stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Ophiuchus (takımyıldız)
Konumu

Yılancı; Kartal, Yılan, Akrep, Yay ve Herkül takımyıldızları arasında, Samanyolu merkezinin kuzeybatısında yer alır. Güney kısmı batıda Akrep ile doğuda Yay arasında bulunur. Kuzey yarımkürede en iyi yaz aylarında görülebilir ve Avcı takımyıldızının tam karşısındadır. Yılancı, elinde yılan tutan bir adam olarak tasvir edilir ve vücudunun araya girmesi takımyıldızı, Serpens Caput (yılanın başı) ve Serpens Cauda (yılanın kuyruğu) olmak üzere iki kısma ayırır. Yılancı, ekvatorun iki yakasında yer alır ve kapladığı alanının çoğunluğu güney yarımkürededir. En parlak yıldızı olan Res'ülhavva, Yılancı'nın kuzey kenarına yakın bir yerde, yaklaşık +12° 30′luk bir dik açıklıkta (yükselim) bulunur. Takımyıldız, güneyde -30° dik açıklığa kadar uzanır. Yılancı içindeki ekliptiğin bölümleri -20° yükselimin güneyinde bulunur.
Orion'un (Avcı) aksine, Kasım'dan Ocak'a kadar (Güney Yarımküre'de yaz, Kuzey Yarımküre'de kış), gündüz gökyüzündedir ve bu nedenle çoğu enlemde görülemez. Bununla birlikte Kuzey Yarımküre'nin kış aylarında, özellikle Kuzey Kutup Dairesi'nin büyük bir kısmında Güneş öğle vakti bile ufkun altındadır. Yıldızlar (ve dolayısıyla Yılancı'nın bazı kısımları, özellikle Res'ülhavva) yerel olarak öğleye yakın birkaç saat boyunca ve güneyde alçakta olmak üzere alacakaranlıkta görülebilir. Yılancı, normalde Kuzey Yarımküre'nin ilkbahar ve yaz aylarında gece gökyüzünde görünürken, bu dönemde kuzey kutup bölgesindeki gece yarısı güneşi nedeniyle yıldızlar gizlendiği için görülemez. Ekvatora yakın ülkelerde ise, Haziran ayında gece yarısı civarında ve Ekim akşamı gökyüzünde tepede görünür.
Tarih ve mitoloji

