Peşte Kuşatması (1542)
Kuşatma öncesi

Kral Ferdinand Macaristan'ı savaşmadan alma çabaları çerçevesindeki yeni diplomatik kanalı Doğu Macar Krallığı naibesi İzabela'yla açtı. Alman işgalindeki Macar topraklarında kurulu Orta Macar Krallığı ile Osmanlı Devleti'ne bağlı Doğu Macar Krallığı topraklarının (Buda'yı ele geçirmesi halinde) Kral Ferdinand'ın hükümranlığında birleştirilmesini öngören Cluj Antlaşması 29 Aralık 1541'de imzalandıysa da, (Almanların başarısız Peşte Kuşatması'nın ardından) 20 Aralık 1542'de Macar Dieti tarafından geçersiz addedildi.
Öte yandan, 1542 ilkbaharında Kral Ferdinand'ın ikinci elçi heyeti Osmanlı sarayına ulaştı. Trankilus Andronikus adlı elçi Nagyvarad Antlaşması uyarınca Kral Ferdinand'ın Macaristan üzerindeki hukukunun kabulü karşılığında yıllık 100.000 flori haraç teklifini sunduysa da, teklif fetih hakkı gerekçesi öne sürülerek reddedildiği gibi, içerik olarak 1541 Eylül'dekinden pek farklı olmaması nedeniyle elçilik heyeti Kanuni Sultan Süleyman'ın huzuruna çıkarılmadı.
Bu girişiminden de sonuç alamayan Kral Ferdinand 80-90.000 askerden (Alman, Macar, Çek ve İtalyan) mürettep bir orduyu 40 büyük kuşatma topuyla ve 30 havan topuyla donatarak Joachim von Brandenburg (Osmanlı kaynaklarında Kara Hersek ya da Kara Hersek oğlu) komutasında Peşte'yi kuşatmaya gönderdi. Joachim von Brandenburg Brandenburg, Saksonya, Hessen ve Bavyera'dan 40.000 piyade ve 8.000 süvariye, Johann von Ungnad 10.000 kişilik Avusturya ve Stirya askerlerine, Alessandro Vitelli 3.000 Papalık askerine, Sforza Pallavicini ve Medici 1.000 süvarilik Milano Dükalığı birliğine, Péter Perényi, Tamás Nádasdy, Elek Thurzó, Ferenc Batthyány ve András Báthory 32.000 piyade ve süvariden oluşan Macar-Çek ordusuna, Miklós Zrínyi ise 400-500 Hırvat askerine komuta ediyordu. Keza yaklaşık 7.000 İtalyan ve Dalmaçyalı asker taşıyan 200 gemilik ince donanma da Tuna üzerinden Peşte'ye ilerledi.
Taarruzun İstanbul'da öğrenilmesi üzerine, Osmanlı başkenti Rumeli Beylerbeyi Ahmed Paşa'ya Sofya'dan bölgeye takviye gönderme emrini verdiği gibi, Budin Beylerbeyi Süleyman Paşa'nın yerine tayin edilen Yahyapaşazade Bâli Bey, Bosna Sancakbeyi Ulama Paşa, Semendire Sancakbeyi Dukaginzade Mehmet Bey, Yahyapaşazade Mehmed Bey oğlu Arslan Bey, Köstendil Sancakbeyi Hızır Bey, Alacahisar Sancakbeyi Mehmet Bey ve Pojega Sancakbeyi Murad Bey de ellerindeki küçük çaplı birliklerle Peşte'nin avunulmasına gönderildi. Budin Muhafızı Sekbanbaşı Yusuf Ağa da 3.000 Yeniçeriyle Peşte'ye geçti. Ulama Paşa 3.000 ve Pojega Sancakbeyi Murad Bey de 1.000 atlıyla savunmaya yetişti. Diğer sancakbeyleri ise (askerleri kış mevsimi nedeniyle dağılmış olduğundan) sadece maiyetlerindeki askerlerle ulaşabildiler. Bu şekilde, Peşte'yi savunabilecek Türk garnizonundaki asker sayısı 8.000'e ulaşabildi.
Kutsal Roma İmparatorluğu ordusu 5 Eylül 1542'de Estergon'dan hareketle, Budin'e kıyasla daha zayıf bir garnizona sahip olan Peşte'ye yöneldi. Nitekim ordunun komutanı Joachim von Brandenburg Tuna'nın doğusundaki Peşte'nin işgaliyle Budin'in baskı altına alınabileceğini tasarlamıştı (Almanlar benzeri bir stratejiyi 1593-1606 Savaşı'nda da denedilerse de, yine başarılı olamadılar). Keza, 1540'taki kuşatmanın başarısızlığı ve Alman ordusunun 1541'de aldığı büyük yenilgi nedeniyle Alman komutan Budin üzerine yeni bir taarruzu riskli buluyordu.
Vişegrad'da toplanan yeni bir harp meclisinde Budin ve Peşte'deki Türk garnizonuna takviyelerin gelmekte olduğu öğrenildiyse de, ileri harekâtın sürdürülmesine karar verildi.