Santa Clara del Cobre
Santa Clara del Cobre'de bakırcılık

Bakır bu bölgede İspanyol öncesi dönemlerden beri işlenmektedir ve yerli Purépecha o dönemin en gelişmiş demircileridir. İspanyollar yeni teknikler getirmiş olsalar da, Avrupa tekniklerinden daha verimli olduğu için yerli tekniklerden biri olan eritme tekniği muhafaza edilmiştir. Bu nedenle burada görülen körükler Avrupa'dakilerden çok farklıdır.
Kasaba nüfusunun %82'si bakır eşya yapımında çalışmaktadır. Kasaba ve çevresinde her yıl yaklaşık 450 ton bakır işleyen 250 kayıtlı atölye bulunmaktadır. Bu da yılda yaklaşık elli milyon peso gelir sağlamaktadır. Yapılan bakır eşyaların çoğu faydacı niteliktedir - pişirme kapları, çeşitli kaplar, tencereler, tavalar, tabaklar, shot bardakları, saatler, mücevherler, vazolar, yataklar, masalar, sandalyeler, ışık düğmeleri, tezgahlar, lavabolar, hatta küvetler ve çok daha fazlası, hepsi bakırdan. Bununla birlikte, 1970'lerden bu yana bakır takılar ve diğer birçok gerekli olmayan eşya da burada üretilmektedir. Buradaki atölyeler aile işletmesi olup, çocuklar zanaatı ebeveynlerinden öğrenmektedir. Ayrıca Vasco de Quiroga adında bakırcılığı öğreten bir kooperatif okul-atölyesi de bulunmaktadır.
Parçaların tamamlanması, boyutuna, kalınlığına ve dekoratif özelliklerine bağlı olarak dört gün ila bir ay arasında sürmektedir. Ana meydanlardan birinde yer alan kasabanın köşkünün bakır çatısı buna bir örnektir. Bir atölyede bir parçanın yapımı için genellikle dört kişinin metali ısıtması, çevirmesi ve çekiçle şekillendirmesi gerekiyor. Bu kasabadan parçalar dünyanın çeşitli yerlerindeki müzelerin yanı sıra özel Meksikalı ve uluslararası koleksiyoncular tarafından toplanmıştır. Bu durum, bu topluluktan yapılan ürünlerin ihracatının artmasına yol açmıştır. Santa Clara del Cobre'nin çalışmalarını daha fazla tanıtmak için "Santa Clara del Cobre. Obras Maestras" (Santa Clara del Cobre Başyapıtları) gibi sergiler düzenlenmiştir. Bu özel sergide bakırdan yapılmış 200'den fazla eserin yanı sıra kasabadaki bakır işçiliğinin tarihi de ele alındı
1970'lerden bu yana Santa Clara del Cobre'nin çalışmalarının gelişmesindeki en büyük güç Amerikalı James Metcalf ve eşi Meksikalı Ana Pellicer'in çabaları olmuştur.
Her ikisi de Santa Clara del Cobre'ye yerleşmeden önce uluslararası alanda tanınan sanatçılardı. Metcalf 1968 Olimpiyat Oyunları için Olimpiyat meşalesini yapmakla görevlendirilmiş, Pellicer ise 100. yıldönümünde Özgürlük Heykeli'ni süsleyen mücevherleri tasarlamıştır. İkili kasabada bir atölye kurarak bakır işlemeye yeni yaklaşımlar getirdi. Eski zanaatkâr loncasının kolektif yönlerini vurgulayan Casa de Artesana'yı 1972 yılında kurdular. Acapulco Kongre Merkezi ve Mexico City'deki Dış Ticaret Enstitüsü gibi yerleri süsleyen duvar resimlerinden kabartmalara kadar dev kamu eserleri üretildi. Bu eserler, bu kasabanın bakır işleme zanaatına yaygın bir ilgi çekmeyi başardı. Bu zamana kadar kadınlar, büyük parçaları dövmek için gereken üst vücut gücü nedeniyle bakır eşya yapımında yer almıyordu. Pellicer bakır takı yapımını tanıttı ve kadınlar artık gossamer zincirler ve küçük boncuklar yapıyordu. Çift, torna tezgahları, tesviye makineleri, elektrik motorları, keten tohumu cilaları, bilgisayar tasarımları gibi yeni teknolojilerin geleneksel yerel tasarımlarla bütünleşmesini sağlamıştır.
Metcalf ve Pellicer, hükûmet desteğiyle 1976 yılında kasabada bir sanat ve zanaat okulu kurarak yeni tekniklerin öğretilmesini, yeni aletlerin geliştirilmesini ve kültürel, teknik ve sanatsal çalışmaları üstlendi. Okul büyüdükçe Meksika hükûmetinin katılımı da arttı ve okul Adolfo Best Maugard Yaratıcı Teknik ve Endüstriyel Eğitim Merkezi (CECATI No. 166) olarak tanındı ve şu anda Meksika'nın her yerinden gelen üçüncü nesil öğrencilerine eğitim veriyor. Guanajuato, Oaxaca ve Chiapas'ta da uydu kampüsleri bulunmaktadır.