stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Pickelhaube
Tarihçesi > Servise girişi

Frederick William IV, 23 Ekim 1842'de kraliyet kabinesinin emriyle Pickelhaube'yi Prusya piyadelerinin çoğunluğunun kullanımına sundu. Pickelhaube'nin kullanımı hızla diğer Alman beyliklerine yayıldı. Oldenburg bunu 1849'da, Baden ise 1870'te benimsedi ve 1887'de Bavyera Krallığı, Pickelhaube'yi benimseyen son Alman eyaleti oldu (Napolyon Savaşlarından bu yana, bir Tarleton kaskı olan Raupenhelm adı verilen kendi kask tasarımlarına sahiplerdi). Rusya kaskı 1844'te benimsedi. Diğer Avrupa orduları arasında İsveç ordusu 1845'te çivili miğferin Prusya versiyonunu benimsedi; Eflak'ta ise muhtemelen Prusya Prensi Albert'in ziyaretinden etkilenerek 15 Ağustos 1845'te miğferin benimsenmesine karar verildi. Ancak askerlere tanıtılması daha uzun sürdü ve Moldova, muhtemelen Çarlık Ordusu'nun etkisiyle aynı yıl çivili miğferin Rus versiyonunu benimsedi.
19. yüzyılın ikinci yarısından itibaren aralarında Arjantin, Bolivya, Kolombiya, Şili, Ekvador, Meksika, Portekiz, Norveç ve Venezuela'nın da bulunduğu birçok ülkenin orduları Pickelhaube'yi veya buna benzer bir silahı benimsedi. Bu başlığın Latin Amerika'daki popülaritesi, İmparatorluk Almanya'sından gelen askeri misyonların ulusal orduları eğitmek ve organize etmek için yaygın olarak kullanıldığı bir dönemden kaynaklandı. Peru Ordusu, 1870'lerde ülkeye bazı pickelhaubeler gönderildiğinde bunlardan ilkiydi. Pasifik Savaşı sırasında, 6. Piyade Alayı "Chacabuco", ele geçirilen Peru stoklarını kullanarak bu başlığı benimseyen ilk Şili askeri birimi oldu.
Rus versiyonunda başlangıçta sivri ucun ucuna at kılından bir tüy takılmıştı, ancak bu daha sonra bazı birimlerde atıldı. Rus çivisinin tepesinde bir el bombası motifi vardı. Kırım Savaşı'nın başlangıcında, bu tür miğferler piyadeler ve el bombacıları arasında yaygındı, ancak kısa süre sonra yem başlığının yerini aldı. 1862'den sonra çivili miğfer genel olarak Rus Ordusu tarafından takılmayı bıraktı, ancak 1914'e kadar İmparatorluk Muhafızları'nın Cuirassier alayları ve Jandarma tarafından muhafaza edildi. Sovyetler, 1919'da Kızıl Ordu tarafından benimsenen kendi kumaşı Budenovka ile sivri uçlu askeri başlığın tarihini uzattı.
Türevler

1847'de, Ev Süvarileri, İngiliz süvarileri ve ejderha muhafızları ile birlikte, Pickelhaube ile yerini aldığı geleneksel ejderha miğferi arasında bir melez olan bir miğferi benimsedi. Bu "Albert Desenli" kask, adını askeri üniformalara büyük ilgi duyan Prens Consort Albert'ten almıştır ve sefer sırasında çıkarılabilen, düşen at kılından bir tüye sahiptir. Britanya İmparatorluğu'ndaki diğer ağır süvari alayları tarafından da benimsendi ve hâlâ törensel kullanımda. Pickelhaube aynı zamanda İngiliz ordusunun Ev Hizmeti kaskının yanı sıra İngiltere ve Galler'de polis tarafından hala giyilen koruyucu kaskının tasarımını da etkiledi. Ancak Pickelhaube ile Ev Hizmeti kaskı arasındaki bağlantı doğrudan değildi, çünkü İngiliz başlığı daha yüksekti, yalnızca küçük bir çiviye sahipti ve deri yerine mantar çerçeve üzerine sertleştirilmiş kumaştan yapılmıştı. Hem Amerika Birleşik Devletleri Ordusu hem de Deniz Piyadeleri, 1881 ile 1902 yılları arasında tam elbise için İngiliz modeli miğferler takıyordu.
Tasarım

