stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
1920 Yaz Olimpiyatları'nda halter - Erkekler 60 kg
Sonuçlar

| Sıralama | Halterci | 1 | 2 | 3 | Toplam |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  François de Haes (BEL) | 60.0 | 65.0 | 95.0 | 220.0 |
|  |  Alfred Schmidt (EST) | 55.0 | 65.0 | 90.0 | 210.0 |
|  |  Eugène Ryther (SUI) | 55.0 | 65.0 | 90.0 | 210.0 |
| 4 |  Luigi Gatti (ITA) | 50.0 | 55.0 | 90.0 | 195.0 |
| 5 |  Ludvík Wágner (TCH) | 50.0 | 65.0 | 80.0 | 195.0 |
| 6 |  Gustav Eriksson (SWE) | 47.5 | 65.0 | 80.0 | 192.5 |
| 7 |  Lionel de Haes (BEL) | 45.0 | 60.0 | 85.0 | 190.0 |
| 7 |  Karl Kõiv (EST) | 45.0 | 60.0 | 85.0 | 190.0 |
| 9 |  Kees Tijman (NED) | 50.0 | 50.0 | 85.0 | 185.0 |
| 10 |  Niels Florin (DEN) | 45.0 | 55.0 | 80.0 | 180.0 |
| 11 |  John Paine (GBR) | 42.5 | 50.0 | 80.0 | 172.5 |
| 12 |  André Delloue (FRA) | 0.0 | 55.0 | 95.0 | 150.0 |
| 13 |  Jean Ducher (FRA) | 0.0 | 60.0 | 80.0 | 140.0 |
| — | Michel Mertens | 45.0 | — | — | DNF |
Şişe burunlu balina

Hyperoodon (veya Hyperoödon) gagalı balinagiller (Ziphiidae) familyasına ait balina cinsidir. Türleri: Kuzey şişe burunlu balinası ve Güney şişe burunlu balinasıdır Pasifik gagalı balinası türü, fisiksel görünüşleri nedeniyle tropikal şişe burunlu balinası olarak adlandırılır ve sınıflandırılır. Cins, Bernard Germain de Lacépède tarafından 1804 yılında tanımlanmıştır.
Bütün diğer gagalı balinagiller gibi kafadan bacaklılar ile beslenir
Popülasyon ve yayılım

Kuzey şişe burunlu balinası yayılımı Atlas Okyanusu'nun kuzeyi, Güney şişe burunlu balinası yayılımı ise Güney okyanuslarıdır.
Konuyla ilgili yayınlar

Bottlenose Whales in the Encyclopedia of Marine Mammals Shannon Gowans, 1998. ISBN 0-12-551340-2
National Audubon Society Guide to Marine Mammals of the World Reeves et al., 2002. ISBN 0-375-41141-0.
Whales, Dolphins and Porpoises Carwardine, 1995. ISBN 0-7513-2781-6
{{{assessors}}} (2008). Hyperoodon ampullatus. IUCN 2008. IUCN Nesli Tükenme Tehlikesi Altında Olan Türlerin Kırmızı Listesi. Erişim tarihi: 27 February 2009.
Beaked Whales in the Animal Encyclopedia: The Definitive Visual Guide David Burnie, 2014. ISBN 978-0-2411-8023-5
Nes, Hvalba'da 24 Ağustos 2009'da kıyıya vurmuş kuzey şişe burunlu balinası.
1923 Guatemala parlamento seçimi

José María Orellana Pinto kırpılmış
Aralık 1923'te Guatemala'da parlamento seçimleri yapıldı. Sonuç, 69 sandalyenin tamamını kazanan Liberal Parti için bir zaferdi. Liberal adaylar her seçim bölgesinde ezici zaferler kazandılar. Bu, Amerikan diplomatik birliklerinin gülünç olarak nitelendirdiği bir sonuçtu.
Seçim sonuçları

| Parti | Parti | Sandalye |
| --- | --- | --- |
|  | Liberal Parti | 69 |
|  | İlerici Liberal Parti | 0 |
|  | Muhafazakâr Parti | 0 |
| Toplam | Toplam | 69 |
Bibliyografya

