Büyük Tur (seyahat)
Tarihi

Roma, yüzyıllardır zaten hacıların varış noktasıydı, özellikle de Jübile dönemlerinde Avrupalı din adamlarının Roma'daki Yedi Hac Kilisesi'ni ziyaret ettiği zamanlarda.
Britanya'da, On İki Yıllık Ateşkes sırasında yayınlanan Thomas Coryat'ın seyahat kitabı Coryat's Crudities (1611), Grand Tour'a erken bir etki olmuştu, ancak 'Koleksiyoncu' lakaplı Arundel Kontu Thomas Howard, 1613-14 yıllarında karısı ve çocuklarıyla birlikte Napoli'ye kadar İtalya'da yaptığı çok daha kapsamlı tur, en önemli emsali oluşturmuştu. Bunun bir kısmı, henüz bir mimar olarak tanınmamış ancak 'büyük bir gezgin' ve mask tasarımcısı olarak bilinen Inigo Jones'tan cicerone (rehber) olarak hareket etmesini istemesinden kaynaklanıyordu.
1648'deki Münster Barışı'ndan sonra daha fazla sayıda turist turlarına başladı. Oxford İngilizce Sözlüğü'ne göre, terimin (muhtemelen İngilizceye girişinin) ilk kaydedilen kullanımı, 1670'te Paris'te ve ardından Londra'da ölümünden sonra yayınlanan The Voyage of Italy adlı kitabında, bir sürgün Roma Katolik rahibi olan Richard Lassels (yaklaşık 1603-1668) tarafından yapılmıştır.  Lassels'ın giriş bölümünde, seyahatin "tamamlanmış, olgunlaşmış bir Gezgin" için dört alanda sağladığı şeyleri listelemiştir: entelektüel, sosyal, etik (gezginin gördüklerinden ahlaki dersler çıkarma fırsatı ile) ve politik.
Bir Grand Tour'un tekrarını anlattığı hesabının başlangıcında genç bir adam olarak, tarihçi Edward Gibbon, "gelenek ve belki de aklın yasasına göre, yabancı seyahat bir İngiliz beyefendinin eğitimini tamamlar" dedi. Bilinçli olarak entelektüel gelişim için uyarlanan Gibbon, "daha geniş ve daha liberal bir planla kıtayı yeniden ziyaret ediyordu"; çoğu Grand Tourist, kütüphanelerde çok kısa bir süre durakladı. Romantikdönemin eşiğinde, William Beckford, Gibbon'un macerasız İtalya turunu açıkça geleneksel gösteren canlı bir Grand Tour hesabı yazdı.
Tipik 18. yüzyıl duruşu, evde kalan talihsizler için insan doğası üzerine bulgularını bildiren yabancı topraklarda seyahat eden çalışkan gözlemcinin duruşuydu. Toplumun refahını artırmak için gözlemlerini geniş topluma anlatmak bir yükümlülük olarak kabul edildi; Grand Tour bu düşünce tarzında gelişti.
Özünde, Grand Tour ne bilimsel ne de dini bir hac'tı, ancak Venedik'te keyifli bir konaklama ve Roma'da dikkatli bir ikamet şarttı. Katolik Büyük Turcular, Protestan Whiglerle aynı rotaları izledi. 17. yüzyıldan beri, sanatçıların uygun resim ve heykel tekniklerini anlamaları için de bu tür yerlere bir turun gerekli olduğu düşünülüyordu, ancak Büyük Tur'un'un teçhizatı - valeler ve koçmenler, belki de bir aşçı, kesinlikle bir "ayı lideri" veya bilgili rehber - onların erişiminin ötesindeydi.
Jonathan Richardson ve oğlu genç Jonathan Richardson tarafından 1722'de yayımlanan An Account of Some of the Statues, Bas-Reliefs, Drawings, and Pictures in Italy adlı kitap gibi popüler rehberlerin ortaya çıkması, bu tür gezilerin popülerleşmesine yardımcı oldu ve sanatçıların kendilerini izleyen seçkinler, bu tür merkezlere seyahat etmeyi gerekli bir geçiş ayini olarak görmeye başladılar. Beyefendiler için, sanat eserleri, turlarından elde ettikleri zenginliği ve gösterişi göstermek açısından çok önemliydi.
Büyük Tur, liberal bir eğitim ve aksi takdirde elde edilemeyen şeyleri edinme fırsatı sunarak gezginlere bir başarı ve prestij havası kazandırdı. Büyük Turistler, kitaplar, sanat eserleri, bilimsel aletler ve kültürel eserlerle dolu sandıklar - koku kutularından ve kağıt ağırlıklarından altarlara, çeşmelere ve heykelere kadar - bu amaçla inşa edilmiş kütüphanelerde, dolaplarda, bahçelerde, salonlarda ve galerilerde sergilenmek üzere geri dönecekti. Büyük Tur'un teçhizatı, özellikle kıtasal ortamlarda boyanmış gezginlerin portreleri, dünyalılık, ciddiyet ve etki zorunlu amblemleri haline geldi. Grand Tour pazarında özellikle başarılı olan sanatçılar arasında, 1645'te John Evelyn tarafından ilk kez patronaj yapılan Carlo Maratti, portre ressamı Pompeo Batoni ve Canaletto, Pannini ve Guardi gibi vedutistiler vardı. Daha az varlıklı olanlar, Piranesi gravürleri albümüyle geri dönebilirdi.
