stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Suriye bayrağı
Renk şeması

|  | Kırmızı | Beyaz | Yeşil | Siyah |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| RGB | 206/17/38 | 255/255/255 | 0/122/61 | 0/0/0 |
| Hexadecimal | #CE1126 | #FFFFFF | #007A3D | #000000 |
| CMYK | 12/100/98/3 | 0/0/0/0 | 89/27/100/15 | 75/68/67/90 |
| Pantone | 186 C | White | 7726 C | Black |
Şunlar için geçerlidir:      
Kaynak:
Suriye'nin tarihi bayrakları > Suriye Krallığı (1920)

Ayrıca bakınız: Suriye Arap Krallığı
Osmanlı bayrağı, 18 Eylül 1918'de Osmanlılar ülkeyi terk edene kadar Suriye'de kullanılıyordu. 1918'de Suriye'nin resmi bayrağı, Osmanlılara karşı 1916-1918 Arap İsyanı'nın bayrağı olan Faysal bayrağı veya Arap İsyanı bayrağı idi. 30 Eylül 1918'de Haşimi ailesi tarafından resmi olarak kabul edildi ve 8 Mart 1920'ye kadar kullanımda kaldı. Bu, sonraki Suriye bayraklarının çoğunda görülen yeşil/kırmızı/beyaz/siyah kombinasyonunu kullanan ilk bayraktı. Renklerin sembolizmi şu şekilde tanımlanmıştır: Şam Emevi dönemi için beyaz, Halife Ali için yeşil, Harici radikal İslami hareketi için kırmızı ve İslam peygamberi Muhammed için siyah, giderek sekülerleşen Türk koloni yönetimine karşı "dinin siyasi kullanımını" gösteriyor. Alternatif olarak, yatay renklerin Abbasi (siyah), Emevi (beyaz) ve Fatımi (yeşil) halifeliklerini ve Haşimi Hanedanı'nın kırmızı üçgeni temsil ettiği iddia edildi.
Suriye Arap Krallığı altında, Faysal bayrağı kırmızı üçgen üzerine 7 köşeli beyaz bir yıldız ile yeniden tasarlandı ve 24 Temmuz 1920'ye kadar kullanıldı. Ancak bu bayrak Ürdün tarafından bir süre sonra kabul edildi. Krallık, 1920'de Fransa tarafından işgal edilmeden ve yaklaşık 12 yıl boyunca Fransız sömürge imparatorluğuna resmen dahil edilmeden önce 4 aydan biraz fazla kullanıldı.
Suriye'nin tarihi bayrakları > Fransız Mandası bayrakları (1920-32)

Ayrıca bakınız: Fransız Suriye ve Lübnan Mandası, Suriye Federasyonu ve Suriye Devleti
Faysal bayrağı, Fransız sömürgecilerinin Suriye'ye gelişiyle birlikte terk edildi. Fransız Suriye Yüksek Komiseri General Henri Gouraud, 24 Temmuz 1920'de Fransız Suriye Mandası'nın yeni bayrağını (beyaz hilalli mavi, aşağıya bakınız) kabul etti. Gouraud'un bayrağı 1 Eylül 1920'ye kadar kullanımdaydı, ardından Suriye ayrı bölgelere ayrıldı ve sonunda her birine kendi bayrağı verildi (aşağıya bakınız). 22 Haziran 1922'de Gouraud, Fransız bayrağı kantonuyla yeşil-beyaz-yeşil bir bayrak kullanan Suriye Federasyonu'nu kurdu. Bu federasyon 1925'te Suriye Devleti'ne birleştirildiğinde, 14 Mayıs 1930'da cumhuriyetin kuruluşuna kadar aynı bayrak kullanılmaya devam etti.
Suriye'nin tarihi bayrakları > Bağımsızlık bayrağı (1930-58, 1961-63, 2024-günümüz)

