stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Nazım el-Kudsi
Sürgün

Devlet Başkanı Kudsi, kendisini iktidara getiren subaylarla çatıştı ve subayların siyasi meselelerdeki rollerini marjinalleştirmeye çalıştı. Subay karşıtı görüşleri olan Halk Partisi gazisi Maaruf el-Davalibi'yi başbakan ve aynı partiden Reşad Barmada'yı Savunma Bakanı olarak atadı. Çiçekli döneminden bu yana subaylarla olan deneyiminden acı çeken Davalibi, askeriyenin tüm devlet işlerindeki etkilerini kısıtlamaya ve meseleleri Kudsi ve hükûmetin elinde merkezileştirmeye başladı. 28 Mart 1962'de Suriye'de Albay Abdülkerim en-Nahlavi tarafından başlatılan bir darbe gerçekleşti. Kudsi ve Davalibi'yi yetkilerini kötüye kullanmakla ve Suriye Ordusu subaylarına zulmetmekle suçlayarak tutukladı. 2 Nisan'da Genelkurmay Başkanı Abdülkerim Zahreddin'in tüm birliklerine Devlet Başkanı Kudsi'nin yanında durmasını emrettiği bir karşı darbe patlak verdi. Ordu buna uydu, Kudsi'yi hapishaneden salıverdi ve feshedilen parlamentoyu yeniden kurdu. Kudsi, Nehlavi'yi tutuklamayı veya öldürmeyi reddetti, bunun yerine onu Endonezya'ya askeri ataşe olarak atayarak gücünü kısıtladı - tamamen törensel bir görevdi. Daha sonra Kudsi, subayları ve sosyalistleri yatıştırmak için Nasır'a yakın olan ve BAC'de Sağlık Bakanı olarak görev yapan Beşir el-Azma'yı Nisan 1962'de Başbakan ve Reşad Barmada'yı (Kudsi'nin uzun dönem arkadaşı) ise başbakan yardımcısı olarak atadı. Kabinesinde Nasır yanlısı sosyalist Baas Partisi üyeleri vardı. Kudsi ve Azma, Mısır Cumhurbaşkanı ile ilişkileri düzeltmek için Dışişleri Bakanı Adnan el-Ezheri'yi Kahire'ye gönderdiler. Ancak bu plan başarısız olduğunda, Arap Birliği'ne şikayette bulundular ve Nasır'ı Suriye'nin içişlerine müdahale ederek istikrarı bozmak ve orduyu hükûmete karşı isyan etmeye çağırmakla suçladılar. Ancak 8 Mart 1963'te Suriye'de Baas Partisi Askeri Komitesi tarafından başlatılan bir başka darbe daha gerçekleşti. İktidara gelen subaylar, BAC'yi yeniden kurma sözü verdiler ve Kudsi'yi tutuklattılar. Kudsi, bir süre sonra serbest bırakıldı. Lübnan'a, Avrupa'ya ve son olarak da Şubat 1998'deki ölümüne kadar sürgünde yaşadığı Ürdün'e taşındı.
Kanat profili

