stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Leopoldo Calvo-Sotelo

| Leopoldo Calvo-Sotelo |
| --- | --- |

İspanya Başbakanı
Görev süresi 25 Şubat 1981 - 2 Aralık 1982
Hükümdar: I. Juan Carlos
Yerine geldiği: Adolfo Suárez
Yerine gelen: Felipe González
Kişisel bilgiler
Doğum: Leopoldo Ramón Pedro Calvo-Sotelo y Bustelo 14 Nisan 1926(1926-04-14) Madrid, İspanya
Ölüm: 3 Mayıs 2008 (82 yaşında) Pozuelo de Alarcón, İspanya
Partisi: FET y de las JONS (1954-1977) Demokratik Merkez Birliği (1977-1983)
Evlilik(ler): María del Pilar Ibáñez-Martín Mellado
Çocuk(lar): Leopoldo (d. 1957) Juan (d. 1958) María del Pilar (d. 1959) Pedro (d. 1960) Víctor María (d. 1961) José María (d. 1964) Andrés (d. 1965) Pablo (d. 1965)
Dini: Roma Katoliği
Leopoldo Calvo-Sotelo y Bustelo (d. 14 Nisan 1926, Madrid - ö. 3 Mayıs 2008, Madrid) İspanyol siyasetçi ve eski İspanya başbakanı.
Monarşinin restorasyonundan sonra ilk hükûmetlerde yer almış ve Aralık 1975'te Carlos Arias Navarro'nun başbakanlığında ticaret bakanı olmuş, Adolfo Suárez'in ilk hükûmetinde Bayındırlık Bakanı, daha sonra Avrupa Ekonomik Topluluğu ile ilişkiler Bakanı, Başbakan yardımcısı ve 1981-1982 yıllarında Başbakan olmuş, başbakanlığı döneminde Demokratik Merkezin Birliği (UCD) adlı siyasi partinin genel başkanlığını da yürütmüştür.
23 Şubat 1981'de güven oyu alırken Yarbay Antonio Tejero liderliğindeki askerler meclisi basarak darbe girişiminde bulundu. İki gün boyunca meclisi işgal eden darbeciler girişimin ikinci gününde teslim oldu.
Başbakanlığı döneminde yapılan önemli adımlar: İspanya NATO'ya katılması, darbeci askerlerin yargılanması, boşanma üzerine kanun, ayrılıkçı ETA üyeleri ile başarılı müzakereler.
Görevleri

Hükûmet
13 Aralık 1975 - 5 Temmuz 1976: Ticaret Bakanı
5 Temmuz 1976 - 11 Nisan 1977: Bayındırlık Bakanı
10 Şubat 1978 - 9 Eylül 1980: Avrupa Ekonomik Topluluğu ile İlişkiler Bakanı
9 Eylül 1980 - 25 Şubat 1981: Başbakan 2. Yardımcısı
25 Şubat 1981 - 1 Aralık 1982: Başbakan
Parti Yönetimi
21 Kasım 1981 - 13 Temmuz 1982: UCD Genel Başkanı
Abdülaziz Ziari