Ayrıca bakınız: Birinci Suriye Cumhuriyeti ve İkinci Suriye Cumhuriyeti
Fransız mandası altında yeni kurulan Suriye Cumhuriyeti'nin bayrağı 1930 anayasası ile belirlendi. Anayasa, milliyetçi lider İbrahim Hananu liderliğindeki bir meclis komitesi tarafından hazırlandı. İlk başta, Fransız makamları kurucu meclisin anayasayı onaylamasına izin vermeyi reddetti ve Levant Yüksek Komiseri Henri Ponsot 5 Şubat 1929'da meclisi feshetti. Halkın tepkisinin ardından Fransız makamları kararlarından vazgeçerek bazı değişikliklerle taslağı onaylamaya karar verdiler. 14 Mayıs 1930'da Ponsot, Suriye tarafından hazırlanan "Suriye Cumhuriyeti Anayasası"nı onaylayan ve Bölüm I'in IV. Maddesinde belirtilen 3111 sayılı kararnameyi yayınladı:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | "Suriye bayrağı şu şekilde olacaktır: çift geniş uzunluk ve en yüksek yeşil, sonra beyaz sonra, siyah olmak üzere üç paralel ve eşit renge bölünür, beyaz kısım düz bir çizgide üç kırmızı beş köşeli yıldız içerir". | ” |
— Madde IV, Kısım I, Suriye Cumhuriyeti Anayasası
Bayrağın yeşil rengi Raşidin Halifeliği'ni, beyaz Emevileri, siyah ise Abbasileri simgeliyordu. Başlangıçta, üç kırmızı yıldız Suriye'nin üç bölgesini temsil ediyordu: Halep, Şam ve Deyrizor "devletleri". 1936'da Suriye'ye Lazkiye Sancağı ve Cebel el-Dürzi eklendi ve üç yıldızın temsili değiştirildi, birincisi Halep, Şam ve Deyrizor ilçelerini, ikincisi Cebel el-Dürzi'yi ve son yıldız Lazkiye Sancağı'nı temsil ediyordu. Bayrak, II. Dünya Savaşı'nın patlak vermesi nedeniyle Fransa'nın ülkeyi terk etme anlaşmasından vazgeçmesi üzerine Suriyelilerin toplanma arzusunun bir sembolü olarak kullanıldı. Sembolizm şu şekildeydi: siyah, ezilen karanlık geçmiş için; beyaz, umut verici bir gelecek için ve kırmızı, kanın birinciden ikinciye taşınması için. Bayrak, Suriye'nin 17 Nisan 1946'da bağımsızlığını kazanmasıyla kabul edildi. 1958'de Suriye ve Mısır devlet birliği olan Birleşik Arap Cumhuriyeti'nin kurulmasına kadar kullanıldı. Birleşik Arap Cumhuriyeti'nin çöküşünden sonra, Suriye, Suriye'yi eski başarısız birlikten ayırmak için bağımsızlık bayrağının restore edildiği 28 Eylül 1961'e kadar BAC bayrağını kullanmaya devam etti.
Galeri

Suriye Arap Krallığı bayrağı (1920)
Suriye Federasyonu (1922–1925) ve Suriye Devleti bayrağı (1925–1930)
Birinci Suriye Cumhuriyeti (1930–1950) ve İkinci Suriye Cumhuriyeti bayrağı (1950–1958)
Birleşik Arap Cumhuriyeti bayrağı (1958–1961)
Suriye Arap Cumhuriyeti bayrağı (1961–1963)
Suriye Arap Cumhuriyeti bayrağı (1963–1972)
Arap Cumhuriyetleri Federasyonu bayrağı (1972–1980)
Suriye Arap Cumhuriyeti bayrağı (1980–2024)
Suriye'nin de facto bayrağı (2024–günümüz)
Konuyla ilgili yayınlar

