stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Şibhüddevle Ebû Kâmil Nasr

Şibhüddevle Ebû Kâmil Nasr (Arapça: نصر بن صالح بن مرداس; ö. 22 Mayıs 1038), Mirdasoğulları hanedanından Halep Emirliği'nin 1029 ile 1038 arasındaki ikinci emiri.
Yaygın kullanılan Şibhüddevle lakabı, "Hanedanlığın genç aslanı" anlamına gelir.
Mirdasî hanedanının kurucusu Salih bin Mirdas'ın en büyük oğluydu. Nasr, Salih'in Anuştekin el-Dizbari önderliğindeki bir Fatımî ordusu tarafından öldürüldüğü Taberiye yakınlarındaki El-Uqhuwanah Muharebesi'nde babasıyla birlikte savaştı. Daha sonra Nasr, küçük kardeşlerinin en büyüğü Muizzüddevle Simâl ile birlikte emirliğe hükmetti.
Kısa süre sonra 1030 yılında genç emirler, Bizans İmparatoru III. Romanos liderliğindeki büyük çaplı bir Bizans ordusunun saldırısıyla karşı karşıya kaldı. Çok daha küçük bir Bedevi atlı kuvvetine komuta eden Nasr, Azez Muharebesi'nde Bizanslıları bozguna uğrattı.
Mirdasî hanedanının şeceresi.
Zaferinin ardından, Fatımîler ile bağlarını sürdürmeye çalışırken, Simâl'i Halep'ten çıkardı ve Bizans vasallığına girdi. Fatımî egemenliğini 1037 yılında tanıdı ve aynı zamanda Mirdasîlerin birkaç yıl önce kaybettiği Humus'un kontrolünü ele geçirdi. Suriye valisi olan Anuştekin, Nasr'ın Humus'u devralmasına itiraz etti; 1038'de güçleriyle Nasr'ın üzerine yürüdü ve Hama'nın çevresinde yapılan bir muharebe sırasında onu öldürdü.
Kardeşi Simâl Nasr'ın yerini aldıysa da, birkaç hafta sonra Halep Anuştekin'in eline geçti.
1042'de Mirdasî idaresi Simâl liderliğinde yeniden kuruldu ve 1080 yılına kadar bazı kesintilerle birlikte Mirdasoğulları devam etti.
Şibhüddevle Ebû Kâmil Nasr, Halep Kalesi'ni yeniledi ve onu güç merkezi yaptı. Yerel Hristiyan vezirinin yönetimi altında Halep, kırsal kesimden Müslümanların akınını karşılayabilmek için genişletildi ve kentleştirildi. Nasr'ın yönetimi, emirliğin kuzey Suriye kısmı ile sınırlıyken, Mirdasoğulları'nın Yukarı Mezopotamya kaleleri kardeşi Muizzüddevle Simâl tarafından kontrol ediliyordu. Beni Kelb aşireti ile ilişkileri zaman zaman gergin olsa da, Nasr Numayrî prensesi Seyyide Alawiyye ile evlenerek Beni Numayrî ile güçlü bağlar kurdu. Ondan, 1065-1075 yılları arasında Halep'i yöneten, bilinen tek oğlu Reşid el-Devle Mahmud [en] doğdu.
İlk dönem yaşamı

