stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Keynesyen ekonomi
Savaş Sonrası Keynesçilik > Okullar

Keynes'in mirasının izini süren çok sayıda iktisadi düşünce okulu mevcut olup, bunlardan en önemlileri Neo-Keynesyen iktisat, Yeni Keynesyen iktisat, Post Keynesyen iktisat ve yeni neoklasik sentezdir. Keynes'in biyografi yazarı Robert Skidelsky, post-Keynesyen okulun Keynes'in para teorisini takip ederek ve paranın tarafsızlığını reddederek onun çalışmalarının ruhuna en yakın kaldığını yazmaktadır. Bugün bu fikirler, kaynağı ne olursa olsun, Keynes'in bunları pekiştirme, detaylandırma ve popülerleştirmedeki rolü nedeniyle akademide "Keynesyen iktisat" başlığı altında anılmaktadır.
Savaş sonrası dönemde Keynesyen analiz neoklasik iktisat ile birleştirilerek genellikle "neoklasik sentez" olarak adlandırılan ve ana akım makroekonomik düşünceye hakim olan neo-Keynesyen iktisat ortaya çıkmıştır. Her ne kadar tam istihdama yönelik güçlü bir otomatik eğilim olmadığı yaygın olarak kabul edilse de, birçok kişi bunu sağlamak için hükûmet politikasının kullanılması halinde ekonominin neoklasik teorinin öngördüğü şekilde davranacağına inanıyordu. Neo-Keynesyen iktisadın savaş sonrası bu hakimiyeti 1970'lerdeki stagflasyon sırasında kırılmıştır. 1980'lerde makroekonomistler arasında bir fikir birliği yoktu ve bu dönemde Yeni Keynesyen ekonomi geliştirildi ve nihayetinde - yeni klasik makroekonomi ile birlikte - yeni neoklasik sentez olarak bilinen mevcut fikir birliğinin bir parçası haline geldi.
Post-Keynesyen iktisatçılar ise neoklasik sentezi ve genel olarak makroekonomiye uygulanan neoklasik iktisadı reddederler. Post-Keynesyen iktisat, hem neo-Keynesyen iktisadın hem de Yeni Keynesyen iktisadın yanlış olduğunu ve Keynes'in fikirlerinin yanlış yorumlandığını savunan heterodoks bir okuldur. Post-Keynesyen ekol çeşitli bakış açılarını kapsar, ancak diğer ana akım Keynesyen ekollerden çok daha az etkili olmuştur.
Keynes'in yorumları, Keynesyen politikaların uluslararası koordinasyonuna, uluslararası ekonomik kurumlara duyulan ihtiyaca ve ekonomik güçlerin savaşa yol açabileceği veya barışı teşvik edebileceği yollara yaptığı vurguyu öne çıkarmıştır.
Savaş Sonrası Keynesçilik > Keynesçilik ve liberalizm

Ekonomist Alan Blinder 2014 tarihli bir makalesinde, "çok da iyi olmayan nedenlerle" ABD'de kamuoyunun Keynesçiliği liberalizmle ilişkilendirdiğini ileri sürmekte ve bunun yanlış olduğunu belirtmektedir. Örneğin, hem Başkan Ronald Reagan hem de George W. Bush muhafazakar liderler olmalarına rağmen aslında Keynesyen olan politikaları desteklemişlerdir. Ve vergi indirimleri, bir durgunluk sırasında altyapı harcamaları kadar yararlı bir mali teşvik sağlayabilir. Blinder sözlerini şöyle sonlandırıyor: "Eğer öğrencilerinize 'Keynesçiliğin' ne muhafazakar ne de liberal olduğunu öğretmiyorsanız, öğretmelisiniz."
Diğer makroekonomik düşünce okulları

Keynesyen ekonomi okulları, ekonomik sorunların ne olduğu konusunda aynı bakış açısına sahip olan, ancak bunlara neyin neden olduğu ve en iyi nasıl çözüleceği konusunda farklılık gösteren bir dizi başka okulun yanında yer almaktadır. Bugün, bu düşünce okullarının çoğu modern makroekonomik teoriye dahil edilmiştir.
Diğer makroekonomik düşünce okulları > Stockholm Okulu

