stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
İsrail'in nükleer silahları
Nükleer silah geliştirme tarihçesi > 1949-1956

İsrail'in ilk Başbakanı David Ben-Gurion II. Dünya Savaşı sırasındaki yahudi soykırımının yeniden yaşanmasına karşı önlem olmak üzere nükleer silah edinme gereğine inanıyordu. 1948 Arap-İsrail Savaşının hemen ardından bu yönde girişimlerde bulundu. İsrail Silahlı Kuvvetlerine bağlı bilimadamları bu dönemde özellikle değerli madenler ve petrol yatakları için Negev'de jeolojik araştırmalar yapar. Çalışmalar sonrasında uranyum bulunduğu anlaşılır. ABD'deki Şikago Üniversitesinde ders vermekte olan Enrico Fermi'nin derslerine katılmak üzere bu dönemde altı İsrailli yüksek lisans öğrencisi yurtdışına yollanır. Bu gelişmeler yaşanırken 1952 yılı Haziran ayında İsrail Atom Enerjisi Komisyonu IAEC kurulur. Negev'deki uranyumu fosfattan ayırma ve yeni ağır su elde etme teknikleri geliştirilince ABD'deki çalışmaların seviyesi yakalanmış olur. Ünlü kimyacı Ernst David Bergmann Fransa ile nükleer silahlar alanında işbirliği konusunda adım atar. Fransa'daki Commissariat à l'énergie atomique (CEA) ile işbirliği başlar. Bu dönemde Fransa'nın Marcoule'de kurduğu plütonyum reaktöründe İsrailli bilimadamları görev yapar. İki ülke arasındaki işbirliği Fransa'nın genç İsrail devletine silah yardımı yapmasının karşılığında Afrika'daki sömürgelerinde sorun yaşayan Fransa'ya önemli istihbaratın sağlanması yönünde de gelişir. İsrail ABD ile 12 Temmuz 1955 tarihinde nükleer işbirliği antlaşması imzalar. Ayrıca Fransa ile işbirliği halinde Dimona'da nükleer tesis kurulması kararı alınır.
Nükleer silah geliştirme tarihçesi > 1956-1965 > Gelişimi

Ana madde: Süveyş Krizi
Fransızlar nükleer alanda İsrail'e yardım etmelerininin gerekçesini daha önceki benzer bir olaya dayandırır. 1955 yılında Kanada Hindistan'ın barışçıl amaçlarla ağır su araştırma reaktörü kurmasına yardımcı olacağını açıklamıştır. Ancak Fransa'nın İsrail ile işbirliğinin gerçek amacının Süveyş Kanalının ele geçirilmesi olduğu ortaya çıkmıştır. 1952 yılı Mısır'da iktidara gelen Cemal Abdünnasır kanalı kamulaştırınca çıkarları tehlikeye giren İngiltere ve Fransa İsrail'in mısır'a saldırmasını önerirler. Bunun karşılığında Fransa, İsrail nükleer silah programı çerçevesinde nükleer reaktör yapımında destek olacaktır. Dönemin Savunma Bakanlığı Müsteşarı Şimon Peres öneriyi kabul eder. 17 Eylül 1956 tarihinde imzalanan antlaşmayla Fransa İsrail'e küçük çaplı bir reaktör satmayı kabul eder. Bu dönemde İsrail devleti olağanüstü İsrail yanlısı Fransız hükûmetinden faydalanır. Gelişen Süveyş Krizi, ABD ve Sovyetler Birliğinin ortak karşı tavır alması sonucu başarısızlığa uğrayınca nükleer projenin durumu belirsizliğe bürünür. Ancak Fransa askerî harekâttaki başarısızlığa rağmen antlaşmanın kendine ait şartlarını yerine getirerek nükleer tesisi kuracaktır. 3 Ekim 1957 günü yeniden gözden geçirilerek tekrar paraflanan antlaşmada projenin barışçıl amaçlarla yapıldığı ve reaktörün gücünün 24 Megawatt olduğu belirtilir. Ancak bu açıklamalar gerçeği yansıtmamıştır; kurulan reaktör neredeyse üç katı büyüklüktedir ve nükleer silah yapımındaki önemli unsurlardan olan plütonyumdan yılda 22 kg üretebilmektedir. Reaktörün kurulmasında sorumluluk İsrail'in Myanmar'daki askerî ataşesi Albay Manes Pratt'a verilir. 1957 yılı sonlarına doğru başlayan inşaat işlerinde binlerce Sefarad yahudisi çok ağır koşullarda çalıştırılacaktır.
Nükleer silah geliştirme tarihçesi > 1956-1965 > Fransa ve İngiltere

