stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
İbrahim Paşa Tabyaları
Yerleşim

Tabyalar Mersin ili Tarsus ilçesi sınırları içinde, Gülek beldesi kuzeyinde ve Adana ili Pozantı ilçesi sınırı yakınındadır. Dağ ve yer tabyaları olarak bilinen birkaç gruptan oluşur. Dağ tabyaları boğazın kuzeybatı ve kuzeydoğusunda yer alır. Kuzeydoğudaki tabya Aktabya olarak, kuzeybatıdaki tabya ise Kızıltabya olarak bilinir. Yer tabyaları ise yol yakınında fakat yola hakim noktadadır. Tabyalara Gülek boğazından geçen D.750 devlet kara yolu ve   otoyolu ile ulaşılır. Dağ tabyaları için ayrıca ormanlık alandadır. Tabyalardan çıkarılan birkaç top Gülek beldesindedir.
Tarihi

Tabyaları yaptıran Kavalalı İbrahim Paşa Osmanlı İmparatorluğunun Mısır valisi Kavalalı Mehmet Ali Paşa'nın oğludur. Mehmet Ali Paşa isyan etmiş, oğlu İbrahim Paşa komutasındaki ordusu ise Osmanlı ordusunu yenmişti. 1830 lu yıllarda bütün Çukurova'yı denetim altına alan İbrahim Paşa Osmanlı'dan gelecek bir hücuma karşı önlem olarak Gülek boğazınını tahkim etti. Bu çalışmalarda Fransız mühendis ve askerlerden yararlandı. Tabyalar da 1833 yılında inşa edildi.
İsviçre sistemi

İsviçre sistemi, özellikle satranç, Scrabble, squash gibi her oyuncunun birbiriyle karşılaşmasını gerektiren oyunlarda sıkça kullanılan bir turnuva düzenidir. Bu biçimde bir turnuva, ilk kez 1895 yılında İsviçre'nin Zürih kentinde uygulanmış olduğu için, bu düzenlemeye İsviçre sistemi adı verilmiştir.
Tarihi

1895 yılında İsviçreli bir öğretmen olan Julius Müller, spor etkinlikleri için bir yarışma formatı veya eşleştirme sistemi geliştirmiştir.
Eşleşme ilkesi

İsviçre sisteminin temel ilkesi, her oyuncunun kendi dengi bir başka oyuncuyla eşleştirilmesidir.
İlk tur karşılaşmaları ELO sıralama sistemine göre rastgele belirlenir. Oynadığı karşılaşmayı kazanan oyuncu bir puan, beraberlik alan oyuncu yarım puan alırken oynadığı karşılaşmayı kaybeden oyuncu aynı puanda kalır. Her oyuncu bir sonraki turda oynama hakkına sahiptir. Bir oyuncu her turda kendisiyle eşit puana sahip bir oyuncuyla karşılaşır. Eşit puana sahip iki oyuncunun bulunmadığı durumlarda puanları birbirine en yakın oyuncular eşlendirilir. Buna karşın, hiçbir oyuncu başka bir oyuncuyla ikiden fazla karşılaşma yapamaz. Satranç turnuvalarında bir oyuncunun beyaz taşlarla oynadığı oyun sayısının siyah taşlarla oynanan oyun sayısına eşit olması sağlanır. Ayrıca, bir oyuncunun aynı renk taşlarla üst üste üç oyun oynamayacak biçimde eşlendirilmesine özellikle dikkat edilir.
Temel kural, oyuncuların reytingleri baz alınarak sıralanmasıdır. Bunun ardından oyuncu listesi ortadan ikiye ayrılır ve eşleşme süreci başlar. Örneğin, 1 numaralı oyuncu 5 numaralıyla, 2 numaralı oyuncu da 6 numaralıyla eşleşir.
Eşleştirmenin hangi ölçütlere bağlı kalınarak gerçekleştirileceği turnuva düzenleyicisi tarafından belirlenir ve eşleşme genellikle bilgisayar yardımıyla yapılır. Kuralların sıkı sıkıya uygulandığı turnuvalarda turnuva düzenleyicisinin eşleşme sürecine herhangi bir etkisi olamaz.
Sonuçlar ve eşitlik bozma

