stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Roma'nın Britanya'yı istilası
Agricola'nın Seferleri (MS 78–84) > Agricola Kaledonya'da

Tacitus, güç ve diplomasi kombinasyonunun, daha önce fethedilen Britonlar arasındaki hoşnutsuzluğu gidermesinden sonra, Agricola'nın 79'da kontrol altına alınan kabilelerin topraklarında kaleler inşa ettiğini söylüyor. 80 yılında Tay Körfezi'ne doğru ilerledi (bazı tarihçiler o yıl Forth Körfezi'nde durduğunu iddia ediyor), 81'e kadar güneye dönmedi, bu sırada fethettiği yeni topraklarda kontrolünü pekiştirdi. İsyan eden kabileleri yeniden kontrolü altına aldı. 82'de Kintyre veya Argyll kıyılarına belki de her ikisine birden yelken açtı. 83 ve 84'te, hem kara hem de deniz kuvvetlerini kullanarak İskoçya'nın doğu ve kuzey kıyıları boyunca kuzeye hareket etti, Oraları hızlıca ele geçirdi ve başarılı bir sefer yönetti. Graupius Dağları Savaşı'nda Calgacus liderliğindeki Kuzey Britanya halklarına karşı önemli bir zafer kazandı. Arkeoloji, Romalıların kuzeyde Gask Sırtı boyunca askeri kamplar kurduğunu, İskoç Dağlık Bölgelerine ve ayrıca Kuzeydoğu İskoçya'daki İskoç Ovası boyunca erişim sağlayan buzulları kontrol ettiğini söylüyor.
Agricola, 84 yılında Roma'ya geri çağrılmadan önce, Roma istilasını güvence altına almak için birçok askeri yol ve kale ağı inşa etti. Mevcut kaleler güçlendirildi ve Kuzeydoğu İskoçya'da Highland Line boyunca yenileri inşa edildi. İskoç Dağlık Bölgesi'ne giriş ve çıkış sağlayan buzul bölgelerin kontrolünü sağlamlaştırdı. Güneydoğu İskoçya ve kuzeydoğu İngiltere boyunca askeri iletişim ve ikmal hattı iyi güçlendirilmişti. Kaledonya'nın en güneyinde, Selgovae topraklarında (modern Dumfriesshire ve Kirkcudbrightshire'e karşılık geliyor), sadece orada etkili bir kontrol sağlamakla kalmayıp aynı zamanda güney-orta İskoçya'nın kuşatılmasını ve sınırın kontrol altında tutulmasını sağlayacak şekilde yoğun olarak kaleler inşa edildi. Selgovae'deki yoğun Roma faaliyetlerinin aksine, Novantae, Damnonii ve Votadini topraklarına kaleler dikilmemiştir ve Romalıların onlarla savaş halinde olduğunu gösteren hiçbir şey yoktur.
Agricola'nın Seferleri (MS 78–84) > Bulgular

2019 yılında, Iraia Arabaolaza liderliğindeki GUARD Arkeoloji ekibi, Romalı General Agricola'nın Britanya'daki seferleri sırasında Roma lejyonları tarafından kullanılan, MS 1. yüzyıla tarihlenen bir lejyoner kampını ortaya çıkardı. Arabaolaza'ya göre, ateş çukurları 30 metre aralıklarla iki paralel hatta bölünmüştü. Bulgular ayrıca kil kubbeli fırınları ve MS 77-86 ile MS 90 arasına tarihlenen yanık ve odun kömürü bulunduran 26 ateş çukurunu da içeriyordu. Arkeologlar, bu bölgenin Roma'nın Ayrshire'ı istilaları sırasındaiçin stratejik bir yer olarak burayı seçip, burada konakladıklarını öne sürdüler.
MS 84–117

