Lusitanca
Sınıflandırma ve ilgili diller > Kelt

Untermann gibi akademisyenler, Kelt materyalleriyle açıkça ilişkili olan toponimik (yer adı) ve antroponimik (kişi adı) kökleri tanımladılar: briga ‘tepe, tahkimat’, bormano ‘termal’ (bkz. teonim Bormo en), karno ‘taş yığını şeklinde anıt’, krouk ‘tümsek’, crougia ‘anıt, taş sunak’ vs. Anderson gibi diğerleri, Lusitania ve Gallaecia'daki (en) yazıtların yakından incelenmesinin ardından - sonuçlar bir şekilde dolaylı da olsa - Lusitanca ve Gallekçenin (Gallaeci dili) birbirine yakın yazıtlar sergileyen oldukça homojen bir dil grubu oluşturduğunu düşünüyorlar. Portekiz ve Galiçya'daki yerli ilahi isimler sıklıkla tanrı veya tanrıça Bandu, Bandi, Cossu, Nabia ve Reve'nin etrafında döner:
Bandei Brialcacui (Beira-Baixa en)
Coso Udaviniago (A Coruña)
Cosiovi Ascanno (Asturias)
deo domeno Cusu Neneoeco (Douro)
Reo Paramaeco (Lugo)
Reve Laraucu (Ourense)
Reve Langanidaeigui (Beira-Baixa en)
Örneğin Lusitanca ve Gallekçe ilahi ismi Lucubos; yarımada dışında da, Kelt Helvetia'sında çoğul yalın biçimi Lugoves (en) olarak görülür. Lug ayrıca bir İrlanda tanrısıydı, Lyon'un antik adı Lug dunum'du ve Lusitanca ile Gallekçe kelimeyle bağlantısı olabilir; bu da Lusitancaın izole bir dil olarak değil, bir lehçe olarak parçası olduğu bir Kuzeybatı İber dil birliğini düşündürüyor. Ellis Evans gibi dilbilimciler Gallekçe-Lusitancanın P-Keltik varyantından tek bir dill olduğuna inanıyorlar.
Hispanik Hint-Avrupa halklarının kronolojisi, göçleri ve yayılımı halen daha net olmaktan uzak olsa da Antik Portekiz ve Galiçya-Asturias için ortak bir Kelt lehçesinin varsayılması gerektiği ileri sürüldü. Bu Batı İber Hint-Avrupalıları, Keltiberler, Galyalılar ve Büyük Britanya'nın Kelt halkları arasındaki dilsel benzerlikler kelime dağarcığı ve dil yapısı açısından bir yakınlığa işaret etmektedir.
Ayrıca Koch gibi akademisyenler, Hint-Avrupa hecesel titreşimlileri [*m̥, *n̥, *l̥, *r̥] ve soluklu ötümlü patlamalıları [*bʱ, *dʱ, *ɡʱ] seslerinin karşılıklarına dair kesin bir örneğin olmadığını söylüyor. Ek olarak yazıtlardaki AMBATVS, CAELOBRIGOI ve VENDICVS gibi isimler şüphesiz Keltçe olarak okunabilir. Dagmar Wodtko, aslında Keltçe olmayan Lusitanca kişi ve yer adlarını saptamanın zor olduğunu savunmaktadır. Bu argümanlar; PORCOM'daki p- sesinin tek başına Lusitancayı, Avrupa'daki Roma öncesi Kelt grubundan hariç tuttuğu ve onun, Hint-Avrupa *p (veya muhtemelen zaten fonetik olarak zayıflamış ve arkaizm sonucu P olarak yazılan bir [ɸ]) sesini koruyan bir Kelt lehçesi olarak sınıflandırılabileceği varsayımıyla çelişmektedir. Bu, büyük ölçüde çokça Kelt kişi, tanrı ve yer adına dayanmaktadır.
Lusitanca; PVMPI, *kʷodkʷid'den gelen zamir PVPPID ve *kʷetwor- 'dört' biçiminden türeyen PETRANOI biçimlerinde muhtemelen Hint-Avrupa *kʷ'dan gelen /p/'yi gösteriyor ancak bu, Hint-Avrupa'nın çeşitli kollarından birçok dilinde görülen bir özellik; bu kollara P-Kelt/Galyaca, Osko-Umbriya ve kısmen - daha sonrasında /f/'ye dönüştüğü (en) için - Cermen dilleri örnek verilebilir ancak özellikle Keltiberce örnek gösterilemez. Bu durumun Lusitancanın Kelt olup olmadığı sorusuyla kendi başına hiçbir ilgisi yoktur. Bua Carballo; Proeneiaeco ve Proinei'e karşı Broeneiae ve Lapoena'ya karşı Laboena gibi farklı yazıtlardaki eşleştirmelerin, Lusitancada bir P sesinin varlığına dair şüphe uyandırabileceğini ileri sürüyor.