Nasr, Salih bin Mirdas'ın en büyük oğluydu. Salih bin Mirdas, Beni Kelb kabilesinin ulu emiri ve Mirdasoğulları hanedanının kurucusuydu. Nasr'ın hem anne hem babası, Beni Kilab kabilesinin asil Bedevi (göçebe Arap) ailelerine mensuptu. Onun babası Mirdas bin İdris hakkında bilinenler az olmasına rağmen, Abd Allah bin Ebu Bekir'in Rabi'a bin Ka'b soyundan, Kilab'ın soylu bir klanından olduğu biliniyordu.
Salih bin Mirdas'ın 2. oğlu Muizzüddevle Simâl (ö. 1062), 3. oğlu Atiyye bin Salih [en] (ö. 1071/72) olup 4. oğlunun (ö. 1029) ise adı bilinmemektedir. 1025 yılına gelindiğinde, Salih'in Halep merkezli Mirdasî emirliği Suriye'nin kuzeyini, Yukarı Mezopotamya'nın batısını ve merkezî Suriye kasabaları Sayda, Baalbek ve Humus'u kapsıyordu. Salih, bağımsız olarak hüküm sürmesine rağmen, emirliğinin üzerindeki Fatımî hükümranlığını tanımaktaydı. Ancak, 1029 yılında, o onun müttefiki desteklenen, Cerrahîlerin bir emiri olan Hasan bin Mufarric liderliğindeki Beni Tay kabilesi ile müttefik olup Anuştekin el-Dizbari komutasındaki Fatımî ordusuna karşı desteklemeyi seçti. Mayıs 1029 yılında iki taraf Taberiye gölü yakınlarında el-Uqhuwanah muharebesinde savaştılar. Muharebe, Bedevi müttefikler için bir bozguna sona erdi, Emir Salih bin Mirdas onun küçük oğlu öldü, Mirdasîlerin Suriye orta kısmında önemli kaybı oldu.
Nasr babasıyla birlikte savaşmış ancak El-Uqhuwanah'tan kaçabilmişti ve babasının yokluğunda işleri yönetmek için Halep'te bırakılan ortanca kardeşi Muizzüddevle Simâl'in yanına döndü. Salih'in saltanatı sırasında basılan ve günümüze kalabilen iki sikkeden, Muizzüddevle Simâl'in, Salih'in ölümünden önceki yıl olan 1028/29 gibi geç bir tarihte Salih'in veli el-ahd'ı (seçilmiş halefi) olarak belirlendiğini göstermektedir. Ancak, el-Uqhuwanah Muharebesi sonrasında, Nasr ve Simâl Halep Emirliği'ni ortaklaşa yönetmeye başladılar. Görünüşte de Nasr Halep şehrinin merkezinde bulunurken, Simâl Halep Kalesi'ne hükmediyordu. El-Uqhuwanah'daki yenilgilerinin ardından Mirdasîler Sidon, Baalbek, Humus, Hisn bin Akkar ve Rafaniye'yi kaybetti ve kuvvetlerini Kinnesrin ve Batı Diyar Mudar'da (Yukarı Mezopotamya'nın Diyar-ı Bekir ve Diyar-ı Rabia ile birlikte üç eyaletinden biri) yoğunlaştırdı.
Bizanslılarla çatışmaları

Nasr ve Simâl'in gençliği ve deneyimsizliği, Bizans Antakya katepanosu Mihail Spondilis tarafından Mirdasîlerin toprakları üzerinde bir hamilik kurma ve Salih'in ölümünün ardından Fatımî egemenliğinin yeniden kurulmasını önleme fırsatı olarak görüldü. Spondilis, Halep'e bir sefer düzenledi; ancak, iki kardeş Nasr ve Simâl, Beni Kilab kabilelerine önderlik ederek Bizans kuvvetlerini 1029 yılının Temmuz ayında Kibar'da (Halep'in kuzeybatı kırsalında, bugünkü Afrin yakınında) pusuya düşürdü ve bozguna uğrattı. Sonrasında, Spondilis İmparator III. Romanos tarafından görevden alındı. Bizans İmparatorluğu, kaybının intikamının alınmasını kararlaştırdı, (r. 1028-1034) ancak Mirdasîler yerine onların müttefiki Mansur bin Lulu'ya saldırdı, ve süreç, Araplara karşı kesin bir Bizans askerî zaferi ile sonuçlandı.
III. Romanos, çoğu paralı askerlerden oluşan 20.000 kişilik bir orduyla 20 Temmuz 1030 tarihinde Antakya'ya geldi. Nasr ve Simâl'e Halep'i kendisine teslim etmelerini talep eden bir elçi gönderdi. Nasr talebi reddetti, elçiyi tutukladı ve III. Romanos'u Halep'e saldırmaktan vazgeçmeye ikna etmek için kuzeni Mukallid bin Kamil liderliğindeki kendi diplomatik misyonunu gönderdi. Nasr'ın elçileri III. Romanos'a, Mirdasîlerin Bizanslılara savaş için herhangi bir gerekçe vermediklerini ve 969 antlaşması uyarınca Bizans himayesini ve ittifakını sürdürdüklerini söylediler. Ayrıca III. Romanos'un Halep saldırısına devam etmesi halinde savaşa hazırlandıklarını da aktarmışlardır. Buna karşılık Nasr'ın elçileri gözaltına alındı ve III. Romanos, yürüyüşüne devam ederek Halep'in kuzeybatısındaki Azez'in dışında kamp kurdu. Bu arada Nasr ve Simâl ailelerini şehirden tahliye ettiler ve Beni Kilab, Beni Numayrî ve diğer Bedevi aşiretlerinin yanı sıra Halep ve çevresindeki diğer yerel Müslümanları da harekete geçirdi. Mirdasî kuvvetlerinin büyük bir kısmı Halep'i ve kalesini savunmak için Muizzüddevle Simâl ile kaldı, Nasr ve 700-900 Bedevi atlısı Bizanslılarla yüzleşmek için ayrıldı.
Ordusu yaz sıcağında çorak bir ovada konaklayan Romanos, Azez kalesini araştırmak için bir kuvvet göndermiş, ancak bu birlikler Mirdasîler tarafından öldürülmüş veya esir alınmıştı. Bunun üzerine Romanos, Bizans topraklarına çekilme kararı aldı. Ermeni paralı askerlerin kampın pazarını yağmalaması ve siper muhafızlarının canlarını kurtarmak için kaçması üzerine bir kargaşa çıktı ve kısa sürede Bizans kampına yayıldı. Nasr ve Beni Kilab savaşçıları bu fırsatı, geri çekilen Bizans birliklerine karşı sürpriz bir saldırı başlatmak için kullandı. Bizanslılar kararlı bir şekilde mağlup edildi ve kaotik bir şekilde dağıldı. Çağdaş Bizans tarihçisi Mihail Psellos'a göre, "Romanos'un  neredeyse kendisi bileyakalanıp düşman [Mirdasîler] tarafından esir alınacaktı." "...Romalıların [Bizanslıların] hiçbir sebep yokken kaçıp gittiklerini görünce, [Mirdasîler] bu olağanüstü zaferi şaşkınlıkla izlediler".
Halep Emirliği > İktidarın ele geçirilmesi

