stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
James Wolfe
Gençliği

James Wolfe 2 Ocak 1727'de (Yeni Usul'de, Eski Usul'de 22 Aralık 1726) Westerham, Kent'te yerel papazın evinde Henrietta Thompson ve Albay (sonra Korgeneral) Edward Wolfe'nin iki oğlundan büyük olanı olarak doğdu. Edward Wolfe İrlanda kökenli bir askerdir. Dayısı milletvekili Edward Thompson tanınmış bir siyasetçiydi. Wolfe'un Westerham'daki, onun zamanında adı Spiers'ti, çocukluğunun geçtiği ev National Trust tarafından Quebec House adıyla koruma altına alınmıştır. Wolfe'un ailesi İrlanda'nın eski yerlilerindendir ve amcası Albay Walter Wolfe ile düzenli olarak mektuplaşmıştır. Bir sonraki yüzyılda yaşamış ünlü İralandalı siyasetçi ve hakim Stephen Woulfe aynı ailenin Limerick soyundandır.
Wolfe ailesi Westerham, Squerryes Court'ta yaşayan Warde ailesine yakındır. Wolfe'un çocukluk arkadaşı George Warde 1798 İrlanda Ayaklanması'nı bastırması ve 1796 ile 1798 yıllarındaki iki Fransız işgal girişimini püskürtmesiyle ünlü İrlanda Başkomutanı'dır.
1738 yılı civarında aile Kent'in kuzey batısındaki Greenwich'e taşındı. Wolfe'un doğduğundan itibaren askeriyede kariyer yapacağı belliydi. On üç yaşında babasının 1. Deniz Piyade Alayı'na gönüllü olarak girdi.
Hastalandığı için 1740 yılında İspanya kontrolündeki Cartagena'ya düzenlenen büyük bir sefere katılamadı ve babası onu birkaç ay sonra eve yolladı. Britanya kuvvetleri için bir Jenkins' Ear Savaşı sırasındaki Cartegena Kuşatması'nı kaçırdı. Askerlerin çoğu hastalıktan ölmüştü.
Avusturya Veraset Savaşı (1740–1748) > Avrupa Savaşı

