stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Wilhelm Keitel

| Wilhelm Keitel |
| --- | --- |
Wilhelm Keitel, 1942
Lakabı: Lakai-tel
Doğum: 22 Eylül 1882(1882-09-22) Helmscherode, Bad Gandersheim, Aşağı Saksonya
Ölüm: 16 Ekim 1946 (64 yaşında) Nürnberg, Bavyera
Bağlılığı:  Alman İmparatorluğu (1918'e kadar)  Weimar Cumhuriyeti (1933'e kadar)  Nazi Almanyası
Branşı: Wehrmacht
Hizmet yılları: 1901-1945
Rütbesi: Generalfeldmareşal 
Komutası: OKW Başkanı
Çatışma/savaşları: I. Dünya Savaşı II. Dünya Savaşı
Ödülleri:            
İmza
 
Wilhelm Bodewin Johann Gustav Keitel (22 Eylül 1882; Helmscherode, Almanya - 16 Ekim 1946; Nürnberg, Almanya), Alman subay. 1938'den 1945'e kadar Alman ordusunun genelkurmay başkanlığını yaptı. 1940'tan itibaren (Generalfeldmareşal) rütbesi ile Alman ordusunun en yüksek rütbeli subayı olarak Adolf Hitler'in en yakın çalışma arkadaşlarından biri oldu. II. Dünya Savaşı sonunda Nürnberg Mahkemeleri'nde "baş savaş suçlusu" olarak yargılanan 24 kişi ile birlikte hakkındaki 4 iddianın hepsinden "suçlu" bulundu ve "idam cezası"na mahkûm edildi. 16 Ekim 1946 tarihinde, 9 mahkûm ile birlikte Nürnberg'te asılarak idam edildi.
En büyük oğlu Karl-Heinz Keitel'de Waffen-SS'de bir tümen komutanı olarak görev aldı. Nazilerin Sovyet savaş esirlerine karşı işledikleri suçlar kapsamında çok sayıda kişinin yargısız infaz yoluyla öldürülmesini emreden Barbarossa Kararnamesi, Wilhelm Keitel tarafından imzalanmıştı.
Çocukluk ve gençlik yılları

Wilhelm Keitel, orta sınıf bir toprak sahibi Carl Keitel ile hanımı Apollonia Vissering'in oğlu olarak Brunswick Dükalığı'nda Bad Gandersheim'de doğdu. Göttingen'de eğitimini tamamladıktan sonra 6. Aşağı-Sakson Topçu Alayına katılarak ve askerî öğrenci olarak 1901 yılında orduya girdi. 1909 yılında zengin bir toprak sahibinin kızı olan Lisa Fontaine ile evlendi. Çiftin altı çocukları oldu, birisi bebek iken öldü.
I. Dünya Savaşı'nda

Wilhelm Keitel, I. Dünya Savaşı sırasında 46. Topçu Alayı'nda Batı Cephesi'nde görev yaptı ve savaşa kurmay subay olarak katıldı. Yüzbaşılığa terfi etti ve daha sonra Deniz Kuvvetleri'nde karargâh subayı oldu. Eylül 1914 yılında, Flanders Savaşı'nda bir şarapnel ile sağ kolundan yaralandı. Keitel yaralarının iyileşmesinden sonra 1915 başlarında Alman genelkurmaylığına tayin oldu.
Savaşlar arası dönem

