stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Mario Lanza

| Mario Lanza |
| --- | --- |
Mario Lanza, 1956
Doğum: Alfredo Arnold Cocozza 31 Ocak 1921(1921-01-31) Philadelphia, Pensilvanya, ABD
Ölüm: 07 Ekim 1959 (38 yaşında) Roma, Italya
Eğitim: Berkshire Music Center
Meslek: Tenör aktör
Etkin yıllar: 1942-1959
Evlilik: Betty Lanza (e. 1945–1959)
Çocuk(lar): 4

Mario Lanza (US /ˈlɑːnzə, ˈlænzə/, İtalyanca: [lantsa] ; Alfredo Arnold Cocozza [koˈkɔttsa]; 31 Ocak 1921 - 7 Ekim 1959), Amerikalı tenor ve oyuncu. 1940'ların sonlarında ve 1950'lerde popüler olan Hollywood film yıldızıydı. Lanza, 16 yaşında profesyonel bir şarkıcı olmak için eğitim almaya başladı. 1947'de Hollywood Bowl'da göründükten sonra, performansını gören ve şarkı söylemesinden etkilenen Metro-Goldwyn-Mayer'in başkanı Louis B. Mayer ile yedi yıllık bir film sözleşmesi imzaladı. Bundan önce Lanza bir operanın sadece iki performansını seslendirmişti. Ancak ertesi yıl (1948), New Orleans'ta Puccini'nin Madame Butterfly filminde Pinkerton rolünü seslendirdi.
MGM için ilk rolü Kathryn Grayson ve Ethel Barrymore ile That Midnight Kiss (1949) filmindeydi. Bir yıl sonra, The Toast of New Orleans'ta öne çıkan popüler şarkısı " Be My Love" onun milyon satan ilk hiti oldu. 1951'de, "Yılın En Güzel Gecesi" (Sobre las Olas'ın melodisini kullanan bir şarkı) ile bir milyon satış daha üreten biyografik film The Great Caruso'da idolü olan tenor Enrico Caruso rolünü oynadı. The Great Caruso, o yıl en çok hasılat yapan 11. film oldu.
Bir sonraki filminin başlık şarkısı, Because You're Mine, milyon satan son hit şarkısıydı. Şarkı, En İyi Orijinal Şarkı dalında Akademi Ödülü adaylığı aldı. Bir sonraki filmi The Student Prince için film müziğini kaydettikten sonra, yönetmen Curtis Bernhardt ile sanatsal farklılıklardan kaynaklanan stüdyo başkanı Dore Schary ile uzun süreli bir savaşa girdi ve sonunda MGM tarafından görevden alındı.
Lanza'nın "asi, sert ve hırslı" olduğu biliniyordu. Film kariyerinin çoğu boyunca, sağlığını ve yönetmenler, yapımcılar ve bazen diğer oyuncularla olan ilişkilerini ciddi şekilde etkileyen aşırı yeme ve alkol bağımlılığından muzdaripti. Onun "büyük romantik sanatçıların sonuncusu" olduğu söylenmiştir. 38 yaşında belirgin bir pulmoner emboliden ölmeden önce üç film daha yaptı. 1959'da öldüğünde, hala "dünyanın en ünlü tenoru" idi. Yazar Eleonora Kimmel, Lanza'nın "ışığı zaman içinde kısa bir an süren bir meteor gibi parladığı" sonucuna varmıştır.
Filmografi

| Yıl | Başlık | rol | Stüdyo | Notlar | Referans |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1944 | Kanatlı zafer | Koro üyesi (uncredited) | Twentieth Century-Fox | Moss Hart'ın Kanatlı Zaferi olarak da bilinir |  |
| 1949 | O Gece Yarısı Öpücüğü | Johnny Donnetti | Metro-Goldwyn-Mayer |  |  |
| 1950 | The Toast of New Orleans | Pepe Abellard Duvalle | Metro-Goldwyn-Mayer |  |  |
| 1951 | The Great Caruso | Enrico Caruso | Metro-Goldwyn-Mayer |  |  |
| 1952 | Çünkü sen benimsin | Renaldo Rossano | Metro-Goldwyn-Mayer |  |  |
| 1954 | The Student Prince | Prens Karl (singing voice) | Metro-Goldwyn-Mayer |  |  |
| 1956 | Serenat | Damon Vincenti | Warner Bros. |  |  |
| 1957 | Roma'nın Yedi Tepesi | Marc Revere | Metro-Goldwyn-Mayer | Arrivederci Roma olarak da bilinir |  |
| 1959 | İlk kez | Tonio Costa | Metro-Goldwyn-Mayer | Son film rolü |  |
Filmografi > Gişe sıralaması

