stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Viyolonsel
Türü

Bu çalgının atası viola da gamba adı verilen 4 adet teli bulunan perdeli bir çalgıdır. Viyolonsel; keman, viyola ve kontrbas ile aynı ailedendir. Keman ile viyolonselin şekilleri büyük oranda birbirini andırsa da boyutları çok farklıdır.
Tarihçe

16. yüzyılda ilk örnekleri Fransa'da ortaya çıkan bu çalgının şekli kadın vücudunu andırır. Başlangıçta beş telli olarak yapılan bu çalgı, önceleri orkestrada bas sesleri desteklemek için kullanılmıştır. Tek başına belirgin bir çalgı olarak ortaya çıkması ise 18. yüzyılda olmuştur.
Özellikleri

Viyolonsel genellikle akustik olarak kullanılan bir enstrümandır. Her mekânda (açık alan, konser salonu vs.) çalınabilir. Karşıdan bakıldığında gövdesinin orta bölümünde bulunan ve el yazısı ile f harfini andıran iki ses deliği ve eşik (köprü) olarak adlandırılan bir destek bulunur. Yayın tellere teması ile titreşen tellerden çıkan ses, eşik tarafından gövdenin içindeki havayı titreştirerek, içeride dikey olarak bulunan can direğine iletilir ve bu deliklerden geri döner.
Medya

Viyolonselin sesini duymak için şu parçalar dinlenebilir:
Johann Sebastian Bach'in Viyolonsel Suite No.1 BMW1007, 1. bölüm - prelud. Viyolonsel:John Michel
Johann Sebastian Bach'in Viyolonsel Suite No.3 BMW1009, 4. bölüm. Viyolonsel:Anne Camp
Johann Sebastian Bach'in Do-Major Prelude No.1 eserinin Gounod tarafından Ave Maria adıyla viyolonsele transkripsiyonu. Viyolonsel: John Michel
Gabriel Fauré, Elegy. Viyolonsel:Hans Goldstein piyano:Eli Kalman
Antonín Dvořák Viyolonsel Koncerto - 1. bölüm. Viyolonsel: John Michel
Christian Longo

| Christian Longo |
| --- | --- |

Doğum: Christian Michael Longo 23 Ocak 1974 (50 yaşında)
Suçlama: Cinayet
Evlilik: Mary Jane Longo (1993–2001)
Çocuk(lar): 3

Christian Michael Longo (23 Ocak 1974) Oregon'da hüküm giymiş bir katil.
19 yaşında Michiganlı Mary Jane Baker ile evlenmiş ve 3 çocukları olmuştur. O ve ailesi düzensiz harcamalar yüzünden mali sıkıntılarla boğuşuyorlardı.
Cinayetler

Longo'nun dört yaşındaki oğlu Zachery'nin cesedinin bulunmasından sonra 19 Aralık 2001'de üç yaşındaki kızı Sadie'nin de cesedi atıldığı gölde dalgıçlar tarafından bulundu. Eşi Mary Jane ve iki yaşındaki kızları Madison ise beş gün sonra bulundu. O zamana kadar, Longo, Mary Jane ve üç çocuğunun öldürülmesi ile ilişkili olarak tüm ülkede aranıyordu.
Amerika'dan kaçtıktan sonra Meksika'nın bir şehri olan Cancún'da fark edildi. Ertesi gün Lincoln County, Oregon ABD Oregon Bölge Mahkemesi'nde düzenlenen tutuklama emri, onu cinayet ve yasadışı seyahat ile suçladı. 7 Ocak 2002'de kaldığı otelden ayrıldı ve altı gün sonra Cancún'un yaklaşık 130 km güneyindeki küçük bir kasaba olan Tulum kasabasında yakalandı. 14 Ocak 2002'de götürüldüğü George Bush Kıtalararası Havalimanı'nda gözaltına alındı. 2003'te ölüm cezasına çarptırıldı.
Yıllar sonra Longo, Oregon merkezli TV kanalı KATU'ya yazdığı mektupta narsist olduğunu itiraf etti.
Longo, Meksika'dayken eski New York Times yazarı Michael Finkel'in adını kullandı, daha sonra Michael Finkel bu anılarını True Story isminde yazıya dökmüştür.Daha sonra bu olay 2015 yılında film olarak vizyona girmiştir.
Longo halen Oregon Eyalet Hapishanesi'nde bir hücrede yaşamını sürdürmektedir. Aldığı ölüm cezası infaz yasası değiştiği için ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına çevrilmiştir.
Sunset Key