I. Dünya Savaşı bittikten sonra yeni oluşturulan Reichswehr'e katıldı ve Polonya sınırında organize olan Freikorps sınır koruma birimlerinde görev yaptı. Keitel ayrıca bir tümende kurmay subay olarak görev aldı ve daha sonra iki yıl boyunca Hanover Süvari Okulu'nda öğretmenlik yaptı. 1923'te binbaşı oldu. 1924 yılında genelkurmaya hizmet veren savunma bakanlığına transfer oldu. Yakın zamanda örgütsel bölüm başkanlığına terfi etti. 1929'da Reich Savunma Bakanlığı'nda Yarbay, 1930'da Ordu Örgütlenme Dairesi Şefi, 1931'de albay oldu. 1932 yılının sonbaharında bir kalp krizi geçirdi. 1933 yılında Nasyonal Sosyalistler'in iktidara gelmesinden sonra bu görevini korudu. Weimar Cumhuriyeti döneminde (1919-1933) çeşitli yönetim görevlerinde bulundu. 1934'te tümgeneral ve Bremen VI. Piyade Komutanı oldu.
1935'te Werner von Fritsch'in önerisi ile korgeneralliğe terfi etti ve savaş bakanlığı düzeyinde bir görev olan Silahlı Kuvvetler Dairesi Kurmay Başkanlığına getirildi. 1937'de topçu generali oldu. 1938'de ise orgeneralliğe yükseltilerek, Hitler'in askeri işleri tek elden yönetmek için oluşturduğu Silahlı Kuvvetler Yüksek Komutanlığı Başkanlığına yükseltildi. Bu etkin görev Keitel'i Almanya'nın savaş bakanı yaptı ve buna göre Hitler'in Kabinesine atandı. Yakında zamanda OKW görevinden sonra yakın arkadaşı Walter von Brauchitsch, onu başkomutan olarak atanması için Hitler'i ikna etti.
Ekim 1938 yılında kısa bir dönem için Sudetenland'ın Askeri Valisi oldu. Şubat 1939 yılında Keitel yine genelkurmay başkanı oldu ve II. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar bu görevi sürdürdü.
Mahkemesi ve idamı

Wilhelm Keitel'in teslim anlaşmasından dört gün sonra Flensburg Hükûmetinin geri kalanı ile birlikte tutuklandı. Uluslararası Askeri Mahkeme'de yargılandı. Barışa karşı suç işlemek için komplo kurmak; saldırı savaşları başlatmak ve yürütmek, savaş Planlaması; savaş suçları ve insanlığa karşı suçlardan yargılandı.
Aleyhindeki davaların çoğu, askerlerin ve siyasi mahkûmların öldürülmesi veya 'ortadan kaybolması' yönünde çağrıda bulunan düzinelerce emirde imzasının bulunmasına dayanıyordu. Mahkemede Keitel, Hitler'in emirlerinin çoğunun yasa dışı olduğunu bildiğini itiraf etti. Savunması neredeyse tamamen, "lider ilkesine" (Führerprinzip) uygun olarak emirleri yerine getirdiği argümanına ve Hitler'e kişisel sadakat yeminine dayanıyordu.
IMT bu savunmayı reddetti ve onu tüm suçlamalardan mahkûm etti. Mahkemenin tüzüğü, "üstün emirlerin" hafifletici bir faktör olarak görülmesine izin vermesine rağmen, Keitel'in suçlarını o kadar korkunç buldu ki "hafifletmede hiçbir şey yok" denildi.
IMT, Aleyhindeki kararında, "Bir askere bile üst düzey emirler, şok edici ve kapsamlı suçların bilinçli, acımasızca ve askeri bir mazereti veya gerekçesi olmaksızın işlendiği durumlarda hafifletme olarak kabul edilemez" diye yazdı. Ayrıca Müttefik komandoların yargılanmadan vurulmasını emreden Komando Emri'nin yasadışı olduğunu iddia ederken, onu tekrar tasdik ettiği ve uygulamasını genişlettiğine dikkat çekildi. Ayrıca, kendi yetkisiyle yasa dışı emirler verdiği birkaç vakayı da kaydetti.
Keitel, Mahkeme huzurundaki ifadesinde şunları söyledi: "Bu vahşetler birbiri ardına, adım adım geliştikçe ve sonuçlarını önceden bilinmeden, vahim sonuçlarıyla birlikte trajik seyrini aldı." Müttefikler, Keitel'in eylemlerinin askeri olmaktan çok suçlu olduğunu vurgulamak için, idam mangası tarafından kurşuna dizilme talebini reddettiler. Bunun yerine Nürnberg Hapishanesi'nde asılarak idamına karar verildi.
Ayrıca savaş tutsaklarını kurşuna dizme emri vermekten ve uluslararası hukuk kurallarını çiğneyen başka eylemlerden dolayı da suçlu bulundu ve ölüm cezasına çarptırıldı.
İnfaz günü Keitel, hapishane papazı Henry F. Gerecke'ye "Bana bildiğinden daha fazla yardım ettin. Kurtarıcım İsa, her zaman yanımda dursun. Ona çok ihtiyacım olacak" dedi.
16 Ekim 1946 tarihinde asılarak idam edilen Keitel'in idamı Amerikan Ordusu çavuşu cellat John C. Woods tarafından gerçekleştirildi. Son sözleri şuydu: "Yüce Tanrı'yı Alman halkına merhamet etmeye çağırıyorum. 2 milyondan fazla Alman askeri benden önce anavatan için ölüme gitti. Oğullarımı  takip ediyorum – her şey Almanya için.” Tuzak kapısı küçüktü ve düşerken Keitel ve diğer bazı mahkûmların kafa yaralanmalarına neden oldu. İnfaz edilen Nazilerin çoğu, boyunlarını kırmak için yetersiz güçle darağacından düştü ve Keitel'in idamı 24 dakika süren kasılmalara neden oldu. Vücudu, Ostfriedhof (Münih) de yakıldı ve külleri İsar nehrine döküldü.
Özel hayatı

