Kızıl Ordu
Tarihi > Rus İç Savaşı yılları

Rus İç Savaşı (1917-1923) üç döneme ayrılabilir:
Ekim 1917 - Kasım 1918, Ekim Devrimi'nden I. Dünya Savaşı ateşkesine kadar. Bolşevik hükûmetinin Kasım 1917'de geleneksel Kazak topraklarını kamulaştırması, General Aleksey Kaledin'in Gönüllü Ordusu'nun Don Nehri bölgesinde ayaklanmasına neden oldu. Mart 1918 tarihli Brest-Litovsk Antlaşması Rus iç siyasetini daha da kötüleştirdi. Genel durum, on iki yabancı ülkenin Bolşevik karşıtı milisleri desteklediği Rus İç Savaşı'na Müttefiklerin doğrudan müdahalesini izledi. Diğerlerinin yanı sıra Çekoslovak Lejyonu, Polonya 5. Tüfek Tümeni ve Bolşevik yanlısı Kızıl Letonyalı Tüfekçiler'in de katıldığı bir dizi çatışma yaşandı.
Ocak 1919 - Kasım 1919, Beyaz orduların ilerleyişi ve geri çekilişi. Başlangıçta Beyaz ordular başarılı bir şekilde ilerledi, General Anton Denikinkomutasında güneyden; Amiral Aleksandr Kolçak komutasında doğudan; ve General Nikolay Yudeniç komutasında kuzeybatıdan. Beyazlar Kızıl Ordu'yu her cephede geri püskürttü. Leon Troçki yeniden toparlandı ve karşı saldırıya geçti. Kızıl Ordu Haziran ayında Amiral Kolçak'ın ordusunu, Ekim ayında da General Denikin ve General Yudeniç'in ordularını püskürttü. Kasım ayı ortalarında Beyaz orduların hepsi neredeyse tamamen tükenmişti. Ocak 1920'de Budenny'nin Birinci Süvari Ordusu Rostov-on-Don'a girdi.
1919'dan 1923'e kadar, kalan çatışmalar iki yıl daha çatışma devam etti ve Beyaz kuvvetlerin kalıntıları 1923'te Rus Uzak Doğu'da kaldı.
İç savaş başladığında Kızıl Ordu 299 piyade alayından oluşuyordu. İç savaş, Lenin'in Rus Kurucu Meclisini feshetmesi (5-6 Ocak 1918) ve Sovyet hükûmetinin Brest-Litovsk Antlaşmasını (3 Mart 1918) imzalayarak Rusya'yı Birinci Dünya Savaşından çıkarmasının ardından şiddetlendi. Uluslararası yükümlülüklerinden kurtulan Kızıl Ordu, aralarında Nestor Mahno liderliğindeki Ukrayna Devrimci İsyan Ordusu, Beyaz karşıtı ve Kırmızı Yeşil karşıtı ordular, mağlup Geçici Hükûmeti yeniden kurma çabaları, monarşistler, ama esas olarak birkaç farklı anti-sosyalist askeri konfederasyonun Beyaz Hareketi'nin de bulunduğu çeşitli Bolşevik karşıtı güçlere karşı bir iç savaşla karşı karşıya kaldı. "Kızıl Ordu Günü", 23 Şubat 1918, iki yönlü tarihsel öneme sahiptir. Zorunlu askerliğin ilk günü (Petrograd ve Moskova'da) ve işgalci Alman İmparatorluk Ordusuna karşı savaşın ilk günüdür.
Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti tarafından kontrol edilen Kızıl Ordu, bağımsızlık hareketlerine karşı da eski Rus İmparatorluğu'nun yeni bağımsız devletlerini işgal ve ilhak etti. Bu kapsamda Ocak-Şubat 1918, Ocak-Şubat 1919 ve Mayıs-Ekim 1920'de Ukrayna Halk Cumhuriyeti ordusuna karşı üç askerî harekât düzenlendi. Fethedilen uluslar daha sonra Sovyetler Birliği'ne dahil edildi.
