stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Terni
Nüfus gelişmesi

Terni belediyesi sınırları içinde (2010 itibarıyla) nüfus 113.035 kişi ölüp nüfus bakımdan Umbria bölgesinde ikinci büyük ve tüm İtalya içinde 47'nci büyük şehirdir.
Terni şehri nüfusu 19. yüzyılın sonlarına doğru sanayilerin gelişip büyümesiyle 30.000 kişiden 60.000 kişiye çok hızla yükseldi. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Güney İtalya'dan gelen işçi göçü ile 1960'lı yıllarda şehrin nüfusu 100.000'i aştı. O zaman şehir plancılarının yaptığı tahmin ve planlara göre şehrin gelecek 10-20 yıl içinde 200.000 nüfusu aşması beklenmekteydi. Fakat 1980'li ve 1990'lı yıllarda şehirde bulunan demir-çelik endüstrisi büyük bir ekonomik krize girdi ve şehrin nüfusu 21. yüzyılın ilk yarısına kadar bir düşme gösterdi.
Şu zaman grafiği Terni şehrinin nüfusun gelişmesini açıkça göstermektedir:
Kişi
Ulaşım

Terni İtalyan milli otoyol (Otostrada) sisteminin güney-kuzey ekseninde olan ana A1 otoyoluna, anayol karayolu olan SS3 bis Tiberina ve (antik Romalılardan beri kullanılan) Via Falamina yollarına bağlıdır.
Terni mili önemi haiz Roma-Ancona demiryolu hatti ve diğer iki bölgesel demiryolu hattı (Terni-Perugia ve Terni-L'Aquila hatları) üzerindedir. Şehirde önemli bir yolcu istasyonu bulunmakla birlikte milli önemli bir marşandiz garı da bulunmaktadır.
Sehrin şehirici ve varoşlarında 90 değişik hatta çalışan ATC adli otobüs şirketi vardır. Şehrin kuzey bölgelerini ve Perugia'yi bağlamak için yeni bir "hafif-ray sisteminde" bir tramvay hat şebekesi de kurulma halindedir.
Görülmeye değer turistik yerler

Roma amfi-tiyatrosu; M.Ö. 32'de yapılan bir zamanlar 10.000 kişilik kapasiteli
Porta Sant'Angelo: İlk defa antik Romalılar tarafından yapılmış, ama çok restore edilmiş şehrinin surların antik dört kapısından biri.
San Maria Assunta Katedrali: 17. yüzyılda şehrin antik Hristiyan tapınağı yerine Barok mimarî stiline göre yapılmış bir katedral. Çan kulesi 18. yüzyıldan kalma. Katedralin içerisinde tanınmış org yapıcılarından Gian Lorenzo Bernini'ni yapmış olduğu org bulunur. Cephesindeki iki kapı Orta Çağ'dan kalmadır. Bu kapılardan biri üzerinde bir ayakkabı profili bulunur. Bu profilin katedrale gelen kişilerin ayakkabılarının ölçülüp toplum kurallarına uymayan şekilden daha uzun olmamasını sağlamak için kullanıldığı söylenmektedir.
San Francisco Kilisesi
San Valentino Bazilikası
Palazzo Mazzancolli: Şehirde Orta Çağlardan kalmış çok az sayıda binalardan biri.
Palazzo Gazzoli: 18. yüzyılda yapılmış olup günümüzde Terni Güzel Sanatlar Galerisi olarak kullanılmakta ve eski küçük usta ressamlardan Pierfrancesco d'Amelia, Benozzo Gozzoli, Gerolamo Troppa ve Örneore Metelli eserleri bulunmakta.
Palazzo Spada: 16. yüzyılda mimar "Genç Antonio da Sangallo" tarafından yapılmıştır. Günümüzde Belediye Sarayı görevi yapmakta.
Lancia di Luce (Işık Mızrağı): Arnaldo Pomodoro adlı heykeltıraşın hazırladığı heykel
Romanesk stili kiliseler:
San Alò (11. yüzyıl).
San Martino.
San Salvatore.
Şehrin yakınlarında "Velino Çayı" ve "Nera Çayı"'in birleşme noktasında 165 m yüksekten aşağı akan Cascata delle Marmore adlı bir çağlayan bulunmaktadır.
Kardeş şehirler