Gibbon'un açılış sözlerindeki "belki" ifadesi, onun çarpıcı ifadesinin üzerine ironik bir gölge düşürdü. Büyük Tur'un eleştirmenleri, onun macera eksikliğini alay konusu yaptı. "Avrupa turu önemsiz bir şey" dedi bir 18. yüzyıl eleştirmeni, "evcilleştirilmiş, tekdüze, değişmeyen bir manzara". Büyük Tur'un, Jean Gailhard'ın Compleat Gentleman (1678) eserinde gözlemlediği gibi, ulusal karakterler hakkındaki eski önyargıları ve önyargıları güçlendirdiği söylendi: "Fransız nazik. İspanyol asil. İtalyan aşık. Alman kaba."
İngiltere'de Büyük Tur'a bakılan derin şüphe, İngiliz beyefendisini tamamlayabilecek deneyimlerin onu altüst edebileceği korkusuyla özetlendi; bu, 1760'lar ve 1770'lerdeki gösterişli "iyi gezmiş" makarnaların alaycı yerli görüşünde kişileştirildi.
Ayrıca dikkat çekici olan, Büyük Tur'un yalnızca ziyaret edilen ülkelerin klişelerini teşvik etmekle kalmamış, aynı zamanda kuzey ve güney Avrupa arasındaki bir kontrast dinamiğine de yol açmış olmasıdır. İtalya'yı sürekli olarak "pitoresk bir yer" olarak tasvir ederek, gezginler aynı zamanda bilinçsizce İtalya'yı geri kalmış bir yer olarak aşağıladılar. Bu bilinçsiz aşağılanma, Lamartine'in İtalya'yı "geçmişin ülkesi... her şeyin uyuduğu yer" olarak tasvir ettiği ünlü dizelerinde en iyi şekilde yansıtılmıştır.
Roma'da Thomas Jenkins gibi antika meraklıları aynı zamanda tüccardılar ve mermer satışı yapabiliyor ve satın alma konusunda danışmanlık yapabiliyorlardı; hatta turistlerin ilgilendiği bilinirse fiyatları da yükseliyordu. Daha taşınabilir hediyelik eşyalar ve saygın beyefendilerin antik tarihe dair rehberi olan madeni paralar ve madalyalar da oldukça popülerdi. Pompeo Batoni, İngiliz milordlarının  Roma antikaları arasında zarif bir rahatlıkla poz verdikleri resimleri çizmeyi meslek edinmiştir. Birçoğu Napoli'ye doğru yollarına devam etti ve burada Herculaneum ve Pompei'yi de ziyaret ettiler; ancak çok azı Güney İtalya'ya, daha da azı ise o zamanlar hâlâ Türk egemenliği altında olan Yunanistan'a kadar gitti.
1825 yılları civarında buharlı ulaşımın ortaya çıkmasından sonra Büyük Tur geleneği devam etti, ancak artık niteliksel bir fark ortaya çıkmıştı: daha ucuzdu, daha güvenliydi, daha kolaydı ve üstelik herkese açıktı. 19. yüzyılın büyük bölümünde, ayrıcalıklı konumdaki eğitimli gençlerin çoğu Büyük Tur'a katılabiliyordu. Almanya ve İsviçre daha geniş tanımlanmış bir tura dahil edildi. Daha sonraları genç kızlar arasında da moda oldu; bekar bir teyzenin (şaperon) refakatinde İtalya'ya yapılan seyahat, E. M. Forster'ın Manzaralı Bir Oda adlı romanında olduğu gibi, üst sınıf kadınların eğitiminin bir parçası haline gelmişti.
Avrupa yollarında İngiliz gezginler yalnız değildi. Aksine, 16. yüzyılın ortalarından itibaren büyük tur, Danimarka, Fransa, Almanya, Hollanda, Polonya ve İsveç gibi ülkelerde büyük ilgi görmeye başlamış ve genç erkeklerin eğitimini tamamlamanın ideal bir yolu haline dönüşmüştü. Buna rağmen Büyük Tur hakkında yapılan araştırmalar genellikle İngiliz gezginler üzerinde yapılmıştır. Hollandalı bilim insanı Frank-van Westrienen Anna, bu tarih yazımına dikkat çekerek, kıta gezginleri üzerinde daha fazla karşılaştırmalı çalışma yapılmış olsaydı Büyük Tur'un bilimsel olarak anlaşılmasının daha karmaşık olacağını ileri sürmüştür.
İsveç aristokrasisi üzerine yakın tarhilerde yapılan araştırmalar, İsveç aristokratlarının, İngiliz akranlarına göre nispeten daha düşük bütçeli olmalarına rağmen, 1620'lerden itibaren pek çok açıdan İngiliz aristokratları gibi davrandıklarını ortaya koymuştur. İsveçli büyük turistler, tercihen Leiden ve Heidelberg olmak üzere bir veya iki ünlü üniversitede eğitim gördükten sonra Fransa ve İtalya'ya doğru yola çıkmışlar; genellikle Paris, Roma ve Venedik'i ziyaret etmişler ve Fransız kırsalında orijinal büyük turu tamamlamışlardır. İsveç Kralı III. Gustav, Büyük Turunu 1783-84 yıllarında gerçekleştirmiştir.