Belediye başkanı
Tarihçe > Avrupa > Türkiye

Türkiye'de, batılı anlamda yerel yönetimlerin kuruluşu 20. yüzyılın başında gerçekleşmiştir. Bu durum, farklı toplumsal yapılar ve tarihsel gerçekliklerden kaynaklanan nedenlerle henüz yeni sayılmaktadır. Ancak Tanzimat Reformları ve ülkenin modernleşme sürecine girmesiyle birlikte, birçok yeni yasa ve idari düzenlemelerin yapılmaya başlandığı gözlemlenmiştir.
Osmanlı İmparatorluğu döneminde yerel yönetim örgütlenmesi, başlangıçta askeri alanda başlayan yenileşme hareketlerinin zamanla yönetsel ve toplumsal alana yayılmasıyla görülmüştür. Yerel yönetim geleneği modern anlamda ancak Tanzimat'ın ilanıyla başlamıştır. Ancak Selçuklu ve Osmanlı devletleri, adem-i merkeziyetin bazı unsurlarını içermekteydi. Örneğin, Anadolu Selçuklu Devleti'nde vilayetler yerinden yönetim esasına göre teşkilatlandırılmış ve tamamen özerk olarak yönetilmişlerdir. Ancak zamanla vilayetlerin bağımsız beyliklere dönüşmesi Selçuklu Devleti'nin parçalanmasına yol açmıştır. Bu nedenle Osmanlı İmparatorluğu'nda mutlakıyetçilik ve merkeziyetçilik kökleşmiş bir siyasal sistem olmuştur.
Osmanlı İmparatorluğu'nda yerel yönetimlerin yerine getirdiği hizmetler klasik kurumlar tarafından yapılmıştır. Ancak bu kurumlar merkezi hükûmete karşı özerklikleri bulunmayan kurumlardır. Yerel hizmetleri yerine getiren sorumlular halk tarafından değil merkezi yönetim temsilcileri veya geleneksel kurumlar tarafından atanmıştır. Kadı, muhtesip, vali, vakıf ve loncalar gibi kurumlar bu sorumlular arasında yer almaktadır.
Osmanlı'da yerel yönetimlerin görevleri arasında yargı, şehir yönetimi, asayiş, esnaf loncalarının denetimi, pazar yerlerinin kontrolü, fiyat kontrolü, vakıfların denetimi, okul ve cami yönetimi, imar nizamı, temizlik ve altyapı hizmetleri yer almaktadır. Ancak bu hizmetlerin yerine getirilmesinde yerel halkın doğrudan etkisi veya yetkisi bulunmamaktadır. Bu hizmetlerin sorumluları merkezi yönetim temsilcileri veya geleneksel kurumlar tarafından atanmıştır.
Osmanlı İmparatorluğu'nda modern anlamda bir yerel yönetim yapısının oluşması Tanzimat dönemiyle başlamıştır. 1854-1856 Kırım Savaşı yıllarında İstanbul'da ilk belediye idaresi çalışmaları başlamış ve 1855 yılında şehremaneti kurulmuştur. Daha sonra 1869'da İstanbul Şehreminliği örgütü kurulmuş ve 1876 Anayasası ile belediyelerin seçimle iş başına gelecek meclisler tarafından yönetilmesi öngörülmüştür.
Osmanlı İmparatorluğu döneminde yerel yönetim örgütlenmesi, modern anlamda yerel yönetim yapısının oluşması Tanzimat dönemiyle başlamıştır. 1869'da çıkarılan Dersaadet İdare-i Belediye Nizamnamesi ile belediye örgütü, İstanbul'un Beyoğlu ve Galata dışındaki bölgelerine yaygınlaştırılmış ve İstanbul Şehreminliği örgütü kurulmuştur. Bu örgüt, alt düzeyde çeşitli semtlerin yerel yönetimlerinden sorumlu 14 daire ve üst düzeyde Şehremini, Şehremaneti Meclisi ve 14 belediye dairesinden oluşan federatif bir yapıya sahipti.