Terni şu kentlerle kardeş şehir bağlantısı kurmuştur:
Cartagena, İspanya, İspanya
Saint-Ouen, Fransa
Prag, Çekya
Dunaújváros, Macaristan
Resimler

Terni "Piazza_del_Popolo (Halk Meydanı)"
Terni Belediye Konağı Spada Sarayı
Terni Katedrali
Terni San Francesco manastiri kilisesi
Terni "Piazza Tacito" meydanı
Rodion Malinovski

| Rodion Yakovleviç Malinovski |
| --- | --- |

Doğum: 23 Kasım 1898 Odessa, Odessa Uyezdi, Herson Guberniyası
Ölüm: 31 Mart 1967 (68 yaşında) Moskova
Bağlılığı:   Rusya İmparatorluğu (1914-1917)  Rusya SFSC (1917-1922)  Sovyetler Birliği (1922-1967) 
Hizmet yılları: 1914-1967
Rütbesi: Sovyetler Birliği Mareşali
Birimi: 2. Süvari Tümeni, Halk Cephesi Askerî Danışmanı, 48. Nişancı Kolordusu, 2. Muhafız Ordusu, Güney Cephesi, Güney batı Cephesi, 2. Ukrayna Cephesi, 3. Ukrayna Cephesi, Transbaykal Cephesi, Transbaykal Askerî Bölgesi, Kızıl Ordu Uzakdoğu Genel Komutanı, Uzakdoğu Askerî Bölgesi
Çatışma/savaşları: I. Dünya Savaşı, Rusya İç Savaşı, İspanya İç Savaşı, II. Dünya Savaşı, Küba Füze Krizi
Ödülleri:                       
Sonraki işi: Sovyet Kara Kuvvetleri Genel Komutanı, SSCB Savunma Bakanı Birinci Yardımcısı, Savunma Bakanı, Komünist Partisi Yüksek Sovyet Üyesi, Komünist Partisi Merkez Komitesi Aday üyesi, Komünist Partisi Merkez Komitesi Üyesi
İmza
 
Rodion Yakovleviç Malinovski (Rusça: Родион Яковлевич Малиновский; 23 Kasım 1898; Odessa, Odessa Uyezdi, Herson Guberniyası, Rus İmparatorluğu - 31 Mart 1967; Moskova, SSCB), Kızıl Ordu'nun komutanlarından biri, Sovyetler Birliği Mareşali, Sovyetler Birliği Komünist Partisi Merkez Komitesi ve Yüksek Sovyet üyesi, Savunma Bakanı.
Gençliği

Odessa'da dünyaya gelir. Babası ölünce annesi Ukrayna’ya göçer ve burada yeniden evlenir. Ancak annesinin yeni kocası Malinovski’yi reddeder. 13 yaşında evden kovulan Malinovski, Odessa’daki akrabalarının yanına yerleşir ve tarım işçiliğine yardım eder.
Askeri hayatı > I. Dünya Savaşı

Ana madde: Fransa'daki Rusya İmparatorluğu Sefer Kuvveti
I. Dünya Savaşı başladığında 15 yaşındadır ve askere alınmak için yeterince büyük değildir. Buna rağmen Alman cephesine giden askeri bir trene gizlice biner. Fark edilince cephedeki komutanları ikna ederek makineli tüfek birliğine atanır. 1915 yılı Ekim ayında düşman saldırısını püskürtmede gösterdiği yararlılıktan dolayı Aziz Yorgi Nişanı ile ödüllendirilerek onbaşılığa terfi ettirilir. Çarpışmalar sırasında yaralanan Malinovski 1916 yılına kadar hastanede kalır. Bu tarihte Fransa’ya gönderilir. Batı Cephesi’ndeki Rusya Silahları Kuvvetlerine katılır. Batı Cephesi’nde gösterdiği yararlılıklardan dolayı ödüllendirilecektir. 1917 yılında Rus İmparatorluğu’ndaki çarlık rejiminin Şubat Devrimi sonucu çökmesi üzerine Fransa’daki Rus askerleri cephe gerisine alınacak daha sonra da Rusya’ya geri gönderilecektir. Ancak Malinovski savaşın sonuna kadar Fransa’da kalarak savaşmaya devam edecek ve Croix de guerre nişanıyla ödüllendirilerek astsubaylığa terfi ettirilecektir.
Askeri hayatı > Rus İç Savaşı

