stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Kaktüsgiller
Yetiştirme

Kaktüslerin popülaritesi, birçok kitabın kaktüs yetiştirilmesi için yazıldığından anlaşılabilir. Kaktüsler doğal olarak çok çeşitli habitatlarda bulunur ve farklı iklimlere sahip birçok ülkede yetiştirilir, bu nedenle bir türün normal olarak büyüdüğü koşulları tam olarak kopyalamak genellikle pratik değildir. Farklı koşullara ihtiyaç duyan ve en iyi ayrı ayrı yetiştirilen yarı çöl kaktüsleri ve epifitik kaktüsler arasında geniş bir ayrım yapılabilir. Bu bölüm esasen buna imkan veren iklimlerde dışarıda toprakta yetiştirmekten ziyade, bir serada veya evde olduğu gibi kaplarda ve koruma altında yarı çöl kaktüslerinin yetiştirilmesiyle ilgilidir. Epifitik kaktüslerin yetiştirilmesi için, bkz. Schlumbergera' Yetiştiriciliği (Noel veya Şükran Günü kaktüsleri) ve Epiphyllum melezlerinin yetiştirilmesi.
Yetiştirme > Yetiştirme ortamı

Yetiştirme ortamının amacı bitkiyi beslemek için destek sağlamak, su, oksijen ve çözünmüş mineralleri depolamaktır. Kaktüsler söz konusu olduğunda, çok havadar açık bir ortamın önemli olduğu konusunda genel bir fikir birliği vardır. Kaktüsler saksılarda yetiştirildiğinde, bunun nasıl sağlanacağına dair öneriler büyük ölçüde değişir; Miles Anderson, mükemmel bir yetiştirme ortamı tanımlaması istendiğinde, "on yetiştiricinin 20 farklı cevap vereceğini" söyler. 
Roger Brown, solucan gübrelerinden toprak ilavesiyle iki kısım ticari topraksız büyüme ortamı, bir kısım hidroponik kil ve bir kısım kaba pomza veya perlit karışımını önerir. 
Genellikle %25-75 oranında organik esaslı malzeme, geri kalana pomza, perlit veya kum gibi inorganik tavsiyesi diğer kaynaklar tarafından desteklenir. Ancak, organik materyalin kullanımı başkaları tarafından tamamen reddedilir; Hecht, kaktüslerin (epifitler dışında) "humus içeriği düşük veya içermeyen toprak istediğini" söyler ve yetiştirme ortamının temeli olarak kaba kumu tavsiye eder.
Yetiştirme > Sulama

Yarı çöl kaktüsleri dikkatli sulamaya ihtiyaç duyar. Genel tavsiye vermek zordur, çünkü gerekli sulama sıklığı kaktüslerin nerede yetiştirildiğine, yetiştirme ortamının doğasına ve kaktüslerin orijinal habitatına bağlı olarak değişir. 
Brown, "zamansız su verilmesi nedeniyle başka herhangi bir nedenle olduğundan daha fazla kaktüsün öldüğünü" ve uykuda kış mevsiminde bile kaktüslerin biraz suya ihtiyacı olduğunu söyler. Diğer kaynaklar, kışın (Kuzey Yarımküre'de Kasım-Mart arası) suyun verilmeyeceğini söyler. 
Bir diğer konu ise suyun sertliğidir ki sert su kullanılması gerektiğinde, tuz oluşumunu önlemek için düzenli yeniden saksılama önerilir. Verilen genel tavsiye, büyüme mevsimi boyunca kaktüslerin kapsamlı sulamalar arasında kurumasına izin verilmesi gerektiğidir. Bir su miktarı ölçer (İngilizce: water meter), toprağın ne zaman kuru olduğunu belirlemede yardımcı olabilir.
Yetiştirme > Işık ve sıcaklık

