stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Edegül, Ardahan
Tarihçe

Edegül köyünün eski adı Adaguli'dir. Gürcüce bir yer adı olan Adaguli (ადაგული), Eski Gürcücede "yanma" anlamındaki "adagva" (ადაგვა) kelimesinden türemiştir ve "yanmış" (yer), "yanıklı" anlamına gelir. Bu ad 1595 tarihli Osmanlı mufassal defterine Adagul / Adagül (اداكول)  olarak girmiştir. Köyün adı zaman içinde Edegül'e (ۀدەكول) dönüşmüştür.
Adaguli köyü, Orta Çağ'da Gürcistan sınırları içinde yer alan Artani bölgesinin bir parçasıydı. Nitekim Osmanlılar bu bölgeyi ve köyü,
16. yüzyılın ortasında Gürcülerden ele geçirmiştir. Köyde varlığı bilinen kilise de bu dönemden kalmış olmalıdır.
Adaguli köyü, 1595 tarihli ve Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı Osmanlı mufassal defterine göre, Gürcistan Vilayeti içinde, Ardahan-i Büzürg livasının Güney nahiyesine bağlıydı. Nüfusu 27 Hristiyan haneden oluşuyor ve hane reisleri Giorgi, Pavle, Badria, Sargis, Zakara, İvane, Giorgi, Cavaha, Abram gibi Gürcü adları taşıyordu. Köyde buğday ve arpa tarımı ile arıcılık yapılıyor, domuz ve koyun besleniyordu. Üç adet su değirmeni bulunuyordu.
Adaguli köyü, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nın ardından imzalanan Berlin Antlaşması uyarınca, savaş tazminatının bir parçası olarak Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakıldı. Rus idaresinin 1886 tarihindeki nüfus tespitinde Adagül (Адагюлъ) şeklinde kaydedilmiş olan yerleşim, Ardahan sancağının Ardahan kazasına bağlı Değirmenköy nahiyesinin 10 köyünden biriydi. Nüfusu, 34'ü erkek ve 25'i kadın olmak üzere, 10 hanede yaşayan 59 kişiden oluşuyordu. Köy halkının tamamı Türk olarak kaydedilmiştir.
Rus idaresi sırasında Ardahan bölgesini gezen Gürcü araştırmacı Konstantine Martvileli, 1917 yılında Adaguli'nin (ადაგული) gerçek bir Gürcü köyü olduğunu, burada 26 hanede 533 Müslüman Gürcünün yaşadığını ve köydeki eski kilisenden geriye sadece duvarların kaldığını yazmıştır.
Adaguli köyü, Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra Rus idaresinin son bulmasının ardından bir süre bağımsız Gürcistan’ın sınırları içinde kaldı. Kızıl Ordu’nun Gürcistan’ı işgali daha sona ermeden Sovyet Rusya ile Ankara Hükümeti arasında, 16 Mart 1921’de imzalanan Moskova Antlaşması’yla Türkiye’ye bırakıldı.
Adaguli köyü, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde "Edegül" (ەدە كول) adıyla Kars vilayetinin Ardahan kazasının Yalnızçam nahiyesine bağlıydı. 1940 genel nüfus sayımında "Edegül" biçiminde yazılmış olan köy aynı idari konuma sahipti ve nüfusu 265 kişiden oluşuyordu. 1965 genel nüfus sayımında Edegül köyünün nüfusu 360 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde 104 kişi okuma yazma biliyordu.
Nişanyan Yer Adları'nda Edegül köyünün günümüzde Ahıska Türkü / Kürt-Sünni yerleşimi olduğu belirtilmiştir.
Coğrafya

