Kızılötesi astronomi
Tarihi

Kızılötesi radyasyonun keşfi, 1800 yılında bir prizmadan geçtikten sonra güneş ışığında farklı renklerde bir termometre yerleştirdiği bir deney yapan William Herschel'e atfedilir. Herschel, güneş ışığı ile oluşturulan sıcaklık artışının görünür bölgenin dışında, kırmızı ışığın hemen sonrasında başlayan kısımda en yüksek olduğunu keşfetmiştir. Kızılötesi dalga boylarında sıcaklık artışının en yüksek olması, Güneş'in özelliklerinden çok prizmanın spektral tepkisinden kaynaklanıyordu, ancak herhangi bir sıcaklık artışının olması, Herschel'i Güneş'ten görünmez radyasyon olduğu sonucuna götürdü. Bu radyasyona "kalorifik ışınlar" adını verdi ve aynen görünür ışık gibi yansıtılabileceğini, iletilebileceğini ve emilebileceğini göstermeye devam etti.
Diğer astronomik kaynaklardan gelen kızılötesi radyasyonu tespit etmek için 1830'lu yıllardan başlayarak ve 19. yüzyıla kadar devam eden çalışmalar yapıldı. Ay'dan gelen radyasyon ilk olarak 1856'da İskoçya Kraliyet Astronomu Charles Piazzi Smyth tarafından, dağın tepesinde astronomi hakkındaki fikirlerini test etmek için Tenerife'ye yaptığı bir keşif sırasında tespit edildi. Ernest Fox Nichols, Arcturus ve Vega'dan gelen kızılötesi radyasyonu tespit etmek için değiştirilmiş bir Crookes radyometresi kullandı, ancak Nichols sonuçların bir yere varmadığını düşündü. Öyle olsa bile, iki yıldız için bildirdiği akı oranı modern değerle tutarlıdır, bu nedenle George Rieke, Nichols'a kızılötesinde bizimkinden farklı bir yıldızın ilk tespiti için kredi verir.
Kızılötesi astronomi alanı, 20. yüzyılın başlarında yavaş yavaş gelişmeye devam etti, çünkü Seth Barnes Nicholson ve Edison Pettit, doğru kızılötesi fotometri yapabilen ve birkaç yüz yıldıza duyarlı olan termopil dedektörler geliştirdi. Alan, geleneksel gök bilimciler tarafından çoğunlukla ihmal edildi, ancak 1960'lara kadar, kızılötesi astronomiyi uygulayan çoğu bilim insanı, aslında eğitilmiş fizikçilerdi. 1950'ler ve 1960'larda radyo astronomisinin başarısı, kızılötesi detektör teknolojisinin iyileştirilmesiyle birleştiğinde, daha fazla gök bilimcinin dikkatini çekmesini sağladı ve kızılötesi astronomi, astronominin bir alt alanı olarak kendine kalıcı yer edindi.
Kızılötesi uzay teleskopları hizmete girdi. 1983'te IRAS tüm gökyüzü araştırması yaptı. 1995 yılında, Avrupa Uzay Ajansı Kızılötesi Uzay Gözlemevi'ni yarattı. 1998'de bu uydu sıvı helyumdan çıktı. Ancak ondan önce, evrenimizde (Satürn ve Uranüs'te bile) protostarları ve suyu keşfetti.
25 Ağustos 2003'te NASA, daha önce Uzay Kızılötesi Teleskop Tesisi olarak bilinen Spitzer Uzay Teleskobu'nu fırlattı. 2009 yılında, teleskopta sıvı helyum bitti ve uzak kızılötesi görme yeteneğini kaybetti. Yıldızları, Çift Sarmal Bulutsusu'nu ve güneş dışı gezegenlerden gelen ışığı keşfetmişti. 3.6 ve 4.5 mikrometre bantlarında çalışmalarına devam etti. O zamandan beri, diğer kızılötesi teleskoplar, oluşan yeni yıldızların, bulutsuların ve yıldız fidanlıklarının bulunmasına yardımcı oldu. Kızılötesi teleskoplar bizim için galaksinin yepyeni bir bölümünü açtı. Ayrıca kuasarlar gibi son derece uzak şeyleri gözlemlemek için de kullanışlıdırlar. Kuasarlar Dünya'dan uzaklaşır. Ortaya çıkan büyük kırmızıya kayma, onları optik bir teleskopla zor hedefler haline getirir. Kızılötesi teleskoplar onlar hakkında çok daha fazla bilgi verir.
Mayıs 2008'de, bir grup uluslararası kızılötesi gök bilimci, galaksiler arası tozun uzak galaksilerin ışığını büyük ölçüde azalttığını kanıtladı. Gerçekte, galaksiler göründüklerinin neredeyse iki katı parlaktır. Toz, görünür ışığın çoğunu emer ve onu kızılötesi ışık olarak yeniden yayar.