütücü tanrıdır.
Tengricilik inancında insanın karakterini belirleyen, benliğini veren ve kendi boyuna (kabilesine) bağlılığını sağlayan ruh/tanrıdır. Türk ve Moğol halk inancında kendi soyuna bağlı olmayanın benliği olmaz, kişiliği gelişemez, bu nedenle Sülde insanı toplumsal ruha/benliğe bağlı kılan ruhtur. İçinde yaşadığı topluma bağlı olmayan; onun kurallarına göre yaşamayan insanlara Süldesi Kesik denilirdi. Boyuna (kabilesine), ulusuna ve toplumu oluşturan kurallara uymayanlar kişiliksiz, benliksiz ilan edilirdi.
Özellikler > Sulda

Sulda - Moğol halk inancında Hareketsiz Ruh. İnsan ruhunun sabit, hareketsiz kısmı. Türkler Sür adı verirler. Bedeni terk ettiğinde insan ölür. Sözcük; sürmek, devam etmek kökünden gelir. Aynı zamanda iz, işaret demektir. Zaman ve devamlılık anlamları bulunur. Moğol ve Tunguz dillerinde yakıcılık ifade eder. Eski Türkçede akıcılık manası vardır. Süld sözcüğü Moğolcada işaret ve bayrak/tuğ anlamları taşır. Sür ise yine bu dilde efendi manası taşır ve Sürdeh ise korku bildirir. Moğolca ve Tunguzcada Sür/Sir akmak, damlamak gibi manalar da ifade eder.
Streamwood, Illinois

| Streamwood |
| --- | --- |
Şehir
Streamwood şehri
StreamwoodStreamwood'un Amerika Birleşik Devletleri'ndeki konumu
Ülke:  ABD
Eyalet: Illinois
Kontluk: Cook
İdare
 • Belediye başkanı: Billie Roth
Yüzölçümü
 • Toplam: 426.95 km²
Nüfus (26 Kasım 2009)
 • Toplam: 39.858
 • Yoğunluk: 128/km²
Zaman dilimi: UTC-06.00 (CST)
 • Yaz (YSU): UTC-05.00 (CDT)
Resmî site streamwood.org
Streamwood, Amerika Birleşik Devletleri'nin Illinois eyaletinde yer alan ve Cook ilçesinde yer alan bir şehirdir. 26 Kasım 2009 tarihinde yapılan bir nüfus sayımına göre şehrin nüfusunun 39,858 olduğu tespit edilmiştir.
Demografi > 2010 Sayımı

15 Mart 2010  tarihinde yapılan bir nüfus sayımına göre şehirde 55,416 kişi, 19,377 ev ve 13,718 aile bulunmaktadır. Şehrin nüfus dağılımı ise %79,0 Beyaz, %11,3 Afrikan Amerikan, %0,3 Yerli Amerikan, %5,2 Asyalı, %0,1 Pasifik Adalı, %1,1'i ise diğer gruplardandır.
Patriot

Patriot şu anlamlara gelebilir:
MIM-104 Patriot - Karadan havaya füze (SAM)
Vatansever - 2000 yılı yapımı, Patriot olarak da bilinen Amerikan filmi
Patriot, Indiana
Patriot, Ohio
Patrikhane Sarayı

| --- | --- |
Palatul Patriarhiei


Genel bilgiler
Tür: Saray
Konum: Bükreş, Romanya
Koordinatlar: 44°25′27″K 26°05′52″D﻿ / ﻿44.42417°K 26.09778°D﻿ / 44.42417; 26.09778
Tamamlanma: 1907
Tasarım ve inşaat
Mimar(lar): Dimitrie Maimarolu

