stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Yerli halklara yapılan soykırımlar
Asya'nın yerli halkları (1948 öncesi) > Çing hanedanı > Çungar soykırımı

Bazı araştırmacılar Çungar Hanlığı'nın Çing tarafından fethi sırasında (1755-1757) Çungar soykırımı sırasında Çungar (Batı Moğol) nüfusunun yaklaşık %80'inin (600.000 veya daha fazla) savaş ve hastalık kombinasyonuyla yok edildiğini tahmin etmektedir. Orada, Mançu Sekiz Sancak ve Kalka Moğolları, Çungar Oyrat Moğolları'nı yok etti. Mark Levene, son zamanlarda soykırım üzerine araştırmalar yapan bir tarihçi, Çungarların yok edilmesinin "tartışmasız on sekizinci yüzyıl soykırımının en mükemmeli" olduğunu belirtmiştir.
Turfan ve Hami vahalarındaki Zungar karşıtı Uygur isyancılar, vasal olarak Çing yönetimine boyun eğmiş ve Çungar yönetimini devirmek için Çing'den yardım talep etmişlerdi. Emin Hoca gibi Uygur liderlere Qing soyluluğu içinde unvanlar verildi ve bu Uygurlar Çungar karşıtı sefer sırasında Çing askerî güçlerinin tedarik edilmesine yardımcı oldular. Çing, Cungarlara karşı yürüttüğü seferde Hoca Emin'i kullanmış ve onu Tarım Havzası'ndaki Müslümanlara Çing'in sadece Oyratları (Çungarları) öldürmeyi amaçladığını ve Müslümanları rahat bırakacaklarını bildirmek için aracı olarak kullanmıştır ve ayrıca onları Oyratları (Çungarlar) öldürmeye ve Çing'in yanında yer almaya ikna etmekti, zira Çing, Müslümanların Tsewang Araptan'ın ellerinde Çungar yönetimi altında yaşadıkları eski deneyimden duydukları kızgınlığı fark etmişti.
Asya'nın yerli halkları (1948 öncesi) > Osmanlı İmparatorluğu'na Yönelik Soykırım İddiaları

Ana maddeler: Ermeni Kırımı, Süryani Soykırımı ve Rum Kırımı
Avrupa'nın yerli halkları (1948 öncesi) > Yunanistan'a Yönelik Soykırım İddiaları

Ana maddeler: Tripoliçe Katliamı, Yunan Bağımsızlık Savaşı sırasında katliamlar, Türk Kurtuluş Savaşı sırasında katliamlar § Yunanların Türk katliamları ve Çam Arnavutlarının sürgün edilmesi
Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği > Holodomor

Ana madde: Holodomor
Holodomor ("açlıktan ölüm") olarak da adlandırılan Ukrayna soykırımı, Sovyetler Birliği'nin çevresel faktörlerle birlikte etnik Ukrayna nüfusuna karşı kasten neden olduğu bir kıtlıktı. Holodomor terimi, dış yardımın reddedilmesi, gıdaya el konulması ve nüfusun hareketinin kısıtlanması gibi kıtlığın kasıtlı yönlerini vurgulamaktadır.
Ölü sayısına ilişkin tahminler değişiklik göstermektedir. Daha yüksek tahminler, kıtlık nedeniyle ölen etnik Ukraynalıların sayısını 12 milyona kadar çıkarmaktadır, diğerleri ise bu sayıyı 3.3 ve 7,5 milyon ölü olarak tahmin etmektedir. 2006 yılından bu yana Holodomor, Ukrayna ve diğer 15 ülke tarafından Sovyet hükûmeti tarafından Ukrayna halkına karşı gerçekleştirilen bir soykırım olarak kabul edilmektedir.
Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği > Nüfus transferleri

Ana madde: Sovyetler Birliği'nde sürgünler
Nüfus transferi, 1930'lar ve 1950'ler arasında insanların kitlesel olarak sürgün edilmesiydi (bkz: Kazakistan'da 1932-1933 yıllarında yaşanan kıtlık). Sürgünler şu şekilde sınıflandırılabilir: "işçilerin düşmanı" olarak görülen insanların sürgün edilmesi, tüm ulusların sürgün edilmesi, işgücü transferi ve etnik olarak "temizlenmiş" bölgeleri doldurmak için zıt yönlerde organize göçler. Çoğu durumda, bu göçlerin varış noktaları uzak ve seyrek nüfuslu bölgeler olmuştur. Zorunlu iç göçlerin tamamının en az 6 milyon insanı etkilediği tahmin edilmektedir. Bu toplamın 1,0 milyon köylü ve etnik azınlık 1932-1939 yılları arasında sınır dışı edilirken, yaklaşık 3,5 milyon etnik azınlık 1940-1952 yılları arasında yeniden yerleştirilmiştir.
Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği > Nüfus transferleri > Mercimek Operasyonu

