stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Türkiye kadın millî basketbol takımı
Turnuvalar > Akdeniz Oyunları

| Yıl | Pozisyon | O | G | M |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  1987 |  | 3 | 2 | 1 |
 1991: Katılmadı
 1993: Katılmadı
|  1997 |  | 5 | 3 | 2 |
|  2001 | 4. | 6 | 3 | 3 |
|  2005 |  | 4 | 4 | 0 |
|  2009 | 5. | 5 | 3 | 2 |
| Toplam | Toplam | 17 | 12 | 5 |
Başantrenörler

| Tarih | İsim |
| --- | --- |
1964: Turan Çelik
1965-1966: Erdem Tulgar Özcan Kutluata
1987-1992: Fehmi Sadıkoğlu
1993: Betsy Bailey
1995: Murat Tümer
1996-1999: Erdinç Talu
1999-2007: Cem Akdağ
2008-2014: Ceyhun Yıldızoğlu
2015-2018: Ekrem Memnun
2018-2022: Ceyhun Yıldızoğlu
2022-: Ekrem Memnun
İlgili bağlantılar

Türkiye millî basketbol takımı
Kadınlar Basketbol Süper Ligi
2012 Yaz Olimpiyatları'nda Türkiye kadın millî basketbol takımı
Türkiye'de düzenlenen 2014 Dünya Şampiyonası'nda Türkiye kadın millî basketbol takımı
2025 Avrupa Kadınlar Basketbol Şampiyonası elemeleri için 2024 Kasım ayında oynanan Romanya maçı öncesinde Ekrem Memnun yönetimindeki maç kadrosu
Soldan sağa, Ayaktakiler Özsarı, Okul, Çidal, Ataş, Gül, McCowan, Şenyürek, Yıldızhan, Memnun
Soldan sağa, Oturanlar Uzun, Fitik, Onar, Cora, Çakır Turgut, Erdoğan
Şakir Süter

| Şakir Süter |
| --- | --- |

Doğum: 25 Ocak 1950 Bergama Türkiye
Ölüm: 25 Ağustos 2007 (57 yaşında) İstanbul
Meslek: Gazeteci
Dil: Türkçe
Vatandaşlık:  Türkiye
Etkin yılları: 1970-2007
Evlilikler: Gülsüm Süter
Çocuklar: Barış Süter
Akrabalar: Ali İhsan Süter (ağabeyi)

Şakir Süter (d. 25 Ocak 1950,Bergama – 27 Ağustos 2007, İstanbul), Türk gazeteci.
Kariyer

1970 yılında Akşam Gazetesi’nde muhabir olarak mesleğe başladı. Değişik gazetelerde muhabir, istihbarat şefi, haber müdürü, genel koordinatör, yayın kurulu üyeliği ve yazarlık görevlerinde bulundu, meslek yaşamı boyunca haber, röportaj, dizi yazı ve hikâyeler yazdı. Kanal 6’da 28 ay boyunca her sabah gündemi yorumladı, Kanal 9 ve BRT’de de 200’ü aşkın “Galeri” isimli haftalık haber programı hazırladı. Türkiye Gazeteciler Sendikası (TGS) İstanbul Şube Başkanlığı ve Türkiye Gazeteciler Cemiyeti (TGC) Yönetim Kurulu üyeliğinde de bulundu, ayrıca TGC Onur Kurulu üyesiydi. 1990 yılından bu yana İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi'nde “Uzmanlaşmış Gazetecilik” dersini veriyordu.
Eserleri

Merkez Sağda Tapu Kavgası
Beyaz Elbiseli Kadın
Derin Halk
Fıkralar
Fıkracılarımız
Nadire Ablanın Saçları
Çengelköy Mezarlığı'ndaki kabri
Sedad Hakkı Eldem

| Sedad Hakkı Eldem |
| --- | --- |

Doğum: 31 Ağustos 1908(1908-08-31) İstanbul, Osmanlı İmparatorluğu
Ölüm: 7 Eylül 1988 (79 yaşında) İstanbul, Türkiye
Defin yeri: Zincirlikuyu Mezarlığı
Eğitim: İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi
Meslek: Mimar, akademisyen
Ebeveyn(ler): İsmail Hakkı Eldem Azize Hanım
Akraba(lar): İbrahim Edhem Paşa (büyük dedesi) Osman Hamdi Bey (büyük dayısı) Sadi Eldem (kardeşi) Edhem Eldem (yeğeni) Fethi Okyar (eniştesi)
Ödüller:  Türkiye Kültür ve Turizm Bakanlığı Özel Ödülü (1983)  Ağa Han Mimarlık Ödülü (1986)  Ulusal Mimarlık Ödülleri (Mimar Sinan Büyük Ödülü, 1988) 

