stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
2012 Suriye anayasa referandumu
Seçim

Suriye'de devam eden çatışmalar nedeniyle, isyancıların elinde bulunan Humus, Hama, Dera şehirleri ve kuzeydeki İdlib vilayetinde oylamanın düzenlenmesine ilişkin soru işaretleri ortaya çıktı. Bu bölgelerde bulunan seçmenler, hükümet kontrolündeki bölgelere gitmedikleri sürece referanduma katılamadılar.
14,6 milyon Suriyeli, 7:00-19:00 saatleri arasında açık olan 14.185 sandıkta oy kullanma hakkına sahipti. Şam'ın merkezindeki her ilçe ve mahallede birden fazla seçim merkezi kurulmuştur.
Öğle saatlerinde İçişleri Bakanlığı referandumun çoğu ilde sorunsuz geçtiğini duyurdu. İçişleri Bakanı Tümgeneral Muhammed İbrahim eş-Şaar, "silahlı grupların tehdit ve gözdağına rağmen bazı bölgeler dışında katılımın yüksek olduğunu" duyurdu. Şam'ın merkezindeki katılımı "dikkate değer" olarak nitelendirdi.
Kanada merkezli Global News, Esad yanlısı mahallelerde ya da güvenlik güçlerinin yoğun olduğu bölgelerde katılımın yüksek olduğunu bildirirken, hükümet karşıtı protestoların düzenlendiği bölgelerde katılımın çok düşük olduğuna dikkat çekti. Ayrıca, seçmenlerin bir kısmı hükümete karşı olsa da referandumun "doğru yönde atılmış bir adım" olacağına dair bir inanç olduğunu da öne sürdüler. Ayrıca hükümet yanlısı mahallelerde oy kullanma baskısı, hükümet karşıtı mahallelerde ise oylamayı boykot etme baskısı olduğunu öne sürmüşlerdir.
Cumhurbaşkanı Beşşar Esad, eşi Esma ile birlikte ulusal televizyonun genel merkezinde bulunan oy kullanma merkezinde oy kullandı ve burada çalışanlar tarafından alkışlandı. Şam'da Esad destekçilerinden oluşan bir kalabalık referanduma desteklerini gösterdi.
Sonuçlar

| Suriye anayasa referandumu, 2012> Evet ya da hayır | Suriye anayasa referandumu, 2012> Oylar | Suriye anayasa referandumu, 2012> Yüzde |
| --- | --- | --- |
|  Evet | 7.490.319 | %89.42 |
| Hayır | 753.208 | %8.99 |

| Geçersiz veya boş oy | 132.920 | %1.59 |
| Toplam oy | 8.376.447 | %100.00 |
Seçmen katılımı: %57.41

Seçmen sayısı: 14.589.954
Kaynak: Direct Democracy
Seçime katılım oranının %57,4 olması ve %89,4 oranında lehte oy kullanılmasıyla yeni anayasa kabul edildi. Cumhurbaşkanı Esad yeni anayasayı 27 Şubat 2012 tarihinde imzalayarak yürürlüğe soktu.
Sonuçlar > Uluslararası tepkiler

Rusya- Dışişleri Bakanlığı tarafından yapılan açıklamada referandum sonucunun memnuniyetle karşılandığı belirtilerek, referandumun hükümetin reform programının halk tarafından desteklendiğini gösterdiği ve halkı oylamayı boykot etmeye ikna etmeye çalışan ancak başarısız olan Suriye muhalefetinin meşruiyetini ortadan kaldırdığı ifade edildi. Rusya ayrıca Suriyeli tarafları şiddetten vazgeçmeye ve önkoşulsuz bir diyaloğa girmeye çağırdı.
Asurlular
İsimlendirme

