stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Ukrayna erkek millî buz hokeyi takımı
Kadro

2016 IIHF Dünya Şampiyonası kadrosudur.
| Kaleciler> # | Kaleciler> Oyuncu | Kaleciler> Catches | Kaleciler> Boy | Kaleciler> Kilo | Kaleciler> Doğum tarihi | Kaleciler> Kulüp |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Sergei Gaiduchenko | L | 196 cm | 101 kg | 6 Haziran 1989 (35 yaşında) |  Free agent |
| 30 | Bohdan Dyachenko | L | 184 cm | 79 kg | 6 Ekim 1998 (25 yaşında) |  HC Donbass |
Defans
| # | Oyuncu | Shoots | Boy | Kilo | Doğum tarihi | Kulüp |
| 6 | Volodymyr Aleksyuk | L | 181 cm | 83 kg | 22 Haziran 1987 (37 yaşında) |  Donbass Donetsk |
| 2 | Vitali Andreikiv | L | 180 cm | 88 kg | 3 Ocak 1996 (28 yaşında) |  HK Kremenchuk |
| 21 | Denys Isayenko | L | 175 cm | 90 kg | 17 Mart 1980 (44 yaşında) |  HK Kremenchuk |
| 26 | Denys Petrukhno | L | 190 cm | 93 kg | 18 Eylül 1989 (35 yaşında) |  Donbass Donetsk |
| 14 | Olexander Pobyedonostsev | L | 180 cm | 82 kg | 19 Eylül 1981 (43 yaşında) |  HK Generals Kiev |
| 23 | Volodymyr Romanenko | L | 189 cm | 95 kg | 13 Ağustos 1992 (32 yaşında) |  HK Kremenchuk |
| 4 | Vsevold Tolstushko | L | 178 cm | 80 kg | 31 Mayıs 1993 (31 yaşında) |  Donbass Donetsk |
| 5 | Kyrylo Zhovnir | L | 193 cm | 101 kg | 7 Mart 1995 (29 yaşında) |  HK Kremenchuk |
Forvetler
| # | Oyuncu | Shoots | Boy | Kilo | Doğum tarihi | Kulüp |
| 15 | Sergi Babynets | L | 184 cm | 80 kg | 5 Eylül 1987 (37 yaşında) |  Donbass Donetsk |

| 24 | Roman Blagy | R | 190 cm | 100 kg | 25 Ekim 1987 (36 yaşında) |  Saryarka Karagandy |
| 25 | Artem Bondaryev | L | 181 cm | 92 kg | 12 Ocak 1983 (41 yaşında) |  Steaua București |
| 19 | Dmytro Chernyshenko | R | 179 cm | 82 kg | 10 Mayıs 1994 (30 yaşında) |  HK Kremenchuk |
| 11 | Vladyslav Gavryk | R | 193 cm | 100 kg | 21 Mayıs 1991 (33 yaşında) |  Columbus Cottonmouths |
| 22 | Artem Gnidenko | R | 177 cm | 82 kg | 3 Şubat 1980 (44 yaşında) |  HK Generals Kiev |
| 9 | Georgi Kicha | R | 175 cm | 78 kg | 12 Mart 1990 (34 yaşında) |  HK Generals Kiev |
| 8 | Andri Mikhnov | L | 200 cm | 98 kg | 26 Kasım 1983 (40 yaşında) |  Yunost Minsk |
| 20 | Yuri Petrangovsky | L | 187 cm | 89 kg | 9 Aralık 1994 (29 yaşında) |  HK Kremenchuk |
| 7 | Oleg Shafarenko | L | 184 cm | 80 kg | 31 Ekim 1981 (42 yaşında) |  Yunost Minsk |
| 3 | Yevgen Tymchenko | L | 185 cm | 85 kg | 25 Mayıs 1996 (28 yaşında) |  HK Generals Kiev |
| 10 | Viktor Zakharov | L | 195 cm | 90 kg | 8 Ocak 1994 (30 yaşında) |  Donbass Donetsk |
Kadro > Antrenörler