Keitel'in en küçük oğlu Hans-Georg Keitel, 1940'taki Fransa Seferi sırasında kalçasından kötü bir şekilde yaralandı. 1941'de Sovyet uçak saldırısıyla önceki gün yaralandıktan sonra bir sahra hastanesinde 18 Temmuz 1941 tarihinde öldü. Hans, Bad Gandersheim'de aile mezarına gömüldü. Babasının külleri Amerikalılar tarafından satın alındı ve amcası Bodewin Keitel ile yan yana gömüldü.
Diğer oğlu Binbaşı Ernst-Wilhelm Keitel, İkinci Dünya Savaşı'nın sonunda Sovyetler tarafından ele geçirildi. Ocak 1956 tarihinde serbest bırakıldı ve Almanya'ya evine döndü.
Keitel, Aralık 1941 yılında Moskova yakınlarındaki yenilgiden sonra, diğer pek çok generaller gibi, bir günah keçisi olarak hareket etmek zorunda kaldı. İlerleyen günlerde intihar etmeyi düşünürken, yakın arkadaşı Orgeneral Alfred Jodl'un ikna etmesi ile bu düşüncesinden vazgeçti.
Miras

Keitel idamından önce anılarını İngilizce olarak In the Service of the Reich adıyla yayınladı. Daha sonra Walter Görlitz tarafından The Memoirs of Field-Marshal Keitel olarak yeniden düzenlenmiştir (978-0-8154-1072-0). Keitel'in daha sonra İngilizce olarak yayınlanan bir başka çalışması da Questionnaire on the Ardennes offensive adını taşımaktadır.
Popüler kültürde

2004 tarihli Alman yapımı Çöküş (Der Untergang) filminde Dieter Mann tarafından canlandırıldı.
Wilhelm Keitel Almanya'nın kayıtsız şartsız teslim olduğu anlaşmayı imzalarken, 7 Mayıs 1945
Wilhelm Keitel'in Haziran 1945 tarihli gözaltı raporu
Keitel'in idamdan sonra cesedi
Friedrich Fromm

| Friedrich Fromm |
| --- | --- |

Doğum: 8 Ekim 1888(1888-10-08) Charlottenburg, Berlin
Ölüm: 12 Mart 1945 (56 yaşında) Brandenburg an der Havel hapishanesi, Brandenburg
Bağlılığı:  Alman İmparatorluğu (1918'e kadar)  Weimar Cumhuriyeti (1933'e kadar)  Nazi Almanyası
Hizmet yılları: 1906 - 1945
Rütbesi: Generaloberst
Komutası: Ersatzheer
Çatışma/savaşları: I. Dünya Savaşı II. Dünya Savaşı
Ödülleri:   

