stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
II. İoannis
Dini meseleler

II. İoannis'in saltanatı neredeyse sürekli bir savaşla ele alınır ve teolojik ve doktrinsel tartışmalara aktif olarak katılmaktan zevk alan babasının aksine, İoannis dini konuları Patrik'e ve kilise hiyerarşisine bırakmaktan memnun görünüyordu. İoannis; ancak papalık ile Rum ve Latin kiliselerinin olası birliği ile ilişkilerde olduğu gibi, imparatorluk politikasını doğrudan etkilediğinde aktif rol aldı. Rum ve Latin ilahiyatçılar arasında bir dizi tartışma düzenledi.
İoannis, dini ve hayırsever çalışmalarında paylaştığı eşiyle birlikte, Konstantinopolis'teki Hristos Pantokrator (Her şeye kâdir İsa) İmparatorluk şapeli (günümüzde Zeyrek Camii) inşaatı da dahil olmak üzere hatırı sayılır ölçekte kilise inşaatı yaptığı biliniyor. Üç kilisesi bulunan bu manastır, Orta Bizans Konstantinopolis'inin en önemli ve etkili mimari yapılarından biri olarak tanımlanmıştır. Manastırın yanında, tüm sosyal sınıflardan insanlara açık, 5 koğuştan oluşan bir hastane vardı. Hastanede rahipler yerine eğitimli din sınıfından olmayan doktorlar bulunuyordu. Manastır aynı zamanda Komninos hanedanı için imparatorluk mezarı olarak da hizmet vermiştir.
I. Aleksios'un saltanatının son birkaç yılında, Paulician ve Bogomil sapkınlıklarının takipçilerine yönelik çok aktif zulüm gerçekleşmişti. Bizans Kilisesi tarafından sapkınlığa karşı alınan önlemler yürürlükte kalsa da, İoannis'in saltanatına ait hiçbir kayıt bu tür bir zulümden bahsetmez. Konstantinopolis'teki kalıcı bir sinod, bazı manastırlarda dolaşan Konstantinos Hrisomallos adlı merhum bir keşişin yazılarını araştırdı. Bu eserlerin, Bogomil inancının unsurlarını ve uygulamalarını barındırdıkları gerekçesiyle 1140 Mayıs'ında Konstantinopolis Patriği Leon Stippis tarafından yakılması emredildi.
İoannis tarafından önemli bir konuma yerleştirilen imparatorluk ailesinin birkaç üyesinden biri, kuzeni Adrian Komnenos (İoannis'in amcası Sebastokrator İsaakios'un oğlu) idi. Adrian, manastır adı İoannis'i benimseyen bir keşiş olmuş ve imparatora 1138 seferinde eşlik etmişti. Kısa bir süre sonra Adrian, IV. İoannis olarak Bulgaristan Başpiskoposu olarak atandı. Bulgaristan otosefal bir başpiskoposluktu ve başpiskopos olarak prestijli bir adama ihtiyaç duyuyordu.
II. İoannis'in savaşları

Bir dizi kayda değer meydan savaşı vermesine rağmen, II. İoannis'in askeri stratejisi, savunulabilir sınırlar inşa etmek için müstahkem yerleşim yerleri almaya ve tutmaya dayanıyordu. İoannis, hükümdarlığı sırasında şahsen yaklaşık yirmi beş kuşatma gerçekleştirdi.
Güneybatı Anadolu seferi (1119-1121)
Laodicea Kuşatması (1119)
Sezopolis Kuşatması (1120)
Hierakokoryphitis Kuşatması (1121)
Beroia Muharebesi (1122)
Kerkyra Kuşatması (1124)
Sırp-Macar Seferi (1125)
Haram Muharebesi (1128)
Branicevo Kuşatması (1128)
Danişment seferi (1130-1135)
Kastrakomnenon Kuşatması (1132)
Gangra Kuşatması (1135)
Mopsuestia Kuşatması (1136)
Adana Kuşatması (1137)
Tarsus Kuşatması (1137)
Balat Kuşatması (1138)
Buza'ah Kuşatması (1138)
Athareb Kuşatması (1138)
Maarat al-Numan Kuşatması (1138)
Kafartab Kuşatması (1138)
Shaizar Kuşatması (1138)
Attaleia Kuşatması (1142)
Phrygia Kuşatması (1142)
II. İoannis'in savaşları > Peçeneklerin yok edilmesi (1122)

