stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Bulgar-Osmanlı savaşları
İvan Aleksandr döneminde askeri eylemler

Bizans'taki iç savaş sırasında hem Palaiologos hem de Kantakouzenos dış müttefikler bulmaya çalışıyor ve yabancı paralı askerler kullanıyordu. Bulgar İmparatoru, kalesi Konstantinopolis olan ilk rakibi destekledi. Öte yandan VI. İoannis, kısa süre sonra Trakya'daki savaş alanlarının demirbaşı haline gelen Küçük Asya'dan Osmanlı Türk paralı askerlerini düzenli olarak tuttu. Bizanslılar, 1320'lerden sonra Güney Balkanlar'daki köyleri düzenli olarak yağmalayan Osmanlılar üzerindeki kontrolünü sık sık kaybettiler.
1344'te ordusu 2.000 kişiye ulaşan Rodop ve Ege bölgelerinin bağımsız Bulgar hükümdarı Momchil Bizans iç savaşında önemli bir rol aldı. İlk başta VI. İoannis'u desteklerken, 1344 baharından itibaren Momchil, Osmanlı müttefiklerinin saldırganlığının kışkırtmasıyla taraf değiştirdi. Haziran ayında Portogalos körfezi yakınlarında Osmanlı donanmasını yendi. Kaynaklara göre, Bulgar hükümdarı geceleri demirli Osmanlı gemilerini yakmak için tekneler gönderdi ve kısa süre sonra Mosynopolis'te Kantakouzenos'un ordusunu yendi.
Muhtemelen yaklaşan Osmanlı tehdidinin farkına varan ilk yerel hükümdar olan Momchil, Bulgaristan ve Bizans imparatorlarından yardım için yalvardı, başarısız oldu. Birlikleri Doğu Rodoplar'da direnişi sürdürmesine rağmen, Mayıs 1345'te Umur Bey önderliğindeki Türkler Küçük Asya'dan yürüdüler ve insanları ve hayvanları uzaklaştırarak Bulgar topraklarını harap ettiler. Kısa bir süre sonra, 7 Temmuz 1345'te Umur Bey komutasındaki Osmanlı kuvvetleri, başkenti İskeçe yakınlarındaki Peritor savaşında Momchil'in ordusunu yendi. Kaynaklar, bağımsız hükümdarın savaşta bir halef bırakmadan öldüğünü ve Osmanlı işgaline karşı koymak için çok az siyasi irade veya liderlik kaldığını doğrulamaktadır.
Bizans iç savaşları sırasında İvan İskender, Trakya ve Rodoplar'daki birkaç kasabanın kontrolünü yeniden ele geçirdi, ancak Bizans'ın iç işlerine sık sık karışması, 1332'de sağlanan barışa rağmen iki ülke arasındaki daha yakın ilişkileri engelledi. 1352'de Türk kuvvetleri Bulgaristan'ı yeniden işgal etti, Trakya'ya, özellikle Aitos, Yambol ve Plovdiv çevrelerine baskın düzenledi ve zengin ganimetler ele geçirdiler. Aynı yıl Osmanlılar, Balkanlar'daki ilk kaleleri olan Gelibolu yarımadasındaki Tsimpe'yi ele geçirerek Avrupa'ya sağlam adımlar attılar. 1354 yılına kadar Osmanlı kuvvetleri, Yambol ve Filibe çevresindeki toprakların yanı sıra Meriç ve Tundzha nehirlerinin aşağı vadilerini yeniden harap ettiler.
1355'te Osmanlılar Sofya'ya bir sefer başlattılar, ancak kısa süre sonra İhtiman yakınlarında İvan İskender'in en büyük oğlu ve vârisi Mihail Asen'in ordusu tarafından çatışmaya girdiler. Sonraki muharebede her iki taraf da ağır kayıplar vermesine rağmen Türkler galip geldi. Genç Mihail Asen'in zaferine ve ölümüne rağmen Türkler Sofya'ya ulaşamadı.
İvan Aleksandr döneminde askeri eylemler > Başarısız ittifak

