stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Suriye (bölge)

Bu madde aynı zamanda "Büyük Suriye" veya "Suriye-Filistin" olarak da adlandırılan bölge hakkındadır.Diğer kullanımlar için Suriye (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
Suriye adlı egemen devlet için Suriye sayfasına bakınız.
| Suriye Arapça: ٱلشَّام Eş-Şām Büyük Suriye   Suriye-Filistin   Levant |
| --- | --- |
Şam'ın Eski Şehri'ndeki Emevî Camii
 Osmanlı Suriyesi 1851 haritası
Ülkeler ve bölgeler:   İsrail   Ürdün   Lübnan   Filistin   Suriye   Türkiye (Hatay ve Türkiye'nin güneydoğu bölgeleri) 
Suriye (Hiyeroglif Luvicesi: Sura/i; Yunanca: Συρία) Arapçada eş-Şam olarak bilinir (Arapça: ٱلشَّام) Batı Asya'da, Akdeniz'in doğusunda yer alan ve geniş anlamda Levant ile eşanlamlı olan tarihi bir bölgenin adıdır. Diğer eşanlamlılar Büyük Suriye veya Suriye-Filistin'dir. Bölge sınırları tarih boyunca değişmiştir. Modern zamanlarda, Suriye terimi en yaygın olarak daha küçük Suriye Arap Cumhuriyeti'ni ifade etmek için kullanılır.
Terim aslen Kuzey Mezopotamya, günümüz Irak'ında bulunan eski bir uygarlık olan Asurlulardan türetildi. Helenistik Dönem'de Suriye terimi tüm Levant için Koele-Suriye olarak kullanıldı. Roma yönetimi altında bu terim, daha sonra Suriye Fenike'si ve Koele-Suriye'ye ayrılan Suriye eyaletine ve Suriye Palaestina eyaletine atıfta bulunmak için kullanıldı. Bizanslılar altında, Syria Prima ve Syria Secunda eyaletleri Koele-Suriye'den çıktı. Müslümanların Levant'ı fethinden sonra, terimin yerini Arapça eşdeğeri olan Şam aldı ve Raşidun, Emevi, Abbasi ve Fatımi halifelikleri altında Bilad'üş-Şam, bölgenin çoğunu kapsayan bir metropol vilayetinin adıydı. 19. yüzyılda Suriye adı, Bilad'üş-Şam'ın tamamını ya Suriyah ya da sonunda Arapça Bilad'üş-Şam'ın yerini alan modern Suriyya olarak belirtmek için modern Arapça biçiminde yeniden canlandırıldı.
Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra, bölgenin modern sınırları Fransız ve İngiliz manda anlaşmasının ilanı ve ardından tanımlanmasıyla belirlendi. Bölge; Birinci Dünya Savaşı'nın ardından Fransız ve İngiliz kontrolüne geçti ve Büyük Lübnan, Fransız manda yönetimi altındaki çeşitli devletler, İngiliz kontrolündeki Filistin Mandası ve Mavera-i Ürdün Emirliği'ne bölündü. Suriye terimi, Fransız yönetimi altındaki birkaç manda devletine ve eşzamanlı ancak kısa ömürlü Suriye Arap Krallığı'na uygulandı. Suriye mandası devletleri yavaş yavaş Suriye Devleti olarak birleşti ve sonunda 1946'da bağımsız Suriye oldu. Bu dönem boyunca pan-Suriye milliyetçileri Büyük Suriye'nin yaratılmasını savundular.
Etimoloji ve terimin evrimi