Köy, Ardahan il merkezine 10 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre köy nüfus verileri |
| --- | --- |
2019: 87
2018: 81
2017: 99
2016: 85
2015: 88
2014: 95
2013: 98
2012: 104
2011: 106
2010: 106
2009: 102
2008: 90
2007: 89
2000: 130
1990: 214
1985: 277
Et-Termiye (ilçe)

| Et-Termiye ilçesi قضاء الطارمية |
| --- | --- |
İlçe
Et-Termiye ilçesiEt-Termiye ilçesinin Irak'taki konumu
Koordinatlar: 33°39′51.66″K 44°22′25.61″D﻿ / ﻿33.6643500°K 44.3737806°D﻿ / 33.6643500; 44.3737806
Ülke:  Irak
İl: Bağdat
Merkez: Et-Termiye
Yüzölçümü
 • Toplam: 459,1 km²
Nüfus (2018)
 • Toplam: 145.129
 • Yoğunluk: 316,1/km²
Zaman dilimi: UTC+03.00 (AST)
Et-Termiye ilçesi (Arapça: قضاء الطارمية, romanize: Kazaü't-Termiye), Irak'ın Bağdat ilinde bulunan bir ilçedir. Yüzölçümü 459,1 km² olan ilçenin nüfusu 1 Temmuz 2018 tarihi itibarı ile 145.129'dur. İlçenin merkezi Et-Termiye'dir.
Yılmaz Atadeniz

| Yılmaz Atadeniz |
| --- | --- |

Doğum: Ragıp Yılmaz 1 Şubat 1932(1932-02-01) İstanbul, Türkiye
Ölüm: 13 Aralık 2023 (91 yaşında) Sarıyer, İstanbul, Türkiye
Ölüm sebebi: COVID-19
Defin yeri: Aşiyan Mezarlığı, İstanbul
Milliyet: Türk
Vatandaşlık:  Türkiye
Meslek: Senarist, yapımcısı, yönetmen
Etkin yıllar: 1952-2015
Çocuk(lar): 3
Ödüller: Altın Portakal Yaşam Boyu Onur Ödülü (2008)

Ragıp Yılmaz Atadeniz (1 Şubat 1932, İstanbul - 13 Aralık 2023, İstanbul), Türk film yönetmeni, senarist ve yapımcı. Türkiye Sinema Eseri Sahipleri Meslek Birliği (SE-SAM) başkanlığını yürüttü.
Hayatı

Kabataş Erkek Lisesi mezunuydu. Kurgucu ve film yönetmeni olan abisi Orhan Atadeniz‘in ani ölümünden sonra Erman Film Stüdyosunda çalışmaya başladı.
Sinema alanındaki dernek ve sendikalarda kurucu olarak yer aldı. Sine-Sen (Sine-Kamder) derneğinin kurucusu ve iki devre başkanlığını yaptı, 1988‘den ölümüne kadar Film Yapımcıları Derneği Yönetim Kurulu'nda görev aldı. 1989'da II. Ankara Film Festivali ve 1992 ‘de Altın Koza Film festivali Jüri Başkanlığında bulundu.
2007 Ocak'ta SE-SAM Türkiye Sinema Eseri Sahipleri Meslek Birliği Yönetim Kurulu Başkanlığına geldi. 2020 yılı itibarıyla başkanlık görevini yürütmekteydi.
2008 yılında 45. Antalya Film Festivalinde, 2012 yılında Konya Selçuk Üniversitesinde Onur Ödülü aldı.
13 Aralık 2023'te Sarıyer'deki bir hastanede COVID-19'dan 91 yaşında öldü. Cenazesi ertesi gün Aşiyan Mezarlığı'nda defnedildi.
Çalışmaları > Senarist olarak

1952: Tarzan İstanbul'da
1967: Yüzbaşı Kemal / Acı İntikam
1967: Soy Ve Öldür
1968: Casus Kıran
1968: Kafkas Kartalı
1969: Çakırcalı Mehmet Efe
1969: Güney Ölüm Saçıyor
1970: Kralların Kaderi
1970: Maskeli Şeytan
1971: Azrail Peşimizde
1971: Beş Hergele
1971: Bicirik İş Peşinde
1971: Cehenneme Dolmuş Var
1971: Azrail
1971: Jilet Kazım
1971: Kara Cellat
1972: Baskın
1972: Ölmek Var Dönmek Yok
1972: Tuzsuz Deli Bekir
1972: Yılmayan Şeytan
1973: Dağ Kanunu
1975: Sarı Necmiye / İt Adası
1979: Süper Selami
1981: Kader Arkadaşı
1983: Kobra
1984: Çare Sende Allahım
1986: Hapishane Gülü
1987: Yalvarış
1988: Acılar
1989: Kınalı Hanzo
1989: Gülom
1997: Babamı Arıyorum
1999: Veliler Serdarı / Hasan-ı Basr
Çalışmaları > Yönetmen olarak