Goodarzi, Jubin M. (2006). Syria and Iran: Diplomatic Alliance and Power Politics in the Middle East. I.B. Tauris. ISBN 9781845111274.
Heydemann, Steven (1999). Authoritarianism in Syria: Institutions and Social Conflict, 1946–1970. Cornell University Press. ISBN 9780801429323.
Lawson, Fred H. (2006). Constructing International Relations in the Arab World. Stanford University Press. ISBN 9780804753722.
King, Stephen J. (2009). The New Authoritarianism in the Middle East and North Africa. Indiana University Press. ISBN 9780253353979.
Podeh, Elie (1999). The Decline of Arab Unity: The Rise and Fall of the United Arabic Republic. Sussex Academic Press. ISBN 9781902210209.
Schumann, Cristoph (2008). Liberal Thought in the Eastern Mediterranean: Late 19th Century Until the 1960s. BRILL. ISBN 9789004165489.
Thomas, Martin (2007). Empires of Intelligence: Security Services and Colonial Disorder after 1914. University of California Press. ISBN 9780520251175.
Thompson, Elizabeth (2000). Colonial Citizens: Republican Rights, Paternal Privilege, and Gender in French Syria and Lebanon. Columbia University Press. ISBN 9780231106610.
| g t Asya bayrakları |
| --- | --- |
Egemen devletler:  Afganistan  Azerbaycan  Bahreyn  Bangladeş  Bhutan  Birleşik Arap Emirlikleri  Brunei  Çin  Doğu Timor  Endonezya  Ermenistan  Filipinler  Güney Kore  Gürcistan  Hindistan  Irak  İran  İsrail  Japonya  Kamboçya  Katar  Kazakistan  Kıbrıs Cumhuriyeti  Kırgızistan  Kuveyt  Kuzey Kore  Laos  Lübnan  Maldivler  Malezya  Mısır  Moğolistan  Myanmar  Nepal  Özbekistan  Pakistan  Rusya  Singapur  Sri Lanka  Suriye  Suudi Arabistan  Tacikistan  Tayland  Türkiye  Türkmenistan  Umman  Ürdün  Vietnam  Yemen 
Sınırlı tanınmışolan devletler:  Abhazya  Filistin  Güney Osetya  Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti  Tayvan 
Bağımlı ve diğer bölgeler:  Ağrotur ve Dikelya  Britanya Hint Okyanusu Toprakları  Christmas Adası  Cocos Adaları  Hong Kong  Makao 
  Kategori 
Suriye Arap Krallığı bayrağı
Suriye Devleti Bayrağı
Suriye Cumhuriyeti Anayasası'nda açıklandığı gibi, Fransız Mandası altındaki Suriye Cumhuriyeti bayrağı
Suriye muhalefetinin bayrağını taşıyan biri, Paris
Suriye Arap Cumhuriyeti'nin bayrağı taşıyan biri
Martin Luther

Başlığın diğer anlamları için Martin Luther (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| Martin Luther |
| --- | --- |
Luther 46 yaşındayken
Doğum: 10 Kasım 1483(1483-11-10) Eisleben, Saksonya Elektörlüğü, Kutsal Roma İmparatorluğu
Ölüm: 18 Şubat 1546 (62 yaşında) Eisleben, Saksonya Elektörlüğü, Kutsal Roma İmparatorluğu
Meslek: Teolog, Yazar, Vaazcı
Alma mater: Erfurt Üniversitesi; Wittenborg Üniversitesi
Dönem: Rönesans
Konu: Soteryoloji
Önemli eser: Doksan Beş Tez
Evlilik: Katharina von Bora
Çocuklar: 6

İmza: 