Agricola'nın halefleri günümüze ulaşan herhangi bir kaynakta isimlendirilmemiştir, ancak ele geçirilen toprakların kuzeyiyle daha fazla uğraşmak istemiyorlar veya istemiyorlarmış gibi görünüyorlar. Inchtuthil'deki kale tamamlanmadan önce söküldü ve Graupius Dağları Savaşı'nın ardından İskoçya'daki Roma varlığını pekiştirmek için inşa edilen Perthshire'daki Gask Sırtı'ndaki diğer tahkimatları birkaç yıl içinde terk edildi. Muhtemelen uzayan bir savaşın ekonomik maliyetleri kazanılacak topraklardan ve olası politik faydadan daha çok öne çıkmıştı.
İskoçya'da (ve İrlanda'da) MS 87'de Roma emellerinin azalmasıyla birlikte, (XX. Lejyonun geri çekilmesi) Stanegate yolunun (Carlisle ve Corbridge arasında) yeni sınır olarak belirlenmesine dayalı bir anlaşma kararlaştırıldı. Carlisle, bir 'centurio regionarius'un (veya' bölge komutanlığının) merkeziydi. Stanegate yeni sınır olunca Vindolanda'da en büyük kaleler yenilendi, ek binalar yapıldı ve Newbrough, Magnis (Carvoran) ve Brampton Old Church bölgelerinde yarım günlük mesafe aralıklarla yeni kaleler inşa edildi.
87-117 yılları barış dönemiydi ve Stanegate hattının kuzeyinde sadece birkaç bölge korunuyordu. Buluntular Solway-Tyne hattına düzenli bir geri çekilmenin yapıldığını gösteriyor. Görünüşe göre çeşitli kabilelerle yapılan savaşlar sonucunda herhangi bir yenilgi veya toprak kaybı yaşanmamış.
Kalelerin boyutunun küçültülmesi ve aralarına kale ve gözetleme kulelerinin eklenmesi ile Stanegate hattında yapılan değişiklikler, MS 90'ların ortalarından itibaren gerçekleşmiş gibi görünüyor. Stanegate hattının dışında, Beckfoot, Maryport, Burrow Walls (şimdiki Workington kasabasına yakın) ve Moresby'de (Whitehaven yakınında) Solway Sahili boyunca başka kaleler de vardı. Bölgedeki diğer kaleler, Roma varlığını pekiştirmek için inşa edildi (örneğin Beckfoot, 1. yüzyılın sonlarından kalma olabilir). Troutbeck'te bir kale Trajan (imparator 98–117) döneminde kurulmuş olabilir. Bu dönemde kurulmuş olabilecek diğer kaleler arasında, Göller Bölgesi'ndeki kalelere gemilerle ikmal yapmayı sağlamak üzere konumlandırılan Ambleside (Galava) Kalesi bulunmaktadır. Buradan Trajan döneminde Hardknott Kalesi'ne bir yol yapıldı. Ambleside'dan Old Penrith ve Brougham arasında, High Street üzerinden geçen bir yol da bu dönemden kalma olabilir.
MS 117'den itibaren