| Abdülaziz Ziari |
| --- | --- |

Çalışma Bakanı
Görev süresi 16 Ekim 1991 - 22 Şubat 1992
Bölgesel İşbirliği ve Yurtdışındaki Milli Topluluktan Sorumlu Bakan
Görev süresi 23 Aralık 1999 - 4 Haziran 2002
Cumhurbaşkanı Danışmanı
Görev süresi 2003-2004
Gençlik ve Spor Bakanı
Görev süresi 19 Nisan 2004 - 1 Mayıs 2005
Parlamento ile İlişkiler Bakanı
Görev süresi 1 Mayıs 2005 - 4 Haziran 2007
Ulusal Halk Meclisi Başkanı [en]
Görev süresi 30 Mayıs 2007 - 26 Mayıs 2012
Yerine geldiği: Amar Saadani
Yerine gelen: Mohamed Larbi Ould Khelifa
Sağlık, Nüfus ve Hastane Reformu Bakanı
Görev süresi 3 Eylül 2012 - 11 Eylül 2013
Kişisel bilgiler
Doğum: 28 Ağustos 1945 (79 yaşında) Konstantin, Cezayir
Milliyeti: Cezayirli
Partisi: Ulusal Kurtuluş Cephesi
Bitirdiği okul: Cezayir Üniversitesi
Mesleği: Doktor Siyasetçi Eski Bakan
Dini: İslam
Abdülaziz Ziari (soldaki) 6 Ekim 2010 tarihinde Rusya Devlet Başkanı Dimitri Medvedev ile beraber
Abdülaziz Ziari (d. 28 Ağustos 1945, Konstantin, Cezayir), Cezayirli siyasetçi ve eski bakandır.
Tıp eğitimi almış ve tıp doktorası yapmıştır. Ulusal Kurtuluş Cephesi'ne katılmıştır. Cezayir Üniversitesi'nde ders vermiş ve Üniversite hastanesinde servis şefi olmuştur. 1983 yılında ilk kez milletvekili seçilmiş, 1983-1987 yılları arasında Eğitim, Kültür ve Sosyal İşler Komisyonu Başkanı olmuş, 1991-1992 yılları arasında Çalışma Bakanı olmuş, 1993'te tıp yaşamına dönüp klinikte çalışmaya başlamış, 1999'dan itibaren Dışişleri Bakan yardımcısı (Bölgesel İşbirliğinden sorumlu), Cumhurbaşkanı Abdülaziz Buteflika'nın danışmanı, Gençlik ve Spor Bakanı, Parlamento ile İlişkiler Bakanı, 2007-2012 yıllarında Meclis Başkanı ve son olarak 2012-2013 yıllarında Sağlık Bakanı olmuştur.
Görevleri

16 Ekim 1991 - 22 Şubat 1992: Çalışma Bakanı
23 Aralık 1999 - 4 Haziran 2002: Dışişleri Bakanı nezdinde, Bölgesel İşbirliği ve Yurtdışındaki Milli Topluluktan sorumlu Bakan
2003 - 2004: Cumhurbaşkanı Danışmanı (bakan sıfatıyla)
19 Nisan 2004 - 1 Mayıs 2005: Gençlik ve Spor Bakanı
1 Mayıs 2005 - 4 Haziran 2007: Parlamento ile İlişkiler Bakanı
30 Mayıs 2007 - 26 Mayıs 2012: Ulusal Halk Meclisi Başkanı
3 Eylül 2012 - 11 Eylül 2013: Sağlık, Nüfus ve Hastane Reformu Bakanı
Terdit

Terdit, sözü veya anlatımı beklenmedik bir sonuca bağlayarak dinleyiciye, okuyucuya sürpriz yapmak, onu hayrete düşürmek şeklinde tanımlanabilecek bir edebî sanattır. Başka bir ifadeyle, terdit; sözün veya anlatımın muhatabı merakta bırakacak şekilde, sonunun ne olacağını hissettirmeden sürdürülerek, hiç umulmayan, çarpıcı bir netice ile nihayete erdirilmesi şeklinde yapılır.
Arapça "terd" yani geriletme, geri çevirme fiilinden Türkçeye devşirilmiştir. Şiir ve edebiyatta, yanı sıra meddahlık ve hitabet sanatında kullanılır. Terdit sanatının esası, sözü tahmin edilmeyen ters bir sonuca bağlamaya dayanır. Ancak bu varılan sonuç hayret verici de olmalıdır. Terdit, nesir ve nazım türlerinde yaygın olarak kullanılan bir sanattır.
Julien Dray

