stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Pontus
Tarih > Pontus Cumhuriyeti

Pontus Cumhuriyeti (Yunanca: Δημοκρατία του Πόντου, Dimoktratiya Tu Pontu), Karadeniz'in güney kıyısında kurulması önerilmiş bir Pontus Rum devletidir. Kapsadığı toprakların günümüz Türkiye'sinin Karadeniz Bölgesi'ni barındırması düşünülmekteydi. Bu devletin kurulması 1919'daki Paris Barış Konferansı'nda önerilmiş fakat Elefteryos Venizelos bölgedeki Ermenilerle Wilson Prensipleri açısından çatışmaya düşmemek ve bölgenin istikrarsızlığı nedeniyle çekincesini belirtmiştir. Devletin varlığı söz konusu olmamış ve bölgedeki Pontus Rumları kırıma uğramıştır. 1922 yılından sonra da "nüfus mübadelesi" adıyla Yunan devleti ile karşılıklı devlet meselesi olarak kabul edilmiştir.
Tarih > Günümüz

Ana madde: Karadeniz Bölgesi
Bu bölgeyi de kapsayan ve 22 ilden oluşan Karadeniz Bölgesi, Türkiye'nin coğrafi bölgelerinden birisidir.
Din

Yeni Ahit'te tekrarla belirtildiği üzere, Pontus yerlileri ilk Hristiyan topluluklarından biridir. Elçilerin İşleri 2:9'da Hamsin Yortusu'nda bu toplulukların Kudüs'te bulunduğundan bahseder. Elçilerin İşleri 18:2'de Korint'te, Pontuslu Yahudi bir çadırcı olan ve karısı Priskilla ile bir çadırda yaşayan Akuila'dan ve Hristiyan oluşlarından bahseder. 1. Petrus 1:1'de Havari Petrus, mektubunda Pontuslulardan "seçilmişler" olarak bahsetmektedir.
Birinci İznik Konsili döneminde, Trabzon'un kendi piskoposu bulunmaktaydı. Trabzon Piskoposu, Poti Metropoliti'ne tabiydi. 9. yüzyılda Trabzon, Lazika'nın Metropolitliği konumuna geldi.
Tanınmış Pontuslular

Sinoplu Diyojen (MÖ 408-323 civarı), Kinik felsefenin kurucularından, Sinoplu Grek felsefecisi.
Strabon (MÖ 64 - MS 24 civarı), Amasyalı Grek tarihçi, coğrafyacı ve filozofu.
Pontus Bölgesi.
Ksenofon'un Anabasis'inde Trabzon'dan denize inen 10,000 Grek.

Bernard Granville Baker, 1901
VI. Mitridates
Roma'ya bağlı Pontus Krallığı (Kolhis ile birlik halinde). MS 50 dolayları.
Dioecesis Pontica ve kısımları, MS 400 civarı.
Trabzon Kalesi
Yabancı Kaynaklarda 1914 Nüfus Sayımı İstatistiği(Bölgelerdeki Rum nüfusunun dağılımı mavi renkle gösterilmektedir.)
Ermenistan Demokratik Cumhuriyeti delegasyonunun 1919 Paris Barış Konferansına sunduğu "Birleşik Ermenistan" haritasında Pontus bölgesi de içindedir.
Diyajenez