Yenilgi, yalnızca Tarnovo'da değil, Konstantinopolis'te de ciddi bir alarma yol açarak, Osmanlı işgalinin ana kolaylaştırıcılarından bir olan John Kantakouzenos'u tahttan çekilmeye zorladı. Tehdit ile karşı karşıya kalan Bulgaristan ve Bizans yakınlaşma girişiminde bulundular. 1355'te Bulgar İmparatoru Keratsa'nın kızı, yeni Bizans İmparatoru V. İoannis'in küçük oğlu IV. Andronikos ile evlendi. Ancak Tarnovo hanedanları ile Konstantinopolis arasındaki yeni ilişkiler, Osmanlılara daha önemli bir yanıt verme beklentilerini karşılamadı.
20 Aralık 1355'te Stefan Duşan'ın ölümünden sonra, Sırp İmparatorluğu Batı Balkanlar'daki hegemonyasının çoğunu kaybetti ve büyük ve etnik açıdan çeşitli imparatorluk birkaç ardıl devlete bölündü. Dönemin Bulgar ve Bizans İmparatorlukları, bir kez daha yarımadada Osmanlı yayılmasını durdurma potansiyeline sahip tek büyük siyasi güç olarak kaldılar. 1354 ve 1364 yılları arasında Türkler, Plovdiv ve Stara Zagora gibi bir dizi önemli kale ve kasabanın saldırıya uğramasıyla Trakya'yı fethetti. 1350'lerin sonlarından itibaren Osmanlı askerî birlikleri, kaynaklara göre İmparator'un surları güçlendirmek için önlemler alması nedeniyle başkentin çevresine bile ulaştı. Osmanlı tarihçisi Hoca Sâdeddin Efendi, 1359 ile 1364 yılları arasındaki Türk ilerlemesinin birçok bölgenin yıkımını ve nüfusunu azaltmasını içerdiğini öne sürer: Plovdiv, Stara Zagora ve Sliven kasabaları harap oldu ve Venets ve Sotirgrad gibi diğerleri tamamen yok edildi. Yıkıma, yerel halkın katledilmesi ve Küçük Asya'ya sürülmesi eşlik etti.
İki İmparatorluk arasında sadece tam bir koordinasyon eksikliği yoktu, aynı zamanda Karadeniz'deki Mesembria ve Anchialos limanları konusunda da çekişiyorlardı. Bulgaristan 1364'te onları başarıyla savundu, ancak devam eden çatışma, yaklaşan tehlikeye rağmen iki devlet arasındaki güvensizliği ve düşmanlığı derinleştirdi.
İvan Aleksandr döneminde askeri eylemler > İvan Aleksandr'ın son yılları

Güneyden gelen ekonomik yıkım ve askeri tehdidin yanı sıra, Bulgaristan'ın başka sorunları da vardı: 1365'te Macar Kralı I. Lajos kuzeybatı Bulgaristan'ı işgal ederek önemli Vidin kalesini ele geçirdi ve çarın yaşayan en büyük oğlu İvan Sratsimir'i esir aldı. Vidin'i geri almak için yaptığı başarısız ilk girişimlerde, İvan Aleksandr Osmanlı paralı askerlerini kullanmaya bile başvurdu. Sonunda, 1369 yazında, Bulgar İmparatoru Eflak voyvodası I. Vladislav'ın yardımıyla Vidin Eyaleti üzerindeki otoritesini yeniden sağladı, ancak bu onun son başarısı oldu.
17 Şubat 1371'de İvan Aleksandr'ın ölümünden sonra, Bulgarların yaşadığı topraklar birkaç bağımsız devlete bölündü. İkinci Bulgar İmparatorluğu'nun eski topraklarının çoğu, çarın üçüncü oğlu İvan Şişman'ın yönetimi altına girdi; kuzeybatı bölgeleri en büyük oğlu İvan Sratsimir'in hakimiyetindeydi, despot Dobrotitsa Dobruca'yı elinde tutuyordu ve Makedonya'nın çoğu Sırp soyluları tarafından kontrol edilen birkaç feodal devlete bölünmüştü.
Çirmen Muharebesi ve sonuçları

