stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Eriha
Coğrafya ve iklim

Eriha, Ürdün Vadisi'nde bulunan Vadi Kelt'teki bir vahada deniz seviyesinin 258 metre aşağısında yer almaktadır ve bu da Eriha'yı dünyanın en alçakta bulunan şehri yapmaktadır. Şehrin yakınlarındaki Ayn es-Sultan kaynağı dakikada 3.8 m3 su üreterek, birden fazla kanal aracılığıyla 10 kilometrekarelik bir alanı sular ve 10 kilometre uzaklıktaki Ürdün Nehri'ni besler. Yıllık yağış miktarı çoğunlukla kış aylarında ve ilkbaharın başlarında olmak üzere 204 mm'dir. Ortalama sıcaklık Ocak ayında 11 °C ve Temmuz ayında 31 °C'dir.
Köppen iklim sınıflandırmasına göre Eriha sıcak çöl iklimine (BWh) sahiptir. Zengin alüvyonlu toprağı ve bol kaynak suyu Eriha'yı yerleşim için çekici bir yer haline getirmiştir.
|  Eriha iklimi > Aylar.Ortalama en yüksek sıcaklık (°C).Ortalama sıcaklık (°C).Ortalama en düşük sıcaklık (°C).Ortalama yağış (mm) |  Eriha iklimi > Oca.19,0.10,7.4,4.59 |  Eriha iklimi > Şub.20,6.12,6.5,9.44 |  Eriha iklimi > Mar.24,4.16,3.9,6.20 |  Eriha iklimi > Nis.29,5.22,4.13,6.4 |  Eriha iklimi > May.34,4.26,6.18,2.1 |  Eriha iklimi > Haz.37,0.30,4.20,2.0 |  Eriha iklimi > Tem.38,6.30,9.21,9.0 |  Eriha iklimi > Ağu.37,9.30,4.21,1.1 |  Eriha iklimi > Eyl.35,8.28,6.20,5.2 |  Eriha iklimi > Eki.32,7.25,8.17,6.3 |  Eriha iklimi > Kas.28,1.22,8.16,6.5 |  Eriha iklimi > Ara.21,4.16,9.11,6.65 |  Eriha iklimi > Yıl.30,0.22,9.15,1.204 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
Kaynak: Arab Meteorology Book
Demografi

1997 yılında Filistin Merkezi İstatistik Bürosu (FMİB) tarafından gerçekleştirilen ilk nüfus sayımında Eriha'nın nüfusu 14.674 olarak belirtilmişti. Filistinli mülteciler nüfusun %43,6'sını yani 6.393 kişilik kısmını oluşturuyordu. Kentin cinsiyet dağılımı %51 erkek ve %49 kadın şeklindeydi. Eriha'nın genç bir nüfusu vardır ve nüfusun yaklaşık yarısı (%49,2) 20 yaşın altındadır. 20 ve 44 yaş arasındaki insanlar nüfusun %36,2'sini oluştururken, 45 ve 64 yaş arası %10,7'sini ve 64 yaş üzerindekiler ise %3,6'sını oluşturmaktadır. 2007 yılında FMİB tarafından yapılan nüfus sayımında, Eriha'nın nüfusu 18.346 olarak belirtilmiştir.
Demografi son üç bin yıl içinde bölgedeki baskın etnik gruba ve yönetime bağlı olarak büyük farklılıklar göstermiştir. 1945 yılında Sami Hadawi tarafından yapılan bir arazi ve nüfus incelemesinde, Eriha'daki 3.010 vatandaşın %94'ü (2840) Arap ve %6'sı (170) ise Yahudi olarak belirtilmiştir. Bugün nüfusun ezici çoğunluğu Müslüman'dır. Hristiyan topluluk nüfusun yaklaşık %1'ini oluşturmaktadır. Eriha'da büyük bir siyahi Filistinli topluluk bulunmaktadır.
Ekonomi

1994 yılında İsrail ve Filistinliler, Eriha'daki Filistinlilerin bankalar açmasını, vergi toplamasını ve böylelikle kendi kendilerini yönetemeye hazırlık amacıyla ihracat ve ithalat yapmasını sağlayan bir ekonomik anlaşma imzaladılar.
Ekonomi > Turizm

