Opus numarası
19. yüzyıldan bugüne

1800'lerden itibaren besteciler genellikle bir esere veya eser dizisine yayınlandıktan sonra bir eser numarası atadılar. Aşağı yukarı 1900'lerden sonra ise, yayınlanmış olsun ya da olmasın, bir besteye eser numarası verme eğilimine yaygınlaştı. Ancak uygulamalar her zaman mükemmel bir şekilde tutarlı veya sistemli değildi. Örneğin, Beethoven kariyerinin başlarında bestelerini titiz bir şekilde numaralandırdı (bazıları opus numarası olmadan yayınlandı), ancak daha sonraki yıllarda önceden bestelediği bazı eserleri yüksek opus numarasıyla yayınladı. Aynı şekilde, bazıları Beethoven'ın kariyerinin başlarında yazılmış olmasına rağmen, ölümünden sonra yayınlanan bazı eserlere yayıncılar tarafından yüksek opus numaraları verildi. 1827'deki ölümünden bu yana, numarasız besteler kataloglanmış ve Alman kısaltması WoO (Werk ohne Opuszahl ) ile etiketlenmiştir; bu, "opus numarası olmayan çalışma" anlamına gelir; aynı şey opus numaralarını kullanan diğer besteciler için de yapıldı. (Beethoven'in eserlerinin başka katalogları da var – bkz. Beethoven bestelerinin katalogları .)
Felix Mendelssohn'un (1809-47), ölümünden sonra yazılan bir eserin ("Op. posth.") şeklinde numaralandırılması dikkate değerdir; Ölümünden sonra mirasçılar, Mendelssohn'un atamadığı opus numaralarına sahip birçok beste yayınladı. Hayattayken iki senfoni yayınladı (Do minör Senfoni No. 1, Op. 11 ; ve La minör Senfoni No. 3, Op. 56 ), ayrıca senfoni-kantata Lobgesang, Op. ölümünden sonra 2 Numaralı Senfonisi olarak sayıldı 52; yine de 1 ve 2 numaralı senfonilerinin arasında başka senfoniler de yazdı ve bunları bazı sebeplerle geri çekti; sonrasında Mendelssohn'un mirasçıları bunları La majör Op. 4'teki İtalyan Senfonisi No. 4, Op.90 ve Re majör ve Re minörde <i id="mwVw">Reformasyon</i> Senfonisi No. 5, Op. 107 olarak yayınladılar.
Antonín Dvořák'ın (1841–1904) pek çok eserine opus numaraları verilmiş olsa da, bunlar her zaman eserlerin yazılma veya yayınlanma sırasıyla mantıksal bir ilişki içinde değildi. Daha iyi satışlar elde etmek için, N. Simrock gibi bazı yayıncılar, nispeten erken dönemde bestelenmiş eserlerin bazılarına kronolojik sıralarına göre çok daha yüksek opus numaraları vererek yayınladılar. Diğer durumlarda Dvořák, sözleşme yükümlülükleri dışında diğer yayıncılara satabilmek için yeni eserlerine daha düşük eser sayıları verdi. Bu sayede birden fazla eserine aynı eser numarası verilmiş olabiliyor. Örneğin 12 numaralı Opus, sırasıyla beş farklı esere (bir opera, bir konser uvertürü, bir yaylı çalgılar dörtlüsü ve ilgisiz iki piyano eseri) tahsis edilmiştir. Diğer durumlarda, aynı esere farklı yayıncılar tarafından en fazla üç farklı eser numarası verilmiştir. Senfonilerinin sıralı numaralandırılması da kafa karıştırıcıydı: (a) başlangıçta kompozisyon zamanına göre değil, yayın sırasına göre numaralandırılmışlardı; (b) bestelenen ilk dört senfoninin bestelenen son beş senfoniden sonra yayımlanmıştı; ve (c) bestelenen son beş senfoni ise bestelenme sırasına göre yayınlanmamıştır. Yeni Dünya Senfonisi başlangıçta 5 numara olarak yayınlandı, daha sonra bir dönem 8 numara olarak tanındı ve 1950'lerde yayınlanan eleştirel baskılarda kesin olarak 9 numara olarak yeniden numaralandırıldı.
Bestecilerin tarihsel olarak tutarsız opus numarası kullanımlarının diğer örnekleri arasında, bestelerini başlangıçta numaralandıran ancak daha sonra numaralandırmayı bırakan César Franck (1822–1890), Béla Bartók (1881–1945) ve Alban Berg (1885–1935) sayılabilir. . Carl Nielsen (1865–1931) ve Paul Hindemith (1895–1963) de yaklaşımlarında tutarsızlardı. Sergei Prokofiev (1891–1953) tutarlıydı ve bir kompozisyonu oluşturmadan önce ona bir eser numarası atardı; ölümünde parça parça ve planlı, ama numaralı eserler bıraktı. Bir kompozisyonu revize ederken Prokofiev ara sıra revizyona yeni bir eser numarası atadı; dolayısıyla Senfoni No. 4, tematik olarak ilişkili ancak ayrı iki eserdir: Senfoni No. 4, Op. 47, 1929'da yazılmıştır; ve Senfoni No. 4, Op. 112, 1947'de yazılmış büyük ölçekli bir revizyonudur. Aynı şekilde, edisyona bağlı olarak, Piyano Sonatı No. 5'in Do majör orijinal versiyonu da Op. 38 ve Op. 135 olarak iki farklı opus numarasıyla kataloglanmıştır.
Arnold Schoenberg (1874–1951) ve Anton Webern (1883–1945) dahil olmak üzere yirminci yüzyılın başlarındaki bazı önemli besteciler tarafından aşağı yukarı normal bir şekilde kullanılmasına rağmen, opus sayıları yirminci yüzyılın sonlarında daha az yaygın hale geldi.