Lanza kariyerinin zirvesindeyken, katılımcılar tarafından ülkedeki en popüler yıldızlardan biri olarak seçildi:
1951 - 13. en popüler (ABD), 10. (İngiltere)
1952 - 23. (ABD), 6. (Birleşik Krallık)
Seçilmiş CD diskografisi

Büyük Caruso ve Diğer Caruso Favorileri (1989)
Mario Lanza The Student Prince ve The Desert Song'dan Şarkılar Söylüyor (1989)
Mario! (Lanza En İyi Haliyle) (1995)
Mario Lanza: Opera Arias ve Düetler, (1999)
Mario Lanza Hollywood Bowl'da Canlı: Tarihsel Kayıtlar (1947 &amp; 1951) (2000)
Konuyla ilgili yayınlar

Iodice, Emilio, "Philadelphia'dan Bir Çocuk, Mario Lanza, Şairlerin Sesi" Createspace, New York, 2013
Studwell, William E. "Mario Lanza". İtalyan Amerikan Deneyimi: Bir Ansiklopedide, ed. Salvatore J. LaGumina (New York: Garland, 2000) 332-33.
Lanza, Damon ve Dolfi, Bob. Be My Love: Mario Lanza'nın Kutlaması . Şikago, IL, 1999.1-56625-129-XISBN'si 1-56625-129-X .
Nezaket, Derek. Mario Lanza; Bir Biyografi . Londra: Hale 1991.
Boğaz, Raymond & Robinson, Terry. Lanza: Trajik Hayatı . Englewood Kayalıkları, NJ: Prentice-Hall, 1980.
Bernard, Matt. Mario Lanza'nın fotoğrafı . New York: Macfaded-Bartel, 1971.
Callinicos, Konstantin. Mario Lanza Öyküsü . New York, NY, 1960. Kongre Kütüphanesi Katalog Kart Numarası 60-12480.
Bessette, Roland L. Mario Lanza: Sürgündeki Tenor . Portland, VEYA.1-57467-044-1ISBN'si 1-57467-044-1 .
Muhammed (anlam ayrımı)

Muhammed, Arapça kökenli bir erkek ismidir (محمّد - Muḥammad). İslam peygamberi Muhammed bin Abdullah'tan dolayı Müslümanlar arasında yaygın bir kullanımı vardır.
Muhammed ismi ile şunlardan biri kastedilmiş olabilir:
İslam

Muhammed bin Abdullah - İslam peygamberi
Muhammed Suresi - Kur'an'da bir sûre
Muhammedî
Muhammedîlik (tasavvuf)
Kişiler

Muhammed bin Abdullah - anlam ayrımı sayfası
Muhammed Ali - anlam ayrımı sayfası
Muhammed El Baradey - Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı (UAEA) Başkanı
Muhammed Ahmed - Mehdilik hareketinin kurucusu
Muhammed Altıntaş - Galatasaray'ın efsane futbolcularından
Muhammed Atta - 11 Eylül Saldırıları'nda Manhattan'daki İkiz Kulelere uçakla intihar saldırısından sorumlu El-Kaide örgütü üyesi
Muhammed Baba Semmâsî - Türk kökenli mutasavvıf
Muhammed Bahauddin - Nakşibendi tarikatının isim babasıdır
Muhammed Can Gören - Afganistan doğumlu oyuncu
Muhammed Celaleddin-i Rumi
Muhammed Davud Han
Muhammed Demirci
Muhammed Ebu Zehra
Muhammed El Gazali
Muhammed Emin
Muhammed Eyüb Han
Muhammed Hatemi
Muhammed Musaddık
Muhammed Necib
Muhammed Necibullah
Muhammed Nur'ül Arabi
Muhammed Rıza Pehlevi
Muhammed Rıza Yalçınkaya
Muhammed Salih
Muhammed Tapar
Muhammed Yunus
Muhammed Zafirullah Han
Muhammed Zahir Şah
Muhammed Suiçmez
Muhammed el-Bakır
Muhammed el-Buhari
Muhammed Ömer
Muhammed İkbal
Muhammed Şahin
Film