Ana madde: Çeçen-İnguş Sürgünü
Bu operasyon Sovyetler tarafından Vaynah nüfusunun (Çeçenistan ve İnguşetya) Kuzey Kafkasya'dan Orta Asya'ya sürülmesiydi. Sürgün 650.000'den fazla insanı kapsadı ve Çeçen-İnguşetya Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin tamamen ortadan kalkmasına neden oldu. Toplama, nakil ve sürgünün ilk yıllarında on binlerce Çeçen ve İnguş öldü ya da öldürüldü. 2004 yılında Avrupa Parlamentosu bu zorunlu sürgünü bir soykırım eylemi olarak sınıflandırdı.
Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği > Nüfus transferleri > Priboi Operasyonu

Ana madde: Mart Sürgünü
Priboi Operasyonu, 25-28 Mart 1949 tarihlerinde Sovyetler tarafından Baltık ülkelerinde gerçekleştirilen toplu sürgünün kod adıydı. "Halk düşmanı" olarak nitelendirilen yaklaşık 90,000 Estonyalı, Letonyalı ve Litvanyalı Sovyetler Birliği'nin elverişsiz bölgelerine sürülmüştür. Sürgünlerin sonucu olarak, Sibirya'daki sürgünün ilk yıllarında, Sovyet makamlarının ihmal ya da öngörüsüzlük nedeniyle yeterli giysi ya da barınma sağlayamaması nedeniyle, sürgün edilenlerin ölüm oranı toplamın yüzde 15'ine ulaştı. Bazıları bu operasyonu soykırım olarak değerlendirmektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi operasyonun insanlığa karşı suç teşkil ettiğine hükmetmiştir.
Britanya İmparatorluğu (1945 öncesi) > Avustralya'nın Kolonizasyonu

Daha fazla bilgi: Avustralya soykırım tartışması, Çalınmış Nesiller § Soykırım tartışması, Avustralya yerlilerine yönelik katliamların listesi, Avustralya sınır savaşları ve Tazmanya'nın İngiliz kolonizasyonu
Aborijin Tazmanyalıların sözde yokoluşu, Lemkin, çoğu karşılaştırmalı soykırım akademisyeni ve analizlerini daha önce yayınlanmış tarihlere dayandıran Robert Hughes, Ward Churchill, Leo Kuper ve Jared Diamond dahil olmak üzere birçok genel tarihçi tarafından klasik bir yakın soykırım vakası olarak kabul edilmektedir.
Raymond Evans'a göre, 1824 ile 1908 yılları arasında Queensland'deki beyaz yerleşimciler ve Yerli Atlı Polis, haşarat olarak görülen ve hatta bazen spor için avlanan 10.000'den fazla Aborijini öldürmüştür.
1788'de İngiltere'nin Avustralya'yı sömürgeleştirmesinin başlangıcı olan Birinci Filo gelmeden önce, Aborijin nüfusu tarihçiler tarafından yaklaşık 500.000 kişi olarak tahmin ediliyordu; 1900'e gelindiğinde bu sayı 50.000'in altına düşmüştü. Çoğu, sömürgeleştirmeye eşlik eden bulaşıcı hastalıklar nedeniyle ölürken, Avustralya sınır savaşları sırasında İngiliz yerleşimciler ve sömürge yetkilileri tarafından katliamlar, toplu zehirlemeler ve diğer eylemler yoluyla 20.000 kadar kişi öldürüldü.
Avustralyalı bir soykırım tarihçisi olan Ben Kiernan, 2007 yılında yazdığı Blood and Soil: A World History of Genocide and Extermination from Sparta to Darfur adlı kavram ve uygulama tarihinde, sömürgeleştirmenin ilk yüzyılındaki Avustralya kanıtlarını bir soykırım örneği olarak ele almaktadır. Avustralya'nın Aborijin ve Torres Boğazı Adalıları kökenli çocukları ailelerinden ayırma uygulaması soykırım olarak nitelendirilmiştir. "Çalınan nesiller"in kaderini inceleyen 1997 tarihli Bringing Them Home raporu, Aborijin çocukların ailelerinden zorla ayrılmasının bir soykırım eylemi teşkil ettiği sonucuna varmıştır. 1990'larda Queensland eyaleti de dahil olmak üzere bir dizi Avustralya devlet kurumu, Aborijin çocukların zorla ayrılmasına ilişkin politikaları nedeniyle özür dilemiştir. Avustralya devletine yöneltilen bir diğer suçlama da Aborijinlere verilen tıbbi hizmetlerin, Depo Provera ve tüp ligasyonu (tüp bağlama) kullanımı da dahil olmak üzere, Aborijin kadınlara bilgileri veya rızaları olmaksızın doğum kontrol tedavisi uygulamak için kullanılmasıdır. Hem zorla evlat edinme hem de zorla doğum kontrolü BM soykırım sözleşmesi hükümleri kapsamına girecektir. Aralarında tarihçiler Geoffrey Blainey ve Keith Windschuttle ile siyaset bilimci Kenneth Minogue'un da bulunduğu bazı Avustralyalı akademisyenler, Avustralya Aborijin politikasının soykırıma yönelik olduğu görüşünü reddetmektedir.
Britanya İmparatorluğu (1945 öncesi) > İngiliz Hindistan'ında Kıtlıklar

