stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Okyanus
Okyanus bölümleri > Okyanus bölgeleri

Oşinograflar okyanusu fiziksel ve biyolojik koşullar tarafından tanımlanan farklı dikey bölgelere bölerler. Pelajik bölge tüm açık okyanus bölgelerini içerir ve derinlik ve ışık bolluğu ile kategorize edilen diğer bölgelere ayrılabilir. Fotik bölge, yüzeyden 200 m derinliğe kadar okyanusları içerir; fotosentezin meydana gelebildiği bölgedir ve bu nedenle en biyolojik çeşitlidir. Bitkiler fotosentez gerektirdiğinden, fotik bölgeden daha derin bulunan yaşam ya yukarıdan batan malzemeye dayanmalı (deniz karına bakınız) ya da başka bir enerji kaynağı bulmalıdır. Hidrotermal menfezler, aotik bölge (200 m'yi aşan derinlikler) olarak bilinen şeyde birincil enerji kaynağıdır. Fotik bölgenin pelajik kısmı epipelajik olarak bilinir.
Aotik bölgenin pelajik kısmı sıcaklığa göre dikey bölgelere ayrılabilir. Mezopelajik en üst bölgedir. En alt sınırı, tropik bölgelerde genellikle 700-1.000 metre (2.300-3.300 ft) olan 12 °C'lik (54 °F) bir termoklindir. Ardından, 10 ila 4 °C (50 ve 39 °F) arasında, tipik olarak 700–1.000 metre (2.300-3.300 ft) ve 2.000-4.000 metre (6.600-13.100 ft) arasında uzanan ve dipsizin üst kısmı boyunca uzanan bathypelagic düz, alt sınırı yaklaşık 6.000 metre (20.000 ft) olan abizsopelajiktir. Son bölge derin okyanus çukurunu içerir ve hadalpelagik olarak bilinir. 6.000–11.000 metre (20.000-36.000 ft) arasındadır ve en derin okyanus bölgesidir.
Bentik bölgeler atotiktir ve derin denizin en derin üç bölgesine karşılık gelir. Bathyal bölge yaklaşık 4.000 metreye (13.000 ft) kadar kıta eğimini kaplar. Abyssal bölge, 4.000 ila 6.000 m arasındaki abyssal ovaları kaplamaktadır. Son olarak, hadal bölgesi, okyanus siperlerinde bulunan hadalpelagik bölgeye karşılık gelir.
Pelajik bölge ayrıca iki alt bölgeye ayrılabilir: neritik bölge ve okyanus bölgesi. Neritik bölge, kıta raflarının hemen üzerindeki su kütlesini kapsar, okyanus bölgesi ise tamamen açık suyu içerir.
Buna karşılık, kıyı bölgesi düşük ve yüksek gelgit arasındaki bölgeyi kaplar ve deniz ve kara koşulları arasındaki geçiş alanını temsil eder. Gelgit seviyesinin bölgenin koşullarını etkilediği alandır çünkü intertidal bölge olarak da bilinir.
Bir bölge derinlikte sıcaklıkta dramatik değişikliklere uğrarsa, bir termoklin içerir. Tropikal termoklin tipik olarak yüksek enlemlerde termoklinden daha derindir. Nispeten az güneş enerjisi alan polar sular sıcaklıkla tabakalandırılmaz ve genellikle termoklinden yoksundur; çünkü polar enlemlerdeki yüzey suyu daha büyük derinliklerde su kadar soğuktur. Termoklinin altında su, −1 °C ile 3 °C arasında değişen çok soğuktur. Bu derin ve soğuk tabaka okyanus suyunun büyük kısmını içerdiğinden, dünya okyanusunun ortalama sıcaklığı 3,9 °C'dir.[kaynak belirtilmeli] Bir bölge derinlikte tuzlulukta dramatik değişikliklere uğrarsa, bir halokolin içerir. Bir bölge derinliğe sahip güçlü, dikey bir kimya gradyanına maruz kalırsa, bir kemoklin içerir.
Halocline genellikle termoklinle çakışır ve kombinasyon belirgin bir piknoklin üretir.
Okyanus bölümleri > Keşif

