Yeni Dünya şarabı
Tarihçe > Amerika'daki ilk şaraplar

Keşif Çağı'ndan önce Amerika'nın yerli halkları tarafından alkollü içecekler yapılıyordu. Yerli halkların alkollü içecekler yapmak için mısır, patates, kinoa, biber ağacı meyveleri ve çilek kullandıkları bilinmektedir. Venezuela, Kolombiya, Orta Amerika ve Meksika'da Vitis cinsinin türlerinin (Vitis vinifera'nın ait olduğu) varlığına rağmen, yerli halklar bu türleri fermente etmediler ve bu nedenle şarap yapmadılar.
Amerika'daki İspanyol yerleşimciler, İspanya ve Avrupa'da uyguladıkları diyeti yeniden üretme çabaları kapsamında, başlangıçta Eski Dünya hayvanlarını ve bitkilerini kendi tüketimleri için Amerika'ya getirdiler. İspanyol Amerika'da Yeni Dünya şarabı üretimi için bir diğer teşvik, Amerika'ya ihraç edilen Avrupa şaraplarının genel olarak şişelerde taşınmaması veya ekşimeye meyilli hale getiren mantarla kapatılmaması olabilir.
Amerika'da üzüm yetiştirme girişimleri, 1494'te Kolomb'un ikinci yolculuğu sırasında Hispaniola'da başladı. İspanya Kralı II. Fernando, 1503'te Hispaniola'da üzüm dikimini yasakladı. 16. yüzyılın başlarında Hispaniola'da üzüm bağlarının kurulmaya başlanmasından sonra, 1524'te Meksika'da üzüm bağları başarıyla kuruldu. Meksika fatihi Hernán Cortés, üzüm bağlarının kurulmasını teşvik etti ve 1524'te Meksika Platosu'nda arazi edinmek isteyen İspanyol yerleşimciler için topraklarında üzüm bağları kurmayı zorunlu hale getirdi. Peru'da üzüm yetiştiriciliğinin 1540'larda Bartolomé de Terrazas ve Francisco de Carabantes tarafından başlatıldığı bilinmektedir. İkincisi, Ica'da üzüm bağları kurdu ve buradan üzümler Şili ve Arjantin'e götürüldü.
Erken üzümlerin en yaygın olanı, Meksika'da ve daha sonra Teksas'ta ve daha sonra Kaliforniya'da ekilen Mission (İspanyolca: Misión) adlı siyah bir üzümdü. Aynı türün üzümleri Peru'da ekilmiş ve burada Negra peruana (Peru siyahı) adını almış ve buradan da en yaygın Şili üzümü olan País türemiştir. Bu Şili üzümü, şu anda Arjantin olarak bilinen yere getirilmiş ve burada Criolla chica olarak tanınmıştır. Bu üzümlerin İspanya'dan geldiği varsayılmaktadır ancak Sardunya ve İspanya'da yetiştirilen Mónica çeşidine çok benzedikleri için İtalya'dan gelmiş olma ihtimali de vardır.
16. yüzyılın ikinci yarısında, İspanyol yerleşimciler arasında şarap talebi, İspanyol şaraplarının Meksika ve Küba'ya ihracatında bir artışa neden oldu. Ancak, bağların yetiştirilmesinin başarılı olduğu ve dolayısıyla daha az İspanyol şarabı ithalatı gerektirdiği Peru, Şili ve Arjantin için durum böyle değildi. Peru ve Şili ile karşılaştırıldığında, Meksika'daki İspanyol yerleşimciler karşılaştırıldığında çok az bağ kurdular.
16. ve 17. yüzyıllarda Amerika'nın başlıca şarap üretim alanı Peru'nun orta ve güney kıyılarıydı, özellikle Ica ve Pisco bölgesi. Peru ve Şili'nin dışında Paraguay, yüksek sıcaklıklarına rağmen 16. yüzyılda bir şarap üretim alanına dönüştü. 1602'de Asunción şehrini ziyaret eden Hernando Arias de Saavedra, toplam 1.768.000 ayrı köke sahip 187 üzüm bağı olduğunu söyledi. Diğer kaynaklar aynı dönemde 2.000.000 ve 1.778.000 kök bitkiden bahsediyor. Paraguay şarabı aşağı akışta Santa Fe'ye ve oradan da Platine pazarına ihraç ediliyordu. Paraguay şarabının ayrıca orta Arjantin'deki Córdoba'ya ulaştığı da bilinmektedir.