Muhammed: Allah'ın Elçisi
Diğer

Muhammediye - Fas'ın kuzeybatı kesiminde liman kenti.
Lech Wałęsa

| Lech Wałęsa |
| --- | --- |

2. Polonya cumhurbaşkanı
Görev süresi 22 Aralık 1990 - 22 Aralık 1995
Başbakan: Tadeusz Mazowiecki Jan Krzysztof Bielecki Jan Olszewski Waldemar Pawlak Hanna Suchocka Waldemar Pawlak Józef Oleksy
Yerine geldiği: Wojciech Jaruzelski (Ryszard Kaczorowski – Sürgündeki)
Yerine gelen: Aleksander Kwaśniewski
Kişisel bilgiler
Doğum: 29 Eylül 1943 (81 yaşında) Popowo, Polonya
Evlilik(ler): Danuta Gołoś (1969-)
Çocuk(lar): Bogdan (d.1970) Sławomir (d.1972) Przemysław (d.1974) Jarosław (d.1976) Magdalena (d.1979) Anna (d.1980) Maria Wiktoria (d.1982) Brygida (d.1985)
Dini: Roma Katoliği
Ödülleri:                     
Ödülleri:    Nobel Barış Ödülü (1983)  
İmzası: 
Lech Wałęsa (d. 29 Eylül 1943, Popowo, Polonya), Polonya İşçi Partisi önderi ve 1990-95 arası Polonya Cumhurbaşkanı olmuştur. 1983 Nobel Barış Ödülü sahibidir. Polonya'da sosyalist dönemin ilk bağımsız işçi örgütü Dayanışma Sendikası'na (Solidarność) başkanlık etmiş, çok partili düzene geçişte önemli rol oynamıştır.
Team Bondi

Team Bondi Pty. Limited şirketi Sidney merkezli Avustralyalı bir video oyunu geliştiricisiydi. Şirket, 2003 yılında Team Soho'nun eski adıyla yaratıcı yönetmen Brendan McNamara tarafından kuruldu. Stüdyonun ilk ve tek oyunu olan aksiyon macera oyunu LA Noire, Temmuz 2005'te duyuruldu. Geliştirme, orijinal olarak Sony Computer Entertainment tarafından finanse edildi ve denetlendi. Avustralya, tüm yayıncılık görevleri daha sonra Rockstar Games'e geçti. L.A. Noire, Rockstar Games tarafından Mayıs 2011'de PlayStation 3 ve Xbox 360 için hem ticari hem de kritik başarı için piyasaya sürüldü. Olumlu karşılamaya rağmen, Team Bondi, birkaç eski çalışanın kötü çalışma koşullarıyla ilgili birkaç iddiasıyla karşı karşıya kaldı ve bu, stüdyo için tartışmalara neden oldu ve Rockstar Games'in Los Angeles Noire'ın serbest bırakılmasının ardından Team Bondi ile yollarını ayırmasına neden oldu.
sonrasında şirket çok fazla dayanamamış 2 ay gibi kısa bir süre içinde kapanmıştır
Kırda Öğle Yemeği

Başlığın diğer anlamları için Kırda Öğle Yemeği (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| --- | --- |