Çeşitli kaynaklar, Suriye adının kendisinin Luvice "Sura/i" teriminden ve türemiş antik Yunanca adından: Σύριοι, Sýrioi veya Σύροι, Sýroi'den türetildiğini gösterir; bunların her ikisi de orijinal olarak Kuzey Mezopotamya'daki Aššūrāyu'dan (Asur) - günümüzde Irak - türetilmiştir. Ancak, Seleukos İmparatorluğu sırasında bu terim tüm Levant'a da uygulandı ve bundan böyle Yunanlar Mezopotamya'nın Süryanileri ile Levant'ın Aramileri arasında ayrım yapmaksızın bu terimi kullanmaya başladılar. MÖ 5. yüzyılda Herodot için Suriye, kuzeyde Halis'e (modern Kızılırmak Nehri) ve güneyde Arabistan ve Mısır'a kadar uzanıyordu. Yaşlı Plinius ve Pomponius Mela için Suriye, Bereketli Hilal'in tamamını kapsıyordu.
Geç Antik Çağ'da "Suriye", Akdeniz'in doğusunda, Fırat Nehri'nin batısında, Arap Çölü'nün kuzeyinde ve Toros Dağları'nın güneyinde yer alan bir bölge anlamına geliyordu, böylece modern Suriye, Lübnan, Ürdün, İsrail, Filistin ve Güney Türkiye'nin bazı kısımları, yani Hatay ili ve Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nin batı yarısını da içeriyordu. Bu geç tanım, Klasik Arapçada eş-Şam adıyla bilinen bölgeye eşdeğerdir. (Arapça: ٱَلشَّام, kuzey [ülke] anlamına gelir [Arapça: šʔm, "sol, kuzey" kökünden türemedir]). MS 7. yüzyılda Bizans Suriye'sinin Müslümanlar tarafından fethinden sonra, Suriye adı bölgede birincil kullanımın dışında kaldı, yerini Arapça eşdeğeri Şam aldı, ancak Bizans ve Batı Avrupa kullanımında orijinal anlamında ve Süryanice Hristiyan edebiyatında hayatta kaldı. 19. yüzyılda Suriye adı, Bilad'üş-Şam'ın tamamını ya Suriyah ya da sonunda Arapça Bilad'üş-Şam'ın yerini alan modern Suriyya olarak belirtmek için modern Arapça biçiminde yeniden canlandırıldı. Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra Suriye adı, Fransız Suriye ve Lübnan Mandası'na ve eş zamanlı ancak kısa ömürlü Suriye Arap Krallığı'na uygulandı.
Etimoloji

Ana madde: Suriye'nin adı
Etimoloji > Suriye

Çeşitli kaynaklar, Suriye adının kendisinin Luvice "Sura/i" teriminden ve türemiş antik Yunanca adından: Σύριοι, Sýrioi veya Σύροι, Sýroi'den türetildiğini gösterir; bunların her ikisi de orijinal olarak Kuzey Mezopotamya'daki Aššūrāyu'dan (Asur) - günümüzde Irak - türetilmiştir. Ancak, Seleukos İmparatorluğu sırasında bu terim tüm Levant'a da uygulandı ve bundan böyle Yunanlar Mezopotamya'nın Süryanileri ile Levant'ın Aramileri arasında ayrım yapmaksızın bu terimi kullanmaya başladılar.
'Suriye' adının en eski kanıtı, MÖ 8. yüzyılda Hiyeroglif Luvicesi ve Fenikece ile yazılmış iki dilli bir yazıttadır. Bu yazıtta Luvice Sura/i kelimesi Fenikecede ʔšr "Asur"a çevrilmiştir. MÖ 5. yüzyılda Herodot için Suriye, kuzeyde Halis'e (modern Kızılırmak Nehri) ve güneyde Arabistan ve Mısır'a kadar uzanıyordu.
'Suriye' adı, Yunanların Asur egemenliği altında yaşayan çeşitli Yakın Doğu halklarına ayrım gözetmeksizin uyguladıkları Grekçe isim olan "Σύριοι, Syrioi"den türemiştir. Modern bilim, Yunanca sözcüğün, nihayetinde Akadcadaki Aššur'dan türetilen "Ἀσσυρία, Asurlular"a kadar uzandığını doğrulamaktadır.
Suriye'nin klasik Arapça telaffuzu Sūriya'dır (Modern Standart Arapça telaffuz Sūrya'nın aksine). Bu isim yaklaşık 1870'ten önce Müslümanlar arasında yaygın olarak kullanılmamıştı, ancak daha önce Hristiyanlar tarafından kullanılıyordu. Süryani Ortodoks Kilisesine göre, "Suriye" erken Hristiyanlıkta "Hristiyan" anlamına geliyordu.[kaynak belirtilmeli] İngilizcede "Suriyeli", tarihsel olarak Suriyeli Efrem gibi bir Suriyeli Hristiyan anlamına geliyordu. 1936'da Suriye'nin ilanından sonra, etnik kökene bakılmaksızın o devletin vatandaşlarını belirtmek için "Suriyeli" terimi kullanılmaya başlandı. "Süryani" sıfatı, (Arapça: suryāni, Arapça: سُرْيَانِي) "Suriyeli"nin belirsizliğini önlemek için bir etnonim olarak o zamandan beri yaygın olarak kullanılmaya başlandı.
Şu anda, Arapça Sūriya terimi Suriye'nin tarihi bölgesinin aksine, genellikle modern Suriye devletini ifade eder.
Etimoloji > Şam