2010 yılında Eriha, Ölüdeniz'e olan yakınlığından ötürü Filistinli turistler arasında en popüler yer olarak ilan edildi.
1998 yılında, Yaser Arafat'ın desteğiyle Eriha'da 150 milyon dolarlık bir kumarhane oteli inşa edildi. Kumarhane şu anda kapalıdır ancak tesisteki otel konuklara açıktır.
Ekonomi > Turizm > Ahit ve Hristiyan Turizmi

Hristiyan turizmi Eriha'nın başlıca gelir kaynaklarından birisidir. Eriha ve çevresinde birçok önemli Hristiyan hac mekânı bulunmaktadır.
Bölgenin panoramik manzarasına sahip Rum Ortodoks Ayartma Manastırı'nın tepesinde yer alan Ayartma Dağı. Manastıra kadar giden bir teleferik vardır.
Yahudiler ve Hristiyanlar tarafından Ayn es-Sultan kaynağı olarak bilinen Elyesa Kaynağı
Zakkay'ın çınar ağacı (İnciller'de bahsedilen esas ağaçla ilgili olduğu için, farklı yerlerde bulunan bu türden iki ağaca hürmet gösterilir)
Ürdün Nehri üzerindeki Kasr el-Yehud/El-Mağtas'ta bulunan İsa'nın vaftizinin gerçekleştiği yerin yanındaki geleneksel alan
Deyr Hacle olarak bilinen Saint Gerasimos Manastırı; Eriha'nın yakınındaki Ürdün Vadisi'nde
Eriha'nın yukarısındaki Vadi Kelt'te bulunan Saint George Manastırı.
Ekonomi > Turizm > Arkeoloji Turizmi

Eriha içerisinde ve yakınında bulunan arkeolojik alanların turistleri çekme potansiyeli bulunmaktadır. Bunlar, Tarih ve arkeoloji paragrafında ayrıntılı olarak ele alınmaktadır:
Tel es-Sultan'da bulunan Taş, Tunç ve Demir Çağı kentleri
Tulul Ebu el-'Alayık'ta bulunan Haşmonayim ve Herodian kış sarayları
Eriha (Şalom el Yisrael Sinagogu) ve Na'aran'da bulunan Bizans dönemi sinagogları
Hırbet el-Mefcer'de bulunan, Hişam Sarayı olarak da bilinen Emevi sarayı
Tavahin es-Sukkar'da ("şeker değirmenleri") bulunan Haçlı döneminden kalma şeker üretim tesisi
Nebi Musa, "Peygamber Musa"ya adanan Memlûk ve Osmanlı türbesi
Ekonomi > Tarım

Kenti çevreleyen muz bahçeleriyle birlikte, tarım bir başka gelir kaynağıdır.
Eriha Tarım-Sınai Parkı, Eriha bölgesinde geliştirilmekte olan bir kamu-özel işletmesidir. Eriha'nın ekonomisini geliştirmek amacıyla, tarımsal işleme şirketlerine, parktaki arazileri kiralamak için finansal imtiyazlar sunulmaktadır.
Okullar ve dini kurumlar

1925'te Hristiyan rahipler, 100 öğrenci için Terra Santa Okulu'nu açtı. Şehirde 22 devlet okulu ve birkaç tane de özel okul bulunmaktadır.
Sağlık hizmetleri

Nisan 2010'da, Amerika Birleşik Devletleri Uluslararası Gelişim Ajansı (USAID) Eriha Devlet Hastanesi'nin yenilenmesi için temel atma töreni düzenledi. USAID, bu proje için 2,5 milyon dolar değerinde finansman sağlamaktadır.
Spor

Futbol takımı Hilal Areeha Batı Şeria Birinci Ligi'nde mücadele etmektedir. Ev sahibi oldukları maçları 15.000 seyirci kapasiteli Eriha Uluslararası Stadyumu'nda oynamaktadırlar.
Kardeş şehirler

Eriha'nın kardeş şehirleri:
Alessandria, İtalya (2004)
Campinas, Brezilya (2001)
Eger, Macaristan (2013)
Estación Central, Şili (2007)
Fes, Fas (2014)
Foz do Iguaçu, Brezilya (2012)
Yaş, Romanya (2003)
İlion, Yunanistan (1999)
Kragujevac, Sırbistan (2011)
Lærdal, Norveç (1998)
La Paz, Bolivya
Pisa, İtalya (2000)
San Giovanni Valdarno, İtalya (2004)
Santa Bárbara, Brezilya (1998)
Eş-Şuna Eş-Şimaliye, Ürdün (2016)
Önemli sakinleri

