stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Cannabis ruderalis
Kullanım > Kenevir yetiştiriciliği

C. ruderalis diğer Cannabis türlerinin aksine, vejetatif aşamadan çiçeklenme aşamasına, aldığı ışık miktarındaki mevsimsel değişimler yerine bitkinin yaşına bağlı olarak geçtiği için, diğer sativa ve indica türleri ile melezlenerek "kendi kendine çiçeklenen kenevir türleri" yaratmak için yetiştirilir. Bu melez bitkiler ruderalis bitkilerinin dayanıklılığını sergilerken, sativa ve indica türlerinin tıbbi etkilerini koruduklarından ötürü yetiştiriciler için elverişlidir.
"Otomatik çiçeklenme" özelliği son derece rağbet görmektedir, çünkü yetiştirilen bitkilerin mevsimlerden bağımsız olarak büyümesini ve çiçeklenmesini sağlayarak bir yetiştirme sezonu boyunca birden fazla hasada müsaade eder.
Galeri

Farklı kenevir türleri.
Yabani olarak büyüyen bitki.
Saksıdaki bir bitki.
Filippo Brunelleschi

| Filippo Brunelleschi |
| --- | --- |

Genel bilgiler
Doğum adı: Filippo di ser Brunellesco di Lippo Lapi
Doğum: 1377 Floransa, İtalya
Ölüm: 15 Nisan 1446 Bilinmiyor
Uyruk: İtalyan
Alanı: Mimarlık, Heykel, Makine Mühendisliği
Ünlü yapıtları: Dome of Santa Maria del Fiore


Filippo Brunelleschi, (d. 1377 - ö. 15 Nisan 1446), Floransalı sanatçı ve İtalyan rönesans temsilcilerinden.
Yaşamı

İyi bir heykel sanatçısı ve kuyumcu da olan Brunelleschi, 15. yüzyılın başlarında Rönesans'ın ilklerinden sayılmaktadır. İtalyan stili mimarinin değişimine çok önemli katkıları olmuştur. Rönesans sanatının en gözde kişilerinden olan F. Brunelleschi, iyi bir eğitim ile geniş bir kültürel gelişim edindi. Kuyumculuk öğrenmesinin nedenlerinden biri de, o dönemde sanatçı olmak isteyen herkesin mutlaka bu mesleği öğrenmesinin gerekli oluşudur. Sonraları ise heykel sanatına eğildi. Lakin 1401 senesinde katıldığı Floransa vaftiz yerinin üçüncü kapısının tasarımı için açılan yarışmayı kazanamaması üzerine, mimarlığa yönelmeye karar verdi. Sonrasında, Donatello ile Roma'ya gidip Eski Çağ'ın anıtlarını izledi. İki yıl kadar sonra Floransa'ya döndüğünde, gotik bir üslup ile başlanılmış olan Santa Maria del Fiore kilisesinin yapımını tamamladıktan sonra, önemli bir yenilikçi olduğunu herkese kabul ettirdi: Kilisenin sekizgen bir kubbe kasnağı üstüne oturan kubbesini yaparken, Eski Çağ'ın mimarlığından ve kendi belirlediği noktalardan yararlanmıştı.
Mimar, eserlerinde Eski Çağ'a ait ilkeleri olduğu gibi kopya etmemiş, adeta yeniden yaratmıştır. Santa Maria del Fiore'den sonrasında yaptığı, yeni tip kilise örneği oluşturan yapının tamamında aynı özellikler, aynı ışıksal ve öz düzenleme ve düzlemlerin, kütlelerin aynı dengesel dağılımı ve birbiriyle boğumlanan aynı miktarlar gözlenmektedir. Tüm bu yapıtlarında ise, uzamın düzenlenmesi, sanatçının, birtakım mimari ögeleri ile yapının toplamı arasındaki orantılara uyumlu bir ritim vermiş olmak için gerekli olan matematiksel bağıntıların kendi mantığı üzerine kurulmuş kişisel tarz anlayışına bağlıdır.
Estetik olgusunun yasalarını bir bilim insanı anlayışı ile denetleyen bir sanat kişisi olan Brunelleschi, Rönesans sanatçılarının üzerinde çalıştıkları yapıtların ve manzaraların perspektifindeki dengeyi onaylamakta kullandıkları optik aygıtı bulmuştur. Günümüzde ise, Onbeşinci yüzyıl dönemi Floransa mimarisinin, hatta Rönesans döneminin tamamın mimarisinin Brunelleschi ilk birkaç yapıtıyla başladığı kabul edilir. (Bunlar, Ospedale degli İnnocenti; Floransa katedralinin çifte kubbesi isimli eserdir.)
Yapılarında Roma mimarisinde görülen kubbe, kemer, sütun gibi mimari öğeleri kullanmıştır. Yapımında çalıştığı Floransa Katedrali'nin kubbesi, Roma'daki Pantheon tapınağının kubbesinden sonra en anıtsal ve büyük kubbedir. Floransa'da San Lorenzo Kilisesi, Pitti Sarayı, Pazzi Şapeli ve Öksüzler Yurdu mimarın diğer eserlerindendir.
Duomo Santa Maria del Fiore yakınlarındaki Filippo Brunelleschi heykeli
Pleurotus eryngii var. ferulae