Sedad Hakkı Eldem (31 Ağustos 1908, İstanbul - 7 Eylül 1988, İstanbul), Türk mimar, akademisyen ve yazar. 20. yüzyılın önde gelen Türk mimarlarındandır. Osmanlı dönemi evleri ve 18. ve 19. yüzyıl saray ve köşkleri üzerinde yaptığı çalışmalar ve klasik Osmanlı mimarisi üzerine araştırmalar yaparak, mimari tasarımda geleneksel motiflerin yeniden kullanılmasına öncülük etmiştir.
Hayatı

Sedad Hakkı Eldem, Osmanlı üst sınıfına mensup bir ailenin çocuğu olarak 1908 yılında İstanbul'da doğdu. Babası diplomat İsmail Hakkı Bey, annesi Azize Galip Hanım'dır. Anne tarafından büyük dedesi, II. Abdülhamid devrinde Osmanlı sadrazamlığı yapmış Osmanlı devlet adamı İbrahim Edhem Paşa'dır. İbrahim Edhem Paşa'nın oğularından biri olan dedesi İsmail Galip Bey Türkiye'de nümismatiğin kurucusu olarak bilinir; büyük dayılarından Osman Hamdi Bey Türk müzeciliğinin kurucusu olarak, Halil Ethem Bey ise jeoloji ilmine katkıları ile tanınan kişilerdir.
Diplomat olan babasının görev yerleri nedeniyle Sedad Hakkı Bey'in çocukluğu Cenevre, Münih ve Zürih gibi Avrupa şehirlerinde geçti. İlköğretimi Fransızca, liseyi ise Almanca okuyan Sedad Hakkı Eldem bu iki dile de oldukça hakim oldu. Münih'te lise öğrenimi gördüğü yıllarda devrin Avrupa mimarisi ve tanınmış mimarlarından etkilendi.
1924 yılında İstanbul'a döndü. Mimar Vedat Bey'in tavsiyesiyle, Sanâyi-i Nefîse Mektebinde mimarlık okudu ve bu kurumda Guilio Mongeri'nin öğrencisi oldu. Öğrencilik döneminde mimari desen çizim ile ilgilendi; Topkapı Sarayı'nın ayrıntılı krokileri ve Yeni Cami'nin cephe deseni üzerinde çalıştı.
Öğrenciliği sırasında Mongeri'nin bürosunda yardımcı eleman olarak çalıştı. 1926-1927 yıllarında Ankara'da bulundu ve Mongeri'nin gerçekleştirdiği Ziraat Bankası Genel Müdürlük Binası inşaatında görev aldı. Bu dönemde Ankara Kalesi içindeki eski evleri fotoğrafladı, inceleyip desenlerini çizdi. İstanbul'da şehrin yangından kurtulmuş semtlerindeki eski ev ve konakların da rölövelerini çizdi.
Sanâyi-i Nefîse Mektebindeki mimarlık eğitimini 1928'de tamamladı. Diploma projesi birincisi olduğu için staj yapmak üzere üç yıllık bir süre için Avrupa'ya gönderildi; Berlin ve Paris’teki mimarlık atölyelerinde staj görme imkanı buldu. 1930'da Sanâyi-i Nefîse Mektebinden gelen davet üzerine Türkiye'ye döndü.
1931'de Budapeşte Fuarı'nda Türk Pavyonu'nun inşa edilmesiyle mimarlık pratiği başladı.1932'de İstanbul'da kendi bürosunu açtı. Aynı yıl Akademi'ye atanmasıyla da akademik hayatı başladı. 1978'de emekli oluncaya kadar yapı, millî mimari, mimari proje, rölöve ve restorasyon dersleri verdi. Emekli olduktan sonra proje atölyelerindeki çalışmalarını sürdürdü.
Tarihi yapıların korunmasıyla ilgili olarak 1941-1945 arasında Eski Eserleri Muhafaza Encümeninde, daha sonradan 1962-1978 arasında Gayrimenkul Eski Eserler ve Anıtlar Yüksek Kurulunda görev aldı.
II. Dünya Savaşı'ndan sonra kurulan ve ilk genel kurul toplantısını 1948'de Lozan'da yapan Uluslararası Mimarlar Birliği'nde (UIA) Türkiye'yi temsil etti. 1986'da Uluslararası Ağa Han Mimarlık Ödülü kazandı. 7 Eylül 1988'de İstanbul'da öldü ve cenazesi Zincirlikuyu Mezarlığına defnedildi.
Eserlerinden seçmeler