Ana madde: Çirmen Muharebesi
1371'de Makedonya'daki iki feodal bey, Türklere karşı bir sefer düzenledi. Sırasıyla Pirlepe kralı ve Serez despotu Sırp kardeşler Vukašin ve Uglješa, Osmanlıları durdurmak için büyük bir Hristiyan ordusu topladılar. Doğuda toprakları Osmanlı topraklarına sınır olan Uglješa, tehdidi anladı ve Sırp ve Bulgar devletlerinden yardım istedi ancak başarısız oldu. Karışık Sırp-Yunan-Bulgar nüfusuna hükmeden iki kardeş, etnik açıdan farklı 20 ila 70.000 kişilik güçlü bir orduyla doğuya doğru yola çıktı. Lala Şahin Paşa liderliğindeki çok daha az sayıda birlik, 26 Eylül gecesi  aşağı Meriç vadisindeki Çirmen köyü yakınlarında kamp kuran birleşik Balkan kuvvetlerine saldırdı. Tüm ordu geri püskürtüldü ve Vukašin ve Uglješa, kuvvetlerinin çoğuyla birlikte yok edildi.
Muharebeden hemen sonra, I. Murad'ın orduları, Kuzey Trakya'yı aşan ve genç İvan Şişman'ı Balkan Dağları'nın kuzeyine geri çekilmeye zorlayan başka bir sefer başlattı. Uzun ve şiddetli kuşatmalardan sonra bir dizi kale düştü: Örneğin Diampol kasabası, Timurtaş'ın güçlerine karşı aylarca savaştı, ancak sonunda yiyecek kıtlığı nedeniyle teslim olmaya zorlandı. İvan Şişman'ın voyvodalarından biri olan Şişkin, Balkan Dağları'nın güney eteklerindeki savaşta öldürüldü ve Osmanlıların Rodoplar, Kostince, İhtiman ve Samokov'u fethini daha da kolaylaştırdı. Kanlı bir kuşatmadan sonra güneybatıdaki Manastır'ı ele geçirdiler ve kısa süre sonra Sofya Vadisi'ni ele geçirdiler. 1373'te İvan Şişman, aşağılayıcı bir barış anlaşmasını müzakere etmek zorunda kaldı: Murad ile Şişman'ın kız kardeşi Tamara Hatun arasındaki evlilikle birliği güçlendiren bir Osmanlı vasalı oldu. Telafi etmek için Osmanlılar, İhtiman ve Samokov da dahil olmak üzere fethedilen toprakların bir kısmını iade ettiler.
1371 ile 1373 yılları arasında Osmanlılar, Balkanlar üzerinde hatırı sayılır bir güç olarak ortaya çıktı. Tüm Trakya'ya hükmettiler ve Doğu Makedonya'daki Uglesha topraklarını ele geçirdiler ve vasalları olan Vukaşin'in oğlu Marko ve İvan Şişman'ı boyun eğdirmeyi başardılar.
Çirmen Muharebesi ve sonuçları > Rodopların düşüşü

Aynı dönemde (1371-1373) işgalciler, kuzeyden yaklaşan güçlü ve iyi korunan kalelerle dolu bir dağ olan Rodopların kontrolünü ele geçirdiler. Günümzde harabe halinde olan Rakovitsa kalesi Davud Paşa tarafından kuşatıldı ve voyvodası Kurt tarafından şiddetle savunuldu; zorla ele geçirmeye yönelik nafile girişimlerin ardından Türkler müzakereleri kabul etti ve Bulgarlar mülklerini ellerinde tutarak teslim oldular.
Benzer şekilde, Rodopların stratejik kalelerinden biri olan Tsepina halkı, Davud Paşa'nın su kaynaklarını kesmesi üzerine, dokuz ay boyunca Osmanlı saldırılarına direndikten sonra canları ve malları karşılığında teslim oldular. Aynı şekilde Stanimaka (Asenovgrad) alındı ve kısa bir süre sonra komutanı Georgi'nin son saldırıda öldüğü Batkun'un kuzey Rodop kalesi düştü.
Osmanlılar, Rodopların iç kesimlerinde inatçı bir direnişle karşılaştı: Merkez bölgeler, Cedit Paşa ve İbrahim Paşa orduları tarafından işgal edildi. İlki, Chepelarska nehri vadisi boyunca Stanimaka ile Baçkovo Manastırı arasındaki yoldan ilerlerken, İbrahim Paşa Plovdiv'den Parvenets üzerinden ve ardından Vacha Nehri vadisinden yola çıktı. Diğerlerinin yanı sıra Zarenitsa, Zagrad, Gradishte, Çiltepe ve Karakulas (Vacha boyunca), İmaretdere ve Momina Voda'da (Eğridere'ye yakın yükseklikler) çatışmalar meydana geldi. Tanınmış Osmanlı paşası Sarǎ Baba'nın öldürüldüğü Momina Voda ve Enihan Baba'nın can verdiği Karakula'daki çatışmalar özellikle şiddetliydi.
Sofya'nın Düşüşü

