stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Krallar Vadisi
Mezar hırsızları

Mısır'daki hemen hemen tüm mezarlar yağmalanmıştır. Mezar soyguncularının denemelerini anlatan birkaç papirüs bulunmuştur. Bunlar çoğunlukla Geç Yirminci Hanedanlıktan kalmadır. Bunlardan biri olan Papirüs Mayer B, Ramses VI'nın mezarının soygununu anlatır ve muhtemelen MÖ 1118 civarında X. Ramses'in sekizinci veya Dokuzuncu yılında yazılmıştır.
Papirüsün bir kısmında şu yazılıdır;
Yabancı Nesamun bizi aldı ve bize Kral VI. Ramses'in mezarını gösterdi. Ve dört günümü bunun içine girerek geçirdim, beşimiz de oradaydık. Mezarı açıp içine girdik. Bronzdan bir kazan, bronzdan üç leğen bulduk.
Suçlarını itiraf eden hırsız, mezardan toplanan ganimetin eşit olarak paylaşılması konusunda soyguncular arasında küçük bir tartışma çıktığını da sözlerine ekliyor.
Mezarlar değerli eşyalarla doluydu, bu nedenle hırsızlar için onları soymak için temel bir motivasyondu. Hırsızlar genellikle mumyaların odalarını ve cesetlerini yağmaladılar ve değerli metaller ve taşlar, en yaygın altın ve gümüş, çarşaflar ve ilaçları alıyorlardı. Çoğu zaman mezarlar, mumyalarla birlikte gömülen değerli eşyaların çoğu bozulabilir olduğu için henüz tazeyken soyulurdu
Antik Mısırdaki en büyük mezar hırsızlığı, XI. Ramses döneminde başlayan iç savaş sırasında da resmi bir yağmaya maruz kalmış gibi görünüyor. Mezarlar açıldı, tüm değerli eşyalar çıkarıldı ve mumyalar iki büyük kutuda toplandı. Kutulardan biri II Amenhotep'in mezarındaydı, içinde on altı tane mumya vardı ve diğer kutu da  I Amenhotep'in mezarında saklanmıştı. Birkaç yıl sonra çoğu, kırk kraliyet mumyası ve tabutlarını içeren Deir el-Baharideki gizli mumya alanına taşındı. Bu büyük yağma döneminde sadece yerleri kaybolan mezarlar bu süre zarfında rahatsız edilmedi. (KV62, KV63 ve KV46, hem KV62 hem de KV46 kapatıldıktan kısa bir süre sonra soyulmuş olsa da)
Dünyanın yedi harikasından en eskisi olan Giza Piramidi, Eski Krallığın en güçlü hükümdarı Kral Khufu tarafından yaptırılmıştır. Piramitlerin en büyüğünde, hırsızları mezarı soymaktan caydırmak için bir tünel sistemi yerleştirildi. Kaynaklar, MS dokuzuncu yüzyıla kadar piramidin soyguncular tarafından dokunulmadan mühürlü kaldığını ileri sürüyor, ancak bu davetsiz misafirler, Kral'ın odasına girdiklerinde mumyanın alındığını ve lahdin açıldığını gördüklerini de ima ediyor. Mezarlar, değerli eşyaları için değil, aynı zamanda orijinal birincil amaçları için arandı. Bir kez soyulduktan sonra, boş bir mezar başka bir mumya için bir mezar yeri olarak kullanılabilir, bu tam olarak Giza piramitlerinin en küçüğünde olan şeydir.
Howard Carter 1922'de Tutankhmun'un mezarını bulduğunda lahit ve hazineler yerindeydi ancak mezar daha önce açılmıştı. Kral odasının duvarında bir kırık vardı ve bu kırığın tamir izi belirgindi. Lahtin üzerindeki mühür de kırılmıştı. Nedeni bilinmeyen bir şekilde hırsızlar hazine ve lahti soymamıştı
Turizm

