stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Stendhal
Yaşam öyküsü > İtalya'ya dönüşü (1830-1836)

Temmuz Devrimi sonrasında yeni bir resmî görev alma girişiminde bulundu; tanıdıklarının aracılığıyla İtalya'nın Livorno şehrine konsolos olarak atanmak istedi, fakat 25 Eylül 1830 günü, Trieste şehrine tayin edildi. Yola çıkmadan önce Giulia Rinieri'lye evlenmek için kızın vasisi Daniello Berlinghieri'den izin istedi, fakat alamadı.
6 Kasım'da Paris'ten ayrıldı; günümüzde İtalya'da bulunan, ancak o dönemde Avusturya İmparatorluğu'nun parçası olan Trieste'ye 25 Kasım 1830 tarihinde ulaştı. Fakat ataması, Avusturya Şansölyesi Klemens von Metternich tarafından, Stendhal'in liberal görüşleri gerekçe gösterilerek, 19 Aralık günü resmi olarak reddedildi. Kentte sivil olarak vakit geçiren Stendhal, 5 Mart 1831 tarihinde Papalık Devleti sınırları içindeki Civitavecchia kentine konsolos olarak atandı. Dinsiz olması nedeniyle Papalık tarafından hoş karşılanmayan, fakat devletin Fransa'yla iyi geçinme niyeti nedeniyle ataması kabul edilen Stendhal, Avusturya'nın da baskısıyla sürekli gözetim altında tutuldu.
Stendhal, nüfusu o dönem 7500'ü geçmeyen bu küçük kenti sıkıcı bularak, vaktinin çoğunu, Roma başta olmak üzere, civardaki büyük şehirlerde geçirmeye başladı. Fransız diplomatik çevresiyle ve yerli aristokratlarla arkadaşlık eden Stendhal, 1810'larda Milano'da ve 1820'lerde Paris'te bulduğu rahatlığı ve kültürel zenginliği bulamadı. Fırsat buldukça Fransa'yı ziyaret etti; Aralık 1834'te Marsilya'da Alfred de Musset ve George Sand ile tanıştı.
Eski sevgilisi Giulia Rinieri'nin İtalya'ya döndüğünü duyunca 1833 yılı başında Siena'ya giderek, evlenmek için yeniden girişimde bulundu, ama yine başarılı olamadı ve Giulia, 1833 Haziran'ında Giulio Martini ile evlendi.
1834 yılında Civitavecchia Konsolosluğu çalışanlarından, Selanikli Lysimaque Mercure Caftangioglou Tavernier'in (d.1805) terfi etmesi için aracı oldu, fakat Tavernier, terfi alır almaz Stendhal'i şikayet etmeye ve koltuğunu elinden almaya çalıştı; bu sürecin sonunda Fransa Dışişleri Bakanlığı'ndan uyarı alan Stendhal, makamından uzak kaldığı seyahatlerini azaltmak zorunda kaldı. Bu vesileyle, İtalya'ya geldiği günden beri üzerine düşmediği edebi çalışmalarını artırdı; Lucien Leuwen ve Henri Brulard'ın Hayatı adlı eserlerini büyük ölçüde tamamladı ve birçok öykü kaleme aldı.
Yaşam öyküsü > Paris dönemi (1836-1839)

Bakanlığından aldığı izinle 1836'da görev yerinden ayrılarak geçici olarak Paris'e döndü, sonra da konsolosluk görevinden resmi olarak ayrılmadan, bu geçici kalışını ucu açık biçimde uzattı. Çok geçmeden Barones Eulalie-Françoise Lacuée'ye evlenme teklif etti, ama reddedildi. Jules Gaulthier'e yaptığı kur da sonuçsuz kaldı. Fransa'nın çeşitli bölgelerinde gerçekleştirdiği gezileri Bir Turistin Anıları ("Mémoires d'un touriste") ve Güney Fransa Gezileri ("Voyage dans le Midi de la France") başlığını verdiği kitaplarda anlattı. En bilinen eserlerinden Parma Manastırı'nı 1839 yılının sonunda, 52 gün gibi kısa bir süre içinde yazdı.
Hükûmet değişikliği nedeniyle görev yeri Civitavecchia'ya dönmesi gerekti ve 24 Haziran 1839'da Paris'ten ayrıldı.
Yaşam öyküsü > Son yılları (1839-1842)