Büyük Suriye, yaygın olarak eş-Şam olarak bilinir. Arapçada etimolojik olarak terim "sol taraf" veya "kuzey" anlamına gelir, çünkü Hicaz'da doğuya bakan, güneşin doğuşuna dönük biri kuzeyi solda bulacaktır. Bu, "sağ taraf" veya "güney" anlamına gelen Yemen (Arapça: اَلْيَمَن, el-Yemen) adının tersidir. Daha tipik olan ش م ل (š-m-l)'nin ش ء م (š-ʾ-m) varyasyonu, aynı semantik gelişimle Eski Güney Arapçasında 𐩦𐩱𐩣 (s²ʾm) de kanıtlanmıştır.
Şam'ın kökü, Arapça: ش ء م (š-ʾ-m) ayrıca geleneksel olarak sol el ve daha soğuk kuzey rüzgarları ile ilişkilendirilen şanssızlık çağrışımlarına sahiptir. Yine bu, mutluluk ve başarı ile Yemen'e ve olumlu olarak görülen ılık-nemli güney rüzgarına zıttır; Arabia Felix'in etimolojisi için bir teori, bu anlamın çevirisiyle Yemen'i ifade ediyor.[kaynak belirtilmeli]
Şam bölgesi bazen uzun zamandır önemli bir bölgesel merkez olan Şam'ın hakim olduğu bölge olarak tanımlanır.[kaynak belirtilmeli] Aslında, Eş-Şam kelimesi tek başına Şam şehrine atıfta bulunabilir. Benzer zıt temayla devam eden Şam, tıpkı San'a'nın güney için tuttuğu gibi bölgenin ticari destinasyonu ve temsilcisiydi.
Kuran 106:2, yazın Suriye'ye giden, daha soğuk havalardan kaçınmak ve aynı şekilde kışın Yemen'de mal satmak için seyahat eden kervanların bu uygulamasına atıfta bulunur.
Adı genellikle Arapçada سَام, Sām olarak geçen Nuh'un oğlu Sam adının farklı bir ilk ünsüzle ve herhangi bir iç gırtlak noktası olmaksızın hiçbir bağlantısı yoktur. Buna rağmen, iki isim ve hatta bölge arasında uzun süredir devam eden bir halk birlikteliği vardır, çünkü Sam'in İncil'deki soyundan gelenlerin çoğu tarihsel olarak civarda yer almaktadır.[kaynak belirtilmeli]
Tarihsel olarak, Baalshamin (Aramice: ܒܥܠ ܫܡܝܢ, romanize: Ba'al Šamem 'Cennet(ler)in Efendisi'), Kenan/Fenike ve antik Palmira'da bir Sami gökyüzü tanrısıydı. Dolayısıyla Şam (cennet veya gökyüzü) anlamına gelir. Dahası; İbranicede şam (שָׁמַ) "gökyüzü" anlamına gelen Akadca šamû'dan türemiştir. Örneğin, Güneş için İbranice kelime shemesh'tir, burada shamayim'deki (Akadca: šamû 25 Şubat 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.) "shem/sham" "gökyüzü" anlamına gelir ve esh (Akadca: išātu) "ateş" demektir, yani "gökyüzü ateşi" anlamına gelir.
Tarih

