stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Elisabeth Frink
Seçilmiş eserleri

Bird (Kuş) (1952), Tate Modern Londra
Dead Hen (Ölü tavuk) (1957), Tate Modern
Bird Man V (Kuş adam IV) (1959, The Hepworth Wakefield
Warhorse in Walking Madonna (Yürüyen Meryem içinde savaş ati), Chatsworth House Chatsworth, İngiltere
Horse and Rider (At ve süvari) (1969), Cass Foundation Toronto Sculpture Park, Toronto
Shepherd and Sheep (Çoban ve koyun) (1975), Paternoster Square, Londra
Running Man (Koşan adam) (1976), Carnegie Museum of Art, Pittsburgh
Flying Men (Uçan adam), Odette Sculpture Park, Windsor, Ontario, Kanada
Running Men (Koşan adam) (1978), Yorkshire Sculpture Park
Dorset Martyrs (Dorset dinsel şehitleri), Dorchester 1982
Sitting Man (Oturan adam) (1986), Yorkshire Sculpture Park
Lying and Standing (Yatma ve ayakta durma) (1988), Yorkshire Sculpture Park
Desert Quartet (Çöl kuarteti) (1990), Liverpool Gardens, Worthing
Risen Christ (Mezardan Kalkan İsa) (1993), Liverpool Katedral, Liverpool
Resim galerisi

Risen Christ (Mezardan Kalkan İsa) Liverpool
Running Men (Koşan adam) Yorkshire Sculpture Park
Sitting Man (Oturan adam) Yorkshire Sculpture Park
Lying and Standing (Yatma ve ayakta durma) (1988)
Aristide Maillol

| Aristide Maillol |
| --- | --- |
Aristide Maillol Ressam:József Rippl-Rónai (1899)
Genel bilgiler
Doğum adı: Aristide Joseph Bonaventure Maillol
Doğum: 8 Aralik, 1861 Banyuls-sur-Mer, Pyrénées-Orientales, Fransa
Ölüm: 27 Eylul 1944 Banyuls-sur-Mer, Pyrénées-Orientales, Fransa
Uyruk: Fransız, Katalan asıllı
Alanı: Heykel, grafiker ve dokuma duvar halısı yapımcısı.

İmzası
 
Aristide Maillol (8 Aralık 1861; Banyuls-sur-Mer, Pyrénées-Orientales, Fransa - 27 Eylül 1944; Banyuls-sur-Mer, Pyrénées-Orientales, Fransa), Katalan asıllı Fransız heykeltıraş, grafiker ve dokuma duvar halısı yapımcısı.
Seçilmiş eserleri ve sergileyen mekân

La Méditerranée (Akdeniz), Savaş ölüleri anısına anıt. Banyuls
Savaş ölüleri anısına anıt Céret
Nymph With Flowers (Çiçeklerle bir su perisi), "Trammell Crow Center" Dallas, ABD
Savaş ölüleri anısına anit Elne
Trois Nymphes (Üç Su Perisi), (1930) Jardin des Tuileries, Paris
Baigneuse à la draperie (Elbiseli Yıkanan Kız) (1930) Jardin des Tuileries, Paris
Baigneuse se coiffant (Saç Yapan Yıkanan Kız), (1930) Jardin des Tuileries, Paris
Flore; (1910) Jardin des Tuileries, Paris
Île-de-France, (1921), Jardin des Tuileries, Paris
Jeune fille allongée (Uzanmış genç kız), (1921), Jardin des Tuileries, Paris
Pomone (1921), Jardin des Tuileries, Paris
Vénus, Place de la Loge Perpignan, Fransa
'Savaş ölüleri anısına anıt Port-Vendres
La Nuit (Gece) (1909) Schlossplatz, Stuttgart, Almanya
La Riviere (Nehir) (1940-1943) Talacker, Zurih, İsviçre
L'Air (Hava) (1939) Kröller-Müller Museum Heykel Parkı, Otterlo, Hollanda
La Riviere (Nehir) (1939-1943), Middelheim Heykel Açık Hava Müzesi, Anvers, Belçika
Île-de-France (1910-1921), The Metropolitan Museum of Art New York, ABD
La Méditerranée (Akdeniz)(1905/1927), Musée d'Orsay, Paris
Voorjaar  (1910-1912), Musée d'Orsay, Paris
Cézanne anıtı (1925), Musée d'Orsay, Paris
Danseres (yak, 1895), Musée d'Orsay, Paris
De begeerte (yak. 1907) Musée d'Orsay, Paris
Resim galerisi

