Kylie Minogue
Sanatı

Minogue'un ses türü sopranodur ve ses aralığı yaklaşık 3,5 oktavdır. Minogue'un Aphrodite albümünü değerlendiren Dara Hickey, sanatçı için "Bugüne kadarki en yüksek ses aralığından şarkı söylüyor." diye yazdı. Madison dergisinden Fiona MacDonald'a göre Kylie, "hiçbir zaman cesur fakat sorgulanabilir sanatsal kararlar almaktan kaçınmadı".
Minogue kariyeri boyunca pop, dans ve disko tarzında şarkılar yaptı. Stock Aitken Waterman ile hazırladığı ilk stüdyo albümleri daha fazla bubblegum pop etkisi taşıdığından eleştirmenler tarafından Amerikalı şarkıcı Madonna ile karşılaştırılıyordu. AllMusic'ten Chris True, sanatçının çıkış albümü Kylie'yi değerlendirdi ve müziğini "1980'lerin sonundaki tipik Stock Aitken Waterman bubblegum popu" şeklinde nitelese de Minogue'un 1980'lerin sanatçılarına kıyasla daha fazla kişilik gösterdiğini belirtti. Üçüncü albümü Rhythm of Love 1990'ların başında yayımlandığında ise yaptığı değerlendirmede "Şarkı yazımı daha güçlü, yapım dinamik ve Kylie vokal olarak daha güvenli." diye yazdı. Aynı dönemde sanatçı için "Şirinliğini ve bubblegum pop imajını daha olgun olanıyla, bunu da daha seksi olanıyla değiştirmeye başladı. Michael Hutchence ile olan ilişkisi ve ilk iki albümüne egemen olan bakire imajı, basının ve hayranlarının ona nasıl davrandığının yanında müziğinin gelişimini de etkilemeye başladı." ifadelerini de kullandı.
Altıncı stüdyo albümü Impossible Princess'te Minogue'un şarkı yazımı ve müziğinin özü değişmeye başladı. Minogue sürekli sözcükleri bir yere not alıyordu, cümlelerin yapısını ve anlamını keşfediyordu. Daha önce şarkı sözü yazmasına rağmen bunlar için "Risksiz, yalnızca titizlikle uyaklanmış ve hepsi bu." yorumunu yaptı. Eleştirmenlere göre dans-pop ve trip hop müziği birleştiren albüm, müzikal tarz bakımından sanatçının önceki çalışmalarından ayrıldı. Slant Magazine'den Sal Cinquemani, albümün Madonna'nın Ray of Light albümüyle benzerlik taşıdığını ve Minogue'un "Britpop ve 1990'ların ortasındaki elektronika hareketlerinden esinlendiğini" belirtirken "Impossible Princess risk almak isteyen bir sanatçının çalışması." sözlerini kullandı. Minogue'un sonraki albümü Light Years, "21. yüzyılın başlangıcındaki günün bir gereği olan saf dans-popun yeniden doğuşu tarafından geliştirildi". Dokuzuncu albümü Body Language, müziğini elektro ve hip hop gibi tarzlara genişletme konusunda "başarılı" bir girişim oluşuyla geçmişteki çalışmalarından bütünüyle farklıydı. Dans müziği ile funk, disko ve R&B tarzlarını birleştiren albüm, Q'nun "2003'ün En İyi Albümleri" listesine girdi.
Minogue, onuncu albümü X ile pop müziğe dönüş yaptı. Verdiği bir röportajda albümün "pop, elektro ve kişisel anların birleşimi" olduğunu belirtti. Buna rağmen aralarında Chris True'nun da bulunduğu bazı eleştirmenler albümün yeterince "tutarlı" olmadığını belirtti ve True daha sonra albümdeki şarkılar için "Soğuk, hesaplanmış dans-pop parçaları." değerlendirmesini yaptı. AllMusic'ten Tim Sendra, sanatçının on birinci albümü Aphrodite için "Geçmişin tatlı aşk şarkılarından veya neşeli dans marşlarından nadiren uzaklaşıyor." ve "Minogue'un en iyi yaptığı iş olan ışıltılı disko pop müziğe sahip." ifadelerini kullandı. Bunun yanında "Çeşitli yapımcılar dikkatlerini dans pistine veriyor, dev hoparlörlerden çalınması için özel olarak oluşturulmuş hissi veren parlak ve şık parçalar yapıyor." dedi ve Aphrodite'yi "Minogue'un en iyi albümlerinden biri" olarak değerlendirdi.