Okyanusun en derin noktası, Kuzey Mariana Adaları yakınlarındaki Pasifik Okyanusu'nda bulunan Mariana Çukuru'dur. Maksimum derinliğinin 10,971 metre (35,994 ft) (artı veya eksi 11 metre) olduğu tahmin edilmiştir; maksimum derinliğin çeşitli tahminlerinin tartışılması için Mariana Çukuru makalesine bakın.) İngiliz deniz gemisi Challenger II, 1951'de açmayı inceledi ve açmanın en derin kısmını "Meydan Okuyan Derin" olarak adlandırdı. 1960'ta Trieste, iki kişilik bir ekip tarafından yönetilen açmanın tabanına başarıyla ulaştı.
Okyanus bölümleri > Okyanus deniz akıntıları

Dalgaboyu hareketlerinin rezonans yönleri ile birlikte artım periyotları için gelgit yönünü gösteren amhidromik noktalar.
Okyanus deniz akımları farklı kökenlere sahiptir. Gelgit akımları gelgit ile fazdadır, bu nedenle kuasiperiyodiktir; belirli yerlerde, özellikle açıklıklarda [açıklama gerekli] çeşitli düğümler oluşturabilirler. Periyodik olmayan akımların kaynağı dalga, rüzgar ve farklı yoğunluklardır.
Rüzgar ve dalgalar yüzey akımları yaratır (“sürüklenme akımları” olarak adlandırılır). Bu akımlar bir yarı-kalıcı akımda (saatlik ölçek içinde değişen) ve hızlı dalgalar hareketinin etkisi altında birkaç Stokes hareketinde (birkaç saniyelik kademe) bozulabilir. Yarı-kalıcı akım dalgaların kırılması ve daha az etkili bir etki ile rüzgârın yüzeydeki sürtünmesi ile hızlanır.
Akımın bu hızlanması dalgalar ve baskın rüzgar yönünde gerçekleşir. Buna göre, deniz derinliği arttığında, toprağın dönüşü akımların yönünü derinlik artışıyla orantılı olarak değiştirirken sürtünme hızlarını düşürür. Belli bir deniz derinliğinde, akım yön değiştirir ve ters hızda ters yönde görülür ve akım hızı null olur: Ekman spirali olarak bilinir. Bu akımların etkisi esas olarak okyanus yüzeyinin karışık tabakasında, genellikle 400 ila 800 metre maksimum derinlikte görülür. Bu akımlar önemli ölçüde değişebilir, değişebilir ve çeşitli yıllık mevsimlere bağlıdır. Karışık katman daha az kalınsa (10 ila 20 metre), yüzeydeki yarı-kalıcı akım, Termokline kadar neredeyse homojen hale gelen, rüzgarın yönüne göre aşırı eğik bir yön benimser.
Bununla birlikte, derinlerde, deniz akımları sıcaklık gradyanları ve su yoğunluğu kütleleri arasındaki tuzluluktan kaynaklanır.
Kıyı bölgelerinde, kırılma dalgaları o kadar yoğundur ve derinlik ölçümü o kadar düşüktür ki, deniz akıntıları genellikle 1-2 deniz miline ulaşır.
Okyanus bölümleri > İklim