Sanatçı: Édouard Manet
Yıl: 1862-1863
Tür: Tuval üzerine yağlı boya
Boyutlar: 81,9 cm × 104,5 cm (322 in × 411 in)
Konum: Orsay Müzesi, Paris
Kırda Öğle Yemeği ya da Kırda Piknik (Fransızca: Le Déjeuner sur l'herbe) Fransız ressam Édouard Manet'nin 1862 - 1863 yılları arasında tamamladığı tablosudur. Eser, şu anda Paris'teki Orsay Müzesi'nde sergilenmektedir.
Tabloda, çıplak bir kadın iki giyinik erkekle kırda piknik yaparken betimlenmiştir. Arka planda başka bir kadın ise suyun içinde yıkanmaktadır. Manet, Kırda Öğle Yemeği ile 1863'teki Paris Salonu'na başvurdu. Salonun jürisi bu çalışmayla birlikte 3.000 eseri daha reddedince imparator III. Napolyon'un emriyle bir Reddedilenler Salonu açıldı ve tablo orada sergilendi.
O döneme kadar Diego Velázquez ve Francisco Goya gibi İspanyol ressamlardan etkilenen Manet'nin bu tablosu, İtalyan Rönesans ustalarına göndermeler içeriyordu. Ressam, eserin konusunda Tiziano Vecellio'nun Fiesta Campestre'sinden, kompozisyonunda ise Raffaello Santi'nin tasarladığı, Marcantonio Raimondi'nin oyduğu Paris'in Yargısı isimli gravürden esinlendi. İçerdiği tarihî göndermelere rağmen modern tarzda çizilmiş olan resmi, çağdaş giyinişli iki erkekle çimenlerin üzerinde oturmuş çıplak bir kadın betimlemesi olarak algılayan halk ve eleştirmenler eseri müstehcen buldular. Kırda Öğle Yemeği, hem konusu hem de tarzıyla sergilendiği günlerde skandal yarattı.
Édouard Manet'nin favori modeli Victorine Meurent, ileride ressamın kayınbiraderi olacak heykeltıraş Ferdinand Leenhoff ve ressamın erkek kardeşleri Gustave ve Eugène Manet'nin poz verdikleri tablo, geniş fırça darbeleri, farklı ışık gölge kullanımı, renk seçimi, çıplak modelin izleyicinin gözlerinin içine doğrudan bakması ve bir hikâye anlatmaması sebebiyle modern resmin başlangıcı kabul edildi. Émile Zola, Stéphane Mallarmé, Charles Baudelaire gibi sanatçılar, gelen eleştirilere karşı eseri savundular.
Gerçekçilik anlayışı aynı dönemde yaşamış Gustave Courbet'nin çalışmalarıyla karşılaştırılan Kırda Öğle Yemeği, Manet'nin diğer iki tablosu Oylmpia (1863) ve Folies-Bergère'de Bir Bar (1881) ile birlikte modernizmin simgesi kabul edildi. Eser, Pablo Picasso, Mary Cassatt, Paul Cézanne, Claude Monet gibi ressamları etkiledi. Bu tarzıyla Manet, izlenimciliğin de temellerini atmış oldu.
Resim > Açıklama > İlham

Manet'nin çocukluk arkadaşı ve daha sonra biyografisini yazacak olan Antonin Proust, Kırda Öğle Yemeği fikrinin kaynağının ressamla parkta geçirdikleri bir gün olduğunu açıkladı. Proust'un 1890'da anlattıklarına göre, ikili bir pazar gününü Argenteuil'e gidip Seine Nehri'nin kenarına oturup beyaz filikaları izlemişlerdi. Bu sırada bazı kadınların suyun içinde yıkandığını gören Manet, "Öyle görünüyor ki bir çıplak çizmeliyim. Evet, mutlaka bir tane yapacağım. Atölyede iken bir Giorgione kadınının müzisyenlerle birlikte oturuşunu kopyalamıştım. Tablo çok karanlıktı. Şimdi her şeye baştan başlayıp görünür bir atmosferde bu gördüğümüz insanlara benzer insanlar çizeceğim." diyerek niyetini açıklamıştı.
Resim > Destekleyenler

Gelen tepkiler üzerine Manet'yi ilk savunan, genç roman yazarı ve eleştirmen Émile Zola oldu. Kırda Öğle Yemeği'nin ardından Olympia da skandal yaratınca, Zola toplum tarafından anlaşılamayan ressamı savunmak için makaleler yazdı. Bu makaleler aynı zamanda Manet'yi Zola'nın modern düşüncelerini açıklayabilmesi için temsilcisi konumuna getirdi. Zola, makalelerinde Kırda Öğle Yemeği'ndeki çağdaş ışık gölge kullanımına dikkat çekti ve eserin sanatsal değerinin yüksekliğinden dem vurdu. Eserle ilgili olarak yazar şunları söyledi:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Tabloda belirgin olan tek şey, bazı insanların banyo yaptıktan sonra çimlerin üzerinde yemek yediğidir. Ressamın konu seçimi müstehcen ve gösterişli kabul ediliyor. Oysa onun tek yapmak istediği güçlü tezatlar ve cesur şekiller yaratabilmektir. Ressamlar, özellikle de Manet gibi analitik düşünen ressamlar, halkın tek ilgilendiği şey olan konuyu umursamazlar. Örneğin tabloda, çıplak kadının varlığının sebebi ressama beden çizme şansını tanımasıdır. Bu eserde bakmanız gereken kırda yapılan bir piknik manzarası değil, göze çarpan ve zekice hazırlanmış geçişleriyle, geniş boyanmış ön planıyla, ışığı ve narin arka planıyla tüm görüntüdür. Yumuşak ve sert şekillere ve özellikle de arka plandaki yeşil yaprakların üzerine serpiştirilmiş beyazlara dikkat ediniz. | „ |