Stockholm Okulu, Keynes'in Genel Teori'sini yayınladığı dönemde öne çıkmış ve iş çevrimleri ve işsizlik konularında ortak bir kaygıyı paylaşmıştır. İkinci nesil İsveçli ekonomistler de, Keynes'in teorisinin özünü ondan önce kavrayıp kavramadıkları konusunda görüş ayrılıkları olsa da, ekonomik gerileme dönemlerinde harcamalar yoluyla devlet müdahalesini savunmuşlardır.
Diğer makroekonomik düşünce okulları > Monetarizm

Ana madde: Monetarizm
1960'larda monetaristler ve Keynesyenler arasında ekonominin istikrara kavuşturulmasında hükûmetin rolü konusunda tartışmalar yaşanmıştır. Hem monetaristler hem de Keynesyenler iş çevrimleri, işsizlik ve deflasyon gibi sorunların yetersiz talepten kaynaklandığı konusunda hemfikirdir. Ancak, ekonominin kendi dengesini bulma kapasitesi ve uygun olacak hükûmet müdahalesinin derecesi konusunda temelde farklı bakış açılarına sahiptiler. Keynesyenler ihtiyari maliye politikası ve para politikasının kullanımını vurgularken, monetaristler para politikasının önceliğini ve kurallara dayalı olması gerektiğini savunmuşlardır.
Bu tartışma 1980'lerde büyük ölçüde çözüme kavuşmuştur. O zamandan bu yana ekonomistler, ekonominin istikrara kavuşturulmasında birincil sorumluluğun merkez bankalarına ait olması ve para politikasının büyük ölçüde Taylor kuralını izlemesi gerektiği konusunda büyük ölçüde hemfikir oldular. Ancak 2007-08 mali krizi birçok ekonomisti ve hükûmeti mali müdahalelerin gerekliliği konusunda ikna etmiş ve likidite tuzağı sırasında ekonomileri sadece para politikası yoluyla canlandırmanın zorluğunu vurgulamıştır.
Diğer makroekonomik düşünce okulları > Yeni klasik

Bir başka etkili düşünce okulu da Keynesyen iktisadın Lucas eleştirisine dayanıyordu. Bu eleştiri, rasyonel seçim teorisine dayalı mikroekonomik teori ile daha fazla tutarlılık çağrısında bulunmuş ve özellikle rasyonel beklentiler fikrini vurgulamıştır. Lucas ve diğerleri, Keynesyen ekonominin insanların mikro düzeydeki davranışlarına ilişkin ekonomik anlayışla tamamen çelişen, son derece aptalca ve dar görüşlü davranışlar sergilemesini gerektirdiğini savunmuştur. Yeni klasik iktisat, mikroekonomik davranışların optimize edilmesine dayanan bir dizi makroekonomik teori ortaya koymuştur. Bu modeller, iş döngüsü dalgalanmalarının büyük ölçüde reel (nominalin aksine) şoklarla açıklanabileceğini savunan reel iş döngüsü teorisi olarak geliştirilmiştir.
1950'lerin sonlarından itibaren yeni klasik makroekonomistler Keynes ve halefleri tarafından kullanılan metodolojiye karşı çıkmaya başlamışlardır. Keynesyenler tüketimin harcanabilir gelire, yatırımın da cari karlara ve cari nakit akışına bağlı olduğunu vurgulamışlardır. Ayrıca Keynesyenler, nominal ücret enflasyonunu işsizlik oranına bağlayan bir Phillips eğrisi ortaya atmışlardır. Bu teorileri desteklemek için Keynesyenler tipik olarak modellerinin mantıksal temellerinin izini sürmüş (iç gözlem kullanarak) ve varsayımlarını istatistiksel kanıtlarla desteklemişlerdir. Yeni klasik teorisyenler, makroekonominin mikroekonomi teorisiyle aynı temellere, kâr maksimizasyonu yapan firmalara ve rasyonel, fayda maksimizasyonu yapan tüketicilere dayandırılmasını talep etmiştir.
Metodolojideki bu değişimin sonucu olarak Keynesyen makroekonomiden birkaç önemli sapma ortaya çıkmıştır:
Tüketim ve cari gelirin bağımsızlığı (yaşam döngüsü kalıcı gelir hipotezi)
Cari kârların yatırımla ilgisizliği (Modigliani-Miller teoremi)
Enflasyon ve işsizliğin uzun dönem bağımsızlığı (doğal işsizlik oranı)
Para politikasının çıktıyı istikrarlı hale getirememesi (rasyonel beklentiler)
Vergilerin ve bütçe açıklarının tüketimle ilgisizliği (Ricardocu denklik)
Genel Teoriye göre gelirin belirlenmesi
Keynes-Samuelson çaprazlaması
Likidite tuzağı.
IS-LM grafiği
Farklı koşullar altında tipik müdahale stratejileri
Black Widow (Natasha Romanova)