1963: Yedi Kocalı Hürmüz
1964: İki Sene Mektep Tatili
1964: Yüz Karası
1965: Aşkım Silahımdır
1965: Dağların Oğlu
1965: Kahreden Kurşun
1965: Kan Gövdeyi Götürdü
1966: Çirkin Kral
1966: Kibar Haydut
1966: Kovboy Ali
1966: Silahların Kanunu
1966: Yedi Dağın Aslanı
1966: Para Kadın Ve Silah
1967: Casus Kıran
1967: Çirkin Kral Affetmez
1967: Killing İstanbul'da
1967: Killing Uçan Adam'a Karşı
1967: Yüzbaşı Kemal / Acı İntikam
1967: Caniler Kralı Killing
1967: Soy Ve Öldür
1968: Kafkas Kartalı
1968: Maskeli Beşler
1968: Maskeli Beşlerin Dönüşü
1968: Ölümsüz Adam
1969: Çakırcalı Mehmet Efe
1969: Ebu Müslim Horasani
1969: Güney Ölüm Saçıyor
1969: Ringo Vadiler Aslanı
1969: Zorro Kamçılı Süvari
1969: Zorro'nun İntikamı
1970: Kan Yağmuru
1970: Kralların Kaderi
1970: Maskeli Şeytan
1970: On Kadına Bir Erkek
1970: Şampiyon
1970: Yemende Bir Avuç Türk
1971: Azrail Peşimizde
1971: Belanın Kralı
1971: Beş Hergele
1971: Cehenneme Dolmuş Var
1971: Kara Cellat
1971: Azrail
1971: Bicirik İş Başında
1971: Bicirik İş Peşinde
1971: Çapkın Ve İnsafsız
1971: Jilet Kazım
1972: Baskın
1972: Ölmek Var Dönmek Yok
1972: Tuzsuz Deli Bekir
1972: Yılmayan Şeytan
1973: Dağ Kanunu
1973: Zalim
1974: Dört Hergele
1974: Komando Behçet
1974: Öpme Sev
1974: Sev Beni Behçet
1975: O'nun Hikayesi
1975: Sarı Necmiye / İt Adası
1975: Turhanoğlu
1976: Afilli Delikanlı
1976: Kadı Han
1977: Ateş Parçası / Tatlı Melek
1978: Bionik Ali Futbolcu
1978: Hedefte Vuruşanlar
1978: Ölüm Çemberi / Kanlı Hayat
1979: Kalleş Adam
1979: Karpuzcu
1979: Süper Selami
1979: Tatlı İstanbul Geceleri
1980: Akrep
1980: Berduş
1981: Kader Arkadaşı
1982: Kanije Kalesi
1982: Son Akın
1983: Doğarken Öldüm
1983: Gül Ağacı
1983: Kobra
1984: Çare Sende Allahım
1985: İkizler
1985: Güldür Yüzümü
1985: Kul Kuldan Beter
1986: Cilalı İbo Maceralar Peşinde
1986: Çığlık
1986: Hapishane Gülü
1986: Hayat Merdiveni
1986: Kader Rüzgarı
1986: Küskünüm
1986: Seni Seviyorum
1986: Sevmek Neye Yarar
1987: Çaycılar Kralı
1987: Donanmanın Gülü
1987: Hasret
1987: Talihsizler
1987: Yalvarış
1988: Acılar
1988: Emanet-2
1989: Afacan
1989: Kınalı Hanzo
1989: Gülom
1989: Şah Mat
1990: Afacan Ateş Parçası
1992: Deli Balta - Dizi
1992: Polis - Dizi
1994: Afacan Tatlı Bela
1996: Solan Gül - Dizi
1997: Babamı Arıyorum
1998: Kader - Dizi
1998: Aşk ve Barış
1999: Akşam Güneşi
1999: Veliler Serdarı / Hasan-ı Basr
2015: İkimize Bir Dünya
Ödüller