Friedrich Fromm (8 Ekim 1888, Charlottenburg, Berlin - 12 Mart 1945, Brandenburg an der Havel, Brandenburg), Almanya'nın topçu subayı ve Generaloberst'i.
İlk yılları ve Askeri kariyeri

Berlin Üniversitesi'nde okudu. 1906'da Alman Ordusu'na girdi. 1908'de Teğmen, 1914'te Üsteğmen oldu ve çeşitli kurmay görevlerinde bulundu. I. Dünya Savaşı yıllarında, 1917'den itibaren 30. Piyade Tümeni'nde görev yaptı.
Savaştan sonra 1919'da Reich Ordusu'na alındı. 1920'de batarya komutanı oldu. 1922'den itibaren yeniden kurmay görevleri yaptı. 1928'de Reich Savunma Bakanlığı'nda görev yaptı. 1931'de Yarbay, 1934'te Albay ve Reich Savunma Bakanlığı'nda Kara Kuvvetleri Genel Müdürlüğü Daire Başkanı (Allgemeines Heeresamt) oldu. 1935'te Tümgeneral, 1938'de Korgeneralliğe terfi etti. Silahlı Kuvvetler Silahlanma Komutanı oldu. 1940'ta Orgeneralliğe yükseldi.
Yedek Ordu komutanı

1939'da Fromm Ordu Teçhizatı Şefi ve Yedek Ordu Komutanı oldu.
Barbarossa Harekatı Aralık 1941'de Moskova dışında durdurulunca ve Rus karşı saldırısı başlayınca, Hitler Ordunun doğrudan komutasını aldı ve silahlı kuvvetlerin komuta yapısını yeniden düzenledi. Ordu Silahlanma Başkanlığı ve Generaloberst Friedrich Fromm yönetimindeki Yedek Ordu bürosu, baş komutana (OKH başkanı, Hitler) bağlı olarak kuruldu. Fromm, Alman devletini kontrol etmek için emrinde yeterli güce sahipti çünkü konumu ordu tedarikini ve üretimini kontrol ediyordu ve Almanya içindeki tüm ordu birliklerine komuta ediyordu.
1942'nin başında, Fromm, 1941 yazında Barbarossa Harekâtı'nın ilk başarılarından sonra, tükenmiş ordu stokları ve üretimin yön değiştirmesi nedeniyle tüm yıl boyunca savunmaya geçmeyi önerdi.
20 Temmuz Suikast Girişimi'ndeki rolü

