stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Birleştirmeli sıralama
Analiz

Birleştirme sıralaması örneğinde rastgele sayılardan oluşan bir liste sıralanıyor. Örnek olarak N adet elemanın sıralandığını düşünelim. Birleştirme sıralamasının ortalama durum ve en kötü durum olarak iki analizi vardır. Uzunluğu n olan bir liste üzerinde birleştirme sıralamasının işletim zamanı 



T
(
N
)


{\textstyle T(N)}

 olsun. Bu sıralama bölünen alt listelere tekrarlı olarak uygulanırsa algoritmanın tanımından 



T
(
N
)
=
2
T
(
N

/

2
)
+
N


{\textstyle T(N)=2T(N/2)+N}

 olur (Algoritmayı 2 alt listeye uygula ve birleşimden doğacak N basamağı ekle). Daha geniş bir analiz için master teoremine bakınız.
En kötü durum analizinde 



(
N
l
g
N
−
2
l
g
N
+
1
)


{\textstyle (NlgN-2lgN+1)}

 olur. Bu da 



(
N
l
g
N
−
N
+
1
)


{\textstyle (NlgN-N+1)}

 ile 



(
N
l
g
N
+
N
+
O
(
l
g
N
)
)


{\textstyle (NlgN+N+O(lgN))}

 arasındadır. Bazı alt listelerin sıralanmış geldiğini düşünürsek ve n sayısı çok büyükken yapılan karşılaştırma sayısı en kötü durumdan x.n kez daha azdır. {x≈0,2645}
Birleştirme sıralaması en kötü durum performansında bile ortalama durumda çalışan bir hızlı sıralama algoritmasından %39 civarında daha az karşılaştırma yapar. İki algoritmanın eşzamanlı olarak çalıştığı durumda yani birleştirme sıralamasının en kötü durum performansı hızlı sıralamanın en iyi durumuna eşit olduğunda iki algoritmanın da karmaşıklığı Q(N logN) olarak eşittir. Birleştirme sıralamasının en iyi durumu en kötü durumun yarısı kadar karşılaştırma yapar.
Birleştirme sıralama fonksiyonu çağrıldığında, diziyi ikiye bölüp sadece iki diziyi sıraladığını düşünürsek oluşan her alt dizi için fonksiyonu tekrar tekrar çağırmamız gerekir. Bu da fonksiyonun 2N –l kez işlem görmesi demektir. Hızlı sıralama ise en kötü durumda bile N kez işlem görür. Bu durumda birleştirme sıralamasının hızlı sıralamaya oranla neredeyse iki kat bir maliyeti ortaya çıkar. Bundan sakınmak için fonksiyonun içine kendi kendini çağıran interatif bir yapı koymak basit ve etkili bir çözümdür. Genellikle birleştirme sıralaması uygulamalarında verinin son hali girdi için ayrılan alana kaydedildiğinden bellekte ayrıca bir yer kaplamaz. Sıralama işlemini başka bir bellek alanında yapmak da mümkündür. Fakat bu oldukça karmaşıktır. Bu işlem performans olarak kazançlı olsa bile algoritma işletim zamanı hala Q(NlogN)'dir. Bu tip durumlarda algoritma yığın sıralama algoritması gibi çalışır. Sıralı erişim prensibine göre çalışan veri yapılarında birleştirme sıralaması hızlı sıralamaya oranla daha etkilidir.
Birleştirme sıralamasının optimizasyonu