Suyun okyanuslar arasında nasıl hareket ettiğini gösteren renkli, yönlendirilmiş çizgiler ile dünya harita. Orta derin Pasifik ve Hindistan'da soğuk derin su yükselir ve ısınırken, Kuzey Atlantik'teki Grönland ve Güney Atlantik'teki Antarktika yakınlarındaki ılık su düşer ve soğur.
Küresel termohalin dolaşımının bir haritası; mavi derin su akımlarını, kırmızı ise yüzey akımlarını temsil eder.
Okyanus akıntıları ısıyı tropik bölgelerden kutup bölgelerine aktararak Dünya'nın iklimini büyük ölçüde etkiler. Sıcak veya soğuk havanın aktarılması ve yağışların kıyı bölgelerine aktarılması, rüzgarları iç bölgelere götürebilir. Yüzey ısısı ve tatlı su akıları, büyük ölçekli okyanus dolaşımının termohalin sirkülasyon kısmını yönlendiren küresel yoğunluk gradyanları oluşturur. Kutup bölgelerine ısı verilmesinde ve böylece deniz buzu düzenlemesinde önemli bir rol oynar. Termohalin dolaşımındaki değişikliklerin Dünya'nın enerji bütçesi üzerinde önemli etkileri olduğu düşünülmektedir. Termohalin sirkülasyonu, derin suların yüzeye ulaşma hızını yönettiği ölçüde, atmosferik karbon dioksit konsantrasyonlarını da önemli ölçüde etkileyebilir.
Antarktika Circumpolar Akımı kıtayı çevreler, bölgenin iklimini etkiler ve çeşitli okyanuslardaki akımları birbirine bağlar.
En dramatik hava biçimlerinden biri okyanuslar üzerinde gerçekleşir: tropikal siklonlar (sistemin oluştuğu yere bağlı olarak "tayfunlar" ve "kasırgalar" olarak da adlandırılır).
Okyanus bölümleri > Biyoloji

Okyanusun biyosfer üzerinde önemli bir etkisi vardır. Su döngüsünün bir aşaması olarak okyanus buharlaşması, çoğu yağışın kaynağıdır ve okyanus sıcaklıkları karadaki yaşamı etkileyen iklim ve rüzgar modellerini belirler. Okyanus içindeki yaşam karadaki yaşamdan 3 milyar yıl önce gelişti. Hem derinlik hem de kıyıya olan uzaklık, her bölgede bulunan bitki ve hayvanların biyolojik çeşitliliğini güçlü bir şekilde etkiler.
Yaşamın okyanusta evrimleştiği düşünüldüğü için, yaşam çeşitliliği muazzamdır, örneğin:
Bakteriler: Tüm dünyada bulunan her yerde bulunan tek hücreli prokaryotlar
Archaea: Okyanusun birçok ortamında ve birçok aşırı ortamda yaşayan bakterilerden farklı prokaryotlar
Yosunlar: Yosunlar, yeşil algler, diatomlar ve dinoflagellatlar gibi birçok fotosentetik, tek hücreli ökaryotları; ancak aynı zamanda bazı kırmızı algleri (Pyropia gibi organizmalar dahil) içeren çok hücreli algleri içeren "tümünü yakala" terimidir. yenilebilir nori deniz yosununun kaynağı) ve kahverengi algler (yosun gibi organizmalar dahil).
Bitkiler: Deniz otları veya mangrovlar dahil
Mantarlar: Okyanusal ortamlarda çeşitli rollere sahip birçok deniz mantarı bulunur
Hayvanlar: Çoğu hayvan filumunda, sadece süngerler, Cnidaria (mercanlar ve denizanası gibi) deniz ortamlarında bulunan tarak jöleleri, Brachiopodlar ve Ekinodermler (denizkestaneleri ve denizyıldızları gibi) dahil olmak üzere okyanusta yaşayan türler vardır. Kafadanbacaklılar (ahtapot ve kalamar içerir), kabuklular (ıstakoz, yengeç ve karides içerir), balıklar, köpekbalıkları, deniz memelileri (balinalar, yunuslar ve porpoises dahil) dahil olmak üzere diğer birçok bilinen hayvan grubu okyanusta yaşar.
Buna ek olarak, birçok kara hayvanı yaşamlarının büyük bir bölümünü okyanuslarda yaşamaya adapte olmuştur. Örneğin, deniz kuşları, esas olarak okyanuslardaki bir hayata adapte olan farklı bir kuş grubudur. Deniz hayvanları ile beslenirler ve yaşamlarının çoğunu su üzerinde geçirirler, birçoğu sadece üreme için karaya gider. Okyanuslara yaşam alanları olarak adapte olan diğer kuşlar penguenler, martılar ve pelikanlardır. Yedi kaplumbağa türü, deniz kaplumbağaları da zamanlarının çoğunu okyanuslarda geçirir.
Okyanus bölümleri > Tuzluluk

