stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Uluslararası ilişkiler (1814-1919)
1860-1871: Milliyetçilik ve birleşme > Amerika Birleşik Devletleri

Amerikan İç Savaşı (1861-1865) sırasında, Güney'deki köleci devletler Birlik'ten ayrılmaya ve bağımsız bir ülke olan Amerika Konfedere Devletleri'ni kurmaya çalıştılar. Kuzey, Birliğin dağılmasını kabul etmedi ve birliği sağlamak için savaştı. İngiliz ve Fransız aristokrat liderler kişisel olarak Amerikan cumhuriyetçiliğinden hoşlanmıyorlardı ve daha aristokrat olan Konfederasyon'u desteklediler. Güney aynı zaman Avrupa tekstil favrikaları için açık ara en önemli pamuk kaynağıydı. Konfederasyonun amacı İngiliz ve Fransız müdahalesini, yani Birlik'e karşı savaşı sağlamaktı. Konfederasyon üyeleri "pamuk kraldır" anlayışına inanıyorlardı, yani pamuk İngiliz ve Fransız endüstrisi için o kadar önemliydi ki onu elde etmek için savaşacaklardı. Konfederasyon, Avrupa'dan savaş gemileri ve mühimmat satın almak için para topladılar. Ancak İngiltere'nin 1861'de büyük bir pamuk fazlası vardı, 1862'ye kadar bir sıkıntı olmadı. En önemlisi, İngiliz gıda tedarikinin büyük bir kısmının Kuzey Amerika'dan gelen tahıla bağımlı olmasıydı, Fransa ise tek başına müdahale etmeyecekti ve her halükarda pamukla Meksika'daki kontrolünü güvence altına almaktan daha az ilgileniyordu. Fransa'nın Meksika kontrolünü, Konfederasyon bağımsızlığını güvence altına alırsa izin verecekti ama Birlik bunu asla onaylamayacaktı. Washington, Konfederasyonun resmen tanınmasının ABD ie savaş anlamına geldiğini açıkça belirtti.
Kraliçe Victoria'nın kocası Prens Albert, 1861'in sonlarında bir savaş korkusunun yatıştırılmasına yardımcı oldu. İngiliz halkı genel olarak Birleşik Devletler'i destekliyordu. Birlik Donanması'nın ablukası Güney'in İngiltere'ye ihracatının %95'ini durdurduğundan, mevcut olan az miktarda pamuk New York'tan geliyordu. Eylül 1862'de Konfederasyon'un Maryland'i işgali sırasında, İngiltere (Fransa ile birlikte) devreye girmeyi ve ABD ile savaş anlamına gelebilecek bir barış anlaşmasını müzakere etmeyi düşündü. Ancak aynı ay içinde Başkan Abraham Lincoln, Özgürlük Bildirgesi'ni açıkladı. Konfederasyonun desteklenmesi artık köleliğin desteklenmesi anlamına geldiğinden Avrupa'nın müdahalesi artık mümkün değildi.
Bununla beraber, birkaç İngiliz firması Konfederasyon limanlarına yüz binlerce silah kaçırmak için küçük hızlı abluka gemileri inşa etti ve gizlice Konfederasyon için savaş gemileri inşa edilmesine izin verdi. Hem abluka gemileri hem de savaş gemileri büyük bir diplomatik tartışmaya neden oldu ve 1872'deki Alabama Meselesi'nde, Cenevre'deki Uluslararası Tahkim Amerikalıların lehine karar verdi ve İngiltere tarafından ABD'ye İngiliz yapımı Konfederasyon savaş gemilerinin neden olduğu zararlar için 15,5 milyon dolar ödendi.
1860-1871: Milliyetçilik ve birleşme > Almanya

Ana madde: Alman İmparatorluğu § 1870-90 Arasında Dış Politika
Otto von Bismarck liderliğindeki Prusya Krallığı, (Avusturya hariç) tüm Almanya'nın birleşmesine öncülük etti ve Prusya kralı tarafından yönetilen yeni bir Alman İmparatorluğu kurdu. Bunu yapmak için Danimarka, Avusturya ve Fransa ile bir dizi kısa ve belirleyici savaşa girişti. Birçok küçük Alman devleti Prusya'nın liderliğini takip etti ve sonunda 1871'de Fransa'yı yendikten sonra birleştiler. Bismarck'ın Almanya'sı daha sonra Avrupa'nın en güçlü ve en dinamik devleti haline geldi, Bismarck'ın kendisi Avrupa'da onlarca yıl süren barışı teşvik etti.