1119-1121 döneminde II. İoannis Anadolu Selçuklularını yenerek güney-batı Anadolu'yu tekrar Bizans idaresi altına aldı. Bununla birlikte, hemen ardından, 1122'de İoannis, Tuna sınırındaki Paristrion'a karşı bir Peçenek istilasına yüzünden askerlerini hızla Avrupa'ya transfer etti. İstilacılar Kiev prensinin destek kuvvetleriydi. II. İoannis Peçenekleri sardı ve Peçenekleri Trakya girebileceklermiş gibi çok uygun bir barış yapmaya hazır olduğuna inandırdığı müzakerelere geçti ancak II. İoannis Peçeneklerin müstahkem kamplarına çok şiddetli bir hücuma geçti. Sonraki Beroia Muharebesi zorlu geçti, İoannis bacağından bir okla yaralandı; ancak günün sonunda Bizans ordusu ezici bir zafer kazandı. Çatışmanın belirleyici anı, İoannis'in büyük ölçüde İngilizlerden oluşan Vareg Muhafız Gücü'nü, savunmacı Peçenek araba kalesine saldırmaya yönlendirdiği ve meşhur baltalarını kullanarak yollarını kesmesi oldu. Muharebe, bağımsız bir halk olarak Peçeneklere etkili bir son verdi; çatışmada esir alınanların çoğu, Bizans sınırına asker-çiftçi olarak yerleştirildi.
II. İoannis'in savaşları > Venedik ile Savaş (1124-1126)

II. İoannis, tahta çıkmasından sonra, babasının Venedik Cumhuriyeti'ne Bizans İmparatorluğu içinde eşsiz ve cömert ticaret hakları veren 1082 anlaşmasını onaylamayı reddetmiştir. Yine de politikadaki değişiklik mali kaygılardan kaynaklanmadı. Venedikliler tarafından imparatorluk ailesinin bir üyesinin istismarını içeren bir olay, özellikle Bizans'ın deniz gücü açısından Venedik'e bağlı olması nedeniyle tehlikeli bir çatışmaya yol açtı. Bizans'ın Korfu'ya misilleme saldırısından sonra İoannis venedikli tüccarları Konstantinopolis'ten sürgün etti. Ancak bu daha fazla misillemeye yol açtı ve 72 gemiden oluşan bir Venedik filosu Rodos, Sakız Adası, Sisam, Midilli ve Andros'u yağmaladı ve İyon Denizi'ndeki Kefalonya'yı ele geçirdi. Sonunda İoannis uzlaşmaya zorlandı; savaş ona değdiğinden daha pahalıya mal oluyordu ve yeni gemilerin inşası için imparatorluk kara kuvvetlerinden donanmaya para aktarmaya hazır değildi. İoannis, Ağustos 1126'da 1082 anlaşmasını yeniden onayladı.
II. İoannis'in savaşları > Macarlar ve Sırplar ile çatışmalar (1127–1129 – kronoloji belirsiz)