Mezarların çoğu halka açık değildir (mezarların 18'i açılabilir, ancak aynı anda nadiren açıktır) ve yetkililer restorasyon çalışmaları için açık olanları zaman zaman kapatmaktadır. KV62'ye gelen ziyaretçi sayısı, mezara giriş için ayrı bir ücret alınmasına neden oldu. Batı Vadisi'nin yalnızca bir açık mezarı var - Ay'ınki - ve bu mezarı ziyaret etmek için ayrı bir bilet gerekiyor. Tur rehberlerinin artık mezarların içinde ders vermesine izin verilmiyor ve ziyaretçilerin mezarlar arasında sessizce ve tek sıra halinde ilerlemeleri istenmektedir. Bu, mezarlarda geçirilen süreyi minimuma indirmek ve kalabalığın süsleme yüzeylerine zarar vermesini önlemek içindir.
1997 yılında, 58 turist ve dört Mısırlı, Al-Gama'a al-Islamiyya'dan İslamcı militanlar tarafından yakındaki Deir el-Bahari'de katledildi. Bu, bölgedeki turizmde genel bir düşüşe yol açtı.
Haftanın çoğu günü ana vadiyi ortalama 4.000 ila 5.000 turist ziyaret eder. Halka açık tek bir mezar olduğu için Batı Vadisi çok daha az ziyaret edilmektedir.
Vadinin panoramik görüntüsü, kuzeyden bakış
Vadideki Al-Qurn zirvesi
Doğu Vadisin merkezi, KV62'nin çevresi
Bir kral mezarının girişi, 1821'de çizildi
Horemheb mezarının girişi, 1908'de mezarın keşif anı
Mezar girişlerini gösteren Doğu Vadisinin haritası
KV2'den bir duvar dekor detayı
I. Seti'nin mezarından bir sütun
Erken 18. Hanedana mezarlarına ait bükülmüş eksen tipolojisi
Amarna sonrası hareketli eksen mezar tipolojisi
19-20. Hanedana ait düz eksenli mezar tipolojisi
Merneptah'ın taş lahti (KV8)
Twosret ve Setnakhte'in mezarına inen koridor
III. Ramses'in mezarı, KV11
IX. Ramses'in mezarı, KV6
Tutankhamun'un mezarı 1922'de soyulmamış halde bulundu, KV62
Mayer B. Papirüsü VI. Ramses'in mezarındaki hırsızlığı kaydetmiştir
Menippos

| Gadaralı Menippus |
| --- | --- |
Menippus, Nuremberg Chronicle
Doğumu: Μένιππος ὁ Γαδαρεύς MÖ 300 Gadara
Ölümü: MÖ 260 (40'lı yaşlarında) Thebes Asarak intihar
Milliyeti: Antik Yunan
Çağı: Helenistik Dönem
Okulu: Kinizm
İlgi alanları: şiir, felsefe, yazma, komedi
 Etkilendikleri Thebesli Crates, Metrocles 
Gadaralı Menippos (/məˈnɪpəs/; Grekçe: Μένιππος ὁ Γαδαρεύς Menippos ho Gadareus; fl. MÖ 3. yüzyıl) MÖ 3. yüzyılda yaşamış Yunan filozof, Kinik satiristtir. Menippos yergisi adıyla bilinen yarı gülünç, yarı ciddi bir edebiyat türü geliştirmiştir. Çalışmaları (günümüzde hiçbirine ulaşılamamaktadır) Marcus Terentius Varro ve Lukianos'u önemli şekilde etkilemiştir.
Hayatı

Menippos'un yaşamı hakkında elde edilen bilgiler sınırlıdır. Suriye'nin Gadara şehrinin yerlisidir ve antik kaynaklara göre kendisinin köle olduğu söylenir. Akhaikos'un Ahlak eserinde söylediğine göre, Fenike kökenli bir köle idi. Önceleri Pontus vatandaşlarının hizmetindeydi, fakat bir şekilde özgürlüğünü elde edip Tebai'de yaşamaya başladı. Hermippos'un da onun günlük vadeyle borç verdiğini; gemi garantisiyle borç verip ipotek yaptığını ve yığınla parasının olduğunu, Sonunda tuzağa düşürülüp her şeyini yitirdiğini ve umutsuzluğa kapılıp kendini asarak yaşamdan ayrıldığını söyler.
Eserleri

