İtalyan kültürü
Sanat > Film

İtalyan film endüstrisi 1903 ve 1908 yılları arasında üç şirketle doğdu: Roman Società Italiana Cines, Ambrosio Film ve Torino'daki Itala Film. Bunu kısa süre sonra Milano ve Napoli'de başka şirketler izledi. Filmdeki Yeni-Gerçekçi hareket, İtalyan edebi hareketine paraleldi. Filmlerin tarzı belgesel benzeri bir nesnellikti; aktörler ya sıradan durumlara karışmış sıradan insanlardı ya da onlara benziyordu. Yeni-Gerçekçi yapımlar genellikle kaba ve aceleyle yapılmış olsalar da, geleneksel film yapımının gerçeklerden kaçışçı idealleştirmesinden radikal bir şekilde ayrılmaları ve çağdaş temaları ele almadaki cesaretleri uluslararası bir etki yarattı.
Erken İtalyan film endüstrisi, tarihsel gösterileriyle uluslararası üne kavuştu. Ancak I. Dünya Savaşı sırasında, diğer Avrupa hükûmetleri gibi İtalya da hammaddelerini film endüstrilerinden askeri ihtiyaçlara yönlendirdi. Bu tür resimlerden ilki, Nazi işgali tarafından İtalyanlara dayatılan acımasız kararları gösteren antifaşist bir film olan Roberto Rossellini'nin Açık Şehir (1945) filmiydi. Rossellini'nin İtalya'daki savaşı anlatan altı vinyet olan Paisan'ı (1946) da benzer bir iç gıcıklayıcı niteliğe sahipti. Diğer önemli Yeni-Gerçekçi filmler, Vittorio De Sica'nın işçi sınıfı İtalyanlarının gündelik yaşamını konu alan Shoeshine (1946) ve The Bicycle Thief (1948) ve Luchino Visconti'nin La terra trema (1948; The Earth Trembles) adlı, yoksul bir Sicilyalının hikâyesiydi. profesyonel oyuncu kullanmayan balıkçılar. 1950'den sonra İtalyan filmlerinin eğilimi gerçekçilikten fanteziye, sembolizme ve edebi temalara dönüştü.
1920'lerde ve 1930'larda birkaç büyük sinema filmi çekildi, ancak 1940'larda İtalyan film yapımcılığında bir rönesans gelişti. O dönemde yeni nesil yönetmenler ortaya çıktı. Bunlar arasında Vittorio De Sica, Roberto Rossellini ve Luchino Visconti vardı. Savaşın etkisi, bu yönetmenlerin birçoğunun topluma ve sorunlarına odaklanan filmler yapmasına neden oldu. Bu dürtü, savaş sonrası ilk önemli Avrupa film hareketi olan Yeni Gerçekçiliğin ortaya çıkmasıyla sonuçlandı. Yeni-Gerçekçi yönetmenler öncelikle sıradan insanların günlük yaşamını tasvir etmekle ilgilendiler. Stüdyo setinden ziyade çoğunlukla mekanda çekim yaptılar ve çoğunlukla profesyonel olmayan oyuncular kullandılar. Bu nitelikler Yeni Gerçekçi filmlere cesur, neredeyse belgesel bir görünüm kazandırdı. 55 yıla yayılan üretken bir kariyer boyunca, De Sica 35 film yönetti ve 150'den fazla filmde oynadı. Oyunculuk kariyeri 1917'de sessiz bir filmde küçük bir rol alarak başladı. Mario Camerini'nin Gli uomini, che mascalzoni... (1932; What Rascals Men Are!) adlı filmindeki rolüyle İtalya'da yıldızlığa erişmeden önce 1920'ler boyunca filmlerde ve müzikal tiyatrolarda ve tiyatro topluluklarını gezerek sahne aldı. De Sica'nın 1930'lar boyunca aldığı sonraki rolleri, onu özellikle hafif komedide usta olan romantik bir başrol oyuncusu haline getirdi; birçok eleştirmen onun ekrandaki kişiliğini Cary Grant'inkiyle karşılaştırdı.
