stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Çocuk Hizmetleri Genel Müdürlüğü
Tarihçe > İstanbul Himaye-i Etfal Cemiyeti

Osmanlı Devleti'nde, Tuna Valiliği döneminde Mithat Paşa tarafından kurulan ıslahhaneler, II. Meşrutiyet döneminde kurulan "Darüleytamlar" gibi kuruluşlar şehit çocuklarına bakma görevini üstlenmişti. Bu kurumların yetersiz kaldığının görülmesi üzerine "Himaye-i Etfal Cemiyeti" ilk olarak Kırklareli'de 1908 yılında kurulmuş ve Balkan Savaşı'na kadar çalışmalarını yürütmüştü.
Bugüne kadar gelen asıl yapılanma, 1917'de gerçekleşti. Cemiyet, 1917 yılında ulusal düzeyde kuruldu ve İstanbul merkez oldu 6 Mart 1917'de İstanbul'da Galatasaray Yurdu'nda toplanan cemiyet 20 kişilik bir merkez heyeti kurdu. I. Dünya Savaşı nedeniyle cephede savaşanların çocukları ile kaybedilen topraklardan Anadolu'ya göç eden ailelerin kimsesiz ve yoksul kalan çocuklarına bakmak amacıyla İstanbul Firuzağa’da 100 kapasiteli çocuk misafirhanesi açarak işe başladı. 17 Ocak 1921 tarihli bir padişah iradesi ile kamu yararına çalışan bir cemiyet olarak kabul edildi.
İstanbul Himaye-i Etfal Cemiyeti çalışmalarını yürütürken, derneğin kurucularından bir kısmı Millî Mücadele'ye katılmak üzere Ankara'ya gidince TBMM hükümetinin kurulduğu ve yeni devletin inşa edildiği dönemde Ankara'da yeni bir Himaye-i Etfal Cemiyeti kuruldu.  Yeni cemiyetin kurulması, özellikle Türk Kurtuluş Savaşı sırasında öksüz ve yetim kalan çocukların korunması, yetiştirilmesi amacıyla Millet Meclisi’nin bazı üyelerinin girişimiyle gerçekleşti. Kurtuluş  Savaşı boyunca "İstanbul Himaye-i Etfal Cemiyeti" ve "Ankara Himaye-i Etfal Cemiyeti" olmak üzere iki yarı dernek varlığını sürdürdü. Son kurulunu 1923 yılında yapan İstanbul Himaye-i Etfal Cemiyeti, tekrar genel kurul yapmayarak Kurtuluş Savaşı sonuçlandıktan sonra tarihe karıştı.
Tarihçe > Ankara Himaye-i Etfal Cemiyeti

Ankara Himaye-i Etfal Cemiyeti, 30 Haziran 1921'de Ankara'da, Hâkimiyet-i Milliye'nin bir odasında kurulmuştu. Kurucular şu kişilerdir:
Mustafa Fevzi Paşa (Kozan Mebusu), Dr. Adnan Bey (İstanbul Mebusu), Dr. Fuad Bey (Bolu Mebusu), İbrahim Süreyya Bey (Saruhan Mebusu), Mustafa Necati Bey (Saruhan Mebusu), Dr. Refik Bey (Beyazıt Mebusu), Muhtar Bey (İstanbul Mebusu), Rauf Bey (Büyük Millet Meclisi İkinci Başkanı), Şeref Bey (Edirne Mebusu), Vasıf Bey (Balıkesir Kuvay-ı Miliyet Hareketi Heyet-i Merkeziye Azasından), Abdullah Azmi Bey (Eskişehir Mebusu), Nadi Bey (İzmir Mebusu), Nafiz Bey (Erzurumlu Tüccar), Dr. Rıza Nur Bey (Sinop Mebusu), Faik Bey (Edirne Mebusu), Hüseyin Ragıp Bey (Matbuat Umum Müdürü), Hoca Esat Efendi (Aydın Mebusu), Eyüp Sabri Bey (Eskişehir Mebusu), Emin Bey (Canik Mebusu), Enver Bey (İzmir Mebusu), Hamdi Bey (Bilecik Mebusu), Vehbi Bey (Niğde Mebusu).
Cemiyet kuruluşundan hemen sonra TBMM Başkanı Mustafa Kemal'in desteğini aldı. Ankara HEC'nin kurulup güçlenmesi üzerine İstanbul HEC'nin çalışmalarına 1923’te son verildi.
Kurum, 1924'te pastörize süt dağıtımı, 1927'de anne ve çocukların ücretsiz yararlanabileceği "Sıhhi Banyolar"ın hizmete girmesi, 1928'de çocuk bahçelerinin açılması, 1929'da diş muayeneleri ve tedavilerinin başlaması, "Çocuk Bakıcı Okulu"'nun açılması gibi sosyal hizmet alanındaki pek çok ilki gerçekleştirdi ve döneminin en büyük sivil toplum örgütü haline geldi. Bu örgüt, tıpkı Hilâl-i Ahmer Cemiyeti (Kızılay) gibi devlet bütçesinden kanunla ayrılmış paya sahip bir kurumdu.
Tarihçe > Kamu Yararına Çalışan Dernek Statüsü