Tortul kayaç
Kosta Rika'nın Orosí kenti yakınlarında yer alan sedimanter bir kayaç yüzleği
Genel anlamı “İki kök” olan Diyagenez, kaya oluşumu sırasında veya sonrasında tortuların veya mevcut tortul kayaçların başkalaşmış kayaçların oluşumu için gerekli olandan daha az sıcaklık ve basınçta farklı bir tortul kayaca dönüşmesidir. Hava etkisiyle alakalı değişiklikler içermez. İlk tortu tabakasından, taşlamadan sonra tortu tarafından geçirilen herhangi kimyasal, fiziksel veya biyolojik değişikliklerdir. Yüzey değişimi (Hava Etkisi) ve başkalaşma bu sürecin dışında kalır. Bu değişiklikler nispeten düşük sıcaklık ve basınçlarda olur ve kayanın mineralojisinde ve özelliğinde değişiklikler ile sonuçlanır. Kaya oluşumu ve başkalaşım arasında kesin bir sınır yoktur ama ikincisi birincisinden daha yüksek sıcaklık ve basınçlarda meydana gelir. Hidrotermal çözümler, meteorik yer altı suyu, geçirgenlik, gözeneklilik, çözünürlük ve zaman etkileyici faktörler. 
Tortulaşma sonrası tortullar, üst üste olan tortu tabakalarının altına gömülür gibi sıkılaştırılır ve çözeltiden oluşan mineraller ile güçlendirilirler. Kayaç tanecikleri, kaya parçaları ve fosiller, kaya oluşumu sırasında diğer mineraller tarafından yenileriyle değiştirilebilirler. Gözeneklilik, kaya oluşumu sırasında dolomitizasyon ve minerallerin çözünmesi gibi nadir durumlar haricinde genellikle azalır. 
Kayalardaki oluşum çalışması, geçirdikleri jeolojik tarihi ve dolaşım halinde oldukları değişken türlerini anlayabilmek için kullanılır. Ticari bir bakış açısıyla bu tür çalışmalar, ekonomik olarak uygulanabilir olan çeşitli minerallerin ve hidrokarbon tortuların bulunması olasılığının hesaplanmasına yardımcı olur. 
Kaya oluşumu işlemi ayrıca kemik dokusu incelemesi için de önemlidir.
Kaya Oluşumunun Antropoloji ve Paleontolojideki Rolü

Kaya oluşumu terimi kapsamlı olarak jeolojide kullanılır ama bu terim iskeletsel (biyolojik) materyalde yer alan değişim ve başkalaşmayı tanımlamak adına antropoloji, paleontoloji ve arkeoloji alanına da sızmıştır. Özellikle kaya oluşumu, giderek artan fiziksel, kimyasal ve fiziksel çevredir; bu süreçler, muhafaza ve tatbikat bakımından organik maddenin asıl kimyasal ve yapısal özelliğini değiştirir ve kesin sonunu yönlendirir. Kaya oluşumunun gömülmüş lokal yerlerin yanı sıra kaplama toprağın ve kemiğin mineralojik ve temel oluşumundan başlayarak arkeolojik ve fosil kemik üzerindeki potansiyel etkisini hesaplamak için, birçok faktörün göz önüne alınması gerekli. (Jeoloji, klimatoloji, yer altı) 
Kemiğin üçte bir organik (başlıca protein kolajeni) ve üçte iki mineral (çoğunlukla hidroksiapatit oluşumundaki kalsiyum fosfat) içeren karma yapılışı, kaya oluşumunu daha karışık bir hale getirir. Değişim, moleküler kayıp ve yer değişimden kristalitin yeniden yapılanması, gözeneklilik, mikro yapısal değişikliklere, eksiksiz bütünün ayrışmasına kadar birçok durumda oluşur. 
Kemik oluşumunun 3 genel yolu tespit edilmiştir;
Organik evrenin kimyasal bozulması
Mineral evrenin kimyasal bozulması
Bileşimin (mikro) biyolojik saldırısı
1.	Kolajenin çözünmesi zamana, sıcaklığa ve çevresel ph'a bağlıdır. Yüksek sıcaklıklarda kolajen kaybının oranı hızlanır ve en uç ph kolajen yükselmesine ve artan hidrolize yol açabilir. Kolajen kaybı sırasındaki kemiklerin gözenekliliğindeki artış sebebiyle kemik hidrolitik hidroksiapatitin amino asitler için yakınlığı ile birlikte iç ve dış kaynak kökenli yüklenmiş çeşitlerine yerleştiği yerlerdesızmaya duyarlı hale gelir.
2.	Hidrolitik aktivite kolajeni hızlanmış kimyasal ve biyolojik bozulmaya maruz bırakanmineral evre dönüşümünde anahtar bir rol oynar. Kimyasal değişimler kristalliği etkiler. F− or CO3 çıkışı gibi kimyasal değişim teknikleri, harici materyali yerine koyma işleminin birleşmesi için izin verilen hidroksiapatitin çözüldüğü ve yeniden çöktürüldüğü yerlerde yeniden kristalleşmeye neden olabilir.
3.	Bir birey defnedildiğinde, mikrobik saldırı, en genel kemik bozulması tekniği çabucak oluşur. Bu evre sırasında birçok kemik kolajeni kaybolur ve gözeneklilik artar. Düşük ph'ın sebep olduğu mineral evrenin erimesi, ekstraselüler mikrobik enzimler ve mikrobik saldırılar tarafından kolejene geçişi sağlar.
Hidrokarbon Denetiminde Kaya Oluşumunun Rolü