1740 yılında Avrupa'da Avusturya Veraset Savaşı çıktı. Başlangıçta Britanya aktif olarak müdahalede bulunmamasına rağmen, Avusturya Hollandası sınırına yakın büyük bir Fransız ordusunun varlığı, İngilizleri 1742'de müttefiki Avusturya'nın topraklarını savunmasına yardımcı olması için askerî birlikler göndermeye zorladı. James Wolfe'a ilk görevi 1741 yılında babasının Deniz Piyadeleri'nde asteğmen olarak olarak verildi. Ertesi yılın başında Britanya Ordusu'nun bir piyade alayı olan 12. Yaya Alay'a transfer olmuş ve birkaç ay sonra Flandre'a yelken açtı. Burada İngilizler Gent'te mevzilendi ve Wolfe teğmenliğe terfi edip tabur yaveri oldu. Kıta Avrupası'ndaki ilk yılı, Dunkirk'e yapılacak İngiliz saldırısı söylentilerine rağmen, Flandre'da pasif kaldıkları için sinir bozucu bir yıl oldu.
1743'te, o yıl aynı alaya atanan küçük kardeşi Edward yanına geldi. O yıl Wolfe kardeşler İngilizler tarafından başlatılan bir taarruzda yer aldılar. İngilizler ve müttefikleri beklendiği gibi güneye doğru hareket etmek yerine büyük bir Fransız ordusuyla karşı karşıya kaldıkları Güney Almanya'ya girdiler. Ordu II. George'un şahsi komutasına girdi ancak Haziran ayında büyük bir hata yaptığı ortaya çıktı ve müttefiklerin Main nehrinde tuzağa düştüler ve bir "fare kapanı" içinde düşman kuvvetleri tarafından kuşatıldılar.
Teslim olmayı düşünmek yerine George, Dettingen köyü yakınlarındaki Fransız mevkilerine bir saldırı düzenleyerek durumu düzeltmeye çalıştı. Wolfe'un alayı iki tarafın birbirlerine defalarca tüfeklerle ateş açtığı ağır çatışmaya girdi. Alayı, İngiliz piyade taburlarından en çok kayıp verendi ve Wolfe ve atı, atına bindiği sırada vurulmuştu. Üç Fransız saldırısına rağmen Müttefikler düşmanı kovmayı başardı. Düşman Müttefikler tarafından işgal edilen Dettingen köyünden kaçtı. Ancak, George geri çekilen düşmanını yeterince takip edemedi ve düşmanları elinden kaçırdı. Buna rağmen Müttefikler Fransızların Almanya'ya girişini başarılı bir şekilde engelledi ve Hanover'i korudu.
Wolfe'un Dettingen Muharebesi'nde yönettiği alay çarpışma sırasında düşman ateşi altındayken ona yakın olan Cumberland Dükü'nün dikkatini çekti. Bir yıl sonra 45. Yaya Alayı'nın yüzbaşısı oldu. Dettingen zaferinden sonra 1744 yılındaki savaş endişe verici bir hal aldı. Çünkü Müttefik kuvvetlerin başına geçen George Wade Lille'i ele geçirme hedefini başaramadı, herhangi bir büyük muharebeye girmedi ve Gent'teki kış kışlasına elinde çalışmalarını gösterecek herhangi bir şey olmadan döndü. Wolfe aynı yılın son baharında kardeşi Edward, muhtemelen vermden, ölünce yıkıldı.
Wolfe'un alayı Gent garnizonunda bırakıldı, bu da Mayıs 1745'te Wolfe'un eski alayının son derece ağır kayıplar verdiği Müttefiklerin Fontenoy Muherebesi'ndeki yenilgisini kaçırdıkları anlamına geliyordu. Wolfe'un alayı, artık Cumberland Dükü'nün komutası altındaki ana Müttefik ordusuna takviye güç olarak çağrıldı. Gent'ten ayrıldıktan kısa bir süre sonra, kasaba aniden Fransızların saldırısına uğradı ve Fransızlar şehirle garnizonu ele geçirdi. Fransız esiri olmaktan kıl payı kurtulan Wolfe, tugay komutanlığına atandı.
Avusturya Veraset Savaşı (1740–1748) > Jacobite ayaklanması

Temmuz 1745'te Charles Stuart, babası sürgün James Stuart adına Britanya tahtını yeniden almak amacıyla İskoçya'ya çıktı. 1745 Ayaklanması'nın ilk aşamalarında Jacobite'lar, Edinburgh'u ele geçirdi ve Eylül ayında Prestonpans Muharebesi'nde hükûmet güçlerini yendi. Bu, Flandre'daki Britanya ordusunun komutanı Cumberland ve Wolfe'un alayı da dahil olmak üzere 12.000 askerin geri çağırılmasına neden oldu.
8 Kasım'da Jacobite ordusu, Carlisle üzerinden batı yolunu takip ederek Newcastle'daki hükûmet güçlerinden kaçınarak İngiltere'ye girdi. 6 Aralık'ta büyük ölçüde İngilizce desteğinin olmaması nedeniyle dönmeden önce Derby'ye ulaştılar ve başarıyla İskoçya'ya döndüler. Wolfe, Falkirk komutanı Henry Hawley'in yaveri oldu ve Nisan ayında Cumberland komtası altında Culloden'de savaştı.
Ünlü bir hikâyeye göre Wolfe, yaralı bir Kuzey İskoçya subayını vurma emrine uymadı. Emri verenin Cumberland veya Hawley olduğu söylenir. Jacobite yaralılarının öldürüldüğünü ve Hawley'in bu konuda emir verenlerden biri olduğunu dair kanıtlar var. Ancak emirlere uymadığı teyit edilemez. Yazar ve tarihçi John Prebble cinayetleri 'ordunun genel ruh halini ve davranışını semptomatik' olarak nitelendiriyor. Wolfe savaştan sonra cezai baskınların lideri olarak bir meslektaşına 'mümkün olduğu kadar az Kuzey İskoç'un esir alındığını' yazdı.
Avusturya Veraset Savaşı (1740–1748) > Kıta Avrupası'na dönüş