1935 yılında dilde sadeleşme hareketlerinin ardından adı “Çocuk Esirgeme Kurumu” olarak değişen kurum, 1937 yılında Bakanlar Kurulu kararı ile kamu yararına çalışan dernek kabul edildi.
Tarihçe > 1960 Darbesinden Sonra

1961'de çıkan bir kanun üzerine kısa bir süre için kurumun idare heyeti Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığı’nca atanarak faaliyetlerini sürdürdü; Devlet Başkanı Orgeneral Cemal Gürsel, kurumun fahri başkanı kabul edildi.
Tarihçe > 1980 Darbesinden Sonra

1980'de büyük bir ekonomik sıkıntı içine düşen kurum, askerî darbeden sonra kapanış sürecine girdi. 5 Mayıs 1981'de Resmi gazetede yayınlanan kararla dernek feshedildi, görevleri Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığına devredildi. 27 Mayıs 1983'te resmi gazetede yayınlanan 'Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kanunu ile Türkiye Çocuk Esirgeme Kurumu tarihe karıştı, Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığının yönetiminde, kamu tüzel kişiliği olan katma bütçeli bir kurum haline geldi.
1991'de çıkartılan Kanun hükmünde kararname ile Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu, Başbakanlığa bağlanmıştır. 3 Haziran 2011 tarihli ve 633 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığının kurulmasından sonra faaliyetleri sonlandırılarak Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığına devredilmiştir.
Geçmiş Başkanlar

Çocuk Esirgeme Kurumunun dernek statüsünde faaliyet gösterdiği dönemde kuruma başkanlık yapmış bazı isimler şunlardır:
| Çocuk Esirgeme Kurumu Başkanları (1921-2011)> № | Çocuk Esirgeme Kurumu Başkanları (1921-2011)> Başkan | Çocuk Esirgeme Kurumu Başkanları (1921-2011)> Görev Başlangıcı | Çocuk Esirgeme Kurumu Başkanları (1921-2011)> Görev Bitişi |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | Dr. Mehmet Fuat Umay | 30 Haziran 1921 | 14 Kasım 1948 |
| 2 | Dr. Muzaffer Canbolat | 14 Kasım 1948 | 10 Ocak 1951 |
| 3 | Osman Şevki Çiçekdağ | 18 Ocak 1951 | 3 Kasım 1956 |
| 4 | Osman Refet Aksoy | 3 Kasım 1956 | 16 Haziran 1960 |
| 5 | Dr. Galip Göker | 16 Eylül 1961 | 13 Aralık 1963 |
| 6 | Emin Halim Ergun | 13 Aralık 1963 | 1 Eylül 1968 |
| 7 | Ali Rıza Zorluoğlu | 1 Eylül 1968 | 12 Eylül 1980 |
Çocuk Hizmetleri Genel Müdürleri (2011-günümüz)
| № | Genel Müdür | Görev Başlangıcı | Görev Bitişi |
| 1 | Abdulkadir Kaya | 24 Eylül 2011 | 31 Mart 2014 |
| 2 | Temindar Aytekin | 17 Nisan 2014 | 6 Nisan 2016 |
| 3 | Ahmet Okur | 6 Nisan 2016 | Kasım 2016 |
| 4 | Dr. Selahattin Güven | Kasım 2016 | 2 Haziran 2020 |
| 5 | Uz. Dr. Orhan Koç | 4 Haziran 2020 | 9 Ocak 2021 |
| 6 | Zeliha Sağlam | 9 Ocak 2021 | 4 Ekim 2021 |
| 7 | Dr. Musa Şahin | 4 Ekim 2021 | 11 Ağustos 2023 |
| 8 | Ayşegül Yıldırım Kara | 11 Ağustos 2023 | Görevde |
Çocuk Esirgeme Kurumu Müzesi