Political Handbook of the world, 1928. New York, 1929.
| g t  Guatemala'da seçimler ve referandumlar |
| --- | --- |
Cumhurbaşkanlığı seçimleri:  1873  1880  1892  1898  1904  1910  1916  1920  1926  1931  1944  1950  1954  1957  1958  1966  1970  1974  1978  1982  1985  1990–91  1995–96  1999  2003  2007  2011  2015  2019  2023 
Parlamento seçimleri:  1873  1880  1923  1925  1926  1927  1929  1931  1935  1944 (Kas)  1944 (Ara)  1947  1948  1950  1953  1954  1955  1957  1958  1959  1961  1964  1966  1970  1974  1978  1982  1984  1985  1990  1994  1995  1999  2003  2007  2011  2015  2019  2023 
Yerel seçimler:  1985  1990  1995  1999  2003  2007  2011  2015  2019 
Referandumlar:  1935  1994  1999  2018
İkonoklazm

16'ncı yüzyıldan Protestan Reform ikonoklazmı. Nijmegen'de bulunan St. Stevenskerk'teki rölyef heykellere, Beeldenstorm'taki saldırısı
İkonoklazm, bir kültürün kendi dini ikona ve diğer sembollerine ya da anıtlarına dini ya da politik güdülerle planlı saldırısıdır. Sıklıkla iç politik ya da dini değişimlerin ana parçasıdır. Genellikle, İspanyolların Amerika'nın fethinde yaptıkları gibi, bir kültürün diğer bir kültürün resimlerini yok etmesinden ayrılır. Bu terim, bir hükümdarın ölmesi ya da iktidardan düşmesinden sonra, özellikle onun resimlerinin yok edilmesini kapsamaz. (Damnatio Memoriae), örneğin Antik Mısır'da Akhenaten.
İkonoklazma dahil olan ya da destekleyen kişilere "ikonoklast" (putkırıcı) denir. Tersine, resimlere saygı duyan kişilere ise "ikonolater" denir, Bizans kaynaklarında bu tür kişiler, "ikonodül" ya da "ikonofil" olarak adlandırılmışlardır.
İkonoklazm, farklı dinlere mensup insanlar tarafından gerçekleştirilmiştir, fakat genellikle aynı dinin hizipleri arasında mezhepsel çekişmelerin sonucu olarak ortaya çıkmıştır. 8. ve 9. yüzyıllar boyunca yaşanan iki Bizans ikonoklazma hareketi, resim kullanılmasının ana başlık olduğu bir tartışma ile istisna gösterir. Hristiyanlıkta, ikonoklazmın en büyük sebebi "10 emir"in yorumundan çıkan "kazınmış resimlere" tapılmasının yasaklanmasıdır.
Ana Olaylar

Yahudilik'te Kral Hezekiya, Kudüs'te Süleyman Tapınağı'nı ve içindeki Nehuştan (bakır yılan) dahil olmak üzere tüm figürleri imha etmiş. Onun bu hareketi, oğlu Menaşe döneminde geri alınmıştır.
Genesis Rabba'da geçen bir Midraş ikonoklazmı peygamber İbrahim'e dayandırmaktadır. Bu her zaman ikonoklazmı tasdik edilmesi anlamına gelmese de Yahudi geleneğinde önemli etkisi olmuştur.
Roma İmparatorluğu'nda devlet dininin figürleri, Hristiyanlığa geçişle yok edilmiştir.
Ortodoks Kilisesi'nin Bizans İmparatorluğu döneminde kendi dinsel resimlerine ve İsa motiflerin,üstelik iki döneme şahitlik etmiştir.
Avrupa'da Protestan Reform ve din savaşları döneminde Protestanlar Katolik Kilisesinin resimlerini tahrip etmiştir, bazen de Protestan resimler yok edilmiştir.
Paskalya Adası'nda bulunan birçok heykel iç savaş sırasında tahrip edilmiştir.
Fransız Devrimi sırasında dini ve sivil resimlere karşı çok geniş bir yıkım yaşanmıştır.
Ekim Devrimi sırasında ve sonrasında, dini ve sivil resimlere karşı çok geniş bir yıkım yaşanmıştır.
Çin'de komünist rejimin iktidara gelmesiyle, özellikle Kültür Devrimi'nde dini ve sivil resimlere karşı Çin ve Tibet'te çok geniş bir yıkım yaşanmıştır.
Bizans İkonoklazmı