İkinci Dünya Savaşı'nda Fromm, Yedek Ordu'nun (Ersatzheer) başkomutanıydı ve savaşın çoğunda işgal ettiği bir pozisyon olan Alman Ordusu'nun eğitiminden ve personel değişiminden sorumluydu. Fromm, astlarından bazılarının, özellikle de kurmay başkanı Claus von Stauffenberg'in, Adolf Hitler'e karşı bir suikast girişimi planladığından haberdar olmasına rağmen, sessiz kaldı ve darbeden sonra yeni hükûmetin en üst düzey yetkilisi olması karşılığında buna katılmayı kabul etti. Ancak, Fromm'un komploya doğrudan bir ilgisi yoktu. 15 Temmuz 1944'te isyan çıkarma girişimi başarısız olunca, isyanda daha fazla yer almayı reddetti.
Friedrich Fromm'un Wehrmacht içindeki Nazi karşıtı hareketinden haberdar olmakla birlikte Fromm'un bu hareketle ne kadar ilgilendiği tartışılmalıdır. "Walküre Operasyonu"nun başlatılmasına karşı çıkmıştır. Walküre Operasyonu'ndaki komploculara katılmayı reddettikten sonra (komplocular operasyonu başlatmak için Fromm'un imzasını taklit etmişlerdi) Yedek Ordu'nun Berlin karargahı olan Bendlerblock'taki bir hapishane hücresine kapatıldı.
20 Temmuz suikast girişiminde Wilhelm Keitel'i telefonla arayarak Adolf Hitler'in öldürülmediğini öğrenince, Albay Claus von Stauffenberg'in Ersatzheer (Yedek Ordusu)'i harekete geçirme talebini reddederek intihar etmesini emretti.
Fakat Joseph Goebbels'in emriyle Bendlerblock'a yollanan Binbaşı (Albaylığa terfi edildi) Otto Ernst Remer komutasındaki Ersatzheer birlikleri tarafından kurtarıldı. Fromm, darbe girişimi başarısız olduktan sonra Hitler'in komplocuları canlı yakalamaya yönelik doğrudan emirlerine rağmen, karargahında tespit edilen veya darbenin bir parçası olduklarından şüphelenilen aktif askerleri askeri mahkemeye çıkardı. Baş görevli olan Fromm, subayları ölüme mahkûm etti ve kurşuna dizilerek derhal infaz edilmelerini emretti. Ludwig Beck intihar etmeyi istediği için kendini vurmayı iki kez denemiş ancak intiharı başaramayınca onu da vurdurtmuştur.
Friedrich Olbricht, Olbricht'in kurmay başkanı Albay Albrecht Mertz von Quirnheim, Claus von Stauffenberg, Stauffenberg'in yaveri Teğmen Werner Karl von Haeften'i idama mahkûm ederek aynı günün gecesi Bendlerblock'un avlusunda infaz ettirmiştir. Ancak Hitler, Friedrich Fromm'un Stauffenberg ve arkadaşlarını çabucak idam ettirmesinden dolayı öfkelenmiştir. Çünkü Fromm aylardan beri Hitler'i öldürmek için hazırlanan komployu bildiği halde komploculara yataklık etmiş ve planlarını haber vermemişti. İşlediği bu suçun izlerini böylece örtmek, isyanı bastıran adam olarak Hitler'in gözüne girmek istiyordu. Ama bunlar için çok geç kalmıştı.
Tutuklanması, yargılanması ve infazı

Fromm, 22 Temmuz 1944 sabahı, Nazi yetkilileri tarafından tutuklanmış ve yargılanmayı beklemesi üzerine hapse konmuştur. Darbenin  bastırılmasından hemen sonra yaptığı eylemlerin, Hitler'in aksine kesin emirlerine rağmen, onun yetkisini kullanma girişimi olmamasından çok, doğrudan operasyonel komutası altındaki subayları susturmak için olduğu açıktı. Fromm, 14 Eylül 1944 tarihinde Alman Ordusundan çıkarıldı. Artık sivil olan Fromm, 7 Mart 1945 tarihinde Volksgerichtshof (Halk Mahkemesi) tarafından askeri göreve layık görülmemiş, idama mahkûm edilmiş ve 12 Mart 1945'te Brandenburg an der Havel'deki Brandenburg-Gorden Cezaevi'nde idam mangası tarafından kurşuna dizilerek idam edilmiştir. İdam mangası önündeki son sözleri: Ölüyorum çünkü emredildi. Almanya için her zaman sadece en iyisini istedim olduğu bildirildi.
Mahkeme, Fromm'un 20 Temmuz komplocuları ile doğrudan bir ilişkisi olduğunu kanıtlayamadığı için, düşmanın önünde korkaklıkla suçlanmış ve idama mahkûm etmişti. Ancak komplocuları el altından infaz ettiği için ince bir iple asılarak işkence ve infazdan kurtulmuş ve askeri infaza mahkûm edilmiştir.
İlgili filmler

Es geschah am 20. Juli (Yönetmen: Georg Wilhelm Pabst, 1955)
Der 20. Juli (Yönetmen: Günther Weisenborn, 1955)
Stauffenberg (Yönetmen: Jo Baier, 2004) Fragman12 Ağustos 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Valkyrie (Yönetmen: Bryan Singer, 2008)　Fragman7 Ocak 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Korgeneral Friedrich Fromm (sol), Birleşik Krallık'ın Berlin Büyükelçisi Nevile Henderson (orta) ve Spordan sorumlu Devlet Bakanı Hans von Tschammer und Osten ile birlikte (1938)
Yılanboyun