Sunset Key, Key West'in batısında yer alan sakin ve lüks bir tatil adasıdır.
Sunset Key, Florida Keys'te Key West'in 460 m açığında bulunan bir adadır. Resmi adı eskiden adada bulunan askeri amaçlı yakıt tanklarna ithafen Tank Adası'dır. Adada Westin otel şirketinin kullandığı az sayıda kulübe bulunur. Adada 48 ailenin evi bulunur. Bunun yanı sıra her biri 1.5 milyon dolardan fazlaya satılan 21 boş arsa bulunur.
En yakın komşusu 180 m kuzeyindeki Wisteria Adası'dır.
Adolf Hitler'in iddia edilen dublörleri

Adolf Hitler, 1938
1947'de yıkılmadan önce Hitler'in son günlerini geçirdiği Reich Şansölyesinin bahçesindeki Führerbunker kompleksi
Nazi lideri Adolf Hitler, yaşamı boyunca yaptığına dair bir kanıt olmamasına rağmen, benzerleri siyasi tuzaklar olarak kullanmış olabilir. Sovyetler Birliği, Hitler'in intihar ettiği Berlin Savaşı'nın ardından Hitler'e benzeyen cesetlerin bulunduğunu çeşitli şekillerde iddia etti. En belirgin kanıt, Reich Şansölyeliği bahçesinde bulunan Gustav Weler olarak tanımlanan bir cesedin Sovyet görüntüleridir. Weler'in Reich Şansölyesinde, belki de bir aşçı olarak çalıştığı söyleniyordu. Komplo teorisyenleri, Hitler'in Almanya'dan kaçtığına dair iddia edilen kanıtların bir örneği olarak bu bedeni dublörü olarak gösterdiler. Uzmanlar genel olarak Hitler'in dublörü olduğu ve Hitler'in Almanya'dan kaçtığı  iddiasını reddederler.
| --- | --- |
 Hitler'e benzeyen bir ceset, Sovyetler tarafından kayda alınıyor.
Karşı argümanlar

Nürnberg'deki Einsatzgruppen davasının baş yargıcı Michael Musmanno 1948'de şöyle yazmıştı: "Hitler'in bir dublörü olduğunu gösteren en ufak bir kanıt yok." Musmanno ayrıca "Hitler'in birkaç yakın ortağının, Hitler'in hiçbir zaman bir dublörü olmadığını açıkça belirttiğini" belirtiyor. 1950'de Hitler'in ölümüyle ilgili kitabında Musmanno şöyle yazmıştı:
Ünlü yazar Emil Ludwig de dahil olmak üzere bazı sözde muhakeme teorisyenlerinin sahip olduğu gibi, muhtemelen ölen ve yakılan Hitler'in bir çifti olduğunu önermek, bunu destekleyecek hiçbir kanıt olmadan, Hitler'in melekler tarafından taşındığını söylemek kadar mantıklı... Hitler'in, diğer herhangi bir insan üzerindeki üstünlüğüne olan güveniyle, herhangi birinin varlığını, yüzeysel olarak kendisinin yapay bir kopyası bile olsa kabul etmesi düşünülemez.
Hitler'in güvenlik detayları konusunda uzman olan tarihçi Peter Hoffmann da onun dublör (çift) kullandığından şüphe ediyor.
Miras