Yarı çöl kaktüsleri vahşi doğada yüksek ışık seviyelerine maruz kalabilse de, yaz aylarında bir seranın daha yüksek ışık seviyelerine ve sıcaklıklarına maruz kaldıklarında yine de biraz gölgelendirmeye ihtiyaç duyabilirler. Sıcaklığın 32 °C (90 °F) üzerine çıkmasına izin verilmesi önerilmez. 
Gereken minimum kış sıcaklığı ilgili kaktüs türlerine çok bağlıdır. Karma bir koleksiyon için Melocactus ve Discocactus gibi soğuğa duyarlı türler hariç olmak üzere genellikle 5 °C (41 °F) ile 10 °C (50 °F) arasında minimum bir sıcaklık önerilir. 
Bazı kaktüsler, özellikle yüksek And dağlarının kaktüsleri kuru tutulduklarında tamamen dona dayanıklıdır (örneğin Rebutia minuscula, yetiştirirken −9 F sıcaklığa kadar dayanır) ve soğuk bir döneme maruz kaldığında daha iyi çiçek açabilir.
Yetiştirme > Çoğaltma

Kaktüsler tohumla, çelikle veya aşılama ile çoğaltılabilir. Yılın başlarında ekilen tohumlar, daha uzun bir büyüme döneminden yararlanan fideler üretir. Tohum nemli yetiştirme ortamına ekilir ve sonra kurumasını önlemek için çimlenmeden 7-10 gün sonraya kadar kapalı bir ortamda tutulur. Çok ıslak yetiştirme ortamı hem tohumların hem de fidelerin çürümesine neden olabilir. 
Çimlenme için 18-30 °C (64-86 °F) sıcaklık aralığı önerilir; 22 °C (72 °F) civarındaki toprak sıcaklıkları en iyi kök gelişimini destekler. Çimlenme sırasında düşük ışık seviyeleri yeterlidir ancak daha sonra yarı çöl kaktüsleri güçlü büyüme sağlamak için daha fazla ışık seviyelerine ihtiyaç duyar ancak daha yüksek sıcaklıklar ve güçlü güneş ışığı gibi bir seradaki koşullar için iklimlendirme gerekir.
Kesimlerle çoğaltma, bitkinin kök salabilen kısımlarını kullanır. Bazı kaktüsler, ayrılabilen veya temiz bir şekilde kesilebilen "pedler" veya "eklemler" üretir. Diğer kaktüsler, çıkarılabilen çıkıntılar üretir. Aksi takdirde, ideal olarak nispeten yeni büyümeden gövde kesimleri yapılabilir. Kesilen yüzeyin üzerinde bir kallus kültürü oluşana kadar herhangi kesilen yüzeyin birkaç gün ila birkaç hafta arasında kurumasına izin verilmesi önerilir. Köklenme daha sonra uygun bir yetiştirme ortamında 22 °C (72 °F) civarında bir sıcaklıkta gerçekleşebilir.
Yetiştiricilikte iyi büyümesi zor veya bağımsız büyüyemeyen türler örneğin beyaz, sarı veya kırmızı gövdeli bazı klorofil‘siz formlar için veya anormal büyüme gösteren bazı formlar için (örneğin, kristat veya monstrose formları) aşılama kullanılır. 
Konukçu bitki (anaç) için yetiştiriciler, yetiştirme ortamında güçlü şekilde büyüyen ve çoğaltılacak bitkiyle uyumlu olan bir bitkiyi, yani kalemi seçerler. 
Yetiştirici hem anaç hem de kalem üzerinde kesimler yapar ve ikisini birleştirir, birleşirken onları birbirine bağlar. Hem kalem hem de kalemin benzer çaplarda olduğu düz aşılar ve daha küçük bir kalemin kalemde açılan bir yarığa yerleştirildiği yarık aşılar gibi çeşitli aşı türleri kullanılır.
Ticari olarak her yıl çok sayıda kaktüs üretilir. Örneğin 2002'de yalnızca Kore'de, neredeyse 9 milyon ABD Doları değerinde 49 milyon bitki çoğaltıldı. Çoğu (31 milyon bitki) aşılama ile çoğaltılmıştır.
Yetiştirme > Zararlılar ve hastalıklar