Yılanboyun (Anhinga melanogaster), yılanboyungiller (Anhingidae) familyasından, tropikal güney Asya ve güneydoğu Asya'nın bir su kuşu türüdür.
Karabatak gibi çok uzun bir boyna sahiptirler. Uzun boyunları "S" şeklinde kıvrılır. Siyah tüyleri maden gibi parıldar. Yaklaşık 90 cm uzunluğundadırlar
Balık yiyicidirler. Amerikalı yılanboyunlarından, en rahat şekilde beyaz yanal boyun çizgisi ile ayrılır. Bir ağaçta delerek yuvasını inşa eder ve 3-6 yumurta bırakır.
Yılanboyun, yılanboyungiller (Anhingidae) familyasının bir üyesidir ve Amerikalı (Anhinga anhinga), Afrikalı (Anhinga rufa) ve Avustralyalı (Anhinga novaehollandiae) yılanboyunlarla yakın akrabadır.
Olgunlaşmamış Bharatpur, Rajasthan, Hindistan
1023

| --- | --- |
Binyıllar:: 2. binyıl
Yüzyıllar::  10. yüzyıl  11. yüzyıl  12. yüzyıl
Onyıllar::  1000'ler  1010'lar  1020'ler  1030'lar  1040'lar
Yıllar::  1020  1021  1022  1023  1024  1025  1026
| --- | --- |
Miladi: 1023   MXXIII
Ab urbe condita: 1776
Asur: 5773
Bahâî: MÖ 821 – MÖ 820
Bengal: 430
Berberi: 1973
Birmanya: 385
Bizans: 6531 – 6532
Budist: 1567
Discordian: 2189
Ermeni: 472   ԹՎ ՆՀԲ
Etiyopya: 1015 – 1016
Fransız cumhuriyetçi: MÖ 769 – MÖ 768
Hicrî: 413 – 414
Hint: 
 - Kali Yuga: 4124 – 4125
 - Shaka Samvat: 945 – 946
 - Vikram Samvat: 1079 – 1080
Holosen takvimi: 11023
İbrani: 4783 – 4784
İran: 401 – 1 BP – MÖ 402 BP
Juche: MÖ 888
Kıpti: 739 – 740
Kore: 3356
Tayland güneş: 1566
g t 
1023 (MXXIII) salı günü başlayan bir yıldır.
Olaylar

Abbadi hükümdarı I. Muhammed tahta çıktı.
Doğumlar

Lý Thánh Tông, Vietnam imparatoru (ö. 1072)
Ölümler

24 Ekim - Kou Zhun, Çin büyük şansölyesi
Ebû Hayyân et-Tevhîdî, Arap filozof
Andrés Avelino Cáceres

| Andrés Avelino Cáceres |
| --- | --- |

27. ve 30. Peru Devlet Başkanı
Görev süresi 10 Ağustos 1894 - 20 Mart 1895
Başkan Yardımcısı: César Canevaro, Cesáreo Chacaltana Reyes
Yerine geldiği: Justiniano Borgoño
Yerine gelen: Manuel Candamo
Görev süresi 3 Haziran 1886 - 10 Ağustos 1890
Başkan Yardımcısı: Remigio Morales Bermúdez, Aurelio Denegri
Yerine geldiği: Antonio Arenas
Yerine gelen: Remigio Morales
Peru İkinci Başkan Yardımcısı
Görev süresi 12 Mart 1881 - 6 Kasım 1881
Başkan: Francisco García Calderón
Yerine geldiği: boş en son 1879'da José Francisco Canevaro
Yerine gelen: boş Aurelio Denegri 1886'da seçildi
Callao Senatörü
Görev süresi 28 Temmuz 1901 - 25 Ekim 1906
Ayacucho Senatörü
Görev süresi 28 Temmuz 1894 - 10 Ağustos 1894
Kongre Üyesi
Görev süresi 28 Temmuz 1892 - 28 Temmuz 1893
Kişisel bilgiler
Doğum: Andrés Avelino Cáceres Dorregaray 10 Kasım 1836 Ayacucho, Peru
Ölüm: 10 Ekim 1923 Lima, Peru
Partisi: Anayasa Partisi (Constitutional Party)
Evlilik(ler): Antonia Moreno Leyva
Çocuk(lar): 3
Mesleği: Asker
Askerî hizmeti
Branşı: Peru Ordusu
Hizmet yılları: 1854-1901
Rütbesi: Mareşal
Çatışma/savaşları: Peru İç Savaşı 1894-1895, Pasifik Savaşı, Peru İç Savaşı 1884-1885
Andrés Avelino Cáceres Dorregaray (d. 10 Kasım 1836 - ö. 10 Ekim 1923), Perulu asker ve siyasetçiydi. 1886 - 1890 ve 1894 -1895 yılları arasında, iki kez Peru'da devlet başkanlığı yaptı. Ayrıca Peru Ordusunda General unvanıyla yer aldığı Pasifik Savaşı (1879-1883) sırasında Şili işgaline karşı direnişe liderlik ettiği için ulusal kahraman olarak kabul edilmektedir.
Hayatının ilk yılları