Daha fazla bilgi: Geç Hititler ve Antik Levant tarihi
Tarih > Antik Suriye

Herodot, bugünün Türkiye'sinde Kapadokya (Tarihler, I.6) dahil olmak üzere Halys Nehri'nden, Serbonis Gölü'nün hemen güneyinde yer alan Casius Dağı'na (Tarihler II.158) kadar uzanan araziyi belirtmek için Συρία kelimesini kullanır. (Tarihler III.5). Herodot'un farklı yerlerdeki çeşitli açıklamalarına göre, Suriye'yi Fenike kıyı şeridinin tamamının yanı sıra Cadytis (Kudüs) gibi şehirleri içerecek şekilde tanımlar (Tarihler III.159).
Tarih > Helenistik Suriye

Yunanca kullanımında, Suriye ve Asurya neredeyse birbirinin yerine kullanıldı, ancak Roma İmparatorluğu'nda Suriye ve Asurya farklı coğrafi terimler olarak kullanılmaya başlandı. Roma İmparatorluğu döneminde "Suriye", "İmparatorluğun Küçük Asya ile Mısır arasında yer alan bölgelerine", yani Batı Levant'a atıfta bulunurken, "Asurya" Pers İmparatorluğu'nun bir parçasıydı ve yalnızca çok kısa bir süre Roma denetimine girdi (MS 116-118, Roma genişlemesinin tarihi zirvesine işaret eder).
Tarih > Roma Suriye'si

Daha fazla bilgi: Suriye (eyalet), Asurya (eyalet) ve Koele-Suriye
Roma döneminde, Suriye terimi tümKkuzey Levant'ı kapsamak için kullanılır ve kuzeydoğuda, Yaşlı Plinius'un batıdan doğuya, Kommagene Krallığı, Sophene ve Adiabene - önceden bilinen Asur olarak bilinirdi - olarak tanımladığı belirsiz bir sınırı vardır.
Bu dönemde çeşitli yazarlar bu terimi tüm Levant bölgesini tanımlamak için kullandılar; Yeni Ahit, adı birçok kez bu anlamda kullanmıştır.
MÖ 64'te Suriye, Pompey'in fethinden sonra Roma İmparatorluğu'nun bir eyaleti oldu. Roma Suriye'si güneyde Yahudiye, kuzeyde Anadolu-Yunan toprakları, batıda Fenike ile komşuydu ve doğuda Partlarla sürekli mücadele halindeydi. MS 135'te Suriye-Palaestina, tüm Levant ve Batı Mezopotamya'yı içine alacak hale geldi. 193'te eyalet Suriye'ye (Koele-Suriye) ve Fenike'ye bölündü . 330 ile 350 yılları arasında (muhtemelen yaklaşık 341), Euphratensis eyaleti, başkenti Hierapolis olan Suriye Koele ve eski Kommagene krallığının dışında kuruldu.
Yaklaşık 415'ten sonra Suriye Koele, başkenti Antakya'da kalacak şekilde Suriye I ve Asi Nehri üzerindeki Epemiye'de başkenti olan Suriye II veya Salutaris'e bölündü. 528'de I. Justinianus, küçük kıyı eyaleti Theodorias'ı her iki ilin topraklarından çıkardı.
Tarih > Bilad'üş-Şam

Ana madde: Bilad'üş-Şam
Bölge, Müslümanların Yermuk Muharebesi'nde Bizans İmparatorluğu'na karşı kazandığı zaferden sonra Raşidün Halifeliği'ne ilhak edildi ve Bilad'üş-Şam eyaleti olarak tanındı. Emevi Halifeliği sırasında, Şam beş cund veya askeri bölgeye bölündü. Bunlar Cund Şam (Şam bölgesi için), Cund Ḥimṣ (Humus bölgesi için), Cund Filistin (Filistin bölgesi için) ve Cund el-Urdunn (Ürdün bölgesi için) idi. Daha sonra Cund Kinnasrîn, Jund Hims'in bir parçasından yaratıldı. Şam şehri, Abbasi Halifeliğinin yükselişine kadar İslam Hilafetinin başkentiydi.
Tarih > Osmanlı Suriye'si