Nasr, Halep'in tek başına Muizzüddevle Simâl'in kontrolüne girmesine karşı çıktı ve kendisi Halep'in kontrolünü tek başına ele geçirmeye çalıştı. Nasr'ın iktidarı ele geçirmesiyle ilgili iki açıklama bulunmakla birlikte, her iki görüş de Simâl uzaktayken Nasr'ın Halep Kalesi'ni aldığını kabul ediyor. İbnü'l-Adîm'in ilk açıklamasında, Nasr ve adamları, Simâl'in Halep'in eteklerindeki Beni Kilab aşiret kamplarındayken, görüşmediği karısını şehre geri dönmeye ikna etmeye çalışırken kaleyi zorla ele geçirdikleri yazılıdır. Buna tepki olarak Simâl, Beni Kilab'a bağlı olan halkı Halep'i zorla geri almak amacıyla seferber eder, ancak Romanos'un güçlerinin gelişiyle, Beni Kilab reisleri Nasr ile Simâl arasındaki anlaşmazlığa arabuluculuk yapıp onları barışmaya teşvik etmiştir. Sonrasında yapılan anlaşmada Nasr, Emirliğin Suriye bölümünü Halep merkezinden yönetirken, Simâl de Yukarı Mezopotamya bölümünü Fırat Nehri üzerindeki (babası Salih bin Mirdas'ın tarih sahnesine çıktığı) El-Rahba Kalesi'nden yönetecekti.
Antakyalı Yahya'nın ve İbnü'l-Adîm'in de aktardığı ikinci görüş ise, Nasr'ın darbesinin Azez Muharebesi'nden sonra gerçekleştiğini savunuyor. Buna göre Simâl, Nasr'ın Bizans'a karşı kazandığı zaferden sonra ailesini şehre geri getirmek için Halep'ten ayrıldığında, Nasr yokluğunda Halep Kalesi'nin kontrolünü ele geçirdi. Tarihçi Süheyl Zakkar, bu açıklamanın daha olası bir senaryo olduğunu ileri sürüyor, özellikle Nasr, Azez'de Romanos'a karşı kesin zaferine rağmen, her yıl 500.000 dirhem haraç sunarak, Bizans affı ve koruması için hemen başvurduğu için; Zakkar, Nasr'ın Bizanslılara kendiliğinden teklifinin, Beni Kilab'ın muhalefetinin ya da Simâl'in devrilmesine karşılık olarak Simâl tarafından Nasr'ın yönetimine yönelik tehditlerinin bir sonucu olduğunu ileri sürer.
Halep Emirliği > Bizans vasallığı dönemi ve Fatımîlerle ilişkileri