İvan Şişman, güçlü Osmanlı baskısına karşı çaresizce direnmeye çalışırken, kardeşi İvan Sratsimir yardımı geri çekmekle kalmadı, kardeşinin karşılaştığı güçlüklerden yararlanarak Tarnovo Çarlığının belirli bölgelerine hakimiyetini genişletmeye çalıştı. Şişman'ın dikkati güneye çekildiğinde, İvan Sratsimir iki kardeş arasında tartışmalı olan önemli Sofya kentinin kontrolünü ele geçirdi. Ancak 1373'te şehir yeniden Tarnovo Çarlığı'nın eline geçti ve iki Bulgar devleti arasında silahlı bir çatışma çıkmış olması muhtemeldir. Despot Dobrotitsa da Tarnovo'da İmparator'a herhangi bir destek vermedi. Ceneviz ile çatışıyordu ve damadını tahta çıkarmaya çalıştığı Trabzon İmparatorluğu'nun iç işlerine karıştı.
1373'ten sonra gelen geçici sükunetin ardından 1380'de Osmanlılar yeniden saldırılara başladı. Sultan Murad büyük bir orduyla Tarnovo Çarlığının güneybatı bölgelerine doğru hareket etti ve ana hedefi merkezi Sofya'yı ele geçirmekti. İzladi vadisinde kanlı bir çatışmadan sonra Türkler Sofya'ya ilerledi ve şehri kuşattı. Ban Yanuka komutasındaki şehir Lala Şahin Paşa komutasındaki üstün Osmanlı kuvvetlerinin tüm saldırılarını püskürttü. Daha sonra kuşatmaya devam edemedi ve başarısızlığını Sultan'a bildirdiği Edirne'ye geri çekilmek zorunda kaldı. O yokken Türkler Sofya'ya sızmayı başardılar ve bir Müslüman Bulgar Ban Yanuke'yi avlanırken yakalayıp o sırada Plovdiv'de bulunan Lala Şahin'e gönderdiler. Oradan Bulgar komutan Sofya'ya geri gönderildi ve savunucular ele geçirilen liderlerini görünce şehri Osmanlılara teslim ettiler (1382).
Osmanlılar güçlü bir garnizon kurdu ve Küçük Asya'dan Müslüman yerleşimciler getirdiler. Ertesi yıl Serez düştü. Yeni Osmanlı başarısı, İvan Şişman ile İvan Sratsimir'i bir araya getirmedi. 1384 ile 1386 arasında Bulgaristan ile Eflak arasında bir savaş çıktı ve Ulahlar Tuna boyunca birkaç yerleşim yeri ele geçirdiler ancak daha sonra yenildiler ve voyvodaları I. Dan öldürüldü. İvan Sratsimir, iki kardeş arasındaki güvensizliği derinleştiren eyleme Ulahların müttefiki olarak katıldı.
Osmanlılar, Sofya çevresindeki bölgeyi ele geçirdikten sonra kuzeybatıya doğru yürüyüşlerine devam ettiler. Murad'ın asıl amacı Bulgaristan ile Sırbistan arasındaki bağları koparmaktı çünkü İvan Şişman'ın vassalı olmasına rağmen Murad ona güvenmiyordu ve Bulgar hükümdarının dönmek için uygun bir fırsat beklediğini biliyordu. Sert çatışmalardan sonra 1386'da Türkler Pirot ve Niş'i ele geçirerek birçok Bulgar'ı öldürdüler ya da köleleştirdiler.
1388 seferi