Klasik çağdan önceki dönemlerden takımyıldıza dair bir kanıt yoktur ve Babil astronomisinde, "Oturan Tanrılar" takımyıldızının Yılancı'nın genel alanında yer aldığı görülmektedir. Gavin White, Yılancı'nın aslında bu Babil takımyıldızından türemiş olabileceğini, bazen üst yarısı insan olarak tasvir edilen ancak bacakları yılanlardan oluşan yılan tanrısı Nirah'ı temsil ettiğini ileri sürmektedir.
Takımyıldıza dair en erken kayıt, Knidoslu Eudoxus'un (MÖ 4. yüzyıl) kayıp kataloğundan alınan bilgilere göre Aratus'ta geçmektedir. Antik Yunanlar için bu takımyıldız, Delphi Kahini'ni koruyan devasa bir yılanla mücadele eden tanrı Apollon'u temsil ediyordu.
Sonraki mitler Ophiuchus'u, Truvalıları Truva Atı konusunda uyaran ve daha sonra tanrılar tarafından onu cezalandırmak için gönderilen bir çift deniz yılanı tarafından öldürülen Poseidon'un Truva rahibi Laocoön ile özdeşleştirmiştir. Roma mitolojisine göre figür, bir yılanın diğerine şifalı otlar getirdiğini gördükten sonra ölümsüzlük sırlarını öğrenen şifacı Asklepios'u temsil eder. Tüm insan ırkının Asklepios tarafından ölümsüz olmasını önlemek için Jüpiter onu bir yıldırım çarpmasıyla öldürür, ancak daha sonra iyi işlerini onurlandırmak için görüntüsünü göklere yerleştirir. Orta Çağ İslam astronomisinde (Azophi'nin Uranometrisi, 10. yüzyıl) takımyıldız, El-Ḥawwa' "yılan oynatıcısı" olarak biliniyordu.
Aratos, Ophiuchus'u ayaklarıyla Scorpius'u çiğneyen biri olarak tasvir eder. Bu, 1515'te Albrecht Dürer ile başlayarak Rönesans'tan Erken Modern'e yıldız haritalarında tasvir edilmiştir; bazı tasvirlerde (örneğin Johannes Kepler'in De Stella Nova, 1606'daki tasviri), Scorpius ayrıca Serpentarius'u ayağından sokmakla tehdit ediyor gibi görünmektedir. Bu, yılan büyücüsünün "sol ayağı" olarak ψ Oph ve ω Oph'u ve "sağ ayağı" olarak θ Oph ve ο Oph'u dahil eden ve Ophiuchus'u en azından ayakları açısından bir burç takımyıldızı yapan Azophi ile tutarlıdır. Bu düzenleme daha sonraki literatürde sembolik olarak alınmış ve Tanrı'nın Cennet Bahçesi'nde yılana söylediği sözlerle ilişkilendirilmiştir (Yaratılış 3:15).
Abdurrahman es-Sufî'nin Kitâbü Suveri'l-Kevâkibi's-Sâbite adlı eserinin 18. yüzyıla ait bir el yazması kopyasında Yılancı takımyıldızı. 1417'de Uluğ Bey için hazırlanan kayıp el yazmasının tam bir kopyasıdır. Tüm modern dönem öncesi yıldız haritalarında olduğu gibi ayna görüntüsüdür. Yılanın Başı solda, Yılanın Kuyruğu sağda yer alır.
Ophiuchus, Urania'nın Aynası'nda tasvir edildiği gibi yılanı (Serpens) tutuyor. Londra'da yaklaşık 1825'te yayımlanan bir takımyıldız kartları seti. Yılanın kuyruğunun üstünde, artık kullanılmayan takımyıldız Taurus Poniatovii, altında ise Kalkan (Scutum) var.
Rho Ophiuchi, Akrep takımyıldızındaki yıldızlardan oluşan bir beşgenin biraz üzerinde, etrafı mavimsi bir bulutla çevrili olarak görülüyor. Samanyolu'nun ana kuşağı ise çok daha solda kalıyor.
Marie Louise (Parma düşesi)

Marie Louise (Maria Ludovica Leopoldina Franziska Therese Josepha Lucia; İtalyanca: Maria Luigia Leopoldina Francesca Teresa Giuseppa Lucia, 12 Aralık 1791 – 17 Aralık 1847) 1814'ten ölümüne kadar Parma düşesi olarak taç giyen Avusturyalı arşidüşes. Ayrıca Napolyon Bonapart'ın ikinci karısıydı ve onunla evliliği sayesiyle 1810-1814 yılları arası Fransa imparatoriçesi ve İtalya kraliçesi unvanlarını aldı.
Kutsal Roma ve Avusturya İmparatoru II. Franz ve ikinci eşi Maria Theresa'nın ilk çocuğu Marie Louise, Avusturya ve ihtilâl sonrası Fransa arasındaki çatışmaları görerek büyüdü. Avusturya'nın Napolyon Bonapart'ın Fransa'sına karşı kaybettiği savaşlar Franz'ın Kutsal Roma İmparatorluğu'nu feshetmesine sebep oldu. Beşinci Koalisyon Savaşı sonrası Marie Louise ve Napolyon'un evliliği Fransız ve Avusturya İmparatorlukları arasında kısa süreli bir ittifak yarattı.
3552 Don Kişot