Gustav Weler olarak tanımlanan cesedin görüntüleri, savaş sonrası bir belgeselde Hitler'in cesedi olarak sunuldu.  Bu, 1966 tarihli bir belgeselde düzeltildi.  Eylül 1992'de Ada Petrova, bir Rus televizyon yayınında cesedin fotoğrafını gösterdi ve cesedin Hitler'e ait olduğunu ima ettiği için eleştirildi. Birkaç gün sonra Bezymenski, cesedin Hitler'in vücudu olmadığını söyledi ve Hitler'in cesedinin başka bir yerde, "Reich Şansölyeliği"nin bahçesinde bulunduğunu doğruladı.
1995 Yılında Hitler'in ölümüyle ilgili kitabında tarihçi Anton Joachimsthaler, 1968'de Bezymenski tarafından yayınlanan Hitler'in cesedinin iddia edilen Sovyet otopsi raporuna itiraz ediyor. Joachimsthaler, Sovyetlerin Hitler'in cesedini asla bulamadığını, ki bu cesedin yakılıp kül olması gerektiğini savunuyor. Joachimsthaler, saygın Alman patolog Otto Prokop'un iddia edilen otopsi raporunun "Hitler'i açıklamadığını" söylediğini aktarıyor. Ayrıca Bezymenski'nin çalışmalarının Hitler'in ölüm şekli de dahil olmak üzere "kasıtlı yalanlar" içerdiği açıklandı. 1995 yılında, Hitler'in silahla intihar etmediğini iddia etmişti.
1998'de İngiliz yazar Ian Sayer, kimliği belirsiz bir kaynaktan, ABD İstihbarat Birliklerine ait (CIC) 427 sayfalık bir raporunun fotokopisi olduğu iddia edilen bir belgeyi aldı. Müller'in CIC tarafından istihbarat danışmanı olarak tutulduğu ve CIA'ya katıldığı iddia edildi.  Müller'in iddia edilen açıklamasına göre: 1941'de Breslau'da bir Hitler dublörü keşfedildi ve Temmuz 1944'ten sonra nadiren görüldü, sakinleştirildi ve Nisan 1945'e kadar saklandı; 22 Nisan'da Hitler, Braun ve Hitler'in üç arkadaşı hava yoluyla Hörsching Havaalanı'na gittiler ve ardından Barselona'ya uçtular; dublör daha sonra bir darbeyle öldürüldü, Hitler'in kıyafetlerini giydi ve gömüldü.Joachimsthaler, bu uçağın Hitler'le bir ilgisinin olmadığını kanıtladı. Dosyadaki iddialar Joachimsthaler ve Daly-Groves gibi tarihçiler tarafından Adolf Hitler'in ölümünün ardından yaratılan efsanelere bir örnek olarak kabul edilir.
30 Mayıs 1946'da, MVD ajanları, Hitler'in gömüldüğü çukurdan iki kafatası parçası buldu. Sol yan kemiğinde ateşli silah hasarı vardı. Bu parça 1975 yılına kadar kataloğa alınmamış olarak kaldı ve 1993 yılında Rusya Devlet Arşivlerinde yeniden keşfedildi. 2009'da, Sovyet yetkililerinin uzun zamandır Hitler'e ait olduğuna inandıkları kafatası parçasından koparılmış küçük bir parça üzerinde DNA ve adli tıp testleri yapıldı. ABD'li araştırmacılara göre, yaptıkları testler aslında bir kadına ait olduğunu ortaya çıkardı ve kafatasındaki sütürlerin muayenesi onu 40 yaşın altında olduğunu gösterdi.
Adolf Hitler'in ölüm tarihi ve nedeni bilim insanları tarafından doğrulanmıştır. Ancak Hitler'in çene kemiğinde hiçbir barut kalıntısı tespit edilmedi, bu da Hitler'in bir kurşun yarasıyla ölmediğini göstermektedir.
Bibliyografya