Bir dizi haşere ekim sırasında kaktüslere saldırır. Özsu ile beslenenler arasında hem gövdelerde hem de köklerde yaşayan pseudococcidaeler; genellikle sadece gövdelerde bulunan kabuklu böcekler; kaktüslerin "nadir" bir zararlısı olduğu söylenen beyazsinekler; çok küçük olan ancak büyük sayılarda bulunabilen, etraflarına ince bir ağ ören ve özsuyu emerek kaktüsü bozabilen kırmızı örümcek akarları, kaktüsü öldürmeseler bile ve özellikle çiçeklere saldıran tütün yaprak bitleri bulunur.
Mevcut biyolojik kontroller olmasına rağmen, bu zararlılardan bazıları birçok böcek ilacına dirençlidir. Kaktüslerin kökleri sciarid sinekler ve mantar sivrisineklerinin larvaları tarafından yenebilir. Sümüklüböcekler ve salyangozlar da kaktüs yerler.
Mantarlar, bakteriler ve virüsler, özellikle bitkiler aşırı sulandığında ilk ikisi olan kaktüslere saldırır. Fusarium rot bir yaradan girebilir ve kırmızı-mor küfün eşlik ettiği çürümeye neden olabilir. "Helminosporium çürümesinin nedeni Bipolaris cactivora (syn. Helminosporium cactivorum); Phytophthora türleri de kaktüslerde benzer çürümelere neden olur. Mantar öldürücüler bu hastalıklarla mücadelede sınırlı etkilidir. Kaktüslerde kaktüs virüsü X dahil olmak üzere birçok virüs bulunmuştur. Bunlar, Kloroz (soluk yeşil) lekeler ve mozaik etkiler (çizgiler ve daha soluk renkli lekeler) gibi yalnızca sınırlı görünür işaretlere neden olur gibi görünürler. Bununla birlikte, "Agave" türünde, kaktüs virüsü X'in, özellikle kökler kuru olduğunda büyümeyi azalttığı gösterilmiştir.
Virüs hastalıklarının tedavisi yoktur.
Galeri

Kaktüs çiçeği
Kaktüs çiçeği
Kaktüs çiçeği
Doğal Arizona habitatında Ferocactus türü bir kaktoid
Tüberkülleri gösteren Mammillaria longimamma gövdesi
Bir Echinopsisin büyük çiçekleri
Mammillaria beneckei çiçeğinin stili ve organları
Behbahan, İran'da Opuntia Ficus-Indica çiçekleri
Nervürlü ve mumsu kaplamayı gösteren genç Cereus hildmannianus subsp. uruguayanus gövdesi
Rhodocactus grandifolius zayıf etlidir, yapraklıdır ve tüm kaktüslerin atasına benzediği düşünülmektedir.
Kaktüslerin doğal dağılımı;   Rhipsalis baccifera yalnızca
  Diğer tüm kaktüsler
Hint inciri Behbahan, İran
Schlumbergera'nın ikiye kesilmiş çiçeği, kuş tozlaşmasına tipik uyumlar gösterir
Yarasa tozlaşmasına uyum sağlamış düz beyaz çiçekler gösteren saguaro çiçekleri
Schlumbergera meyvesi ikiye kesilmiş; uzunluğu 1,0~1,5 cm.
Ariocarpus kotschoubeyanus, CITES Ek I kapsamında korunan tehlike altındaki bir tür
San Diego İlçe Fuarı, Kaliforniya'da yetiştirilen Notocactus warasii
Darjeeling, Hindistan'daki bir seradaki kaktüsler
İsrail'de yetiştirilen Gymnocalycium mihanovichiinin aşılı formları
Trichocereus bridgesii monstrose
Kanada geyiği

Kanada geyiği (Cervus canadensis), dünyadaki en büyük geyiklerden biri ve Kuzey Amerika ve Asya'nın doğusundaki en büyük memelilerden biridir.
Taksonomi

Kanada geyiğinin en eski fosil kayıtları 12 milyon yıl öncesine dayanmaktadır. Pliyosen Çağa kadar uzanan bu kayıtlar Avrupa'da bulunmuş olup, Pleyistosen Çağ'dan sonraki devirlere kadar herhangi bir fosil bulunamamıştır.
Üreme