Martin Luther (Almanca telaffuz: [ˈmaʁtiːn ˈlʊtɐ]; 10 Kasım 1483 - 18 Şubat 1546), Alman keşiş, teolog, yazar, profesör ve Augustinusçu rahipti. Protestanlığın babası ve Reformun öncüsü olan Luther'in teolojik görüşleri, Lüterciliğin temelini oluşturdu. Batı ve Hristiyanlık tarihinin en etkili figürlerinden biri olarak kabul edilmektedir.
Luther, 1507 yılında rahipliğe atandı. Roma Katolik Kilisesi'nin bazı öğretilerini ve uygulamalarını, özellikle de endüljans görüşünü reddetmeye başladı. Bu farklılıkları dostane bir şekilde çözmeyi amaçlayan Luther, 1517’de yazdığı Doksan Beş Tez ile endüljansların uygulaması ve etkisi üzerine akademik bir tartışma önerdi. Ancak 1520’de Papa X. Leo, Luther’den tüm yazılarını reddetmesini talep etti ve Luther bunu reddedince Ocak 1521'de onu aforoz etti. Aynı yılın ilerleyen günlerinde Kutsal Roma İmparatoru V. Karl, Worms Diyeti'nde Luther'i kanun kaçağı olarak mahkûm etti. Luther 1546'da öldüğünde Papa X. Leo'nun aforoz kararı hâlâ yürürlükteydi.
Luther, kurtuluşun ve dolayısıyla sonsuz yaşamın iyi işler yoluyla kazanılmadığını, yalnızca Tanrı'nın lütfunun bir armağanı olarak, inananın İsa Mesih'e imanı aracılığıyla alındığını öğretti. Teolojisi, Papa'nın otoritesini sorguladı ve yalnızca Kitâb-ı Mukaddes'in ilahi vahyin tek kaynağı olduğunu savundu. Aynı zamanda ruhban sınıfının ayrıcalıklarına karşı çıkarak tüm vaftiz edilmiş Hristiyanları kutsal bir rahiplik olarak kabul etti. Luther'in İncil'i Latinceden Almancaya çevirmesi, halkın kutsal metinlere erişimini büyük ölçüde artırdı ve hem kilise üzerinde hem de Alman kültüründe derin bir etki yarattı. Bu çeviri, Almancanın standart bir biçiminin gelişmesine katkı sağladı, çeviri sanatına yeni ilkeler kazandırdı ve İngilizce bir çeviri olan Tyndale İncili'nin yazılmasını etkiledi. Luther'in ilahileri, Protestan kiliselerindeki müzik anlayışının gelişiminde önemli bir rol oynadı. Eski bir rahibe olan Katharina von Bora ile evliliği ise din adamlarının evlenmesine yönelik Protestan geleneğine bir örnek teşkil etti.
Luther, sonraki iki eserinde Yahudi karşıtı görüşler dile getirerek Yahudilerin sürgün edilmesini ve sinagogların yakılmasını savundu. Bu eserler, aynı zamanda Roma Katoliklerini, Anabaptistleri ve teslis inancına sahip olmayan Hristiyanları da hedef aldı. Luther doğrudan Yahudilerin öldürülmesini savunmasa da, bazı tarihçiler onun sert söylemlerinin Almanya'da antisemitizmin gelişimine ve yüzyıllar sonra Nazi Partisi'nin ortaya çıkışına dolaylı olarak katkıda bulunduğunu öne sürmektedir.
Eserleri > Latince

Epistola Lutheriana ad Leonem decimum summum pontificem 1519.
Dissertatio de libertate Christiana per autorem recognita 1519.
De Captivitate Babylonica ecclesiae praeludium 1520.
De votis monasticis 1521.
Enarrationes epistolarum et evangeliorum, quas postillas vocant 1521.
De servo arbitrio 1525.
Libellus de vita et moribus Turcarum 1529.
Eserleri > Almanca

Von den guten Wercken 1520.
Von welltlicher Uberkeytt, wie weyttman yhr gehorsam schuldig sey 1523.
Das diese Wort Christi (Das ist mein leib etce.) noch fest stehen widder die Schwermgeister 1527.
Vermahnung zum Gebet Wider den Türchen 1530.
Von den Jüden und iren Lügen (Yahudiler ve Yalanları Üzerine)
Luther'in babası Hans ve annesi Magrethe
Schlosskirche kapısı (kale kilise), Wittenberg
Augsburg'da 1530 civarında yapılmış bir gravürde endüljans satışının tasviri
Richmond K. Turner

| Richmond Kelly Turner |
| --- | --- |

Lakabı: "Terrible" Turner
Doğum: 27 Mayıs 1885(1885-05-27) Portland, Oregon
Ölüm: 12 Şubat 1961 (75 yaşında) Monterey, California
Bağlılığı:  ABD
Branşı:  Amerika Birleşik Devletleri Donanması
Hizmet yılları: 1904-1947
Rütbesi:  Amiral
Çatışma/savaşları: II. Dünya Savaşı

Richmond Kelly Turner (27 Mayıs 1885 –  12 Şubat 1961) Amerikalı asker. II. Dünya Savaşı sırasında Amerika Birleşik Devletleri Deniz Kuvvetleri'nde görev yapmıştır.
Çadigan şehristanı

Çadigan şehristanı
Çadigan şehristanı (Farsça: شهرستان چادگان), İran'da İsfahan Eyaleti'nin 22 şehristanından birisidir.
Şehristanın 2006 yılı toplam nüfusu 33.684 kişi ve 8.169 hanedir. Yönetim merkezi aynı isimli Çadigan şehridir.
Yönetim yapısı