La nuit (Gece)., 1902, Schlossplatz Stuttgart (Öffentlicher Platz).
Venus., La Montaña1936. Avustralya National Art Gallery  Heykel Parkı Sidney,
L'Aire (Hava) (1939)  Kröller-Müller Museum Heykel Parkı, Otterlo, Hollanda
La Riviere (Nehir) (1939). Bildbeschreibung: Kunsthalle, Hamburg
Cennetin Kraliçesi (antik)

Cennetin Kraliçesi, antik Akdeniz ve antik Yakın Doğu'da tapınılan bir dizi antik gökyüzü tanrıçasına verilen bir unvandır. Bu unvanla anıldığı bilinen tanrıçalar arasında İnanna, Anat, İsis, Nut, Astarte ve muhtemelen Aşera (Peygamber Yeremya tarafından) bulunur. Yunan-Roma döneminde Hera ve Juno da bu unvanı kullanmıştır. İbadet biçimleri ve içeriği çeşitli olmuştur.
İnanna

Ana madde: İnanna
İnanna, Sümerlerde aşk ve savaş tanrıçasıydı. İnsanların ve hayvanların çiftleşmesi ve doğurganlığı ile olan ilişkisine rağmen, İnanna bir ana tanrıça değildi ve nadiren doğumla ilişkilendirilmiştir. İnanna ayrıca yağmur ve fırtınalar ile Venüs gezegeni ile ilişkilendirilmiştir. Ammisaduqa'nın Venüs tableti, MÖ on yedinci yüzyılın ortalarında derlendiğine inanılır, tablette Venüs gezegeninden "gökyüzünün parlak kraliçesi" veya "Cennetin Parlak Kraliçesi" olarak söz edilir.
"Cennetin Kraliçesi" unvanı antik çağ boyunca birçok farklı tanrıça için kullanılmış olsa da bu unvanın en çok verildiği kişi İnanna'dır. Aslında, İnanna'nın adı yaygın olarak antik Sümercede kelimenin tam anlamıyla "Cennetin Kraliçesi" anlamına gelen Nin-anna'dan türetilmiştir ("hanımefendi" anlamına gelen NIN ile "gökyüzü" anlamına gelen AN kelimelerinden gelir. Çivi yazısı biçimindeki adı (Borger 2003 nr. 153, U+12239 𒈹), tarihsel olarak ikisinin birleşimi değildir. Birkaç efsanede İnanna, antik Sümer Ay tanrısı Nanna'nın kızı olarak tanımlanır. Diğer metinler ise sık sık Enki veya An'ın kızı olarak geçer. Bu belirsizlikler; bazı ilk Asurbilimcilerin İnanna'nın aslen bir Proto-Fırat tanrıçası olabileceğini, muhtemelen Hurri ana tanrıçası Hannahannah ile ilişkili olduğunu ve ancak son zamanlarda Sümer panteonuna kabul edildiğini öne sürmelerine yol açmıştır. Güney Irak'ta Sümerceden önce bir Proto-Fırat alt katmanı dilinin olduğu görüşü, modern Asurologlar tarafından geniş çapta kabul görmemektedir. Sümer'de İnanna, MÖ üçüncü binyılda "Cennetin Kraliçesi" olarak selamlanmıştır. Akad bölgesinden kuzeye kadar sonradan  İştar olarak kendisine ibadet edilmiştir. Sümerce yazılan İnanna'nın İnişi'nde, yeraltı dünyasının en uzaktaki kapılarında meydan okunduğunda şöyle cevap verir:
"Ben İnanna, Cennet Kraliçesi,