Ana madde: Bizans-Macar Savaşı (1127-1129)
İoannis'in Macar prensesi Piroska ile olan evliliği, onu Macaristan Krallığı'nın hanedan mücadelesine dahil etti. İoannis'in daha önce Macar krallığına olan iddiası dolayısıyla mücadeleye girişmiş ve bunda yenilip gözlerine mil çekilmiş olan Álmos'a mültecilik hakkı tanıması Macarları tedirgin etmekteydi. II. Stephen'ın komuta ettiği Macarlar 1127'de Balkanlarda Bizans arazilerine hücuma geçtiler, düşmanlık 1129'a kadar sürdü; ancak 1125'te Macar saldırısı ve Bizans misillemesi ile 1126'da düşmanlıkların yenilenmesiyle alternatif bir kronoloji önerilir. İoannis, birçoğunu toplayıp Küçük Asya'daki Nikomedia'ya askeri yerleşimci olarak nakledilen Macaristan ile tehlikeli bir şekilde hizalanmış olan Sırplara karşı bir ceza seferi başlattı. Bu kısmen Sırpları boyun eğdirmek için (Sırbistan, en azından sözde Bizans'a bağlıydılar) ve kısmen de doğudaki Bizans sınırını Türklere karşı güçlendirmek için yapıldı. Sırplar, Bizans egemenliğini bir kez daha kabul etmek zorunda kaldılar. Sırp seferi, Macaristan'a karşı savaşın iki farklı aşaması arasında gerçekleşmiş olabilir. Macarlar Belgrad, Niş ve Sofya'ya saldırdı; Trakya'da Filibe yakınlarında bulunan İoannis, Tuna üzerinde faaliyet gösteren bir deniz filosunun desteğiyle karşı saldırıya geçti. Ayrıntıları belirsiz olan zorlu bir seferin ardından imparator, Macarları ve onların Sırp müttefiklerini günümüzde Baçka Palanka olan Chramon ya da Haram'da yenmeyi başardı; Birçok Macar askeri Bizans saldırısından kaçarken geçtikleri bir köprü çöktüğünde öldü. Bunun ardından Macarlar, İoannis tarafından hemen yeniden inşa edilen Braniçevo'ya saldırarak düşmanlığı yeniledi. Honiatis birkaç çatışmadan bahseder, daha fazla Bizans askeri başarıları barışın yeniden tesis edilmesiyle sonuçlandı. Bizanslıların Braniçevo, Belgrad ve Zemun'u kontrol ettiklerini tasdiklediler ve ayrıca 1060'lardan beri Macar olan Sirem (Honiatis'te Frangochorion olarak adlandırılır) bölgesini kurtardılar. Macar tahtına talip olan Álmos 1129'da öldü, sürtüşmenin ana kaynağı ortadan kalktı.
II. İoannis'in savaşları > Selçuklu Türklere karşı askerî seferleri (1119-20, 1130-35, 1139-40)

Ana madde: Bizans-Selçuklu savaşları
| g t Bizans-Selçuklu savaşları |
| --- | --- |
 Gence  Vaspuragan  Pasinler  Birinci Malazgirt  Kayseri  Ani Kuşatması (1064)  Konya  Sivas  İkinci Malazgirt  Ege  Birinci İznik  İkinci İznik  Akşehir  Bolvadin  II. İoannis'in seferleri Laodikya  Sozopolis  Miryokefalon  Hyelion-Leimocheir  Bolu  Birinci Trabzon  Antalya  Alaşehir  Sinop  İkinci Trabzon  Sudak 
İoannis'in hükümdarlığının başlarında Türkler, Küçük Asya'nın batısındaki Bizans sınırına doğru ilerliyorlardı. 1119'da Selçuklular, Anadolu'nun güney kıyısındaki Antalya şehrine giden kara yolunu kesmişlerdi. II. İoannis ve Megas Domestikos Aksuh 1119'da Laodikya'yı kuşattı ve yeniden ele geçirdi; 1120'de Sozopolis'e saldırarak ele geçirerek Antalya ile kara bağlantısını yeniden açtı. Bu güzergâh, Kilikya ve Suriye'de bulunan Haçlı devletlerine de gittiği için özellikle önemliydi.
Macaristan ile olan düşmanlıkların sona ermesinin ardından, İoannis kalan yıllarının çoğunda Küçük Asya'ya konsantre olabildi. 1130'dan 1135'e kadar Yukarı Fırat'ta Malatya'da Dânişmendliler Beyliği'ne karşı yıllık seferler düzenledi. Onun enerjik seferleri sayesinde, Türklerin Küçük Asya'daki genişleme girişimleri durduruldu ve İoannis, savaşı düşmana götürmeye hazırlandı. Bölgeyi Bizans kontrolüne geri getirmek için, Türklere karşı iyi planlanmış ve yürütülen bir dizi sefere öncülük etti ve bunlardan biri, atalarının yurdu Kastamonu'nun (Kastra Komnenon) yeniden fethiyle sonuçlandı; daha sonra Çankırı'da 2.000 kişilik bir garnizon bıraktı. İoannis, düşmanlarından birbiri ardına kaleleri alarak duvarları yıkan biri olarak kısa sürede müthiş bir ün kazandı. Malazgirt Meydan Muharebesi'nden bu yana imparatorluk tarafından kaybedilen bölgeler toparlanarak garnizonlar yerleştirildi. Yine de, özellikle kuzeydoğudaki Dânişmendlilerden gelen direniş güçlüydü ve İoannis Konstantinopolis'te Kastamonu'nun Bizans yönetimine dönüşünü kutlarken bile Türkler tarafından yeniden ele geçirilmesi yeni fetihleri gerçekleştirmenin zor doğasını gösterir. İoannis sebat etti ve Kastamonu kısa süre sonra bir kez daha el değiştirdi.
1139 baharında imparator, Sakarya Nehri kıyısındaki bölgeleri akın eden muhtemelen göçebe Türkmenler olan Türklere karşı, sürülerini kovarak geçim kaynaklarını vurarak başarılı bir sefer yaptı. Ardından, ordusu Karadeniz'in güney kıyılarında Bitinya ve Paflagonya üzerinden ilerleyen Dânişmend Türklerine karşı son kez yürüdü. Trabzon'daki Konstantinos Gavras'ın Bizans rejimi sona erdi ve Haldia bölgesi doğrudan imparatorluk kontrolüne alındı. İoannis daha sonra 1140 yılında Niksar'ı kuşattı; ancak şehri ele geçirmeyi başaramadı. Bizanslılar, Türklerden ziyade hava şartları yüzünden yenilgiye uğradılar: hava çok kötüydü, ordunun çok sayıda atı öldü ve erzak azaldı.
II. İoannis'in savaşları > Kilikya ve Suriye'ye seferleri (1137–1138)