Julien Dray, 2012
Julien Dray (d. 5 Mart 1955, Vahran, Cezayir) Fransız sosyalist siyasetçi.
Sefarad Yahudisi bir ailenin çocuğu olarak Cezayir'de dünyaya gelmiş ve 1965 yılında ailesiyle beraber Cezayir'den ayrılmıştır. Evli ve üç çocuk babasıdır. Paris 13 Üniversitesinde tarih-coğrafya alanında lisans yapmıştır. Ekonomik bilimler alanında derinlemesine eğitim diploması sahibidir.
Lisedeyken Komünist Ligi'ne katılmıştır. Üniversite'ye girdiğinde Devrimci Komünist Ligi'nin (LCR) öğrenci hareketine dahil olmuş ayrıca Sendikal Eylem Hareketi'ne (MAS) de girmiş ve daha sonra LRC'nin MAS'ta çoğunluk olmasıyla MAS genel sekreterliğini üstlenmiştir. MAS, Fransa Ulusal Öğrenciler Birliği-Bağımsız ve Demokratik'in (UNEF-ID) kuruluşunda yer almış ve kendisi de UNEF-ID örgütünde yöneticilik yapmıştır. LCR'den ihraç edildikten sonra 1981'de Sosyalist Parti'ye (PS) katılmış ve halen bu partide siyaset yapmaktadır.
1984'te pek çok yakınıyla beraber (Harlem Désir dahil) SOS Racisme'i kurmuştur. 1988'de ilk kez Essonne 10. seçim çevresinden milletvekili seçilmiş, 1993 Fransa genel seçimleri PS'in aldığı ciddi başarısızlığa rağmen tekrar milletvekili seçilebilmeyi başarabilmiştir. PS içerisinde solol kanatta yer almış ve parti içerisinde sosyalist sol hareketini oluşturmuştur. François Hollande'ın parti birinci sekreterliği döneminde Dijon Kongresi ardından oluşan yönetimde parti sözcüsü olmuştur.
Uzun yıllardır Ségolène Royal'in dostu olup, 2007 Fransa cumhurbaşkanlığı seçimleri için PS'in yaptığı önseçimde Royal'i desteklemiş, Ségolène Royal çizgisine yakın olan Solda Umut akımının kurucuları arasında yer almıştır. Fransa Büyük Doğu locasına bağlı olan bir masondur.
Görevleri

Meclis
23 Haziran 1988 - 19 Haziran 2012: Essonne 10. seçim çevresi milletvekili
Yerel Yönetimler
16 Mart 1998 - 18 Aralık 2015 : Île-de-France bölgesel konseyi üyesi
2002 - 18 Aralık 2015 : Île-de-France bölgesel konseyi başkan yardımcısı
Parti Yönetimi
1996'ya dek: İletişim ve Basından sorumlu Sosyalist Parti ulusal sekreteri
1997-2003: Güvenlikten sorumlu Sosyalist Parti ulusal sekreteri
2003-2008: Programlar ve Çalışmalardan sorumlu Sosyalist ulusal sekreteri ve parti sözcüsü
Subbotnik

İlk subbotnik örgütünü kuran Moskova-Kazan tren yolu hattı işçileri
Subbotnikler ya da komünist subbotnikler, Rusya'daki Ekim Devrimi'nin ardından ortaya çıkan ücretsiz ve gönüllü çalışma grupları.
Kuruluşu

