stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Can Güney
İlk Yılları

5 Nisan 1971'de İstanbul'da doğdu. Kendi ifadesiyle 1977 yılında mandolin ile tanıştı. 17 yaşındayken müzik hayatına başladı. İlk grubu, Merih Tahir Cihan ve Demirhan Baylan ile birlikte kurduğu Cry adlı gruptu. 90'lı yılların başlarında Harun Kolçak, Bendeniz, Grup Vitamin, Sibel Alaş gibi o dönemdeki birçok pop şarkıcısına çaldı. Gitar üstünde çok iyi bir hâkimiyeti vardır, bazı konserlerde gitarı dişleriyle ya da sırtına alıp çaldığı görülmüştür. Bir dönemler Kadıköy Barlar sokağında Gitarİstanbul isimli dükkânında gitar ve ekipmanları satmakta ve profesyonel enstrüman dersleri vermiştir. Ayrıca bir dönem Kadıköy'ün sevilen stüdyolarından Studyo Dino'yu da işletmiştir. Çeşitli mekânlarda grubu ve çeşitli sanatçılarla ve stüdyolarda çalmaya devam etmektedir. Ayna'nın 'Gittiğin Yağmurla Gel' albümünde yazdığı sololar büyük beğeni toplamaktadır.
1996 yılında Ayna grubunun kurucuları arasında yer alan Can Güney, grupla birlikte 4 albüm ve 500 den fazla konserde elektro gitarıyla eşlik etti.
1999 yılında Ayna grubundan ayrılmıştır ve kendi solo çalışmalarını yapmıştır. 2001 yılında ilk solo albümü olan Vur'u Şahin Özer etiketiyle çıkarmıştır. Bu albüm Türkçe sözlü şarkıların yoğunlukta olduğu kadar bir nevi gitar albümü de sayılabilir. Zeynep Talu bu albümde Can'a vokal yapmış ve Can Güney Erkin Koray'ın şarkısı Gönül Salıncağı'nı seslendirmiştir. Albümde ayrıca Şaban Oğlu Şaban filminin müziği olarak bilinen kürdilihicazkâr longa adlı enstrümantal ezgiyi rock sound'uyla süslemiştir. Can Güney, Ersen Dinleten tarafından takdir edilmiştir.
2003 yılında Can Güney ve Adaşlar adlı grubunu kurmuştur. 2004-2019 yılları arasında Ayna grubunda yeniden yer almıştır.Erhan Güleryüz ve Cemil Özeren'den sonra Ayna grubunun hatırı sayılır bir üyesi olmuştur.
2018 yılından itibaren bir dönemGür Akad ve Tunç Arkan ile beraber "Rock Sanat" isimli üçlü oluşturup birçok gece kulüplerinde sahne almıştır. Can Güney elektrik ve akustik gitarın yanı sıra kimi parçalarda buzuki ile eşlik etmiş, kimi zaman bu grup parodi içerikli şarkılara da yer vermiştir. Uzun yıllardan beri elektro ve akustik gitar dersi vermekte ve bu müziği icra etmek isteyen insanları yetiştirmektedir.
2 parçalık “Can Güney” adlı mini albümü 23 Ekim 2020 tarihinde SCP etiketiyle tüm dijital platformlarda yerini aldı. Albümde, Yıldızlar Ülkesi ve Dönüş Yok adlı şarkıları bulunuyor.
Estetizm