Ana madde: Bizans ikonoklazmı
Bizans dönemindeki diğer doktrinsel konularda olduğu gibi, ikonoklazm üzerindeki ihtilaf hiçbir suretle din adamları ya da dinî bilimlerden gelen argümanlarla sınırlandırılmamıştır. İslam ile devam eden kültürel ihtilaf, İslam'dan gelen askerî tehdit, ikonoklazm üzerindeki ihtilafın taraflarının davranışlarına muhtemelen tahammüle neden olmuştur. İkonoklazm, imparatorluğun doğusunda özellikle Müslümanlar tarafından ele geçirilen vilayetlerden gelen muhacirler başta olmak üzere çok destek bulmuştur. Dönemin başlangıcındaki ikonoklastların ordudaki güçleri, dönem sonunda ordudaki güçlü ikonoklast duygulardan yoksun Balkan güçlerinin büyüyen etkisi, başlangıç ve bitişte ikonoklazm için emperyal desteği etkileyen önemli faktörler olduğu genel kabul görür. İkonaklast harekete giden yıllarda, resimlerin kullanılması muhtemelen artmıştır. Bir önemli değişiklik 695 yılında geldi, II. Justinianos, altın paralara İsa'nın tüm yüzünü gösteren bir resmini koydu. Bunun ikonoklast fikirlere etkisi bilinmemektedir, ancak bu değişim Halife Abdülmelik'in Bizans paralarını benimseyen politikaları kalıcı olarak terk ederek yalnızca İslâmî paraları kullanmasına neden olmuştur. 726 yılından önce, Patrik Germanus, iki ikonoklast kardinale yazdığı mektupta şöyle der: "şimdi, bütün kasabalar ve halk yığınları, bu konu üzerinde büyük bir ajitasyon içindeler." Fakat tartışmanın gelişimi hakkında çok az delil günümüzde mevcuttur.
Bizans İkonoklazmı > İlk ikonoklazm dönemi: 730-787

726-730 yılları arasında bir zaman, Bizans İmparatoru III. Leon ikonoklazm hareketi başlattı.  Bu konuda en belirgin eylem, Ayasofya tarafından imparatorluk sarayının girişi olan Halki Kapısı'nın üstünde duran Hristos Halkitis (Yunanca: Χριστός Χαλκίτης) ismiyle anılan İsa peygamber ikonasının kaldırılması ve yerine bir haç konulması emridir. Bu emri yerine getirenlerin bir kısmı, Dinsel ikonaların yüceltilmesini destekleyen ikonodülistlerce öldürülmüşlerdir.  Papa Aziz III. Gregory, 730 yılında sinod meclisini toplamış, resmi olarak ikonoklazmı din dışı olarak mahkûm etmiş ve takipçilerini aforoz etmiştir. Papalık mektubu İstanbul'a, ulakların Bizans'a bağlı Sicilya'da engellenip, tutuklanması nedeniyle hiçbir zaman ulaşamadı.
Bizans İkonoklazmı > İkinci İznik Konsili 787

