stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Jean Papire Masson

Jean Papire Masson'un, Jean Lubin tarafından yapılan 1696 tarihli gravürü.
Jean Papire Masson Latince: Papirius (1544, Saint-Germain-Laval, Loire – 1611) coğrafyacı, biyografi yazarı, edebiyat eleştirmeni ve hukukçu olarak da bilinen Fransız hümanist bir tarihçiydi.
Yaşamı

Masson başlangıçta bir Cizvitti, ancak cemiyetten ayrıldı. 1570 dolaylarında Angers'de François Baudouin'in yanında hukuk okudu. Catherine de' Medici'nin çevresine, özellikle de Carlo Boni'ye yakınlaştı ve Boni'nin piskopos olduğu Angers'te hukuk profesörü oldu. Daha sonra Chevalier de Chiverny'nin kütüphanecisiydi, Paris Parlamentosu'nun avukatı oldu ve evlendi.
Çalışmaları

Antoine Matharel'i François Hotman'a karşı savundu. Aslında Matharel'in Hotman'ın monarkomak çalışması Francogallia'ya karşı yazdığı Responsio'nun (1575) çoğunu yazmış olabilir. Tartışma bir broşür savaşına ve argo maçına dönüştü.
Masson'a atfedilen John Calvin'in Latin hayatı, zamanında yansız olarak bir üne sahipti.
Masson, 1604'te Agobard'ın bir el yazmasını keşfetti ve onu düzenledi.
Gerra (anlam ayrımı)

Gerra aşağıdaki anlamlara gelebilir:
Gerra,
Gerra (hayvan), Agaristinae altfamilyasına bağlı bir hayvan cinsi
Gazeteci

Bir Alman televizyon kanalı için röportaj yapan bir gazeteci
Gazeteci, gazetecilik mesleğini icra eden; güncel olaylar, akımlar, konular ve kişiler hakkında veri toplayıp, araştırıp, arşivleyip olabildiğince tarafsız bir şekilde yayımlamaya gayret gösteren kişidir.
Gazete, televizyon, radyo, magazin ve internet gibi kitle iletişim araçları tarafından yayımlanması amacıyla haber toplayan gazetecilere muhabir adı verilir.
Gazeteci, siyaset, ekonomi, bilim, magazin gibi çok çeşitli konular üzerine çalışabilir. Tarihten ve bilimlerden yararlanarak, gazetecilik etiği doğrultusunda araştırma yapar, toplumla iletişim kurar, bilgi toplar, elde ettiği bilgiyi yazar; bilgi ve verilerin yayımlanmaya hazır hale getirilme aşamasında editoryal çalışmalar yapar. Gazeteciler, güncel olay ve gelişmelerin değerlendirmesini, yorumlamasını ve eleştirisini de yapabilir ve gazete, dergi gibi yayınlarda eleştiri ve köşe yazıları da yazabilirler.
Gazetecilerin eğitimi > Türkiye

Türkiye'de çeşitli üniversitelerin iletişim fakültelerinde lisans, yüksek lisans ve doktora programlarıyla gazetecilik eğitimi verilmektedir.
Hırvat milliyetçiliği