Günümüz modern bilgisayarlarında konumsal yerellik ilkesi yazılım optimizasyonunda çok önemlidir. Bunun nedeni günümüzdeki çok katlı bellek sıradüzenselliğinin kullanımıdır.
Bir anlayışa göre ana RAM hızlı bir kaset sürücü gibi düşünülebilir. Ve daha hızlı olan önbellekler. Önbelleğin tekrar tekrar yüklenmesi kabul edilemez zaman kayıplarını dayatmaktadır. Bu nedenle titiz bir birleştirme sıralaması işletim zamanında olumlu iyileştirmeler yapar. Fakat bu düşünce çok hızlı bellek elemanlarının ucuzlaması ve mimari de daha yaygın olarak kullanılmasıyla tersine de dönebilir.
Sonuç olarak bir birleştirme sıralaması tasarlamak, donanımsal değişiklikler gerektirir. Örneğin kaset sürücülerinin sayısında boyutunda veya hızında bazı değişiklikler yapılmalıdır.
Algoritmanın kodları

void merge(int lower, int upper)
{
    if (lower >= upper)
        return;
    
    int lowerLimit = lower;
    int upperLimit = upper;
    int pivot = (lowerLimit + upperLimit) / 2;
    
    merge(lowerLimit, pivot);
    merge(pivot + 1, upperLimit);
    
    int endLowerLimit = pivot;
    int startUpperLimit = pivot + 1;
    
    while ((lowerLimit <= endLowerLimit) && (startUpperLimit <= upperLimit))
    {
        if (arr[lowerLimit] < arr[startUpperLimit])
        {
            lowerLimit++;
        }
        else
        {
            int t = mainForm->sort[startUpperLimit];
            for (int k = startUpperLimit - 1; k >= lowerLimit; k--)
                arr[k + 1] = arr[k];
            
            arr[lowerLimit] = t;
            lowerLimit++;
            endLowerLimit++;
            startUpperLimit++;
        }
    }
}
Benzinci

Modern benzin istasyonu, Karlskrona, İsveç
Finlandiya'daki bir benzincide çalışan pompacı
Benzinci, benzin istasyonlarında ödeme hariç işleri yapan meslek grubudur. Otomobil sahipleri ya da şoförleri; araçları için gerekli akaryakıtı, benzin istasyonlarında, pompalar yardımıyla dağıtan benzincilerden sağlarlar.
Benzin istasyonu bağımsız olabileceği gibi, bazen başka bir ticarethaneye bağlı olabilir. Tam teşkilatlı bir benzin istasyonunda yüksek ya da düşük oktanlı benzin, mazot, gazyağı ve motor yağlarıyla çeşitli yedek parçalar satılır. Ayrıca bazı benzin istasyonlarında büfeler ve araba bakım bölgeleri bulunur. Benzin istasyonları genellikle bir yetkili dağıtıcıdır ve benzinciler büyük bir petrol şirketi hesabına çalışır. Ama bu durumda bile, bağımsızlığını bir ölçüde korur ve servisini dilediği gibi organize edebilir. Şehirlerarası bir yolun ıssız bir kıyısında tek başına veya şehir içindeki gürültülü bir dört yol ağzında çalışmaya katlanmalıdır.
Algoritmaların tarihsel sıralaması

Aşağıdaki tarihsel sıralama genel olarak algoritmaların ilk kökenlerinden başlayarak gelişimlerini ana hatlarıyla gösterir.
1940 Öncesi

Yaklaşık MÖ 1600 - Babilliler bilinen ilk çarpanlara ayırma ve kök bulma algoritmasını geliştirdiler.
Yaklaşık MÖ 300 - Öklid algoritması
Yaklaşık MÖ 200 - Eratosthenes Elemesi
263 - Gaussal eleme, Liu Hui tarafından tanımlandı.
813 ve 833 yılları arasında Harezmi doğrusal ve ikinci dereceden denklemleri çözmek için bir algoritma geliştirdi. Algoritma ismi bu kişinin adından türetilmiştir
1614 - John Napier logaritmayi kullanan hesaplamaları yapmak için bir metot geliştirdi
1671 - Newton-Raphson metodu, Isaac Newton tarafından geliştirildi.
1690 - Newton-Raphson methodu bağımsız olarak Joseph Raphson tarafından da bulundu
1805 - Cooley-Tukey algoritması Carl Friedrich Gauss tarafından biliniyordu
1926 - Boruvka algoritması
1934 - Delaunay üçgen bölümlemesi Boris Delaunay tarafından geliştirildi
1940'lar

