Rudolf Hess
Yargılanma ve hapis > Spandau Hapishanesi

Spandau, Birleşik Krallık, Fransa, Amerika Birleşik Devletleri ve Sovyetler Birliği temsilcilerinden oluşan Almanya'nın askeri işgalinden sorumlu yönetim organı olan Müttefik Kontrol Konseyi'nin kontrolüne alındı. Her ülke, dönüşümlü olarak bir ay boyunca hapishane gardiyanı tedarik etti. Mahkûmlara tıbbi muayeneler yapıldıktan sonra - Hess vücudunun aranmasını reddetti ve zorla tutulması gerekti - hapishane kıyafetleri verildi ve kaldıkları süre boyunca kendilerine hitap edilen numaralar verildi. Hess 7 numaraydı. Hapishanenin küçük bir kütüphanesi vardı ve mahkûmların ek okuma materyalleri için özel talepte bulunmalarına izin verildi. Yazma materyalleri sınırlıydı; her mahkûma, mektuplar için ayda dört parça kağıt alma izni verildi. İzinsiz birbirleriyle konuşmalarına izin verilmedi ve tesiste çalışmaları, temizlik ve bahçe işlerine yardımcı olmaları bekleniyordu. Mahkûmlar, birbirinden yaklaşık 9 metre aralıklarla her gün bir saat süreyle cezaevi çevresinde açık havada yürüyüşe çıkarıldı. Zaman geçtikçe bazı kurallar daha rahat hale getirildi.
Ziyaretçilerin ayda yarım saat gelmesine izin verildi ancak Hess, Batı Berlin'deki İngiliz Askeri Hastanesi'nde delinmiş ülser nedeniyle hasta olduğu Aralık 1969'a kadar ailesinin kendisini ziyaret etmesini yasakladı. Bu sırada oğlu Wolf Rüdiger Hess 32 yaşında ve Ilse Hess 69 yaşındaydı; Hess'i 1941'de Almanya'dan ayrıldığından beri görmemişlerdi. Bu hastalıktan sonra ailesinin düzenli olarak ziyaret etmesine izin verdi. Torunlarının fotoğraflarını ve filmlerini sık sık getiren kayınpederi Andrea, özellikle hoş karşılanan bir ziyaretçi oldu. Hess'in tutsak olduğu süre boyunca hem zihinsel hem de fiziksel sağlık sorunları devam ediyordu. Karın ağrıları olduğunu iddia ederek gece ağlıyordu. Yemeğinin zehirlendiğinden şüphelenmeye devam etti ve hafıza kaybından şikayet etti. 1957'de onu muayene eden bir psikiyatrist, bir akıl hastanesine nakledilecek kadar hasta olmadığına karar verdi. Hess, 1977'de tekrar intihara teşebbüs etti.
Hess, hastanede kaldığı süre dışında, hayatının geri kalanını Spandau Hapishanesinde geçirdi. Mahkûm arkadaşları Konstantin von Neurath, Walther Funk ve Erich Raeder 1950'lerde sağlık durumlarının kötüleşmesi nedeniyle serbest bırakıldılar; Karl Dönitz, Baldur von Schirach ve Albert Speer ceza sürelerini doldurdular ve serbest bırakıldılar; Dönitz 1956'da, Schirach ve Speer 1966'da ayrıldı. 600 hücreli hapishane, 1966'dan Hess'in 1987'deki ölümüne kadar, tahmini yıllık maliyeti 800.000 DM olan tek mahkûm için tutulmaya devam etti. 1980'lerde koşullar ilk yıllara göre çok daha iyiydi; Hess'in hücre bloğunda daha özgürce hareket etmesine, kendi rutinini belirlemesine ve televizyon, film, kitap okuma ve bahçecilik dahil kendi faaliyetlerini seçmesine izin verildi. Bahçeye kolayca ulaşabilmesi için bir asansör kuruldu ve 1982'den itibaren kendisine bir sağlık görevlisi sağlandı.
Hess'in avukatı Alfred Seidl, 1947 gibi erken bir tarihte serbest bırakılması için çok sayıda itirazda bulundu. Bunlar, esas olarak Sovyetlerin teklifi defalarca veto etmesi nedeniyle reddedildi. Spandau Batı Berlin'de bulunuyordu ve varlığı Sovyetlere şehrin bu bölümünde bir yer sağlamıştı. Ek olarak, Sovyet yetkilileri Hess'in 1941'de ülkelerine bir saldırının yaklaştığını bilmesi gerektiğine inanıyorlardı. 1967'de oğlu Wolf Rüdiger Hess, babasının tahliyesi için bir kampanya başlattı ve Birleşik Krallık'taki Geoffrey Lawrence ve Batı Almanya'daki Willy Brandt gibi politikacıların desteğini topladı, ancak mahkûmun ileri yaşına ve sağlığı kötüye gitmesine rağmen işe yaramadı. 1967'de Wolf Hess, Eylül ayına kadar Hess'in serbest bırakılmasını isteyen bir dilekçeyle 700 imza toplayan bir dernek kurdu. 1974'e gelindiğinde 350.000 kişi dilekçeyi imzalamıştı. Amerikalı tarihçi Norman Goda, Hess'i serbest bırakmak için kampanya yürütenlerin, tutukluluğunun acımasızlığını rutin olarak abarttığını yazdı. Goda, Wolf Hess'in babasını serbest bırakma çabalarının, babasının suçlu olup olmadığı sorusuyla babasının insani gerekçelerle salıverilmeyi hak edip etmediği sorusunu birleştirerek nihayetinde geri teptiğini belirtir. Wolf, İngiltere'nin işlediği "savaş suçunu" gizlemek için babasını haksız yere hapsettiğini savundu ve eğer Churchill, Hess'in Mayıs 1941'de barış teklifini kabul etseydi milyonlarca hayatın kurtarılabileceğini savundu. 1973'te İsrail dışişleri bakanı Abba Eban, Hess'in savunucularının iddia ettiği kadar kötü muamele görmediğini ve cezasının tamamını çekmesi gerektiğini iddia etti.