Νέκυια – Ölü Çağırma (Necromancy)
Διαθῆκαι – Vasiyetler (Wills)
Ἐπιστολαὶ κεκομψευμέναι ἀπὸ τῶν θεῶν προσώπου – Tanrıların Ağzından Uydurulmuş Mektuplar (Letters artificially composed as if by the Gods)
Πρὸς τοὺς φυσικοὺς καὶ μαθηματικοὺς καὶ γραμματικοὺς – Fizikçilere, Matematikçilere ve Gramercilere Karşı (Replies to the Natural Philosophers, and Mathematicians, and Grammarians)
Γονὰς Ἐπικούρου – Epikür'ün Doğumu (The Birth of Epicurus)
Τὰς θρησκευομένας ὑπ' αὐτῶν εἰκάδας – Okulun Yirminci Gün Kutlamaları (The School's reverence of the twentieth day; Epikürcü okulda kutlanır.)
İstanbul Üniversitesi

| İstanbul Üniversitesi |
| --- | --- |
Latince: Universitas Istanbulensis

Slogan: Tarihten Geleceğe Bilim Köprüsü "Yeni Çağda" Öncüydük, "Bilgi Çağı"nda da Öncü Olacağız
Kuruluş: 30 Mayıs 1453 (571 yıl önce) (1453-05-30) (tarihî) 1 Ağustos 1933 (91 yıl önce) (1933-08-01) (modern)
Tür: Devlet Üniversitesi
Eski isim(ler)i: Medâris-i Semâniye ve Fâtih Dârüşşifâsı(1453) Darülfünûn (1846) Darülfünûn-i Osmani (1869) Darülfünûn-ı Sultani (1873) Darülfünûn-ı Şahane (1900) İstanbul Darülfünûnu (1924)
Eğitim dil(ler)i: Türkçe, İngilizce
Bağlılık: Yükseköğretim Kurulu
Rektör: Prof. Dr. Osman Bülent Zülfikar
Öğretim üyeleri: 5.300
Kayıtlı: 88.500
Diğer öğrenciler: 9.000 (önlisans)
Akademik birimler: 16 fakülte  12 enstitü 2 yüksekokul  2 meslek yüksekokulu 2 bölüm  77 araştırma merkezi
Konum: İstanbul, Türkiye 41°00′46.93″K 28°57′49.95″D﻿ / ﻿41.0130361°K 28.9638750°D﻿ / 41.0130361; 28.9638750
Okul renkleri:    Yeşil ve Sarı
Spor: İÜ Spor Birliği Kulübü
Nobel ödülleri: 2   Nobel Edebiyat Ödülü (2006)   Nobel Kimya Ödülü (2016)
Web sitesi: istanbul.edu.tr
İstanbul Üniversitesi (İÜ), ana yerleşkesi İstanbul'un Fatih ilçesinde bulunan, Türkiye'nin en eski devlet üniversitesidir.
Osmanlı İmparatorluğu'ndaki ilk Avrupa tarzı üniversite olarak kabul edilen Darülfünun'un doğrudan devamı olan İstanbul Üniversitesinin bazı birimlerinin temelleri İstanbul'un fethinin ertesi günü olan 30 Mayıs 1453'te Fatih Sultan Mehmet'in emriyle kurulan Sahn-ı Seman medreselerine kadar dayandığından okulun kuruluşu bu tarihe dayandırılır. 1933 yılına kadar Darülfünun-ı Şahane, Darülfünun-ı Osmani ve İstanbul Darülfünunu adıyla eğitim veren kurum, 1 Ağustos 1933'te İstanbul Üniversitesi adını alır ve aynı yıl 18 Kasım'da Türkiye'deki ilk ve tek üniversite olarak eğitim hayatına başlar.
2019 yılında, Dünyanın en iyi 500 üniversitesi sıralamasına Türkiye'den giren tek üniversitedir. İstanbul Üniversitesi dünyanın en iyi 500 üniversitesi arasında 2006'dan beri yer almaktadır. Üniversite, aynı zamanda Asya Pasifik bölgesinin en iyi 100 üniversitesi arasındadır.
İstanbul Üniversitesi İşletme Fakültesi, tüm dünyadaki işletme okullarını akredite eden, en önemli kuruluş olan The Association to Advance Collegiate Schools of Business (AACSB) tarafından, 2012 yılında akredite edilmiştir. Böylece İstanbul Üniversitesi İşletme Fakültesi, Türkiye'deki devlet üniversiteleri arasında ilk ve tek AACSB akreditasyonu alan işletme fakültesi olmuştur.
Üniversitede yaklaşık 73.000 lisansüstü, lisans ve ön lisans öğrencisi öğrenim görmektedir. Bu yükseköğretim işlemi 12.000 öğretim üyesi ve öğretim elemanı tarafından gerçekleştirilmektedir.
Amblem