Şehristana bağlı iki bahş ve iki şehir vardır ve bunlar aşağıdaki tabloda gösterilmiştir.
| Bahş adı | Yönetim merkezi | Nüfusu | Şehirleri |
| --- | --- | --- | --- |
| Çadigan merkezî bahşı | Çadigan | 26.759 | Çadigan • Rozve |
| Çenarud bahşı |  | 57.813 | Yok |
Farslaşmış toplum

Farslaşmış toplum, Fars diline, kültürüne, edebiyatına, sanatına, kimliğine dayanan veya fazlasıyla bu unsurlardan etkilenmiş toplumdur.
"Persianate" terimi, Marshall Hodgson'a ithaf edilen yeni bir kelime. 1974 yılında yayınlanan İslamiyetin Teşebbüsü: Orta Çağlarda İslam'ın genişlemesi adlı kitabında şöyle tanımladı: "Fars'ın yükselişi salt edebi sonuçlar doğurdu: İslam dünyasında yeni bir genel kültürel yönelime hizmet etti. Daha sonra Müslümanlar arasında ortaya çıkan, yüksek yerel kültür dilleri başlıca edebi esin kaynaklarından dolayı Farsça'ya tamamen veya kısmen de olsa bağlı kaldı. Farsça veya Persçe esinini yansıtan bütün bu kültürel gelenekleri, Farsileşmiş olarak genişletebiliriz."
Dolayısıyla bu terim yalnızca etnik Persleri değil, etnik olarak Fars ya da İranlı olmasa da dilsel, materyal ya da sanatsal kültürel faaliyetleri Farslaşmış kültürden etkilenen ya da Farsileşmiş kültüre dayanan toplulukları kapsayacak şekilde genişletilmiştir.
19. yüzyıl öncesi Pers kültüründen etkilenmiş toplum örnekleri; Selçuklular, Timurlular, Babürlüler ve Osmanlı hanedanlıkları ve Karmatilerdir.
"Persleşmek" çok ırklı bir kültür kategorisidir, ancak zaman zaman ırk kökenli bir dini kategori olarak da görülür.
Tarihçe

Persleşmiş kültür yaklaşık on dört asırdır gelişmiştir. Bu, İran ve İslam kültürlerinin bir karışımıydı ve sonunda Büyük İran, Küçük Asya ve Güney Asya'nın yönetici ve elit sınıflarının hâkim kültürü haline geldi.
7. ve 8. yüzyılda Büyük İran halkları İslam kuvvetleri tarafından istila edildiğinde, İran egemenliğinde olanlardan daha büyük olan bir imparatorluğun parçası oldular. İslam fethi, eski Bizans topraklarında dil ve kültürün Araplaşmasına yol açarken, bu Pers'te gerçekleşmedi. Daha çok, orada gelişen yeni İslam kültürü, bölgedeki İslam öncesi Fars geleneklerine ve Arap istilacılar tarafından bölgede tanıtılan İslami geleneklere dayanıyordu.
Özellikle seçkin sınıflar arasında Persleşmiş kültür, batı, orta ve güney Asya'daki Müslüman topraklara yayılmış olmasına rağmen, bu geniş bölgenin nüfusu çatışan (mezhepsel, yerel, kabile ve etnik) gruplara sahipti ve çok farklı diller konuşuyorlardı. Persleşmiş kültürün uzak şehirlerinde akranları ile Anadolu'dan Hindistan'a olan ilişkilerini sürdüren şairler, sanatçılar, mimarlar, esnaflar, hukukçular ve akademisyenler tarafından bu yayılmıştır.
Kökeni