Ocak 1747'de Wolfe, Sir John Mordaunt yönetiminde kıta Avrupası'na ve Avusturya Veraset Savaşı'na döndü. Fransızlar Cumberland'ın Britanya birliklerinin yokluğundan yararlanmış ve Brüksel'in ele geçirilmesi de dahil olmak üzere Avusturya Hollandası'nda ilerleme sağlamıştı.
1747'deki başlıca Fransız hedefi, Hollanda Cumhuriyeti'ne giriş kapısı olarak kabul edilen Maastricht'i ele geçirmekti. Wolfe, şehri Mareşal Saxe komutasındaki Fransız kuvvetinden korumak için gelen Cumberland ordusunun bir parçasıydı. 2 Temmuz'da Wolfe Lauffeld Muharebesi'ne girdi, çok yara aldı ve Britanya'ya verdiği hizmet için resmi takdir aldı. Lauffeld, Wolfe'un girdiği savaşlar içinde çarpışan askerlerin sayısı açısından en büyük savaş oldu iki ordunun güçlerinin toplamı 140.000'i aşıyordu. Lauffeld'deki aldıkları ufak zaferin ardından Fransızlar Maastricht'i ele geçirdiler ve Bergen-op-Zoom'da daha fazla stratejik kale ele geçirmediler. Her iki taraf da daha fazla saldırıya hazırdı, ancak bir ateşkes savaşı durdurdu.
Wolfe, 21 yaşındaydı ve yedi muharebede hizmet vermişti. Savaşı bitiren Aix-la-Chapelle Antlaşması'nın ardından Britanya'ya döndü. Anlaşma uyarınca, Britanya ve Fransa ele geçirdikleri tüm toprakları değiştirmeyi kabul etmiş ve Avusturya Hollandası Avusturya kontrolüne geri dönmüştür.
Barış zamanı hizmeti (1748–1756) > İskoç garnizonu

Evde döndüğünde İskoçya'ya ve garnizon görevine gönderildi ve bir yıl sonra binbaşılığa terfi etti. Binbaşı olarak Stirling'de konuşlanmış 20. Alay'ın komutasını aldı. 1750'de Wolfe, alayın yarbayı olarak kabul edildi.
Sekiz yıl boyunca Wolfe İskoçya'da kaldı, askeri broşürler yazdı ve Paris'e yapılan birkaç gezi sayesinde Fransızcaya hakim oldu. Tüberküloz olduğundan şüphelenilen sağlık sorunları ile mücadele etmesine rağmen, kendi kendine Latince ve matematik öğrenerek zihinsel olarak zinde kalmaya çalıştı. Ayrıca bedenini de geliştirdi, kendini kılıç ustalığını geliştirmeye zorladı, bilim ve yöneticilik üstüne oturumlara katıldı. Wolfe hastalığına rağmen çok çalıştı ve birçok insandan ders aldı. Wolfe, son savaşta etkili tanıdıkların sayısını arttırmıştı. Artık general olan babası da oğlunun kariyerine aktif olarak destek oldu.
1752'de Wolfe'a uzun süreli izin verildi ve ilk önce İrlanda'ya dayısıyla birlikte kalmak için Dublin'e ve ve Boyne Muharebesi'nin yapıldığı yerleri görmek için Belfast'a gitti. Greenwich'teki aile evinde kısa bir mola verdikten sonra Cumberland Dükü'nden yurt dışına çıkma izni aldı ve Kanal'ı geçerek Fransa'ya gitti. Tuileries Bahçeleri de dahil olmak üzere Paris'in turistik yerlerine gitti ve Versay Sarayı'nı ziyaret etti. 1746'da İskoçya'da hizmet ettiği İngiltere Büyükelçisi Albemarle Earl ona sık sık eşlik etti. Albemarle, Wolfe'un XV. Louis'nin huzuruna çıkmasını ayarladı. Wolfe Paris'teyken, Fransızca ve eskrim becerilerini geliştirmek için para harcadı. Fransız ordusu tarafından düzenlenen büyük bir askeri tatbikatı izlemek için daha fazla izin başvurusunda bulundu, ancak bunun yerine acilen eve dönmesi emredildi. Glasgow'daki alayına geri döndü. 1754'e gelindiğinde Britanya'nın Fransa ile olan kötüleşen ilişkisi yüzünden yeni bir savaşı çıkabilirdi ve iki taraf arasında Kuzey Amerika'da çatışma başladı.
Barış zamanı hizmeti (1748–1756) > İskoç garnizonu > Disiplin