Civitavecchia'ya 10 Ağustos 1839 tarihinde ulaştı. Görevinin başına dönmenin yanı sıra, Roma'yı sık sık ziyaret ederek sosyal bağlantılarını kuvvetlendirdi. Bu esnada Lamiel adlı romanını yazmaya başladı.
Frengi hastalığı nedeniyle bozulmuş olan sağlığı, 1840 yılında iyice kötüleşti ve bayılma, geçici felç ve konuşma güçlükleri yaşamaya başladı. Sağlık sorunları nedeniyle Paris'e dönme izni aldı; 21 Ekim 1841'de İtalya'dan ayrıldı ve 8 Kasım'da Paris'e ulaştı. Tedavisi devam ederken, son gününde dahi, Lamiel ve diğer hikâyeleri üzerinde çalışmayı sürdürdü, Aşk Üzerine'yi çeşitli değişikliklerle yeniden yayımlamak için hazırlandı.
Dışişleri Bakanlığı'nda 22 Mart 1842 tarihinde katıldığı bir toplantıdan çıktıktan sonra, Neuve-des-Capucines Sokağı'nda yeniden bayıldı ve komaya girdi. 22 Mart'ı 23 Mart'a bağlayan gece saat 2'de öldü.
Val-d'Oise'ın Andilly beldesine, dinî merasim olmadan gömülmek istediğini vasiyet etmişse de, Paris'teki Notre-Dame-de-l'Assomption kilisesinde düzenlenen dinî merasim sonrasında Montmarte Mezarlığı'na defnedildi. Mezarına, 1820 yılında Milano'da tespit etmiş olduğu "Yazdı, sevdi, yaşadı" (Milano lehçesinde: "Scrisse, amò, visse") sözü yazıldı.
Kişisel yaşamı

Dindar yetiştirilmesine karşın sonradan agnostik oldu.
Hiç evlenmedi, hiç çocuğu olmadı. Hatıralarında anlattıkları çerçevesinde, en az 7 sevgilisi oldu. Bunların en uzun sürelisi, 11 yıldan uzun süre boyunca, aralıklarla da olsa temasta olduğu Giulia Rinieri'dir. Milano'da tanıştığı, karşılıksız aşkı Metilde Viscontini'yi ise hiç unutmamıştır.
Stendhal'in hayatındaki kişiler
Babası Chérubin-Joseph Beyle (1747-1819)
Kardeşi Pauline Beyle (1786-1857)
Kardeşi Zénaïde Beyle (1788-1866)
Dedesi Henri Gagnon (1728-1813)
Sertliğiyle hatırladığı öğretmeni Jean-François Raillane (1756-1840)
Orduya katılmasına vesile olan akrabası Pierre Daru (1767 – 1829)
Pierre'in kardeşi ve Stendhal'in akrabası Martial Daru (1774-1827)
Paris'te tanıştığı sevgilisi Adèle Rebuffel (1788-1861)
Adèle'in babası ve Stendhal'in uzaktan akrabası Jean-Baptiste Rebuffel (1738-1804)
Milano'da tanıştığı sevgilisi Angela Pietragrua (1777-?)
Grenoble'da tanıştığı sevgilisi Victorine Mounier (1783-?)
Brunswick'te ilişki yaşadığı Wilhelmine von Griesheim (1786-1861)
Akrabasının karısı Alexandrine Daru (1783-1815); Stendhal'in kurlarına karşılık vermemiştir
En büyük aşkı Metilde Viscontini Dembowski (1790-1825)
1824-26 yıllarındaki sevgilisi Clémentine Curial (1788-1840)
1829 yılındaki metresi Alberthe de Rubempré (1804-1873)
Paris'te tanıştığı ve İtalya'dayken de birlikte olduğu sevgilisi Giulia Rinieri de' Rocchi (1801-1881)
Üslubu ve sanat hakkındaki görüşleri