Manet'nin tuvalindeki anlamın, makullüğün reddinde saklı olması, ressamın eserlerini kendi yazdıklarıyla özdeşleştiren gerçekçi roman yazarı Émile Zola'yı olduğu kadar sanat anlayışı Zola'dan çok farklı olan sembolist şair Stéphane Mallarmé'yi de etkiledi. Mallarmé, Manet'nin sanat anlayışını ve önceliğinin dış dünya değil tuvali olmasını takdir ettiğini açıkladı. O dönemde hâlâ popüler olan Jean Auguste Dominique Ingres'in klasik tarzından farklı bir stile sahip Kırda Öğle Yemeği hakkında Antonin Proust ve Zacharie Astruc da olumlu konuştular.
Fransız şair Charles Baudelaire de arkadaşı Manet'nin öncülüğündeki modern resmin erken hareketlerinin her zaman bir destekçisi ve savunucusu oldu. Baudelaire'e göre modern sanat orijinal olmalıydı ve Kırda Öğle Yemeği de bu şartı sağlıyordu.
Resim > Model

Ana madde: Victorine Meurent
Kırda Öğle Yemeği'nde çıplak olan poz veren kadın Manet'nin favori modellerinden Victorine Meurent idi. Ressamın arkadaşlarından Théodore Duret'nin anlattığına göre ikili, Manet'nin babası Auguste Manet'nin çalıştığı Palais de Justice'de tanıştı. Meurent, Kırda Öğle Yemeği'nden önce Sokak Şarkıcısı, Victorine Meurent İspanyol Kıyafetleri İçinde, Victorine Meurent'nin Portresi gibi tablolar için poz verdi. Ressam çoğunlukla ailesini, yazar arkadaşlarını, diğer ressamları ve Berthe Morisot gibi hem ressam hem aileden olan insanları model olarak kullandığından, Meurent ile bu kadar uzun süre çalışması ilginç bir durumdu.
Ressam ve modeli için 1863 yılı özeldi çünkü Meurent, ilk kez o sene hem Kırda Öğle Yemeği hem de Olympia için çıplak poz verdi. Ayrıca, Victorine Meurent'nin poz verdiği her iki kompozisyonda da ilk kez kendisine başka modeller eşlik ediyordu. Bu yeni pozları ile eski pozları arasında fark bulunması, modelin aynılığı konusunda şüphelere yol açtı. Dahası, Kırda Öğle Yemeği'nde genç modelin vücudu kaba, geniş, beyaz, şekilsizken Olympia'da yumuşak, ufak, gergin ve hafif olarak betimlenmişti. Bu yüzden de bu iki tablodaki bedenlerden birinin Victorine Meurent'e ait olmadığına inanılır.
Meurent, Manet'ye son kez 1873 yılında Demiryolu isimli tablo için poz verdi. 1870'lerde sık sık Edgar Degas, Renoir gibi izlenimcilerin buluşma noktası olan Café de la Nouvelle-Athenes'de görünen model, kendisi de resim yapmaya başladı ve 1876 ile 1885'te Paris Salonu'na kabul edildi. 1880'lerde kendini içkiye veren ve Montmartre sokaklarında şarkı söyleyerek para kazanmaya çalışan Meurent, salona son kez 1904 yılında katıldı.
Tabloda ortada duran erkek, ressamın ileride kayınbiraderi olacak heykeltıraş Ferdinand Leenhoff'tur. Ortadaki erkek için ise Manet'nin her iki erkek kardeşi (Gustave ve Eugène Manet) de poz verdi. Eserde Eugène ya da Gustave Manet, eliyle Victorine Meurent ve Ferdinand Leenhoff'u sanki ikisi arasındaki zıtlığa dikkat çekmek istermiş gibi işaret eder. Modellerden biri beyaz, kadınsı, çıplak ve pürüzsüzken diğeri esmer, erkeksi, giyinik ve sakallıydı.
Sergilenme geçmişi