1495'te Hırvatistan Krallığı'nın arması olarak Hırvatistan armasının erken dönem versiyonu.
Zagreb'deki Kral Tomislav heykeli, Tomislav ilk Hırvat kralıydı.
Hırvat milliyetçiliği, Hırvatların milliyetini savunan ve Hırvatların kültürel birliğini destekleyen milliyetçiliktir.
Modern Hırvat milliyetçiliği ilk olarak 19. yüzyılda Macarlaştırmaya yönelik artan baskının ardından ortaya çıktı ve özellikle Macar Krallığı altındaki Hırvat özerkliğini görmezden gelen Nisan Yasaları'ndan sonra büyümeye başladı. Bu anlayış iki ana fikre dayanıyordu: Orta Çağ Hırvat devletiyle sürekliliğe dayanan tarihi bir devlet hakkı ve Slavlarla ilişkili bir kimlik. Bu dönem, Matica hrvatska'yı yaratan ve "İlirya" dilini destekleyen İlirya Hareketi ile başladı. İliryacılık iki siyasi hareketi doğurdu: Adını devlet hakkı kavramından alan Ante Starčević'in önderlik ettiği  (pravaštvo) Haklar Partisi ve Josip Juraj Strossmayer'in yönetimindeki Yugoslavizm düşüncesi, her ikisi de entelijansiya ile sınırlıydı.
Avusturya-Macaristan altındaki bölünmelerine karşı Hırvat topraklarının birleşmesini sağlamanın bir yolu olarak Yugoslavizm lehine savunuculuk, Strossmayer'in bunun federalize bir Yugoslav monarşisi içinde başarılabilir olduğunu savunmasıyla başladı.
Yugoslavya'nın 1918'de kurulmasının ardından, 1921 St. Vitus Günü Anayasası'nda Sırp milliyetçi arzuları doğrultusunda Sırpların birliğini sağlamak için oldukça merkezi bir devlet kuruldu, bu da Hırvatlar ve Yugoslavya'daki diğer halklar arasında kızgınlığa neden oldu. Birinci Dünya Savaşı döneminin başlıca Yugoslav lideri Dalmaçyalı Hırvat Ante Trumbić, Aziz Vitus Günü Anayasasını Yugoslavya'da Hırvatlar ve Yugoslavya'daki diğer halkların çıkarlarına aykırı bir Sırp hegemonyası kurmakla suçladı. Hırvat milliyetçileri, merkezi devlete karşı çıktı ve ılımlı milliyetçiler Yugoslavya içinde özerk bir Hırvatistan talep ettiler. Hırvat milliyetçiliği, Stjepan Radić'in Hırvat Köylü Partisi aracılığıyla Yugoslavya Krallığında kitlesel bir hareket haline geldi. Ilımlı Hırvat milliyetçilerinin Yugoslavya içinde özerk bir Hırvatistan talebi Yugoslav hükûmeti tarafından 1939 tarihli Cvetković-Maček Anlaşması ile kabul edildi. Anlaşma, birliği zayıflattığı gerekçesiyle anlaşmaya karşı çıkan ve "Güçlü Sırplık, Güçlü Yugoslavya" sloganıyla Yugoslavya için anlaşmanın önemini ortaya koyan Sırp milliyetçilerini kızdırdı. Anlaşma ayrıca Bosna-Hersek'in bölünmesini kınayan Yugoslav Müslüman Örgütü (JMO) dahil olmak üzere Boşnakları da (o zamanlar Yugoslav Müslümanları olarak biliniyordu) kızdırdı.
İkinci Dünya Savaşı'ndan önce Ante Pavelić'in Ustaşa hareketi içinde gelişen ve II. Dünya Savaşı sırasında Bağımsız Hırvatistan Devleti'nde Nazi Almanyası ve Faşist İtalya ile iş birliği yapan şiddetli bir mezhepçi Hırvat milliyetçiliği gelişti. Hırvat milliyetçiliği daha sonra Hırvat Baharı hariç, Yugoslavya'nın dağılmasına ve Hırvat Kurtuluş Savaşı'na kadar büyük ölçüde uykuda kaldı. Daha aşırı haliyle, Hırvat milliyetçiliği, bir Büyük Hırvat devleti kurma arzusu, köylünün ve ataerkil değerlerin idealleştirilmesi ve Sırp karşıtı duyarlılıkla belirginleşmiştir.
Tarihi > Avusturya-Macaristan