Musa Alami
Popüler kültür

Eriha, The Time Tunnel adlı Amerikan televizyon programının ilk olarak 1967'de yayınlanan "The Walls Of Jericho" adlı 20. bölümünde yer almıştır.
Eriha Tel es-Sultan'da gün ışığına çıkarılan yerleşim yeri kalıntıları
Hirodes'in sarayından kalıntılar
Eriha'da Mesih bir Körü İyileştiriyor, El Greco
Şalom Al Yisrael Sinagogu Mozaiği'nin kopyası, MS 6.-7. yüzyıl
Eriha'daki Hişam Sarayı'ndan bir Arap Emevi mozaiği
Farhi İncili'ndeki Eriha'nın 14. yy. haritası
Eriha'yı 19. yüzyılın sonlarında ya da 20. yüzyılın başlarında tasvir eden kartpostal görüntüsü
1871-77 PEF Filistin Araştırması'ndan Eriha çevresindeki su kemerleri
1931 yılında Eriha'nın havadan görüntüsü
İsrail'in işgal yerleşimlerini gösteren, bölgenin 2018 Birleşmiş Milletler haritası.
Eriha teleferiği
Eriha Belediyesi, 1967
Eriha pazarı, 1967
Eriha'nın panoraması
Hab Muharebesi

| g t Haçlı Muharebeleri (1096–1303) |
| --- | --- |
 Birinci Haçlı Seferi Kserigordos  Kırkgeçit  İznik  I. Dorileon  I. Antakya  Maaret  I. Kudüs  I. Aşkelon Seferler Arası Dönem Arsuf  Malatya  Merzifon  I. Ereğli   II. Ereğli  I. Ramla  II. Ramla  Harran  Artah  III. Ramla  I. Trablus  Sayda  I. Şayzar  El-Sinabra  Sarmin  Ager Sanguinis  Hab  Sur  Yibna  Azez  Ba'rin  II. Şayzar  Urfa 1144  Urfa 1146  Busra İkinci Haçlı Seferi 2. Dorileon  Efes  Büyük Menderes Vadisi  Honaz Dağı  Şam Seferler Arası Dönem Afrin  Ayıntab  II. Aşkelon  Hula Gölü  Bekaa  I. Bilbeis  Harim  Babeyn  II. Bilbeis  I. Dimyat  Montgisard  Marj Ayyun  Yakup Kalesi  Belvoir Kalesi  Afula  Kerek  Ayn Göz  Hıttin  II. Kudüs  Sur Üçüncü Haçlı Seferi Akşehir  Konya  I. Akka  I. Arsuf  Yafa Beşinci Haçlı Seferi III. Kudüs  II. Dimyat Altıncı Haçlı Seferi'nin sonrası IV. Kudüs  Harbiye Yedinci Haçlı Seferi III. Dimyat  Mansûre  Fâriskûr Geç Haçlı Seferleri Kayserya  Hayfa  II. Arsuf  Safed  II. Antakya  Sekizinci Haçlı Seferi  Krak des Chevaliers  Dokuzuncu Haçlı Seferi  II. Humus  II. Trablus  III. Trablus  II. Akka  Arvad 
| g t Selçuklu-Haçlı Savaşı   (1097-1127) |
| --- | --- |
Nikea - Birinci Dorileon - Antakya ·  Maara - Kudüs - Askalon - Malatya - 1101 Haçlı Seferi - Merzifon - Birinci Ramla - İkinci Ramla - Harran - Artah - Üçüncü Ramla - Trablusşam - Norveçli Haçlı Seferi - Şayzar - El-Sannabra - İkinci Dorileon - Sarmin - Ager Sanguinis - Hab - Azez - Merc-i Suffar - Edessa Kuşatması (1146)
Hab Muharebesi (Arapça: معركة هاب),
14 Ağustos 1119'da Kudüs Kralı II. Baudouin'in komutasındaki bir Haçlı ordusu, Mardin'den İlgazi Bey liderliğindeki bir Müslüman ordusuna karşı tartışmalı bir zafer kazandı, çünkü Müslüman ordusu da bunu bir zafer olarak kabul etmiştir. Çatışma, sadece haftalar önce feci bir yenilgiye uğrayan Antakya Prensliği'ni istikrara kavuşturdu. II. Baudouin, İlgazi Bey tarafından fethedilen tüm kaleleri geri almayı başardı ve Antakya üzerine yürümesini engelledi.
Arka Plan

