Mutlu Günler
Yazım aşaması

Beckett daha yazım aşamasında, oyunun pek çok yapımıyla da ilgilenmekteydi. Alan Schneider'a yazdığı mektuplarda Winnie'nin içinde olacağı toprak tümseğinin nasıl yapılacağını gösteren şemalar vardı. Oyunu yazmaya başladığında kafasında nasıl bir fikir olduğu Brenda Bruce'a söylediklerinden anlaşılabilir:
Dedi ki: "Düşündüm ki birinin başına gelebilecek en korkunç şey uyumasına izin verilmemesi olurdu, öyle ki tam uykuya dalarken bir 'dong' sesiyle uyanıyorsun ve uyanık olmak zorunda kalıyorsun; canlı canlı toprağa batmaktasın ve her tarafta karıncalar var; ve güneş gece ve gündüz sürekli parlıyor ve bir ağaç bile yok... hiçbir gölge, hiçbir şey yok ve o çan seni her seferinde uyandırıyor ve hayatta kalmana yardımcı olacak küçük bir paketteki eşyaya sahipsin." Bir kadının hayatından bahsediyordu. Sonra şöyle dedi: "Sonra kim bununla başa çıkabilir ve hatta şarkı söyleyebilir diye düşündüm: sadece bir kadın."
Oyunda ise sadece bir tane karınca - Winnie eskimiş bir terim olan emmet 25 Mayıs 2006 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. sözcüğünü kullanır - vardır. Bu karıncayı gördüğünde Willie'nin formication (İng. karıncalanma) sözcüğünü söylemesi, her iki karakter için, belki de farklı sebeplerle, gülme nedeni olur. Beckett'a göre Willie "karıncaların Winnie'yi yiyor olmalarını düşünerek, Winnie de karıncaların kendisini yiyor olmalarını düşünerek gülmekterdir." Formication sözünün fornication (İng. zina) sözüne benzerliği de gülme sebebi olabilir.
Oyundaki özgün fikrin ilham kaynaklarına ilişkin birçok öneri getirildi. James Knowlson Luis Buñuel’in 1928 tarihli Bir Endülüs Köpeği filmindeki görüntülerin ya da Frances Day'in Angus McBean tarafından çekilmiş bir fotoğrafının ilham kaynağı olabileceğini öne sürdü. Ancak her ikisi için de açık bir kanıt sunulamadı.
Bu, Beckett'ın bir karakteri bu şekilde betimlediği ilk çalışma değildi. Adlandırılamayan isimli romanında Malone'u betimlemek için şunları yazmıştı: "Burada günler yok ama yine de bu terimi kullanıyorum. Onun belinden yukarısını görebiliyorum, belde bitiyor." Beckett'ın tüm eserlerinde olduğu gibi bu oyunda da Dante'ye göndermeler mevcuttur; Winnie'nın durumunun İlahi Komedya'nın Inferno bölümündeki 10. Kanto'yu hatırlatır. Dante ve Virgil cehennemin altıncı katına geldiklerinde açık mezarlarda yatmaya zorlanan günahkarları görürler. Bu günahkarların üzerine, tıpkı Winnie'nin üzerinde sürekli güneşin parlaması gibi, ateş yağmaktadır.
İki şair bu katta ayrıca ruhun da bedenle öldüğüne inanan iki Epiküryanın da cezalandırıldığını görür. Bunlardan Farinata'nın sadece belden yukarısı görülebilmektedir. İki şair Floransa'daki politik durumdan bahsederlerken de karşılarına sadece çenesinden yukarısı görünen Cavalcante çıkar. Her ikisinin de Winnie'ye benzerliği açıktır. Sürekli sırtüstü yatan ve pek sık ortaya çıkmayan Cavalcante, Winnie'ye özellikle benzer. Tıpkı cehennemdeki bu "gölgeler" gibi Winnie'nin de zaman algısı olağan dışıdır. Knowlson'ın Happy Days: Samuel Beckett’s Production Notebook isimli kitabında belirttiğine göre Beckett, Mutlu Günler'in bir prodüksiyonu sırasında "Winnie zamanı anlayamıyordu çünkü sonu olmayan bir şimdiki zamanda yaşadığını hissediyordu ve geçmişin onun için hiçbir anlamı yoktu." demiştir. Dante'nin günahkarları gibi Winnie için de, artık zamanın geçişini gösteren günler mevcut değildir, sadece cehennemî sıcakta ebedi bir şimdi vardır.
Beckett sahne düzeninde hem simetri hem de yapaylık olması konusunda kararlıydı. Dümdüz arazi ile gökyüzünün uzak bir ufukta birleştiği, oldukça trompe-l'oeil (göz yanıltıcı) arka plan kullanılacaktı. "Tüm sahneyi, gökyüzünü ve toprağı betimleyecek olan şey" diye yazmıştı, "acınacak derecede başarısız bir realizm, üçüncü sınıf bir müzikalin bayağı gösterişi, gerçeğin kötü taklidinin gülünç içtenliği olmalı."
Kuma gömülmüş Winnie ile boynuna sarılmış mendil ve hasır şapkasıyla Willie'nin yer aldığı sahne, deniz kenarını andırır. Sahte arka plan, fotoğrafçılar tarafından kullanılan, sadece kişinin başının geleceği yerin boş olduğu, popüler tatil yörelerini gösteren sahte sahneler gibidir. Oyunun ismi bile bu tür tatilleri akla getirir. Beckett bu oyunu, eşi Suzanne ile evliliğine resmen izin verilebilmesi için, deniz kenarındaki İngiliz tatil yöresi olan Folkestone'daki iki haftalık zorunlu ikameti sırasında yazmıştı.
The Beckett Country isimli kitabında Eoin O'Brien, Mutlu Günler ile Beckett'ın ilk romanı olan Dream of Fair to Middling Women arasında bir bağlantı olduğunu ortaya çıkardı: Dipsiz çantasının içini didik didik ederek bir şeyler arayan kadın tasviri. O'Brien'a göre olayın geçtiği yer, Dublin'in hemen güneyindeki County Wicklow'da bulunan sakin bir koy olan Jack’s Hole'dur. Oyunda Willie'nin bir İrlanda gazetesini okuduğunun söylenmesi de oyunun İrlanda'da geçtiğini düşündürmektedir.
Beckett son kararını vermeden önce, oyunda kullanacağı çeşitli gazete manşetleri ile çalıştı. Oyunun (Willie'nin adının hâlâ "B" olduğu) ikinci elyazmasında, üç olası manşet yer aldı:
Bu bölüm, son metinden çıkarılmış olsa da, Beckett'ın felaket sonrası bir olay yeri tasarladığını düşündürmektedir. Pek çok eleştirmen de bu yönde düşünmektedir. Beckett'ın Oyun Sonu ve Rough for Theatre I eserlerinde de aynı temanın olduğu düşünülmektedir.