| --- | --- |
Don Kişot'un (15 kadir) günberi yakınında Pingelly, Avustralya'da elde edilen görüntüsü, 2009
Keşif 
Keşfeden: P. Wild
Keşif yeri: Zimmerwald Gözlemevi
Keşif tarihi: 26 Eylül 1983
Adlandırmalar
MPC belirtmesi: (3552) Don Quixote
Adın kaynağı: Don Kişot kurgusal karakter
Alternatif adlandırma: 1983 SA
Küçük gezegen kategorisi: NEO · Amor  Marsla-kesişen Jüpiterle-kesişen Centaur 
Yörünge özellikleri 
Dönem 4 Eylül 2017 (JD 2458000.5)
Belirsizlik parametresi 0
Gözlem yayı: 33,71 y (12.312 gün)
Günöte: 7,2783 AU
Günberi: 1,2399 AU
Yarı büyük eksen: 4,2591 AU
Dış merkezlik: 0,7089
Yörünge periyodu: 8,79 y (3.211 gün)
Ortalama ayrıklık: 332,47°
Ortalama devinim: 0° 6d 43,56s / gün
Eğiklik: 31,092°
Çıkış düğümü boylamı: 350,03°
Perihelyon açısı: 316,42°
Dünya MOID: 0,3338 AU
Jüpiter MOID: 0,4397 AU
TJüpiter: 2,3150
Fiziksel özellikler
Tayf tipi: D (Tholen) · D (SMASS)
Görünür büyüklük: 11,67 (1957) ila 22,32
Mutlak parlaklık (H): 12,9
Boyutlar: 18,4±0,4 km
Sinodal dönme süresi: 7,7 sa (0,32 g)
Geometrik albedo: 0,03
  Wikimedia Commons'ta ilgili ortam
  
3552 Don Kişot (3552 Don Quixote, geçici adı 1983 SA), Amor grubunun Dünya’ya yakın bir cismi, Mars yörüngesi ve Jüpiterle-kesişen ve aynı zamanda bir sönmüş kuyruklu yıldız olarak sınıflandırılan olağanüstü dış merkezliğe sahip bir asteroittir.
Keşif ve adlandırma

Asteroid 26 Eylül 1983'te İsviçreli astronom Paul Wild tarafından İsviçre'nin Bern yakınlarındaki Zimmerwald Gözlemevi'nde keşfedildi. Adını, Cervantes''in İspanyolca Don Kişot (1605) adlı roman kahramanıyla aynı adlı komik şövalyesinden almıştır. Onaylanan adlandırma alıntısı Küçük Gezegen Merkezi tarafından, 2 Aralık 1990'da (MPC 17466)'da yayınlandı.
Yaldızlı pisi balığı

Yaldızlı Pisi Balığı (Pleuronectes platessa), ticarî açıdan önemli bir yassı balıktır.
Dağılım ve yaşam alanı

Yaldızlı Pisi Balığının coğrafi aralığı, Barents Denizi'nden Akdeniz'e kadar tüm kıyıların açıkları, ayrıca Kuzeydoğu Atlantik ve Grönland açıklarındadır. İrlanda Denizi gibi bazı yerlerde, bu türün ticari balıkçılık tarafından tamamen sömürüldüğü kabul edilir.
Avrupa sahanlığının kumlu ve çamurlu tabanlarında, genellikle 10 ile 50 m arasındaki derinliklerde yaşayan, gündüzleri tortu içinde oyuklaşma ve uzun süre hareketsiz kalma eğiliminde olan yaygın bir yassı balıktır. Yaklaşık 200 m'ye kadar derinliklerde bulunabilirler. Özellikle genç balıklar kıyıya çok sığ suda gelir.
Düşük tuz konsantrasyonlarında hayatta kalabilirler ve bazı durumlarda acı su ve hatta tatlı suda yaşayabilirler.
Açıklama

