Sanat ve eğlencede simya
Romanlar ve oyunlar

Görsel sanatlarda simya gibi, simya ve edebiyatın kesişimi de dört kategoriye ayrılabilir:
Simya metinlerinin kendileri;
Simyacılara hicivli saldırılar;
Simya ikonografisini içeren hikâyeler; ve
Edebi simya olarak bilinen, yapısal olarak simyasal olan eserler.
Birinci kategoride simyacıların yazıları yer alır. Panopolis'li Zosimos (MS 300) ile başlayan ve simya tarihi boyunca uzanan simya külliyatında teknikten çok alegorik metinler ortaya çıkar. Bu türün çok daha sonraki bir örneği The Chymical Wedding of Christian Rosenkreutz'da (1616) bulunabilir.
İkinci kategoride ise simya şarlatanlığına yönelik eleştiriler yer alır. On dördüncü yüzyıldan başlayarak, bazı yazarlar simyacıları hicvettiler ve onları hiciv saldırılarının hedefi olarak kullandılar. Bazı erken ve tanınmış örnekler şunlardır:
Dante Alighieri, Inferno (yaklaşık 1308 - 1321).
William Langland, Piers Plowman (yaklaşık 1360–1387).
Geofrey Chaucer, Canon's Yeoman's Tale (yaklaşık 1380).
Ben Jonson, The Alchemist (yaklaşık 1610). Bu oyunda bir evin sorumlusu olarak bir uşak bırakılır ve uşak, orayı suç işlemek için kullanır ve dolandırıcı olur, oyunun bir noktasında felsefe taşını elde etmek için ondan yardım istenir.
William Godwin, St. Leon (1799).
19. yüzyılda simyayı konu alan birçok eser de bulunmaktadır. Bunlardan bazıları şunlardır:
Mary Shelley, Frankenstein; ya da Modern Prometheus (1818).
Vladimir Odoevsky, Salamandra (1828).
Victor Hugo, Notre-Dame'ın Kamburu (1831).
Goethe'nin Faust'u, 2. Kısım (1832).
Friedrich Halm, Der Adept, (1836)
Yirminci ve yirmi birinci yüzyıl örneklerinde ise, simyacılar genelde daha romantik veya mistik bir ışık altında sunulur ve simya, büyü ve büyücülük arasında genellikle çok az ayrım yapılır. Simya, aynı zamanda fantastik kurguda da yaygın bir tema haline gelmişti.
H. P. Lovecraft, The Alchemist (1916) ve The Case of Charles Dexter Ward (1927).
Thea von Harbou, Metropolis (1925).
Eric P. Kelly, The Trumpeter of Krakow (1928).
Antal Szerb, The Pendragon Legend (1934).
Marguerite Yourcenar, The Abyss (1968).
Colin Wilson, The Philosopher's Stone (1969)
Umberto Eco, Foucault Sarkacı (1988).
Lindsay Clarke, The Chymical Wedding (1989).
Teresa Edgerton, Child of Saturn (1989), The Moon in Hiding (1989) ve The Work of the Sun (1990).
Terry Pratchett, Diskdünya romanları (1983–2015), Men at Arms (1993).
John Crowley, Ægypt (1987–2007).
Max McCoy, Indiana Jones and the Philosopher's Stone (1995).
Richard Garfinkle, Celestial Matters (1996).
J. K. Rowling'in Harry Potter'ı:  Harry Potter ve Felsefe Taşı (1997), Harry Potter ve Sırlar Odası (1998), Harry Potter ve Azkaban Tutsağı (1999), Harry Potter ve Ateş Kadehi (2000), Harry Potter ve Zümrüdüanka Yoldaşlığı (2003), Harry Potter ve Melez Prens (2005), Harry Potter ve Ölüm Yadigârları (2007).
Gregory Keyes, The Age of Unreason serisi (1998-2001).
Neal Stephenson, The Baroque Cycle (2003–2004).
Martin Booth, Doctor Illuminatus: The Alchemist's Son (2003).
Margaret Mahy, Alchemy (2004).
Dean Koontz, Prodigal Son (2005), Gece Şehri (2005), Yaşayan Ölü (2009), Lost Souls (2011) ve The Dead Town (2011).
Michael Scott, The Secrets of the Immortal Nicholas Flamel (2007)
Sydney Sage, Richelle Mead'in Vampir Akademisi ve Bloodlines serilerinde