stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Ankara Üniversitesi Fen Fakültesi
Fiziksel yapı

Dekanlık görevini Sait Halıcıoğlu yürütmektedir.
Akademik kadrolarında 58 profesör, 22 doçent ve 31 yardımcı doçent bulunmaktadır.
195000 m² toplam alan ve 46300 m² kapalı alana sahiptir.
1 gözlemevi, 1 harbaryum, 1 merkez kütüphane, 1 konferans salonu, 21 laboratuvar, 7 amfi, 39 dershane, 1600 kişilik yemekhane, 1 kafeterya, 4 tenis kortu, 1 basket sahası, 1 futbol sahası, 1 masa tenisi sahası, 1 halı saha, 1 adet kapalı olimpik yüzme havuzu, 1 adet fitness salonu bulunmaktadır.
Bölümler > Bilgisayar Bilimleri

Bilgisayar Bilimleri Fen Fakültesi bünyesinde 31.05.2023 tarihinde kurulmuştur. Eğitim verdiği ilk yıl olan 2023-2024 akademik yılında 30, diğer yıllarda 35 kişi olacak şekilde kontenjan oluşturulmuştur. Eğitim dili Türkçedir.
Program amacı, bilgisayarların ve bilgisayar sistemlerinin prensiplerini, teorilerini ve uygulamalarını incelemektir. Bilgisayarların nasıl çalıştığını, karmaşık sorunları nasıl çözebileceğini, verimli ve yenilikçi yazılım çözümleri geliştirmeyi amaçlar. Bilgisayar Bilimi, algoritmalar, programlama dilleri, yapay zeka, veri analizi, bilgisayar mimarisi gibi alanlarda bilgi ve teknikleri ilerletmeyi hedefler. Temel amacı yeni teknolojilerin gelişimine katkıda bulunmak, hesaplama verimliliğini artırmak bilim, endüstri ve toplumun çeşitli alanlarında ilerlemeleri mümkün kılmaktır.
İlk yıldan itibaren dört yıl boyunca bilgisayar bilimleri için matematik, web tasarım ve programlama, nesne yönelimli programlama, veri yapıları ve algoritmaları, bilgisayar ağları, olasılık ve istatistik, yapay zeka ve derin öğrenme, bilgisayar grafikleri, işletim sistemleri gibi zorunlu derslerin ve stajın yanında birçok seçmeli ders de bulunmaktadır. Ayrıca bölüm öğrencileri gerekli şartları sağladıkları takdirde çift anadal ve yandal yapabilme imkanları vardır.
Bu bölüm mezunları başlıca yazılım mühendisliği, veri bilimi, siber güvenlik, yapay zeka mühendisliği, web geliştirme, oyun geliştirme olmak üzere birçok alanda çalışabilir. Ayrıca yalnızca teknoloji sektörüyle kalmayıp finans sağlık ve eğitim sektörü gibi sektörlerde de kariyer sahibi olabilirler.
Bölüm sitesi için tıklayınız.
Bölümler > Astronomi ve Uzay Bilimleri

Bölüm, astrofizik ve genel astronomi olmak üzere iki anabilim dalından oluşmaktadır.
Gökbilim, astrofizik ve uzay bilimlerinde temel bilgileri içeren 4 yıllık bir lisans öğretimi verilmektedir. Lisans programına her yıl 1. öğretime ortalama 85 öğrenci, 2. öğretime ise ortalama 50 öğrenci üniversitelerarası seçme ve yerleştirme sınavındaki matematik puanlarına göre seçilerek alınır. Ayrıca 3 adet lise birincisi kontenjanı mevcuttur. Lisans programını başarıyla tamamlayan öğrencilere astronom unvanıyla lisans diploması verilir.
Program derslerinin ilk yıla ait kısmı temel matematik ve fizik derslerinden oluşmaktadır. Takip eden yıllarda daha çok branş ağırlıklı dersler verilmektedir. Astronomi öğrencileri teorik olarak gördükleri derslerin uygulamalarını Ankara Üniversitesi Ahlatlıbel Gözlemevinde bulunan üç teleskop ile yapmaktadır. Bölümde araştırma faaliyetlerinde kullanılan UNIX tabanlı sunucular ve kişisel bilgisayarlar bulunmaktadır. Başarıyla mezun olan öğrencilerin bir kısmı üniversitelerin Fen Bilimleri Enstitülerinde Astronomi, Matematik ve Fizik dallarında yüksek lisans ve doktora öğrenimi yapabilirler ve öğrenimleri sırasında ilgili bilimlerde araştırma görevlisi, uzman gibi kadrolarda çalışabilirler.
Genelde bölümden lisans diploması alanlar astronomi, meteoroloji, bilgisayar programlama, matematik ve fizik konularıyla ilgili iş sahalarında çalışmaktadırlar.
Bölümler > Biyoloji