Yaldızlı Pisi Balığı, üstünde göze çarpan, ancak düzensiz olarak dağılmış turuncu lekelerle bezenmiş koyu yeşil ila koyu kahverengi tenleri ile karakterize edilir. Alt kısmı inci beyazıdır. Cildi küçük pullarla pürüzsüzdür. Renklerini bir şekilde çevrelerine uyacak şekilde ayarlayabilirler, ancak turuncu noktalar her zaman görünür kalır. Deride herhangi bir karıncalanma yoktur.
En yüksek uzunluğu yaklaşık 1 metre (3,3 ft), ancak balık ağlarına yakalanan yetişkinler genellikle 50 ve 60 santimetre (20 ve 24 in) uzunluğundadır. Kaynaklarda gösterilen en yüksek ağırlığı 7 kilogram (15 lb) ve en yüksek kayıtlı yaşı 50'dir.
Yetişkinlerin ana hatları ovaldir. Kafası oldukça küçüktür ve toplam uzunluğunun % 25'inden daha azdır. Sivri uçlu ağzı en ucundadır ve sağ gözün hemen altına ulaşan maksillası ile oldukça küçüktür. Her iki göz de vücudun sağ tarafında yer alır. Gözlerin arkasındaki kemikli çıkıntı, bu türün diğer bir özelliğidir. Yanal çizgi pektoral yüzgecin biraz üzerinde kıvrılır. Sırt yüzgeci göze ulaşır. Sırt ve anal yüzgeçler kuyruk yüzgecinden uzaktır. Anal yüzgeç 48-59 yumuşak ışın içerir ve önünde bir omurga bulunur. Sırt yüzgecinde 65-79, göğüs yüzgecinde 10-11 ve karın yüzgecinde altı yumuşak ışın vardır.
Beslenme

Geceleri aktiftir ve poliketler, kabuklular ve çift kabuklularla beslenir. Küçük pisi balığı (1-2 yaş) çoğunlukla karides tüketme eğilimindedir.
Yaşam döngüsü

Kuzey Denizi'ndeki ana yumurtlama alanları Güney Körfezi'nde ve Doğu İngiliz Kanalı'nda yer almaktadır. Pisi Balıkları, doğurganlığın yumurtlamanın başlangıcından önce belirlendiği belirli yumurtlayıcılardır. Dişiler 3-7 yaşları arasında olgunlaşır, yani yumurtlayabilirler. Bununla birlikte, Kuzey Denizi'nde çoğu dişi 3 yaşında olgunlaşır. Yumurtalık gelişimi Ağustos ayının sonundan Eylül ayına kadar başlar ve yumurtlama Aralık'tan Mayıs'a kadar sürer. Her dişi, yaklaşık bir ay boyunca her 3-5 günde bir gruplar halinde yumurta bırakır.
Yumurtalar yaklaşık iki hafta sonra çatlar ve planktonda pasif olarak sürüklenir. Larvalar, sıcaklığa bağlı olarak yaklaşık 8-10 hafta sonra planktonda ve metamorfozda sürüklenir ve bu sırada kumlu sahillerin gelgit bölgesine yerleşir. Larvalar, bazen yarı aktif gelgit taşınımı olarak adlandırılan şeyi sergiler. Larvalar hâkim akıntılara karşı yüzemedikleri için, uygun habitatlara taşınmalarını sağlamak için su kolonundaki dikey konumlarını değiştirme yeteneklerinden yararlanır. Gelen veya taşkın gelgitler halinde (su seviyesi yükselir), larvalar su kolonuna doğru hareket eder ve böylece karaya doğru taşınır. Giden veya alçalan gelgitte (su seviyesi düşer), larvalar su sütununda aşağı doğru hareket eder ve gelgit akıntıları ile gelgit arasındaki uzaklığa taşınmaz.
Larvalar yerleşim için uygun bir yere ulaştığında asimetrik vücut şeklinde başkalaşım geçirir. Bu 10 güne kadar sürebilir.
Yakın zamanda dönüşmüş gençler, sığ gelgit sahillerine yerleşirler. En küçükleri, bir haftaya kadar, gelgit azaldığında, gelgit arasındaki çok sığ havuzlarda mahsur kalırlar. Bu davranışın nedenleri net değildir. Yaşamın ilk yılında (balıklar 0+ grubu olarak adlandırıldığında), yavrular daha derin sulara göç etmeden önce bu sığ gelgit ortamlarında 7 aya kadar (enlem ve / veya sıcaklığa bağlı olarak) kalacaktır. Bu balıklardan bazıları gelecek yıl (I+ grup olduklarında) ve hatta II+ grup olduklarında daha az geri dönerler; ancak gençlerin çoğu ilk yıllarında göç ettikten sonra geri dönmez.
Yiyecek olarak