Firar, özellikle düşmana karşı, her zaman resmi olarak ölümle yargılanan bir suç olarak görülmüştü. Wolfe, ölüm cezasının önemi üzerinde özellikle durdu ve 1755'te saflardan kaçan herhangi bir askerin ("saftan çıkma veya teslim olma niyeti olan") bir subay veya bir çavuş tarafından anında öldürülmesine izin verilmesi emrini verdi.
Yedi Yıl Savaşı (1756-63)

1756'da Fransa ile açık düşmanlıkların patlak vermesiyle Wolfe albaylığa terfi etti. Canterbury'de konuşlandı. Alayı Kent şehrini Fransız işgal tehdidine karşı korumak için görevlendirildi. Haziran 1756'da Minorka'nın düşmesi haberi moralini oldukça bozdu ve Britanya kuvvetleri arasında profesyonellik eksikliği gördüğünü belirtti. Fransız çıkarmasının yakın olduğuna dair yaygın bir inanca rağmen Wolfe, askerlerinin savaşa çağrılmasının olası olmadığını düşündü. Buna rağmen, onları özenle talimden geçirdi ve onun çatışma talimatları yayınladı.
İstila tehdidi azaldıkça, alay Wiltshire'a yürüdü. Avrupa ve Kuzey Amerika'daki savaşın ilk aksaklıklarına rağmen, Britanya'nın artık saldırıya geçmesi bekleniyordu ve Wolfe gelecekteki operasyonlarda önemli bir rol oynamayı umuyordu. Ancak, onun sağlığı kötüleşmeye başladı ve kardeşi (Edward Wolfe 1728-1744) gibi verem olduğundan şüpheleniliyordu. Ebeveynlerine yazdığı mektupların birçoğu erken ölüm olasılığı üstüne yazdığı hafif kaderci bir ton almaya başladı.
Yedi Yıl Savaşı (1756-63) > Rochefort