Ayrıca bakınız: İngiliz yönetimi sırasında Hindistan'daki büyük kıtlıkların zaman çizelgesi ve Hindistan'daki katliamların listesi
Geç Viktorya Dönemi Holokostları: El Niño Kıtlıkları ve Üçüncü Dünyanın Oluşumu, Mike Davis tarafından yazılan ve politik ekonomi ile küresel iklim modelleri, özellikle de El Niño-Güney Salınımı (ENSO) arasındaki bağlantı hakkında bir kitaptır. Davis, ENSO dönemlerini farklı zaman dilimlerinde ve ülkeler arasında karşılaştırarak sömürgeciliğin ve kapitalizmin etkilerini ve özellikle kıtlıkla olan ilişkisini araştırmaktadır. Davis'e göre "Milyonlarca insan 'modern dünya sisteminin' dışında değil, tam da bu sistemin ekonomik ve siyasi yapılarına zorla dahil edilme sürecinde öldü. Liberal Kapitalizmin altın çağında öldüler; gerçekten de birçoğu Smith, Bentham ve Mill'in kutsal ilkelerinin teolojik uygulamasıyla öldürüldü."
Davis, İngiliz Raj'ı döneminde Hindistan'da yaşanan kıtlıkları "sömürgeci soykırım" olarak nitelendirmektedir. Aralarında Niall Ferguson'un da bulunduğu bazı akademisyenler bu yargıya itiraz ederken, Adam Jones'un da aralarında bulunduğu diğerleri bu yargıyı onaylamıştır.
Kongo ve Putumayo'da Kauçuk Patlaması

Ayrıca bakınız: Kongo Bağımsız Devleti'ndeki zulümler ve Putumayo soykırımı
1879'dan 1912'ye kadar Dünya bir kauçuk patlaması yaşadı. Kauçuk fiyatları hızla yükseldi ve Güney Amerika ve Orta Afrika'daki yağmur ormanı bölgelerinden kauçuk çıkarmak giderek daha karlı hale geldi. Kauçuk çıkarımı emek yoğun bir işti ve büyük bir işgücüne duyulan ihtiyaç Brezilya, Peru, Ekvador ve Kolombiya ile Kongo'daki yerli nüfus üzerinde önemli bir olumsuz etki yarattı. Plantasyonların sahipleri ya da kauçuk baronları zengindi, ancak kauçuk toplayanlar çok az kazanıyordu, çünkü karlı olmak için büyük miktarda kauçuk gerekiyordu. Kauçuk baronları tüm oradaki yerli halkı topluyor ve onları ağaçlardan kauçuk çıkarmaya zorluyordu. Kölelik ve ağır insan hakları ihlalleri yaygındı ve bazı bölgelerde yerli nüfusunun %90'ı yok edildi. Bir plantasyon 50.000 yerli ile başlamıştı ve cinayetler ortaya çıktığında sadece 8.000 kişi hayatta kalmıştı. Bu kauçuk plantasyonları, Güneydoğu Asya'daki kauçuk plantasyonlarının daha etkili hale gelmesiyle gerileyen Brezilya kauçuk pazarının bir parçasıydı.
1910-1911 yılları arasında İngiliz konsolosu olarak Peru'nun Putumayo bölgesini gezen İrlandalı Roger Casement, yerli Kızılderililere yönelik kötü muamele, kölelik, cinayet ve işkence için dipçik kullanımını belgelemiştir: "Şu anda Peru Amazon Şirketi'nde çalışan pek çok kişiye isnat edilen suçlar, cinayet, tecavüz ve sürekli kırbaçlama dahil olmak üzere en iğrenç türdendir."
Günümüzdeki Örnekleri