Pisi balığı bazen yemeğinin popüler olduğu ülkelerde balık ve patates kızartmasında balık olarak kullanılmaktadır.
Kuzey Almanya ve Danimarka mutfağında pisi balığı en çok yenen balıklardan biridir. Fileto, dövülmüş ve tavada kızartılmış pisi balığı, remoulade sosu ve limon dilimleri ile birlikte üstü açık bir sandviç olarak sıcak veya soğuk olarak popülerdir. Ezilmiş pisi balığı ayrıca ana yemek olarak patates kızartması ve remoulade sosu ile sıcak servis edilebilir. Bu balık ve patates kızartması çeşidi, Danimarka restoranlarında çocuklara özel bir spesiyal olarak yaygın olarak bulunmaktadır. Evde pişirilmeye veya kızartılmaya hazır ekmekli dondurulmuş pisi balığı süpermarketlerde kolayca bulunmaktadır. Taze pisi balığı da fırında pişirilir.
Tehditler

Pisi Balığı; morina, maymun balığı ve dil balığı gibi Kuzey Denizi'ndeki diğer büyük demersal balıklarla birlikte, ICES tarafındanarafından "güvenli biyolojik sınırların dışında" olarak listelenmiştir. Şimdi daha az hızlı büyümektedirler ve normalde 40 yaşına ulaşabilmelerine rağmen nadiren altı yıldan daha yaşlıları bulunmaktadır. Dünya Yaban Hayatı Fonu, 2006 yılında, "ICES tarafından tanınan sekiz pisi balığı stoğundan yalnızca birinin sürdürülebilir bir şekilde hasat edildiğini, üçünün ise aşırı sömürüldüğünü söylemiştir. Kalan stokları değerlendirmek için verilerin yetersiz olduğunu; ancak tüm hisse senetleri için açılışlar tarihsel düşük seviyelerde veya buna yakın olduğunu açıklamıştır.
Greenpeace International, 2010 yılında Avrupa pisi balığı kırmızı deniz ürünleri listesine eklemiştir.
Ana Madinabeitia, Norarte stüdyosu tarafından suluboya ile resmedilmiştir.
Bir pisi balığı çizimi
Manfredo (Sicilya kralı)

| Manfred |
| --- | --- |
Manfredo'nun 13. yüzyıl tasviri, De arte venandi cum avibus - Vatikan Kütüphanesi ms. pal. lat. 1071, fol. 1v
Sicilya kralı
Hüküm süresi: 1258 – 26 Şubat 1266
Taç giymesi: 10 Ağustos 1258
Önce gelen: Konradin
Sonra gelen: I. Charles

Doğum: 1232 Venosa, Sicilya Krallığı
Ölüm: 26 Şubat 1266 (34 yaşında) Benevento, Sicilya Krallığı
Eş(ler)i: Beatrice Helena Angelina Dukena
Çocuk(lar)ı: II. Constance Beatrix Henry Anselm Friedrich (gayrımeşru) Flordelis
Hanedan: Hohenstaufen Hanedanı
Babası: II. Friedrich
Annesi: Bianca Lancia
Manfred (Sicilyaca: Manfredi di Sicilia; 1232 - 26 Şubat 1266), 1258'den ölümüne kadar hüküm süren Hohenstaufen Hanedanı'ndan son Sicilya Kralıdır. Kutsal Roma İmparatoru II. Friedrich'in oğlu Manfred, 1254'te yeğeni Konradin adına Sicilya krallığının naibi oldu. Naip olarak, 1258'de Konradin'in yönetimini gasp edene kadar krallıktaki isyanları bastırdı. Papa IV. Innocentius'u yatıştırmaya yönelik ilk girişimin ardından, Hohenstaufens ile papalık arasında devam eden çatışmayı savaş ve siyasi ittifaklar yoluyla ele aldı. Papalık ordusunu 2 Aralık 1254'te Foggia'da yendi. Art arda üç papa tarafından aforoz edildi. Manfred, önce Papa IV. Alexander ve ardından IV. Urbanus tarafından çağrılan bir Haçlı Seferi'nin (1255-66) hedefiydi. Alexander'ın çağrısından hiçbir şey gelmedi, ancak Urbanus, Manfred'i devirmek için Charles'ın yardımına başvurdu. Manfred mağlup olduğu Benevento Muharebesi'nde, Charles tarafından  öldürüldü ve Charles, Sicilya krallığını devraldı.
Erken dönem