Tortullaşma süresinde bir hayvan veya bitki gömüldüğünde, bileşen organik moleküller (lipidler, proteinler, karbonhidratlar ve lignin-humik bileşenler) ısı ve basınçtaki yükselme nedeniyle bozulurlar. Bu dönüşüm ilk olarak definin birkaç yüz metresinde meydana gelir ve iki ana bileşkenin oluşumuyla sonuçlanır; kerogenler ve bitümler. Hidrokarbonların bu kerogenlerin termal değişimiyle oluştuğu genel olarak kabul edilir (biyojenik teori). Böylelikle belli şartlarda (genellikle sıcaklık bağımlı) kerogenler, parçalanma ya da kakojenez olarak bilinen kimyasal bir süreçte hidrokarbonları oluşturmak için bozulur. 
Deneysel verinin baz alındığı kinetik bir model, kaya oluşumunun başlıca dönüşümünün çoğunu ele geçirir, çözünme-çökelme tekniğine model olması için geçirgen bir ortamda matematiksel bir ortam. Bu modeller üzerinde yoğun olarak çalışıldı ve gerçek jeolojik uygulamalarda kullanıldı. 
Kaya oluşumu, hidro karbon ve kömür oluşumu baz alınarak bölünür; eadiyojenez (erken), mezodiyajenez (orta) ve telodiyajenez (geç). Erken veya eadiyojenez süreçte, şistler boşluk suyunu kaybeder, düşük ihtimalle hidrokarbonlar oluşur ve kömür lingit ve sübbitümlü arasında değişkenlik gösterir. Mezodiyajenez sürecinde, kil minerallerinin dehidrasyonu meydana gelir. Yağ jenezinin başlıca gelişimi oluşur ve düşük ihtimalle bitümlü kömür oluşur. Telodiyajenez sürecinde organik cisim parçalanmaya uğrar ve kuru gaz üretilir, yarı antrasit kömürler gelişir. 
Su ile ilgili olan tortularda  yeni ortaya çıkmış olan erken diyajenez, farklı elektron akseptörlerini kullanarak mikroorganizmalar tarafından yöneltilir. Oraganik madde mineralleştirilir, durumlara bağlı olarak boşluk suyundaki özgürleştirici karbondioksit (CO2(gas)) su kolonlarına dağıtılabilir. Bu evredeki mineralizasyonun çeşitli süreçler nitratlaşma, nitratını giderme, manganez oksit azalması, demir hidroksit azalması, sülfat azalması ve fermentasyondur.
Kemik Analizinde Kaya Oluşumunun Rolü

Kaya oluşumu organik koljen oranını ve kemiğin çevresel koşullara (özellikle nem) maruz kalan inorganik bileşenlerini (hidroksiapatit, kalsiyum, magnezyum) değiştirir. Bu, doğal kemik bileşenlerinin değişimiyle, tortulaşma, kemik yüzeyindeki yüzetutunma ve kemikten sızdırma ile başarılır.
Crossbeddingbressay
Edebî mektup