Temel Pickelhaube sertleştirilmiş (kaynatılmış) deriden yapılmış, parlak siyah bir yüzey verilmiş ve tepede metal bir çivi içeren metal süslemeyle (memurlar için genellikle altın veya gümüş kaplamalı) güçlendirilmiştir. İlk versiyonların tepesi yüksekti, ancak devam eden ağırlık azaltma ve maliyet tasarrufu süreciyle yükseklik yavaş yavaş azaltıldı ve kask daha biçimli hale geldi. 1867'de, ön zirvedeki metal bağlamayı ve tepenin arkasındaki metal takviye bandını (aynı zamanda deri tepenin dikişli arka dikişini de gizleyen) kaldırarak ağırlığı azaltma yönündeki başka bir girişim başarılı olmadı.
Prusya topçu birimleri tarafından giyilen Pickelhaube versiyonunda sivri uç yerine top şeklinde bir arma kullanılıyordu; bu değişiklik, atların yaralanması ve ekipmana bunun neden olduğu hasar nedeniyle 1844'te sipariş edildi. 1914'te Birinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden önce, Pickelhaube ile Alman generaller, kurmay subaylar, ejderha alayları, Prusya Muhafızlarının piyadeleri ve bir dizi hat piyade alayı tarafından özel bir ayrım olarak tam elbiseli çıkarılabilir siyah veya beyaz tüyler giyilirdi. Bu, sivri ucun sökülmesiyle (bir tüy taşıyıp taşımadığına bakılmaksızın tüm Pickelhauben'lerin bir özelliği) ve bunun yerine trichter olarak bilinen uzun metal bir tüy tutucuyla değiştirilerek başarıldı. Bu birimlerin müzisyenleri için ve ayrıca Bavyera Topçuları ve Sakson Muhafızlarının tüm süvari alayı için bu tüy kırmızıydı.
Başak tepesinin yanı sıra, Pickelhaube'nin belki de en tanınabilir özelliği, alayın eyaletini veya eyaletini belirten süslü ön plakaydı. En yaygın plaka tasarımı, Prusya'nın kullandığı amblem olan büyük, açık kanatlı kartaldan oluşuyordu. Bavyera, Württemberg, Baden ve diğer Alman eyaletleri farklı plaka tasarımları kullandı. Ruslar ise geleneksel çift başlı kartalı kullandılar.
Alman askeri Pickelhaubesi ayrıca kaskın yanlarına takılan çene kayışlarının arkasına iki yuvarlak, renkli kokart yerleştirdi. Sağ kokart, ulusal kokart, kırmızı, siyah ve beyazdı. Sol kokart, askerin durumunu belirtmek için kullanıldı (Prusya: siyah ve beyaz; Bavyera: beyaz ve mavi; vb.).
Pickelhaube'nin tamamen metal versiyonları çoğunlukla zırhlılar tarafından giyilirdi ve sıklıkla yüksek rütbeli askeri ve politik figürlerin (yukarıda resimde görülen Otto von Bismarck gibi) portrelerinde görülürdü. Bu kasklara, ayırt edici mafsallı boyun korumaları nedeniyle bazen ıstakoz kuyruklu kasklar da deniyordu. Bunların tasarımı 16. yüzyıldan beri yaygın olarak kullanılan süvari miğferlerine dayanmaktadır, ancak bazı özellikleri deri miğferlerden alınmıştır. Prusya Gardes du Corps tarafından giyilen versiyon, gümüş montajlı tombactan (bakır ve çinko alaşımı) idi. 1842'den beri hattın zırhlıları tarafından giyilen şey, pirinç montajlı cilalı çeliktendi.
Örtü