| Pleurotus eryngii var>  ferulaeMikoloji karakteristikleri |
| --- | --- |
yenilebilirlik: alerjik reaksiyon yaratabilir
Pleurotus eryngii var. Çaşır Mantarı, Pleurotaceae familyasından yenilebilir bir mantar türüdür. Genellikle Türkiye'nin Doğu Anadolu ve İran'ın kuzeybatısındaki bölgelerde zehirli Ferula bitkisinin 1 yıl aradan sonra kurumuş köklerinde yetişir.
Çaşır mantarı güneş ışınlarını yansıtarak yerinin çok uzak mesafeden bile tespit edilmesini sağlar. Kokusu ayırt edici olmayıp, etli ve dolgun bir yapıya sahiptir.
Otar Abuladze

Otar Abuladze (Gürcüce: ოთარ აბულაძე; d. 2000), grekoromen güreşte 63 kiloda mücadele eden Gürcü güreşçidir.
Kariyeri

Arnavutluk'un Tiran kentinde düzenlenen 2024 Dünya Güreş Şampiyonası'nda erkekler grekoromen 72 kiloda ilk turda Macar Amadeusz Vitek'i 4-1 yenerek ikinci tura çıktı. İkinci turda Azerbaycanlı Ulvi Ganizade'ye 5-1 kaybetti. Rakibinin finale çıkmasıyla repesaja kaldı. Repesaj maçında Hırvat Dominik Etlinger'i 7-1 ve üçüncülük maçında Çinli Leng Ji'yi 9-5 yenerek bronz madalya kazanmıştır.
Roald Amundsen

| Roald Amundsen |
| --- | --- |
Roald Amundsen (1908)
Doğum: Roald Engelbregt Gravning Amundsen 16 Temmuz 1872(1872-07-16) Borge, Østfold, Norveç
Ölüm: 18 Haziran 1928 (55 yaşında) Bjørnøya, Svalbard, Norveç
Meslek: Kâşif
Ebeveyn(ler): Jens Amundsen (1820-1886)
İmza

