Antonio Cosentino (ressam)
Sanatı

Pınar Öğrenci "Temel-siz" sergisi için kaleme aldığı yazıda Cosentino'nun sanatını şöyle anlatmıştır:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Antonio Cosentino'nun çalışmalarında günlük hayatın içinden, kişisel hafızasının derinliklerinden ya da yaşadığı şehrin görsel kültüründen sızarak gelen sayısız imge yer almaktadır. 90′lı yılların çağdaş sanat ortamında alt ve üst sanatın yer değiştirici özelliğinin tartışıldığı sıralarda, Cosentino ve sanatçı arkadaşları, alt kültür unsurlarının sorgulandığı bir bakışın arkeolojisini yapmaya girişmişlerdir adeta. İşte bu dönemlerden başlayarak pano, dükkân tabelası, paket kağıdı, fayans gibi yaşadığımız coğrafyanın görsel kültürüne dair malzemeler, Cosentino‘nun resimlerinde birbirinin üzerinde tahakküm kurmadan yer alırlar. Sanatçının imgeleri, hem ayrık ve parçalı hem de bütün ve tekrara dayalı bir anlatımı kucaklarken üçüncü bir pencereyi aralar: renkli ve düşünceli bir hafıza alanı. Hafızası sürekli bir arşivci gibi çalışırken yazılı ve görsel olan pek çok şeyi kaydeder. Cosentino‘nun kurduğu hareketli ve oyunsu yapı, mega kentler ve kent mimarisinin kısa ömrü, insani ölçeğin ve yerelliğin terk edilişi, insanüstü hız ve hatta tüketim gibi kavramları çağrıştırırken moderniteye özgü unutkanlığı bir kez daha anımsamamızı sağlamaktadır. | ” |
Cosentino ise Beton Denizi  isimli 2004 yılı sergi kataloğunda şu vurguları yapmaktadır;
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Standartlaşmayan, yok olacak mekanların karakterini izlemek ve oluşturabilmek. Mimari görüşün perspektifsizliği, kentin düzensizliği, insanların düş kırıklığını özetliyor. Yarım kalan modernleşme projemizin hüzünlü tarihini yansıtıyor ve yok olacaklar ve yok olacaklar, tıpkı hızla var oldukları gibi. Bu değersiz mekanlar ve değersiz objeler abidevi değildir. Sıradan mekanlarda sıradan hayatlar yaşıyoruz. Bu mekanların oluştuğu gibi hızla yok olacak olmaları, gözümüzün alıştığı her mekanın parçalanması, boyutlarını bilemediğimiz travmanın asıl sebebidir: Hemen herkes bir zaman yaşadığı, vakit geçirdiği mekanları sadece hatırlamak durumunda. Çünkü geri dönüşü olmayacak biçimde yok olmaktalar. Ortak beğeni havuzu sayılan TV ve kültürü, algımızı şaşılacak biçimde var olanın dışına yöneltiyor. Kendi çehremizin bile tam bir tanımını oluşturamıyoruz. TV'nin düş gücüne sığınıyoruz. Gerçekle flörtümüz sınırlı. Sanatlar hala en gerçekçi iletişim yöntemi. | ” |
2005 yılındaki Şişli - Yeniköy sergisinin kataloğunda ise aşağıdaki saptamaları yapar;
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Çektiğim fotoğraflar -bunlar bir karakter genellemesi- imgelerini içlerinde saklıyor. Kameramızı bir görüntüye yönelttiğimizde çıkan sonuç, her zaman çift yönlü olarak hayal kırıklığıdır: Umduğumuzu bulamayız ya da tam tersi umduğumuzdan iyi çıkar. Aradaki mesafe kaçınılmaz bir aktarım sürecinin sonucudur. Bir de fotoğrafı çekerkenki ruh halimiz görüntüye bizim için anlamını veren şeydir. Ancak başka bir göz bu görüntü ile baş başa kaldığında kendi etkilenimlerini oluşturacaktır, farklı bir mesafe, farklı bir nesnellikle izleyecektir. Bir fotoğrafı boyama isteği, dışımızdaki doğayı kendi işleyişimize uyumlu bir hale getirme çabasıdır, etken olma isteğidir, gördüğü, bildiği, unutacağı bir anı kaybedecek olmanın verdiği hüzün ve korkudur. Tüm görüntüleri, ister yakın bir geçmişte yaşamış olalım, ister bir filmde seyretmiş, bir kitapta okumuş, zihinde bir zaman sonra aynı ağırlıkta ve benzer bir gerçekliğin eşitliğinde yaşıyor bulacağız. | ” |