19. yüzyılda Hırvatların Macarlaşmaya muhalefeti ve Avusturya-Macaristan'dan bağımsızlık arzusu Hırvat milliyetçiliğinin yükselmesine yol açtı. İlirya hareketi, Hırvat ulusal bilincini uyandırmaya ve çeşitli lehçelerde var olan bölgesel edebi gelenekleri tek bir edebi dilde standartlaştırmaya çalıştı. Hırvat toprakları kültürel olarak birleştirildiğinde, hareket Güney Slavların geri kalanını dirilen İlirya adı altında birleştirmeyi amaçlıyordu. 1848 Devrimleri sırasında İliryalılar, federal bir Habsburg monarşisi içinde Hırvatistan'ın siyasi özerkliğini sağlamaya çalıştılar. Ante Starčević, 1861'de Hırvatistan'da Haklar Partisi'ni kurdu ve Hırvatistan'ın devlet olma hakkının Habsburg monarşisi tarafından yasal olarak kaldırılmadığını ve bu nedenle Hırvatistan'ın yasal olarak bağımsız bir devlet olma hakkına sahip olduğunu iddia etti. Starčević, Hırvatistan'ın sadece günümüz Hırvatistan'ını değil, aynı zamanda şu anda Bosna-Hersek'i, Slovenya'yı (Karintiya Dükalığı, Carniola, Steiermark) ve bugün Sırbistan'ın (Novi Pazar Sancağı, Sirem) bazı kısımlarını da içerdiğini kabul etti. Bu düşüncenin bir yansıması olarak Büyük Hırvatistan'da Katolik, Müslüman veya Ortodoks insanlar Hırvatlar olarak tanımlanıyordu.
19. yüzyıldan 20. yüzyılın ortalarına kadar Hırvat milliyetçileri, giderek artan Pan-Slav İlirya hareketiyle ve Yugoslavlarla Hırvatların kimliği konusunda rekabet ettiler. Yugoslavizmin kurucusu Hırvat Piskoposu Josip Juraj Strossmayer, Hırvat topraklarının diğer Yugoslavlarla birlikte Yugoslav monarşik federal devleti altında birleştirilmesini savundu. Bununla birlikte, hem Starčević'in hem de Strossmayer'in rakip kimlik vizyonlarına rağmen, görüşlerinden hiçbirinin Hırvatistan'ın entelijansiyasının ötesinde fazla etkisi yoktu.
Tarihi > Yugoslavya Krallığı

Hırvat milliyetçiliği, Yugoslavya'nın kurulmasıyla 1918'den sonra Hırvat Halk Köylü Partisi lideri Stjepan Radić liderliğinde bir kitle hareketi haline geldi. Radić, sayısal olarak daha büyük Sırpların hakim olduğu oldukça merkezi bir ifade ile Hırvatların ulusal haklarının kaybedilmesinden korktuğu için Yugoslavya'nın birleşmesine karşı çıktı. Radić'in 1928'de öldürülmesi Hırvat milliyetçilerini merkezileştirilmiş Yugoslav devletine karşı kışkırttı ve kızdırdı ve 1928'den 1939'a kadar Hırvat milliyetçiliği, Belgrad'dan bir tür özerklik veya bağımsızlık koparmak peşinde koşmak olarak tanımlandı. 1939'da, Yugoslav hükûmeti ile Vladko Maček liderliğindeki özerk Hırvat Köylü Partisi arasında, Yugoslavya'da Banovina Hırvatistanı olarak bilinen özerk bir Hırvatistan'ın kurulması ile bir uzlaşma sağlandı.
Tarihi > Bağımsız Hırvatistan Devleti

Mihver Devletleri'nin Yugoslavya'yı işgalinden ve Faşist İtalya ve Nazi Almanyası'nın emriyle bir İtalyan-Alman müşteri devleti olarak NDH'nin kurulmasından sonra Hırvat milliyetçiliği, II. Dünya Savaşı sırasında, Hırvat aşırı milliyetçi ve faşist Ustaşa hareketinin Hırvatistan Bağımsız Devletini (NDH) yönetmeye başlamasıyla, gelişiminde kritik bir noktaya ulaştı. Ustaşalar, Sırplara, Yahudilere ve Romanlara karşı kitlesel soykırım gerçekleştirdi ve bunlara karşı savaşan komünist Yugoslav Partizanlar ve Çetnikler de dahil olmak üzere siyasi muhaliflere zulmetti.
Tarihi > Modern Hırvatistan ve Bosna-Hersek

1980'lerden itibaren, Hırvat milliyetçi hareketi eski komünist general ve tarihçi Franjo Tuđman tarafından yönetiliyordu. Tuđman başlangıçta önde gelen bir komünistti, ancak 1960'larda milliyetçiliği benimsemeye başladı. Kısa süre sonra Hırvat diasporasının desteğini kazandı ve bağımsız bir Hırvatistan kurma hedefine doğru milyonlarca dolar toplamasına yardım etti. Tuđman, Diyasporalı Hırvatlar arasından MASPOK aydınlarını ve sempatizanlarını topladı ve 1989'da Hırvat Demokrat Birliği'ni (HDZ) kurdu. 1990'da Tuđman'ın HDZ'si, Hırvatistan Sosyalist Cumhuriyeti'ndeki ilk demokratik seçimleri kazandı. 1991'de Hırvatistan Savaşı ve ertesi yıl Bosna Savaşı çıktı.
Hırvat egemen seçkinler, Bosnalı HDZ'nin iktidara gelmesine yardımcı oldu. Bosnalı HDZ'nin ilk liderleri Tuđman'ın Bosna-Hersek'in Hırvatistan ile Sırbistan arasında bölünmesi fikrine karşı çıktılar; Buna karşılık, Mate Boban, HDZ'nin lideri oldu. Savaşın sonunda Bosna-Hersek'i Hırvatistan ile birleştirmek amacıyla Hersek-Bosna Hırvat Cumhuriyeti'ni kurdu. Boban'ın projesi 1994 yılında Bosna Hersek Federasyonu'nun kurulmasıyla çöktü.
Partiler > Günümüzdekiler