Kanada geyikleri çiftleştikten sonra gebelikleri 240 - 262 gün sürer. Yavrular doğduğunda 15 – 16 kg kadardır. Esaret altındaki bireyler 20 yıldan fazla yaşasa da ortalama yaşam süreleri 10 - 13 yıldır. Bazı alt türlerinde ise ortalama ömür 15 yılı aşabilir.
Cüce katil balina

Cüce katil balina (Feresa attenuata), yunusgiller (Delphinidae) familyasından monotipik Feresa cinsinde sınıflandırılan bir yunus türüdür.
Hakkında az bilgi olan ve seyrek görülen bir türdür. Katil balina ile bazı ortak özelliklerinden ötürü cüce katil balina adını almıştır ancak balina değil, yunustur ve katil balina ile fiziksel bir benzerliği yoktur. Vücudu küçük ve incedir. Elektra balinası ve yalancı katil balina gibi bazı türlerle karıştırılması olasıdır.
Yayılım

40. kuzey enleminin kuzeyi ve 35. güney enleminin güneyinde tüm okyanusların tropikal ve subtropikal sularında görülür. Japonya, Hawai ve Kuzey Pasifik'in ılık bölgelerinde; Atlantik Okyanusu'nda Batı Hint bölgesi ve tropik Batı Afrika ile Hint Okyanusu ve Meksika Körfezi'nde de görülmüştür. Genellikle açık denizlerdeki derin suları tercih eder.
Göç

Göç davranışları hakkında fazla bilgi yoktur; göç etmeyen bir tür olduğu düşünülür. Genellikle 12-50 bireylik gruplar halinde görülür ancak yüzlerce bireylik gruplar halinde görüldükleri de bildirilmiştir.
Gemilerden kaçtığı için yanaşması zordur. Sürüler bir hizada yüzer, tehlike anında bir araya gelirler.
Beslenme

Cüce katil balinalar balık, ahtapot ve mürekkepbalığı ile beslenir. Diğer okyanus yunusları gibi ekolokasyon kullanır. Nadiren küçük su memelilerine de saldırdıkları görülmüştür.
Yavrulama

Yaşam süreleri ve çiftleşmeleri hakkında fazla bilgi yoktur. Erkeklerin 2.16 metre, dişilerin 2.21 metreyi geçtiğinde cinsel olgunluğa ulaştığı düşünülür. Muhtemelen yavruların çoğu yaz aylarında dünyaya gelmektedir. Gebelik süresinin 10-12 ay olduğu düşünülür.
Tehdit

Balık ağlarına kaza ile takılma dışında türün maruz kaldığı bir tehlike görülmez.
Serama

Serama horozu
Serama (Malayca Ayam Serama), kökeni Malezya olan cüce bir Tavuk Irkları'ndan biridir.
Özellikleri

Serama, dünyadaki en küçük tavuk ırkıdır. Dikey durumdaki kuyruk tüyleri, yine dikeye yakın olan kanatları, öne doğru çıkan göğüsleri ve kısa bacakları ayırt edici özelliklerindendir. Yumurtaları küçüktür.Yaklaşık olarak 5 Serama yumurtası, 1 standart tavuk yumurtasının yoğunluk ve büyüklüğüne eşittir.
Meet Your Meat