Oleksandr Fadeiev (1993-1994)
Anatoliy Bohdanov (1994-2003)
Oleksandr Seukand (2004-2007)
Volodymyr Golubovych (2007-2008)
Oleksandr Seukand (2009)
Mikhail Zakharov (2009-2010)
Dave Lewis (2010-2011)
Anatoliy Khomenko (2011-2012)
Oleksandr Kulikov (2012-2013)
Andrei Nazarov (2013-2014)
Oleksandr Hodyniuk (2014-15)
Oleksandr Savytskyi (2015-günümüz)
Galeri

Kostiantyn Simchuk
Andriy Mikhnov
Mykola Ladygin
Oleksandr Pobyedonostsev
Dmytro Tsyrul
Dmytro Tolkunov
Vitaliy Lytvynenko
Andriy Mikhnov ve Vadym Shakhraychuk
İtalyan Usulü Aşk (film)

İtalyan Usulü Aşk, Donald Petrie'nin yönetmenliğini yaptığı Kanada-Amerikan ortak yapımı romantik komedi filmidir. Filmin başrollerinde Emma Roberts, Hayden Christensen, Alyssa Milano, Adam Ferrara, Gary Basaraba, Linda Kash, Andrew Phung, Cristina Rosato, Danny Aiello, Andrea Martin ve Jane Seymour yer alıyor.
Vila de Prado

Vila de Prado, Portekiz'de Vila Verde belediyesine bağlı olan, 5,60 km2 yüzölçümüne sahip, 4.381 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).
| g t Portekiz belediyesi Vila Verde'nin bucakları |
| --- | --- |
Vila Verde bayrağıVila Verde arması  Aboim da Nóbrega • Arcozelo • Atães • Atiães • Azões • Barbudo • Barros • Cabanelas • Cervães • Codeceda • Coucieiro • Covas • Dossãos • Duas Igrejas • Esqueiros • Freiriz • Geme • Goães • Godinhaços • Gomide • Gondiães • Gondomar • Laje • Lanhas • Loureira • Marrancos • Mós • Moure • Nevogilde • Oleiros • Parada de Gatim • Passó • Pedregais • Penascais • Pico • Pico de Regalados • Ponte • Portela das Cabras • Rio Mau • Sabariz • Sande • Santa Marinha de Oriz • Santiago de Carreiras • São Mamede de Escariz • São Martinho de Escariz • São Martinho de Valbom • São Miguel de Carreiras • São Miguel de Oriz • São Miguel do Prado • São Pedro de Valbom • Soutelo • Travassós • Turiz • Valdreu • Valões • Vila de Prado • Vila Verde • Vilarinho
İgor Alekseyeviç Dyatlov

| --- | --- |

Kişisel bilgileri
Doğumu: 13 Ocak 1936(1936-01-13) Pervouralsk, Rusya
Ölümü: 2 Şubat 1959 (23 yaşında) Dyatlov Geçidi, Rusya
İgor Alekseyeviç Dyatlov (13 Ocak 1936, Pervouralsk, - 2 Şubat 1959, Dyatlov Geçidi), 9 kayakçının Ural Dağları'nda tahminen 2 Şubat 1959 gecesinde ölen ekibin yöneticisidir. Kurbanların anısına, trajedi alanının yakınındaki geçite Dyatlov ismi verildi.
Hayatı