1919 yılında Rusya’ya dönen Malinovski, Rus İç Savaşı’nda Sibirya bölgesinde Kızıl Ordu saflarında savaşır. Savaş sırasında başarılı olarak tabur komutanlığına kadar yükselecektir. İç savaşın ardından 1926 yılında Sovyetler Birliği Komünist Partisi’ne üye olur.
Askeri hayatı > İspanya İç Savaşı

1927 yılında Frunze Askeri Akademisine başlar ve 1930 yılında mezun olur. Bu dönemde hızla terfi ederek Semyon Timoşenko’nun komutasındaki 3. Süvari Kolordusu’nun kurmay heyeti içinde yer alır. 1936 yılında İspanya İç Savaşı’nın patlak vermesi üzerine Francisco Franco önderliğindeki Falanjistlere karşı Cumhuriyetçilerin saflarında savaşmak için bu ülkeye gider. Burada İtalyan faşist ve Alman Nazi kuvvetlerine karşı çarpışmalara katılır. İspanya'da "Coronel Malino" (Albay Malino) ve "Manolito" gibi lakaplar ile bilinirdi. 1938 yılında Sovyetler Birliğine döndüğünde İspanya'daki hizmetlerinden ötürü Lenin Nişanı ve Kızıl Bayrak Nişanı ile ödüllendirilir. Frunze Askerî Akademisinde eğiticiliğe başlar.
Askeri hayatı > II. Dünya Savaşı

1941 yılı bahar aylarında Savunma Bakanı Timoşenko, Sovyet sınırlarındaki Alman silahlı kuvvetlerinin yoğunlaşmasından endişeye düşer. Nazi Almanyası gizlice Barbarossa Harekâtı'na hazırlanmaktadır. Timoşenko cepheleri kuvvetlendirmek için önde gelen tüm subayları kıta görevlerine gönderir. Tümgeneralliğe terfi eden Malinovski Odessa Garnizonundaki 48. Piyade Kolordusu'na atanır. Savaşın başlamasından bir hafta önce birlik Romanya sınırındadır.
Askeri hayatı > II. Dünya Savaşı > Barbarossa Harekâtı

Nazi Almanyası 22 Haziran 1941 tarihinde Barbarossa Harekâtı ile Sovyet topraklarına saldırı. Kızıl Ordu birlikleri hızla ilerleyen Alman zırhlı birlikleri karşısında kuşatılır ve muazzam kayıplar verir. Savaşın ilk anlarında kargaşanın hakim olduğu cephede Malinovski ayakta kalan az sayıdaki cephe komutanlarından birisidir. Prut Nehri boyunca mevzilenen birliklerine bizzat cepheye giderek komuta eden Malinovski, kendisinden daha güçlü düşman karşısında savaşarak birliklerinin çevrilmesine izin vermeden Karadeniz kıyısı boyunca geri çekilir. Mykolaiv civarında köşeye sıkışan Malinovski muhasarayı yararak Dnipropetrovsk'e geri çekilmeyi başarır.
Ağustos ayında 6. Ordunun Kurmay Başkanlığına atanır. Kendi cephesinde Alman saldırısını durdurur ve korgeneralliğe terfi eder. Aralık ayında Güney Cephesi komutanlığını alır. Elindeki yorgun ve sayıca az birliklere rağmen yaklaşan kış aylarında mevzilenen Alman savunmasını öteye atmayı başarır.
Askeri hayatı > II. Dünya Savaşı > İkinci Harkov Muharebesi