Estetik akımı sanatçılarından James Abbott McNeill Whistler ve Edward Godwin'in tasarımı, The Peacock Room.
Estetizm ya da Estetik Hareket, 19. yüzyılın sonlarında "sanat sanat içindir." düşüncesini savunan bir grup İngiliz entelektüel tarafından kurulmuş akım. Estetik hareket akımının düşüncelerine göre edebiyat, güzel sanatlar ve müzikte estetik değerler toplumsal ve politik konulardan daha önemlidir. Buna göre sanatın derin bir anlama haiz olmaktan ziyade amacı yalnızca güzel olmasıdır.
Oscar Wilde ve Walter Pater gibi isimler akımı desteklemişlerdir. Ayrıca Harold Bloom da politik ideolojilerin edebiyata alet edilmesini 20. yüzyılın büyüyen problemi olarak nitelemesiyle bu akım ile ilişkilendirilmektedir.
Pınara

| --- | --- |


Konum:  Muğla,Seydikemer
Bölge: Likya
Koordinatlar: 36°29′21″K 29°15′12″D﻿ / ﻿36.48917°K 29.25333°D﻿ / 36.48917; 29.25333
Tarihçe
Kuruluş: M.Ö. 334
Kültür(ler): Roma Dönemi, Geç Antik 
Buluntu(lar): Bazelika, tiyatro, akropolis, sarnıç, kale,
Pinara'da bir kaya mezarı
kaya mezarı
Pınara (Likyaca: Pilleñni; Yunanca: τὰ Πίναρα, eskiden Artymnesus veya Artymnesos). Seydikemer yakınlarındaki Likya antik kenti.
Fethiye'ye 45 km mesafede Minare yakınında bulunmaktadır. Likya dilinde Pinale veya Pinara "yuvarlak" anlamına gelmektedir.
Yerleşim

Troya Savaşı'nda Troyalıların müttefikleri arasında yer aldığı İlyada'da belirtilen Pandarus anısına Pinara'da bir kült geleneği yerleşmişti. Bu da Pandarus'un Pinara'nın yerlisi olduğu sonucuna varılmasına neden oluştur. Ayrıca, mitolojiye göre Xanthos'un nüfusu çok artınca yaşlılardan bir grup kentten ayrılarak Kragos Dağı'nın (Babadağ) eteklerinde yuvarlak bir tepe üzerinde Pinara kentini kurmuşlardır.
Pinara Lykia birliği kentleri arasında 3 oya sahip olanlardan biridir. Bu da kentin döneminde önemli bir konuma sahip olduğunu göstermek, kalıntılar da bu görüşü doğrulamaktadır. Ancak Pinara ile ilgili tarihi ve epigrafik kayıtlar son derece azdır. Birkaç büyük deprem geçirmiş olan kent MS 8. yüzyıldan sonra önemini bütünüyle yitirmiştir.
Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları bulunmaktadır.
Kentten günümüze ancak kaya mezarları ve lahit mezarlar ile sur duvarları, hamam, tiyatro, agora, odeon gibi yapıların kalıntıları ulaşmıştır.
Tarihçe

M.Ö. 334 yılında Büyük İskender Pinara'yı ele geçirmek için saldırı düzenler ve Pinara Antik Kenti kısa zamanda teslim olur. En yakın kent tarihi bilgileri Likya Yolu yürüyüş rotası üzerinde yer alan Pınara'da bulunan bir yazıta göre, kentin MÖ 340-334 arasında Karya Kralı Piksodaros'a bağlı olduğu düşünülüyor. Diğer antik kentler gibi MÖ 334'te Büyük İskender tarafından ele geçirilen kentin gümüş ve bronzdan birlik tipinde bastığı sikkeler MÖ 168-81 arasına tarihleniyor.
Mimari yapılar