Ana maddeler: Osmanlı Suriyesi, Şam (eyalet) ve Suriye Vilayeti
Osmanlı'nın daha sonraki çağlarında, sınırları ve hükûmet merkezi olarak şehirlerin seçimi zamanla değişen vilayetlere veya nahiyelere bölünmüştür. Lübnan Dağı ve Kudüs'ün iki özel bölgesine ek olarak Halep, Şam ve Beyrut'un vilayetleri veya alt illeri. Halep, günümüzün kuzey Suriye'sinden ve Güney Türkiye'nin bazı bölümlerinden oluşuyordu. Şam, Güney Suriye'yi ve günümüz Ürdün'ünü kapsıyordu. Beyrut, Lübnan'ı ve Lazkiye liman kentinden güneye doğru Celile'ye kadar Suriye kıyılarını kapsıyordu. Kudüs ise Celile'nin güneyinde, Ürdün Nehri'nin ve Arabah Vadisi'nin batısındaki topraklardan oluşuyordu.
Bölgenin nüfusuna Sünni Müslümanlar hakim olmasına rağmen, aynı zamanda Şii, Nusayri ve İsmaili Müslümanlar, Süryani Ortodoks, Maruni, Rum Ortodoks, Katolik ve Melkani Hristiyanları, Yahudiler ve Dürzilerden oluşan oldukça büyük bir nüfusu da barındırıyordu.
1803 Cedid Atlas, Osmanlı Suriye'sini sarı renkle gösteriyor
Osmanlı Suriye'si bölgesini gösteren Asya'daki Osmanlı İmparatorluğu'nun 1810 haritası
Birinci Dünya Savaşı öncesi İngiliz Hükûmeti haritasında gösterilen Orta Doğu'daki etnik gruplar. Suriye bölgesinin birincil nüfusu "Araplar (yerleşik)" ve iç kesimlerde "Araplar (göçebe)" olarak tanımlanmaktadır.
Tarih > Arap Krallığı ve Fransız işgali

Ana maddeler: İşgal Edilmiş Düşman Toprakları Yönetimi, Suriye Arap Krallığı ve Fransız Suriye ve Lübnan Mandası
İşgal Edilmiş Düşman Toprakları Yönetimi (İEDTY), 1917 ve 1920 yılları arasında, Birinci Dünya Savaşı sırasında ve sonrasında eski Osmanlı İmparatorluğu'nun bölgeleri üzerindeki İngiliz, Fransız ve Arap askeri yönetimiydi. Arap milliyetçiliği dalgası, ortaya çıkan ilk modern Arap devletinin, 8 Mart 1920'de Suriye Haşimi Arap Krallığı'nın yaratılmasına doğru evrildi. Krallık, yalnızca İEDTY Doğu olarak bilinen iç bölge üzerinde kontrol uygularken Suriye'nin tüm bölgesini talep etti. Bu, 19-26 Nisan 1920 San Remo Konferansı'nda Fransız Suriye ve Lübnan Mandası ve İngiliz Filistin Mandası ilanının hızlandırılmasına ve ardından Temmuz 1920'de Fransız ordularının galip olduğu Fransa-Suriye Savaşı'na yol açtı. Fransa, yeni ilan edilen krallığı ve Şam'ı ele geçirerek Arap devletini iptal etti.
Daha sonra Fransız general Henri Gouraud, manda şartlarını ihlal ederek, Fransız Suriye Mandası'nı altı devlete böldü. Bunlar Şam (1920), Halep (1920), Nusayri Devleti (1920), Cebel el-Dürzi (1921), özerk İskenderun Sancağı (1921) (Türkiye'de günümüz Hatay'ı) ve Büyük Lübnan (1920) (günümüzdeki Lübnan) devletleriydi.
Tarih > Pan-Suriye milliyetçiliğinde

Bölgenin sınırları tarih boyunca değişti ve en son modern zamanlarda kısa ömürlü Suriye Arap Krallığı'nın ilanı ve ardından Fransız ve İngiliz manda anlaşmasıyla tanımlandı. Bölge, Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra Fransız ve İngiliz Mandası'na geçti ve Büyük Lübnan, çeşitli Suriye manda devletleri, Filistin Mandası ve Mavera-i Ürdün Emirliği'ne bölündü. Suriye mandası devletleri yavaş yavaş Suriye Devleti olarak birleşti ve sonunda 1946'da bağımsız Suriye oldu. Bu dönem boyunca, Antun Sadi ve partisi Suriye Sosyal Milliyetçi Partisi, "Suriye" ve "Asur" arasındaki etimolojik bağlantıya dayanarak "Büyük Suriye" ya da "Doğal Suriye"yi; Kıbrıs, Sina Yarımadası, modern Suriye, Lübnan, Filistin, Ürdün, Irak, Kuveyt, İran'ın Ahvaz bölgesi ve Türkiye'nin Kilikya bölgesini kapsayacak şekilde tasavvur etti.
Dini önemi

