Azerbaycan tarihi
18. ve 19. yüzyılın Azerbaycan hanlıkları ve İran'ın Rusya tarafından işgali

Ana maddeler: Afşar Hanedanı, Kaçar Hanedanı, Zend Hanedanı, Rus-Pers savaşları, Gülistan Antlaşması ve Türkmençay Antlaşması
İran'da sivil çatışmalar sürerken, Azerbaycan'ın bir bölümü kısa bir süreliğine Osmanlılar tarafından ele geçirildi (1722-1736). Bu arada, Büyük Petro döneminde (1722'den 1735'e kadar), Derbent, Bakü ve Salyan'dan oluşan Hazar Denizi boyunca uzanan kıyı şeridi Rus-İran Savaşı (1722-1723) sonrasında Rus İmparatorluğu yönetimi altına girdi.
Safevi İmparatorluğu'nun yıkılmasından sonra, Türkmen kökenli İranlı bir askeri deha olan Nadir Şah Afşar iktidara geldi. İran üzerindeki kontrolü ele geçirdi, Afganları 1729'da göçe zorladı ve Delhi'ye kadar doğuya ilerleyerek büyük bir Pers İmparatorluğu kurma hayali ile cesur bir askeri girişime başladı. Fars temelini takviye etmemesi ordusunun ağır bir şekilde tükenmesine neden oldu. Nadir Şah, Şah II. Tahmasb üzerinde etkili bir kontrole sahipti ve daha sonra, kendisini Şah olarak taçlandırdığı 1736'ya kadar III. Abbas'ın Naibi olarak kadar görev yaptı. Nadir Şah'ın taç giymesi, bugünkü Azerbaycan topraklarında bulunan Mugan'da gerçekleşti. Nadir Şah askeri bir dehaydı ve kısa bir süre içinde Sasani zamanından beri görülmemiş büyüklükte bir bölgeyi kapsayan yeni bir İran imparatorluğu kurdu. Kafkasya, Mezopotamya, Anadolu'nun bazı bölümleri ve Orta Asya'nın büyük bölümlerini fethetti ve Karnal Muharebesi'nde Babürlüleri yenilgiye uğrattı, başkent Delhi'ye giriş yaptı ve elde ettiği büyük bir ganimeti başkentine getirdi. İmparatorluğu oldukça kısa ömürlü oldu, ancak yine de Asya'nın son büyük hükümdarı olarak kabul edilir.
Nadir Şah'ın 1747'deki ölümünden sonra Afşar Hanedanı hakimiyetindeki Türk İmparatorluğu dağıldı. Bölgede çeşitli özerklik biçimlerine sahip birkaç Müslüman hanlığı ortaya çıktı. Kaçar Hanedanı'ndan Hadım Muhammed Ağa Han artık Safevi ve Afşar hanedanlarının dış bölgelerinin ele geçirilmesine yoğunlaşabilirdi. 1795 ilkbaharında Tahran'a döndüğünde, 60.000 süvari ve piyade kuvveti topladı ve Şevval-Zilkade/ Mayıs ayında, daha önce İran Safevi/Afşar kontrolü altında olan Aras ve Kura nehirleri arasındaki topraklar da dahil olmak üzere, kaybedilmiş tüm bölgeleri Osmanlılar ve Ruslardan geri almak amacıyla Azerbaycan'a doğru yola çıktı. Bu bölge, en önemlileri başkenti Şuşa olan Karabağ, aynı adı taşıyan başkenti ile Gence, Kura'nın karşısındaki Şirvan ve başkenti Şamahı; Kura'nın kuzeybatı kıyılarında başkenti Tiflis ile birlikte Christian Georgia (Gürcistan) gibi bir dizi bağımsız hanlıktan oluşuyordu ancak bu hanlıklar Kaçar hakimiyetini sembolik olarak tanımaktaydı. Hanlıklar kendi aralarında ve dış tehditlerle sürekli savaştılar. Kuzey hanlıkları arasında en güçlü olanı, komşu hanlıkların çoğunu kendi yönetimi altında birleştirmeyi başaran ve hatta Zend Hanedanı ile savaşan ve Tebriz'i almak için bir sefer düzenleyen Kubalı Fat'h Ali Khan'dı (öl. 1783). Bir diğer güçlü hanlık, komşu Nahçıvan Hanlığını ve Revan Hanlığı'nın bazı kısımlarını ele geçirmiş olan Karabağ Hanlığı'dır.