Turnuva, önceden duyurulan tur sayısına dek sürer. Son turun ardından oyuncular puana göre sıralanır. Eşitlik halinde eşitlik bozma puanı (bir oyuncunun rakiplerinin topladığı puanlar toplamı) ya da Buchholz satranç reytingine bakılır. Konu ile ilgili ayrıntılı bilgi için İsviçre sistemi turnuvalarında eşitlik bozma maddesine bakılabilir.
Avantajları ve dezavantajları

Birincinin ya da sonuncunun kesin olarak belirlenebilmesi için tur sayısının turnuvaya katılan oyuncu sayısının iki tabanında logaritmasına en azından eşit olması gerekir. Örneğin, üç tur sekiz oyuncunun, dört tur ise on altı oyuncunun sıralanabilmesine olanak tanır. Ne var ki, oyuncu sayısı genellikle daha fazladır ve yeterli tur sayısına ulaşılmadığında yaptığı tüm karşılaşmaları kazanan ve birbiriyle karşılaşmayan iki ya da daha çok oyuncu bulunabilir.
İsviçre sistemini elemeli turnuvalardan ayıran özellik her turda yarışan oyuncu sayısının aynı olmasıdır. Gerçekleşebilecek en olumsuz durum, toplam oyuncu sayısının tek olduğu turnuvalarda bir oyuncunun eşlendirme sürecine katılamamasıdır. Söz konusu oyuncu bu tur için bay olur ve yarım puan kazanır. Bir sonraki tur eşlendirmesine katılan bu oyuncunun bir kez daha bay olmasına izin verilmez.
İsviçre sistemi, turnuva sonuçlarının oyuncuların görece güçleri hakkında fikir vermesini de sağlamaktadır. Böylelikle turnuva sonucunda yalnızca şampiyon belirlenmiş olmaz. Örneğin, bir elemeli turnuvada final oynayan bir oyuncu o turnuvadaki en iyi ikinci oyuncu olmayabilir. Bu oyuncudan daha iyi oynayanlar daha önceki turlarda elenmiş olabilirler.
İsviçre sistemi turnuvaları elemeli turnuvalarda yaşanan final heyecanına her zaman için tanıklık etmez. Bir oyuncu son tura dek oynadığı karşılaşmalar sonucunda diğer oyunculara büyük bir puan farkı yapmış ve bu nedenle son turdaki karşılaşmasını kaybetmiş olsa bile turnuvayı birinci olarak tamamlayacak olabilir. Bu arıza, turnuvada dereceye giren oyuncuların tek yönlü olarak eşlendirilmesiyle çözümlenir. Scrabble turnuvalarında turnuvayı açık ara birinci olarak tamamlayan oyuncu kazanç alanı dışındaki en iyi oyuncuyla eşlendirilir. Bu yöntem, 1995 yılındaki tüm-yıldızlar turnuvasında ilk kez uygulanmış ve ABD Şampiyonu David Gibson'a atfedilmiştir. Bu oyuncu Scrabble tarihinde en çok para ödülü kazanan oyuncu olmasının yanı sıra turnuvaları son turdan önce birinci olarak bitirmeyi güvence altına almayı başarabiliyordu. Bu nedenle son tura farklı biçimde giren oyuncular dereceye giren oyuncuların etkilenmemesi için daha düşük puanlı oyuncularla eşlendiriliyordu.
İsviçre sistemi turnuvaları çift yönlü lig turnuvalarının aksine makul bir tur sayısında sona erer. Tek karşılaşmalı elemeli turnuvalar, tenis gibi aynı anda çok az karşılaşmanın yapılabilmesine olanak tanıyan sporlarda kullanılır. İsviçre sisteminde tüm oyuncular karşılaşmalarını eşzamanlı olarak yapabilirler.
İsviçre sisteminin farklı türleri > Hızlandırılmış eşlendirme