Osmanlıların Balkan yarımadasının orta kesimlerinde ilerlemesi, sadece İvan Şişman için değil, Sırbistan ve Bosna'da da ciddi endişelere neden oldu. Sırp Prensi Lazar ve Bosna Kralı I. Tvrtko Kotromaniç, Osmanlı karşıtı bir koalisyon kurdu ve Bulgar İmparatoru da onlara katıldı ancak asker gönderemedi. 1387'de Bosnalılar ve Sırpların birleşik kuvvetleri Ploşnik Muharebesi'nde Osmanlıları yendi.
Ancak Hristiyan devletler zaferi geniletmek için herhangi bir girişimde bulunmazken, Türklerin tepkisi hızlı oldu. 1388'de Çandarlı Ali Paşa komutasındaki 30.000 kişilik bir ordu doğu Balkan Dağları'nı geçerek Bulgaristan'ın kuzeyine doğru ilerledi. Bulgarlar tamamen şaşırdılar ve işgalciler Pravadı, Şumnu, Madara ve diğer şehirleri ele geçirdiler. İlk baştaki sürpriz sefer nedeniyle kasabalar ve kaleler düzgün bir savunma düzenleyemediler, ancak ilk şoktan sonra Bulgarlar önlem aldı. Çandarlı Ali Paşa'nın ordusu Varna'yı kuşattığında, savunucular sert bir şekilde direndi ve Türkler kuşatmayı bırakıp kuzeye doğru ilerlemek zorunda kaldı.
Tutrakan'da vatandaşlar Türklerin küçük bir garnizon kurmasına izin verdiler, ancak daha sonra Türk askerlerini öldürerek kuşatma için hazırlandılar. Çandarlı Ali Paşa hemen çevredeki tarlaları yaktı ve kısa süre sonra açlıktan ölmek üzere olan kasaba teslim olmak zorunda kaldı. Bu başarıdan sonra batıya, Tuna kıyısındaki en güçlü Bulgar kalelerinden biri olan Niğbolu'ya doğru ilerlediler. Savunma, o sırada kasabada bulunan İvan Şişman tarafından organize edildi. Osmanlıların yaklaşık 30.000 adamı olmasına rağmen şehri alamadılar ve Çandarlı Ali Paşa bizzat Murad'dan takviye istemek zorunda kaldı. Hoca Sâdeddin Efendi'ye göre, Sultan muazzam bir orduyla Niğbolu'ya yürüdü ve ne pahasına olursa olsun kasabayı ele geçirmeye kesin olarak karar verdi. İvan Şişman yeni düşmanla karşılaştığında ateşkes istedi. Murad kabul etti ve Bulgarlar Niğbolu'yu kurtardılar, ancak bir başka önemli Tuna kalesi olan Silistre'yi terk etmek zorunda kaldılar. Ancak Çandarlı Ali Paşa Silistre'ye vardığında Bulgarlar kasabayı teslim etmeyi reddettiler. Murad, Niğbolu'yu ikinci kez kuşattı ve bu kez İvan Şişman Osmanlı şartlarını kabul etti ve Silistre'ye bir Türk garnizonu yerleştirildi.
Seferin bir sonucu olarak Türkler, birkaç önemli kasaba da dahil olmak üzere doğu Bulgaristan'ın çoğunu aldı. Artık İvan Şişman'ın yetkisi, başkent Tarnovo'nun batısındaki topraklara ve Tuna boyunca birkaç kaleye kadar geriledi. Doğuda Bulgarlar Varna'yı ve Dobruca Despotluğu'nun başkenti Kaliakra tuttular. Muhtemelen o sırada İvan Sratsimir bir Osmanlı tebaası oldu.
Konuyla ilgili yayınlar

Васил Н. Златарски, История на българската държава през средните векове, Част I, II изд., Наука и изкуство, София 1970.
Атанас Пейчев и колектив, 1300 години на стража, Военно издателство, София 1984.
Йордан Андреев, Милчо Лалков, Българските ханове и царе, Велико Търново, 1996.
Bulgarofigon Muharebesi, 896.
İmparator İvan İskender
Sultan I. Murad
Çernomen savaşından sonra Osmanlı ilerleyişi.
CP Mérida