1942 yılı Ocak ayında Malinovski ve Timoşenko komutasındaki Güneybatı Cephesi'nde İkinci Harkov Muharebesi'nin ardından Almanlar 100 km öteye atılır. Ancak Almanların gücününü hafife alan Timoşenko saldırıya devam edince ağır bir yenilgi alacaktır. Temmuz ayında tüm Güney Cephesi komuta heyeti değiştirilir. Malinovski ve heyeti Rostov'a gönderilir. Buradaki görev Kafkas petrollerini ele geçirme amacıyla ilerleyen Almanları durdurmaktır.
Askeri hayatı > II. Dünya Savaşı > Stalingrad Muharebesi ve Ukrayna Cephesi

Stalingrad Muharebesi'nin hayati bir hal alması üzerine bölgeye gönderilen Malinovski'ye şehrin kuzeydoğusundaki 66. Ordu komutanlığı verilir. Şehirde Stalin'in özel temsilcisi olarak bulunan Nikita Kruşçev, Malinovski ile beraber çalışır. Malinovski'nin elindeki birlik acemilerden oluşsa da kadro olarak tam gücünde olduğu için bu avantajı değerlendirmek isteyen Malinovski Eylül ve Ekim 1942'de saldırıya geçer. Cephe hattını ilerletemese de şehrin tamamen kuşatılmasını engellemiş ve Almanların şehrin içeri girmesine yol açmıştır. Başka bir görevle Voronezh Cephesi'ne giden Malinovski Aralık ayında geri geldiğinde artık Sovyet zaferi yakındır. Alman 6. Ordusu artık kuşatılmıştır. Kuşatma altındaki Almanları kurtarmak için saldıranGeneralfeldmarschall Erich von Manstein panzer birliklerini Kotelnikovo'da durdurur. Böylece 6. Ordunun etrafı sarılmış olur. Başarısı üzerine terfi eden Malinovski, Suvorov Nişanı ile ödüllendirilir.
1943 yılı Mart ayında Donbass'daki Alman birliklerini atmak için saldırır, başarılı saldırı sonucu Alman birlikleri ikiye bölünmüş ve Kırım'daki kuvvetleri yalıtılmış olur. 1944 yılı Nisan ayına kadar bölgede ilerleyen Malinovski Ukrayna ve Kırım'ı işgalden kurtarır.
Askeri hayatı > II. Dünya Savaşı > Romanya ve Macaristan

Malinovsky 1944 yılı Mayıs ayında 2. Ukrayna Cephesi komutasını alır. Sovyet topraklarındaki son Alman işgalciyi de atarak Balkanlara doğru ilerler. Burada Fyodor Tolbuhin ile beraber Blitzkrieg'in Sovyet şeklini başarılı şekilde uygular. Kızıl Ordu birlikleri 500 bin Alman ve 400 bin Rumen askerini kuşatarak esir alır. Romanya'daki Nazi yanlısı Ion Antonescu rejimi devrilir. Stalin tarafından Moskova'ya çağrılan Malinovski 10 Eylül 1944 günü mareşal ilan edilir. Transilvanya bölgesinde ilerleyerek Macaristan'a giren Malinovski 20 Ekim 1944 günü Debrecen'i kurtarır. Birlikleri yorgun ve iaşe hatları uzamış olan Malinovski Macar başkenti Budapeşte'nin alınması için son bir hamle yapar. Naziler ve Macar faşistleri tarafından çok iyi savunulan şehir 1945 yılının şubat ayındaki Budapeşte Muharebesi sonrasında alınır. Slovakya üzerine yürüyen Malinovski Bratislava'yı, 4 Nisan 1945 günü de Viyana'yı alır. Malinovski bu kez Stalin tarafından Zafer Nişanı ile ödüllendirilir. Avrupa Cephesi'nde son harekâtında Brno'yu ABD Silahlı Kuvvetleri ile birlikte kurtarır.
Askeri hayatı > II. Dünya Savaşı > Uzakdoğu

