Büyük Göç (1910-1970)

Büyük Göç, 1910 ile 1970 yılları arasında altı milyon Afrikalı Amerikalının Güney Amerika Birleşik Devletleri'nin kırsal kesimlerinden kentsel Kuzeydoğu, Ortabatı ve Batı'ya göç etmesiydi. Bunun nedeni öncelikle Jim Crow yasalarının onaylandığı Güney eyaletlerindeki yaygın ırk ayrımcılığı ve ayrımcılığın yanı sıra Kuzey bölgesinin çok daha iyi ekonomik koşullarını arama arzusuydu. Afroamerikalılar sosyal rahatlama arayışına girerken, özellikle devam eden linçler göçmenlerin bir kısmını bu konuda motive etti. Göçün getirdiği tarihi değişim, göçmenlerin çoğunlukla o zamanlar Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en büyük şehirlere (New York City, Chicago, Detroit, Los Angeles, Philadelphia, Cleveland ve Washington, DC ) taşındı. Bu şehirlerin Amerika Birleşik Devletleri üzerinde merkezi bir kültürel, sosyal, politik ve ekonomik etkiye sahip olduğu bir zamanda taşınması nedeniyle taşınmalar sıklaştı. Orada Afroamerikalılar kendilerine ait etkili topluluklar kurdular. Güney'deki evlerini terk etmelerine ve göçmenlerin yeni evlerinde karşılaştıkları engellemelere rağmen bu göç, Amerikan tarihinin gidişatını değiştiren bireysel ve kolektif bir olay olarak tarihe geçti. Afroamerikalılar tarafından yazılan yeni bir "bağımsızlık beyanı"ydı.
1780'deki en eski ABD nüfus istatistiklerinden 1910'a kadar, Afro-Amerikan nüfusunun %90'ından fazlası Amerika'nın Güney'inde yaşıyordu. Üç Güney eyaletinde, Louisiana'da yaklaşık 1890'lara kadar Güney Carolina 1920'lere kadar  ve Mississippi 1930'lara kadar nüfusun çoğunluğunu Afroamerikalılar oluşturuyordu. Ancak Büyük Göç'ün sonunda, Afroamerikalı nüfusun yarısından biraz fazlası Güney'de yaşarken, yarıdan biraz azı Kuzey ve Batı'da yaşıyor duruma gelmişti. Dahası, Afrikalı-Amerikalı nüfus oldukça kentleşmişti. 1900'de Güney'deki Afroamerikalıların yalnızca beşte biri şehirlerde yaşıyordu. 1960'a gelindiğinde, Güney'deki Afrikalı Amerikalıların yarısı şehirlerde yaşıyordu; ve 1970'e gelindiğinde, ülke çapındaki Afrikalı Amerikalıların %80'inden fazlası şehirlerde yaşıyordu. 1991'de Nicholas Lemann şunları yazdı:
Büyük Göç, tarihteki en büyük ve en hızlı kitlese iç göç hareketlerinden biriydi; belki de en büyüğüydü. İdam veya açlık tehdidinden kaynaklanmıyordu. Bu durumda çok sayıda diğer etnik grubun Birleşik Devletlere göçünü geride bırakıyor: İtalyanlar veya İrlandalılar veya Yahudiler veya Polonyalılar. Siyahiler için göç, Amerika'da her zaman ekonomik ve sosyal temelleri olmayan yeri terk edip yeni bir yer bulmak anlamına geliyordu.
Bazı tarihçiler, yaklaşık 1,6 milyon insanın çoğunlukla Güney'deki kırsallardan kuzeydeki şehirlere göç ettiği İlk Büyük Göç (1910-40) ile Büyük Buhran'dan sonra başlayan İkinci Büyük Göç (1940-70) arasında ayrım yapıyor. Bu göçler şehircilik becerilerine sahip birçok kasabalı da dahil olmak üzere en az beş milyon insanı Kuzey ve Batı'ya getirdi.
Sivil Haklar Hareketi'nden bu yana eğilim tersine döndü; daha fazla Afroamerikalı, çok daha yavaş da olsa, Güney'e geri döndü. Yeni Büyük Göç olarak adlandırılan bu hareketler genellikle Kuzeydoğu ve Ortabatı Amerika Birleşik Devletleri'ndeki şehirlerin ekonomik zorlukları, "Yeni Güney"deki işlerin artması ve yaşam maliyetinin, aile ve akrabalık bağlarının daha düşük olması ve ayrımcılığın azalması nedeniyle beyaz insanların elleriyle teşvik edildi.