Aynı isme sahip diğer Marvel Comics karakterlerini görmek için Black Widow (Marvel Comics) sayfasına bakınız.
| Black Widow |
| --- | --- |
İlk görünüm: Tales of Suspense #52 (Nisan 1964)
Yaratan: Stan Lee Don Rico Don Heck
Bilgileri
Tam adı: Natalia Alianovna Romanova (Natasha Romanoff)
Takma ad(lar)ı: Natalie Rushman, Laura Matthers, Mary Farrell, Natasha Romanoff, Oktober, Yelena Belova
Önemli ilişkileri: Daredevil   Captain America  Hawkeye  Winter Soldier
Natalia Alianovna "Natasha" Romanova (Rusça: Наталья Альяновна "Наташа" Романова; takma ad: Natasha Romanoff; Rusça: Наташа Романоф),: Black Widow (Rusça: Чёрная Вдова; Rusça okunuşu:Chyornaya Vdova) Marvel Comics tarafından yayınlanan kurgusal karakter. Karakter Stan Lee tarafından yaratılmış ve ilk kez  Tales of Suspense #52 (Nisan 1964)'da görünmüştür.İlk film görünümü Rus casus olarak Demir Adam filminde oldu.S.H.I.E.L.D. gizli ajanı ve süper kahraman takımı Avengers'ın bir üyesidir.
Scarlett Johansson, karakteri Marvel Sinematik Evreni filmleri Iron Man 2 (2010), The Avengers (2012), Captain America: The Winter Soldier (2014), Yenilmezler: Ultron Çağı (2015), Kaptan Amerika: Kahramanların Savaşı (2016), Yenilmezler: Sonsuzluk Savaşı (2018), Captain Marvel ve Avengers: Endgame (2019)'de canlandırdı. Aynı zamanda Johansson karakterin kendi filmi olan Black Widow (2020)'da da karakteri canlandırmaya devam etti.
Dalton yasası

Stokiyometri kanunu için Katlı oranlar yasası sayfasına bakınız.
Dalton yasasını, deniz seviyesine konulmuş hava içindeki gazlarla açıklayan bir örnek.
Dalton yasası (ya da Dalton'un kısmi basınçlar yasası), bir gaz karışımının toplam basıncının, karışımı oluşturan gazların kısmi basınçlarının toplamına eşit olduğunu açıklayan bir fiziksel kimya yasasıdır. Bu ampirik yasa John Dalton tarafından 1801 yılında deneysel olarak gözlemlenmiş ve 1802 yılında yayımlanmıştır. Dalton yasası ideal gaz kanunlarıyla ilgilidir.
Formül

Matematiksel olarak, reaktif olmayan gazların basıncı aşağıdakilerin toplamı şeklinde ifade edilir:
burada  y_{n}, n'inci gazın mol kesrini temsil etmektedir. p1, p2, …, pn her bir bileşenin kısmi basıncıdır.
Hacim esaslı derişim