1958 yılı Kasım ayındaki seçimlerin sonunda Charles de Gaulle Beşinci Fransa Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı olduğunda Fransa-İsrail nükleer işbirliğini sona erdirmek ister. De Gaulle nükleer faaliyetlerin uluslararası denetime açılmasını, plütonyum üretilmediğinin teyit edilmesini ve nükleer enerjinin barışçıl amaçlarla kullanılacğının vurgulanmasını ister. Üst düzeyde yapılan temasların ardından Fransız şirketlerinin ülkedeki kontratlarının tamamlanmasına kadar faaliyetlerine devam etmesi üzerinde anlaşılır. Süreç 1966 yılına kadar sürecektir. Bu dönemde yapılan yazışmalardan İngiltere hükûmetinin İsrail'e nükleer hammadde ve teknoloji alanında büyük yardım sağladığı görülür. İngiltere hükûmeti ülkeler arasındaki alışverişi gizlemek amacıyla Norveçli bir paravan firmayı kullansalar da gerçekler ortaya çıkacaktır.
Nükleer silah geliştirme tarihçesi > Kritik kütle

1961 yılına gelindiğinde İsrail Başbakanı Ben Gurion Kanadalı meslekdaşı John Diefenbaker'a verdiği bilgide Dimona'daki nükleer tesiste plütonyum ayrıştırması için deneme yapılacak bir tesis kurulacağını belirtir. Bu bilgiyi alan İngiltere, bu adımın ancak nükleer silah üretiminin bir parçası olabileceğini anlar. 1962 yılında İsrail nükleer silah üretimi için gereken asgari kritik fisil nükleer yakıta sahip olmuştur. 1965 yılında ise nükleer yakıtları Plütonyum-239'a çevirecek tesis tamamlanmıştır.
Nükleer silah geliştirme tarihçesi > 1967'den günümüze

İsrail'in 1967 yılındaki Altı Gün Savaşının ardından bütün imkânlarıyla nükleer silah geliştirme işini giriştiği bilinmektedir. Bu döneme ait CIA belgelerinde İsrail'in elinde nükleer silahın bazı parçalarının olabileceği, işlerliğe sahip bir nükleer silahı elde etmekten ise birkaç ay uzakta olduğunu belirtilir. Zamanın Savunma Bakanı Moşe Dayan sürekli büyüyen bir geleneksel ordudansa nükleer silahlara sahip bir orduyu tercih ettiğini belirtmiştir.
Plütonyum üretmek için gereken çok miktarda uranyum Mossad tarafından çeşitli paravan şirektler kullanılarak Avrupa üzerinden deniz yoluyla İsrail'e getiriliyordu.
Döneme ait resmî kaynaklardan açıklama yapılmadığından dolayı birçok bilgi istihbaratçılar tarafından toplanan verilere veya siyasetçilerin üstü kapalı yorumlarına dayandırılmıştır. 1969 yılında ABD Başkanı Richard Nixon o dönemde artık nükleer bir silaha sahip olduğu inanılan İsrail'in Başbakanı Golda Meir'e bölgede herhangi bir nükleer güç gösterisi veya test yapmaması konusunda ısrar etmiştir. 1973 Arap-İsrail Savaşı öncesinde Peres, ülkesinin nükleer bir denemeyle gücünü kamuoyuna açıklaması gerektiğini savunmuştur.
CIA verilerine göre 1980'li yılların başına gelindiğinde İsrail'in artık termonükleer silaha sahip olduğu düşünülmektedir. 2000'li yıllara gelindiğinde İsrail'in 75-400 arasında nükleer savaş başlığına sahip olduğu düşünülmektedir. Ayrıca 1991 yılında Sovyetler Birliği'nin dağılması sonrasında çok sayıda Yahudi Sovyet nükleer bilimadamının İsrail'e göçmesi de süreci etkileyen öneme sahiptir.
Nükleer deneme