Çocuk Esirgeme Kurumu Müzesi; Ankara'nın Altındağ ilçesinde açılması düşünülen bir müzedir. Kurtuluş Savaşı'nda öksüz ve yetim kalan çocukların korunması, bakımının sağlanması, eğitilmesi ve yetiştirilmesi amacıyla 30 Haziran 1921 tarihinde kurulan Çocuk Esirgeme Kurumu (Himaye-i Etfal Cemiyeti); Cumhuriyet döneminde de faaliyetlerini sürdürerek çocuklara ve ailelere bakım, eğitim, sağlık ve kültür hizmetlerini sistemli bir şekilde sağlamıştır. Çocuk Esirgeme Kurumuna ait tarihi dokümanların ve eşyaların sergileneceği müzenin, kurumun ilk binalarından olan bir tarihi yapının içine kurulması planlanmaktadır. Ayrıca, müzenin bir bölümünün çocuklara yönelik kütüphane ve kültür merkezi olarak hizmet vereceği açıklanmıştır.
Bağlantılar

Resmi site5 Mart 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Rıdvan Nafiz Edgüer

| Rıdvan Nafiz Edgüer |
| --- | --- |
Doğum: 1891 Ustrumca/Selanik
Ölüm: 17 Ağustos 1948 (57 yaşında)
Milliyet: Türk
Meslek: Milletvekili
Çocuk(lar): 3

Rıdvan Nafiz Edgüer ya da Mehmet Rıdvan Edgüer (1891, Ustrumca, Selanik - 17 Ağustos 1948), Türk siyasetçidir.
Selanik Hukuk Mektebi mezunudur. Edirne Daru'l-Muallimîn Öğretmenliği ve Müdürlüğü, Kızanlık Türk Mektebi Müdürlüğü, Kayseri Muallim Mektebi Müdürlüğü, Sivas, İzmir Sultânîsi Müdürlüğü, Vekâleti Celile Heyeti Teftiş Başkanlığı, Talim Terbiye Heyeti Azalığı, Maârif Vekâleti Teftiş Heyeti Başmüfettişliği, Başkanlığı ve Müsteşarlığı, Yazarlık, TBMM VI., VII. ve VIII. Dönem Manisa Milletvekilliği, VI., VII. Dönem Maârif Encümeni ve VIII. Dönem Milli Eğitim Komisyonu Başkanlığı yapmıştır. Evli ve üç çocuk babasıdır.
Yamak