Nazi Almanyası'nın mayıs ayında teslim olmasının ardından Uzakdoğu Cephesi'ne gönderilir. Burada Ağustos ayındaki Sovyet saldırısına komuta eder. Burada 1 milyon askere sahip ve savaşkan Japon Kwantung Ordusu işgali altındaki Mançurya'ya saldırır. Artık hava kuvvetleri – zırhlı birlikler – piyade saldırı taktiklerinin birlikte kullanılmasının en iyi örneklerini veren Malinovski 10 gün içinde Japon hakimiyetini yıkmayı başarır. Bu zaferin ardından Sovyetler Birliği Kahramanı ilan edilir.
Askeri hayatı > Savaş sonrası

Savaşın ardından Uzakdoğuda çeşitli komuta görevleri alan Malinovski özellikle Kore Savaşı sırasında Kuzey Kore ve Çin askerî personelinin eğitimini üstlenir. Sovyetler Birliği Yüksek Sovyet üyesi olan Malinovski, 1952 yılında Sovyetler Birliği Komünist Partisi Merkez Komitesi aday üyesi olur.
Devlet adamı

Stalin'in 1953 yılındaki ölümünden sonra başa geçen Kruşçev döneminde Malinovski, Kara Kuvvetleri Komutanlığına ve Savunma Bakan Yardımılığına getirilir. Partide yaşanan destalinizasyon döneminde Merkez Komiteye seçilir. Georgi Jukov'un tasfiye edilmesinin ardından Savunma Bakanı olur.
Malinovski, Kruşçev'in savaş döneminden arkadaşı olsa da siyasi konum olarak bağımsızlığını koruyabilmiştir. Malinovski, Kruşçev'in aksine nükleer savaş başıklarının önemini kabul etmekle beraber gelecekteki savaşlarda geleneksel silahlı kuvvetlerin önemli olacağını savunuyordu. Gelişen teknolojiye rağmen önemli olanın düşman topraklarını işgal edebilecek kara ordusunun olduğunu söylüyordu. Özellikle Soğuk Savaş dönemindeki Sovyet savunma doktrini Malinovski ve Kruşçev arasında orta yolun bulunmasıyla şekillenmiştir. Malinovski, Sovyet ordusunun dünyadaki en büyük ve güçlü ordu olmasının ardındaki en önemli isimler arasında gösterilir.
Son yılları

Küba Füze Krizi döneminde Kruşçev'in siyasi tarzını kabul etmeyen Malinovski ordu ile ilgili meselelere dahil olduğu için Kruşçev ile ilgili rahatsızlığını dile getirir. Ordudaki bu eğilimin Kruşçev'in SBKP yönetiminden tasfiye edilmesinde etkisi bulunmaktadır. Yeni parti yönetimi Malinovski'nin silahlı kuvvetlere bakışını kabul edecek ve ordunun bu yönde gelişmesine onay verecektir.
Mezarı ve geleneği

Ölümünün ardından devlet töreniyle Kremlin Duvarı Mezarlığı'na gömülmüştür. Moskova'daki Sovyet Askerî Akademisindeki ve Ural'daki muhafız birliklerindeki tank birliklerine adı verilmiştir. Sovyetler Birliği'nin çöküşünün ardından bile 20. yüzyılın en önemli askeri liderleri arasında gösterilmektedir.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |

Siyasi görevi

| Önce gelen: Georgi Jukov | Sovyetler Birliği Savunma Bakanı 1957-1967 | Sonra gelen: Andrey Greçko |
Rodion J. Malinowski, Heinz Hoffmann, Walter Ulbricht, Federal arşiv
Üç Silahşorlar