Haziran 1918'de Leon Troçki Kızıl Ordu üzerindeki işçi denetimini kaldırarak subayların seçimini geleneksel ordu hiyerarşisiyle değiştirdi ve muhalefeti ölüm cezasıyla cezalandırdı. Eş zamanlı olarak Troçki, eski Rus İmparatorluk Ordusu'ndan askeri danışman (voenspetsy) olarak istihdam edilen subayların toplu alımını gerçekleştirdi. Bu girişimin bir sonucu olarak, 1918'de subayların %75'i eski çarlık yanlısıydı. Ağustos 1920 ortalarında Kızıl Ordu'nun eski Çarlık personeli 48.000 subay, 10.300 yönetici ve 214.000 astsubaydan oluşuyordu. İç savaş 1922'de sona erdiğinde, Kızıl Ordu'nun tümen ve kolordu komutanlarının %83'ünü eski Çarlık yanlıları oluşturuyordu.
Eylül 1918'de Bolşevik milisler, Cumhuriyet Devrimci Askeri Konseyi'nin İlk başkan Troçki, ilk başkomutan ise Letonyalı Tüfekçilerden Jukums Vācietis'ti; Temmuz 1919'da onun yerine Sergey Kamenev geçti. Kısa süre sonra Troçki, Kızıl Ordu komutanlarına siyasi ve askeri istihbarat sağlamak üzere GRU'yu (askeri istihbarat) kurdu. Troçki Kızıl Ordu'yu ilk Kızıl Muhafız örgütü ve Kızıl Muhafız milisleri ile Çeka gizli polisinden oluşan çekirdek bir askerle kurdu.[24] Zorunlu askerlik Haziran 1918'de başladı ve buna karşı muhalefet şiddetle bastırıldı. Çok etnikli ve çok kültürlü Kızıl Ordu askerlerini kontrol etmek için Çeka, anti-komünistleri, asker kaçaklarını ve "devlet düşmanlarını" bastıran özel cezalandırıcı tugaylar işletti.
Kızıl Ordu, Dungan Magaza Masanchi komutasındaki Dungan Süvari Alayı gibi etnik azınlıklar için özel alaylar kullandı. Ayrıca 1919'dan 1925'e kadar Bolşevik Parti odaklı silahlı gönüllü birlikler olan Özel Amaçlı Kuvvetler ile işbirliği yaptı.
"Teşvik, örgütlenme ve misilleme" sloganı, Kızıl Ordu'nun taktik ve stratejik başarısını sağlamaya yardımcı olan disiplin ve motivasyonu ifade ediyordu. Seferde, Çeka'ya bağlı özel cezalandırma tugayları asker kaçakları ve tembeller için askeri mahkemeler kuruyor ve infazlar gerçekleştiriyordu. Komiser Yan Karlovich Berzin komutasındaki tugaylar, teslim olmaya zorlamak için asker kaçaklarının köylerinden rehineler alıyordu, geri dönenlerin onda biri infaz ediliyordu. Aynı taktikle Kızıl Ordu tarafından kontrol edilen bölgelerdeki köylü isyanları da bastırıldı, bunların en büyüğü Tambov Ayaklanması'ydı. Sovyetler, Kızıl Ordu'daki çeşitli siyasi, etnik ve ulusal grupların sadakatini tugay ve alay seviyelerinde görevlendirilen siyasi komiserler aracılığıyla sağladı. Komiserler aynı zamanda komutanların siyasi yanlışlıklarını gözetlemekle de görevliydi. Ağustos 1918'de Troçki, General Mihail Tuhaçevski'ye siyasi olarak güvenilmez Kızıl Ordu birliklerinin arkasına engelleme birlikleri yerleştirme ve izinsiz geri çekilenleri vurma yetkisi verdi. 1942'de, Büyük Vatanseverlik Savaşı (1941-1945) sırasında Joseph Stalin 227 sayılı emirle engelleme politikasını ve ceza taburlarını yeniden uygulamaya koydu.