Mehmed Ali Paşa'nın Mısır iktidarı olması
Memlüklerin yenilgisi

Mehmed Ali artık Mısır Valisi unvanına sahipti, ancak Kahire surlarının ötesinde onun otoritesi, Hurşid Ahmed Paşa'nın silahdar ordusunun yanı sıra birçok Arnavut'un da katıldığı Memluk beylerinin güçleri tarafından her yerde tartışılıyordu. saflarından ayrılmıştı.
Kısa süre sonra Kahire'nin kuzeyinde kamp kuran Memluk beylerini yok etmek için bir plan yapıldı. 17 Ağustos 1805'te Kahire kanalı barajının kesileceği kendilerine bildirildi ve Mehmed Ali'nin Taraflarından bazı şefleri Memlüklere mektup yazarak Paşa'nın o sabah erkenden birliklerinin çoğuyla birlikte oraya gideceğini bildirdi. törene tanık olmak ve böylece Memlüklere şehre girip onu ele geçirme fırsatı sunmak. Aldatmacayı daha da ilerletmek için ikili ajanlar, daha ayrıntılı bilgi sağlama karşılığında parasal ödüller için pazarlık yaptı.
Ancak baraj önceki gece erken saatlerde herhangi bir tören yapılmadan kesilmişti ve Mehmed Ali Paşa'nın güçleri Memlükleri pusuya düşürmek için konumlanmıştı. Ertesi sabah Memluk beyleri, büyük bir kuvvetin başında, el-Hüseynîye banliyösünün kapısını kırarak, Bāb el-Futuh denilen kapıdan kuzeyden şehre giriş hakkı kazandılar. Her grubun arkasında davullar çalarak ana cadde boyunca bir süre yürüdüler ve vatandaşlar tarafından bariz bir sevinçle karşılandılar. Eşrefiye denilen camide ayrıldılar, bir grup El-Ezher Camii'ne ve bazı şeyhlerin evlerine doğru ilerlerken diğeri ana cadde boyunca ilerleyerek Bab-ı Zuveyla denilen kapıdan geçerek Kahire kalesine doğru ilerlediler. Burada, pusuya düşürülen Memlüklere yönelik bir katliamın başlangıcı olan Mehmed Ali Paşa'ya sadık güçler tarafından çevredeki evlerden ateş açıldı.
Arkadaşlarına doğru geri çekilen Memlükler, ara sokakların kapalı olduğunu gördü; ana caddenin Beyn el-Kasrain denilen kısmında iki ateş arasında kaldılar. Böylece dar bir sokağa kapatılanların bir kısmı üniversite camii Barkukia'ya sığınırken, geri kalanlar çevredeki kordonu geçerek savaşarak atlarını bıraktı ve şehir surunun üzerinden yaya olarak kaçtı.
Bu arada iki Memlük, büyük çabalar harcayarak El Ezher Camii civarındaki yoldaşlarına alarm vermeyi başarmış ve böylece grubun Bib el-Ghoraib denilen doğu kapısından kaçmasını sağlamışlardı.
Kendilerini Barkukia'ya kapatanları korkunç bir kader bekliyordu. Önce çeyreklik dilenip teslim olduktan sonra, hemen hemen çırılçıplak soyuldular ve yaklaşık elli kişi olay yerinde katledilirken, yaklaşık aynı sayıda kişi de sürüklenerek götürüldü. Bunların arasında dört bey vardı; bunlardan biri, Muhammed Ali'nin alaycılığıyla deliye dönerek bir bardak su istedi; ama şişeyi almak için elleri çözülünce askerlerden birinin hançerini kaptı, paşanın üzerine koştu ve yaralar içinde yere düştü. Daha sonra zavallı tutsaklar zincirlendi ve paşanın evinin avlusuna bırakıldı; ve ertesi sabah, önceki gün ölen yoldaşlarının kafalarının derisi yüzüldü ve gözleri önünde samanla dolduruldu.