| --- | --- |
Les Trois Mousquetaires
Üç Silahşorlar ve d'Artagnan (Maurice Leloir, 1894)
Yazarlar: Alexandre Dumas
Ülke: Fransa
Dil: Fransızca
Tür: Tarihi roman
Yayım: Mart-Temmuz 1844 (Tefrika)
Üç Silahşorlar, Alexandre Dumas tarafından yazılmış olan tarihi macera romanı.
Fransa'da XIII. Louis döneminde kralın muhafız birliğinde görev yapan  Athos, Porthos ve Aramis adlı üç silahşore katılmak üzere Paris’e giden  D'artagnan Romansı (Dartanyan) adlı gencin maceralarını konu alır. Roman kahramanlarının, kralı düşürmek isteyen Kardinal Richelieu’nun komplolarından kralı korumak için giriştikleri maceralar anlatılır.
Babası Fransız Devrim Savaşları’nın önemli bir komutanı olan yazar, eseri ilk defa Fransız Devrimi’nden dört yıl önceki Temmuz Monarşisi sırasında Mart-Temmuz 1844’te  Le Siècle dergisinde tefrika etmiş; aynı yıl kitap olarak yayımlanmıştır. Büyük ilgi gören roman, “Birimiz hepimiz, hepimiz birimiz için!” sloganı ile ünlüdür.
Yazarın başyapıtlarındandır ve dünya klasikleri arasına girmiştir. Pek çok film, çizgi film, sahne uyarlaması yapılmıştır.
Romanın kahramanı Dartanyan’ın hikâyesi, Dumas’nın “Yirmi Yıl Sonra”(1845) ve “Bragelonne ve Vikont: On Yıl Sonra” (1847-1850) adlı eserlerinde devam eder.
Alexandre Dumas'nın eserlerini, özellikle de "Üç Silahşorlar"'i yazarken tarihi oldukça saptırdığı, olaylara fazlasıyla hayâl gücünü kattığı söylenir. Bu söylentiler kulağına kadar gelince Dumas, "Tarihe tecavüz ettiğimi söylediler ama çok güzel çocuklar doğdu" demişti.
Bazı uyarlamaları > Film

Üç Silahşorlar, Fred Niblo'nun yönettiği 1921 tarihli sessiz uyarlama. Özgün adı The Three Musketeers.
Üç Silahşorlar, Çetin İnanç'ın yönettiği 1972 tarihli Türk filmi. Yukarıdaki romandan uyarlanmıştır.
Üç Silahşorlarin İntikamı, Çetin İnanç'ın yönettiği 1972 tarihli Türk filmi. Yukarıdaki romandan uyarlanmıştır.
Üç Silahşorlar, Richard Lester'in yönettiği 1973 yapımı film.
Üç Silahşorlar, Stephen Herek'in yönettiği 1993 yapımı film.
Dört Silahşorlar (İngilize: The Four Musketeers, Fransızca: D'Artagnan et les Trois Mousquetaires), Pierre Aknine'in yönettiği 2005 yapımı mini dizi.
Üç Silahşorlar, Paul W.S. Anderson'in yönettiği 2011 yapımı film.
'Wan-Wan Sanjushi (ワンワン三銃士), (Fransızca: Les Trois Mousquetaires, İspanyolca: Dartacan y los Tres mosqueperros)', (1981-82) Fransızca2 Aralık 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
'Anime Sanjuushi (アニメ三銃士), (Fransızca: 'Sous le signe des mousquetaires)', (1987-89) Japonca20 Temmuz 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi./Fransızca20 Aralık 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Üç Silahşorlar (dizi, 2013)
Bazı uyarlamaları > Bale

Üç Silahşorlar, senaryo ve koreografisi Armağan Davran ve Volkan Ersoy tarafından hazırlanan, Giuseppe Verdi'nin ve Bujor Hoinic'in müzikleri eşliğinde sahnelenen, 2 perdelik eser
Paris'te d'Artagnan büstü, 1883
Minare