Kente girişte dikkati çeken ve kentin karakteristik özelliklerinden dikdörtgen kaya mezarları bu dağın doğu yüzündeki dik kaya üzerinde yer almaktadır. Kentin mezar yapıları üzerinde de çalışmış olan Martin Seyer'e göre Pınara Likya'da mevcut tüm mezar tiplerine sahiptir ve sayıca olağanüstüdür. Pınara kentsel alanının bir kısmı, batıdan doğuya doğru eğimi olan arazi üzerinde kuzey güney doğrultusunda uzanmaktadır. Planda yer almayan bazilikanın yanı sıra agora, odeon gibi yapıların bulunduğu ve güneyde düz, açık bir alan ile sonlanan vadi deniz seviyesinden 360 metre yükseklikte yer alır ve doğusunda yaklaşık 30 m yükseliğinde kilise, konutlar, meydan, aşağı kalenin de bulunduğu kayalık bir tepe ile sınırlanır. Bu noktadan itibaren doğuya doğru 300 m seviyelerine düşen arazide hamam ve tiyatro yer alır. Nekropol alanı ise kentin çevresindeki kayalıklarda yoğunlaşmıştır.Bazilikanın da içinde bulunduğu vadinin güney ucu 35 metre boyunca dik bir şekilde dere yatağına doğru iner. Agora ve odeonun da bulunduğu vadinin daha güneyinde 4.2 m genişliğinde bir orta cadde, güneye doğru uzanmaktadır. Yolun batısındaki yapılar, dükkanlar ve kamusal yapılar olarak hizmet veriyor olabilirler. Bu orta cadde 56 güneyde büyük taş bloklar ile
döşenmiş bir alana çıkar. Bu alanın güneyi ise herhangi bir yapı ile sonlandırılmamış, manzaranın seyredilebileceği şekilde açık bırakılmıştır. Burası döneminin belki de seyir terası olan alanının, batı kenarında Roma mezar yapısı yer alır. Bu yapının da 9.5 m batısında kent bazilikası bulunmaktadır. Yapı doğu batı doğrultusunda dikdörtgen planlı, 19.35 m x 14.40 m ölçülerinde üç nefli bir bazilikadır. Yapının uzunluğu apsis yuvarlağının başlangıcına kadar 16.65 m, apsis yuvarlağı ile beraber 19.35 m'dir. Bazilikanın kuzey güney doğrultusunda genişliği 14.40 m'dir. Yapının bulunduğu alan oldukça sık bitki örtüsü ile kaplıdır. Bu sebeple bazilikasının kalıntıları da toprak ve bitki örtüsü ile iç içe geçmiş durumdadır. Kalıntıların bir kısmının da toprak altında kaldığı gözlemlenmektedir. Kentin yapılarında dikkat çeken bir diğer detay da sütunların yuvarlak değil kalp şeklinde olmasıdır.[kaynak belirtilmeli]
Feldafing

| Feldafing |
| --- | --- |

  Arma 
Ülke: Almanya
Eyalet: Bavyera
Yüzölçümü
 • Toplam: 9.15 km²
Rakım: 646 m
Nüfus (31 Aralık 2017)
 • Toplam: 4.269
 • Yoğunluk: 470/km²
Zaman dilimi: UTC+01.00 (OAS)
 • Yaz (YSU): UTC+02.00 (OAYS)
Feldafing Almanya'nın Bavyera eyaletinde bulunan bir belediyedir. Belediyenin nüfusu 31 Aralık 2017 tarihi itibarıyla 4,269'dur.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 4016667-3  LCCN: n79079417  MusicBrainz: 70e3381e-5eab-47e5-b479-423ea437042e  NLI: 987007548090405171  VIAF: 136029890   WorldCat (LCCN): n79-079417
Çevre felsefesi

Çevre felsefesi, bilim felsefesinin çevre sorunlarıyla ilgilenen bir alt dalıdır. Çevre felsefesinin temel sorunsalları, ekoloji uygulamaları, ahlaki sorunlar ve insan ile diğer canlılar arasındaki etkileşimin durumudur. Çevre felsefesi, metafizik, varlıkbilim ve bilgi kuramıyla da doğrudan ilişkilidir. Söz gelimi o, çevre etiğinin ve kamu politikasının ilgilendiği alanlarda metafiziksel, bilgi kuramsal veya ahlaki çözümler üretmeye çalışır.
Çevre felsefesinin bir diğer amacı da genel olarak bilimde özel olaraksa doğa bilimlerinde 'ilk ilkeler'e ulaşmak ve onları eleştirmektir. Çevre felsefesinin neyi önvarsaydığı konusunda filozoflar arasında bir düşünce birliği yoktur. Çevre tanımı da oldukça özneldir. Buna karşın, çevre filozofların odaklandığı ortak bir alan bulmak mümkündür. Bu da, 'doğanın doğası'nı sorgulamaktır.
Çevre felsefesi, çevre çalışmalarını oluşturan alanlardan çevre tarihi, çevre bilimi ve çevre etiğinden farklı bir bakış açısı sunar.
Tilmen Höyük