Hristiyan azizlerinden Pavlos'u edebî mektup yazarken resmeden 17. yüzyıla ait bir eser.
Edebî mektup; bir yazarın, sanatçının, din büyüğünün vs. bir konudaki görüşlerini ve duygularını açıklamak için yazdığı nazım veya nesir türünde mektup. Bazen alıcının şahsında geniş bir kitleye hitap etmek amacıyla yazılır ve çeşitli organlarda yayımlanır. Bazı edebî yazışmaların tamamı sonradan kitap hâline getirilmiştir.
Edebî mektuplardan, yazıldıkları döneme dair "edebî akımlar, fikir olayları, siyasî gelişmeler" gibi pek çok konuda bilgi edinmek mümkündür. Örneğin Hristiyanlığın kutsal metinlerinden Yeni Ahit'in önemli bir kısmı edebî mektuplardan oluşur. Bu mektuplar Hristiyanlığın ilk dönemleri ve bu dönemdeki kişiler ve olaylar hakkında kapsamlı bilgiler barındırır ve Hristiyanlığın yayılmasında oldukça önemli bir rol oynamıştır.
Batı edebiyatında edebî mektup formatını kullanmış yazar ve sanatçılara örnek olarak Ben Jonson, John Dryden, William Congreve ile yakın zamanlarda W. H. Auden ve Louis MacNeice verilebilir. Türk edebiyatında edebî mektuplara örnek olarak ise Cahit Sıtkı Tarancı'nın yakın arkadaşı Ziya Osman Saba'ya yazdığı Ziya'ya Mektuplar'ı ve Nâzım Hikmet'in Kemal Tahir'e Hapishaneden Mektuplar'ı verilebilir.
Habima Tiyatrosu

Habima Tiyatrosu, 2011
Habima Tiyatrosu karşısındaki Habima Meydanı, 2011
Habima Tiyatrosu (İbranice: הבימה - התיאטרון הלאומי, lit. "The Stage"), İsrail'in ulusal tiyatrosu olup, ilk İbranice tiyatrolardan biridir. Bu tiyatro Tel Aviv merkezindeki Habima Meydanı'nda yer almaktadır. Tiyatronun Genel Müdürü Odelia Friedman'dır.
Tarihçe

Habima ilk kez 1912 yılında Polonya'daki Białystok kentinde Nahum Zemach tarafından kurulmuştur. Kendi performanslarında Yahudi halkının sorunları ele alırdı.
Habima Tiyatrosu, İsrail'e Rus ve Yidiş kökler getirmiştir.
Personel

21. yüzyılda, Habima Tiyatrosu'nda 80 aktör ve 120 diğer personel çalışmaktadır.
Restorasyon

2008 yılının başında yenileme çalışmaları sebebiyle kapatılmıştır. Büyük bir yenilemeden sonra restorasyon 2011 yılının Kasım ayında bitmiştir. Ocak 2012'de, tiyatro dört yıllık aradan sonra yeniden açılmıştır. Tarihi binanı yeniden tasarlamak için mimar Ram Karmi görevlendirilmiştir. Binanın dört salonunun hepsi tamamen yeniden inşa edilmiştir.
Tiyatronun tarihi binası, 1950
Rovina Salonu
Kısa menzilli balistik füze

V2 maketi
Kısa menzilli balistik füze (KMBF) (İngilizce: Short-range ballistic missile (SRBM)), menzili 1000 km veya daha az olan balistik füzelerdir. Ayrıca nükleer başlık taşıyabilme kapasitesine sahiptirler. Balistik füzelerin modern askerî harekâtlarda kullanılması II. Dünya Savaşı yıllarına rastlamaktadır. Nazi Almanyası'nın 1942'nin sonlarından itibaren geliştirdiği V-2 balistik füzelerin atası sayılır. Bu füzeler içlerine yerleştirilen ilkel bir otomatik pilot sisteminin yardımıyla, 800-1000 metre irtifada, 500 km/saat bir hızla uçabilmekte ve 1000 kg patlayıcı madde ihtiva eden harp başlığını 250 km uzaklığa ulaştırabilmekteydi.
Belirli KMBF'ler