1932: Taksim Gezi Parkı bitişiğindeki Ceylan Apartmanı.
1932-1934: Tesisat-ı Elektrikiye Türk Anonim Şirketi (SATIE) binası
1934: Maçka'daki Firdevs Hanım Evi
1934: İnhisarlar Umum Müdürlük Binası, Ankara.
1934-1937: Yalova Termal Oteli
1937-1938: Ankara Gümrük ve Tekel Müdürlüğü
1942-1947: İstanbul Üniversitesi Fen ve Edebiyat Fakülteleri (Emin Onat ile birlikte), İstanbul.
1943-1945: Ankara Üniversitesi Fen Fakültesi (Paul Bonatz ile birlikte), Ankara
1948: Maçka'da Taşlık Kahvesi, İstanbul.
1948: Emin Onat'la İstanbul Adalet Sarayı binası
1951-1955: Harbiye'deki Hilton Oteli, İstanbul.
1952: Safyurtlu Konutu II
1955-1959: Florya Tesisleri, İstanbul
1960-1968: Cinnah Caddesi'ndeki Hindistan Büyükelçilik Konutu (Orhan Çakmakçıoğlu ile), Ankara
1962-1964: Zeyrek'teki SSK Zeyrek Tesisleri, İstanbul
1963-1974: Pakistan Büyükelçiliği binası, Ankara.
1966-1968: Fındıklı'daki Akbank Genel Müdürlük binası, İstanbul.
1966-1975: Taksim'deki Atatürk Kitaplığı, İstanbul.
Vaniköy'deki Suna Kıraç yalısı, İstanbul
1971: Fındıklı'daki Aksigorta Genel Merkezi
1972-1974: Hamdi Şensoy'la birlikte Taksim Atatürk Kitaplığı
1975-1980: Tarabya'da Rahmi Koç evi, İstanbul
1979-1980:Ayazağa'da Alarko Ofis Blokları, İstanbul
1980-1988: Maslak'taki Alarko Holding büro binaları
Kitapları

Türk Evi Plan Tipleri (1954)
Köşkler ve Kasırlar I-II (1968-1974)
Türk Bahçeleri (1976)
Sadabad (1977)
İstanbul Anıları (1979)
Boğaziçi Anıları (1979)
Türk Evi-Osmanlı Dönemi I-II (1984-1987)
Konuyla ilgili yayınlar

100 Yılda İki Mimar: Emin Onat ve Sedad Hakkı Eldem Sempozyumu. İstanbul: Mimarlar Odası İstanbul Büyükkent Şubesi. 2010. ISBN 9944898880.
Duyan, Efe, (2021), Tame Modernism: The Manifestos of Sedad Hakkı Eldem and Orhan Veli Kanik 6 Aralık 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Tasarım+Kuram, 17(34), 1-13, DOI: 10.14744/tasarimkuram.2021.53244
Duyan, Efe, (2020), İmkansız Sentez: SEDAT HAKKI ELDEM'İN ARKİTEKT YAZILARI, 6 Aralık 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Çağdaş Mimarlık Araştırmaları: Kent, Tarih, Kuram, DAKAM Yayınları. ISBN 978-625-7034-12-8.
Sedad Hakkı Eldem ve Emin Onat tarafından tasarlanan İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Binası, Beyazıt, Fatih
Eldem tarafından yapılan Derinkök Yalısına ait eskiz çizim, 1982
Sines