Romanos, Nasr'ın teklifini kabul etti ve Halep Emirliği'ni imparatorluğun bir vasalı ilan etti. Böylece Bizanslıları saldırı durumunda Nasr'ı desteklemeye ve korumaya mecbur etti. Nasr'ın Bizanslılarla olan vasallık ilişkisi, 1031'de başlayan Bizans-Fatımî barış görüşmelerinde başlıca çatışma noktası oldu. Romanos önerilen Nasr'ın emirliğini de kapsayan anlaşmayı kabul etmişken öldü ve yerine IV. Mihail 1034 yılında İmparator oldu ve 7 yıl Bizans'a hükmetti. Sonrasında, Fatımîlerin endişe ettiği konulara karşı daha uzlaşmacı bir yol izlendi. Böylece müzakereler 1036'da, Arapça hudna olarak tabir edilen bir ateşkesle  sonuçlandı. On yıllık bu ateşkeste Halep meselesi tamamen kapsam dışı bırakıldı. Zakkar'a göre, "Bu Antlaşma ile Fatımî Halifeliği ile sorunlarının çoğunu çözen Bizans'ın Halep'e olan ilgisini yitirdiği veya en azından artık aynı siyasi öneme sahip görmediği anlaşılmıştır."
Bizans-Fatımî anlaşması, Nasr'ın stratejik konumunu zayıflattı ve onu Fatımîlerle ilişkilerini geliştirmeye zorladı. Nasr, 1030 yılının başından itibaren, Fatımî yönetiminin onayını istedi, hatta önceki halife döneminde Azez'den Halife Zâhir'e büyük miktarda savaş ganimeti taşıyan bir elçi gönderdi. Buna karşılık halife, en azından bir süre için, Nasr'ın Halep'teki yetkisini kabul etti. Ancak Nasr'ın Fatımîlere haraç ödediğine dair bir belge bulunamamıştır. Nasr'ın elçisi birkaç yıl Kahire'de kaldı Halife el-Müstensir (1026-1042) döneminde uzun süre Halep'e geri dönmedi. Tarihçi Zakkar, Nasr'ın Humus valiliğini istemesi üzerine, Nasr'ın Fatımîler veya Fatımî bölgeleri yerine Bizans'a haraç vermeye devam etmesi nedeniyle Halep ile Kahire arasında bir anlaşmazlık olduğunu tahmin etmek gerektiğini iddia etmiştir.
1036 anlaşmasının ardından İmparator IV. Mihail, Nasr ile Müstensir arasında, Fatımîlerin bilinmeyen koşullarının kabul edilmesini tavsiye ederek arabuluculuk yaptı. Aslında, çağdaş tarihçiler Nasr'ın 1030 ile 1036 yılları arasındaki Fatımîler ile ilişkileri hakkında yetersiz bilgi verirler. Tarihçiler, Nasr'ın elçisinin 1037'de Nasr'a Humus valiliğini veren bir belgeyle Halep'e döndüğünü ve ayrıca hükümdarlığı Nasr tarafından geçerli kabul edilen el-Müstensir'den hediyeler ve onur göstergesi kaftanlar verildiğini belirtiyorlar. El-Müstensir, daha önceki şibl el-devle unvanına ek olarak, Nasr'a muhtaṣ el-umara, khāṣtuʾl-imām, şams el-dewle wa macdihā ve duʾl-azīmatayn gibi soyluluk unvanlarını da bahşetti.
Halep Emirliği > Tahkimatlar