13 Ocak 1936'da Pervouralsk'ta doğdu. Babası Khrompik fabrikasında tamirci olarak çalışıyordu, annesi Lenin Kulübü'nde kasiyerdi. Igor'un doğumu sırasında, ağabeyi Mstislav yardımları hayatına büyük etki etti, 1938'de Ruffina ve 1948'de Tatiana kız kardeşleri dünyaya geldiler, 1954 yılında gümüş madalya ile mezun olduğu Pervouralsk Ortaokulu öğrenim gördü.
Çocukluğundan beri, Igor buluş için bir özlem duyuyordu, radyo mühendisliğine ve fotoğrafçılığa düşkündü ve ayrıca okulun sosyal yaşamına katıldı. Okul yıllarında, taşıyıcısı X-ışınları için bir film olan bir gramofondan bir ses kayıt cihazı yaptı, ağabeyi ile yürüyüşe çıktığı ev yapımı bir radyo alıcısı monte etti. Sverdlovsk Radyo Kulübü'nün bir üyesi olarak, yıkama kafalı bir kayıt cihazı için bölgesel çocuk teknik yaratıcılık sergisinde birincilik ödülünü kazandı. 7. sınıfta Komsomol'a katıldı. Daha sonra, turizmden etkilenerek, 1958-1959 kampanyalarında kullandığı kendi katlanır tasarımına sahip askıya alınmış bir turist sobası inşa etti.
Okuldan mezun olduktan sonra Ural Politeknik Enstitüsü Radyo Mühendisliği Fakültesi'ne girdi. Dyatlov'un turistik gezilere katılımının deneyimini göz önünde bulundurarak, derhal enstitünün turist grubunun başkanlığına seçildi. 1956'daspor turizmi için Sverdlovsk Bölgesi millî takımının bir üyesi oldu. Aynı yıl, millî takımın bir parçası olarak, Doğu Sayan'daki en yüksek zorluk kategorisinde bir yürüyüş yaptı. Dyatlov, öğrenciler arasında saygı görüyordu, iyi bir fiziksel zindeliğe sahipti ve turist gruplarının üyelerine karşı talepkâr tutumuyla ayırt edildi
Dyatlov'a mezun olduktan sonra enstitüde çalışmaya devam etmesi teklif edildi. 1959'un başlarında, üniversitenin bölümlerinden birinde asistan oldu.
Hayatı > 1959 Kuzey Ural yolculuğu

1959'un başlarında, UPI spor kulübünün turist bölümünün en deneyimli üyelerinden biri olan Dyatlov, Otorten ve Oika-Chakur'a tırmanmak için bir rota geliştirdi ve Kuzey Urallar'da yürüyüş yapmak için bir grup topladı. 23 Ocak'ta 10 kişilik bir grup Serov'a doğru yola çıktı ve ertesi gün trenle İvdel'e ulaştı. Grubun üyelerinden biri olan Yuri Yudin, sağlık nedenleriyle kampanyadan ayrıldı. Muhtemelen, 1-2 Şubat 1959 gecesi, Dyatlov da dahil olmak üzere kalan 9 turist, Holatchahl Dağı'nın yamacında öldü.
Dyatlov'un cesedi, 27 Şubat 1959'da Holatchahl Dağı'nın yamacında arama ekibinin üyeleri tarafından keşfedildi. 10 Mart 1959'da Sverdlovsk'taki Mihaylovski Mezarlığı'na gömüldü.
Popüler kültür

Olay 2013 yılında Devil's Pass adıyla sinemaya uyarlandı. Ayrıca 2015 yılında da Kholat isimli bir oyunu IMGN.PRO ekibi tarafından geliştirilmiştir.
Olay 2020 yılında Pereval Dyatlova adıyla diziye uyarlandı.
Vila Franca de Xira

| Vila Franca de Xira |
| --- | --- |
Belediye

  Bayrak Arma 
Vila Franca de Xira
Ülke:  Portekiz
Bölge: Lizbon
Alt Bölge: Büyük Lizbon
İdare
 • Başkan: Alberto Mesquita (PS)
Yüzölçümü
 • Toplam: 318,19 km²
Nüfus (2011)
 • Toplam: 136.886
 • Yoğunluk: 430/km²
Zaman dilimi: UTC±00.00 (BAS)
 • Yaz (YSU): UTC+01.00 (BAS)
Resmî site www.cm-vfxira.pt
Vila Franca de Xira, Portekiz'in Lizbon bölgesine bağlı Büyük Lizbon alt bölgesinin belediyelerinden biridir.
Bucaklar

Belediyede 11 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.
Alhandra
Alverca do Ribatejo
Cachoeiras
Calhandriz
Castanheira do Ribatejo
Forte da Casa
Póvoa de Santa Iria
São João dos Montes
Sobralinho
Vialonga
Vila Franca de Xira
Galeri