1860-1871: Milliyetçilik ve birleşme > Schleswig and Holstein

Ana madde: Schleswig-Holstein sorunu
Danimarka ve Almanya'nın hak iddiasında bulunduğu ve Avusturya ile Fransa'nın birbirine giriştiği Schlesweig ve Holstein'daki çok karmaşık durumdan büyük bir diplomatik kavga ve birkaç savaş ortaya çıktı. Schleswig-Holstein'ın Danimarka ve Alman dükalıkları, uluslararası anlaşma gereği Danimarka kralı tarafından yönetiliyordu ancak yasal olarak Danimarka'nın bir parçası değildi. Holstein, Alman Konfederasyonu'nun bir parçası olmasına rağmen uluslararası bir anlaşma iki bölgenin birbirinden ayrılmamasını öngörüyordu. 1840'ların sonlarında hem Alman hem de Danimarka milliyetçiliğinin yükselişe geçmesiyle Danimarka, Schlesweig'i krallığına dahil etmeye çalıştı. İlk savaş Danimarka'nın zaferiyle sonuçlandı. 1864'teki İkinci Schlesweig Savaşı'nda ise Danimarka, Prusya ve Avusturya karşısında yenilgiye uğradı.
1860-1871: Milliyetçilik ve birleşme > Almanya'nın birleşmesi

Ana madde: Almanya'nın birleşmesi
Berlin ve Viyana, Schlesweig-Holstein bölgesinin kontrolünü paylaştı ancak bu durum aralarında çatışmaya yol açtı ve 1866'da Avusturya-Prusya Savaşı'nda Prusya'nın hızlıca kazanıp Almanca konuşan halkların lideri haline gelmesiyle çözülmüştür. Avusturya da büyük güçler arasında ikinci sınıfa düştü. Fransa İmparatoru III. Napolyon, Prusya'nın hızlı yükselişine tahammül edemedi ve algılanan hakaretler ve diğer önemsiz şeyler yüzünden 1870-71 Fransa-Prusya Savaşı'nı başlattı. Alman milliyetçiliği ruhu, küçük Alman devletlerinin (Bavyera ve Saksonya gibi) Prusya'nın yanında savaşa katılmasına neden oldu. Alman koalisyonu kolay bir zafer kazanarak Fransa'yı büyük güçler arasında ikinci sınıf statüsüne düşürdü. Otto von Bismarck yönetimindeki Prusya daha sonra neredeyse tüm Alman devletlerini (Avusturya, Lüksemburg ve Lihtenştayn hariç) yeni bir Alman İmparatorluğu'nda bir araya getirdi. Bismarck'ın yeni imparatorluğu 1914 yılına kadar kıta Avrupa'sının en güçlü devleti oldu. III. Napolyon, askerî gücüne aşırı güveniyordu ancak Alman birleşmesini durdurmak için bir savaşı destekleyecek müttefik bulamayınca savaşa girmekten geri duramadı.
1871: Değişim yılı > Barışın korunması

Kırım, Almanya ve Fransa'da on beş yıl süren savaşların ardından Avrupa 1871'de barış dönemine girdi. Alman İmparatorluğu'nun kurulması ve Frankfurt Antlaşması'nın (10 Mayıs 1871) imzalanmasıyla birlikte Otto von Bismarck 1871'den 1890'a kadar Avrupa tarihinde belirleyici bir figür olarak kaldı. Prusya'nın yanı sıra yeni Alman İmparatorluğu'nun dış ve iç politikaları üzerinde de kontrolü elinde tuttu. Bismarck, ününü bir savaş ustası olarak inşa etmişti ancak bir gecede bir barışsevere döndü. Birçok anlaşmazlık ve savaş korkusuna rağmen barış içinde kalan bir Avrupa'da Almanya'nın konumunu korumak için güç dengesi diplomasisini ustaca kullandı. Tarihçi Eric Hobsbawm'a göre, Bismarck "1871'den sonra neredeyse yirmi yıl boyunca çok taraflı diplomatik satranç oyununda tartışmasız dünya şampiyonu kaldı ve kendisini sadece ve başarılı bir şekilde güçler arasındaki barışı korumaya adadı." Tarihçi Paul Knaplund şu sonuca varmıştır:
Almanya'nın gücü ve askeri prestijinin, şansölyesi tarafından yaratılan veya manipüle edilen durumlarla birleşmesinin net sonucu, seksenli yıllarda Bismarck'ın ister Avrupa, ister Afrika veya Asya ile ilgili olsun, tüm ciddi diplomatik anlaşmazlıklarda hakem haline gelmesiydi. Balkan devletlerinin sınırları, Türk İmparatorluğu'ndaki Ermenilere ve Romanya'daki Yahudilere yapılan muamele, Mısır'ın mali işleri, Rusya'nın Orta Doğu'daki genişlemesi, Fransa ile Çin arasındaki savaş ve Afrika'nın bölünmesi gibi sorunlar Berlin'e havale edilmek zorundaydı, Bismarck tüm bu sorunların anahtarını elinde tutuyordu.