Club Polideportivo Mérida, Extremadura özerk topluluğunda Mérida merkezli bir İspanyol futbol takımıydı.
La Liga'da (1995-96 ve 1997-98) iki kez oynayan kulüp, ciddi ekonomik borçlar nedeniyle 2000 yılında. Halefi Mérida UD olarak yeniden adlandırıldı.[3]
Kulüp isim değişiklikleri

Sportiva Emeritense- (1912–20)
Kulüp Katalanları — Kulüp MZA - (1920–21)
Kulüp Fahri — (1921–36)
İspanyol sivil savaşı - Takım yok — (1936–39)
SD Emeritense — (1939–66)
Mérida Endüstriyel CF — (1966–85)
CP Merida — (1985–2000)
Merida UD — (1990–2013)
Merida AD — (2013–günümüz)
La Liga'da 2 sezon
Segunda División'da 7 sezon
Segunda División B'de 3 sezon
Tercera División'da 37 mevsim
Aşağı, Yalıhüyük

| Aşağı |
| --- | --- |
Mahalle

 AşağıAşağı'nın Konya'daki konumu 
 Mahallenin haritadaki yeri
 Konya ilinin Türkiye'deki konumu
Ülke:  Türkiye
İl: Konya
İlçe: Yalıhüyük
Coğrafi bölge: İç Anadolu Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2019): 780
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 332
İl plaka kodu: 42
Posta kodu: 42470
Aşağı, Konya ilinin Yalıhüyük ilçesine bağlı bir mahalledir.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- | --- |
| 2019 | 780 |  |
| 2018 | 867 |  |
| 2017 | 781 |  |
| 2016 | 753 |  |
| 2015 | 765 |  |
| 2014 | 824 |  |
| 2013 | 904 |  |
| 2012 | 902 |  |
| 2011 | 1.036 |  |
| 2010 | 913 |  |
| 2009 | 977 |  |
| 2008 | 976 |  |
| 2007 | 905 |  |
Atropacarus

Atropacarus, Phthiracaridae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Calophysus

Calophysus, Pimelodidae familyasına bağlı bir cinstir.
Calopsocidae

Calopsocidae, Homilopsocidea infratakımına bağlı bir hayvan familyasıdır.
Arap kabileleri listesi

Harita Muhammed Peygamber zamanında Arap yarımadasındaki Arap kabilelerini göstermektedir.
Arap kabileleri listesi, İslam öncesi ve İslam sonrası Arap kabilelerini alfabetik olarak göstermektedir.
Arap kabileleri, tarihleri boyunca günümüzde Arap Yarımadası ile Suriye ve Irak'ın güney bölgelerinde göçebe, yarı-göçebe ve yerleşik hayat sürmüşlerdir. Bölge ikliminin kurak olması, tarım ve ticarete uygun olmaması nedeniyle de daha çok göçebeydiler ve şehir yerleşimleri azdı. Araplar kabilelerin yaşadığı bölgeler genellikle Hicaz, Tihâme, Necid ve Yemen olarak adlandırılmıştır.
Hicaz, Orta ve Kuzey Arabistan'da yaşayan Arap kabilelerinin atası Adnan, Yemen ve Güney Arabistan'da yaşayan Arap kabilelerin atası ise Kahtan'dır.
A

Abbas
Abdülkays
Abes
Abs
Ad
Advan
Ak
Āmile
Āmir
Āmir bin Sa'saa
Anmar
Avd
Ahmer
Ahmer bin Haris
Asmar
Aklib
B

Bahile
Bakum
Barık
Becile
Behra
Bekka
Beli
Bekir bin Abdümenat
Bekir bin Vāil
Buaziz
C

Cade
Cedis
Cerm
Cezime
Cüzam
Cürhüm
Cüheyne
Cüzeyme
D

Dabbe
Dar
Devs
Dübey
E

Evs (Kolları: Abduleşhas, Amr, Atiye, Cehceba, Ceriş, Devs, Hârise, Muaviye, Levzân, Selem, Ubeyd, Vail, Vakıf, Zarura, Zifer)
Eşca
Elmaa
Eş'ar
Eslem
Ezd
Esed
Eşraf
Evs
F

Fadl
Fezare
G

Gafık
Gamid
Gassan
Gatafan
Gani
Gıfar
H

Hadar
Hakem
Hakemi
Hamdan
Hamide
Hanife
Hanzala
Haram
Has'am
Haşim
Havlan
Hazm
Hazrec (Kolları: Neccar, Salim bin Avf)
Hevazin
Hilal
Huzaa
Hüzeyl
I-İ

