stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
İspanya'da demokrasiye geçiş süreci
Birinci Adolfo Suarez hükûmeti (Temmuz 1976-Haziran 1977) > Siyasi reform yasası

Siyasi Reform yasasının taslağı Meclis Başkan vekillerinden Torcuato Fernández-Miranda tarafından hazırlanmış ve hükûmete teslim edilmiştir. Program Suarez hükûmeti tarafından Eylül 1976 tarihinde onaylanacaktır. Parlamenter demokrasinin yerleşmesi için sadece bu önlemler yetmeyecek Frankocu Meclisin de tasfiye edilmesi gerekecektir. Yeni programı Kasım ayı boyunca tartışan Meclis 425 lehte, 59 aleyhte ve 13 boş oy sonucu kabul edecektir. Hemen izleyen günlerde Suarez hükûmeti halk oyuna başvurulmasına dair girişimleri yapıp 15 Aralık 1976 günü referandumu gerçekleştirecek ve sonuçta kayıtlı seçmenin %77.72'sinin katıldığı oylamada yeni program %94 ile onaylanacaktır. Bu aşamadan sonra seçimleri içeren ikinci aşamaya geçilebilecek durum ülkede mevcuttur. Suarez bu durumda geçiş sürecine dahil olmayan ve Franco karşıtı muhalefetle başa çıkmak durumundaydı.
Birinci Adolfo Suarez hükûmeti (Temmuz 1976-Haziran 1977) > Suarez hükûmetinin muhalefetle ilişkileri

Suarez projesine güven sağlamak ve kamuoyu desteğini arkasına almak için bazı girişimlerde bulundu. Temmuz 1976'da kısmi siyasi af ilan etti ve 400 tutukluyu salıverdi. Bu uygulamaya Mart 1977'de devam etti ve Mayıs ayında tüm siyasi tutuklular affedildi. 1976 Aralık ayında Franco zamanının gizli polis teşkilatını dağıttı. Mart 1977'de grev yapma özgürlüğü ve sendikalaşma hakkı tanındı. Aynı dönemde ülkedeki seçim sistemi de liberal demokrasilerdekine benzer şekilde düzenlendi. Bu ve diğer uygulamalarla aslında Suarez, muhalefetin 1974 yılında dile getirdiklerini gerçekleştirmiş olmaktaydı. Muhalefet güçleri Kasım 1976'da demokratik örgütler platformunu oluşturmak için bir araya geldiler. Suarez ise PSOE Genel Sekreteri Felipe González ile temas kurarak muhalefetle bağ kurmuş olur. Sosyalist liderin olumlu tutumu sayesinde Suarez reformlarına devam edebilmişti. Ancak ülkede siyasetin normale dönmesi için en büyük sorunun İspanyol Komünist Partisi PCE'nin yasallaşması sorunu olduğunda herkes ortaklaşıyordu. PCE o dönemde tüm diğer partilerden fazla aktiviste sahipti ve hepsinden daha örgütlüydü. Ancak Suarez ordu komutanlarıyla Eylül ayında yaptığı toplantıda PCE'nin yasallaşmasına karşı şiddetli direnişle karşılaşır. İspanya Komünist Partisi ise kendi hesabına siyasi görüşlerini daha sık ve daha ortada dile getirmeye başlamıştır. Komünistlere göre demokrasi adına yapılan reform anti-demokratikti ve dahası Kurucu Meclis seçimleri muhalefetin oluşturduğu bir geçici hükûmetin önderliğinde gerçekleştirilmeliydi. Muhalefet ise reform konusuna dahil olmak için çok niyetli değildi, Suarez muhalefeti planına dahil edebilmek için daha fazlasını riske atmak zorunda kaldı. Aralık 1976'da PSOE Madrid'de 27.Kongresini toplar ve burada kendisini PCE'nin taleplerine bağlı durumdan uzaklaştırır ve Kurucu Meclis bileşimi için yapılacak seçimlere koşulsuz katılacağını açıklar. 1977 başlarında ise Suarez PCE sorununu halletmeye kararlıdır. Ocak 1977'de sendikacılara ve komünistlere karşı gerçekleştirilen Atocha Katliamının kamuoyu baskısıyla Suarez PCE Genel Sekreteri Santiago Carrillo ile görüşmeye karar verir. Carrillo'nun görüşme yapmak için önşart talebinde bulunmaması Suarez'in geçiş sürecinin en tehlikeli adımını atması için önaçıcı olacaktır: Nisan 1977'de İspanya Komünist Partisinin yasallaşması. Ne var ki bu kritik süreç boyunca hükûmet sosyalist UGT sendikasına komünist CCOO'ya göre daha ön açıcı olacak ve tarafını belli edecektir. İstenen tek bir birleşik sendikal yapıda radikal unsurların törpülenip, sanayinin dağınık yapısının radikal olmayan bir sendika aracılığıyla toplanmasıydı.
Birinci Adolfo Suarez hükûmeti (Temmuz 1976-Haziran 1977) > Suarez hükûmetinin orduyla ilişkileri

