stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Bangladeş'te din

Bangladeş'te din (2022)
İslam (%91.04)
Hinduizm (%7.95)
Budizm (%0.61)
Hristiyanlık (%0.30)
Diğerleri (%0.12)
Bangladeş, anayasasına göre laik ve demokratik bir ülkedir. Bir keresinde anayasadan çıkmış olsa da, daha sonra eski durumuna geri getirildi. İslam, Bangladeş'in en büyük dini olup Müslümanlar nüfusun %90'ından fazlasını oluştururken, Hindular %7, Budistler %0,61 ile ülkenin en önemli azınlıklarıdır. Hristiyanlar, Sihler, Animistler ve Ateistler %1 kadardır. 2003 yılının sonlarında yapılan bir anket dinin bir vatandaşın kendi kendini tanımlamasında ilk tercih olduğunu göstermiştir. Bangladeş, yalnızca İslam, Hinduizm, Hristiyanlık ve Budizmi tanır.
Eski başbakan Şeyh Hasina, Bangladeş'in Medine Sözleşmesi'nin ruhuna uygun şekilde yönetileceğini söylemiş olsa da, laiklik aynı zamanda Bangladeş Anayasası'nın dört temel ilkesinden biridir ve ülke büyük ölçüde İngiliz sömürge döneminden kalma laik yasalarla yönetilmektedir.
Anayasa din özgürlüğünü garanti altına alır ve "Devlet, Hindu, Budist, Hıristiyan ve diğer inanç ve dinlerin uygulanmasında eşit statü ve eşit haklar sağlayacaktır" der. Hinduizm, Budizm ve Hristiyanlık ülkedeki diğer büyük dinlerdir. Ayrıca Sihizm, Bahailik, Sarnaizm, Caynizm, Yahudilik ve Animizm gibi diğer dinleri de takip eden insanlar da vardır. Bangladeş, Anayasasının 41. maddesi uyarınca din değiştirmenin yasal olduğu, kanuna, kamu düzenine ve ahlaka tabi olan Müslüman çoğunluklu ülkeden biridir.
Dinler > İslam

Ana madde: Bangladeş'te İslam
2022 nüfus sayımına göre Bangladeş'teki Müslüman nüfus 150,36 milyonu aşmış olup, ülke nüfusunun %91,04'ünü Müslümanlar oluşturmaktadır. Tahminlere göre, Myanmar'daki Arakan soykırımı döneminde (2016-17) buraya gelen 1 milyondan fazla Rohingya Müslüman mülteci Bangladeş'te yaşıyor. Bangladeş Başbakanı Şeyh Hasina, 28 Eylül 2018'de 73. Birleşmiş Milletler Genel Kurulu'nda yaptığı konuşmada, Bangladeş'te 1,1-1,3 milyon Rohingya mültecinin bulunduğunu söylemiştir.
Bangladeş, Müslüman nüfusun yoğun olduğu dördüncü ülkedir.
Upazila veya Alt Bölgeye Göre Bangladeş'te Müslümanların Yüzdelik Haritası (2011)
Bangladeş'in en büyük ve ulusal camisi olan Baitul Mukarram Ulusal Cami
Ramazan Bayramı namazı hutbesini dinleyen Bangladeşliler
Toto (şirket)

Başlığın diğer anlamları için Toto sayfasına bakınız.
| --- | --- |
Toto logosu
Toto'nın Kitakyushu'daki genel merkezi
Tip: Kabushiki gaisha
Menkul değer sembolü: TYO: 5332
Endüstri: İmalat
Kuruluş: 15 Mayıs 1917
Genel merkezi: Kitakyushu, Japonya
Önemli kişiler: Kunio Harimoto (Yönetim Kurulu Başkanı)
Gelir:  573.819 milyar JP¥ (2017)
Alt kuruluş(lar): Morimura Bros.
Çalışan sayısı: 8.034 (2019)
Web sitesi: www.toto.com
TOTO Ltd.  (Japonca: TOTO株式会社, romanize: Tōtō Kabushiki-gaisha), Japonya merkezli bir çok uluslu tuvalet üreticisidir. Şirket, 15 Mayıs 1917 tarihinde Toyo Toki Company adıyla kurulmuştur. Şirketin merkezi Kitakyushu'nun Kokurakita semtinde yer almaktadır.
Toto, özellikle Washlet (ve Warmlet ve benzeri ürünleri) kapak temizleyici tuvaletlerini üretmesiyle bilinmektedir.
TOTO SW981G
Washlet
Keyence