1757'de Wolfe, Fransa'nın Atlantik kıyısında bir liman olan Rochefort'a yapılan İngiliz amfibi saldırısına katıldı. Büyük bir deniz çıkarmasıyla, kasabayı ele geçirmek ve Kuzey Avrupa'da Fransız saldırısı altında olan Britanya'nın Alman müttefikleri üzerindeki baskıyı hafifletmek amaçlanıyordu. Wolfe, kısmen komutanı Sir John Mordaunt ile olan dostluğu nedeniyle harekâta alındı. Alay görevlerine ek olarak Wolfe, tüm harekâtın ikmal sorumlusu olarak görev yaptı. Askerler, Wight Adası'nda toplandı ve haftalarca gecikmeden sonra 7 Eylül'de yelken açtılar.
Denizaşırı bir adayı ele geçirdikten sonra İngilizler anakaraya inip Rochefort'a baskı yapma girişiminde bulunmadığı ve bunun yerine eve döndükleri için harekât başarısız oldu. Fransız sahillerinde kısa süre boyunca görünmeleri Fransa'nın her tarafına panik yaymış olsa da, çok az pratik etkisi oldu. Mordaunt, beraat etmesine rağmen Rochefort'a saldırmadığı için askeri mahkemeye çıktı. Bununla birlikte, Wolfe, baskında kendisini öne çıkaran birkaç askeri liderden biriydi -araziyi keşfe çıkmak için karaya çıkmış ve Mordaunt'ı sürekli harekete geçmeye teşvik etti. Bir noktada General'e emrine sadece 500 kişi verilirse Rochefort'u ele geçirebileceğini söylemişti, ancak Mordaunt ona izin vermedi. Wolfe başarısızlıktan rahatsız olurken, sürpriz avantajını kullanmaları ve kasabaya hemen saldırıp kasabayı hemen almaları gerektiğine inansa da, amfibi savaş hakkında, Louisbourg ve Quebec'te düzenleyeceği operasyonları etkileyecek, değerli dersler çıkardı.
Rochefort'taki eylemlerinin bir sonucu olarak Wolfe, Başbakan William Pitt the Elder'ın dikkatine sunuldu . Pitt, savaşta elde edilebilecek en iyi kazanımların Fransa'nın savunmasız olduğu Kuzey Amerika'da olduğu kararına vardı ve Fransa Kanadası'na bir saldırı başlatmayı planladı. Pitt, bir dizi kıdemli subay yerine Wolfe'u terfi ettirmeye karar verdi.
Yedi Yıl Savaşı (1756-63) > Louisbourg

23 Ocak 1758'de James Wolfe bir tuğgeneral rütbesine atandı ve Amiral Boscawen filosunda Tümgeneral Jeffrey Amherst ile Yeni Fransa'daki Louisbourg Kalesi'ni kuşatmaya gönderildi (günümüzün Cape Breton Adası, Yeni İskoçya'da). Louisbourg St Lawrence Nehri'nin ağzına yakın bir konumdaydı ve ele geçirilmesinin doğudan Kanada'ya yapılan herhangi bir saldırı için gerekli olduğu düşünülüyordu. Önceki yıl yapılan seferde, Fransız deniz kuvvetleri yüzünden şehir ele geçirilememişti. 1758'de Pitt, Amherst'ün birliklerine eşlik etmesi için çok daha büyük bir Kraliyet Donanması gücü gönderdi. Wolfe, saldırı hazırlıkları, ilk çıkarma ve kuşatma birliklerinin agresif ilerlemesi sırasında kendini gösterdi. Fransızlar o yılın Haziran ayında Louisbourg Kuşatması'nda (1758) teslim oldu . Daha sonra St. Lawrence Körfezi Harekâtı'nda(1758) Akadyaların Sınırdışı Edilmesine katıldı.
İngilizler başlangıçta St. Lawrence boyunca ilerlemeyi ve o yıl Quebec'e saldırmayı planlamışlardı, ancak kışın başlaması planların bir sonraki yıla ertelenmesini gerektirdi. Benzer şekilde New Orleans'ı ele geçirme planı reddedildi ve Wolfe İngiltere'ye döndü. Wolfe'un kasabayı ele geçirmesindeki rolü ilk kez İngiliz halkının onu fark etmesini sağladı. Louisbourg'daki zaferin haberleri, Carillon Muharebesi'nde Montreal'e doğru ilerleyen bir İngiliz gücünün başarısızlığı ve Wolfe'un "Britanya Ordusu'nun en iyi subayı" olarak tanımladığı, saygı duyulan genç bir general olan George Howe'nin ölümü ile gölgelendi. Fransız generalle neredeyse aynı zamanda öldü.
Quebec (1759) > Atama