Doğu'ya gidiyorum."
İnanna kültü, Mezopotamya'da ve batıdaki Kenanlılar arasında iyice yerleşmiştir. F. F. Bruce, erkek tanrı olarak Venüs'ten Akadların dişi tanrıçası olan İştar'a dönüşümü anlatır. İştar, Tammuz, İnnini, Ma (Kapadokya), Mami, Dingir-Mah, Kibele, Agdistis, Pessinuntica ve İdaean Ana'yı büyük bir ana tanrıça kültüne bağlar.
Astarte

Yeremya'nın tapınmasına şiddetle karşı çıkan tanrıça, Cennetin Kraliçesi, muhtemelen Astarte olabilir. Astarte; Kuzeybatı Sami bölgelerinden bilindiği şekliyle, Mezopotamya metinlerinde tanrıça İştar ile isim, köken ve işlev bakımından aynı kökten gelen bir tanrıçanın adıdır. Başka bir çevirisi Ashtart idir; tanrıça için İbranice עשתרת (Ashtoreth), Ugaritçe 'ṯtrt (aynı zamanda' Aṯtart ya da 'Athtart), Akadca DAs-tar-tú (aynı zamanda Astartu) ve Etrüskçe Uni-Astre (Pyrgi tabletler ) gibi isimler de kullanılmıştır.
Bilim insanı Mark S. Smith'e göre Astarte, Bronz Çağı'ndaki Aşera'nın Demir Çağı'ndaki vücut bulma şekli olabilir.
Astarte; doğurganlık, cinsellik ve savaşla bağlantılı olmuştur. Sembolleri aslan, at, sfenks, güvercin ve Venüs gezegenini gösteren daire içinde bir yıldızdır. Resimli temsiller genellikle onu çıplak gösterir. Astarte, Yunanlar tarafından Afrodit adıyla kabul edilmiştir. Astarte'nin en büyük inanç merkezlerinden biri olan Kıbrıs adası, Afrodit'in en yaygın adı olan Cypris adını vermiştir. Antik İsrail'de Aşera'ya El'in eşi ve Yahuda'da Yahweh'in eşi ve Göklerin Kraliçesi olarak tapılırdı (İbraniler tanrıça için yapılan festivallerde küçük kekler pişirirlerdi).
İsis

İsis ilkin Mısır'da saygı görmüştür. Yunan tarihçi Herodot'a göre İsis, tüm Mısırlılar tarafından aynı şekilde tapılan tek tanrıçadır ve etkisi o noktada o kadar yaygın olmuştur ki Yunan Tanrıçası Demeter ile tamamen bağdaşmıştır. Mısır'ın Büyük İskender tarafından fethinden ve I. Ptolemaios tarafından başlatılan Mısır kültürünün Helenleştirilmesinden sonra, sonunda 'Cennetin Kraliçesi' olarak tanınmıştır. Lucius Apuleius, yarattığı karakterinin "Cennetin Kraliçesi"ne dua ettiği Golden Ass adlı romanının Kitap 11, Bölüm 47'de bunu doğrular. Tanrıça onun duasına yanıt verir ve kendisini hem Cennetin Kraliçesi hem de İsis olarak açıkça tanımladığı uzun bir monolog sunar.
"Sonra ağlayan bir yüz ifadesiyle, güçlü tanrıçaya şu duada bulundum: Ey mübarek Cennetin Kraliçesi..."
Eski Akad silindir mühür üzerinde Tanrıça İnanna, tek ayağını bir aslanın üzerinde dayarken kendisine saygısını göstermek için Ninshubur ayakta dururken betimlenmiştir, MÖ 2334-2154.
Astarte, Sayda'da bulunan bir Julia Maesa parasının arka tarafında, çatısı çıkıntılı dört kolu olan bir arabaya binerken tasvir edilmiştir.
Oğlunu emzirir bir şekilde betimlenen İsis heykeli
Pentium Dual-Core