| --- | --- |
Keyence logosu
Keyence'ın Osaka'daki genel merkezi
Tip: Kabushiki gaisha
Menkul değer sembolü: TYO: 6961
Endüstri: İmalat
Kuruluş: 27 Mayıs 1974
Kurucu: Takemitsu Takizaki
Genel merkezi: Osaka, Japonya
Önemli kişiler: Yu Nakata (Yönetim Kurulu Başkanı)
Gelir: 4,937 milyar JP¥ (2021)
Çalışan sayısı: 8.380 (2020)
Web sitesi: www.keyence.com
Keyence Corporation  (Japonca: 株式会社キーエンス, romanize: Kōgyo Kabushiki-gaisha Kīensu), Japonya merkezli bir elektronik şirketidir. Şirket, 27 Mayıs 1974 tarihinde Takemitsu Takizaki tarafından kurulmuştur. Şirketin merkezi Osaka'nın Higashiyodogawa semtinde yer almaktadır.
Keyence, fabrika otomasyonu için ekipmanlar, sensörler, ölçüm aletleri, görüntü sistemleri, barkod okuyucular, lazer işaretleyiciler ve dijital mikroskoplar geliştiren ve üreten doğrudan satış organizasyonu olup ürünleri sözleşmeli şirketler tarafından üretilmektedir.
Jackie Robinson

Jackie Robinson Brooklyn Dodgers'da 42 numaralı formasıyla poz verirken, 1954
Jack Roosevelt Robinson (d. 31 Ocak 1919 – 24 Ekim 1972) modern çağda Major League Baseball'da (MLB) oynayan ilk Afrikalı Amerikalı profesyonel bir beyzbol oyuncusuydu. 15 Nisan 1947'de Brooklyn Dodgers'ın (günümüzde Los Angeles Dodgers) 1880'lerden bu yana Robinson ile sözleşme imzaladığında, profesyonel beyzbolda ırk ayrımcılığının sonunu müjdelemiştir. Robinson, 1962'de Beyzbol Şeref Salonuna girdi.
10 yıllık MLB kariyeri boyunca Robinson, 1947'de Yılın Çaylak Ödülü'nü kazandı, 1949'dan 1954'e kadar altı ardışık sezon için All-Star oldu ve 1949'da Ulusal Lig En Değerli Oyuncu Ödülü'nü kazandı. Robinson, altı Dünya Serisinde oynadı ve Dodgers'ın 1955 Dünya Serisi şampiyonasına katkıda bulundu.
1997 yılında MLB tüm büyük lig takımlarında 42 numaralı formasını emekliye ayırdı; herhangi bir spor dalında onurlandırılan ilk profesyonel sporcuydu. MLB ayrıca her yıl 15 Nisan 2004'te her takımdaki her oyuncunun 42 numara giydiği yeni bir yıllık geleneği olan "Jackie Robinson Günü" nü ilan etti.
Robinson'un karakteri, şiddeti tercih etmemesi ve tartışmasız yeteneği, daha sonra Amerikan yaşamının diğer birçok yönünü işaret eden geleneksel ayrışma temeline meydan okudu.
Sivil haklar hareketinin kültürünü etkiledi ve önemli ölçüde katkıda bulundu. Robinson ayrıca MLB'deki ilk siyah televizyon analisti ve büyük bir Amerikan şirketi olan Chock full o'Nuts'un ilk siyah başkan yardımcısıydı. 1960'larda New York'taki Harlem'de bulunan bir Afro-Amerikan sermayeli finans kurumu olan Freedom Ulusal Bankası'nın kurulmasına yardımcı oldu.
1972'de ölümünden sonra Robinson, ölümünden sonra sahadaki ve sahadaki başarılarının tanınması nedeniyle Kongre Altın Madalyası ve Başkanlık Özgürlük Madalyası ile ödüllendirildi.
Aile hayatı ve ölümü

