stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Adolf Hitler'in kişisel personellerinin listesi
Kaynaklar > Bibliyografya

d' Almeida, Fabrice (2008). High Society in the Third Reich. Polity Publishing. ISBN 978-0-7456-4311-3.
Dorr, Robert (2013). Fighting Hitler's Jets: The Extraordinary Story of the American Airmen Who Beat the Luftwaffe and Defeated Nazi Germany. Zenith Press. ISBN 978-0-7603-4398-2.
Deutsch, Harold (1968). The Conspiracy Against Hitler in the Twilight War. University of Minnesota Press. ISBN 978-0-8166-5743-8.
Fellgiebel, Walther-Peer (2003). Elite of the Third Reich: The Recipients of the Knight's Cross of the Iron Cross, 1939–45. Helion & Company. ISBN 978-1-874622-46-8.
Fredriksen, John (2001). America's Military Adversaries: From Colonial Times to the Present. ABC-CLIO. ISBN 978-1-57607-603-3.
Galante, Pierre; Silianoff, Eugene (1989). Voices From the Bunker. G. P. Putnam's Sons. ISBN 978-0-3991-3404-3.
Hamilton, Charles (1984). Leaders & Personalities of the Third Reich. James Bender Publishing. ISBN 978-0-912138-27-5.
Hoffmann, Peter (2000). Hitler's Personal Security: Protecting the Führer 1921–1945. Da Capo Press. ISBN 978-0-30680-947-7.
Joachimsthaler, Anton (1999). The Last Days of Hitler: The Legends, Evidence, and Truth. Brockhampton Press. ISBN 978-1-86019-902-8.
Junge, Gertraud (2003). Until the Final Hour: Hitler's Last Secretary. Arcade Publishing. ISBN 978-1-55970-728-2.
Kershaw, Ian (2008). Hitler: A Biography. W. W. Norton & Company Publishing. ISBN 978-0-393-06757-6.
Linge, Heinz (2009). With Hitler to the End: The Memoirs of Adolf Hitler's Valet. Skyhorse Publishing. ISBN 978-1-60239-804-7.
Misch, Rochus (2014). Hitler's Last Witness: The Memoirs of Hitler's Bodyguard. Frontline Books. ISBN 978-1-4738-3701-0.
Mitcham, Samuel Jr. (2008). The Rise of the Wehrmacht: The German Armed Forces and World War II. Praeger Publishing. ISBN 978-0-275-99659-8.
Niemi, Robert (2006). History in the Media: Film and Television. ABC-CLIO. ISBN 978-1-57607-952-2.
O'Donnell, James (2001). The Bunker: The History of the Reich Chancellery Group. Da Capo Press. ISBN 978-078-6743-88-9.
Pelt, Robert (2002). The Case for Auschwitz: Evidence from the Irving Trial. Indiana University Press. ISBN 978-0-253-34016-0.
Shirer, William (1960). The Rise and Fall of the Third Reich. Simon & Schuster. ISBN 978-0-671-72868-7.
Snyder, Louis (1994). Encyclopedia of the Third Reich. Da Capo Press. ISBN 978-1-56924-917-8.
Taylor, Blaine (2010). Hitler's Engineers. Casemate Publishers. ISBN 978-1-935149-78-1.
Toland, John (1976). Adolf Hitler. Anchor Books. ISBN 978-0-385-42053-2.
Williamson, Gordon (2006). German Commanders of World War II: Waffen-SS, Luftwaffe and Navy. Osprey Publishing. ISBN 978-0-7607-8168-5.
Kaynaklar > Çevrimiçi Kaynaklar

Jonathan Martin (writer), Tim Newark (historical advisor) (2009). Attempts to Kill Hitler at the Wolf's Lair (television documentary). World Media Rights.
Kate Rea, Joanne King (researchers) (2012). The Making of Adolf Hitler (television documentary). TimeWatch (BBC).
Josephus'un eserinde İsa

