El-Atraş
Tarih > İbrahim'in liderliği

İsmail, Kasım 1869'da öldü ve bunun üzerine oğulları İbrahim ve Şibli arasında bir iktidar mücadelesi başladı. Birincisi Raşid Paşa tarafından Ira'nın müdürü olarak tanındı ve bu da aile içindeki İbrahim taraftarları ile müttefik aşiretler arasında çatışmalara yol açtı. Anlaşmazlık Şam'daki yetkililerin arabuluculuğuyla çözüldü ve Şibli Ocak 1870'te kardeşinin liderliğini tanıdı. İbrahim, yönetiminin başlarında eHamdan'ın ana karargâhı olan Süveyda'yı ele geçirdi. Bu hamle Atraş'ın Dürzi şeyhleri arasındaki hakimiyetini pekiştirdi ve ailenin topraklarını genişletti. Sonraki yıllarda Cebel Havran'da barış sağlandı ve bir Türk kaymakam, kadılığı yönetmesine rağmen Dürzi şeyhlik sistemi yetkililer tarafından büyük ölçüde rahat bırakıldı.
Cebel Havran'ın bu göreceli özerkliği, Midhat Paşa'nın 1878'de Şam valisi olarak atanmasıyla değişti. Vali, Dürziler ve Havran köylüleri arasında yaşanan iki şiddet olayını, Cebel Havran'da doğrudan Osmanlı yönetimini uygulamak üzere bir sefer başlatmak için fırsat olarak kullandı. Ekim 1879'da Lübnan Dağı'ndan bir Dürzi olan Said Talhuk'u kaymakam olarak atadı ve ona bir Dürzi jandarması üzerinde yetki vererek bir temyiz mahkemesi ve yeni bir idari konsey kurdu. Dürzi şeyhlerinden seferin masraflarını karşılamak için 10.000 Türk lirası ödemelerini ve Cebel Havran ile Lajat arasında bir yol inşa edilmesine izin vermelerini talep etti, böylece bu bölgede bir Osmanlı garnizonu kurulmasını kolaylaştıracaktı. Dürzi şeyhleri talepleri reddetti ve İbrahim el-Atraş Talhuk'un atanmasına karşı çıktı ve Midhat Paşa'nın idari reformlarına öfkelendi. Midhat Paşa'nın Ağustos 1880'de Hamdi Paşa'nın yerine geçmesi, el-Karaklı Sünni Müslümanların üç Dürzi erkeği öldürdüğü ve Dürzilerin köyün 105 sakinini katletmesine yol açan bir olaya denk geldi. Hamdi Paşa başkanlığında kurulan bir komisyon, katliamı kışkırtmakla resmen suçlanan el-Karak sakinlerine Dürziler tarafından büyük miktarda kan parası ödenmesi, Süveyda dışında bir Osmanlı garnizonu kurulması ve Beni el-Atraş şeyhleri için bir dizi nahiye ataması yapılmasıyla sonuçlandı. Buna göre İbrahim el-Atraş Süveyda'nın, Şibli İra'nın, kardeşleri Muhammed Salkhad'ın ve müttefikleri Hazima Huneydi Mecdel'in müdürü olarak tanındı. Atraş'ın resmi meşruiyetini pekiştiren İbrahim, Ocak 1883'te kaymakam olarak atandı.
Cebel Havran'daki Osmanlı askeri varlığının arttığı bir döneme denk gelen İbrahim'in resmi olarak yükseltilmesi, hem Dürziler hem şeyhler hem de köylüler arasında memnuniyetsizlikle karşılandı. Özellikle de geçmiş yıllara göre daha iyi uygulanan ve İbrahim tarafından devlet adına üstlenilen yeni vergilendirme sistemine öfkeliydiler. 1887'nin sonlarına doğru Dürziler arasındaki gerilim kaynama noktasına gelmişti. Lajat'ta Sulutlarla çatışma yeniden başlamış ve çıkan çatışmada Osmanlı birlikleri müdahale ederek yirmi ile seksen beş Dürzi savaşçıyı öldürmüştü. Sulutlar daha sonra bir Dürzi kervanına baskın düzenleyerek iki kişiyi öldürdü ve altmış deveye el koydu. Bu çatışmanın ortasında İbrahim mücadelenin dışında kaldı ve bu da birçok Dürzinin onu Osmanlılarla işbirliği yapan biri olarak görmesine neden oldu. Ertesi yıl Şam Valisi, Dürzileri Şam'a daha da yakınlaştıran önlemler açıkladı; bu önlemler arasında vergi borçlarının ödenmesi, beş devlet okulunun açılması, yetkililer tarafından aranan haydutların teslim edilmesi ve İbrahim'in komuta ettiği bir jandarma birliğinin kurulması vardı.
Beni el-Atraş, 1889'da başlangıçta aşiretin baş rakibi tarafından kışkırtılan, ancak diğer önde gelen aşiretlerin de sürülmesiyle sonuçlanan bir köylü isyanı sırasında köylerinden zorla çıkarıldı. İbrahim, Haziran ayında köylülerle savaştı, ancak diğer Atraş şeyhleriyle birlikte Şam'a çekilmek ve Osmanlı desteği istemek zorunda kaldı. Şuyuhu'l-ukal'ın arabuluculuğuyla durum geçici olarak yatıştırıldı, ancak "Ammiyye" olarak bilinen isyan 1890'da yenilendi ve aşiretler tekrar köylerinden sürüldü. Beni el-Atraş ve rakipleri, Osmanlı müdahalesinin ardından eski konumlarına geri döndüler. Osmanlıların Beni Etraş'ı eski konumlarına getirmesi, köylülere mülk edinme hakkının verildiği büyük bir tarım reformuna bağlıydı; sonuç olarak pek çok köylü toprak sahibi oldu. Egemen aşiretlerin ve köylülerin ortak Dürzi inancı aralarındaki ilişkileri yumuşattı.