Robinson'ın beyzboldan emekli olmasından sonra, karısı Rachel Robinson akademik hemşirelik kariyerine devam etti. Yale Hemşirelik Okulu'nda yardımcı doçent ve Connecticut Ruh Sağlığı Merkezi'nde hemşirelik direktörü oldu. 1990'da kapanana kadar Özgürlük Ulusal Bankası yönetim kurulunda da görev yaptı. O ve Jackie'nin üç çocuğu vardı: Jackie Robinson Jr. (1946–1971), Sharon Robinson (d. 1950) ve David Robinson (d. 1952).
Robinson'un en büyük oğlu Jackie Robinson Jr., çocukluğunda duygusal bir sıkıntı yaşadı ve erken yaşlarda özel eğitime girdi. Disipline edilmiş bir ortam bulmak için orduya kaydoldu, Vietnam Savaşı'nda görev yaptı ve 19 Kasım 1965'te yaralandı. Taburcu olduktan sonra uyuşturucu sorunlarıyla mücadele etti. Robinson Jr. sonunda Connecticut, Seymour'daki Daytop Village'daki tedavi programını tamamladı ve kurumda danışman oldu. 17 Haziran 1971'de 24 yaşında bir trafik kazasında öldü.
Oğlunun uyuşturucu bağımlılığıyla ilgili deneyim, Robinson Sr.'i hayatının sonuna doğru hevesli bir uyuşturucu karşıtı haline getirdi.
Robinson, oğlunun ölümünden sonra uzun süre yaşamadı. Kalp hastalığı ve şeker hastalığından kaynaklanan komplikasyonlar Robinson'u zayıflattı ve orta yaşlarda neredeyse kör etti. 24 Ekim 1972'de Robinson, Connecticut, North Stamford'daki 95 Cascade Road'daki evinde kalp krizinden öldü; 53 yaşındaydı. Robinson'un 27 Ekim 1972'de Morningside Heights'taki Yukarı Manhattan'ın Riverside Kilisesi'ndeki cenazesinde 2.500 seveni yas tuttu. Eski takım arkadaşlarının ve diğer ünlü beyzbol oyuncularının çoğu plaket tutucusu olarak görev yaptı. Robinson'un ölümünden yirmi beş yıl sonra Interboro Parkway, anısına Jackie Robinson Parkway olarak yeniden adlandırıldı. Bu park, mezarlığın Robinson'un mezarlığına yakın bir yerde ikiye bölünmesini sağlar.
Robinson'un ölümünden sonra dul eşi Jackie Robinson Vakfı'nı kurdu ve 2018'den beri memur olarak kaldı. 15 Nisan 2008'de vakfın 2010'da Aşağı Manhattan'da Jackie'ye adanmış bir müze açacağını duyurdu. Robinson'un kızı Sharon, ebe, eğitimci, MLB için eğitim programlama direktörü ve babası hakkında iki kitabın yazarı oldu. Altı çocuğu olan en küçük oğlu David, Tanzanya'da bir kahve yetiştiricisi ve sosyal aktivist.
Holiganizm

Kasım 2010'da Spartak Moskova'nın bir maçında holiganlık yapan taraftarlar
Holiganizm, genellikle spor etkinliklerindeki kalabalıklarla bağlantılı olarak isyan, zorbalık ve vandalizm gibi yıkıcı veya yasa dışı davranışlardır. Holigan terimi de kamusal alanda yasadışı ve zararlı davranışlar sergileyen kişiler için kullanılır.
Atatürk çiçeği