Bezymenski, Lev (1968), The Death of Adolf Hitler (1.1yer=New York bas.), Harcourt, Brace & World
Daly-Groves, Luke (2019), Hitler's Death: The Case Against Conspiracy, Oxford, UK: Osprey, ISBN 978-1-4728-3454-6
Hamilton, Charles (1984), Leaders & Personalities of the Third Reich, Vol. 1, R. James Bender Publishing, ISBN 0-912138-27-0
Joachimsthaler, Anton (2000) [1995], The Last Days of Hitler: The Legends, the Evidence, the Truth, Trans. Helmut Bögler, Londra: Cassell, ISBN 978-1-85409-465-0
Petrova, Ada; Watson, Peter (1995), The Death of Hitler: The Full Story with New Evidence from Secret Russian Archives, W. W. Norton & Company, ISBN 978-0-393-03914-6
Ryan, Cornelius (1995) [1966], The Last Battle, New York: Simon & Schuster, ISBN 978-0-684-80329-6
Gestapo şefi Heinrich Müller (1945'ten itibaren kayıp (MIA)) 1948'de ABD'ye Hitler'in kaçmasına yardımcı olmak için bir dublörün kullanıldığını söylediği iddia edildi.
Amerika Kıtasal Ayrımı

Amerika Kıtasal Bölünmesi (aynı zamanda Büyük Bölünme, Batı Bölünmesi veya kısaca Kıta Bölünmesi olarak da bilinir; İngilizce: Continental Divide of the Americas) Amerika'nın başlıca ve büyük ölçüde dağlık olan, su bölümü çizgisidir.
Kıta Bölünmesi Bering Boğazı'ndan Magellan Boğazı'na kadar uzanır ve Pasifik Okyanusu'na akan havzaları Atlas Okyanusu'na akan nehir sistemlerinden (Meksika Körfezi ve Karayip Denizi'ne akanlar dahil) ayırır ve Divide'ın en kuzeydeki erişimleri boyunca, Arktik Okyanusu ve Hudson Körfezi'ne akan nehir sistemleri.
Amerika'da birçok başka hidrolojik bölünme olmasına rağmen, Kıta Bölünmesi bunların en belirgin olanıdır, çünkü Rocky Dağları ve And Dağları'nın ana aralıkları boyunca genellikle çok daha yüksek bir yükseklikte bir yüksek zirveleri takip etme eğilimindedir.
Adolf Hitler'in ölümüyle ilgili komplo teorileri

Hitler 1944'te Birleşik Devletler Gizli Servisi tarafından yakalanmaktan kaçmak için kendini nasıl gizleyebileceğini göstermek adına tasvir edildi.
1947'de yıkılmadan önce Hitler'in son günlerini Berlin'de geçirdiği Führerbunker kompleksi
Adolf Hitler'in ölümüyle ilgili komplo teorileri, 30 Nisan 1945'te Führerbunker'da intihar ettiği gerçeğiyle çelişmektedir. Bu teorilerin çoğu, Hitler ve eşi Eva Braun'un hayatta kaldığını, Almanya ve Avrupa'dan kaçtığını savunuyor. Bu teoriler popüler kültürde bir miktar teşhir edilmiş olsa da, bu bakış açıları tarihçiler ve bilimsel uzmanlar tarafından çürütülmüş saçak teoriler olarak görülüyor.
Başlangıç noktası