Ghaznavi (missile) (290 km)
Abdali (180 km)
V-2 missile (320 km)
Pluton (missile) (120 km)
Hadès (missile) (480 km)
T-Project (missile) (450 km)
SS-1 Scud (300–700 km)
OTR-21 Tochka-U (120 km) /
9K720 Iskander (400 km)
DF-11/M-11 (350 km)
DF-15 (600 km)
DF-16 (800–1000 km)
Prithvi missile
Prithvi I (150 km)
Prithvi II (250–350 km)
Prithvi III (350–750 km)
Prahaar (150 km)
Shaurya (missile) (700 km)
Jericho I (500 km)
Naze'at (100–130 km)
Zelzal
Zelzal-1 (150 km)
Zelzal-2 (210 km)
Zelzal-3 (200–250 km)
Fateh
Fateh-110 (200–300 km)
Fateh-313 (500 km)
Shahab
Shahab-1 (350 km)
Shahab-2 (750 km)
Qiam 1 (700–800 km)
J-600T
J-600T Yıldırım I (150 km)
J-600T Yıldırım II (300 km)
J-600T Yıldırım III (900 km)
TOROS
TOROS 230 (100  km)
TOROS 260 (160  km)
T-300 Kasırga (100  km)
T-300 Kasırga G (180 km)
Tayfun I (560 km)
Bora 1 (+280 km)
Hyunmoo
Hyunmoo-1 (180–250 km)
Hyunmoo-2 (300–500 km)
Sky Spear (~120 km)
MGM-52 Lance (70–120 km)
PGM-11 Redstone (92–323 km)
MGM-140 ATACMS (128–300 km)
Terrijen çökeller
Terrijen çökeller

Okyanus ve denizlerin genellikle 1000 m'yi geçmeyen derinliklerinde bulunan çökellere terrijen çökeller denir.
Bu çökellerin büyük bir bölümü kıta kenarı üzerinde yer alır.
Kıyı açığı veya kıta sahanlığı üzerindeki çökeller genellikle kırıntı ve döküntü malzemelerinden oluşur.
Terrijen çökeller; genellikle kıyı açığında çamur, kum, çakıl ve kaya parçaları ile mercan ve çeşitli hayvan kabuğu parçalarından meydana gelmektedir. Kıta sahanlığı çökelleri, o sahanın iklim şartlarını yakından yansıtmakta ve deniz seviyesi değişmelerini göstermektedir. Örneğin; soğuk bölgelerdeki kıyılarda çoğunlukla kum ve çakıllardan ibaret depolar yer alırken, tropikal bölgelerde çamur ve mercan döküntüleri baskın durumdadır.
Kıta sahanlığı çökel tipleri > Çamur

Nemli tropikal bölgeler, yüksek sıcaklık ve fazla yağış alan kıyı açıklarında bol miktarda bulunur. Dünyadaki kıta sahanlığının % 37'si çamurlarla kaplıdır.
Kıta sahanlığı çökel tipleri > Kum

Orta derecede yağışlı ve sıcak kıyıların açıkları ve çok soğuk bölgeler hariç, kurak bölgelerin kıyı kesimlerinde bulunur; bu sahalar kıta sahanlığının % 47’sini kaplar.
Kıta sahanlığı çökel tipleri > Mercan

Tropikal sıcak bölgelerin kıyı açıklarında çok yaygındır. Mercan örtüsü ile kaplı sahalar kıta sahanlığının % 6’sını oluşturur.
Kıta sahanlığı çökel tipleri > Çakıl

Düşük sıcaklıkta polar (kutup) ve subpolar (kutup altı) bölgelerin açıklarında çok yaygındır. Kıta sahanlığının % 3'ü çakıllarla örtülüdür.
Kıta sahanlığı çökel tipleri > Kaya