Euphorbia pulcherrima veya Atatürk çiçeği, Euphorbia cinsine bağlı Meksika ve Guatemala'ya özgü bir bitki türüdür.
Özellikleri

Çalı veya küçük ağaç formundadır. Yaklaşık 0,6-4 m (2,0-13,1 ft) yüksekliğe erişebilir. Koyu yeşil yaprakları 6-16 santimetre (2,4-6,3 in) uzunluğundadır. Normalde ateş kırmızısı olan brakteleri, turuncu, soluk yeşil, krem rengi, pembe veya beyaz kültivarlarının olması ve grup halinde durmaları sebebiyle genelde taç yapraklarıyla karıştırılır. Brakte renkleri fotoperiyodizm ile oluşturulur. Canlı ve parlak renkli olabilmesi için gün içinde yüksek oranda ışığa maruz kalması gerekir.
Sınıflandırma > Etimoloji

"Atatürk çiçeği" adı bir süs bitkisi olarak Türkiye'de tanınması ve yetiştirilmesine önayak olan Mustafa Kemal Atatürk'ten gelir. Yetiştirilmesi sırasında görev alan bitki bilimcilerden gelen öneri üzerine bitkiye bu isim takıldı. 8 Temmuz 1935 tarihli Cumhuriyet Gazetesi'nin birinci sayfasındaki tek sütunluk "Atatürk çiçeği" üst  ve "Amerika'da yeni sarı bir çiçeğe Büyük Önderimizin adı verildi" alt başlıklı, Şikago kaynaklı özel haberde "Geçenlerde Vanderbild Üniversitesi profesörlerinden Kırklend laboratuvarında muhtelif operasyonlar neticesinde sarışın renkte yeni bir çiçek elde etmeye muvaffak oldu. Profesör bu yeni çiçeğe isim ararken Kayseri'de Amerikan Koleji'ni ziyareti esnasında Atatürk'ü gören diğer bir profesör yeni elde edilen çiçeğe "Gazi Atatürk" adının verilmesini teklif etti. Bu teklif memnuniyetle kabul edildi ve tescil edilmek üzere bu isim nebatat dairesine gönderildi..." denilmektedir.
Günümüzde Meksika ve Guatemala'da flor de nochebuena veya kısaca nochebuena (Noel çiçeği), İspanya'da flor de Pascua veya Pascua (Paskalya) olarak geçer.
Sınıflandırma > Tarihi

1834'te Alman bilim insanı Johann Friedrich Klotzsch tarafından tanımlandı. Klotzsch türü pulcherrima olarak adlandırarak Carl Ludwig Willdenow'a atıfta bulundu ve Willd. ex Klotzsch olarak kayıtlara geçti. Holotip, 1803-1804 yıllarında Alexander von Humboldt ve Aimé Bonpland'ın keşif gezisinde Meksika'da toplandı.
Kullanımı

Pulcherrol ve pulcherryl asetat, lateksin bileşenleri arasındadır. Euphorbia pulcherrimanın yaprak ve latekslerinde Triterpene bulunur. Karbon iskeletli triterpenoidleri Alzheimer hastalığı biyoaktivitesine karşı araştırmalarda incelenmiştir.
Kültür

Aztekler kırmızı boya yapımında ve antipiretik ilaç olarak kullanmıştır.
Konuyla ilgili yayınlar