Derinlikle birlikte hızlı tuzluluk artışı bölgesine halokline denir. Tuz içeriği arttıkça deniz suyunun maksimum yoğunluğunun sıcaklığı azalır. Suyun donma sıcaklığı tuzluluk ile azalır ve suyun kaynama sıcaklığı tuzluluk ile artar. Tipik deniz suyu atmosfer basıncında −2 °C civarında donar. Yağış, kutupsal ve ılıman bölgelerde olduğu gibi buharlaşmayı aşarsa, tuzluluk daha düşük olacaktır. Buharlaşma tropik bölgelerde olduğu gibi yağışı aşarsa, tuzluluk daha yüksek olacaktır. Bu nedenle, kutup bölgelerindeki okyanus suları ılıman ve tropikal bölgelerde okyanus sularından daha düşük tuzluluk içeriğine sahiptir.
Tuzluluk, deniz suyunda toplam halojen iyonu kütlesinin (flor, klor, brom ve iyot içerir) bir ölçüsü olan klorinite kullanılarak hesaplanabilir. Uluslararası anlaşma ile, tuzluluğu belirlemek için aşağıdaki formül kullanılır:
Tuzluluk (in cinsinden) = 1,80655 × Klorinite (in cinsinden)
Dünya dışı okyanuslar

Sanatçının Enceladus'un yer altı okyanusu hakkındaki anlayışı 3 Nisan 2014'ü doğruladı.
Europa'nın kompozisyonu için iki model, büyük bir yeraltı sıvı su okyanusunu tahmin ediyor. Güneş Sistemi'ndeki diğer gök cisimleri için de benzer modeller önerilmiştir.
Dünya, yüzeyinde büyük kararlı sıvı su kütleleri olan ve Güneş Sisteminde sadece tek bilinen gezegen olmasına rağmen, diğer gök cisimlerinin büyük okyanuslara sahip olduğu düşünülmektedir.
Dünya dışı okyanuslar > Gezegenler

Gaz devleri Jüpiter ve Satürn'ün yüzeyleri olmadığı ve bunun yerine bir tabaka sıvı hidrojen olduğu düşünülmektedir; ancak gezegen jeolojileri iyi anlaşılmamıştır. Buz devlerinin Uranüs ve Neptün'ün kalın atmosferleri altında sıcak, yüksek derecede sıkıştırılmış, süperkritik suya sahip olma olasılığı varsayılmıştır. Kompozisyonları hâlâ tam olarak anlaşılmamış olsa da, Wiktorowicz ve Ingersall tarafından 2006'da yapılan bir araştırma, Neptün'de böyle bir su "okyanus" olasılığını reddetti; ancak bazı çalışmalar egzotik elmasın egzotik okyanuslarının mümkün olduğunu öne sürdü.
Mars okyanus hipotezi, Mars yüzeyinin neredeyse üçte birinin su ile kaplandığını; ancak Mars'taki suyun artık okyanus olmadığı (çoğunun buz kapaklarında kaldığını) öne sürüyor. Olasılık, ortadan kaybolma nedenleri ile birlikte incelenmeye devam etmektedir. Gök bilimciler şimdi Venüs'ün 2 milyar yılı aşkın bir süredir sıvı su ve belki de okyanuslara sahip olabileceğini düşünüyorlar.
Dünya dışı okyanuslar > Doğal uydular