Roald Engelbregt Gravning Amundsen (d. 16 Temmuz 1872 - ö. 18 Haziran 1928), Güney Kutbu'na ulaşan ve Kuzeybatı Geçidi'ni aşan ilk denizci olan Norveçli bir kâşiftir. Arkadaşları arasında ''Viking'' lakabıyla tanınıyordu.
1893'te bir fok gemisinde denizciliğe başlayan Amundsen, dünyanın çeşitli kıyılarında dolaştı, değişik gemicilik teknikleri, buharlı gemiler ve bilimsel denizcilik yöntemleri konusunda uzmanlaştı. Kuzey Kutbu'nun kâşifi Nansen'in de cesaretlendirmesiyle, Atlas Okyanusu'nu Büyük Okyanus'a bağlayan deniz yolunu bulmayı aklına koydu. İlk denemeleri başarılı sonuçlar verdi ve iki okyanusu birbirine bağlayan deniz yolunun varlığı kesinlik kazandı. Daha önce geçilememiş olan Kuzeybatı Geçidi'nin baştan sona kadar gemiyle aşılabileceğini gösteren ilk gemici oldu.
Aslında amacı Kuzey Kutbu'nu keşfetmekti; ama Frederick Cook ve Robert Peary 1909'da Kuzey Kutbu'na gidince, o da 1910'da yolunu Güney Kutbu'na çevirdi. Bu kez de güney için yarış başladı. Amundsen, 20 Kasım 1911'de dört kişilik ekibi ve 150 köpekle yola çıktı; ancak yolda erzakları bitince köpeklerin bir kısmını yemeleri gerekti. Amundsen ve ekibi, 14 Aralık'ta Robert Falcon Scott'tan 35 gün önce Güney Kutbu'na ulaştı.
Amundsen, 16 Haziran 1928'de, kaza geçiren arkadaşı Umberto Nobile'yi aramak amacıyla Kuzey Kutbu'na uçtu. Kendisinden bir daha haber alınamadı. Arktik Okyanusu'na düştüğü sanılıyor.
1065 Amundsenia asteroitine onun adı verilmiştir.
Bibliyografya

Roald Amundsen's Belgica Diary. The first Scientific Expedition to the Antarctic by Hugo Decleir Bluntisham Books, Erskine Press.
The Last Place on Earth: Scott and Amundsen's Race to the South Pole by Roland Huntford Modern Library (September 7, 1999)
The South Pole:An Account of the Norwegian Antarctic Expedition in the Fram, 1910 - 1912, by Roald Amundsen, John Murray, 1912. Online edition at eBooks @ Adelaide17 Aralık 2008 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Roald Amundsen, a full biography by Tor Bomann-Larsen, ISBN 0-7509-4343-2
Langner, Rainer-K. 'Scott and Amundsen - Duel in the Ice', Haus Publishing, London, 2007, ISBN 978-1-905791-08-8
Norveçli kâşif Roald Amundsen Kuzey Kutbu'na doğru yola çıkarken direksiyon başında (1920). Güney Kutbu'na ulaşan ilk insan Amundsen, 12 Mayıs 1926 tarihinde Norge adlı zepline binen onbeş arkadaşıyla birlikte ilk defa Kuzey Kutbu'nun üzerinden geçmeyi başardı.
Plecoptera

Plecoptera, genellikle taş sinekleri olarak bilinen bir böcek takımıdır. Dünya çapında yaklaşık 3.500 tür tanımlanmıştır ve halen yeni türler keşfedilmektedir.  Taş sinekleri, Antarktika hariç dünyanın her yerinde bulunurlar. Plecoptera, Karbonifer ve Alt Permiyen jeolojik dönemlerinden tanımlanan yakın akrabalarıyla Neoptera'nın en ilkel gruplarından biri olduğuna inanılırken, gerçek taş sinekleri sadece biraz daha genç fosillerden bilinmektedirler. Bununla birlikte modern çeşitlilikleri görünüşe göre Mezozoik kökenlidirler.
Plecoptera hem Güney hem de Kuzey Yarımküre'de bulunur ve nüfusları oldukça farklıdır, ancak evrimsel kanıtlar türlerin bir kez daha coğrafi olarak izole hale gelmeden önce ekvatoru birkaç kez geçmiş olabileceğini düşündürmektedir.
Tüm Plecoptera türleri su kirliliğine karşı dayanaksızdır. Bir akarsuda veya durgun suda bulunmaları genellikle iyi su kalitesinin bir göstergesidir.
Açıklama ve ekoloji