1892'de açık kahverengi kumaş kask kılıfı M1892 Überzug, manevralar ve aktif hizmet için tüm Pickelhaubeler için standart bir konu haline geldi. Pickelhaube'deki pirinç ve gümüş bağlantı parçalarının son derece yansıtıcı olduğu kanıtlandığından, Überzug'un amacı kaskı kirden korumak ve savaş görünürlüğünü azaltmaktı. Überzug'da hiçbir zaman alay numaraları veya başka süslemeler taşımayan Prusya Muhafız birimleri dışında, kapağın ön kısmına alay numaraları kırmızı renkte (Ağustos 1914'ten itibaren yeşil) dikildi veya şablonla çizildi. Güneşe maruz kalan Überzug, bronz bir gölgeye dönüştü. Ekim 1916'da renk feldgrau (tarla grisi) olarak değiştirildi, ancak o tarihe kadar düz metal Stahlhelm çoğu birlik için standart bir konuydu.
1. Dünya Savaşı

1914 öncesi ve 1914 yılı boyunca piyadeler için üretilen miğferlerin tamamı deriden yapılmıştır. Savaş ilerledikçe Almanya'nın deri stokları azaldı. Güney Amerika'dan, özellikle Arjantin'den yapılan yoğun ithalatın ardından Alman hükûmeti, başka malzemelerden yapılmış ersatz Pickelhaube (reserv) üretmeye başladı. 1915 yılında bazı Pickelhaube'ler ince çelik sacdan yapılmaya başlandı. Bununla birlikte, Alman yüksek komutanlığının daha da fazla sayıda kask üretmesi gerekiyordu, bu da Pickelhaubeyi inşa etmek için basınçlı keçe ve hatta kağıt kullanımına yol açtı. Pickelhaube'nin üretimi 1916'da durduruldu.
Birinci Dünya Savaşı'nın ilk aylarında, Pickelhaube'nin siper savaşının zorlu koşullarını karşılayamadığı kısa sürede keşfedildi. Deri miğferler kabuk parçalarına ve şarapnele karşı çok az koruma sağlıyordu ve göze çarpan sivri uç, kullanıcıyı hedef haline getiriyordu. Bu eksiklikler, malzeme kıtlığıyla birleştiğinde, yukarıda açıklanan, çıkarılabilir sivri uçlu basitleştirilmiş 1915 modeli kaskın piyasaya sürülmesine yol açtı. Eylül 1915'te yeni miğferlerin ön saflarda çivisiz olarak takılması emredildi.
1916'dan başlayarak, Pickelhaube'nin yerini yavaş yavaş yeni bir Alman çelik kaskı (Stahlhelm) aldı; bu kask, mermi parçalarına karşı daha fazla kafa koruması sağlamayı amaçlıyordu. Stahlhelm'in benimsenmesinden sonra Pickelhaube, savaş bölgelerinden uzaktaki kıdemli subaylar tarafından sınırlı törenlerde giyilmeye başlandı; artı Leibgendarmerie S.M. des Kaisers'ın İmparatorluk/Kraliyet eskortu rolü onların savaş boyunca barış zamanında tam kıyafetlerini korumalarına yol açtı. 1918'de Alman İmparatorluğu'nun çöküşüyle birlikte Pickelhaube askeri üniformanın bir parçası olmaktan çıktı ve hatta polis bile Jäger tarzı shakoları benimsedi. Değiştirilmiş formlarda yeni Stahlhelm kaskı, Alman birlikleri tarafından II. Dünya Savaşı'nda giyilmeye devam etti.
Şimdiki Kullanımı