Sines, Portekiz'in Alentejo bölgesine bağlı Alentejo Litoral altbölgesinin belediyelerinden biridir.
Bucaklar

Belediyede 2 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.
Porto Covo
Sines
Tanınmış kişiler

Vasco da Gama -  (1469-1524)  Denizci ve kâşif. Avrupa’dan Hindistan’a deniz yoluyla giden ilk kişi olarak bilinir.
Al Berto – (1948-1997)  Şair. Asıl adı ‘’’Alberto Raposo Pidwell Tavares’ tir.
Sines haritası
İrfan Solmazer

| Ali İrfan Solmazer |
| --- | --- |
Doğum: 1925 Gönen
Ölüm: 25 Ekim 2008 (83 yaşında)
Bağlılığı:  Türkiye
Rütbesi: Yüzbaşı
Sonraki işi: TBMM Tokat Milletvekili

Ali İrfan Solmazer (1925, Gönen, Balıkesir - 25 Ekim 2008, Mersin) Türk asker ve siyasetçi.
Gönen'de orta halli bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Babası Yusuf Ziya Bey askerdi. Bursa Askeri Lisesi, Harp Okulu ve ardından Askeri Muamele Okulunu bi­tirerek Teğmen rütbesiyle Türk Silâhlı Kuvvetlerinde görev aldı.
27 Mayıs Askeri Darbesi'ndeki rolü

Kara Kuvvetleri Personel Başkanlığı'nda Erkan Şubesi'nde görevliyken Demokrat Parti iktidarına karşı Silahlı Kuvvetler içerisinde oluşturulan cuntaya katıldı. Kurmay Personel Yüzbaşı rütbesindeyken 27 Mayıs 1960 Askeri Darbesi'ne fiilen görev aldı. Ankara'da Orduevi'nin denetim altına alınması ve Demokrat Partili İçişleri Bakanı Namık Gedik'i tutuklanması gibi görevleri ifa etti.
Millî Birlik Komitesi üyesi oldu. Demokrat Partili yöneticilerin Yassıada’ya nakli sonrasında gelen suikast ve kaçırma ihbarlarının değerlendirmesi için kurulan Kontrol Koordinasyon Emniyet Servisi isimli birimde Orhan Kabibay, Numan Esin ve Suphi Karaman ile birlikte görev aldı.
Milli Birlik Komitesi içinde, bir süre daha seçimlere gidilmemesi ve askeri yönetimin bir dizi köklü reform yaparak iktidarda daha uzun süre kalmasını savunan Alparslan Türkeş, Orhan Kabibay, Numan Esin, Orhan Erkanlı, Muzaffer Özdağ, Dündar Taşer, Rıfat Baykal, Fazıl Akkoyunlu ve Ahmet Er gibi isimlerin yanında yer aldı.
İrfan Solmazer'in girişimleri ve uzun çabaları sonucunda Milli Birlik Komitesi, üniversitelerde görev yapan 147 akademisyenin işine son verdi. Kamuoyunda 147'ler olarak anılan isimler arasında Emin Bilgiç, Ali Fuat Başgil, Sabahattin Eyüboğlu, Yavuz Abadan, Nusret Hızır, Tarık Zafer Tunaya, Mîna Urgan, Haldun Taner de vardı. 28 Ekim günü resmi gazetede yayınlanan 114 sayılı Tasfiye Kanunu Milli Birlik Komitesindeki ayrışmayı gözler önüne serdi.
13 Kasım 1960 tarihinde Millî Birlik Komitesi'nin parçalanması üzerine 14'lerden biri olarak “Hükümet Müşaviri” olarak Lahey'e sürgüne gönderildi. Türkiye'ye döndü ancak Türkeş ve arkadaşları ile beraber hareket etmedi. 1965 seçimleri öncesinde Cumhuriyet Halk Partisi'ne katıldı. Seçimlerde Tokat milletvekili seçildi. 28 Nisan 1967'de, CHP'nin 18. Kurultay'ında partinin resmi görüşü olarak Ortanın solunun kabul edilmesi üzerine partide yaşanan tartışmalar ardından Turhan Feyzioğlu'nun liderliğinde bir grup milletvekili ve senatörle beraber CHP'den istifa etti ve 12 Mayıs 1967'de kurulan Güven Partisi'ne katıldı.
12 Mart öncesinde faaliyetleri