Tejo Nehri üzerindeki Mareşal Carmona köprüsü
Vila Franca de Xira Tren Garı
Seğmenler Su

| --- | --- |
Tip: Anonim şirket
Endüstri: İçme suyu
Genel merkezi: Ankara, Türkiye
Önemli kişiler: Serhat Taşkınsu (Yönetim Kurulu Başkanı)
Sahibi: Ankara Büyükşehir Belediyesi
Web sitesi: segmenlersu.com.tr
Seğmen Su A.Ş., Türkiye merkezli bir içme suyu üreticisidir. Şirket, Ankara Büyükşehir Belediyesi bünyesinde faaliyet göstermektedir ve Ankara'nın içme suyu ihtiyacını karşılamaktan sorumludur. Şirketin merkezi Ankara'nın Çankaya ilçesinde yer almaktadır.
Seğmenler Su, Seğmen Su, Günay Su, Seğmenler Pınarı, Almina ve Bağiçi İnci markaları altında İnci (Gölbaşı), Seğmen ve Filiz (Haymana) olmak üzere dört fabrikada üretim yapmaktadır.
Seğmenler Su, Ankara Büyükşehir Belediyesi bünyesinde kurulmuş bir firma olsa da son zamanlarda başkent Ankara’ya yakın bazı bölgelerde de (Bartın, Karabük, Kastamonu, Çankırı, Amasya, Çorum) zincir marketler aracılığı ile dağıtımlarını sürdürmektedir.
Sfenks (ev otomasyon sistemi)

Kendisine entegre mikrofonu ve klavyesiyle bir Sfenks laptopu
Sfenks (Rusça: СФИНКС) 1987 yılında A. Kolotushkin ve V. Goessen ile işbirliği içinde Devlet Bilim ve Teknoloji Komitesi tarafından yaptırılan ve Dmitry Azrikan tarafından tasarlanan ev otomasyon sistemi için deneysel bir Sovyet projesiydi. Sfenks, Süper Fonksiyonel Entegre İletişim Sisteminin kısaltması (Rusça: Суперфункциональная интегрированная коммуникативная система) olarak, tüketicilerin bilgi sistemleriyle kolayca etkileşime girmesini sağlayacak bir modül topluluğu olarak düşünülmüştür.
Ev ortamı, Sovyet dergisi Teknik Estetik'in 1987 sayısında açıklandığı gibi (Rusça: Техническая эстетика), "küresel hoparlörler, çıkarılabilir bir monitör, kulaklıklar, çıkarılabilir ekranlı bir el uzaktan kumandası, bir disket sürücüsü, üç bellek bloğuna sahip bir işlemci ve daha fazlasından" oluşur. Modüller, toplu olarak veya aile üyeleri tarafından ayrı ayrı kullanılmak üzere tasarlandı ve bellek bloklarının sayısının, hanehalkının ihtiyaçlarına göre, sürekli olarak arttırılması gerekiyordu. Böylece farklı aile üyeleri, farklı programları aynı anda aktive edebiliyordu.
Sergey Moiseyev'e göre, VNIITE (Rus Tasarım Araştırma Enstitüsü) Başkanı:
SFENKS ekipmanı, her şeyin tek bir sisteme entegre edileceği şekilde tasarlandı ve sadece akıllı bir ev yaratmakla ilgili değildi: Sovyet erkeklerinin ve kadınların karşılaştığı daha önemli sorunların bazılarını çözmekle de çok ilgiliydi. Örneğin, birinin kaset kaydedicisinin işlevselliğini artırmak. Gün içinde, uyumluluk ile ilgili bir takım zorluklarla kesinlikle karşılaşırlardı. Ergonomi de bu sorunlardan biriydi, çünkü TV'nin ve kayıt cihazının görünüşünün, varsa bile, çok az ortak noktası vardı.
Sergey Moiseyev
Sökülebilir monitörler ve hoparlörler ile Sfenks istasyonunun konfigürasyonu, bilgisayar istasyonlarının ortamını, 21. yüzyılın başlarında bilişim sistemlerini karakterize eden çevresel dokunmatik pedler ve aksesuarlarla önceden yapılandırdı.
İapetus (uydu)