Bir damla kanat profili
Doğada ve çeşitli araçların içinde veya üzerinde bulunan kanat profil örnekleri. Sol alttaki yunus paleti, farklı bir akışkan ortamında aynı ilkelere uyan bir hidrofil örneğidir.
Bir pervane palinin kanat profili
Kanat profili veya aerofoil, kanat, yelken, dümen, pervane kanadı, rotor veya türbin gibi bir akışkan içindeki hareketi kaldırma kuvveti oluşturabilen nesnenin kesit şeklidir.
Akışkan içinde hareket eden katı cisimler aerodinamik kuvvet oluşturur. Bu kuvvetin serbest akış hızına göreceli dik bileşenine kaldırma kuvveti denir. Göreceli serbest akış hızına paralel bileşene sürükleme kuvveti denir. Kanat profili, sürükleme kuvvetinden daha çok kaldırma kuvveti oluşturan aerodinamik şekildir. Kanat profilleri, geometrilerini değiştirerek farklı hızlarda kullanılmak üzere tasarlanabilir: subsonic uçuş için olanlar yuvarlatılmış hücum kenarına sahipken, süpersonik uçuş için tasarlananlarda keskin bir hücum kenarı ile daha incedir. Hepsinde keskin bir arka kenar vardır.
Akışkanı olarak suyu kullanan benzer işleve sahip kanat profillerine hidrofoil denir.
Kanat profilindeki kaldırma kuvveti kanat profilinin hücum açısından kaynaklanır. Uygun bir açıyla yönlendirildiğinde, kanat profili yaklaşan havayı saptırır (sabit kanatlı uçaklar için bu aşağı doğrudur), bu da kanat profilinde sapmanın tersi yönde bir kuvvete neden olur. Bu kuvvete aerodinamik kuvvet denir ve kaldırma ve sürükleme kuvvetleri olarak iki bileşene ayrılır. Çoğu kanat profil şekilleri, kaldırma kuvveti oluşturmak için pozitif hücum açısı gerektirir, ancak kamburlu (ing: cambered) kanat profilleri, sıfır hücum açısında kaldırma kuvveti oluşturabilir. Havanın kanat profili civarındaki bu "dönüşü", bir tarafta daha düşük basınç ve diğer tarafta daha yüksek basınç ile sonuçlanan kavisli akış hayları oluşturur. Bu basınç farkına Bernoulli ilkesi yoluyla bir hız farkı eşlik eder, bu nedenle kanat profili etrafında ortaya çıkan akış alanı, üst yüzeyde alt yüzeye göre daha yüksek ortalama hıza sahiptir. Bazı durumlarda (örneğin viskoz olmayan potansiyel akışda) kaldırma kuvveti, dolaşım kavramı ve Kutta–Joukowski teoremi kullanılarak basınç hesaplanmadan ortalama üst/alt hız farkıyla doğrudan ilişkilendirilebilir. }}
Kanatların yanı sıra fin (dikey stabilize) ve yatay stabilize gibi pek çok aerodinamik kontrol yüzeyinin temel kesitini oluşturur.
Bölümleri

Hücum açısı akışkanın taşıta göre göreceli hareket yönü esas alınarak hesaplanır. Profil etrafında akışkanın hızı ve yönü değişken olacağından, uzakta bir noktadaki hız vektörü kullanılır.
Veter hattı, profilin hücum kenarı (en küçük yarıçap noktası) ile firar kenarı arasındaki düz hattır.
Kamburluk hattı (kamber hattı), profilin alt ve üst yüzeyi arasında, tam ortada bulunan noktaları birleştiren hattır.
Bernoulli prensibi

Kanadın kambur olan üst kısmında akışkanın katetmesi gereken yol, alt kısmından daha fazladır. Bu sebeple üstteki akışkan daha hızlı hareket eder. Bernoulli prensibine göre hızı artan havanın statik basıncı düşer. Bir cismin birbirine zıt iki yüzeyinde farklı hızlarda hareket eden hava basınç farkı oluşturarak aerodinamik bir kuvvet oluşturur.
O Şimdi Asker

O Şimdi Asker (albüm)
O Şimdi Asker (şarkı)
O Şimdi Asker (film)
Overkill

Başlığın diğer anlamları için Overkill (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| Overkill |
| --- | --- |

Genel bilgiler
Başladığı yer: Old Bridge Township, New Jersey, ABD
Tarzlar: Thrash Metal
Etkin yıllar: 1980-günümüz
Resmî site: www.wreckingcrew.com

Üyeler: D. D. Verni Bobby "Blitz" Ellsworth Dave Linsk Derek "The Skull" Tailer Ron Lipnicki

Eski üyeler: 