Bosna Hersek Hırvat Demokratik Birliği (1990-günümüz)
Hırvat Haklar Partisi (1990-günümüz)
Bosna Hersek Haklar Partisi 1861 (1990-günümüz)
Hırvat Saf Haklar Partisi (1992-günümüz)
Bosna Hersek Hırvat Köylü Partisi (1993-günümüz)
1861 Hırvat Haklar Partisi (1995-günümüz)
Bosna Hersek Haklar Hırvat Partisi (2004-günümüz)
Hırvat Sağ Partisi (2004-günümüz)
Otantik Hırvat Haklar Partisi (2005-günümüz)
Hırvat Demokrat Birliği 1990 (2006-günümüz)
Sadece Hırvatistan - Hırvatistan Hareketi (2007-günümüz)
Hırvatistan için Bağımsızlar (2017-günümüz)
Vatan Hareketi (2020-günümüz)
Partiler > Tarihi

Hırvat Halk Birliği (1910–2010)
Hırvat Gerçek Uyanışı (2002–2011)
Hırvat Bloğu (2002–2009)
Hırvat Koalisyonu (2010–2011)
Ulusun Babası lakaplı Ante Starčević, Hırvat milliyetçiliğinin babası olarak kabul edilir.
Stjepan Radić
Franjo Tuđman
Geropa

Geropa, Achrysonini oymağına bağlı bir hayvan cinsidir.
I. Pakorus

| I>  Pakorus Partça: 𐭐𐭊𐭅𐭓 |
| --- | --- |
I. Pakorus'un sikkesi, Ekbatan'da basılmıştır
Part Kralı
Hüküm süresi: y. 39 MÖ
Önce gelen: II. Orodes
Sonra gelen: II. Orodes

Ölüm: 54 MÖ
Eş(ler)i: II. Artavazd'ın kızkardeşi
Hanedan: Arşaklılar
Babası: II. Orodes
Dini: Zerdüştçülük
I. Pakorus (Ayrıca Pakoros I olarak da bilinir; Partça: 𐭐𐭊𐭅𐭓; ö. MÖ 38), II. Orodes'in (h. 57-37 MÖ) oğlu ve vârisi olan bir Part prensiydi.Nümismatist David Sellwood, Pakorus'un y. 39 MÖ hüküm sürdüğü sonucuna varır. Pakorus'un babasıyla birlikte mi yoksa bağımsız olarak mı hüküm sürdüğü belli değildir. Karısı, adı açıklanmayan bir Ermeni prensesiydi ve Ermenistan'ın Artaksiad kralı II. Artavazd'ın (h. 55-34 MÖ) kızkardeşiydi.
MÖ 53'te Carrhae Muharebesi'nde Partların Romalılara karşı kazandığı zaferin ardından Partlar, Pakorus'un önde gelen komutanlardan biri olarak hareket etmesiyle Batı Asya'da Romalıların elindeki bölgeleri ele geçirmeye çalıştı. Başlangıçta başarılı olmalarına rağmen Romalılar tarafından püskürtüldüler. Pakorus, Gindarus Dağı Muharebesi'nde Publius Ventidius'un güçleri tarafından yenildi ve öldürüldü. Onun ölümü, en sevdiği oğlunun ölümünden derinden etkilenen II. Orodes'in tahtı diğer oğlu IV. Fraates'i (h. 37-2 MÖ) yeni varisi olarak atamasına neden olmuştur.
İsim