İsrail'in birden çok nükleer deneme yaptığı tahmin edilse de Vela Olayı haricinde elle tutulur bir olay bilinmemektedir.
Nükleer deneme > Vela Olayı

Ana madde: Vela Olayı
22 Eylül 1979 tarihinde ABD tarafından nükleer testleri algılama göreviyle uzaya gönderilmiş olan Vela uydusu Hint Okyanusunun güney bölümünde nükleer patlamadan sonra oluşana benzer ışık demeti algılar. Dönemin ABD Başkanı Jimmy Carter yönetimi olayın nükleer patlamadan kaynaklanmadığını açıklayacaktır. Ancak bazılarına göre algılanan veriler İsrail ile ortak nükleer proje yürüten ırkçı Güney Afrika Cumhuriyeti yönetimi tarafından yapılan bir nükleer testin delili olarak kabul edilmektedir.
İfşaatlar

İsrail nükleer programının ilk olarak kamuoyuna aktarılması 19 Aralık 1960 tarihinde Time dergisindeki küçük bir haberle olur. Ülkenin kimliğine dair yapılan spekülasyonların ardından çeşitli yayınlarda bu ülkenin İsrail'in olduğu açıklanmıştır. Bunun üzerine açıklama yapan İsrail Başbakanı Ben Gurion nükleer konulardaki çok az sayıdaki resmî açıklamadan birisini yaparak 24 Megawatt kurulu güce sahip bir reaktör inşa edilmekte olduğunu ve sadece ülkenin barışçıl ihtiyaçları olan sanayi, tarım, sağlık ve bilim alanında faaliyet göstereceğini vurgular. 1969 yılında İsrail'in nükleer kabiliyetine dair çeşitli yayın kurumlarında çıkan haberler hem ABD hem de İsrail yetkililerince yalanlansa da İsrail'in özellikle 1973 Arap-İsrail Savaşında mağlubiyet veya devletin varlığının ortadan kalkması ihtimaline karşı hazırlık olarak 13 adet nükleer bombayı hazırda beklettikleri iddia edilmektedir.
İsrail'in nükleer silah programıyla ilgili ilk detaylı bilgiler Londra merkezli Sunday Times gazetesinin 5 Ekim 1986 tarihli sayısıyla olur. Dimona yakınlarındaki Negev Nükleer Araştırma Merkezinde eskiden çalışan Mordehay Vanunu adlı teknisyen bu bilgileri verdiği için Roma kentinde Mossad tarafından kaçırılarak İsrail'e geri getirilir. Devlet sırlarını ifşa etmekten suçlu bulunan Vanunu 18 yıl hapis cezasına çarptırılır. Vanunu'nun açıklamalarıyla İsrail'in termonükleer silahlar da ürettiği anlaşılır.
Eski ABD Başkanı Jimmy Carter 2008 yılında yaptığı açıklamada İsrail'in 150'den çok nükleer silaha sahip olduğunu belirtir.
2010 yılında The Guardian gazetesinde yayınlanan haberde 1975 yılında Güney Afrika Başbakanı Pieter Willem Botha ve İsrail Başbakanı Şimon Peres öncülüğünde iki ülkenin nükleer silahlanma alanında işbirliği yaptıklarını ispat ettiği iddia edilen toplantı tutanakları yayınlanmıştır. Belgelerde İsrail'in Güney Afrika ırkçı rejimine nükleer silah satma girişimlerinde bulunduğu iddia edilse de İsrail yönetimi bu haberi reddetmiştir.
Nükleer cephanelik