Biyoloji Bölümü Lisans Programı I. ve II. Eğitim olarak sürdürülmekte, her bir programda 100'er öğrenci bulunmaktadır. İlk üç yılın sonunda Botanik, Ekoloji ve Çevre Biyolojisi, Moleküler Biyoloji ve Biyoteknoloji, Zooloji olmak üzere 4 farklı dalda branşlaşma sağlanmaktadır.
Bölümde, Botanik, Ekoloji ve Çevre Biyolojisi, Genel Biyoloji, Hidrobiyoloji, Moleküler Biyoloji, Mikrobiyoloji ve Zooloji Anabilim Dallarında temel ve uygulamalı araştırmalar yapılmaktadır.
Bölüm bünyesinde Bitki ve Hayvan Fizyolojisi Araştırma Laboratuvarı, Bitki Doku Kültürü Laboratuvarı, Elektron Mikroskobu Preparasyon Laboratuvarı, Mikroteknik Araştırma Laboratuvarı, Ultramikrotom Laboratuvarı, Elektroforez Laboratuvarı, Hayvan Yetiştirme Laboratuvarları, Bakteriyoloji Araştırma Laboratuvarı, Biyokimya Araştırma Laboratuvarı, Kromatografi Araştırma Laboratuvarı, Histoloji Araştırma Laboratuvarı, Mikroskoptan Resim Çekme ve Çizme Laboratuvarları, Bitki ve Hayvan Ekolojisi Laboratuvarları, Algoloji Laboratuvarı, Hayvan Müzesi, Herbaryum, Elektron Mikroskop Laboratuvarı, Fotoğraf baskı odası bulunmaktadır.
Bölümler > Fizik

Fen Fakültesinin kuruluş yılı olan 1943'te fakültede Fizik öğrenimi yapmak ve fakültenin diğer bilim dallarının fizik dersleri gereksinimini karşılamak üzere Fizik Enstitüsü adı ile kurulmuş ve sonradan Tecrübi Fizik, Umumi Fizik, Atom Fiziği ve Teorik Fizik kürsüleri olarak ayrılmıştır. 1968 yılında bu kürsülerin birleştirilmesi ile tek bir Fizik Kürsüsü haline gelerek, ancak bölüm düzeyinde çalışmalara ilk defa 1974 yılında Fizik Bölümü adı ile başlamıştır.
1954 yılına kadar lisans öğretimi yapılan bölümde, aynı yıl beş yıllık Fizik Yüksek Mühendisliği öğretimi de başlatılmıştır. 1976 yılında Fizik Yüksek Mühendisliği yerine dört yıllık Fizik Mühendisliği programı getirilerek yüksek lisansüstü programa kaydırılmıştır. 1982 yılında Yükseköğretim Kanunu ile bölüm Fizik ve Fizik Mühendisliği Bölümleri olarak ayrılmıştır. Bölüm, kurulduğu 1943 yılından günümüze değin altmış yıllık zaman dilimi içerisinde, üniversitelerimizin hemen hemen tümünün Fizik Bölümlerinin kurulmasına ve geliştirilmesine, başta Üniversitemizin Fizik Mühendisliği Bölümü olmak üzere tüm bu bölümlere öğretim üyesi yetiştirilmesinde pek çok katkıda bulunmuştur.
Her yıl Lisans düzeyinde ortalama elli, Lisansüstü düzeyde de ortalama onbeş öğrenciye öğretim olanağı tanıyan bölümün mevcut akademik kadrosunda yedi Profesör, sekiz Doçent, dört Yardımcı Doçent, bir öğretim görevlisi ve yirmi Araştırma görevlisi bulunmaktadır.
Bölümler > İstatistik