Overkill, Amerika Birleşik Devletleri merkezli müzik grubudur. 1980 yılında baterist Rat Skates ile basçı D.D. Vernie tarafından lisede "the Lubricunts" adıyla  kurulan grup, gitarist Bobby Gustafson ile vokalist Bobby "Blitz" Ellsworth!un katılımıyla ismini Motörhead'ın "Overkill" adlı şarkısına atıf olarak Overkill ismiyle tekrar kurulur.Grup Black Metal'in simgesi haline gelmiş corpsepaint benzeri siyah makyajlar ve korku, vampir gibi temaları işleyen sahne dekorlarıyla kendilerince bir tarz oluşturup dikkat çekmeye çalışır, birçok üye değişikliğininin ardından tam olarak kadrosunu oluşturur.Ve ilk demoları olan Power In Black'i 1983'te piyasaya çıkartır. Grup istediği başarıya ulaşamaz. Ve 1985'te Megaforce Records ile anlaşma imzalar, ilk albümleri olan Feel The Fire'ı piyasaya çıkararak büyük bir başarı elde eder. Ortaya koydugu kendine özgü soundu ve yorumuyla Heavy Metal ile Thrash Metal arası bir çizgide yer alır.
Overkill
Daha sonra 1987'de çıkardığı Taking Over ve 1988'de çıkardığı Under The Influence ile çizgisi Testament benzeri bir yöne kaymaya başlar. Bu yavaş değişim sonucu gruba hem olumlu, hem olumsuz eleştiriler getirse de Overkill, 1989'da The Years Of Decay albümüyle büyük bir çıkış yapar ve yine cok farklı bir noktaya kayar. Ardından gelen albümleri grubu yeniden degişik yönlere taşımaya başlar ve grup Black Sabbath'ın yoğun etkisinin hissedildiği bir çizgiye oturur. Yaptığı çalışmalarla hep farklı yönlere hareketlenen Overkill birçok grubu etkileyen kendine özgü yorumu ve soundu ile Thrash metal, Power metal, Speed metal ve Geleneksel Heavy Metal de dahil olmak üzere farklı tarzlarda müzik yapan birçok gruba örnek oldu ve bu tarzların gelişiminde rol oynadı.
Üyeler

D.D. Verni – bass, geri vokal (1980–günümüz)
Bobby "Blitz" Ellsworth – ana vokal (1980–günümüz)
Dave Linsk – lead gitar, geri vokaller (1999–günümüz)
Derek "The Skull" Tailer – ritim gitar, geri vokaller (2002–günümüz)
Jason Bittner – (2017-günümüz)
Robert "Riff Thunder" Pisarek – gitar (1980-1981)
Rat Skates – bateri (1980-1987)
Anthony Ammendola – gitar (1981)
Dan Spitz – gitar (1981)
Rich Conte – gitar (1981-1982)
Mike Sherry – gitar (1981-1982)
Joe – gitar (1982)
Bobby Gustafson – gitar (1982-1990)
Mark Archibole – bateri (1987)
Sid Falck – bateri (1987-1992)
Rob Cannavino – gitar (1990-1995)
Merritt Gant – gitar (1990-1995)
Andy Jones – bateri (1992-1993)
Tim Mallare – bateri (1993-2005)
Joe Comeau – gitar, vokal (1995-1999)
Sebastian Marino – gitar (1995-1999)
Ron Lipnicki – bateri (2005-2017)
Diskografi

Feel the Fire (1985)
Taking Over (1987)
Under the Influence (1988)
The Years of Decay (1989)
Horrorscope (1991)
I Hear Black (1993)
W.F.O. (1994)
The Killing Kind (1996)
From the Underground and Below (1997)
Necroshine (1999)
Bloodletting (2000)
Killbox 13 (2003)
ReliXIV (2005)
Immortalis (2007)
Ironbound (2010)
The Electric Age (2012)
White Devil Armory (2014)
The Grinding Wheel (2017)
The Wings of War (2019)
Scorched (2023)
Meryemiyye

Meryemiyye tarikatı, 1932'de Şeyh Ahmed el-Alavi'nin tarikatına katılan Frithjof Schuon (1907-1998) tarafından kurulan Şâzelî tarikatının bir koludur.
Tarihi