Pentium D ile karıştırılmamalıdır.
| --- | --- |

Genel bilgiler
Üretim başlangıcı: 2006
Üretim durdurulma: 2009
Yaygın üretici(ler): Intel
Performans
Max. CPU saat hızı: 1.3 GHz ilâ 3.0 GHz
FSB hızları: 533 MHz ilâ 800 MHz
Mimari ve sınıflandırma
Teknoloji nodu: 65 n ilâ 45 nm
Mikromimari: Core
Komut seti: MMX, SSE, SSE2, SSE3, SSSE3, x86-64
Fiziksel özellikler
Çekirdekler: 2
Soket(ler): LGA 775 Socket M Socket P
Ürünler, modeller, varyantlar
Çekirdek ad(lar)ı: Yonah Merom-2M Allendale Wolfdale-3M
Pentium Dual-Core markası, Pentium'un yeni adı olarak, 2006'dan beri Intel'in ana x86 mimarisi mikroişlemciler için kullanılmaktadır. İşlemciler mobil veya masaüstü bilgisayarlara yönelik 32-bit Yonah veya 64-bit Merom-2M, Allendale ve Wolfdale-3M çekirdek mikromimarilerine dayanmaktadır. Belirli bir saat frekansı özellikleri, fiyat ve performans açısından, Pentium Dual-Core işlemciler Celeron’dan yukarıda ama Intel'in ürün gamında Core ve Core 2 işlemcilerin altına yerleştirilmiştir. Bu düşük bir fiyata en iyi performans sunabilen Pentium Dual-Core, ayrıca overclock için çok popüler bir seçimdi.
2006 yılında Intel,Conroe-L mikromimariye sahip tek çekirdekli bir işlemci için plan yaptı. ancak önbellek mikrati  1 MB olarak kalınca düşük maliyetli Core mikro işlemcilere bir takma ad olarak, piyasaya sunuldu, böylece Celeron işlemciler ile Core ve Core 2 Duo işlemciler arasında maliyet performans değeri ortanca olan bir sınıf olarak üretilmeye başlandı.
Dalalet

"Sapkın" buraya yönlendirilmektedir. Aynı adlı film için Sapkın (film) sayfasına bakınız.
Viyana'da Loyola'lı Aziz Ignatius'u bir kafiri ayaklar altına alırken tasvir eden bir heykel
Dalalet veya sapkınlık, yerleşik inanç veya geleneklerle, özellikle de bir kilise veya dini örgütün kabul edilen inançlarıyla güçlü bir şekilde çelişen herhangi bir inanç veya teoridir. Terim genellikle önemli dini öğretilerin ihlaline atıfta bulunmak için kullanılır, ancak genel kabul gören herhangi bir fikre şiddetle karşı çıkan görüşler için de kullanılır. Sapkın, bu görüşün savunucusudur.
Terim özellikle Hristiyanlık, Yahudilik ve İslam'a atıfta bulunmak için kullanılır. Bazı tarihsel Hristiyan, Müslüman ve Yahudi kültürlerinde, diğerlerinin yanı sıra, sapkın sayılan fikirlerin savunulması, aforozdan ölüm cezasına kadar değişen bir yelpazede kınama ile karşılanmış veya halen karşılanmaktadır.
Sapkınlık, (mevcudun farklı bir yorumu olarak) kişinin dininden, ilkelerinden veya amacından açıkça vazgeçmesi olan irtidattan, ve Tanrı ya da kutsal şeylerle ilgili saygısız söz ya da eylem olan küfürdenayrı ele alınır.
Hristiyanlıkta