Aşağıdaki ilişki, herhangi bir gaz halindeki bileşenin hacme dayalı derişimini belirlenmesini sağlar.
p_{n}=p_{\text{toplam}}c_{n}
burada cn, n'inci bileşeninin derişimdir.
Dalton yasası, gerçek gazlarda tam geçerlilikte değildir. Basınç arttıkça gerçek gazların Dalton yasasına uyumu giderek azalır. Yüksek basınç altında moleküllerin kapladığı hacim, aralarındaki boş alana kıyasla önemli hale gelir. Basınç arttıkça moleküller arası mesafenin kısalması, gaz molekülleri arasındaki moleküller arası kuvvetleri artırır. Moleküller arası kuvvetlerin artması ise, gaz moleküllerinin birbirlerine uyguladıkları basıncı önemli ölçüde değiştirmeye yetecek kadar artırır. Bu etki ideal gaz modelinde yer almayan bir etkidir.
Surinam devlet başkanları listesi

Surinam devlet başkanlığı forsu
Surinam devlet başkanı, Amerika kıtasının güneyinde, coğrafi açıdan Güney Amerika olarak adlandırılan kısımda yer alan Surinam'da 1975 yılından sonra devlet başkanlığı makamına getirilen kişiye verilen unvandır.
Surinam devlet başkanları listesi

| Devlet başkanı> № | Devlet başkanı> Resim | Devlet başkanı> İsim  (Doğum–Ölüm) | Görev süresi> Göreve başlama | Görev süresi> Görevi bırakma | Siyasi parti  (seçildiği süreçte) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  | Johan Ferrier  (1910–2010) | 25 Kasım 1975 | 13 Ağustos 1980  (Askerî darbe sonrası istifa etti) | Bağımsız |
| 2 |  | Hendrick Chin A Sen  (1934–1999) | 15 Ağustos 1980 | 4 Şubat 1982  (Bouterse tarafından kovuldu.) | Ulusalcı Cumhuriyetçi Parti |
| 3 |  | Fred Ramdat Misier  (1926–2004) | 8 Şubat 1982 | 25 Ocak 1988 | Bağımsız |
| 4 |  | Ramsewak Shankar  (1937–) | 25 Ocak 1988 | 24 Aralık 1990  (Graanoogst tarafından devrildi.) | İlerici Reform Partisi |

| — |  | Ivan Graanoogst  (19?–)  (Geçici) | 24 Aralık 1990 | 29 Aralık 1990 | Geçici devlet başkanı |
| 5 |  | Johan Kraag  (1913–1996) | 29 Aralık 1990 | 16 Eylül 1991 | Surinam Ulusal Partisi |
| 6 |  | Ronald Venetiaan  (1935–) | 16 Eylül 1991 | 15 Eylül 1996 | Surinam Ulusal Partisi |
| 7 |  | Jules Wijdenbosch  (1940–) | 15 Eylül 1996 | 12 Ağustos 2000 | Ulusal Demokratik Parti |
| (6) |  | Ronald Venetiaan  (1935–) | 12 Ağustos 2000 | 12 Ağustos 2010 | Surinam Ulusal Partisi |
| 8 |  | Dési Bouterse  (1945–2024) | 12 Ağustos 2010 | 16 Temmuz 2020 | Ulusal Demokratik Parti |
| 9 |  | Chan Santokhi  (1959–) | 16 Temmuz 2020 | Görevde | İlerici Reform Partisi |
Windows Mobile

Benzer adlandırılmış Windows NT tabanlı işletim sistemleri için Windows 10 Mobile sayfasına bakınız.
| --- | --- |

Windows Mobile üzerinden Pocket Internet Explorer, Vikipedi anasayfasını gösteriyor
Geliştirici(ler): Microsoft
İşletim sistemi ailesi: Microsoft Windows
Paket yöneticisi: .cab
Son önizleme sürümü: 6.5.5
Kaynak türü: Kapalı kaynak
Çekirdek türü: CE Monolittik Çekirdek
Güncelleme yöntemi: AKU 
İlk Yayınlanma:  Pocket PC 2000 19 Nisan 2000 (24 yıl önce) (2000-04-19)
Son kararlı sürümü:  6.5.3 / 2 Şubat 2010 (14 yıl önce) (2010-02-02)
 