Suarez, Bunker adıyla bilinen ve aşırı Frankocu José Antonio Girón ve Blas Piñar öncülüğünde ve El Alcázar ile Arriba gibi gazeteler aracılığıyla görüşlerini açıklayan grubun ordudaki subaylarla yakın temasta olduğunu biliyordu. Bu grup eğer yapılan siyasi reformlara karşı bir askerî müdahale çağrısı yaparsa durum çok kötü olabilirdi. Konuyu aşabilmek için Suarez ordu içindeki daha liberal grup ve bu grubun ileri gelenlerinden General Díez Alegría ile yakınlaşır. Suarez bu gruba kimi sorumluluk vermekten de kaçınmayacaktır, grupta öne çıkan isim ise General Manuel Gutiérrez Mellado olacaktır. Savunma Bakan Yardımcılığındaki General Fernando de Santiago siyasi affa ve sendikalaşma yasalarına karşı çıkınca görevden alınacak ve yerine Mellado atanacaktır. Santiago'nun görevden alınması Suarez'in ordunun çoğunluğunca sevilmemesine yol açacak ve bu durum PCE'nin yasallaşmasıyla daha da artacaktır. Mellado ise hem ordu hem de polis teşkilatında tasfiye yapmakta ve Franco yanlılarını görevden alırken demokrasi yanlılarını göreve çağırmaktadır. Suarez orduya siyasi hayatın normale dönmesinin ne bir anarşi ne de devrim olarak algılanamayacağını anlatmaya çalışsa da hortlayan terörizm önüne engel çıkartacaktır.
Birinci Adolfo Suarez hükûmeti (Temmuz 1976-Haziran 1977) > Terörizmin hortlaması

Bask bölgesi bu dönem süresince siyasi bir girdap içindeydi. Franco'nun iktidarı boyunca bölgedeki sol gelenek kesintili olarak da olsa varlığını korumayı başarmış ve mücadeleye devam etmiştir. Suarez tarafından ilan edilen kademeli siyasi af sayesinde ilerleme kaydedilse de bölgede polis ile göstericiler arasında çatışmalar sürmekteydi. Ateşkese 1976 yazında olumlu bakan Euskadi Ta Askatasuna (Bask Ülkesi ve Özgürlük) ETA örgütü Ekim ayında silahlı mücadeleye başlayacak ve 1978-1980 ETA tarihinde en kanlı yıllar olacaktır. Ancak Aralık 1976-Ocak 1977 arasındaki seri saldırılar İspanya'daki gerilimi artıracaktır. Maoist Grupos de Resistencia Antifascista Primero de Octubre (1 Ekim Antifaşist Direniş Grupları) GRAPO örgütü kamuya açık yerleri bombalayarak ve rejimini önemli iki ismini; Devlet Konseyi Başkanı José María de Oriol ve Askeri Yargıtay Başkanı General Villaescusa'yı rehin alarak silahlı saldırılara başlayacaktır. Bu olaylar sırasında neo-faşist Alianza Apostólica Anticomunista adlı örgüt İspanya Komünist Partisi üyesi altı kişiyi öldürecektir. Ocak 1977'de öldürülenler Madrid Atocha'da bürosu olan iş hukuku avukatlarıdır. Bu provokasyonlar arasında muhalefetin önde gelen liderleri Suarez ile bir araya gelecektir. Toplantıdan mücadeleyi lanetleyen ve Suarez'in politikalarını destekleyen ortak bir bildiri ortaya çıkacaktır. Bu karmaşa dolu ortamda Frankocu generaller ve Bunker grubu ülkenin kaos ortamında olmasını istemekte ve belirsizliğe güvenmekteydiler. Artan saldırılarına karşın Kurucu Meclis seçimleri önceden belirlendiği gibi Haziran 1977'de yapıldı.
İlk seçimler ve Anayasa taslağı