Bismarck'ın en büyük hatası, orduya ve Almanya'daki kamuoyunun Alsas ve Loren sınır vilayetlerin alınması yönündeki yoğun talebine boyun eğmesi ve böylece Fransa'yı kalıcı ve derinden bağlı bir düşman haline getirmesiydi (bakınız: Fransız-Alman düşmanlığı). Theodore Zeldin şunu söylüyor: "İntikam ve Alsas-Loren'in geri alınması, sonraki kırk yıl boyunca Fransız politikasının ana hedefi haline geldi. Almanya'nın Fransa'nın düşmanı olduğu, uluslararası ilişkilerin temel gerçeği haline geldi." Bismarck'ın çözümü, Fransa'yı parya bir ulus haline getirmek, kraliyet ailesini yeni cumhuriyetçi statüsüyle alay etmeye teşvik etmek ve Fransa'yı diplomatik olarak izole etmek için diğer büyük güçlerle -Avusturya, Rusya ve İngiltere- karmaşık ilişkiler kurmaktı. Bismarck'ın Berlin, Viyana ve St. Petersburg'daki yöneticileri bir araya getirerek birbirlerinin güvenliğini garanti altına aldığı ve Fransa'yı dışarıda bıraktığı Üç İmparator Birliği bu ittifaklardan birisiydi ve 1881'den 1887'ye kadar sürdü.
1871: Değişim yılı > Büyük güçler

İngiltere, kendisini 1854-1856'daki Kırım Savaşı'na sürükleyen karışıklıklardan kaçınarak "muhteşem yalnızlık" dönemine girmişti. İç endüstriyel kalkınmaya ve siyasi reforma odaklanmış, büyük uluslararası varlığı olan Britanya İmparatorluğu'nu inşa ederken, adasını ve birçok denizaşırı toprağını korumak için dünyanın açık ara en güçlü donanmasını kurmuştu. 1861-8862 yıllarında Amerikan İç Savaşı'na müdahale etmeye tehlikeli bir şekilde yaklaşmıştı ve Mayıs 1871'de ABD ile Washington Antlaşması'nı imzalayarak İngiliz tarafsızlığının olmamasının savaşı uzattığı yönündeki Amerikan iddialarını tahkime götürdü; hakemler sonunda ABD'ye 15 milyon dolar vermesini istedi. Rusya, Fransa-Prusya savaşından yararlanarak Karadeniz'i askerden arındırmaya zorlandığı 1856 antlaşmasından vazgeçti. Antlaşmaların reddedilmesi büyük güçler için kabul edilemezdi, bu nedenle çözüm Ocak 1871'de Londra'da 1856 antlaşmasının kilit unsurlarını resmen fesheden ve yeni Rus eylemini onaylayan bir konferans gerçekleşti. Rusya her zaman için İstanbul'u ve Karadeniz'i Akdeniz'e bağlayan Türk Boğazları'nın kontrolünü istemişti ve Birinci Dünya Savaşı'nda da esas amacı buydu. Fransa uzun zamandır Papa'yı korumak için Roma'da bir ordu konuşlandırmıştı, 1870'te askerlerini geri çağırdı ve İtalya Krallığı harekete geçerek kalan Papalık topraklarını ele geçirip 1871'de Roma'yı başkent yaparak Risorgimento'ya son verdi. İtalya nihayet birleşti ancak Papa ve Katolik cemaatin yarım yüzyıl boyunca yabancılaştı, istikrarsız durum 1929'da Laterano Antlaşmaları ile çözüldü.