Temsilciler Meclisi Sarayı (Rumence: Palatul Camerei Deputaţilor) (günümüzde Patrikhane Sarayı (Palatul Patriarhiei); Romanya Sosyalist Cumhuriyeti dönemindeki kullanımından dolayı Büyük Ulusal Meclis Sarayı (Palatul Marii Adunări Naționale) olarak da bilinir, Romanya'nın başkenti Bükreş'te bulunan bir saray. Yapı Romanya Krallığı döneminde Temsilciler Meclisi, komünist dönemde Büyük Ulusal Meclis, 1989'daki Romanya Devrimi'nden sonra tekrar Temsilciler Meclisi olarak kullanılmış, 1997'de binanın kullanımı Romanya Ortodoks Kilisesi'ne devredilmiştir.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  LCCN: sh2018001888  NLI: 987012405376905171  VIAF: 241084104
Paul Freiherr von Eltz-Rübenach

Paul Freiherr von Eltz-Rübenach bir basın toplantısında, 1935
Peter Paul Freiherr von Eltz-Rübenach (d. 9 Şubat 1875 – ö. 25 Ağustos 1943), Posta Bakanı (Reichspostminister) ve 1932 ile 1937 arasında Nazi Almanyasında Ulaştırma Bakanı (Reichminister für Verkehr) idi.
1 Haziran 1932 tarihinde Başbakan Franz von Papen'in "baronlarının kabine"sinde Ulaştırma ve Posta İşleri Reich Bakanı olarak atandı. 30 Ocak 1937 tarihinde bir kabine toplantısında Nazi hükümeti ve Katolik Kilisesi arasında dindar bir Katolik olan Paul Freiherr von Eltz-Rübenach'ında arasındaki artan çatışma sırasında bizzat Hitler tarafından sunulan Altın Parti Rozetini reddetti ve istifa etti. Daha sonra, Gestapo tarafından izlenen bir "şüpheli kişi" oldu.
Eltz-Rübenach 68 yaşında Linz am Rhein'da, öldü.
Sunflower County

| Sunflower ili |
| --- | --- |
İl
Sunflower County


Ülke:  ABD
Eyalet: Mississippi
Kuruluş: 1844
Merkez: Indianola
Yüzölçümü
 • Toplam: 1.830 km²
Nüfus (2020)
 • Toplam: 25.971
 • Yoğunluk: 14/km²
Zaman dilimi: UTC-06.00 (CST)
 • Yaz (YSU): UTC-05.00 (CDT)
Resmî site http://www.sunflowercounty.ms.gov/Pages/Default.aspx
Sunflower ili veya Sunflower County Amerika Birleşik Devletleri'nin Mississippi eyaletinde bulunan bir ildir. İlin nüfusu 2020 sayımına göre 25.971'dir. İlin merkezi Indianola şehridir.
Patrik Siegl

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
Kişisel bilgileri
Doğum tarihi:  26 Şubat 1976 (48 yaşında)
Doğum yeri:  Šternberk, Çekoslovakya
Boyu:  1,80 m (5 ft 11 in)
Mevkii:  Orta saha
Kulüp bilgileri
Kulübü:  FK Fotbal Třinec
Numarası:  24
Altyapı kariyeri
1981-1990:  Unex Uničov
1990-1993:  FC Vítkovice
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 1993-1994 |  FC Vítkovice |  4 |  (0) |
| 1994-1995 |  VTJ Znojmo |   |   |
| 1995-2001 |  Boby Brno |  157 |  (20) |
| 2001-2003 |  Sigma Olomouc |  81 |  (13) |
| 2004– |  → SSV Jahn Regensburg (kiralık) |  10 |  (0) |
| 2004-2008 |  1. FC Brno |  110 |  (3) |
| 2008-2010 |  Kapfenberger SV |  68 |  (8) |
| 2010– |  FK Fotbal Třinec |  18 |  (0) |
Millî takım kariyeri
| 1993-1994 |   Çekya U-18 |  2 |  (0) |
| 1996-1997 |   Çekya U-21 |  9 |  (3) |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. 
Patrik Siegl (d. 26 Şubat 1976, Šternberk), Çek futbolcudur. FK Fotbal Třinec'te görev yapmaktadır.
Peker

Vikisözlük'te  ile ilgili tanım bulabilirsiniz.
Vikisözlük'te  ile ilgili tanım bulabilirsiniz.
Peker bir yer ismi, erkek ismi ve soyadıdır ve şu anlamlara gelebilir:
Yerleşim yeri