Hitler'in intihar etmediği, bunun yerine karısıyla kaçtığı efsanesi ilk olarak 9 Haziran 1945'te Sovyet lideri Joseph Stalin'in emriyle bir basın toplantısında Mareşal Georgy Zhukov tarafından kamuoyuna sunuldu. Temmuz 1945'teki Potsdam Konferansı'nda Hitler'in nasıl öldüğü sorulduğunda, Stalin ya "İspanya'da ya da Arjantin'de" yaşadığını söyledi. Temmuz 1945'te İngiliz gazeteleri, bir Sovyet subayının Sovyetler tarafından keşfedilen kömürleşmiş bir cesedin "çok zayıf bir ikili" olduğu yönündeki yorumlarını tekrarladı. Amerikan gazeteleri de, Hitler'in "Avrupa'da bir yere saklandığını" iddia eden Berlin'deki Rus garnizon komutanınınki gibi şüpheli alıntıları tekrarladı. Stalin'in hükûmeti tarafından propaganda edilen bu dezenformasyon, Batılı güçlerin resmi sonucuna ve tarihçilerin 30 Nisan 1945'te Hitler'in kendisini öldürdüğü yönündeki fikir birliğine rağmen, çeşitli komplo teorileri için bir sıçrama tahtası oldu. Adolf Hitler'in ölümüyle ilgili komplo teorileri, Almanya'nın Müttefik işgali sırasında Nazizmde küçük bir canlanmaya bile neden oldu.
Batılı güçlerin ilk ayrıntılı soruşturması Kasım 1945'te, o zamanlar Berlin'deki İngiliz sektörünün karşı istihbarat başkanı olan Dick White'ın ajanı Hugh Trevor-Roper'ın Sovyet iddialarına karşı koymak için konuyu araştırmasını sağlamasıyla başladı. Hitler ve Braun'un Berlin'de intihar sonucu öldüğüne dair bulguları 1946'da bir rapora yazıldı ve sonraki yıl bir kitapta yayınlandı. 1947'de ankete katılan Amerikalıların yüzde 51'i Hitler'in hala hayatta olduğunu düşünüyordu.
Kanıt

Gizliliği kaldırılmış FBI belgeleri, Hitler'in Almanya'dan kaçış teorilerinin yanı sıra bir dizi iddia edilen görüntüyü içeriyor. FBI, bu belgelerdeki Hitler'in kaçışı ve görülmesi ile ilgili bilgilerin doğrulanamayacağını belirtiyor.
30 Mayıs 1946'da Sovyetler, Hitler'in hayatta kaldığına dair söylentileri araştırırken, Hitler'in gömülü olduğu çukurdan bir kafatasının iki parçası çıkarıldı. Parietal kemiklerin sol parçasında kurşun hasarı vardı. kemikler Rusya'nın Moskova'daki federal arşivlerinde tutuldu ve on yıllardır Hitler'e ait olduğuna inanılıyordu. 2009 yılında, Connecticut Üniversitesi'nde, History's'De MysteryQuest'in (Amerikan Paranormal televizyon programı) bir bölümünde kemik konusunda uzman bir arkeolog tarafından kafatası örnekleri DNA testinden geçirildi. Örneklerin 40 yaşın altındaki bir kadına ait olduğu ortaya çıktı.
Bununla birlikte, ne eski Sovyet ne de Rus yetkililer kafatasının ana kanıt olduğunu iddia etti, bunun yerine Mayıs 1945'te bulunan çene kemiği parçalarını ve iki diş köprüsünü öne sürdüler. Eşyalar, Hitler'in diş hekimi Hugo Blaschke'ye, asistanı Käthe Heusermann'a ve uzun süredir diş kalıntılarının Hitler ve Braun'a ait olduğunu doğrulayan diş teknisyeni Fritz Echtmann'a gösterildi. Ada Petrova ve Peter Watson'a göre Hugh Thomas 1995 tarihli kitabında bu diş kalıntılarına itiraz etti, ancak Hitler'in uşağı Heinz Linge tarafından boğulduktan sonra muhtemelen sığınakta öldüğünü iddia etti. "Dr. Thomas bile bu teoriyi destekleyecek hiçbir kanıt olmadığını kabul ediyor" dediler. Ian Kershaw, "Hitler'in Linge tarafından boğulduğuna ve yakılan kadın vücudunun Eva Braun'a ait olmadığına dair Hugh Thomas'ın 'teorilerini' yazarak, sığınaktan kaçan masallar diyarına aittir" dedi. 2017 yılında, Fransız adli tıp patoloğu Philippe Charlier, çene kemiği parçalarından birinin üzerindeki dişlerin, 1944'te Hitler'den çekilen bir röntgen ile "mükemmel uyum" içinde olduğunu doğruladı. Sonuçları Mayıs 2018'de European Journal of Internal Medicine'de bildirilen Fransız ekibinin bu diş araştırması, diş kalıntılarının kesinlikle Hitler'in dişleri olduğunu ortaya çıkardı. Charlier'e göre, "Hiç şüphe yok. Çalışmamız, Hitler'in 1945'te [Berlin'de] öldüğünü kanıtlıyor" dedi.
2009 yılında, Rusya Federal Güvenlik Servisi'nin baş arşivcisi Rus General Vasily Khristoforov, Sovyet Başbakanı Yuri Andropov'un emri altındaki KGB ajanlarının Hitler'in kalıntılarını yaktığını ve onları bir Alman nehrine attığını iddia etti. Khristoforov'un atıfta bulunduğu belgelere göre, "Kalıntılar, Magdeburg'a 11 kilometre uzaklıktaki Shoenebeck kasabasının dışında bir şenlik ateşinde yakıldı, sonra kül haline getirildi, toplanıp Biederitz Nehri'ne atıldı." Khristoforov, Andropov'un Hitler'in cenazesinin neo-Nazilerin uğrak yeri olacağından korktuğunu iddia etti.
Arjantin'e kaçma iddiası