Eger minaresi (Macaristan).
Kocatepe Camii'nin minarelerinden biri (Ankara, Türkiye)
Sabah Eyalet Camii'nin minaresi (Kota Kinabalu, Sabah, Malezya)
Minare (Arapça: منارة), İslam dininin ibadet yeri olan camilerde namaza çağrıyı bildirmek ve sala okumak için inşa edilmiş ana yapıdan yüksek tasarlanan yapılardır. Namaza çağrının o mahaldeki herkesin işitebileceği yüksek bir yerden okunması, ibadethanelerde minare inşasının esasını teşkil etmektedir.
Camilerde minare ihtiyacı teknolojinin henüz olmadığı İslamiyetin ilk dönemlerinden 20. yüzyılın ilk yarısına kadar, ezanın uzak yerlerden duyulmasına imkân sağlamak için yapılmışlardır. Eski devirde müezzin, caminin balkonuna, yani şerefeye çıkar istinare denilen şekilde dönerek ezan okurdu. Modern çağda artık minareye çıkmadan cami içindeki mikrofondan okumaktadır. Mamafih bazı Nakşibendi tarikatlarında hoparlörle okumak yerine yine eski usul kullanılmaktadır ki, teknolojinin bir kısmını bidat, gereksiz ve zevksiz olarak görmektedirler.
Camilerde minare zorunlu bir yapı parçası olmamakla birlikte, bir İslam beldesi imgesinde geleneksel ve güçlü bir yer edinmiştir.
Günümüzde boyunun bir hayli uzatılmasından ötürü, mimari açıdan 'hoparlör direği' yakıştırmasıyla tenkit edilseler de, esasen bu tenkitten uzaktırlar. Yapılış amaçlarına uygun olarak; yerleşmelerin seyrek, nüfusun az yoğun, yapıların da alçak olduğu zamanlarda ibadethanelerin pek çoğu mescitti (mimari açıdan bir sınıflama: genellikle şehre hitap eden büyük ibadethaneler cami, mahalle ya da ufak yerleşmelerdeki küçük ibadethaneler mescit olarak adlandırılır) ve minareleri de alçak yapılıyordu. Günümüzde ise yerleşimler sıklaşmış ve yayılmış, nüfus yoğunluğu artmış ve yapıların da yüksek katlı yapılmaya başlanmasıyla, mescit yerine hitap alanı geniş ve yüksek kapasiteli cami yapılmakta, bu yüzden minareler de apartmanlar arasında kalmayıp amaçlanan görevini yakalaması için yüksek inşa edilmektedir.
Tarihi

İslamiyette ilk minare Mısır'n başkenti Yeni Kahire'deki Amr İbn Al-As camisinde inşa edilmiştir. Minare ana parçaya Emevi meliki I. Muaviye zamanında vali Meslem bin Muhalled tarafından 678 yılında eklenmiştir.
Arap, İran, Hint, Türk, Mısır minare şekilleri farklıdır. Minare sanatının büyük ustası Mimar Sinan bu yapı öğesine geometrik ve zarif şeklini vermiştir. İnce çubuk ve kabartma süslü minarenin benzersiz örneği Şehzade Camii minareleridir. Selimiye Camii'nde uyguladığı teknikte minarenin üç şerefesine ayrı merdivenlerden çıkılmakta ve her merdivenden çıkan diğerini görmemektedir. Osmanlı minareleri ve şerefeleri süsleme sanatlıdır. Boyları 10 ila 40 m.dir. Camiye bitişik veya ayrı hatta biraz uzaktaki minarenin yapımında taş, tuğla ve horasan harcı kullanılmıştır. Bayezid Camii minaresinde renkli süsleme tekniği kullanılmıştır. Hırkai Şerif Camii, Ortaköy Camii, Dolmabahçe Camii minarelerinde süsleme sonuna kadar kullanılmıştır. Klasik, rokoko dışında gotik, korint tarzlarında minareler dahi vardır, Bahçekapı Hacı Küçük Camii, Ali Paşa Mescidi ve Suadiye Camii minareleri gibi.
Büyükçekmece Sokullu Camii minaresinin merdiveni dışardadır. Tahtakale Timurtaş Mescidi ile Topkapı Sarayı Beşir Ağa Mescidi'nin minareleri merdivensiz, dışarı taşan asma cumbalardır. Cavid Ağa Mescidi, Yağkapanı Mescidi, Karabaş Mescidi, Eminönü Arpacılar Camii, Köprülü Camii ile Arpacı Hayreddin Mescidi'nin minareleri ahşaptır. Karabaş Mescidi minaresi ise, çinko kaplamadır. Mimar Sinan'ın kendi adına yaptığı Yenibahçe'deki Mimar Sinan Mescidi minaresi çokköşeli, baca gibi, en üstü süslü pencerelidir.
Minareler camilerin üst kısmında yer alır
Yapısı

