İtalyan kültürü
Kütüphaneler ve müzeler

İtalya, dünyanın en büyük mimarlık, sanat ve kitap merkezlerinden biridir. Birçok kütüphanesi arasında en önemlileri, Floransa'da (5,3 milyon cilt) ve Roma'da (5 milyon) iki merkezi kütüphane ve Napoli'de (1,8 milyon cilt), Milano'da dört bölgesel kütüphaneyi içeren ulusal kütüphane sistemindedir. (1 milyon), Torino (973.000) ve Venedik (917.000). Çoğu ulusun bir tane olmasına rağmen, iki ulusal merkez kütüphanenin varlığı, Roma'nın bir zamanlar Papalık Devletlerinin bir parçası olması ve Floransa'nın birleşik İtalya Krallığı'nın ilk başkentlerinden biri olması nedeniyle, ülkenin tarihi boyunca ortaya çıktı. Her iki kütüphane de telif hakkı kütüphanesi olarak belirlenmiş olsa da, Floransa şimdi İtalyan yayınlarının korunması ve kataloglanması için belirlenmiş site olarak hizmet vermektedir ve Roma'daki site, devlet kütüphaneleri tarafından edinilen yabancı yayınları kataloglamaktadır. Tüm büyük İtalyan şehirlerinin halk kütüphaneleri vardır. Rönesans'ın klasik beğenisinin en rafine ifadesi, Ludovico Ariosto'nun popüler Orta Çağ ve erken Rönesans destanlarından türetilen birçok bölümü içeren Orlando furioso'da (1516; "Orlando Mad"; Müh. trans. Orlando Furioso) bulunacaktı. Şiir aslında Boiardo'nun Orlando innamorato'sunun bir devamıdır ve Boiardo'nun kaldığı yerden iç içe geçmiş tüm hikâyelerini ele alır, ancak benzersiz nitelikleri Ariosto'nun sürekli ilhamından ve usta anlatım tekniğinden ve karakterlerine karşı kopuk, ironik tutumundan kaynaklanır. Orlando furioso, o dönemde İtalyan Rönesansının edebi eğilimlerinin en mükemmel ifadesiydi ve daha sonraki Avrupa Rönesans edebiyatı üzerinde muazzam bir etki yaptı. Ariosto ayrıca, Latin komedisinin taklidini getirerek, yerel dilde Rönesans dramasının başlangıcını işaret eden komediler de besteledi.
Bir dünya kültür, tarih ve sanat merkezi olan İtalya, 3.000'den fazla müzeye sahiptir. Belki de eski uygarlıkların en önemli koleksiyonlarını içerirler. Örneğin Taranto'nun müzesi, bilim adamlarının Magna Graecia tarihini derinlemesine araştırmalarına olanak tanıyan materyaller sunuyor. Roma'daki Roma Ulusal Müzesi'ndeki]] ve Napoli'deki Ulusal Arkeoloji Müzesi'ndeki arkeolojik koleksiyonlar muhtemelen dünyanın en iyileri arasındadır. Benzer şekilde, Perugia'daki Umbria Ulusal Arkeoloji Müzesi'ndeki Etrüsk koleksiyonu, Roma'daki Capitoline Müzeleri'ndeki klasik heykeller ve Torino'daki Museo Egizio'daki Mısır koleksiyonu, belki de dünyadaki en iyi koleksiyonlardır. Aristoteles'in kompozisyon "kuralları" uygulanarak destanı yenileme girişimleri de olmuştur. Bir dil teorisyeni olan Gian Giorgio Trissino, Italia liberata dai Goti'sini ("İtalya Gotlardan Kurtarıldı") en katı Aristoteles kurallarına göre yazarken, Alamanni anlatıyı Girone il cortese'de tek bir karaktere odaklamaya çalıştı (1548; " Nazik Girone") ve Aarchide (1570), Homeros'un İlyada'sının bir taklidi. Giambattista Giraldi, daha çok hikâye anlatıcısı ve trajik bir oyun yazarı olmakla birlikte, Ercole (1557; Herkül) adlı şiirinde kendi pragmatik kuramlarını uygulamaya çalışan bir edebiyat kuramcısıydı.
Klasik çağ, İtalya'nın müzelerinde temsil edilen tek çağ değildir. İtalyan Rönesansı bir dizi müzede iyi temsil edilmektedir: Uffizi Galerisi, Bargello Müzesi ve Pitti Sarayı'nın tümü Floransa'da bulunmaktadır. Bu müzelerin çoğu, eski kralların sarayları veya kraliyet ailelerinin evleridir. Yüzyılda iki burlesque karışık şiir biçimi icat edildi. Fidenziana şiiri adını, Petrarca parodilerini Latince kelimeler ve İtalyanca form ve sözdiziminin bir kombinasyonunda yazan bir şair olan Camillo Scroffa'nın bir çalışmasından alır.