Eski Asur döneminde Asur, başlangıçta ālu Aššur ("Aşur şehri") olarak bilinen Assur merkezli bir şehir devletiydi. MÖ 14. yüzyılda bölgesel bir devlete dönüştüğünde, bölgesel bir yönetime geçişini ifade etmek üzere resmi olarak māt Aššur ("Aşur ülkesi") olarak anılmaya başlandı. Her iki terim de, ālu Aššur ve māt Aššur, muhtemelen Assur'un tanrılaştırılmış bir kişileştirmesi olarak başlayan Asur ulusal tanrısı Aşur'dan kaynaklanmaktadır.
Eski Asur döneminde Aşur, Assur'un resmi kralı olarak kabul edilirken, gerçek yöneticiler Išši'ak ("vali") unvanını kullanırlardı. Ancak Asur'un bölgesel bir devlet olarak yükselişiyle birlikte Aşur, Asur kralları tarafından yönetilen tüm toprakları sembolize etmeye başladı.
İngilizcede ki" Assyria" ismi Yunanca kökenlidir ve Ασσυρία'dan (Assuría) türetilmiştir. Yunanlar Levant bölgesi için "Suriye" ve Mezopotamya için " Asur" terimlerini kullanmışlardır, ancak yerel halk ve daha sonra Hristiyanlar her iki terimi de tüm bölge için birbirinin yerine kullanmışlardır. Yunanların Mezopotamya'yı "Asur" olarak adlandırmalarının nedeninin uzun süre önce yıkılan Asur İmparatorluğu'yla mı yoksa orada yaşayan Asurlularla mı ilişkilendirdikleri belirsizdir.
"Asur" ve "Suriye" isimlerinin her ikisi de Akadca Aššur'dan türetilmiştir. Yeni Asur İmparatorluğu'nun çöküşünden sonra Asur'a hükmeden sonraki imparatorluklar bölge için kendi isimlerini kullanmışlardır ve bunların çoğu da Aššur'dan türetilmiştir. Örneğin Ahameniş İmparatorluğu bölgeye Aθūrā ("Athura"), Sasani İmparatorluğu ise Aşağı Mezopotamya'ya Asoristan ("Asurluların ülkesi") demiştir. Süryanice'de Asur, ʾĀthor olarak anılmıştır ve anılmaktadır.
Tarih > Eski Asur İmparatorluğu (MÖ 2025-1522)

Asur'un yükselişinin kral İluşuma ve oğlu Erişum (MÖ 1939 – 1900) zamanlarında bu iki kralın ticaret konusundaki politikaları büyük rol oynamıştır. İluşuma Güney Mezopotamya'dan gelen tüccarlara bir takım imtiyazlar tanımış, onları bu şekilde Asur'a çekmeyi başarmıştır. Aynı zamanda doğu ile yapılan kalay ticaretini de kontrol altına almayı başarmıştır. Böylece Güney Mezopotamyalı tüccarlar Asur'a gelip daha ucuz fiyattan kalay alabilmekte, çoğunluğu Basra Körfezi üzerinden gelen bakırı satabilmekteydi. Güneyden gelen üç kervan yolu olduğu anlaşılmaktadır, Ur – Nippur – Asur, Dicle üzerinden ve Elam – Dicle doğusundaki Der – Asur yolları. İluşuma'nın oğlu Erişum ise gümüş, altın, bakır, kalay, arpa ve yün ticaretini vergiden muaf tutarak bu ticareti büyük ölçüde Asur üzerine çekmiştir.
İlkçağda Eski Asur İmparatorluğu, Ortadoğu'nun en büyük imparatorluklarından biri olmuştur. MÖ 2. binyılın başından itibaren özellikle Anadolu'da koloniler kurmuş, Anadolu'ya yazıyı taşımışlardır.
Asur ülkesi, 1450 ila 1393 yılları arasında Mitannilere bağlı kalmıştır. Hanedan ve ülke bu periyotta resmi olarak feshedilmemiş olmamasına rağmen Mitanniler ülkenin dış ve iç işlerinde önemli ölçüde söz sahibi olmuşlardır. I. Eriba-Adad'ın tahta çıkması ve ülkedeki Mitanni etkisini kırması sonucunda devlet yeniden bağımsızlığına kavuşmuş ve Orta Asur İmparatorluğu dönemi başlamıştır.
Tarih > Orta Asur İmparatorluğu (MÖ 1397-1056)