1871: Değişim yılı > Zorunlu askerlik

Ana madde: Zorunlu askerlik
En önemli eğilimlerden birisi, profesyonel ordudan ve profesyonel subaylardan oluşan bir çekirdek ile bir ya da iki yıl aktif görev yaptıktan sonra her yıl zorunlu bir yaz eğitim programı ile on yıl ya da daha fazla yedek görev yapan dönüşümlü bir askere ama tabanını birleştiren bir Prusya sistemine geçişti. Eğitim, barış zamanında yapılır ve savaş zamanında çok daha büyük, iyi eğitimli, tam kadrolu bir ordu çok hızlı bir şekilde harekete geçirebilirdi. Prusya 1814'te bu sisteme geçmişti ve 1860'lardaki Prusya zaferleri onun modelini karşı konulamaz kıldı. Kilit unsur, nispeten az sayıda muafiyetler evrensel zorunlu askerlikti. Üst tabaka bir yıl eğitim için subay kadrosuna alınıyordu ama yine de herkesle birlikte tam yedeklik görevini yerine getirmeleri gerekiyordu. Avusturya bu sistemi 1868'de (Prusya'ya yenilmesinden kısa bir süre sonra), Fransa ise 1872'de (Prusya ve diğer Alman devletlerine yenilmesinden kısa bir süre sonra) benimsedi. Japonya 1873'te, Rusya 1874'te ve İtalya 1875'te bu sisteme geçti. Büyük Britanya ve Amerika Birleşik Devletleri dışında tüm büyük ülkeler 1900 yılına kadar zorunlu askerliği kabul etti. Barış zamanında Almanya'nın 545.000 kişilik bir ordusu vardı ve bu ordu yedeklerin çağrılmasıyla birkaç gün içinde 3.4 milyona çıkabiliyordu. Fransa'da bu 1.8 milyon ile 3.5 milyon, Avusturya'da 1.1 milyon ile 2.6 milyon, Rusya'da ise 1.7 milyon ile 4 milyon arasındaydı.
Emperyalizm

Daha fazla bilgi: Yeni Sömürgecilik
Büyük güçlerin çoğu (ve Belçika, Hollanda ve Danimarka gibi bazı küçük güçler) emperyalizme girişerek özellikle Afrika ve Asya'da denizaşırı imparatorluklarını kurdular. Çok sayıda ayaklanma olmasına rağmen tarihçiler sadece birkaç tanesini savaş olarak saymaktadır ve bunlar küçük ölçeklidir: Birinci ve İkinci Boer Savaşları (1880-1881 ve 1899-1902), Birinci Çin-Japon Savaşı (1894-1895), Birinci İtalyan-Etiyopya Savaşı (1895-1896), İspanyol-Amerikan Savaşı (1898), Filipin-Amerikan Savaşı (1898-1902) ve İtalyan-Osmanlı Savaşı (1911). En büyüğü ise iki büyük gücün birbiriyle savaştığı tek savaş olan 1905 Rus-Japon Savaşı'dır.
1875'ten 1914'e kadar büyük güçler arasında, tarihçiler kârlılık açısından karışık bir değerlendirme yapmışlardır. Varsayım, sömürgelerin üretilen ürünler için mükemmel bir esir pazar sağlayacağı yönündeydi ancak Hindistan dışında bu nadiren doğru çıktı. 1890'lara gelindiğinde, emperyalistler öncelikle yerli imalat sektörünü besleyecek ucuz hammadde üretiminden ekonomik fayda sağladılar. Genel itibarıyla, Büyük Britanya Hindistan'dan çok büyük karlar elde etti ancak imparatorluğun geri kalanının çoğundan elde edemedi. Hollanda, Doğu Hint Adaları'nda çok başarılı oldu. Almanya ve İtalya sömürgelerinden çok az ticaret ya da hammadde elde etti. Fransa biraz daha iyiydi. Kongo Bağımsız Devleti, Belçika Kralı II. Leopold tarafından özel bir girişim olarak sahip olunan ve işletilen kapitalist bir kauçuk plantasyonuyken oldukça karlıydı. Ancak, kötü muamele gören işçilerle ilgili skandallar, uluslararası toplumun Belçika hükûmetini 1908'de burayı devralmaya zorlamasına yol açtı ve Belçika Kongosu çok daha az karlı hale geldi. Filipinler, Amerika Birleşik Devletleri'ne beklenenden çok daha pahalıya mal oldu.