Pickelhaube hala İsveç Can Muhafızları, Portekiz Ulusal Cumhuriyet Muhafızları (GNR), Tayland Kral Muhafızları, Şili, Kolombiya, Venezuela ve Ekvador askeri akademileri ve Bolivya Askeri Koleji'nin geçit töreni / tören üniformasının bir parçası., Şili Ordu Merkez Bandosu ve Ordu Okul Grupları, Şili Ordusunun 1. Süvari ve 1. Topçu Alayları ve Kolombiya Başkanlık Muhafız Taburu ve Ulusal Polisi. Blues ve Royals, Birleşik Krallık Cankurtaranları ve Ürdün Haşimi Krallığı'ndaki trafik polisi de Pickelhaube'nin farklı biçimlerini kullanıyor. Modern Romanya Jandarma Teşkilatı (Jandarmaria Româna), tören üniformalarının bir parçası olarak 19. yüzyılın sonlarından kalma beyaz tüylü Pickelhaube modelini giyen atlı bir müfrezeyi sürdürüyor.
Kültürel İkon

Şair Heinrich Heine, 1844 gibi erken bir tarihte Pickelhaube'yi tepkinin sembolü ve uygun olmayan bir başlık olarak alaya almıştı. Çivinin kolaylıkla "modern yıldırımları romantik kafanıza çekebileceği" konusunda uyardı. Şiir onun çağdaş monarşi, ulusal şovenizm ve militarizm üzerine demokratik hareketlere karşı agresif bir şekilde kullanılan Almanya başlıklı siyasi hicivinin bir parçasıydı. Bir Kış Masalı.
Almanya'da düzenlenen 2006 FIFA Dünya Kupası öncesinde Pickelhaube'nin kalıplanmış plastik versiyonu fanware makalesi olarak mevcuttu. Yaygın model, Alman bayrağının siyah-kırmızı-altın rengindeydi ve çeşitli başka renkler de mevcuttu.
Çivili miğfer, başlığın takılması sona erdikten sonra bile iki savaş arası döneme kadar İmparatorluk Almanya'sının klişe zihinsel resminin bir parçası olarak kaldı. Bunun nedeni muhtemelen Pickelhaube'nin Birinci Dünya Savaşı öncesinde ve sırasında Müttefik propagandasında yaygın olarak kullanılmasıydı, ancak miğfer 1914'ten önce bile İmparatorluk Almanya'sının iyi bilinen bir simgesiydi. Pickelhaube, savaşın ilk aylarında Müttefik hediyelik eşya avcıları için popüler hedeflerdi.
Prusya Polisi Pickelhelmi
Pickelhaube miğferi ile Otto von Bismarck
1845'te Prusya piyadesi Pickelhaubesi (sağda)
M1895 Überzüglü Pickelhaube
II. Wilhelm ve August von Mackensen beraber pickelhaube takarken (1915)
Şili Ordusu General Bernardo O'Higgins Askeri Okulu öğrencileri tüylü pickelhauben giyerek 2014 Şili Ordusu Günü geçit töreninde Santiago'daki O'Higgins Park'ta yürüyor.
Almanyanın FIFA için yaptığı plastik bir Pickelhaube
İstanbul Üniversitesi Eczacılık Fakültesi

| --- | --- |

Kuruluş: 1962
Eski isim(ler)i: İstanbul Eczacı Mektebi
Dekan: Prof. Dr. Ahmet Oğul Araman
Dekan yardımcıları: Prof. Dr. Afife Mat   Prof. Dr. Yıldız Özsoy Erginer
Konum: Beyazıt, Fatih, İstanbul
Web sitesi: http://eczacilik.istanbul.edu.tr/
İstanbul Üniversitesi Eczacılık Fakültesi, 1962 yılında İstanbul Üniversitesi bünyesinde Eczacılık Fakültesi adı ile kurulan fakülte. Türkiye'nin ilk eczacılık yüksek okuludur.
Fakülteye bağlı Anabilim Dalları