15 Haziran 1977 günü yapılan seçimlerde ulusal ölçekte dört akımın kuvvetli olduğu görüldü:
Demokratik Merkez Birliği (UCD-Unión de Centro Democrático): 34.61%
İspanyol Sosyalist İşçi Partisi (PSOE-Partido Socialista Obrero Español): 29.27%
İspanya Komünist Partisi (PCE-Partido Comunista de España): 9.38%
Halk Birliği (AP-Alianza Popular): 8.33%
Kendi bölgelerinde güçlü durumda bulunan ve seçimlerde başarılı olan Bask Ulusal Partisi (PNV-Partido Nacionalista Vasco) ve Katalunya için Demokratik Pakt (PDC-Pacte Democrátic per Catalunya) bölgesel güçlerini bir kez daha göstermiş oldular. Oluşan Kurucu Meclis 1977 ve 1978 yıllarında anayasa taslağını oluşturmaya başladı ve devam etti. 1978 yılında sonlanan anayasa 6 Aralık 1978 tarihinde ise referandumla onaylanacaktır.
UCD hükûmetleri

Hem Haziran 1977 hem de Mart 1979 seçimlerinde UCD birinci parti olacak ama meclis çoğunluğunu sağlayamayacaktı. UCD, diğer partilerle koalisyon kurmak zorunda kaldı. 1979 yılı boyunca parti hem iç birliğini sağlamak hem de koalisyon ortaklarının isteklerini yerine getirmek için çabalayacaktır. 1980'e gelindiğinde Suarez hükûmeti demokrasiye geçiş için öngördüğü programın çoğunu tamamlamış durumdadır. Bundan sonrası için ise önünde bir yol haritası bulunmamaktaydı. Birçok UCD üyesi genel muhafazakâr görüşlere sahipti ve daha fazla değişim istememekteydi. Örneğin, boşanmanın yasallaşmasıyla ilgili kanun tasarısı toplum tarafından kabul görmesine rağmen UCD içinde büyük gürültü koparmıştır. Parti içindeki ve koalisyon ortakları arasındaki tartışmalar hem koalisyonun hem de Suarez liderliğinin sonunu getirecektir. Gerilim ise 1982 yılında ortaya çıktı; Suarez hükûmet başkanlığından istifa edip onun yerine UCD'den Leopoldo Calvo Sotelo gelince sosyal-demokratlar koalisyondan ayrılacaktır. Demokratik hayatın normale dönüşü ETA'nın fraksiyonlarından ETA (politik-askeri) kanadının silahlarını bırakmasına neden olsa da ETA(askeri) silah bırakmayı reddedecektir. GRAPO da silah bırakmamıştır. Orduda özellikle bu dönemdeki rahatsızlıklar ise bir askerî darbe denemesine evirilecektir. 23-F olarak adlandırılan ve Yarbay Antonio Tejero önderliğindeki askerlerin Meclisi 23 Şubat 1981 günü basmasıyla başlayan darbe girişimi bastırılsa da orduda hala darbe eğiliminde olanların varlığını kanıtlayacaktır.
PSOE hükûmeti