MÖ 14. yüzyılda yeniden bağımsızlıklarını kazanan ve Fırat'a kadar topraklarını genişleten Asurlar, daha sonra Mezopotamya'da, Anadolu'nun güneydoğusunda, zaman zaman da Suriye'nin kuzeyinde büyük güç kazandı. Fakat I. Tukulti-Ninurta'nın ölümünden (MÖ 1208) sonra ülke gerileme dönemine girdi. MÖ 11. yüzyılda I. Tiglat-Pileser zamanında kısa süre yeniden eski gücüne kavuştuysa da, bunu izleyen dönemde hem Asur Krallığı, hem de düşmanları, yarı göçebe Aramiler'in akınlarıyla yıprandı.
Tarih > Bronz Çağı Çöküşü (MÖ  1055-936)

Ana madde: Bronz Çağı Çöküşü
Asur, kuzeybatıdaki topraklarını Muşki'lere kaptırdı. Daha sonra I. Tiglat-Pileser hükümdarlığında bölge geri alındı. Babil ve Asur bölgelerinde, Arami yayılmasıyla kontrol kentlerin dışında hemen hemen sağlanamıyordu. Babil zaten Şutruk-Nahunte yönetimindeki Elamlılar tarafından yağmalanmıştı ve Dicle’nin bir kolu olan Diyala Vadisi kaybedilmiştir. Bu kayıplara rağmen Asur kralları büyük kentleri ve ülkeyi yıkımdan korumayı başardılar.
Tarih > Yeni Asur İmparatorluğu (MÖ 911-619)

Ana madde: Yeni Asur İmparatorluğu
MÖ 9. yüzyılda Asur kralları sınırlarını yeniden genişletmeye başladılar; MÖ 8. yüzyılın ortasından, MÖ 7. yüzyılın sonuna değin III. Tukultī-Apil-Ešarra (III. Tiglat Pileser), II. Šarru-Kinu (II. Sargon) ve Sin-Ahhe-Eriba (Sinahherib) gibi güçlü kralların önderliğinde Basra Körfezinden Mısır'a kadar uzanan toprakları egemenlikleri altında birleştirerek günümüzde Yeni Asur İmparatorluğu olarak adlandırılan bir imparatorluk kurdular.
Son büyük Asur kralı Aššur-Bāni-Apli idi. Aššur-Bāni-Apli (Asurbanipal), Elam'ı ele geçirerek bu ülkenin halkını yok etmiştir. Bu dönemde sanatta büyük bir gelişme olduğu bilinmekteyse de, hükümdarlığın son yılları ve MÖ 627'deki ölümünü izleyen dönemin olayları karanlıkta kalmıştır. Asur Krallığı, Babil-Keldaniler, Medler, İskitler ve Kimmerlerin ülkeye yaptığı akınlar sonucunda iyice zayıflayarak MÖ 612-605 yılları arasında yıkılmıştır.
İmparatorluğun çökmesiyle birlikte Asur halkı da tarihi kayıtlardan silindi. Son olarak Harran ve çevresinde yaşadıkları bilinmekle birlikte kayıtlarda yeralmasa da eski imparatorluk topraklarında daha sonraki yüzyıllarda da yaşamlarını sürdürdükleri ve zamanla bölgenin diğer halkları içinde asimile oldukları düşünülmektedir.
Yönetim ve ordu > Krallık