Latince: Pacorus adı Yunanca Pakoros kelimesinin Latince şeklidir (Grekçe: Πακώρος), kendisi de Orta İran Pakur'unun bir çeşididir ve Eski İran bag-puhr'undan ("bir tanrının oğlu") türetilmiştir. Ermenice ve Gürcüce harf çevirisi Bakur'dur (sırasıyla; Բւָ֯ւր, ბაკური).
Hayatı

Pakorus, Part İmparatorluğu'nun hükümdarı II. Orodes'in (h. 57-37 MÖ) en büyük oğlu ve vârisiydi. Annesi doğu Parthia'nın çevre bölgelerinden bir prenses olabilir. Partlar ile üçlü hükümdar Marcus Licinius Crassus'un komutasındaki Roma ordusu arasında gerçekleşen Carrhae Muharebesi'nden (bugünkü Harran, güneydoğu Türkiye) kısa bir süre önce, II. Orodes Ermenistan'ı işgal ederek Crassus'un müttefiki Artaksiad kralı II. Artavazd'den (h. 55-34 MÖ) desteğini kesti. II. Orodes, Artavazd'i Pakorus ile Artavazd'in kız kardeşi arasında bir evlilik ittifakına ikna etti.
Crassus'un Carrhae'deki yenilgisi ve ölümünün ardından Partlar, Batı Asya'da Roma'nın elindeki bölgeleri ele geçirmeye çalıştı. Pakorus ve komutanı Osaces, MÖ 51'de Antakya'ya kadar giderek Suriye'ye baskın düzenledi, ancak Osaces'i pusuya düşürüp öldüren Gaius Cassius Longinus tarafından geri püskürtüldü. II. Orodes, Sezar'a karşı iç savaşta Pompeius'un yanında yer aldı ve hatta MÖ 42'deki Filippi Muharebesi'nda Sezar karşıtı güçleri desteklemek için birlikler gönderdi. Cassius ve Brutus'a sadık bir general olan Quintus Labienus, MÖ 40'ta İkinci Üçlü Yönetim'e karşı Partların yanında yer aldı; ertesi yıl Pakorus ile birlikte Suriye'yi işgal etti. Üçlü lider Marcus Antonius, rakibi Octavianus'la yüzleşmek için güçlerini topladığı ve sonunda onunla Brundisium'da müzakereler yürüttüğü İtalya'ya gitmesi nedeniyle Partlara karşı Roma savunmasına liderlik edemedi.
Suriye'nin Pakorus'un ordusu tarafından işgal edilmesinin ardından Labienus, Anadolu'yu işgal etmek için ana Part kuvvetinden ayrılırken, Pakorus ve komutanı Barzapharnes Roma Levant'ını işgal etti. Sur hariç, Akdeniz kıyısı boyunca Ptolemais'e (modern Akka, İsrail) kadar güneydeki tüm yerleşimleri kontrol altına aldılar. Yahudiye'de, başrahip II. Hurkanus, Phasael ve Hirodes'in Roma yanlısı Yahudi güçleri, Partlar ve onların Yahudi müttefiki Antigonus (h. 40-37 MÖ); Hirodes Masada'daki kalesine kaçarken Antigonus Yahudiye'nin kralı oldu.
Bu başarılara rağmen Partlar, Roma'nın karşı saldırısıyla kısa sürede Levant'tan sürüldü. Marcus Antonius komutasında bir subay olan Publius Ventidius, MÖ 39'da Gülek Boğazı Muharebesi'nde (modern Mersin, Türkiye'de) Labienus'u yendi ve ardından idam etti. Kısa süre sonra Suriye'de general Pharnapates liderliğindeki bir Part kuvveti Belen Geçidi Muharebesi'nde Ventidius tarafından yenilgiye uğratıldı. Sonuç olarak Pakorus, geçici olarak Suriye'den çekildi. MÖ 38 yılının baharında geri döndüğünde Antakya'nın kuzeydoğusundaki Gindarus Dağı Muharebesi'nde Ventidius ile karşılaştı. Pakorus savaş sırasında öldürüldü ve güçleri Fırat Nehri boyunca geri çekildi. Onun ölümü, en sevdiği oğlunun ölümünden derinden etkilenen II. Orodes'in diğer oğlu IV. Fraates'i (h. 37-2) yeni varis yaptı.
Nümismatist David Sellwood, Pakorus'un y. 39 MÖ hüküm sürdüğü çıkarımında bulunur. Pakorus'un babasıyla birlikte mi yoksa bağımsız olarak mı hüküm sürdüğü belli değildir.
Edebiyatta

