Enkaz Akışı
Özellikler ve Davranış

Enkaz akışları, yaklaşık% 40 ila 50'yi aşan hacimsel tortu konsantrasyonlarına sahiptir ve bir akışın hacminin geri kalanı sudan oluşur. Tanımı gereği "enkaz", genellikle mikroskobik kil parçacıklarından büyük kayalara kadar değişen çeşitli şekil ve boyutlara sahip tortu tanelerini içerir. Medya raporları genellikle enkaz akışlarını tanımlamak için çamur akışı terimini kullanır, ancak gerçek çamur akışları çoğunlukla kumdan küçük tanelerden oluşur. Dünya'nın kara yüzeyinde çamur akışları, enkaz akışlarından çok daha az yaygındır. Bununla birlikte, su altı çamur akışları, bulanıklık akımları oluşturabilecekleri denizaltı kıta kenarlarında yaygındır. Ormanlık bölgelerdeki moloz akışları, kütükler ve ağaç kütükleri gibi büyük miktarlarda odunsu döküntü içerebilir. Katı konsantrasyonları yaklaşık% 10 ila% 40 arasında değişen tortu bakımından zengin su taşkınları, enkaz akışlarından biraz farklı davranır ve aşırı yoğun sel olarak bilinir.
Normal akarsu akışları daha da düşük tortu konsantrasyonları içerir.
Enkaz akışları, yoğun yağış veya kar erimesi, baraj kırılması veya buzul patlaması selleri veya yoğun yağmur veya depremlerle ilişkili olabilecek veya olmayabilecek toprak kayması ile tetiklenebilir. Her durumda, enkaz akışının başlaması için gereken başlıca koşullar, yaklaşık 25 dereceden daha dik yamaçların varlığı, bol miktarda gevşek tortu, toprak veya aşınmış kayanın mevcudiyeti ve bu gevşek malzemeyi neredeyse tamamen doygun bir duruma getirmek için yeterli suyu içerir. (tüm gözenek alanı dolu). Güney Kaliforniya'daki deneyimin gösterdiği gibi, orman ve çalı yangınlarından sonra enkaz akışı daha sık olabilir. Pek çok dik, dağlık alanda önemli bir tehlike oluşturmaktadırlar ve Japonya, Çin, Tayvan, ABD, Kanada, Yeni Zelanda, Filipinler, Avrupa Alpleri, Rusya ve Kazakistan'da özel ilgi görmüştür. Japonya'da büyük bir enkaz akışı veya toprak kayması, kelimenin tam anlamıyla dağ tsunamisi olan yamatsunami (山 津 波) olarak adlandırılır.
Enkaz akışları, yerçekimi ile yokuş aşağı hızlanır ve alüvyon fanları veya taşkın yataklarına çarpan dik dağ kanallarını takip etme eğilimindedir. Bir enkaz akışı dalgalanmasının önü veya 'başı' genellikle büyük miktarda sürtünme sağlayan kayalar ve kütükler gibi bol miktarda kaba malzeme içerir. Yüksek sürtünmeli akış başlığının arkasında, daha yüksek oranda kum, silt ve kil içeren daha düşük sürtünmeli, çoğunlukla sıvılaştırılmış akış gövdesi bulunur. Bu ince çökeltiler, enkaz akış hareketliliğini artıran yüksek gözenek sıvısı basınçlarının korunmasına yardımcı olur. Bazı durumlarda akış gövdesini, aşırı konsantre bir akış akışına geçiş yapan daha sulu bir kuyruk izler. Enkaz akışları bir dizi darbede veya ayrı dalgalanmalarda hareket etme eğilimindedir, burada her bir darbe veya dalgalanmanın kendine özgü bir kafası, gövdesi ve kuyruğu vardır. Enkaz akışı birikintileri sahada kolayca tanınabilir. Dik dağ cepheleri boyunca birçok alüvyon yelpazesi ve enkaz konilerinin önemli yüzdelerini oluştururlar. Tamamen açığa çıkmış çökeltiler, genellikle kaya zengini burunları olan lobat formlara sahiptir ve moloz akışı birikintilerinin ve yollarının yanal kenarları, genellikle kaya zengini yan setlerin varlığı ile işaretlenir. Bu doğal setler, enkaz gövdesindeki nispeten hareketli, sıvılaştırılmış, ince taneli döküntüler, tanecik boyutunda ayrışmanın bir sonucu olarak enkaz akış kafalarında toplanan kaba, yüksek sürtünmeli döküntüleri bir kenara bıraktığında oluşur (tanecikli mekanikte tanıdık bir fenomen). Yanal setler, müteakip enkaz akışlarının yollarını sınırlayabilir ve daha eski setlerin varlığı, belirli bir alandaki önceki döküntü akışlarının büyüklükleri hakkında bazı fikirler sağlar. Bu tür birikintiler üzerinde büyüyen ağaçların tarihlendirilmesi yoluyla, yıkıcı enkaz akışlarının yaklaşık sıklığı tahmin edilebilir. Bu, enkaz akışlarının yaygın olduğu alanlarda arazi gelişimi için önemli bilgilerdir. Yalnızca mostralar içinde açığa çıkan eski enkaz akıntısı birikintilerinin tanınması daha zordur, ancak genellikle büyük ölçüde farklı şekil ve boyutlara sahip tahılların yan yana dizilmesiyle karakterize edilir. Çökelti taneciklerinin bu kötü sınıflandırması, enkaz akışlı birikintileri çoğu su döşeli çökeltiden ayırır.