İlk subbotnikler ekonominin büyük darbe aldığı Rus İç Savaşı yıllarında ortaya çıkmış ve örgütlenmiştir. Bolşevikler, savaş yıllarında işçilere hitaben, komünist devrimin çıkarlarını korumak adına devrimci bir yolda çalışmaya çağıran bir mektup yayınlamıştır. Bu mektuba cevap olarak Moskova-Kazan tren yolu hattı işçileri 10 Mayıs 1919'da ilk komünist subbotniki kurdular. Bu işçiler mesaileri dolduktan sonra tren yolu araçlarını ve lokomotifleri tamir etmek, malları yüklemek ve ücretsiz olarak diğer işleri yapmak için altı saatlik fazladan çalışma yapıyorlardı. Bu ilk girişimlerin yankısının ardından başka subbotnikler de çeşitli yerlerde örgütlenmiş, ardından 1 Mayıs 1920 tarihinde Rusya'nın genelini kapsayacak şekilde bir subbotnik örgütü kurulmuştur.
Komünist subbotnikler, ülkedeki iç savaş ortamı, Beyaz Ordu'nun saldırıları ve büyük ekonomik gerilemelerden sonraki gelişme döneminde büyük rol oynamıştır. Bolşevik lider ve aynı zamanda Sovyetler Birliği'nin kurucusu olan Vladimir Lenin, subbotniklere büyük önem vermiş ve bu örgütlerin, söz konusu emeğin üretkenliğinin geliştirilmesinde, yeni iş disiplini kurulmasında ve ekonominin ve yaşamın sosyalist koşullarının yaratılmasında "Büyük bir başlangıç" olduğunu belirtmiştir. Lenin, 1 Mayıs 1920 tarihinde Kremlin önündeki bir subbotnik etkinliğine gün boyu katılmış, buradaki iş gücüne yardımcı olmuş ve yaptığı konuşmada "Subbotnik" fikrinin komünizm ideali için son derece önemli olduğunu ifade etmiştir.
Dağıstan Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nde 16 Şubat 1922'de subbotniklerin 50 km uzunluğundaki sulama kanalını bitirmesi şerefine Dağıstanlı işçilere ve cumhuriyete Rusya SFSC Kızıl Bayrak İşçi Nişanı verilmiştir.
II. Dünya Savaşı'nın ardından

Çeşitli subbotnik örgütler, II. Dünya Savaşı'nı takiben 1950'li yıllarda Sovyetler Birliği'nde, savaştan sonra yeni kurulan Alman Demokratik Cumhuriyeti'nde ve bütün Doğu Bloku ülkelerinde kalkınmayı hızlandırmak için yeniden örgütlenmiş ve ekonomiye katkıda bulunmuşlardır.
Günümüzde

Günümüzde bu gelenek eski Sovyet ülkelerinde zaman zaman etkinlik halinde devam etmekte ve kamu hizmeti adı altında gerçekleştirilmektedir.
Vladimir Lenin Tüm Rusya Subbotnik örgütüyle birlikte Kremlin'de, 1 Mayıs 1920
Giyotin

XVI. Louis'nin giyotinle idamını gösteren bir gravür.
Giyotin, idam mahkûmunun başını kesmek amacıyla geliştirilmiş bir çeşit idam aracı. Giyotin ilk kez 1792 yılında Jacques Nicholas Pelletier adlı bir hırsızı idam etmek için kullanılmıştır.
Gelişim