Paul Ecke III; James E. Faust; Jack A. Williams; Andy Higgins (2004). The Ecke Poinsettia Manual. Chicago Review Press. ISBN 978-1883052416.
Allg. Gartenzeitung (Otto & Dietrich),2: 27,1834
Bernal, R., S.R. Gradstein & Celis, M. (eds.). (2015). Catálogo de plantas y líquenes de Colombia. Instituto de Ciencias Naturales, Universidad Nacional de Colombia, Bogotá, D.C. Disponible en http://catalogoplantasdecolombia.unal.edu.co
Willd. ex Klotzsch (1834) In: Allg. Gartenzeitung 2: 27
Parlakova Karagöz F. (2018). Bitki büyümeyi teşvik edici rizobakteri izolatları ile kimyasal gübre kombinasyonlarının Atatürk çiçeği (Euphorbia pulcherrima L.)'nde bitki gelişim parametrelerine etkisi
Kübra YAZICI. İç Mekân Süs Bitkilerinin Önemi ve Tüketici Eğilimlerinin Belirlenmesi: Tokat Kenti Örneği. Bartın Orman Fakultesi Dergisi, 22 (3): 738-747; 15 Aralık/December, 2020
Karakoca, E.M. 2001. Atatürk Çiçeği (Euphorbia pulcherrima) Çeliklerinin Köklenmesi Üzerine İndol Bütirik Asit ve Fosforun Etkisi. Ankara Üniv. Fen Bilimleri Enstitüsü Toprak Anabilim Dalı Yüksek Lisans Tezi (Yayımlanmamış), Ankara.
C. KÜTÜK, B. TOPCUOĞLU. Atatürk Çiçeği (Euphorbia pulcherrima)'nin Kalite Parametreleri ile Gelişimi ve Mineral Madde Kapsamı Üzerine Değişik Düzeylerde Uygulanan Fosforun Etkisi. Akdeniz Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, 22002, 15(1). 37-42.
Antik Yunanistan

MÖ 550'lerde Eski Yunanistan
Bazı önemli Yunan kentleri
Antik Yunanistan, bugünkü Yunanistan toprakları ile Küçük Asya'da (Anadolu) yaşayan toplumların kurduğu devlet ve uygarlıkların, MÖ 756 (Arkaik dönem) ile MÖ 146 (Roma işgâli) tarihleri arasında hüküm sürdükleri bölgenin adı.
Balkanlar'a göç eden Yunan kabilelerin kurmuş olduğu Yunan şehir devletleri demokrasinin ilk temellerinin atıldığı yerlerdir. Eshilos, Aristofanes, Euripides, Sofokles, Aristo, Eflatun, Sokrates, Herodot ve Ksenofon gibi büyük filozofların yetiştiği Atina, Sparta, Tebai ve Nakşa gibi büyük şehirler gerek birbirleriyle gerek o dönemin en önemli güçlerinden biri olan Persler ile üstünlük mücadelelerine girmişlerdir.
Antik Yunan uygarlığının zirveye çıktığı, en çok geliştiği dönemler İskender yönetiminde olmuştur. Yunan kültürü içinde bir eğitim almış olan İskender, babası II. Filip'in ölmeden önce hazırlamış olduğu ortamı kaybetmemiş, Antik Yunan kültürünü batıda Makedonya'dan doğuda Hindistan'a, kuzeyde Fergana'dan güneyde Mısır çöllerine kadar yaymıştır.
Çok tanrılı din inancının hâkim olduğu, toplumun sınıflara ayrıldığı, tiyatro ve mimarinin o dönemdeki en büyük eserlerinin verildiği Antik Yunan medeniyetinin gelişimi Augustus Caesar'ın MÖ 27 yılında Yunanistan'ı Achaea eyaleti olarak Roma İmparatorluğu'na bağlaması ile durmuştur. Fakat yine de Antik Yunan kültürü batı medeniyetlerinin temeli olarak kabul edilir. Yunan kültür ve uygarlığının, Avrupa'nın birçok yerinde hüküm sürüp kendinden izler bırakmış Roma İmparatorluğu üzerinde çok büyük etkisi vardır. 14. ve 16. yüzyıllar arasında Avrupa'yı etkisi altına alan Rönesans hareketinin ve Neo-Klasik canlanmanın üzerinde Antik Yunan medeniyetinin büyük izleri görülür.
Kronoloji