Genellikle soğuk bölgelerde çok yaygındır, özellikle kıta sahanlığının iç kesiminde bol miktardadır. Kayalarla kaplı kıta sahanlığı % 3 civarındadır.
Genel olarak kıta kenarındaki çökellerin % 80'den fazlasını kum ve çamurlar oluşturur. Kıta kenarındaki çökel tipleri yukarıda verilmiştir. İklim, kara üzerindeki ayrışma olaylarını etkilediği gibi, nehirlerin debisini ve taşınan çökellerin miktarını da tayin eder. Gerçekten, yağmurlu tropikal bölgelerden denize dökülen akarsular, denize bol miktarda mil ve kil boyutunda malzeme taşır. Ayrıca çöl bölgelerindeki kıyılara daha ziyade rüzgarlarla nakledilen ince unsurlu materyaller de bulunur.
Deniz seviyesindeki değişmeler de kıta çökelleri üzerinde son derece etkili olmuştur. Deniz seviyesinin alçaldığı buzul devirlerinde kara haline geçen kıta sahanlığı üzerinde deltalar oluşmuştur. Buna karşılık deniz seviyesinin yükseldiği buzullar arası devirlerde, akarsuların getirdiği malzemeler, koy ve körfezlerde birikmiş ve bu sahalar aynı zamanda boğulmaya uğramıştır. Özellikle yüksek enlemlerde glasyal devre esnasında kıta sahanlığı buzullar tarafından işgal edilmiştir. Buzullarla kaplı sahalar bir taraftan buzullarla şekillenirken diğer taraftan buzulların aşındırma ürünü moren depoları ile yer yer örtülmüştür.
Çamur
Kum
Mercan
Çakıl
Yakıp yıkma taktiği

Körfez Savaşı sırasında Kuveyt'ten çekilen Irak birliklerinin petrol kuyularını yakması, yakıp yıkma taktiğinin en güncel örneklerindendir.
Yakıp yıkma taktiği, işgal eden düşman ordusuna karşı geri çekilen ordu tarafından kullanılan ve düşmana faydalı olabilecek her şeyin tahrip edilip kullanılamaz hale getirilmesine dayanan askerî taktiktir.
Başlarda işgalci düşman ordularına bırakılmaması için hasadın yakılması anlamına gelen terim, sonradan tüm altyapı, ulaşım, iletişim ve sanayi kuruluşlarının imha edilmesini içerecek şekilde genişlemiştir. Taktiği uygulayan ordu hem kendi topraklarında hem de yabancı topraklarda olabilir.
Taktiğin en önemli uygulamaları Napolyon Savaşları sırasında Rus İmparatorluğu'na saldıran Napolyon Bonapart'ın Rusya Seferinde Ruslar, Türk Kurtuluş Savaşı sırasında Sakarya Meydan Muharebesinde Yunanlar tarafından TBMM Ordularına karşı ve II. Dünya Savaşı sırasında Sovyetler Birliği'ne Barbarossa Harekatı ile saldıran Nazi Almanyası saldırısı karşısında Kızıl Ordu tarafından yapılan uygulamalardır.
Özellikle sivillerin yaşadıkları bölgelerde tarlaların ve yiyecek kaynaklarının tahrip edilmesi 1977 Cenevre Sözleşmelerinde yasaklansa da taktik hala uygulanmaktadır. Yalnızca imzalayan ülkeler için bağlayıcı olan bu sözleşmeyi imzalamamış ülkeler arasında ABD, İsrail, İran, Pakistan, Türkiye ve Irak bulunmaktadır.[kaynak belirtilmeli]
Eski çağlar

İskitler Pers İmparatoru I. Darius'a karşı savaşlarında yakıp yıkma taktikleri kullanmıştır. Göçebe olan İskitler steplerde geri çekilirken düşmanın kullanabileceği tarlaları ateşe verir, su kaynaklarını zehirlerlerdi. Bu taktiğin sonucunda ilerleyemeyen ve ordusunda açlık yaşanan Darius yenilgiyi kabul etmek zorunda kalmıştır.
Makedonya kralı III. Aleksandros'un Asya'da ilerleyişini durdurmak için Yunan paralı asker komutanı Rodoslu Memnon Persler'e yakıp yıkma taktiğinin uygulanmasını önerse de teklif reddedilmiştir ve Aleksandros'un ilerleyişi durdurulamamıştır.
Roma dönemi