İmparator, Levant'ta Bizans'ın Haçlı devletleri üzerindeki hükümdarlık iddialarını güçlendirmeye ve Antakya üzerindeki haklarını öne sürmeye çalıştı. 1137'de Kilikya Ermeni Prensliği'nden Tarsus, Adana ve Misis (Mopsuestia)'yı fethetti ve 1138'de Ermeni Lordu I. Levon ve ailesinin çoğu İstanbul'a esir olarak getirildi.
Bu, Antakya Prensliği'ne giden yolu açtı, 1137'de Antakya Prensi Raymond de Poitiers ve Urfa Kontu II. Joselin'in kendilerini imparatorun vasalları olarak tanıdılar. Trablus Kontu II. Raymond bile, selefinin 1109'da İoannis'in babasına verdiği saygıyı tekrarlayarak İoannis'e saygılarını sunmak için kuzeye doğru hızla ilerledi. Ardından, İoannis Bizans, Antakya ve Urfa ordularını Müslüman Suriye'ye karşı ortak bir seferde yönetti. Halep saldırmak için çok güçlü çıktı; ancak Balat, Bizâh, Atarib, Ma'arretü'n-Nu'man ve Kafartab kalelerine saldırıldı.
İoannis, Suriye'deki kampanyada Hristiyan davası için çok mücadele etmesine rağmen, müttefikleri Antakyalı Prens Raymond ve Urfa Kontu Joselin, Şayzar Kuşatması'na yardım etmek yerine, kamplarında zar oynayıp ziyafet çekmeye devam ettiler. Haçlı Prensleri birbirlerinden ve İoannis'den şüpheleniyorlardı ve hiçbiri diğerinin sefere katılmaktan kazanç elde etmesini istemiyordu. Raymond, seferin Halep, Şayzar, Humus ve Hama'yı ele geçirmede başarılı olması durumunda İoannis'e teslim etmeyi kabul ettiği Antakya'yı da elinde tutmak istiyordu. Latin ve Müslüman kaynaklar, Kuşatmayı yönetirken İoannis'in enerjisini ve kişisel cesaretini anlatırlar.
Şehir ele geçirildi; ancak iç kale saldırıya meydan okudu. Şayzar Emiri büyük bir tazminat ödemeyi, İoannis'i vasalı olmayı ve yıllık haraç ödemeyi teklif etti. İoannis, müttefiklerine olan tüm güvenini yitirmişti ve Zengî komutasındaki bir Müslüman ordu şehri kurtarmak için yaklaşıyordu, bu yüzden imparator isteksizce teklifi kabul etti. İmparatorun dikkati, Kilikya'ya yapılan bir Selçuklu baskını ve Sicilya'da Normanların oluşturduğu tehdide karşı bir Alman ittifakını sürdürdüğü batıdaki gelişmeler ile dağıldı. Joselin ve Raymond, Antakya'nın kalesinin imparatora teslimini ertelemek için komplo kurdular, İoannis'e ve yerel Yunan toplumuna yönelik şehirde halk arasında huzursuzluk yarattılar. İoannis'in hırslarının ancak kısmen gerçekleştirebildiği Suriye'den ayrılmaktan başka seçeneği yoktu.
II. İoannis'in savaşları > Son seferleri (1142)