Hadrian zamanında Roma toprakları, Hadrian Duvarı'nın inşa edilmesiyle 122'den itibaren savunulabilir bir sınıra çekildi. 142 yılında, Antonin Duvarı inşa edildiğinde sınırı kuzeye, Clyde Nehri - Forth Nehri bölgesine genişletmek için bir girişimde bulunuldu. Ele geçirilen topraklar yirmi yıl sonra bir kez daha terk edildi ve ancak daha sonra ara sıra yeniden işgal edildi. Bu arada Romalılar, Tyne Nehri - Solway Firth sınır bölgesindeki eski ve daha güçlü olan Hadrian Duvarı'na çekildiler.
Bununla birlikte, Roma birlikleri, modern İskoçya'nın kuzeyine birkaç kez daha girdi. Nitekim, bölgeyi istila etmeye yönelik en az dört büyük girişimin bir sonucu olarak, İskoçya'da Avrupa'nın herhangi bir yerinden daha fazla Roma yürüyüş kampı yoğunluğu var.
Bu girişimlerden en dikkate değer olanı, 209 yılında, Maeatae kabilesi tarafından Roma'nın kışkırtıldığını iddia eden İmparator Septimius Severus'un Britanya'nın kuzeyindeki Pikt kabilelerinden oluşan bir koalisyon olan Kaledonya Konfederasyonu'na karşı savaş açmasıydı. İmparator, bu seferde Britanya garnizonunun üç lejyonunu (yeni kurulan 2.Partika lejyonu ile beraber üçe çıkmıştı), süvari desteğine sahip 9000 imparatorluk muhafızını ve Britanya filosu tarafından denizden sevk edilen çok sayıda auxiliayı, Ren filosunu ve Tuna'dan aktarılan iki filoyu kullandı. Cassius Dio'ya göre Roma birlikleri Hadrian Duvarı'na çekilmek zorunda kalmadan önce kabilelere yaygın şekilde soykırım uyguladı ve mallarını yağmaladı. Roma ordusu Britonların gerilla türü taktikleriyle 50.000 adamını kaybetti. Septimus, Roma ordusunun çekildiği Hadrian Duvarı'nı, sonraki Romalı yazarların çoğunun duvarın inşasını ona atfetmesine yol açan bir derecede titizlik ile onardı ve güçlendirdi. İmparator Septimius Severus, İskoçya'nın tamamını ele geçirme planları yaparken York'ta öldü ve bu planlar oğlu Caracalla tarafından uygulanmadı.
Sonrasında Romalılar tarafından İskoçya içine doğru yapılan yolculuklar genellikle tüccar ticareti ve inşa edilen duvarlar arasında kalan tampon bölgedeki exploratores adı verilen keşif seferleriyle sınırlı kaldı. Romalıların Gal dilleri konuşulan Hibernia adasıyla (modern İrlanda() etkileşim derecesi, İrlanda'daki arkeologlar arasında hala çözülememiş durumda.
Konuyla ilgili yayınlar

Yararlanılan ve konuyu daha iyi anlayabilmek için okunacak kitaplar:
The Great Invasion, Leonard Cottrell, Coward–McCann, New York, 1962, hardback. Was published in the UK in 1958.
Tacitus, Histories, Annals and De vita et moribus Iulii Agricolae
A.D. 43, John Manley, Tempus, 2002.
Roman Britain, Peter Salway, Oxford, 1986
Miles Russel – Ruling Britannia – History Today 8/2005 pp 5–6
Francis Pryor. 2004. Britain BC. New York: HarperPerennial.
Francis Pryor. 2004. Britain AD. New York: HarperCollins.
George Shipway – Imperial Governor. 2002. London: Cassell Military Paperbacks.
Aulus Plautius yönetimindeki seferler ve Britanya'daki kabileler.
MS 43'ten MS 60'a kadar olan Roma seferleri
MS 54'te Roma İmparatorluğu.
Agricola'nın seferleri.
Kuzey seferleri.
Kuzeydeki Roma askeri örgütlenmesi.
MS 96'da Roma İmparatorluğu.
Stanegate Duvarı, (Daha sonraki Hadrian Duvarı'nın güneyindedir.) kırmızı ile işaretlenmiştir. (düzeltme: Brocavum, haritada gösterildiği gibi Kirkby Thore değil, Brougham'dır.)
Alan ve tarihe göre Romalılaşma seviyeleri
Walmer, Kent'teki Roma fetih anıtı.
Mehdi Haj Mohamad

| Kişisel bilgileri |
| --- | --- | --- | --- |
Tam adı:  Mehdi Haj Mohamad
Doğum tarihi:  7 Temmuz 1950(1950-07-07)
Doğum yeri:  Tahran, İran
Ölüm tarihi:  1 Şubat 2025 (74 yaşında)
Ölüm yeri:  Tahran, İran
Mevkii:  Forvet
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 1968–1970 |  BFV İstiklâl |  57 |  (11) |
Millî takım kariyeri
| 1970 |  İran |  2 |  (0) |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. 
Mehdi Haj Mohamad (Farsça:مهدی حاج محمد); 7 Temmuz 1950 – 1 Şubat 2025), forvet olarak oynayan İranlı profesyonel futbolcu.
Hayatı

