Yerli halklara yapılan soykırımlar
Avrupa'nın yerli halkları (1948 öncesi) > İsveç, Finlandiya ve Norveç'in Samiler üzerindeki soykırımı

Samiler yani  diğer adıyla "Laponlar" İskandinav yarımadasının yerel halklarındandır. Yüzyıllar boyunca Sámi ve İskandinavlar arasında nispeten az temas olmuştur; Sámi'ler esas olarak kuzey Fennoskandiya'nın iç kesimlerinde (Laponya) yaşarken, İskandinavlar güney İskandinavya'da yaşamış ve yavaş yavaş Norveç kıyılarını kolonileştirmişlerdir. Bununla birilkte 18. ve özellikle 19. yüzyıldan itibaren hem Norveç hem İsveç hükûmetleri kuzeyde daha agresif bir şekilde egemenlik kurmaya başlamış ve 19. yüzyıldan itibaren zorla asimilasyonu ve hristiyanlaştırmayı amaçlayan İskandinavlaştırma politikalarıyla Sámileri hedef almışlardır.
Zorunlu İskandinavlaştırma politikaları döneminden önce Norveç ve İsveç makamları Sámi'leri büyük ölçüde görmezden gelmiş ve yaşam tarzlarına fazla müdahale etmemiştir. Norveçliler 19. yüzyıldan önce ihracata dayalı bir balıkçılık endüstrisiyle uğraşmak için kuzeye doğru hareket ederek günümüz Troms ve Finnmark kıyılarını yavaş yavaş kolonileştirirken, ren geyiği çobanı Sámi'lerin yaşadığı sert ve tarıma elverişsiz iç bölgelere çok az ilgi göstermişlerdir. Güneyle yaptıkları ticarete büyük ölçüde bağımlı olan kıyıdaki Norveçlilerin aksine, iç kesimlerdeki Sámiler topraktan geçiniyordu. 19. yüzyıldan itibaren Norveçli ve İsveçli yetkililer Sámileri "uygarlaştırılması" gereken "geri kalmış" ve "ilkel" bir halk olarak görmeye başlamış, İskandinav dillerini krallıkların tek geçerli dili olarak dayatmış ve başta okullar olmak üzere pek çok ortamda Sami dili ve kültürünü etkin bir şekilde yasaklamıştır.
Özellikle Norveç bu yönde 19.yy da en çok baskı dayatan ülke oldu. İsveç ve Finlandiya taraflarında yetkililer daha az militan gözüksede Lars Levi Laestadius adlı Hristiyan Sami kökenli bir vaiz hristiyanlığı Samiler arasında yaysa da; Sami dili okullarda yasaktı ve kuzeydeki güçlü ekonomik gelişme Samilerin kültürel ve ekonomik statüsünün zayıflamasına yol açtı. Öte yandan ren geyiği yetiştiricisi Samilerin İsveçli çocuklarla bir aynı okullarda okumaları da engellenmiş yine Samiler ile İsveçlilerin kanlarının karışmasını engelleyici düzenlemelere gidilmiştir. 1827'de alınan bir kararla Norbotten'daki Samilerin miras hakları elinden alındı. 1886 ve 1898 tarihli ren geyiği otlatma yasalarının kabul edilmesiyle birlikte Sami etnik kökeni mesleğe göre tanımlanmış ve yasal olarak kurumsallaşmıştır ancak bu yasalar Samilerin ren geyiği yetiştiriciliği yönündeki ekonomik ayrıcalıklarının kaybetmesine de zemin hazırlamıştır.