İngiliz yazarlar Simon Dunstan ve Gerrard Williams'ın Grey Wolf: The Escape of Adolf Hitler gibi bazı çalışmaları, Hitler ve Braun'un intihar etmediğini, ancak Arjantin'e kaçtığını öne sürüyor. Bu iki yazar tarafından önerilen senaryo şu şekildedir: Bir dizi denizaltı, bazı Nazileri ve Nazi ganimetlerini Arjantin'e götürdü; burada Nazilerden bir süredir para almakta olan gelecekteki başkan Juan Perón tarafından desteklendi. İddiaya göre Hitler Arjantin'e geldi ve önce San Carlos de Bariloche'nin doğusundaki Hacienda San Ramón'da kaldı. Hitler daha sonra, Şili sınırına yakın Nahuel Huapi Gölü'nün kuzeybatı ucunda uzak ve zorlukla erişilebilen bir nokta olan Inalco'da Bavyera tarzı bir malikaneye taşındı. 1954 civarında, Eva Braun Hitler'den ayrıldı ve kızları Ursula ('Uschi') ile Neuquén'e taşındı; ve Hitler Şubat 1962'de öldü.
Hitler'in Arjantin'e kaçışına dair bu teori, Guy Walters da dahil olmak üzere tarihçiler tarafından reddedildi. Dunstan ve Williams'ın teorisini "çöp" olarak tanımladı ve ekledi: "Hiçbir özü yok. Komplo teorisyenlerinin aldatılmış fantezilerine hitap ediyor." Walters, "bu kadar çok insanın bu kadar büyük ölçekli bir aldatmacayı bu kadar sessiz tutabileceğine inanmanın imkansız olduğunu" ileri sürdü ve hiçbir ciddi tarihçinin hikâyeye güvenilirlik vermeyeceğini söyledi. Walters "komplo teorisyenlerinin iddialarına inanmak için çok az şey buldu". 2014 yılında, Dunstan ve Williams'ın kitabına dayanan tartışmalı bir belgesel film olan Grey Wolf, Williams tarafından üretildi. Arjantin'de Hitler'i gördüğünü iddia eden uzun bir kişi listesiyle sona erdi.
History Channel'ın Avcı Hitler dizisinin müfettişleri, daha önce gizli belgeler bulduklarını ve Hitler'in Almanya'dan kaçarak Güney Amerika'ya denizaltıyla gittiğini belirten tanıklarla görüştüklerini iddia ediyorlar. O ve diğer Nazilerin daha sonra bir "Dördüncü Reich" planladığı iddia edildi. Bununla birlikte, hayatta kalma ve kaçışla ilgili bu tür komplo teorileri tarihçi Richard J. Evans tarafından reddedildi.
3 Ekim 1955 tarihli gizliliği kaldırılmış bir CIA belgesi, Phillip Citroen adlı kendi kendini ilan eden eski bir Alman SS askeri tarafından Hitler'in hala hayatta olduğu ve "Ocak 1955'te Kolombiya'dan Arjantin'e gitmek üzere ayrıldığı" iddialarını vurgulamaktadır. Belgenin ekinde, Citroen'in iddia edilen bir fotoğrafı ve Hitler olduğunu iddia ettiği bir kişi vardı; fotoğrafın arkasında "Adolf Schrïttelmayor" ve 1954 yılı yazıyordu. Raporda ayrıca, Citroen ile görüşmelerini bildiren bağlantının veya CIA istasyonunun "bilginin akıllıca bir değerlendirmesini yapacak konumda" olmadığı belirtiliyor. İstasyon şefinin amirleri ona, "somut bir şey tespit etmek için uzak olasılıklarla bu konuda muazzam çabalar sarf edilebileceğini" söylediler ve bu yüzden soruşturma düşmüştür.
Popüler kültürde