İsrail Devleti nükleer kabiliyetiyle ilgili ayrıntıları kamuoyuyla paylaşmamıştır. İsrail'in nükleer cephaneliği ve gücü hakkında bu yüzden kesin bir bilgi bulunmamaktadır. Nükleer cephaneliğin büyüklüğü kullanılan radyoaktif malzemelerin büyüklüğüne, reaktörün çalışma süresine ve kapasitesine bağlı olarak değişebilecektir. Son dönemde yapılan değerlendirmelere göre İsrail dünyadaki altıncı nükleer güç olarak değerlendirilmekte ve cephaneliğinde 100-300 nükleer savaş başlığına sahiptir.
Fırlatma kabiliyeti > Füze

Ana madde: Jericho (füze)
İsrail'in olası bir nükleer saldırıya maruz kalması durumunda cevap verebilecek şekilde füze sistemlerine sahip olduğu düşünülmektedir.1960'lı yıllarda Fransız Dassault firmasıyla ortak geliştirilen balistik füze programına Jericho adı verilmiştir. Jericho II olarak bilinen orta menzilli füzelerin 2800–5000 km menzili bulunmaktadır. Jericho II programı kapsamında geliştirilen fırlatma sistemleri sivil havacılık uydularını yörüngeye koymakta da kullanılsa da bu teknoloji esas olarak kıtalararası balistik füze geliştirilmesinde kullanılmıştır. 2008 yılı itibarıyla harekât kabiliyetine sahip olan Jericho III kıtalararası füzesinin kullanıma girmesi sayesinde İsrail nükleer başlıklı kıtalararası füze menzilini 11.500 km'ye çıkartmıştır. Füzenin savaş başlığı taşıma kapasitesi 1 ila 1,3 tondur.
Fırlatma kabiliyeti > Savaş uçağı

Ana madde: İsrail Hava Kuvvetleri
İsrail Hava Kuvvetleri uzun menzilli stratejik bombardıman uçağına sahip olmamasına rağmen F-16 ve F-15 savaş uçaklarıyla nükleer savaş başlığı fırlatma kabiliyeti bulunmaktadır.
Fırlatma kabiliyeti > Denizaltı

Ana madde: İsrail Deniz Kuvvetleri
İsrail Donanmasının bünyesinde faaliyette olan Alman yapımı Dolphin sınıfı denizaltıların nükleer savaş başlığı taşıyabilecek Popeye Turbo füze fırlatma sistemine sahip olduğu bilinmektedir. Denizaltındaki füze sistemlerinin 2000 yılında Sri Lanka açıklarında Hint Okyanusunda gerçekleştirilen tatbikatlarda başarılı olduğu gözlemlenmiştir. 2006 yılında ThyssenKrupp ortaklığına sipariş verilen iki yeni Dolphin II sınıfı denizaltının eski denizaltılardan üstün kabiliyette olması beklense de Alman hükûmetinden yapılan açıklamada denizaltıların nükleer silah taşıma kabiliyeti olmadığı belirtilmiştir.
Fırlatma kabiliyeti > Diğer

İsrail'in sahip olduğu iddia edilen farklı nükleer kabiliyetleri arasında çok küçük ölçekteki bombalardan, topçu birlikleri tarafından kullanılabilecek mermilere yerleştirilmiş nükleer başlıklar sayılabilir.
Nükleer silah politikası > Doktrin