İcl
İyad
K

Ka'b
Kelb
Kenz
Kahlan
Kureyş (Kolları: Abdüddar, Abdüluzza, Abdüşems, Adi bin Kab, Amin bin Lüey, A'yas, Cumah, Haris bin Fihr, Haşim, Sehm, Ümeyye)
Kilab
Kinane
Kinde
Kayn
Kays Aylan (Kolları: Amr, Sad, Kâb, Fehm (Cedile), Advan, İkrime, Mazin, Hevazin, Süleym, Sakif, Sasaa, Âmir bin Sasaa ve Hilal
Keydar
Kadaa
L

Lahyan
Lahm
Lemtûne
M

Mahzum (Kureyş kolu)
Makil
Masmude
Mezhic
Muâviye bin Bekir
Muharib
Murad (Mezhic kolu)
Mustalik
Müdlic
Münebbih bin Bekir (Hevazin kolu)
Müzeyne
N

Nadir
Nasr bin Muaviye
Nuha
Nümeyr
R

Raşid
Rebia
Rebia bin Nizar
Reha
Rabab
Rubatab
S - Ş

Sad
Sad bin Bekir
Sa'd bin Zeyd Menat
Sakif
Sa'lebe
Salim
Selaman
Serat
Süleym (Kolları: Becile, Ri'l, Zekvan, Usayye, Bühse, Kunfüz, Semmal, Matrud, Zübab, Cürre, Şerid, Salebe, Zafer)
Süvāe
Şeyban (Kolları: Hemmam, Cessas, Muhallim, Haris, Ebu Rebia ve Mürre)
Şehr
Şucaa
Suda
Şenue
T

Tağlib
Tenûh
Teym bin Mürre (Kureyş kolu)
Beni Tay
Temim (Kolları: Anber)
Teymullah (Sa'lebe kolu)
U - Ü

Uman
Ümeyye (Kureyş kolu)
Ukayl
Ureyne
Uteybe
Uzre
Ümeyye (Evs kolu)
V

Vail
Vedda
Y

Yafa
Yakaza
Ya'la
Yam
Yas
Yaşkur
Yezid
Z

Zarkan
Zayyan
Zebyan
Zeyd
Zübeyd
Zübyân
Zühal
Zühl
Zühre
Atrochromadora

Atrochromadora, Chromadoridae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Aşağı, İbradı

| Aşağı |
| --- | --- |
Mahalle
Mahallenin haritadaki yeri
 Antalya ilinin Türkiye'deki konumu
AşağıAşağı'nın Antalya'daki konumu
Koordinatlar: 37°05′38″N 31°35′42″E﻿ / ﻿37.094°K 31.595°D﻿ / 37.094; 31.595
Ülke:  Türkiye
İl: Antalya
İlçe: İbradı
Coğrafi bölge: Akdeniz Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Nüfus (2019): 703
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 242
İl plaka kodu: 07
Posta kodu: 07680
Aşağı, Antalya ilinin İbradı ilçesine bağlı bir mahalledir.
Nüfus

| Yıllara göre mahalle nüfus verileri |
| --- | --- | --- |
| 2019 | 703 |  |
| 2018 | 761 |  |
| 2017 | 598 |  |
| 2016 | 620 |  |
| 2015 | 630 |  |
| 2014 | 652 |  |
| 2013 | 654 |  |
| 2012 | 635 |  |
| 2011 | 675 |  |
| 2010 | 754 |  |
| 2009 | 778 |  |
| 2008 | 886 |  |
| 2007 | 1.024 |  |
Cameronieta

Cameronieta, Spinturnicidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Atrociraptor