Analitik Kimya
Biokimya
Farmakognozi
Farmakoloji
Farmasötik Botanik
Farmasötik Kimya
Farmasötik Mikrobiyoloji
Farmasötik Teknoloji
Farmasötik Toksikoloji
II. Marcellus

| Papa II>  Marcellus |
| --- | --- |
Roma Piskoposu
 Anonim bir sanatçı tarafından yapılan portresi, 16. yüzyıl, Vatikan Müzeleri
Kilise: Katolik Kilisesi
Papalık başlangıcı: 9 Nisan 1555
Papalık bitişi: 1 Mayıs 1555
Önce gelen: III. Julius
Sonra gelen: IV. Paulus
Papazlığa atanma: 1535
Takdis: 10 Nisan 1555 Gian Pietro Carafa tarafından
Kardinal yapan: 19 Aralık 1539 III. Paulus tarafından
Doğum adı: Marcello Cervini degli Spannocchi
Doğum: 6 May 1501 Montefano, Marche, Papalık Devleti
Ölüm: 1 Mayıs 1555 (53 yaşında) Roma, Papalık Devleti
İmza: 
Arma: 
Adı Marcellus olan diğer papalar 
Papa II. Marcellus veya doğum adı ile Marcello Cervini degli Spannochi (d. 6 Mayıs 1501, Montefano, Marche, Papalık Devleti - ö. 1 Mayıs 1555, Roma), 5 Nisan-1 Mayıs 1555 arasında 20 gün kadar gayet kısa bir dönemde Papalık yapmıştır.
Papalık dönemi

Papa III. Julius 23 Mart 1555'te ölünce 5 Nisan 1555'te yeni papayı seçmek için "Papalık Konklavı" toplanmıştır. Bu konkalava o zaman üye olan 57 kardinal'den ancak 37'si katılmıştır. Konklava katılan kardinaller papalık için oy verme sırasında hiçbir büyük devlete önem vermeyeceklerine yemin olan "Konklav kapitülasyon" belgesini imzalamalarına rağmen bu kardinaller arasında Fransa Kralı II. Henri taraftarı "Fransa kliği"; V.Karl (Şarlken) taraftarı "Habsburg kliği" ve büyük devletler taraftarı olmayan "İtalya kliği" bulunmaktaydı. Unvan olarak Kudüs "Kutsal Haç Bazilikası" Kardinali olarak anılan Kardinal Marcello Cervini Fransa kliği tarafından adaylığa teklif edildi. Bu kardinalin İmparator V. Karl tarafından seçilmemesı açıkça istemekle beraber Habsburg kliği tarafından da tutuldu. Bunun üzerine 9 Nisan sabahı yapılan oylamada  tek 1 oy hariç tüm oyları alarak saat 11de papalık görevine seçildiği belli oldu. Yeni papa Marcello olan vaftiz ismini koruyarak bunu Latinceleştirip "Marcellus" adını aldı. Bu türlü papalık adı alanların sonuncusu oldu çünkü ondan sonra seçilen tüm papalar papalık ismi olarak vaftiz ismini almaktan sakınmışlardır. Aynı gün Roma'da papa olarak kutsandı ve papalık tacı giydirme töreni yapıldı.
Başlattığı ilk proje Katolik Kilisesi antik Yunan Kilise Doktorları olarak anılan Hristiyanlık için teolojik eserler yazanların doktriner eserlerini ve diğer antik Hristiyan dini hakkında doktriner yazıların tercüme edilmesi için bir tercüme komisyonu kurmak oldu. Bu komisyonun hazırlattığı yeni otoriter çeviri eserlerin baskılarının yapılması için Roma'da ve Venedik'te bulunan matbaa ve yayınevleri ile anlaşmalar yapıldı.
Fakat II. Marcellus gayet kısa bir müddet papalık yaptı. 20 gün papalıktan sonra nedeni bilinmeyen  (bazı kaynaklara göre zehirlenmeden doğan) bir rahatsızlıktan sonra 2 Mayıs 1555'te öldü. Mezarı Vatikan'da Aziz Petrus Bazilikası altında bulunan papalar katakumbundadır.
Papa II. Marcellus yerine Papa IV. Paulus papa olarak seçilmiştir.
II. Marcellus'un Vatikan'da Aziz Petrus Bazilikası altındaki mezarı
Java