Taş sinekleri diğer böceklere kıyasla birkaç özel özellik barındıran bir anatomiye sahiptir. Çiğneyen çeneleri, uzun, çok bölümlü antenleri, büyük bileşik gözleri ve iki veya üç ocelli ile basit ağız parçalarına sahiptirlerler. Bacakları sağlamdır ve her biri iki pençeyle biterler. Karınları nispeten yumuşaktır. Hem nimfalar hem de yetişkinler, karınlarının ucundan çıkıntı yapan uzun ve eşleştirilmiş cerci'ye sahiptirler.
"Plecoptera" adı, Antik Yunanca plekein (πλέκειν, "örgü ") ve pteryx'ten (πτέρυξ, "kanat")  "örgülü kanatlar" anlamına gelir. Bu, zarsı olan ve sırtları üzerinde düz olarak katlanan iki çift kanatlarının karmaşık yerleşimini ifade etmek için kullanılır. Taş sinekleri genellikle güçlü uçucular değildirler ve bazı türler tamamen kanatsız olabilir.
Bazal soylar ("Antarctoperlaria")
Üst aile Eusthenioidea
Aile Diamphipnoidae
Aile Eustheniidae
Süper aile Leptoperloidea
Aile Austroperlidae
Aile Gripopterygidae
Alttakım Arctoperlaria
Bazal aile Scopuridae
Infraorder Euholognatha
Aile Capniidae (yaklaşık 300 tür) - küçük kış taş sinekleri
Aile Leuctridae (390'dan fazla tür) - kanatlı taş sinekleri
Aile Nemouridae (700'den fazla tür) - bahar taş sinekleri
Aile Notonemouridae
Aile Taeniopterygidae (yaklaşık 110 tür) - kış taş sinekleri
Infraorder Systellognatha
Chloroperlidae Ailesi (180'den fazla tür) - yeşil taş sinekleri
Perlidae Ailesi (yaklaşık 400 tür) - bayağı taş sinekleri
Aile Perlodidae (350'den fazla tür)
Aile Peltoperlidae (yaklaşık 68 tür)
Aile Styloperlidae (yaklaşık 10 tür)
Aile Pteronarcyidae (yaklaşık 12 tür) - somon sinekleri, dev taş sinekleri
Altın bir taş sineği perisi, Plecoptera, Perlidae
Dinotoperla imago (yetişkin)
 (Gripopterygidae: Dinotoperlinae)
Taeniopterygidae ( Euholognatha ) familyasının yetişkini
Perlidae (Systellognatha) familyasının yetişkini
Blattella germanica

Blattella germanica, Blattella cinsine bağlı bir böcek türüdür. Yaklaşık 1,1 ila 1,6 cm (0,43 ila 0,63 in) uzunluğundadır.
Dağılım ve habitat

Avrupa'ya özgü olduğu düşünülse de Kuzeydoğu Afrika'da Etiyopya'dan geldiği görülmüştür. Son bulgulara göre ise Güneydoğu Asya'ya özgü olduğu düşünülmektedir.
Yaşam döngüsü

Diğer haşerelere göre daha hızlı ürerler ve uygun ortamda 50-60 gün içinde yumurtadan, üreyecek erişkinliğe ulaşacak kadar büyüyebilirler.
Doğa tarihi

Başlığın diğer anlamları için Doğa tarihi (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
Ephraim Chambers'ın 1728 tarihli Cyclopaedia'sından siyah beyaz çizimler ve doğa tarihi tabloları.
Doğa tarihi, hayvanlar, mantarlar ve bitkiler de dahil olmak üzere organizmaları doğal ortamlarında inceleyen, deneysel çalışma yöntemlerinden çok gözlemsel yöntemlere yönelen bir araştırma alanıdır. Doğa tarihi çalışan bir kişiye doğa bilimci veya doğa tarihçisi denir.
Doğa tarihi bilimsel araştırmayı kapsar ancak bununla sınırlı değildir. Herhangi bir doğal nesne veya organizma kategorisinin sistematik çalışmasını içerir, bu nedenle antik Greko-Romen dünyası ve Orta Çağ Arap dünyasındaki çalışmalardan, neredeyse izole bir şekilde çalışan Avrupalı Rönesans doğa bilimcilerine kadar uzanırken, günümüzün doğa tarihi birçok uzmanlık biliminin disiplinler arası bir şemsiyesidir; örneğin, jeobiyoloji güçlü bir multidisipliner yapıya sahiptir.
Tanımlar > 1900 öncesi