Arap Müslümanlar'ın İran'ı fethetmesinden sonra, İslamiyet öncesi İran'ın dili olan Pehlevi, halifeliğin doğu topraklarında bir yönetim aracı olarak ikinci İslam yüzyılında (8. yüzyıl) yaygın biçimde kullanılmaya devam edildi. Kamusal meselelerin İslamlaştırılmasına rağmen, İranlılar İslamiyet öncesi görüşlerini ve yaşam biçimlerini İslam'ın taleplerine uyacak şekilde ayarlamışlardır.
Abbasi döneminde, sermaye bir zamanlar Sasani İmparatorluğu'nun bir parçası olan ve hala İran'ın kültürel alanının bir parçası olarak kabul edilen Suriye'den Irak'a geçti. Pers kültürü ve Pers Barmakid sadrazamlarının gelenekleri yönetici seçkinlerin tarzı haline geldi. Politik olarak, Abbasiler yakında İran üzerindeki kontrollerini kaybetmeye başladı. Halife tarafından atanmasına rağmen Horasan Valisi Tahiridler etkili bir şekilde bağımsızdı. Sistan'dan gelen İranlı Saffaridler doğu topraklarından kurtulduklarında sırasıyla Batı İran, Mazandaran ve kuzeydoğudaki Buyyids, Ziyaridler ve Samanidler bağımsızlıklarını ilan ettiler.
Doğu bölgelerinin Bağdat'tan ayrılması, batı, orta ve güney Asya'da egemenleşen ve İslam dünyasındaki yeniliklerin kaynağı olan farklı bir Farsça kültürde ifade edildi. Farsileşmiş kültür, Yeni Farsça dilin bir yönetim ve entelektüel söyleme aracı olarak, İranlı Türklerin askeri kontrol altına alması, Arap olmayan ulusun yeni politik önemi ve ulema gelişimi Bileşik İslam toplumu olarak işaretlendi.
Osmanlılar

14. yüzyılın başında Osmanlılar, Anadolu'da egemenlik kazandı. Osmanlılar Fars edebiyatını beş buçuk yüzyıl için desteklemişler ve özellikle 16. yüzyılda çok sayıda yazar ve sanatçıyı bu alana çekmişlerdir. Osmanlı sarayında en ünlü Fars şairlerinden biri, aynı zamanda ressam ve tarihçi olan Fethullah Arifi Çelebi, kendisi aynı zamanda Kanuni Sultan Süleyman'ın bir biyografisi olan Süleymanname'nin de yazarıydı. Osmanlı padişahı Süleyman, bir divanını Farsça olarak yazdı.[kaynak belirtilmeli]
Ziya Gökalp Türkçülüğün Esasları adlı eserinde Osmanlı medeniyetini Türk, Arap, Fars ve son dönemde Batı medeniyetinin bir karışımı olarak yorumlayarak bunun uyumlu bir süreç olmadığını belirtti.
Güney Asya'nın Farsileşmiş kültürü > Farsça şiir (Sufi şiiri)

12. yüzyıldan itibaren, Farsça lirik şiirleri önceki eserlerde bulunmayan bir maneviyat ve adanmışlık derinliği ile zenginleştirildi. Bu gelişme, mistik tecrübenin yaygınlaşmasına bağlıydı. Tasavvuf bütün Müslüman ülkelerde gelişti, fakat edebi ifadesi İran kültürel etki alanı içinde bulunan ülkelerde ilk olma özelliğini taşıyordu. Resmi İslam teolojisinin ve yasasının katılığına karşı bir karşıtlık olarak, mistisizm ilahi yaklaşıma sadece ritüeller ve gözlem yoluyla değil, bağlılık ve sevgi eylemleri aracılığıyla yaklaşmaya çalıştı. Sufilerin dini düşüncelerinin odak noktası Tanrı sevgisiydi. Ünlü 11. yüzyıl Tasavvuf Mehnası olan Ebu Said, kendi manevi isteklerini ifade etmek için kendi aşk dörtlüklerini sık sık kullanmış ve Attar ve Irak gibi mistik şairler ile mistisizm meşru, hatta şık bir konu haline gelmiştir Farsileşmiş toplumlar arasında. Dahası, Sufi emir ve merkezleri (Khaneghah) Fars toplumlarına yayılmış olduğu için, İran mistik şiirsel düşüncesi, giderek ortak kültürün bir parçası haline geldi ve tasavvuf deneyimlerini paylaşmayan şairler bile eserlerinde mistik fikirleri ve imgeleri ifade etmeye cesaret etti.
Sonuç