1142'nin başlarında İoannis, Antalya üzerinden bağlantı yollarını güvence altına almak için Anadolu Selçuklu Devleti'ne karşı sefer yürüttü. Bu sefer sırasında en büyük oğlu ve ortak imparator Aleksios yüksek ateşten öldü. Güzergâhını güvence altına alan İoannis, Antakya'yı doğrudan imparatorluk yönetimine alma amaçlı yeni bir Suriye seferi başlattı. Bu sefer, ordusunu götürmeyi planladığı Kudüs'e planlı bir hac ziyareti içeriyordu. Kudüs Kralı Fulk, imparatorun ezici bir askerî güçle varlığının onu bir saygı eylemi yapmaya zorlayacağından ve krallığı üzerindeki Bizans hükümdarlığını resmen tanımaya zorlayacağından korkarak imparatora yalnızca mütevazı bir refakatçi getirmesi için yalvardı. Fulk, büyük ölçüde çorak krallığının önemli bir ordunun geçişini desteklemeyeceğini belirtti. Bu yumuşak tepki, İoannis'in hac ziyaretini ertelemeye karar vermesiyle sonuçlandı.
İoannis hızla kuzey Suriye'ye yöneldi ve Urfa kontu II. Joselin'i iyi davranışını garantisi olarak kızı da dahil olmak üzere rehin vermeye zorladı. Daha sonra şehrin ve kalesinin kendisine teslim edilmesini talep ederek Antakya'ya doğru ilerledi. Raymond de Poitiers, teklifi Antakya genel kurulunun oylamasına sunarak bir süre oyaladı. Mevsimin iyice ilerlemesiyle İoannis, ertesi yıl Antakya'ya saldırısını yenilemek için ordusunu Kilikya'daki kışlık bölgelere almaya karar verdi.
Ölümü ve veraseti

Ordusunu Antakya'ya yeni bir saldırı için hazırlayan İoannis, Kilikya'da Toros Dağları'nda yaban domuzu avlayarak eğlenmeye başladı ve burada 1 Nisan 1143'te kazara kendini zehirli bir okla kesti. İoannis başlangıçta yarayı görmezden geldi ve enfeksiyon kaptı. Kazadan birkaç gün sonra, 8 Nisan'da muhtemelen sepsisden öldü. İoannis'in, Antakya'daki dindaşlarıyla savaşmaktan mutsuz olan ve Batı yanlısı oğlu Manuil'i tahta çıkarmak isteyen Latin kökenli ordusunun birlikleri içindeki bir komplo tarafından öldürüldüğü öne sürüldü. Bununla birlikte, birincil kaynaklarda bu hipotez için çok az açık destek vardır. İoannis'in imparator olarak son eylemi, hayatta kalan oğullarından daha genç olan Manuil'i halefi olarak seçmekti. İoannis, Manuil'i ağabeyi İsaakios'a tercih etmesinin iki ana nedenini öne sürerek kaydediliyor: İsaakios'un çabuk sinirlenmesi ve Manuil'in Neocaesarea'daki kampanyada gösterdiği cesaret. Başka bir teori, bu seçimin nedeninin, İoannis'in halefinin adı "M" ile başlayan biri olması gerektiğini öngören AIMA kehaneti olduğunu iddia eder. Uygun bir şekilde, İoannis'in yakın arkadaşı İoannis Aksuh, İsaakios'un daha iyi bir aday olduğu yönünde ölmekte olan imparatoru ikna etmek için çok uğraştığı halde, Manuil'in tahta çıkması önünde herhangi bir açık muhalefettin ortadan kaldırılmasında etkili oldu.
Değerlendirme

