Neorealizm
Anahtar noktalar

Waltz kişisinde neorealizm, dünya politikasını açıklamak için "insan doğası" gibi sık özcü kavramların kullanılmasından kaçınır. Bunun yerine, yeni-gerçekçiliğin ideologları yapısal kısıtlamaların ayrıcalıklarının strateji ve motivasyon-devlet ajanları ile yattığı teorisini geliştirirler.
Waltz'a göre dünya, sürekli uluslararası bir anarşi durumunda bulunmaktadır (kaos değil, hiyerarşinin yokluğu olarak tanımlanır). Buna ek olarak, uluslararası kamuoyu anarşisi iç piyasadan farklıdır. Yerel alanda, ana aktörler “yüce yargıç”a dönebilir (ve dönmek zorunda kalırlar) - devlet veya hükümet, ancak uluslararası alanda böyle bir meşru iktidar kaynağı yoktur. Uluslararası politikanın anarşisi (yani merkezi bir motorun olmaması) devletleri ilk etapta güvenliklerini garanti edecek şekilde hareket etmeye zorlar, çünkü bu başka hedeflere ulaşmak için bir ön koşuldur. Kendi davranışlarını etkileyen birincil faktör olan bu itici güç, devletlerin göreceli güçlerini artırmanın bir yolu olarak yabancı müdahalecilik için saldırgan askeri yetenekler geliştirmeye başlamasını sağlar. Devletler, diğer devletlerin gelecekteki niyetlerinden emin olamadıklarından, aralarında güvensizlik ortaya çıkar. Hayatta kalmalarını tehdit eden göreceli güç kayıplarına dikkat etmelerini gerektirir. Belirsizliğe dayanan bu güven eksikliğine “güvenlik ikilemi” denir: büyük bir gücün güvenliğini artırmak kaçınılmaz olarak diğer güçlerin güvenliğini azaltır.
Waltz'a göre devletler ihtiyaçlar açısından benzerdir, ancak onlara ulaşma fırsatlarında değil. Devletlerin dünyadaki konumu, yeteneklerini ve potansiyellerini belirler. Fırsatların yapısal dağılımı (devletler arasındaki iş birliği gibi), diğer devletler tarafından elde edilen göreceli başarı korkusu ve ayrıca bu eyaletlere bağımlı olma olasılığı nedeniyle sınırlıdır. Her devletin dünya arenasında gücünü en üst düzeye çıkarma arzusu, uluslararası ilişkiler oluşturan bir güçler dengesine yol açar. Ayrıca tüm ulusların karşı karşıya kaldığı güvenlik ikilemini de doğurur. Devletlerin gücü dengelemenin iki yolu vardır: iç dengeleme ve dış dengeleme. İç dengeleme, devletlerin kendi yeteneklerini ve potansiyellerini geliştirmeleri, ekonomik büyümeyi ve/veya askeri harcamaları arttırmaları nedeniyle gerçekleşir. Dış dengeleme, devletlerin daha güçlü devletlerin veya sendikaların gücüne dayanmak için ittifaklar kurmasıyla gerçekleşir.
Neo-realistler, fırsatların dağılımındaki değişikliklere göre, uluslararası sistemdeki büyük güçlerin sayısına göre belirlenen üç olası sistemin olduğunu savunuyorlar. Tek kutuplu bir sistem sadece bir büyük güç içerir, iki kutuplu bir sistem iki büyük güç içerir ve çok kutuplu bir sistem ikiden fazla büyük güç içerir. Bazı neo-realistler, iki kutuplu bir sistemin çok kutuplu bir sistemden daha kararlı (devletlerin güç ve sistemik değişimler için mücadele etmeye daha az meyilli olduğu) sonucuna varırlar, çünkü dengeleme, ittifaklar oluşturmak için ek büyük güçler (süper güçler) olmadığı için yalnızca iç dengeleme yoluyla gerçekleşebilir [ 4]. Bipolar sistem dış dengelemeye değil, sadece iç dengelemeye sahip olduğundan, yanlış hesaplama olasılığı ve büyük güçler arasındaki savaş şansı azalmaktadır.