1932 Almanya cumhurbaşkanlığı seçimi
Sonrası

Seçilmesini Sosyal Demokratlar ve Merkez Parti'nin desteğine borçlu olan Hindenburg, sonuçları pek coşkuyla karşılamadı. 1925'teki destekçilerinin büyük çoğunluğunun oylarını koruyamaması Brüning ile ilişkilerini onarılamaz bir şekilde gerdi ve 30 Mayıs'ta şansölyeyi görevden aldı. Bu, Brüning'in kararnameyle başkanlık yönetimi tarzını destekleyenler için ciddi bir darbe oldu. Brüning'in halefi, Schleicher'in müttefiki olan ve Reichstag'da siyasi deneyimi ya da desteği bulunmayan Franz von Papen idi. Schleicher ve Papen, yeni Reichstag seçimleri çağrısında bulunarak ve Brüning'in Nazi Sturmabteilung'a koyduğu yasağı kaldırarak Nazilerin desteğini aldılar. NSDAP Temmuz ayındaki Reichstag seçimlerinden Reichstag'da o güne kadar görülen en büyük parti olarak ve oyların üçte birinden fazlasına sahip olarak çıkarken, Papen'in konumu zayıfladı. Papen, Nazilerin sandalye kaybettiği ancak en büyük parti olarak kaldığı Kasım ayında yapılan seçimler ile Reichstag'ı tekrar feshetti. Papen, Hindenburg'un ve ordunun güvenini kazanmış olsa da, geniş çapta sevilmiyordu ve Komünistler ve Naziler tarafından yapılan bir grev, kendisinden bıkmış olan Schleicher'in korkuları körükleyerek Papen'i görevden almaya zorlamasını ve 2 Aralık'ta kendisinin şansölye olmasını sağladı.
İki ay süren etkisiz Schleicher başbakanlığının ardından Hindenburg, Papen'in tavsiyesi üzerine 30 Ocak 1933'te Hitler'i şansölye olarak atadı. Hitler, 27 Şubat'taki Reichstag Yangını'nı bahane ederek ifade özgürlüğü ve diğer sivil özgürlüklere ilişkin anayasal korumaları geçersiz kılan Reichstag Yangın Kararnamesi'ni yayınladı. Mart ayında yapılan Reichstag seçimleri ona çalışan bir çoğunluk sağladı ve 23 Mart'ta Yetki Kanunu'nun kabul edilmesiyle diktatörlük yetkilerini üstlendi.  Hitler, Hindenburg'un 1934'teki ölümünün ardından devlet başkanlığı makamını tamamen lağvederek yerine Führer und Reichskanzler makamını getirmiş ve iktidarını sağlamlaştırmıştır.
Hitler'in son vasiyeti iki makamı bir kez daha ayırarak başkanlığı Karl Dönitz'e, şansölyeliği ise Joseph Goebbels'e verdi. Sonuçta ortaya çıkan ve Flensburg Hükümeti olarak bilinen hükûmet, Almanya'nın ancak küçük ve hızla gerileyen bir bölümünü yönetti ve Müttefikler tarafından tanınmadı. Alman ordusunun teslim olması üzerine Almanya'yı İngilizler, Fransızlar, Amerikalılar ve Sovyetler tarafından kontrol edilen birer bölge olmak üzere dört bölgeye ayırdılar ve Müttefik Kontrol Konseyi ile Almanya'nın tamamını ortaklaşa yönettiler. 1949 yılına gelindiğinde bölgelerden üçü birleşerek Batı Almanya haline gelirken, kalan Sovyet bölgesi Doğu Almanya oldu; her iki bölgede de o yıldan itibaren kendi başkanlık seçimleri yapıldı. Batı Almanya'nın anayasası, cumhurbaşkanının parlamenterler ve eyalet delegelerinden oluşan bir Federal Kongre aracılığıyla dolaylı olarak seçilmesini öngörüyordu. Doğu Almanya'nın anayasası cumhurbaşkanının dolaylı olarak parlamentonun her iki meclisinin ortak oturumuyla seçilmesini öngörüyordu, ancak nihayetinde bu makam kaldırılmadan önce sadece tek bir kişi cumhurbaşkanı olarak görev yapacaktı. 1990'da Doğu Almanya resmen Batı Almanya'nın bir parçası haline geldi ve dolayısıyla onun anayasasına tabi oldu; birleşmeden ve dolayısıyla 1932'den bu yana ilk tüm Almanya'yı kapsayan cumhurbaşkanlığı seçimi 1994'te yapıldı. Dolayısıyla 1932 seçimi Almanya'da halk oyuyla yapılan son seçimdir. (2021 (2021) itibarıyla)