Birinci yüzyılda yaşamış Yahudi tarihçi Flavius Josephus’un MS 93-94 tarihlerinde yazdığı Yahudilerin Eski Eserleri eserinin günümüzde mevcut nüshalarında İsa’dan iki yerde, Yahya’dan ise bir yerde bahsedilmektedir.
Yahudilerin Eski Eserleri’nde İsa’dan ilk defa ve net bir şekilde bahsedildiği 18. Kitap'ta İsa'nın Mesih ve bilge bir öğretmen olduğu ve Pontius Pilatus tarafından çarmıha gerildiği dile getirilir. Eserin İsa'dan bahseden bu kısmına kısaca Testimonium Flavianum (Flavius'un Tanıklığı) denilmektedir. Hemen hemen bütün uzmanlar Testimonium Flavianum’un bugünkü bilinen hâliyle, Josephus tarafından kaleme alınmadığını, sahte olduğunu kabul etmektedirler. Bununla birlikte birçok uzman Testimonium Flavianum’un aslen sahte olmayan, Josephus tarafından kaleme alınmış bir çekirdek metne dayandığı ve bu çekirdek metinde İsa’nın yaşadığından (tarihsel bir kişi olduğundan) ve Pilatus tarafından infaz edildiğinden bahsedildiği ve bu sahte olmayan metne daha sonra Hristiyan kâtipler tarafından ilâvede bulunulduğu kanaatine sahiptir. Bununla birlikte, Hristiyan kâtiplerin metni ne kadar değiştirdiği günümüzde bilinmemektedir.
Uzmanların çoğu Yahudilerin Eski Eserleri’nde İsa’nın ikinci kez zikredildiği metnin sahte olmadığı konusunda hemfikirdir. Bu ikinci referansta İsa, (20. Kitap, 9. Bölüm) "adı Yakup olan ve Mesih de denilen İsa’nın kardeşi" şeklinde geçmektedir. Bu parça, Testimonium’dan daha sahih kabul edilmektedir.
Günümüz uzmanlarının çoğu, 18. Kitap’ta 5. Bölüm’de bahsi geçen, Vaftizci Yahya’nın hapsedilişi ve ölümü kısmının da Josephus tarafından kaleme alındığı ve Hristiyanlar tarafından kaleme alınmış bir ilâve olmadığı konusunda aynı görüştedirler. Josephus’un anlattığı Yahya’nın ölümü ile Yeni Ahit’te Yahya’nın ölümüne dair yazanlar arasında birkaç fark bulunmaktadır. Uzmanların görüşü genellikle bu farklılıkların, Yahya ile ilgili yazanların Hristiyanlar tarafından yapılmış bir ek olmayıp, Josephus’a ait metin olduğu yönündedir, zira eğer metin Hristiyan katipler tarafından yapılmış bir ek olsaydı, Yeni Ahit’te Yahya hakkında anlatılanlarla birebir uyumlu yapmaya çalışmış olacaklarına, halbuki iki metin arasında farklılık olduğuna dikkat çekilmektedir. Kimi uzmanlar, İsa’nın ve Yahya’nın, Josephus’un geç dönem eserlerinde yer almasının sebeplerini gerekçelendirmişlerdir.
Nasi lemak

| Nasi lemak |
| --- | --- |
Sotong pedas (baharatlı kalamar) ile birlikte servis edilmiş Nasi lemak
Ülke(ler): Malezya
Bölgesi: Batı Malezya, Endonezya'da Sumatra'nın belirli bölgeleri (Medan, Riau, Riau Adaları ve Palembang), Singapur, Brunei, Mindanao, Güney Tayland, Avustralya'da Cocos Adaları ve Christmas Adası
Tipi: Ana yemek, genellikle kahvaltı için
Ana malzemeler: Hindistan cevizi sütünde pandan yaprakları ile pişirilmiş pirinç
Muz yaprağına sarılmış nasi lemak
Nasi lemak (Cavi: ناسي لمق), Hindistan cevizi sütü ve pandan yaprağında pişirilen pirinç içeren, Malezya mutfağına ait bir yemektir. Malezya'nın ulusal yemeği olarak kabul edilmektedir. Singapur ve Güney Tayland gibi önemli etnik Malay nüfusuna sahip komşu bölgelerde de yerel bir yemektir. Endonezya'daki Sumatra adasının çeşitli bölgelerinde, özellikle de Riau, Riau Adaları ve Medan'ın Malay popülasyonunun bulunduğu bölgelerde de bulunabilir. Tipik bir Malezya tarzı kahvaltı için vazgeçilmez bir yemek olarak kabul edilir ve ülkenin ulusal yemeği olduğu için turizm tanıtımlarında da sıklıkla kullanılır.
Tarihi