| --- | --- |
Arkeolojik Höyük
Adı:: 
il:: Gaziantep
İlçe:: İslahiye
Köy:: Bostanağa
Türü:: Höyük
Tahribat:: 
Tescil durumu:: Tescilli
Tescil No ve derece:: 110 / 1;3
Tescil tarihi:: 29.08.1988
Araştırma yöntemi:: Kazı

Tilmen Höyük (2012)
Tilmen Höyük, Gaziantep ilinin İslahiye ilçesinin 10 km. doğusunda yer alan bir höyüktür. Karasu Irmağı kollarıyla çevrili bir arazide 225 metre çapında 21 metre yüksekliktedir. Sakçagözü Ovası'nın batı kenarında bulunmakta olup bu ovada ellinin üzerinde höyük yer almakta olup en büyüklerinden biridir.
Büyük bir bölümü kazılarla ortaya çıkarılan yerleşmede yenileme çalışmaları günümüzde devam etmektedir. "Tilmen Höyük Onarım ve Çevre Düzenlemesi Projesi", Prof. Dr. Refik Duru yönetiminde Gaziantep Arkeoloji Müzesi Müdürlüğü'nce yürütülmektedir.
Kazılar

Kazılara 1959 yılında Prof. Dr. Uluğ Bahadır Alkım başkanlığında başlanmış ve 1964 yılına kadar devam edilmiştir. Aynı yıl yakınlardaki Gedikli Karahöyük'teki kazılara geçilmiş, bu kazıların tamamlanmasından sonra 1969 yılında Tilmen Höyük kazılarına yeniden başlanmıştır. Bu kazılara 1972 yılında son verilmiştir. Ancak Roma "La Sapienza" ve Bolonya Üniversitesi'nden N. Marchetti ve İstanbul Üniversitesi'nden Prof. Dr. Refik Duru katılımıyla kazılar 2005 yılında ikinci dönem kazıları başlatılmıştır.
Tabakalanma

Tilmen Höyük'te saptanan tabakalanma yeniden eskiye şu şekildedir. İslam Dönemleri, Roma - Bizans Dönemi, Demir Çağı (MÖ 1. binyıl), Orta Tunç Çağı (MÖ 2.000 – 1.500), Erken Tunç Çağı (MÖ 3. binyıl), Geç Kalkolitik Çağ (MÖ 3.400 – 3.000). Roma, Bizans ve İslami dönemler seramik ve diğer bazı buluntularla saptanmakta olup mimari bir bulgu vermemektedir.
Tabakalanmadan da görüleceği gibi yerleşmede dört uygarlık evresi görülmektedir, eskiden yeniye, Geç Kalkolitik Çağ, Erken Tunç Çağı, Orta ve Geç Tunç Çağı ve Demir Çağı.
Buluntular