Wolfe, Louisbourg'da takdire şayan bir şekilde savaştığı için, William Pitt the Elder onu ertesi yıl Québec'e saldıracak Britanya kuvvetlerine önderlik etmesi için seçti. Wolfe Kanada'da görev yaparken orada geçerli olmak üzere tümgeneralliğe terfi etti ama Avrupa'da albay rütbesindeydi. Amherst, Kuzey Amerika Kuvvet Komutanı olarak atandı ve Kanada'ya güneyden saldıracak ayrı ve daha büyük bir güce öncülük edecekti. İkmal sorumlusu arkadaşı İrlandalı subay Guy Carleton'un seçilmesinde ısrar etti ve eğer arkadaşı seçilmezse görevi bırakma tehdidinde bulundu. Bu isteği kabul edildiğinde, yola çıkmak için hazırlıklar yapmaya başladı. Hindistan'a dönerek Fransa'nın uluslararası konumunu zayıflatmayı planlayan Pitt, Kuzey Amerika'daki operasyonlara bir kez daha öncelik verdi.
Quebec (1759) > Saint Lawrence boyunca ilerleme

Britanya kuvvetlerinin Kuzey Amerika'da birikmesine rağmen, orduyu Kanada'ya ayrı saldırılar için bölme stratejisi, Wolfe Quebec'e ulaştığında Fransız komutan Louis-Joseph de Montcalm'ın ülkesini savunmak için çok sayıda Kanadalı milis topladığı için askeri anlamda daha üstün bir durumda olmasına neden oldu. Fransızlar başlangıçta İngilizlerin doğudan yaklaşmasını beklemişti, bu kadar büyük bir gücün St. Lawrence Nehri'ni aşamayacağına inanıyordu ve Quebec'i güneyden ve batıdan savunmaya hazırlandılar. İngiliz planlarının bir kopyasının ele geçirilmesi Montcalm'a Quebec'i Wolfe'un amfibi saldırısından koruyacak istihkâmları iyileştirmesi için birkaç hafta verdi.
Montcalm'ın hedefi, İngilizlerin Quebec'i ele geçirmesini engellemek ve böylece Kanada'daki Fransız dayanağını korumaktı. Fransız hükûmeti, ertesi yıl bir barış anlaşmasının imzalanacağına inanıyordu ve bu nedenle, işgal edilen toprakların takasını garanti altına almayı umarak Almanya'daki zafere ve Britanya'nın işgal edilmesi planlarına odaklandılar. Bu planın başarılı olabilmesi için Montcalm'ın saldırılara sadece kış başlayana kadar direnmesi gerekiyordu. Wolfe'un 1759'da, St Lawrence'ın donup emrindeki kuvvetleri hareket edemez hale getirmesinden önce Quebec'i işgal etmek için çok az zamanı vardı.
Wolfe'un ordusu Louisbourg'da toplandı. 12.000 erkeğin gelmesini bekliyordu, ancak sadece yaklaşık 400 subay, 7.000 normal asker ve 300 topçu tarafından karşılandı. Wolfe'un birlikleri, Amiral Charles Saunders tarafından yönetilen 49 gemi ve 140 küçük gemiden oluşan bir filo tarafından desteklendi. Harekâta başlamaya hevesliydi. Birkaç gecikmeden sonra, gücünün sadece bir kısmı ile ilerledi ve daha sonra gelenlerin için St Lawrence'a gönderilmesi için emir bıraktı.
Quebec (1759) > Kuşatma