Calvo Sotelo parlamentoyu feshedip seçimlere gidecek ancak partisi UCD diğer seçimlerin aksine %6,8 oy alarak hezimete uğrayacaktır. Ekim 1982'deki seçimlerde %48,4 oy alarak PSOE mutlak meclis çoğunluğunu elde edecektir. PSOE Genel sekreteri 28. Parti Kongresinde partideki komünistlerle kesinlikle yollarını ayıracak ve marksizmi reddedecek, böylelikle partiyi geleneksel sosyal-demokrat çizgiye çekecektir. UCD çatısı altındaki sosyal-demokrat unsurlarla da birleşecek ve "el cambio" (değişim) adındaki kampanyasıyla başa gelecektir. PSOE elindeki mutlak çoğunluk sayesinde geçiş döneminden sonra İspanya'da uzun süreli görece huzurlu bir ortam sağlayacaktır. Ancak ETA ve sol örgütlere karşı sosyal-demokratların iktidarında GAL eliyle birçok yargısız infaz gerçekleştirilmiş ve NATO bağlantılı örgütlenmelere gidilmiştir.
2000'li yıllar

3 Aralık 2010 tarihinde hava kontrol memurlarının krize karşı açıklanan özelleştirme uygulamalarını protesto etmek üzere  başlattıkları eyleme Başbakan Zapatero'nun talimatıyla hareket eden ordu tarafından müdahale edilmiş, görevine dönmeyen memurlar tutuklanmakla tehdit edilmiş ve havaalanlarına İspanya tarihinde ilk kez askerler el koymuştur.
Kral I. Juan Carlos
ETA'ya destek veren bir duvar yazısı
ETA örgütüne karşı yapılan bir miting
Darbenin yaşandığı 23 Şubat 1981 tarihli El Pais gazetesi. Gazetenin manşetindeki El Pais Anayasayı destekliyor sloganı darbeye karşı önemli bir direniş olmuştur
Uzay Şövalyesi Rom

| Rom |
| --- | --- |
Amerika'da yayınlanan ilk sayı
Yayım bilgileri
Yayımcı: Marvel Comics
İlk görünüm: Rom #1 (Aralık 1979)
Yaratan: Bing McCoy (oyuncak tasarımı) Bill Mantlo (yazar) Sal Buscema (çizer)
Hikâyedeki bilgileri
Tam adı: Galador'lu Rom Artour
Takım üyelikleri: Uzay şövalyeleri
Uzay Şövalyesi Rom, Marvel Comics sanal evreninde yaratılmış sanal kozmik süper kahramandır. İlk olarak Rom, Spaceknight #1 (Ara. 1979)'da görünür; Bill Mantlo ve Sal Buscema tarafından yaratılmışlardır. Çizgi roman 1985'te[Alıntı gerek] Türkiye'de Alfa Yayınevi tarafından yayınlandı. Türkiye'de yayın hayatı 20 sayı sürdü. Orijinali Amerika Birleşik Devletlerinde 75 sayı + 4 adet annual/yıllık sayı olarak yayınlanmıştır.
Karakterler