MÖ 2. binyıl sonu, 1. binyıl başlarına tarihlenen, iri taşlardan harçsız olarak yapılmış iç ve dış surların doğu tarafındaki anıtsal kapının hemen yanında iki bazalt kapı aslanı bulunmuştur. Doğal olarak kentin asıl giriş kapısının bu doğudaki kapı olduğu düşünülmektedir. Biri kuzeybatıda, diğeri ise güneybatıda daha küçük boyutlu iki kapı daha vardır. Surlar, yer yer dörtgen planlı kulelerle desteklenmiştir.
Diğer yandan gün ışığına çıkarılan anıtsal yapılardan biri de, Amik Ovası'ndaki Alalah Höyüğü 7. yapı katındaki saraya büyük benzerlik göstermektedir. Alalah'ın bir süre, esasen Halep merkezli bir Amori krallığı olan Samhad Krallığı'nın başkentliğini yaptığı bilinmektedir. Mari'de (günümüzde Tel el-Hariri) bulunan bir kil tablette Yamhad Krallığı'nın 20 krallıktan oluşan bir birlik olduğundan söz edilmektedir. Bu bilgilerden hareket edilerek Tilmen Höyük'te kazılan sarayın Erken Tunç Çağı, MÖ 2. binyıla tarihlendiği ve Tilmen'in Samhad'ın 20 krallığından biri olduğu düşünülmektedir.
Yerleşmenin kuzeydoğusunda 17 basamak ve rampayla çıkılan 8 metre yükseklikte dairesel planlı kuleler ortaya çıkarılmıştır.
Yapıların hepsi, civarda bolca bulunan bazalttan yapılmış olup kerpiç sadece duvarların üst kısmında kullanılmıştır. Bu haliyle höyük, neredeyse yarı yarıya taştan oluşmuş görünümündedir.
Orta Tunç Çağı'nda kent, iç ve çevresini saran dış kent olarak iki kısımdan oluşmaktadır. Dış kent ve iç kent, iç içe iki sur hattıyla korunmaktadır. Dış surda doğu, batı ve kuzey kesimlerinde üç, iç surda ise doğu kesiminde bir anıtsal kapı mevcuttur. Bu dönemde iki evreli bir saray kompleksi bulunmuştur. İlk evre saray yapıları, taş döşeli bir alan etrafında dört bağımsız birimden oluşur. Bunların ikisi ikişer katlıdır. Bir sonraki evre saray yapıları ise, çok büyük taşlardan üç bağımsız birim olarak yapılmıştır.
Değerlendirme

Tilmen Höyük'ün Kuzey Mezopotamya ile Anadolu arasında kültürel teması sağlayan bir bağlantı olduğu, ele geçen buluntulardan anlaşılmaktadır.
Höyükte yerleşimin MÖ 4. binyılda başladığı, MÖ 3. binyıl sonlarında büyük bir kent halini aldığı bildirilmektedir. Kentin en parlak dönemi ise MÖ 18. – 15. yüzyıllar arasında yaşanmış olmalıdır.
Bozdoğan Kemeri

Başlığın diğer anlamları için Bozdoğan sayfasına bakınız.
| Bozdoğan Kemeri |
| --- | --- |
Bozdoğan Kemerinin Atatürk Bulvarı’ndan görünüşü

Diğer ad(lar): Valens Su kemeri
Konum: Fatih, İstanbul, Türkiye
Koordinatlar: 41°1′12″K 28°57′36″D﻿ / ﻿41.02000°K 28.96000°D﻿ / 41.02000; 28.96000
Türü: Kemer köprü
Bozdoğan Kemeri ya da başka adı ile Valens Su kemeri (Yunanca: Άγωγός του ὔδατος, Agōgós tou hýdatos; anlamı: "su kemeri"), Romalılar tarafından İstanbul'da yaptırılan su kemeri. Roma imparatoru Valens tarafından 4. yüzyılın sonlarında tamamlandı. Farklı dönemlerde Osmanlı Sultanları tarafından restore ettirilen su kemeri, şehrin önemli tarihî eserlerinden birisidir. Orta Çağ'da, kentin su ihtiyacını karşılayan su kemerlerinin en önemlilerindendir.
Konumu