Bölge, İbrahimi dinler için önemli olan sitelere sahiptir:
| Yer | Tanım | Resim |
| --- | --- | --- |
| Akka | Akka, Bahailik için en kutsal yer olan Bahaullah'ın Makamı'na ev sahipliği yapmaktadır. |  |
| Halep | Halep, hem Hristiyanlıkta hem de İslam'da saygı gören Zekeriya'nın kalıntılarını barındırdığına inanılan bir Ulu Cami'ye ev sahipliği yapmaktadır. |  |
| Beytüllahim | Beytüllahim'de Yahudiler, Hristiyanlar ve Müslümanlar için önemli olan siteler var. Bunlardan biri, üç inancın üyelerinin saygı duyduğu Rahel'in mezarı. Bir diğeri, Hıistiyanlar tarafından saygı duyulan Doğuş Kilisesi ve yakınında, Müslümanlar tarafından saygı duyulan Ömer Camii. |  |
| Şam | Eski Şehir, Emevi döneminden kalma en büyük ve en iyi korunmuş camilerden biri olarak kabul edilen bir Ulu Camii'ye sahiptir. Zekeriya'nın babası gibi Hristiyanlıkta ve İslam'da saygı gören oğlu Vaftizci Yahya'nın kalıntılarını barındırdığına inanılıyor. Diğer önemli yerler arasında Bab'ül-Sahir ve Seyyidah Rukayya Camii bulunmaktadır. |  |
| Hayfa | Hayfa, Báb'ın Makamı'nin bulunduğu yerdir. Bahailik için kutsaldır. Yakınlarda Kermil Dağı vardır. Kitab-ı Mukaddes figürü İlyas ile ilişkilendirildiği için Hristiyanlar, Dürziler, Yahudiler ve Müslümanlar için önemlidir. |  |
| El-Halil | Eski Şehir, Kitab-ı Mukaddes'teki İbrahim, karısı Sare, oğulları İshak, karısı Rebeka, oğulları Yakup ve karısı Lea'nın gömüldüğüne inanılan ve böylece Müslümanlar ve Yahudiler de dahil olmak üzere İbrahimi inançların takipçileri tarafından saygı duyulan Atababalar Mağarası'na ev sahipliği yapmaktadır. |  |
| Hıttin | Hıttin, Şuayb'ın (muhtemelen Yitro) türbesine yakın olduğuna inanılan yere yakındır. Dürziler ve Müslümanlar için kutsaldır. |  |
| Eriha / En-Nebi Musa | Batı Şeria'daki Eriha şehrinin yakınında, Müslümanlar tarafından Musa'nın mezar yeri olarak kabul edilen Nebi Musa (kelimenin tam anlamıyla: Peygamber Musa) bulunur. |  |
| Kudüs | Eski Şehir, üç büyük İbrahimî din olan Yahudilik, Hristiyanlık ve İslam için seminal dini öneme sahip birçok yere ev sahipliği yapmaktadır. Bu siteler arasında Tapınak Tepesi, Kutsal Kabir Kilisesi, Mescid-i Aksa ve Ağlama Duvarı sayılabilir. Yahudilikte en kutsal şehir ve Sünni İslam'da üçüncü en kutsal şehir olarak kabul edilir. |  |
| Gerizim Dağı | Sâmirîlikte Gerizim Dağı, dünyadaki en kutsal yer ve Tanrı tarafından bir tapınak inşa etmek için seçilen yerdir. Geleneklerine göre, Büyük Tufan'ın üzerinde yükselen ve Nuh'un karaya ineceği ilk karayı sağlayan, dünyanın en eski ve en merkezi dağıdır. Aynı zamanda İbrahim'in neredeyse oğlu İshak'ı kurban ettiği yerdir. |  |
Alıntılar