Stendhal, eserlerinde gerçekçiliği ve psikolojik derinliği ön plana çıkarırken, aynı zamanda bireysel duyguları ve tutkuları detaylı bir şekilde işler. Özellikle "Kırmızı ve Siyah" ve "Parma Manastırı" gibi romanlarında, karakterlerin iç dünyalarını ve toplumsal çatışmaları ince bir zeka ve ironiyle ele alır. Stendhal'in üslubu, okuyucuyu doğrudan etkilemeyi amaçlayan bir "görünmezlik" ilkesine dayanır. Bu yaklaşım, yazarın kendi varlığını metinden mümkün olduğunca geri çekmesi ve hikâyenin kendiliğinden akmasını sağlama fikrine dayanır. Bu yöntem, daha sonra realist ve natüralist yazarlar tarafından da benimsenecek olan bir tekniktir.
Stendhal, sanat hakkındaki görüşlerini özellikle "Stendhal'in Roma, Napoli ve Floransa Üzerine Seyahat Günlüğü" adlı eserinde açıkça ortaya koyar. Burada, sanatın en yüce görevinin, insan ruhunu yüceltmek ve duyarlılığı artırmak olduğunu savunur. Stendhal'e göre, sanat eserleri, güzellik karşısında yaşanan ani duygusal tepkiyi, yani "Stendhal Sendromu" olarak adlandırılan bir fenomeni tetikleyebilir. Bu bakış açısı, onun sanatı, yalnızca estetik bir zevkten çok, derin bir duygusal ve entelektüel deneyim olarak gördüğünü gösterir. Ayrıca, Stendhal sanatın toplumsal ve politik yönlerine de değinir, eserlerinde adaletsizlik ve eşitsizliğe karşı eleştiriler yöneltir. Onun için sanat, hem bireyin iç dünyasına dokunabilen hem de toplumsal gerçeklikleri sorgulayan bir araçtır.
Sonuç olarak, Stendhal'in edebiyat ve sanat hakkındaki görüşleri, onun eserlerindeki derinliğin ve karmaşıklığın bir yansımasıdır. Eserlerinde gerçekçiliği, psikolojik derinliği ve toplumsal eleştiriyi birleştiren Stendhal, sanatı, insanın ruhunu ve toplumu dönüştürebilecek güçlü bir araç olarak görür. Bu yaklaşımıyla, Stendhal hem edebiyatta hem de sanatta yenilikçi bir figür olarak kabul edilir ve eserleri, günümüzde dahi güncelliğini ve etkisini korumaktadır.
Robert Noyce

| Robert Noyce |
| --- | --- |

Doğum: 12 Aralık 1927(1927-12-12) Burlington, Iowa, ABD
Ölüm: 3 Haziran 1990 (62 yaşında) Austin, Teksas, ABD
Ölüm sebebi: Kalp krizi
Eğitim: Grinnell College   Massachusetts Teknoloji Enstitüsü
Meslek: Intel ve Fairchild Semiconductor'in ortak kurucusu
Evlilik: Elizabeth Bottomley   Ann Bowers
Çocuk(lar): William B. Noyce   Pendred Noyce   Priscilla Noyce   Margaret Noyce
Ebeveyn(ler): Ralph Brewster Noyce   Harriet May Norton

Robert Noyce (d. 12 Aralık 1927 - ö. 3 Haziran 1990), Fairchild Semiconductor ve Intel'in kurucularından biri. "Silikon Vadisi Başkanı" lakaplıdır.
Hayatı