Peker, Şehzadeler – Manisa ili Şehzadeler ilçesine bağlı mahalle
Kişiler > Soyadı

Faruk Peker (d. 1956), Türk manken, senarist ve sinema sanatçısı
Hakan Peker (d. 1961), Türk dansçı, şarkı yazarı, şarkıcı ve müzik yapımcısı
Hasan Peker (d. 1960), Türk siyasetçi
Hüseyin Peker (d. 1946), Türk şair
Kaya Peker (d. 1980), Türk basketbolcu
Mehmet Şevket Peker (1881–1936), Türk siyasetçi
Olgun Peker (d. 1973), Türk iş adamı
Orhan Peker (1927–1978), Türk ressam
Recep Peker (1889–1950), Türk asker ve siyasetçi
Sedat Peker (d. 1971), Türk iş adamı, organize suç örgütü lideri
Zafer Peker (d. 1959), Türk Pop müzik sanatçısı, besteci ve söz yazarı
Kişiler > Erkek ismi

Peker Açıkalın (d. 1963), Türk oyuncu
Şirket

Peker Müzik, Türk müzik şirketi
TM-44 mayını

TM-44, Sovyetler Birliği tarafından geliştirilen ve II. Dünya Savaşı sırasında kullanılan dairesel metal kutulu tanksavar mayınıdır. Mayının kutusu kısa silindir şeklinde ve üst kısmında baskı tapası bulunmaktaydı. Mayın normal şartlarda kendisine oldukça benzeyen basit ve daha küçük olan TM-41 mayını gibi mat yeşil renge boyanmıştır.
İlk üretilen TM-41 modeli 1941 ve 1942 yılları arasında genişçe kullanımış, ancak daha sonra Sovyet metal sanayindeki hammadde sıkıntısından ötürü üretimi düşürülmüştür. 1944 yılında hammadde olanakların artması ile metal mayınların üretimine geri dönülmüştür. TM-44 kendisinden önceki modellere çok benzemekle beraber daha çok patlayıcıya sahipti.
140 ila 260 kiloluk ağırlık ile baskı tapası eğilerek altında bulunan MV-5 fünyesini ateşler. Bir ila üç kiloluk basınç fünyenin ateşlenmesine yetmekteydi. Fünyenin kilitli bilyaları yerlerinden çıkarak etiketi serbest bırakır ve ateşleyiciyi patlatır. Bu etki iticiyi o da  ana patlayıcı ateşler. Mayın üzerinde bulunan düzenekler sayesinde yerinden oynatıldığında patlamaktaydı.
1946 yılında Alman yapımı Tellermine tasarımına benzeyen TM-46 mayınının geliştirilmesi ile üretimi durduruldu.
Mayın yüzükoyun yerleştirildiği için kolaylıkla paslanmak ve bu yüzden 1 ila 3 kiloluk baskıya maruz kalan MV-5 fünyesi kolaylıkla ateşlenmekteydi. Mayın halen Yemen'de kullanılmaktadır.
Özellikleri

Çapı: 254 mm
Yüksekliği: 140 mm
Ağırlığı: 7.7 kg
Patlayıcı ağırlığı: 5.4 kg Amatol
TM-46

TM-46 tanksavar mayını
TM-46 Rus yapımı dairesel tanksavar mayınıdır. Mayının TMN-46 adıyla bilinen ve sökülmesini önlemek için ikinci bir fünye takılmış modeli de bulunmaktadır. Mayın birçok Afrika, Ortadoğu ve Güneydoğu Asya ülkesinde kullanılmaktadır.
Mayının Arnavutluk yapımı MKT mod 72 adında bir kopyası da bulunmaktadır.
Özellikleri

Çapı: 305 mm
Yüksekliği: 108 mm
Çalışma basıncı: 120–400 kg (21 kg eğim basıncı)
Ağırlığı: 8.6 kg
Patlayıcı ağırlığı: 5.7 kg TNT
Funyeler:
MV-5 basınç
MVM basınç
MVSh-46 eğim çubuğu
TM-38 mayını