Orta Çağ Müslüman yazarı el-Tha'alibi (ö. 1038), Pakorus'un (Afqūr Shāh olarak adlandırdığı) Derafsh-e Kaviani'yi kurtardığını ve Büyük İskender'in İran'ı fethinin intikamını almak için Roma topraklarına seferler düzenlediğini bildirir.
Konuyla ilgili yayınlar

Shayegan, M. Rahim (2011). Arsacids and Sasanians: Political Ideology in Post-Hellenistic and Late Antique Persia. Cambridge University Press. ISBN 978-0521766418.
| g t Part hükümdarları |
| --- | --- |
 I. Arsakes (247–217 MÖ)  II. Arsakes (217–191 MÖ)  Priapatius (191–170 MÖ)  I. Fraates (170–165/64 MÖ)  I. Mithridatis (165/4–132 MÖ)  II. Fraates (132–127 MÖ)  I. Erdevân (127–124 MÖ)  II. Mithridatis (124–91 MÖ)  I. Gotarzes (91–87/80 MÖ)  III. Mithridatis§ (87–80 MÖ)  I. Orodes (80–75 MÖ)  Sinatrukes (75–69 MÖ)  III. Fraates (69–57 MÖ)  IV. Mithridatis (57–54 MÖ)  II. Orodes (57–38 MÖ)  I. Pakorus (39 MÖ)  IV. Fraates (37–2 MÖ)  II. Tiridatis§ (32 MÖ)  Musa (2 BC–4 AD)  V. Fraates (2 BC–4 AD)  III. Orodes (4–6 AD)  I. Vonones (6–12 AD)  II. Erdevân (12–35 AD)  III. Tiridatis (35–36 AD)  II. Erdevân (36–38/41 AD)  I. Vardanes (40–46 AD)  II. Gotarzes (40–51 AD)  Meherdates§ (49–51 AD)  II. Vonones (51 AD)  I. Vologases (51–78 AD)  II. Vardanes§ (55–58 AD)  II. Pakorus (78–110 AD)  II. Vologases§ (78–80 AD)  III. Erdevân§ (79–81 AD)  I. Osroes§ (109–129 AD)  III. Vologases (110–147 AD)  Partamaspates§ (116–117 AD)  II. Sinatrukes§ (116 AD)  V. Mithridatis§ (129–140 AD)  IV. Vologases (147–191 AD)  II. Osroes§ (191 AD)  V. Vologases (191–208 AD)  VI. Vologases (208–228 AD)  IV. Erdevân (213–224 AD) 
§ gaspçı ya da taht iddiacısı
Part-Roma sınırlarının haritası, y. 55 MÖ
Quintus Labienus'un sikkesi
Gerrardinaceae

Gerrardinaceae Huerteales takımına bağlı bir bitki familyasıdır.
John Cain

| John Cain |
| --- | --- |

41. Victoria Bölgesi Belediye Başkanı
Görev süresi 8 Nisan 1982 - 10 Ağustos 1990
Yerine geldiği: Lindsay Thompson
Yerine gelen: Joan Kirner
Kişisel bilgiler
Doğum: John Cain Jr. 26 Nisan 1931(1931-04-26) Melbourne, Victoria, Avustralya
Ölüm: 23 Aralık 2019 (88 yaşında) Melbourne, Victoria, Avustralya
Partisi: Avustralya İşçi Partisi
Evlilik(ler): Nancye Evelyn Williams
Mesleği: Siyasetçi
John Cain (26 Nisan 1931 - 23 Aralık 2019), Avustralyalı siyasetçi.
Yaşamı ve kariyeri

26 Nisan 1931'de Melbourne'de doğan Cain 1982 ile 1990 yılları arasında sekiz yıl boyunca 41. Victoria Bölgesi Belediye Başkanı olarak Avustralya İşçi Partisi'nden seçimi alarak görev yapmıştır. Babasıda eski eski 34. Victoria Bölgesi Belediye Başkanı olan siyasetçi aynı ismi taşıyan John Cain'dir.
Ölümü

Cain 10 Aralık 2019'da masif inme sonucu Melbourne'da hastaneye kaldırılmış ve 23 Aralık 2019'da tedavi gördüğü hastanede 88 yaşında ölmüştür.
Gazeteciler Cemiyeti (Ankara)