Noyce, 12 Aralık 1927'de Ralph Brewster Noyce'nin dört erkek çocuğunun üçüncüsü olarak ABD'de doğmuştur. Grinnell College ve Massachusetts Teknoloji Enstitüsü'nde eğitim gören Noyce, 1953'te doktora yapmıştır. 1953'te mezun olduktan sonra ilk olarak Philco Corporation'da araştırma mühendisi olarak işe başlayan Noyce, daha sonra birçok şirkette çalışmıştır. 1957'de Fairchild Semiconductor'un kurucu ortağı olan Noyce, 1968 yılında Gordon E. Moore ile birlikte Intel'i kurmuştur.
Noyce, iki kere evlenmiş ve dört çocuğu olmuştur.
Noyce, 3 Haziran 1990'da ABD'nin Teksas eyaletinde kalp krizi yüzünden ölmüştür.
Başarıları ve ödülleri

Doğumunun 84. yıl dönümü olan 12 Aralık 2011'de Google, Noyce ile ilgili bir doodle hazırlamıştır.
Ayrıldık

Ayrıldık, Devran Çağlar'ın 1992 yılında Özbir Müzik etiketiyle yayımlanan stüdyo albümüdür.
Şarkı listesi

| # | Şarkı | Söz | Müzik | Süre |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Ayrıldık | Alihan | Alihan | 5:25 |
| 2 | Olmaz ki | Gönül Şen | Özkan Turgay | 4:25 |
| 3 | Vicdan Azabı | Orhan Gencebay | Orhan Gencebay | 5:02 |
| 4 | Ben Seni Seviyorum | Kenan Mete | Kenan Mete | 3:59 |
| 5 | Yarın Asla Yok | Aysel Gürel | Metin Özülkü | 3:31 |
| 6 | İnsan Ararım | Ali Tekintüre | Bayram Şenpınar | 5:08 |
| 7 | Bana Ondan Bahsetmeyin | Alihan | Alihan | 5:02 |
| 8 | Uzun İnce Bir Yoldayım | Aşık Veysel | Aşık Veysel | 2:58 |
| 9 | Seni Sen Olduğun İçin | Harun Kolçak | Harun Kolçak | 2:46 |
| 10 | Dönmelisin | Ercan Saatçi | Ufuk Yıldırım | 3:04 |
| 11 | Oynatmaya Az Kaldı | Fatih Erkoç | Fatih Erkoç | 2:03 |
| 12 | Güzellere Nazarlık | Erol Solak | Hasan Dağ | 1:56 |
Künye

Yapım: Özbir Müzik Üretim
Yapımcı: Ali Özbir
Yönetmen: İlyas Tetik
Aranjör: Osman İşmen
Tonmaister: Kemal Çankaya
Stüdyo: Arı Yapım
Fotoğraflar: Stüdyo Erol
Bülent Alpkaya

| Bülent Alpkaya DZ> 1960-2851 |
| --- | --- |

Doğum: 26 Şubat 1940 (84 yaşında) Trabzon
Bağlılığı:  Türkiye
Branşı:  Türk Deniz Kuvvetleri
Hizmet yılları: 1960-2003
Rütbesi:  Oramiral
Komutası: Deniz Eğitim ve Öğretim Komutanlığı, Harp Filosu Komutanlığı,Güney Deniz Saha Komutanlığı, Donanma Komutanlığı, Türk Deniz Kuvvetleri
Ödülleri: TSK Üstün Hizmet Madalyası, Pakistan Nişan-ı İmtiyaz Madalyası, TSK Şeref Madalyası, İtalya Liyakat Şeref Madalyası, ABD Liyakat Madalyası
Ailesi
Eşi: Keriman Alpkaya
Çocukları: Tuncay Alpkaya,Güray Alpkaya