Yeniden milletvekili seçilemeyen İrfan Solmazer, Doğan Avcıoğlu yönetimindeki Devrim gazetesi'ne bilgi sızdırdığı için partiden ihraç edildi.
Solmazer'in adı, 9 Mart 1971 darbe teşebbüsü'de askerler ve sivillerden oluşan cunta ile birlikte anıldı. Solmazer'in dönemin devrimci gençlik önderleri ile ilişkisi hakkında yıllar sonra Hasan Cemal kitabında şunları yazacaktı:
Türkiye’nin 12 Mart darbesine (1971) gittiği günlerde, çalıştığım Devrim dergisinin Kızılay’daki bürosunun hemen yakınındaki Mason Derneği’nin bahçesine bize yakın devrimci gençler dinamit atmıştı. O dinamit lokumları İrfan Solmazer’in arabasının bagajında getirilmişti.
12 Mart öncesindeki cuntacılık faaliyetlerine katılmış, o tarihlerde bizim gruba yakın duran, emekli deniz subayı Erol Bilbilik, İrfan Solmazer’i şöyle anlatır:
“Bir gün Orhan Kabibay‘ın evinde toplandık. Hidayet Ilgar, Talat Turan, İrfan Solmazer ve daha birçok kişi vardı. Bir ara İrfan Solmazer bana, ‘Erol, sen denizcileri ihmal etmişsin’ dedi. Kimi ihmal ettiğimi sorunca, Sarp Kuray’ı, Deniz Gezmiş’i ihmal etmişsin, hiç temas kurmamışsın. Ama ben onlara İstanbul’da, Ankara’da mısır patlatır gibi bomba patlattırıyorum’ dedi.
Başka ne yapıyorsunuz diye sorunca, İrfan Solmazer’in yanıtı şu oldu:
‘Deniz Gezmiş’i, Sarp Kuray’ı filan oturtuyorum. Amerikan Büyükelçiliği’nin ön kapısının kurşunla taranmasına demokratik olarak karar veriyoruz. Emri ben veriyorum. (Deniz Gezmiş, ABD Büyükelçiliği’ni tara ve yok ol!) diyorum. Sarp Kuray’a, (Git şurayı bombala!) emrini veriyorum.
Bu işlerden Orhan Kabibay’ın mutlaka bilgisi vardı. Dolayısıyla Deniz Gezmiş’i, Sarp Kuray’ı kullandılar. İrfan Solmazer 12 Mart’a 24 saat kala Almanya’ya uçuruldu.”
Sarp Kuray liderliğindeki deniz subaylarıyla birlikte “Devlet bütünlüğünü bozmak gayesi ile gizli örgüt kurma” suçlamasıyla ve idam talebiyle İstanbul Sıkıyönetim Mahkemesi'nde yargılandı. Bir süre Kartal Maltepe Askeri Cezaevinde tutuklu kaldı. Atatürkçülük ilkeleri çerçevesinde kurduğu savunması ardından tahliye edildi. Davası Askeri Yargıtay'a götürüldüğü sırada pasaport alarak yurt dışına çıktı.
Ölümü

Uluslararası bir şirketin Türkiye temsilcisi olarak çalışmaya başlayan ve ticarete atılan Solmazer, 1989'da kurulan Mersin Deniz Ticaret Odası'nın kurucu başkanlığını üstlendi. 25 Ekim 2008 tarihinde Mersin'de öldü.
Demokratik Parti (Türkiye)

Başlığın diğer anlamları için Demokratik Parti sayfasına bakınız.
| Demokratik Parti  |
| --- | --- |

Kısaltma: DP
Genel başkan: Ferruh Bozbeyli (1970-1978) Faruk Sükan (1978-1980)
Kurucu: Ferruh Bozbeyli
Kuruluş tarihi: 18 Aralık 1970
Kapanış tarihi: 4 Mayıs 1980
Önceli: Adalet Partisi
İdeoloji: Anti-yolsuzluk Liberal muhafazakârlık Muhafazakâr liberalizm
Siyasi pozisyon: Merkez sağ
Demokratik Parti, 1970-1980 yılları arasında faaliyet göstermiş Türk siyasi partisi. Demokrat Parti'nin gerçek siyasal mirasçısı olma iddiasıyla ortaya çıktı. Celâl Bayar'ın desteğiyle 1973 seçimlerinde başarı sağlayan parti, 1975 yılında çözülmeye başladı. 1977 seçimleri ile birlikte siyasi arenadaki gücünü kaybettiyse de 1978 yılında Bülent Ecevit başkanlığında kurulan 42. Türkiye Hükûmetinde yerini aldı.
AP'den kopuş