Piliç kafesi
Meet Your Meat, Alec Baldwin tarafından anlatılan, Bruce Friedrich ve Cem Akın tarafından yönetilen Hayvanlara Etik Muamele İçin Mücadele Edenler (PETA) tarafından oluşturulan fabrika çiftçiliği hakkında 2002 yılında çekilmiş bir belgesel. Belgesel, modern hayvan tarımında (endüstriyel tarım veya fabrika çiftçiliği olarak da bilinir) hayvanlara yapılan muameleleri inceliyor. Film 12 dakika sürüyor.
Film , hayvanlara yönelik çeşitli zulüm vakalarını belgeliyor:
Yumurtlayan tavuklar kalabalık kafeslerde yaşarlar; altı veya yedi tavuk, bir dosya çekmecesi büyüklüğünde bir piliç kafesinde.
Sığırlar kısırlaştırılır, boynuzları kesilir ve üzerlerine üçüncü derece yanık oluşturan damgalar vurulur hepsi de anestezi olmadan yapılır.
Sütleri için kullanılan ineklerin buzağıları doğumdan kısa bir süre sonra annelerinden ayrılır. Bu buzağılar dana eti çiftliklerine gönderilir.
Tavuklar o kadar hızlı büyütülür ve uyuşturulur ki kalpleri, ciğerleri ve uzuvları çoğu zaman gelişmemiştir.
Dişi domuzlar, domuzların dönemeyeceği ve hatta uzanamayacağı kadar küçük olan gebelik sandıklarına hapsedilmiştir.
Tavukların ve hindilerin gagaları anestezi olmadan yakılır veya kesilir.
Bir fabrika çiftliğinde domuzlar
Meet Your Meat, Burger King'in daha insancıl politikalar benimsemesine yardımcı oldu.
Şili orman kedisi

Şili orman kedisi (Leopardus guigna), kedigiller (Felidae) familyasından Güney Amerika'ya özgü bir tür.
Özellikleri

Şili orman kedisi, Kuzey ve Güney Amerika'daki yaban kedisi türlerinin en küçüğüdür. Gövde uzunluğu 40–50 cm, ağırlığı ise iki ile üç kg arasında gelir. Kürkü grili bej rengi olup küçük siyah beneklerle kaplıdır. Yakın akrabası Geoffroy kedisi ile karşılaştırıldığında bu tür belirgin bir şekilde ince bir yüze sahiptir. Geniş pençeleri ve gür 20–25 cm uzunluğunda kuyruğu vardır. Kulaklarının arkası dikkat çekici beyaz bir lekesi olan siyah renktedir. Komple siyah renklilik bu türde, en başta dağlık kesimlerindekilerde sık görülür. Chiloé ve Guaitecas Adaları'nda siyah form ana formdur.
Şili orman kedisi ortalama on bir yıl yaşar.
Dağılım

Şili orman kedisi, Merkezi ve Güney Şili'nin ormanlarında ve Arjantin sınırındaki bölümlerde yaşar. Örneğin Chiloé gibi Şili sahilindeki adalarda da bulunur. Chiloé'de düşmanlarının azlığı sebebiyle özellikle sık rastlanır.
Kedi, 1900 ile 2500 m yükseklikte orman sınırına kadar görülür. Güney Andlar'ın ve sahil kesimin çok sık ve nemli karışık ormanlarına bağlı yaşar. Bunlar en başta daima yeşil bol otlu yağmur ormanlarıdır. Arjantin'deki yaşam alanları da çok güçlü sarmaşıklı karışık orman özelliğini gösterir. Bu bölgelrin yanında kodkod daha seyrek olarak, yaprak döken yağmur ormanlarında, ayrıca nemli çalılıklar ve iğne yapraklı ormanlarda görülürler.
Çalılık olarak adlandırılan alanda, şimdiye kadar tek bir örnek Valparaíso bölgesinden tanımlanmıştır. Bu örnek yağmur ormanlarındaki akrabalarından dikkat çekici şekilde daha açık renkli olup, bu yüzden kendi alt türü O.g. molinae adıyla tarif edilmiş ancak resmen tanınmamıştır.
Değişimlere ve yerleşimlere karşı hassas olmayan Şili orman kedisi yerleşim yerlerinin ve ekili alanların çevresinde de yaşar. Kedinin hâlâ yöre hayvanı olduğu Valparaíso çevresinde, 1000 yıldan uzun süreden beri yerleşim vardır ve yaklaşık 150 yıl önce, istisnai ormanlık adacıkların dışında ormanları açılarak tarla haline dönüştürülmüştür.
Yaşam tarzı