Antik dönemde "doğa tarihi" esasen doğayla bağlantılı olan ya da doğadan alınan malzemelerin kullanıldığı her şeyi kapsıyordu; örneğin Yaşlı Plinius'un MS 77-79 yılları arasında yayınlanan ve astronomi, coğrafya, insanlar ve teknolojileri, tıp ve batıl inançların yanı sıra hayvanları ve bitkileri de kapsayan bu başlıktaki ansiklopedisi gibi.
Orta Çağ'daki Avrupalı akademisyenler bilginin iki ana bölümden oluştuğunu düşünüyordu: beşeri bilimler (öncelikle günümüzde klasikler olarak bilinen) ve ilahiyat; bilim ise gözlem veya deneyden ziyade büyük ölçüde metinler aracılığıyla inceleniyordu. Doğa çalışmaları Rönesans'ta yeniden canlanmış ve kısa sürede akademik bilginin üçüncü bir dalı haline gelmiş, kendisi de betimleyici doğa tarihi ve doğa felsefesi, yani doğanın analitik incelenmesi olarak ikiye ayrılmıştır. Modern anlamda doğa felsefesi kabaca modern fizik ve kimyaya karşılık gelirken, doğa tarihi biyolojik ve jeolojik bilimleri içeriyordu. Bu ikisi güçlü bir şekilde ilişkiliydi. Centilmen bilim adamlarının en parlak dönemlerinde pek çok kişi her iki alana da katkıda bulunmuş ve her iki alandaki ilk makaleler, her ikisi de 17. yüzyılda kurulan Royal Society ve Fransız Bilimler Akademisi gibi profesyonel bilim topluluğu toplantılarında yaygın olarak okunmuştur.
Doğa tarihi, Linnaeus'un İsveç'in ekonomik durumunu iyileştirme arzusu gibi pratik nedenlerle teşvik edilmişti. Benzer şekilde, Sanayi Devrimi de yararlı maden yataklarının bulunmasına yardımcı olmak için jeolojinin gelişmesine yol açmıştır.
Tarihçe > Antik Dönem

Doğa tarihi, doğal dünyanın çeşitliliğini analiz eden Aristoteles ve diğer antik filozoflarla başlar. Doğa tarihi Yaşlı Plinius tarafından canlılar, jeoloji, astronomi, teknoloji, sanat ve insanlık da dahil olmak üzere dünyada bulunabilecek her şeyi kapsayacak şekilde anlaşılmıştır.
De Materia Medica, Yunan kökenli Romalı bir hekim olan Pedanios Dioskurides tarafından MS 50-70 yılları arasında yazılmıştır. Rönesans'ta yerini alana kadar 1500 yıldan fazla bir süre boyunca yaygın olarak okunmuş ve tüm doğa tarihi kitapları arasında en uzun ömürlü olanlardan biri haline gelmiştir.
Antik Yunanlardan Carl Linnaeus ve diğer 18. yüzyıl doğa bilimcilerinin çalışmalarına kadar, doğa tarihinin temel kavramlarından biri, türümüzle sonuçlanan ve sözde artan mükemmelliğin doğrusal bir ölçeğinde minerallerin, sebzelerin, hayvanların daha ilkel formlarının ve daha karmaşık yaşam formlarının bir düzenlemesi olan scala naturae veya büyük varlık zinciri idi.
Tarihçe > Orta Çağ