780 yılında, VI. Konstantinos İstanbul'da taç giydi, fakat annesi taht naibi imparatoriçe İrini tarafından yönetildiği için etkisizdi. İkonoklazm ile ilgili konuların tüm adreslerce ve tek seferde kabul göreceği bir Ekümenik konsil'e ihtiyaç duyulduğuna karar verdi ve bu isteğini Roma'da bulunan Papa I. Hadrian'a (772-795) iletti. Papa aynı fikirde olduğunu ilan etti ve 1 Ağustos 786 tarihinde imparator ve imparatoriçenin katılımı ile bir toplantı çağrısı yaptı. Başlangıçta toplantı, V. Konstantinos anısına saygı duyan ikonoklast askerlerin şiddeti nedeniyle kesintiye uğradı. Bu olay, konsilin güvenilir bir ordunun herhangi bir kesintiye karşı güvenliği sağlamasına kadar ertelenmesine neden oldu. Konsil, İznik'te 24 Eylül 787 tarihinde yeniden toplandı. Bu konsil tarihe İkinci İznik Konsili olarak geçmiştir. Toplantılarda aşağıdaki karar alınmıştır:
"... biz açıklarız ki, bize emanet edilmiş olan yazılı ya da yazılı olmayan tüm kilise geleneklerini yeniliklerden ayrı olarak savunuruz. Bunlardan biri de temsili sanatların üretimidir, bu konu gayet aşikardır ki Hristiyanlığın esaslarının yayılmasının tarihi ile uyumludur, bu bize Tanrının Dünyasında insan olmanın sadece hayal değil fakat gerçek olduğunun onayını sağlar. Birini resmeden eşyalar, aynı zamanda bir diğerinin şüphesiz mesajına sahiptir. ... biz tam bir hassasiyetle karar verdik ve itina gösterdik ki onurlu ve hayat veren haç figürü gibi, boyanmış olsun, mozaikten yapılmış olsun ya da diğer uygun malzemelerden yapılmış olsun kutsal resimlere de saygı duyulmalı ve Tanrı'nın kutsal kiliselerinin mübarek araçlarında, elbiselerinde, duvarlarının üzerlerinde ve panellerinde, evlerde, kamuya açık yollarda gösterilmelidirler, bunlar Tanrımız, kurtarıcımız İsa Mesih, Lekesiz anamız, kutsal tanrı taşıyıcıları, saygı duyulan melekler ve aziz insanların resimleridir. Çok sıklıkla onlar temsili sanatlarda görülürler; bir çoğumuza, bunlar hatırlamayı ve model olarak hizmet etmeyi sağlasınlar diye çizilmişlerdir, onlara gerekli selamı ve saygıyı göstermeliyiz. Kesinlikle, bu kutsal tabiatımıza inanan imanımıza göre bir tapınma değil, yalnızca onurlu ve hayat veren haç ve kutsal kitaplar ve diğer mübarek nesneleri gösteren figürleridirler."
İslam'da ikonoklazm

İslam tarihi'nde, Kâbe'deki putların kırılması, inananlar açısından sembolik ve tarihi bir öneme sahiptir.
Müslümanlar tarafından işlenen ilk ikonoklazm 630 yılında Mekke'de bulunan Kabe'de yerleşik Arap mitolojisine ait putların yok edilmesidir. Bu hareket, Müslüman bakışı ile, Cahiliye Dönemine son verilmesini temsil eder. Genellikle, Müslüman toplumlar yaşayan canlıları (hayvanlar ve insanlar) ev,cami ya da medrese gibi  alanlarda betimlemekten sakınırlar. Resimsel temsiliyete bu muhalefet Kur'an tabanlı değildir, daha ziyade hadislerin taşıdığı çeşitli uyarı ve emirlerden kaynaklanır. Kuran içerdiği birçok emir ve yasakta peygambere uyulmasını işaret eder.Araf 158,Nisa 59,Nisa 80
Aşağıda verilecek olayların, İkonoklazm tanımında bir kültürün diğer bir kültürün resimlerini yok etmesinin dahil edilmemesi nedeniyle, ikonaklastik olup olmadıkları tartışmalıdır.
Mekke'de bulunan putların kırılması, halifelerle beraber büyüyen İslam egemenliği altında yaşayan diğer dinlere inanan cemaatlere gösterilen uygulamayı tanımlamaz. Müslüman yönetimi altında yaşayan Birçok Hristiyan örneğin istedikleri şekilde ikonalar üretmeyi onlarla kiliseleri süslemeye devam etmişlerdir. Erken İslam tarihinde bu genel gözleme uymayan önemli bir istisna 722-723 yılında Emeviler halifesi II. Yezid tarafından yayınlanan "Yezid fermanı" olarak bilinen uygulamadır. Bu ferman ile Halifelik topraklarında tüm haç ve Hristiyan imajlarının yok edilmesi emredilmiştir. Bu hareketin bir dereceye kadar uyulduğu görülmektedir, özellikle günümüz Ürdün'ünde, arkeolojik kanıtlar günümüzde hala ayakta kalmış kiliselerin hepsinde olmasa da bazılarının yer mozaiklerindeki imajların kaldırıldığını göstermektedir. Fakat, Yezid'in ikonoklast politikaları onu takip edenler tarafından devam ettirilmemiştir. Hristiyan cemaatler, 6. yüzyıldan 9. yüzyıla kadar önemli bir engel olmadan ikona üretmeye devam etmişlerdir.
Resimsel temsiliyetin yasaklanması her zaman seküler dünyaya taşınmamıştır, Resimsel temsiliyetin güçlü geleneği İslam sanatı içinde kalmıştır. Buna karşılık, batılı yazarlar İslam dünyasında "şiddet dolu ikonoklastik hareketlerin uzun, kültürel olarak tanımlanmış ve değişmez bir gelenek olduğuna inanma eğilimi göstermişlerdir. Örneğin Afganistan'ın Bamyan vilayetinde bulunan Buda heykellerine 2001 yılında Taliban tarafından zarar verilmesi Batı medyasında, resimsel temsiliyete karşı Müslüman yasaklamasının bir sonucu olarak algılanmıştır. Böyle bir yaklaşım, bu olaydan önce Budistlerle Müslümanların 1.000 yıldan fazladır beraberce yaşamalarını küçümsemektir. Buda heykelleri geçmişte Nadir Şah ve I. Alemgir Şah tarafından iki kere daha az etkili topçularının saldırısına uğramıştır. Taliban'ın kendi açıklamaları analiz edildiğinde, bu heykellere zarar verilmesine nedeni dini endişelerden daha çok politiktir.
Gize'de bulunan Sfenks'in burnu Sufi Müslüman fanatikler tarafından kırılmıştır.
Reform ikonoklazmı