Uzay Şövalyesi Rom: Galador'u savunmak için ilk gönüllü olmuştur.2,5 metre boyunda metal bir robot görünümündedir.200 yaşındadır. En büyük isteği Darkon savaşını bitirip bir gün insan olmak ve sevdiği kadın olan Brandy Clark ile evlenmektir.
Darkonlar: Canlıları öldürerek kılığına girebilen şekil değiştirebilen yaratıklardır. Kara Nebula adında çöl, karanlık, ürkütücü bir gezegende yaşarlar. İki türdürler. Birinci türün boyu 1.60 kadardır. Vücutları beyazımsı bir renktedir. İkinci tür ise 1.75 kadardır. Koyu beyazımsıdır. Daha iridirler. Kara büyü yapan bilim ve teknolojide çok gelişmiş olan Darkonların tek bir amacı vardır. Diğer gezegenleri ele geçirip orada yaşayan canlıları köle yapmak yapamazlarsa öldürmek.
Brandy Clark : Uzay Şövalyesi Rom'a âşık olmuştur. Romun Darkonlarla mücadelesinde en büyük yardımcısıdır. Aşkı için Uzay Şövalyesi Starshinenin zırhını giyip Uzay Şövalyesi Roma Darkonlarla savaşında katılır. Romla evlenmek en büyük hayalidir.
Uzay Şövalyesi Terminatör: (Yokedici) Darkonlarla yapılan büyük savaştan sonra Acricon gezegeninde yanlışlıkla bir insanı öldürdüğü için yargılandı. Cezalandırıldı. Kendini insanlardan ve diğer Uzay Şövalyelerinden daha büyük görmeye başladı.Zırhını Uzay Şövalyesi Rom'unkine benzeterek Galador'da yönetimi ele geçirdi. Galaktus ve yardımcısının Galador'u ele geçirmek için yaptıkları saldırıda öldü.
Uzay Şövalyesi Starshine: (Yıldız Işığı) Bayan uzay şövalyesidir. Uzay Şövalyesi Roma âşık olmuştur. Ama aşkı karşılık bulmamıştır. Darkonlarla yapılan savaşlardan birinde ölmüştür. Zırhı daha sonra Brandy Clark tarafından giyilmiştir.
Uzay Şövalyesi Unam: (Görünmez) Bir Uzay Şövalyesi olarak özelliği görünmez olmaktır. O da bu özelliğini kullanarak uzaydaki bir gezegende Darkonların görünmez tanrısı olur. Onlara her istediğini yaptırır. Ama daha sonra Uzay Şövalyesi Rom gezegene gelip bütün Darkonları sürgün boyutu olan Limboya yollar. Unam hatasını anlar ve ROM ile birlikte o gezegenden ayrılır. Sonrasında Başka bir gezegende Darkonlar ile işbirliği yapan, mikrodalgaların ustası başka bir Uzay Şövalyesi ile ROM'un savaşından ROM'u korumak için araya girer ve yaşamını kaybeder.
Uzay Şövalyesi Karas: (Ateş Yağmuru) Bir Uzay Şövalyesi olarak özelliği ateş püskürtmektir. Darkonlarla yapılan büyük savunma savaşında ölür. Zırhını Darkonlar giymeye çalışırlar ama zırhı hiçbir Darkon giyemez çünkü zırh Darkonları yakıp kavurmaktadır. Darkonlar eski bir Amerikalı asker olan Archie Strykere zırhı giydirirler. Ona yalan söyleyerek Rom dünyayı istila etmeye geldi dünyayı sen kurtarabilirsin diyerek onun Uzay Şövalyesi Romla dövüşmesini sağlarlar. Uzay Şövalyesi Rom ona gerçekleri anlatarak aralarındaki mücadeleyi bitirir. Ateş yağmuru Darkonlar tarafından öldürülür.
Uzay Şövalyesi Hammerhand:(Çekiçel) Bir uzay şövalyesi olarak özelliği elleridir. Elleri çekiç gibi güçlüdür ve ateş gücü vardır. Darkonlarla savaş bittiği zaman Galador'a dönüşte ikinci jenerasyon uzay şövalyeleriyle yapılan savaşta ölmüştür.
Bernhard Rensch

| Bernhard Rensch |
| --- | --- |
Doğum: 21 Ocak 1900(1900-01-21) Almanya
Ölüm: 4 Nisan 1990 (90 yaşında) Almanya
Ödüller: 1958 Londra Linne Derneği Darwin-Wallace Madalyası

Kariyeri
Dalı: Evrim ve Zooloji
Çalıştığı kurumlar: Berlin Üniversitesi   Berlin Müzesi   Münster Hayvanat Bahçesi   Charles Üniversitesi   Münster Üniversitesi
 