Giyotin, Fransız Devrimi ile adını duyurmuştur. Kendisinden çok önce, Avrupa'nın uzun yıllar kullandığı giyotin benzeri araçlar bulunsa da Fransız yapımı bu makine standart bir idam biçimi olarak kullanılmaya başlanmıştır.
Dönemin ünlü hekimlerinden olan joseph Ignace Guillotin, bu infazların eski usul yöntemle yapılmasının insanlık dışı olacağını, bu nedenle de ölüm cezalarının en hızlı ve en acısız şekilde insancıl bir yolla yapılması gerektiğini savunmuştu. Günümüzde giyotin olarak bildiğimiz aletin, tarihin sayfalarına girişi de Guillotin'in bu önerisi ile olmuştur. Çok ilginçtir ki bu aleti Joseph Ignace Guillotin keşfetmemiş olmasına rağmen alete onun ismi verilmişti ve birçok kişi de hâlen kendisini giyotinin mucidi olarak bilmektedir. Giyotinin mucidinin kim olduğu ile ilgili çeşitli varsayımlar olsa da Fransız bir cerrah ve fizyolog olan Antoine Louis'in, kendi hayvan çalışmalarında buna benzer bir alet kullandığı bilinmektedir. Sonuçta Louis'in kullandığı alet bir miktar geliştirilerek infazlarda kullanılmaya başlanmıştır.
Fransa'da giyotinden önce soylular genellikle kılıçla ya da baltayla idam ediliyordu. Bunun yanında asılma da yaygın bir idam biçimiydi. Tüm bunların yanında çok acı veren yakılma ve eziyet içeren cezalar da bulunuyordu. Bu, giyotine göre eski ve geri kalmış yöntemlerde idam bir anda gerçekleşmiyor, acı verici bir süreç oluyordu. Hatta bu dönemde, ölüm acısız ve hızlı olsun diye kurbanın ailesi cellatlara para bile teklif ediyordu. Tüm bu şartlar altında devrimini gerçekleştiren Fransa, ölüm cezalarını da modernleştirmeliydi, bunlarla birlikte 20 Mart 1792'de giyotin resmi olarak Fransa'nın idam aleti haline geldi. 1939'da kullanımı durduruldu fakat Fransa'nın 1981'de idam cezasını kaldırmasına dek resmi idam aleti olarak kalmayı sürdürdü. Bu döneme dek idamlar ya giyotinle ya da kurbanlara tüfekle ateş edilerek infaz edilirdi.
Antoine Louis (1723-1792), Chirurgicale Akademisinin bir üyesiydi ve giyotin konseptini ilk olarak gerçekleştiren insandı. Geliştirdiği bu alete "lousion" ya da "loisette" deniyordu ve giyotinin atası sayılırdı. Kurbanın kafasını tutan iki parçalı tahta (lunette) ve belirli bir açıya sahip bıçak, Louis'in makinasında da bulunuyordu.
Giyotin ilk kez Nicolas J. Pelletier'in idamında, 25 Nisan 1792 tarihinde kullanıldı.
Mucit Guillotine hakkında yayılmış bir mit ise kendisinin, mucidi olduğu giyotinle öldürüldüğüdür; ancak, bu yanlıştır. Dr. Guillotine 26 Mayıs 1814'te doğal sebeplerden ötürü ölmüştür. Dr. Guillotine, aletin ve idam şeklinin kendi soyadıyla anılmasından rahatsız olmuş ve soyadını değiştirmiştir.
Fransa'da giyotin > Terörün tırmanışı

Haziran 1793 - Temmuz 1794 arası Fransa'da "Terör Dönemi" ya da kısaca "Terör" olarak adlandırılır. Monarşinin çöküşünün ardından yaşanan karışıklık, yabancı monarşist güçler tarafından saldırıya uğrama korkusu ve monarşi sonrası karşı-devrim partileri Fransa'yı tamamıyla bir paranoyaya sürükler. Devrimin gerçekleştirdiği demokratik reformların birçoğu bu dönemde iptal edilir ve giyotinli idamlar başlar. Bu dönemde Maximilien Robespierre, hükûmetin en kuvvetli adamlarından biri haline gelir ve Terör'ün simgesi sayılır. Devrim Mahkemesi, binlerce insanı giyotine sürükledi. Asiller ve halk, entelektüeller, politikacılar, fahişeler... Herkes her an idam edilebilirdi. "Madam Giyotin" olarak anılan bu makineyle tanışmak için "cumhuriyet karşıtı" ifadesi bile yeterliydi. Giyotin, "Madam Giyotin" dışında "Ulusal Jilet" olarak da adlandırılmıştır. Tahminlere göre ölü sayısı 15.000 ile 40.000 kişi arasındadır. XVI. Louis ve kraliçe Marie Antoinette 1793 yılında idam edilir. Temmuz 1794'te Maximilien Robespierre de giyotinle idam edilir.
Bu süre boyunca giyotinli idamlar, idam yerine toplanan kalabalığın popüler bir eğlencesi haline gelir. Hatta bu dönemde idam saatlerinin yazılı olduğu programlar satılmaya başlanır. Her gün gelen izleyiciler en iyi izleme yerlerini öğrenirler. İdamları izlemeleri için ebeveynler, çocuklarını da getirir. Terör'ün bitimiyle bu kalabalıklar aniden dağılır. Aşırı tekrarlar bu ürkütücü eğlenceyi bile sıkıcı hale getirmiştir.
Giyotin'in sonu