Hayri Bülent Alpkaya (26 Şubat 1940) Türk asker. 19. Türk Deniz Kuvvetleri Komutanı.
1960 yılında Deniz Harp Okulu'ndan Asteğmen rütbesiyle mezun oldu. 1962 yılında Deniz Harp Okulu'nu bitirerek Donanma'ya katıldı. 1972 yılında Deniz Harp Akademisi'nden mezun oldu. Daha sonra kurmay subay olarak TCG Gemlik Seyir Harekât Subaylığı, TCG Gemlik 2. Komutanlığı, Deniz Harp Akademisi Öğretim Üyeliği, TCG Akhisar Gemi Komutanlığı, Londra Deniz Ataşeliği, TCG İstanbul Gemi Komutanlığı, Harp Filosu Kurmay Başkanlığı, Donanma Komutanlığı Harekât Başkanlığı, Deniz Harp Okulu Öğretim Başkanlığı, Güney Deniz Saha Komutanlığı Harekât Başkanlığı, Deniz Harp Akademisi Öğretim Başkanlığı, 2. Muhrip Filotilla Komodorluğu görevlerini yürüttü.
1986 yılında Tuğamiral rütbesine terfi etti. Bu rütbede sırasıyla Napoli'de Navsouth Karargahı'nda Plan Daire Başkanlığı, Deniz Kuvvetleri Plan ve Prensipler Başkanlığı, Akdeniz Bölge Komutanlığı görevlerinde bulundu.
1990 yılında Tümamiral rütbesine terfi etti. Bu rütbede sırasıyla İstanbul Boğaz Komutanlığı, Mayın Filosu Komutanlığı, Harp Filosu Komutanlığı görevlerini yürüttü.
1994 yılında Koramiral rütbesine terfi etti. Bu rütbede sırasıyla Deniz Eğitim Komutanlığı, Genelkurmay Muhabere Elektronik ve Bilgi Sistemleri Başkanlığı ve Güney Deniz Saha Komutanlığı görevlerinde bulundu.
1999 yılında Oramiral rütbesine terfi etti ve Donanma Komutanlığı'na atandı. 2001 yılında Deniz Kuvvetleri Komutanlığı'na atandı. 2003 yılında emekli oldu. Evli ve 2 çocuk babasıdır. İngilizce bilmektedir.
Van Vilayeti

Van Vilayeti (Osmanlıca: وان ولايتی, Van Vilâyeti), Osmanlı İmparatorluğu'nun 1875 yılında kurulan vilayeti. 20. yüzyılın başlarında 400.000 kadar nüfusu olan vilayetin yüzölçümü yaklaşık 39.000 km2 idi.
Sancakları

1909'da Van'ın sancakları, kazaları ve nahiyeleri :
| --- | --- |
VAN VİLAYETİ
Van Sancağı
Kaza: Nahiye
Van:  Van Merkez  Bergiri  Erçek  Havasor  Timar
Adilcevaz: –
Erciş: –
Gevaş:  Vastan (Merkez)  Karçigan  Müküs
Mahmudiye:  Saray (Merkez)  Taşrumi
Şıtak:  Tağ (Merkez)  Norduz
Hakkâri Sancağı
Kaza: Nahiye
Başkale (Merkez):  Başkale Merkez  Şikefti
Çölemerik:  Çölemerik Merkez  Beytüşşebap
Gevar:  Dize (Merkez)  Bajirge  Oramar
Mamüret-ül Hamid (Hoşab): –
Şemdinan:  Nehri (Merkez)  Kürdi  Herki
Nüfus

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
Van Vilayeti 1914 nüfusu
| Kaza | Müslüman | Ermeni | Yahudi | Nasturi | Keldani | Toplam |  |  |  |  |  |
| Van | 45,119 | 33,789 | - | 828 | - | 79,736 |  |  |  |  |  |
| Erciş | 27,323 | 8,083 | - | - | - | 35,406 |  |  |  |  |  |
| Çatak | 8,132 | 4,292 | - | - | 293 | 12,717 |  |  |  |  |  |
| Adilcevaz | 10,820 | 4,849 | - | - | - | 15,669 |  |  |  |  |  |
| Gevaş | 18,123 | 10,520 | - | - | - | 28,643 |  |  |  |  |  |