Başlığın diğer anlamları için Java (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| --- | --- |
Java logosu
Paradigması: Nesne yönelimli (çok paradigmalı), yapısal, fonksiyonel, zorunlu
İlk çıkışı: 23 Mayıs 1995 (29 yıl önce) (1995-05-23)
Tasarımcı: James Gosling & Sun Microsystems
Geliştirici: Oracle Corporation
Önemli uygulamaları: OpenJDK, HotSpot ve daha fazlası
Lehçeleri: Generic Java, Pizza
Etkilendikleri: Ada 83, C++, Delphi Object Pascal, Eiffel, Generic Java, Mesa, Modula-3, Oberon, Objective-C, UCSD Pascal, Smalltalk
Etkiledikleri: Ada 2005, BeanShell, C#, Clojure, D, ECMAScript, Groovy, J#, JavaScript, PHP, Python, Scala, Seed7, Vala
Platformu: Çapraz platform
Lisans: GNU Genel Kamu Lisansı / Java Community Process
Olağan dosya uzantıları: .java, .class, .jar, .jmod
Web sitesi: Java geliştiricileri için
Java, Sun Microsystems mühendislerinden James Gosling tarafından geliştirilmeye başlanmış açık kaynak kodlu, nesneye yönelik, platform bağımsız, yüksek verimli, çok işlevli, yüksek seviye, hem yorumlanan hem de derlenen bir dildir.
Java, Sun Microsystems'den James Gosling tarafından geliştirilen bir programlama dilidir ve 1995 yılında Sun Microsystems'in çekirdek bileşeni olarak piyasaya sürülmüştür. Bu dil C ve C++'dan birçok sözdizim türetmesine rağmen bu türevler daha basit nesne modeli ve daha az düşük seviye olanaklar içerir. Java uygulamaları bilgisayar mimarisine bağlı olmadan herhangi bir Java Sanal Makinesi (Java Virtual Machine - JVM) üzerinde çalışabilen tipik bytecode'dur (sınıf dosyası).
Java'nın sık kullanılan sloganlarından biri olan, çevirisi "bir defa yaz, her yerde çalıştır" olan "write once, run anywhere - WORA", Java'nın; derlenmiş Java kodunun, Java'yı destekleyen bütün platformlarda tekrar derlenmeye ihtiyacı olmadan çalışabileceğini ima eder (Platform Independent) . 2016 yılında bildirilen 9 milyon geliştiricisi ile, özellikle istemci sunucu web uygulamaları için olmak üzere, kullanımda olan en popüler programlama dillerinden birisidir.
Java ilk çıktığında daha çok küçük cihazlarda kullanılmak için tasarlanmış ortak bir düzlem dili olarak düşünülmüştü. Ancak düzlem bağımsızlığı özelliği ve tekbiçim kütüphane desteği C ve C++'tan çok daha üstün ve güvenli bir yazılım geliştirme ve işletme ortamı sunduğundan, hemen her yerde kullanılmaya başlanmıştır. Özellikle kurumsal alanda ve mobil cihazlarda son derece popüler olan Java özellikle J2SE 1.4 ve 5 sürümü ile masaüstü uygulamalarda da yaygınlaşmaya başlamıştır.
Java'nın ilk sürümü olan Java 1.0 (1995) Java Platform 1 olarak adlandırıldı ve tasarlama amacına uygun olarak küçük boyutlu ve kısıtlı özelliklere sahipti. Daha sonra düzlemin gücü gözlendi ve tasarımında büyük değişiklikler ve eklemeler yapıldı. Bu büyük değişikliklerden dolayı geliştirilen yeni düzleme Java Platform 2 adı verildi ama sürüm numarası 2 yapılmadı, 1.2 olarak devam etti. 2004 sonbaharında çıkan Java 5, geçmiş 1.2, 1.3 ve 1.4 sürümlerinin ardından en çok gelişme ve değişikliği barındıran sürüm oldu. Java SE 8 ise Java teknolojisinin günümüz sürümüdür. 13 Kasım 2006'da Java düzlemi GPL ruhsatıyla açık kodlu hale gelmiştir.
Tarihi