Selçuklu minareleri kalın, güdük, petek kısmı bedene göre kısadır. Genellikle tuğladır ve taçkapının yanlarında ikizdir (Çifte Minare-Sivas). Osmanlılarda ise 6 adede kadar minare vardır.Tek minareler geleneksel olarak caminin sağında yapılır (Sokollu Camii ile Firuz Ağa Camii'nde soldadır). İki minareli camilerde minareler caminin iç avlu köşelerindedir. Dört minarelilerde iç avlunun köşelerindedir. Altı minareli Sultanahmet Camii'nde ise mihrab duvarına göre üç minare sağda üç minare soldadır.
En yüksek minare Selimiye Camii minaresidir. Boyları 71 metre (külah ve âlemi dahil edilirse) 85 metre, her biri üçer şerefeli bu dört minare İslâm aleminin en yüksek ve en zarif minareleri olmuştur. Her ne kadara Hindistan'da, Delhi de XIII. yüz yılda yapılan kutup minare 72.50 metrelik boyu ile daha yüksek ise de en altta çapı 14 metre olan bu minarelere tepeye doğru incelir. Dolayısıyla kutup minarenin estetiği yoktur. Selimiye'de ikisinde (camiye bitişik olanlarında) 3 ayrı yoldan 3 şerefesine çıkılan Selimiye minareleri en aşağıda gövde sadece 3.80 çapındadır. Minarelerin hepsi aynı kalınlıktadır.
En büyük minare Samerra Camii'nin spiral minaresidir. En kalın olanı 5,08 m. ile Üç Şerefeli Cami (Edirne)'dir. Şehzade Camii'nde 41,54, Ayasofya Camii'nde 50,37 (81 m olacak), Süleymaniye Camii'nde 63,80 (71 m olacak) metredir.
Minarenin taş veya tuğla gövdesi genellikle çokgendir, bazen karedir. Gövde burmalı ve yivlidir. Kabartmalar ve motiflerle süslüdür. Şerefe bindirmelikleri mukarnaslıdır. Şerefe korkulukları taştan ve oymalıdır. Minareler arasına kandil ve Ramazan ayında mahya asılır. Mimar Sinan minarede her şerefeye birbirini görmeden çıkan ayrı ayrı merdivenler yapmıştır.
Minarelerin birçoğu yüzyıllar içinde, depremlerde ve sel baskınlarında yıkılmış, yeniden yapılmıştır.
Minarenin bölümleri

Minareler Türkiye'de genelde yedi bölüme ayrılırlar.
Minarenin bölümleri > Alem

Minarenin en üstte olan, metal, tunç, bakır ya da pirinçten yapılmış altın renginde bir hilaldir. Bu üst noktayı aşan sadece yıldırımsavardır.
Minarenin bölümleri > Külah

Minarenin koni biçimindeki kısmıdır. Alemin altında bulunur.
Minarenin bölümleri > Petek

Külahın altındaki kısmın (tek şerefeli minarelerde) ilk şerefeye kadar olan bölümüne verilen addır.
Minarenin bölümleri > Şerefe

Müezzinin ezan veya sela okuduğu ve minareden her yöne dönmesini sağlayan balkona denir.
Minarenin bölümleri > Gövde

Şerefe(ler)den sonra gelen ve Türk mimarisinde petekle aynı çapta ve ince olan en uzun bölümdür.
Minarenin bölümleri > Pabuç

Gövdeyi alt ve geniş kürsüye bitiştiren küçük bir diske benzer.
Minarenin bölümleri > Kürsü

Minarenin görünen bölümlerin en aşağıda olanıdır. Külaha benzer genişleyen bir kısmı ve altındaki bloktan oluşur. Külahın aksine alt blok dikdörtgenler prizması şeklinde yapılır. Bu bölüme küp ya da gövde de denir.
Türkiye'de kullanılan terminolojide minârenin bölümleri