Tarihçi John Birkenmeier, İoannis'in hükümdarlığının Komninos döneminin en başarılı dönemi olduğunu savunur. The Development of the Komnenian Army 1081–1180 (Komninos dönemi ordunun gelişim) adlı kitabında, İoannis'in zorlu savaşları riske atmaktan ziyade kuşatmaya odaklanan savaş yaklaşımının bilgeliğini vurgular. Birkenmeier, İoannis'in sınırlı, gerçekçi hedeflerle yıllık seferler başlatma stratejisinin, oğlu I. Manuil'in izlediğinden daha mantıklı olduğunu savunur. Bu görüşe göre, İoannis'in seferleri Bizans İmparatorluğu'na fayda sağladı çünkü imparatorluğun güvenilir sınırlardan yoksun olan merkezini korurken, Küçük Asya'daki topraklarını kademeli olarak genişletti. Türkler savunmaya zorlanırken, İoannis, Kutsal Roma İmparatoru ile Sicilya Normanlarına karşı ittifak kurarak diplomatik durumunu nispeten basit tuttu.
Genel olarak, II. İoannis'in imparatorluğu bulduğundan çok daha iyi durumda bıraktığı açıktır. Ölümü sırasında önemli topraklar ele geçirilmişti ve Orta Anadolu üzerindeki kontrolün yeniden sağlanması ve Fırat üzerinde bir sınırın yeniden kurulması hedefleri ulaşılabilir görünüyordu. Bununla birlikte, Anadolu'nun iç kesimlerindeki Rumlar, Türk yönetimine giderek daha fazla alışmaya başlamış ve çoğu zaman onu Bizans'a tercih edilebilir bulmuştur. Ayrıca, Anadolu Türkleri, Sırplar ve Doğu Akdeniz'deki Haçlı Devletlerinden vassalage itaat ve kabullerini çıkarmak görece kolay olsa da, bu ilişkileri İmparatorluğun güvenliği için somut kazanca dönüştürmenin zor olduğu kanıtlanmıştı. Bu sorunlar, yetenekli ve merhametli oğlu Manuel'in çözmeye çalışmasına bırakıldı. Ayrıca, Anadolu Türkleri, Sırplar ve Doğu Akdeniz'deki Haçlı Devletlerinden vassal öneri ve kabulü almak görece kolay olsa da, bu ilişkileri İmparatorluğun güvenliği için somut kazanca dönüştürmenin zor olduğu kanıtlanmıştı. Bu sorunlar, yetenekli ve merhametli oğlu Manuil'in çözmeye çalışmasına bırakıldı.
Ailesi

II. İoannis 1104 yılında İrini ismin alan Macaristan Kralı I. Ladislaus'un kızı olan Priroska ile evlendi; Bizans'ın Macar Kralı Coloman'a kaybettiği bazı Bizans topraklarına karşılık olarak yapılmış politik bir evlilikti. Hükûmette çok az rol oynadı, kendisini dindarlığa ve büyük oranda çocuklarına adadı. İmparatoriçe İrini 13 Ağustos 1134 günü ölmüş, ölümünden hemen sonra azize ilan edilip, Azize İrini olarak anılmıştır. II. İoannis ve İrini çiftinin 8 çocuğu olmuştur:
Aleksios Komnenos (ö. 1142), 1122-1142 ortak imparator
Maria Komnini (Aleksios'un ikiz kardeşi), John Roger Dalassenos ile evlendi
Andronikos Komnenos (ö. 1142)
Anna Komnini (y. 1110/11 – 1149 sonrası), 1149 yılında bir muharebede ölen Stefanos Kontostefanos ile evlendi. Çiftin dört çocukları olmuştur.
İsaakios Komnenos (y. 1113 – 1154 sonrası), 1122 yılında sebastokrator olmuştur, 1143'te Manuil onun yerine tahta çıktı; iki kere evlendi ve birçok çocuğu oldu.
Theodora Komnini (y. 1115 – Mayıs 1157 öncesi), çatışmada ölen askeri komutan Manuil Anemas ile evlendi. Çiftin en az dört çocukları oldu.
Eudokia Komnini (y. 1116 – 1150 öncesi), askeri komutan Theodoros Vatacis ile evlendi. Genç yaşta ölen en az altı çocuğu oldu.
I. Manuil (28 Kasım 1118 – 21 Eylül 1180), imparator oldu 1143 ile 1180 yılları arasında hüküm sürdü.
Başalan, Çekerek