Yerli kabilelerin soykırımı modern dünyada halen devam eden bir olgudur; Brezilya'da Jivaroların, Yanomamilerin ve diğer kabilelerin nüfusunun azaltılması soykırım olarak tanımlanmıştır. Afganistan, Bangladeş, Pakistan, Sri Lanka, Myanmar  ve Hindistan'da azınlık topluluklarına karşı çok sayıda ayaklanma vakası belgelenmiştir. Paraguay ayrıca, davası Amerikalılar Arası İnsan Hakları Komisyonu'na taşınan Achelere karşı bir soykırım yürütmekle suçlanmıştır. Komisyon, soykırımın devlet tarafından işlenmediğine dair geçici bir karar vermiş ancak "Paraguay topraklarının uzak bölgelerinde özel kişiler tarafından gerçekleştirilebilecek olası suiistimaller" konusundaki endişelerini dile getirmiştir. Irak'taki Yezidi soykırımı büyük endişe kaynağı olmaya devam etmektedir.
Günümüzdeki Örnekleri > Assam, Hindistan

Assam'ın Bengalce konuşan azınlığı 1983 yılında Assam'ın yerli halkı tarafından hedef alınmış ve sadece o yıl 2000 ila 10.000 kişinin ölümüne yol açmıştır. Daha büyük Assam Hareketinin ve bölgede Bengalce konuşan insanlara karşı uzun süredir devam eden nefretin bir parçası olan bu cinayetler, doğası gereği soykırım olarak nitelendirilmiştir. Assam halkı Bengalce konuşan insanların göçmen olduğunu iddia etse de, iddiayı destekleyecek herhangi bir kanıt bulunamamıştır. Bölgede Bengalce konuşan insanlara yönelik ayrımcılık günümüze kadar devam etmektedir. Matia (Goalpara) Gözaltı Merkezi, Assam'da Bengalce konuştuğu iddia edilen göçmenleri yakalamak ve gözaltına almak için 2018 yılında kurulmuştur. O zamandan beri bölgede Bengalce konuşanlara yönelik büyük baskılar başlamıştır. Assam'da Bengalce konuşan 4 milyondan fazla kişi vatandaşlıktan çıkarılmakla tehdit edildi.
Günümüzdeki Örnekleri > Bangladeş

Ayrıca bakınız: Chittagong Tepesi Toprakları Çatışması
Uluslararası Af Örgütü ve Reference Services Review'a göre, Chittagong Tepesi Topraklarında yaşayan yerli Chakma halkının 1970'ler ile 1990'lar arasında soykırıma varan şiddete maruz kaldığı iddia edilmektedir. Nüfusları, 1975 yılında bir askeri darbenin ardından ülkenin kontrolünü ele geçiren ve 1975-1981 yılları arasında hüküm süren diktatör Tümgeneral Ziyaur Rahman tarafından başlatılan askeri yönetimden bu yana azalmaktaydı. Daha sonra, 1982'den 1990'a kadar hüküm süren halefi Korgeneral HM Erşad onun halefi oldu. Buna karşılık, 
M.N. Larma (1983'te öldürüldü) liderliğindeki Yerli Chakma isyancıları 1977'de bölgede bir isyan başlattı. Bangladeş hükûmeti bölgeye yüz binlerce Bengalli yerleştirmişti ve bu Bengalliler şu anda bölge nüfusunun çoğunluğunu oluşturmaktadır.  11 Eylül 1996'da Yerli isyancıların 28 ila 30 Bengalli oduncuyu kaçırıp öldürdüğü bildirildi. Ülkede demokrasi yeniden tesis edildikten sonra, 1996 yılında Bangladeş Avami Birliği'nden yeni seçilen Ulusun Babası Şeyh Muciburrahman'ın kızı başbakan Şeyh Hasina Vecid ve Yerli isyancıların temsilcileriyle yeni görüşmeler başladı. 2 Aralık 1997'de Hükûmet ve Yerli halk arasında bir Chittagong Tepesi Toprakları Barış Anlaşması imzalanarak 20 yıldır süren isyan ve bölgedeki tüm düşmanlıklar sona erdi.
Günümüzdeki Örnekleri > Brezilya