Tablo ilk kez 1863'te Palais des Champ-Elysees'de düzenlenen Reddedilenler Sergisi'nde yer aldı. 1878 yılında Paris Operası'nda bariton olan Jean-Baptiste Faure, esere 4000 frank vererek koleksiyonuna kattı. Kırda Öğle Yemeği'ne 1898 -1900 yılları arasında Paul Durand-Ruel, 1900 - 1906 yılları arasında ise Etienne Moreau-Nélaton sahip oldu. Tablo, 1906 yılında, son sahibi tarafından Louvre Müzesi koleksiyonuna bağışlandı ve 1986 tarihine kadar müzenin çeşitli galerilerinde sergilendi. Orsay Müzesi'nin açılması ile birlikte eser de bu müzede sergilenmeye başlandı.
Reddedilenler Sergisi'nin ardından 24 Mayıs 1867'de Paris Salonu'nun açılmasından altı hafta, Gustave Courbet'nin kişisel retrospektifinin açılmasından beş gün önce, Manet, Place de l'Alma'da açtığı "Exposition Particulière" isimli kişisel sergide de çalışmasına yer verdi. Tablo bu tarihten sonra 1884, 1900, 1983, 1991, 1994, 1999 ve 2005'te Paris'te muhtelif sergilerde yer aldı. Ayrıca, 1983'te Londra'da gösterildi. Son olarak 2008 yılında, Paris'te düzenlenen Picasso/Manet: Le Déjeuner sur l'herbe sergisinde, Pablo Picasso'nun değişik Kırda Öğle Yemeği versiyonları ile birlikte sergilendi.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| The left panel | The center panel | The right panel |
| Victorine Meurent  İspanyol Kıyafetleri İçinde | Kırda Öğle Yemeği | Majo Giysileriyle Delikanlı |
Benzer tablolar

, Manet'nin dönemdaşı Courbet'nin 1850 tarihli  (üstte) ve 1855 tarihli  (altta) isimli çalışmalarıyla karşılaştırıldı.
Manet'nin kabul edilmediği 1863 salonunda en az yirmi altı tane banyoyla ilgili tablo sergilendi. 1861'deki Paris Salonu'nda bu konuyu işleyen otuz iki, 1864'te ise kırktan fazla eser vardı. 1863'teki sergide, bu temanın en ilgi çeken çalışması, Alexandre Cabanel'in Venüs'ün Doğuşu oldu. Cabanel'in tarihselliğin arkasına sakladığı erotik hayal gücü, toplumun yüksek tabakaları tarafından takdirle karşılandı. Manet'nin çıplağının aksine Venüs'ün Doğuşu'ndaki çıplak pürüzsüz, düzgün ve akademik kurallara tamamen uygundu. O sene sergilenen, aralarında Cailloux'un Banyo Yapanlar, Chatard'ın Suzanna Banyoda, Connick'in Kapri'nin Banyocuları'nın bulunduğu banyo temalı eserlerin ressamları ya da eserlerin kendileri daha sonraki yıllarda unutuldu.
Honore Daumier de Seine'in Su Perileri isimli tablosunda tıpkı Manet gibi klasik banyo temasını modern zamana uyarladı. Hem Manet hem de Daumier klasik formülleri kullanmayı reddettiler; fakat Daumier klasik tarzı tamamen yok sayarken, Manet reddedişini bir dönüşüme çevirdi.
Kırda Öğle Yemeği'nin karşılaştırıldığı diğer iki tablo ise Manet ile aynı dönemde yaşamış meslektaşı Gustave Courbet'ye ait Sanatçının Stüdyosu ve Ornans'ta Cenaze isimli çalışmalardır. Tıpkı arkadaşı Courbet gibi Manet de modern resimle sadece gerçekçi konular işlendiği için ilgilenmiyordu. Her iki ressam da Rönesans geleneği olan perspektife karşı çıkıp, Japon sanatındaki gibi yassı figürler çizmeye dikkat ettiler.
Manet'nin Kırda Öğle Yemeği'ndeki çıplağı, Courbet'nin Sanatçının Stüdyosu isimli eserindeki çıplağa göre Charles Baudelaire'in 1845 Paris Salonu'nu eleştirmek için yazdığı "De l'héroïsme de la vie moderne" ("Modern Yaşamın Kahramanlığı") yazısındaki şartları daha fazla sağlıyordu. Çünkü Manet, geleneği güncelleştirirken aynı zamanda çıplağına yeni bir anlam yüklemeyi başarmıştı. Kırda Öğle Yemeği, hâlâ tanrı ve tanrıçaların var olduğunu ve geçmişteki kadar ilgi çekici olduklarını söylemeye çalışır gibi olmasına rağmen, ne mitolojiye ne de günlük yaşama uyuyordu. Kırda Öğle Yemeği, sanatın özgürlüğünü ifade etmesi açısından Sanatçının Stüdyosu'na göre çok daha devrimseldi.
Manet'nin tartışma yaratan tablosu, Courbet'nin Ornans'ta Cenaze'si gibi, herhangi bir resim kategorisine uymaması için kasten çizilmiş gibiydi. Giyinik erkekler açısından değerlendirilecek olunursa eser modern bir tür resmiydi. Her ne kadar manzara resmi gibi çizilmiş olsa da, tabloda şehirliler anlatılıyordu. Öte yandan kadınların çıplak olması çalışmanın belirli bir kategoriye girmesini daha da zorlaştırıyordu. İzleyenler, Ornans'ta Cenaze'deki duygusal yoksunluktan etkileniyordu. Oysa Kırda Öğle Yemeği, birbirine tezat ögeleri ile izleyicileri şaşırtıyordu. Courbet, duygulara yer vermeyerek karşı koyuşunu ifade ediyordu. Manet ise geleneksel resim tarzına ironi eklemişti.
Etkiledikleri