Platform desteği: ARM, Super-H
Öncülü: Windows CE
Ardılı: Windows Phone
Kullanıcı arayüzü: Grafiksel
Web sitesi: https://www.microsoft.com/windowsmobile/default.mspx
2013 yılında verilen destek sona erdi.
Windows Mobile, Microsoft şirketi tarafından PDA ve akıllı telefonlar gibi mobil cihazlar için tasarlanmış olan bir işletim sistemidir. C++ yazılımında yapılmış ve Windows CE sistemi çekirdeği üzerine temellendirilmiştir. Güncellenme yöntemi Windows Mobile 5.0-dən başlayarak AKU (Adaptation kit update) ile oluyor.
İlk kez Windows Mobile sürümü 19 Nisan 2000 yılında Pocket PC 2000 sürümü ile başlatılmıştır. Son versiyon ise 2 Şubàt 2010 yılında tanıtılan Windows Mobile 6.5 sürümünün 6.5.3 güncellenmesi idi. Mayıs 2011 yılında ek servis hazırlayanlara destek, ekim ayında ise My Phone hizmeti durduruldu. Mayıs 2012 yılında ise sisteme destek ve Windows Marketplace for Mobile durduruldu. 6.5 final versiyonu 8 Ocak 2013 tarihinden itibaren desteklenmeyen oldu. Mobile sistemine son verdikden sonra bunun yerine tamamen yeni işletim sistemi - Windows Phone geçti.
Windows Mobile sürümleri

Windows Mobile işletim sisteminin Windows Mobile 2000, Windows Mobile 2002, Windows Mobile 2003, Windows Mobile 2003 Second Edition (İkinci Sürüm), Windows Mobile 5.0, Windows Mobile 6, Windows Mobile 6.5 isimli sürümleri bulunmaktadır.
Windows Mobile 2003 Second Edition ile VGA (640×480) ve kare (240×240 ve 480×480), ekran desteği eklenmiştir. Windows Mobile 5.0 sürümü ile kalıcı hafıza desteği eklenmiştir. Windows Mobile 6 ise bir önceki sürüm temel alınarak hazırlanmıştır.
Versiyonları

Pocket PC 2000
Pocket PC 2002
Windows Mobile 2003
Windows Mobile 5.0
Windows Mobile 6.0
Windows Mobile 6.1
Windows Mobile 6.5
Muvakkithane

Süleymaniye Camii'nin muvakkithanesi ve avlu girişi
Muvakkithane, (Osmanlıca: موقّتخانه), muvakkitlerin namaz vaktini ve saati tespit ettikleri, küçük çapta astronomi çalışmaları yaptıkları mekandır.
Anlamı ve Yapı Özellikleri

Muvvakkithane, muvakkitlerin yani vakti tespit edenlerin çeşitli aletlerle namaz vaktini belirlediği, gözlem yaparak zamanı tespit ettikleri mekandır. Bu bağlamda muvakkithane, "vaktin belirlendiği mekan" anlamına gelmektedir. Namaz vakti belirlenmesiyle ilgili mesleğe daha önceki İslâm medeniyetlerinde de rastlanmasına rağmen bu çalışmanın yapıldığı hususi bir mekân olarak muvakkithâne tabirine Osmanlı İmparatorluğu'ndan önce rastlanmamıştır. Muvakkithaneler şehirlerdeki büyük camilerin bahçesine inşa edilmiş bir iki odadan büyük olmayan yapılardır. Bu yapılar içinde bulundukları külliyenin veya bitişik olduğu caminin vakfı tarafından idare edilir, buralarda çalışan kimselere ise zamanı ayarlayan, vakitten sorumlu kişi manasında muvakkit denilirdi.
Ayrıca Osmanlı medeniyetinde külliye adıyla anılan yapının içerisinde pek çok farklı işlevi ve hizmeti sağlayan kamusal hizmet binaları bulunmaktaydı. İmaret, cami, şifahane gibi yapıların yanı sıra dini ve ilmi açıdan hizmet sağlayan kamu binaları arasında sayılabilecek muvakkithaneler külliyelerin içerisinde de bulunabilmekteydi. Dikdörtgen planlı inşa edilen yapıların yola bakan cepheleri geçenlerin saatleri daha iyi görebilmesi için üçgen bir düzlemde dışarıya taşacak şekilde tasarlanır; mevki olarak camilerin girişinde sağ veya sol tarafta yer alır. Bir yanı mutlaka sokağa bakan bu yapılar genelde tek katlıdır. İki katlı olanlar ise Sıbyan Mektebi, kütüphane gibi vakıf müesseseleriyle birleştirilerek kullanılmıştır.
İşlevi