Eylül 1979'da yapılan tıbbi testler, Hess'in potansiyel olarak ölümcül prostat kanserinden muzdarip olduğunu gösterdi. 8 Eylül 1979 tarihli bir mektupta Hess, serbest bırakılmadığı takdirde tedaviyi reddedeceğini, "haksız yere mahkum edilmiş bir adam" olarak özgürlüğü hak ettiğini ve ölürse, onun ölümü İngiltere, Fransa, Sovyetler Birliği ve Amerika Birleşik Devletleri liderlerinin vicdanına olacağını açıkladı. Cyrus Vance şöyle yazdı: "Mantıksızlığın başlangıcını temsil etmenin ötesinde, Hess'in iyi düşünülmüş girişimi tıbbi durumunu serbest bırakmaya zorlamak için kullanmaktır". İngiltere Dışişleri Bakanı Lord Carrington, Hess'in serbest bırakılması için çağrıda bulundu, ancak Sovyet Dışişleri Bakanı Andrey Gromıko, Hess'in hiçbir zaman "pişman olmanın gölgesini bile göstermediği" ve hala masum olduğunu iddia ettiği gerekçesiyle reddetti. Gromıko, birçok kişinin Hess'in serbest bırakılmasını yanlış bir mahkûmiyetin teyidi olarak kabul edeceğini de söyledi. Hess'in Batı Almanya'daki neo-Nazi gruplarına başvurması, Sovyetlerin onun serbest bırakılmasını düşünme konusundaki isteksizliğini daha da artırdı.
Hess özür dilemeyen bir Nazi ve Yahudi düşmanı olmaya devam etti; bu genellikle, onu zararsız bir yaşlı adam olarak tasvir eden, serbest bırakılmasını savunanlar tarafından göz ardı edildi. Hess, serbest bırakılırsa medyaya hiçbir açıklama yapmayacağına söz vererek kendini serbest bırakma çabalarını daha da engelledi ve yapmayı planladığı açıklamaların taslaklarını defalarca yazdı. 25 Haziran 1986'da bir Sovyet muhafız, Spandau'daki papaz Charles Gabel'i Hess tarafından yapılan bir açıklamayı dışarıya kaçırmaya çalışırken yakaladı ve Gabel'in kovulmasına neden oldu. Hess belgeyi başlangıçta 1946'daki Nürnberg duruşmasında açılış adresi olarak yazmıştı ve yargıçlar onu kısa kestikten sonra tam olarak teslim edememişti. Hess, Ekim 1946'da açıklamanın bir kopyasını Sir Oswald Mosley'e postalamaya çalıştı, ancak mektup ABD'li gardiyanlar tarafından ele geçirildi. Hess'in açıklaması (hem 1946 versiyonu hem de 1986 versiyonu) Almanya'nın Sovyetler Birliği'ne yönelik saldırısının önleyici olduğunu iddia ediyordu; Sovyetler Birliği'nin Almanya'ya saldırmayı planladığına dair çok büyük kanıtlar olduğunu iddia etti. Açıklamasında, İngiltere'yi Sovyetlerin "Avrupa medeniyetine" ve tüm dünyaya yönelik tehlikesinden haberdar etmek amacıyla İskoçya'ya uçuşunu Hitler'e bildirmeden yapmaya karar verdiğini söyledi. Uyarısının İngiltere'nin Almanya ile savaşı bitirmesine ve Sovyetler Birliği'ne karşı mücadeleye katılmasına neden olacağına inanıyordu.
Yıllar boyunca tek dostu 1964'te hapishanenin komutanı olarak atanan ABD'li Yarbay Eugene K. Bird idi. İkisi arasında yüzlerce saat süren tartışmalardan sonra, aralarında dostane bir ilişki gelişmişti. Mart 1971'de, Berlin'deki Bird'ün amirleri, Hess hakkında bir kitap yazarken Bird'ün Hess ile işbirliğinden haberdar oldular. Ev hapsine alındı ve sonunda Spandau Hapishanesi Komutanı olarak görevinden istifa etti. Bu olay aslında askeri kariyerine de son verdi. Bird 1974'te Hess ile ilişkisini anlattığı bir kitap yazdı.