| --- | --- |
Iapetus'un Cassini tarafından elde edilen mozaik görüntüsü
Keşif
Keşfeden: G. D. Cassini
Keşif tarihi: 25 Ekim 1671
Adlandırmalar
MPC belirtmesi: Saturn VIII
Adın kaynağı: Ἰαπετός Īapetus
Sıfatlar: Iapetian
Yörünge özellikleri
Yarı büyük eksen: 3.560.820 km
Dış merkezlik: 0,0276812
Yörünge periyodu: 79,3215 g
Ortalama yörünge hızı: 3,26 km/s
Eğiklik:  17,28° (tutuluma)  15,47° (Satürn'ün ekvatoruna)  8,13° (Laplace düzlemine) 
Doğal uydusu: Satürn
Fiziksel özellikler
Görünür büyüklük: 10,2–11,9
Boyutlar: 1.492,0 × 1.492,0 × 1.424 km 
Ortalama yarıçap: 734,4±2,8 km 
Yüzey alanı: 6.700.000 km2
Kütle: (1,8056591±0,0000544)×1021 kg
Ortalama yoğunluk: 1,0887±0,0127 g/cm3
Yüzey kütle çekimi: 0.223 m/s2 (0,0228 g) (0,138 Ay)
Kurtulma hızı: 0.573 km/s
Sinodal dönme süresi: 79,3215 g   (eşzamanlı)
Eksen eğikliği: sıfır
Albedo: 0,05–0,5
Sıcaklık: 90–130 K
  Wikimedia Commons'ta ilgili ortam
  
Iapetus, tahmini 1469 km çap ile Satürn'ün üçüncü, Güneş Sistemi'nin 11. büyük uydusudur. İsmini Yunan Mitolojisi'nde bir Titan olan Iapetos'tan alır. Giovanni Domenico Cassini tarafından 1671 yılında keşfedildi.
Çoğunlukla buzdan oluşan nispeten düşük yoğunluğa sahip bir cisim olan Iapetus, birkaç belirgin ve olağandışı özelliğe ev sahipliği yapar. Örneğin, öncül yarımküresi karanlıkken, izleyen yarımküresi parlak bir renkte olup bunlar arasında çarpıcı bir renk farkı vardır. Ayrıca, uydunun dörtte üçü boyunca uzanan devasa bir ekvatoryal sırt bulunur.
Tarihçe > Keşif

İapetus, İtalyan asıllı Fransız astronom Giovanni Domenico Cassini tarafından Ekim 1671'de keşfedildi. Cassini, uyduyu Satürn'ün batı tarafında keşfetmiş, birkaç ay sonra doğu tarafında gözlemlemeye çalışmış, fakat başarılı olamamıştı. Aynı durum bir sonraki yıl da tekrar etti. Yine batı tarafında gözlem yapabilmiş, fakat doğu tarafında görememişti. Cassini, nihayet 1705 yılında gelişmiş bir teleskop yardımıyla İapetus'u doğu tarafında gözlemledi ve uydunun bu tarafta iki kadir daha az parlak olduğunu buldu.
Cassini, İapetus'un parlak ve karanlık yarımkürelere ve kütleçekim kilidine sahip olduğunu, yani daima aynı yüzünün Satürn'e dönük olduğunu doğru bir şekilde tahmin etti. Bu, İapetus'un Satürn'ün batı tarafında olduğunda parlak yüzünün Dünya'dan görülebildiği, doğu tarafında olduğunda ise karanlık yüzünün görülebildiği anlamına gelir.
Tarihçe > Etimoloji

İapetus, Yunan mitolojisindeki Titan İapetos'un adını taşır. Bu ad, John Herschel (Mimas ve Enceladus'un keşfiyle tanınan William Herschel'in oğlu) tarafından 1847 tarihli Results of Astronomical Observations made at the Cape of Good Hope (Ümit Burnu'nda yapılan Astronomik Gözlemlerin Sonuçları) yayınında önerilmiştir. Herschel bu yayınında Satürn'ün uydularına, Titan Kronos'un (Roma mitolojisinde Satürn ile eşdeğer tutulan) erkek ve kız kardeşleri olan Titanların adlarının verilmesini savunmuştu.
Pek kullanılmayan bir varyant olan Japetus adı da vardır ve sıfat formu Japetian şeklindedir. Bu durum, Latin alfabesinde ⟨i⟩ ve ⟨j⟩ harfleri arasında bir ayrım olmamasından kaynaklanır ve yazarlar bu harfleri farklı biçimde yazmışlardır.
İapetus Giovanni Cassini tarafından ilk keşfedildiğinde, Kral XIV. Louis'ye ithafen Sidera Lodoicea olarak adlandırılan dört Satürn uydusundan biriydi (diğer üçü Tethys, Dione and Rhea'dır). Bununla birlikte gök bilimciler, Roma rakamları kullanarak atıfta bulunma alışkanlığıyla İapetus'u, Saturn V olarak adlandırdılar. Mimas ve Enceladus 1789 yılında keşfedildikten sonra numaralandırma şeması genişletildi ve böylece İapetus, Saturn VII oldu. 1848 yılında Hyperion'un keşfiyle birlikte Saturn VIII olarak adlandırıldı ve bugün hala bu Roma rakamı belirtmesini taşımaktadır. İapetus'taki jeolojik özellikler genellikle Fransız Roland Destanı'ndaki ("La Chanson de Roland") karakterler ve yerlerin adlarıyla adlandırılır.
Yörünge