Gazeteciler Cemiyeti, 10 Ocak 1946 tarihinde kurulmuş Ankara merkezli gazetecilik örgütü.
Gazetecilerin  mesleki ve sosyal haklarını geliştirmek ve gazetecilik mesleğininin gerektirdiği hak ve özgürlükleri savunmak amacını taşır. 10 Ocak 1946'da kurulmuştur. Türkiye'nin ilk gazetecilik meslek örgütüdür.
Kurucuları Mekki Sait Esen, Niyazi Acun, Aka Gündüz, Bilal Akba, Adil Akba, Sebahattin Sönmez ve Muvaffak Menemencioğlu'dur.
Başkanlar

Kuruluşundan itibaren görev yapmış Başkanları;
Mekki Sait Esen 1946 – 1956
Ecvet Güresin 1956 – 1957
Gazanfer Kunt 1957 - 1959
Atilla Bartınlıoğlu 1959 - 1960
Altan Öymen 1960 - 1961
İbrahim Cüceoğlu 1961
Metin Toker 1962
Doğan Kasaroğlu 1963 – 1968
Beyhan Cenkçi 1969 – 1992
İ.Nazmi Bilgin 1992-
Gerra

Gerra  (ayrıca Girra olarak da bilinir), önceki Sümer tanrısı Gibil'den türetilen Babil ve Akad ateş tanrısıdır. Anu ve Antu'nun oğludur.
George Hamilton (oyuncu)

George Hamilton Ağustos (2009)
George Stevens Hamilton (d. 12 Ağustos 1939), Amerikalı tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu, seslendirme sanatçısı. Rol aldığı komedi ve aksiyon içerikli; Love at First Bite, Zorro, ve Gay Blade. adlı yapımlarla bilinir. 1979'da Satürn Ödülü kazanmıştır.
Hamilton Memphis, Tennessee'de 12 Ağustos 1939'da doğmuştur. Hamilton 1972-1975 arası ilk evliliğini Alana Stewart ile yapmış buradan bir oğlu Ashley Hamilton doğdu. 1997'de evlendiği Kinberly Blackford ile evliliğinden 1999 doğumlu Stewart adında bir de oğlu vardır.
Gerra (hayvan)

Gerra, Agaristinae altfamilyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Jean-Jacques Annaud

| Jean-Jacques Annaud |
| --- | --- |
2015 yılında çekilmiş bir resim
Doğum: 1 Ekim 1943(1943-10-01) Juvisy-sur-Orge, Essonne, Fransa
Milliyet: Fransız
Eğitim: Institut des Hautes Études Cinématographiques
Meslek: Yönetmen  ·  Yapımcı  ·  Senarist
Etkin yıllar: 1965-şimdi

Jean-Jacques Annaud (d. 1 Ekim 1943, Juvisy-sur-Orge, Essonne, Île-de-France), Fransız sinemacı ve film yapımcısı.
Biyografisi