İsrail'in nükleer doktrinini belirleyen en önemli etken ülkenin stratejik konumu ve toprak genişliğinin çok az olmasıdır. Ses hızından düşük bir hızda seyreden herhangi bir savaş uçağı Şeria Nehri ile Akdeniz kıyısı arasında ülkeyi 4 dakikada boydan boya geçebilmektedir. İsrail ayrıca yedeklere dayalı bir ordu yapısına sahip olduğundan dolayı görece düşük nüfusa yönelik saldırılardan etkilenecektir. İsrail bu alanlardaki zayıflıklarını istihbarat, esneklik ve ateş gücü ile kapatmaya çalışır. İsrail, toprak derinliği olmamasından hareketle tek bir savaş bile kaybetmemek üzerine strateji oluşturur. Bu yüzden olası savaşların önüne; caydırıcılık ve saldırıya uğrayacağı bilgisine sahip olduğunda önce saldırma taktikleriyle geçmeye çalışır. Bu stratejinin işe yaramaması durumunda İsrail devleti sınırları dışında savaşarak gerilimin acilen bir sonuca bağlanmasını tercih eder. Stratejik olarak İsrail'in uzun menzilli füze kabiliyeti, nükleer savaş başlığı taşıyabilen denizaltı ve savaş uçaklarının varlığı ülke topraklarına karşı yapılacak bir saldırıya ciddi bir karşılık olanağını barındırır. Ülke savunmasının çökmesi ve şehir merkezlerinin tehlikeye düşmesi durumunda Samson Harekâtı olarak adlandırılan eylem tarzı benimsenecek ve düşmana nükleer saldırı dahil tüm imkânlarla topyekûn cevap verilecektir. Bu kapsamda nükleer silahlar son çare olsa da başvurulabilecek bir olanak olarak bekletilmektedir.
Nükleer silah politikası > Kullanım

1973 Arap-İsrail Savaşı başladığında Golda Meir başta olmak üzere İsrailli yetkililer acil durumlara hazırlık olması açısından 8 adet nükleer savaş başlığı taşıyan F-4 Phantom II savaş uçağının 24 saat alarmda olacak şekilde havalanmaya hazır bekletilmesi emrini vermişlerdir. Hem bir önlem hem de uluslararası kamuoyuna baskı aracı olarak kullanılan bu uygulama o dönemde etkili olmuş ve ABD, Sovyet istihbaratları tarafından öğrenilen durum krizin acilen sonlandırılmasında bir etken olmuştur. 1991 yılındaki Körfez Savaşı sırasında Irak, İsrail'e Scud füzeleriyle saldırmış, bu dönemde İsrail nükleer olarak alarma geçmiş ve olası saldırı için hazır hale getirilmiştir.
Nükleer silah politikası > Güç dengesi

İsrail Ortadoğu bölgesinde diğer ülkelerin nükleer silah edinmesine hem diplomatik hem de askerî harekâtlarla karşı durmuş, engellemiştir. Fransa tarafından Irak'taki nükleer tesisler için hazırlanan yakıtların Mossad ajanları tarafından sabote edildiği, program kapsamında çalışan Mısırlı ve Iraklı mühendislerin Paris'te yine Mossad tarafından suikast sonucu öldürülmeleri bu kapsamda değerlendirilebilir. 7 Haziran 1981 tarihinde İsrail, Irak sınırları içindeki Osirak nükleer tesislerini savaş uçaklarıyla vurmuştur. Opera Operasyonu olarak bilinen saldırıda çok sayıda Iraklının yanı sıra 1 Fransız da hayatını kaybetmiştir.
6 Eylül 2007 tarihinde Orchard Harekâtı olarak adlandırılan saldırıda Suriye'nin Deyrizor bölgesinde bulunan ve nükleer tesis olduğu iddia edilen yapı İsrail hava saldırısı sonucu yok edilmiştir. İddiaları yalanlayan Suriye Birleşmiş Milletler nezdinde şikayette bulunmuştur. Harekât sırasında ABD ile İsrail istihbarat alışverişinde bulunmuştur. Ayrıca harekâttan sonra savaş uçakları Türkiye hava sahasına girmesi ve boş yakıt tanklarını havadan atmış olması basın tarafından işlenmiştir.
İsrail, İran'ın nükleer programını da kendisi için tehdit olarak görmekte ve engellemek için çeşitli girişimlerde bulunmaktadır. Bu kapsamda ABD destekli askerî müdahale gündeme getirilmiştir. Ayrıca İranlı bilimadamları Mossad tarafından hedef alınmaktadır. Natanz'daki nükleer tesis İsrail kaynaklı olduğu düşünülen Stuxnet adlı zararlı bir yazılım tarafından hedef alınmıştır.
Nükleer silah politikası > Uluslararası antlaşmalar

