Clostridioides difficile enfeksiyonu
Neden > C. difficile

Clostridia'lar anaerobik hareketli bakterilerdir, doğada her yerde bulunurlar ve özellikle toprakta yaygındırlar. Mikroskop altında, terminal uçlarında bir çıkıntı bulunan uzun, düzensiz (genellikle davul tokmağı veya iğ şeklinde) hücreler olarak görünürler. Gram boyama altında, C. difficile hücreleri gram pozitiftir ve oksijen yokluğunda insan vücut sıcaklıklarında kanlı agarda optimum büyüme gösterir. Bakteri strese girdiğinde, aktif bakterilerin tolere edemediği aşırı koşulları tolere edebilen sporlar üretir.
C. difficile insan kolonunda belirti vermeden kolonize olabilir; demografik özelliklere göre önemli ölçüde değişmekle birlikte yetişkin nüfusun yaklaşık %2-5'i taşıyıcıdır. Kolonizasyon riski, ilgisiz ishalli hastalık öyküsü ile ilişkilendirilmiştir (örn. laksatif kullanımı ve Salmonelloz veya Vibrio cholerae enfeksiyonuna bağlı gıda zehirlenmesi).
Patojenik C. difficile suşları birden fazla toksin üretir. En iyi karakterize edilenler enterotoksin (Clostridioides difficile toksin A) ve sitotoksindir (Clostridioides difficile toksin B), her ikisi de enfekte kişilerde ishal ve enflamasyona neden olabilir, ancak göreceli katkıları tartışılmaktadır. Toksin A ve B, GTPazların Rho ailesini hedef alan ve etkisiz hale getiren glukoziltransferazlardır. Toksin B (sitotoksin), düşük moleküler kütleli GTP-bağlayıcı Rho proteinlerinin ADP-ribozilasyonundaki azalma ile ilişkili bir mekanizma ile aktin depolimerizasyonunu indükler. Başka bir toksin olan ikili toksin de tanımlanmıştır, ancak hastalıktaki rolü tam olarak anlaşılamamıştır.
CDI'ların antibiyotik tedavisi, hem antibiyotik direnci hem de bakterinin fizyolojik faktörleri (spor oluşumu, psödomembranın koruyucu etkileri) nedeniyle zor olabilir. Kuzey Amerika'da coğrafi olarak dağınık salgınlara neden olduğu söylenen, siprofloksasin ve levofloksasin gibi florokinolon antibiyotiklere dirençli yeni ve oldukça toksik bir C. difficile türünün ortaya çıkışı 2005 yılında bildirilmiştir. Atlanta'daki ABD Hastalık Kontrol ve Korunma Merkezleri, virülansı artmış, antibiyotiklere dirençli ya da her ikisine birden sahip bir salgın türünün ortaya çıkabileceği konusunda uyarıda bulunmuştur.
C. difficile insandan insana fekal-oral yolla bulaşır. Organizma, alkol bazlı el temizleyicileri veya rutin yüzey temizliği tarafından öldürülmeyen ısıya dayanıklı sporlar oluşturur. Böylece bu sporlar klinik ortamlarda uzun süre hayatta kalır. Bu nedenle bakteri neredeyse her yüzeyden kültürlenebilir. Sporlar yutulduktan sonra, asit dirençleri mideden zarar görmeden geçmelerini sağlar. Safra asitlerine maruz kaldıklarında çimlenir ve kolonda vejetatif hücreler halinde çoğalırlar. Bağırsak ortamında safra asidi deoksikolik asidin varlığı, C. difficile biyofilm oluşumunun indüksiyonunu teşvik edebilir. Antibiyotik kullanımı veya ishalli hastalık nedeniyle gastrointestinal rahatsızlık öyküsü olmayan kişilerin C. difficile ile kolonize olma olasılığı daha düşüktür.
2005 yılında moleküler analiz, restriksiyon endonükleaz analizi ile grup BI, darbeli alan jel elektroforezi ile Kuzey Amerika darbe alan tipi NAP1 ve ribotip 027 olarak karakterize edilen C. difficile suş tipinin tanımlanmasına yol açmıştır; farklı terminoloji epidemiyolojik tiplendirme için kullanılan baskın teknikleri yansıtmaktadır. Bu suş C. difficile BI/NAP1/027 olarak adlandırılmaktadır.