1950'lerin sonlarından 1968'e kadar Brezilya devleti, Yerli halklarını, topluluklarını entegre etmek, pasifize etmek ve kültürleştirmek için şiddetli girişimlere maruz bıraktı. 1967 yılında savcı Jader de Figueiredo Correia, Figueiredo Raporu'nu dönemin diktatörlüğüne sundu. Yedi bin sayfadan oluşan rapor 2013 yılına kadar yayınlanmadı. Rapor, Brezilya'nın yerli halklarına karşı işlenen toplu katliam, işkence, bakteriyolojik ve kimyasal savaş, rapor edilen kölelik ve cinsel istismar gibi soykırım suçlarını belgelemektedir. Yeniden keşfedilen belgeler, 1947-1988 yılları arasında meydana gelen insan hakları ihlallerini soruşturmakla görevlendirilen Ulusal Hakikat Komisyonu tarafından incelenmektedir. Figueiredo Raporuna göre, Yerli Koruma Servisi'nin (IPS)'nın adının aksine Yerli halkı köleleştirdiğini, çocuklara işkence yaptığını ve topraklarını çaldığını ortaya koyuyor. Hakikat Komisyonu, Maranhão'daki kabilelerin tamamının ortadan kaldırıldığını ve Mato Grosso'da 30 Cinturão Largo yerlilerine yapılan bir saldırıdan sadece iki kişinin kurtulduğunu değerlendirmektedir. Raporda ayrıca toprak sahiplerinin ve IPS üyelerinin izole köylere girdiği ve kasıtlı olarak çiçek hastalığı bulaştırdığı belirtilmektedir. Raporda suçlanan 134 kişiden bugüne kadar devlet tek bir kişiyi bile yargılamamıştır, zira diktatörlüğün sonunda çıkarılan Af Yasası o dönemde meydana gelen ihlallerin yargılanmasına izin vermemektedir. Raporda toplu katliam, tecavüz ve işkence vakaları da detaylandırılırken Figueiredo, IPS'nin eylemlerinin Yerli halkları yok olma tehlikesiyle karşı karşıya bıraktığını belirtti. Raporun yayınlanmasının ardından devlet IPS'yi lağvetti. Kızıl Haç, IPS'nin değiştirilmesinden sonra etnik temizlik yapıldığına dair başka iddiaların ortaya atılması üzerine bir soruşturma başlattı.
Günümüzdeki Örnekleri > Çin > Tibet

Ayrıca bakınız: Çin emperyalizmi, Tibet tarihi (1950'den günümüze), Tibet'in Sinikleştirilmesi, Tibet bağımsızlık hareketi ve Tibet'in egemenliği tartışması
5 Haziran 1959 tarihinde, Hindistan Yüksek Mahkemesi Kıdemli Avukatı Shri Purshottam Trikamdas, Uluslararası Hukukçular Komisyonu'na (bir STKdır) Tibet hakkında bir rapor sunmuştur:
"Yukarıda belirtilen olgulardan aşağıdaki sonuçlar çıkarılabilir: ... (e) Bu Komite tarafından ve diğer kaynaklardan elde edilen tüm bu kanıtları incelemek ve uygun önlemleri almak ve özellikle Soykırım suçunun - zaten güçlü bir karine var - oluşup oluşmadığını belirlemek ve bu durumda, bu eylemlerin bastırılması ve uygun telafi için 1948 Soykırım Sözleşmesi ve Birleşmiş Milletler Şartı tarafından öngörülen eylemleri harekete geçirmek;"
Birleşik Krallık Tibet Derneği'ne göre, "Toplamda bir milyondan fazla Tibetli, yani nüfusun beşte biri, Kültür Devrimi'nin sonuna kadar Çin işgalinin bir sonucu olarak ölmüştür."
Günümüzdeki Örnekleri > Çin > Sincan