Mohamad, 7 Temmuz 1950'de Tahran, İran'da doğdu. Aktif futbol kariyerini 1968-1970 yılları arasında forvet mevkiinde ülkesi İran'da BFV İstiklâl takımında sürdürdü. Sahaya çıktığı 57 maçta 11 gol kaydetti. Aynı zamanda 1970'te iki maçta İran millî futbol takımı'nda yer aldı. Mohamad, 1 Şubat 2025'te memleketi Tahran, İran'da 74 yaşında öldü.
Başarıları > Kulüp

Asya Kulüpler Şampiyonası: 1970
İran Futbol Ligi: 1970–71
Tahran Eyalet Ligi: 1971–72
Donepezil

Donepezil, Alzheimer tipi demansı tedavi etmek için kullanılan bir ilaçtır. Zihinsel işlevde ve işlev görme yeteneğinde küçük bir fayda sağlıyor gibi görünmektedir. Bununla birlikte, kullanımın hastalığın ilerlemesini değiştirdiği gösterilmemiştir. Herhangi bir fayda görülmezse tedavi durdurulmalıdır. Ağız yoluyla veya transdermal bir yama yoluyla alınır.
Yaygın yan etkiler mide bulantısı, uyku sorunları, saldırganlık, ishal, yorgun hissetme ve kas kramplarını içerir. Ciddi yan etkiler arasında anormal kalp ritimleri, mesaneden idrar boşaltmada zorluk ve nöbetler sayılabilir. Donepezil, merkezi etkili geri dönüşümlü bir asetilkolinesteraz inhibitörüdür ve diğer antikolinesteraz ajanlarıyla yapısal olarak ilişkisizdir.
Donepezil, 1996 yılında Amerika Birleşik Devletleri'nde tıbbi kullanım için onaylanmıştır. Jenerik ilaç olarak mevcuttur.
Lübnan başbakanı

| Lübnan Bakanlar Kurulu Başkanı  |
| --- | --- |
Lübnan Cumhuriyeti Bakanlar Kurulu Başkanlığı Logosu
Görevdeki Nevvaf Selam 8 Şubat 2025 tarihinden beri
Üyelik: Bakanlar Kurulu
Resmî ikamet: Grand Serail, Beyrut
Atayan: Cumhurbaşkanı
Görev süresi: 4 yıl (maksimum)
Oluşum: Lübnan Anayasası 23 Mayıs 1926
İlk sahibi: Auguste Edib Paşa 31 Mayıs 1926
Maaş: Yıllık 212.844.000 LL
Websitesi: Lübnan Hükümeti İnternet Sitesi
Resmi olarak Bakanlar Kurulu başkanı adına sahip Lübnan başbakanı, Lübnan'ın hükûmet başkanı ve  Bakanlar Kurulu başkanıdır. Başbakan, Lübnan Parlamentosu üyelerinin çoğunluğunun onayı ile Lübnan cumhurbaşkanı tarafından atanır (Taif Anlaşması'ndan sonra, 1990). Sözleşmeye göre, makam sahibi her zaman bir Sünni Müslümandır.
Mevcut başbakan Nevvaf Selam'dır. Cumhurbaşkanı Joseph Avn tarafından 13 Ocak 2025 tarihinde zorunlu parlamento istişarelerinin ardından 128 oydan 84'ünü alarak yeni hükümeti kurmakla görevlendirildi. 8 Şubat 2025'te yeni hükümet kuruldu ve Nevvaf Selam, Lübnan başbakanı olarak görevine resmen başladı.
Tarih