Hızlandırılmış eşlendirme (hızlandırılmış İsviçre sistemi) tur sayısının birinciyi belirleyecek sayıda olmadığı büyük turnuvalarda kullanılır. Bu yöntem, yüksek reytingli oyuncuların ilk turlarda daha hızlı eşlendirilmesini sağlar ve turnuvayı tam puanla tamamlayan oyuncu sayısını ciddi ölçüde azaltır.
Yalnızca eşlendirmede kullanılmak üzere oyuncu listesinin üst yarısındaki oyunculara bir puan eklenir. Eşlendirme bu ekli puanlar göz önüne alınarak yapılır. İlk turda en üst çeyrekle ikinci çeyrek, üçüncü çeyrekle dördüncü çeyrek karşılaşır. Birinci ve üçüncü çeyrekteki çoğu oyuncu ilk turda kazanırlar. Bu durumda, ikinci turda ilk sekizlik, ikinci sekizlikle, ikinci çeyrek üçüncü çeyrekle, yedinci sekizlik son sekizlikle oynar. Bu, üst yarıda kazanan ve alt yarıda kaybeden oyuncuların birbirleriyle, üst yarıda kaybeden oyuncuların alt yarıda kazanan oyuncularla oynamasını sağlar (genellikle). İki tur sonunda tam puanlı oyuncu sayısı toplam oyuncu sayısının ¼'ünden ⅛'ine düşer. İkinci turdan sonra olağan eşlendirme yöntemi kullanılır (üst yarı için kullanılan ekli puanlar devre dışı bırakılır).
İsviçre sistemi ve hızlandırılmış eşlendirme arasındaki farkı daha iyi anlayabilmek için sekiz oyuncudan oluşan bir turnuva düzenlendiğini varsayalım. Yüksek reytingli oyuncuların her zaman kazandığını düşünelim.
İsviçre sistemi
1. Tur:
1 numaralı oyuncu 5 numaralı oyuncuyla oynar, 1 numaralı oyuncu kazanır
2 numaralı oyuncu 6 numaralı oyuncuyla oynar, 2 numaralı oyuncu kazanır
3 numaralı oyuncu 7 numaralı oyuncuyla oynar, 3 numaralı oyuncu kazanır
4 numaralı oyuncu 8 numaralı oyuncuyla oynar, 4 numaralı oyuncu kazanır
2. Tur:
1 numaralı oyuncu 3 numaralı oyuncuyla oynar, 1 numaralı oyuncu kazanır
2 numaralı oyuncu 4 numaralı oyuncuyla oynar, 2 numaralı oyuncu kazanır
5 numaralı oyuncu 7 numaralı oyuncuyla oynar, 5 numaralı oyuncu kazanır
6 numaralı oyuncu 8 numaralı oyuncuyla oynar, 6 numaralı oyuncu kazanır
İkinci tur sonu itibarıyla sıralama:

1 2-0

2 2-0

3 1-1

4 1-1

5 1-1

6 1-1

7 0-2

8 0-2
Hızlandırılmış eşlendirme
1. Tur:
1 numaralı oyuncu 3 numaralı oyuncuyla oynar, 1 numaralı oyuncu kazanır
2 numaralı oyuncu 4 numaralı oyuncuyla oynar, 2 numaralı oyuncu kazanır
5 numaralı oyuncu 7 numaralı oyuncuyla oynar, 5 numaralı oyuncu kazanır
6 numaralı oyuncu 8 numaralı oyuncuyla oynar, 6 numaralı oyuncu kazanır
2. Tur:
1 numaralı oyuncu 2 numaralı oyuncuyla oynar, 1 numaralı oyuncu kazanır
3 numaralı oyuncu 5 numaralı oyuncuyla oynar, 3 numaralı oyuncu kazanır
4 numaralı oyuncu 6 numaralı oyuncuyla oynar, 4 numaralı oyuncu kazanır
7 numaralı oyuncu 8 numaralı oyuncuyla oynar, 7 numaralı oyuncu kazanır
İkinci tur sonu itibarıyla sıralama:

1 2-0 

2 1-1 
 
3 1-1 
 
4 1-1 
 
5 1-1 
 
6 1-1 
 
7 1-1 
 
8 0-2
İsviçre sisteminin farklı türleri > McMahon sistemi

McMahon sistemi turnuvası Avrupa'da yapılan go turnuvalarında sıkça kullanılan bir yöntemdir. Bu yöntemde oyuncular turnuvaya farklı düzeylerden başlarlar. Bu nedenle, İsviçre sistemi bu sistemin özel bir durumudur. Bu yöntem, Bell Laboratuvarları çalışanlarından Lee E. McMahon (1931–1989)'a atfedilmiştir.
İsviçre sisteminin farklı türleri > Konrad sistemi

Haftalık turlardan oluşan turnuvalarda Konrad turnuvası adıyla bilinen esnek bir yöntem kullanılır. Bir oyuncunun nihai puanı o oyuncunun en iyi turları göz önüne alınarak belirlenir. Oyuncular tüm turlara katılmak zorunda değillerdir. Bir oyuncu turnuvayı istediği turda terk edebilir. Bu tür turnuvalar yalnızca bir tura katılmış oyuncular yanında hemen hemen tüm turlarda oynamış oyuncuları barındırır. Bu sistem, Norveç'teki birçok satranç kulübü tarafından uygulanmaktadır.
İsviçre sisteminin farklı türleri > Monrad sistemi

Norveç ve Danimarka'da yaygın olarak kullanılan bir diğer sistem Monrad sistemidir. Bu sistem İsviçre sistemiyle benzerlik göstermektedir. Bu iki sistem arasındaki temel fark, Monrad sisteminin başlangıç sıralamasını reytingler yerine rastgele belirlenen oyuncu numaralarına dayandırmasıdır.
Bu sistemin Danimarka'da uygulanan biçimi oyuncu listesinin rastgele sıralanması ve eşlendirmenin iki oyuncunun ikiden çok kez karşılaşmamasının sağlanması evrelerinden oluşur. Norveç'te uygulanan biçim ise ilk tur için özel bir eşlendirme mantığına sahiptir ve oyuncuların art arda aynı renk taşlarla oynamamasını güvence altına almayı hedefler.
İsviçre sisteminin farklı türleri > Scrabble

Bazı Scrabble turnuvalarında "değiştirilmiş İsviçre sistemi", "Portland İsviçre sistemi", "Fontes İsviçre sistemi" ya da "hızlı eşlendirme" olarak adlandırılan yöntem kullanılmaktadır. Bu yönteme göre oyuncular önce dörderli öbeklere ayrılır ve çift turlu karşılıklı oyunlar oynanır. Bunun ardından oyuncular İsviçre sistemine göre eşlendirilir. Ancak, nihai sıralama son tur sonuçlarına bakılarak değil ikinci turdan sonuncu tura dek yapılan turların sonuçlara bakılarak belirlenir. Bu, oyununu bitiren bir oyuncunun bir sonraki turda karşılaşacağı rakibi o turun sonunu beklemesine gerek kalmaksızın öğrenebilmesini sağlar.
Avustralya'da sıkça kullanılan ve diğer ülkelere de yayılan bir diğer yönteme göre ise oyuncular olağan İsviçre sistemindeki gibi eşlendirilirler. Buna ek olarak, belirli bir turdan sonra önceki eşlendirmelerin yinelenmesi engellenir. Örneğin, kısa turnuvalarda hiçbir tur için eşlendirme yinelemesine izin verilmemektedir. Uzun turnuvalarda ise ilk N tur için eşlendirme yinelemesine izin verilmez ancak bundan sonraki her turda olağan eşlendirme kuralları uygulanır. Bu durumda, yinelenen eşlendirmelerin sayısı oldukça artabilir.
İsviçre sistemine dayanan bir diğer Scrabble sistemi "Chew eşlendirmesi"dir. İlk olarak Kuzey Amerika ve Kanada Ulusal Şampiyonalarında kullanılan bu yöntem 2005'ten bu yana Dünya Scrabble Şampiyonası'nda da uygulanmaktadır. Alt sıralarda yer alan bir oyuncunun güçlü bir oyuncuyla karşılaşıp elenmesinin önüne geçmeye çalışan bu sistem, güçlü oyuncuları birbirleriyle karşılaştırmayı yeğlemektedir.
İsviçre sisteminin farklı türleri > Briç