Nasi lemak, 1909 yılında Sir Richard Olof Winstedt tarafından yazılan The Circumstances of Malay Life adlı kitapta geçmektedir. Kökleri Malezya kültürü ve mutfağına dayanan pirincin Malay dilindeki adı, "yağlı pirinç" anlamına gelmektedir. Ancak bu bağlamda, "zengin" ya da "kremalı" anlamında kullanılmaktadır. Bu ad, pirincin hindistan cevizi kremasına batırılması ve karışımın buharda pişirilmesiyle süren bir işlemden gelmektedir. Pirinç normalde kendine özgü lezzetini veren pandan yapraklarıyla pişirilir.
Geleneksel olarak nasi lemak muz yapraklarına sarılıp servis edilir, üzerine acı baharatlı sos (sambal) ve taze salatalık dilimleri, küçük kızarmış hamsiler (ikan bilis), kavrulmuş yer fıstığı ve haşlanmış ya da kızarmış yumurta gibi çeşitli garnitürler eklenir.
31 Ocak 2019 tarihinde Google, yemekle ilgili bir Google Doodle yayınlamıştır.
Üreme başarısı

Eşeyli üremede bir spermin bir yumurtayı döllemesi üreme başarısının bir evresidir.
Üreme başarısı bir bireyin her bir üreme sırasında ya da yaşamı boyunca yavru üretebilmesi olarak tanımlanır Bu yalnızca bir bireyin ürettiği yavruların sayısı ile sınırlı değildir ama aynı zamanda bu yavruların da üreme başarılarını kapsar. Bireysel başarı bir genotipin uyum gücü için mutlaka bir belirleyici değildir çünkü şans ve çevre faktörlerinin bu belirli genler üzerinde hiçbir etkisi yoktur; bu nedenle üreme başarısı seçilim değerinden farklıdır. Üretilen yavrular fiilen üreme popülasyonunun içine katıldığında üreme başarısı seçilim değerinin bir parçası hâline gelir. Eğer yavru niceliği ve niteliği birbiri ile ilişkilendirilebilirse bu öneri geçerli olur ama eğer nicelik ile nitelik arasında bir ilişki yoksa üreme başarısı daha etkin olarak ölçülebilmek için genç yavruların hayatta kalma oranını öngören özelliklerle uyum içinde olacak şekilde ayarlanmalıdır. Nitelik ve nicelik üreme ve hücre onarımı ile doğru dengeyi bulmak için önemlidir ve soma hücrelerine yatırım teorisi daha uzun bir yaşam süresinin üreme özelliğinden ödün verme ile mümkün olacağını ve dolayısıyla da uzun ömürlülüğün her zaman yüksek üreme verimliliği ile ilişkilendirilemeyeceğini önerir. Üreme başarısında ebeveynlik yatırımı anahtar bir faktördür çünkü yavruların daha iyi bakımını yapmak onlara sıklıkla daha sonraki yaşamlarında bir seçilim değeri avantajı verecektir. Eş seçimi ve cinsel seçilim de üreme başarısında önemli faktörlerdir ve bu da bireysel seçimlerin ve sonuçlarının genetik farklılıklardan daha önemli olduğunu gösterdiğinden üretim başarısının seçilim değerinden neden farklı olduğunun bir başka önemli nedenidir. Üreme başarısı nesiller üzerinden ölçüldüğü için bir popülasyonu ya da bir bireyi gelişimlerini gözlemlemek için daha uzun süre boyunca izleyen uzun süreli araştırmalar tercih edilen araştırma yöntemidir. Tek bir yıl ya da üreme mevsimindeki varyasyonun etkilerini olumsuzlayacağı için de uzun süreli araştırma yöntemi tercih edilir.
1073 Gellivara