2008: 45. Altın Portakal Film Festivali - Yaşam Boyu Onur Ödülü
2017: İstanbul Sanat Magazin - Emeğe Saygı ödülü
Fenerbahçe Boks Şubesi 1977-78 sezonu

| 1977-1978 sezonu |
| --- | --- |
Başkan:  Faruk Ilgaz
Teknik direktör:  ??
İstanbul Şampiyonası: Madalya kazanamdı
Türkiye Şampiyonası: 1 bronz madalya
← 1976-19771978-1979 →
Fenerbahçe Boks Şubesi 1977-78 sezonunda hafif bir canlanma gösterdi. Genç sporculara yatığı yatırımı yavaş yavaş almaya başlayan Fenerbahçe Türkiye Ferdi Boks Şampiyonası'nda üç sezon aradan sonra madalya kazanmayı başardı.
İstanbul Ferdi Boks Şampiyonası

Şampiyona 9-11 Temmuz 1977 tarihlerinde düzenlendi. Fenerbahçe altın madalya kazanamadı.
Türkiye Ferdi Boks Şampiyonası

Şampiyona 14-19 Şubat 1978 tarihlerinde İzmir'de düzenlendi.
Türkiye Ferdi Boks Şampiyonası > Madalya kazanan Fenerbahçeli boksörler

| Madalya | İsim | Sıklet |
| --- | --- | --- |
| 3 Bronz | Faruk Karatop | 57 kg |
Altyapı > Genç takım

20-21 Ağustos 1977'deki İstanbul Gençler Boks Şampiyonası'nda 71 kiloda Kemal Karakaya altın madalya kazandı.
Vedat Mengi

| Vedat Mengi> Türkiye Büyük Millet Meclisi 11. Dönem Milletvekili |
| --- | --- |
Görev süresi 1 Kasım 1957 - 25 Mayıs 1960
Seçim bölgesi: 1957 – Niğde
Kişisel bilgiler
Doğum: 1917 Bor, Niğde
Ölüm: 17 Temmuz 1982
Partisi: Cumhuriyet Halk Partisi
Bitirdiği okul: Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi
Vedat Mengi (1917, Bor, Niğde - 17 Temmuz 1982), Türk siyasetçi.
Babası Halit Mengi, Annesi Ülfiye Mengi'dir. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden mezun olmuştur. Erzincan Hakim Muavinliği, Tunceli ve Nevşehir Cumhuriyet Müdde-i Umumiliği, Afyonkarahisar Ağır Ceza Azalığı, Osmaniye Ağır Ceza Cumhuriyet Müddei Umumiliği, Akşehir Sulh Ceza Hâkimliği, serbest avukatlık ve TBMM XI. Dönem Niğde milletvekilliği yapmıştır. Evli ve iki çocuk babasıdır.
1943-1945 yıllarında Erzurum 9. kolorduda askeri adli hâkim olarak askerlik vazifesini yaptı. 1946 yılında Ankara mahkemesinde hâkimlik stajına başladı. Haziran 1946'da Erzincan Hâkim Muavinliğine tayin edildi. Aynı yılın Ağustos ayında Erzincan'dan Tunceli C. Müdde-i Umumiliğine naklen tayin edildi. 1957'de Nevşehir Cumhuriyet Savcılığına, 1949 yılında da Afyon Ağır Ceza Mahkemesi Üyeliğine tayin edildi. 1952 yılına kadar bu görevde kaldıktan sonra Osmaniye Ağır Ceza Cumhuriyet Savcılığına naklen tayin edildi. 1956'da tenzilen Akşehir Sulh Ceza Hâkimliğine nakledildi. Bir buçuk ay bu görevde kaldıktan sonra istifa ederek Bor'da serbest avukatlık yapmaya başladı. Aynı zamanda CHP ilçe Başkanlığı'nda bulundu. 1957'ye kadar bu görevde bulundu.
1957 seçimlerinde aldığı 40642 oyla milletvekili seçildi. Dönem içinde Nafia Encümeni'nde görev aldı.
Milletvekilliği sırasında Niğde ili sorunlarının çözümü sulama ve elmacılığın kooperatifleşmesi yönünde çaba verdi. Yeşil Bor Gazetesi'nde yayınladığı makalesinde elmanın değer bulmasının bölge için önemine dikkat çekti. Halaç Köyü Elma deresi suyunun verimli kılınması girişimlerinde bulundu. İlçenin sorunlarına, babasının çözümüne emek verdiği konulara eğildi.
Ahmed Ağa Camii