Tertullian (yak y. AD 155–240), Hristiyanlıkta sapkınlığa en çok ilham verenlerin " İsa'nın Mesih olmadığına dair inançlarıyla" Yahudiler olduğunu ima eder.
2. yüzyılda Irenaeus Contra Haereses (Sapkınlıklara Karşı) broşüründe, Hristiyan cemaatin rakiplerinin  itibarını sarsmak için onları sapkın, kendi inanç ve doktrinlerini ortodoksi olarak tanımladı (Grekçe: ὀρθός, ortos, "düz" veya "doğru" + Grekçe: δόξα, doxa, "inanç").
Terimin yasal bağlamda bilinen ilk kullanımı, MS 380'de, Hristiyanlığı Roma İmparatorluğu'nun devlet kilisesi yapan I. Theodosius'un Selanik Fermanı ile olmuştur. Bu fermanın yayınlanmasından önce, Kilise'nin "sapkınlık" olarak algıladığı şeye karşı koymak için herhangi bir yasal mekanizmaya devlet desteği yoktu. Bu fermanla, devlet ve Kilise'nin otoritesi bir şekilde örtüşüyordu. Kilise ve devlet arasındaki bu bulanıklığın sonuçlarından biri, devletin yasal uygulama yetkilerinin kilise yetkilileriyle paylaşılmasıydı. Kilise'nin otoritesinin bu şekilde güçlendirilmesi, kilise liderlerine, kilisenin sapkın olduğunu düşündükleri kişilere fiilen ölüm cezası verme yetkisi verdi.
7. yüzyıl Concerning Heresy metninde Şamlı Aziz John, İslam'ı "İsmaililerin Kristolojik sapkınlığı" olarak  adlandırdı (bkz . Muhammed hakkındaki ortaçağ Hristiyan görüşleri). 20. yüzyıla kadar Hristiyan çevrelerde bu pozisyon popülerliğini sürdürdü.
Michael Servetus, Hristiyan Kutsal Üçleme doktrinini reddettiği için hem Reform Kilisesi hem de Katolik Kilisesi tarafından kafir ilan edildi. Katolik Kilisesi tarafından idam edilen bilinen son kafir, 1826'da İspanyol öğretmen Cayetano Ripoll'du. Çeşitli "dini otoritelerin" yetkisi altında sapkın olarak idam edilen kişilerin sayısı bilinmemektedir.
Hristiyanlıkta > Katoliklikte

Galileo Galilei, sapkınlık nedeniyle Engizisyon önüne çıkarıldı, ancak görüşlerinden vazgeçti ve hayatının geri kalanı için ev hapsine mahkûm edildi. Galileo'nun "sapkınlıktan şiddetle şüphelenildiği", yani Güneş'in evrenin merkezinde hareketsiz durduğu ve Dünya'nın merkezde olmadığı ve hareket ettiği şekilde bir görüşe sahip olabileceği ve savunabileceği tespit edildi. Kutsal Yazılara aykırı ilan edildikten sonra bu görüşlerden "tövbe etmesi, lanetlemesi ve nefret etmesi" gerekiyordu.
Papa I. Gregory, yazılarının çoğunda Yahudiliği ve Yahudi halkını Mesih'in düşmanları olarak damgaladı: " Kutsal Ruh dünyayı ne kadar çok doldurursa, Yahudilerin ruhlarına o kadar sapkın bir nefret hakim olur." Tüm sapkınlıkları "Yahudi" olarak etiketledi ve Yahudiliğin "[Katolikleri kirleteceğini ve] onları kutsal olmayan bir baştan çıkarmayla aldatacağını" iddia etti.
Hristiyanlıkta > Doğu Ortodoksluğu

Doğu Ortodoks Hristiyanlığında sapkınlık en çok ilk yedi Ekümenik Konsey tarafından sapkın ilan edilen inançlarla ilgilidir. Büyük Bölünme ve Protestan Reformundan bu yana, çeşitli Hristiyan kiliseleri de bu kavramı, kiliselerin sapkın saydığı birey ve gruplara karşı kullandı.
Doğu Ortodoks Kilisesi, Arianizm, Gnostisizm, Origenizm, Montanizm, Musevilik, Markionizm, Docetizm, Evlat Edinmecilik, Nasturiizm, Monofizitizm, Monotelitizm ve İkonoklazm gibi inanç guruplarını sapkınlık görür.
İslâm