Ofis, 23 Mayıs 1926'da Büyük Lübnan devletinin anayasasının ilan edildiği tarihte kuruldu. 1943 yazında, Ulusal Pakt üzerinde anlaşmaya varıldığında, başbakanlık makamının her zaman bir Sünni Müslümana ayrılmasına karar verildi. 1926'da ofisin kurulmasından Lübnan İç Savaşı'nın sonuna kadar anayasa, ofisin rollerinden ve görevlerinden çok az söz etti ve ofisin yetkilerinin çoğu anayasal prosedürlerden ziyade gayri resmi yollarla uygulandı. İç savaşın sona ermesi ve Taif Anlaşması'nın onaylanmasının ardından, başbakanın sorumlulukları kanunlaştırıldı ve anayasada açıkça sıralandı.
Tarih > Fransa anayasası ile farklılıklar

1926 Büyük Lübnan Anayasası kabaca Fransa Anayasası'na göre modellenmiş olsa da (Büyük Lübnan Fransız mandası altındadır) Lübnan'daki başbakanlık ofisi, Fransa'dakinden önemli ölçüde daha zayıftır, çünkü cumhurbaşkanı onu (istediği zaman) görevden alabilecek bunu yapabilecek tek kişidir. Oysa Fransa'da başbakan, cumhurbaşkanı tarafından atanır ve yalnızca parlamento tarafından güvensizlik oyu ile görevden alınabilir. Bu, Lübnan başbakanının, cumhurbaşkanına, Fransız mevkidaşından çok daha saygılı olması gerektiği anlamına gelir.
Tarih > Başbakanlık makamında geçmişteki usulsüzlükler

Geçmişte iki kez, cumhurbaşkanı istifa ettiğinde veya görev süresi dolmadan kısa bir süre önce, başkan Ulusal Paktı ihlal ederek, cumhurbaşkanlığının yetkilerini üstleneceği gerekçesi ile Maruni Hristiyan atadı.
İlk olarak 1952'de Bişara Huri, Cumhurbaşkanlığından istifasından hemen önce Fuad Şehab'ı başbakan ve dolayısıyla cumhurbaşkanı vekili olarak atadı. Şehab 13 gün boyunca Başbakanlık ve 4 gün boyunca da Cumhurbaşkanlığına vekâlet etti; Kemil Şemun'un tam dönem cumhurbaşkanı seçilmesinin ardından Başbakanlık görevi Sünni bir Müslüman olan Halid Şehab'a geçti.
Lübnan İç Savaşı sırasında, görevden ayrılan Cumhurbaşkanı Emin Cümeyyil, görevdeki başbakan Selim Hus'u görevden aldı ve görev süresinin dolmasına 15 dakika kala Genelkurmay Başkanı Mişel Avn'ı başbakan olarak atadı. Hus, görevden alınmasını reddetti ve bu, ikili bir hükûmetin kurulmasına yol açtı; biri Batı Beyrut'ta ağırlıklı olarak sivil ve Müslüman, diğeri ise Doğu Beyrut'ta ağırlıklı olarak askeri ve Hristiyan.
Sorumluluklar ve yetkiler

Başbakan, Bakanlar Kurulunun başkanı ve hükûmetin başıdır. Ayrıca, Yüksek Savunma Konseyinin başkan yardımcısıdır.
Sorumlulukları şunlardır:
Parlamento ile hükûmetin kurulması için müzakere yapmak.
Kendisini atayan veya hükûmetin istifa ettiğini belirtenler dışında, devlet başkanı tarafından imzalanan tüm kararnameleri imzalamak.
Bakanlar Kurulu programını Temsilciler Meclisine sunmak.
Cumhurbaşkanının katıldığı durumlar dışında Bakanlar Kurulu toplantılarına başkanlık etmek.
Cumhurbaşkanlığı makamının herhangi bir nedenle boşalması halinde , dar anlamda "işleri yürütmek" için başkanın yetki ve sorumluluklarını üstlenmek.
Sorumluluklar ve yetkiler > Sembolik görevler