İstatistik Bilimi, belirsizlik içeren olay, olgu ve süreçler hakkında modeller kurmada, bu modellerin geçerliliğini sınamada ve sonuç çıkarmada gerekli bilgi ve yöntemleri sağlar. Modelleme, başka bir deyişle gerçek süreçlerin anlatımı sırasında olasılık ve istatistik biliminin önemi, bilgi çağı olarak nitelenen bu çağda, teknolojideki gelişmeler sonucu, diğer bilim dalları ve uygulamalarda vazgeçilmez teknik ve yöntemleri ile daha da artmıştır. İstatistik bilimine duyulan ihtiyaç, onun temel ve uygulamalı bilimler arasında yer almasını sağlamış; geliştirilmesini ve öğretimini zorunlu kılmıştır.
2547 sayılı Yasanın hazırlanışı sırasında İstatistik, Uygulamalı Matematiğin alt dalını oluşturan disiplinlerden biri olarak tasarlanmışsa da, daha sonra düzeltilerek Fen Fakültelerinin ayrı bir Bölümü olarak örgütlenmesi ön görülmüştür. Yasanın çıktığı sırada, biri Hacettepe Üniversitesinde, diğeri de Orta Doğu Teknik Üniversitesinde (ODTÜ) olmak üzere iki İstatistik Bölümü bulunmaktaydı.
Daha önce, Rektörlüğü sırasında ODTÜ İstatistik Bölümünün kurulmasına önderlik eden Prof. Dr. Tarık SOMER, sonraki yıllarda Ankara Üniversitesi Rektörü olunca, Ankara Üniversitesinde bir İstatistik Bölümü kurulmasına çaba göstermiştir. Bu amaçla, ODTÜ'den Prof. Dr. Yalçın Tuncer, Ankara Üniversitesi Fen Fakültesine atanmış ve 1 Ağustos 1985 tarihinde de Bölüm Başkanı olarak görevlendirilmesi ile İstatistik Bölümünün kurulması tamamlanmıştır.
Bölümün ilk elemanları, Araştırma Görevlileri Suat TANAYDIN (1985), Yılmaz AKDİ (1986) ve Halil AYDOĞDU (1987) olup, bunlardan ilk ikisi öğretim üyesi yetiştirme programı çerçevesinde, ABD'inde İstatistik alanında doktora programlarına kabul edilmişlerdir (1988). Daha sonra da Gazi Üniversitesinden Y. Doç. Dr. Fikri Öztürk (1987), Hacettepe Üniversitesinden Y. Doç. Dr. Ayşen Apaydın (1987) ve Ar. Gör. Cemal (GEYİK) Atakan'nın (1988) katılımları ile çekirdek kadro oluşmuştur.
Bölümün lisans üstü öğretim programları, kuruluşunu izleyen ilk akademik yılda başlatılmış (1985-1986) ve kuruluşundan beş yıl sonra da (1990-1991) lisans programı devreye girmiştir. İlk Yüksek Lisans derecesi, 1987-1988 akademik yılında ve ilk Lisans diploması da 1993-1994 akademik yılında verilmiştir.
Bölümler > Kimya