İsviçre sistemi dört, beş ya da altı oyuncudan oluşan takımlarla oynanan briç turnuvalarında da kullanılmaktadır. Her turda bir takım diğer bir takıma karşı birçok el oynar ve uluslararası karşılaşma puanları uyarınca puanını artırır. Bu puanlar diğer kazanç puanlarıyla birlikte bu iki takıma dağıtılır. İlk tur karşılaşmaları rastgele belirlenir. Sonraki turlarda en yüksek puanlı takım ikinci yüksek puana sahip takımla, üçüncü yüksek puana sahip takım dördüncü yüksek puana sahip takımla oynar. Ancak, bir takımın aynı rakiple en fazla iki kez karşılaşmasına dikkat edilir.
İsviçre sisteminin farklı türleri > Tartışma sekmeleri

İngiliz Parlamentosu türü tartışma yarışmaları her oturumda dört takımın yarışmasına izin verir. Dünya Üniversiteler Tartışma Şampiyonası'nın da içinde bulunduğu birçok tartışma yarışmasının hazırlık turu takımları sekme olarak adlandırılan değiştirilmiş bir İsviçre sistemi turnuvası uyarınca sıralar. Takımlar her turda birinciden dördüncüye doğru sıralanır ve 3, 2, 1 ve 0 olarak puanlandırılırlar. Puanları birbirine yakın olan takımlar bir sonraki tur aynı oturumda yarışırlar. Satranç için uygulanan farklı renk taşlarla oynama zorunluluğu tartışma yarışmalarında söz sırasının belirlenmesinde aynı biçimde uygulanır. Her oturumda dört takımın yarışıyor olması eşlendirmede göz önüne alınan ölçütlerin (bir takımın aynı rakiple en çok iki kez karşılaşması ve bir takımın söz alma sırasının dengelenmesi) sağlanmasını güçleştirmektedir.
Helenistik Dönem

Helenistik Dönem, Büyük İskender'in istilalarıyla başlayan, Antik Dünya'da Grek etkisinin doruğa ulaştığı dönemdir. Dönem, Klasik Grek Dönemini izlemiştir ve Helenistik Dönem'in ardından, Klasik Grek egemenliğindeki bölge Roma Cumhuriyeti hakimiyetine geçmiştir. Bu dönemde dahi Klasik Grek kültürü (din, sanat ve yazın olarak) hâlen Roma hakimiyetine sızmıştır. Öyle ki Latincenin yanı sıra Grekçe konuşulmaya ve yazılmaya devam edildi. Helenistik Dönem bazen, Klasik Grek Uygarlığı'nın gerileme ve çöküş dönemi olarak görülmektedir. Bir başka açıdan da Klasik Grek Uygarlığı ile Roma Uygarlığı arasında bir geçiş dönemi olarak görülür. Dönemin başlangıcı çoğu kez Büyük İskender'in ölüm tarihi olan MÖ 323 olarak alınır. Dönemin sonu ise Yunanistan Yarımadası'nın Roma Cumhuriyeti tarafından işgal edildiği MÖ 146 olarak kabul edilir. Bazı tarihçiler ise Büyük İskender'in imparatorluğu'ndan kalan son devlet olan Ptolemaios Hanedanlığı'nın Aktium Savaşı'nda yenilgiye uğrayıp yıkıldığı tarih olan MÖ 31-30 tarihini Dönem'in sonu olarak kabul ederler.
Büyük İskender'in Pers İmparatorluğu'nu yenilgiye uğratmasından sonra Güneybatı Asya'da Makedonya Krallığı'na bağlı yeni krallıklar kurulmaya başlanmıştır. Bu yeni krallıklar, Klasik Grek kültürünü ve dilini söz konusu topraklara taşımıştır. Aynı şekilde bu krallıklar da yerel kültürlerden etkilenmiş, yerel uygulamaları ve kurumları benimsemiştir.
Bu anlamda Helenistik Dönem, Antik Grek uygarlığı ile Yakın Doğu'nun, Orta Doğu'nun, Güneybatı Asya'nın bir kaynaşmasını ve bu toplumları "barbar" olarak gören eski Grek tutumundan bir uzaklaşmayı, bir kopmayı temsil etmektedir. Bununla birlikte gerçek anlamda karma bir Grek-Asya kültürünün yaygın olduğunu ileri sürmek güçtür. Varlıklı sınıflar ve siyasi erki elinde bulunduran zümreler yeni karşılaştıkları kültürel öğeleri ya da tutumları, kendileri açısından yararlı ya da ilginç buldukları ölçüde benimseme eğilimindeydiler, fakat nüfusun büyük çoğunluğu eskiden olduğu gibi yaşamaya devam etmiştir.
Terminoloji

