Revizyonist İslam Araştırmaları Okulu
Ana tezler

Erken İslam dönemindeki olaylar, tarihsel-eleştirel yöntemin yardımıyla yeniden araştırılmalı ve yeniden oluşturulmalıdır. Revizyonistler islam tarihini yazarken Kur'an ve Hadise yaslanmak istemediler. Çevredeki ortamlardan birbiri ardından gelen birincil kaynaklara dayanarak, İslam'ın hem Arapları hem de Yahudileri içeren tek tanrılı bir hareket olarak başladığını savunurlar. Bu hareket (islam), Arap yarımadasının kuzey ucunda, Bizans ve Pers İmparatorluklarına yakın bir yerde ortaya çıkmıştı. İslami genişleme seküler bir Arap genişlemesiydi; ancak Emevi Halifeliğinin (661-750 M.S.) yükselişinden sonra, köken anlatısını Arap yarımadasına kaydıran özel bir Arap İslami kimliği şekillendi. Daha geniş bir çerçevede revizyonistler şunları savunurlar:
Erken İslam'ın doğası:
İslam, çölde çok tanrılı putperestler arasında değil, Yahudi ve Hristiyan metinlerinin iyi bilindiği bir ortamda yükseldi. "Kafirler" putperest müşrikler değildi, ancak polemik olarak tektanrıcılıktan biraz sapmış olarak kabul edilen tektanrıcılardı.
Müslümanlar ve Yahudiler arasındaki bağlantı İslam'ın ilk dönemlerinde çok yakındı. Yahudiler de "inananlar" olarak adlandırıldı ve ümmetin bir parçasıydı. Örneğin, Yahudi kabilesi Beni Kurayza'nın katledilmesine ilişkin hikâye (bkz. Beni Kureyza Muharebesi) gibi Yahudi karşıtı metinler, İslam'ın Yahudilikten ayrıldığı zaman Muhammed'den çok sonra ortaya çıktı.
Erken İslam'ın yeri:
Kuran'daki coğrafi tanımlamalar ve sonraki gelenekler Mekke'ye uymamaktadır. Daha çok kuzeybatı Arabistan'daki bir yere işaret etmektedirler, ör. Ürdün'deki Petra.
İslam'ın genişlemesi:
Revizyonist İslam araştırmaları okuluna göre bugün İslam'ın yayılışı olarak adlandırılan erken genişleme dini değil, gayrimüslim nüfusun baskılanmasına yol açmayan seküler bir Arap yayılmasıydı.
Erken İslam'ın yeniden şekillendirilmiş kimliği:
Muhammed'den sonra, İslam'ın sonraki şekliyle oluşumu için büyük önem taşıyan en az iki aşama vardı:
Emevi Halifeliği (661-750 M.S.); Özellikle Abdülmelik bin Mervan (647-705), özel bir Arap İslami kimliği yaratarak İslami anlatıyı şekillendirdi. Emevi halifesi Abdülmelik bin Mervan'ın hakimiyeti altında Kudüs'teki Kubbetü's-Sahre inşa edildi. Orada "İslam" kelimesi ilk kez ortaya çıkıyor. Bu ana kadar Müslümanlar kendilerini sadece "inananlar" olarak adlandırmışlardı ve Arap İmparatorluğu'nda Hristiyan sembollerini gösteren paralar basılmıştı. Abdülmelik, Kuran metninin yeniden işlenmesinde de önemli bir rol oynamaktadır.
Abbasi Halifeliği dönemi (750-1258 M.S.); İslam'ın başlangıcıyla ilgili neredeyse Tüm İslami geleneksel metinler bu dönemde yazılmıştı. Emeviler ile olan çatışmada galip gelen taraf olarak Abbasiler, yönetimlerini meşrulaştırmaya büyük ilgi duyuyorlardı. Bu motivasyon açıkça geleneksel metinlere sızdı.