Adalet Partisi'nin (AP) içinde kuruluşundan beri var olan anlaşmazlıklar, 27-29 Kasım 1964'teki kongrede Sadettin Bilgiç'e karşı açık bir farkla Süleyman Demirel'in genel başkan seçilmesiyle yeni bir aşamaya vardı. Bilgiç parti içinde muhafazakâr kanadı, Demirel ise liberalleri temsil ediyordu. Sadettin Bilgiç, parti ve teşkilat içerisinde etkinliğini ve önemini korudu. 1965 seçimlerinden sonra kurulan AP hükûmetinde yer alamamış olması partide huzursuzluk yaratmış ve Demirel'in parti içerisindeki en büyük muhalifi olarak kaldı. Mehmet Turgut, Ferruh Bozbeyli gibi parti içerisinde etkin isimlerle de birlikte hareket eden Bilgiç, Demirel'i 1966 Kongresi'nde yenilgiye uğratmak istemiştir. Bilgiç grubu, Demirel'i parti içi demokrasiyi ortadan kaldırıp tek adam olmakla ve bir çıkar şebekesi kurmakla suçlamışlardır. Bilgiç grubuna göre, partinin kuruluş felsefesi bozulmuş, devlet ve partide liyakat ve yetenek değil, lidere yakınlık ve dalkavukluk aranır olmuştur.
1970'te Bilgiç grubunun parti içi muhalefeti daha da belirginleşti ve bazı milletvekillerinin partiden çıkarılmasını protesto etmek amacıyla Demirel'e 72 milletvekilinin imzasını taşıyan bir muhtıra verildi. 11 Şubat 1970'teki bütçe oylaması sırasında daha sonra 41'ler olarak anılan AP'li 41 milletvekili bütçeye karşı oy kullanınca, Demirel hükûmeti düştü. Bu gelişmeler üzerine AP içindeki muhalif milletvekillerinin bir bölümü disiplin kurulu kararıyla partiden uzaklaştırıldı, bir bölümü de istifa etti. Ayrılmalar sonucunda AP Cumhuriyet Senatosu'nda da çoğunluğu yitirdi.
Kuruluş

Demokratik Parti, AP'den ayrılan bu muhalif grup tarafından 18 Aralık 1970'te, Ferruh Bozbeyli ve 69 kurucu tarafından Ankara'da kuruldu. Başlıca kurucuları Sadettin Bilgiç, 19 Ekim 1970'te Meclis Başkanlığından ve Kasım 1970'te de Adalet Partisi'nden istifa eden Ferruh Bozbeyli, Faruk Sükan, Celâl Bayar'ın kızı Nilüfer Gürsoy, Samet Ağaoğlu'nun eşi Neriman Ağaoğlu, Adnan Menderes'in oğulları Yüksel Menderes ve Mutlu Menderes, Talat Asal, İlhan Darendelioğlu, Cevat Önder, Hilmi Türkmen ve Mehmet Turgut idi. Ferruh Bozbeyli genel başkanlığa, Bilgiç ve Yüksel Menderes de genel başkan yardımcılığına seçildi. Partinin TBMM'de 41, Cumhuriyet Senatosu'nda 8 üyesi vardı.
Parti programının 1. maddesinde “Temel Görüş ve Gaye” dile getirilirken, “1946 hareketi; siyasi, ekonomik, sosyal ve kültürel ileri atılış devresinin çıkış noktasıdır.” denilerek, partinin eski Demokrat Parti'nin devamı olduğu açıkça ortaya konmak istenmiştir. Parti sınıfsal taban olarak, taşradaki tarım ve ticaret burjuvazisini temsil etme iddiasında olmuş, bu durum AP'yi tekelci büyük burjuvazisinin popülist sağ partisi konumuna getirmişti. Demirel'e karşı bir politika izleyen DP, eski Demokrat Partilileri saflarına çekebilmek için siyasal af çıkarılmasını ve siyasal yasakların kaldırılmasını istedi. 12 Mart döneminde kurulan hükûmetlere katılmadı ve Nisan 1973'te yapılan cumhurbaşkanlığı seçiminde Bozbeyli'ye oy verdi. 17 Aralık 1972'de birinci büyük kongrede 878 delegeden 871'inin oyunu alan Bozbeyli genel başkanlığı devam ettirdi. Kongreye Celâl Bayar kutlama telgrafı gönderdi.
1973 genel seçimleri