| --- | --- |
Ahmed Ağa Camii

Genel bilgiler
Mimari tarz: Osmanlı
Konum: Dragaş, Kosova
Koordinatlar: 42°01′42″K 20°38′44″D﻿ / ﻿42.02833°K 20.64556°D﻿ / 42.02833; 20.64556
Tamamlanma: 1289 (735 yıl önce) (1289)
Teknik ayrıntılar
Minare sayısı: 1

Ahmet Ağa Camii (Arnavutça: Xhamia e Ahmet Agës), Hacı Hüseyin Camii (Arnavutça: Xhamia e Haxhi Huseinit) veya Mlike Camii (Arnavutça: Xhamia e Mlikës, Sırpça: Мличка џамија, romanizasyon: Mlička džamija) Kosova ve Balkanlarda bulunan en eski camidir. Dragaş yakınlarındaki Mlike köyünde yer alan cami 1289 yılında inşa edilmiştir.
1995 yılında, Suriye Arap Cumhuriyeti'nin Halep'teki müftülük ofisi tarafından Dragaş'taki İslam topluluğu konseyine gönderildiği iddia edilen resmi belgede, Al-Aga adlı bir ailenin Halep'ten eski Yugoslav topraklarına, özellikle Mlika olarak bilinen bölgeye göç ettikleri belirtilmektedir. Bu belgeye göre, bu ailenin göçü 1095 yılından 1291 yılına kadar devam etmiştir. Cami, 1822 yılında Ahmed Ağa tarafından restore edilmiştir.
Kosova'nın güneyinde yer alan yapı, tarih boyunca topluluğun gönüllü bağışları ve katkıları ile birkaç kez yeniden inşa edilmiştir. Günümüzde hala kullanılan cami  özellikle Cuma günleri oldukça kalabalık bir cemaat tarafından ziyaret edilmektedir.
Ayrıca Bakınız