Helenistik kavramı ilk olarak Alman tarihçi Johann Gustav Droysen tarafından, Greklerin baştan beri kendilerine verdikleri adlandırma olan ''Helen'' sözcüğünden türetilmiş ve 19. yüzyıl ortalarında kullanılmıştır. Droysen bu kavramla Büyük İskender’in M.Ö. 4. Yüzyılda istila ettiği topraklarda Grek kolonileşmesi hareketinin ve Grek kültürünün yayılmasının anlatılmak istendiği bir kavram olarak kullanmıştır. Esasen Droysen’in bu tanımlaması pek çok tartışmaya yol açmıştır. Helenik tanımlamasına -en azından Droysen’in yüklediği anlamda- pek çok tarihçi karşı çıkmıştır. Bununla birlikte Helenistik tanımlaması hâlen kullanılagelmektedir. Dahası bu tarihsel dönemi tanımlayacak daha tercih edilir bir adlandırma yoktur.
Gerçekten de Helenistik Dönem'in en belirgin gelişmelerinden biri de Asya ve Afrika'da hızla yeni Grek kolonilerinin kurulmasıydı. Bu gelişme esasen çok geniş bölgelerin tek bir siyasi otoritenin kontrolüne geçmesiyle ticaretin gelişmesinden kaynaklanıyordu. Bu yeni yerleşimler Grek dünyasının değişik yerlerinden gelen kolonicileri bir araya getirmişti. Eskiden olduğu gibi, tek bir "ana kent"den kaynaklanan bir yayılma değildi. Bu gelişmenin bir sonucu olarak esas kültürel merkezler, Yunanistan'dan Pergamon ve Rodos'a yayıldı ve Seleukia, Antioch, İskenderiye gibi kentler kuruldu. Değişik kentlerden gelen bu Grekçe konuşan insanlar Attika'nın saygın lehçesini kullanıyorlardı. Ancak bu kentlerde zaman içinde Helenistik Grekçe olarak da bilinen Koini lehçesi, bir bakıma ortak dil “lingua franca” olarak gelişmiştir.
Helenistik Dönem'in bir diğer karakteristiği ise gelişen ticaretin, onun teşvik ettiği üretim artışının yol açtığı bir gelişmeydi. Bu dönemde edebiyat, mimari, süsleme, plastik sanatlar ve bilimsel araştırmalarda son derece parlak ürünler ortaya çıktığı görülmektedir.
Kuşkusuz Helenleştirme, Antik Grek kültürünün Helenistik dünyaya yayılmasıydı. Ancak bu yayılmanın genişliği, etkinliği ve ne ölçüde bilinçli bir politikanın sonucu olduğu ciddi biçimde tartışmaya açıktır. Büyük İskender'in bilinçli bir Helenleştirme politikası izlemiş olduğunu düşünmek mantıklıdır. Ancak bu politikanın gerisinde yatan nedenleri bilmeye olanak yoktur. Antik Grek kültürünü geniş bir coğrafyaya yaymayı da amaçlamış olabilir. Ancak, genişleyen devasa bir imparatorluk toprakları üzerinde hakimiyet kurmayı sağlayacak etkin önlemler almayı amaçlamış olması daha yüksek bir olasılıktır.
Öncesi