Bazı protestan reformcular, özellikle Andreas Karlstadt, Huldrych Zwingli ve John Calvin, 10 Emir'in putları ve Tanrı'nın yontulmuş imajının üretimini yasaklanmasından etkilenerek dini resimlerin kaldırılmasını teşvik etmişlerdir. Sonuçta heykellere ve imajlara onaylanmamış ikonoklast şiddet eylemleri kadar kendinden gelişen bireysel ataklar ile zarar verilmiştir. Fakat, birçok durumda, Avrupa'da çok yeni reform edilmiş şehirlerinin sivil yetkililerinin emirleri ile imajlar kaldırılmıştır.
Önemli ikonoklast şiddet eylemleri 1523 yılında Zürih'te, 1530 yılında Kopenhag'da, 1534 yılında Münster'de, 1535 yılında Cenevre'de, 1537 yılında Augsburg'da, 1559 yılında İskoçya'da ve 1562 yılında Saintes ve La Rochelle'ta yaşanmıştır. 1566 yılının yaz aylarında günümüz Belçika, Hollanda ve kuzey Fransa'sını kapsayan bölgelerini, büyük bir protestan ikonoklast dalga vurmuştur. Bu olaya, "Beeldenstorm" denilmektedir.
"Foxe's Book of Martyrs" kitabının 1563 baskısından bir çizim
geç 1300 – erken 1400 tarihinde tahrip edilmiş parçalar, 16. yüzyıl ortası.
Reform İkonoklazmından arta kalan, Clocher Saint-Barthélémy, La Rochelle, Fransa.
Konuyla ilgili yayınlar

Besançon, Alain (2009). The Forbidden Image: An Intellectual History of Iconoclasm. University of Chicago Press. ISBN 9780226044149.
Yedinci Ekümenik konsil'in ikonası (17. yüzyıl, Novodeviçi Manastırı, Moskova).
Bizans İkonoklazmı, Chludov Psalter, 9. yüzyıl.
Muhammed tarafından Kabe'de bulunan putların kırılması, L'Histoire Merveilleuse en Vers de Mahomet, 11. yüzyıl.
1562 yılında Kalvenistlerin Lyon'da kiliseleri yağmalaması. Antoine Carot.
Hollanda reformunda Beeldenstorm olayının resmi
1990-91 Copa del Rey