Frithjof Schuon 1932 yılında kendisini Şazeli tarikatının Alevilik koluna alarak ona 'Îsā Nūr ad-Dīn adını veren Şeyh Ahmed el-Alavi ile Cezayir'de dört ay geçirdi.
1935'te, Cezayir'de ikinci kez kaldıktan sonra Schuon, İsviçre ve Fransa'da zaviye'ler kurdu ve Alevi kardeşliğine aday olan kişileri Aleviyye yoluna kabul etti.
Hayatı boyunca Schuon, doktrinsel, şiirsel ve resimsel çalışmalarında ifade ettiği Meryem figürüne özel bir bağlılık gösterdi.
Schuon'un iddiasına göre 1965 yılında kendisi Meryem Ana'nın bir vizyonuyla muhatap olmuştu.
Frithjof Schuon'un daha sonra kurduğu tarikata Meryemiyye adını vermesinin sebebi kendisinin bu ilgiliydi. Tarikatın tam adı bu sebeple Şaziliyye-Derkaviyye-Aleviyye şeklindedir.
Meryemiyye tarikatı ve ritüelleri hakkındaki bilgiler daha çok İnternette yayılan ve tarikattan ayrılan eski müritlerin ifadeleri üzerine kuruludur. Bunun muhtemel sebebi Meryemiyye'nin diğer tarikatlardan çok daha kapalı bir tarikat özelliği göstermesidir.
1980 yılında İsviçre'den Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti ve burada 5 Mayıs 1998'de 90 yaşında ölen Frithjof Schuon tarikatına halife olarak Seyyid Hüseyin Nasr ve Martin Lings gibi isimleri bırakmıştır.
Bibliyografya

Aymard, Jean-Baptiste (1999). Frithjof Schuon, 1907-1998 : connaissance et voie d'intériorité. Avon ve Paris: Connaissance des religions. ISBN 2-7029-0392-4.
Aymard, Jean-Baptiste; Laude, Patrick (2004). Frithjof Schuon: Life and Teachings. Albany/NY, ABD: State University of New York Press. ISBN 978-079146205-8.
Burckhardt, Titus (2010). Introduction to Sufi Doctrine. Bloomington/IN, ABD: World Wisdom Books. ISBN 978-1-933316-50-5.
Cutsinger, James (2000). Colorless Light and Pure Air: The Virgin in the Thought of Frithjof Schuon. Washington, D.C., ABD: Sophia, the Journal of Traditional Studies, 6 (2).
Dickson, William R. (2021). "René Guénon and Traditionalism", Upal, Muhammad A.; Cusack, Carole M. (Der.), Handbook of Islamic Sects and Movements, Volume 21. Leiden, Hollanda & Boston, ABD: Brill. ISBN 978-90-04-42525-5.
Fitzgerald, Michael O. (2010). Frithjof Schuon Messenger of the Perennial Philosophy. Bloomington/IN, ABD: World Wisdom Books. ISBN 978-1-935493-08-2.
Laude, Patrick (1999). Remarks on Esoterism in the works of Frithjof Schuon. Edmonton, Kanada: Sacred Web, 4.
Laude, Patrick (2020). Keys to the Beyond: Frithjof Schuon's Cross-Traditional Language of Transcendence. Albany/NY, ABD: State University of New York Press. ISBN 978-143847899-9.
Oldmeadow, Harry (2010). Frithjof Schuon and the Perennial Philosophy. Bloomington/IN, ABD: World Wisdom Books. ISBN 978-1-935493-09-9.
Sedgwick, Mark (2009). Against the Modern World: Traditionalism and the Secret Intellectual History of the Twentieth Century. Oxford, İngiltere: Oxford University Press. ISBN 978-019539601-0.
Stoddart, William (2007). Remembering in a World of Forgetting. Bloomington/IN, ABD: World Wisdom Books. ISBN 978-1933316-46-8.
Hülya Küçük, A Brief History of Western Sufism, Asian Journal of Social Science 36, 2008, s.292-320
Yaşayan en yaşlı kişiler listesi

Aşağıdaki liste şu an yaşayan ve supercentenarian olan kişilerdir yaşı 110 veya daha yaşlı olan kişilerdir. Bir kişinin supercentenarian olduğu iddiası, uluslararası bir organ tarafından doğrulanmalıdır (Gerontoloji Araştırma Grubu (GRG) veya Guinness Dünya Rekorları (GWR)).
Yaşayan en yaşlı 10 kişi