Iapetus'un yörüngesi beklenen şeklinden biraz farklıdır. Satürn'ün 3. en büyük uydusu olmasına karşın, Satürn'ün sonraki yakın ana uydusuna, Titan'a kıyasla, çok daha uzak bir mesafeden yörüngesini tamamlar. Aynı zamanda düzenli uydular arasında en yüksek yörünge eğimine sahip uydudur. Sadece Phoebe gibi düzensiz dış uydular bundan daha yüksek bir yörünge eğimine sahiplerdir. Sahip olduğu bu yüksek eğimli uzak yörüngeden ötürü Iapetus Satürn'ün halkalarının bariz bir şekilde görülebildiği tek büyük uydudur. Öteki iç uydularda Satürn'ün halkalarıyla hizalı olmalarından ötürü görülemez bir durumda olurlar. Bu yüksek eğimli uzak yörüngenin sebebi bilinmese de, Satürn tarafından yakalanmış bir uydu olmadığı bilinmektedir. Bu yüksek eğimli yörüngeyi bir teorisi Satürn ile başka bir gezegenin etkileşimiyle açıklar.
Oluşum

Satürn'ün uydularının çoğunlukla Güneş Sistemi'ndeki gezegenlerle aynı biçimde, bir yığılma diskinden oluştuğu düşünülür. Genç gaz devleri oluştukça diskler tarafından gitgide uydulara dönüşen diskler tarafından çevrildiler. Ancak, Titan'ın oluşumu için önerilen bir modelde, Titan'ın daha önceden var olan bazı uyduların çarpışmasıyla oluştuğu önerilir. Iapetus ve Rhea'nın bu çarpışmalardan sonra var olan enkazlardan oluştuğu düşünülür. Lakin daha yeni yapılan çalışmalarda görülmüştür ki, Titan ile Satürn arasındaki uydular 100 milyon yıldan daha gençlerdir, dolayısıyla Iapetus'un Titan'ın içindeki uydularla aynı zaman diliminde oluşması olası değildir. Dolayısıyla, Titan ile beraber ilkel bir uydu olabilir.
Fiziksel özellikler

Yakın zamanda yapılmış ölçümler gösterir ki Iapetus'un çapları 746 x 746 x 712'dir, yaklaşık çapıysa 734.5 ± 2.8 km'dir. Ancak yüzeyi henüz kilometre hassasiyetinde ölçülmemiştir, bu yüzden yapılan ölçümlerde küçük de olsa bir sapma var olabilir.
Iapetus'un düşük yoğunluğu, onun çoğunlukla buzdan ve yaklaşık %20'sinin kayadan oluştuğunu işaret eder.
Sahip olduğu şekil birçok büyük uydudan farklı olarak küresel ya da elipsoit değildir, onun yerine şişkin bir beli ve basık kutupları vardır. Sahip olduğu özel ekvatoryal sırt uzaktan dahi Iapetus'un şeklini belli eder. Bu özellikleri Iapetus'un şeklini bir cevize benzetir.
Iapetus ciddi derecede kraterlidir, Cassini'den gelen görüntülerden çok büyük çarpışma izleri belli olur, en az 5 tanesi 350 km'den büyüktür. En büyüğü, Turgis'in çapı 580 km (360 mi) kadardır. Bu kraterin kenarları ciddi derecede diktir ve 15 km (9,3 mi) uzunluğunda bir uçurum barındırır.
Fiziksel özellikler > İki renkli yüzeyi