Kosova'daki Osmanlı mimari eserleri listesi
Kosova'da din
Kosova'da İslam
Vakko

| --- | --- |

Slogan: "Moda Vakko'dur" "Fashion is Vakko" (İngilizce)
Eski ad(lar): Şen Şapka
Tip: Anonim
Menkul değer sembolü: Bist: VAKKO
Endüstri: Moda Tekstil
Kuruluş: 1934 (91 yıl önce) (1934)
Kurucu: Vitali Hakko
Genel merkezi: Üsküdar, İstanbul, Türkiye
Hizmet alanları: Dünya çapı
Önemli kişiler:  Cem Hakko (yönetim kurulu başkanı)  Jaklin Güner (genel müdür) 
Ürün: Hazır giyim
Gelir:  ₺5,6 milyar (2023)
Net gelir:  ₺1,9 Milyar (2023)
Sahibi:  %84.53 Vakko Holding  %15.47 halka açık 
Çalışan sayısı: 3,103 (Aralık 2023 (Aralık 2023) itibarıyla)
Web sitesi: vakko.com
Vakko, lüks hazır giyim ürünlerinin üretimi ve satışını gerçekleştiren bir Türk firmasıdır. 1934'te Şen Şapka ismi altında Vitali Hakko'nun girişimiyle Sultan hamamı'nda kuruldu. 1940'lardan sonra Vakko ismi altında üretimlerine devam etti ve 1962'de İstanbul'un Beyoğlu ilçesinde ilk büyük mağazasını açtı. 1969'da Merter'de ilk Vakko Fabrikası inşa edildi. O dönemde Türkiye'de kendi sektörünün en büyüğü olma özelliğini taşıyordu. 1973'te Ankara'daki ve 1979'da İzmir'deki, ikinci ve üçüncü mağazaları faaliyete girince Vakko, mağazacılık ağını daha da genişletmeye başladı.
1981'de, Anadolu kültürleriyle Batı moda konseptini bir araya getiren "Anadolu Güneşi" gösterisi düzenlendi. Roma, Viyana, Brüksel, Paris ve Londra'da da sergilenen gösteri, çağdaş Türk modasının temsilcisi olarak Vakko'yu Avrupa'da tanıttı. 1982'de İstanbul'da, Türkiye'nin ilk gençlik mağazası olan Vakkorama faaliyete girdi. New York modasını İstanbul'a taşımak amacıyla Vakkorama, 2000'de "İki şehir, bir marka" sloganıyla V2K Designers isimli yeni bir ekibini tanıttı. Zamanla New York hariç Paris, Londra ve Milano gibi diğer moda şehirlerinin tasarımcı ve markalarını da eden V2K Designers, bugün farklı dünya markalarının aynı çatı altında buluştuğu, Türkiye'nin ilk konsept mağazası olma özelliğini taşımaktadır.
Tarih > Kuruluş ve büyüme

1934'te Şen Şapka marka ismiyle Vitali Hakko tarafından Sultanhamam'da küçük bir şapka satıcısı olarak kuruldu. 1937'de kardeşi Albert Hakko'nun ortak olmasıyla birlikte Vitali Hakko, şirketin ismini Vakko'ya dönüştürdü ve Kurtuluş, Şişli'de Türkiye'nin ilk ipek boyama atölyesini kurdu. Şen Şapka, Vakko'ya dönüştükten sonra Türk ipeği, pamuğu ve yünüyle eşarplar üretmeye başladı. Zamanla Vakko, şapkalar, eşarplar ve emprime kumaşlardan daha fazlasının üretimi için hazır giyime yöneldi. Burada müşteriler ilk defa pazarlıksız ve kampanyalı satış, satılan malın değiştirilmesi gibi modern mağaza uygulamalarıyla tanıştı.
1962'ye gelindiğinde Hakko, İstanbul'un en önemli yerlerinden birisi olan Beyoğlu'nda, içinde kafe ve moda galerisi de bulunan 8 katlı büyük bir mağaza açtı. 1969'da Merter'de 40,000 m²'lik kapalı bir alan içinde ilk Vakko Fabrikası inşa edildi ve istihdam sağlandı. 1973'te Ankara'da ikinci Vakko mağazası faaliyete girdi ve Vakko art arda açtığı Vakko Butik satış noktalarıyla mağazacılık ağını daha da genişletmeye başladı. Aradan 6 yıl sonra, 1979'da İzmir'de üçüncü Vakko mağazası faaliyete girdi. Türkiye genelinde yürütülen reklam kampanyaları ve moda gösterileriyle Vakko markasının popülerliğinde artış görüldü.
1981'de, Mustafa Kemal Atatürk'ün 100'üncü doğum gününde, Anadolu kültürleriyle Batı moda konseptini bir araya getiren "Anadolu Güneşi" isimli moda ve sanat gösterisi düzenlendi. Türkiye dışında Roma, Viyana, Brüksel, Paris ve Londra'da da sergilenen gösteri, çağdaş Türk modasının temsilcisi olarak Vakko'yu Avrupa'da tanıttı.
Curaçao (likör)

| --- | --- |

Tip: Likör
Üretici: Bir çok
İlk üretim yılı: 18. yüzyıl
Alkol miktarı: % 15 - % 40 ABV
Renk: Turuncu, Mavi
Tat: Portakal, bitter
Curaçao (Telaffuzu: Kurasao), Karayiplerde bulunan Curaçao adasında yetişen bir tür acı portakalın (laraha) kurutulmuş kabuğunun infüzyonu ile hazırlanmış likördür.
Curaçao çok sayıda farklı formda satılsa da en yaygın olanları turuncu renkli "sek curaçao" ve parlak mavi renkli "mavi curaçao"'dur.
Tarihçe