Fethedilen halkların etkisi:
Patricia Crone, Şeriat hukukunun Allah'ın elçisi Muhammed'in gelenekleri üzerine değil, "İskender döneminde geliştirilen Yakın Doğu'nun yasası üzerine kurulduğunu" savunur. Ona göre "müslümanlar, bu yasayı Allah adına eleyip sistemleştirmiş ve bu süreçte kendi imajlarıyla damgalamıştı." "Genel olarak Emevi hilafeti ve özellikle Muaviye"'nin kullandığı bu eyalet yasası, "ulema tarafından uzun bir uyarlama döneminden" sonra şimdi şeriat dediğimiz şey haline geldi.
Robert G. Hoyland ayrıca, eğer şeriatın temeli Muhammed'in yaptıkları ve sözleriyse, bunların dikkatli bir şekilde not edilmiş ve ilk selef nesli tarafından sonraki ulemaya dikkatle aktarılmış olması gerektiğini savunur. Ancak bu öğreti, Muhammed'in hadislerinin ortak kullanımını özellikle reddeden erken (selef) İslam alimlerinin alıntıları tarafından yalanlanmaktadır:
"Abdullah bin Ömer (ö.693, ikinci halifenin oğlu) ile bir yıl oturdum ve onun peygamberden bir şey rivayet ettiğini duymadım";
"Cabir bin Zeyd'in (ö.720) 'Peygamber şöyle dedi...' dediğini hiç duymadım ve yine de buradaki genç adamlar bunu saatte yirmi kez söylüyorlar."
Tom Holland'a göre, fetihçi Arap savaşçılar ezici çoğunlukla okuma yazma bilmiyorlardı, oysa ilk Ulema sınıfı (İslam'daki dini bilgilerin koruyucuları, aktarıcıları ve yorumlayıcıları) ezici çoğunlukla fethedilen halklardan oluşuyordu —yani islama dönmüş Zerdüştler ve Yahudiler— ve güçlü bir ilmi geleneğe sahipti.
Kuran'ın metin bütünlüğü:
Günümüzde kullanılan Kuran metni, mevcut en eski el yazmalarına göre birçok farklılık göstermektedir. Kuran'ın temel bir kısmı Muhammed'in öğretilerinden türetilmiş olabilir, ancak Kuran'ın bazı kısımları kesin olarak sonradan eklenmiş veya yeniden işlenmiştir. Buna ek olarak, tekrar tekrar kopyalanan diğer eski metinlerde olduğu gibi metinde birçok küçük sapmalar meydana geldi.
Peygamber Muhammed'in tarihi bir insan olarak varlığı ve önemi, özellikle Kuran'ın herhangi bir bölümünün ve eğer öyleyse, Kuran'ın kaç parçasının O'nun zamanına atfedilip atfedilemeyeceği -veya Kuran'ın tamamının veya çoğunun sadece Muhammed'in zamanından sonra ortaya çıkıp çıkmadığı- sorusuna bağlıdır. Araştırmacıların görüşleri bu konuda farklılık göstermektedir. Fred Donner Kuran için erken bir tarih önerir. (Bu tez, erken el yazmalarının incelenmesi ve tarihlendirilmesi sayesinde 21.yüzyılda birçok kişi tarafından terk edilmiştir. Daha önce bunu destekleyen Michael Cook, son çalışmaların "varyantların iletiminin devam eden doğruluğunun bir kanıtı" olduğunu söylüyor. Tom Holland ayrıca, kanıtların, çağdaş standart Kuran'ın "Müslüman geleneğin yaşadığı konusunda ısrar ettiği dönemde Muhammed tarafından söylendiğini gösterdiği konusunu" kabul ediyor.
Kuran, "saf" bir Arapça olarak yazılmamıştır, çünkü daha sonra unutulmuş olan Süryani dili, Kuran'ın dili üzerinde belirli bir etkiye sahip gibi görünmektedir. Bu, Kuran metninin beşte birinin neden anlaşılmasının zor olduğunun olası bir açıklaması olabilir.
Dini otoritenin konsolidasyonu:
Başlangıçta seküler ve manevi güç halifenin şahsında birleşmişti. Özel (manevi güce sahip) din bilginleri yoktu. Din bilginleri ancak daha sonra ortaya çıkmış ve manevi gücü halifelerden almıştır.