Su kemeri İstanbul Fatih'te, bugün İstanbul Üniversitesi'nin bulunduğu tepe ile Fatih Camii'nin bulunduğu tepe arasında uzanmaktadır. Valens su kemerinin günümüzde ayakta kalan bölümü orijinal uzunluğundan 50 metre daha kısa olan 921 metrelik bölümüdür. Atatürk Bulvarı, tıpkı tipik bir viyadükte olduğu gibi su kemerini taşıyan ayakların arasından geçerek devam etmektedir.
Tarihi > Roma İmparatorluğu Dönemi

O zamanki adı Bizans olan şehrin su rezerv sisteminin inşası İmparator Hadrianus döneminde başladı. I. Konstantin zamanında şehrin yeniden yapılanması ve büyümesiyle birlikte hızla artan nüfusun ihtiyacını karşılamak için sistemin daha da genişletilmesine gerek duyuldu.
Su kemeri, suyunu Kâğıthane ile Marmara Denizi arasında kalan tepelerin yamaçlarından alan ve Trakya'nın tepelik bölgelerinden başkente kadar uzanarak şehrin su ihtiyacını karşılayan geniş su kemeri ve kanallar sisteminin - toplam uzunluğu 250 kilometreye kadar uzanan bu sistem antik dönemde yapılmış benzer sistemlerin en büyüğüdür - en son noktasında yer almaktadır. O zamanlar şehre gelen bu su, toplam kapasitesi 1 milyon metre küpten fazla olan üç açık ve Yerebatan Sarnıcı gibi yüzden fazla yeraltı sarnıcında depolanmaktaydı.
Su kemerinin yapımı kayser I. Konstantin'ín hükmettiği 306 ve 337 yılları arasında başlatılmış, 378 yılında kayser Valens tarafından tamamlanmıştır. Valens su kemerinin adı kendisinden gelmektedir. Su kemeri o zaman Kapitolyum'un bulunduğu üçüncü tepe (bugün İstanbul Üniversitesi'nin bulunduğu yer) ile Havariyun Kilisesi'nin bulunduğu dördüncü tepe (bugün yıkılarak yerine Fatih Camii'sinin inşa edildiği yer) arasındaki vadide uzanmaktadır. Söylentiye göre, Procopius isyanı sırasında çöken Kalkedon duvarının taşları kullanılarak yapılan su kemeri, 373 yılında dönemin valisi Klearchos tarafından Theodosius Forumu'nda, Yunan Mitolojisinde su perisi olarak geçen Nemflere ithaf edilerek törenle hizmete sokulmuştur.
382 yılında yaşanan şiddetli kuraklıktan sonra I. Theodosius tarafından Belgrad Ormanlarından şehre su taşıyan yeni bir su kemeri yaptırdı (Theodosius Su kemeri). II. Theodosius döneminde, Valens su kemerinin suyunun Zeuksippos Banyolarına ve İmparatorluk Sarayına dağıtımı sağlandı. Muhtemelen bir depremde zarar gördükten sonra, Yerebatan ve Binbirdirek Sarnıçlarıyla bağlantılarını da tamamlatan Roma İmparatoru I. Justinianus tarafından restore ettirilen su kemeri son olarak ikinci bir su kemeri yaptıran II. Justinus tarafından 576 yılında tamir ettirilmiştir.
626 yılındaki Avar kuşatması sırasında sur dışında kalan kısmının bir bölümü yıkılarak su iletimi kesilen su kemeri, ancak 758 yılındaki büyük kuraklık zamanında V. Konstantinos tarafından yıkılan yerlerinin onartılmasıyla tekrar su iletilebildi. İmparator şehrin su rezerv sisteminin tamamını, Anadolu'dan ve Yunanistan'dan getirttiği işçiler vasıtasıyla Patrikios'a onarttırdı.
Su kemerinin diğer bakım çalışmaları II. Basileios (1019'da) ve III. Romanos döneminde gerçekleştirilmiştir. Su kemeri ile ilgilenen son Bizans İmparatoru I. Andronikos'tur. Ne Latin İmparatorluğu döneminde ne de Palaiologus hanedanı zamanında herhangi bir bakımdan geçmeyen su kemeri, şehrin nüfusunun 40-50 binlere kadar düşmesi üzerine eski önemini yitirmiştir. Fakat, buna rağmen Kastilyalı bir sefir olan Ruy Gonzáles de Clavijo'nun 1403'te Timur'u ziyareti dolayısıyla güzergahında bulunan İstanbul'dan geçerken belirttiğine göre o tarihte su kemeri hâlâ aktif olarak kullanılmaktadır.
Tarihi > Osmanlı Dönemi

