San Andrés, Providencia ve Santa Catalina Takımadaları
Tarih

İspanya, Kristof Kolomb'un yolculuklarından birkaç yıl sonra, 1510'da San Andres ve Providencia takımadalarını resmen talep etti. 1544'te bölge, Guatemala Kaptanlığı Generali'nin idaresi altına alındı . İlk yıllarda İspanya, anakarayı keşfetmeye ve kolonileştirmeye odaklandı ve adalara neredeyse hiç yerleşmedi.[kaynak belirtilmeli]
1630'da İngiliz Püritenler, Providence Island Company'nin himayesi altında Providence Adası'na geldi. Püritenler soğuk ve kayalık olan New England yerine tropik adalara yerleşmeye karar verdiler, ancak Providence Adası kolonisi, Massachusetts Körfezi Kolonisi kadar başarılı olamadı. Kölelerin çalıştırdığı tarlalar kurdular ve korsanlıkla uğraştılar, bu da İspanyol ve  Mayıs 1641'de koloniyi fethetmesine yol açtı. 1670'te Henry Morgan liderliğindeki İngiliz korsanlar, Panama'ya saldırmak için üs olarak kullandığı adaları ele geçirdi. Korsanlar 1672'de adaları terk etti. O zamandan beri başka bir yüzyıl boyunca adalarda yaşayan kimsenin kaydı yok.
1775'te İrlanda asıllı bir İspanyol olan Lieutenant Tomás O'Neil adaların askeri komutanlığına verildi ve 1790'da vali olarak atandı. Adaların, 1803'te verilen Yeni Granada Valiliği'nin yargı yetkisine devredilmesini talep etti. O yıl İspanya, adaları Veraguas eyaleti (batı Panama ve Nikaragua'nın doğu kıyısı) ile birlikte Yeni Granada Genel Valiliğine devretti. Bölge, Cartagena eyaletinden yönetiliyordu. Sonunda, Cartagena ile olan ticari bağlar Guatemala ile olanlardan daha fazlaydı.[kaynak belirtilmeli]
4 Temmuz 1818'de Fransız korsan Louis-Michel Aury, 400 adamı ve Arjantin bayrağını dalgalandıran 14 gemisiyle Old Providence ve St. Catherine adalarını ele geçirdi. Adada İngilizce konuşan beyaz Protestanlar ve onların köleleri yaşıyordu. Aury ve ekibi, adaları Orta Amerika'nın bağımsızlığını sürdürmek için yeni üsleri olarak kullandı. Ancak, Venezuela ve Kolombiya'nın bağımsızlığı mücadelesinde Bolivar'ı destekleme çabaları da defalarca geri çevrildi.[kaynak belirtilmeli]
İspanyol kolonileri bağımsızlığını kazandıktan sonra San Andrés, Providence ve St. Catherine Orta Amerika Birleşik Eyaletleri'nin (UPCA) geçtiği Birinci Meksika İmparatorluğu da adalarda hak iddia etti. Büyük Kolombiya ise UPCA'nın Nikaragua'nın doğu kıyısını işgalini protesto etti. UPCA 1838'den 1840'a kadar dağıldı, ancak Nikaragua, Gran Colombia'nın halefleri Yeni Granada ve Kolombiya gibi anlaşmazlığı sürdürdü. 1912'de Kolombiya tarafından adalarda bir yerel yönetim (intencia) kuruldu.[kaynak belirtilmeli]
1928'de Kolombiya ve Nikaragua, adaların kontrolünü Kolombiya'ya veren Esguerra-Bárcenas Antlaşması'nı imzaladı. Ancak 1980'lerde Sandinista hükûmeti iktidara geldiğinde Nikaragua anlaşmayı reddetti. Kolombiya, anlaşmanın 1930'da (ABD kuvvetleri zaten çıkmak üzereyken) nihai onaylanmasının geçerliliğini doğruladığını savunuyor. Kolombiya ve Honduras, 1999'da Kolombiya'nın adalar üzerindeki egemenliğini kabul eden bir deniz sınırı antlaşması imzaladılar.[kaynak belirtilmeli]
2001 yılında Nikaragua, tartışmalı deniz sınırıyla ilgili olarak Uluslararası Adalet Divanı'na (UAD) dava açtı ve San Andrés ve Providencia Takımadaları da dahil olmak üzere Karayipler'de 50.000 km² (19.305 sq mi) talep etti. Kolombiya, mahkemenin konuyla ilgili yetkisi olmadığını söyleyerek yanıt verdi ve adalardaki donanma ve polis varlığını artırdı. Kolombiya ayrıca UAD'da iddiasını savundu. 13 Aralık 2007'de UAD, adaların Kolombiya toprağı olduğuna karar verdi, ancak deniz sınırı anlaşmazlığını çözümsüz bıraktı. 19 Kasım 2012'de UAD, Kolombiya'nın adalar üzerinde egemenliğe sahip olduğuna karar verdi.