| --- | --- |
Işık eğrisinden elde edilmiş kalıp modeli
Keşif
Keşfeden: J. Palisa
Keşif yeri: Viyana Gözlemevi
Keşif tarihi: 14 Eylül 1923
Adlandırmalar
MPC belirtmesi: (1073) Gellivara
Adın kaynağı: Gällivare (Swedish town)
Alternatif adlandırma: 1923 OW · 1929 UJ 1932 EP · 1951 QL
Küçük gezegen kategorisi: Asteroit kuşağı · (dış) Themis
Yörünge özellikleri
Dönem 4 Eylül 2017 (JG 2458000,5)
Belirsizlik parametresi 0
Gözlem yayı: 93,54 yıl (34.165 gün)
Günöte: 3,7925 AB
Günberi: 2,5826 AB
Yarı büyük eksen: 3,1875 AB
Dış merkezlik: 0,1898
Yörünge periyodu: 5,69 yıl (2.079 gün)
Ortalama ayrıklık: 248,01°
Ortalama devinim: 0° 10d 23.52s / gün
Eğiklik: 1,6043°
Çıkış düğümü boylamı: 39,579°
Perihelyon açısı: 289,05°
Fiziksel özellikler
Tayf tipi: C (var sayılan)
Mutlak parlaklık (H): 11.70 · 11.73 · 11,82±0,26 · 11.90
Boyutlar: 22,10±5,77 km 22,71±7,49 km 25,992±0,336 km 26,87±0,79 km 35,73±3,4 km 35.76 km (türetilmiş)
Sinodal dönme süresi: 11,32±0,05 sa
Geometrik albedo: 0,0241±0,005 0.0289 (türetilmiş) 0,045±0,003 0,0454±0,0047 0,07±0,04 0,07±0,08
  
1073 Gellivara, geçici ismi 1923 OW, asteroit kuşağının dış bölgelerinde yer alan, yaklaşık 27 kilometre (17 mi) çapında karanlık Themis ailesinden bir asteroittir. Avusturyalı astronom Johann Palisa tarafından 14 Eylül 1923'te Viyana Gözlemevi'nde keşfedildi ve daha sonra İsveç kasabası Gällivare'nin adını aldı.
Yörünge ve sınıflandırma

Gellivara, 24 Themis adını taşıyan çok büyük bir karbonlu asteroit ailesi, olan Themis ailesine (602) ait bir asteroididir Dış asteroit kuşağında Güneş'i 2,6-3,8 AB uzaklıkta; her 5 yıl ve 8 ayda bir döner (2.079 gün; 3,19'lük yarı ana eksen vardır). Yörüngesi, ekliptik ile ilgili olarak 0,19'lik bir eksantrikliğe ve 2 °'lik bir eğime sahiptir. gövdenin gözlem yayı, resmi keşif gözleminden iki hafta sonra, 1 Ekim 1923'te Viyana'da başlar.
Fiziksel özellikler

Gellivara, Themis ailesinin genel spektral tipiyle uyumlu olan, karbonlu bir C-tipi asteroit olduğu varsayılır.
Fiziksel özellikler > Rotasyon süresi

Kasım 2008'de, California'daki Goat Mountain Astronomik Araştırma İstasyonunda (G79) Amerikalı astronom Robert Stephens tarafından yapılan fotometrik gözlemlerden Gellivara'nın dönel bir ışık eğrisi elde edildi. Işık eğrisi analizi, 0,35 kadir (U=2) parlaklık genliği ile 11,32 saatlik bir dönme süresi verdi.
Fiziksel özellikler > Çapı ve albedosu