Doğa tarihi Arap ve Doğu dünyasında çok daha hızlı bir şekilde ilerlemesine rağmen Avrupa'da Orta Çağ boyunca temelde durağandı. 13. yüzyıldan itibaren Aristoteles'in çalışmaları, özellikle Thomas Aquinas tarafından Hristiyan felsefesine oldukça katı bir şekilde uyarlanmış ve doğal teolojinin temelini oluşturmuştur.
Rönesans döneminde, bilim adamları (özellikle bitki bilimciler ve hümanistler) doğa tarihi için bitki ve hayvanları doğrudan gözlemlemeye geri döndü ve birçoğu egzotik örnekler ve sıra dışı canavarlardan oluşan büyük koleksiyonlar biriktirmeye başladılar. Leonhart Fuchs, Otto Brunfels ve Hieronymus Bock ile birlikte botaniğin üç kurucu babasından biriydi. Bu alana katkıda bulunan diğer önemli isimler Valerius Cordus, Conrad Gesner (Historiae animalium), Frederik Ruysch ve Gaspard Bauhin'dir. Bilinen organizmaların sayısındaki hızlı artış, İsveçli doğa bilimci Carl Linnaeus'un sistemiyle doruğa ulaşan, türleri taksonomik gruplar halinde sınıflandırmaya ve düzenlemeye yönelik birçok girişimde bulunulmasına yol açmıştır.
İngiliz Çin bilimi tarihçisi Joseph Needham, Li Shizhen'i "Çinli doğa bilimcilerin 'taçsız kralı'" ve Bencao Gangmu'sunu "şüphesiz Ming'in en büyük bilimsel başarısı" olarak adlandırır.[kaynak belirtilmeli] Birçok dile çevrilen eserleri birçok akademisyen ve araştırmacıyı yönlendirmiş ya da etkilemiştir.[kaynak belirtilmeli]
Tarihçe > Modern dönem

İngiliz doğa tarihine önemli bir katkı, bitkiler, hayvanlar ve doğanın diğer yönleri hakkında yazan Gilbert White, William Kirby, John George Wood ve John Ray gibi papaz-doğabilimciler tarafından yapılmıştır. Bu kişilerin çoğu, Tanrı'nın varlığı ya da iyiliği için doğal teoloji argümanı oluşturmak amacıyla doğa hakkında yazmışlardır. Bununla birlikte, erken modern zamanlardan bu yana, çok sayıda kadın doğa tarihine, özellikle de botanik alanında, yazar, koleksiyoncu veya illüstratör olarak katkıda bulunmuştur.
Modern Avrupa'da botanik, jeoloji, mikoloji, paleontoloji, fizyoloji ve zooloji gibi profesyonel disiplinler oluşmuştur. Eskiden üniversite fen profesörleri tarafından öğretilen ana konu olan doğa tarihi, daha uzmanlaşmış bilim insanları tarafından giderek küçümsenmiş ve bilimin bir parçası olmaktan ziyade "amatör" bir faaliyet olarak görülmeye başlanmıştır. Viktorya Dönemi İskoçya'sında doğa tarihi çalışmalarının iyi bir ruh sağlığına katkıda bulunduğuna inanılıyordu. Özellikle İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri'nde bu durum kuşlar, kelebekler, deniz kabukları (malakoloji/konkoloji), böcekler ve kır çiçekleri araştırmaları gibi özel hobilere dönüştü; bu arada bilim insanları birleşik bir biyoloji disiplinini tanımlamaya çalıştılar (en azından modern evrimsel senteze kadar kısmi bir başarıyla). Yine de doğa tarihi gelenekleri biyoloji, özellikle de ekoloji (canlı organizmaları ve onları destekleyen Dünya'nın biyosferinin inorganik bileşenlerini içeren doğal sistemlerin incelenmesi), etoloji (hayvan davranışlarının bilimsel olarak incelenmesi) ve evrimsel biyoloji (çok uzun zaman dilimlerinde yaşam formları arasındaki ilişkilerin incelenmesi) çalışmalarında rol oynamaya devam etmekte ve günümüzde bütünleştirici organizmal biyoloji olarak yeniden ortaya çıkmaktadır.
Amatör koleksiyoncular ve doğa tarihi girişimcileri, Londra'daki Doğa Tarihi Müzesi ve Washington DC'deki Ulusal Doğa Tarihi Müzesi gibi dünyanın büyük doğa tarihi koleksiyonlarının oluşturulmasında önemli bir rol oynamışlardır.
Birbirlerini tanıyan 19. yüzyılın en büyük üç İngiliz doğa bilimcisi, Henry Walter Bates, Charles Darwin ve Alfred Russel Wallace, yıllar süren doğa tarihi seyahatleri yapmış, birçoğu bilim için yeni olan binlerce örnek toplamış ve yazdıklarıyla dünyanın "uzak" bölgeleri (Amazon Havzası, Galápagos Adaları ve Malay Takımadaları gibi) hakkındaki bilgileri geliştirmiş ve böylece biyolojinin tanımlayıcı bir bilimden teoriye dayalı bir bilime dönüşmesine yardımcı olmuşlardır.
"Doğa"nın "bir mekanizma değil bir organizma" olarak anlaşılması Alexander von Humboldt'un yazılarına kadar uzanmaktadır. Humboldt'un çok sayıdaki yazıları ve araştırmaları Charles Darwin, Simón Bolívar, Henry David Thoreau, Ernst Haeckel ve John Muir için ufuk açıcı etkiler yaratmıştır.
Müzeler