14 Ekim 1973 genel seçimlerine sağcıyız, milliyetçiyiz, demokratız sloganıyla giren parti oyların % 11,9'unu alarak, 45 milletvekili çıkardı. Ama Senato üçte bir yenileme seçimlerinde oyların % 10,4'ünü almasına karşın senatörlük kazanamadı. Seçimin ardından Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) ile koalisyon hükûmeti kurmaya yanaşmayan DP, Mart 1975'te Demirel başkanlığında I. Milliyetçi Cephe (MC) Hükûmeti'nin kuruluş hazırlıkları sırasında parçalandı. Mart 1975'te parti bölündü, 12 milletvekili, Sadettin Bilgiç, Mutlu Menderes, Nilüfer Gürsoy öncülüğünde AP'ye geçti, Celâl Bayar da desteğini çekti. Bu kopmadan sonra DP'nin milletvekili sayısı 23'e düştü. Parti içi bir başka olumsuz gelişme de eski Demokrat Partililerin yeniden AP bünyesinde birleşme hareketine girmeleri oldu. DP böylelikle varlık nedenlerinin en önemlisini yitirmiş oldu. 12 Ekim 1975'te yapılan senato üçte bir yenileme seçimlerinde oyların ancak % 1,34'ünü alabildi ve senatörlük kazanamadı.
16 Nisan 1977'de gerçekleştirilen 3. Büyük kongre'de Bozbeyli tekrar genel başkan seçildi.
1977 genel seçimleri ve kapanışı

4 Nisan 1977'de TBMM'de yapılan erken seçim oylamasında CHP, AP, CGP ve MHP erken seçim için oy kullanırken, DP çekimser oy kullandı. 5 Haziran 1977 genel seçimlerinde de başarısızlığı sürdü; yüzde 1,9 oranında oy alarak yalnızca Konya'dan bir milletvekili (Faruk Sükan) çıkarabildi. Milletvekili seçilemeyen Bozbeyli, 18 Aralık 1978'de genel başkanlıktan istifa etti ve daha sonra etkin siyasal yaşamdan çekildi. Bozbeyli'nin istifasından sonra parti genel başkanlığına büyük kongreye kadar parti tüzüğü gereği vekâleten Faruk Sükan geçti.
Siyasal gücünü bütünüyle yitiren DP, Ağustos 1977'de kurulan II. Milliyetçi Cephe Hükûmeti'ne de katılmadı. Ocak 1978'de Bülent Ecevit başkanlığında kurulan koalisyon hükûmetinde yer aldı ve Sükan başbakan yardımcısı oldu. Parti 4 Mayıs 1980'de yapılan 4. Büyük Kongre'de alınan kararla kendini feshetti ve tüm mallarını Türk Kızılayı'na devretti.
Genel başkanları

| # | Adı | Görev Başlangıcı | Görev Bitişi |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | Ferruh Bozbeyli | 18 Aralık 1970 | 18 Aralık 1978 |
| 2 | Faruk Sükan | 18 Aralık 1978 | 4 Mayıs 1980 |
Demokratik Parti ve seçimler > Genel seçimler

| Seçim | Genel Başkan | Oy> # | Oy>  % | Oy> ± | Sandalye> # | Sandalye> ± | Meclis | Sıra | Harita |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1973 | Ferruh Bozbeyli | 1.275.502 | %11,89 | — | 45 / 450 | — | Muhalefet | 3. |  |
| 1977 | Ferruh Bozbeyli | 274.484 | %1,85 |  10,04 | 1 / 450 |  44 | Muhalefet | 6. | Hiçbir ilde 1. olamadı |
Demokratik Parti ve seçimler > Yerel seçimler

| Seçim | Genel Başkan | İl Genel Meclisi> Oy | İl Genel Meclisi>  % | İl Genel Meclisi> ± | Belediye | Harita |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1973 | Ferruh Bozbeyli | 1.075.304 | %10,75 |  | 104 / 1.640 |  |
| 1977 | Ferruh Bozbeyli | 123.717 | %1 | 9,75 | 5 / 1.730 | Hiçbir ilde 1. olamadı |
İskandinav mitolojisi