İstanbul Üniversitesinin simgesi olan "yılanlı amblem", 1243 tarihli Selçuklu Şifa Yurdu motiflerinden ilham alınarak Ord. Prof. Dr. Süheyl Ünver tarafından tasarlanmıştır.
Tarihçe > Osmanlı dönemi

Ana madde: Sahn-ı Seman Medresesi
İstanbul Üniversitesinin kuruluşuna ilişkin tezler 1321 yılına kadar gidebilmektedir. Alman tarihçi Richard Honig, bugün Beyazıt Yerleşkesi'ndeki merkez binanın bulunduğu yerde Roma üniversiteleriyle eşdeğer nitelikte tıp, hukuk, felsefe ve edebiyat eğitimi veren bir kurumdan söz eder ve bu kurumun kurulduğu 1 Mart 1321 tarihinin bir bakıma İstanbul'da eğitimin başlangıç tarihi olduğunu belirtir.
Türk tarihçiler ise İstanbul Üniversitesinin kuruluşunu 1453 olarak kabul ederler. İstanbul'un Fethi'nin ertesi günü 30 Mayıs 1453'te kentte yapılan toplantılarda kentte bir eğitim kurumunun kurulmasının kararlaştırılır. Bu karar üzerine 1470 yılında Fatih Camii çevresinde sekiz bölüm halinde açılan ve sekiz avlulu anlamına gelen Sahn-ı Seman Medreseleri günümüzde İstanbul Üniversitesinin kuruluş tarihi olarak kabul edilmektedir. Bu sebeple İstanbul Üniversitesinin logosunda kuruluş tarihi 1453 olarak yazmaktadır. Bir dönem İstanbul Üniversitesi rektörlüğünü de üstlenen hukukçu Cemil Bilsel ise üniversitenin kuruluş yılının Sahn-ı Seman Medreseleri'nin açıldığı yıl olan 1470 olduğunu belirtir.
Ana madde: Darülfünun
Osmanlı Devleti'nde Avrupa tarzında modern bir üniversite kurma girişimleri 1846'da başlamıştır. 1863, 1870 ve 1874'teki başarısız denemelerden sonra nihayet II. Abdülhamid'in fermanıyla 31 Ağustos 1900'de Darülfünûn-ı Şahane adı verilen ilk üniversite açılmıştır. İstanbul Üniversitesi, işte bu kurumun doğrudan devamıdır. Ayrıca Atatürk, Yahya Kemal Beyatlı'nın önerisiyle Darülfünun'a "fahrî müderris" seçilmiştir.
Tarihçe > Cumhuriyet'in İlk Yılları

