II. Giovanni Cornaro
Hayatı > Doçelik dönemi

6 Mayıs 1709'de önceki Doçe olan II. Alvise Mocenigo ölünce 22 Mayıs 1709'da 41 seçmenden oluşan Venedik Cumhuriyeti "Doçe Seçmenler Konseyi" yeni doçe seçmek için toplandı. 18. yüzyılda Venedik Cumhuriyeti eski ahlaklı düzenini kaybetmişti. Eskiden doçeler yeteneklerine göre seçilmekte iken 18. yüzyılda zengin ileri gelenlerin seçmenlere gösterdikleri iltimaslar; onlara dağıttıkları hediyeler ve verdikleri parasal rüşvetler nedeni ile seçmen oyu satın almaları artık olağan ve alışılan teamül haline gelmişti. Bu nedenle bu konseyin yaptığı ilk oylamada Giovanni Cornaro konseyde bulunan 41 oydan 40'ını alarak Venedik Doçesi seçildi ve o gün Venedik Cumhuriyeti doçelik tahtına oturdu.
Doçe olduktan sonra en büyük uğraşı ya kendi huzuruna çıkan veya bir istida yazıp Doçe'nin iltimasını isteyen ve çok kere devlet hazinesinden parasal harcama gerektiren ya bir yerleşke veya bir topluluk grubu ya da münferit şahısların ya gerçek ya da uydurulmuş olan şikayet ve taleplerini dinlemek ve incelemek olmuştu. Bunların yanında devletten birçok özel imtiyaz talep eden şahıslar veya gruplar şahsen Doçe'nin huzuruna çıkmak için devamlı fırsat kollamaktaydılar. Bunları incelemek ve bu istek ve talepleri tatmin etmeye çalışmak Doçe için gayet zor olmakta idi. Özellikle bunlar devlet hazinesinden harcamalar gerektirmekte ise bu taleplerin karşılanması gayet güç olmakta idi; çünkü Venedik Cumhuriyeti devlet hazinesi ve devletin parasal politikası da sosyal ahlakın kaybolması ile zıvanadan çıkmış ve devlet ve Hazine  devamlı likidite olmaması sorunları içinde kalmıştı.
II. Giovanne Cornardo o zaman kadar Avrupa'da çıkan ve Avrupayı kana boyayan savaşlara katılmayan Venedik Cumhuriyeti'nin hiçbir savaşa katılmasını istememekte olduğu iddia edilmektedir. 1699 Karlofça Barış Antlaşması ile Venedikliler Mora Yarımadası'nı ellerine geçirmişlerdi ve "Mora Krallığı" adını verdikleri bir eyalet olarak yönetmekteydiler. Fakat Osmanlı hükûmeti Venedik Cumhuriyetinin bu anlaşma hükümlerini ihlal ettiğinden şikayetçi idi. 1698'da Karadağ'da kabileler tarafından Çetince Başpiskoposu olarak Danilo Sćepčević adlı bir papaz seçilmişti. Ama Sırp Ortodoks kilisesine bağlı olması gereken bu papaz Ortodoks Hristiyan lideri olan İstanbul Patriği'ni kabul etmemişti. Gitmiş olduğu Avusturya'da açıkça ve Venedik devleti desteği ile Karlofça Anlaşması'na tüm karşı olarak bir isyan çıkartmaya anlaşmıştı. Bu Karadağ İsyanı 1711'de çıktı ve Avusturya ve Venedik bu isyana destek sağladılar. Ayrıca Venedikli savaş gemileri Mora'yı üs olarak kullanarak İstanbul-Mısır seferleri yapan Osmanlı ticaret ve hac gemilerine saldırmışlardı. Bunları bir vesile bilen Osmanlı İmparatorluğu 8 Aralık 1714'te Venedik Cumhuriyeti'ne karşı bir savaş ilan etti. Böylece 1715-1718 Osmanlı-Avusturya-Venedik Savaşı başlamış oldu.