| Yamak |
| --- | --- |
Etkin: 1768-1804
Bağlılık:  Osmanlı İmparatorluğu
Tipi: Yerli Balkan Müslümanları tarafından teşkil edilen yardımcı kuvvet
Görevi: Garnizon Muhafızı
Yamak, Osmanlı askerî teşkilâtında özellikle askerî sınıfların yardımcıları veya adayları için kullanılan bir unvandır. "Yamak" kelimesi, sözlük anlamıyla  “yardımcı, çırak, çıraktan sonra gelen işçi” anlamına gelir.
Ilk Osmanlı askerî gruplarından piyade-müsellem ocaklarının yardımcı, ihtiyat gücü, sonraları da Yeniçeri Ocağı’nda asker adayları, muhafazada kalan yardımcı askerler, savaşlara katılan gönüllü siviller için kullanılmıştır. İmparatorluğun sonraki dönemlerinde yeni yeniçeri birliklerine dönüşen ve sonunda kötü eğitimli ve düşük ücretli garnizon muhafızları hâline gelen Osmanlı kuvvetlerinin askerî olmayan üyeleriydi.
Boşnak soyadı Jamaković, "yeniçeri alımı" için Osmanlı teriminden türetilmiştir.
Yamaklar başlangıçta muharebelerde farklı vazifeler için seferber edilen ya da gönüllü olarak yeniçeri olmak isteyen sivillerdi. Osmanlı İmparatorluğu, hudut kalelerindeki garnizonlara yeniçeri kuvvetleri atama pratiğine sahipti. Yeniçerilerle ilişkisi olan yerel ustalara, yeniçerilere yardım ettikleri için yamak denilmiştir. Sonunda, bilhassa Boğaziçi, Karadeniz ve Tuna'daki garnizonlarda, düşük ücretli ve eğitimli Müslüman garnizon muhafızları hâline geldiler. Bu nedenle bazı kaynaklarda yeniçeri hudut muhafızları olarak geçmektedir. 1768'de Rusya'ya karşı mücadele için birliklerin seferber edilmesi esnasında Saraybosna'da 1.000 yamak toplandı ve bir Rus müttefiki olan Karadağ'a gönderildi.
18. asrın sonunda ve 19. asrın başında bir huzursuzluk ve ıslahatlara mukavemet kaynağı oldular. İl garnizonlarında tekrarlanan bir kalıp vardı. Az sayıdaki faal yeniçerilere yardım eden yamakların sayısı, bu pozisyonun sağladığı iş imkânları nedeniyle artıyordu. Yakında sayıları garnizonun onları destekleyemeyeceği kadar büyüyecekti, öyle ki birçoğu bir terör saltanatı tesis ederek köylülere ve toprak sahiplerine sefalet getirmek için kırsala taşınacaktı. Bu tür yamaklar, dahi denilen önderlerini takip ederek devlet vazifelilerinin ve hattâ padişahın emirlerine riayet etmediler. Bu, temelde 19. asrın başlarında Birinci Sırp Ayaklanmasına (1804–13) sebep olan Sırbistan'daki vaziyetti. Semendire Sancağı (günümüz Sırbistan'ında) dört yamak kumandanı tarafından idare ediliyordu.
Saffet Eminağaoğlu

| Saffet Eminağaoğlu |
| --- | --- |
Doğum: 1920 Şavşat, Artvin
Ölüm: 1 Ocak 1992 (71-72 yaşlarında)
Milliyet: Türk
Eğitim: Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi
Meslek: Milletvekili
Çocuk(lar): 1

Saffet Eminağaoğlu (1920, Şavşat, Artvin - 1 Ocak 1992), Türk siyasetçidir.
Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi mezunudur. Mustafakemalpaşa Sulh Hâkimliği, Maçka Hâkimliği, Artvin Sulh Hukuk Hâkimliği, Talebe Cemiyeti Başkanvekilliği, TBMM 1.(XII) Dönem Artvin Milletvekilliği yapmıştır. Evli ve bir çocuk babasıdır.
Türkiye'nin ilk yargıç-savcı derneği YARSAV'ın kurucu başkanı Ömer Faruk Eminağaoğlu, kardeşinin torunudur.
Robert Ley
Savaştan sonra

Nazi Almanyası'nın 7/8 Mayıs tarihinde teslim olmasından sonra, 16 Mayıs 1945 tarihinde Berchtesgaden'in batısındaki Schleching köyünde bir ayakkabıcının evinde 101. Hava İndirme Tümeni'nine bağlı Amerikalı paraşütçüler tarafından ele geçirildi. Kendisinin "Dr. Ernst Distelmeyer" olduğunu söylediyse de Franz Xaver Schwarz tarafından kimliği tespit edildi.
II. Dünya Savaşı'ndan sonra Nürnberg Uluslararası Askerî Ceza Mahkemesi'nde Ana Savaş Suçluları Davası'nda yargılandı. Mahkeme devam ederken kendini hücresindeki tuvaletin demirine asarak intihar etti.
Girey Bairov

| Girey Bairov |
| --- | --- |
Doğum: 2 Mayıs 1922 Aluşta, Kırım, SSCB
Ölüm: 6 Temmuz 1999 (77 yaş) Sankt-Peterburg, Rusya Federasyonu
Mezun olduğu okul(lar): Birinci Moskova Devlet Tıp Üniversitesi  Saratov Devlet Tıp Üniversitesi
Ödüller: Sovyetler Birliği Devlet Ödülü