Manfred, Venosa'da doğdu. II. Friedrich onu meşru görmüş gibi görünüyor ve vasiyetine göre onu Taranto Prensi olarak adlandırdı. Manfred'in üvey kardeşi IV. Konrad'ı Almanya, İtalya ve Sicilya kralı olarak atadı, ancak Manfred, Konrad Almanya'dayken Sicilya'nın naibiydi. Başlangıçta annesinin soyadını taşıyan Manfred, Paris ve Bologna'da okudu ve babasının şiir ve bilim sevgisini paylaştı.
1250'de Friedrich'in ölümü üzerine, Manfred, sadece 18 yaşında olmasına rağmen, güvenini yerine getirirken sadakatle ve gayretle hareket etti. Krallık, esas olarak Papa IV. Innocentius tarafından teşvik edilen isyanlar nedeniyle kargaşa içindeydi. Manfred, Napoli dışında çok sayıda asi şehri bastırmayı başardı. Manfred, 1251'de Papa Innocentius'a savaş ihtimalini ortadan kaldırmak için tavizler vermeye çalıştı, ancak girişim başarısız oldu. Manfred'in meşru kardeşi IV. Konrad, 1252'de güney İtalya'da ortaya çıktığında, yetkisi hızla ve genel olarak kabul edildi. Konrad, yetkisini yalnızca Taranto prensliğiyle sınırlayarak Manfred'in tüm tımarlarını çabucak elinden aldı. Ekim 1253'te Napoli, Konrad'ın eline geçti. Konrad, papayı küçük oğlu Konradin'in koruyucusu yaptı ve güçlü bir Alman baronu olan Hohenberg'in Uçbeyi Berthold'u Konradin'in naibi olarak atadı.
Mayıs 1254'te Konrad yirmi altı yaşında sıtmadan öldü. Manfred, Sicilya'yı IV. Innocentius'e teslim etmeyi reddettikten sonra, Konradin adına naipliği kabul etti. Bununla birlikte, Konradin'in koruyucusu olarak atanan papa, Temmuz 1254'te Manfred'i aforoz etti. Naip, Innocentius ile müzakereleri başlatmaya karar verdi. Eylül 1254'te yapılan bir anlaşmanın parçası olarak Manfred, güney İtalya için Papalık vekili unvanını teslim etti ve kabul etti. Ancak Manfred - şüpheleri papalık maiyetinin tavrından kaynaklandı ve Campania'nın papalık birlikleri tarafından işgalinden rahatsız oldu - Lucera'daki Sarazenlere kaçtı. Sarazen  müttefiklerinin yardımıyla, 2 Aralık 1254'te Foggia'da papalık ordusunu yendi ve kısa süre sonra Sicilya ve anakaradaki Sicilya mülkleri üzerinde otoritesini kurdu. O yıl Manfred, Toskana'daki, özellikle Siena'daki Ghibellino komünlerini destekledi ve onlara daha sonra Montaperti Muharebesi'nde Floransa'nın yenilmesinde etkili olacak bir Alman şövalyeleri birliği sağladı. Böylece Ghibellino Ligi'nin koruyucusu statüsüne ulaştı. Yine o yıl Innocentius öldü, yerine Manfred'i hemen aforoz eden IV. Alexander geçti. Ancak Manfred, papalık ordusunu ezdi ve tüm isyanları bastırdı, güney İtalya'da katı yönetimini dayattı ve Konradin'den vikar unvanını aldı.
Krallığı