Nasr, emirliğin koltuğunu Halep Kalesi'ne taşıdı ve Halep'in yöneticilerinin şehirdeki veya eteklerindeki bir sarayda yerleşik olduğu önceki gelenekten bir değişiklik gösterdi. Bu değişiklik, o andan itibaren Nasr'ın ve şehrin daha sonraki yöneticilerinin ikâmetgahı haline gelen kalede "görkemli binaların ve kabul salonlarının inşasına neden oldu".
Nasr, 1033'te Trablusşam'ın Fatımî valisi Hisn İbn Akkar'ın kaybını telafi etmek için, Hisn İbn Akkar'ın karşısında, Humus bölgesinin kuzey ucunda Hisn el-Safh'ı (daha sonraki Krak des Chevaliers) güçlendirdi. Kaleyi Kürt aşiret mensupları ile garnizonlaştırdı. Arapça adı "Hisn el-Akrad" (Bey Kalesi) daha yaygın olarak kullanıldı.
Halep Emirliği > İç işleri

İktidarı ele geçirdikten sonra Nasr, babasının yaptığı gibi Halepli bir Hristiyan el-Mu'ammal el-Şammas'ı sivil ve askeri işleri yönetmek için vezir olarak belirledi. Mirdasî yönetimi sırasında, kırsal kesimden büyük bir köylü ve göçebe akını Halep şehrine taşındı ve bu da şehir surlarının içinde ve dışında kalabalık mahallelerin ve banliyö bölgelerinin kurulmasına neden oldu. El-Mu'ammal, kardeşinin de yardımıyla bu banliyölerin kentleşmesini ve yeni gelenleri ağırlamak için cami ve hamam yapımını sağladı.
Nasr, Harran'ın Numayrî emiri Şabib bin Vattab'ın kız kardeşi Seyyide Alawiyye ile evlenerek Numayrîlerle bağlarını kutsadı; zira Numayrîler uzak akrabalarıydı ve Beni Kilab ile Mirdasîlerin geleneksel müttefikleriydi.
Nasr, Bizanslılara olan vassallığının bir sonucu olarak, Halep'in belediye başkanı ve Salih bin Mirdas'ın hükümdarlığı sırasında atanan ahdat [en] (şehir paramiliterleri) lideri Salim bin el-Mustafad'ın muhalefetini kışkırttı. Salim bin el-Mustafad, ittifakı protesto etmek için Zaccacin mahallesinin ahdatlar ile alt ve orta sınıf sakinleri arasında bir isyan başlattı. Bu, Bizans'ın Antakya valisinin, Nasr'ın Salim bin el-Mustafad'ı öldürmesini istemesine neden oldu. Buna göre Nasr, İbnü'l-Mustafad'ı 1034'te tutuklattı ve idam ettirdi.
1943'te Türkiye

Bu sayfada 1943 yılında Türkiye'de görevdeki siyasi kurumlar ve kişiler, yaşanan olaylar, doğan ve ölen kişiler yer alır.
Meclis

TBMM 6. dönem (8 Mart'a kadar)
TBMM 7. dönem
Görevdekiler

Cumhurbaşkanı – İsmet İnönü
Başbakan - Şükrü Saracoğlu
İktidar partisi ve ana muhalefet

İktidar partisi - Cumhuriyet Halk Partisi (CHP)
Kabine

13. Türkiye Hükûmeti (9 Mart'a kadar)
14. Türkiye Hükûmeti (9 Mart'tan itibaren)
Olaylar

30 Ocak - İsmet İnönü ile Winston Churchill arasında gerçekleştirilen Adana Görüşmesi'nde İngilizler Türkiye'yi 2. Dünya Savaşı'na girmesi konusunda ikna etmeye çalıştı.
28 Şubat – Genel seçim yapıldı.
21 Mart - Mersin'de yaralı İngiliz ve İtalyan askerlerinin değişimi yapıldı.
20 Haziran – 1943 Adapazarı-Hendek depremi
10 Eylül - Kapalıçarşı'da çıkan yangında 202 dükkan yandı.
26 Kasım – 1943 Tosya-Ladik depremi
4 Aralık - İsmet İnönü, Kahire'de Winston Churchill ve Dwight D. Eisenhower ile bir araya geldi.
Doğumlar

2 Ocak - Barış Manço, şarkıcı (ö. 1999)
22 Ocak - Dinçer Çekmez, oyuncu (ö. 2013)
18 Nisan - Zeki Alasya, oyuncu (ö. 2015)
Ölümler

13 Şubat – Neyyire Neyir, oyuncu
7 Mayıs - Fethi Okyar, eski başbakan
4 Temmuz – Cevat Abbas Gürer, siyasetçi
13 Ağustos - Ahmet Irsoy, bestekar
27 Kasım - Abdülhakîm Arvâsî, dim alimi
21 Aralık - Mahmut Esat Bozkurt, bürokrat
Abdülhak Mihrünnisâ Hanım, şair
Kaynaklar