| Van Sancağı | 109.517 | 61.533 |  | 828 | 293 | 172.171 |  |  |  |  |  |
| Hakkâri | 21,848 | 3,461 | 836 | 1,534 | - | 27,680 |  |  |  |  |  |
| Çölemerik | 7,450 | 296 | - | 1,258 | - | 9,004 |  |  |  |  |  |
| Mahmudiye | 10,230 | 528 | - | - | 835 | 12,959 |  |  |  |  |  |
| Şemdinli | 9,873 | - | 274 | 1,593 | - | 11,740 |  |  |  |  |  |
| Gevar | 12,771 | 959 | 273 | 2,878 | - | 16,881 |  |  |  |  |  |
| Hoşab | 7,691 | 1,015 | - | - | - | 8,706 |  |  |  |  |  |


| Hakkâri Sancağı | 69,863 | 6,259 | 1,109 | 7,263 | 835 | 86,970 |  |  |  |  |  |


| Van Vilayeti | 179,380 | 67,792 | 1,383 | 8,091 | 1,128 | 259.141 |  |  |  |  |  |
Not: Mahmudiye kazasında 1,366 Yezidi.

Osmanlı alfabesiyle yazılmış Van Vilayeti'nin 1907 haritası
Yeşil ağaçkakan

Picus viridis veya yeşil ağaçkakan, Picus cinsine bağlı bir kuş türüdür.
Avrupa'nın çoğu parçasında ve batı Asya'da görülürler. Büyüklükleri 30–36 cm, kanat açıklıkları 45–51 cm kadardır. Dikkat çekici giysisi, yüksek bir sesi vardır. Eşeylerin tüyleri benzerdir. Üst kısımları koyu yeşil alt kısımları sarımsı yeşildir. Taç ve ense koyu kırmızıdır. İber Yarımadası formu olan P. v. subsp. sharpei alt türü hariç diğerlerinin gaga dibi ve göz arasındaki boşluk ve gözün etrafı erkek ve dişide siyahtır. Kıç krom sarısıdır, bu uçuşta çok açıktır ve bazı mesafeden türün teşhisine izin verir. Gaga ve ayaklar kurşuni gri renktir.
Yuva diğer ağaçkakanlarınkine benzer ama delik daha büyüktür. 5-7 parlak beyaz yumurtayı nisan mayıs aylarında tahta kırıntılarının üzerine bırakırlar.
Konuyla ilgili yayınlar

Türkiye'de ağaçkakanların geleneksel isimleri, Zeynel ARSLANGÜNDOĞDU, Avrasya Terim Dergisi, 2021
Alicante Havalimanı

Alicante Uluslararası Havalimanı (IATA: ALC, ICAO: LEAL, İspanyolca: Aeropuerto Internacional de Alicante), İspanya'nın Alicante ve Murcia bölgelerinin ana havalimanıdır. Gerçek ismi El Altet'dir. Elx (Elche) belediyesinin sınırlarında bulunup, Alicante'nin güneybatısına 9 km uzaklıktadır.
Havalimanı 4 Mayıs 1967'de açılmıştır, 1936'dan beri Alicante'ye hizmet eden eski pist La Rabassa'yı değiştirmişlerdir. Havalimanı ismini şehrin bir bölümü olan Elx'den almıştır. 2007'de havalimanı 9.120.819 yolcu taşıdı. Böylece havalimanı yolcu sayısı bakımından İspanya'da en işlek altıncı, Avrupa'da 50. oldu. 2007'de düşük fiyatlı havayolu şirketi Ryanair havalimanında merkezini kurdu. Yeni terminal şu anda yapım aşamasında ve 2009'da bitecektir.
Referenslar

↑  2006 en kalabalık Avrupa havalimanları
Alicante Havalimanının gökyüzünden görünümü
Son Darbe: 28 Şubat