Iapetus'un yüzeyinin iki farklı renkte olması oldukça çarpıcı. "Önder" yarımküresi 0.03-0.05 arası bir albedo değeriyle çoğunlukla siyah, bir miktar kırmızı-kahverengi renkliyken, "Kuyruk" yarımküresi ve kutuplar çoğunlukla 0.5-0.6'lık bir albedoyla neredeyse Europa kadar parlaktır. Dolayısıyla, Kuyruk yarımküresinin parlaklığı 10.2 Kadir iken Önder yarımküre 11.9 Kadirdir (Keşfedildiği zamanın en iyi teleskopların görebileceğinden daha karanlıktır).
Karanlık bölge Cassini bölgesi olarak isimlendirilmiştir. Cassini bölgesini bu kadar karanlık kılan şeyin ne olduğunu bilinmemektedir, ancak oldukça ince olduğu tahmin ediliyor. Bu yüzeyin nasıl oluştuğu bilinmese de, Cryovolcanonun bir sonucu olabilir. Bunun dışında başka uydulardan sıçrayan maddelerden de oluşabileceği düşünülüyor. Aydınlık bölgenin kuzey yarımküresi Roncevaux Terra olarak, güney yarımküresiyse Saragossa Terra olarak isimlendirilmiştir. Cassini Bölgesi'ni oluşturan asıl maddenin Iapetus'un dışından geldiği sanılıyor. İçerisinde barındırdığı organik maddeler ilkel meteorlarda ve kuyruklu yıldızların yüzeylerinde bulunanlarla uyuşuyor. Yer bazlı gözlemlerden fark edilmiştir ki, bu madde karboniktir ve muhtemelen siyanür içeren donmuş hidrosiyanik asit polimerlerden oluşur.
Cassini yörünge aracı tarafından 1.227 km (762 mil) uzaktan görüntülenen Cassini Region ve Terra'ların yüksek derecede kraterli olduğu tespit edildi. Karanlık yüzey ile Aydınlık yüzey arasındaki renk geçişleri 30 metrelik görüntüleme çözünürlüğünde bile oldukça düşüktür, yani renk geçişler bir hayli anidir. Karanlık materyal katmanı oldukça incedir, Cassini radar görüntülemeye ve küçük meteorların bu katmanın altındaki buza çarpmasından belli olduğu kadarıyla en az olarak birkaç on santimlik bir katmandır.
79 gün süren yavaş dönüşünden ötürü(aynı zamanda yörüngesinin de tamamlanma süresidir, Satürn sisteminin en uzunudur), Iapetus yüzey renk farklılığı olmadan dahi Satürn sistemindeki en sıcak gündüz ve en soğuk geceleri yaşayabilirdi. Ekvator yakınlarında, yüzeyindeki karanlık madde sayesinde en yüksek 129K (-144 °C) ve aydınlık kısımdaki en düşük sıcaklık 113K (-160 °C)'ın oluşmasına yol açar. Bu sıcaklık farkı, buzun Cassini bölgesinde süblimleşip aydınlık tarafta, özellikle de kutuplarda depolanmasına yol açar. Jeolojik zaman dilimlerinde bu Cassini bölgesinin daha da karanlıklaşmasına, Aydınlık bölgeninse daha da aydınlanmasına yol açar, Pozitif geri bildirimli bir termal sızıntı oluşturur ve Cassini bölgesindeki bütün buzun kaybedilmesiyle sonuçlanır. Şu andaki sıcaklıklar değişmediği süreçte, bir milyar yıldan uzun bir süreçte (karanlık bölgeden aydınlık bölgeye geçen buzlar yok sayılarak) Iapetus'un karanlık bölgesi 20 metrelik bir buzu süblimleşmeyle kaybederken aydınlık bölgeyse sadece 10 cm kaybeder. Bu model ışığın ve karanlık bölgenin dağıtımını, gri tonların yokluğunu ve Cassini bölgesini kaplayan karanlık materyalin inceliğine açıklık getirir. Iapetus'un düşük yer çekimi bu buz dağılımını kolaylaştırdığından bu işlem oldukça hızlıdır.
Fiziksel özellikler > Ekvatoryal Sırt