Daha fazla bilgi: Doğa tarihi müzeleri listesi
Nadire kabinelerinden evrilen doğa tarihi müzeleri, profesyonel biyolojik disiplinlerin ve araştırma programlarının ortaya çıkmasında önemli bir rol oynamıştır. Özellikle 19. yüzyılda, bilim insanları doğa tarihi koleksiyonlarını ileri düzeydeki öğrenciler için öğretim aracı ve kendi morfolojik araştırmalarının temeli olarak kullanmaya başladı.
Topluluklar

"Doğa tarihi" terimi tek başına veya bazen arkeoloji ile birlikte, hayvanlar (kuşlar (ornitoloji), böcekler (entomoloji) ve memeliler (mammaloji) dahil), mantarlar (mikoloji), bitkiler (botanik) ve diğer organizmalar için kayıt tutan birçok ulusal, bölgesel ve yerel doğa tarihi topluluğunun adını oluşturur. Ayrıca jeolojik ve mikroskobik bölümleri de olabilir.
İngiltere'deki bu topluluklara örnek olarak 1829 yılında kurulan Northumbria Doğa Tarihi Topluluğu, Londra Doğa Tarihi Topluluğu (1858), Birmingham Doğa Tarihi Topluluğu (1859), 1872 yılında kurulan İngiliz Entomoloji ve Doğa Tarihi Topluluğu, Glasgow Doğa Tarihi Topluluğu, 1880 yılında kurulan Manchester Mikroskopik ve Doğa Tarihi Topluluğu, 1913 yılında kurulan Whitby Doğa Bilimciler Kulübü, Scarborough Doğa Bilimciler Topluluğu ve 1918 yılında kurulan Sheffield Sorby Doğa Tarihi Topluluğu verilebilir. Doğa tarihi topluluklarının büyümesi, keşfedilecek çok sayıda yeni türün bulunduğu tropikal bölgelerdeki İngiliz kolonilerinin büyümesi nedeniyle de teşvik edildi. Pek çok devlet memuru yeni çevrelerine ilgi duymuş ve İngiltere'deki müzelere örnekler göndermiştir.
Diğer ülkelerdeki topluluklar arasında Amerikan Doğa Bilimciler Topluluğu ve Polonya Kopernik Doğa Bilimciler Topluluğu bulunmaktadır.
Konuyla ilgili yayınlar