1943 yılında "Genel Kimya Enstitüsü" olarak kurulmuştur. Bölümde Analitik Kimya, Anorganik Kimya, Organik Kimya, Fizikokimya ve Biyokimya, Ana Bilim Dalları bulunmaktadır.
Bölüm her yıl yaklaşık 90 lisans öğrencisi almaktadır. Kimya Lisans Programında zorunlu teorik, uygulamalı ve laboratuvar derslerinin yanı sıra teknolojik ve bilimsel araştırma metodları hakkında seçmeli dersler de sunulmaktadır. Lisans Programını tamamlamak için öğrenciler, kimya şirketlerinde iki aylık bir yaz staj programına katılmak zorundadırlar. Bölümü başarıyla tamamlayan öğrenciler Kimyager unvanıyla mezun olmaktadırlar.
Kimyagerler, gıda, ilaç, cam, sabun, yağ, deterjan, içecek, demir ve çelik üreten özel veya devlet kurumlarının, araştırma, geliştirme ve/veya kalite kontrol bölümlerinde çalışabilmektedirler. Bilimsel araştırma merkezleri ve hastane laboratuvarlarında da çalışabilirler. Pedagoji Sertifikası olan kimyagerler, liselerde kimya öğretmeni olarak çalışabilmektedirler.
Bölümde, yeni anorganik, organik, organometalik ve polimer bileşiklerin sentezi, belirlenmesi ve teknolojik kullanım alanları konusundaki araştırma etkinlikleri, mali yönden Ankara Üniversitesi Araştırma Fonu, Türkiye Bilimsel ve Teknik Araştırma Kurumu (TÜBİTAK), NATO vs. tarafından desteklenmektedir. Başlıca araştırma konuları; Organometalik kimya, Organik sentez, Asimetrik sentez, Organik elektrokimya, Elektroanalitik kimya, Koordinasyon kimyası, Schiff bazları ve kompleksleri, Enzim immobilizasyonu, Biyosensörler, reaksiyon kinetiği ve susuz ortam termodinamiği, çevre kimyası, elektrokimya, korozyon, sentetik lif kimyası, elektropolimerleşme, enzim kinetiği, yüzey kimyası ve adsorpsiyon, yüksek teknoloji seramikleri ve yakıt kimyasıdır.
(web sitesi)
Bölümler > Matematik

1943 yılında Matematik Enstitüsü adıyla Gazi Eğitim Enstitüsü içinde kurulan Bölüm, 1952 yılında Ankara Üniversitesi Tandoğan Yerleşkesinde bulunan Fen Fakültesindeki bugünkü yerini almıştır. Bölümde 1982 Yılına dek birli ve ikili bilim lisansları ile birli ve ikili öğretmenlik lisansları eğitimi yapılmış; 1982'den sonra ise Cebir ve Sayılar Teorisi, Fonksiyonel Analiz, Reel ve Kompleks Fonksiyonlar Teorisi, Geometri, Matematiğin Temelleri ve Matematik Lojik, Topoloji ve Uygulamalı Matematik olmak üzere altı Ana bilim Dalından oluşan Bölümde "Matematik Eğitimi Lisansı" altında birli lisans eğitimi sürdürülmüştür. 2002 yılından itibaren, Ankara Üniversitesinin de dahil olduğu Avrupa Birliği Socrates/Erasmus Programına uyum çerçevesinde program değişikliğine gitmiştir.
Bölüme her yıl yaklaşık 100 öğrenci alınmaktadır. Zorunlu ve seçmeli derslerden oluşan lisans programını başarı ile tamamlayan öğrenciler "Ankara Üniversitesi Fen Fakültesi Lisans Diploması" ve "Matematikçi" unvanı alarak mezun olurlar. İsteyen başarılı öğrenciler ayrıca diğer disiplinlerden ikinci bir Anadal veya Yandal eğitimi de alabilirler. Mezunlar özel veya kamu kuruluşlarında bilgisayar ağırlıklı işlerde çalışabilmektedirler. Uygulamalı Matematik alanında yetişenler DİE, MTA, TEK, DSİ gibi resmi kuruluşlarda görev alabilmektedir. Bilgi-işlem, iş-ticaret, sosyal ve temel bilimlerdeki araştırma alanlarında matematikçilere gereksinim duyulmaktadır. Mezunlar, ayrıca Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığının öngördüğü koşullarda ortaöğretimde, özel okul ve dershanelerde öğretmen olarak çalışabilmektedirler.
Hac emiri