Bernhard Rensch (21 Ocak 1900 - 4 Nisan 1990), Alman evrimsel biyolog ve Endonezya ile Hindistan’da saha çalışmaları yapmış bir kuş bilimcidir (ornitolog). ‘Evrimin Çağdaş Sentezi’nin mimarlarından biri olarak bilinir. Çevresel faktörlerin, coğrafi olarak tecrit olmuş populasyonları nasıl etkilediği ve tür seviyesinden yukarıdaki seviyelerde gerçekleşen evrim üzerine çalışmasının (ki bu çalışmaların Çağdaş Sentez'e önemli katkıları olmuştur) yanı sıra, hayvan davranışı (etoloji) alanında da çalışmıştır. Eğitimi ve bilimsel çalışmaları Alman ordusundaki görevi nedeniyle I. ve II. Dünya Savaşı sırasında kesintiye uğramıştır. Eşi Ilse Rensch ile birlikte malakoloji alanında çalışmış ve çok sayıda yeni kara salyangozu türü ve alttürü tanımlamışlardır.
Biyografi

Rensch Thale’de doğdu. 1917 - 1920 arası Alman ordusunda görev aldı, eğitimine sonra devam etti. Doktorasını Halle Üniversitesi’nden 1922’de aldı. 1925'te Berlin Üniversitesi’nin zooloji müzesine asistan olarak girdi. 1927’de Sunda Adalarında yapılan bir zooloji keşif gezisine katıldı. Bu gezide topladığı verileri bir kitapta birleştirdi ve bu kitap bir disiplin olan biyocoğrafyanın gelişiminde önemli bir rol oynadı. Politipik türlerin alttürlerinin ve yakın akraba türlerden oluşan tür komplekslerinin coğrafi dağılımını yerel çevresel faktörlerin evrimlerini nasıl etkilediğini dikkate alarak araştırdı. 1929’da Das Prinzip Geographischer Rassenkreise und das Problem der Artbildung (Coğrafi Irk Grupları Kuralı ve Türleşme Sorunu)isimli, coğrafya ile türleşme arasındaki ilişkiyi tartışan kitabını yayınladı. Bu alandaki çalışması 1927 - 1930 yıllarında Berlin Müzesi’nde asistan olan Ernst Mayr’ı da etkiledi ve ‘Evrimin Çağdaş Sentezi'nin gelişimine katkıda bulundu. Nazi partisine katılmayı reddettiğinden dolayı 1937'de Berlin Müzesi'ndeki görevini bırakmak zorunda kaldı ve Münster'deki hayvanat bahçesinde görev aldı. 1940'ta orduya yeniden çağrıldı ancak tıbbi nedenlerden dolayı 1942'de geri gönderildi. 1945'te Prag'taki Charles Üniversitesi Zooloji Bölümü'ne girdi. Savaş sona erince Münster'e döndü. 1947'de daha sonraları İngilizceye Evolution Above the Species Level (Tür Seviyesinin Üzerinde Gerçekleşen Evrim) başlığıyla çevrilecek olan kitabını yayınladı. Bu kitapta türleşmeyi meydana getiren evrimsel mekanizmaların aynı zamanda yüksek taksonlar arasındaki farkları da nasıl açıklayabildiği tartışılmış ve Çağdaş Sentez konusundaki en önemli çalışmalardan biri olarak kabul edilmişti. Aynı yıl Münster Üniversitesi Zooloji Bölümü'nün başkanı ve Zooloji Enstitüsü'nün müdürü oldu. 1953'te Hindistan'da yapılan bir zooloji keşif gezine katıldı. Kariyerinin sonraki dönemlerinde büyük ölçüde hayvan davranışı (etoloji), öğrenme ve hafıza konularında çalıştı. 1968 yılında emekli oldu. 1979 otobiyografisini yayınladı ve 1990 yılında ölünceye kadar bilimsel çalışmalarını sürdürdü.
Ödüller

1958'de Londra Linne Derneği'nin verdiği prestijli bir ödül olan Darwin-Wallace Madalyası ile ödüllendirildi.
Târgovişte gece baskını