Bu mekanlarda yapılan en önemli faaliyet çeşitli aletler vasıtasıyla tespit edilen namaz vakitlerinin müezzinlere bildirilmesidir. Namaz vakitlerinin güneşe göre ve hassas bir şekilde belirlenmesi, ayrıca kıble yönünün dakik olarak tayini ihtiyacı, muvakkitliğin daha Emevîler döneminde ortaya çıkmasına yol açmış, ilk muvakkithâne de Şam'daki Emevi Camii'nde kurulmuştur. Emeviler döneminde ortaya çıkan muvakkithaneler, Osmanlılarda özellikle İstanbul'un fethinden sonra yaygınlaştı. Bu tarihten önce diğer Osmanlı şehirlerinde muvakkithane kayıtlarına rastlanmakla birlikte tam olarak tespit edilemedikleri için varlıkları tartışmalıdır. İstanbul'da ilk inşa edilen muvakkithane, 1470 tarihli Fatih Camii Muvakkithanesidir. Buranın başına da ilk muvakkit kabul edilen ünlü bilim insanı Ali Kuşçu getirilmiştir.
Bu mekanlarda çalışan muvakkitler, senelik takvim ile Ramazan ayı için imsakiye hazırlardı. Muvakkitlerin hemen hemen tamamı basit astronomi aletlerini kullanmayı bildikleri gibi içlerinde bu sahada eser verecek seviyede bilgi sahibi olanlar da vardı. İsteyenlere basit astronomi derslerinin de verildiği bu mekanlarda muvakkitlerin bilgisine göre hem bir astronomi eğitimi yeri ve hem de basit bir gözlem evi idi. Osmanlı şehirleri için Şeyh Vefa, Takiyüddin ve Darendeli Mehmed Efendi gibi kişiler namaz vakitlerini gösteren dakik cetveller hazırlayan ünlü gök bilimci ve muvakkitler arasındadır. Aynı zamanda İstanbul'daki bazı muvakkithanelerin, astrolojik hesaplara dayanarak uğurlu zamanı padişaha belirtmekle görevli olan müneccimbaşıların yetişmelerinde önemli bir yeri bulunmaktaydı. Mekanik saatler yaygınlaşması ve muvakkithânelere girmesiyle muvakkitlerin görevi zaman içerisinde saatleri tamir ve ayarlarını kontrol etmeye ve saat ve astronomi aletleri imal etmeye dönüştü. Muvakkithanelerder ayrıca astronomi, astroloji ve takvim gibi konularda ders verilir, vakit tayiniyle ilgili basit aletlerin yapımı da öğretilirdi. Bazı muvakkithâneler dönemin küçük birer rasathanesi gibi çalışmaktaydı.
Muvakkithanelerin demirbaşları arasında zaman tayini yapmak, yön bulmak, güneşin meridyen geçişini tespit etmek için kullanılan usturlap, zaman tayininde birinci derecede önemli bir ölçüm aracı olan ve üçgen şeklindeki rubu tahtası, çift yansıma ilkesine dayanan ve ölçüm kapasitesi 90 derece olan oktant, güneş ve yıldızların yüksekliklerinin ölçülmesinde kullanılan daire-i muaddel, çeşitli küreler bulunmaktaydı. Bunların yanında teknolojik gelişmelere göre farklılaşan kadran, sekstant, kum saati, güneş saati, mekanik saatler gibi astronomi aletleriyle zaman ve takvimle ilgili hat levhaları bulunmaktaydı.
Muvakkithane örnekleri