| Copa del Rey |
| --- | --- |
Sezon: 1990-91
Ülke:  İspanya
Takımlar: 86
Şampiyon:  Atlético Madrid (7. kez)
İkinci:  RCD Mallorca
Maç: 169
Gol: 464 (maç başına 2,75)
← 1989-90 1991-92 → 
1990-91 Copa del Rey, Copa del Rey'in 89. sezonudur. Turnuva 5 Eylül 1990'da başladı ve 29 Haziran 1991'de yapılan finalle sona erdi.
| g t Copa del Rey |
| --- | --- |
Sezonlar:  1902  1903  1904  1905  1906  1907  1908  1909  1910  1911  1912  1913  1914  1915  1916  1917  1918  1919  1920  1921  1922  1923  1924  1925  1926  1927  1928  1929  1930  1931  1932  1933  1934  1935  1936  1937  1938  1939  1940  1941  1942  1943  1944  1945  1946  1947  1948  1949  1950  1951  1952  1953  1954  1955  1956  1957  1958  1959  1960  1961  1962  1963  1964  1965  1966  1967  1968  1969  1970  1971  1972  1973  1974  1975  1976  1976-77  1977-78  1978-79  1979-80  1980-81  1981-82  1982-83  1983-84  1984-85  1985-86  1986-87  1987-88  1988-89  1989-90  1990-91  1991-92  1992-93  1993-94  1994-95  1995-96  1996-97  1997-98  1998-99  1999-2000  2000-01  2001-02  2002-03  2003-04  2004-05  2005-06  2006-07  2007-08  2008-09  2009-10  2010-11  2011-12  2012-13  2013-14  2014-15  2015-16  2016-17  2017-18  2018-19  2019-20  2020-21  2021-22  2022-23 
Finaller:  1902  1903  1904  1905  1906  1907  1908  1909  1910  1911  1912  1913 (FEF, UECF)  1914  1915  1916  1917  1918  1919  1920  1921  1922  1923  1924  1925  1926  1927  1928  1929  1930  1931  1932  1933  1934  1935  1936  1937  1938  1939  1946  1947  1948  1949  1950  1951  1952  1953  1954  1955  1956  1957  1958  1959  1960  1961  1962  1963  1964  1965  1966  1967  1968  1969  1970  1971  1972  1973  1974  1975  1976  1977  1978  1979  1980  1981  1982  1983  1984  1985  1986  1987  1988  1989  1990  1991  1992  1993  1994  1995  1996  1997  1998  1999  2000  2001  2002  2003  2004  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  2021  2022  2023
18. Ordu (Sovyetler Birliği)