1945 - Birleştirmeli sıralama John von Neumann tarafından geliştirildi
1947 - (Simplex algoritması) basit/tekyönlü algoritma George Dantzig tarafından geliştirildi
1950'ler

1952 - Huffman kodlaması David A. Huffman tarafından geliştirildi
1954 - Radix sıralaması bilgisayar algoritması Harold H. Seward tarafından geliştirildi
1956 - Kruskal algoritması Joseph Kruskal tarafından geliştirildi
1957 - Prim algoritması Robert Prim tarafından geliştirildi
1957 - Bellman-Ford algoritması R. Bellman ve L. R. Ford tarafından geliştirildi
1959 - Dijkstra algoritması Edsger Dijkstra tarafından geliştirildi
1959 - Shell sıralaması D. L. Shell tarafından geliştirildi
1959 - De Casteljau algoritması Paul de Casteljau tarafından geliştirildi
1960'lar

1960 - Hızlı Sıralama C. A. R. Hoare tarafından geliştirildi
1962 - Ford-Fulkerson algoritması L. R. Ford ve D. R. Fulkerson tarafından geliştirildi
1962 - Bresenham doğru algoritması Jack E. Bresenham tarafından geliştirildi
1964 - Öbek-sıralama J. W. J. Williams tarafından geliştirildi
1965 - Cooley-Tukey algoritması James Cooley ve John Tukey tarafından yeniden bulundu
1965 - Levenshtein aralığı ) Vladimir Levenshtein tarafından geliştirildi
1965 - Cocke-Younger-Kasami (CYK) algoritması bağımsız olarak T. Kasami tarafından geliştirildi
1967 - Viterbi algoritması Andrew Viterbi tarafından önerildi
1967 - Cocke-Younger-Kasami (CYK) algoritması bağımsız olarak D. H. Younger tarafından geliştirildi
1968 - A* grafik arama algoritması Peter Hart, Nils Nilsson ve Bertram Raphael tarafından geliştirildi.
1970'ler

1970 - Knuth-Bendix completion algoritması Donald Knuth ve P. B. Bendix tarafından geliştirildi
1972 - Graham taraması Ronald Graham tarafından geliştirildi
1973 - RSA şifreleme algoritması Clifford Cocks tarafından geliştirildi
1973 - Jarvis march algoritması R. A. Jarvis tarafından geliştirildi
1974 - Pollard'ın p-1 algoritması John Pollard tarafından geliştirildi
1975 - Genetik algoritma John Holland tarafından popülerleştirildi
1975 - Pollard'ın ro algoritması John Pollard tarafından geliştirildi
1975 - Aho-Corasick algoritması Alfred V. Aho ve Margaret J. Corasick tarafından geliştirildi
1976 - Salamin-Brent algoritması bağımsız olarak Eugene Salamin ve Richard Brent tarafından geliştirildi
1976 - Knuth-Morris-Pratt algoritması Donald Knuth ve Vaughan Pratt ve bağımsız olarak J. H. Morris tarafından geliştirildi
1977 - Boyer-Moore string (karakter öbeği) arama algoritması bir harf öbeğinin başka bir harf öbeği içerisinde bulunup bulunmadığını arayan algoritma geliştirildi
1977 - RSA şifreleme algoritması Ron Rivest, Adi Shamir ve Len Adleman tarafından yeniden bulundu
1977 - LZ77 algoritması Abraham Lempel ve Jacob Ziv tarafından geliştirildi
1978 - LZ78 algoritması LZ77 algoritmasından Abraham Lempel ve Jacob Ziv tarafından geliştirildi
1978 - Bruun'un algoritması ikinin katları için G. Bruun tarafından önerildi
1979 - Khachiyan'ın ellipsoit metodu Leonid Khachiyan tarafından geliştirildi
1980'ler