İstanbul'da ilk inşa edilen muvakkithane, 1470 tarihli Fatih Camii Muvakkithanesidir. Evliya Çelebi'nin aktardığına göre muvakkithane saatlerinin çok dakik olmasından dolayı Bayezid Camii Muvakkithanesi şehirdeki en şöhretli muvakkithaneydi. Bu ilk örneklerin yanında İstanbul'da pek çok muvakkithane bulunmaktaydı. Özellikle Teşvikiye Camii, Yavuz Selim Camii, Şehzade Camii, Eminönü Camii bahçeleri içerisinde bulunan yapılar ve pek çok mahallede rastlanabilecek muvakkithaneler İstanbul'un bu yapılar bakımdan zengin olduğunu göstermektedir. Payitaht İstanbul'da inşa edilen muvakkithanelerin yanı sıra Osmanlı coğrafyasında inşa edilmiş diğer muvakkithaneler Belgrad, Kalemegdan, Beyrut, Şam, Taif, Girit, Hanya, Bursa, Gelibolu, Kütahya Muvakkithanesi, Trabzon, İznik, İzmir, Aydın, Tire, Konya, Çorum, Tokat, Erzurum, Balıkesir, Manisa, Edirne, Çanakkale, Safranbolu ve Amasya gibi birçok merkezde bulunmaktadır. İçindeki aletlerin korunması ve işlevini sürdürmesi bakımından Bosna-Hersek'teki Gazi Hüsrev Bey Camii önemli örneklerden sayılmaktadır.
Muvakkithane örnekleri > İstanbul'daki muvakkithaneler

Sadece 29 tanesi günümüze ulaşabilmiş İstanbul'daki muvakkithanelere rastlanabilecek yapıların bazıları şunlardır:
Ahmediye Camii
Atik Ali Paşa Camii
Ayasofya Camii
Bala Süleyman Ağa Külliyesi
Bayezid Camii
Beykoz Camii
Beylerbeyi Camii
Büyük Selimiye Camii
Caferağa Camii
Cerrah Mehmed Paşa Camii
Dolmabahçe Camii
IV. Murad Sebili
Eminönü Camii
Emirgan Hamid-i Evvel Camii
Eyüp Sultan Camii
Galata Mevlevihanesi
Humbarahane Camii
II. Mahmud Türbesi
Kandilli Camii
Kanlıca Gazi İskenderpaşa Camii
Kasımpaşa Camii
Keçecizade Fuad Paşa Camii
Kocamustafapaşa Sümbül Efendi Camii
Laleli Camii
Nişancı Mehmet Paşa Camii
Nusretiye Camii
Osmanağa Camii
Ramazan Efendi Camii
Sultanahmet Camii
Suadiye Camii
Sultan Mustafa Camii
Şehzade Camii
Teşvikiye Camii
Tevfikiye Camii
Üsküdar Valide-i Atik Camii
Üsküdar Valide-i Cedid Camii
Yavuz Selim Camii
Yeraltı Camii (Kurşunlu Mahzen)
Yenikapı Mevlevihanesi
Yeni Cami
Muvakkithane örnekleri > Ayasofya Camii Muvakkithanesi

Günümüze kadar ayakta kalabilmiş ender muvakkithaneler arasında olup 19. yüzyılda yapılması sebebiyle son dönem Osmanlı izlerini taşır. Sultan Abdülmecid zamanında, Ayasofya Camii'nin onarımını yapan Fossatti Kardeşler tarafından, 1853 yılında yapılan yapı, kare planlı, kesme taş duvar örgülü olup, giriş kısmı kuzey cephesindendir. Muvakkithane içerisinde, ortada, mermer ayaklı, yekpare mermerden yuvarlak bir masa yer almaktadır. Yapının muvakkithane olarak kullanıldığı dönemde, sarkaç ayarının bozulmaması için masa üzerinde duran saat ile iç kısımdaki saatlerin, dışarıdan bakıldığında herkes tarafından görülebilmesi amacıyla pencereler büyük yapılmıştır. Cami döneminde muvakkithane içerisinde yer alan büyük ayaklı saatlerin bir kısmı günümüzde müze deposunda korunmakta olup yapı günümüzde Müze Ofisi olarak kullanılmaktadır.
Günümüzdeki işlevi