A TM-38 kara mayını ve yan kesiti.
TM-38 SSCB tarafından geliştirilen ve II. Dünya Savaşı sırasında kullanılan kare şekilli metal kutulu bir tanksavar mayınıdır. Mayının üst kısmında baskı plakası ve bunun üzerinde utu izi şeklinde dört adet çıkıntı bulunmaktadır. MAyının yan tarafında metalden taşım asapı bulunmaktadır. Mayına yapılan baskı sonucunda baskı plakası bu etkiyi altında bulunan MUV ateşleme fünyesi içerisindeki iğneye iletir. İğne MD-2 içerisindeki yardımcı patlatıcıyı ateşler. Fünyenin içerisindeki patlamayı ana mühimmatın infilakı izler.
Mayın üzerinde ikincil olarak takılan tuzaklama aygıtları bulunur. Bu aygıtlar mayının kaldırması veya üst kapağının açılması durumunda mayını patlatmak üzere yerleştirilmiştir.
Tekerlekli ve hafif tanklara karşı savaş başlarında etkili olan mayın savaşın ilerleyen yıllarında ağır sınıf tanklar karşısında etkisiz hale gelmiştir. Sonuç olarak ilerleyen yıllarda ana mühimmat miktarı arttırılmıştır. Bazense mayına fazladan bir MUV fünyesi takılarak tuzaklama yapılmıştır.
Özellikleri

Uzunluğu: 220 mm
Genişliği: 220 mm
Yüksekliği: 88 mm
Ağırlığı: 4750 gr
Patlayıcı ağırlığı: 2800 gr
Çalışma ağırlığı: 440 lbs
Opera seria

Handel'in Flavio performansının bir karikatürü, zamanının en iyi bilinen 3 opera seria şarkıcısını betimliyor: Senesino solda, diva Francesca Cuzzoni ortada ve sanatsever kastrato Gaetano Berenstadt sağda.
Opera seria (çoğul: opere serie; genellikle dramma per musica veya melodramma serio olarak isimlendirilir), 1710'lardan 1770'lere kadar Avrupa'da baskın olan İtalyan operasının asil ve "ciddi" tarzını ifade eden bir İtalyan müzikal terimidir. Terimin kendisi o zamanlar nadiren kullanılıyordu ve ancak opera seria demode olduktan ve tarihi bir tür olarak görülmeye başladıktan sonra yaygın bir kullanıma kavuştu. Opera seria'nın popüler rakibi, fikrini doğaçlamaya dayanan commedia dell'arte'den alan Opera Buffa'dır. İtalyan opera seria (her zaman İtalyan libretto ile) sadece İtalya'da değil, neredeyse tüm Avrupa'da ve ötesinde bestelendi (mesela Latin Amerika Operası, Küba Operası vb). Saray operasının yerleşik hale geldiği Avrupa'daki ana merkezler arasında Varşova (1628'den beri), Münih (1653'te kuruldu), Londra (1662'de kuruldu), Viyana (kesin olarak 1709 kuruldu; ilk opera temsili: 1668'deki Il pomo d'oro), Dresden (1719'dan beri) ve diğer Alman konutlarında, Saint Petersburg (İtalyan operası 1731'de Rusya'ya ulaştı ve yaklaşık 1742'den itibaren bunu ilk opera etkinlikleri takip etti), Madrid ve Lizbon gibi şehirler vardır. Opera seria, Fransız operasının (veya tragédie en musique) ulusal türünün tercih edildiği Fransa'da daha az popülerdi. Opera seria'nın ünlü bestecileri arasında Alessandro Scarlatti vardı. Opera seria'nın ünlü bestecileri arasında Alessandro Scarlatti, George Frideric Handel, Antonio Vivaldi, Nicola Porpora, Leonardo Vinci, Johann Adolph Hasse, Leonardo Leo, Francesco Feo ve 18. yüzyılın ikinci yarısında Christoph Willibald Gluck, Niccolò Jommelli, Josef Mysliveček, Tommaso Traetta ve Wolfgang Amadeus Mozart gibi isimler bulunur. Dönemin açık ara en başarılı librettisti Metastasio olup, diğerleri Apostolo Zeno, Silvio Stampiglia, Antonio Salvi, Paolo Antonio Rolli, Pietro Pariati, Pietro Ottoboni, Stefano Benedetto Pallavicino, Nicola Francesco Haym, Domenico Lalli, Giovanni Claudio Pasquini, Ranieri de' Calzabigi ve Giovanni Ambrogio Migliavacca gibi isimlerdir.
Yapı