| Sıra | Adı | Cinsiyet | Doğum tarihi | 6 Oca 2025 itibarıyla yaşı | İkamet yeri |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Inah Canabarro Lucas | K | 8 Haziran 1908 | 116 yıl, 212 gün |  Brezilya |
| 2 | Ethel Caterham | K | 21 Ağustos 1909 | 115 yıl, 138 gün |  Birleşik Krallık |
| 3 | Okagi Hayashi | K | 2 Eylül 1909 | 115 yıl, 126 gün |  Japonya |
| 4 | Marie-Rose Tessier | K | 21 Mayıs 1910 | 114 yıl, 230 gün |  Fransa |
| 5 | Mine Kondo | K | 1 Eylül 1910 | 114 yıl, 127 gün |  Japonya |
| 6 | Naomi Whitehead | K | 26 Eylül 1910 | 114 yıl, 102 gün |  ABD |
| 7 | Izabel Rosa Pereira | K | 13 Ekim 1910 | 114 yıl, 85 gün |  Brezilya |
| 8 | Lucia Laura Sangenito | K | 22 Kasım 1910 | 114 yıl, 45 gün |  İtalya |
| 9 | Klavdiya Gadyuchkina | K | 5 Aralık 1910 | 114 yıl, 32 gün |  Rusya |
| 10 | Masu Usui | K | 18 Aralık 1910 | 114 yıl, 19 gün |  Japonya |
Cafer Numeyri

| Tümgeneral Cafer Muhammed Numeyri |
| --- | --- |

Ulusal Devrimci Komuta Konseyi Başkanı
Görev süresi 25 Mayıs 1969 - 12 Ekim 1971
Başkan Yardımcısı: Babikir İvadullah
Yerine geldiği: İsmail el-Ezheri
Yerine gelen: Devlet Başkanı olarak kendisi
4. Sudan Devlet Başkanı
Görev süresi 12 Ekim 1971 - 6 Nisan 1985
Başkan Yardımcısı: Birinci Başkan Yardımcıları Abil Alier Muhammed el-Baghir Ahmed Abilkasım Muhammed Haşim İkinci Başkan Yardımcıları Abdülmacid Hamid Halil Ömer Muhammed el-Tayyib
Yerine geldiği: Ulusal Devrimci Komuta Konseyi Başkanı olarak kendisi
Yerine gelen: Abdurrahman Suar el-Dahab
9. Sudan Başbakanı
Görev süresi 28 Ekim 1969 - 11 Ağustos 1976
Cumhurbaşkanı: Kendisi
Yerine geldiği: Babikir İvadullah
Yerine gelen: Raşid Bekir
Görev süresi 10 Eylül 1977 - 6 Nisan 1985
Cumhurbaşkanı: Kendisi
Yerine geldiği: Raşid Bekir
Yerine gelen: El-Cazuli Dafallah
16. Afrika Birliği Örgütü başkanı
Görev süresi 2 Temmuz 1977 - 18 Temmuz 1978
Yerine geldiği: Omar Bongo
Yerine gelen: William R. Tolbert Jr.
Kişisel bilgiler
Doğum: 26 Nisan 1928(1928-04-26) Omdurman, Britanya-Mısır Sudanı
Ölüm: 30 Mayıs 2009 (81 yaşında) Hartum, Sudan
Partisi:  Sudan Sosyalist Birliği  (iktidardayken)  Halkların Çalışma Güçleri İttifakı (sürgünden döndükten sonra, Ulusal Kongre Partisi ile birleşti fakat 2008'de ardılı olarak Sudan Demokratik Sosyalist Birliği kuruldu)
Askerî hizmeti
Bağlılığı: 
Hizmet yılları: 1952-1985
Rütbesi:  Tümgeneral
Cafer Muhammed en-Numeyri (Arapça: جعفر محمد نميري; 26 Nisan 1928 – 30 Mayıs 2009), 1969'dan 1985'e kadar Sudan Devlet Başkanı olarak görev yapmış Sudanlı politikacı.
Bir subay olarak, 1969 askeri darbesinden sonra iktidara geldi. Ülkedeki tek yasal siyasi varlık olan Sudan Sosyalist Birliği ile tek partili bir devlet kuran Numeyri, sosyalist ve Pan-Arabist politikalar izledi ve Mısır'dan Cemal Abdünnasır ve Libya'dan Muammer Kaddafi ile yakın işbirliği yaptı. 1971'de Numeyri, Sovyet yanlısı bir darbe girişiminden kurtuldu, ardından Çin'den Mao Zedong (ona önemli askeri ve ekonomik yardım sağladı) ve nihayetinde ABD ile ittifak kurdu. 1972'de Birinci Sudan İç Savaşı'nı sona erdiren Addis Ababa Anlaşması'nı imzaladı. İktidardaki son yıllarında İslamcılığı benimsedi ve 1983'te İkinci Sudan İç Savaşı'nı hızlandırarak ülke genelinde şeriat yasasını dayattı. 1985'te iktidardan indirildi ve Mısır'a sürgüne gitti. 1999'da geri döndü ve 2000'deki Cumhurbaşkanlığı seçimlerine katıldı, ancak başarısız oldu.
Hayatının erken dönemi ve eğitimi