Fatih Sultan Mehmet'in, İstanbul'u fethinden(1453) sonra, Eski Saray'a ve daha sonra Topkapı Sarayı'na da su sağlayacak olan rezerv sisteminin tamamı onarıldı ve kuzeydoğudan çekilen yeni bir hatla birleştirildi. 1509'da meydana gelen Büyük İstanbul Depreminde Şehzade Camii yakınlarındaki bölümü zarar gören su kemeri yıkılan kısımları kısa bir süre sonra tekrar inşa edildi. Aslına uygun bir restorasyon yapılmadığı için bu olay daha sonra caminin görünümünü engellediği için su kemerinin kısaltıldığı iddialarına neden oldu. II. Bayezid dönemi boyunca tamiratına devam edilen su rezerv sistemine yeni bir hat daha eklendi.
16. yüzyılın ortalarında, Kanuni Sultan Süleyman döneminde Şehzade Camii'nin yanında bulunan 47-51'inci su kemerleri Gotik tarzda yeniden restore edildi ve yine aynı dönemde Mimar Sinan tarafından Belgrad Ormanlarından gelen su su kemerine bağlatılarak kullanılmaya devam edildi. Artan su miktarıyla birlikte Haliç kıyısında bulunan Kırkçeşme bölgesine su iletimi sağlandı ve yine bu bölgeye birçok çeşme yaptırıldı.
II. Mustafa zamanında 41 - 45'inci su kemerleri asıllarına uygun biçimde restore ettirilmiştir. Eserde bulunun 1696/1697 tarihli bir kitabede bu olay yad edilmektedir. II.Mustafa'nın halefi III. Ahmet döneminde şehrin su rezerv sistemi tekrar tamirattan geçirilmiştir. 1912'de Fatih Camii tarafında kalan kısmında 50 metrelik bir bölüm çökmüştür. Aynı dönemde su kemerlerinin doğu ucuna bir dağıtım merkezi yaptırılmıştır.
Yapısal özellikleri

Deniz seviyesinden 63 metre yukarıda bulunan Bozdoğan Su kemerinin uzunluğu 971 metre, yüksekliğinin maksimuma ulaştığı noktanın yerden yüksekliği 29 metre ve eğimi 1:1000'dir. 1 - 40'ıncı, 46 - 51'inci su kemerleri İmparator Valens döneminde tamamlanmış, 41 - 45. kemerler Sultan II. Mustafa ve 52 - 56. kemerler Kanuni Sultan Süleyman dönemlerinde eklenmiştir. 18 - 73. kemerler çift, diğerleri ise tek katlıdır.
Bozdoğan Kemeri'nin temelleri günümüz yer seviyesinin yaklaşık 5.4 - 6.0 m. altında bulunmaktadır. Ayrıca yeni gerçekleştirilen jeofizik ölçümler sonucunda Bozdoğan Kemeri'nin Atatürk Bulvarı'nı kestiği yaklaşık 40 m.'lik kısımda ortalama 3 metre derinlikte kemer ayağına bağlı pervazların bulunduğu da kanıtlanmıştır.
Dümdüz bir yol şeklinde uzanan kemerlerin orijinal yapısı, Fatih Camii'sinin inşası sırasında bilinmeyen nedenlerden dolayı bükülmüştür. Düzenli bir duvarcılığa sahip olmayan yapıda kesme taşlar ve tuğlalar kullanılmıştır. İlk katında düzgün dörtgen taş blokların kullanıldığı yapının üst katları 4 - 7'gen taşların çimento ve demir mengeneler vasıtasıyla birbirlerine kenetlenmesi ile oluşturulmuştur. kemerlerin genişliği 7.75 metre ile 8.24 metre arasında değişmektedir. Sütunların kalınlığı 3.70 metre ve kavisler 4 metre genişliğindedir.
Kuzeydoğu ve kuzeybatıdan gelen sular surun dışında Edirnekapı yakınlarında birleşmekteydi. Su kemerlerinin doğu ucunda dağıtım tesisi bulunmakta ve Ayasofya'ya kadar uzanarak İmparatorluk Sarayı civarını beslemekteydi. 1950'lerde kemerdeki günlük su debisi 6.120 metreküptü ve Bizans döneminde şehir için önemli sayılan iki yol, kemerlerin doğu bölümünde kesişmekteydi.
Valens su kemerinin doğu ucu.
Valens Su kemerinin Günümüzdeki Hali
Bozdoğan Kemerinin Atatürk Bulvarı üstünden görünümü.
Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Evliya Çelebi Yerleşkesi

