Osman
Değerlendirme ve miras

Osman, kendisinden önceki iki halife tarafından kullanılan Halife Rasul Allah ('Allah'ın elçisinin vekili') yerine Halife Allah ('Allah'ın vekili') unvanını benimsedi.  Unvan daha sonra Emevî halifelerinin standardı oldu.  Madelung, "halifenin [Osman] artık Tanrı'nın lütfu ve O'nun yeryüzündeki temsilcisi tarafından hüküm sürdüğünü, artık Allah'ın Elçisi'nin bir vekili olmadığını" iddia ediyor.
Yayılmacı bir perspektiften bakıldığında, Şaban, kızgın Arap yerleşimcileri yeni askeri kampanyalara ve genişlemelere yönlendirerek, ısıtılmış ve sorunlu erken Müslüman fethedilen topraklarla nasıl başa çıktığını açıkça gösterdiği gibi, Osman'ın çatışmada yetenekli olduğunu düşünüyor.  Bu, yalnızca bu yerleşimlerdeki iç çatışmaların çözülmesiyle sonuçlanmadı, aynı zamanda Râşidîn Halifeliği topraklarını güney İberya'ya ve doğuda Sind, Pakistan'a kadar genişletti.
Osman karşıtı hareketin asıl nedeni Şii ve Sünni Müslümanlar arasında tartışmalıdır. Sünni kaynaklara göre, disiplini sert bir şekilde koruyan selefi Ömer'in aksine, Osman daha az titizdi ve daha çok ekonomik refaha odaklanıyordu. Osman döneminde halk daha müreffeh hale geldi ve siyasi düzlemde daha büyük bir özgürlüğe sahip oldular. Siyasal faaliyeti yönlendirmek için hiçbir kurum tasarlanmamıştı ve onların yokluğunda, daha önceki halifeler tarafından bastırılmış olan İslâm öncesi kabile kıskançlıkları ve rekabetleri bir kez daha patlak verdi. Halk, Osman'ın devlet için bir baş ağrısı haline gelen ve Osman'ın suikastıyla sonuçlanan hoşgörüsünden yararlandı.
Tarihçiler genellikle Osman'a muhalefetin esas olarak onun adam kayırmacı politikalarından kaynaklandığı sonucuna varırlar. RVC Bodley'e göre, Osman İslam ulusunun çoğunu, Muhammed'in yaşamı boyunca kısmen lanetlenmiş olan akrabaları Benî Ümeyye'ye tabi tuttu.  Wilferd Madelung'a göre, Uthman'ın saltanatı sırasında, "onun keyfi eylemlerine karşı şikayetler, zamanının standartlarına göre önemliydi. Tarihsel kaynaklar, onun suçlandığı suçların uzun bir anlatımından bahseder. . . Sünni ideolojisinde onu herhangi bir ahdetten aklamak ve onu bir şehit ve üçüncü Doğru Yoldaki Halife yapmak için gelen sadece şiddetli ölümü oldu."  Keaney Heather'a göre, Osman bir halife olarak yalnızca kendi iradesine güveniyordu. Bu da Müslüman topluluk içinde direnişe yol açan kararlara yol açtı. Gerçekten de yönetim tarzı, Osman'ı İslam tarihinin en tartışmalı isimlerinden biri yaptı.
Osman'a karşı direniş, valileri seçerken aile üyelerini tercih etmesi ve bunu yaparak hilafetin işleyişi üzerinde daha fazla etkide bulunabileceğini ve sonuç olarak kurmaya çalıştığı kapitalist sistemi iyileştirebileceğini düşündüğü için ortaya çıktı. Bunun tersinin doğru olduğu ortaya çıktı ve atananları, onun işlerini nasıl yürüttüğü üzerinde başlangıçta planladığından daha fazla kontrole sahipti. Eyaletlerine otoriterliği empoze edecek kadar ileri gittiler. Gerçekten de, Muhammed'in önde gelen yoldaşlarına, Osman'ın atadığı valilerin iddia edilen zorbalığından şikayet eden birçok isimsiz mektup yazıldı. Ayrıca, Osman'ın ailesi tarafından bildirilen iktidarın kötüye kullanıldığına dair farklı illerdeki kamuoyu liderlerine mektuplar gönderildi. Bu, imparatorlukta huzursuzluğa katkıda bulundu ve sonunda Osman, söylentilerin gerçekliğini tespit etmek amacıyla konuyu araştırmak zorunda kaldı. Wilferd Madelung, Abdullah ibn Sebe'nın Osman'a karşı isyanda sözde rolünü gözden düşürür ve modern tarihçilerin çok azının Seyf'in İbn Saba efsanesini kabul edeceğini gözlemler.
20. yüzyılda yaşamış bir bilgin olan Bernard Lewis, Osman hakkında şunları söylüyor:
Osman, Muâviye b. Ebû Süfyân gibi, Mekke'nin önde gelen Ümeyye ailesinin bir üyesiydi ve gerçekten de Mekkeli soyluların tek temsilcisiydi. Peygamber'in ilk sahâbeler bir aday olarak sıralanmak için yeterli prestije sahip. Osman'ın seçilmesi hem onların zaferi hem de onların fırsatıydı. Bu fırsat ihmal edilmedi. Osman kısa süre sonra baskın Mekke ailelerinin etkisi altına girdi ve birbiri ardına İmparatorluğun yüksek makamları bu ailelerin üyelerine gitti.
Osman'ın zayıflığı ve adam kayırması, bir süredir Arap savaşçılar arasında belirsiz bir şekilde karıştırılan kızgınlığı doruğa çıkardı. Müslüman geleneği, saltanatı sırasında meydana gelen çöküşü, Osman'ın kişisel kusurlarına bağlar. Ancak, sebepler çok daha derinlerdedir ve Osman'ın suçu onları tanımaması, kontrol etmemesi veya düzeltmemesidir.
Osman'ın belki de en önemli eylemi, sırasıyla Suriye ve Kuzey Afrika valileri Muaviye ve Abdullah ibn Saad'ın, Bizans İmparatorluğu'nun deniz hakimiyetine rakip olacak şekilde Akdeniz'deki ilk entegre Müslüman donanmasını oluşturmasına izin vermesiydi.   İbn Saad'ın İspanya'nın güneydoğu kıyısını fethi, Likya'daki Zâtüssavârî Savaşı'ndaki çarpıcı zaferi ve Akdeniz'in diğer kıyılarına yayılması genellikle göz ardı edilir. Bu başarılar, ilk ayakta duran Müslüman donanmasını doğurmuş, böylece Kıbrıs ve Rodos'un ilk Müslüman deniz fethini mümkün kılmıştır.    Bu, daha sonra Emevî ve Abbâsî dönemlerinde Akdeniz'de birkaç Müslüman devletin kurulmasının yolunu açtı, Sicilya Emirliği ve onun küçük vasalı Bârî Emirliği ile Girit Emirliği  ve Aglabid Hanedanı . Osman'ın denizdeki gelişiminin ve onun siyasi mirasının önemi, İslami Mali ve Para Politikası'nın yazarı Muhammed M.Ag tarafından kabul edildi ve Hassan Khalile'nin Tarikh al Bahriyya vel Islamiyya fii Misr vel Sham'a ("History of the Monetary of the Monetary Policy") atıfta bulunmasıyla daha da güçlendirildi.