Modern Yazılı Arapça Sözlüğü, Hans Wehr (4. baskı, 1994).
Michael Provence, "Büyük Suriye İsyanı ve Arap Milliyetçiliğinin Yükselişi", University of Texas Press, 2005.
J. Posadas

Posadas'ın 1980 yılında çekilmiş fotoğrafı
Homero Rómulo Cristalli Frasnelli (20 Ocak 1912 - 25 Mayıs 1981), daha çok J. Posadas veya bazen Juan Posadas takma adıyla da bilinen ve kişisel siyasi görüşü genellikle Posadizm olarak adlandırılan Arjantinli bir Troçkistti. Başlangıçta, 1940'larda Arjantin'deki Grupo Cuarta Internacional liderliğinin toplu takma adı olan bu isim, zamanında Dante Minazzoli tarafından da kullanılmıştır.
İlk yılları

Arjantin'de İtalya'nın güneydeki Matera kasabasından göç etmiş İtalyan göçmenlerin çocuğu olarak dünyaya gelen Cristalli, en az dokuz kardeşiyle Buenos Aires'te derin bir yoksulluk içinde büyüdü. Annesinin ölümünden sonra Posadas, erkek ve kız kardeşleriyle beraber, hayatta kalabilmek için komşularından para dilenmek ve beş kuruş için ayak işleri yapmak zorunda kaldılar. Yetersiz beslenme onu kalıcı sağlık sorunlarıyla karşı karşıya bıraktı ve aynı zamanda kapitalizm hakkındaki görüşlerini de etkiledi.
Gençliğinde Estudiantes de La Plata futbol takımında oynayarak ün kazandı. 1930'lu yıllarda kunduracı olarak çalıştı ve Arjantin'in Córdoba şehrinde bir kunduracılar ve deri işçileri sendikası kurdu.
Bu dönemde Buenos Aires eyaletinde Partido Socialista Obrero isimli partiden milletvekilliği için aday adayı oldu. Daha sonra 1941'de Dördüncü Enternasyonal'e bağlı olan Partido de la Revolución Socialista'ya katıldı, ancak bu tarihten sonra parti hızla düşüşe geçti. 1947'de Cristalli ve Dante Minazzoli, beraber, Troçkizme bağlı işçi sınıfı militanlardan oluşan küçük bir kolektif olarak Grupo Cuarta Internacional'ı (GCI) kurdular.
Troçkist hareketin içinde

Posadas 1950'lerde Dördüncü Enternasyonal'in Latin Amerika Bürosu'nun lideri oldu ve hareket onun önderliğinde kıtada, özellikle de Kübalı demiryolu işçileri, Bolivyalı kalay madencileri ve Brezilya'daki tarım işçileri arasında güç kazandı.
Dördüncü Enternasyonal 1953'te bölündüğünde, Posadas ve takipçileri Michel Pablo ve Dördüncü Enternasyonal'in Uluslararası Sekreterliği'nin (ISFI) yanında yer aldı. Ancak 1959'a gelindiğinde, o ve takipçileri, ISFI'nın liderliğini devrimin gerçekleşme olasılığı hakkında pesimist olmakla suçlamaya başlamışlardı. ISFI ve Posadasçılar arasında nükleer savaş konusunda da görüş ayrılıkları mevcuttu. Posadas, "Savaş-Devrim"in "Stalinizm ve kapitalizmi bitireceği" ve küllerinden sosyalist bir toplumun doğacağı için nükleer savaşın kaçınılmaz olduğu görüşündeydi.
Posadas, Luis Naguill ile birlikte Tri-Continental'in talimatlarına uygun olarak oluşturulan "yıkıcı aygıtı", yani Köylü İşçiler İttifakı'nı da yönetmiştir.
1960'ların başında Posadas ve ISFI arasındaki çatışmalar artmaya başlamıştı. Bugün Posadas olarak bilinen Homero, bu yeni ismini ISFI'ye yazdığı mektuplarda mahlas olarak kullanarak aldı. Bu mektuplarda Posadas ve takipçileri, dünya çapındaki Troçkist hareketlerin o dönemde Dördüncü Enternasyonal'in Latin Amerika Bürosu'ndan (BLA) büyük ölçüde etkilendiği ve Avrupalıların pasif bir halde kaldığı gibi ağır eleştirilerde bulundular. Hem BLA hem de ISFI'nin sözde uzlaşma çabalarına rağmen, 1962 Nisan'ında Posadas cüretkar bir hamle yaparak bir kongre çağrısı yaptı ISFI'nin yürütme kurulunu tamamen yeniden organize etti. Bu sayede ISFI, BLA liderleri tarafından yöentilmeye başlandı. ISFI bu eyleme Haziran ayında BLA'nın Dördüncü Enternasyonal üyeliğini askıya alarak yanıt verdi.Posadas ve onun Latin Amerika'da yoğunlaşan uluslararası takipçileri, 1962'de (Dördüncü Enternasyonal'in Birleşik Sekreterliğini oluşturan Dördüncü Enternasyonal'in Uluslararası Komitesi ile yeniden birleşmesinden önce) ISFI'den ayrılmaya karar verdiler ve yeni bir grup kurdular.
Nükleer savaş