| Başalan |
| --- | --- |
Köy

 Yozgat'ın Türkiye'deki konumu
BaşalanBaşalan'ın Yozgat'taki konumu
Ülke:  Türkiye
İl: Yozgat
İlçe: Çekerek
Coğrafi bölge: Karadeniz Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Rakım: 1020 m
Nüfus (2020)
 • Toplam: 84
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0354
İl plaka kodu: 66
Posta kodu: 66502
Başalan, Yozgat ilinin Çekerek ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe

Köyün eski adı 1928 yılı kayıtlarında Kötüköy olarak geçmektedir. 1959 yılından sonra bugünkü adını almıştır.
Coğrafya

Köy, Yozgat il merkezine 103 km, Çekerek ilçe merkezine 13 km uzaklıktadır. Köy, Çekerek'in kuzeybatısında ve D.805 numaralı Ortaköy (Çorum)-Çekerek devlet yoluna 3 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre köy nüfus verileri |
| --- | --- |
2020: 84
2019: 84
2018: 119
2017: 62
2016: 63
2015: 60
2014: 70
2013: 73
2012: 105
2011: 114
2010: 121
2009: 108
2008: 100
2007: 107
2000: 193
1990: 450
1985: 495
Begova çorbası

| Begova çorbası |
| --- | --- |

Türü: çorba
Tipi: tavuk suyu çorba
Begova çorbası (bey çorbası), balkan yöresine ait bir çeşit sebzeli terbiyeli tavuk suyu çorbasıdır. Malzemeleri tavuk göğsü, havuç, patates, kuru bamya, krema, un, limondur. Krema, un ve limonla terbiye edilerek hazırlanır.
Ayrıca Bakınız

Tavuk çorbası
Şehriyeli tavuk suyu çorba
Zama çorbası
Hava Nagila

Bu şarkı, özellikle danslarla birlikte söylenir ve genellikle horaya benzer bir şekilde el ele tutuşularak oynanan bir dans eşliğinde icra edilir
Hava Nagila (İbranice: הבה נגילה‎, romanize: Havaẖ Nagịlaẖ, lit. "Sevinelim") veya Havah Nagilah, geleneksel Yahudi kutlamalarında söylenen İsrail halk şarkısıdır.
Sözleri

| Romanizasyon | İbranice |  | Türkçe çeviri |
| --- | --- | --- | --- |
| Havah nagilah | הבה נגילה‎ |   | Sevinelim |
| Havah nagilah | הבה נגילה‎ |   | Sevinelim |
| Havah nagilah we-nismeḥa | הבה נגילה ונשמחה‎ |   | Sevinelim ve mutlu olalım |
|   | (tekrar) |   |   |

| Havah neranenah | הבה נרננה‎ |   | Şarkı söyleyelim |
| Havah neranenah | הבה נרננה‎ |   | Şarkı söyleyelim |
| Havah neranenah we-nismeḥah | הבה נרננה ונשמחה‎ |   | Şarkı söyleyelim ve mutlu olalım |
|   | (tekrar) |   |   |
| Uru, uru aḥim! | !עורו, עורו אחים‎ |   | Uyanın, uyanın, kardeşlerim! |
| Uru aḥim be-lev sameaḥ | עורו אחים בלב שמח‎ |   | Mutlu bir gönül ile uyanın kardeşlerim! |
|   | (dört defa satır tekrarı) |   |   |
| Uru aḥim, uru aḥim! | !עורו אחים, עורו אחים‎ |   | Uyanın kardeşlerim, uyanın kardeşlerim! |
| Be-lev sameaḥ | בלב שמח‎ |   | Mutlu bir gönül ile |
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  MusicBrainz work: 768dc39b-63d3-49cc-b2b3-dda2b28e1984
Kız Kulesi (bale)