↑  Türkiye'nin 70 yılı, Tempo, İstanbul, 1998, sy. 88–89
| g t Yıllara göre Türkiye |
| --- | --- |
1900'lü yıllar:  1920  1921  1922  1923  1924  1925  1926  1927  1928  1929  1930  1931  1932  1933  1934  1935  1936  1937  1938  1939  1940  1941  1942  1943  1944  1945  1946  1947  1948  1949  1950  1951  1952  1953  1954  1955  1956  1957  1958  1959  1960  1961  1962  1963  1964  1965  1966  1967  1968  1969  1970  1971  1972  1973  1974  1975  1976  1977  1978  1979  1980  1981  1982  1983  1984  1985  1986  1987  1988  1989  1990  1991  1992  1993  1994  1995  1996  1997  1998  1999 
2000'li yıllar:  2000  2001  2002  2003  2004  2005  2006  2007  2008  2009  2010  2011  2012  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  2021  2022  2023  2024
Cezmi Ersöz

| Cezmi Ersöz |
| --- | --- |
2. Diyarbakır Kitap Fuarı'na katılan yazar Cezmi Ersöz (2011)
Doğum: 3 Eylül 1959 İstanbul, Türkiye
Meslek: Yazar

Cezmi Ersöz, (d. İstanbul, 3 Eylül 1959) Türk yazar, şair.
Kabataş Erkek Lisesi’nden mezun olduktan sonra İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilimler Fakültesi'nde Siyaset ve Kamu Yönetimi Bölümü'nü bitirdi. Yazın dünyasına yayımlanan şiir ve eleştirileriyle girdi. Reklam yazarlığı ve gazetecilik yaptı. Cumhuriyet, Güneş, Özgür Gündem, Aydınlık gibi günlük gazetelerde yazıları ve röportajları yayımlandı. Ardından haftalık 'Deli' dergisinde yazdı. 'Leman' dergisinin yazarları arasında yer almış ve bir takım sorunlar nedeniyle ayrılmıştır. Şu an 'Deve' ve 'Islık' dergilerindede yazmaktadır. İnsan-dünya ilişkisini, duygular ve olaylar karşılaştırması yaparak anlattığı çoğu eserinde hayatı sorgular. Gündelik zorunluluklardan, en temel ihtiyaçlardan ve insanın vazgeçemediği tutkularından bahseder. Eserlerinde yoğun bir melankoli ve karamsarlık fark edilir. İnsanın iç yolculuğunu melankolik dille anlatan bir yazardır.
Eserleri

Kafka Market (Aykırı Yazılar, 1991)
Hayat Bir Emrin Var mı? (Deneme, 1993)
Şehirden Bir Çocuk Sevdin Yine (Şiir, 1993)
Haritanın Yırtılan Yeri (Röportajlar/Yazılar, 1994)
Ancak Bir Benzerim Öldürebilir Beni (Deneme, 1994)
Son Yüzler (Röportajlar, 1994)
Saçlarının Kardeş Kokusu (Deneme, 1995)
Annelik Oyunu Bitti (Deneme, 1996)
Kırk Yılda Bir Gibisin (Yazılar, 1997)
Yok Karşılığı Yüzünün (Yazılar - Şiirler, 1997)
İçime Gir Ama Sigaranı Söndürme (Öykü, 1999)
Bana Türkçe Bir Ekmek Ver (Öykü, 2000)
Sizofren Aşka Mektup (Mektuplar, 2001)
Yine Seninle Geldi Hayat (Deneme, 2002)
Açıkla Bana Bu Işığı (Deneme, 2003)
Hayallerini Yak Evi Isıt (2003)
Ölürsem Beni Seninle Ararlar Şimdi (Deneme, Kasım 2004)
Suçtur Umutsuzluğa Kapılmak (anlatı, Ocak 2004)
Zarfını Ben Açardım Sana Yazdığım Mektupların (Deneme - Mektup, 2005)
Derinliğine Kimse Sevgili Olamadı (Deneme, Şubat 2006)
Kendi Kendine Konuşmaktır Aşk (Tiyatro 2007)
Açıkla Bana Bu Işığı (Otobiyografi 2007)
Hata Yaptıysam Aramızda Kalsın (Yol Öyküleri 2008)
Beni Asıl Hayat Aldattı (2009)
Çözülmeler & 12 Eylül'ün Savurduğu İnsanlar (2 Kasım 2010)
Şizofren Aşka Mektup (oyun, 27 Ekim 2011)
Elveda İki Yüzlü Umut - Bi Xatire Te Heviya Duru (1 Nisan 2012)
Kalbimde Bir Şiir Gizli / Sevdiklerinizin Seçtiği Şiirler (4 Nisan 2012)
Candı Yüceldi Şarabiydi (Sıddık Akbayır ile - 19 Nisan 2013)
Abdocan Ölümden Başka Her Şey Olacak (25 Ekim 2013)
Ölmeyecek Kadar Yaralı (27 Haziran 2014)
Adet Kanı Mavi Olan Kadınlar (8 Ekim 2014)
Acı Çeken Nefes (17 Şubat 2017)
2000 Yaz Olimpiyatları'nda halter - Kadınlar 75 kg