Şili orman kedisinin yaşam tarzı hâlâ daha çok iyi bilinmemektedir. Çok iyi tırmanır ve kuşları, küçük sürüngenleri, küçük memelileri avlar. Son örnekte en başta, fare büyüklüğünde sadece yerde avlanan hayvanlar söz konudur. Sincap ve diğer ağaçta yaşayan hayvanları avlamaz. Erkeklerin aras sıra kümeslere saldırıken dişiler bunun için çok küçüktür. Gece faal bir hayvan olduğu varsayılsa da buna karşın hayvanat bahçesindeki gözlemlerde ana faalyetinin gündüzleri olduğu tespit edilmiştir.
Sosyal davranışları konusunda kesin veriler yoktur. Güçlü bir sosyal davranış ve grup oluşturma söylentileri varsa da şimdiye kadar onaylanmamıştır. Bu türde hamilelik 10 hafta sürer ve bir batında iki ile üç yavru dünyaya gelir.
Koruma

Şili orman kedisi, Dünya Doğayı Koruma Birliği'nin (IUCN) raporunda tehlike altında olarak sınıflanmış ve CITES sözleşmesinde EK II listesine alınmıştır. Sayıları 10.000 hayvandan daha az tahmin edilir ve hem Şili'de hem de Arjantin'de koruma altında olup ticareti yasaktır. Ayrıca dağıldıkları bölgelerde bir sıra koruma alanı mevcuttur.
Başlangıçta kendi dağılım bölgesinde çok sık bulunan bir hayvandı. Ağırlıklı olarak yaşam alanının gerilemesiyle tür tehdit altındadır. Alan küçülmesi her şeyden önce ülkenin kuzeyini etkilemiş, burada yaşam alanları küçük adacıklara çekilmiştir. Buna karşı Merkezi Şili'de kedilerin yaşayabileceği büyük bölgeler mevcuttur. Kemirgen nüfusunun yüksek olmasından buralarda sayıları artar da.
Yırtıcı hayvanlar, kümes hayvanları için potansiyel tehlike kabul edilip vurulurken avlanma kodkod için küçük bir tehdit oluşturur. Ara sıra kanun dışı tilki avcıları bu kedileri de öldürürler. Ancak kürkü pazara çok ender düşer. İstisnai olarak Santiago, Şili Hayvanat Bahçesi'nde tek bir erkek örneği olan kodkod, hayvanat bahçelerinde bulunmaz.
Etimoloji

Hem bilimsel ismi O. guigna hem de bölgesel ismi Kodkod adının kökeni, Güney Amerika'daki vatanı Şili'ye dayanır. Mapuche dilinde aslında (L. colocolo) pampa kedisi anlamına gelen colocolo adının, ispanyolcaya Kodkod olarak geçtiği varsayılır. La güiña ise yöresel İspanyolcada kedi anlamındadır.
Amerikan Staffordshire teriyeri

Amerikan Staffordshire teriyeri, Buldog ve teriyer cinslerinden türemiş köpek ırkı.
Fiziksel Özellikleri

Geniş kafası, geniş yanak kasları, güçlü çenesi ve kalın boynuyla güçlü yapılı bir köpek olan Amerikan Staffordshire teriyerinin ön ayakları birbirinden uzak durur. Bu köpeklerin yüksekliği(omuzdan yere) erkeklerde ortalama 46–48 cm dişilerde ise ortalama 43–46 cm arasındadır, ağırlıkları ise ortalama 15–20 kg arasında değişmektedir. Kısa, sert postu herhangi bir alışılmış köpek renginde olabilir. Kulakları diktir. Kısa kuyruğu alçakta durur.
Sağlık

Genel olarak bu köpeklerin de yatkın oldukları bazı hastalıklar vardır.
Alerji
Tiroid
Tümör
Ataksi
Animal Justice Project (organizasyon)