James Gosling ve Patrick Naughton Java projesini Haziran 1991'de başlattı. Java ilk olarak interaktif televizyonlar için tasarlandı ancak dijital kablo televizyon endüstrisi için o zamanlar çok gelişmişti. Java'nın ilk hali Oak ismini taşıyordu ve bu isimi Gosling'in ofisinin hemen yanında bulunan bir meşe ağacından almıştı. Daha sonra projenin ismi Green oldu ve en son Java adını aldı. Gosling, Java'yı C/C++'a benzer bir sözdizimi ile tasarladı ve böylece programcılar için kolaylıkla öğrenilebilen bir dil oldu.
Tarihi > Sürümler

Mayıs 2022 itibarıyla resmî olarak Java SE 8, Java SE 11 ve Java SE 17 sürümleri uzun vadeli (LTS) olarak, Java SE 18 ise süreli bir şekilde desteklenmektedir. Java'nın ana sürümleri aşağıdaki gibidir:
| Versiyon | Yayın Tarihi |
| --- | --- |
JDK Beta: 1995
JDK1.0: 23 Ocak 1996
JDK 1.1: 19 Şubat 1997
J2SE 1.2: 8 Aralık 1998
J2SE 1.3: 8 Mayıs 2000
J2SE 1.4: 6 Şubat 2002
J2SE 5.0: 30 Eylül 2004
Java SE 6: 11 Aralık 2006
Java SE 7: 28 Temmuz 2011
Java SE 8 (LTS): 18 Mart 2014
Java SE 9: 21 Eylül 2017
Java SE 10: 20 Mart 2018
Java SE 11 (LTS): 25 Eylül 2018
Java SE 12: 19 Mart 2019
Java SE 13: 17 Eylül 2019
Java SE 14: 17 Mart 2020
Java SE 15: 15 Eylül 2020
Java SE 16: 16 Mart 2021
Java SE 17 (LTS): 14 Eylül 2021
Java SE 18: 22 Mart 2022
Java SE 19: 13 Eylül 2022
Java SE 20: 07 Haziran 2022 **
Java SE 21 (LTS): 07 Aralık 2022 **
Java SE 22: 03 Mart 2024 **
Çalışmaları devam etmektedir.
LTS (Long-Term Support), "Uzun Vadeli Destek" anlamına gelir. Bir programın veya yazılımın dağıtıcısı tarafından uzun vade de desteklenecek olan sürümüdür.
Çalışma mantığı

Bir Java yazılımı şu şekilde geliştirilir:
Yazılımcı Java kodunu yazar.
Bu kod bir Java derleyicisi ile derlenir. Derleme sonucunda "bytecode" adı verilen bir tür sanal makine kodu ortaya çıkar. Platform bağımsızlığını sağlayan bytecode'dur. Çünkü bir kere bytecode oluştuktan sonra yazılım, sanal makine içeren tüm işletim sistemlerinde çalışabilmektedir.
Bu bytecode Java Sanal Makinesi (Java Virtual Machine - JVM) tarafından işletilir. Bu aşama, her bir bytecode komutunun teker teker yorumlanması ile icra edilebileceği gibi, anında derleme (Just-in-time compilation - JIT) kullanılarak da gerçekleştirilebilir.
Bazı kavramlar