Britanya ordusu üç ay boyunca şehri kuşatma altında tuttu. Bu süre zarfında Wolfe, psikolojik yıldırma stratejisinin bir parçası olarak Fransız-Kanadalı sivillere Wolfe's Manifesto olarak bilinen yazılı bir belge yolladı. Mart 1759'da, Quebec'e gelmeden önce Wolfe, Amherst'e şunları yazmıştı: "Nehirde kazara, düşmanın direnişi, hastalık veya savaşın katliamı ya da başka bir nedenden dolayı, Quebec'in işgali olasılık dışına çıkarsa (ancak son ana kadar mücadele edileceek), kasabayı mermilerle ateşe vermeyi, mümkün olduğunca çok sayıda Kanadalıyı göndermek Avrupa'ya dönmeye zorlamak için her yerde hasadı, evleri ve hayvanları yok etmeyi ve arkamda açlık ve kıtlık bırakmayı öneriyorum; Fransızca: belle résolution & très chrétienne (güzel çözüm ve çok Hristiyanca); ama bu alçaklara savaşı daha beyefendi gibi savaşmaları gerektiğini öğretmeliyiz." Bu manifesto, tarafsızlık eğilimli pek çok sakini İngilizlere aktif olarak direnmeye ittiği ve Quebec'i savunan milislerin büyüklüğünün 10.000'e kadar yükseldiği için yaygın olarak zarar verici olarak görüldü.
Şehrin kapsamlı ama sonuçsuz bombardımanından sonra Wolfe, Quebec'in kuzeyinde Fransızların güvenli bir şekilde yerleştiği  Beauport'a başarısız bir saldırı başlattı. Haftalar geçtikçe İngiliz zaferi olasılığı azalıyordu ve Wolfe umutsuzluğa kapılmaya başladı. Amherst'in Montreal üzerine giden büyük gücü çok yavaş ilerleme kaydettiği için, Wolfe'un ondan yardım alma olasılığını ortadan kaldırarak çok yavaş ilerleme kaydetti.
Quebec (1759) > Savaş

Wolfe, daha sonra St. Lawrence Nehri boyunca Quebec'in batısındaki kayalıkların dibine çıkmaları için çok cesur ve riskli amfibi bir çıkarma planıyla 4.400 asker yolladı. Ordusu, iki küçük topla, 13 Eylül 1759 sabahının erken saatlerinde, 200 metrelik kayalığa nehrin aşağısından tırmanmaya başladı. Kayalığa tırmanmanın mümkün olmadığını düşünen ve savunmasını buna göre ayarlayan Marquis de Montcalm'ın komutası altındaki Fransızları şaşırttılar. İngilizlerin kayalıktan daha fazla top çekip şehrin geri kalan duvarlarını yıkma olasılığıyla karşı karşıya kalan Fransızlar, Abraham Düzlükleri'nde İngilizlerle savaştı. On beş dakikalık savaştan sonra yenildiler, ancak Wolfe ilerlemeye başladığında, biri kolundan, biri omuzundan ve son olarak göğüsünden olmak üzere üç defa vuruldu.
Tarihçi Francis Parkman, Wolfe'un ölümünü şöyle anlatıyor:
Ona [Wolfe] cerrahın çağrılmasını isteyip istemediğini sordular; ama başını salladı ve kendisi için çok geç olduğunu söyledi. Gözleri yaklaşan ölümün hissizliği ile kapandı ve etrafındakiler solan vücudunu sardı. Bakışlarını etraflarındaki karmaşadan ve ateş ve dumanın içinden geçen askerlerinin kurduğu saflardan uzaklaştırabildiler.
"Nasıl da kaçıyorlar" diye haykırdı subaylardan biri, kaldırılmış süngülerin ardından kargaşa ile kaçan Fransızları görünce.
"Kim kaçıyor?" diye sordu Wolfe, uykusundan uyanan bir adam gibi gözlerini açarak.
"Düşman, efendim" cevabı geldi; "her yandan dağıldılar."
"Öyleyse" dedi ölen general, "Albay River'a söyleyin, şu köprüden kaçışlarının önünü kessin. Şimdi, Tanrı'ya şükür, huzurla ölüyorum" diye fısıldadı; ve yana dönerek sakince son nefesini verdi.
Abraham Düzlükleri Muharebesi, her iki taraftaki üst düzey askeri komutanın ölümüne neden oldu: Montcalm ertesi gün aldığı yaralardan dolayı öldü. Wolfe'un Quebec'teki zaferi sayesinde ertesi yıl Fransızlara karşı Montreal Harekâtı başladı. Bu şehrin de düşmesiyle, Kuzey Amerika'da, Louisiana ve küçük Saint-Pierre ve Miquelon adaları dışında Fransız hakimiyeti sona erdi.
Wolfe'nin cesedi HMS <i id="mwAXM">Royal William</i> ile Britanya'ya götürüldü ve (Mart 1759'da ölen) babasının yanında Greenwich'teki St Alfege Kilisesi'ndeki aile mozolesine defnedildi. Cenaze töreni 20 Kasım 1759'da, Amiral Hawke'nin "Harika Yıl" ve " Zafer Yılı"nın üç büyük zaferinin sonuncusunu -Minden, Quebec ve Quiberon Körfezi- kazandığı gün gerçekleşti.
Karakteri