| --- | --- |


Genel bilgiler
Tür: Eğitim
Konum:  Kütahya, Türkiye
Adres: Tavşanlı Yolu 10. km
Koordinatlar: 39°28′44″K 29°53′52″D﻿ / ﻿39.47889°K 29.89778°D﻿ / 39.47889; 29.89778
Temel atma: 1995
Açılış: 1998
Sahip: Kütahya Dumlupınar Üniversitesi
Teknik ayrıntılar
Zemin alanı: 7502 km²

Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Evliya Çelebi Yerleşkesi, Kütahya Dumlupınar Üniversitesinin en büyük ve merkez yerleşkesidir.
Kütahya il merkezinde yer alan Evliya Çelebi Yerleşkesi, 7 bin 500 dekarın üzerinde bir alana sahiptir. Yerleşke Osmanlı-Selçuklu mimari felsefesi üzerine kurulmuştur. Yerleşke içinde Kütahya Sağlık Bilimleri Üniversitesine ait binalar da bulunmaktadır.
Tarihçe

Kütahya Dumlupınar Üniversitesinin ilk binası, Zafer Meydanı yakınlarında olan ve bugün Türkiye Yazma Eserler Kurumu Başkanlığına bağlı olan iki katlı binadır. Evliya Çelebi Yerleşkesi'nin inşaatı 1995 yılında başlamış, üç yıl sonra Fen Edebiyat ve Mühendislik fakülteleri, daha sonra da İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi bu yerleşkeye taşınmıştır. Yerleşke içindeki ilk rektörlük binası bugün İslami İlimler Fakültesi'nin bulunduğu bina olarak düzenlenmiştir.
2001 yılında Rektörlük binası bugünkü yerine taşınmış ve Vakıf Camisi tamamlanmıştır. 2004-2005 dönemi öncesinde Eğitim ve Güzel Sanatlar Fakülteleri yerleşke içine alınmıştır. 2006-2007 döneminde Uygulamalı Bilimler Yüksekokulu ve Sağlık Bilimleri Enstitüsü, 2008'de Tıp Fakültesi, 2011 yılında Diş Hekimliği Fakültesi, 2012'de İlahiyat ve Mimarlık fakülteleri, Eğitim Bilimleri Enstitüsü ve Yabancı Diller Yüksekokulları Evliya Çelebi Yerleşkesi'nde kurulmuştur.
Kütahya Dumlupınar Üniversitesi'nin sağlık alanındaki eğitim ve idari birimlerinin Kütahya Sağlık Bilimleri Üniversitesine devredilmesinin ardından bu üniversite de Evliya Çelebi Yerleşkesi içindeki binaları kullanmaya başlamıştır.