Girey Alievich Bairov (Rusça;Гирей Алиевич Баиров); (d. 2 Mayıs 1922  – ö. 6 Temmuz 1999), Sovyetler Birliği vatandaşı Kırım Tatar asıllı pediatrik cerrah. Leningrad'da pediatrik cerrahinin kurucularından biridir. Leningrad/Saint Petersburg Devlet Pediatrik Tıp Üniversitesi'nde Çocuk Cerrahisi Anabilim Dalı başkanlığı yaptı. 1963'te Sovyet Tıp Bilimleri Akademisi'nin muhabir üyesi oldu.
Erken dönem

Bairov, 2 Mayıs 1922'de Aluşta'da akademisyen bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Babası Ali Memetovich Beirov öğretmendi. Anne ve baba tarafından büyükbabaları ise tıp doktoruydu. Çocukken pilot olmayı hayal ettiği için 1938'de okuldan mezun olduktan sonra Moskova Havacılık Enstitüsü'ne kabul edilmek için giriş sınavlarını geçti. Ancak bu süreçte planlarını değiştirdi ve onun yerine Birinci Moskova Devlet Tıp Üniversitesi'ne gitmeyi seçti. 1941 sonbaharında Almanya'nın Sovyetler Birliği'ni işgalinden sonra okul Ufa'ya nakledildi. Ancak Bairov Saratov'a taşındığı için çalışmalarına Saratov Tıp Enstitüsü askeri fakültesinde devam etti. Mezun olduktan sonra Şubat 1943'te 135. Tank Tugayı'nın motorlu tüfek taburunda ordu doktoru olarak ön saflara gönderildi. Aynı yılın Temmuz ayında İzyum-Barvenkovo Taarruzu sırasında Seversky Donets nehrini geçerken ağır yaralandı. Savaş sırasında yaklaşık 400 asker ve subaya ilk yardım sağladı. Ayrıca ağır yaralı 35 kişiyi savaş alanında silahlarıyla şahsen taşıdı. Başından, bacağından ve kolundan yara almasına rağmen üç saatten fazla bir süre savaşın sıcağında tıp eğitmenleri ve görevlilerden oluşan gruba liderlik etmeye devam etti. Kantemirovka'daki askeri sahra hastanesinde tedavi görürken hastanede cerrah olan müstakbel eşi Vera Semyonovna ile tanıştı. Bairov, o sıralar koltuk değnekleri kullanmasına rağmen ilk pediatrik ameliyatına Kantemirovka'da yaptı. Yaralarının iyileşmesinin ardından aktif göreve döndü ve askeri sahra hastanesine cerrah olarak atandı. 1945'te Leningrad'a transfer edilene kadar burada kaldı.
Cerrahi kariyeri

Bairov savaştan sonra Rauhfusa Hastanesi'nde çalıştı. Burada 1949'da Çocuk Cerrahisi Anabilim Dalı başkanı profesör Aleksandr Shatsky tarafından fark edilerek bölümde laboratuvar asistanı pozisyonunu teklif edildi. Sonrasında kariyeri Leningrad Pediatri Enstitüsü'nde devam etti ve 1954'te doktora tezini verdi. 1955'te, Aleksandr Tur'un özofagus atrezisinin tedavi edilemez olduğunu yayınlamasından sadece birkaç ay sonra Bairov, bu duruma sahip bir bebeği başarılı bir şekilde ameliyat etti. Bu durum geniş çapta övgü ve tanıtımla sonuçlandı. Aynı yıl bölümde doçent oldu ve 1960 yılında "Çocuklarda dirsek eklemi kırıkları" konulu doktora tezini verdi. Daha sonra profesör Bairov, "bilime dirsekleriyle savaşarak girdiğini" söyleyerek şaka yaptı. Bairov, Leningrad'da Çocuk Cerrahisi Anabilim Dalı Başkanı olduktan sonra (Stanislav Doletsky'nin ardından) Leningrad genelinde birleşik bir pediatrik cerrahi hizmeti organize etme sorumluluğunu üstlendi. 1960'ların başında şehirdeki pediatrik cerrahi kadroları dağınıktı. Üç hastane ve bir klinik vardı ancak aralarında çok az koordinasyon vardı. Bairov yönetiminde şehirdeki çocuk cerrahisi hastanelerinin sayısı iki katına çıktı ve acil cerrahi, planlı cerrahi, yenidoğan cerrahisi, travmatoloji ve üroloji gibi çeşitli ihtiyaçlara yönelik uzmanlaşmış bölümler oluşturuldu. Görev yaptığı süre boyunca 1 No'lu Çocuk Hastanesi inşa edildi ve burada doğum kusurlu yenidoğanların tedavisi için özel bir bölüm kuruldu. Bölümün kurulmasından iki yıl sonra Bairov, doğuştan anormallikleri olan çocukların tedavisinde cerrahi yöntemlerdeki gelişmeler nedeniyle 1979'da SSCB Devlet Ödülü'ne layık görüldü. Daha sonra öğrencilerinden biri olan Eduard Tsybulkin'e acil pediatri bölümünün kurulmasında yardımcı oldu. Kariyerinin büyük bir bölümünde Bairov, Pirogov'un adını taşıyan Cerrahi Derneği'nin pediatrik cerrahi departmanına başkanlık etti ve burada geleceğin birçok pediatrik cerrahını eğitti. 1992 yılında resmen emekli olduktan sonra 6 Temmuz 1999'daki ölümüne kadar Saint Petersburg'daki bölümde pediatrik cerrahi tedavi konusunda danışmanlık yapmaya devam etti.
Türkiye Kick Boks Federasyonu