Târgovişte gece baskını (Rumence: Atacul de noapte de la Târgovişte), Eflak bölgesine sefer düzenlemiş olan II. Mehmed komutasındaki Osmanlı birliklerine karşı, 17 Haziran 1462 tarihinde III. Vlad komutasındaki Eflak birlikleri tarafından Târgovişte yakınlarında düzenlenen baskındır. Daha sonra baskını önceden tahmin eden Fatih Sultan Mehmed gizlediği Yeniçerilere Hücum emri vererek baskını savuşturur, ardından Sultan Targovişte'ye yürür ve yeni Eflak Voyvoda'sı III. Radu olur.
Osmanlı seferine yol açan anlaşmazlık III. Vlad'ın II. Mehmed tarafından dayatılan cizye vergisini ödemeyi reddetmesiyle patlak verir. III. Vlad Bulgar topraklarına saldırarak 20 bin Türk ve Bulgarı kazığa oturtarak idam eder.[kaynak belirtilmeli] Olaylar üzerine II. Mehmed Eflak topraklarına sefer düzenler. Sefer sırasında III. Vlad, Osmanlı kampına geceleyin baskın vererek II. Mehmed'i öldürmeye çalışır. Suikast başarısız olur ve II. Mehmed Eflak başkenti Târgovişte üzerine yürür.
Muharebe hazırlıkları > Osmanlı

Sefer kararı aldıktan sonra II. Mehmed tüm ilgililere haber salarak sefer için birliklerin toplanmasını emreder. 1462 yılı Mayıs ayında İstanbul'dan hareket eden II. Mehmed Eflak Prensliği'ni Osmanlı topraklarına katmak için yola koyulur. Muharip güçlerin sayısı konusunda çok çeşitli iddialar bulunur, Osmanlı Ordusu yeniçeriler, solaklar, sipahiler, azaplar, silahtarlar birliklerinden oluşuyordu. Seferde Osmanlılardan yana olan III. Radu da 4 bin süvariyle Osmanlı saflarında yer alır. Karadeniz üzerinden Tuna Nehri boyunca ilerleyen Osmanlı donanması da harekâta lojistik destek verir.
Muharebe hazırlıkları > Eflak

III. Vlad, Osmanlı seferini öngörerek Macaristan kralı Matyas Corvinus'a yardım için başvurur. III. Vlad, Macarlar dahil olmak üzere hiçbir ülkeden yardım alamayınca seferberlik ilan ederek her yaştan erkeklerin yanı sıra kadınlar ve çocuk yaştaki gençleri silah altına alır. Eflak silahlı kuvvetlerinin gücü hakkında farklı iddialar olsa da yaklaşık olarak 30 bin seviyesinde olduğu tahmin edilmektedir. Eflak ordusunun çoğu köylülerden oluşmakta, az sayıda süvari birliği de yerel boyarlardan oluşmaktaydı. III. Vlad'ın özel muhafız birliğinde ise çeşitli uluslardan paralı askerler olduğu bilinmektedir.
Sonrası

Ana madde: Racova Muharebesi
Osmanlıların maddi desteğini alan III. Radu Eflaklıları cizye ödeyerek Osmanlı hükümdarlığını kabul etmeye ikna edince III. Vlad ülkeden kaçarak Transilvanya'ya (Erdel) sığınmak zorunda kalacak ve bu dönemde Macar kral Corvinus tarafından 12 yıl boyunca esir tutulacaktır. 1474 yılında serbest kalan III. Vlad Osmanlı topraklarına saldırarak Eflak egemenliğini genişletir. Bu dönemde Moldova prensi III. Ştefan 1475 yılındaki Racova Muharebesi ile Osmanlılara karşı zafer kazanmıştır. İki kuzen güçlerini birleştirerek Eflak topraklarına hakim olur ve Eflak prensliğine yeniden III. Vlad gelir. Ancak başarı uzun süreli olmayacak, III. Vlad 1476 yılı Aralık ayında Bükreş yakınlarında Balteni'de emrindeki 300 askeri ile Mihaloğlu Ali Bey emrindeki akıncılar tarafından yakalanıp öldürülür.
Geleneği