Orta Çağ'dan başlayarak Müslümanlar, sapkınlara ve İslam'a düşman olanlara zındık ve suçlama ölümle cezalandırıldı.
Osmanlı Padişahı Yavuz, Şii Kızılbaşları kafir olarak görüyordu. Genel olarak Şiiler, özellikle Endonezya, Suudi Arabistan ve Türkiye'deki Sünni Müslümanlar tarafından sapkın olarak kabul edildi.
Babür İmparatoru Aurangzeb'e göre Sihler heretikti.
Bazı günümüzde de sapkınlık ölümle cezalandırılan bir suç olmaya devam ediyor. Bir örnek, İran hükûmeti tarafından yayınlanan ve yazıları sapkın ilan edilen yazar Salman Rüşdi'nin öldürülmesinde başarılı olan herkese önemli bir ödül sunan 1989 fetvasıdır. Dahası, Bahai Dini, İran'da Bahailere yönelik sistematik zulümle İslami bir sapkınlık olarak kabul edilir.
Din dışı kullanımı

Terimin diğer bağlamlarda kullanımının aşağılayıcı imaları yoktur ve hatta yeniliğin hoş karşılandığı alanlarda, statüko ile uyuşmayan herhangi bir uygulama ve bilgi dalındaki fikirlere işaret eder. (Heterodoksi)
Bilim adamı/yazar Isaac Asimov, dinsel, politik, sosyoekonomik ve bilimsel sapkınlıklardan bahsederek sapkınlığı bir soyutlama olarak değerlendirdi. Bilimsel heretikleri bilimsel topluluk içinden olanlar ve dışarıdan gelenler olarak ikiye ayırdı. Asimov, bilim ortodoksisinin kendisini endoheretiklere karşı iyi bir şekilde savunduğu, ancak ekzoheretiklere karşı neredeyse güçsüz olduğu sonucuna vardı. Ayrıca örneklerle bilimsel sapkınlığın defalarca ortodoksi haline geldiğini kabul etti.
Paleontolog Robert T. Bakker, dinozorlarla ilgili ana akım görüşünü bir dogma olarak ele aldı ve bulgularını The Dinosaur Heresies adıyla yayınladı:
Dinozor paleontologlarına büyük saygım var. Ancak ortalama olarak, son elli yılda bu alan dinozor ortodoksisini yeterince ciddi test etmedi.
Yazarın çizimleri, dinozorları geleneksel uyuşukluk algısının aksine çok aktif pozlarda gösteriyor.
Bilimsel kredisi olmayan ve bilimsel dergilerde yayın yapmayan Immanuel Velikovsky yakın tarihli bir bilimsel ekzoheretik örneğidir. Çalışmalarının ayrıntıları bilimsel olarak gözden düşmüş olsa da, katastrofi ve sıçramalı evrim (kesintili denge) kavramları son yıllarda kabul görmüştür.
Sapkınlık terimi siyaset teorisi bağlamında da metaforik olarak kullanılmaktadır. Bu, hem kişinin görüşleri ile ana akım arasındaki farka hem de kişinin bu görüşleri ileri sürmedeki cesaretine işaret eder.
Alman Katolik rahibi Martin Luther, 1520'de Papa X. Leo tarafından papalık fetvası Decet Romanum Pontificem ile heretik olarak aforoz edildi. Papalık kararnamesi bugüne dek iptal edilmedi.
1545'te Mérindol Valdocularının katliamı.
Cristiano Banti'nin 1857 tarihli Galileo adlı tablosu Roma Engizisyonu ile karşı karşıya.
Mehdiana Sahib : Bir Sih olan Bhai Dayala'nın 1675'te Hindistan, Chandni Chowk'ta Babürler tarafından Öldürülmesi
Turing Ödülü