Cafer Numeyri soyunu, Nübyeli kabilelerinin Kuzey Sudan'da yoğun bir şekilde yaşadığı ve yayıldığı en önemli yerlerden biri olan Dongola şehrine kadar takip etti. Omdurman ilk ve ortaokulunda, ardından Wad Madani ortaokulunda ve son olarak İngiliz sömürge karakterine sahip Hantub okulunda eğitim gördü. Daha sonra Hartum Üniversitesinde okudu, ancak askeri bir kariyer istediği için sonunda 1952'de Omdurman'daki Savaş Koleji'nden mezun oldu. Ayrıca 1966'da Fort Leavenworth, Kansas, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Ordu Komutanlığı ve Genelkurmay Koleji'nden Askeri Bilimler Yüksek Lisansını kazandı.
Numeyri, Sudan Ordusunda farklı pozisyonlara geçti. 1955'te o zamanki ülkenin demokratik sistemine karşı bir darbe düzenlemekle suçlandı ancak bu olaya karıştığını gösterecek yeterli kanıt yoktu. Halid Yusuf adlı bir subayın liderliğindeki başarısız bir darbe girişimi hakkında tekrar sorguya çekildi, ancak soruşturmada, darbe girişiminde Numeyri'yi suçlayacak hiçbir şey bulunamadı.
28 Aralık 1966'da Teğmen Hüseyin Osman, diğer genç Komünist subaylarla birlikte başkanlık sarayını ve merkez postaneyi ele geçirmeye çalıştı, ancak başarısız oldular. Darbe girişimi başarısız olduktan sonra tutuklanan 400 kişi arasında, o zamanlar Doğu Komutanlığı komutanı Albay Cafer Numeyri de vardı. 9 Ocak 1967'de serbest bırakıldı ve piyade okuluna komuta etmek üzere transfer edildi.
1969-1980 > İktidarının ilk yılları ve sosyalist reformlar

25 Mayıs 1969'da Hartum Garnizonuna komuta eden Albay Numeyri, diğer dört subayla birlikte İsmail el-Ezheri'nin sivil hükûmetini devirdi ve darbesi "Mayıs Devrimi" olarak adlandırıldı. Devrimci Komuta Konseyi'ni (DKK) kurdu ve yönetti. 1977'deki yazısında O'Ballance, Sudan Silahlı Kuvvetlerinin en üst düzey 14 subayının o sırada "resmi veya özel ziyaretlerle" ülke dışında olduğunu, bu nedenle "seçilen zamanın uygun olduğunu" söyledi.  26 Mayıs'ta anayasayı askıya aldı, Yüksek Konseyi, Ulusal Meclis'i ve Kamu Hizmeti Komisyonunu feshetti ve tüm siyasi partilerin kapatılmasını emretti. O gün ayrıca kendisini tümgeneralliğe terfi ettirdi, çoğu kendisinden kıdemli olmak üzere 22 subay emekli oldu, 30'dan fazlasını görevden aldı ve en önemli görevlere 14 yeni subay atadı.
Numeyri daha sonra 26 Ekim 1969'da başbakan oldu. Bankaların ve endüstrilerin kamulaştırılması ve bazı toprak reformları yoluyla Sudan ekonomisini reforme etmeyi amaçlayan bir kampanya başlattı. Konumunu bir dizi sosyalist ve Pan-Arabist reformu yürürlüğe koymak için kullandı.
Mart-Nisan 1970'te Numeyri, Aba Adası'na, kendisine karşı çıkan Ümmet Partisi üyeleri olan birkaç bin Ensar'ı öldüren bir hava bombardımanı emretti O'Ballance, 30 Mart'ta uçaklarla desteklenen yaklaşık 4.000 asker ve tankın Aba Adası'na baskın düzenlediğini yazıyor.
1971'de oyların yüzde 98,6'sını alan bir referandum kazanarak devlet başkanı seçildi. Daha sonra DKK'yi feshetti ve tek yasal siyasi örgüt olduğunu ilan ettiği Sudan Sosyalist Birliği'ni kurdu. 1972'de, Birinci Sudan İç Savaşı'nı sona erdiren, bölgeye 11 yıllık bir barış ve istikrar dönemini başlatan, Sudan'ın gayrimüslim güney bölgesine özerklik veren Addis Ababa Anlaşması'nı imzaladı. 1973'te Sudan'ın demokratik, sosyalist bir devlet olduğunu ilan eden ve başkanlık makamına önemli ölçüde yetki veren yeni bir anayasa taslağı hazırladı.
1969-1980 > Darbe girişimleri, Çin ve Batı ile ittifak