Nesneye yönelik yazılımlama mantığı:
Bazı kavramlar > Anında Derleme

Java ilk çıktığında bytecode işletme hızı çok iyi değildi. Yerine göre sistemin öz yazılımlarından 5-10 kat yavaş çalışıyordu. Bu nedenle bazı yazılım geliştirme şirketleri JIT yani "Just-in-time compilation", "anında derleme" araçları üretmeye başladılar. Yapılan şey bytecode'u sanal makinenin kurulu olduğu gerçek sistemin diline anında derleme yaparak dönüştürmesiydi. Bu sayede verimde ciddi artışlar sağlandı. Ama 2000 yılından sonra geliştirilen sanal makinelerde (HotSpot gibi) JIT'in işlevi VM içinde yer almaya başlamış, işlemci hızı ve bellek miktarının dramatik biçimde artması ile dış JIT yazılımları popülerliğini kaybetmiştir. Bugün hâlen birkaç ürün (Excelsior JET gibi) pazarda bulunsa da genellikle bu yöndeki ihtiyaç azalmıştır.
Bazı kavramlar > Java API

Java API, Java yazılımlarında kullanılan yazılım kütüphanelerine genel olarak verilen isimdir. Java API ile disk, grafik, ağ, veritabanı, güvenlik gibi yüzlerce konuda kullanıcılara erişim imkânı sunulur. Java API J2SDK'nın bir parçasıdır.
Bazı kavramlar > Atık Veri Toplayıcı

Atık veri toplama teknolojisi (Garbage Collection) Java'dan önce de var olan ama Java ile adını duyurmuş ve yaygın olarak kullanılmaya başlanmış bir kavramdır. C++, C gibi dillerin en büyük engellerinden birisi dinamik bellek yönetimidir. Yazılımda gösterici (işaretçi - pointer) kullanarak dinamik olarak bellek ayırdıktan sonra o bellek ile işiniz bittiğinde mutlaka ayrılan belleği bellek yöneticiye özel alt yordamlar yardımıyla (delete, free...) iade etmeniz gerekir. Yoksa bellek sızıntısı (memory leak) oluşur ve bu bir süre sonra yazılımın ve işletim sisteminin beklenenden farklı davranmasına yol açabilir. Sızıntıların saptanması oldukça güçtür ve bulunması zor hatalara yol açar. Bu nedenle bugünün tüm büyük C ve C++ yazılımları az da olsa bellek sızıntısı içerir (işletim sistemleri dahil).
Atık veri toplayıcı sayesinde Java'da bir nesne oluşturulduktan sonra o nesne ile işiniz bittiğinde hiçbir şey yapmanız gerekmez: Sanal makine akıllı bir biçimde kullanılmayan bellek bölümlerini belirli aralıklarla ya da uyarlamalı yöntemlerle otomatik olarak temizler ve sisteme iade eder. Bu işleme çöp toplama (atık toplama - garbage collection) adı verilir. Çöp toplama sistemlerinin yapısı oldukça karmaşıktır ve geçen yıllar içinde büyük gelişmeler kaydedilmiştir. Çöp toplayıcının varlığı Java'da bellek sızıntısı olmayacağı anlamına gelmez, ama bellek sızıntıları daha ender olarak ve farklı şekillerde karşınıza çıkar ve genellikle tedavi edilmesi daha kolaydır.
Bazı kavramlar > Jar

Jar (Java Arşivi - Java Archive), aslında bir tür sıkıştırma formatıdır. Jar ile derlenen Java kodları ile oluşan yazılımın paketlenip taşınması kolay bir hale getirilir. Jar dosyaları temelde bytecode blokları içerir. Jar dosyaları genellikle kütüphane oluşturmada ya da uygun biçimde hazırlanırsa işletim sisteminden doğrudan çalıştırılabilecek bir şekilde kullanılabilir (çalıştırılabilir jar - executable jar). Jar dosyalarının içeriğini sıkıştırma yazılımları ya da Java yazılım geliştirme araçları ile inceleyebilirsiniz. Java 1.5 ile yeni bir tür jar oluşturma metodu da kullanıma girdi. Pack200 adı verilen hiper-sıkıştırma (hyper-compression) algoritması ile jar dosyaları daha küçük boyutlara indirgenebiliyor. Ancak bu teknoloji daha çok ağ üzerinden yapılan transferlerde kullanılıyor. Daha fazla ayrıntı için: buraya bakınız 24 Ocak 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.