Allen, David Elliston (1994), The Naturalist in Britain: a social history, New Jersey: Princeton University Press, s. 270, ISBN 0-691-03632-2
Liu, Huajie (2012), Living as a Naturalist, Pekin: Peking University Press, s. 363, ISBN 978-7-301-19788-2
Peter Anstey (2011), Two Forms of Natural History 9 Ağustos 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Early Modern Experimental Philosophy 21 Temmuz 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
Atran, Scott (1990), Cognitive Foundations of Natural History: Towards an Anthropology of Science, Cambridge, UK: Cambridge University Press, s. 376, ISBN 978-0-521-43871-1
Farber, Paul Lawrence (2000), Finding Order in Nature: The Naturalist Tradition from Linnaeus to E. O. Wilson. Johns Hopkins University Press: Baltimore.
Kohler, Robert E. (2002), Landscapes and Labscapes: Exploring the Lab-Field Border in Biology. University of Chicago Press: Chicago.
Mayr, Ernst. (1982), The Growth of Biological Thought: Diversity, Evolution, and Inheritance. The Belknap Press of Harvard University Press: Cambridge, Massachusetts.
Rainger, Ronald; Keith R. Benson; and Jane Maienschein (eds) (1988), The American Development of Biology. University of Pennsylvania Press: Philadelphia.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 7504678-7  LCCN: sh85090222  LNB: 000055791  NDL: 00562852  NKC: ph124939  NLI: 987007560769605171 
Bir Fransız devlet ortaokulunda doğa tarihi koleksiyonu
Altıncı yüzyıl Viyana Dioscurides el yazmasından böğürtlen
Georges Buffon en çok dört ayaklı hayvanları, kuşları, mineralleri ve bazı bilim ve teknolojileri anlatan 44 ciltlik ansiklopedisi Histoire Naturelle ile hatırlanır. Sürüngenler ve balıklar Bernard Germain de Lacépède tarafından ek olarak ele alınmıştır.
Polonya Kopernik Doğa Bilimcileri Topluluğu Başkanı Jan Czekanowski'nin (1923-1924) Szczecin, Polonya'daki anıtı
Cedynia

| Cedynia Almanca: Zehden   Latince: Cedene |
| --- | --- |
Kasaba

  Arma 
Cedynia
Koordinatlar: 52°53′K 14°12′D﻿ / ﻿52.883°K 14.200°D﻿ / 52.883; 14.200
Ülke:  Polonya
Voyvodalık:  Batı Pomeranya
İlçe:  Gryfino
Gmina: Cedynia
Kuruluş: 9. yüzyıl
Kasaba imtiyazı: 1299
İdare
 • Belediye Başkanı: Adam Andrzej Zarzycki
Yüzölçümü
 • Toplam: 1,7 km²
Nüfus (31 Aralık 2021)
 • Toplam: 1.439
 • Yoğunluk: 861,7/km²
Zaman dilimi: UTC+01.00 (OAS)
 • Yaz (YSU): UTC+02.00 (OAYS)
Posta kodu: 74-520
Alan kodu: +48 91
Plaka kodu: ZGR
Voyvodalık yolları:  
Resmî site http://www.cedynia.pl
Cedynia Lehçe telaffuz: [t͡sɛˈdɨɲa](Almanca: Zehden, Latince: Cedene), Polonya'nın Batı Pomeranya Voyvodalığının doğusunda, Almanya ile Polonya sınırını oluşturan nehirlerden olan Oder nehrinin yanında bulunan tarihi bir kasabadır. Kasaba, 972 Cedynia Muharabesinin ki Polonya'nın tarihi kayıtlara geçen ilk savaşıdır olduğu yer olarak bilinir.
Demografi

| Yıl | Nüfus | Kaynak |
| --- | --- | --- |
| 1995 | 1653  |  |
| 2000 | 1687  |  |
| 2005 | 1659  |  |
| 2010 | 1734  |  |
| 2015 | 1649  |  |
| 2020 | 1497  |  |
| 2021 | 1484  |  |
Spor

Kasabanın Czcibor Cedynia isminde, en alt ligde mücadele eden bir futbol takımı mevcuttur.
Pseudonaja whybrowi

Pseudonaja whybrowi, Pseudonaja cinsine bağlı bir yılan türüdür.
Konuyla ilgili yayınlar

Hoser, Raymond. 2009. Eight new taxa in the genera Pseudonaja Gunther 1858, Oxyuranus Kinghorn 1923, and Panacedechis Wells and Wellington 1985 (Serpentes:Elapidae). Australasian Journal of Herpetology 4: 1-27.