Roma Cumhuriyeti döneminde askerî seferler sırasında taşınmaz malların yakılıp yıkılması ve halkların esir edilmesine vastatio denirdi. Yakıp yıkma uygulaması Galya Savaşlarında yaşanmıştır. Keltlerden olan Helvet halkı Almanya ve İsviçre'deki topraklarını yaklaşan Cermen istilası yüzünden terk ederken bu taktiği kullanmıştır. Helvet halkı Romalılar ve Galyalılardan oluşan orduyu yenip ülkelerine geri döndüklerinde yakıp yıktıklarını yeniden oluşturmak durumunda kalmışlardır.
Orta çağ > Vikingler

Yakıp yıkma taktiği İngiltere'de hüküm süren Anglosakson kral Büyük Alfred tarafından işgalci Viking lideri Hastein'a karşı 893 yılında kullanılmıştır. Mercia bölgesindeki Chester'daki bir kaleyi işgal eden Vikinglerin yalıtılması için bölgedeki tüm tarlalar yakılmış, büyükbaş hayvanlar öldürülmüştür.
Orta çağ > İngiltere

Ana madde: İngiltere'nin Normanlar tarafından fethi
1066 yılındaki Hastings Muharebesini kazanarak İngiltere'ye hakim olan Norman kralı I. William kuzey bölgelerindeki Anglosakson ve Viking yerleşimlerine boyun eğdirmek üzere 1069 yılında başlattığı Kuzey Seferinde yakıp yıkma taktiğini kullanmıştır. Bölgedeki halkı kılıçtan geçiren Normanlar, sağ kalanların da yaşayamaması için tüm tarlaları yakıp, tüm çiftlik hayvanlarını öldürmüşlerdir. 100 ila 150 bin kişinin öldürüldüğü katliamın ardından bölge yüzyıllarca eski halini alamamıştır.
Orta çağ > Yüz yıl savaşları

Yüz Yıl Savaşı sırasında hem İngilizler hem de Fransızlar birbirlerinin egemen oldukları topraklarda uyguladıkları chevauchée adı verilen yağma ve talan da yakıp yıkma taktiği dahilinde ele alınabilir.
İskoçya kralı I. Robert topraklarını işgal eden İngiltere kralı I. Edward'ın ilerleyişine karşı yakıp yıkma taktiğinin kullanılmasını önermiştir.
1336 yılında Litvanya'daki Pilėnai kalesini Töton Şövalyelerine karşı savunan Litvanyalılar kalenin düşeceği ortaya çıkınca düşmana pahalıya mal olacak bir direniş segiledikten sonra kaleyi yakacak ve toplu olarak intihar edeceklerdir. Direniş günümüzde Litvanya'da ulusal bir kahramanlık olarak değerlendirilir.
Yakıp yıkma taktiği 14. ve 15. yüzyıllarda Avrupa'da ilerleyen Osmanlı İmparatorluğu ordularına karşı Eflak Prensi I. Mircea ve Boğdan Prensi III. Ştefan tarafından kullanılmıştır (Akdere Muharebesi).
Yakın çağ

Taktik, İngilizler tarafından İrlanda'nın işgalinde kullanılmıştır. Özellikle 1569-1583 yılları arasında yaşanan Desmond Ayaklanmaları sırasında İrlanda toprakları yakılıp yıkılmıştır.
Otuz Yıl Savaşı sırasında 1630 yılında İsveç İmparatorluğu Ordusu karşısında geri çekilmek zorunda kalan Kutsal Roma Cermen İmparatorluğunun İtalyan Generali Torquato Conti işgal ettikleri Pomeranya'dan çekilirken tüm ülkeyi yakmıştır.
Büyük Kuzey Savaşı sırasında İsveç kralı XII. Karl karşısında çekilen Rus İmparatorluğu birlikleri arkalarında bıraktıkları toprakları yakıp yıkacaktır.
19. yüzyıl > Napolyon Savaşları