Hac kervanını Mekke'den Medine'ye götüren Mısırlı emirü'l-hac’ın tasviri. Anis Al-Hujjaj’ın (Hacı'nın Rehberi) isimli el yazmasından, 1677-1680 civarı
Hac emiri, Emirü'l-hac veya Emir-i hac (Arapça: أمير الحج), 7. yüzyıldan 20. yüzyıla kadar birbirini takip eden Müslüman imparatorluklar tarafından her yıl düzenlenen Hac kervanını korumakla görevli komutana verilen pozisyon ve unvandı. Abbasiler döneminden beri, biri Şam'dan diğeri Kahire'den hareket eden iki ana kervan vardı. Her iki kervana, kervan için para ve erzak sağlamak ve Hicaz'daki Müslümanların kutsal şehirleri Mekke ve Medine'ye giden çöl yolu boyunca kervanı korumak olan bir emirü'l-hac atanırdı.
Makamın önemi

Tarihçi Thomas Philipp'e göre, "Emirü'l-haclık makamı son derece önemli bir makamdı" ve beraberinde büyük bir siyasi nüfuz ve dini prestij getiriyordu. Hac yolculuğunun İslam dinindeki önemi göz önüne alındığında, kervanın ve hacıların korunması sorumlu Müslüman yöneticiler için bir öncelikti. Bedevi akıncılar tarafından kervana yapılan herhangi bir kötü muamele ya da hacılara verilen zarar, geri dönen hacılar tarafından genellikle tüm Müslüman dünyasına duyurulurdu. Bu nedenle Müslüman dünyasının liderinin veya bu pozisyona talip olan hükümdarın haccın güvenliğini sağlaması gerekiyordu. Haccın başarısı veya başarısızlığı hükümdarın prestijini önemli ölçüde etkiliyordu. Bu yüzden, "yetenekli ve başarılı hac komutanları çok önemliydi."
Emirin görevleri

Hac kervanlarına yönelik başlıca tehdit Bedevi baskınlarıydı. Emirü'l-hac, yerel Bedevilerin herhangi bir saldırısı durumunda kervanı korumak için büyük bir askerî güce komuta eder ya da kervanın Hicaz'daki kutsal şehirlere giderken topraklarından geçmek zorunda olduğu çeşitli Bedevi kabilelerine ödeme yapardı. Erzak (su ve yiyecek) ve ulaşım (deve) tedariki de hac yolculuğunu finanse etmek için gerekli kaynakları sağlamak da hac emirinin sorumluluğundaydı. Bu kaynaklar genellikle Hac için özel olarak tahsis edilen vilayet gelirlerinden gelirdi. Bazı kaynaklar ise çeşitli Memlûk ve Osmanlı sultanları tarafından kurulan ve esas olarak Mekke ile Medine şehirlerinde gelen hacıları ağırlamak için su ve erzak bulunmasını sağlamayı amaçlayan büyük vakıflardan gelirdi. Kahire komutanı, her yıl Mekke'deki Kâbe'nin üzerine örtülen siyah kumaş olan kisveden de sorumluydu.
Tarihçiler Amy Singer ve Thomas Philipp'e göre, bir hac emirinin lojistik yeteneklere ve askeri becerilere sahip olması gerekiyordu. Emirü'l-hac, malzeme tedarik etmek ve kervanın güvenli bir şekilde taşınmasını sağlamak için genellikle çeşitli Osmanlı yetkilileri ve yerel kabile liderleriyle bir ağ kurardı. Emirü'l-hac, düzeni sağlamak için ek memlûk komutanları ve imamlar, müezzinler, kadılar gibi dini görevliler de dahil olmak üzere, eğitimli Araplardan oluşan bir dizi görevliyi beraberinde getirirdi. Diğer görevliler arasında Arap çöl rehberleri, hekimler, hac yolculuğu sırasında ölen hacıların vasiyet işlerinden sorumlu görevli ve mali işlemleri denetlemekten sorumlu bir muhtesip de vardı.
Tarihi