İzlenimcilik akımının Kırda Öğle Yemeği'nin salon jürisi tarafından reddedilmesinin sonucunda başladığına inanılır. Tablonun tanınmasında etken olan canlı renk kullanımı ve kısa fırça darbeleri, aynı zamanda izlenimciliğin önemli ögeleridir. 1865 yılında, akımın öncü isimlerinden olan Claude Monet, kendi Kırda Öğle Yemeği'ni çizmeye başladı. Monet, Manet'nin aksine eserini, kontrol edilebilir ışık kullanabileceği stüdyo ortamı yerine doğada tamamlamayı tercih etti. Ressamın eşi Camille Monet ve meslektaşlarını da model olarak kullandığı bu çalışmasının detayları Manet'nin Kırda Öğle Yemeği'yle büyük benzerlikler taşır. Monet, yapraklardaki ışığın parlamasını, farklı şekillerin renk desenlerinde bulanıklaşmasını Manet'den örnek almıştır ve bu ögeler izlenimcilikteki Manet tarzının göstergeleridir.
Paul Cézanne'nın Manet'ye saygısı Modern Bir Olympia isimli tablosunda görülebilir. Bu eserde, Manet'nin Olympia'sına karşılık kendi Olympia'sını çizen ressamın çıplağı da, sahneyi Kırda Öğle Yemeği'ni anımsatan modern giyimli erkeklerle paylaşıyordu. 1870 - 1871 yılları arasında ise Cezanne kendi Kırda Öğle Yemeği tablosunu çizdi. Cezanne'ın bu tablosunda, Manet'ninkinde olduğu gibi modern ya da geleneksel olma ikilemi yoktu. Sanatçı, bunun yerine neşeli, gündelik hayata ait bir konunun temsilinde huzursuz edici belirsizlikler oluşturmuştu.
Bir başka izlenimci Mary Cassatt da Kırda Öğle Yemeği'nden büyülendiğini açıkladı.
Minimalizm ve geç-resimsel soyutlamanın önde gelen isimlerinden olan Amerikalı ressam Frank Stella da, 1958'de yaptığı bir çalışmasına Kırda Öğle Yemeği ismini verdi. Manet, eserini yaparken rönesans penceresinden bakmayı reddedip perspektifi önemsememişti. Stella, Manet'ye olan takdirini, onun perspektifi olmayan üçgen kompozisyonunu alıp düz şeritlerle doldurarak gösterdi. Stella'nın notlarına yazdığına göre bu çalışmasındaki amacı "ilişkisel resim hakkında bir şeyler yapabilmekti". Çağdaş soyut sanatı Manet'nin perspektif ile ilgili sorunlarını çözmek için kullandığı yöntemle yorumlayan Stella, Amerikan ve Avrupalı sanatçılar arasındaki bağı bu şekilde yakaladı. Stella için Manet, modern devrimde yassılaştırmanın babasıydı.
İzlenimci ressam Pierre-Auguste Renoir'in oğlu Fransız yönetmen Jean Renoir da, 1959 yılında Le déjeuner sur l'herbe (Çayırda Kahvaltı) isimli bir film çekti. Bow Wow Wow isimli pop müzik grubu ise 1981 yılında çıkardıkları Go Wild in the Country isimli albümlerinin kapağında, tablodaki sahneyi canlandırdı.