1870 tarihli İdare-i Umumiye-i Vilayet Nizamnamesi ile vilayet, sancak ve kaza merkezlerinde birer belediye teşkilatı kurulmasına karar verildi. 1876 Anayasası ise İstanbul ve diğer şehirlerde kurulacak belediyelerin seçimle iş başına gelecek meclisler tarafından yönetilmesini ve kuruluş, görevler ve meclis üyelerinin seçimine dair usulün kanunla belirtilmesini öngördü. Aynı dönemde hazırlanan Vilayet Belediye Kanunu ile her vilayet ve kasabada birer belediye örgütü kurulması hedeflendi. İstanbul'daki özel sorunlara çözüm bulmak amacıyla ise 1877'de Dersaadet Belediye Kanunu çıkarıldı.
1912'de ise Dersaadet Teşkilat-ı Belediyesi Hakkında Kanun ile belediye daireleri kaldırıldı ve yerine belediye şubeleri kuruldu. Bu yapı 1930 yılına kadar varlığını sürdürdü. Osmanlı'da belediyecilik genel anlamda hizmetlerin yürütülmesinde kurumsallaşan bir yapı olarak faaliyet gösterdi. Merkeziyetçi devlet felsefesinin hâkim olduğu dönemde bu kurumlar, şehir hizmetlerinin yürütülmesinden öte yerel komünal özelliklere sahip olamadılar.
İl özel yönetimleri ise 19. yüzyılın ikinci yarısından itibaren gelişmeye başladı. 1864 tarihli Vilayet Nizamnamesi ile valinin başkanlık ettiği il genel yönetimi ve her sancaktan seçilen üyelerden oluşan İl Genel Meclisi kuruldu. 1870 yılında çıkarılan Genel İdare Vilayet Nizamnamesi aynı sistemi korudu. 1913'te kabul edilen İdare-i Umumiye-i Vilayat Geçici Kanunu ile il özel yönetimi yeniden düzenlendi.
Cumhuriyet döneminde yerel yönetimlerle ilgili ilk düzenleme, 1924 yılında kabul edilen 442 sayılı Köy Kanunu'dur. Bu kanun, köylerin Osmanlı Devleti'nden bu yana bağımsız birimler olarak var olduğunu ve köylerin sosyal, idari ve siyasi ihtiyaçların bir sonucu olarak ortaya çıktığını belirtmektedir.
Daha sonra, 1924 yılında Ankara için özel bir yönetim biçimi getiren 417 sayılı Ankara Şehremaneti Kanunu çıkarılmıştır. 1930 yılında ise nüfusu 2000'i geçen yerlerde belediye kurulabilmesini sağlayan 1580 sayılı Belediye Kanunu kabul edilmiştir. Bu kanun, Osmanlı döneminin sonlarından gelen deneyimlerin aktarıldığını ve uzun süre beklentilere cevap verebildiğini gösteren önemli bir niteliğe sahiptir.
Yerel yönetimlerde önemli adımların atıldığı dönem ise 1980'lerdir. Büyükşehir belediyelerinin kurulmasını öngören 3030 sayılı kanunun 1984 yılında çıkarılması, belediyelerin gelirlerinde artış sağlayan yasal düzenlemeler ve 1987'de kabul edilen İl Özel İdaresi Kanunu (3360 sayılı kanun) bu dönemde gerçekleşmiştir.
Daha sonra 2004 ve 2005 yıllarında yapılan düzenlemelerle belediyeler ve il özel idaresi alanında önemli değişiklikler yapılmıştır. 2004 yılında kabul edilen 5272 sayılı Belediye Kanunu, anayasaya aykırılığı gerekçesiyle iptal edilmiş, ancak aynı düzenlemeler 2005 yılında 5393 sayılı kanunla yeniden kabul edilmiştir. İl özel idaresi alanında ise 1987'de çıkarılan İl Özel İdaresi Kanunu, 2005 yılında 5302 sayılı kanunla değiştirilmiştir.
Bu düzenlemelerin ardından 2012 yılında 6360 sayılı 14 ilde Büyükşehir ve 27 İlçe Kurulması Hakkında Kanun kabul edilmiştir, bu kanun hala yürürlüktedir. Bu reformlar genellikle belediyeleri hedef almış olsa da, köylerle ilgili düzenlemelerin de artık değişen koşullara uygun olarak yapılması gerektiği vurgulanmaktadır. Bu nedenle, hala yürürlükte olan 442 sayılı Köy Kanunu'nun güncellenmesi gerekmektedir.