1974 FIFA Dünya Kupası
Organizasyon ve çevresi > Seyirciler ve stadyumlar

Dünya Kupası öncesinde oyunlara sahne olacak tüm stadyumlar ya tadilat görmüştü ya da tamamen yeniden yapılmıştı. Her ne kadar o dönemdeki stadyumların üstü kapalı olmasa da, seyirci kapasitelerinin büyük bir kısmını ayakta durma bölümleri oluştursa da, Alman stadyumları o dönem için dünyadaki en modern stadyumlar olarak gösterilmekteydi. Toplamda oynanan 38 müsabaka dokuz değişik stadyumda 1,77 milyon seyirci tarafından izlenmişti. Müsabakaların çok büyük bir bölümü için, stadyumlar tamamen dolmadığı için, maç öncesinde stadyum altında bulunan gişelerden kart alınabilmekteydi. Organizasyon boyunca en ucuz bilet 10 Mark'tan satılırken, final karşılaşması için ucuz biletler 15 Mark'tan, en pahalı biletler ise 80 Mark'tan satışa sunulmuştur.
En çok taraftar çeken müsabakalar ev sahibi konumundaki Batı Almanya ile komşu ülke Hollanda'nın karşılaşmalarıydı. Ayrıca ilk tur müsabakaları boyunca, Almanya'da çalışan misafir işçilerden dolayısıyla İtalya ve Yugoslavya taraftarları da, her ne kadar takımlarına tur atlatmaya yetmese de, stadyumları doldurmuştu. İskoçya'dan gelen binlerce taraftar ise Frankfurt caddelerinde gece gündüz gayda çalıp "İskoçya finale" diye bağırarak yerli halkın rahatça uyumasını engellemişti. Batı Alman seyirciler takımlarının ilk tur müsabakalarını geçeceğini düşündükleri için önceden ikinci tur karşılaşmaları için biletlerini almışlardı. Bunun bir etkisi olarak Doğu Almanya takımı da ikinci turda tamamen dolu tribünler önünde oynamıştı. Sadece Doğu Almanya'nın sonuç olarak ilerlemesi için pek bir önem arz etmeyen Arjantin karşılaşması için 53.000 adet satılmış bilet olmasına rağmen tribünlerde 20.000 seyirci mevcuttu. Finallerdeki 38 maçı stadyumlarda seyredenlerin toplamı 1.880.000 kişiydi. Seyirci rekoru, Türk hakem Doğan Babacan'ın yönettiği Batı Almanya-Şili maçında kırılmış, bu maçta stadyuma 83.593 seyirci gelmişti.
2006'da düzenlenen Dünya Kupası'nın aksine, bu kupada taraftar topluluklarının eksikliği hissedilmekteydi. Bunun en büyük nedenlerinden biri de o zamanki doğu blok ülkeleri olan Polonya, Bulgaristan ve Doğu Almanya vatandaşlarının yurt dışına seyahat kısıtlamasının bulunmasıydı. Ayrıca birçok kişi için de ulaşım bedeli çok yüksek kalmaktaydı. Buna karşılık, ekonomik olarak daha iyi durumda bulunan İngiltere ve Fransa'nın millî takımları kupada yoktular. Tüm bunlara ilaveten, o dönemde yaşanan kötü hava muhalefeti de eklenince (o dönemdeki stadyumların çoğunun üstü kapalı değildi) Alman vatandaşları diğer müsabakalara gitmeyi pek düşünmemişti ki, bu duruma uygun en güzel örnek Berlin Olimpiyat Stadyumu'nda oynanan ve sadece 16.000 kişi (stadyum kapasitesinin %19,4'üne tekabül etmekte) tarafından izlenen Avustralya-Şili mücadelesi olmuştur. Takımlar elendikçe ülkede bulunan toplam taraftar sayısı azalırken 1. Tur maçları sonucunda elenen 8 ülkeden sonra Batı Almanya'dan ayrılan taraftar sayısının 75.000 olduğu saptanmıştır.
Bu FIFA Dünya Kupası, Şilili taraftarların Şili'nin her maçında Cunta lideri Pinochet karşıtı protestolara da sahne olmuştur. Şili ile Batı Almanya arasında oynanan karşılaşmada Şili'deki darbeye yönelik protestolarından ötürü maçın geç başlamasına neden olan yaklaşık 1500 biletli seyirciden oluşan Şilili eylemci taraftarlar, Şili'nin millî marşı okunurken "Şili’de Cunta’ya Hayır" sloganları atmışlar ve arama noktalarından geçirilebildikleri pankartlar ile bayrakları açmışlardır. Polisler ise pankart ve bayrakları taraftardan zorla alarak eylemi bastırmıştır. Doğu Almanya-Şili maçında da benzer protestolar düzenleyen Şilili eylemci taraftarlar, Şili'nin Avustralya ile oynadığı son grup maçında da bir eylem düzenlendi ve tribünlerde "Sosyalist Şili" yazılı bir pankart açılınca hakem karşılaşmayı durdurdu. Bunun üzerine, tribünlere akın eden polisler, pankartları indirerek bazı taraftarları gözaltına aldı.