İskandinav tanrıları ölümlüydü ve ancak Idunn'un elmaları ile Ragnarok'a kadar yaşayabilirlerdi. Resim: J. Penrose, 1890.
Nors veya İskandinav mitolojisi, İskandinavya'da yaşamış Kuzey Cermen halklarının Hristiyanlık öncesi dinleri, inanışları ve efsaneleri. Cermen mitolojisinin bir parçası olan İskandinav mitolojisi, Anglosakson mitolojisi ve Kıtasal Cermen mitolojisi ile yakından ilişkilidir.
Kökenler

MÖ 1000 yıllarında Avrupa'nın büyük bir kısmına Hint-Avrupa dilleri ve kültürü yayılmıştı. MÖ 1000 yılın ortalarında Cermen kabileleri, Güney İskandinavya ve Kuzey Almanya bölgesinde yaşamışlardı. Bu halkların yayılmaları ve ilerlemeleri MÖ 2. yüzyılla kadar devam etti. Bu nedenle İskandinav ve Kıtasal Cermen mitolojileri aynı temeller üzerindedir ve birçok ortak noktası vardır. Snorri Sturlusson'un Eddası (1179-1241) bu efsanelerin çoğunu içerir. Mitolojinin yaratılış detaylarını çok çeşitli kaynaklara dayanarak sadece Snorri kaleme almıştır.
Başlangıç

Dünya daha var olmadan önce 11 nehir akan Niflheim'da ölüm var oldu. Niflheim'ın güneyinde başka bir sıcak dünya daha oluştu; Muspell; Devlerin koruduğu yer. Devler buraya Stur yani Siyah dediler. Niflheim'ın nehirleri donmuştu. Bu nehirlere Ginnungagap dendi. Günün birinde Muspell'deki kıvılcımlar nehirlerin üzerine düştü ve nehirleri eritti. Erimiş nehirlerden oluşan damlacıklar Ymir'i şekillendirdi ve Ymir'in terinden diğer dişi ve erkek devler oluştu.
İskandinav mitolojisinde Dokuz Diyar vardır; Odin'in hükmettiği Tanrılar diyarı Ásgard, insanların diyarı Midgard, Vanirlerin diyarı Vanaheim, devlerin diyarı Jotunheim, buz diyarı Niflheim, ateş diyarı Muspelheim, elflerin diyarı Alfheim, cücelerin diyarı Nidavellir, ölülerin diyarı Helheim.
Yaratılış efsanesinin bir başka versiyonu daha vardır:
Eriyen damlalar en ilkel inek şeklini aldılar. Audhumla; sütüyle Ymir'i besleyen inek. Audhumla aynı zamanda tuz parçalarını yalayarak bu bloklara ilk insan şeklini verir. İlk insan Buri. Buri'nin, bir devin kızı olan Bolthor ile evli bir oğlu vardır; Borr. Bolthor'u Odin, Vili ve Ve birleşerek Borr'a uygun bir biçimde yarattılar. Ve şeklinden dolayı Ymir'i öldürdüler. Ve sonra iki tane ağaç yarattılar. Düşünen, nefes alan, duyan ve görebilen iki ağaç. Bu ağaçlar insan ırkının ilk modelleriydi. Erkeğe Askr (dişbudak), dişiye de Embla (karaağaç) dediler. Ardından Asgard'ı yarattılar. Tanrıların meskenini. Snorri diğer birçok versiyonda kader ağacı Ygdrassil'den bahseder. Onun ne kadar ihtişamlı olduğunu, dünyanın merkezinde nasıl görkemli bir şekilde yükseldiğini tasvir eder. Ağacın altındaki kader feminen formu olarak tasvir edilir ve insan hayatının buradan başladığı düşünülür.