Numeyri, 1970 yılında Sadık el-Mehdi'nin (dini bir şahsiyet, 1966-67 yılları arası başbakan ve İslami Ümmet Partisi'nin lideri) yaptığı darbe girişimini başarıyla atlattı ve 1971'de restore edilmeden önce bir komünist darbeyle kısa süreliğine iktidardan uzaklaştırıldı. Komünist darbe sırasında yandaşları imdada yetişince Numeyri hapsedildiği yerin penceresinden atladı.
Bu darbeden sonra Sovyet etkisinden uzaklaşmaya başladı ve ABD ile Maoist Çin'den silah almaya başladı. Nisan 1972'de Çin ile, Çinli askeri danışmanların Sudan Ordusunu eğitmeye başladığı ve ayrıca Çin'in MiG-19 savaş uçağı satışını sağladığı bir anlaşma imzaladı; Mao Zedong ayrıca Sudan'a faizsiz kredi sağladı ve Çin devlet şirketleri Sudan'da fabrikalar, yollar, köprüler ve konferans merkezleri de dahil olmak üzere bir dizi kamu binası inşası için çalışmaya başladı. Sudan'ın Çin ile işbirliği, 1985'te Numeyri'nin devrilmesinden sonra bile devam etti.
1975'in sonlarında, Tuğgeneral Hassan Hüseyin Osman liderliğindeki silahlı kuvvetlerin komünist üyeleri tarafından yapılan bir askeri darbe, Numeyri'yi iktidardan uzaklaştırmayı başaramadı. Numeyri'nin yardımcısı General Elbagir, Numeyri'yi birkaç saat içinde geri getiren bir karşı darbeye öncülük etti. Tuğgeneral Osman yaralandı ve daha sonra mahkemece idam edildi.
1970'lerin ortalarında Sudan'da tarım ve sanayiyi geliştirmek için çeşitli girişimler başlattı ve yabancı Batılı ile Çinli şirketleri petrol aramaya davet etti. (Chevron, 1979'da Güney-Orta Sudan'daki petrol rezervlerini keşfedecekti) Genel olarak, bazı bankaların ve endüstrilerin özel mülkiyete döndürüldüğü (devletin ekonominin büyük bir kısmını kontrol etmesine rağmen) ve bir dizi ikili yatırım anlaşmasının kanıtladığı gibi, yabancı yatırımın teşvik edildiği daha ılımlı bir ekonomi politikası başlattı. Çeşitli ülkeler ile bu konuda anlaşmalar imzalandı: Hollanda 22 Ağustos 1970, İsviçre 17 Şubat 1974, Mısır 28 Mayıs 1977 ve Fransa 31 Temmuz 1978. Temmuz 1978'de Hartum'daki Afrika Birliği Örgütü (ABÖ) zirvesinde Numeyri, Temmuz 1979'a kadar ABÖ Başkanı seçildi.
1976'da, Libya tarafından silahlandırılan ve eğitilen Sadık el Mehdi komutasındaki bin isyancıdan oluşan bir güç, Ma'tan es-Serra'dan sınırı geçti. Darfur ve Kurdofan'dan geçtikten sonra, isyancılar Hartum ve Omdurman'da üç gün boyunca ev ev savaşa giriştiler, bu da yaklaşık 3000 kişinin ölümüne ve Libya lideri Muammer Kaddafi'ye karşı ulusal bir kızgınlığa yol açtı. Numeyri ve hükûmeti, bir dizi askeri tank şehre girdikten sonra kıl payı kurtuldu. Komploya karışan 98 kişi idam edildi.
1969-1980 > Ulusal uzlaşma