1950'ler ve 1960'larda, kısmen İtalyan film yıldızları Gina Lollobrigida, Sophia Loren ve Marcello Mastroianni'nin popülaritesi nedeniyle dünyevi komediler uluslararası başarı kazandı. Aynı yıllarda Sergio Leone, ironik bir şekilde "Spagetti Western" lakaplı yeni bir film türünün yaratılmasına yardımcı oldu, çünkü bunlar İtalya, İspanya ve hatta Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ünlü Monument Valley Stüdyolarında İtalyan yönetmenler tarafından yapıldı. Hayatının sonuna kadar başarılı bir oyunculuk kariyeri sürdürmesine rağmen, De Sica'nın genellikle senarist Cesare Zavattini ile işbirliği içinde olan yönetmenlik çabaları, sinema tarihine en etkili katkısı olarak kabul edilir. Yeni-Gerçekçiliğin kökleri -basit, dürüst olay örgüleri, belgesel tarzı, kahraman olarak çocukların sıklıkla kullanılması, yerinde çekim, sosyal temalar ve insanın kardeşliğine olan inanç- De Sica'nın ilk eserlerinde bulunur. özellikle Teresa Venerdì (1941; Doctor, Beware) ve I bambini ci guardano (1944; Çocuklar Bizi İzliyor). Bununla birlikte, Yeni-Gerçekçiliğin savaş sonrası zirvesi sırasında, De Sica, türün dört başyapıtı ile dünyanın en beğenilen yönetmenlerinden biri haline geldi: Amerikan işgali sırasında iki çocuğun trajik yaşamlarını anlatan Sciuscià (1946; Shoeshine). İtalya; en iyi yabancı film dalında Oscar kazanan Ladri di biciclette (1948; Bisiklet Hırsızı); Miracolo a Milano (1951; Milano'da Mucize), Milano'daki zengin ve fakir çatışmasını anlatan komik bir mesel; ve Umberto D. (1952), yalnız bir emekli, köpeği ve her ikisine de acıyan genç bir hizmetçi hakkında bir trajedi. Bu filmlerde büyük ölçüde amatör olan oyuncuların performansları büyük beğeni topladı. Kendisi de yetenekli bir oyuncu olduğu için De Sica, profesyonel olmayanlarla, özellikle de ustaca performanslar sergileyebildiği küçük çocuklarla iyi çalıştı.
Aynı zamanda, yeni bir grup yönetmen övgü kazandı. En önemlileri Michelangelo Antonioni, Federico Fellini ve Pier Paolo Pasolini idi. Vittorio De Sica, Roberto Rossellini ve Luchino Visconti de önemli eserleri filme almaya devam ettiler. 20. yüzyılın sonlarında, önde gelen İtalyan yönetmenler arasında Roberto Benigni, Marco Bellocchio, Bernardo Bertolucci ve Paolo ve Vittorio Taviani vardı. Eleştirel favoriler olmasına rağmen, İtalyan Yeni Gerçekçi hareketin filmleri hiçbir zaman popüler bir kabul görmedi. De Sica'nın daha fazla ticari ücrete girmesi, büyük ölçüde oyunculuk gelirine ve filmlerini finanse etmek için arkadaşlarından aldığı kredilere güvenerek motive edildi. Hollywood'la yakınlaşması, başrollerini Montgomery Clift ve Jennifer Jones'un paylaştığı ve senaryosunu Zavattini, Ben Hecht ve Truman Capote'nin birlikte yazdığı bir David O. Selznick yapımı olan Stazioni Termini (1953; Indiscretion of an American Wife) ile başladı. De Sica'nın bu dönemde yönettiği diğer filmlerin çoğu, büyük ölçüde L'oro di Napoli (1954; Napoli'nin Altını), La gibi De Sica filmlerindeki performansıyla ün kazanan İtalyan güzeli Sophia Loren'in yıldızı. ciociara (1961; İki Kadın), Ieri, oggi, domani (1963; Dün, Bugün ve Yarın) ve Matrimonio all'italiana (1964; Evlilik, İtalyan Tarzı).