Kaynaklar ilk Hac kervanını İslam peygamberi Muhammed'in son yıllarına atfetmektedir. Peygamber, 630 (Hicri 9) yılında Ebû Bekir'e Medine'den Mekke'ye 300 hacı götürmesi talimatını vermiştir. Sonraki yıllarda Müslüman fetihleriyle birlikte, genişleyen Müslüman dünyasının her köşesinden çok sayıda hacı bir araya geldi. Abbasiler döneminde, Şam ve Kahire'den yola çıkan ve genellikle uzak bölgelerden gelen hacı kervanlarının da katıldığı, devlet destekli yıllık kervanlar geleneği başladı. Üçüncü büyük yola çıkış noktası Irak, İran ve Orta Asya'dan gelen hacıların toplandığı yer olan Kufe'ydi. Levant'tan ve daha sonraki zamanlarda Anadolu'dan gelen hacıların toplandığı yer Şam; Mısır, Afrika, Mağrip ve Endülüs'ten gelen hacıların toplandığı yer ise Kahire idi.
Abbasilerin ilk dönemlerinde haccın sembolik önemine büyük değer verilmiş ve Abbasi yönetiminin ilk yüzyılında genellikle hanedan üyeleri kervanlara öncülük etmek üzere seçilmiştir. Halife Harun Reşid birkaç kez bizzat kervana öncülük etmiştir. Emirü'l-hac makamının hangi yıl kurulduğu kesin olarak bilinmemekle birlikte, muhtemelen 978 yılında Mısır Fâtımîlerinin halifesi Azîz, Badis bin Mansur'u bu göreve atamıştır. Kufe kervanı için ilk emirü'l-hac muhtemelen Selçuklu sultanı II. Muhammed tarafından 1157'de atanan Selçuklu emiri Kaymaz'dı. Şam kervanı için ise ilk muhtemel emirü'l-hac 1187'de Kudüs'ün Haçlılardan geri alınmasından sonra Selahaddin Eyyubi tarafından atanan Tuğtekin bin Eyyub'du.
Abbasi Halifeliği'nin ve başkenti Bağdat'ın 1258 yılında Moğol İmparatorluğu tarafından fiilen yıkılmasıyla birlikte Şam ve Kahire'nin Hac kervanlarının toplanma ve hareket noktaları olarak rolü artmıştır. İki yıl sonra Memlûk Sultanlığı kuruldu. O tarihten itibaren Şam şehri, Levant, Anadolu, Mezopotamya ve İran'dan gelen hacıların ana toplanma noktası olurken Kahire de Nil Vadisi, Kuzey Afrika ve Sahra Altı Afrika'dan gelen hacıların toplanma noktası oldu. Tarihçi Jane Hathaway'e göre emirü'l-hac Memlûkler döneminde "klasik" şeklini aldı. Ancak Memlûkler, makamın önemine rağmen, kervanlara liderlik etmesi için orta rütbeli memurlar seçti.
Memlûkler döneminde ana hac kervanı Kahire'den yola çıkardı. Hac emiri her zaman sultan tarafından atanırdı. Şam'ın emirü'l-hac'ı ya sultan ya da onun Suriye'deki genel valisi tarafından atanırdı. Şamlı komutan genellikle Kahireli komutana bağlıydı ve normalde Mekkeli şeriflerle ya da şimdiki Irak ve Yemen'den gelen kervan komutanlarıyla yapılan toplantılarda ya da kavgalarda tarafsız veya destekleyici bir rol oynardı. Kâbe'nin örtüsü olan kisve genellikle Mısır'da üretildiği için Kahire kervanı tarafından taşınırdı. Şam kervanı peygamberin Medine'deki mezarı için üretilen örtüyü taşıyordu. Birkaç Memlûk sultanı hacca bizzat gitmiş, ancak genellikle sembolik varlıkları müzisyenlerin eşlik ettiği bir mahmil ile temsil edilmiştir.
Tarihi > Osmanlı dönemi

