Banka yığılması
Önleme ve hafifletme > Sistemik teknikler

Bazı önleme teknikleri tüm ekonomi genelinde geçerlidir, ancak yine de tek kurumların başarısız olmasına izin verebilir.
Mevduat sigorta sistemleri, her mevduat sahibini belirli bir miktara kadar güvence altına alır, böylece banka başarısız olsa bile mevduat sahiplerinin tasarrufları korunur. Bu, birilerinin mevduatlarını geri alma teşvikini ortadan kaldırır, çünkü diğerleri kendi paralarını çeker. Bununla birlikte, mevduat sahipleri, bir bankanın yeniden düzenlenmesi sırasında mevduatlara anında erişemedikleri korkusuyla hala motive edilebilirler. Bu tür korkuların bir koşuyu tetiklemesini önlemek için, ABD FDIC devralma operasyonlarını gizli tutar ve bir sonraki iş gününde yeni sahiplik altında şubeleri yeniden açar. Hükûmetin kendisinin nakit sıkıntısı çektiği düşünülürse, devlet mevduat sigorta programları etkisiz olabilir.
Banka sermaye gereksinimleri, bankanın iflas etme olasılığını azaltır. Basel III anlaşması, banka sermaye gereksinimlerini güçlendirmekte ve banka likiditesi ve banka kaldıracı ile ilgili yeni düzenleme gereklilikleri getirmektedir. [ kaynak belirtilmeli ]
Tam rezerv bankacılık, rezerv oranının% 100'e ayarlandığı varsayımsal bir durumdur ve yatırılan fonlar, mevduat sahibi talep üzerine fonları çekme yasal hakkını elinde tuttuğu sürece banka tarafından ödünç verilmez. Bu yaklaşım çerçevesinde, bankalar kredi ve mevduatın vadelerine uymak zorunda kalacak, böylece banka işletmeleri riskini büyük ölçüde azaltacaktır.
Tam rezerv bankacılığa daha az ciddi bir alternatif, bir bankanın ödünç verebileceği mevduat oranını sınırlandıran ve bir bankanın faaliyete geçmesinin daha az olası olmasını sağlayan bir rezerv oranı şartıdır, çünkü talepleri karşılamak için daha fazla rezerv mevcut olacaktır mevduat. Bu uygulama, kesirli rezerv bankacılığının fraksiyonu üzerinde bir sınır koymaktadır.
Şeffaflık, bankacılık sistemi aracılığıyla krizlerin yayılmasını önlemeye yardımcı olabilir. Son kriz bağlamında, bazı varlık türlerinin aşırı karmaşıklığı, piyasa katılımcılarının hangi finansal kurumların hayatta kalacağını değerlendirmelerini zorlaştırdı ve bu da çoğu kurumu birbirine borç vermeye çok isteksiz hale getirerek krizi güçlendirdi. [kaynak belirtilmeli]
Merkez bankaları son çare borç veren olarak hareket ederler. Bir bankanın çalışmasını önlemek için, merkez bankası bankalara kısa vadeli kredi vereceğini garanti eder, eğer ekonomik olarak uygulanabilir kalırlarsa, mevduatlarını onurlandırmak için her zaman yeterli likiditeye sahip olmalarını sağlar. Walter Bagehot'ın Lombard Caddesi adlı kitabı , son çare borç verenin rolünün etkili bir erken analizini sunmaktadır.
Son çare borç verenin rolü ve mevduat sigortasının varlığı, her ikisi de ahlaki tehlike yaratır, çünkü bankaların riskli krediler yapmaktan kaçınma teşvikini azaltırlar. Bununla birlikte, standart önlemlerdir, çünkü toplu önlemenin faydalarının genellikle aşırı risk alma maliyetlerinden daha ağır bastığına inanılmaktadır.
Önleme başarısız olduğunda bir bankacılık paniği ile başa çıkma teknikleri:
Acil bir banka tatili ilan etmek
Savunmasız bankalara yönelik artan kredi, kredi veya kurtarma sistemlerini gösteren hükûmet veya merkez bankası duyuruları