Animal Justice Project, grubun türcülük olarak tanımladığı kavrama dayanarak hayvanları korumaya ve aynı zamanda diğer hayvan endüstrilerine karşı mücadele eden uluslararası bir baskı grubudur. Organizasyon, 1 Aralık 2014 tarihinde, Birleşik Krallık ve Avrupa'da tabandan gelen bir aktivizm ve profesyonel hayvan hakları alanlarında deneyim sahibi bir grup kampanyacı ve aktivist tarafından başlatıldı. Kuruluş şu anda hem Birleşik Krallık'ta hem de Amerika Birleşik Devletleri'nde aktiftir ve öncelikle laboratuvarlarda ve çiftliklerde hayvanların ıslah, araştırma ve eğitim için kullanımının kaldırılması için çalışmaktadır.
Animal Justice Project'in misyonu "savunuculuk, medya, eğitim, protesto ve araştırma yoluyla insan olmayan hayvanların kötü durumları hakkında farkındalık yaratmaktır". Organizasyon; tür, cinsiyet, cinsellik, etnik köken, din temelli her türlü ayrımcılığa karşıdır ve "insanlara veya hayvanlara karşı herhangi bir ayrımcılık veya baskı biçimini destekleyen hiçbir grubu veya bireyi hoş karşılamaz".
Kampanyalar

Animal Justice Project, hem ahlaki hem de bilimsel gerekçelerle hayvan deneylerine karşı kampanyalar düzenlemektedir. İlk kampanyası 'Gizli Savaş: Görünmez Mağdurlar (Secret War: The Invisible Victims)' Mart 2015'te başlatıldı ve savaş deneylerinde hayvanların kullanımına dikkat çektiler. Bu, Londra'nın merkezindeki Animals in War Memorial'da bir gösteri ile kutlandı. İngiltere Hükûmeti'nin Savunma Bilimi ve Teknolojisi Laboratuvarı, Porton Down'daki hayvan deneylerini ortaya koyan kampanya Sunday Mirror'ın ön sayfasında yer aldı. Çalışmalar arasında sinir gazını solumaya zorlanan kobaylar, biyolojik tehdit hastalıklarıyla enfekte marmosetler ve toksik hardal gazını solumaya zorlanan domuzlar yer alıyordu. Organizasyon, Cambridge ve Cardiff gibi üniversitelerde kokain, ecstasy ve nikotin gibi eğlence amaçlı uyuşturucuları içeren hayvan deneylerini durdurmak için Nisan 2015'te ikinci bir kampanya başlattı. Animal Justice Project, "Birleşik Krallık Hükümeti'nin, halkı ilk etapta bu ilaçları almanın ve tedavileri iyileştirmenin sonuçları hakkında eğitmeye yardımcı olmak için kamu fonlarını kullanmak yerine eğlence amaçlı uyuşturucu araştırmalarında hayvan deneylerine para harcamaya devam etmenin bir adaletsizlik olduğunu iddia etti."
2016'da Animal Justice Project, Birleşik Krallık'taki üniversite kampüslerinde gerçekleştirilen hayvan deneyleriyle mücadele etmek için 'zulmün olmadığı kampüs (campus without cruelty)' adlı yeni bir kampanya başlattı. Şu anda hükûmet rakamlarına göre tüm deneylerin % 47.7'sinin üniversitelerde gerçekleştiğini gösteriyor.
"Zulüm tedavi etmez /cures not cruelty)" adlı son kampanyalarının amacı, "British Heart Foundation (BHF) ve Cancer Research UK (CRUK) tarafından veya onun adına ülkenin dört bir yanındaki laboratuvarlarda gerçekleştirilen 'ürpertici' ve 'gereksiz' hayvan deneyleri hakkındaki gerçeği ortaya çıkarmaktır. Bununla birlikte birçok insanın bu hayır kurumlarına bağış yaparak farkında olmadan hayvan deneylerini finanse ettiğine inanıyorlar.
Kıl keçisi