Yunan Medeniyetinin başlangıcı ve bitişi hakkında kesin ya da dünyaca kabul görmüş herhangi bir görüş yoktur. Genel olarak Roma İmparatorluğu'ndan önceki dönemler Antik Yunan  tarihi olarak değerlendirilir. Bazı tarihçiler MÖ 1150 yılında yıkılan, Yunanca konuşan Miken uygarlığını da Yunan tarihi içerisinde değerlendirirler. Buna rağmen birçoğu ise Miken uygarlığını etkilemiş olan Girit Uygarlığı'nın daha sonraki Yunan kültürlerinden çok farklı olduğunu öne sürerek sınıflandırmayı ayrı yaparlar.
Günümüzde Yunanistan'da okul kitaplarında "eski zamanlar", Miken felaketiyle başlayan ve ülke topraklarının Roma İmparatorluğu tarafından fethedilmesine kadar olan 900 yıllık bir dönemi kapsamakta olup, sanat, kültür ve politika temelinde üç bölüme ayrılabilir.
Tarihî dönemler Yunan Karanlık Çağı ile başlar (MÖ 1100 - MÖ 800). Bu dönemde sanatçılar amforalar ve çeşitli çömlekler üzerine üçgen, kare, çember gibi geometrik şekiller yapmışlardır. Arkaik Dönemler'de (MÖ 800 - MÖ 490) ise ayakta duran gerçekçi gülümsemelere sahip heykeller yapılmıştır. Klasik Dönem'de sanatçılar Parthenon gibi eserler vermeye başlamışlardır (MÖ 490 - MÖ 323). Büyük İskender'in ülkeyi fethiyle başlayan Helenistik Dönem olarak anılan dönemde ise (MÖ 323 – MÖ 146) Antik Yunan Kültürü Mısır ve Baktria kültürüne de katkıda bulunmuştur.
Geleneksel olarak Antik Yunan döneminin başlangıcı MÖ 776'da ilk Olimpiyat Oyunları'nın yapılması olarak alınır. Ama birçok tarihçi Yunan Kültürü'nün geçmişini MÖ 1000'lere kadar yayar. Fakat çoğunlukla kabul gören bitiş tarihi MÖ 323'te Büyük İskender'in ölümüdür. Bir sonraki dönem ise Romalıların ülkeyi ele geçirmesiyle başlayan uyum dönemidir. Fakat bu konuda da tartışmalar vardır. Bazı tarihçiler Yunan kültürünün 3. yüzyıl'da Hristiyanlık'ın çıkışına kadar ufak değişimlerle devam ettiğini öne sürerler.
Köken

Yunanların MÖ 2000 yıllarında kitleler hâlinde Balkan Yarımadası'nın güneyine göç ettikleri inanılır. MÖ 23. ve MÖ 17. yüzyıllar Proto-Grek dönem olarak adlandırılır. MÖ 1600'den 1100'e kadar olan dönem, Homeros'un epiklerinde masallaştırdığı Truva'ya karşı savaşan Kral Agememnon'un başında olduğu Miken Yunan Çağı'dır. MÖ 1100'den MÖ 8. yüzyıla olan hiçbir yazılı eserin günümüze ulaşmadığı ve sadece yetersiz arkeolojik kalıntıların bulunduğu Karanlık Çağ olarak adlandırılır. Herodot'un Tarih, Pausanias'ın Yunanistan'ın Tanımı, Diodorus'un Biblioteca ve Jerome'nin Kranikon adlı eserleri bu dönemle ilgili bazı kısa bilgiler ve dönemin kralları hakkında bilgi verir. Antik Yunan Çağı'nın çoğu zaman MÖ 323 yılında ölen Büyük İskender'in hükümdarlığının başlaması ile sona erdiği kabul edilir. Büyük İskender dönemine Helenistik Çağ adı da verilir.
Yunanistan'daki her tarihî olay sebepleri ile birlikte yazılmıştır. Herodot, Tukididis, Ksenofon, Demosthenes, Eflatun ve Aristo gibi eserleri günümüze kadar ulaşan politikacı ve tarihçi yazarların çoğu Atinalı idi. Bu yüzden tüm Yunan medeniyeti içinde en çok bilgi sahibi olunan şehir Atina'dır ve yine bu yüzden diğer şehirlerin tarihleri hakkında kayda değer fazla bir bilgi yoktur. Ayrıca bu yazarlar neredeyse tamamen politik, askerî ve diplomatik olayları yazmaya odaklandıklarından ekonomik ve sosyal tarihi pek dikkate almamışlardır. Yunan tarihi hakkında söylenen her şey bu yazarların kalemlerinden çıkan bilgilerden ibarettir.
Yunanistan'ın doğuşu