Fransız yazar Victor Hugo La Légende des siècles adlı şiirinde baskından bahseder.
Bram Stoker'dan Dracula adlı film Eflak bölgesinin 1462 yılındaki Osmanlı işgali sırasındaki baskın sahnesiyle açılır.
Dipnotlar

↑  Tarihçi Enverî'ye göre baskın gün batımından üç saat sonra başlamış, sabaha karşı dört sularında sona ermiştir, Florescu s.145
Konuyla ilgili yazılan eserler

Florescu, R. Radu; McNally, T. Raymond, Dracula: Prince of many faces - His life and his times, Little, Brown and Company, Boston, MA, 1989 ISBN 978-0-316-28656-5
Prof. Dr. Necdet Öztürk, Düstûrnâme-i Enverî ISBN 9757321974
Windsor Hanedanı

Başlığın diğer anlamları için Windsor sayfasına bakınız.
| Windsor Hanedanı House of Windsor |
| --- | --- |

Ülke:  Birleşik Krallık
Milliyet: Britanyalı İngiliz
Ana hanedan: Saxe-Coburg ve Gotha Hanedanı
Kuruluş: 17 Temmuz 1917
Kurucu: V. George
Unvan(lar): Kral, Kraliçe
Windsor hanedanı 1917'den beri Britanya kraliyet ailesidir. Birinci Dünya Savaşı sırasında ailenin Alman kökleri ve Alman İmparatorluk ailesi ile olan akrabalığı iç politikada baskıya neden olduğundan, V. George 17 Temmuz 1917'de ailenin 1901'den beri taşıdığı Almanca ismi Sachsen-Coburg-Gotha'yı (Sachsen-Coburg und Gotha hanedanından gelir) şimdiki adı olan Windsor olarak değiştirdi. Windsor adı, Berkshire kontluğunda bulunan Windsor şehri ve içinde kraliyet ailesinin rezidansının bulunduğu Windsor Sarayı'nı temsil ediyor.
Şubat 1960'ta kraliçe II. Elizabeth, soyundan gelenlerin, eğer ki His/Her Royal Highness veya Prens/Prenses unvanlarından herhangi birini taşımıyorlarsa, Mountbatten-Windsor; Almanca olan Battenberg'in İngilizce halini (Anglisierung), kullanacaklarını ilan etti. Buna karşın kraliçeden olan tüm soy bugün bu soyadı taşıyor. Bu soyad değişikliği soyu kraliçeden gelmeyen kraliyet ailesi üyeleri için geçerli değildir.
Varisler

V. George (1865-1936)
VIII. Edward (1894-1972)
VI. George (1895-1952)
II. Elizabeth (1926-2022)
III. Charles (d. 1948)
(1) William (d. 1982)
(2) George (d. 2013)
(3) Charlotte (d. 2015)
(4) Louis (d. 2018)
(5) Harry (d. 1984)
(6) Archie (d. 2019)
(7) Lilibet (d. 2021)
(8) Andrew (d. 1960)
Windsor Hanedanı üyesi olan Birleşik Krallık hükümdarları

| Portre | Ad | Başlama | Bitiş | Notlar |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | V. George | 6 Mayıs 1910 | 20 Ocak 1936 | VII. Edward'ın oğlu ve Kraliçe Victoria'nın torunu. |
|  | VIII. Edward | 20 Ocak 1936 | 11 Aralık 1936 | V. George'un oğlu ve VII. Edward'ın torunu. |
|  | VI. George | 11 Aralık 1936 | 6 Şubat 1952 | V. George'un oğlu ve VIII. Edward'in kardeşi. VII. Edward'ın torunu |
|  | II. Elizabeth | 6 Şubat 1952 | 8 Eylül 2022 | VI. George'un kızı, VIII. Edward'ın yeğeni ve V. George'un torunu |
|  | III. Charles | 8 Eylül 2022 | Tahtta | II. Elizabeth'in oğlu ve VI. George'un torunu |