1500'den sonra, İran kültürü, güçlü İslam öncesi ve Şii İslam kültürünün araya girmesiyle kendi özelliklerini geliştirdi. İran'ın Güney Irak'la olan eski kültürel ilişkisi (Sümer / Babil), Mezopotamya'nın Osmanlı yönetimine geçmesine rağmen sürdü. Kafkasya'nın bir bölümünde görülen eski kültürel, genetik ve tarihsel ilişki, Azerbaycan, Ermenistan, Gürcistan ve Kuzey Kafkasya'da günümüze kadar sürer. Doğu Akdeniz'in, Anadolu, Suriye ve Mısır'daki halk kültürü biraz bağımsız olarak gelişti; Hindistan, Babürler tarafından bir zamanlar himaye edilen Hint-Fars kültürünün az ya da hiç kalanı olmaksızın canlı ve tamamen farklı bir Güney Asya stili geliştirdi. Osmanlı Türkiyesi farklı gelişti ve Türk milliyetçiliği Türkiye'nin oluşumundan bu yana gelişti.
1551 tarihli Jami'nin Gül Bahçesinden illüstrasyon. Pers şiirini ve Fars minyatürünü bir araya getiren görüntü, birçok Farsça edebiyat eserinin normudur.
Sincan

Başlığın diğer anlamları için Sincan (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| Sincan |
| --- | --- |
İlçe

 Türkiye'de bulunduğu yer
 İlçe sınırları haritası
Ülke: Türkiye
İl: Ankara
Coğrafi bölge: İç Anadolu Bölgesi
İdare
 • Kaymakam: Cengiz Ünsal
 • Belediye başkanı: Murat Ercan (AK Parti)
Rakım: 855 m
Nüfus (2018, 2023)
 • Toplam: 518.893, 571,889
 • Kır: -
 • Şehir: -
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
Posta kodu: 06930
İl alan kodu: 0312
İl plaka kodu: 06
Resmî site Belediye
Sincan, Ankara ilinin ilçelerinden biri ve en kalabalık altıncı ilçesidir.
Tarihçe

Sincan'ın kuruluş tarihi kesin olarak bilinmemekle beraber 17. yüzyıl arşiv kayıtlarında Sincan köyünün adına rastlanmaktadır. Cumhuriyetin ilk yıllarında 28 hane ve mescitten oluşan bir köy iken Atatürk'ün önerileri ile yurt dışından (Romanya ve Bulgaristan) gelen göçmenlerle, 1950 yılında nüfusu 1.258'e ulaşmıştır. Mustafa Kemal Atatürk'ün emriyle Sincan'a 100 hanelik Romanya Köseabdi'den göçmenler getirilmiştir. Bunlar Sincan'a gelirken lale soğanları ile birlikte gelmişlerdir. Bu nedenle de Sincan denildiğinde öncelikle akla lale ve lale bahçeleri gelmektedir. Soydaşlarımızın buraya yerleştirilmeleri ile tipik bir göçmen köyü görünümünü alan Sincan, Ankara-Nallıhan-Ayaş devlet karayolu üzerinde olması nedeniyle kısa zamanda hızlı bir şekilde gelişmiş, 1956 yılında bucak merkezi hâline getirilmiş, aynı yıl merkezde belediye teşkilatı kurulmuştur. Nüfusu hızla artan Sincan bucağı 30 Kasım 1983 tarihinde çıkartılan 2963 sayılı kanunla Yenimahalle'den ayrılarak  ilçe hâline getirilmiş, daha sonra da 8 Mart 1988 tarih ve 88/12721 sayılı bakanlar kurulu kararıyla Büyükşehir Belediye sınırları içerisine alınmıştır.
Coğrafi konum

Sincan, Ankara il merkezine 25 km uzaklıktadır. İç Anadolu Bölgesi'nde Ankara iline bağlı olan Sincan'ın güney, doğu, güneydoğusunda Etimesgut; kuzey, kuzeydoğusunda Yenimahalle; güneybatısında Polatlı; batı, kuzeybatısında Ayaş ilçeleri bulunmaktadır.
İlçe dağlık alanlarla kuşatılmış olup daha çok orta kesimlerde tektonik çöküntü olan düz alanları vardır. Mürted Ovası diye anılan bu alan doğu ve batıda iki fay çizgisi ile sınırlanır. Kuzeydoğu kesimini Karyağdı Dağı'nın batı uzantıları, doğusunu Ayaş Dağı'nın uzantıları hâkimdir. İlçe topraklarını Sakarya'nın kollarından Ankara Çayı sular. Yüzölçümü 420 km2dir.
Ekonomi