MÖ 8. yüzyılda Miken Uygarlığı'nın çöküşe geçmesi ile Yunanistan, Karanlık Çağından çıkmaya başladı. Gerek kültürel gerekse toplumsal alanda büyük canlanmalar başladı. Okuryazarlık kayboldu ve Miken yazısı unutuldu. Fakat Yunanlar Fenike alfabesi'nden Yunan alfabesini yarattılar. MÖ 800'lerde ilk yazılı kayıtlar görülmeye başladı. Yunanistan, daha sonra tüm Yunan coğrafyasına model teşkil edecek olan, her adanın, vadinin ve ovanın, deniz ya da dağ sınırları ile birbirinden ayrıldığı, kendi kendini yöneten küçük yönetim birimlerine ayrıldı.
Nüfus MÖ 800'den MÖ 350'lere kadar tahminen 700.000'lerden 8-10 milyona kadar çıktı ki bu tarıma elverişli arazilere oranla olması gerekenin çok üstündeydi. Bu nedenle MÖ 750'lerden itibaren Yunanlar her yönde koloniler kurmaya başladılar.
İlk olarak doğuda Anadolu Yarımadası'nın Ege Denizi kıyıları kolonize edildi. Daha sonra Trakya ve Kıbrıs adasında koloniler kuruldu. Marmara Denizi çevresi, Anadolu'nun Karadeniz kıyıları ve hatta günümüzdeki Ukrayna kıyıları bile sömürgeleştirildi. Bunun yanı sıra doğuda İllirya (Balkan Yarımadası'nın Adriyatik Kıyıları), Sicilya, İtalya'nın doğu uçları ile Fransa'nın güney kıyıları, Korsika, Libya ve Mısır'da bile Yunan kolonileri kurulmuştur. Günümüz modern şehirlerinden Siracusa (Συρακούσαι) Sirekuse Kolonisi, Napoli (Νεάπολις) Neopolis Kolonisi, Marsilya (Μασσαλία) Massaliya Kolonisi ve İstanbul (Βυζάντιον) Bizantion Kolonisi tarafından, koloni devleti olarak kurulmuş olan yerlerdir.
Milattan önce 6. yüzyıla gelindiğinde Yunan dili ve kültürü coğrafi olarak topraklarının kapladığı alandan çok daha geniş bir alanda etkiliydi. Yunan sömürgeleri dinî ve ticari yönden geldikleri şehirlere bağlı olsalar da politik yönden kendi kontrolleri kendi ellerindeydi. Eski Yunanlar hem anayurtlarında hem de kolonilerinde kendilerini bağımsız küçük topluluklara bölmüşlerdir. Pólis adı verdikleri şehirler Yunan hükûmetinin ana birimleri olmuşlardır.
Bu dönemde hem Yunanistan'da hem de denizaşırı sömürgelerinde büyük ekonomik gelişmeler olmuş hem de insanların yaşam standartları oldukça iyileşmiştir. Bazı ekonomi tarihçilerine göre, Antik Yunanistan endüstrileşme öncesi ekonomilerin en gelişmişlerinden biridir. Yunan işçisinin ortalama günlük ücreti yaklaşık 12 kg buğdaya denk geliyordu. Bu, ortalama günlüğü yaklaşık 3,75 kg olan Roma döneminde bir Mısırlı işçinin ücretinden yaklaşık 3 kat daha fazlaydı.
Sosyal ve ekonomik sınıf farklılıkları