| 18>  Ordu (Sovyetler Birliği) |
| --- | --- |
Etkin: 1941–1946
Ülke:  Sovyetler Birliği
Bağlılık:  Kızıl Ordu
Büyüklük: Kolordu ve Kümeler
Parçası: Cephe veya Askeri Bölge
Savaşları: Barbarossa Harekâtı Moravska Ostrava Taaruzu
Barbarossa Harekatı
Sovyetler Birliği'nin Kızıl Ordusu'na bağlı 18. Ordusu, 21 Haziran 1941'de HQ Harkiv Askeri Bölgesi ve Kiev Özel Askeri Bölgesi orduları temelinde kuruldu.
1941'de ordunun komutanı General-Teğmen Andrew Kirilovych Smirnov'du. Savaşın başlangıcındaki ordu bölümleri :
16.Mekanize Kolordu
15. Tank Bölümü, 39. Tank Bölümü, 240. Mekanize Bölüm, 64. Avcı Hava Bölümü ve 45. Karışık Hava Bölümü
17. Tüfek Kolordusu
96. Dağ Tüfek Bölümü, 60. Dağ Tüfek Bölümü, 164. Tüfek Bölümü
Mekanize Kolordu
47. Tank Bölümü, 218. Mekanize Bölüm
Tüfek Kolordusu
130. Tüfek Bölümü, 160. Tüfek Bölümü, 189. Tüfek Bölümü, 4. Bağımsız Tank Tugayı
1941'de Barbarossa Operasyonunun başlamasından kısa bir süre sonra 18.Ordu, 6. Ordu ve 12. Ordularla birlikte Kiev'in güneyinde devasa bir kuşatma ile karşı karşıya kaldı. Bu kuşatma, Uman Savaşı'nın bir parçasıydı. Eylül – Ekim 1941'de Azak Denizi Savaşı sırasında başka bir oluşum bölündü.1 Ekim 1943'te ordu 20. Tüfek Kolordusu (8. Muhafız Tüfek Tugayı, 81. ve 83. Deniz Tüfek Tugayları), 55. Muhafız Tüfek Bölümü, 89. Tüfek Bölümü, 176., 318., 414. Tüfek Birlikleri, 107. Tüfek Tugayı, 255. Deniz Piyade Tugayı'ndan bölünerek meydana geldi, 10. Muhafızlar Ayrı Tanksavar Taburu, topçu, zırhlı kuvvetler ve mühendislerden oluşuyordu. Güney ve Kuzey Kafkasya, Transkafkasya Cephesi ve 1. ve 4. Ukrayna Cephelerinin bir parçası olarak 18. Ordu sağ kısmı Ukrayna'da savunma operasyonları gerçekleştirdi, Donbass'a, Rostov savunma ve saldırgan operasyonlarına ve Kafkasya savaşına katıldı. Kerç - Eltigen çıkarma operasyonunun deneyimine dayanarak, Ordu benzersiz olarak 18. Paraşütle atlama Ordusu olarak tanımlandı (Rusça: 18-я десантная армия).
Bu operasyon için Ordu şunları içeriyordu:
10. Muhafızlar Tüfek Kolordusu
16. Tüfek Kolordusu
176. Tüfek Bölümü
318. Tüfek Bölümü
5. Muhafız Tank Tugayı
ayrıca Yüksek Komuta Rezervinin iki topçu alayı, Muhafız harçları alayı (çoklu roketatarlar), Binbaşı Kunikov'un desant ayrılması ve 255. ve 83. Deniz Piyade Tugaylarının unsurları, 107. ve 165. Tüfek Tugayları, 31. Desant Alayı unsurları, makineli tüfek taburu ve 29. Tank Avcısı Alayı, hepsi Ordu Harekât Grubu Grechkin (komutanı General-Major А. А. Grechkin).
Ordu, Ukrayna, Macaristan, Polonya ve Çekoslovakya'nın temizlenmesi için önceki atamasına geri döndü. Bu dönemin çoğunda 24. Tüfek Bölümü 18. Ordu ile görev yapmıştı ve Bölüm, Mayıs 1945'te 17. Tüfek Kolordusu (8. ve 138. Tüfek Bölümleri ) ve Güçlendirilmiş Bölge ile birlikte ordu ile hizmet ediyordu. II. Dünya Savaşı'ndan sonra, 18. Ordu Karpat Askeri Bölgesi ve Kuzey Bukovina topraklarında bir Dağ Ordusuna dönüştürüldü. Bu ordu Mayıs 1946'da dağıldı. Bazı unsurları, 52. Ordunun parçalarıyla birlikte 8. Mekanize Ordu'yu oluşturmak için kullanıldı.
Komutanlar

Korgeneral AK Smirnov (Haziran - Ekim 1941) eylemde öldürüldü
Vladimir Kolpakchi (Ekim - Kasım 1941), Tümgeneral
Fyodor Kamkov (Kasım 1941 - Şubat 1942 ve Nisan - Ekim, 1942), Genelkurmay
IK Smirnov (Şubat - Nisan 1942), Korgeneral
Andrei Grechko (Ekim 1942 - 5 Ocak 1943), Tümgeneral
AI Ryzhov (Ocak - Şubat, 11th 1943), Tümgeneral
Konstantin Koroteyev (Şubat - Mart, 16th 1943), Tümgeneral
Konstantin Leselidze (Mart 1943 - 6 Şubat 1944'te), Korgeneral Ekim 1943'te Albay General'e terfi etti
Yevgeny Zhuravlev (Şubat - Kasım 1944), Korgeneral
Anton Gastilovich (Kasım 1944 - Mayıs 1945), Tümgeneral, Ocak 1945'ten beri Korgeneral
Kaynaklar ve referanslar

↑  "Том VIII - Книга памяти Украины". 4 Şubat 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Mayıs 2020.
↑  samsv.narod.ru
↑  Aberjona Press, Slaughterhouse
↑  BSSA
↑  "ВОВ-60 - 18-я армия". 22 Temmuz 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Ocak 2008.
↑  "Боевой состав Советской Армии на 1 мая 1945 г". 26 Aralık 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 30 Kasım 2007.
1989 Dünya Üniversiteler Kış Oyunları

| XIV>  Kış Üniversite Oyunları |
| --- | --- |
Ev sahibi: Sofya, Bulgaristan
1989 Kış Üniversite Oyunları, 14. Kış Üniversite Oyunları'ydı ve Bulgaristan'ın başkenti Sofya'da düzenlendi.
Madalyalar