Eserin 1940 yılındaki prömiyerinden bir görüntü
Kız Kulesi Balesi, müziği ve librettosu Azerbaycanlı besteci Efrasiyab Bedelbeyli'ye ait bale.
Azerbaycan'ın ilk ulusal balesidir. İlk sahnelenişi 18 Nisan 1940'ta Bakü'de Azerbaycan'ın ulusal opera ve bale kurumu olan Azerbaycan Devlet Akademik Opera ve Bale Tiyatrosu'nda gerçekleşmiş; başrolü Bedelbeyli'nin eşi Gamar Almaszade üstlenmiştir. Bakü'deki Kız Kulesi adlı tarihi yapı hakkındaki efsanenin motifleri üstüne yazılmış bir eserdir.
Eser, 1959'da Bedelbeyli tarafından Moskova'da sahnelendi ve olumlu tepkiler aldı. 24 Ekim 1999'da  Azerbaycan Devlet Akademik Opera ve Bale Tiyatrosu'nda eserin yeni bir versiyonu sahnelendi. Yeni versiyon, bestecinin yeğeni piyanist Ferhat Bedelbeyli ile Yulana Alikişizade'nin eseridir.
Kız Kulesi balesinin prömiyeri sırasında K. Almaszade Gülyanaq ve K. Bataşov ise Polat rolünde
Konusu

Savaştan dönen kral, karısının bir kız çocuğu dünyaya getirdiğini öğrenince bir oğlan çocuk beklediği için hayal kırıklığına uğrar ve bebeğin öldürülmesini emreder. Ancak bebeğin bakıcısı onu kaçırıp saklamayı başarır. Kral, güzel kızı 17 yaşına geldiğinde görür ve ona aşık olur. Başka birisi ile nişanlı olmasına rağmen onunla evlenmek ister ve kuleye kaçırır. Nişanlısı onu kurtarmak için gelir fakat nişanlısının ayak seslerini duyan kız kralın geldiğini sanıp korkar ve kendisini kuleden aşağı atar.
Joaquim Maria Machado de Assis

Joaquim Maria Machado de Assis
Machado de Assis veya Machado olarak da bilinen Joaquim Maria Machado de Assis, (Portekizce telaffuz: [ʒoaˈkĩ maˈɾiɐ maˈʃadu dʒi aˈsis]), (d. 21 Haziran 1839, Rio de Janeiro - ö. 29 Eylül 1908, Rio de Janeiro) Brezilyalı realist roman yazarı, şair ve kısa hikâyeler yazarıdır.
Eseleri

1872 - Ressurreição
1874 - A Mão e a Luva
1876 - Helena
1878 - Iaiá Garcia
1881 - Memórias Póstumas de Brás Cubas
1891 - Quincas Borba
1899 - Dom Casmurro
1904 - Esaú e Jacó
1908 - Memorial de Aires
Dora, Kıbrıs

| Dora Δορά  (Yunanca) Dora  (Türkçe) |
| --- | --- |
Köy

 Dora'nın Limasol kazası içerisindeki konumu
Dora
Koordinatlar: 34°46′50″K 32°44′17″D﻿ / ﻿34.78056°K 32.73806°D﻿ / 34.78056; 32.73806
Ülke:  Kıbrıs Cumhuriyeti
Kaza: Limasol
Rakım: 450 m
Nüfus (2011)
 • Toplam: 145
Zaman dilimi: UTC+02.00 (DAS)
 • Yaz (YSU): UTC+03.00 (DAYS)
Posta Kodu: 4774
Coğrafi Kodu: 5320
Başlığın diğer anlamları için Dora sayfasına bakınız.
Dora (Yunanca: Δορά), Kıbrıs'ın Limasol Kazası'nda bulunan bir köydür. Konum olarak Malya'dan 7 km güneybatıda, Traşipedula'dan 10 km güneydoğuda, Evdim'den 14 km kuzeybatıda ve Limasol'dan 42 km kuzeybatıdadır. Nüfusu 2011 sayımına göre 145'tir.