Kabuğu mantodan ayıracak kadar kalın küresel bir sıvı su tabakası olan Titan, Europa, Enceladus ve daha az kesin olarak Callisto, Ganymede ve Triton doğal uydularında bulunduğu düşünülmektedir. Io'da bir magma okyanusu olduğu düşünülüyor. Gayzerler, Satürn'ün Enceladus ayında, muhtemelen yüzey buz kabuğunun altında yaklaşık 10 kilometre (6,2 mil) bir okyanustan kaynaklanmış olarak bulundu. Diğer buzlu uyduların da iç okyanusları olabilir veya bir zamanlar dondurulmuş olan iç okyanusları olabilir.
Titan yüzeyinde büyük sıvı hidrokarbon gövdelerinin bulunduğu düşünülmektedir; ancak bunlar okyanuslar olarak kabul edilebilecek kadar büyük değildir ve bazen göl veya deniz olarak da adlandırılır. Cassini – Huygens uzay misyonu başlangıçta sadece kuru gölcükler ve boş nehir kanalları gibi görünen şeyleri keşfetti, bu da Titan'ın sahip olabileceği yüzey sıvılarını kaybettiğini gösteriyor. Daha sonra Titan'ın flybys'leri, daha soğuk kutup bölgelerinde bir dizi hidrokarbon gölü gösteren radar ve kızılötesi görüntüler sağladı. Titan'ın, dış kabuğunun üzerinde oluşan hidrokarbon karışımına ek olarak buzun altında bir yüzey altı sıvı-su okyanusu olduğu düşünülmektedir.
Dünya dışı okyanuslar > Cüce gezegenler ve trans-Neptunian nesneler

Ceres'in olası bir iç yapısını gösteren diyagram
Ceres kayalık bir çekirdek ve buzlu manto olarak farklılaşmış gibi görünmektedir ve yüzeyinin altında bir sıvı-su okyanusu barındırabilir.
Radyoaktif bozunma modellerinin Pluto, Eris, Sedna ve Orcus'un katı buzlu kabukların altında yaklaşık 100 ila 180 km kalınlığında.
Dünya dışı okyanuslar > Güneş dışı

Varsayımsal büyük ekstrasolar ayın yüzey sıvı-su okyanusları ile oluşturulması
Güneş Sistemi dışındaki bazı gezegenlerin ve doğal uyduların, yaşanabilir bölgede veya sıvı-su kuşağında Dünya'ya benzer olası su okyanus gezegenleri de dahil olmak üzere okyanusları olması muhtemeldir. Bununla birlikte, spektroskopi yöntemiyle bile okyanusların tespiti muhtemelen son derece zor ve sonuçsuzdur.
Teorik modeller, transit olarak tespit edilen GJ 1214 b'nin kütlesinin %75'ini oluşturan egzotik VII buz formundan oluştuğunu yüksek olasılıkla tahmin etmek için kullanılmıştır.
Diğer olası adaylar sadece kitlelerine ve yaşanabilir bölgedeki konumlarına dayanarak spekülasyon yaparlar; ancak gerçekte kompozisyonlarından çok az şey bilinir. Bazı bilim adamları Kepler-22b'nin "okyanus benzeri" bir gezegen olabileceğini düşünüyor. Gliese 581 d için yüzey okyanuslarını içerebilecek modeller önerilmiştir. Gliese 436 b'nin "sıcak buz" okyanusu olduğu tahmin ediliyor. Gezegenlerin yörüngesindeki gezegenler, özellikle de ana yıldızlarının yaşanabilir bölgesindeki gaz devleri teorik olarak yüzey okyanuslarına sahip olabilir.
Karasal gezegenler, bazıları magma okyanusuna gömülecek; ancak birçoğu buhar atmosferine girecek ve atmosfer soğuduğunda bir okyanus oluşturan yüzeye çökecek olan birikimleri sırasında su alacaklar. Magma katılaştıkça mantodan su da artacaktır - bu, kütlelerinin sudan oluşan düşük bir yüzdesine sahip gezegenler için bile olacaktır, bu nedenle "süper Dünya dış gezegenlerinin onlarca ila yüzlerce arasında su okyanusları üretmesi beklenebilir Milyonlarca yıl süren son önemli çarpışma etkisinin. "
Dünya dışı okyanuslar > Su dışı yüzey sıvıları