Kıl keçisi ya da kıl keçi veya kara keçi, Türkiye'de en yaygın evcil keçi ırkı olup, Anadolu’nun her türlü iklim ve toprak koşullarına adapte olmuş, kötü bakım ve besleme koşullarında yetiştirilebilen, sağlam vücut yapılı, uzun yürüyüş kabiliyetli, sıcak ve soğuğa karşı toleranslı, hastalıklara karşı dayanıklı, fundalık ve makiliklerden en iyi faydalanabilen, meyilli ve kayalık araziye en iyi tırmanabilen ve sert iklime dayanıklıdır. Ege ve Akdeniz Bölgesi sahil kuşağı, Marmara Bölgesi, Güneydoğu, Doğu ve İç Anadolu bölgelerinde yetiştirilir. Genelde siyah renkte olup gri, kahverengi ve alaca renklere de rastlanır. Vücudu kaplayan kıl örtüsü kısa ya da uzun olabilir, üstte kaba ve uzun örtücü kıllar, altta ise ince ve yumuşak alt kıllardan oluşur. Süt, et ve kılı için yetiştirilir. Her iki cinsiyette de sakal bulunur ve küpeli olanlarına pek rastlanmaz.
Türkiye’de keçi yetiştiriciliğinde yaygın olarak kullanılan ırklar kıl keçisi ile tiftik keçisidir. Bunlardan kıl keçisi % 96 oran ile en çok yetiştirilen ırktır. 2011 yılı itibarıyla Türkiye'de 7.126.862 baş kıl keçisi bulunmaktadır. Türkiye'de kıl keçisi yetiştiriciliği en yoğun olarak Akdeniz bölgesinde yapılmakta ve toplam kıl keçisi varlığının yaklaşık % 27.58'i bu bölgede bulunmaktadır. Ormanların en büyük zararlısının kıl keçisi olduğu, genellikle kabul edilen bir olgudur ve bu yüzden Türkiye Cumhuriyeti Tarım ve Orman Bakanlığı’nın hazırlamış olduğu “Keçi Zararlarının Azaltılması Eylem Planı” ile 2012 yılında kıl keçi sayısının 6 milyondan 2 milyona indirileceği belirtilmektedir. Kıl keçisi Türkmen ve Yörükler tarafından yetiştirilen esas evcil hayvan olup Yörük çadırının örtüsü bu keçinin kıllarından dokunur. Yayılma alanı Akdeniz Bölgesi Toros Dağları etekleri, Antalya, Konya, Isparta üçgeninde Yörüklerin yoğun olarak yaşadıkları bölgeler olan ve yakın zamana kadar kıl keçisi içinde değerlendirilen Honamlı keçisi ondan ayrı bir ırktır.
Besini

Kıl keçisinin habitat alanında kermes meşesi (Qercus coccifera), boz pırnal meşeşi (Qercus aucheri) ve pırnal meşesi (Qercus ilex) türleri bulunur ve bu meşelerin yaprak ve sürgünlerini severek tüketir.
Melezleri

Saanen tekesi ile Kıl keçisi arasında yapılan birleştirmeler sonucu elde edilen melez tekelerin spermatolojik özellikleri olumsuz yönde etkilenmesine rağmen bulunan değerler normal sınırlar içerisindedir.
Chiloé keseli sıçanı

Chiloé keseli sıçanı (Latince: Dromiciops gliroides), Güney Amerika'nın güneybatısına özgü keseli bir hayvan türü. Microbiotheria takımının tek familyası olan Microbiotheriidae'nin yaşayan tek türünü oluşturur. Her ne kadar sıçan adıyla bilinse de kemirgen takımından fare ve sıçanla yakın bir akrabalığı yoktur.
Dağılım

Chiloé keseli sıçanı, Şili'de 36. ile 43. enlemlar arasında, Arjantin'in bu sınırlardaki kesimlerinde ve Şili'ye ait Chiloé Adası'nda yaşar. Yerel adı monito del monte İspanyolcada "küçük dağ maymunu" anlamına gelir.
Özellikleri

Chiloé keseli sıçanları, boz-kahverengi, sıçan benzeri görünümü olan hayvanlardır. Vücut boyu, 9 ile 13 cm kadar olup yaklaşık aynı uzunlukta kuyruğu vardır. Postu kısa ve sık, açık renk lekelerle kaplıdır.