| --- | --- |

Spor: Kickboks
Kuruluş tarihi: 2004
Üyelik: WAKO
Genel merkez: Ankara
Başkan: Salim Kayıcı
Resmî internet sitesi
kickboks.gov.tr
Türkiye Kickboks Federasyonu; Türkiye’de Kickboks sporunun faaliyetlerini düzenleyen özerk bir federasyondur. WAKO'ya (Dünya Kick Boks Organizasyonları Birliği) üyedir.2004 yılında kurulan federasyonun merkezi Ankara’dadır. Türkiye Kickboks Federasyonu’nun başkanlığını Salim Kayıcı yapmaktadır.
Federasyona Bağlı Branşlar

Poınt Fıghtıng
Lıght Contact
Full Contact
Low Kıck
K1 Rules
Kıck Lıght
Müzikli Form
Türk Kurtuluş Savaşı El-Cezire Cephesi

| g t Kurtuluş Savaşı |
| --- | --- |
 Trakya ve Boğazlar   İstanbul'un İşgali Şehzadebaşı Baskını  Trakya'nın İşgali  Çanakkale Krizi  İstanbul'un Kurtuluşu Batı Cephesi   İzmir'in İşgali  Urla  Malgaç  Bergama  Erbeyli  Erikli  Tellidede  Aydın  Servetiye Cephesi  Akbaş  Yaz Taarruzu (1920)  Gediz  1. İnönü  2. İnönü  Kütahya-Eskişehir  Sakarya  Büyük Taarruz Dumlupınar  Balıkesir  İzmir Doğu Cephesi   Oltu  Sarıkamış  Kars  Gümrü  Batum  2. Artvin Güney Cephesi   Antep  Çukurova  Karboğazı  Karabucak  Kozan  Kovanbaşı  Maraş  Urfa  Yüreğir  Fadıl  Kanlı Geçit İç Cephe   Ali Galip Olayı  Kuvâ-yi İnzibâtiye  Anzavur  Hart  Düzce  Aynacıoğulları  Geyve  Çerkez Ethem  Çopur Musa  Demirci Mehmet Efe  Milli Aşireti  Yozgat  Konya  Koçgiri  İntikam Alayı  Pontus El-Cezire Cephesi   I. Süleymaniye Taarruzu Diğer   Samsun Bombardımanı 
Osmanlı İmparatorluğu, I. Dünya Savaşı'ndan ayrıldıktan sonra İngilizler ilk iş olarak Musul Vilayeti'ni işgal etti. Mondros Ateşkes Antlaşması'na bile aykırı olarak işgal edilen Musul Vilayeti'ni tekrar elde edebilmek için çeşitli planlar tatbik edildi. Zaten bölge ahâlîsinin çoğunluğunun Türk ve Kürtlerden müteşekkil olması, Anadolu Türkleri ile kültürel bağların kurulmasında kolaylık sağlamıştı. Hem bölge insanının ayaklanmaları hem de Özdemir Bey'in komutanlık ettiği Derbent Muharebesi cephedeki önemli gelişmelerdendir.
Arka planı