Hac emirinin rolü, 1517'de Memlûk topraklarının kontrolünü ele geçiren Osmanlı İmparatorluğu tarafından devam ettirildi. Osmanlı sultanının bu makama bir bürokrat atadığı son yıl dışında, 16. yüzyılın büyük bir bölümünde Kahire'den gelen hac emirlerinin kökeni Çerkes Memlûkleriydi. Ara sıra önemli Arap şeyhleri ya da yüksek rütbeli Bosnalı veya Türk yetkililer de bu görevi üstlendi. Daha sonra Kahire kervanının komutanlarının 18. yüzyılın başlarına kadar İstanbul'dan geldiği ve Mısır Memlûklerinin bir kez daha bu makam için tercih edildiği bir dönem izledi.
16. yüzyılda Şam kervanına atanan emirü'l-hac, Şam Eyaleti'nde tımar sahibi profesyonel birlikler olan 100 sipahi ve Şam garnizonundaki yeniçerilere komuta ediyordu. Şam'ın ilk hac emiri, vilayetin eski Memlûk genel valisi iken Osmanlı beylerbeyi olan Canberdi Gazâlî'ydi. 1571 yılına kadar Şam'ın hac emirleri eyaletin yüksek rütbeli memlûkleri arasından atanırken, bu tarihten sonra Gazze, Aclun, Nablus ve Kerek gibi daha küçük şehirlerin memlûkleri ve yerel liderleri kervanı başarıyla yönetti.
1708'de Osmanlı yönetimi, Şam beylerbeyinin emirü'l-hac olarak görev yapacağı yeni bir siyaset benimsedi. Bu değişiklikle birlikte Şamlı komutanın rütbesi de yükseldi. Rütbesi Kahire komutanından, kervanla birlikte seyahat eden herhangi bir Osmanlı memurundan, Cidde'deki Osmanlı Hicaz valisinden ve Mekke şeriflerinden daha üstün hale geldi. Şam'ın Arap El-Azm ailesi, kısmen kervana komuta etmedeki başarıları nedeniyle Osmanlı yönetimi tarafından uzun süre Şam valisi olarak da atandılar.
Vehhabîler 19. yüzyılın başlarında Hicaz'ın kontrolünü ilk kez ele geçirdiklerinde mahmilin taşınmasını ve mahmile eşlik eden müzisyenleri yasakladı. Ancak Kavalalı Mehmed Ali Paşa 1811'de bölgeyi geri aldığında bu yasakları kaldırdı. Suudiler 1925'te Hicaz'ı yeniden ele geçirdiğinde, yasak yeniden uygulandı. Şam valilerinin sahip olduğu emirü'l-hac makamının ayrıcalığı, 19. yüzyılın ortalarında Osmanlıların Suriye'nin kontrolünü Mehmed Ali Paşa'dan geri almasıyla sona erdi. Bedevi akıncılardan kaynaklanan güvenlik tehdidi de bu dönemde azaldı. O tarihten itibaren hac emiri, genellikle Şam eşrafından biri tarafından yürütülen onursal bir makam haline geldi. Osmanlılar 1911'de Mısır üzerindeki nominal otoritelerini kaybettiklerinde, Mısır Sultanı her yıl bir emirü'l-hac atadı. Ancak ülkede meydana gelen radikal siyasi değişiklikler nedeniyle makamın önemi büyük ölçüde azaldı.
I. Dünya Savaşı'nın ardından Osmanlı İmparatorluğu'nun dağılması, Şam emirü'l-haccının sonunu getirdi. Mısır'daki Kavalalılar Hanedanı 1952'de yıkılana kadar Kahire kervanı için bir emirü'l-hac atamaya devam etti. Bu makam yeni cumhuriyetçi hükûmet tarafından iki yıl devam ettirildikten sonra tamamen kaldırıldı.
Ek okumalar