28 Haziran 1119'da İlgazi Bey'in Türk-Suriye ordusu, Ager Sanguinis Muharebesi'nde Antakya ordusunu yok etti. Büyük zaferinden sonra, Müslüman liderin ordusu Latin prensliğinde bir dizi kaleyi ele geçirdi, ancak daha fazlası elde edilebilirdi. "İl Ghazi'nin büyük zaferinden kar elde edememesi ... sadece kendi müteakip ve uzun süreli sarhoşluğundan değil, aynı zamanda güçlerinin yağma arayışında dağılmasından da kaynaklanıyordu."
Haberi duyar duymaz Kral Baudouin, Antakya'yı kurtarmak için Kudüs Krallığı'ndan kuzeye bir kuvvet getirdi. Yolda, Trablus Kontu Pons komutasındaki Trablus Kontluğu'ndan bir birlik aldı. Baudouin, Antakya'nın ordusunun kalıntılarını bir araya getirdi ve onları kendi askerlerine ekledi. Ardından İlgazi Bey'in kuşattığı Antakya'nın 65 kilometre doğu-güneydoğusunda bulunan Zerdana'ya doğru hareket etti. Baudouin, Tell Danith sulama noktasında kamp yaparken Zerdana'nın düştüğünü öğrendi. Buna göre Haçlılar, yaklaşık Zerdana'nın 25 kilometre güneybatısında Hab kalesine geri çekilmeye hazırlandılar.
Muharebe

14 Ağustos sabahı Baudouin, Frank ordusunu açık arazide geri çekilmek üzere dikkatlice ayarladı. Önde gelen 700 şövalyeden oluşan üç birlikti. Arkalarında okçular ve mızraklılardan oluşan birkaç bin piyade yürüyordu. Kont Pons, şövalyeleriyle birlikte sağ kanadı koruyordu. Robert Fulcoy komutasındaki bir grup Antakyalı şövalye sol kanadı koruyordu. Antakya'dan daha fazla şövalye arkayı korudu. Baudouin, Kudüs'ten bir yedek atlı şövalyeye grubuna liderlik etti, ancak oluşumun hangi bölümünde yürüdüğü açık değildir.
Artuklular, Frank süvarilerini erken hücum etmeye veya düşman piyade düzeninde boşluklar açmak için kışkırtmayı umuyorlardı. Böyle uygun bir fırsat ortaya çıktığında, mızrak ve kılıçla ile muharebeye girdiler.
Beklendiği gibi, Artuklu atlı okçuları şafakta kolu taciz etmeye başladı. İlgazi Bey'in saldırılarının yoğunluğu kısa sürede arttı ve Haçlı ordusu muhtemelen günün erken saatlerinde durduruldu. Üç öncü birlik dağıtıldı ve Latin piyadelerinin ana gövdesi ciddi bir saldırıya uğradı. Piyade kendini güçlü bir şekilde savundu, ancak normal süvari desteği olmadan ağır kayıplar verdi.
Sol kanatta Robert Fulcoy, kendisine karşı çıkan gücün üstesinden geldi. Ancak Artukluları takip ettikten sonra, kalesi Zerdana'yı geri alma olasılığını araştırmak için şövalyeleriyle birlikte yola çıktı. Bu arada, Kont Pons'un komutasındaki şövalyeler dağıldı ve bazıları bir felaket haberini yayarak Antakya ve Trablus'a kadar kaçtı. Kont Pons ve bir avuç şövalye, Baudouin'in rezervine katılmak için toplandı ve çatışmaya devam ettiler.
Yedek şövalyelerini ustaca kullanan Baudouin, günü kurtardı. Tehdit altındaki her bölgeye müdahale ederek, uzun ve çetin savaş sırasında ordusunu bir arada tuttu. Sonunda Artuklular yenilgiyi kabul ettiler ve savaş alanından çekildiler.
Neticesi