Birinci Dünya Savaşı sırasında dünyadaki sömürge nüfusunun %70'i İngiliz, %10'u Fransız, %8,6'sı Hollandalı, %3,9'u Japon, %2,2'si Alman, %2,1'i Amerikalı, %1,6'sı Portekizli, %1,2'si Belçikalı ve %0.5'i İtalyan topraklarında bulunmaktaydı ve yaklaşık 560 milyon kişi sömürge topraklarında yaşıyordu. Sömürgeci güçlerin ana vatanları ise toplamda yaklaşık 370 milyon nüfusa sahipti.
Emperyalizm > Asya ve Afrika'da Fransız İmparatorluğu > Meksika'nın ele geçirilmesi ve kaybedilmesi

Ana madde: Meksika'ya Fransız müdahalesi
III. Napolyon, Amerikan İç Savaşı'ndan yararlanarak Meksika'nın kontrolünü geçirmeye ve kendi kukla İmparatoru I. Maximilian'ı Meksika'ya dayatmaya çalıştı. Ödenmeyen Meksika borçlarını bahane eden Fransa, İspanya ve İngiltere, Aralık 1861'de Meksika'daki Veracruz gümrük binasını ele geçiren ortak bir keşif gücü gönderdi. İspanya ve İngiltere, III. Napolyon'un seçilmiş bakan Benito Juárez yönetimindeki İkinci Federal Meksika Cumhuriyeti'ni devirip İkinci Meksika İmparatorluğu'nu kurma niyetinde olduğunu anlayınca kısa süre sonra geri çekildi. Napolyon, Juarez ve liberallerin 1857'den 1861'e kadar süren bir iç savaş olan Reform Savaşı'nda mağlup ettiği muhafazakar unsurların kalıntılarının desteğine sahipti. Juarez, Fransızlara karşı muhalefeti topladı, Washington Juarez'i destekledi ve Monroe Doktrinini ihlal ettiği için yeni hükûmeti tanımayı reddetti. 1865'te Konfederasyon'a karşı kazandığı zaferin ardından ABD, pozisyonunu netleştirmek için Meksika sınırına 50.000 deneyimli asker gönderdi. Napolyon'un eli kolu bağlıydı, Meksika'ya 40.000, Papa'yı İtalyanlara karşı korumak için Roma'ya 20.000 ve huzursuzluğun hakim olduğu Fransız Cezayiri'ne de 80.000 asker göndermişti. Dahası, Avusturya'yı yeni yenmiş olan Prusya yakın bir tehditti. Napolyon içinde bulunduğu çıkmazın farkına vardı ve 1866'da Meksika'daki tüm kuvvetlerini geri çekti. Juarez kontrolü yeniden ele geçirdi ve talihsiz imparator I. Maximilian'ı idam ettirdi.
Başlangıçta Fransızlar tarafından inşa edilen Süveyş Kanalı, 1875'te İngiliz-Fransız ortak projesi haline geldi çünkü her ikisi de Asya'daki nüfuzlarını ve imparatorluklarını sürdürmek buranın hayati önemde olduğunu düşünüyordu. 1882'de Mısır'da devam eden iç karışıklıklar İngiltere'yi Fransa'ya el uzatarak müdahale etmeye sevk etti. Fransa'nın önde gelen yayılmacılarından Jules Ferry görevinden ayrılmıştı ve yeni hükûmet İngiltere'nin Mısır'ın etkin kontrolünü ele geçirmesine izin verdi.