Andrés Avelino Cáceres, 10 Kasım 1833 tarihinde Ayacucho şehrinde doğdu. Babası Don Domingo Cáceres y Ore, bir toprak sahibi ve annesi, İspanyol albay Demetrio Dorregaray'ın kızı, Justa Dorregaray Cueva idi. Etnik olarak melezdi. Anne tarafından kökleri, bir Inka-Wanka prensesi olan Catalina Huanca'ya uzanırdı. Kendi memleketinde Colegio San Ramón'da okudu.
Askeri kariyeri

1854 yılında Cáceres, eğitimini bırakıp Ayacucho Taburu'na askeri öğrenci olarak katıldı. Bu birimin bir parçası olarak, General Ramón Castilla liderliğindeki isyana katıldı. Başkan José Rufino Echenique'e karşı gerçekleşen bu isyan, La Palma Muharebesi'nde (5 Ocak 1855) zaferle sonuçlandı.
Daha sonra, orduda hızla yükseldi ve 1857'de Teğmen rütbesini aldı. 1857 ve 1859 yılları arasında, eski başkan Manuel Ignacio de Vivanco'nun başlattığı ayaklanmaya karşı, Ramón Castilla hükûmetini aktif biçimde destekledi. Bu çatışmalarda Cáceres, sol gözünden ağır şekilde yaralandı.
Askeri kariyeri > Ekvador'a karşı savaş

1859 yılında Peru ile Ekvador arasında savaş çıktığında, Cáceres hâlâ yaralıydı ancak mücadeleye katıldı. Çatışma 1860'ta sona erdikten sonra Castilla, Cáceres'i Fransa'yaPeru delegasyonunun askerî ataşesi olarak atadı. Bu sırada Paris'te gözü için tedavi gördü. Cáceres, 1862'de Peru'ya döndü ve Huancayo'daki Pichincha Taburu'na katıldı.
Askeri kariyeri > İspanya'ya karşı savaş

Bu dönemde, 1865 Vivanco-Pareja Antlaşması'nda Chincha Adaları'nın İspanyol işgaline izin veren Başkan Juan Antonio Pezet'e açık muhalefetiyle tanındı. Bu nedenle, diğer birkaç subayla birlikte Şili'ye sürgün edildi, ancak kaçmayı başardılar ve güneydeki Mollendo limanına geldiler.
Pezet hükûmetine karşı Mariano Ignacio Prado öncülüğündeki Revolución Restaurora del Honor Nacional'e (Ulusal Onur Restorasyonu Devrimi) katıldılar. Cáceres, Lima'nın işgaline katıldı. Daha sonra Prado'nun başkanlığında 2 Mayıs 1866 tarihinde İspanyolları Peru karasularından ve Chincha Adaları'ndan geri çekilmeye zorlayan Callao Savaşı'na katıldı.
Askeri kariyeri > Pardo'nun Başkanlığı