Muvakkithaneler, Osmanlı İmparatorluğu'nun son dönemlerinde özellikle Sultan Abdülmecid döneminde meydan saatlerinin yapılmaya başlanması ve mekanik saatlerin yaygınlaşması ile önemini yitirmeye başlamıştır. Eski bir gelenek olarak özellikle İstanbul'da saatlerinin ayarlarını kontrol için, muvakkithane saatlerinin doğruluğuna inanarak buralara uğranmaya devam edilmiştir. İstanbul dışındaki eski ve mevcut muvakkithaneler arasında Kütahya Muvakkithanesi, Kayseri Saat Kulesi, Muğla Saat Kulesi, Tokat Saat Kulesi ve Çanakkale Saat Kulesi sayılabilir.
Son müneccimbaşı Hüseyin Hilmi Efendi’nin 1924 yılında vefatıyla müneccimbaşılık müessesesi lağvedilince yerine aynı yıl başmuvakkitlik adıyla yeni bir müessese kurulmuş ve başına Ahmet Ziya (Akbulut) getirilmiştir. Cumhuriyetin ilanı sonrasında “Başmuvakkitlik” adı altında kurulan yeni bir müesseseye devredilen muvakkithaneler, 20 Eylül 1952'de kapatıldı. Günümüzde pek çok muvakkithane binaları değişen zamana dirense dahi ayakta kalanların bir kısmı ya amaçları dışında kullanılmakta veya metruk haldedir. Bir kısmının ise farklı amaçlarla, örneğin büfe, kafeterya, kitap satış noktası olarak kullanıldığına veya müştemilat olarak bırakıldığına rastlanmaktadır. Bu yapıların birer astronomi merkezi olarak kullanıldığı düşünülürse, bugünkü kullanım örneklerinin ne kadar tezat teşkil ettiği anlaşılabilir.
Kütahya Muvakkithânesi
İstanbul'daki ilk muvakkithanenin yapıldığı Fatih Camii
Ayasofya Camii'nin zemin planı: 1. Sıbyan mektebi 2. Şadırvan 3. Muvakkithane 4. Mütevelliler dairesi (Günümüzde Müze Müdürlüğü'nce kullanılıyor) 5. Şehzadeler Türbesi 6. III. Murad Türbesi 7. II. Selim Türbesi 8. III. Mehmet Türbesi 9. Sebil 10. Mermer sarnıç 11. Türk payanda duvarları 12. Kütüphane 13. Vaftizhane (Günümüzde Sultan Mustafa ve Sultan İbrahim Türbesi) 14. Sebil 15. Minareler 16. Omphalion 17. İkinci Ayasofya kalıntıları 18. Ayasofya Medresesi (günümüzde mevcut değildir) 19. Ayasofya İmareti (günümüzde mevcut değildir) 20. İmaret Kapısı 21. Mihrap 22. Hünkar mahfili 23. Minber 24. Müezzin mahfili 25. IV. Murat'ın yaptırdığı mermer kürsü 26. Bergama'dan getirilen küpler 27. Terleyen sütun 28. Üst kata çıkış rampası 29. Alt kata iniş rampası 30. Hazine dairesi
Ayasofya Camii Muvakkithanesi
Ortoklaz

Ortoklaz
Ortoklaz
Ortoklaz; dik açı biçiminde ayrıtları olan, billurları parça hâlinde bulunan bir çeşit potasyum feldspat, genellikle büyük kristallerdir. Net potasyum madde türüdür. Albitom ile bir katı çözelti oluşturur.
Bir saf sodyum nihai bağlantı türüdür. Kimyasal madde ile mineral bileşimi KAlSi3O8'dir. Yarı değerli ay kayadır. Feldispat camın belirli tiplerinin üretimi için hammadde olarak kullanılmaktadır. Porselen ve mekanik temizleme aracı olarak da kullanılır.
(K2O.AL203.6Si02) Potasyumlu bir feldspattır. Beyaz, sarı veya pembe renklidir. Yoğunlu 2.56, sertliği 6'dır. Monoklinal şekilli kristallere sahiptir. Az çok saydam ve beyaz türüne sanidin, trikinal şekilde kristalleşmiş olanına ise mikrolin adı verilir.