Baudouin'in dar taktik zaferinde, Haçlılar ciddi kayıplar verdi. İlgazi Bey, zaferini ilan etmesine rağmen adamlarını savaştan çektiği için Türk ordusunun da acı kayıplar verdiği tahmin edilebilir. Bir tarihçi, "Karşı koymadan Baudouin'in kaybedilen yerlerin bir kısmını geri almayı başardığını" belirtir. Stratejik olarak, Antakya Prensliği'ni birkaç nesil boyunca koruyan bir Hristiyan zaferiydi. Bölgedeki bir sonraki büyük çarpışma, 1125'teki Azez Muharebesi oldu.
Edgar Allan Poe'nun ölümü

Poe'nun cenazesi Baltimore'da bu anıtın altında yatmaktadır. Yazarın ölümü gizemle çevrelenmiştir.
| Edgar Allan Poe'nun ölümü |
| --- | --- |
tr
Tarih: 7 Ekim 1849 (175 yıl önce) (1849-10-07)
Mekân: Baltimore, Maryland
Edgar Allan Poe'nun 7 Ekim 1849'daki ölümü gizemini korumaktadır. Ölümü öncesindeki koşullar belirsiz olduğu gibi, ölüm sebebi de tartışmalıdır. Amerikalı yazar 3 Ekim'de Baltimore, Maryland'da hezeyan halinde, kendisini bulan Joseph W. Walker'ın ifadesiyle "büyük bir sıkıntı içinde ve ... acil yardıma ihtiyaç duyar halde" bulundu. Washington College Hospital'a götürüldü, burada 7 Ekim Pazar günü sabah 5'te öldü. 40 yaşındaydı. Poe bu duruma nasıl geldiğini asla açıklayamadı.
Poe'nun yaşamının son günlerine ilişkin günümüze kadar ulaşan bilginin çoğu, tedavisini üstlenen Dr. John Joseph Moran'dan gelir; ancak kendisinin güvenilirliği şüphelidir. Poe kısa bir cenaze töreninin ardından Westminster Hall and Burying Ground'ın arka tarafına gömüldü; fakat cenazesi 1875'te daha büyük bir anıtın olduğu yeni bir mezara taşındı. Bu yeni anıt aynı zamanda Poe'nun karısı Virginia ile Virginia'nın annesi Maria'nın gömüldüğü yeri de gösterir. Poe'nun ölüm sebebine ilişkin teoriler arasında intihar, cinayet, kolera, hipoglisemi, kuduz, frengi, grip ve Poe'nun defalarca oy vermeye zorlanması sonucunda bir seçim hilesinin kurbanı olmuş olması vardı. Alkolün etkisine ilişkin bir kanıt bulunduğu epey tartışmalıdır.
Poe'nun ölümünden sonra ölüm ilanını "Ludwig" takma adıyla Rufus Wilmot Griswold yazdı. Poe'nun edebi vasiyetini yerine getirmekle görevli olan Griswold, esasen kendisinin rakibiydi ve sonraları Poe'nun ilk tam biyografisini yayımlayarak onu ahlâksız, sarhoş, zihni uyuşturucunun etkisinde bir deli olarak tasvir etti. Poe'nun bu imajının kanıtlarının çoğunlukla Griswold tarafından uydurulduğuna inanılır ve Poe'nun arkadaşları bunu teşhir etmesine karşın bu yazılanlar kalıcı etkiye sahip olmuştur.
Kronoloji > Moran'ın güvenilirliği

Poe'nun hiç ziyaretçisi olmadığı için, Moran muhtemelen onu son günlerinde gören tek kişiydi. Buna rağmen, tamamen güvenilmez sayılmamakla birlikte Moran'ın güvenilirliği defalarca sorgulandı. Poe'nun ölümünü izleyen yıllarda, bu konuda yazdıkça ve ders verdikçe anlattığı hikâye değişti. Örneğin 1875'te ve sonra 1885'te tekrar iddia ettiğine göre, Poe'nun ölümününden Poe'nun halası ve kayınvalidesi Maria Clemm'i derhal haberdar etmişti. Oysa gerçekte bunu ona Clemm'in talebi üzerine 9 Kasım'da, yani olayın üzerinden bir ay geçtikten sonra haber vermişti.
Moran'ın verdiği tarihler dahi çelişkiliydi. Farklı zamanlarda Poe'nun hastaneye 3 Ekim akşamı 5'te, 6 Ekim sabahı 9'da ya da öldüğü gün olan 7 Ekim'de "öğleden sonra 10'da" getirildiğini iddia etti. Yayımlanan her ifadesinde bu bilgilerin kaynağının hastane kayıtları olduğunu öne sürdü. Bir yüzyıl sonra hastane kayıtlarının, özellikle resmi bir ölüm belgesinin araştırılmasından sonuç çıkmadı. Bazı eleştirmenlere göre Moran'ın ifadelerindeki tutarsızlıklar yalnızca yanlış hatırlamasının sonucu olabileceği gibi, masum bir romantize etme arzusundan, hatta yaşlılıktan bile kaynaklanıyor olabilirdi. Konuyla ilgili son yazdıklarını yayımladığı 1885'te 65 yaşındaydı.
Cenaze töreni