Kızılötesi Astronomik Uydu IRAS, Japon Akari uydusu ve NASA'nın Geniş Alan Kızılötesi Araştırma Kaşifi NEOWISE misyonu tarafından yapılan araştırmalara göre Gellivara'nın çapı 22,10 ile 35,73 kilometre arasında ve yüzeyi 0,0241 ile 0,07 arasında bir albedoya sahiptir. Collaborative Asteroid Lightcurve Link, IRAS ile aynı fikirdedir ve 11,7'lik mutlak büyüklüğe dayalı olarak 35,76 kilometrelik bir çapla 0,0289'luk bir albedo elde eder.
İsimlendirme

Bu küçük gezegen, Avusturyalı astronom Joseph Rheden tarafından kaşifin ikinci eşi Anna Palisa'nın izniyle, astronomların 1927'de Güneş'in tam tutulmasına tanık oldukları Laponya'daki küçük İsveç kasabası Gällivare'nin ismi verildi. Gellivara, kaşifin son keşfiydi. Resmi adlandırma alıntısı, 1955'te Paul Herget tarafından The Names of the Minor Planets'de belirtilmiştir (H 101).
Proto-Hint-Avrupa mitolojisi

Trundholm güneş arabası, İskandinav Tunç Çağı, y. MÖ 1600
Proto-Hint-Avrupa mitolojisi, varsayımsal Proto-Hint-Avrupa dilini konuşan Proto-Hint-Avrupalılarla ilişkilendirilen mitler ve tanrılar bütünüdür. Mitolojik motifler direkt olarak doğrulanmamış olsa da (Proto-Hint-Avrupa dilini konuşanlar, yazının bulunuşu öncesindeki toplumlarda yaşadıkları için), karşılaştırmalı mitoloji üzerine çalışan bilim insanları, Proto-Hint-Avrupalıların orijinal inanç sistemlerinin bazı kısımlarının sonraki geleneklerde hayatta kaldığı varsayımına dayanarak, Hint-Avrupa dilleri arasında bulunan benzerliklerden miras kalan ayrıntıları yeniden yapılandırdılar.
Proto-Hint-Avrupa panteonu, her ikisi de akraba (ortak bir kökene sahip ve dil bakımından kardeş) oldukları ve benzer nitelikler ve mitler topluluğuyla ilişkilendirildikleri için güvenilir bir şekilde yeniden yapılandırılmış bir dizi tanrıdan oluşur. Örneğin *Dyḗws Ph₂tḗr, gün ışığı-gökyüzü tanrısı; eşi *Dʰéǵʰōm, toprak ana; kızı *H₂éwsōs, şafak tanrıçası; oğulları İlahi İkizler ve sırasıyla bir güneş ve ay tanrısı olan *Seh₂ul ve *Meh₁not. Hava tanrısı *Perkʷunos veya çoban tanrısı *Péh₂usōn gibi bazı tanrılar yalnızca sınırlı sayıda gelenekte (sırasıyla Avrupa ve Greko-Aryan) belgelenmiştir ve bu nedenle çeşitli Hint-Avrupa lehçelerine yayılmamış ve sonradan eklenmiş olabilir.
Bazı mitler, hem dilsel hem de tematik olarak miras aldıkları bir motifin kanıtlarını sundukları için Proto-Hint-Avrupa zamanlarına kadar güvenilir bir şekilde tarihlendirilir. Bunlara örnek olarak şu mitler verilebilir: Gök gürültüsüyle ilişkilendirilen efsanevi bir figürün çok başlı bir yılanı öldürmek için onun üzerine önceden biriktirilmiş bir sel indirmesi hikâyesi; dünyayı yaratmak için biri diğerini kurban eden iki kardeşi içeren bir yaratılış miti ve muhtemelen Öteki Dünya'nın bir bekçi köpeği tarafından korunduğuna ve oraya ancak bir nehri geçerek ulaşılabileceğine dair inanç.
Yeniden yapılandırılmış Proto-Hint-Avrupa mitolojisinin olası yorumlarına ilişkin çeşitli düşünce ekolleri mevcuttur. Karşılaştırmalı yeniden yapılandırmada kullanılan başlıca mitolojiler Hint-İran, Baltık, Roma, İskandinav, Kelt, Yunan, Slav, Hitit, Ermeni ve Arnavut mitolojileridir.
Slayers
Konusu