Emperyalizm > İngiltere'nin Mısır'ı ele geçirmesi, 1882

İngiliz-Mısır Savaşı sonrasında ortaya çıkan durum Osmanlı İmparatorluğu'nun 1914'e kadar temsili mülkiyeti elinde tutmasına rağmen İngiltere'nin Mısır'ı yetmiş yıl boyunca işgal etmesiydi. Fransa, inşa edip finanse ettiği ve on yıllardır hayalini kurduğu kanalın kontrolünü kaybettiği için ciddi bir şekilde mutsuzdu. Almanya, Avusturya, Rusya ve İtalya -ve tabii ki Osmanlı İmparatorluğu'nun kendisi- Londra'nın tek taraflı müdahalesine öfkeliydi. Tarihçi A.J.P. Taylor bunun "büyük bir olay olduğunu, hatta Sedan Muharebesi (1871) ile Rus-Japon savaşında Rusya'nın yenilmesi (1905) arasında uluslararası ilişkilerdeki tek gerçek olay olduğunu" söylüyor ve uzun vadeli etkisini şöyle özetliyor:
İngilizlerin Mısır'ı işgali güç dengelerini değiştirdi. İngilizlere sadece Hindistan'a giden yol için güvenlik sağlamakla kalmadı, onları Doğu Akdeniz ve Orta Doğu'nun efendisi haline getirdi ve Boğazlarda Rusya'ya karşı cephe kurmalarını gereksiz kıldı... ve böylece on yıl sonra Fransız-Rus İttifakı'nın yolunu hazırladı.
Başbakan William Ewart Gladstone ve Liberal Parti emperyalizme karşı güçlü bir muhalefetle ün yapmıştı, bu nedenle tarihçiler bu ani politika değişikliğinin açıklamasını uzun süre tartıştılar. En etkili çalışma John Robinson ve Ronal Gallagher'in Serbest Ticaret Emperyalizmi üzerinden yazılan ve Cambridge Tarihyazımı Okulu tarafından desteklenen Africa and the Victorians (1961) adlı çalışmaydı. Bu yazarlar, emperyalizmi destekleyen uzun vadeli bir Liberal plan olmadığını ancak Süveyş Kanalı'nı korumak için acilen harekete geçme gerekliliğinin, hukuk ve düzenin radikal bir şekilde çökmesi ve uluslararası ticarete ve Britanya İmparatorluğu'na vereceği zarara bakmaksızın Avrupalıları kovmaya odaklanan milliyetçi bir isyan karşısında belirleyici olduğunu savunmaktadırlar. Mısır'ın tamamen ele geçirilmesi ve Hindistan gibi bir İngiliz sömürgesine dönüştürülmesi çok tehlikeliydi çünkü bu güçlerin sarsılmakta olan Osmanlı İmparatorluğu'nun topraklarına ganimetmiş gibi saldırması için bir işaret olacaktı ve bunun sonucunda büyük bir savaşın çıkması muhtemeldi.
Gladstone'un kararı, Fransa ile gerilen ilişkilere ve Mısır'daki yerel temsilcilerin itirazlarına rağmen geldi. Cain ve Hopkins gibi eleştirmenler, Süveyş Kanalı'nın yaşayabilirliğine yönelik riski küçümserken İngiliz finansörler tarafından yatırılan büyük meblağları ve Mısır tahvillerini koruma ihtiyacını vurgulamışlardır. Marksistlerin aksine, Marksistlerin her zaman merkezi olduğuna inandıkları endüstriyel kapitalizmi değil, "centilmen" finansal ve ticari çıkarları vurgulamaktadırlar. Daha yakın zamanlarda, Mısır uzmanları öncelikle Mısırlılar arasında başarısız Arabi Paşa isyanını üreten iç dinamiklerle ilgilenmişlerdir.
Emperyalizm > Orta Asya'da "Büyük Oyun": İngiltere Rusya'ya karşı

Ana madde: Büyük Oyun
"Büyük Oyun" 19. yüzyılın büyük bir bölümünde İngiltere ve Rusya arasında Afganistan ve Orta ve Güney Asya'daki komşu topraklar, özellikle de İran ve Türkistan, üzerinde yaşanan siyasi ve diplomatik bir çatışmaydı. Rusya'nın Hindistan'ı doğrudan işgal edecek lojistik kabiliyeti yoktu ancak Rusya'nın Orta Asya'yı işgali nedeniyle İngiltere tarafından inandırıcı bulunan işgal planları yaptı. Bu arada her iki güç de İç Asya'da sömürge sınırlarını genişletmeye çalıştı. Robert Irwin'in belirttiği gibi, "İngiliz-Rus rekabeti keşif ve casusluk misyonları biçimini aldı. İngilizler ve Ruslar inandırıcı olmayan yerli kılıklarıyla bazen çekişmeli bölgelere girmeyi göze alsalar da genellikle her iki taraf da vekillerini kullanıyordu." Bu durum iki imparatorluk arasında bir güvensizlik atmosferine ve yarı-sürekli bir savaş tehdidine yol açtı. Çok sayıda yerel çatışma yaşandı ancak Orta Asya'da iki güç arasında bir savaş asla gerçekleşmedi.