| 2000 Yaz Olimpiyatları'nda   Halter |
| --- | --- | --- |

|  | Erkekler | Kadınlar |
|  | 56 kg | 48 kg |
|  | 62 kg | 53 kg |
|  | 69 kg | 58 kg |
|  | 77 kg | 63 kg |
|  | 85 kg | 69 kg |
|  | 94 kg | 75 kg |
|  | 105 kg | +75 kg |
|  | +105 kg |  |
g t 
Kadınlar ağır sıklet (- 75 kg) halter müsabakası kadınlar halterde altıncı sıradaki mücadele olup, haltercilerin vücut ağırlıkları maksimum 75 kilogram olarak belirlendi. Müsabaka Sidney Kongre ve Sergi Merkezi'nde 20 Eylül 2000 tarihinde yapıldı. Kadın halterciler 2000 Yaz Olimpiyatları'yla ilk kez olimpiyatlarda yer aldı.
Her bir haltercinin koparma ve silkme dallarında üçer kaldırış yapma hakkı olup, haltercilerin final sıralamsındaki yeri ve madalya kazanmadaki durumunu iki daldaki en iyi kaldırışlarının toplamı belirledi.
Madalya sıralaması

| --- | --- |
Altın: María Isabel Urrutia  Kolombiya
Gümüş: Ruth Ogbeifo  Nijerya
Bronz: Kuo Yi-Hang  Çin Taipeisi
Sonuçlar

| Sıralama | İsim | Vücut ağırlığı | Koparma (kg)> 1 | Koparma (kg)> 2 | Koparma (kg)> 3 | Silkme (kg)> 1 | Silkme (kg)> 2 | Silkme (kg)> 3 | Toplam (kg) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  María Isabel Urrutia (COL) | 73.28 | 105.0 | 110.0  | 110.0 | 132.5 | 135.0 | 137.5  | 245.0  |
|  |  Ruth Ogbeifo (NGR) | 74.20 | 105.0 | 110.0 | 110.0  | 135.0 | 140.0 | 142.5  | 245.0  |
|  |  Kuo Yi-Hang (TPE) | 74.52 | 105.0 | 107.5 | 110.0  | 135.0 | 137.5 | 140.0  | 245.0  |
| 4 |  Kim Soon-Hee (KOR) | 73.84 | 105.0 | 110.0 | 110.0  | 135.0 | 137.5 | 140.0  | 240.0  |
| 5 |  Gyöngyi Likerecz (HUN) | 74.16 | 102.5 | 105.0 | 107.5  | 122.5 | 125.0 | 125.0  | 227.5  |
| 6 |  Svetlana Habirova (RUS) | 74.38 | 102.5 | 107.5 | 107.5  | 125.0 | 132.5 | 132.5  | 227.5  |
| 7 |  Cara Heads (USA) | 72.64 | 102.5 | 102.5  | 102.5 | 120.0 | 125.0 | 125.0  | 222.5  |
| 8 |  Wanda Rijo (DOM) | 73.74 | 90.0 | 95.0 | 100.0  | 120.0 | 120.0  | 120.0 | 215.0  |
| 9 |  Mónica Carrio (ESP) | 74.18 | 92.5 | 95.0  | 95.0 | 110.0  | 110.0 | 115.0  | 205.0  |
| – |  Karoliina Lundahl (FIN) | 74.36 | 102.5 | 102.5 | 102.5  | — | — | — | DNF  |
| – |  Tatyana Khromova (KAZ) | 74.68 | 105.0 | 110.0 | 112.5  | 132.5 | 132.5 | 132.5  | DNF  |
Chiton