İngilizler, Musul'da uygulanacak yönetim biçimini oluşturmada yöredeki kabiliyetli, nüfuzlu insanlardan istifade etmeyi ümit etmişler, fakat halk içinde gerek İngiliz idaresine gerekse İngiliz tahakkümünde kurulacak kukla bir idareye karşı sert bir tavır sergilemişti. Erbil, Kerkük ve Süleymaniye'deki Türkmenler, kurulması düşünülen Kürdistan'a bağlanıp bir Kürt yönetimi altına girmek istememişler, Musul'daki Kürtler de Arap idaresini kabullenmemişlerdi.
İlk ayaklanma

İlk ayaklanma 25 Mayıs 1919'da gerçekleşti. Ayaklanmaya Berzenci ve Hemavend aşiretleri katıldı. Caf aşiretinden katılanlar da oldu. Şeyh Mahmud Berzenci'nin kardeşi Şeyh Abdülkadir komutasındaki aşiretler Süleymaniye'yi geri aldı. Burada bulunan İngiliz subaylar ve memurlar tutuklandı. Kasalara el kondu. İngiliz bayrağı indirildi. Bunun yerine yeşil rengin üzerindeki kırmızı daireye yerleştirilmiş hilalden oluşan yeni bayrak göndere çekildi. Bu bayrak cephe kapanana kadar kullanılacaktır.
Taşlıca Muharebesi

Ayaklanmanın yayılmaması için Kerkük'teki İngiliz komutanlığı harekete geçti. Gönderilen kuvvetlerde zırhlı ve motorlu araçlar yer aldı. Bu kuvvetlere yerel süvari birlikleri de destekliyordu. İngilizlerin elinde kamyonet ve onlara monte edilen Lewis mitralyözleri olarak bilinen makineli tüfekler mevcuttu.
Mahmud Berzenci, ateş ve sürat üstünlüğü olmayan Süleymaniye'yi savunmak çok zordu. Bunun üzerine birlikler kentten 40 kilometre uzaklıkta olan Taşlıca'ya konuşlandı. Gelen İngiliz birlikleri bu bölgede yenilgiye uğrattı. İngiliz kaynaklarına göre 4 zırhlı araç ve 19 kamyonet tahrip edildi. Bir Türk subay Kazım Karabekir'e verdiği raporda 2500 telefat ve bol sayıda ganimet elde edildiği iddia etmiştir.
Süleymaniye'ye ikinci taarruz

Taşlıca'daki zafer İngilizleri telaşlandırdı. Zira bu savaştan sonra kararsız olan aşiretler Mahmud Berzenci'ye katılmaya başladı. Bu yenilgiyi telafi edebilmek için Tuğgeneral Fraser harekete geçti. Kerkük'te bulunan Burma ve Bengal gibi sömürge askerlerinden meydana getirilen binlerce piyade ve süvari birliği ile birlikte üç topçu bataryası ve bir Hint makineli tüfek taburu harekete geçti. Bu birlikleri RAF da destekliyordu.
İngiliz birlikleri, 17 Temmuz günü Mahmud Berzenci yanlısı birliklerin konuşlandığı Bazyan geçidine yürüyerek 5 km uzaklıktaki Kak Ahmet Köyü'ne mevzilendi. Ertesi gün saldırı başladı. Üstün ateş gücüne sahip İngiliz kuvvetleri Bazyan Geçidi'ndeki direnişi kırdı. Savunmanın zayıf olduğu bu geçitte 100 direnişçi esir düştü. Mahmud Berzenci ağır yaralandı ve Süleymaniye'ye giren İngilizlere esir düştü.
Telafer Ayaklanması