Slayers, kılıç ve büyünün hakim olduğu fantastik bir evrende geçmektedir. Slayers evreninin nasıl doğduğuna bilgiler verilse de bunlardan çok bahsedilmemektedir. Genellikle "L-sama" yaratıcı olarak geçmektedir ve Kaos'un denizinden doğan dört farklı dünyadan bahsedilir. Bu dört dünyanın her birinde, birer tane iyi ve kötü güç vardır. Serinin hikâyesinin geçtiği dünya, "Red World" olarak geçmektedir. Bu dünyadaki iki büyük güç olan Ceiphiedü Shinzoku, genelde tanrı ya da iyilerin tanrısı olarak geçer ve Divine Magic gücünü Ceiphied'den almaktadır. Shabranigdo, Mazoku, Genelde Ruby Eyes olarak geçmektedir. Serinin öykülerinin geçtiği dünyanın şeytan kralı, Black Magic gücünü Shabranigdo ve onun yarattığı 5 şeytan kraldan almaktadır. Slayers serisinin geçtiği dünyayı şekillendiren iki önemli savaştan bahsedilir. İlki, 5000 yıl önce gerçekleşen "Shinma Savaşı" temel olarak Slayers dünyasını şekillendiren savaştır. Ceiphied ve Shabranigdo arasındaki bu uzun savaşın sonunda Ceiphied, tüm gücünü kullanarak Shabranigdo'yu yedi parçaya ayırmış ve mühürlemiştir. Ancak bu Ceiphied'in de bedenini kaybetmesine neden olmuştur. Shabranigdu, yok olurken yerine, kendisini diriltmesi için beş şeytan kral bırakmıştır. Ceiphied ise, yokolmadan önce dörde ayrılır.
Slayers, Lina Inverse adında çok güçlü bir büyücünün ve arkadaşlarının etrafında geçmektedir. Lina, bir gün yine haydutların mallarını çalmıştır. Haydutlar, çalınan mallarını geri almak için Lina'yı takip ederler ve saldırırlar. Lina, tam büyü yapacakken ortaya Gourry Gabriev adlı yakışıklı bir şövalye çıkar ve haydutları dağıtır. Gourry, aslen genç ve güzel bir kızı kurtardığını sanırken Lina'ya bakınca onu çocuk sanmıştır. Adaletin savaşçısı olan Gourry, küçük bir kız çocuğunu elbette ormanda yalnız bırakmayacaktır. Lina'yı kasabaya varana kadar korumaya yapmaya karar verir. Ancak Lina, haydutlardan tahmin ettiğinden çok daha değerli bir eşya çaldığından haydutların Lina'nın peşini bırakmaya pek niyeti yoktur. Gourry ile kazara başlayan bu ortaklıkları devam eder ve maceraları esnasında birçok kişi ile tanışırlar. Bunların çoğu durdurulması gereken düşmanlardır.
Stout

Stout, kavrulmuş arpa maltı ya da kavrulmuş sek arpayla yapılan siyah bir bira türüdür. Geleneksel olarak en sert porter tipi biralardan (stout porter) türemiştir. Zamanla stout olarak kısaltılmıştır. Pek çok alt türü olmakla birlikte en popüler olanı sek stouttur.
Tarihçe

