Güç dengesi (uluslararası ilişkiler)
Sorumluluk yükleme ve dolaylı yıpratma

Daha fazla bilgi: Sorumluluk yükleme (uluslararası ilişkiler)
Güç dengesini korumak ve potansiyel bir hegemonun yükselişi önlemek için kullanılan başlıca stratejiler dengeleme ve sorumluluk yüklemedir (buck-passing). Bazı devletler saldırgana karşı dengeleme yapmak yerine “sorumluluğu başkasına yüklemeyi” tercih etmekte, böylece potansiyel bir yükselişi önlemek için harekete geçmek yerine sorumluluğu başka bir devlete devretmektedir. Saldırgan realizmin teorisyenlerinden John Mearsheimer, tehdit altındaki devletlerin sorumluluğu başkasına yüklemeyi kolaylaştırmak için dört önlem alabileceğini söylemektedir: saldırgan devletin dikkatini “sorumluluğu alan devlete” yöneltmesi umuduyla onunla iyi diplomatik ilişkiler kurmak, sorumluluğu alan devletle savaşa sürüklenmemek için onunla soğukkanlı ilişkiler sürdürmek ve bunun sonucunda muhtemelen saldırgan devletle olumlu ilişkileri iyileştirmek, saldırgan devleti caydırmak ve sorumluluğu alan devlete odaklanmasına yardımcı olmak için askerî gücünü artırmak ve sorumluluğu alması amaçlanan devletin gücünün artmasını kolaylaştırmak.
Bir devletin hem saldırgan hem de hedeflenen sorumluluk alacak devlet ile düşman olması durumunda, sorumluluk yükleyen devlet rakibi yıpratma stratejisi (bait and bleed) uygulayabilir. Bu stratejide devlet iki rakibin uzun süreli bir savaşa girmesine neden olurken yemleyen taraf kenarda kalır. Sorumluluk yüklemenin bu biçimi, devletin iki rakibi pahasına göreli gücünü arttırmasını sağlar. Bir devletin çatışmanın maliyetini ve süresini artırmak için elinden geleni yaptığı bir başka varyant olan rakibi yıpratma (bloodletting), sorumluluk yükleyenin gücünü daha da arttırabilir. Bu nedenle, tehdit altındaki devletler genellikle sorumluluk yüklemeyi dengelemeye tercih eder çünkü sorumluluk yükleyen, savaş durumunda saldırganla savaşmanın maliyetlerinden kaçınır.
Bazı realistler, dengeleyici koalisyonların kendi içlerinde güçlü bir sorumluluk yükleme veya bedavacılık sorunu eğilimi olduğuna inanmaktadır. Genellikle ittifak ortaklarını düşmanı yıpratmanın ağır yükünü üstlenmeye bırakarak bedavacılık yapan ordunun savaşın son muharebelerini kazanmasını ve böylece barışı dikte etmek için daha iyi bir konumda olmasını sağlarlar. İngiltere'nin I. Dünya Savaşı'nın ilk aşamalarına hafif katılımı gibi. Aynı şekilde, sorumluluk yükleyenler savaşlara her iki taraf da yıprandıktan sonra geç girebilir ve bu da sorumluluk yükleyenin savaş sonrası dünyaya hakim olmasına izin verir.
Bu stratejinin potansiyel bir sakıncası da sorumluluk alan tarafın saldırganı kontrol edememesi durumunda, sorumluluk yükleyen tarafın çok daha savunmasız bir durumda kalmasıdır. Teorinin savunucuları, Sovyetler Birliği’nin İkinci Dünya Savaşı'nda Nazi Almanyası ile imzaladığı Molotov-Ribbentrop Paktı aracılığıyla İngiltere ve Fransa’ya sorumluluk yükleyen rolüne işaret etmektedir. Fransa'yı saf dışı bıraktıktan sonra Almanların güçlerini bölebilecekleri bir Batı cephesi kalmamış, bu da güçlerini SSCB'ye karşı yoğunlaştırmalarına olanak sağlamıştır.
2015 yılında yapılan bir araştırmaya göre “diplomatik kayıtlar son 200 yılda barış zamanında dengeleyici sağlam koalisyonlara neredeyse hiç örnek vermemektedir. İttifaklar kurulduğunda, büyük güçler genellikle müttefiklerinin ve rakiplerinin müttefiklerinin güvenilirliğinden şüphe duymuşlardır.”