|  Sıra  | Ülke | Altın | Gümüş | Bronz | Toplam |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  Sovyetler Birliği | 10 | 10 | 10 | 30 |
| 2 |  Çekoslovakya | 7 | 6 | 2 | 15 |
| 3 |  Çin | 5 | 2 | 6 | 13 |
| 4 |  Güney Kore | 4 | 3 | 2 | 9 |
| 5 |  Yugoslavya | 3 | 1 | 0 | 4 |
| 6 |  Doğu Almanya | 3 | 0 | 0 | 3 |
| 7 |  İtalya | 2 | 3 | 1 | 6 |
| 8 |  Japonya | 2 | 1 | 3 | 6 |
| 9 |  Bulgaristan | 1 | 3 | 0 | 4 |
| 10 |  Avusturya | 1 | 2 | 1 | 4 |
| 11 |  Batı Almanya | 1 | 0 | 3 | 4 |
| 12 |  Fransa | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 13 |  ABD | 0 | 5 | 8 | 13 |
| 14 |  Polonya | 0 | 2 | 0 | 2 |
| 15 |  Kuzey Kore | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 16 |   İsviçre | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 17 |  Finlandiya | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 18 |  İsveç | 0 | 0 | 1 | 1 |
1923 Fransa Bisiklet Turu

1923 Fransa Bisiklet Turu 1923 yılı 24 Haziran-22 Temmuz tarihlerinde yapılan 17nci Fransa Bisiklet Turu' dur. Toplam 5.386 km mesafe üzerinden 15 etap içeren turda hız ortalaması 24,233 km/saatti. Henri Pélissier tarafından kazanılan yarışta İtalyan rakibi Ottavio Bottecchia yarım saat gerideydi. Takım mücadelesi Auto Moto tarafından kazanıldı. 139 bisikletçinin katıldığı yarışı 48 bisikletçi bitirdi.
Pélissier' in zaferi 1911 yılından beri ilk Fransız zaferiydi, çünkü Fransa Bisiklet Turu o zamandan beri Belçikalı bisikletçilerin egemenliği altındaydı.
Sonuçlar > Etaplar

| Etap | Tarih | Rota | Mesafe (km) | Kazanan | Yarış lideri |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 24 Haziran | Paris - Le Havre | 381 | Robert Jacquinot  | Robert Jacquinot  |
| 2 | 26 Haziran | Le Havre - Cherbourg | 371 | Ottavio Bottecchia  | Ottavio Bottecchia  |
| 3 | 28 Haziran | Cherbourg - Brest | 405 | Henri Pélissier  | Ottavio Bottecchia  |
| 4 | 30 Haziran | Brest - Les Sables d'Olonne | 412 | Albert Dejonghe  | Romain Bellenger  |
| 5 | 2 Temmuz | Les Sables d'Olonne - Bayonne | 482 | Robert Jacquinot  | Romain Bellenger  |
| 6 | 4 Temmuz | Bayonne - Luchon | 326 | Jean Alavoine  | Ottavio Bottecchia  |
| 7 | 6 Temmuz | Luchon - Perpignan | 323 | Jean Alavoine  | Ottavio Bottecchia  |
| 8 | 8 Temmuz | Perpignan - Toulon | 427 | Lucien Buysse  | Ottavio Bottecchia  |
| 9 | 10 Temmuz | Toulon - Nis | 281 | Jean Alavoine  | Ottavio Bottecchia  |
| 10 | 12 Temmuz | Nis - Briançon | 275 | Henri Pélissier  | Henri Pélissier  |
| 11 | 14 Temmuz | Briançon - Cenevre  | 260 | Henri Pélissier  | Henri Pélissier  |
| 12 | 16 Temmuz | Cenevre  - Strazburg | 377 | Joseph Muller  | Henri Pélissier  |
| 13 | 18 Temmuz | Strazburg - Metz | 300 | Romain Bellenger  | Henri Pélissier  |
| 14 | 20 Temmuz | Metz - Dunkerque | 433 | Félix Goethals  | Henri Pélissier  |
| 15 | 22 Temmuz | Dunkerque - Paris | 343 | Félix Goethals  | Henri Pélissier  |