İsrail'in 1968 yılında Nükleer Silahsızlanma Antlaşmasını imzalaması beklense de İsrail imzalamak konusunda tereddüt yaşar. Özellikle yaşanan yoğun bölgesel savaşlar ve İsrail askeri doktrini çerçevesinde nükleer belirsizlik politikasını sürdürür. 10 Aralık 1996 tarihinde Birleşmiş Milletler tarafından kabul edilen kararda Orta Doğu bölgesinin nükleer silahlardan arındırılması istenir. Arap ülkeleri özellikle İsrail'in nükleer programını görmezden gelerek İran'ın nükleer programına müdahale eden Uluslararası Atom Enerjisi Kurumu ve ABD hükûmetini eleştirmektedir.
Konuyla ilgili yazılan eserler

Hersh, Seymour M., The Samson Option New York, Random House, 1991 ISBN 0-394-57006-5
İsrail'in nükleer programını ifşa eden Mordechai Vanunu 2009 yılında
Negev Nükleer Tesisleri
Charles de Gaulle ve Ben Gurion (Paris 1960)
Vela Olayının olduğu Prens Edward Adaları
1981 yılındaki Opera Operasyonu
Suriye'deki nükleer reaktör olduğu iddia edilen yapının saldırıdan önceki ve sonraki durumu
Ben Köyümün Delisiyim

| --- | --- |
Filmin özgün sinema afişi
Yönetmen: Hidayet Pelit
Yapımcı: Hidayet Pelit
Senarist: Hidayet Pelit
Görüntü yönetmeni: Soner Saygılı
Kurgu: Helmut Lab.
Stüdyo: Pelit Film
Cinsi: Sinema filmi
Türü: Macera
Yapım yılı: 1980
Ülke: Türkiye
Dil: Türkçe
Ben Köyümün Delisiyim, Hidayet Pelit'in senaryosunu yazıp yönettiği 1980 yapımı Türk macera filmidir. Filmin yapımcısı da Hidayet Pelit'tir. Filmde büyükşehir macerasının ardından kendini köyüne adayan gencin hikâyesi anlatılmaktadır.
Oyuncular

Mehmet Bozdoğan - Mehmet
Zafir Saba - Sevil
Mihrican Bahar - Fadigül
Bülent Pelit - Bülent
Feryal Feray - Feryal
Hüseyin Zan - Süleyman
Talat Gözbak - Sevil'in Babası
Mehmet Ezici
Zeynep Gürses
Fehmi Güley
Emine İvek
Mustafa Küçük - Türkücü Mustafa Küçük
Topal (film)

| --- | --- |
Filmin afişi
Yönetmen: Orhan Elmas
Yapımcı: İrfan Atasoy
Senarist: İrfan Atasoy
Oyuncular: İrfan Atasoy  Meral Orhonsay   Bilal İnci
Görüntü yönetmeni: Muzaffer Turan
Kurgu: Mevlüt Koçak
Stüdyo: İrfan Film
Cinsi: Sinema filmi
Türü: Macera, Dram
Renk: Renkli
Yapım yılı: 1973
Çıkış tarih(ler)i: 1 Ocak 1974 (1974-01-01)
Ülke:  Türkiye
Dil: Türkçe
Topal, senaryosunu İrfan Atasoy'un yazdığı, Orhan Elmas'ın yönettiği 1973 yapımı Türk filmidir.
Oyuncular