Taif Anlaşması'nın onaylanmasının ardından anayasa, üç "kilit" yürütme makamı için bir önsöz hazırladı: cumhurbaşkanı, başbakan ve bakanlar kurulu. Önsöz şunları belirtir:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Başbakan, hükümetin başıdır. Hükûmeti temsil eder, hükûmet adına konuşur ve Bakanlar Kurulu tarafından yapılan kamu politikasının yürütülmesinden sorumludur. | „ |

Buna ek olarak, başbakan re'sen şu görevlere de sahiptir:
Yüksek Savunma Konseyi başkan yardımcısı
Bakanlar Kurulu başkanı
Hükûmet başkanı
Başbakanların listesi

Ana madde: Lübnan başbakanları listesi
Hareketli köprü

Madison Street Köprüsü
Hareketli köprü, teknelerin veya mavnaların geçişine izin vermek için hareket eden bir köprüdür.
Türleri

Baskül
Açılır kapanır köprü
Döner
Katlanır
Geri çekilebilir
Yuvarlanıyor
Yuvarlanan baskül
Dalgıç
Salıncak
Tablo
Eğim
Taşıyıcı
Dikey kaldırma
Roza Eskenazi

| Roza Eskenazi |
| --- | --- |

Genel bilgiler
Doğum: Sarah Skinazi 1890'lar  İstanbul, Osmanlı İmparatorluğu,
Ölüm: 2 Aralık 1980  Atina, Yunanistan
Tarzlar: Türk Halk Müziği,Caz, Vokal caz, Rebetiko, Smyrneiko
Etkin yıllar: 1920-1977
Resmî site: www.mysweetcanary.com

Roza Eskenazi (d. 1890'ların ortaları – ö. 2 Aralık 1980, Yunanca: Ρόζα Εσκενάζυ) “Rebetiko” ve geleneksel Küçük Asya Yunan müziğinin ve Türk halk müziğinin ünlü Yunan şarkıcılarından biridir. Eskenazi'nin kayıt ve sahne kariyeri 1920'lerin sonlarından 1970'lere kadar devam etmiştir.
Çocukluğu

Eskenazi (Sarah Skinazi) İstanbul'da, fakir bir Yahudi Sefarad ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi.
Kariyeri boyunca gerçek doğum tarihini saklamış, 1910 yılında doğduğunu söylemiştir. Aslında Eskenazi söylediğinden en az on yaş daha büyüktü; 1895- 1897 yılları arasında doğmuştur. Babası Avram Skinazi bir halı tüccarıydı. Karısı Flora ile birlikte, Roza'nın yanı sıra iki oğulları vardı, en büyükleri olan Nisim ve Sami.
Yüzyıl başlarında Skinazi ailesi tekrar o dönem hala Osmanlı yönetiminde olan Selanik'e yerleşti. 1870- 1917 yılları arasında nüfusu %70 oranında artan şehir o dönemde hızlı bir ekonomik büyüme yaşıyordu. Avram Skinazi bir pamuk işleme imalathanesinde iş buldu ve ailesinin ekonomik olarak ayakta durmasını sağlamak için pek çok tuhaf işler yaptı. Babası bu dönemde, genç Sarah'yı bu çevrede yaşayan ve çocuklara temel okuma-yazma dersleri veren bir komşu kızına emanet etti. Sarah'nın resmi eğitimi bu derslerle sınırlıydı.
Sarah, ağabeyi ve annesi  bir sure Komotini, yakınlarında yaşadılar, o dönemde burası hala Türkçe konuşan büyük bir nüfusa sahipti. Roza'nın annesi orada, zengin bir ailenin yatılı hizmetçisi olarak iş buldu, Roza da ev işlerinde ona yardım ediyordu.
Bir gün, Sarah şarkı söylerken yerel bir tavernanın sahipleri onun sesini duydular. Büyülendiler ve hemen kapılarına gidip bu kızın kendi kulüplerinde sahneye çıkmasını istediklerini söylediler. Sarah'nın annesi kızının – ya da aileden herhangi birinin- “artist” olması önerisine çok sinirlenmişti. Roza yıllar sonra verdiği bir röpotajda, Komotini'deki yıllarının hayatında bir dönüm noktası olduğunu itiraf etmiştir. Bir şarkıcı ve dansçı olmaya orada karar verdiğini söyler.
İlk dönem kariyeri