1981 - İkinci dereceden eleme metodu Carl Pomerance tarafından geliştirildi
1983 - Simule edilmiş tavlama metodu (Simulated annealing) S. Kirkpatrick, C. D. Gelatt ve M. P. Vecchi tarafından geliştirildi
1984 - LZW algoritması LZ78'den Terry Welch tarafından geliştirildi
1984 - Karmarkar'ın iç nokta algoritması Narendra Karmarkar tarafından geliştirildi
1985 - Simule edilmiş tavlama metodu (Simulated annealing) bağımsız olarak V. Cerny tarafından geliştirildi
1986 - Blum Blum Shub L. Blum, M. Blum ve M. Shub önerildi
1988 - Özel sayı alanı elemesi John Pollard tarafından geliştirildi
1990'lar

1990 - Genel sayı alanı elesi Özel sayı alanı elesi yönteminden Carl Pomerance, Joe Buhler, Hendrik Lenstra ve Leonard Adleman tarafından geliştirildi
1991 - Beklemesiz senkronizasyon Maurice Herlihy tarafından geliştirildi
1992 - Deutsch-Jozsa algoritması D. Deutsch ve R. Jozsa tarafından önerildi
1994 - Shor'un algoritması Peter Shor tarafından geliştirildi
1994 - Burrows-Wheeler dönüşümü Michael Burrows ve David Wheeler tarafından geliştirildi
1996 - Grover'ın algoritması Lov K. Grover tarafından geliştirildi
1996 - RIPEMD-160 Hans Dobbertin, Antoon Bosselaers ve Bart Preneel tarafından geliştirildi
1998 - rsync algoritması Andrew Tridgell tarafından geliştirildi
1999 - Yarrow algoritması Bruce Schneier, John Kelsey ve Niels Ferguson tarafından tasarlandı
2000'ler

2001 - LZMA sıkıştırma algoritması
2001 - Viola ve Jones nesne bulma yapısı eşzamanlı yüz tanıma amacıyla Paul Viola ve Michael Jones tarafından geliştirildi
2002 - AKS öncelik testi primality test Manindra Agrawal, Neeraj Kayal ve Nitin Saxena tarafından geliştirildi
Iain Gray

Iain Cumming Gray (doğum 7 Haziran 1957), 2008-2011 yılları arasında İskoç İşçi Partisi Lideri olarak görev yapmış İskoç bir siyasetçidir. Daha önce 1999-2003 yılları arasında Edinburgh Pentlands'ı temsil etmiş olan Gray, 2007-2021 yılları arasında Doğu Lothian seçim bölgesinin İskoç Parlamentosu Üyesi (MSP) olmuştur. Eski bir yardım görevlisi ve matematik ve fizik öğretmeni olan Gray, İskoç Parlamentosu'na ilk kez 1999 yılında Edinburgh Pentlands seçim bölgesinden İskoç Parlemento Üyesi (MSP) olarak seçildi ve 2003 yılında İskoç Muhafazakâr Parti Lideri David McLetchie'ye karşı kaybetti. Gray, 2007 yılında Doğu Lothian İskoç Parlemento Üyesi olarak Holyrood'a geri döndü. Wendy Alexander'ın 2008 yılında İskoç İşçi Partisi Liderliğinden istifa etmesinin ardından, Gray bir sonraki liderlik seçimlerinde aday oldu ve ikinci turda %57.8 oy oranıyla seçildi.
Başlangıçta Gray, İskoç İşçi Partisi'nin Glenrothes (2008) ve Glasgow Kuzey Doğu (2009) ara seçimlerinde İskoç Ulusal Partisi (SNP)'nin meydan okumalarını püskürtmek ve 2010 genel seçimlerinde İskoç İşçi Partisi'nin Avam Kamarası'ndaki 41 sandalyesinin tamamını korumasını sağlamak gibi bazı seçim başarılarını denetledi; seçim genel olarak Birleşik Krallık'ta 36 yıl sonra ilk kez asılı parlamento ile sonuçlanmasına ve İşçi Partisi'nin on üç yıllık hükümetten sonra yenilgiye uğramasına rağmen. 2011 İskoç Parlamentosu seçimleri parti için bir felaket oldu ve İskoç Ulusal Parti (SNP)'nin sandalye çoğunluğunu kazanmasıyla 20 sandalye kaybetti. Gray, Doğu Lothian İskoç Parlementosu Üyesi olarak ancak 151 oy gibi az bir farkla yeniden seçilebildi. Gray sonuçların ertesi günü istifasını açıkladı, ancak halefi Johann Lamont 17 Aralık 2011'de görevi devralana kadar lider olarak görevde kaldı.
Gray, deneyimi nedeniyle, lider yardımcısı Kezia Dugdale'in liderliğe aday olmak için istifa etmesi ve İskoç İşçi Partisi'nin 2015 genel seçimlerindeki ezici yenilgisinin ardından önceki lider Jim Murphy'nin istifası nedeniyle liderlik ve lider yardımcılığı seçimleri eşzamanlı olarak yapılırken İskoç İşçi Partisi Lider Vekili olarak atandı.
Yaşamının Dönemi ve Kariyeri