İrfan Atasoy ... Müslüm (ses. Abdurrahman Palay)
Meral Orhonsay ... Zühre  (ses. Nevin Akkaya)
Altan Günbay ... İdris Ağa  (ses. Kamran Usluer)
Eşref Kolçak ... Ömer Gaffar (ses. Toron Karacaoğlu)
Bilal İnci ... Yusuf (ses. Sadettin Erbil)
Yıldırım Gencer ... Musa (ses. Esen Günay)
İhsan Gedik ... Şakir (ses. Ünal Gürel)
Bekir Molu
Şevket Alemdaroğlu
Muammer Yankı
Nizam Ergüden ... İşveren
Orhan Elmas ... İşveren
Jîn

| --- | --- |
Filmin afişi
Yönetmen: Reha Erdem
Yapımcı: Ömer Atay
Senarist: Reha Erdem
Oyuncular: Deniz Hasgüler Onur Ünsal Sabahattin Yakut Yıldırım Şimşek
Müzik: Hildur Guðnadóttir
Görüntü yönetmeni: Florent Herry
Sanat yönetmeni: Ömer Atay
Kurgu: Reha Erdem
Cinsi: Sinema filmi
Renk: Renkli
Yapım yılı: 2013
Çıkış tarih(ler)i: 8 Şubat 2013 (2013-02-08) (Berlin) 15 Mart 2013 (2013-03-15) (Türkiye)
Süre: 122 Dakika
Ülke: Türkiye Almanya
Dil: Türkçe Kürtçe
Jîn, Reha Erdem'in yönetmenliğini ve senaristliğini yaptığı 2013 çıkışlı sinema filmidir. Yapımcılığını Ömer Atay'ın üstlendiği filmin başrollerinde Deniz Hasgüler ve Onur Ünsal yer almaktadır. Kaz Dağı ve iç Toroslar'da çekimleri yapılan filmin ilk gösterimi 8 Şubat 2013 tarihinde 63. Berlin Uluslararası Film Festivali'nde gerçekleştirildi. 15 Mart 2013 tarihinde ise Türkiye'de gösterime girdi.
Konusu

Jîn (Deniz Hasgüler), 17 yaşında bir gerilladır. Bir gün üyesi olduğu örgütten ayrılma kararı alır ve örgütün bulunduğu dağdan inmeye başlar. Film, Jîn'in dağdan inişi sırasında başından geçenleri konu alır.
Oyuncular

Deniz Hasgüler
Onur Ünsal
Sabahattin Yakut
Yıldırım Şimşek
Yorumlar > Yönetmenin yorumları

Erdem, filmle ilgili şu sözleri dile getirdi: "Kandil’e de Güneydoğu’ya da gitmedim. Ama gerilla fikri evrensel bir durum. Bu film PKK veya PKK’li belgeseli değil. Hiçbir şeyin belgeseli değil. Uydurma bir masal. Ama gerçeğe değdiği tarafları da var. Kendi kendime bir gerilla yaratmadım çünkü adı, sanı ve kostümü var. Yaşanan acı gerçeğe karşı gerçekçi olmayan bir meseleyle tavrımı söylemek istedim. Erdem, filmin ana karakterini "Kadınlar umut, isyan figürleridir. Jîn'da gerilla olmaktan, Kürt olmaktan önce kadın, hatta kadın olmakta olan kadın" diye tanımlamaktadır.
Ödüller