| ACM Turing Ödülü |
| --- | --- |
Stephen Kettle tarafından yapılan Alan Turing heykeli (Bletchley Park, İngiltere)
Açıklama: Bilgisayar bilimine yapılan önemli katkılar
Dağıtan: Association for Computing Machinery (ACM)
Tarih: 1966 (59 yıl önce) (1966)
Ülke: Amerika Birleşik Devletleri
Kazanç: $1.000.000
Son verildiği yıl: Avi Wigderson (2023)
Resmî sitesi: amturing.acm.org
ACM A.M. Turing Ödülü, modern bilgisayar biliminin kurucularından sayılan Alan Turing anısına, 1966'dan beri her yıl Association for Computing Machinery (ACM) tarafından bilişim dünyasına katkıda bulunanlara verilen bir ödüldür. Ödüle değer görülen katkılarda "kalıcı olma ve bilgisayar bilimi dünyasına önemli bir etki yapma" koşulu aranmaktadır. Bilişim konulu en önemli ödül olduğu düşünülen Turing Ödülü bilgisayar dünyasının Nobel Ödülü olarak da anılmaktadır.
Ödül, adını Manchester Üniversitesi'nde reader olarak çalışan Britanyalı matematikçi ve yazar Alan Turing'den almıştır. Alan Turing teorik bilgisayar bilimi ve yapay zekanın kurucusu olarak kabul edilmektedir. Her yıl ACM Awards Banquet'te sahibini bulan Turing Ödülü'ne değer görülen araştırmacılar ACM konferanslarına konuşmacı olarak katılma hakkını da elde etmektedirler.
Turing Ödülü 2003 yılına değin $25.000 maddi desteği içermiştir. Para ödülü 2003 yılında $100.000, 2007-2013 yılları arasında ise $250.000 olmuş ve Intel ile Google tarafından sağlanmıştır. 2014'te ise para ödülü $1 milyona çıkarılmış ve Google tarafından karşılanmaya başlamıştır.
50 yılı aşkın tarihinde ilk ödül 1966 yılında Carnegie Mellon Üniversitesi'nden Alan Perlis tarafından alınırken 2006 yılında IBM'den Frances E. Allen bu ödülü kazanan ilk kadın olmuştur. 1975 yılında ise ödül ilk kez birden çok araştırmacıya (yapay zekâ konulu araştırmaları için Allen Newell ve Herbert Simon'a) verilmiştir.
Ödül sahipleri > Millete göre

Turing Ödülü sahiplerinin ülkelere göre dağılımı aşağıdaki tabloda gösterilmektedir. Çift vatandaşlık sahibi kişiler için, ait oldukları ülkelere 1'er puan eklenmiştir.
| Millet | Ödül sayısı |
| --- | --- |
 ABD: 51
 Birleşik Krallık: 8
 Kanada: 6
 İsrail: 5
 Norveç: 2
 Hollanda: 1
  İsviçre: 1
 Letonya: 1
 Venezuela: 1
 Çin: 1
 Danimarka: 1
 Yunanistan: 1
 İtalya: 1
 Fransa: 1
Gazi Üniversitesi Mimarlık Fakültesi

Gazi Üniversitesi Mimarlık Fakültesi 1966 yılında kurulan Zafer Mühendislik ve Mimarlık Özel Koleji ve 1967'de kurulan Yükseliş Koleji Özel Mimarlık Okulunun 1972 yılında birleştirilmesi ve Ankara Devlet Mühendislik Mimarlık Akademisi adını alması ve bu Akademinin 1982 yılında Gazi Üniversitesine bağlanması ile Gazi Üniversitesi Mühendislik-Mimarlık Fakültesi olarak kurulmuştur. 3 Ekim 2009 tarihinde Gazi Üniversitesi Senatosu Tarafında alınan kararla Mühendislik ve Mimarlık Fakültesi iki ayrı fakülte haline getirilmiştir. Fakülte Gazi Üniversitesi Maltepe Kampüsünde 83000 m² büyüklüğünde bir alan üzerinde kurulmuştur. Fakülte bünyesinde 12 amfi, 25 derslik, 44 laboratuvar, 10 seminer salonu bulunmaktadır. Ayrıca söyleşi ve tiyatro etkinliklerinin yapıldığı 400 kişilik 2 konferans salonu ile bir sergi salonundan oluşan bir Kongre Merkezi vardır. Fakültenin Gazi Üniversitesi Merkez Kütüphanesi haricinde 20000 kitap, 44'ü yabancı olmak üzere 145 süreli yayın ve 996 yüksek lisans ve doktora tezi bulunan Mühendislik Mimarlık Fakültesi Kütüphanesi de bulunmaktadır.
Fakülte Bölümleri