İlk curaçao likörünü kimin ve ne zaman geliştirdiği bilinmemektedir. Hollanda Batı Hint Adaları Şirketi, Curaçao adasını 1634'te ele geçirdi. 1575'te Amsterdam'da kurulan Bols damıtımevi, damıtılmış içecekleri için gereken baharatlara erişimini garanti altına almak için hem Batı hem de Doğu Hindistan Şirketleri'nde hisselere sahipti. On dokuzuncu yüzyılın başlarında yaşamış Fransız mutfak tarihçisi Alexandre Grimod de la Reynière'e göre, Curaçao Flandre'de ortaya çıkmıştır ve Hollanda eyaletlerine yakınlığı sebebiyle, damıtıcılara gerekli kabuklara kolay erişim sağlamıştır (çünkü Curaçao o zamanlar bir Hollanda kolonisiydi).
Curaçao likörü geleneksel olarak Curaçao'da yetişen acı bir portakal olan laraha'nın (Citrus × aurantium subsp. currassuviencis) kurutulmuş kabuklarıyla yapılır. İspanyol kaşifler laraha'nın atası olan acı Sevilla portakalını 1527'de adaya getirmişlerdi. Laraha'nın acı eti tatsız olsa da kabukları hoş bir aromaya sahiptir.
Bols şirketi, Lucas Bols'un (1652–1719) olgunlaşmamış acı portakalların kabuklarından aromatik bir yağ çıkarılabileceğinin keşfinden sonra laraha bazlı bir likör geliştirdiğini söylüyor. Bols daha sonra bu yağı Amsterdam'a göndererek günümüzün curaçao'suna benzer bir likör üretti. Lucas Bols ürünlerine "simyasal gizem öğesi" ekleme eğilimindeydi, bu da mavi bir renklendiricinin uygun olmayan eklenmesini açıklıyor. 1912'de Bols, mavi curaçao'yu "Crème de Ciel" ("gökyüzünün kreması") olarak sattı, büyük ihtimalle 1907 yapımı "Miss Hook of Holland" müzikaline bir göndermeydi.
Curaçao'da kurulan bir şirket olan Senior & Co, likörünü her zaman Curaçao'daki laraha kabuklarından üreten tek şirkettir. Senior ve Chumaceiro ailesi, likörlerini 1896'da eczanelerinde küçük miktarlarda satmaya başladı. 1947'de Willemstad'daki landhuis ("kır malikanesi") Chobolobo'yu satın aldılar ve o zamandan beri damıtımevi burada bulunuyor. Şirket, yerel laraha meyvesini kullanan tek şirket olduğunu belirtiyor ve buna Genuine Curaçao Liqueur (Gerçek Curaçao Likörü) etiketini takıyor.
Likör, William Thackeray'in 1847-1848 tarihli Vanity Fair adlı eserinde "curaçoa" yazımı altında birkaç kez ahlaksız genç adamların içtiği bir içecek olarak anılır. Örneğin, Lady Jane Southdown kardeşine "Albany'deki odasına gizlice bir ziyarette bulunur; ve onu -Ah o yaramaz sevgili terk edilmiş herif!- önünde bir şişe curaçoa ile puro içerken bulur."
Üretimi