İlçe Türkiye ekonomisini çok az olarak bitkisel üretim ve hayvancılık ile karşılarsa da burada yaşayanlar çalışmak amacıyla her gün şehir merkezine giderler. Ayrıca ilçede sanayi tesisleri ve kombinalar bulunmaktadır. İlçedeki kil yatakları da işletilmektedir. Ankara Sanayi ve Ticaret Odası tarafından kurulmuş olan Organize Sanayi Bölgesi Sincan'da bulunmaktadır.
Sincan'da 1990 yılında yapımı tamamlanmış olan Ankara 1. Organize Sanayi Bölgesi bulunmaktadır. Sincan'ın nüfusunun artışında en büyük pay sahibi olan Sanayi Bölgesi'nde çok sayıda yurt içi ve yurt dışı merkezli fabrika bulunmaktadır. Ayrıca önceden Polatlı ilçesine bağlı Temelli beldesinin de sonradan Sincana bağlanmasıyla ASO 2. ve 3. Organize Sanayi Bölgeleri ile Başkent Organize Sanayi bölgeleri de kurulmuş ve ilçedeki fabrika sayısı oldukça artmıştır.
Sincan, civar ilçelere nazaran hizmet sektöründe oldukça ileridedir. Civar ilçeler, belde ve köyler ihtiyaçlarını Sincan merkezinden karşılamaktadır. Özellikle mobilya, dayanıklı ev eşyaları, giyim, tekstil, eğitim ve gıda hizmetlerinde ilçenin ve civar bölgenin alışveriş merkezi konumundadır.
Sincan, İpek Yolu'na yakın oluşundan ötürü tarihî çağlarda önem kazanmıştır, Asya'da da aynı ismi taşıyan bazı yerleşim alanları bulunmaktadır. Etimolojik olarak bakıldığında da Sincan; "şen, canlı insanların yurdu" anlamına gelmektedir.
Nüfus

| Yıl | Değişim | Nüfus | Tespit Yöntemi |
| --- | --- | --- | --- |
| 2018 |  | 518.893 | ADNKS |
| 2023 |  10% | 571.889 | ADNKS |
Yönetim > Belediye Başkanları

| Seçim | İsim | Parti | Parti |
| --- | --- | --- | --- |
| 1956-1957 | Abdullah İnal |  | Demokrat Parti |
| 1957-1959 | Ehmet Eryarar |  | Demokrat Parti |
| 1959-1961 | Ahmet Andiçen |  | Demokrat Parti |
| 1964-1973 | Zeki Uğur |  | Cumhuriyet Halk Partisi |
| 1964-1973 | Zeki Uğur |  | Adalet Partisi |
| 1973-1977 | Şuayip Çalkın |  | Cumhuriyet Halk Partisi |
| 1977-1980 | Niyazi Yıldırım |  | Adalet Partisi |
| 1980-1980 | Kamuran Uykur (Vekil) |  | Bağımsız |
| 1980-1984 | Necip Işıtman (Atama) |  | Bağımsız |
| 1984 | Ali Rıza Acar |  | Anavatan Partisi |
| 1989 | Aziz Gürsoy |  | Sosyaldemokrat Halkçı Parti |
| 1994 | Bekir Yıldız |  | Refah Partisi |
| 1997 | Ahmet Erbağ (Vekil) |  | Refah Partisi |
| 1999 | Rüstem Altınbaş |  | Fazilet Partisi |
| 2004 | Hasan Altın |  | Adalet ve Kalkınma Partisi |
| 2009 | Mustafa Tuna |  | Adalet ve Kalkınma Partisi |
| 2014 | Mustafa Tuna |  | Adalet ve Kalkınma Partisi |
| 2019 | Murat Ercan |  | Adalet ve Kalkınma Partisi |
| 2024 | Murat Ercan |  | Adalet ve Kalkınma Partisi |

2017 yılında Mustafa Tuna'nın Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı olması dolayısıyla yerine Murat Ercan geldi.