2013 Adelaide Film Festivali En İyi Film Ödülü
20. Altın Koza Film Festivali En İyi Yönetmen Ödülü
46. Sinema Yazarları Derneği Ödülleri En İyi Yönetmen Ödülü
Recep İvedik 6

| --- | --- |
Filmin afişi
Yönetmen: Togan Gökbakar
Yapımcı: Şahan Gökbakar Togan Gökbakar
Yazar: Togan Gökbakar Şahan Gökbakar
Oyuncular: Şahan Gökbakar Nurullah Çelebi
Müzik: Jingle Jungle
Görüntü yönetmeni: Gerard Simon
Kurgu: Ersin Eker
Yapım şirketi: Çamaşırhane Film
Dağıtıcı: CJ Entertainment Turkey
Türü: Komedi
Yapım yılı: 2019
Çıkış tarih(ler)i: 8 Kasım 2019
Süre: 110 dakika
Ülke:  Türkiye
Dil: Türkçe
Hasılat: 67.716.572₺
Önceki film: Recep İvedik 5
Devam filmi: Recep İvedik 7
Recep İvedik 6, Çamaşırhane Film imzalı, Togan Gökbakar'ın yönettiği ve senaryosunu Şahan Gökbakar ile birlikte yazdığı, Başrollerinde Şahan Gökbakar ve Nurullah Çelebi'nin yer aldığı Türk komedi filmi. Recep İvedik film serisinin altıncı filmidir.
Konusu; Recep bir gün evde televizyon izlerken kapısına gelen postacıdan aldığı bir davetiyeyle çok heyecanlanır. Üyesi olduğu Kara Ambar Kamyoncular Derneğinin Konya'da düzenleyeceği kuru fasulye festivaline çağrılmıştır. Recep haberi alır almaz hemen soluğu en yakın arkadaşı Nurullah'ın yanında alır. Recep, Nurullah'ı da yanına alıp yola çıkmak ister ama daha yolculuk başlamadan talihsizlikler ikiliyi bulur. Nurullah'ın yeğeninin işlettiği acentenin hatası sonucu ikili Konya yerine yanlışlıkla Kenya'ya varırlar.
Kenya'ya varır varmaz tek amaçları Türkiye'ye dönmek olan ikiliyi heyecanlı bir macera beklemektedir. Afrika bozkırlarında kaybolan kafadarlar farkında olmadan iki düşman yerel kabile arasındaki savaşın ortasında kalırlar. Bu alışık olmadıkları vahşi doğada karşılaştıkları tüm sorunları kendine has yöntemlerle aşmaya çalışan Recep İvedik'in başına yine birbirinden komik olaylar gelecektir.
Oyuncu kadrosu ve karakterler

Şahan Gökbakar - Recep İvedik
Nurullah Çelebi - Nurullah Sağlam
Somer Karvan - Tur rehberi Ersin
Muhammed Ali Dönmez - Nurullah'ın yeğeni
Mbaye Dieng - Songa
Chidi Benjamin John - Nahu Şef
Lorraine Kadye - Zouya
Kepsin Misodi Teke - Hunkutu Şef
Eray Sel - Host
Yapım aşaması > Çekim aşaması

Filmin çekimleri 3 Eylül 2018'de başladı. Çekimlerin bir bölümünün Bursa'nın Karacabey ilçesindeki Longoz Ormanı'nda yapılacağı duyuruldu.
Yayımlanması

Filmin vizyon tarihi başlangıçta 8 Şubat 2019 olarak duyurulmuştu. Ancak film yapımcıları ile sinema salonları arasındaki anlaşmazlıklar nedeniyle filmin vizyon tarihi ertelendi. Galası 6 Kasım 2019'da Kanyon Alışveriş Merkezi'nde yapılan film, 8 Kasım 2019'da vizyona girdi.
Bir sonraki Türkiye genel seçimleri

Eşzamanlı yapılacak cumhurbaşkanlığı seçimi için Bir sonraki Türkiye cumhurbaşkanlığı seçimi sayfasına bakınız.
Bir sonraki Türkiye genel seçimleri, en geç 7 Mayıs 2028 veya daha erken bir tarihte düzenlenecektir. Bir sonraki Türkiye cumhurbaşkanlığı seçiminin ilk turu ile aynı gün yapılacaktır.