George Steiner'ın tartışmalı romanı The Portage to San Cristobal'da, savaşın sonunda Hitler hayatta kalır ve 30 yıl sonra Nazi avcıları tarafından bulunup denendiği Amazon ormanına kaçar. Hitler'in savunması, İsrail'in varlığını Holokost'a borçlu olduğu için gerçekten Yahudilerin hayırseveridir.
CGI anime filmi Lupin III: The First (2019) 'de Interpol, fanatik Ahnenerbe takipçilerini saklanmaktan kurtarmak için Hitler'in yaşadığını ve Brezilya'da yaşadığını belirten sahte bir söylenti yayıyor.
2020 Amazon Prime TV dizisi Hunters'da, 1977 yılında Adolf Hitler ve Eva Braun'un Arjantin'de yaşadığı keşfedilir.
Mevcut yerleşim yeri Villa La Angostura yakınlarındaki Inalco Evi. Sınır teoriye göre, Hitler 1945'ten sonra burada birkaç yıl yaşayacaktı.
Sözde eski bir SS askerini ve Hitler'in olduğunu iddia ettiği bir adamı gösteren CIA belgesinden bir fotoğraf y. 1954
Seher Yeli

Seher Yeli, Türk şarkıcı Güler Duman'ın 16 Ekim 1984 tarihinde çıkardığı üçüncü stüdyo albümüdür. Albüm Özlem Plak etiketiyle yayınlandı. Albümün kayıtları Haziran 1984 tarihinde başlamıştır. Ağustos 1984 tarihinde tamamlanan kayıtlar iki ay kadar sürdü. 1984 yazında albümün kayıtlarını tamamlayan Güler Duman'ın Özlem Plak'tan yayınladığı üçüncü albüm olmuştur. Albümde Aşık Sıtkı Baba, Davut Sulari, Neşet Ertaş, İsmail Özden, Gevheri, Ercişli Emrah, Mahmut Salan ve Yüksel Yıldız gibi sanatçıların eserlerine yer verildi.
1980'li yılların başında Mustafa Karaçeper'in müzik yönetmenliğinde yayınladığı Dost Garip (1980) ve O Leyli Leyli (1982) adlı ilk iki albümüyle 1 milyon tirajını geçerek büyük başarı elde etti. Albümlerin başarısının ardından Erden Kıral'ın yönetmenliğini üstlendiği Hakkâri'de Bir Mevsim (1982) adlı filmde seslendiği uzun hava ile birlikte adını geniş kitlelere duyurdu. "Seher Yeli", "İnsana Muhabbet Duyalı", "Kirpiğin Kaşına Değdiği Zaman", "Bağışla Sevdiğim Hakkı Seversen" ve "Bir Hayal Misali, Bir Düş Misali" gibi parçalar albümün ön plana çıkan eserleri oldu. Seher Yeli adlı albümüyle önceki albümlerinde olduğu gibi olumlu tepkiler alan Güler Duman, 500 bin satış tirajını geçerek yine büyük başarı elde etmiştir.
Genel