Poe'nun cenaze töreni sadeydi ve 8 Ekim 1849 öğleden sonra saat 4'te yapıldı. Törene az sayıda kişi katıldı. Poe'nun eniştesi Henry Herring maun bir tabut almış, kuzeni Neilson Poe ise cenaze arabasını sağlamıştı. Kefenini Moran'ın eşi dikmişti. Cenazeyi Poe'nun eşi Virginia'nın kuzeni olan Rahip W. T. D. Clemm yönetti. Cenazeye ayrıca Snodgrass, Baltimore'lu avukat ve Virginia Üniversitesi'nden sınıf arkadaşı Zaccheus Collins Lee, eski okul müdürü Joseph Clarke ve Poe'nun kuzeni Elizabeth Herring ile eşi de katıldı. Soğuk ve rutubetli havada yapılan törenin tamamı üç dakika sürdü. Katılım çok az olduğu için Rahip Clemm vaaza gerek görmedi. Zangoç George W. Spence hava şartlarıyla ilgili şöyle yazdı: "Karanlık ve kasvetli bir gündü, yağmur yağmıyordu ama üşüten, bozabilecek bir hava vardı." Poe kulpları, isim levhası, kumaş astarı ya da başının altına konulacak bir yastığı bulunmayan ucuz bir tabutla gömüldü.
10 Ekim 2009'da Baltimore'da Poe için ikinci bir cenaze töreni düzenlendi. Aktörler Poe ile aynı dönemde yaşamış kişiler ile diğer ölmüş yazar ve sanatçıları canlandırdı. Hepsi saygılarını sunarak Poe'nun eserlerinden uyarlanmış övgülerini okudular. Cenazede Poe'nun tabutunun bir replikası ile balmumundan bir kadavra da yer aldı.
1059 Mussorgskia

| Keşif |
| --- | --- |
Keşfeden: V. Albitzkij
Keşif yeri: Simeiz Gözlemevi
Keşif tarihi: 19 Temmuz 1925
Adlandırmalar
MPC belirtmesi: (1059) Mussorgskia
Telaffuz: /mʊˈsɔːrkskiə/
Adın kaynağı: Modest Musorgski (Rus besteci)
Alternatif adlandırma: 1925 OA · A916 KA A917 UC · A920 HA
Küçük gezegen kategorisi: Asteroit kuşağı · (orta) arka plan
Yörünge özellikleri
Dönem 23 Mart 2018 (JG 2458200,5)
Belirsizlik parametresi 0
Gözlem yayı: 97,85 yıl (35.739 gün)
Günöte: 3,1377 AB
Günberi: 2,1435 AB
Yarı büyük eksen: 2,6406 AB
Dış merkezlik: 0,1882
Yörünge periyodu: 4,29 yıl (1.567 gün)
Ortalama ayrıklık: 216,68°
Ortalama devinim: 0° 13d 46.92s / gün
Eğiklik: 10,097°
Çıkış düğümü boylamı: 200,37°
Perihelyon açısı: 88,072°
Fiziksel özellikler
Tayf tipi: X · C (SDSS-MFB)
Mutlak parlaklık (H): 10.70 · 10,84±0,24 10.9 · 11.04
Ortalama çap: 17,54±3,33 km 23,10±0,32 km 25,227±0,139 km 30,323±0,250 km 36,78 km (hesaplanmış)
Sinodal dönme süresi: 5,519±0,002 sa 5,636 sa 5,6362±0,0006 sa
Geometrik albedo: 0.057 (assumed) 0,1010±0,0088 0,174±0,026 0,177±0,006 0,23±0,21
  Wikimedia Commons'ta ilgili ortam
  