Varsayımsal yeniden canlandırması
Atrociraptor ("vahşi hırsız" anlamına gelir), Kanada, Alberta'nın Geç Kretase'sinden (Maastrihtiyen aşaması) bir saurornitholestine dromaeosaurid teropod dinozor cinsidir.
Atrociraptor'un tip (ve tek) örneği, holotip RTMP 95.166.1, Wayne Marshall tarafından 1995 yılında, Drumheller yakınlarında, aynı zamanda bir Albertosaurus kemik yatağı içeren Horseshoe Kanyon Oluşumu katmanlarında keşfedildi. Bu kemik yatağı, yaklaşık 68,5 milyon yıl öncesine tarihlenen Horseshoe Kanyon Oluşumu'nun Ünite 4'ünün tepesinde yer almaktadır. Bilinen tek örnek, üst ve alt çene parçaları (her ikisi de premaksilla, sağ üst çene ve alt çeneye ait iki diş), dişler ve çok sayıda küçük parçadan oluşur. Kafatası alışılmadık şekilde kısa ve uzundur. Dişler oranla düzdür, ancak diş yuvalarından çene hattına açılı olarak çıkarlar ve bu da güçlü bir şekilde tırtıklı bir diş dizisine neden olur. Horseshoe Kanyonu Oluşumu'ndan bir dizi izole diş (daha önce Saurornitholestes olarak anılırdı) de ele geçirilmiştir; alışılmadık derecede büyük tırtıklarından tanınabilirler.
2004'te Philip J. Currie ve David Varricchio, Atrociraptor'un tip türünü adlandırdı ve tanımladı: Atrociraptor marshalli. Cins adı Latince atrox "vahşi" ve raptor "hırsız" sözcüklerinden türetilmiştir. Tür adı fosilleri keşfeden Marshall'ı onurlandırıyor.
2010'da Gregory S. Paul, uzunluğunu iki metre, ağırlığını on beş kilogram olarak tahmin etti. Atrociraptor, Bambiraptor ve diğer dromaeosauridlerden daha izodont diş yapısıyla farklıdır –dişler farklı boyutlardadır ancak aynı biçimdedir– ve kısa, derin burunludur. Kafatası açıklığı, maksiller fenestra, nispeten büyüktür ve diğer türlerde bulunmayan bir özellik olarak promaksiller fenestranın hemen üzerinde yer alır.
Atrociraptor, tanımlayıcıları tarafından ilk olarak Velociraptorinae'ye atandı. Bununla birlikte, 2009'da Currie, Atrociraptor'un Saurornitholestinae'nin bir üyesi olduğunu gösteren kladistik bir analiz yayınladı. Bir 2022 çalışması ve incelemesi, bu konumu daha da doğrular ve Atrociraptor'u, Acheroraptor ile birlikte türetilmiş bir saurornitholestine olarak sınıflandırır.
Camerunilla

Camerunilla, Eutropistini oymağına bağlı bir hayvan cinsidir.
Camfrog

| --- | --- |
Sahip: Camshare LLC
Oluşturan: Camshare LLC
URL: http://www.camfrog.com
Site türü: online chat
Kullanılabilir dil(ler): Tüm diller
Başlama tarihi: 2003 (21 yıl önce) (2003)
Geçerli durum: Aktif
Camfrog ağ üzerindeki kullanıcılarla iltişim kurulabilen bir video konferans yazılımıdır.
Sesli ve görüntülü iletişim kurulabilen programda, bünyesinde barındırdığı kanal ve chat odaları sayesinde 1000 kullanıcıya kadar konferans konuşması yapabilmeye veya kullanıcının kendi chat odası üzerinden iletişim kurabilmesine olanak sağlamaktadır.
Bolognalı Katerina

| Bolognalı Katerina |
| --- | --- |

Doğum: 8 Eylül 1413(1413-09-08) Bologna, İtalya
Memleket:  İtalya
Ölüm: 9 Mart 1463 (49 yaşında)
Aziz ilanı: 22 Mayıs 1712
Yortu: 9 Mart
Bolognalı Katerina [Caterina de' Vigri] (8 Eylül 1413 –  9 Mart 1463), İtalyan rahibe, mistik, tarikat kurucusu, eski İtalyan yazar, öğretmen ve ressam. Catherine de' Vigri, 1712 yılında resmen azizleştirilmeden önce, ana vatanı Bologna'da yaklaşık üç yüzyıl boyunca hürmet gördü. 1712 yılında Katolik Kilisesi tarafında Azize olarak ilan edildi. Caterina de' Vigri'nin Azizler takvimindeki anma günü 9 Mart'tır.