Stout sözcüğünün bir bira türünü tanımlamak üzere ilk kullanıldığı belge, 1677 yılıyla tarihlenen Egerton Yazısı'dır. Ancak bu yazıda stouttan siyah bir bira olarak değil, sert bir bira türü olarak söz edilmiştir. 1721 yılında ise günümüzdeki anlamına yakın bir biçimde, "kavrulmuş arpa maltından yapılan koyu kahverengi bira" olarak betimlenmiştir. Porter tipi biraların yüksek popülaritesi, bira üreticilerini değişik biçimlerde porter üretmeye yöneltmiştir. Bu biralar arasında en yüksek alkollüsü stoutlar olmuştur.
Porter köken olarak ilk kez 1720'li yılların başlarında Londra'da ortaya çıkmıştır. Güçlü aroması, diğer bira türlerine göre daha geç bozulması, sıcaklıktan fazla etkilenmemesi ve diğer biralardan daha ucuz olması gibi nedenlerle kısa sürede popüler olmuştur. Ortaya çıkışından birkaç on yıl sonra Londra'da porter yapan üreticiler daha önceden görülmemiş bir ölçüde büyümeye başlamışlardır. İrlanda'ya ihraç edilen büyük ölçekli gönderimler sonrası, 1776 yılında Arthur Guinness kendi fabrikası St. James's Gate'de bu birayı üretmeye başlar. Bira, 19. yüzyılda siyah arpa maltının kullanılmasıyla alışılmış siyah rengine kavuşmuş ve lezzet olarak daha güçlü bir hale gelmiştir.
Köken olarak "stout" sıfatı, "gururlu, görkemli, cesur, mert" gibi anlamlara gelmektedir. Ancak 14. yüzyıldan sonra "güçlü, sert" anlamlarını çağrıştıracak şekilde kullanılmıştır. "Stout" sözcüğünün bir bira tipi olarak kullanılması ilk kez, 1677 yılıyla tarihlenen Egerton adlı yazıda görülmüştür. Bu yazıda da stout tipi birayla kastedilen, sert biradır. Stout porter tabiri ise 18. yüzyılda porter tipi biraların sert versiyonlarını ifade etmek amacıyla kullanılmıştır.
Porter tipi biraların yüksek popüleritesi, bira üreticilerini değişik türlerde porter üretmeye yönlendirmiştir. Alkol oranı daha yüksek olarak üretilenler stout porter olarak adlandırılmıştır. Porter ve stoutların ayrı bir tür olarak değerlendirilmesi konusunda hâlâ tartışmalar bulunmaktadır. Genellikle ikisi arasındaki tek önemli faktörün sertlik olduğunu savunanlar vardır.
Alt Türler > Tatlı Stout

Tatlı stout (milk stout, sweet stout, cream stout olarak da bilinir) sütten türetilmiş bir şeker olan laktoz içeren stout tipidir. Bira mayaları laktozu fermante edemediği için şeker olduğu gibi kalır ve biraya tatlılık katar.
Tatlı stoutlar besleyici oldukları gerekçesiyle hastanelerde emziren annelere ve kan veren insanlara ücretsiz olarak verilmiştir.
İkinci Dünya Savaşı'ndan hemen sonraki dönemde İngiltere hükûmeti, bira üreticilerinden, üretmiş oldukları biraların etiketlerinden ve reklamlarından "süt" kelimesini ve sütle ilgili imgeleri çıkarmalarını talep etmiştir. Ancak bazı kovuşturmalar dışında bu konuda özel bir mevzuat bulunmamaktadır.
Alt Türler > Sek Stout

Sek stout (dry stout, Irish stout olarak da bilinir) en çok bilinen stout tipidir. 20. yüzyılın ilk yıllarında Birleşik Krallık'ta tatlı stoutların egemen olduğu bir dönemde İrlanda'da tatlı olmayan, standart stoutlar yapılmaktaydı. Standart stoutlar, Amerikan ve İngilizlerin tatlı stoutlarına göre daha sek bir tada sahipti. Bu nedenle yulaf ya da laktoz eklenerek yapılan stoutlardan ayırmak için İrlanda'daki stoutlara "sek" anlamına gelen dry stout ya da Irish stout denmiştir.
En popüler sek stout Diageo şirketi tarafında İrlanda'nın başkenti Dublin'de, St. James's Gate tesisinde üretilen Guinness Draught adlı biradır.
Alt Türler > Yulaflı Stout