Gray, devlete bağlı Inverness Kraliyet Akademisi'nde ve kısa bir süre özel olarak Edinburgh'daki George Watson's College'da eğitim gördü. Moray House College of Education'da öğretmenlik eğitimine başlamadan önce Edinburgh Üniversitesi'nde fizik bölümünü okudu. Mezun olduktan sonra, Mozambik'teki öğretmenlik görevinden önce Edinburgh'daki Gracemount Lisesi'nde matematik ve fizik öğretmeni olarak çalıştı. Daha sonra on iki yıl boyunca yardım kuruluşu Oxfam'ın İskoç kolunun kampanya direktörü olarak görev yaptı.
Erken siyasi kariyeri

Daha önce Lothian Bölge Konseyi seçimlerinde aday olan Gray, ilk kez 1999 İskoç Parlamentosu seçimlerinde devredilmiş İskoç Parlamentosu'na seçilmiştir. Holyrood'a seçilmesinin hemen ardından Donald Dewar yönetimindeki ilk İskoç Yönetiminde bakan yardımcısı olarak görev aldı.
Jack McConnell'in 2001 yılında Birinci Bakan olmasının ardından Gray, Sosyal Adalet Bakanı pozisyonuna terfi etti. 2002 yılında (McConnell ile yaşanan anlaşmazlıkların ardından) Wendy Alexander'ın ani istifasının ardından, Gray Girişim, Ulaştırma ve Yaşam Boyu Öğrenim Bakanı olarak onun görevini devraldı ve burada İskoç yüksek öğrenimindeki  denetlemekten sorumlu kişi oldu.
2003 İskoç Parlamentosu seçimlerinde Gray, 1999 yılında karşısında durduğu İskoç Muhafazakar lider David McLetchie tarafından yenilgiye uğratıldı. Holyrood'dan ayrılarak Londra'da İskoçya Dışişleri Bakanı Alistair Darling'in özel danışmanı olarak çalışmaya başladı ve başlangıçta yeniden seçilmeyi tercih etmediğini açıkladı.
Daha sonra fikrini değiştirerek 2007 seçimlerinde Doğu Lothian bölgesinin resmi İşçi Partisi Adayı olarak seçildi ve ardından kazandı. Gray, Holyrood'a döndükten sonra İskoç İşçi Partisi'nin girişim, enerji ve turizmden sorumlu Gölge Sözcüsü olarak atandı.
İskoç İşçi Partisi Lideri