Anderson, Robert (1998). Egypt in 1800: Scenes from Napoleon's Description de L'Egypte. Barrie & Jenkins. ISBN 9780712620062. 9 Ekim 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Aralık 2020.
Bakhit, Muhammad Adnan (1982). The Ottoman Province of Damascus in the Sixteenth Century. Librairie du Liban. ISBN 9780866853224.
Barbir, Karl K. (1980). Ottoman Rule in Damascus, 1708–1758. Princeton University Press. ISBN 9781400853205.
Burns, Ross (2005). Damascus: A History. Routledge. ISBN 978-0-415-27105-9.
Creighton, Ness (2012). Dictionary of African Biography. Oup USA. ISBN 9780195382075. 9 Ekim 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Temmuz 2015.
Al-Damurdashi, Ahmad D. (1991).  Abd al-Wahhāb Bakr Muḥammad (Ed.). Al-Damurdashi's Chronicle of Egypt, 1688–1755. BRILL. ISBN 9789004094086.
Dunn, Robert (1986). The Adventures of Ibn Battuta, a Muslim Traveler of the Fourteenth Century. University of California Press. ISBN 9780520057715. 9 Ekim 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Aralık 2020.
Ibn Hazm, Abu Muhammad ibn 'Ali ibn Ahmad ibn Sa'id al-Andalusi (1982).  Harun, 'Abd al-Salam Muhammad (Ed.). Jamharat Ansab al-'Arab. 5th (Arapça). Kahire: Dar al-Ma'arif.
Hathaway, Jane (2015). "Amīr al-ḥajj".  Kate Fleet; Gudrun Krämer; Denis Matringe; John Nawas; Everett Rowson (Ed.). The Encyclopedia of Islam, THREE. BRILL Online.
Masters, Bruce Alan (2009). "amir al-hajj". Encyclopedia of the Ottoman Empire. Infobase Publishing. ISBN 9781438110257.
Al-Mas'udi, Ali ibn al-Husain (1877). Les Prairies D'Or, Tome Neuvième (Fransızca). Ed. and Trans. Charles Barbier de Meynard and Abel Pavet de Courteille. Paris: Imprimerie Nationale.
Peters, F. E. (1994). The Hajj: The Muslim Pilgrimage to Mecca and the Holy Places. Princeton University Press. ISBN 9780691026190. 9 Ekim 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Aralık 2020.
Philipp, Thomas (1998). The Mamluks in Egyptian Politics and Society. Cambridge University Press. ISBN 9780521591157. 9 Ekim 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Aralık 2020.
Sato, Tsugitaka (2014). Sugar in the Social Life of Medieval Islam. BRILL. ISBN 9789004281561. 9 Ekim 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Aralık 2020.
Singer, Amy (2002). Constructing Ottoman Beneficence: An Imperial Soup Kitchen in Jerusalem. SUNY Press. ISBN 9780791453513.
Ze'evi, Dror (1996). An Ottoman Century: The District of Jerusalem in the 1600s. SUNY Press. ISBN 0-7914-2915-6.
Yahya bin Mahmud el-Vasıtı'nın Levant'tan Mekke'ye giden Hac kervanını tasvir ettiği Arapça bir el yazması, 1237.
Mısırlı muhafızlar tarafından Kahire'den Mekke'ye götürülen mahmil, 1911
Alhan, Ereğli

| Alhan |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Ereğli
 Konya
Koordinatlar: 37°30′31″N 33°58′31″E﻿ / ﻿37.5086°K 33.9754°D﻿ / 37.5086; 33.9754
Ülke:  Türkiye
İl: Konya
İlçe: Ereğli
Coğrafi bölge: İç Anadolu Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
Alhan, Konya'nın Ereğli ilçesine bağlı bir köydür.
Düz bir alan üzerine kurulmuş bu köy üç farklı kültürü içinde barındırmaktadır. Nüfusun çoğunluğunu Erzurum göçmenleri oluşturmaktadır. Geçim kaynakları tarım, hayvancılık, inşaat ve diğer iş imkanlarıdır.
Coğrafya

Ereğli ilçesine 5 km uzaklıkta olan köyün nüfusu 2000 civarındadır. Kahramanmaraş'tan göç edenler tarafından kurulmuştur.
Aşk Yakar bölümleri listesi

Bu maddede, 2008-2009 yılları arasında Kanal D'de yayımlanan Aşk Yakar adlı komedi ve dram türündeki Türk televizyon dizisinin bölümleri listesi yer almaktadır. Dizi, 1 sezondan ve toplam 21 bölümden oluşmaktadır.