10 Ağustos 1258'de, Konradin'in ölüm söylentilerinden yararlanan Manfred, Palermo'da Sicilya Kralı olarak taç giydi. Bu raporun yanlışlığı çok geçmeden ortaya çıktı; ancak halkın desteğini alan yeni kral, tahttan çekilmeyi reddetti ve Konradin'in elçilerine güçlü bir yerli hükümdarın gerekliliğine işaret etti. Sarazen ittifakının ciddi bir suç olduğu düşünen papa, Manfred'in taç giyme törenini geçersiz ilan etti. Aforozdan yılmayan Manfred, Ghibellino lideri III. Ezzelino da Romano'nun ortadan kaybolduğu orta ve kuzey İtalya'da güç elde etmeye çalıştı. Toskana, Spoleto, Marche, Romagna ve Lombardiya'da papazlar atadı. Montaperti'den sonra, temsilcisine saygı gösteren Floransa vatandaşları tarafından Toskana'nın koruyucusu olarak tanındı ve şehirdeki bir grup tarafından "Romalıların Senatörü" seçildi. Kızı Constance'ın 1262'de Aragon kralı III. Pedro ile evlenmesiyle gücünü arttı.
Bu işlemlerden dehşete düşen yeni Papa IV. Urbanus, onu aforoz etti. Papa önce Sicilya Krallığı'nı Cornwall'lı Richard ve oğluna satmaya çalıştı, ancak başarısız oldu. 1263'te, Sicilya krallığının kendisine emanet edilmesini kabul eden Fransa Kralı IX. Louis'in kardeşi I. Charles ile başarılı oldu. Charles'ın yaklaştığını duyan Manfred, Romalılara yalnızca İtalya üzerindeki egemenliğini savunmakla kalmayıp imparatorluk tacını bile talep ettiği bir bildiri yayınladı.
Charles'ın yaklaşık 30.000 kişilik ordusu, 1265'in sonlarında Col de Tende'den İtalya'ya girdi. Kısa süre sonra kuzey İtalya'daki çok sayıda Ghibellino kalesini azalttı ve Ocak 1266'da papa yokken Roma'da taç giydi. 20 Ocak'ta güneye doğru yola çıktı ve Liri nehrinde yürüyerek Sicilya Krallığı'nı işgal etti. Bazı küçük çatışmalardan sonra, rakip ordular 26 Şubat 1266'da Benevento Muharebesi'nde karşılaştı ve Manfred'in ordusu yenildi. Kral, kaçmayı reddederek düşmanlarının arasına daldı ve öldürüldü. Savaş alanına gömülen cesedinin üzerine büyük bir taş yığını yerleştirildi, ancak daha sonra papanın izniyle kalıntılar çıkarıldı, papalık topraklarından atıldı ve Garigliano kıyısına gömüldü. Nehir, Napoli ve Papalık Devleti sınırları dışındadır.
Benevento Savaşı'nda Charles, Manfred'in ikinci karısı Helena'yı yakaladı ve onu hapse attı. Beş yıl sonra, 1271'de öldüğü Nocera Inferiore kalesinde esaret altında yaşadı. Manfred'in damadı III. Petro, Sicilya Vesperleri Fransızları adadan tekrar kovmasının ardından 1282'den itibaren sonunda Sicilya Kralı I. Pietro oldu.
Modern Manfredonia şehri, antik Sipontum kalıntılarının birkaç kilometre kuzeyinde, Kral Manfred tarafından 1256-1263 yılları arasında inşa edilmiştir. Manfred'i yenen ve onu Sicilya Krallığı'ndan çıkaran Angevinler, adını Sypontum Novellum ("Yeni Sypontum") olarak değiştirdiler, ancak bu ad hiçbir zaman kabul görmedi.
Evlilikleri ve çocukları