Opera Seria A-B-A formundaki Da Capo aryanın kullanılıp geliştirilmesiyle Geç Barok dönemin gelenekleri üzerinden inşa edilmiştir. İlk bölümde tema, ikincisinde tamamlayıcı bir tema ve üçüncüsünde ise müziğin şarkıcı tarafından süslenmesi ve incelikle işlenmesi ile birinci temanın bir tekrarı sunulur. Tür geliştikçe ve aryalar uzadıkça, tipik bir opera seria otuzdan fazla müzikal bölüm içermeyecektir.
Tipik bir opera, üç bölümlü (hızlı-yavaş-hızlı) enstrümantal bir uvertür ile başlar ve daha sonra karakterlerin duygularını ifade eden aryaların arasına serpiştirilmiş diyalog içeren bir dizi reçitatif ile devam eder. Bu düzen sadece başroldeki aşık çift tarafından söylenen bir düet tarafından kırılır. Reçitatifler genellikle secco (kuru)'dur. Bunun anlamı şarkıcı çello, çembalo ya da başka bir bass enstrümanla sürekli bas eşliklidir. Özellikle şiddetli tutku anlarında secco reçitatif şarkıcının tam bir yaylı enstrüman grubu tarafından eşlik edildiği stromentato (veya orkestra eşlikli) reçitatif ile yer değiştirir. Bir arya söylendikten sonra, yaylılar ve obua eşliğinde (bazen de kornolar veya flütlerin eşliğinde), karakter genellikle sahneden çıkarak izleyicileri alkışlamaya teşvik eder. Bu durum eser coşkulu bir finalin kutlandığı sevinçli bir koro ile sonuçlanmadan önce üç perde boyunca devam eder. Önde gelen şarkıcıların her biri, hüzünlü, öfkeli, kahramanca veya düşünceli olsun, çeşitli ruh halindeki aryalardan adil paylarını sunma fırsatını bulurlar.
Opera seria'nın dram sanatı büyük ölçüde Fransızların genellikle saf olmayan ve yozlaşmış librettolar olarak görülen şeylere yönelik eleştirilerine yanıt olarak gelişti. Buna yanıt olarak, Roma merkezli Arcadia Akademisi, İtalyan operasını Aristo tarafından tanımlanan dramanın klasik üç birlik kuralına itaat ederek neoklasik ilkeler olarak gördüklerine geri döndürmeye çalıştı ve Busenello'’nun L'incoronazione di Poppea isimli eseri gibi ahlaka aykırı olarak görülen konular hem öğretmeyi hem de eğlendirmeyi amaçlayan son derece ahlaki anlatılarla yer değiştirdi. Bununla birlikte, klasik dramanın sıklıkla görülen trajik sonları bir adaba uygun olma anlayışı nedeniyle reddedildi. Apostolo Zeno gibi opera seria libretto'larının ilk yazarları, erdemin ödüllendirilmesi ve muzaffer gösterilmesi gerektiğini düşünürken, muhalifler pişmanlık yolunda olacaklardı. Fransız operasında çok yaygın olan tören ve bale ise terk edilmiştir.
Sesler