Venedik Cumhuriyeti ve Doçe olan II. Giovanni Cornado ne askeri bakımdan ne de moral bakımdan Osmanlılar ile bir savaş yapmaya hazır değildi. Savaş ilanından hemen sonra 1715 yazında Sadrazam Silahdar Damat Ali Paşa komutasındaki Osmanlı ordusu Venediklilerin elinde olan Mora Yarımadası'na girip ilerlemeye başladı. Osmanlı Ordusu, altı hafta içinde Karlofça Antlaşması ile kaybedilen Korint, Anabolu, Modon, Koron ve Navarin kaleleri de dahil olmak üzere tüm Mora Yarımadası'nı geri aldı. Aarıca 1669 yılında Girit fethedildikten sonra hâlâ Venediklililerin elinde kalan Suda ve Spina Longa iskele kaleleri de Türk donanmasının da katkısıyla zapt edildi. Böylece tüm Mora ve Girit Venediklilerden temizlendi. Canım Hoca Mehmed Paşa komutasındaki Osmanlı donanması Ege Denizi'nde Venedikliler elinde kalmış olan adaları eline geçirdi ve Mora Yarımadası kıyılarındaki Venediklilere ait küçük kalelerini eline geçirdi. İyon Denizi'ndeki Venedik kontrolündeki adalara ilerlemeye başlandı. Önce Lefkada Osmanlılar eline geçti. Kaptan-ı derya Canım Hoca Mehmed Paşa komutasındaki Osmanlı donanmasının 8 Temmuz Korfu Adası kuşatmasında kaptan-ı deryanin yaptığı hatalar yüzünden Venedikliler direnişlerinde başarılı oldular. Bunun için Osmanlılar kaptan-ı deryayı azledip hapse attılar. Sonra Venedik devletine ait olan Dalmaçya sahillerindeki şehirlerinin Osmanlı donanmasının blokajına direnmesi ile kendilerini avuttular.
Avusturya, 1716'da Venedikle ittifakını yenileyip, Osmanlılar'dan Mora'yı Venedik Cumhuriyeti'ne geri vermesini istedi. Osmanlı İmparatorluğu bu isteği redderek Avusturya'ya savaş açtı. Avusturya orduları komutanı Savoy Prensi Eugen ve Osmanlı sadrazamı Silahdar Damat Ali Paşa orduları ile 5 Ağustos 1716'da modern Sırbistan'ın Novi Sad yakınında Petrovaradın Muharebesi'ne giriştiler. Osmanlı ordusu büyük mağlubiyete uğrayıp Sadrazam Silahdar Damat Ali Paşa öldü. Avusturyalılar uzun kuşatma sonunda Temeşvar kalesini ve Belgrad'ı ellerine geçirince Osmanlı devleti barış istedi. 21 Temmuz 1718'da Osmanlı Devleti, Avusturya ve Venedik arasında Pasarofça Antlaşması imzalandı. Bu anlaşma ile Venedik Cumhuriyeti Mora Yarımadası'nı, Korint ve çevresini, Eğin Körfezindeki adaları, İyonya Adalarını, Aya Mavrı Adasını ve Girit'te son Venedik toprağı olan (Suda ve Spina Longa dahil) üç iskeleyi Osmanlı Devletine devretti.
II. Giovanni Cornaro Venedik'in bu hezimetinden sonra kendini Katolik Hristiyan dinine döndürdü. Gayet dindar bir davranışla Tolentino'da bulunan aile kilisesi olarak kabul edilen San Nicola Kilisesi'ni restore ettirdi.
12 Ağustos 1722'de Venrdik Cumhuriyeti doçesi olan II. Giovanni Cornara 78 yaşında iken Venedik Dükalık Sarayı'nda öldü. Cenazesi Tölentino'da San Nicola de Tolentino Kilisesi'nde gömülmüştür.
Karısı olan Laura ise San Gervaso e Protasio adlı bir manastıra rahibe olarak çekildi ve 1729'da öldü.