Çin hükûmeti, Çin Halk Cumhuriyeti'nin Sincan Uygur Özerk Bölgesi (XUAR) içinde ve çevresinde yerli Uygur halkına ve diğer etnik ve dini azınlıklara karşı sıklıkla soykırım olarak nitelendirilen bir dizi insan hakları ihlali gerçekleştirmekle suçlanmaktadır. 2014 yılından bu yana, Çin hükümeti, Çin Komünist Partisi (ÇKP) genel sekreteri Xi Jinping'in yönetimi sırasında Çin Komünist Partisi'nin (ÇKP) yönetimi altında, Dünya Savaşı ve Holokost'tan bu yana etnik ve dini azınlıkların en büyük ölçekli gözaltısı haline gelen bir milyondan fazla Müslümanın (çoğu Uygur) herhangi bir yasal süreç olmaksızın gizli toplama kamplarında hapsedilmesine yol açan politikalar izlemiştir. Politikayı eleştirenler bunu zorla asimilasyon olarak tanımlamış ve ayrıca etnosit veya kültürel soykırım olarak adlandırmışlardır ve bazı hükûmetler, aktivistler, bağımsız STK'lar, insan hakları uzmanları, akademisyenler, hükûmet yetkilileri, bağımsız araştırmacılar ve Sürgündeki Doğu Türkistan Hükümeti bunu bir soykırım olarak adlandırmıştır.  Eleştirmenler özellikle Uygurların devlet destekli toplama kamplarında toplanmasına, Uygur dini uygulamalarının bastırılmasına, ağır kötü muameleye, siyasi endoktrinasyona, and extensive evidence ve zorla kısırlaştırma, zorla doğum kontrolü, ve kürtaj dahil olmak üzere insan hakları ihlallerine ilişkin kapsamlı kanıtlara dikkat çekmiştir. Çinli yetkililer Sincan'daki doğum oranlarının 2018'de neredeyse üçte bir oranında düştüğünü belirten raporları doğrulamış, ancak zorla kısırlaştırma ve soykırım raporlarını reddetmiştir.
Günümüzdeki Örnekleri > Çin > İç Moğolistan

Ayrıca bakınız: İç Moğolistan olayı ve İç Moğolistan Halk Partisi
1966 yılında Mao Zedong, Moğol Ulanhu liderliğindeki İç Moğol Halk Partisi'ni (IMPP) "anavatan Çin'i bölmeyi amaçlayan siyasi bir hareket" olarak suçladı. Bu suçlama Moğol elitini ortadan kaldırmak ve Moğol soykırımını başlatmak için kullanıldı. Kültür Devrimi sırasında Moğol kayıplarının sayısı 16.222 (Çin hükûmeti) ile 50.000 (bağımsız araştırma) arasında tahmin edilmektedir. İç Moğolistan Komünist Parti Komitesi Ofisi 1989 yılında hapsedilen Moğolların toplam sayısının 480.000 olduğunu belirten istatistikler yayınlamıştır. Yurtdışında yapılan bağımsız araştırmalar yaklaşık yarım milyon tutuklunun ve 100.000 ölümün olduğunu tahmin etmektedir. Gecikmeli ölümler (hapse girdikten sonra eve dönen) de dahil edildiğinde 300.000 kayıp olduğu tahmin edilmektedir. Kültür devrimi Moğollara işkence, aşağılama ve soykırıma neden olan köylüler arasında kökleşti. ÇKP'nin Çin propaganda ekipleri dışarıdan İç Moğolistan'a geldi ve 1970'lerde büyük zulümler gerçekleştirdi.  ÇKP ayrıca Moğollara kürtajı dayattı.
Günümüzdeki Örnekleri > Kolombiya

Kolombiya'da uzun süredir devam eden çatışmalarda Awálar, Wayuular, Pijaolar ve Paezler gibi çeşitli yerel halk; sağcı paramiliterler, solcu gerillalar ve Kolombiya ordusu tarafından yoğun şiddete maruz kalmıştır. Uyuşturucu kartelleri, uluslararası kaynak çıkarma şirketleri ve ordu da Yerli grupları kendi bölgelerinden çıkmaya zorlamak için şiddet kullanmıştır.Kolombiya Ulusal Yerli Örgütü şiddetin soykırım niteliğinde olduğunu savunurken diğerleri uluslararası hukukun gerektirdiği şekilde bir "soykırım kastı" olup olmadığını sorgulamaktadır.
Günümüzdeki Örnekleri > Demokratik Kongo Cumhuriyeti