Wolfe, askerleri arasında her zaman kendisinden ve askerlerinden ellerinden gelenin en iyisini istemesiyle tanınmıştı. Piyadesiyle aynı ekipmanı -bir  tüfek, mermi kutusu ve süngü- taşımasıyla tanınıyordu. Bu onun çağdaşı subaylar arasında sıra dışı bir durumdu. Hastalığa karşı direnci düşük olsa da Wolfe'un faal ve yorulmayan bir karakteri vardı. Amherst, Wolfe'un her zaman her yerde görünmeyi başardığını yazmıştı. Bir gün Britanya sarayında birinin genç Tümgeneral'e deli dediği ve buna karşı Kral II. George'un şu cevabı verdiği rivayet edilir: "Deli ha? Öyleyse diğer bazı generallerimi ısırsa keşke." John Robinson, kültürlü bir adam olan Wolfe'un Abraham Düzlükleri Muharebesi'nden önce subaylarına Grey'in Elegy Written in a Country Churchyard şiirinden aralarında şu dizenin geçtiği mısralar okuduğunu söyler: "Zafere giden yol sadece mezara gider" ve Wolfe'un şöyle dediğini aktarır: "Beyler, yarın Quebec'i almak yerine bu şiiri yazmayı yeğlerdim."
Reddedilmenin acısını tadınca, 1751'de annesine yazdığı bir mektupta muhtemelen hiç evlenmeyeceğini itiraf etti ve insanların evlenmeden de kolayca yaşayabileceğine inandığını belirtti. Wolfe'un ölümünden sonra, Kuzey Amerika'ya nişanlısı olduğu iddia edilen Katherine Lowther'in portresini içeren bir madalyon ile gittiği ve ölmeden bir gece önce madalyonu Üsteğmen John Jervis'e verdiği söyleyenilen bir şüpheli bir hikâyesi ortaya çıktı. Hikâye, Wolfe'un savaşta öleceğini önceden anladığını ve Jervis'in madalyonu sadakatle Lowther'e geri döndürdüğünü gösteriyor.
El Tatio Gayzeri

El Tatio Gayzeri
El Tatio kaynacı, Şili'nin Atacama Çölü'nde, San Pedro de Atacama köyüne 100 km mesafedeki kaynaç.
El Tatio deniz seviyesinden 4320 m yüksekliğinde olup, yeryüzünün en yüksek konumundaki kaynaçdır. Antofagasta Bölgesi diye adlandırılan bölgede, Atacama çölünün batısında bulunur. İsmini çok yakınında bulunan Cerro Tatio Volkan'ından alır.
Sıcak su kaynağının oluşturduğu buhar bulutları, özellikle sabahın soğuk saatlerinde bariz bir şekilde yükselirler. Hava yeterince soğuksa buhar 50 metreye kadar yükselir. Bu bölgeye buhar bulutlarını görmek için gidenler, saat sabaha karşı 3.30 civarı San Pedro de Atacama'dan yola çıkıp buharların oluştuğu en ideal saat olan 6.30 civarı buraya ulaşırlar. Sabah saatlerinde güneş yükseldikçe ısı arttığından buhar oluşumu azalır.