Chiton, Chitonidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
1988-89 NBA sezonu

1988–89 NBA sezonu profesyonel basketbol ligi NBA'in 43. sezonudur. Sezon sonunda Detroit Pistons takımı, Los Angeles Lakers'ı 1989 NBA Finalleri'nde 4-0 ile geçerek NBA şampiyonluğunu kazanmıştır.
Önemli olaylar

Miami Heat ve Charlotte Hornets lige katıldı ve takım sayısı 25'e çıktı.
Yeni takımların katılması ile gruplar yeniden düzenlendi ve Sacramento Kings Pasifik Grubu'na geçti.
1989 NBA All-Star Maçı; Houston, Texas'daki Astrodome'da oynandı ve maçı Batı Doğu'ya karşı 143-134'lük skorla kazandı. Utah Jazz takımının oyuncusu Karl Malone maçın MVP ödülünü kazandı.
Detroit Pistons takımı The Palace of Auburn Hills'deki ilk maçına çıktı.
Milwaukee Bucks, Bradley Center'deki ilk maçına çıktı.
Sacramento Kings, ARCO Arena'daki ilk maçına çıktı.
TNT televizyonu NBA maçlarını yayınlamaya başladı. Yayın haklarını kardeş kuruluş TBS ile paylaştı.
Michael Jordan sezon sonuna doğru 11 maçta 10 triple-double yaptı. Buna rağmen MVP ödülünü Magic Johnson kazandı.
Sezon öncesi, ilk sezonunda Hornets ana renk olarak teal rengini seçti. Sonraski yılllarda, başka profesyonel sporlara da yeni katılan takımlar bu rengi tercih etmeye başladı. (En önemli olarak NHL'den San Jose Sharks, Major League Baseball'dan Florida Marlins ve NFL'den Jacksonville Jaguars)
Sezon sıralaması > Doğu Konferansı

| Takım | G | Y | Oran | 1>  ile fark |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| New York Knicks | 52 | 30 | .634 | - |
| Philadelphia 76ers | 46 | 36 | .561 | 6 |
| Boston Celtics | 42 | 40 | .512 | 10 |
| Washington Bullets | 40 | 42 | .488 | 12 |
| New Jersey Nets | 26 | 56 | .317 | 26 |
| Charlotte Hornets | 20 | 62 | .244 | 32 |
| Takım | G | Y | Oran | 1>  ile fark |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Detroit Pistons Ş | 63 | 19 | .768 | - |
| Cleveland Cavaliers | 57 | 25 | .695 | 6 |
| Atlanta Hawks | 52 | 30 | .634 | 11 |
| Milwaukee Bucks | 49 | 33 | .598 | 14 |
| Chicago Bulls | 47 | 35 | .573 | 16 |
| Indiana Pacers | 28 | 54 | .341 | 35 |
Sezon sıralaması > Batı Konferansı

| Takım | G | Y | Oran | 1>  ile fark |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Utah Jazz | 51 | 31 | .622 | - |
| Houston Rockets | 45 | 37 | .549 | 6 |
| Denver Nuggets | 44 | 38 | .537 | 7 |
| Dallas Mavericks | 38 | 44 | .463 | 13 |
| San Antonio Spurs | 21 | 61 | .256 | 30 |
| Miami Heat | 15 | 67 | .183 | 36 |
| Takım | G | Y | Oran | 1>  ile fark |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Los Angeles Lakers | 57 | 25 | .695 | - |
| Phoenix Suns | 55 | 27 | .671 | 2 |
| Seattle SuperSonics | 47 | 35 | .573 | 10 |
| Golden State Warriors | 43 | 39 | .524 | 14 |
| Portland Trail Blazers | 39 | 43 | .476 | 18 |
| Sacramento Kings | 27 | 55 | .329 | 30 |
| Los Angeles Clippers | 21 | 61 | .256 | 36 |
Ş - NBA Şampiyonu