Wendy Alexander'ın yabancı bağış skandalı nedeniyle istifasının ardından, Gray Temmuz 2008'de İskoç Parlamentosu'ndaki İşçi Partisi grubunun bir sonraki Liderini bulmak için yarışa katılacağını açıkladı ve Eylül 2008'de bu göreve seçildi.
Aralık 2010'da Iain Gray, parlamentoda Karadağ'ın 1990'lardaki Balkan İhtilafı sırasında etnik temizlik ve savaş suçlarına karıştığını iddia ederek diplomatik bir tartışmaya yol açtı.
7 Nisan 2011 tarihinde İskoçya Parlamentosu seçimleri için Glasgow Merkez istasyonunda kampanya yürütürken Gray, kamu harcamalarındaki kesintileri protesto eden bir grubun neden olduğu aksaklık sebebiyle bir etkinliği iptal etmek zorunda kaldı.
İstasyonu hızla terketti ve kendisini dükkana kadar takip ederek laf atmaya devam eden protestoculardan kaçmak için yakındaki bir Subway mağazasına koştu. Gray daha sonra " Mozambik'teki iç savaşta iki yıl çalıştım, soykırımdan iki ay sonra Ruanda'ya gittim, Kamboçya'daki ölüm tarlalarında yürüdüm ve Pinochet'nin görevden alınmasından üç gün sonra Şili'deydim" diyerek olaydan rahatsız olmadığını belirtti.
2011 seçimlerinde İşçi Partisi net olarak yedi sandalye kaybetmiş ve önde gelen birçok ismi yenilgiye uğramıştır. İşçi Partisi özellikle kendi Orta Kuşak'ından ağır bir yenilgi aldı ve birçok durumda bölgesel listelere güvenmek zorunda kaldı. Bu, İşçi Partisi'nin İskoçya'da son seksen yıldaki en kötü seçim performansı oldu. Gray, Doğu Lothian İskoç Parlemento Üyesi olarak siyasi kariyerinin en az farkla yeniden seçildi; İskoç Ulusal Parti adayına karşı sadece 151 oy alarak Holyrood koltuğunu ilk kez bir İşçi Partisi-İskoç Ulusal Partisi marjinali haline getirdi. 6 Mayıs'ta sonbaharda parti liderliğinden çekileceğini açıkladı.
Daha sonra siyasi kariyeri

Gray, 29 Haziran 2013 tarihinde İskoç İşçi Partisi Gölge Kabinesi'nde Maliyeden Sorumlu Gölge Kabine Sekreteri görevine yeniden atandı. 2014 liderlik seçiminden sonra Eğitim ve Yaşam Boyu Öğrenmeden Sorumlu Gölge Kabine Sekreteri oldu.
13 Haziran 2015'te Gray, lider yardımcısı Kezia Dugdale'in liderliğe aday olmak için istifa etmesinedeniyle eş zamanlı olarak liderlik ve lider yardımcılığı seçimleri yapılırken İskoç İşçi Partisi Lider Vekili olarak atandı ve lider yardımcısı olarak atandı. 2016 İskoç Parlamentosu seçimlerinde birçok İşçi Partisi İskoç Parlementosu Üyesi koltuklarını kaybederken Gray, 2011'e kıyasla artan çoğunluk ile koltuğunu korudu.
Gray, ailesiyle daha fazla zaman geçirmek için Haziran 2020'de yapılacak 2021 İskoç Parlamentosu seçimlerinden çekileceğini duyurdu.
Gray, 2021 İskoç İşçi Partisi liderliği seçimleri içinAnas Sarwar'ı aday gösterdi.
Kişisel hayat

Gray iki kez evlendi. Edinburgh futbol kulübü Hibernian'ın hayat boyunca bir hayranı olmuştur ve kitap okumaktan, müzikten ve tepe yürüyüşü yapmaktan hoşlanırdı. İskoçya Kilisesi'nin bir üyesiydi.
Gray hükümet bakanı olarak
Resmi parlamento portresi, 2011
Condor Planı

Operasyona katılım:

Koyu yeşil: Ana üyeler (Arjantin, Bolivya, Brezilya, Şili, Paraguay, Uruguay). Açık yeşil: İkincil üyeler (Kolombiya, Peru, Venezuela). Mavi: İşbirlikçi (ABD).
Condor Planı veya Condor Operasyonu, (İspanyolca: Operación Cóndor veya Plan Cóndor, Portekizce: Operação Condor) 1970'li yıllarda Latin Amerika'daki sağ diktatörlüklerin CIA desteğiyle uygulamaya koyduğu operasyon. Bill Clinton döneminde (2000) açıklanan belgeler sonucunda CIA desteği daha açık biçimde ortaya konmuştur.
Paraguay'da 1954, Brezilya'da 1964, Arjantin'de 1966, Uruguay'da 1971, Bolivya ve Şili'de 1973 yıllarında askerî darbeler olmuş, ordu yönetime el koymuştu. 1975 yılında bu ülkelerin temsilcileri Santiago'da toplanıp komünist ve muhalif örgütlenmeleri yok etmek için birlikte hareket etme kararı aldılar. Bu karara göre ülkeler sadece birbirlerinin sınırlarındaki muhalifleri yakalamakla kalmayacaklar, aynı zamanda dünyanın çeşitli yerlerine dağılmış muhalifleri de yakalayacaklardı. Pek çok Latin Amerikalı devrimci ya tutuklandıktan sonra kaybolmuş ya da herhangi bir yerde aniden kaybolmuştur.
Planın öncelikli amacı komünist veya Sovyet etki ve fikirlerinin önüne geçmekti. Bu plan katılımcı ülkelerdeki önceki yıllardan kalma ekonomik politikaları tersine çevirip  neoliberal ekonomik politikaları benimseyen hükûmetlere karışı aktif olarak çalışan veya muhtemel muhalefeti bastırmak için hazırlanmıştı.
Gizli yapısından dolayı doğrudan Condor Planı yüzünden ölenlerin tam sayısı tartışmalıdır. Bazı tahminlere göre en az 60.000 ölüm bu plan yüzündendir. Yaklaşık 30.000 kişi Arjantin'de ölmüş ve "Terör Arşivi" diye adlandırılan listeye göre 50.000 ölü, 30.000 kayıp ve 400.000 tutuklu vardır. Amerikan politika bilimci J. Partrice McSherry'nin 2002 yılındaki bir kaynağına göre en az 402 kişi ulusal sınırların ötesinde öldürülmüş, 2009'daki bir kaynağa göreyse "sürgüne gidenler" ve "müttefik ülkelerde kaçırılan, işkence gören ve öldürülen veya kendi ülkelerine yasa dışı yollarla götürüp idam edilen... yüzlerce, veya binlerce kişi var ve Condor operasyonları kapsamında kaçırılan, işkence edilen ve öldürülen kişilerin sayısı hala daha net değil." Mağdurlar arasında muhalifler ve solcular, sendika ve işçi liderleri, rahip ve rahibeler, öğretmen ve öğrenciler, entelektüeller ve gerilla olduğundan şüphelenilen kişiler vardı. CIA tarafından "terör ve bölücü hareketlere karşı bazı Güney Amerika ülkelerinin istihbarat/güvenlik servisleriyle ortak çalışma" olarak tanımlansa da, bölge kontrol etmede başarısız olan, dış güçlerden malzeme desteği alamayan veya ulusal güvenliği tehdit etmeyen gerillalar bahane olarak kullanılmıştır. Planın ana üyeleri Arjantin, Şili, Uruguay, Paraguay,Bolivya ve Brezilya hükûmetleridir. Ekvator ve Peru operasyona daha sonra daha çok çevresel roller üstlenerek katılmıştır.
Amerika Birleşik Devletleri Johnson, Nixon, Ford, Carter ve Reagan hükûmetleri boyunca cuntalara planlama, koordinasyon, işkence eğitimi, teknik destek ve askeri yardım sağlamıştır. Bu destek genellikle CIA üstünden sağlanmıştır.
Başlangıç: 1970'ler