Sarah Selanik'e dönene kadar bu hayalinin farkında değildi. Bu yıllarda, ailesi şehirdeki Büyük Otel Tiyatrosu'nun yakınında bir daire kiralamıştı, civarda oturan komşularının çoğu bu tiyatroda sahneye çıkıyordu. Sarah, her gün orada çalışan iki dansçıya kostümlerini tiyatroya taşımalarında yardım ediyordu, bir yandan da bir gün sahnede onlarla birlikte yer alacağını hayal ediyordu. Burası Sarah'nın dans kariyerinin -nihayet- başladığı yerdir.
Sarah Skinazi daha küçük bir genç kızken, Kapadokyalı önemli bir aileden gelen zengin bir adam olan Yiannis Zardinidis'e aşık oldu. Zardinidis'in ailesi bu birlikteliği onaylamadı, Roza'nn zayıf bir ahlâka sahip olduğunu düşünüyorlardı. Her şeye rağmen, 1913 yılı yakınlarında ikili birlikte kaçtı ve Sarah, ismini Roza olarak değiştirdi; bundan sonra tüm kariyeri boyunca Sarah artık bu isimle anılacaktı.
Zardinidis bilinmeyen nedenlerden ötürü, 1917 yılı yakınlarında vefat etti ve Roza'yı küçük bir çocukla (Paraschos) yapayalnız bıraktı. Bir bebek yetiştirirken kariyerine devam edemeyeceğini anlayan Roza, bebeğini Ksanthi (İskeçe) şehrindeki St. Taksiarchis Bakımevi'ne bıraktı. Paraschos'un babasının ailesi bebeğin oradaki bakımını üstlenmeye  karar verdiler. Paraschos Zardinidis büyüdü  ve Yunan Hava Kuvvetlerinde üst düzey bir subay oldu. Annesini ancak yıllar sonra 1935'te, Atina'da buldu ve böylece tekrar bir araya geldiler.
Atina

Roza, Zardinidis'in ölümünden kısa bir süre sonra müzik kariyerine devam etmek üzere Atina'ya yerleşti. Kısa süre içinde, iki Ermeni kabere sanatçısıyla, Seramus ve Zabel, bir ekip oluşturdu. Saramos ve Zabel onu, Türkçe konuşabildiği için ve şarkıcılıktaki yeteneğinden ötürü çok sevmişlerdi. Roza bir yandan dansçılık yapmaya devam ederken, bir yandan da kulübün patronları için Yunanca, Türkçe ve Ermenice şarkılar söylemeye başlamıştı. Roza, ilk defa 1920'lerin sonunda orada, ünlü besteci ve menajer Panagiotis Toundas tarafından  keşfedildi. Toundas onun yeteneğini hemen fark etmiş ve onu Columbia Records'tan Vassilis Toumbakaris'le tanıştırmıştı. 
Roza'nın Columbia için yaptığı ilk kayıtlar, Mandili Kalamatiano ve Koftin Eleni Tin Elia (c. 1928) 1960'lara kadar neredeyse hiç kesintiye uğramadan devam eden kayıt kariyerinin başlangıcıydı. 1930'ların ortasına gelindiğinde, onlar için 300'den fazla şarkı kaydetmiş ve en popüler yıldızlardan biri olmuştu. Kaydedilen müziklerin bir kısmı özellikle Yunanistan'dan ve İzmir (Smyrna) - Türkiye'den halk şarkılarıydı. Ancak, Roza'nın yerel müzik sahnesine en büyük katkısı yaptığı Rebetiko kayıtlarıydı, özellikle de İzmir ekolündekiler. Roza, bu müziğin popüler kültür içine sızmasını neredeyse tek başına sağlamıştır, onun eşsiz sesi bugün bile hâlâ bu müzik türü  ile özdeşleştirilir. 
Kayıtlara başladıktan kısa bir süre sonra, Roza Atina'daki Taygetos gece kulübünde de her gece sahne almaya başladı. Toundas, kemancı Salonikios ve udî Agapios Tomboulis de onunla birlikte sahnedeydi. Ancak Eskenazi, gösterinin yıldızıydı, eşine az rastlanır bir şekilde gecede 200 drahmi kazanıyordu. Çok sonraları, biyografisini yazan Kostas Hatzidoulis'e, aslında gösterilerden elde ettiği gelirle çok daha zengin olabileceğini, fakat pahalı mücevherlere karşı bir zaafı olduğunu ve kazancının büyük bir kısmını bunlara harcadığını itiraf etmiştir.
Kariyerinde ilerleyen Eskenazi, 1931-1932 yıllarında Columbia Records ile özel bir anlaşma imzaladı. Anlaşmanın kurallarına göre, Roza yılda en az 40 şarkı kaydedecek ve sattığı her kaydın kazancından %5 gelir elde edecekti. Roza o dönemde, kayıt şirketleri ile telif anlaşması olan tek Yunan kadın şarkıcıydı.
Uluslararası kariyeri