Mahmud Berzenci'nin esir alınmasıyla 1919'daki direniş hareketi sona ermişti. 1920 yılındaki direniş hareketlerin merkezi Süleymaniye'den Musul'a kaydı. I. Dünya Savaşı sırasında Musul valiliği yapan Van valisi Ali Haydar Bey'in çabaları ile Hilaliye cemiyetini oluştu. Bu cemiyetin çalışmaları sonucunda bir dizi ayaklanma meydana geldi. Bu ayaklanmalardan en önemlisi Telafer ayaklanmasıdır.
Bu bölgenin seçilmesinin sebebi İngilizlerin Irak'taki en zayıf bölgesinin burası olmasıdır. Ayaklanmanın liderliğine Kaymakam ve aynı zamanda yarbay olan Cemil Muhammed Halil Efendi getirildi. Telaferlilerden oluşan direnişçiler bu bölgede bulunan Hint sömürge askerlerini kentten attılar. Böylece şehir direnişçilerin eline geçti.
Hazırlanan plana göre burada ayaklanma meydana gelince Deyrizor ve Nusaybin'den gelecek olan birlikler buradaki direnişçiler ile birleşerek Musul'a yürünecekti. Musul yeraltındaki direnişçilerde bu harekete destek verecekti. Ancak yedek kuvvetler gecikince İngilizler, toparlanarak Telafer'e yürüdü. Böylece ayaklanma bastırıldı.
Revanduz Ayaklanması

Telafer ayaklanması bastırıldıktan sonra bu cephedeki direniş, Musul Vilayeti'nin kuzeydoğu kısmında, özellikle de Revanduz'da yoğunlaştı. Mahmud Berzenci'nin esir düşmesinden sonra yörede direnişi devam ettiren Kürt güçlerin liderliğini Erbil'le Revanduz arasında yaşayan Surci aşireti ile Zap'ta yaşayan Zebar aşireti yapıyordu.
Ayaklanma devam ederken Türkiye'den az da olsa destek görmüştü. Bölgeye 3 subay, 100 erden oluşan bir bölük Revanduz'a gönderilmişti. Ayrıca 9 Ağustos 1921 yılında halktan oluşan birlikler ile gönderilen bölüğün başına Binbaşı Şevki Bey getirildi. Bütün bunlar küçük destek olmasına rağmen askeri deneyimi olmayan aşiretler için önemli bir yardım oldu ve şehrin egemenliğini ele geçirdi.
Babaçiçek Boğazı Muharebesi

Revanduz'daki ayaklanma sonucunda İngilizler kaybettikleri hakimiyetini tekrar kazanmak için harekete geçti. 16 Aralık 1921 yılında İngilizler toplamış oldukları kuvvetlerle Revanduz'a ilerledi. Bu kuvvetlere RAF da destek veriyordu. Ancak bu birlikler Babaçiçek Boğazı'nda kıstırıldı. Çıkan çatışmada İngilizler ağır yenilgi aldı. Ayrıca 2 savaş uçağı da kaybedilmişti.
Özdemir müfrezesi

1921 yılında imzalanan Ankara Antlaşması ile Güney Cephesi kapanmıştı. Burada savaşan birlikler El-Cezire Cephesi'ne gönderildi. Bu kuvvetlerin başında Antep Kuşatması sırasında kahramanlık gösteren Özdemir Bey bulunuyordu.
Diyarbakır'dan hareket eden birlik Şemdinli'den Revanduz'a hareket etti. Hareket esnasında bölgedeki Kürt aşiretleri müfrezeye katılıyordu. Bu birliğin İngilizler ile ilk ciddi teması RAF'ın birliğe yönelik 12 uçakla gerçekleştirdiği hava harekâtıydı. Ancak Temmuz'un ortalarında gerçekleşen bu hava harekâtı pek başarılı olamadı. Zira karadan hedeflere yönelik operasyon yapılamıyordu.
Süleymaniye'deki çatışmalar

Süleymaniye-Kerkük arasında bulunan Cemcemal kasabası yakınlarındaki Zaza aşireti Hemavend'in başı olan ve ilk ayaklanmayı gerçekleştiren Şeyh Mahmud Berzenci'nin de yakın arkadaşı Kerim Fettah Bey ayaklandı. 250 kişilik bir süvari gücü oluşturarak Süleymaniye'ye akın düzenledi. İngilizler büyük kuvvetle karşılarına gelince Revanduz'a çekildi. Süleymaniye Mutasarrıfı Abdullah Bey'in Özdemir Bey'e gönderdiği mektupta bu baskın sonucunda bir İngiliz yüzbaşısıyla 6 askerin öldürüldüğünü ve burada bulunan 23 uçaktan 8'nin hasarlı hale geldiğini belirtmiştir.