Okyanuslar, denizler, göller ve diğer sıvı cisimleri su dışındaki sıvılardan, örneğin Titan üzerindeki hidrokarbon göllerden oluşabilir. Triton üzerinde azot denizleri olasılığı da göz önünde bulunduruldu; ancak göz ardı edildi. Ayların buzlu yüzeylerinin Ganymede, Callisto, Europa, Titan ve Enceladus'un çok yoğun sıvı su veya su-amonyak okyanusları üzerinde yüzen kabuklar olduğuna dair kanıtlar vardır. Dünya genellikle okyanus gezegeni olarak adlandırılır; çünkü %70'i su ile kaplıdır. Ana yıldızlarına son derece yakın olan dünya dışı karasal gezegenler gelgitle kilitlenecek ve böylece gezegenin yarısı magma okyanusu olacak. Karasal gezegenlerin oluşumları sırasında dev etkilerin bir sonucu olarak magma okyanuslarına sahip olmaları da mümkündür. Yıldızlarına yakın olan Sıcak Neptünler, hidrodinamik kaçış yoluyla atmosferlerini kaybederek, yüzeylerinde çeşitli sıvılarla çekirdeklerini geride bırakabilirler. Uygun sıcaklık ve basınçların olduğu yerlerde, gezegenlerde bol miktarda sıvı olarak bulunabilen uçucu kimyasallar arasında amonyak, argon, karbon disülfür, etan, hidrazin, hidrojen, hidrojen siyanür, hidrojen sülfür, metan, neon, azot, nitrik oksit, fosfin bulunur silan, sülfürik asit ve su.
Süperkritik sıvılar, sıvılar olmasa da, sıvılarla çeşitli özellikleri paylaşırlar. Uranüs ve Neptün gezegenlerinin kalın atmosferinin altında, bu gezegenlerin sıcak yüksek yoğunluklu sıvı su, amonyak ve diğer uçucu karışımlarından oluşan okyanuslardan oluşması beklenmektedir. Jüpiter'in ve Satürn'ün gaz halindeki dış katmanları, süperkritik hidrojenin okyanuslarına yumuşak bir şekilde geçer. Venüs'ün atmosferi, yüzeyinde süper kritik bir sıvı olan %96,5 karbondioksittir.
Dünya Okyanusunu bölmenin çeşitli yolları
Okyanus Ortası Sırtların Dünyadaki Dağılımı; USGS
Derinlik ve biyofiziksel koşullara dayanan başlıca okyanus bölgeleri
Büyük su altı özelliklerinin haritası (1995, NOAA)
Okyanus yüzey akımları (ABD Ordusu, 1943)
Sanatçının Enceladus'un yer altı okyanusu hakkındaki anlayışı 3 Nisan 2014'ü doğruladı.
Europa'nın kompozisyonu için iki model, büyük bir yeraltı sıvı su okyanusunu tahmin ediyor. Güneş Sistemi'ndeki diğer gök cisimleri için de benzer modeller önerilmiştir.
Ceres'in olası bir iç yapısını gösteren diyagram
Varsayımsal büyük ekstrasolar ayın yüzey sıvı-su okyanusları ile oluşturulması
Okan Yılmaz

Başlığın diğer anlamları için Okan sayfasına bakınız.
Okan Yılmaz (d. 16 Mayıs 1978, Bursa), Santrafor mevkiinde görev almış Türk eski millî futbolcu ve teknik direktör. Şu anda Bursaspor gençlik gelişim teknik sorumlusu olarak yapmaktadır.
Futbol kariyeri > Kulüp takımları kariyeri