Condor Plan'ı Soğuk Savaş kapsamında gerçekleşti ve ABD'nin yazılı olmayan onay ve desteğini aldı. 1968 yılında Amerikalı General Rober W. Porter "Latin Amerika ülkelerinin iç güvenlik güçlerinin ülkelerindeki ve ülkeler arasındaki faaliyetlerinin koordine edilebilmesi için ... güçler arası ve bölgesel iş birliğini destekleyecek entegre komuta merkezlerini; ortak çalışma protokollerini; ve müşterek tatbikatları desteklemek istiyoruz." Condor bu çalışmanın bir parçasıydı.
Amerikalı tarihçi J. Patrice McSherry'e göre, 1967 yılından kalma eski gizli CIA dosyalarına dayanarak, 1960'larda ve 1970'lerin başında US Army School of Americas ve Amerikan Orduları Konferansı'ndaki uluslararası güvenlik uzmanları arasında Güney Amerika'daki tehlike olarak algılanan politik muhaliflere karşı planlar hazırlandı. 23 Haziran 1976 tarihli bir CIA belgesine göre "1974'ün başında Arjantin, Şili, Uruguay, Paraguay ve Bolivya'dan güvenlik uzmanları Buenos Aires'te bölücü hedeflere karşı koordineli harekatlar hazırlamak için buluştu."
Program aşağıdaki askerî gruplarca, özellikle 1970'lerde, gerçekleştirilmiş bir grup askeri darbeye yol açtı:
General Alfredo Stroessner 1954'te Paraguay'da yönetime el koydu.
Brezilya ordusu 1964'te başkan João Goulart'ı devirdi.
General Hugo Banzer 1971'de Bolivya'nın kontrolünü arka arkaya darbelerle ele geçirdi.
Sivil-askeri diktatörlük 27 Haziran 1973'te Uruguay'ın kontrolünü ele geçirdi.
General Augusto Pinochet'ye bağlı kuvvetler 11 Eylül 1973'te Şili'deki başkanlık sarayını (La Moneda) bombaladı, demokratik yollardan seçilmiş başkan Salvador Allende'yi devirdi.
General Jorge Rafael Videla başkalığındaki bir askerî cunta 24 Mart 1976'da Arjantin'de yönetime el koydu.
Amerikalı gazeteci A. J. Langguth'a göre, Arjantinli ve Uruguaylı güvenlik yetkilileri arasındaki politik sığınmacıların takibi (ve sonrasında kaybolmaları veya suikastları) hakkındaki ilk toplantıları, ayrıca Arjantinli, Uruguaylı ve Brezilyalı ölüm mangaları buluşmalarındaki ara buluculuk, CIA sayesinde olmuştur.
2010 yılında Henry Kissinger'ın Condor Planı'na katılan bazı ülkelerdeki politik muhaliflerin uluslararası suikastı hakkındaki bir uyarıyı iptal ettiği ortaya çıktı. Ulusal Güvenlik Arşivi'ne göre "Pinochet rejimi tarafından 1975'te kurulan Condor Operasyonu Güney Yarımküre'de resmi işbirliğinin kod adıydı. Bu işbirliği kapsamında uluslararası gizli istihbarat çalışmaları, kaçırma, işkence, kaybetme ve suikast olacaktı. Bu bilgiler Ulusal Güvenlik Arşivi'ndeki ABD, Paraguay, Arjantin ve Şili dosyalarındaki belgelenmiş kanıtlara dayanır." Bu kod adlı görev kapsamında pek çok kişi öldü. Rapora göre "Condor'un önemli kurbanları arasında iki eski Uruguaylı milletvekili ve eski Bolivya başkanı, Buenos Aires'te öldürülen Juan José Torres, eski Şili İçişleri Bakanı, Bernardo Leighton, ayrıca Washington D.C. şehir merkezinde aracındaki bombanın patlamasıyla suikasta uğrayan eski Şili büyükelçisi Orlando Letelier ve 26 yaşındaki Amerikalı meslektaşı, Ronni Moffitt yer alır."