1900-1950 arası ise baskılar inanılmaz boyutlara ulaştı.Samilerin geçim ve yaşam kaynağı Ren geyiklerinin İsveçlilerce kaçak avlanmasına İsvec hükûmeti göz yummuştur. Öte yandan İsveç'te ren geyiği otlatma politikasıyla ren geyiği olmayan Samiler resmi statülerini kaybetmekle kalmamış, 1901 tarihli İsim Yasası birçok Samiyi soyadlarını İsveççe olanlarla değiştirmeye zorlamıştır. Dahası, kadınlar ve çocuklar nüfus sayımında kocalarının uyruğunu alırken, Sami ile evlenen kadınların ve çocuklarının yerli kimliği, çok seviyeli ırksal sınıflandırmayı desteklemek için öjenik kan fraksiyonları kullanılarak hesaplandı. Etnik köken ayrımının bir sonucu olarak resmi Sami sayısı 20,000 ren geyiği sahibine düşürülmüştür, ancak ülkede bunun üç katı kadar Sami yaşıyor olabilir. Norveçte ise Finnmark'ta tarım için devlet arazisi satın almak ya da kiralamak isteyen herkes Norveç dilini bildiğini kanıtlamak ve Norveççe bir isimle kayıt yaptırmak zorundaydı. Bu durum kısmen 1920'lerde Sami halkının yerinden edilmesine neden olmuş, bu da yerel Sami grupları arasındaki uçurumu arttırmış (bugün hala mevcut olan bir durum) ve bazen iç Sami etnik çatışması niteliği taşımıştır. Zorla yerinden edilmenin bir başka örneği de 1919 ve 1920 yılları arasında Norveç ve İsveç'te yaşanmıştır. Bu konu, Sámi yazar Elin Anna Labba'ca haberleştirilip 2023 yılında  The Rocks Will Echo Our Sorrow: The Forced Displacement of the Northern Sámi. adıyla İngilizceye çevrilmiştir. 1913'ten 1920'ye kadar İsveç ırk ayrımcılığı siyasi hareketi, yaşayan insanlardan ve mezarlardan araştırma materyali toplayan ırk temelli bir biyoloji enstitüsü kurdu. Tarih boyunca İsveçli yerleşimciler, toprak ve su hakları, vergi muafiyetleri ve askeri muafiyetler gibi teşviklerle kuzey bölgelerine taşınmaya teşvik edildi, bu da Sami bölgelerindeki popülasyonu bozmak içindi. Dahası İsveç başta olmak üzere Norveç ve Finlandiya'da mezarları bile izinsiz açılıp kafatasları dahi ırksal incelemeye konu edilen Samiler İskandinav ırkının kanını bozan ve İskandinavya'da akıl hastalığının nedeni olan genleri taşıyan hatta alkolizmin sorumlusu aşağılık bir ırk olarak görülmüştür. Öte yandan öjenik teoriler İsveçte 1934 ve 1941 kısırlaştırma yasalarının çıkarılmasına neden olmuştur, 1970e kadar yaklaşık 63.000 kadar içerisinde Samilerinde olduğu pek çok kadın İsveç'te akıl hastalığı vs. gerekçelerle kısırlaştırmıştır. Bunların ne kadarının Sami olduğu bilinmemektedir, zira biolojik kayıtlar ırksal bir ayrım yapılmadan kayıt altına alınmıştır. Norveç parlamentosu, en iyi ve en kullanışlı arazilerin Norveçli yerleşimcilere tahsis edilmesi için "yerli kanun arazisi" yasa tasarısını kabul etti. Bir diğer etken de Alman ordusunun 1944-45 yıllarında kuzey Finlandiya ve kuzey Norveç'te ağır savaş yıkımı ile sonuçlanan ve mevcut tüm evleri ya da "kota "ları ve Sami kültürünün görünür izlerini yok eden yakıp yakma stratejisiydi. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra baskı hafiflemiş olsa da, 1970'lerde Sámi halkının inşa etmesine izin verilen evlerin büyüklüğünü sınırlayan yasa gibi miraslar yakın zamana kadar varlığını sürdürmüştür.
1977 sonrası ise Samiler yönünden olumlu gelişmeler yaşanmaya başlamıştır. 1977'te İsveçte etnik azınlık olarak tanınmıştır. 1982 yılında Samerättsutredningen (Sami Hakları Soruşturması) adı verilen resmi bir soruşturma başlatıldı. Soruşturma 1989 yılında tamamlandı ve önerilerden biri de İsveç'te halk tarafından seçilen bir Sami kurumu kurulmasıydı. O dönemde Finlandiya'da 1973'ten beri bir Sami kurumu vardı ve Norveç de 1989'da Sami Parlamentosunu açmıştı. İsveç'teki Sami Parlamentosu ise 1993 yılında açılmıştır. 2021 yılında ise İsveçte bu yönde Hakikat ve uzlaşma komisyonu gündeme geldi. Finlandiya'da ise Sanna Marin bu yönde bir reform programı yapmak istese de istediği başarıya ulaşamadı. Bununla birlikte 19.yy başından başlayarak yaptığı zorla kültürel asimilasyon nedeniyle Fin kökenli etnik azınlık olan Tornedalyalılar ile ilgili İsveç'te bir Hakikat ve Uzlaşma Komisyonu kurulup bu yönde komisyondan özür dileme, reform tavsiye kararı çıksa da yerel halk Samiler için bu ülkede böyle bir özür dileme kararı ve Hakikat komisyonu kurulması hali hala tam olarak gerçekleştirilebilmiş değildir. Yine kendi bölgelerinde doğal yaşamı tehdit eden ve ekonomik olarak yaşam ve geçim kaynakları ren geyiği yetiştirmelerine engel çıkaran rüzgar ve hidro elektrik santral projeleri nedeniyle Sami halkının İsveç ve Norveçle sorunları halen devam etmektedir.