Opera seria dönemi, yıllarca titiz müzik eğitimi ile desteklenen yüksek, güçlü bir soprano veya alto sesini korumak için ergenlikten önce hadımlaştırma operasyonu geçirmiş olan, çoğunlukla müthiş yetenekli castrati ve castrato denilen erkek şarkıcıların öne çıkmasına karşılık geldi. Castratolara, operada yeni bir karater olan prima donna'larla birlikte kahraman rolleri verilmiştir. Müthiş teknik becerilere sahip bu yıldız şarkıcıların yükselişi, bestecileri giderek daha karmaşık vokal müziği bestelemeye itti ve zamanın birçok operası belirli şarkıcılara araç olması için yazıldı. Bunlardan muhtemelen en ünlüsü 1722'deki ilk sahneye çıkışı Nicola Porpora tarafından gerçekleştirilen Farinelli'dir. Farinelli, Handel için şarkı söylemese de baş rakibi Senesino söylemiştir.
1720–1740

Opera seria 1720'lerin başında kesin bir biçim aldı. Apostolo Zeno ve Alessandro Scarlatti bu türün zeminini hazırlarken, sadece Metastasio ve daha sonraki besteciler sayesinde gerçek anlamda meyvelerini vermeye başladı. Metastasio'nun kariyeri serenata Gli Orti Esperidi ("Hesperides Bahçeleri" ile başladı). Nicola Porpora, (daha sonra Haydn'ın ustası olacaktır), bu çalışmaya müzik besteleyerek öyle büyük bir başarı kazandı ki ünlü Romalı prima donna Marianna Bulgarelli "La Romanina", Metastasio'yu arayıp bularak onu himayesi altına aldı. Onun himayesi altında, Metastasio ardı ardına libretto'lar üretti ve bu librettolar İtalya ve Avusturya'daki en büyük besteciler tarafından seri bir şekilde kullanılarak opera seria'nın uluslararası formunu oluşturdu: Didone abbandonata, Catone in Utica, Ezio, Alessandro nelle Indie, Semiramide riconosciuta, Siroe ve Artaserse bu librettolara örnek olarak gösterilebilir. 1730'dan sonra Viyana'ya yerleşti ve 1740'ların ortalarına kadar imparatorluk tiyatrosu için daha fazla libretto yazmaya devam etti: Adriano in Siria, Demetrio, Issipile [de], Demofoonte, Olimpiade, La clemenza di Tito, Achille in Sciro, Temistocle, Il re pastore ve kendisinin en iyi librettosu olarak düşündüğü, Attilio Regolo. Librettolar için, Metastasio ve taklitçileri geleneksel bir şekilde asil değerler ve ahlakla donatılmış antikçağdan klasik karakterleri içeren dramalardan ve hem opera hem de müzik dışı dramada zarif ve süslü dilde aynı şekilde icra edilebilecek, sevgi, onur ve görev arasında çelişkilerle gösterilen mücadelelerden yararlanmışlardır. Öte yandan, ana akım türünün çok dışında çalışan Handel, Londra izleyicileri için sadece birkaç Metastasio librettosu kullanmış ve daha fazla metin çeşitliliğini tercih etmiştir. Bu zamanda önde gelen Metastasian bestecileri Hasse, Antonio Caldara, Vinci, Porpora ve Pergolesi idi. Vinci'nin Didone abbandonata ve Artaserse isimli librettolar için bestelediği eserlerdeki stromento reçitatifler çok övgü almış ve Vinci yeni melodi tarzını oluşturmada çok önemli bir rol oynamıştır. Hasse ise aksine daha güçlü bir vokali tercih etmiş ve kendi zamanında diğer iki besteciye göre daha cesur olarak görülmüştür. Pergolesi ise lirizmi ile dikkat çekmiştir. Bütün besteciler için asıl zorluk çeşitlilik elde etmek ve recitativo secco ve aria da capo modelinden kopabilmekti. Metastasio'nun librettolarındaki değişken ruh halleri, stromento reçitatif kullanma veya eserden bir ritornelloyu çıkarmak gibi besteci tarafından gerçekleştirilen değişikliklerde olduğu gibi çeşitlilik yaratmada yardımcı olmuştur. Bu dönemde belirli duyguları yansıtan tonların seçimi standart hale gelmiştir: Re minör, bestecinin tipik bir "öfke" aryası için seçtiği ton olurken, görkemli ve hareketli bir parça için Re majör, pastoral etki için Sol minör ve acıklı bir etki için Mi bemol olağan seçenekler haline geldi.
1740-1770