Manfred iki kez evlendi. İlk karısı, Aragon tahtının varisi, gelecekteki Aragon Kralı III. Pedro ile 13 Haziran 1262'de evlene kızı Constance'ın annesi olan Savoy Kontu IV. Amadeus'un kızı Beatrice idi.
Manfred'in ikinci karısı, Selanik'te Manfred tarafından saldırıya uğradıktan sonra Manfred ile ittifak yapmak için bu evliliği yapan Epir Despotluğu'nun hükümdarı II. Mihail Komnenos Dukas'ın kızı Helena Angelina Dukena idi. Helena ve Manfred'in dört çocuğu oldu: Beatrix, Henry [Enrico], Anselm [Azzolino] ve Friedrich. Helena ve tüm çocukları 1266'da Manfred'in ölümünden sonra Charles tarafından yakalandı. Helena Nocera'da hapishanede öldü. O sıralarda en büyükleri sadece dört yaşında olan Manfred'in üç oğlu, II. Charles onları zincirlerinden kurtarıp Castel dell'Ovo'ya taşındığı 1299'a kadar Castel del Monte'de hapis kaldılar.
Yaşam koşulları, asil mahkûmların normlarına kıyasla son derece sefildi. Karanlıkta, ağır zincirlerde tutuldular ve hayatta kalmaya ancak yetecek kadar yiyecekle "kör ve yarı deli" oldular. Kısa süre sonra (1301'de) ölen Azzolino için hareketin stresi çok fazlaydı. Henry on sekiz yıl daha hayatta kaldı ve 31 Ekim 1318'de elli dört yaşında "yarı aç, yarı deli ve muhtemelen kör" olarak öldü. Buna karşılık Beatrix, 1284'te Napoli açıklarında bir savaşın ardından Aragonlu komutan Lauria'lı Roger'ın emriyle serbest bırakılmıştı. Saluzzo Marquis IV. Manfred ile evlendi. En büyük oğul Friedrich hapishaneden kaçtı ve Almanya'ya sığındı. 1312'de Mısır'da ölmeden önce birkaç Avrupa sarayında zaman geçirdi.
Manfred'in en az bir gayri meşru çocuğu vardı, Flordelis adında bir kızı (ö. 27 Şubat 1297), Donoratico ve Bolgheri Kontu Ranieri Della Gherardesca ile evlendi.
İlahi Komedya

İlahi Komedya'da Dante Alighieri, Araf'ın kapılarının dışında Manfredo ile buluşur ve burada ruh, articulo mortis'te günahlarından tövbe etmesine rağmen, aforoz olarak yaşadığı her yıl için 30 yıl bekleyerek ahlaksızlığını telafi etmesi gerektiğini açıklar. Araf'a uygun şekilde kabul edildi. Daha sonra Dante'den Constance'a Araf'ta olduğunu söylemesini ister. Bu ifadeyle Manfredo, Purgatorio'da yinelenen temalardan birini tahmin ederek, hala hayatta olan birinin onlar adına dua etmesi durumunda kişinin Araf'ta geçirdiği sürenin azalabileceğini ortaya koyuyor. İlahi Komedya'nın bu bölümü boyunca, ister kan yoluyla ister evlilik yoluyla olsun, aile bağlantılarına yoğun bir şekilde atıfta bulunulur. Dante, dünyevi bağlantıların Araf'taki ruhların Cennet'e ulaşmasını engellediğini göstermek için bu ilişkileri kullanır.
Manfredo'nun birden fazla papa tarafından aforoz edilmesi düşünüldüğünde, Dante'nin Manfredo'yu Araf'a yerleştirmesi şaşırtıcıdır. Manfredo'nun Araf'a yerleştirilmesi, Dante'nin papaların aforozu siyasi ve politik bir araç olarak kullanmasından hoşlanmadığının bir göstergesidir. Dante'ye göre, Manfredo'nun aforoz edilmesi, onun Araf'tan geçmesini ve sonunda Cennet'e girmesini imkansız kılmaz. Dante, Manfredo ve Kilise'nin bu karakterizasyonuna, Kilise'nin, Manfredo'nun ölümünden sonra kemiklerinin çıkarılmasını ve mezarlığının etrafında bir kült gelişimine ilham vereceği korkusuyla krallığın dışındaki bir nehre atılmasını nasıl emrettiğini açıklayarak ekler.
Konuyla ilgili yayınlar

Mendola, Louis (2016). Frederick, Conrad and Manfred of Hohenstaufen, Kings of Sicily: the chronicle of Nicholas of Jamsilla 1210–1258. New York: Trinacria. ISBN 9781943639069. OCLC 949866013.
Momigliano, Eucardio (1963). Manfredi. Milan: Dall'Oglio. OCLC 797020469.
Manfred'in Mührü.
Kral Manfred'in arması.
Manfred'in Palermo'da taç giyme töreni, 1258