Ağa Muhammed Şah, son Zend kralının ölümüyle başlayan iç savaştan zaferle çıktı. Onun saltanatı, merkezi olarak yönetilen birleşik bir İran'ın yeniden ortaya çıkmasıyla dikkat çekmektedir. Nadir Şah'ın ölümünden ve Zendlerin yıkılışından sonra, İran'ın Kafkas topraklarının çoğu parçalandı ve çeşitli Kafkas hanlıkları ortaya çıktı. Ağa Muhammed Şah, Safevi kralları ve kendisinden önceki Nadir Şah gibi, bölgeyi İran'daki bölgelerden farklı olarak görmüyordu. Bu nedenle, İran'ı güvence altına aldıktan sonraki ilk amacı, Kafkasya bölgesini İran ile yeniden birleştirmekti. Gürcistan en entegre bölgelerden biri olarak görülüyordu.  Ağa Muhammed Şah'ın, Gürcistan'ın İran İmparatorluğu'na yeniden boyun eğdirilmesi ve yeniden bütünleştirilmesi planı, Şiraz, İsfahan ve Tebriz'i yönetimi altına alan aynı sürecin bir parçasıydı. Cambridge İran Tarihi'nde belirttiği gibi, kalıcı ayrılığı akıl almazdı ve Pers veya Gilan'ın ayrılmasına yönelik bir girişime direneceği gibi direnmek zorundaydı. Bu nedenle Ağa Muhammed Şah'ın Kafkasya'da Nadir Şah'ın ölümü ve Zendlerin dağılışından sonra sonra yakın zamanda kaybedilen bölgeleri kontrol altına almak ve yeniden birleştirmek için gerekli olan her şeyi yapması doğaldı: bunun arasında İranlıları gözünde ihanet sayılacak olsa da, Gürcistan'a Nadir Şah tarafından genel vali (velî) olarak atanan Gürcistan velîsi II. İrakli'yi devirmek de bulunuyordu.
Ağa Muhammed Şah daha sonra II. İrakli'den birkaç yıl önce Rusya ile imzalanan antlaşmadan vazgeçmesini istedi. Bu antlaşma resmi olarak İran'a olan herhangi bir bağımlılığı reddediyordu ve Rusların kendilerine tam koruma ve yardım etmesini taahhüt ediyordu. II. İrakli, Ağa Muhammed Şah'a barışın temini ve krallığının güvenliğin sağlanması karşılığında Pers hakimiyetini kabul edeceğini belirtti.  İran'ın komşusu ve rakibi olan Osmanlılar, dört yüzyılda ilk kez Kartli ve Kaheti üzerinde Gürcü haklarını tanıdı. İrakli, daha sonra Rus İmparatoriçesi II. Katerina'dan koruyuculuk talep etti ve en az 3.000 Rus askerinin desteğini istedi, ancak hiçbir yanıt alamadı ve Gürcistan İran tehdidini yalnız başına savuşturmak durumunda kaldı. Yine de II. İrakli Han'ın ültimatomunu reddetti. Ağa Muhammed Şah, Aras Nehri'ni geçtikten sonra Kafkasya bölgesini işgal etti ve Gürcistan yolu üzerindeki Erivan Hanlığı, Şirvan, Nahçıvan Hanlığı, Derbent Hanlığı, Talış Hanlığı, Şeki Hanlığı, günümüz Ermenistan, Azerbaycan, Dağıstan ve Iğdır topraklarından oluşan Karabağ Hanlığı topraklarını yeniden ele geçirdi. Büyük bir ordu ile Gürcistan'a ulaştıktan sonra Krtsanisi Muharebesi gerçekleşti, bu savaş Tiflis'in düşmesi ve Gürcistan'ın İran'a katı bir şekilde yeniden boyun eğmesi ile sonuçlandı. Ağa Muhammed Şah Tiflis'teki başarılı seferini tamamladıktan ve Gürcistan üzerindeki kontrolü etkili bir şekilde sağladıktan sonra, 15.000-20.000 Gürcü esirle birlikte İran'a dönerken, tıpkı selefi Nadir Şah'ın altmış yıl önce yaptığı gibi, 1796'da Mugan Ovası'nda resmen Şah olarak taç giydi.
1797 yılında Gürcistan'a karşı ikinci bir sefer hazırlarken Ağa Muhammed Şah Şuşa'da öldürüldü (günümüzde Azerbaycan Cumhuriyeti'nin bir ili) ve Kral İrakli 1798 yılının başlarında öldü. İran'ın Gürcistan üzerindeki egemenliği uzun sürmedi. 1799'da Ruslar Tiflis'e doğru ilerledi. Ruslar, güneyindeki komşu imparatorluklarına, yani Osmanlı İmparatorluğu'na karşı 17. yüzyılın sonlarından/18. yüzyılın başlarından beri birbirini takip eden İran hanlıklarına karşı olduğu gibi bir işgal politikası takip etmekteydi. Rusya'nın Tiflis'e girişini izleyen sonraki iki yıl karışıklıklar yaşandı. Zayıf ve harap olmuş Gürcistan krallığı, başkentinin yarısı harabeye dönmüş bir şekilde, 1801 yılında Rusya tarafından kolayca işgal edildi. İran yüzyıllardır İran kavramının bir parçasını oluşturan Transkafkasya ve Dağıstan'ın düşmesine izin vermemesi ve şehirlerini terk etmemesi birkaç yıl sonra gerçekleşecek 1804-1813 Rus-İran Savaşı ve 1826-1828 İran-Rus Savaşı'nın nedenlerini oluşturacak, bu savaşların sonucu olarak günümüz Gürcistan, Dağıstan, Ermenistan ve Azerbaycan toprakları 1813 Gülistan ve 1828 Türkmençay antlaşmaları geri dönülemez zorunlu bir durgunluğa mahkûm bırakılacaktı, çünkü bölgede yaşayan toplulukları oluşturan köklü bağlar dışarıdan üstün bir güçle koparılacaktı. Rus-İran Savaşı (1804-1813) Dağıstan ve Güney Kafkasya'da ticaret ve tarım dengelerini alt üst edecek önemli can ve mal kayıplarına yol açtı. Ancak bölge, çoğunlukla İran topraklarında gerçekleşen 1826-1828 Savaşı sırasında Rus işgalinden kurtuldu. Savaşlar sonucunda, İran ve bölge arasında uzun yıllar boyunca oluşan ve kökleşen bağlar 19. yüzyıl içinde Rusya'nın bölgeye olan saldırıları ve siyasi manevraları ile koptu.