Türkiye Cumhuriyeti 21 Nisan 1924 tarihli ve 493 sayılı Kanun'la İstanbul Darülfünunu'nun tüzel kişiliğini tanıdı.
Lağvedilen Fatih ve Süleymaniye Medreseleri, 7 Ekim 1925'te Darülfünun'a bağlı İlahiyat Fakültesi olarak "reorganize" edildi. (1925-26 ders yılında 284 talebesi olan bu fakülte, 1933 Üniversite Reformu sonucunda Yüksek İslam Enstitüsüne çevrildi, ertesi yıl sadece 20 öğrencisi kaldığından kapatıldı.)
3 Mart 1924 tarihli Tevhid-i Tedrisat Kanunu'yla ilk ve orta öğretimi devletleştiren Cumhuriyet yönetimi, Darülfünun'un özerk statüsüne kuşku ile yaklaşmıştır.
Yönetim ile üniversiteyi karşı karşıya getiren ilk olay, 1923'te Cumhuriyet'in ilanı üzerine bir kutlama mesajı gönderilmesi teklifine, Darülfünun Talebe Birliği genel kurulunun, "üniversitenin siyasi akımların dışında kalması kanaatiyle" karşı çıkması oldu.
İkinci bir olay, harf devrimi konusunda bazı Darülfünun hocalarının çekinceler ifade etmeleri idi. Ancak bardağı taşıran damla, Atatürk'ün 1930'dan itibaren benimsediği Türk tarih ve dil tezlerine Darülfünun'un ilgi göstermemesidir. Aralık 1930'daki Darülfünun ziyareti sırasında, "Ankara, Ege, Aka, Eti, ata, arkeos, amiral, kaptan" kelimelerinin kökeni hakkında sınadığı bazı profesörlerin kuşkucu yaklaşımları, Atatürk'ü kızdırmıştır.
1932 Türk Tarih Kongresinde, bazı profesörlerin (Mehmet Ali Ayni ve Zeki Velidi Togan gibi) açıkça, bazılarının tevil ve yumuşatma yoluyla Gazi'nin tezlerine karşı çıkmaları, Darülfünun'un sonunu getirdi. İlhan Başgöz'ün deyimiyle: Bu kongrede İstanbul Darülfünunundan bazı öğretmenler resmi dil ve tarih görüşlerini eleştirmek cesaretini gösterirler. Mustafa Kemal'in öz ilgi ve desteği ile yürütülen ve hükümetin kültür politikası halini alan bu iki görüşün Üniversitede destek bulamaması bir yana, bir de eleştirilmesi Ankara'da şiddetli tepki yaratır.
Kongreden iki ay sonra sonra, Türk tarih tezinin ateşli savunucusu, eski İstiklal Mahkemesi hakimi Dr. Reşit Galip Maarif Vekili tayin edilerek, üniversiteye çeki düzen vermekle görevlendirildi. Bu kapsamda, İsviçreli eğitimci Albert Malche ülkeye çağrılarak, Darülfünun'un üzerine bir rapor yazması sağlandı. Profesör Malche'nin yazdığı olumsuz rapor üzerine Temmuz 1933'te çıkarılan 2252 sayılı yasa ile Darülfünun ve ona bağlı bütün kurumlar, kadro ve örgütüyle lağvedildi. Yerine İstanbul'da Maarif Vekâletine bağlı yeni bir üniversite kurulması öngörüldü. İstanbul Üniversitesi, 1 Ağustos 1933'te yeni bir kadro ve yapıyla açıldı. 18 Kasım 1933'te Türkiye'nin "ilk ve tek" üniversitesi olarak eğitime başladı.
Tarihçe > Merkez Binası ve Kapısı

Ana madde: Serasker § Bab-ı Seraskeri
İstanbul Üniversitesi Rektörlüğünün bulunduğu Beyazıt Kampüsü Osmanlı İmparatorluğu devrinde Eski Saray adı ile anılmaktaydı. Burada Fatih'in İstanbul'u fethinden sonra bir saray yapılmış ancak Topkapı Sarayı yapıldıktan sonra burasının kullanımı bırakılmıştı. II. Mahmud Yeniçeri Ocağı'nı kaldırıp yerine yeni bir ordu kurunca bu orduya bir komutan ve ona da bir karargah ihdas etti ve Eski Saray bölgesini bu teşkilata verdi. Bu kuruma önce Seraskerlik daha sonra ise Harbiye Nezareti adı verildi. Seraskerlik karargahının bulunduğu yere de Bab-ı Seraskeri(Başkomutanlık Kapısı) denildi. Buraya Sultan Abdülaziz döneminde 1864-66 yılları arasında taştan büyük bir bina ve büyük bir kapı inşa edildi. Bu yapı 1922'ye kadar Harbiye Nezareti tarafından kullanıldı. Cumhuriyetin ilanı ile hükûmet kurumları Ankara'ya taşınınca bu yapı İstanbul Üniversitesine devredildi. Günümüzde bu bina İstanbul Üniversitesi Rektörlük binası, kapı ise İstanbul Üniversitesi Beyazıt Kampüsü giriş kapısı olarak kullanılmaktadır.
Tarihçe > Saat kuleleri