Bismarck, hem Rusya'nın hem de İngiltere'nin Orta Asya'nın kontrolünü "Büyük Oyun" olarak adlandırılan yüksek bir öncelik olarak gördüğünü fark etti. Almanya'nın doğrudan bir çıkarı yoktu ancak Rus birlikleri Almanya'dan mümkün olduğunca uzakta konuşlandığında Avrupa'daki hakimiyeti artıyordu. Bismarck, 1871-1890 yıllar arasında yirmi yıl boyunca Rusları Asya'ya daha fazla asker göndermeye zorlamayı umarak İngilizlere yardım etmek için manevralar yaptı. Bununla birlikte, Üç İmparator Birliği aracılığıyla Bismarck, Osmanlı İmparatorluğu'na Boğaz'ı İngiliz deniz erişimine kapatması için baskı yaparak ve Afganistan konusunda bir İngiliz-Rus müzakeresini zorlayarak Rusya'ya da yardım etti.
Emperyalizm > Afrika Talanı

Ana madde: Afrika Talanı
"Afrika Talanı" İngiltere'nin 1882'de Mısır'ı beklenmedik bir şekilde ele geçirmesiyle başladı. Buna karşılık İngiltere, Fransa, Almanya, İtalya ve Portekiz'in Afrika'daki sömürge imparatorluklarını büyük ölçüde genişletilmesiyle, Afrika'nın geri kalanının kontrolü için her şey serbest hale geldi. Belçika kralı Kongo'yu şahsen kontrol ediyordu. Kıyı boyunca uzanan üsler, iç kesimlere doğru uzanan kolonilerin çekirdeği haline geldi. 20. yüzyılda Afrika Talanı, anti-emperyalistler tarafından yaygın bir biçimde kınandı ancak o dönemde sınır tanımayan maceracıların, köle tüccarlarının ve sömürücülerin neden olduğu korkunç şiddet ve sömürüye bir çözüm olarak övülmüştü. Bismarck, 1884-1885 Berlin Konferansı ile durumu istikrara kavuşturma çabalarına öncülük etti. Tüm Avrupalı güçler, Afrika'daki çatışmaları önlemek için temel kurallar üzerinde anlaştı.
İngiliz sömürgelerinde demiryolları, plantasyonlar ve diğer işletmeleri inşa etmek üzere iş adamları ve Hindistan'dan işçiler getirildi. İngiltere, Hindistan'da öğrendiği idari dersleri hızlıca Mısır'a ve diğer yeni Afrika sömürgelerine uyguladı.
İngiltere ve Fransa arasındaki gerginlik, Afrika'da patlamaya yakın bir noktaya geldi. Birkaç noktada savaş çıkması mümkündü ancak hiç yaşanmadı. En ciddi olay 1898'deki Faşoda Buhranı'ydı. Fransız birlikleri Güney Sudan'da bir bölgeyi ele geçirmeye çalışmış ve Mısır Hidivi'nin çıkarları doğrultusunda hareket ettiği iddia eden bir İngiliz kuvveti onlarlar yüzleşmeye gelmişti. Ağır baskı altında kalan Fransızlar geri çekildi ve bölge üzerinde İngiliz-Mısır kontrolü sağlandı. Statüko, iki devlet arasında Mısır üzerindeki İngiliz kontrolünü kabul eden bir anlaşmayla tanınırken Fransa Fas'ta hakim güç haline geldi ancak Fransa, Faşoda'da ciddi bir hayal kırıklığına uğradı.
Osmanlı İmparatorluğu Cezayir, Tunus ve Libya üzerindeki temsili kontrolünü kaybetti. Mısır'ı sadece göstermelik kontrolünü elinde tutuyordu. 1875 yılında İngiltere, neredeyse iflas etmiş olan Mısır Hidivi İsmail Paşa'dan Süveyş Kanalı hisselerini satın aldı.