Yunan şehirlerinin her biri aslen bir krallık olmalarına rağmen bunların çoğu o kadar küçüktü ki, yöneticileri için kullanılan kral terimi yanıltıcı derecede büyük bir kavramdı. Bu dönemde para sisteminin kullanıma geçmesiyle tüccarlar sınıfının ortaya çıkması, büyük şehirlerde sınıf ayrılıklarına yol açtı. MÖ 650'lerden başlayarak aristokratlar devrilmemek ve Tiran diye adlandırdıkları gaddar, halkçı liderlerin onların yerini almaması için büyük mücadeleler vermek zorunda kaldılar.[kaynak belirtilmeli]
MÖ 6. yüzyılda Atina, Sparta, Korint ve Tebai gibi bazı şehirler Yunan çevrelerinde öne çıkmaya başladı. Bu şehirlerden her biri çevrelerindeki kırsal alanları, kendilerinden küçük kasabaları kontrolleri altına almışlar ve Atina ile Sparta genel siyasete hâkim olmak amacı ile daima bir rekabet içinde olmuşlardır.
Sparta'da kökleşmiş aristokrasi gücünü muhafaza etti ve (MÖ 650) Likurgus anayasası ile daha da güçlendi. Bu güç Sparta'ya ikili monarşi altında kalıcı bir askerî güç verdi. Sparta, Peleponnese'de (Bugünkü Mora Yarımadası) Argos ve Achaia hariç tüm şehirler üstünde hâkimiyet kurdu.[kaynak belirtilmeli]
Bunun aksine, Atina'da, monarşi MÖ 683'te kaldırıldı ve Solon'un ilan ettiği reformlar aristokratik hükûmeti ölçülü bir düzeyde tuttu. Atina'yı çok büyük bir ticaret ve donanma şehri hâline getiren  aristokratları Pisistratid tiranı ve oğulları izledi. Bu dönemdeki despotçu düzen devrilince MÖ 500'de Kleisthenes tarafından dünyanın ilk demokratik düzeni ilan edildi. Demokrasi gücünü şehirli erkeklerin oluşturduğu bir meclisten alıyordu. Bu meclis köleleri ve Atinalı olmayanları kapsamayan sadece yerel halktan oluşan bir topluluktu.[kaynak belirtilmeli]
Pers Savaşları

Koloni devleti olarak kurulmuş Bodrum, Milas gibi büyük merkezlere sahip olan İyonya diğer devletlere karşı gücünü ve bağımsızlığını koruyacak durumda değildi ve MÖ 6. yüzyılda Pers İmparatorluğu'nun egemenliği altına girdi. Bu kaos ortamında Yunanların kışkırttığı İyon ayaklanmaları birçok şehirde amacına ulaştı.
MÖ 490'da İyon ayaklanmalarını bastıran Pers Kralı I. Darius Yunanları cezalandırmak için bir filo yolladı. Atina'lı general Miltiades'in önderliğinde, Maraton Savaşı'nda Persler, Yunan ordularına yenildiler. Günümüzde bu savaşta ölenlerin mezarları hâlâ Maraton alanında görülebilir.
10 yıl sonra Darius'un vârisi I. Serhas daha güçlü bir orduyla tekrar Yunan topraklarına girdi. Thermopylae Muharebesi'nde Sparta kralı I. Leonidas'ın sebep olduğu bir gecikme ile Serhas Atina içerine doğru ilerledi ve ele geçirmiş olduğu şehri yakıp yıktı. Fakat Atinalılar şehri deniz kenarına tahliye etmişlerdi ve Temistokles önderliğinde Salamis Savaşında Yunan ordusu Pers ordusunu tekrar yendi. Bir yıl sonra Yunanlar Spartalı Pausanius ile Pers ordusunu Plataea'da da yenilgiye uğrattı. Son olarak Yunan ordusu MÖ 478 yılında Pers ordusunu tamamen Ege Denizi'nin dışına çıkarmayı başardı ve Bizans şehrini kuşatarak ele geçirdi.[kaynak belirtilmeli]