Bir bey ve diğer iki bey fidyeyi ödeyip serbest bırakıldı; geri kalanı ertesi gece işkence gördü ve öldürüldü. Seksen üç kafa (çoğu Fransız ve Arnavutlara ait) doldurularak Konstantinopolis'e gönderildi ve Memlük şeflerinin tamamen yok edildiği övünmesiyle övünüldü. Böylece Muhammed Ali'nin kendine fazlasıyla güvenen düşmanlarına yönelik ilk katliamı sona erdi.
Memlük beyleri bundan sonra üstünlüklerini yeniden kazanmaktan umudunu kaybetmiş gibi görünüyor ve çoğu, uzlaşma girişimlerinin başarısız olduğu Yukarı Mısır'a çekildi. Al-Alfi, Fayum ve diğer eyaletlerin bırakılması şartıyla teklifini sundu; ancak bu reddedildi ve bu şef, çoğu Memlüklere firar eden Muhammed Ali Paşa'nın birliklerine karşı birbirini takip eden ancak belirsiz iki zafer kazandı.
Sonunda, İngilizlerin itirazları alındıktan ve el-Alfi tarafından 1500 keselik bir söz verildikten sonra Osmanlı Babıali, yirmi dört Memluk beyini eski durumuna getirmeye ve el-Alfi'yi onların başına geçirmeye razı oldu. Bu önlem, Mehmed Ali'nin muhalefetinin yanı sıra, başlarında El-Alfi'nin bulunması yerine mevcut durumlarını tercih eden Memlüklerin çoğunluğunun kararlı direnişiyle karşılaştı; çünkü el-Bardisi'nin düşmanlığı azalmamıştı ve diğer beylerin çoğunun söz hakkına sahipti.
Ancak planlarını sürdüren Osmanlılar, amiral olarak atanmadan kısa bir süre önce Salih Paşa komutasında bir deniz filosu gönderdi; bu filo, 3.000 düzenli birlik ve Selanik paşalığını alacak olan Mehmed Ali'nin halefiyle 1 Temmuz 1806'da İskenderiye'ye geldi.
Muhammed Ali, Babıali'nin emirlerine uymaya istekli olduğunu ifade etti, ancak büyük miktarda borçlu olduğu askerlerinin onun ayrılışına karşı çıktığını belirtti. Ulemayı bir mektup imzalamaya ikna etti, padişahtan beyleri yeniden göreve getirme emrini iptal etmesi için dua etti, Arnavut birliklerinin komutanlarını kendisine kişisel biat etmeye ikna etti ve onların bağışladığı 2000 keseyi İstanbul'a gönderdi.
Al-Alfi o sırada Damanhur'u kuşatıyordu ve Paşa'nın birliklerine karşı önemli bir zafer kazandı; ancak Memluk beylerinin anlaşmazlıkları, yeniden iktidara gelme şanslarını boşa harcadı. Al-Alfi ve yandaşları Babıali'ye söz verilen meblağı artırmayı başaramadılar; Salih Paşa, İstanbul'dan tam yetkili yetkiler aldı, ancak ulemadan gelen mektup sonucunda; Muhammed Ali'nin Babıali'ye 4.000 kese ödemesi şartıyla Mısır valiliği görevine devam etmesine karar verildi ve beylerin göreve getirilmesinden vazgeçildi.
Şans Muhammed Ali'den yana olmaya devam etti, çünkü ertesi ay el-Bardisi kırk sekiz yaşında öldü; ve kısa süre sonra erzak kıtlığı, El-Alfi'nin birliklerinin isyan etmesine ve isyan etmesine neden oldu. Her gün bir İngiliz ordusunun gelişini bekledikleri için Damanhur kuşatmasını gönülsüzce kaldırdılar; ve Şubra-ment köyünde el-Alfi ani bir hastalığa yakalandı ve 30 Ocak 1807'de elli beş yaşında öldü. Böylece Mehmed Ali en zorlu iki düşmanından kurtulmuştu; ve kısa bir süre sonra Şahin Bey'i mağlup ederek topçu ve bagajını kaybetti ve 300 adam öldürüldü veya esir alındı.