1977'de muhalefetin yurt dışındaki yerleşik lideri Sadık el Mehdi ile Numeyri arasında bir Ulusal Uzlaşma gerçekleşti. Sınırlı birçoğulculuğa izin verildi ve Sadık el Mehdi ve Demokratik Birlik Partisi üyeleri Sudan Sosyalist Birliği çatısı altında yasama meclisine katıldı. Mayıs Devrimi'nden sonra hapse atılan ve ardından sürgüne gönderilen İslamcı bir lider olan Hasan et-Turabi, 1979'da ülkeye tekrar davet edildi ve adalet bakanı ve başsavcı oldu. Hartum ve Güney Sudan liderliği arasındaki ilişkiler, Ulusal Uzlaşma ve Ulusal Uzlaşma'nın kendisinin muhalefet ve Numeyri arasındaki anlaşmazlıklar ışığında erken sona ermesinden sonra kötüleşti.
1980-1985 > Başkan olarak ikinci dönem

Numeyri, 1978'de imzalanan Camp David sonrası Enver Sedat ile yakın ilişkilerini devam ettiren iki Arap liderden biriydi (diğeri Umman'dan Sultan Kabus). 1981 yılında Sedat'ın cenazesine katıldı.
1981'de İslami muhalifleri tarafından baskı gören ve halen Sudan Devlet Başkanı olan Numeyri, İslamcı siyasi yönetime doğru dramatik bir geçiş başlattı ve Müslüman Kardeşler ile ittifak kurdu. 1983'te, çoğunluğu Hristiyan ve animist olan Güney'i yabancılaştırarak, ülke geneline şeriatı veya İslam hukukunu empoze etti. Güneyin idari sınırları da yeniden düzenlendi. Addis Ababa Anlaşmasını ihlal ederek Güney Sudan hükûmetini feshetti ve böylece iç savaşın, İkinci Sudan İç Savaşı olarak yenilenmesine yol açtı. 1984'te olağanüstü hal ilan ederek orduya özel yetkiler verdi. 1985'te Numeyri, barışçıl ancak tartışmalı siyasi muhalif ve İslami reformcu Mahmud Muhammed Taha'nın - ilk kez 1960'larda Sudan Devlet Başkanı İsmail el-Ezheri'yken dini ayaklanmayla suçlanan - bir Sudan mahkemesi tarafından mürted ilan edildikten sonra idam edilmesine izin verdi.
ABD ile ittifak, Ronald Reagan'ın yönetimi altında güçlendirildi. Amerikan yardımı 1979'da 5 milyon dolardan 1983'te 200 milyon dolara, ardından 1985'te esas olarak askeri programlar için 254 milyon dolara yükseldi. Böylece Sudan, Afrika'da (Mısır'dan sonra) ABD'den en çok yardım alan ikinci ülke oldu. Rapid Deployment Force birimlerini barındıracak dört hava üssünün ve Port Sudan yakınlarında CIA için güçlü bir dinleme istasyonunun inşasına karar verildi.
1984 ve 1985'te, bir kuraklık döneminden sonra, özellikle batı Sudan'da birkaç milyon insan kıtlık tehdidiyle karşı karşıya kaldı. Hükûmet durumu uluslararası alanda gizlemeye çalıştı.
1980-1985 > Enflasyon

1980-85 döneminde Sudan Lirası, enflasyon ve yenilenen iç savaş nedeniyle değerinin yüzde 80'ini kaybetti.[kaynak belirtilmeli]