Eski Asur döneminde Assur şehir devletinde hükümet bir oligarşi olarak işliyordu ve kral mutlak bir hükümdar olmasa da daimi ve etkili bir figür olarak hizmet veriyordu. Bunun yerine kral, tanrı Aşur adına bir temsilci olarak hareket eder ve o dönemde ana idari organ olan şehir meclisine başkanlık ederdi. Bu meclis muhtemelen güçlü ailelerden gelen ve çoğu tüccar olan nüfuzlu üyelerden oluşuyordu. Kralların sınırlı yürütme gücüne rağmen, yine de halk tarafından büyük saygı görüyor ve " yüce kişiler " olarak anılıyor, şehrin önde gelen kişileri arasında kraliyet statüsüne sahip oluyorlardı.
"Kral" ve "Evrenin Kralı" gibi unvanları benimseyen Amorlu fatih I. Şamşi-Adad döneminde daha otokratik bir krallık biçimine doğru bir kayma meydana geldi. Mutlak yönetimini Eski Babil İmparatorluğu'nun yöneticilerine dayandırdı. Zaman geçtikçe şehir meclisinin etkisi azaldı ve Orta Asur döneminde krallar öncekilerden çok daha fazla güce sahip otokratlar haline geldi. Asur İmparatorluğu'nun genişlemesiyle birlikte krallar, siyasi gelişimlerini ve başarılarını yansıtan, giderek daha sofistike kraliyet unvanları benimsediler. Gerileme dönemlerinde bu unvanlar daha basit hale gelmiş, ancak yeniden canlanma dönemlerinde tekrar görkemli bir hal almıştır.
Orta ve Yeni Asur dönemleri boyunca krallar, Aşur (tanrı) ile insanlık arasındaki aracı konumlarını korudular. Bu inanç, imparatorluklarını Aşur tarafından insan temsilciler aracılığıyla denetlenen bir diyar olarak gördükleri için imparatorluklarının genişlemesini haklı çıkarıyordu. Asur'un ötesindeki topraklar medeniyetsiz ve kaotik olarak görülüyor, kozmik düzene tehdit oluşturuyordu. Dolayısıyla, Aşur'un krallığını genişletmek ve bu bölgelere uygarlık getirmek kralın ahlaki göreviydi. Asur yönetimine karşı direniş, cezalandırılmayı hak eden ilahi iradeye karşı bir meydan okuma olarak görülüyordu. Asur krallarının dini ve adli sorumlulukları da vardı; Aşur kültünü desteklemek için ritüeller gerçekleştiriyor ve imparatorluktaki en yüksek adli otorite olarak hareket ediyorlardı. Yazıtlarda sık sık "çoban" olarak anılan krallardan Asur'un ve halkının refah ve mutluluğunu sağlamaları beklenirdi.
Genel olarak, Assur kralları oligarşik temsilcilerden daha otokratik yöneticilere evrilmiş, şehrin tanrısı Aşur'un temsilcileri olarak ilahi bir bağı sürdürmüş ve yayılmacı politikalarını ilahi yetkileriyle meşrulaştırmışlardır.
Yönetim ve ordu > Yönetim

Asur'un başarısı sadece sınırlarını genişleten hırslı krallarına değil, daha da önemlisi fethedilen toprakları etkin bir şekilde yönetmesine bağlanabilir. Asur, Orta Asur döneminde bölgesel bir devlete dönüşürken, toprakları "pāḫutu" olarak bilinen eyaletlere veya bölgelere ayrılmıştır. Bu eyaletlerin sayısı ve büyüklüğü imparatorluk büyüdükçe ya da küçüldükçe değişiyordu.
Her eyalet "bel pāḫete", "bēl pīhāti" veya "šaknu" olarak anılan bir eyalet valisi tarafından denetlenirdi. Bu valiler düzenin korunmasından, kamu güvenliğinin sağlanmasından ve yerel ekonominin yönetilmesinden sorumluydu. Ayrıca kendi eyaletlerindeki mal üretimini de denetliyorlardı ve bu mallar daha sonra her yıl kraliyet temsilcileri tarafından denetlenip toplanıyordu. Bu sistem merkezi hükûmetin ülkenin kaynaklarını ve üretimini izlemesine olanak tanıyordu.
Valiler vergi ödemek ve tanrı Aşur'a sembolik hediyeler sunmak zorundaydı, bu sadece bir gelir toplama aracı olarak değil, aynı zamanda imparatorluğun seçkinlerini Asur'un kalbine bağlamanın bir yolu olarak da hizmet ediyordu. Yeni Asur döneminde eyalet yönetimi daha hiyerarşik bir hal almıştır. Köy yöneticileri ve angarya memurları gibi daha alt düzeydeki görevliler, vergi ve işgücü toplamada ve yerleşimlerinin durumu hakkında rapor vermede önemli roller oynamışlardır.
Şehirlerin, yerel ekonomilerden ve üretimden sorumlu olan belediye başkanları tarafından yönetilen kendi idareleri vardı. Asur İmparatorluğu'ndaki bazı bölgeler eyalet sistemine dahil edilmemiş olsa da, yine de Asur krallarının yönetimi altındaydı. Bu vasal devletler, ya haraç ödeyen yerleşik yerel yöneticiler aracılığıyla ya da Asurlu vasal yöneticilerin atanmasıyla dolaylı olarak yönetiliyordu.
Yeni Asur İmparatorluğu, geniş bir imparatorluğu yönetmenin zorluklarını aşmak için gelişmiş bir devlet iletişim sistemi uyguladı. Bu sistem yenilikçi teknikler ve nakil istasyonları içeriyor, mesajların uzak mesafelere hızla ulaşmasını sağlıyordu. Örneğin, batı sınır vilayetinden Asur'un merkezine, nehirlerin bulunduğu ancak köprülerin olmadığı bölgelerden geçen 700 kilometreden fazla bir mesafeyi kapsayan resmi bir mesaj beş günden kısa bir sürede ulaşabiliyordu. Bu olağanüstü iletişim hızı, Yeni Asur İmparatorluğu'nun çöküşünden yaklaşık 2.500 yıl sonra, 1865 yılında Osmanlı İmparatorluğu telgrafı kullanmaya başlayana kadar benzersizdi.
Yönetim ve ordu > Ordu