Okan, profesyonel futbol kariyerine 1996 yılında İnegölspor'da başladı ve iki yıl sonra Süper Lig takımlarından Bursaspor'a transfer oldu. 2000-2001 ve 2002-2003 sezonunda Bursaspor forması altında 2 kez Süper Ligde gol kralı olan Okan, 7 yılda çıktığı 224 lig maçında 98 gol kaydetti.
2003-2004 sezonu başında Fransa'nın önemli kulüplerinden Marseille ve Rusya ekibi CSKA Moskova tarafından istenen futbolcu, Bursaspor'dan ayrılma kararı alarak Fransa'nın önemli kulüplerinden Marseille ile 5,5 milyon dolarlık ön sözleşme imzalamıştır. Ancak, son anda ani bir kararla bu transferden vazgeçmiş, yoluna Bursaspor'da devam etmiştir. Kaptanlığını yaptığı Bursaspor ile Süper Lig'den düşme şoku yaşayan Okan Yılmaz, 2004-2005 sezonunda attığı 25 golle 2. Lig'de de gol kralı olmayi başarmıştır.
2005-2006 sezonunda ise Malatyaspor'a transfer olan golcü futbolcu, bu takımda 4 gol kaydetmiş, Devre arasında transfer olduğu Konyaspor'da da 4 gol atarak, sezonu 8 golle tamamlamıştır. 2006-2007 sezonunda Sakaryaspor'a transfer olan ve buradaki tek golünüde Fenerbahçe'ye atan Okan Yılmaz, daha sonra transfer olduğu Diyarbakırspor ve Orduspor'da da eski performansını gösterememiştir. Orduspor'da kadro dışı brıakıldıktan iki ay sonra sözleşmesi feshedildi.
Bonservisi 1. Lig'de mücadele eden Orduspor'da bulunan golcü futbolcu, kiralık olarak Super League (Yunanistan)'nin yeni ekiplerinden Panthrakikos formasıyla kariyerine devam eden Okan, pek fazla forma şansı bulamadığı gibi gol de atamadı. 2008-2009 futbol sezonun 2. yarısında, 2. Lig klasman grubunda yer alan Van Büyükşehir Belediyespor'a transfer olmuştur. 2009-2010 sezonunda 2. Lig 2. Grupta mücadele eden Tepecikspor'a transfer olmuştur. 2010-2011 sezonunun ilk yarısında ise Alanyaspor'da forma giymiştir, fakat sezon başladıktan 2 ay sonra sözeleşmesi tek taraflı fesh ederek takımdan ayrılmıştır. Okan Yılmaz 2011-2012 sezonu devre arasında Yalova Bölgesel Amatör Ligi ekiplerinden Altınova Belediyespor ile sezon sonuna kadar anlaşmıştır.
Futbol kariyeri > Millî takım kariyeri

15 kez millî takımlara çağrılmış olan Okan Yılmaz, 2 kez U-21 ve 8 kez de A Milli olmak üzere toplam 10 kez Türk millî takım forması giymiş bu maçlarda 5 gol atmıştır.
Ümit millî takımıyla Türk futbol tarihinde ilk defa gruptan çıkarak 2000 Avrupa Şampiyonası Finalleri'ne katılan kadroda yer aldı.
2003 yılında Fransa'da oynanan 2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası'nda mücadele eden Okan, Türkiye'nin ABD'yi 2-1 yendiği maçta penaltıdan ilk golü kaydederken, son dakikada Türkiye'nin yediği golle 2-2 berabere kaldığı Brezilya maçında da fileleri havalandırdı. Fransa ile oynanan yarı final maçında maç 3-2 Fransa'nın üstünlüğü ile devam ederken 88. dakikada kazanılan penaltıyı gole çeviremeyince Türkiye yarı finalde elendi. Kolombiya karşısında 2-1 kazanılan üçüncülük maçında galibiyet golünü attı.
Teknik direktörlük kariyeri

2012 yılında kısa bir dönem Yalova Altınova Belediyespor'u çalıştırmaya başlayarak teknik direktörlüğe adım atan Okan bir yandan da futbolcu olarak görev yaptı. 2012-2013 sezonu için futbolculuk kariyerini kesin olarak sonlandırarak Mudanyaspor'un başına geçti.
Kariyer istatistikleri > Millî takım istatistikleri

| No>  | Tarih | Millî takım | Maç sayısı | Gol sayısı |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | 2000 |  Türkiye U-21 | 2  | 0 |  |  |  |  |  |  |  |
| 2. | 2003 |  Türkiye | 8  | 5 |  |  |  |  |  |  |  |
| Toplam | Toplam | Toplam | 10 | 5 |  |  |  |  |  |  |  |
Güncelleme 12 Aralık 2011
Kariyer istatistikleri > Millî takım golleri