Demokratik Kongo Cumhuriyeti'nde yerli Mbutiler (Bambutiler), Leseler ve Iturilere yönelik soykırım şiddetinin on yıllardır yaygın olduğu bildirilmektedir. Kongo İç Savaşı (1998-2003) sırasında Pigmeler, onları insan altı olarak gören çatışmanın her iki tarafı tarafından avlanmış ve yenmiştir. Mbuti Pigmelerinin temsilcisi Sinafasi Makelo, BM Güvenlik Konseyi'nden yamyamlığın insanlığa karşı bir suç ve soykırım eylemi olarak tanınmasını istemiştir. Uluslararası Azınlık Hakları Grubu tarafından hazırlanan bir rapora göre, toplu katliamlar, yamyamlık ve tecavüze dair kanıtlar bulunmaktadır. Bu olayları bir imha kampanyası olarak nitelendiren rapor, şiddetin çoğunu Bambutilerin sahip olduğu özel güçlerle ilgili inançlara bağlamıştır. Ituri bölgesinde isyancı güçler "Effacer le Tableau" (geçmişi temizlemek/tahtayı temizlemek) kod adlı bir operasyon yürütmüştür. Tanıklara göre operasyonun amacı ormanı bambutili pigmelerden temizlemekti.
Günümüzdeki Örnekleri > Doğu Timor

Ayrıca bakınız: Doğu Timor Tarihi  §  Endonezya istilası ve ilhakı ve Endonezya'nın Doğu Timor'u işgali
Endonezya, daha önce Portekiz sömürgesi olan Doğu Timor'u 1975 yılında işgal etti. İşgalin ardından Endonezya hükûmeti bölgedeki etnik protestoları ve silahlı direnişi bastırmak amacıyla baskıcı askeri politikalar uyguladı. Endonezya'nın diğer bölgelerinden insanların bölgeye yerleşmesi teşvik edildi. 1975-1993 yılları arasında meydana gelen şiddet olaylarında 120.000 ila 200.000 kişi hayatını kaybetti. Baskı, 1991 yılında Dili'deki bir protestonun Endonezya güçleri tarafından dağıtılması ve 250'den fazla kişinin öldürülmesi ve yüzlercesinin de kaybolmasıyla uluslararası kamuoyunun dikkatini çekti. Santa Cruz katliamı olarak bilinen bu olay, uluslararası kamuoyunun dikkatini önemli ölçüde konuya çekmiştir (1996 Nobel Barış Ödülü'nün Katolik Piskopos Carlos Belo ve direniş lideri José Ramos-Horta'ya verilmesiyle birlikte bu olayın altı çizilmiştir).
Uluslararası tepkinin ardından Endonezya hükûmeti, Doğu Timor'daki bağımsızlık yanlısı aktivistleri taciz etmeye ve öldürmeye devam eden bir dizi paramiliter grup örgütlemeye başladı. Aynı zamanda, Endonezya hükûmeti bölgedeki nüfusun yeniden yerleştirilmesi çabalarını önemli ölçüde artırdı ve Doğu Timorlu topluluklar tarafından kullanılan altyapı ve çevrenin tahribatını yoğunlaştırdı. Bu politikaya tepki olarak, 1999 yılında Doğu Timor'un bağımsızlığı için halk tarafından yapılan oylamayı izlemek üzere Doğu Timor'a uluslararası bir müdahale gücü konuşlandırıldı. Oylama büyük ölçüde bağımsızlık lehine sonuçlandı ve Endonezya güçleri geri çekildi, ancak paramiliter güçler birkaç yıl boyunca misilleme saldırıları düzenlemeye devam etti. Endonezya işgaline ilişkin bir BM Raporu, Endonezya hükûmeti ve tüm çatışma tarafından onaylanan açlık, tahrip edici ve napalm kullanımı, işkence, tecavüz, cinsel kölelik, kayıplar, halka açık infazlar ve yargısız infazlar tespit etti. Sonuç olarak, Doğu Timor nüfusu 1975'teki orijinal büyüklüğünün üçte birine gerilemiştir.