Antik Grek, geleneksel olarak bağımsız şehir devletlerinden oluşuyordu. Bu şehir devletleri Peloponez Savaşı (MÖ 431-404) sonrasında tümüyle Sparta'nın hakimiyeti altına girmişti. Sparta, her ne kadar tüm şehir devletlerinden daha güçlü görünüyorsa da gücü sınırsız değildi. Sparta hakimiyeti de MÖ 371 yılındaki Leuctra Muharebesi'yle Thebai tarafından kırıldı. Fakat MÖ 362 yılındaki Mantinea Muharebesi sonrasında Yunanistan'daki şehir devletleri öylesine güçsüz duruma düşmüşlerdi ki, hiçbiri diğeri karşısında üstünlük arayışına girişecek durumda değildi. Bu zayıflık karşısında, II. Filip'in Makedonya Krallığı'nın Yunanistan üzerindeki etkisi gelişmeye başladı. Böyle olması kaçınılmazdı çünkü Makedon Krallığı Grek şehir devletlerine oranla daha geniş topraklarda hükümrandı ve merkezi bir yönetime sahipti, dolayısıyla her açıdan, özellikle de askeri yönden daha güçlüydü.
Güçlü ve yayılmacı bir hükümdar olan II. Filip'in tahta geçmesiyle Makedon Krallığı Yunanistan üzerinde bir güç haline gelmeye başladı. II. Filip Makedonya topraklarını genişletmek için her türlü fırsata sahipti ve MÖ 352 yılında Teselya ve Magnezya'yı topraklarına kattı. Thebai ve Atina ile düzensiz, plansız çatışmalar 10 yıldan fazla devam etti. Sonunda MÖ 338 yılında Chaeronea Muharebesi'nde II. Filip Thebai ve Atina kuvvetlerini yenilgiye uğratmıştır. Sonunda Kral Filip kendi kontrolü altında Korint Birliği'ni kurdu. Hemen ardından Korint Birliği'nin lideri seçildi ve doğudaki Pers İmparatorluğu'na karşı bir sefer planlandı ancak hazırlıkların henüz başlarında bir suikasta uğradı. Suikast, muhtemelen oğlu Büyük İskender tarafından teşvik edilmişti.
Makedon İmparatorluğu

Ana madde: Makedonya (antik krallık)
Kral Filip'in yerine tahta geçen Büyük İskender, babasının planladığı İran seferini kendi üstlenmiştir. Seferin sonunda Büyük İskender Pers Kralı III. Darius'u tahttan devirerek tüm Pers İmparatorluğu hakimiyetindeki toprakları ele geçirdi. İstila edilen topraklar, Anadolu, Levant, Mısır, Mezopotamya, Medya, İran, Afganistan'nın, Pakistan'ın bir bölümü ve Asya stepleridir. Bu askeri seferin devamında, MÖ 323 yılında Büyük İskender öldü. Ancak doğuya doğru seferine devam ederken istila ettiği toprakların yönetimi için bazı generallerini, bir çeşit bölge valisi olarak atamıştır. Bu bölge valileri yer yer yerel halkın direncinyle karşılaştılar ve değiştirilmek zorunda kalındı. Örneğin Kapadokya Bölgesi için Aleksandros'un atadığı yönetici generallerinden Sabiktas'dı. Fakat yerel halkın direnişi neticesinde bir Pers soylusu olan I. Ariarathes'i atamak zorunda kalınmıştır.
Fethettiği çok geniş topraklar, İskender'in ölümünden sonra birkaç yüzyıl boyunca güçlü bir Grek etkisi altında kaldı. Grek kültürünün bu toprakları etkileme süreci, batıda Roma'nın ve doğuda Pers İmparatorluğu'nun yükselişine değin sürmüştür. Grek kültürüyle doğu kültürünün karışmasıyla melez Helenistik kültürü gelişmeye başladı. Bu gelişme, Yunanistan'la bağları koptuğunda bile, Grek-Baktriya Krallığı'nda görüldüğü gibi sürdürdü. Bu melez Helenistik kültürünün İskender'in istilalarından sonra Makedonya İmparatorluğu'nda meydana gelen değişimlere karşın ve Diadochi hakimiyeti boyunca, Grek etkisi olmaksızın ortaya çıktığı ileri sürülebilir. İskender üzerine çalışmalarıyla bilinen İngiliz tarihçi Peter Green tarafından belirtildiği gibi, İskender'in istilalarının ortaya çıkardığı pek çok unsur, Helenistik Dönem kavramı altında birleştirilmiştir. İskender'in istilacı ordusu tarafından fethedilen Mısır, Anadolu ve Mezopotamya bir bakıma isteyerek "düşmüştü". Bu bölgelerde İskender, bir fatihden çok bir kurtarıcı görüldü.
Fethedilen birçok bölge, Diadoki olarak bilinen İskender'in generalleri ve ardılları tarafından yönetilmeye devam edildi. İskender'in ölümünün hemen ardından imparatorluk aralarında bölündü. Ancak bazı bölgeler nispeten kısa sürede elden çıktı ya da sadece görünüşte Makedon kontrolü altında kaldı. İki yüz yıl sonra imparatorluktan kalan yönetimler giderek azalmış ve farklılaşmıştı. Son olarak Ptolemaic Mısır da Roma tarafından yıkıldı.
Ardılları