Endüstri Ürünleri Tasarımı
Mimarlık
Şehir ve Bölge Planlama
Fakülte Yönetimi

Dekan: Prof. Dr. CEMİLE NAKIŞ KARAMAĞARALI
Dekan Yardımcısı: Prof. Dr. Z.Gediz URAK
Dekan Yardımcısı: Doç.Dr. Bilge ARMATLI KÖROĞLU'
Dergiler

Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi
Leopold Kronecker

| Leopold Kronecker |
| --- | --- |
1865'te Leopold Kronecker
Doğum: 7 Aralık 1823(1823-12-07) Liegnitz, Province of Silesia, Prusya
Ölüm: 29 Aralık 1891 (68 yaşında) Berlin, Alman İmparatorluğu
Defin yeri: Alter St.-Matthäus-Kirchhof Berlin 52°29′25″K 13°22′1″D﻿ / ﻿52.49028°K 13.36694°D﻿ / 52.49028; 13.36694
Milliyet: Prusyalı
Vatandaşlık: Prusya Krallığı
Eğitim:  Bonn Üniversitesi (1843)  Berlin Humboldt Üniversitesi (1841-1843)  Wrocław Üniversitesi(1843-1844) 
Mezun olduğu okul(lar): Universität Berlin
Tanınma nedeni:  Kronecker deltası  Kronecker sembolü  Kronecker çarpımı  Kronecker–Weber teoremi  Kronecker teoremi  Kronecker lemması  Kronecker limit formülü  Kronecker kongrüansı  Kronecker yöntemi  Kronecker ikamesi  Eisenstein-Kronecker sayıları 

Kariyeri
Dalı: Matematik, Sayı teorisi
Çalıştığı kurum: Berlin Humboldt Üniversitesi
Tez: De unitatibus complexis (1845)
Doktoradanışmanı:  Johann Encke (1. danışman)  Peter Gustav Lejeune Dirichlet (2. danışman) 
Doktora öğrencileri:  Kurt Hensel (1884)  Adolf Kneser (1884)  Ernst Kötter (1884)  Mathias Lerch (1885)  Franz Mertens (1865)  Jules Molk (1884)  Ludwig Schlesinger (1887)  Paul Stäckel (1885)  Leopold Gegenbauer (1875)  Richard Gottfried Karl Müller (1884)  Karl Färber (1889)  Ernst Vorsteher (1890) 
Diğer önemli öğrencileri: Dmitry Selivanov, Edmund Husserl
 

Leopold Kronecker (Almanca telaffuz: [ˈkʁoːnɛkɐ]; 7 Aralık 1823 - 29 Aralık 1891) sayı teorisi, cebir ve mantık üzerine çalışan bir Alman matematikçiydi. Georg Cantor'un küme teorisi üzerine çalışmalarını eleştirdi ve Weber (1893) tarafından "Almanca: Die ganzen Zahlen hat der liebe Gott gemacht, alles andere ist Menschenwerk (Tam sayıları Tanrı yarattı, diğer her şey insanın işidir)" söylemiyle alıntılandı. Kronecker, Ernst Kummer'in öğrencisi ve ömür boyu arkadaşıydı.
1841 yılında Berlin Üniversitesine girerek Dirichlet ve Steiner gibi matematikçilerden öğrenim almıştır. Doktorasını 1845 yılında yine Berlin Üniversitesi'nde sayılar teorisinde kompleks birimler üzerinde yapmıştır.
Geliştirdiği finitizm anlayışı Kroneker'i, matematiğin temelleri arasında yer alan sezgicilik akımının öncülerinden biri yapmıştır.