Çok geçmeden kariyeri, Yunanistan ve Yunan diaspora sınırlarının ötesine taştı. Tomboulis ile birlikte, Mısır, Arnavutluk ve Sırbistan'a gitti, buralarda sadece yerel Yunan cemaatleri değil aynı zamanda Türk cemaatleri tarafından da oldukça sıcak bir şekilde karşılandı. Yaptığı müzik aslında  bazı hassasiyetlere sahipti, hatta şarkılarından biri, Eimai Prezakias (“kokain bağımlısıyım”), Yunan diktatör İoannis Metaksas tarafından yasaklanmıştı. Bu kararın sonucu olarak, başka pek çok geleneksel Rebetiko sanatçısı da marjinalize edildi, fakat tam bu sıralarda Rebetiko içinde öncülüğünü Vassilis Tsitsanis'in yaptığı yeni bir trend yükselmeye başlıyordu.
İkinci Dünya Savaşı

Kısa bir sure içinde, Yunanistan'ın bağımsızlığı tehlikeye düştü. 1940'ta İtalyan istilası yaşandı, 1941'de ise Alman ordusu ülkeyi işgal etti. Baskıcı rejime rağmen Roza sahneye çıkmaya devam etti, hatta 1942'de oğlu Paraschos (1935'te bir araya geldikten sonra hiç ayrılmamışlardı) ile birlikte kendi gece kulübü “Krystal”i açtı. Yahudi olmasına rağmen, sahte bir vaftiz sertifikası çıkarmayı başarmıştı, zaten bir Alman subayı olan sevgilisi tarafından güvenliği sağlanmaktaydı.
Fakat Roza Eskinazi, asla bir vatan haini ya da bir işbirlikçi olmamıştır. Ayrıcalıklı konumunu yerel direnişi desteklemek, direnişçileri ve hatta İngiliz ajanlarını evinde saklamak için kullanmıştır. Hem Atina’daki hem de Selanik’teki bazı Yahudileri kaçırmayı başarmıştı. Auschwitz’e gönderilmekten kurtardığı ailelerden biri de kendi ailesiydi. 1943 yılında, bu durum fark edildi ve Eskenazi tutuklandı. Alman sevgilisinin ve oğlunun çabaları sonucu serbest kalana kadar, üç ay boyunca, hapishanede kaldı. Sonraki savaş yıllarını yakalanma korkusuyla, sürekli saklanarak geçirdi.