Üniversitenin Beyazıt Meydanı'na açılan anıtsal giriş kapısının iki tarafında yer alan Mustafa Şem'i Pek imzalı eklektik saat kuleleri 1865 yılında yaptırılmıştır.
Fakülte ve diğer akademik birimler

İstanbul Üniversitesi'nde fakülte, enstitü, yüksekokul ve meslek yüksekokulu olmak üzere toplam 33 akademik birim faaliyet göstermektedir. İstanbul Üniversitesi'nin fakülteleri aşağıda sıralanmıştır:
Fakülte ve diğer akademik birimler > Hukuk Fakultesi

İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi, 1874 yılında kurulmuş ve modern temellere göre yeniden düzenlendiği 1933 yılına kadar farklı yükseköğretim kurumları adı altında faaliyet göstermiştir. Modern Türkiye'nin ilk hukuk fakültesi olma özelliğini taşıyan İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi, Türkiye Barolar Birliği'nin hukuk fakültelerine yönelik 22 ölçütlü değerlendirmesine göre Türkiye'nin en iyi hukuk fakültesidir.
Fakültenin ceza hukuku ve kriminoloji, karşılaştırmalı hukuk, idare hukuku, uluslararası hukuk, insan hakları, Avrupa hukuk sistemi, hukuk tarihi, ticaret hukuku alanlarında enstitüleri ve araştırma merkezleri bulunmaktadır. Öğretim süreci ağırlıklı olarak Türkçe yapılsa da İngilizce, Almanca ve Fransızca hukuk seçmeli dersleri de bulunmaktadır.
1950 yılında faaliyete geçen Hukuk Fakültesi kütüphanesi, 114.500'ü aşkın yerli ve yabancı kitap, 25.600 ciltlik akademik yayın ile Türkiye'nin en büyük kütüphanelerinden biridir. Aynı zamanda fakültede öğrencilere çeşitli burslar sağlayan dernekler ve "Cumhuriyetçi Avukatlar", "Sınır Tanımayan Hukuk", "Sosyal Hukukçular" gibi öğrenci bilim toplulukları da faaliyet göstermektedir.
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi, 2019-2020 akademik yılından itibaren Almanya'daki Hamburg Üniversitesi Hukuk Fakültesi ile işbirliğine başlamış ve bu çerçevede ortak müfredat hazırlanmıştır. Özel programda her iki üniversitenin öğrencilerine lisans düzeyinde ilgili dersler yıllara göre her iki üniversitede de verilmektedir. Böylece, söz konusu yükseköğretim kurumlarının hukuk fakültesi öğrencileri, çift diploma almanın yanı sıra, farklı hukuki dayanaklara sahip yükseköğretim kurumlarının deneyimlerini de tanımaktadır.
Fakülte ve diğer akademik birimler > İstanbul Tıp Fakültesi