Iapetus'un başka bir gizemiyse Cassini bölgesinde 1300 km uzunluğunda, 20 km genişliğinde ve 13 km uzunluğundaki ekvatoryal sırttır. Iapetus'un bu yükseltisinin üzerinde bulunan yüksek sayıdaki kraterler, bu yükseltinin yeni bir yapı olmadığına işaret eder.
Bu sırttaki zirveler etraftaki ovalara göre 20 km yüksektir, bu uzunluk da onu Güneş Sistemindeki en yüksek dağlardan biri yapar. Iapetus'un aydınlık yüzeyinde bu sırt yoktur, ancak ekvatorda ötekilerden bağımsız 10 km yüksekliğinde zirveler vardır.
Yükseltinin nasıl oluştuğu tam olarak belli değildir, bu konuda açıklanamayan en zor şey neden bu yükseltinin neden mükemmel bir şekilde ekvatoru takip ettiğidir. Bu konuda çok sayıda teori olmasına rağmen hiçbiri neden bu yapının Cassini bölgesinde olduğunu açıklayamazlar.
İapetus'ın doğal renkli görüntüsü
Cassini Regio'un görünümü. Büyük kraterler arasında Falsaron (sol üstte), Turgis (merkezin hemen üstünde ve sağında) ve Ganelon (sağ altta) görülebilir.
Ekvatoryal sırtın yakından görünümü
İstanbul (eyalet)

İstanbul Eyaleti veya İstanbul Beylerbeyliği, 1453'te kurulan Osmanlı Devleti eyaleti. Doğrudan sadrazamın yönetiminde olup beylerbeyi ve sancak yapılanması mevcut değildi. Bugünkü İstanbul'u kapsar. 1864 yılında kabul edilen Teşkil-i Vilâyet Nizamnâmesi ile İstanbul Eyaleti kaldırılmış yerine İstanbul Vilayeti kurulmuştur.
Serrobius

Serrobius Lithobiidae familyasına bağlı bir cinstir.
İtalya'da sanat

İtalyan sanatı yüzyıllar boyunca birçok büyük hareketi etkilemiş ve ressamlar, mimarlar ve heykeltıraşlar dahil olmak üzere birçok büyük sanatçı yetiştirmiştir. Bugün İtalya, pek çok büyük sanat galerisi, müze ve sergisiyle uluslararası sanat camiasında önemli bir yer tutmaktadır. Ülkedeki başlıca sanat merkezleri arasında Roma, Floransa, Venedik, Milano, Napoli ve diğer İtalyan şehirleri bulunmaktadır. İtalya, dünya birincisi olarak bugün 55 Dünya Mirası alanına ev sahipliği yapmaktadır.
Benvenuto Cellini, Medusa kafalı Perseus heykeli, 1545–1554
Antik çağlardan beri, Yunanlar, Etrüskler ve Keltler, İtalyan yarımadasının sırasıyla güneyi, merkezi ve kuzeyinde yerleşmişlerdir. Ülkenin Brescia ilinde yer alan Valcamonica kaya çizimlerinin tarihi MÖ 8000'li yıllara dayanmaktadır ve bugün binlerce mezarda Etrüsk sanatının zengin kalıntılarının yanı sıra Paestum, Agrigento ve başka yerlerde Yunan kolonilerinden kalma zengin kalıntılar vardır.
Bugünkü İtalyan topraklarında kurulmuş Roma İmparatorluğu, uzun yıllar boyunca İtalya ve Avrupa'da egemen güç halinde kalmıştır. İtalya bugün Roma kalıntıları açısından Büyük İmparatorluk anıtlarından Pompeii ve komşu bölgelerindeki korunmuş binalara kadar olağanüstü bir birikime sahiptir. Roma İmparatorluğu'nun çöküşünün ardından, özellikle Orta Çağ'ın Kuzey İtalyası, yalnızca Kutsal Roma İmparatorlarının Karolenj ve Otton sanatı için değil, Bizans sanatı Ravenna ve diğer dallar için de önemli bir merkez olarak kalmıştır.
Ortaçağ dönemi

Orta Çağ boyunca, İtalyan sanatı öncelikle mimari süslemelerden (freskler ve mozaikler) oluşuyordu. İtalya'daki Bizans sanatı, standart kaligrafi, renk ve altın kullanımı ile oldukça resmi ve rafine bir dekorasyondu. 13. yüzyıla kadar İtalyan sanatı neredeyse tamamen bölgeseldi ve dış Avrupa ve Doğu akımlarından etkilenmiş durumdaydı. MS 1250 yıllarında, çeşitli bölgelerin sanatı ortak özellikler geliştirmiş, böylece belirli bir birlik ve büyük bir özgünlük gözlemlenmiştir.