"Posadistler" 1962'de kendi Dördüncü Enternasyonal'lerini kurdular. Bu organizasyon 1970'lerin başında ismine Posadist ibaresini ekleyerek Dördüncü Enternasyonal (Posadist) adını kullanmaya başlayacaktı. Kuruluş kurultaylarında, “Nükleer savaş kaçınılmazdır. İnsanlığın yarısını yok edecek, muazzam insan zenginliklerini yok edecek. Bunun gerçekleşme ihtimaliçok yüksek. Nükleer savaş, Dünya'ya gerçek bir cehennemi yaşatacak. Ama komünizme engel olmayacak.”
Posadas, bir yazısında ise “Nükleer savaş [eşittir] devrimci savaştır. İnsanlığa zarar verecek ama insanlığın ulaştığı bilinç seviyesini yok etmeyecek – yok edemez… İnsanlık hızla nükleer bir savaş periyodunu geride bırakarak yeni bir insan toplumuna, yani Sosyalizme, geçecek” demektedir.
Küba

Küba'daki Posadist grup, Devrimci İşçi Partisi (Troçkist) veya POR(T), içerisinde kendisinin de küçük de olsa bir rol oynadığı Küba Devrimi nedeniyle önem kazandı. Posadist gerillalar 1959'da Fidel Castro ve Che Guevara'nın yanında savaştıkları için ilk başta Küba hükûmeti Posadistlerin faaliyetlerine müsaade etti. Posadistler 1962'de Dördüncü Enternasyonal'den ayrıldıklarında, Küba şubesini de yanlarına aldılar ve böylece 1960'larda Küba'da Posadistler dışında başka hiçbir Troçkist grup kalmadı.
POR(T), 1961 yılında, Küba hükûmetinin Guantanamo Körfezi'ndeki Amerikan askeri üssünü zorla kapatması gerektiğini savundu. Küba devlet medyasına göre, Posadistler Guantanamo kasabasındaki işçileri yakınlardaki askeri üsse yürümek için örgütlediler. POR(T) bu iddiayı reddetti, ancak bu iddia Castro yanlısı ABD'li bir grup olan ve Posadistleri aşırı sol olmakla suçlayan Troçkist Sosyalist İşçi Partisi tarafından tekrarlandı. Popüler Sosyalist Parti'yle bağlantılı olan Kübalı yetkililer, daha sonra Posadist grubun genel merkezine baskın düzenledi ve Troçki'nin Sürekli Devrim'inin (1930) bir baskısını basmakta olan matbaasını parçaladı.
Guevara, bir röportajda bu olay hakkındaki bir soruya şu yanıtı verdi:
Küba'daki Posadist hareket giderek daha militan hale geldi ve en sonunda hükûmet tarafından yasaklandı. Castro, Ocak 1966'da düzenlenen Üç Kıta Konferansı'nda onları "baş belası" olarak nitelendirerek kınadı. Kübalı Posadistler, Castro'nun Guevara'yı öldürdüğünü iddia etmeye başlasa da Guevara'nın, Bolivya'da, oradaki gerilla hareketiyle birlikte savaşırken öldüğü ortaya çıktı. Guevara Bolivya makamları tarafından idam edildikten sonra bile Posadas, 1967'de Che Guevara'nın nasıl öldürüldüğünün belirsiz olduğunu iddia etti.