Yulaflı stout (oatmeal stout olarak da bilinir), üretim aşamasında maksimum %30 oranında yulaf kullanılan bir stout tipidir. Yüksek oranlarda yulaf kullanımı birada acı ve astrenjan bir tat yaratabilir. Ancak Orta Çağ Avrupa'sında biralarda sıklıkla yulaf kullanıldığı bilinmektedir. Ancak Norveç gibi Avrupa'nın bazı bölgelerinde 20. yüzyıla kadar bira üretiminde yulaf kullanımı devam etmiştir.
20. yüzyılda pek çok yulaflı stout, çok küçük miktarlarda yulaf içermekteydi. Örnek olarak 1936'da Barclay Perkins Oatmeal Stout yalnızca %0,5 oranında yulaf kullanmıştır.
"Oatmeal" terimi daha çok bir pazarlama aygıtı olarak kullanılmıştır. 1920'lerde ve 1930'larda Whitbread's London Stout ve Whitbread's Oatmeal Stout adlı biralar hemen hemen aynı olup aralarında yalnızca paketleme farkı vardı. Kullanılan yulaf miktarı %0,5'ti ve bu kadar düşük miktardaki değişikliğin tatta kayda değer bir değişiklik yaratması beklenemezdi.
Alt Türler > Çikolatalı Stout

Çikolatalı stout, bazı bira üreticilerinin kayda değer oranda koyu ve aromalı bir malt türü olan "çikolata maltı" kullanarak ürettikleri stoutlara verilen isimdir. Muskoka Brewery's Double Chocolate Cranberry Stout, Young's Double Chocolate Stout ve Rogue Brewery's Chocolate Stout gibi bazı markalar, bira üretim aşamasında çikolata maltının yanı sıra küçük miktarlarda çikolata ya da çikolata aroması da kullanırlar.
Alt Türler > Oyster Stout

İstiridyeli stoutlardır. 18 yüzyılın başlarında, stoutlar ortaya çıktığında istiridyeler publarda ve tavernalarda oldukça sık tüketilen bir yiyecekti. Ancak istiridyelerin, stout üretiminin bir parçası olarak kullanılması ilk kez Londra'daki Hammerton Biracılık tarafından 1938 yılında gerçekleşmiştir. 2014 yılında yeniden kurulan biracılık, oyster stout üretmeye kaldığı yerden devam etmiştir.
Günümüzde oyster stoutlar, küçük miktarlarda (bir fıçıya bir avuç) istiridye kullanılarak üretilir. Ancak yine de vejetaryenler için uygun bir bira değildir.
Alt Türler > Imperial Stout

Imperial stout (Rus stoutu olarak da bilinir), sert bir siyah bira türüdür. İlk olarak 18. yüzyılda Londra'daki Thrale's biracılık tarafından Rusya'daki II. Katerina sarayı için üretilmiştir. 1781'de üretim el değiştirmiş ve biranın yeni adı Barclay Perkins Imperial Brown Stout olarak kayda geçmiştir. Daha sonraysa üretim John Courage'a geçmiş ve Courage Biracılık tarafından Courage Imperial Russian Stout adıyla devam etmiştir.
Stout türleri arasındaki farklar

Stout tipinde üretilen biraların alt türleri arasındaki bazı benzerlikler ve farklılıklar; renk, ortalama alkol oranı ve ortalama acılık oranı gibi etkenler göz önüne alınarak aşağıdaki tabloda belirtilmiştir:
|  | Renk | Servis Sıcaklığı | Fermantasyon | Ortalama Alkol Oranı | IBU (Acılık Değeri) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Tatlı Stout (Milk / Sweet Stout) | Koyu Kahverengi - Siyah | 10 - 13 °C | Ale | %5,00 - %6,50 | 25 - 39 |
| Sek Stout (Dry / Irish Stout) | Koyu Kahverengi - Siyah | 10 - 13 °C | Ale | %3,80 - %5,00 | 30 - 40 |
| Yulaflı Stout (Oatmeal Stout) | Kahverengi - Siyah | 10 - 13 °C | Ale | %3,80 - %6,00 | 20 - 40 |
| Imperial Stout (Russian Stout) | Koyu Kahverengi - Siyah | 10 - 13 °C | Ale | %8,40 - %10,70 | 50 - 80 |