| --- | --- |

Yönetmen: Özgül Ören
Yapımcı: Mehmet Ali Birand
Anlatıcı: Mehmet Ali Birand
Müzik: Murat Sungar
Görüntü yönetmeni: Güngör Yılmaz, İlkay Erkoç
Kurgu: Alper Toraman, Emine Karaman
Türü: Belgesel
Yapım yılı: 2012, Türkiye
Çıkış tarih(ler)i: 13-28 Şubat 2012
Ülke:  Türkiye
Dil: Türkçe
Son Darbe: 28 Şubat, Mehmet Ali Birand'ın yapımıcısı olduğu 2012 tarihli belgesel dizisi. 28 Şubat Süreci özelinde, Türkiye siyasi tarihinin 1993 ile 2003 yılları arasındaki kesitine ışık tutan belgesel, ilk kez 12 bölüm olarak 13-28 Şubat 2012 tarihleri arasında CNN Türk'te yayınlandı.
Turgut Özal'ın ani ölümüyle başlayan ve Recep Tayyip Erdoğan'ın başbakan oluşuyla sona eren belgesel Uğur Mumcu suikasti, Eşref Bitlis'in ölümü, Süleyman Demirel'in cumhurbaşkanı olması, Tansu Çiller'in başbakan olma süreci, Madımak Katliamı, İSKİ Skandalı, 5 Nisan Kararları, Güneydoğu'da PKK ile verilen mücadele, Tansu Çiller'in malvarlığı, Civangate Skandalı, Gazi Mahallesi olayları, Türkiye'nin Avrupa Birliği-Türkiye Gümrük Birliği'ne dahil olması, Cumartesi Anneleri, Refah Partisi'nin 1994 yerel seçimleriyle başlayan yükselişi ve 1995 genel seçimleri'nde RP'nin birinci parti olarak çıkması, Manisa davası, Metin Göktepe'nin öldürülmesi, Sabancı Suikastı, Kardak Krizi, ANAYOL Hükûmeti'nin kurulması ve dağılması, REFAHYOL Hükûmeti'nin kurulması, Susurluk Kazası, 28 Şubat Süreci ve Erbakan'ın istifası, RP'nin kapatılması, o dönem İBB başkanı olan Recep Tayyip Erdoğan'a siyasi yasak getirilip Pınarhisar Cezaevi'ne gönderilmesi, kapatılan RP yerine Fazilet Partisi'nin kurulması, 1999'daki yerel ve genel seçimler, Bülent Ecevit'in yeniden başbakan olması, PKK lideri Abdullah Öcalan'ın yakalanıp Türkiye'ye getirilmesi, 1999 Gölcük depremi, Hizbullah operasyonları ve Hizbullah lideri Hüseyin Velioğlu'nun öldürülmesi, Anayasa kitapçığı krizi ve arkasından gelen 2001 Türkiye ekonomik krizi ve 3 Kasım 2002 seçimleriyle Adalet ve Kalkınma Partisi'nin iktidara gelişi gibi o döneme damgasını vuran birçok önemli olayı konu alır.
Bölümler

1. Bölüm (13 Şubat 2012)
2. Bölüm (14 Şubat 2012)
3. Bölüm (15 Şubat 2012)
4. Bölüm (16 Şubat 2012)
5. Bölüm (17 Şubat 2012)
6. Bölüm (20 Şubat 2012)
7. Bölüm (21 Şubat 2012)
8. Bölüm (22 Şubat 2012)
9. Bölüm (23 Şubat 2012)
10. Bölüm (24 Şubat 2012)
11. Bölüm (27 Şubat 2012)
12. Bölüm (28 Şubat 2012)
Brian Johns (iş insanı)

Brian Francis Johns (6 Mayıs 1936 - 1 Ocak 2016), Avustralyalı gazeteci, iş insanı ve genel yayın yönetmeni. Avustralyalı yapım şirketi Australian Broadcasting Corporation'da 1995 ve 2000 arası genel yayın yönetmeni olarak çalışmıştır. Johns 6 Mayıs 1936'da Gordonvale, Queensland'de doğdu.
1 Ocak 2016'da tedavi gördüğü hastanede Sidney'de 79 yaşında öldü.
Çimen, Cihanbeyli

| Çimen |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Konya ilinin Türkiye'deki konumu
ÇimenÇimen'in Konya'daki konumu
Koordinatlar: 39°00′32″N 32°32′39″E﻿ / ﻿39.009°K 32.5442°D﻿ / 39.009; 32.5442
Ülke:  Türkiye
İl: Konya
İlçe: Cihanbeyli
Coğrafi bölge: İç Anadolu Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2019): 469
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 332
İl plaka kodu: 42
Posta kodu: 42855
Çimen, Konya ilinin Cihanbeyli ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe

Çimen; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- | --- |
| 2019 | 469 |  |
| 2018 | 498 |  |
| 2017 | 495 |  |
| 2016 | 524 |  |
| 2015 | 525 |  |
| 2014 | 554 |  |
| 2013 | 578 |  |
| 2012 | 599 |  |
| 2011 | 615 |  |
| 2010 | 613 |  |
| 2009 | 600 |  |
| 2008 | 593 |  |
| 2007 | 574 |  |
Hikmet Köksal

| Hikmet Köksal TOP> 1955-10 |
| --- | --- |

Doğum: 1 Mayıs 1932 Yusufeli, Artvin, Türkiye
Ölüm: 25 Şubat 2020 (87 yaşında) İstanbul, Türkiye
Defin yeri: Küçükyalı Mezarlığı, İstanbul
Bağlılığı:  Türkiye
Hizmet yılları: 1953-1997
Rütbesi:  Orgeneral
Komutası: Kara Harp Akademisi, KKTC Güvenlik Kuvvetleri, Kara Harp Okulu, Genelkurmay ATASE Başkanı, Jandarma Asayiş Komutanlığı, 3. Kolordu, Ege Ordusu, 1. Ordu, Türk Kara Kuvvetleri
Ailesi
Eşi: Nevin Köksal

Hikmet Köksal (1 Mayıs 1932, Artvin - 25 Şubat 2020, İstanbul), Türk asker.
1953'te Işıklar Askerî Lisesinden, 1955 yılında topçu asteğmen rütbesi ile Kara Harp Okulundan mezun oldu. 1957 yılında Topçu Okulu'nu bitirdi. Muhtelif topçu birliklerinde Batarya Takım ve Batarya Komutanlığı yaptı. 1969 yılında Kara Harp Akademisi'ni bitirerek kurmay oldu. 1980 yılına kadar çeşitli birlik ve karargâhlarda, birlik komutanlığı ve karargâh subaylığı görevlerinde bulundu. 1980'de tuğgeneral rütbesine terfi etti. Bu rütbede Kara Harp Akademisi Komutanlığı ve KKTC Güvenlik Kuvvetleri Komutanlığı görevlerini yürüttü. 1984 yılında tümgeneral rütbesine terfi etti. Bu rütbede Kara Kuvvetleri Denetleme ve Değerlendirme Başkan Yardımcılığı ve Kara Harp Okulu Komutanlığı görevlerinde bulundu. 1988'de Korgeneral rütbesine terfi etti. Bu rütbede Genelkurmay ATASE Başkanlığı, Jandarma Asayiş Komutanlığı ve 3. Kolordu Komutanlığı görevlerini yaptı. 1992'de orgeneral rütbesine terfi etti. Bu rütbede Ege Ordusu Komutanlığı ve 1. Ordu Komutanlığı yaptı. 26 Ağustos 1996 tarihinde atandığı Kara Kuvvetleri Komutanlığı'ndan, 1 Eylül 1997 tarihinde yaş haddi nedeniyle emekliye ayrıldı.
4 Şubat 1997'de tanklar, Köksal'ın emriyle Sincan'da tatbikat yaptı. Bu, 28 Şubat sürecinin simge olaylarından biri oldu.
2012 yılında 28 Şubat soruşturmasında göz altına alınarak tutuklandı. Eylül 2013 tarihinde mahkeme tarafından tahliye edilip tutuksuz yargılanmasına karar verildi.
25 Şubat 2020 tarihinde kalp yetmezliği nedeniyle 88 yaşında İstanbul'da öldü. Köksal için 26 Şubat'ta askerî cenaze töreni düzenlendi. Büyük Selimiye Camii'nde kılınan cenaze namazının ardından Küçükyalı Mezarlığı'nda defnedildi.