Likörü yapmak için Senior and Co, laraha'yı birkaç gün boyunca alkol ve suda bekletir, ardından kabuğu çıkarılır ve bir çuvala yerleştirilir. Baharatlar eklenir ve çuval, %96 saflıkta ve koşer alkol (şeker kamışından elde edilir) içeren ısıtılmış 120 yıllık bir bakır imbikte üç gün boyunca asılır. Bir gün soğutulduktan sonra su eklenir ve karışım üç gün boyunca damıtılır. Likörün, değişen derecelerde acılık içeren portakal benzeri bir tadı vardır. Doğal olarak renksizdir, ancak renklendirici, çoğunlukla mavi (E133 parlak mavi) veya turuncu, kokteyllere ve diğer karışık içeceklere egzotik bir görünüm kazandırmak için eklenir.
Diğer bazı likörler de kahve, çikolata, rom ve kuru üzüm gibi farklı tatlar eklenerek curaçao olarak satılır. Bir konyak ve sek Curaçao markası olan Pierre Ferrand, 1800'lerin tekniklerini kullanarak daha az tatlı bir "Ancienne Méthod" curaçao üretmiştir.
Curaçao adasının konumu
Bols Blue Curaçao
Curacao likörü damıtım evinin modeli, Ulusal Dünya Kültürleri Müzesi, Hollanda
Blue Lagoon kokteyli, mavi Curaçao ile hazırlanır.
Jahn Teigen

| Jahn Teigen |
| --- | --- |

Genel bilgiler
Doğum: Ben Kramer 27 Eylül 1949(1949-09-27) Tønsberg, Norveç
Ölüm: 24 Şubat 2020 (70 yaşında) Ystad, İsveç
Tarzlar: Pop, rock, comedy rock, progressive rock
Meslekler: Şarkıcı
Etkin yıllar: 1973-2020
İlişkili hareketler: Popol Vuh, Prima Vera, Anita Skorgan

Jahn Teigen (27 Eylül 1949 - 24 Şubat 2020), Norveçli şarkıcı. Eurovision Şarkı Yarışması'nda ülkesi Norveç'i üç kez temsil etmiştir. 1978, 1982, ve 1983 yıllarındaki yarışmalara katılmıştır.
Uygulamalı Bilimler Üniversitesi

Üniversitedeki bir sınıfın temsili resmi, 1350'li yıllar.
Oxford Üniversitesi'nde bir tören
Uygulamalı Bilimler Üniversitesi (Almanca: Fachhochschule), ilk olarak Almanya'da ve Avusturya'da, daha sonra Avusturya, Lihtenştayn, Kıbrıs Cumhuriyeti, Yunanistan ve Türkiye'de de kurulmuş bir eğitim kurumu çeşididir. Almanya ve Avusturya'daki üniversitelerin bir kısmı Universität (Üniversite), bir kısmı ise Fachhochschule (Uygulamalı Bilimler Üniversitesi) olarak geçer. Her ikisinden de mezun olan kişiler Bologna Sürecine göre lisans derecesi almaktadır.
Fachhochschule'ler aynı zamanda Master imkânı da sunmaktadır. Üniversite'den mezun olan birisi isterse Fachhochschule'de Masterını tamamlayabilir, aynı şekilde Fachhochschule'den mezun olan biri de Üniversite'de Master'ını tamamlayabilir.
Bunların yanı sıra öğrencilerin derslere fiziki olarak katılma zorunluluğu olmayan bir öğretim şekli olan Açıköğretim Üniversitesi'de ayrı bir çeşit olarak sayılabilir: Uzaktan eğitim prensibine dayalı son zamanlarda bilgisayar ve İnternet erişiminin artmasıyla daha da yaygınlaşan öğretim biçimidir.
Üniversite kelimesinin kökeni

Üniversite, Eflatun ve Aristo'nun hiçbir politik ve dini baskı unsuru olmadan öğrencileri ile felsefi tartışma yarattıkları ortamdan esinlenerek günümüze kadar evrensel ölçekte bağımsız ve tüzel kişiliğe sahip kurumlar olarak “universitas” üniversite adını almışlardır. Üniversite felsefi tartışma ortamında akıl sürecini duygusal sürecin önüne alarak kişilerin olayları görerek ve tartışarak farkına varılabilirliğini sağlayan ortamlardır.