Tarihi boyunca Asur ordusu, özellikle seferler sırasında ihtiyaç duyulduğunda seferber edilen askerî birliklere dayanmıştır. Erken Orta Asur döneminde bile çok sayıda askeri askere almak ve seferber etmek için sofistike hükûmet sistemleri ve düzenlemeleri vardı.
Yeni Asur İmparatorluğu'nda "kiṣir šarri" ya da "kral birliği" olarak bilinen küçük bir daimi ordu birimi kurmuşlardır. Ayrıca, Orta Asur döneminde "ḫurādu" veya "ṣābū ḫurādātu" adı verilen bazı profesyonel birlikler mevcuttu, ancak sınırlı kaynaklar nedeniyle tam rolleri belirsizliğini korumaktadır. Bu grubun, normal piyade askerlerinden daha kapsamlı eğitim gerektiren okçuları ve savaş arabacılarını içermesi muhtemeldir.
Asur ordusu zaman içinde gelişim ve değişim geçirmiştir. Orta Asur döneminde yaya askerler "sạ bū ša kakkē" (silahlı birlikler) ve "sạ bū ša arâtē" (kalkan taşıyan birlikler) olarak ikiye ayrılmıştı, ancak günümüze ulaşan kayıtlar bunların özel rollerini ayırt etmek için yeterli ayrıntıya sahip değildir. "Sạ bū ša kakkē", sapancılar ve okçular gibi menzilli birlikleri de içeriyor olabilir. Savaş arabaları ordunun önemli bir parçasıydı ve her birinde iki asker bulunurdu: arabaya komuta eden bir okçu ve bir sürücü.
MÖ 12-11. yüzyıllarda I. Tiglath-Pileser döneminde savaş arabaları orduda yaygın olarak kullanılmıştır. Ancak daha sonraki Yeni Asur döneminde süvariler yavaş yavaş savaş arabalarının yerini almış ve savaş arabaları kullanımdan kaldırılmıştır. Orta Asur döneminde süvariler öncelikle eskortluk ve mesaj iletme görevi üstlenmiştir.
Yeni Asur İmparatorluğu döneminde, askeri alandaki önemli gelişmeler arasında süvarilerin geniş çapta benimsenmesi, zırh ve silahlarda demir kullanımı ve yenilikçi kuşatma savaşı tekniklerinin uygulanması yer almaktadır. Yeni Asur ordusu zirveye ulaştığında, muhtemelen birkaç yüz bin askerden oluşan dünya tarihindeki en güçlü kuvvet haline gelmiştir.
Yeni Asur ordusu, çoğu piyade olmak üzere her biri yaklaşık 1.000 askerden oluşan "kiṣru "lara bölünmüştü. Piyadeler ayrıca her biri farklı silahlara, zırh seviyelerine ve sorumluluklara sahip olan hafif, orta ve ağır birlikler olarak kategorize edilirdi.
Asur ordusu seferdeyken, genellikle Asur'a yerleştirilen yabancılardan seçilen tercümanlar ve rehberler kullanıyordu.
Toplum ve kültür > Ticaret

Asur şehri stratejik konumuyla önemli bir ticaret merkezi haline gelmiştir. Asurlular, Anadolu şehir devletlerine kumaş ve kalay gibi çeşitli şeyler satarak karşılığında altın veya gümüş almış ve koloni faaliyetlerinde bulunmuşlardır.
Toplum ve kültür > Mimarisi