1750'lerde zirve yaptıktan sonra Metastasian modelinin popülaritesi azalmaya başladı. Niccolò Jommelli ve Tommaso Traetta gibi besteciler tarafından popüler hale getirilen yeni trendler opera seria'ya sızmaya başladı. İtalyanların değişken, keskin kontrastlı reçitatif ve arya modeli, Fransız opera geleneğinden gelen fikirlere yerini bırakmaya başladı. 1740'tan itibaren Jommelli gittikçe eserlerinde giderek daha çok eşlikli reçitatif ve dinamik bir zıtlığı tercih etmesinin yanı sıra virtüözite vokal gösteriler sınırlanıken orkestra daha belirgin bir rol almıştır. Traetta, operalarında baleyi yeniden tanıttı ve klasik dramaların trajik, melodramatik sonlarını ilk şekline getirdi. Operaları, özellikle 1760'tan sonra, koroya daha büyük bir rol verdi. Bu reformların doruk noktası Christoph Willibald Gluck'un operalarıyla gerçekleşti. Orfeo ed Euridice ile başlayan Gluck, şarkıcılara verilen vokal virtüözite olasılıklarını büyük ölçüde azalttı. Gluck, secco reçitatif'i kaldırdı (böylece arya ve recitative arasındaki ayrımı büyük ölçüde azalttı) ve İtalyan ve Fransız geleneklerinin sentezinde dram, dans, müzik ve tiyatro pratiğini birleştirmeye büyük özen gösterdi. Gluck reformuna Alceste ve Paride ed Elena ile devam etti. Gluck, orkestrasyona büyük önem verdi ve koronun rolünü önemli ölçüde artırdı: Ayrıca çıkış aryalarını da büyük oranda azalttı. Daha erken barok operasında yaygın olan karmaşık ikincil olay zincirleri elimine edildi. 1768'de Gluck'un Alceste'sinden sonraki yıl, Jommelli ve librettisti Verazi Fetonte'yi ortaya çıkardılar. birlikte performans sergileyen müzisyen grubu ve koro hakim hale geldi: alışılagelmiş çıkış arya sayısı yarı yarıya azaldı. Bununla birlikte, bu eğilimler genel olarak 1790'lara kadar ana akım haline gelmedi ve Metastasian modeli hakim olmaya devam etti.
1770–1800

Gluck'un reformları, önceki on yıllardaki opera seria bestecilerinin çoğunu geçersiz kıldı. Hasse, Jommelli, Galuppi ve Traetta'nın kariyerleri tam olarak sona erdi. Bu bestecilerin yerine Wolfgang Amadeus Mozart, Joseph Haydn, Antonio Salieri (Gluck'ın öğrencisi), Antonio Sacchini, Giuseppe Sarti, Niccolò Piccinni, Giovanni Paisiello ve Domenico Cimarosa gibi yeni bir besteci dalgası ortaya çıktı. Da capo arya popülerliği kaybetmeye ve yerini rondo almaya başladı. Orkestralar büyüdü, aryalar uzadı, müzisyen toplulukları daha belirgin ve orkestra eşlikli reçitatif hem yaygın hem de daha özenli hale geldi. 1780'lerde Metastasio'nun librettoları opera repertuvarına hâlâ hakim olsa da, yeni bir Venedik libretto yazar grubu opera seria'ya yeni bir yön verdi. Gaetano Sertor ve onu çevreleyen grubun çalışmaları nihayet şarkıcıların mutlak hakimiyetini kırdı ve opera seria'ya 19. yüzyıl Romantik operasının muhteşem ve dramatik unsurlarına yakın yeni bir ivme kazandırdı. Trajik sonlar, sahnede ölüm ve bir hükümdarın katledilmesi istisnadan ziyade norm haline geldi. Yüzyılın son on yılında, geleneksel olarak tanımlandığı şekliyle opera seria esasen ölmüştü ve Fransız Devrimi'nin ilham verdiği politik ayaklanmalar da herkes için ve kesin olarak opera seria'nın ortadan kalkmasına ilham verdi.