15. yüzyılda "Fâtih Dârüşşifâsı" adıyla faaliyete başlayan kurum II. Mahmud'un reformlarıyla, 14 Mart 1827'de "Mekteb-i Tıbbiye-i Adliye-i Şahane" adıyla modern bir eğitim kurumu halini almıştır. Bu bakımdan İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi, modern Türkiye'nin ilk tıp fakültesi olarak kabul edilmektedir. Birinci Dünya Savaşı sırasında Philip Schwartz, Siegfried Oberndorfer, Erich Frank ve fakültedeki diğer kişiler. Akademik potansiyelini Alman profesörlerle güçlendirmesi daha sonraki dönemde başarısını belirleyen temel faktörlerden biri oldu. 1933 yılında Atatürk'ün yükseköğretim reformuyla birlikte bilimsel birim "Tıp Fakültesi" olarak yeniden oluşturulmuştur.
Şu anda "Çapa" kampüsünde yer alan fakültede 1500 yataklı hastane, 193 poliklinik, 96 laboratuvar, 126 yoğun bakım ünitesi ve çeşitli araştırma merkezleri bulunmaktadır. Fakültede öğretim süreci Türkçe olarak yürütülmektedir.
Fakülte ve diğer akademik birimler > Diş Hekimliği Fakültesi

Darülfünun-i Osmani'ye bağlı olarak faaliyet gösteren tıp fakültesinin ana okullarından biri de "Diş Hekimliği Mektebi" idi. 28 Ekim 1909'da okul yönetim kurulu toplanarak yeni bir ders programı hazırlayarak, modern temelde faaliyet gösterecek olan kuruma öğrenci kabulüne başlanması kararı aldı. Daha sonra "Diş Hekimliği Mektebi" uzun yıllar faaliyet göstereceği Bayezid'deki binasına taşındı.
Yükseköğretim reformu sonrasında "İstanbul Darülfunu"nu iptal edilerek İstanbul Üniversitesi olarak yeniden düzenlenmiş, dolayısıyla söz konusu okulun adı "İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi Diş Hekimliği koleji" olarak değiştirilmiş ve eğitim süresi 4 yıl olarak belirlenmiştir. Daha sonra 1948 yılında mezunlara Diş Hekimliği Doktoru (Dr. Med. Dent.) özel tıp unvanı verilmesine karar verildi.
11 Temmuz 1964 tarihinde bağımsız bir fakülte haline gelen İstanbul Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi, 1970 yılından itibaren "Çapa" yerleşkesinde faaliyet göstermektedir. 10 bölümden oluşan fakültede şu anda bine yakın öğrenci eğitim görüyor.
Fakülte ve diğer akademik birimler > Eczacılık Fakültesi

Osmanlı Devleti'nde modern eczacılık eğitimi, Sultan II. Mahmud döneminde açılan "Mekteb-i Tıbbiye-i Adliye-i Şahane" adlı askeri tıp okulunun bünyesinde oluşturulan "Eczacılık sınıfı" ile başlamıştır. 1867 yılında kurulan sivil tıp fakültesi bünyesinde de eczacılık eğitimi verilmektedir. 1933 yılında yapılan yüksek öğrenim reformu ile eczacılık eğitiminin tabiat bilimleri fakültesi bünyesinde verilmesine karar verilmiş ve eğitim süresi 3 yıldan 4 yıla çıkarılmıştır. 1944 yılında tıp fakültesine geri iade edildi.
1961 yılında fakülte statüsüne kavuşan bilimsel birim şu anda İstanbul Üniversitesi'nin Beyazıt yerleşkesinde bulunmaktadır. Avrupa Eczacılık Öğrencileri Birliği'nde üniversiteyi temsil eden İstanbul Üniversitesi Eczacılık Öğrencileri Birliği Uluslararası, 9 katedralli fakülte bünyesinde faaliyet göstermektedir.
Fakülte ve diğer akademik birimler > İşletme Fakültesi