Savaştaki atılganlıklarıyla tanınan Asurlular, anıtsal yapılar da bıraktılar. Ninova, Asur, Kalah (Nimrud), Dur Şarrukin (Horsâbad) ve başka yerlerde bulunan kalıntılar, Asur mimarîsinin örneklerini oluşturmaktadır.
Miras

Ayrıca bakınız: Asur milliyetçiliği
Günümüzde Asur topraklarının Süryani, Keldani ve Nasturi kiliselerinde Hristiyanlık'ın bu bölgede yayılması ile bağlantılı olarak önemli bir rolü vardır. Süryaniler ayrıca eski Asurlular ile kökensel açıdan akraba olduklarını iddia ederler ve bazen kendilerini etnik olarak "Arap" yerine "Arami" olarak tanımlarlar.
Galeri

MÖ 7. yüzyıldan kalma Asuri yazıtları
Asur kanatlı boğa rölyefi.
Aşur, Asurların ulusal tanrısıydı.
Asur aslan figürü.
Yeni Asur İmparatorluğu'nun en geniş sınırları.
MÖ 18. yüzyıla ait antik Asur kraliyet mührünün modern tarzda çizgi ile çizilmiş bir tasviri. Resimde dört insan figürü ve bazı semboller bulunmaktadır.
Sıvılaştırılmış petrol gazı

İki adet 45'lık LPG tüpü, Yeni Zelanda
LPG minibüsleri, Hong Kong
Tüpler, Hindistan
LPG araç doldurma
Sıvılaştırılmış petrol gazı veya kısaca LPG (İngilizce: liquefied petroleum gas), ham petrolün rafinerilerde damıtılması esnasında veya petrol yataklarının üzerinde bulunan doğalgazın ayrıştırılması ile elde edilen ve basınç altında sıvılaştırılan, renksiz, kokusuz, havadan ağır ve yanıcı bir gazdır.
Bir sızıntı durumunda, gaz kaçağının hemen anlaşılması amacıyla rafineriler tarafından özellikle kokulandırılmıştır. Türkiye'de kullanılan LPG karışımının bileşimi genelde %70 bütan, %30 propandır. Bir litre LPG gazlaştığında, normal şartlarda yaklaşık 250 litre gaz hacmine ulaşır. LPG doğalgazın aksine havadan ağır olduğundan dolayı sızıntı durumunda birikerek çöker.
LPG'nin avantajları

Kullanım şartlarına uyulduğunda, tüketicilerin güvenle kullanabileceği bir yakıttır.
Doğalgazın sağladığı bütün faydaları sağlayan ve herhangi bir merkezî altyapı gerektirmeyen bir enerji türüdür.
Basit kimyasal yapısından dolayı diğer enerji kaynaklarına göre çevreci bir yakıttır.
Ambalajlanabilen ve taşınabilir bir enerji türüdür.
Ayrıca, diğer yakıt türlerine göre ısı değeri yüksek ve verimli bir yakıttır.
Herhangi bir yaşam biriminin yaklaşık tüm enerji ihtiyacını karşılayabilmektedir.
LPG'nin kimyasal ve fiziksel özellikleri

| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 4128636-4  LCCN: sh85077332  NDL: 00561889  NKC: ph1058022  NLI: 987007531575505171
Stephen Blaire

| Stephen Edward Blaire |
| --- | --- |
Stockton kenti beşinci piskoposu

Atanma: 23 Mart 1998
Dönem bitişi: 16 Mart 1999
Papazlığa atanma: 1967
Doğum: 22 Aralık 1941(1941-12-22) Bogota, Kolombiya
Ölüm: 18 Aralık 2019 (76 yaşında) Modesto, Kaliforniya
Önceki görev: Los Angeles Yardımcı Piskoposu ve sonra Lamzella kenti piskoposu
Stephen Edward Blaire (22 Aralık 1941 - 18 Aralık 2019), Amerika Birleşik Devletleri Roma Katolik Kilisesi'ne bağlı Amerikalı piskopostur.
Yaşamı ve kariyeri