İskender'in ölümünden sonraki aşağı yukarı kırk yıl, generaller arasında, imparatorluk üzerinde hâkimiyet kurabilmek için yapılan savaşlarla geçti. Yaklaşık MÖ. 281 yılında bu savaşların sonucunda dört büyük krallık oluştu ve bölge askeri olarak duruldu.
Yunanistan ve Makedonya'da Antigonos Hanedanlığı.
Anadolu'da, merkezi Pergamon (bugünkü Bergama) olan yerel bir hanedanlık olarak Attalid Hanedanı
Mısır'da, merkezi İskenderiye'de Ptolemaios Hanedanı
Suriye ve Mezopotamya'da Antioch (bugünkü Antakya) merkezli Selevkos Hanedanı
Daha sonra iki krallık daha ortaya kurulmuştur, Gre -Baktriya Krallığı ile Grek-Hint Krallığı. Bir süre sonra bu krallıklardan her biri belirgin ve kendine özgü bir gelişme göstermiştir. Bu krallıkların çoğu sonraki dönemlerinde Roma Cumhuriyeti’nin egemenliği altına girdiler. Tarihleri, çeşitli ittifaklar, siyasi amaca hizmet eden evlilikler ve savaşlarla sürüp gitmiştir. Yine de bu krallıkların hükümdarları sonuna kadar kendilerini Helen olarak gördüler. Ayrıca diğer Helenistik krallıkların da hâlâ Helen olduğunu ve onlarla girişilecek çatışmaların “barbar”lara karşı savaşma olmadığının da bilincindeydiler.
Ardılları > Ptolemaios Krallığı

Ana madde: Ptolemaios Krallığı
Ptolemaios, İskender'in yedi muhafızından biriydi. İskender'in ölümünden hemen sonra Mısır satrapı olarak atandı. Daha sonra MÖ 305 yılında kendini I. Ptolemaios olarak kral ilan etmiştir. Daha sonraları "Soter" (kurtarıcı) olarak anıldı. Mısırlılar zaman içinde Ptolemaios soyundan gelen kralları, firavunların ardılları olarak görmüşlerdir. Ptolemaios hanedanı Mısır MÖ. 30 yılında Roma hakimiyetine geçene kadar hüküm sürmüştür.
Hanedanlığın tüm erkek yöneticileri Ptolemaios adını almıştır. Bazıları, eşleri kralın esasen kız kardeşi olan Ptolemaik kraliçeleri genellikle Cleopatra, Arsinoe ya da Berenice adlarını almıştır. Bu kraliçeler içinde en ünlüsü VII. Kleopatra, Jül Sezar ve Gnaeus Pompeius Magnus, daha sonra da Octavian ve Mark Antony arasındaki, sıcak çatışmalara dek uzanacak siyasi çekişmelerde oynadığı önemli rolle tanınmıştır. Ülkesinin Roma tarafından istila etmesi ardından intihar etmesiyle Antik Mısır'daki Ptolemaios hakimiyeti sona ermiş oldu.