1954 yılında Harvard Üniversitesi İşletme Fakültesi'nin İstanbul Üniversitesi'ne bağlı İşletme Fakültesi'nin Türkiye şubesinin kurulmasıyla İşletme ve Yönetim Fakültesi kurulmuştur. 1968 yılında şimdiki adıyla eğitime başlayarak Türkiye'nin ilk işletme fakültesi olmuştur. 1989 yılından bu yana İstanbul'un Avcılar semtindeki İstanbul Üniversitesi yerleşkesinde faaliyet göstermektedir. Fakültede hem Türkçe hem de İngilizce dilleri öğretiliyor.
Fakültedeki bilimsel araştırma süreci esas olarak fakülteye bağlı "Yönetim Ekonomisi Enstitüsü" tarafından yürütülmektedir. Söz konusu fakülte, 2012 yılında dünyanın en prestijli işletme ve yönetim okullarını akredite eden AACSB ("The Association to Advance Collegiate Schools of Business") tarafından Türkiye'deki devlet üniversiteleri arasında akredite edilen ilk ve tek bilimsel kurum olmuştur.
Eduniversal'in 2020 üst yönetim okulları raporuna göre İstanbul Üniversitesi İşletme ve Yönetim Fakültesi Ortadoğu'nun en iyi 3., Türkiye'nin ise en iyi 2. fakültesi oldu.
Fakülte ve diğer akademik birimler > Siyasal Bilgiler Fakültesi

İstanbul Üniversitesi'nin "Beyazıt" yerleşkesinde bulunan Siyasal Bilgiler Fakültesi, üniversitenin Hukuk Fakültesi'nden 7 akademisyenin yönetim kurulu kararıyla oluşturulmuş ve 13 Ekim 1979 tarihinde faaliyete geçmiştir. 2006 yılından bu yana 3 uzmanlık alanında (Siyaset bilimleri ve uluslararası ilişkiler, siyaset bilimleri ve kamu yönetimi, işletme) öğretim süreci yürütülmektedir.
Şu anda tüm uzmanlık dallarında öğretim Türkçe olarak yapılmaktadır. 1993 yılından bu yana fakülte bünyesinde "İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Bilim Dergisi" yayınlanmaktadır.
Fakülte ve diğer akademik birimler > İktisat Fakültesi

İstanbul Üniversitesi'nin ilk yıllarında Hukuk Fakültesi'nde iktisat dersleri yoğun bir şekilde okutulmaktaydı. Ancak zamanla iki bilim arasındaki farklar genel öğretim sürecini ciddi şekilde etkisiz hale getirdi. Böylece 1936 yılında İstanbul Üniversitesi'nde Yahudi asıllı Alman profesörler ile Türk bilim adamlarının ortak katılımıyla bir iktisat fakültesi kuruldu. Fakülte, 1937 yılında ilk öğrencilerini almış, 1940 yılında ise ilk mezunlarını vermiştir.
Halen iktisat, çalışma ekonomisi ve endüstri ilişkileri, maliye, ekonometri, siyaset bilimleri ve uluslararası ilişkiler, işletme ve turizm işletmeciliği fakültelerinde öğretim süreci hem Türkçe hem de İngilizce olarak yürütülmektedir. İktisat Fakültesi bünyesinde 1943 yılında kurulan İktisat Fakültesi Mezunları Topluluğu faaliyet göstermektedir.
Fakülte ve diğer akademik birimler > Halkla İlişkiler Fakültesi

Halkla İlişkiler Fakültesi'nin temeli, 1950 yılında "İstanbul Gazeteciler Cemiyeti"nin İstanbul Üniversitesi yönetim kuruluna talebi üzerine üniversiteye bağlı "Gazetecilik Enstitüsü"nün kurulmasıyla atılmıştır. Söz konusu enstitünün kuruluş amacı, gazetecilik ve basın alanında bilimsel temellere dayalı metodolojilerin uygulanmasının yanı sıra mesleki alışkanlıkların yaygınlaştırılmasını sağlamaktı. 1950-1992 yılları arasında farklı isim ve statülerde faaliyet gösteren bilimsel birim, 1992 yılında fakülte statüsüyle dönüştürülmüştür. Fakültede halihazırda gazetecilik, halkla ilişkiler, radyo, televizyon ve sinemacılık alanlarında lisans, yüksek lisans ve doktora düzeyinde eğitim ve öğretim verilmektedir.
Fakültemizde 2 adet uygulama stüdyosu bulunan bir televizyon kanalı, internet üzerinden yayın yapan bir radyo kanalı ve bir haber portalı bulunmaktadır.