22 Aralık 1941'de Kaliforniya'da Los Angeles'ta doğan Blaire, 1967'de rahip olarak atanarak dini vazifesine adım attı. Şubat 1990'da, Los Angeles Yardımcı Piskoposu ve sonra Papa II. John Paul tarafından Lamzella kenti piskoposu olarak seçilerek görev aldı. 23 Mart 1998'den 16 Mart 1999'da köşesine çekilene kadar Kaliforniya Stockton kenti beşinci piskoposu olarak görev yaptı.
Ölümü

Amerikalı Roma Katolik piskopos Stephen Blaire 18 Haziran 2019'da Modesto, Kaliforniya'da 77 yaşlarında ölmüştür.
Darío Castrillón Hoyos

| Darío Castrillón Hoyos |
| --- | --- |
 
Atanma: 15 Haziran 1996
Dönem bitişi: 31 Ekim 2006
Önce gelen: Jose Tomas Sanchez
Sonra gelen: Cláudio Hummes
Diğer görevler: SS. Nome di Maria al Foro Traiano Kardinal-rahip
Papazlığa atanma: 26 Ekim 1952 Alfonso Carinci
Takdis: 18 Temmuz 1971 Angelo Palmas tarafından
Kardinal yapan: 21 Şubat 1998 II. Ioannes Paulus tarafından
Rütbe: Kardinal-rahip
Doğum: 4 Temmuz 1929(1929-07-04) Medellín, Kolombiya
Ölüm: 18 Mayıs 2018 (88 yaşında) Roma, İtalya
Milliyet: Kolombiyalı
Önceki görev: Pereira episkopos yardımcısı (1971) Pereira episkoposu (1976–1991) Bucaramanga episkoposu (1991–1996)
Slogan: Christus in vobis spes gloriae
İmza: 
Arma: 
Darío del Niño Jesús Castrillón Hoyos (d. 4 Temmuz 1929 –ö. 18 Mayıs 2018), Katolik Kilisesi'ne bağlı Kolombiyalı bir kardinaldir.
Hayatı

1996'dan 2006'ya kadar din adamlarının cemaatinin öndeydi. 1998 yılında kardinalli'ğe yükseldi. 2009 yılında emekli olana kadar 2000 yılından bu yana görevde olduğu "Eccescale Dei" Pontifical Komisyonu'nun Başkanı (emeritus) oldu.
Pereira Piskoposu olarak görev yaptığı dönemde Castrillón Hoyos'un terk edilmiş çocukları beslemek için geceleri sokaklarda yürüdüğü belirtilirdi.
Kolombiya asıllı kardinal ve din adamı Castrillón Hoyos 18 Mayıs 2018 tarihinde Roma, İtalya'da 88 yaşında karaciğer hastalığı sonucu ölmüştür.
Cemil Can Ali Marandi

| Cemil Can Ali Marandi |
| --- | --- |
Cemil Can Ali Marandi, 2016 yılında
Doğum: 17 Ocak 1998 (27 yaşında) 
Vatandaşlığı:  Türkiye
FIDE unvanı:  Uluslararası Usta (IM) (2013)  Büyükusta (GM) (2017) 
ELO puanı: 2523 (Şubat 2025)
En yüksek ELO: 2568 (Eylül 2022)
Cemil Can Ali Marandi (d. 17 Ocak 1998) Türk satranç büyükustasıdır.
Dünya Gençler Satranç Şampiyonası ve Avrupa Gençler Satranç Şampiyonası'nda mücadele etmiştir. Avrupa Gençler Satranç Şampiyonası'nda 2010 yılında U12, 2011 yılında U14 2014 yılında U16, 2015 yılında U18 birincisi olmuştur. Marandi, 2009, 2010, 2013 ve 2014 yıllarında U16 Dünya Gençler Satranç Olimpiyatları'na mücadele etti, 2014 yılında takım puanlamalarında bronz madalya kazandı. 2011, 2014, 2015 ve 2016  yıllarında U18 Avrupa Takım Satranç Şampiyonası'nda mücadele etti, bireysel olarak 2011 yılında gümüş, 2014 yılında ise altın madalya kazandı.
2013 yılında FIDE International Master (Uluslararası Büyükusta) unvanını, 2017 yılında ise FIDE Grandmaster (Büyükusta) unvanını kazandı. 2022 Teplice Açık Satranç Şampiyonası'nı 7.5/9 ile kazanarak şampiyon oldu.
Defne Taçyıldız