Profesör Tadeusz Swietochowski'ye göre:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Kısa ve başarılı 1812 Rus seferi, ertesi yıl 12 Ekim'de imzalanan Gülistan Antlaşması ile sonuçlandı. Antlaşma ile Dağıstan, Gürcistan, Sheragel ili, İmereti, Guria, Mingrelia ve Abhazya'nın yanı sıra Karabağ, Gence, Şeki, Şirvan, Kuba, Bakü, Taliş ve Derbent Hanlıkları da dahil olmak üzere geniş İran topraklarının da Rus İmparatorluğu'na katılmasına neden olmuştur. | „ |

Svante Cornell'e göre:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | 1812'de Rusya ile Türkiye arasındaki bir savaş sona erdi ve Rusya İran'a karşı saldırıya geçti. Bu savaşın sonunda, 1813'te Gülistan Antlaşması imzalandı ve bu antlaşma ile Rusya o zamana kadar en azından nominal olarak İran'ın üzerinde hakimiyet kurduğu ve daha sonra İran'ın halefiyet politikasında söz sahibi olduğu geniş bölgeler üzerinde kontrol sağladı. Mingrelia ve Abhazya da dahil olmak üzere tüm Dağıstan ve Gürcistan'ın yanı sıra modern Azerbaycan'da sekiz hanlık, Karabağ, Gence, Şeki, Kuba, Şirvan, Taliş, Bakü ve Derbent, resmen ilhak edildi. Ancak görüleceği üzere, İranlılar çok geçmeden Rusya'nın bölgedeki yönetimine meydan okudu ve ancak bu askeri bir felaketle sonuçlandı. İran, Azerbaycan'ın tamamı üzerinde kontrolünü kaybetti ve 1828'deki Türkmençay Antlaşmasıyla birlikte Rusya İran'a bir savaş tazminatı ödemezse Azerbaycan üzerindeki kontrolü tamamen ele geçireceğini söyledi. İngilizler bu konuda İranlılara yardım etmiş olsa da, Rus birlikleri Tebriz'in güneyine kadar yürüdü. Bazı bölgeler (Tebriz dahil) İran'a iade edilmiş olsa da, Rusya topraklarını zirvede olacak şekilde genişletmişti. | „ |

İran Cambridge Tarihi'ne göre:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Bölgedeki yöneticiler Aras'ın ötesindeki bir hükümdarlığı etkileme araçlarından yoksun olsalar bile, komşu hanlıklar yine de İran bağımlılıkları olarak görülüyordu. Doğal olarak, İran hakimiyetini yeniden empoze etme girişimlerinden en çok etkilenenler Azerbaycan iline en yakın olan hanlıklar idi: Erivan, Nahçıvan ve Karabağ hanlıkları ve idari merkezi Lenkeran'da bulunan ve bu nedenle Tebriz veya Reşt yönünden baskıya karşı çok savunmasız olan cis-Aras Hanlığı. Karabağ Hanlığı'nın ötesinde, Gence Hanı ve Gürcistan Velîsi (güneydoğu Gürcistan'ın Kartli-Kaheti krallığının hükümdarı), daha az twhdit altında olmasına rağmen, Kura'nın kuzeyindeki Şeki ve Şirvan'daki hanlar gibi Şahların vasalları olarak kabul edildi. Bununla birlikte, İran ile Bakü ve Kuba hanlıkları arasındaki temaslar daha seyrekti ve esas olarak Enzeli ve Reşt ile olan deniz ticaret bağlantılarından oluşuyordu.  Bu rastgele iddiaların etkinliği, belirli bir şahın iradesini hissettirme yeteneğine ve yerel hanların zahmetli olarak gördükleri yükümlülüklerden kaçınma kararlılığına bağlıydı. | „ |