Hayvan kurbanı
Antik Yunan

Antik Yunan dininde ibadet, tipik olarak evcil hayvanları ilahi ve dua ile sunakta kurban etmekten ibaretti. Sunak, bir tapınak binasının dışında veya bir tapınakla ilişkisi olmayan bir yerde de olabilirdi.
Kurbanlık türünün mükemmel bir örneği olmalıydı ve çelenkler vb. süslenmiş bir alayla sunağa götürülürken, başında bir sepette gizlenmiş bıçak taşıyan bir kız onlara öncülük ederdi. Çeşitli ritüellerden sonra hayvan, sunakta düştüğünde orada bulunan tüm kadınlar "yüksek, tiz tonlarda bağırmalıydılar".
Kan toplanır ve sunağın üzerine dökülür.
Hayvan parçalanır ve çeşitli iç organlar, kemikler ve diğer yenmeyen parçalar tanrının payı olarak yakılırken, et önde gelenlerin yerinde tadımı ve katılımcıların yemesi için hazırlanmak üzere çıkarılır. Tapınak tabakçılara satmak için deriyi saklar.
İnsanların kurbandan tanrıdan daha fazla yararlanmaları Yunanların gözünden kaçmaz ve Yunan komedisinde mizah konusu olurdu.
Kurbanlık hayvanlar tercih sırasına göre boğa, inek, koyun (en yaygını), keçi, domuz (en ucuz memeli) ve kümes hayvanları olabilirdi. (Nadiren diğer kuşlar veya balıklar). Geometrik üsluptaki bazı vazolarda atlar ve eşekler görülmektedir (900–750 BCE ), ancak literatürde bunlardan çok nadir bahsedilir.
Yunanlar, hayvanın kurban edilmekten memnun olduğuna inanmayı severler ve çeşitli davranışları bunu gösterecek şekilde yorumlarlardı. Kurban edilen hayvanın parçalarını inceleyerek kehanet, Roma veya Etrüsk dininde veya Yakın Doğu dinlerinde olduğundan çok daha az önemliydi, ancak özellikle karaciğer ve Apollon kültünün bir parçası olarak uygulanmıştı.
Daha küçük ve basit bir adak için, kutsal ateşe bir tütsü tanesi atılabilirdi ve şehirlerin dışındaki çiftçiler, "ilk meyveler" hasat edilirken bitkisel kurbanlar verirdi. Hecatomb (100 boğa) adı verilen törenlerde kurban edilen sığırların sayısı yüzleri, ziyafete katılanların sayısı da binleri bulabilirdi. Hieron Sunağı ve Bergama Sunağı'nın muazzam Helenistik yapıları bu tür durumlar için inşa edildi.
Kurban uygulamaların kanıtı bazı eski Yunan edebi metinlerinde, özellikle Homeros'un destanlarında açıkça görülür. Tehlike zamanlarında veya tanrıların beğenisini kazanmaya yönelik bazı önemli çabalardan önce etin sunulduğu ziyafetlere ilişkin ritüel şiirler boyunca görülebilir.
Örneğin, Homeros'un Odyssey'inde Eumaeus, efendisi Odysseus için dua ederek bir domuz kurban eder. Bununla birlikte, kısmen çok erken Yunan uygarlığını yansıtan Homeros'un İlyada'sında, prenslerin her ziyafeti bir kurbanla başlamaz.
Homeros öncesi dönemlerin kurban uygulamaları, 8. yüzyıl kurban ritüelleri ile ortak yönler paylaşır. Ayrıca, şiir boyunca, tanrılar varlıklarını bir işaret veya savaşta başarı ile gösterdiklerinde özel ziyafetler düzenlenir. Truva'ya yola çıkmadan önce de Odysseus, Zeus'a bir koç kurban eder. Kurban ritüelleri, insan ile ilahi olan arasındaki ilişkinin şekillenmesinde önemli bir rol oynar.
Tipik olarak "sununun tamamen yakıldığı holokost kurban modu" sunulmasıyla Olimpiyat tanrılarından ayrılan Kitonik tanrılarının, Yunan Öncesi yerel dinin kalıntıları olabileceği ve çoğunun MÖ 3. binyılın sonlarında Balkan Yarımadası'nın güneyini istila eden Proto-Yunanlılardan gelebileceği öne sürülmüştür.
Büyük İskender'in MÖ 323'te ölümünden sonraki Helenistik dönemde, hayvan kurban etmeyi etik açıdan sorgulayan birkaç felsefi hareket başlar.