| --- | --- |

Kişisel bilgileri
Doğumu: 5 Şubat 2003 (22 yaşında) Ankara, Türkiye
Spor
Ülke:  Türkiye
Spor: Yüzme
Defne Taçyıldız (d. 5 Şubat 2003), Türk yüzücüdür. 2020 Yaz Olimpiyatları'nda 200 metre kelebekleme yüzme dalında yarıştı.
Hacı Ömer Sabancı

| Hacı Ömer Sabancı |
| --- | --- |

Doğum: 1906 Kayseri, Osmanlı İmparatorluğu
Ölüm: 2 Şubat 1966 (60 yaşında) İstanbul, Türkiye
Defin yeri: Asri Mezarlığı, Adana
Milliyet: Türk
Vatandaşlık: Türkiye
Meslek: İş insanı
Organizasyon: Sabancı Holding
Evlilik: Sadıka Sabancı (e. 1928; ö. 1966)
Çocuk(lar): İhsan Sabancı (1930-1979)   Sakıp Sabancı (1933-2004)   Hacı Sabancı (1935-1998)   Şevket Sabancı (1936-2021)   Erol Sabancı (1938-)   Özdemir Sabancı (1941-1996)

Hacı Ömer Sabancı (1906, Kayseri - 2 Şubat 1966, İstanbul), Sabancı Holding'in kurucusudur. Kayseri ilinin Talas ilçesinden yaya olarak gittiği Adana'da iş hayatına başlamıştır. İşe pamuk ve margarin ticareti ile başladı. Bugün Sabancı Topluluğu'nu meydana getiren sanayi kuruluşlarının temelini oluşturan ilk şirketler, Hacı Ömer Sabancı tarafından kuruldu.
Yaşam öyküsü

Hacı Ömer Sabancı, Kayseri'nin bir köyünde, Akçakaya'da doğdu. 13 yaşında babası Hacı Arap Sabancı'yı kaybettikten birkaç yıl sonra (1920 yılında), talihini denemek için köyünden ayrılan Hacı Ömer, 450 kilometrelik yolu yaya olarak katederek Adana'ya göç etti. Adana'daki yeni hayatına pamuk işçisi olarak başlayan Hacı Ömer, kısa sürede işçi müteahhitliğine başladı, bir iki yılda yaptığı tasarruflarla pamuk ticaretinde mütevazı bir iş kurdu. O dönemde yanında çalışan işçiler Hacı Ömer'i "Ağa" diye çağırmaya başladılar. 1928 yılında Sadıka Hanım'la evlendi ve İhsan, Sakıp, Hacı, Şevket, Erol ve Özdemir adında altı erkek çocuk sahibi oldu. 1943 yılında Yağsa'ya ortak olan Hacı Ömer, 1946 yılında arkadaşları ile beraber Marsa'yı aldı. Yaratıcı gücü, ileri görüşü ve yılmayan gayreti sayesinde, başarı zincirine birçok halkalar ekleyen Hacı Ömer önderliğinde, daha sonraki yıllarda sırasıyla Akbank, Bossa Un ve Çırçır Fabrikası, Bossa Tekstil Fabrikası, Oralitsa, Aksigorta kuruldu. 1951 yılında Atlı Köşk'ü alan Hacı Ömer, ailesiyle birlikte İstanbul'a taşınmanın ilk adımlarını da atmış oldu. Hacı Ömer Sabancı Vakfı VAKSA tarafından Hacı Ömer Sabancı adını taşıyan İstanbul'da Galatasaray Lisesi kapalı spor salonu ve VAKSA tarafından yenilenen tarihi Beylerbeyi Lisesi isim olarak Beylerbeyi Hacı Sabancı Anadolu Lisesi olarak değiştirildi, Adana'da kültür merkezi ve teknik öğrenci yurdu, Ankara'da kız öğrenci yurdu, Kayseri ve Van'da ilköğretim okulları yaptırıldı. 1950'li yıllarda Türkiye'nin en zengin adamıydı.