Ana madde: Napolyon Savaşları
Napolyon Savaşlarının Portekiz topraklarında yapılan ve Yarımada Savaşı olarak bilinen kısmında işgalci Birinci Fransa İmparatorluğu orduları ele geçirdikleri yerlerde yaptıkları talan, yağma ve katliamlardan ötürü bölge halkını bazı önlemler almaya itmiştir. Ilerleyen Fransızlar karşısında çekilen Portekizliler yakıp yıkma taktiğini kullanmış ve bir süre sonra ilerleyen Fransız Orduları erzak eksikliği ve direniş yüzünden gittikçe güçsüzleşmiştir. Ünlü Fransız komutan André Masséna, Viseu kentine ulaştığında bomboş ve harap edilerek terk edilmiş bir şehir bulacaktır.
1812 yılında Napolyon'un Rusya Seferi sırasında Rus Çarı I. Aleksandr yakıp yıkma taktiğini sonuna kadar kullanmış, Napolyon Bonapart'ın fethettiği bölgelerde egemen olamamasını sağlamıştır. Taktiğin en ileri aşamadaki uygulaması bizzat başkent Moskova'nın topluca terk edilerek tamamen yakılması olmuştur. Bomboş alanları ve şehirleri ele geçiren Fransız Ordusu, fethettiği yerlerde tutunamamış ve düşman direnişi karşısında geri çekilmek durumunda kalmıştır.
19. yüzyıl > Filipin-ABD savaşı

Filipin-Amerikan Savaşı sırasında ABD Silahlı Kuvvetleri Filipinli halka karşı yakıp yıkma taktiğinin yanı sıra çeşitli işkenceler uygulamış, toplama kamplarına zorla yerleştirerek Filipinli direnişçilerin desteğini kesmeye çalışmıştır.
19. yüzyıl > Amerikan İç Savaşı

Amerikan İç Savaşı sırasında General William Tecumseh Sherman komutasındaki Amerika Birleşik Devletleri ordusu Amerika Konfedere Devletleri'ne karşı yürüttüğü 1864 kışındaki Savannah harekâtında yakıp yıkma taktiğini kullanmıştır. Geri çekilen Konfederasyon Ordusu da benzer taktiği kullanınca Güney Karolina'daki Columbia şehri yakılmıştır.
19. yüzyıl > Kızılderili Savaşları

ABD Silahlı Kuvvetleri ile Kızılderililer arasındaki savaşlarda ABD tarafı yakıp yıkma taktiğini yoğun olarak kullanmıştır. Orduyla birlikte hareket eden maceracılardan Kit Carson Navaholara ait toprakları yakmış, büyükbaş hayvanlarını çalmış veya öldürmüştür. Ona bu saldırılar sırasında Navaholarla savaş halinde olan Uteler de yardım etmiştir. 1864 yılında mağlup olan Navaholar topraklarını bırakarak rezervasyon bölgesine gitmeye zorlanacaklar, Uzun Yürüyüş adı verilen bu zorlu yolculuk sırasında çok sayıda Navaho ölecektir.
19. yüzyıl > Boer Savaşları

Ana madde: Boer Savaşı
Birleşik Krallık ile Orange Free State arasında 1899-1902 yıllarında yapılan II. Boer Savaşında  İngiliz komutan Horatio Herbert Kitchener gerille savaşında yenemediği Boerlere karşı yakıp yıkma taktiğini en şiddetli şekilde uygulamıştır. Direnişçilere destek vermelerinden şüphelenilen bölgelerdeki siviller yıkım nedeniyle ölüme terk edilmiş, evleri ve tarlaları yakılmış, çiftlik hayvanları elleirnden alınmıştır. Daha sonra toplama kamplarında ikamet etmeye zorlanan Boerler arasında buradaki kötü koşullar nedeniyle kitlesel ölümler görülmüştür.
20. yüzyıl

Guatemala İç Savaşı sırasında 1982-83 yılları arasında iktidarda olan Efraín Ríos Montt Guatemala'daki sol örgütlere karşı yakıp yıkma taktiği uygulamıştır. Olaylar sırasında bölgedeki Maya toplumundan binlerce kişi hayatını kaybetmiş, onbinlercesi de topraklarını terk etmek zorunda kalmıştır.
Bağımsızlık mücadelesi veren Doğu Timor'daki bağımsızlık yanlılarıyla savaşan Endonezya Ordusu bölgede yakıp yıkma taktiğini kullanmıştır.
Sürmekte olan Darfur Savaşında iki taraf da birbirine karşı bu taktiği uygulamaktadır.