1059 Mussorgskia, geçici ismi 1925 OA, asteroit kuşağının merkez bölgelerinden, yaklaşık 25 kilometre (16 mi) çapında bir arka plan asteroitidir. 19 Temmuz 1925'te Sovyet astronom Vladimir Albitski tarafından Kırım yarımadasındaki Simeiz Gözlemevinde keşfedildi. Asteroide Rus besteci Modest Musorgski'nin adı verildi. X veya C-tipi asteroitin 5.636 saatlik bir dönme süresi vardır.
Yörünge ve sınıflandırma

Mussorgskia, ana kuşağın arka plan popülasyonundan aile dışı bir asteroittir. İç asteroit kuşağında Güneş'i 2,1–3,1 AB uzaklıkta; her 4 yıl 3 ayda bir döner (1.567 gün; 2,64'lik yarı ana eksen vardır). Yörüngesi, ekliptik ile ilgili olarak 0,19'lık bir eksantrikliğe ve 10 °'lik bir eğime sahiptir.
Asteroit ilk olarak Mayıs 1916'da A916 KA olarak gözlemlendi. Gövdenin gözlem yayı, Nisan 1920'de Heidelberg Gözlemevi'nde 1920 HA olarak veya Simeiz'deki resmi keşif gözleminden 5 yıldan fazla bir süre önce başlar.
Fiziksel özellikleri

Mussorgskia, Pan-STARRS'ın fotometrik araştırması tarafından ortak bir X-tipi asteroit olarak karakterize edilmiştir. Ayrıca SDSS-MFB (Masi Foglia Binzel) taksonomisinde karbonlu bir C-tipi asteroit olarak karakterize edilir.
Fiziksel özellikleri > Rotasyon süresi

Mayıs 2002'de, Malta'daki Flarestar Gözlemevi'nde Stephen Brincat ve Fransız amatör astronom René Roy tarafından yapılan fotometrik gözlemlerden Mussorgskia'nın iki dönme ışık eğrisi elde edildi. Işık eğrisi analizi, sırasıyla 0,20 ve 0,21 kadir parlaklık genliğiyle (U=2/3) 5,519 ve 5,6362 saatlik bir dönme süresi vermiştir. Collaborative Asteroid Lightcurve Link, 5,636 saatlik bir periyodu ve 0,2 ile 0,21 kadir (U=3) arasında bir parlaklık değişimini benimser.
Fiziksel özellikleri > Çapı ve albedosu

Japon Akari uydusu ve NASA'nın Geniş Alan Kızılötesi Araştırma Kaşifi'nin NEOWISE misyonu tarafından gerçekleştirilen araştırmalara göre Mussorgskia'nın çapı 17,54 ile 30,323 kilometre arasında ve yüzeyi 0,1010 ile 0,23 arasında bir albedoya sahiptir.
CALL, karbonlu asteroitler için 0,057'lik standart bir albedo varsayar ve sonuç olarak 10,9'luk mutlak büyüklüğe dayalı olarak 36,78 kilometrelik daha büyük bir çapı hesaplar.
İsimlendirme

Bu küçük gezegen, Rus besteci Modest Musorgski'nin (1839-1881) adını almıştır. Resmi isimlendirme alıntısı, Küçük Gezegen Merkezi tarafından Kasım 1952'de yayınlandı. (M.P.C. 837).
Selçuk Can

Selçuk Can (10 Ağustos 1995) Türk güreşçi. Ankara ASKİ Spor Kulübünde grekoromen stilde 72 kiloda kariyerini sürdürmektedir. 2024 Avrupa Güreş Şampiyonası'nda altın madalya kazanmıştır.
Kariyeri