Paris Vaugirard School okulunda edebiyat eğitimi aldı. Sinemaya başlamadan önce reklam yönetmenliği yapan ve yüzden fazla reklam filmini yöneten Jean-Jacques Annaud, 1976 yılında Noirs et Blancs en Couleur (Black and White in Colour - 1976) filmini çekerek sinemaya geçmiş oldu. Kamerun'da askeri görevini yaparken yaşadığı olaylardan yola çıkarak yazdığı ve yönettiği bu filmi, Fransa seyircisi tarafından fazla ilgi görmedi ancak o yıl En İyi Yabancı Film dalında Oscar ödülüne aday gösterildi ve ödülü kazandı.
Bir sonraki filmi Coup de Tête (Hothead - 1979) ile ülkesinde sesini duyuran Annaud, 1981 yılında sinema tarihinin en ilginç yapıtlarından birine imza atarak daha geniş kitlelere ulaşma imkânı buldu. La Guerre du Feu (Ateşi arayış - 1981) adlı filminde ateşi bulan ilk insanların, ateşin sönmesi üzerine yeni bir ateş kaynağı bulmak için aralarından birkaç kişiyi uzaklara yollaması anlatılıyor. Bu ağır görevi üstlenen insanları başka kabileler ve doğa ile yaşadıkları mücadele içinde perdeye aktaran Annaud, bu filmi ile Fransız Cesar Ödülleride, En İyi Film ve En İyi Yönetmen ödüllerini aldı.
1986 yılında Sean Connery ile çalıştığı ve Umberto Eco'nun aynı adlı romanından uyarlanan Der Name der Rose (Gülün adı - 1986) filmini çekti. Uyarlama yapımlar arasında önemli bir yere sahip olan bu filmi, 1989 yılında çektiği L'Ours (Ayı - 1989) takip etti. La Guerre du Feu ile elde ettiği Sınıflandırılamayan Filmlerin Yönetmeni unvanını bu filmi ile perçinleyen Annaud, iki ayı arasındaki sevgi bağını ve insanlara karşı bu bağı korumalarını anlatan filminde belgesel doğallığındaki tarzının zirvesine çıktı.
1920'li yıllarda Fransız Hindiçini'nde geçen, Fransız bir kadın ile Çinli bir erkeğin arasındaki sıra dışı ilişkiyi perdeye taşıyan L'Amant (The Lover - 1992) filmini, 1995 yılında çektiği Guillaumet, les ailes du courage (Wings of Courage) izledi. And dağlarına düşen posta uçağının pilotu medeniyete geri dönüşü sırasında yaşadıklarını anlatan bu filmin ardından Seven Years in Tibet (Tibet'te Yedi Yıl - 1997) çekildi. Filmi sebebiyle Çin'de büyük tepki toplayan Annaud'u Çin'e girmesi yasaklandı ancak bu filmi hem sadık izleyicilerinin beğenisini topladı hem de yeni kitlelere ulaşabilmesini sağladı.
2001 yılında Avrupa'da yapılan en büyük bütçeli bağımsız film olan Enemy At The Gates (Kapıdaki Düşman - 2001) çekildi. Stalingrad kuşatması sırasında yaşanan gerçek bir olaydan esinlenilerek yazılan hikâye, çok büyük boyutlarda hazırlanan setlerde çekildi ve bilgisayarlı çekim, kurgu ve efekt tekniklerinin kullanımı nedeniyle Annaud'un sinemasında bir yenilik olarak görüldü.
2004 yılında tekrar hayvanlarla çalışan Annaud, bu kez küçükken birbirlerinden ayrılan iki kaplan yavrusunun yıllar sonra birbirleriyle dövüştürülmek için bir araya getirilişini anlatmaktadır.
Filmografi

Noirs et blancs en couleur (1976)
Coup de tête (1979)
Guerre du feu, La (Ateşi arayış) (1981)
Gülün Adı (1986)
Ours, L' (Ayı) (1988)
Amant, L' (1992)
Wings of Courage (1995)
Tibet'te Yedi Yıl (film, 1997) - Seven Years in Tibet (1997)
Enemy at the Gates (Kapıdaki Düşman) (2001)
Two Brothers (2004)
Kara Altın (2011)
Geropogon

Geropogon Asteraceae familyasına bağlı bir cinstir.
Gero

| Gero 下呂市 |
| --- | --- |
Şehir
Gero şehri

  Bayrak 
GeroGero'nun Japonya'daki konumu
Ülke:  Japonya
Bölge: Chūbu
Prefektörlük: Gifu
İdare
 • Belediye başkanı: Noboru Yamauchi
Yüzölçümü
 • Toplam: 851.06 km²
Nüfus (2011)
 • Toplam: 35.906
 • Yoğunluk: 42/km²
Zaman dilimi: UTC+09.00 (JST)
Resmî site www.city.gero.gifu.jp
Gero (Japonca: 下呂市 Gero-shi), Japonya'nın Gifu prefektörlüğünde bulunan bir şehirdir. Şehir, Hida Nehri'nin kıyısında yer almaktadır. Yüzölçümü 851.06 km² olan şehrin nüfusu Temmuz 2011 tarihi itibarı ile 35,906'dır.
Gero, 1 Mart 2004 tarihinde Gero, Hagiwara, Kanayama ve Osaka kasabaları ile Maze köyünün birleştirilmesiyle kurulmuştur. Şehir onsenleri ile bilinmektedir.
Kardeş şehirler

Hodatsushimizu, Japonya
Ichinomiya, Japonya
Ketchikan, ABD
Kusatsu, Japonya
Pensacola, ABD
Salesópolis, Brezilya