NOT:Evsahibi olarak Türkiye baz alınmıştır.
| # | Tarih | Yer | Rakip | Skor  | Sonuç  | Turnuva | Kaynak |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | 19 Haziran 2003 | Geoffroy Guichard Stadyumu, Saint-Étienne, Fransa |  ABD | 2-1 | 2-1 | 2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası |  |  |  |  |  |
| 2. | 23 Haziran 2003 | Geoffroy Guichard Stadyumu, Saint-Étienne, Fransa |  Brezilya | 2-1 | 2-2 | 2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası |  |  |  |  |  |
| 3. | 28 Haziran 2003 | Geoffroy Guichard Stadyumu, Saint-Étienne, Fransa |  Kolombiya | 2-1 | 2-1 | 2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası |  |  |  |  |  |
| 4. | 20 Ağustos 2003 | Ankara 19 Mayıs Stadyumu, Ankara, Türkiye |  Moldova | 2-0 | 2-0 | Hazırlık maçı |  |  |  |  |  |
| 5. | 9 Eylül 2003 | Lansdowne Road Stadı, Dublin, İrlanda |  İrlanda | 2-1 | 2-2 | Hazırlık maçı |  |  |  |  |  |
Güncelleme 12 Aralık 2011
Olcan Adın

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 
Kişisel bilgileri
Tam adı:  Olcan Adın
Doğum tarihi:  30 Eylül 1985 (39 yaşında)
Doğum yeri:  Balıkesir, Türkiye
Boyu:  1,76 m (5 ft 9+1⁄2 in)
Mevkii:  Sol bek / Kanat
Altyapı kariyeri
1999-2000:  Balıkesirspor
2000-2002:  Fenerbahçe
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 2002-2003 |  Kartalspor |  14 |  (2) |
| 2003-2008 |  Fenerbahçe |  6 |  (0) |
| 2004-2005 |  → Antalyaspor (kiralık) |  26 |  (0) |
| 2007-2008 |  → Karşıyaka (kiralık) |  32 |  (8) |
| 2008-2012 |  Gaziantepspor |  89 |  (18) |
| 2012-2014 |  Trabzonspor |  82 |  (22) |
| 2014-2016 |  Galatasaray |  55 |  (4) |
| 2016-2018 |  Akhisar Belediyespor |  40 |  (7) |
| 2018 |  Antalyaspor |  0 |  (0) |
| Toplam |   |  344 |  (61) |
Millî takım kariyeri
| 2002 |   Türkiye U-18 |  2 |  (0) |
| 2003-2004 |   Türkiye U-19 |  28 |  (6) |
| 2004-2005 |   Türkiye U-20 |  11 |  (1) |
| 2005-2006 |   Türkiye U-21 |  9 |  (0) |
| 2012-2014 |   Türkiye |  10 |  (1) |
| Toplam |   |  60 |  (8) |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. 
Olcan Adın (d. 30 Eylül 1985, Balıkesir), Türk eski millî futbolcudur.
Kulüp kariyeri > İlk yılları

30 Eylül 1985 yılında Balıkesir'de, Şerafettin ve Aysel Adın çiftinin ilk çocuğu olarak dünyaya geldi. Olcan Adın'ın babası ve amcaları da dahil olmak üzere 4 büyüğü de spor camiasının içindeydi. En küçük amcası 2. Ligde Balıkesirspor’da futbol oynarken, diğer amcası ise Almanya'daki genç gurbetcilere futbol eğitmenliği yapmaktaydı. Babasının da futbolcu olmasının etkisiyle Olcan Adın küçük yaşta futbola başlamıştır. Olcan' da bir röportajında o dönemi “Saatlerce top oynardık. Beton zeminde, taştan kaleler yapar gece yarılarına kadar oynardık. Biraz büyüdükten sonra boş zamanlarımda amatör küme maçlarını izlerdim. Kısacası hayatım futboldu.” ifadeleriyle anlatmıştı. 8-9 yaşlarındayken Balıkesirspor'un altyapısına katıldı. Balıkesirspor'da oynamaya devam ederken ortaokul ardından da liseye devam eden Olcan Adın, 22 Nisan 1999 tarihinde ise 14 yaşında ilk kez amatör futbol lisansına sahip oldu.