Güler Duman, 1970'li yılların sonunda Ruhi Su dostlar korosunda müzik eğitimi aldıktan sonra albüm teklifleri almaya başladı. Ardından Özlem Plak firmasıyla anlaşarak Dost Garip (1980) adlı ilk albümüyle büyük ses getirdi. "Niçin Ağlamayayım", "Dost Garip", "Benim Gibi", "Gezsem De Dünyayı" ve "Dert Bende" gibi parçaların ön plana çıktığı albüm 1.8 milyonluk satışıyla büyük başarı sağladı. Daha sonra O Leyli Leyli (1982) adlı ikinci solo albümünü yayınladı. İkinci albümünde yer alan "Kime Kin Ettin", "O Leyli Leyli", "O Yar Gelir", "Bülbül Misali" ve "İpek Mendil" adlı parçalar albümün öne çıkan eserleri oldu. İlk albümünde olduğu gibi ikinci albümünde de başarı sağlamayı başardı. Albümlerinde Karacaoğlan, Haşimi Aslıhak, Pir Sultan Abdal, Ali Ekber Çiçek, Davut Sulari, Aşık İrfani ve Aşık Emrah gibi sanatçıların eserlerini seslendirdi. Liseyi bitirdikten sonra üçüncü albümünün kayıtlarına başladı. Haziran 1984'te başlayan kayıtlar iki ay kadar sürdü ve Ağustos 1984 tarihinde kayıtlar tamamlandı.
Albüm için on dört parça kaydedildi. Albüme adını veren "Seher Yeli" adlı parçanın sözleri Aşık Sıtkı Baba'ya müziği ise Nesimi Çimen'e aittir. Albümün ön plana çıkan eserlerinden "Kirpiğin Kaşına Değdiği Zaman" adlı eserin söz ve müziği Davut Sulari'ye aittir. "Bir Hayal Misali, Bir Düş Misali" adlı parçanın sözleri ve müziği Burhan Sümer'e aittir. Yine albümün ön plana çıkan parçalarından birisi olan "Bağışla Sevdiğim Hakkı Seversen" adlı parça Neşet Ertaş'a aittir. Albümün beşinci parçası olan "Olmayınca" adlı eserin sözleri İsmail Özden'e aittir. Müziği ise anonimdir. "İnsana Muhabbet Duyalı" adlı ön plana çıkan eserin sözleri Sefil Selimi'ye müziği ise İsmail Özden'e aittir. "Bugün Bizde Düğün Var", "Derdimin Dermanı" ve "Yücelerden Seyreyledim" adlı parçaların söz ve müziği anonimdir. "Merhamet Kıl" adlı eserin sözleri 17. yüzyıl'da yaşamış halk müziğinin önemli şairlerinden olan Gevherî'ye aittir. Müziğini ise Yüksel Yıldız bestelemiştir. "Garip" adlı parçanın sözleri yine  17. yüzyılın ilk yarısında yaşamış olan halk şairi olan Ercişli Emrah'a aittir. Eserin müziğini ise Musa Eroğlu bestelemiştir. "Durmam"  adlı eserin söz ve müziği Mahmut Salan'a, "Zülmet Deryası" adlı eserin söz ve müziği Yüksel Yıldız'a aittir. Albümün son parçası olan "Erik Ağacı" adlı hareketli eserin söz ve müziği Baki Baran'a aittir. Albümün 2000'li yıllarda yayınlanan CD ve 2010'lu yıllarda dijital platformlarda yayınlanan versiyonlarında "İnsana Muhabbet Duyalı", "Bugün Bizde Düğün Var", "Yücelerden Seyreyledim" ve "Erik Ağacı" adlı parçalar yer almadı. Yine Özlem Plak firmasından yayınlanan Dost Dost Diye (1993), Nostalji 1 (1998) ve Nostalji 2 (2000) adlı derleme albümlerde bu parçalara yer verildi.