Resim Kuramı
Temel İmler Olan Adlardan Tümcelere

Aşikâr olduğu üzere dilin çok anlamlılığı vardır. Dilin çok anlamlılığını aşmak isteyen Wittgenstein bu yüzden Tractatus'unu, G. Frege ve B. Russell'dan etkilendiği üzere matematik ve mantık disiplinlerindeki dile benzer bir biçimde önermeler halinde yazmıştır. 7 temel önermeden ve onların serimlenmesinden oluşan kitabındaki önermelerinin her biri sınırlı ve açık anlatıma sahip birer atomik önermedir. David Keyt'in bu konuya ilişkin özeti ise şöyle: "Tractatus'ta tanımlandıkları şekliyle temel  önermeler aşağıdaki özelliklere sahiptir. Mantıksal sabitler, "değil" veya "ve" veya "tümü" gibi kelimeler içermezler. 'Mantıksal olarak birbirlerinden bağımsızdırlar.' (4.211, 5.134), 'Tamamen adlardan oluşurlar.' (4.22) ve 'her ad basit bir nesneyi temsil eder.' (3.203, 3.22, 2.02). Son olarak, temel bir önerme 'atomik bir durumun varlığını ileri sürer' (4.21)". Dilin çok anlamlılığından dolayı, düşünceyi gizlediğini öne süren bu fikir, olgusallığa en uygun birim olarak kelimenin yerine de tümceyi öne çıkardı. Dil, dünya ile içsel bir ilişki içerisindedir. Dil, dünya gibi olgusal değildir ancak dünyanın sınırları içerisindedir. Ancak insanın, her anlamın dile getirilmesine olanak veren diller kurma yeteneğine sahip olduğunu (bkz. 4.002) vurgulayan Wittgenstein, insanın her sözcüğün neyi, nasıl imlediği konusunda da fikri olmadığını savunur. (bkz. yine 4.002). Bu, tıpkı yürüyebiliyor olduğumuz halde nasıl yürüdüğümüzü bilmiyor oluşumuz gibi bilişseldir (cognitive). İşte Wittgenstein'a göre bu ilişkiler, gerçeklerin mantıksal olasılığını belirler. Çünkü mantıksal durumların formları yine dil-mantık ilişkisi tarafından belirlenir. Daha doğrusu resim ile resimlenen, gösterge ile gösterdiği şey arasında bir ilişki vardır. Ancak "Tümce mantıksal formunu ortaya koyamaz; o, onda yansır. Dil, onda yansıyanı, ortaya koyamaz. Dilde kendini dile getireni, biz onunla dile getiremeyiz. Tümce, gerçekliğin mantıksal formunu, gösterir; onu serimler.” (4.121). Peki bu ilişki gerçekliğe ne kadar uygundur? Frege'den fazlasıyla etkilenen Wittgenstein'a göre, biz bu ilişkiyi tanımlayamasak bile gerçeklik, olduğu gibi olmaya devam etmekteydi: "Olgu durumları betimlenebilir, adlandırılamazlar. (Adlar noktalara benzer, tümceler ise oklara, onların anlamı vardır.)"(3.144). Öyleyse dilin yapısında adlar, nesnelerin temel imleri işlevini görürlerken, tümceler adlardan farklı olarak anlamlı yapılardır. Wittgenstein bir adın, bir nesneyi temsil etse dahi onun bir nesnenin resmi olamayacağını söyler: "Ad, adlandırılanın resmi değildir!" Çünkü bir tümcedeki adlar, yalın imlerdir ve olgulardaki tek nesnelerin yerini tutarlar. Ortaya bir resmin çıkabilmesi için tıpkı yapbozun parçalarında olduğu gibi bu tek tek nesnelerin imleri olan adların aralarındaki bağlantıları ortaya çıkaracakları tümceye ihtiyaçları vardır. Böylelikle bir nesnenin temsili olarak yerine geçen adlar aralarındaki bağlantılar sayesinde olgu bağlamını kurup, canlı bir resim gibi anlamı ortaya koyarlar. (bkz. 4.0311). Bunun yanı sıra: "Bir adın, ifade ettiği herhangi bir nesne yoksa anlamsızdır, o hiçbir ad değildir." Modern felsefede John Locke'un "İnsanın Anlama Yetisi Üzerine Bir Deneme  15 Nisan 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi." adlı kitabındaki Kelimeler' başlıklı 3. bölümünde ifade ettiği şekliyle geçerli olan anlamın, adlarda aranmasına ilişkin görüşler artık yerini tümceye bırakmış durumdadır. Wittgenstein bunu açık bir biçimde: "Yalnızca tümcenin anlamı vardır; bir adın imlemi ise yalnızca tümcenin bağlamı içindedir."(3.3). diyerek ifade etmektedir. Başka bir açıdan ise Wittgenstein nesnelerin yerine geçen kelimelerin, yine o kelimelerin bir bağlamı olmaksızın anlamlı şeyler olmadıklarını; bağlamın kurulabilmesi için ise birden fazla kelimenin belirli bir form içerisinde bir araya gelişinde ortaya çıktığını öne sürmesindeki neden, adların kendi başlarına bir yargı ifade edemiyor olduğunun farkında olması olarak görülebilir.