İtalya'nın başkenti Roma'daki Pellicone Spor Salonu'nda düzenlenen 2020 Avrupa Güreş Şampiyonasında grekoromen stilde 72 kiloda mücadele eden milli güreşçi Selçuk Can bronz madalya aldı. Hırvat rakibiyle bronz madalya mücadelesinde karşı karşıya geldi. Hırvat rakibini 7-5 yenen Selçuk Can, Avrupa üçüncüsü oldu.
İstanbul’da düzenlenen 2022 Vehbi Emre & Hamit Kaplan Turnuvası'nda erkekler grekoromen 72 kiloda altın madalya kazandı. Sırbistan'ın Belgrad kentinde düzenlenen 2022 Dünya Güreş Şampiyonası'nda erkekler grekoromen stil 72 kilo üçüncülük müsabakasında Kazak rakibi Ibragim Magomadov ile 3-3 berabere kaldı ve son puan avantajıyla bronz madalya kazandı. Selçuk Can, ikinci turda Güney Koreli Jiyeon Lee ile 3-3 berabere kaldı ve son puan avantajıyla çeyrek finale yükseldi. Çeyrek finalde Polonya adına yarışan Ermeni asıllı Gevorg Sahakyan'ı 3-1 yenerek yarı finale çıktı. Yarı finalde Azerbaycanlı rakibi Ulvi Ganizade'ye 4-3 kaybederek bronz madalya çıkmıştı.
Hırvatistan'ın Zagreb kentinde düzenlenen 2023 Avrupa Güreş Şampiyonası'nda erkekler grekoromen stil 72 kiloya eleme turundan başlayan Selçuk Can, Macar Róbert Fritsch'i 7-1 mağlup ederek çeyrek finale yükseldi. Çeyrek finalde Alman Michael Widmayer'ı 6-0 yenerek yarı finale yükseldi. Yarı finalde Azerbaycanlı rakibi Ulvi Ganizade'ye 2-1 mağlup olarak bronz madalya maçına çıktı. Bronz madalya müsabakasında da Can, Ukraynalı Andrii Kulyk'i 5-1 mağlup ederek bronz madalyanın sahibi oldu.
Sağcılık

Sağcılık, toplumsal hiyerarşiyi veya toplumsal eşitsizliği kabul eden veya destekleyen siyasal duruş veya etkinliktir. Toplumsal eşitsizlik, sağcılar tarafından; ya milletsel/ırksal farklılıklardan, ya dini ve inançsal farklılıklardan, ya kültürel ve sosyal farklılıklardan ya da piyasa ekonomisindeki rekabetten kaynaklandığı için kaçınılmaz, doğal, normal veya cazip bulunur. Sağ ve sol isimli siyasal kavramlar, Fransız Devrimi (1789-1799) zamanında, ayrı görüşteki siyasetçilerin Fransız parlamentosunun sağında veya solunda oturmalarından esinlenilerek oluşturulmuştur; parlamento başkanının sağındaki koltuklarda oturanlar, çoğunlukla monarşist Ancien Régime destekçilerinden oluşmuştur.
Fransa'da orijinal sağ; hiyerarşiyi, geleneği ve klerikalizmi destekleyen siyasetçileri kapsardı. Sağcılar, sosyal eşitsizliğin olağanlığını açıklamak için doğal hukuku ve ulvi hukuku talep etmişlerdir. La droite (sağ) ifadesi, Fransa'da 1815'te monarşinin yeniden kurulmasıyla birlikte, ultraroyalistlerin tanımlanmasında kullanımıyla öne çıkmıştır. İngilizce konuşan ülkelerde "sağ" ve "sol" kavramlarının siyasette kullanımı, 20. yüzyılda başlamıştır. Bu yüzden sağcılığın anlamı; toplumlara, tarihi dönemlere ve siyasal düzenlere ve ideolojilere göre değişiklik göstermiştir. Bu kavram, aslen gelenekselci muhafazakârları ve gericileri tanımlamak için kullanılmasına rağmen zaman içinde; liberal muhafazakârları, klasik liberalleri, liberteryen muhafazakârları, Hristiyan demokratları ve çeşitli milliyetçileri de tanımlamada kullanılarak biraz daha çeşitlilik kazanmıştır.
Çeşitleri

Sağcılığın siyasal yelpazesi merkez sağdan aşırı sağa kadar uzanır. 19. yüzyılın sonlarında Fransız siyasal yelpazesi; parlamenter monarşistleri, Orléanistleri ve Bonapartistleri merkez sağda değerlendirirken; Ultraroyalistleri ve Legitimistleri ise aşırı sağda değerlendirmiştir. II. Dünya Savaşı sonrası Fransa'sındaki Gaullistler; eğitim ve altyapı çalışmalarına, buna ilaveten kapsamlı iktisadi düzenlemelere hatırı sayılır ölçüde sosyal harcama yapılmasını desteklemişlerdir ancak sosyal demokrasiye özgü varlığın yeniden tahsisi ölçüsüne sınırlama getirmişlerdir.