1868 yılında Cáceres, askeri kariyerine son verip çiftçilik yapmak için Ayacucho'ya dönmeye karar verdi. Ancak, 1872 yılında albay Tomás Gutierrez'in cumhurbaşkanı Manuel Pardo'ya yaptığı askeri darbeye karşı çıkarak siyasal arenaya geri döndü. Pardo, Peru'nun ilk sivil Başkanı ve ülkenin siyasi tarihinde önemli rol oynayan Civilista Partisi'nin kurucusuydu.
Pardo'nun başkanlığına verdiği destekle Civilista Parti liderlerinin desteğini kazandı ve Zepita Taburu'nun başına atandı. Bu şekilde 1874 yılında, Moquegua'da ileride Peru Devlet Başkanı olacak Nicolás de Piérola liderliğindeki bir isyanı bastırdı. Bu eylem için albay rütbesi ile ödüllendirildi ve daha sonra Cuzco valisi seçildi.
Pasifik Savaşı (1879–1883) > Güney cephesi

Pasifik Savaşı'nın başlangıcında (5 Nisan 1879), Cáceres, Zepita Taburu ile Tarapacá eyaletine gönderildi. Burada, San Francisco ve Tarapacá savaşlarında Şili Ordusuna karşı savaştı. İkincisindeki müdahalesi, eşitsiz koşullara rağmen savaşta Peru lehine bir zafer çıkmasında oldukça etkiliydi.
Bu zafere rağmen, Peru Ordusu işgali durduramadı ve kuzeye, Tacna eyaletine çekilmek zorunda kaldı. Şili birlikleri bu bölgenin kuzeyine, Peru'nun ana hatlarına saldırdıkları yerden Ilo'ya kadar indi.
Cáceres, Peru Güney Ordusunun yeniden yapılanmasında önemli bir rol üstlendi. Bu Ordu, Bolivya Devlet Başkanı General Narciso Campero liderliğindeki bir birlik ile Tacna şehri çevresinde konuşlandırıldı. Ancak, Nicolás de Piérola'nın Mariano Ignacio Prado'yu başarılı bir şekilde devirmesinin ardından oluşan siyasi istikrarsızlık, bu ittifakın Şilililere karşı yapacakları eylemleri engelledi.
26 Mayıs 1880 tarihinde, Şilililerin birleşik Bolivya-Peru Ordusunu yendiği Tacna Savaşı gerçekleşti. Cáceres, bu savaşa kayda değer bir katılım sağladı ve ardından Lima'ya çekildi.
Pasifik Savaşı (1879–1883) > Lima mücadelesi

Pierola, ordudan geriye kalanlarla savaşa çağrılan zayıf silahlı vatandaşların birlikte başkent Lima'yı korumasını emretti. Hiçbir takviye bulunmadığından Perulu kuvvetler, San Juan ve Chorrillos ve Miraflores savaşlarında Şili güçlerine yenildi. Cáceres, ikinci çatışmada yaralandı ve Lima'ya götürüldü. Ocak 1881'de şehir düştüğünde, Peru'nun dağlık bölgesi Jauja'ya kaçtı.
Pasifik Savaşı (1879–1883) > La Breña mücadelesi

Bölgedeki kıdemli subay unvanıyla merkezin Siyasi - Askeri Şefi seçildi (26 Nisan 1881). Kendisini Şili işgaline karşı direniş örgütlemeye adadı ve köylü nüfusu seferber ettiği bir gerilla savaşı yürüttü. Yerel güçlerin desteği, zorlu arazi koşulları ve kendi askeri becerileri sayesinde Cáceres, Pucará savaşlarında ve Temmuz 1882'de, Marcavalle ve La Concepción'daki başka savaşlarda kendisine karşı gönderilen Şili güçlerini yendi.
Bu başarıları sayesinde Brujo de los Andes (And Dağları Büyücüsü) lakabıyla anılmaya başladı. Ancak tüm yeteneğine ve kararlılığına rağmen, Huamachuco Savaşı'nda (10 Temmuz 1883) daha iyi silahlanmış ve eğitimli Şili kuvvetlerine yenildi. Yeniden toplanmaya çalışsa da, Miguel Iglesias yönetimindeki Peru hükûmeti, yenilgiyi tanıyan ve savaşa son veren Ancón Antlaşması'nı (10 Ekim 1883) imzaladı.