Halka açık son idam mahkûmu, 6 cinayet işlemiş Eugene Weidmann'dı. 17 Haziran 1939'da şu an Adalet Sarayı olan, fakat o zaman hapishane olarak kullanılan bir binada kafası kesildi. Fransa'daki son idam mahkûmu Hamida Djandoubi'dir ve 10 Eylül 1977'de cezası infaz edilmiştir. Fransa'da idam cezası 1981 yılında kaldırıldı.
Fransa dışında giyotin

Fransa dışında, 1792'den çok önce giyotin benzeri aletler bulunuyordu, ancak özellikle Avrupa'daki bazı ülkeler, bu "modern" idam makinesini kullanmayı seçmiştir.
Dikkate değer bir örnek; Almanya'nın kullandığı "Fallbeil" (Düşen Balta) denen alettir. Bu alet çeşitli Alman eyaletlerinde 17. yüzyıldan beri kullanılmaktadır hatta Napolyon Bonapart zamanında geleneksel idam aleti olur.
Giyotin ve tüfekle ateş ederek öldürme Almanya'daki legal idam yollarıdır. Almanya'da 1871-1918 arasında, Weimar Cumhuriyeti'nde ise 1919-1933 yılları arasında kullanılmıştır.
Alman Federal Cumhuriyeti'nde 11 Mayıs 1949'da 24 yaşındaki Berthold Wehmeyer adlı mahkûm idam edilir ve bu giyotinli son idam olur. Batı Almanya idam cezasını 1949 yılında kaldırır. Doğu Almanya idam cezasını 1987 yılında, Avusturya ise 1968 yılında kaldırmıştır. İsveç'te ise giyotinli son idam 1910 yılında gerçekleşir.
Giyotin, Amerika Birleşik Devletleri'nde hiçbir zaman kullanılmaz. 19. yüzyılda elektrikli sandalye kullanılmadan önce tartışıldıysa da devreye girmemiştir. 1996 yılında Georgia eyaletinin meclis üyesi Doug Teper, elektrikli sandalye yerine giyotin kullanımını önerir ve suçlunun organlarının hastalara bağışlanabileceğini söyler. Ancak bu öneri kabul edilmez.
Fransa dışında giyotin > Mitler

Giyotinin ilk kullanımından itibaren Dr. Guillotin'in umduğu gibi hızlı bir ölüm yolu olup olmadığı tartışma konusu olmuştur. Geçmişteki idam yöntemlerinde acı çekmeyle ilgili minik kuşkular olmuştur. Ama giyotinin icadıyla, "insancıl" bir ölüm yolu olması dolayısıyla, bu konu ciddi bir biçimde tartışmaya açılmıştır. Giyotinin bıçağının kafayı vücuttan çok hızlı ayırması yüzünden kurbanın acı çekme süresini uzatması da olasıydı. Bıçağın yeterince çabuk kesmesi, beyne görece ufak bir etki yapması ve küçük bir ihtimal de olsa aniden bilinçsizlik haline geçilmesi de ihtimaller dahilindeydi.
İdamları izleyenler, hareket eden gözler ya da oynayan ağızlar hakkında sayısız hikâyeler anlatırdı. Hatta Charlotte Corday'in kopmuş kafasının ensesine atılan bir tokatta bir kızgınlık ifadesi oluştuğu bile söylenmişti.
Canlı kafalar yüzünden bilimadamları birçok deney yaptı. Ancak parmak şıklatmalara ve isimlerin telaffuzuna rağmen herhangi bir tepkiyle karşılaşmadılar. Büyük ihtimalle damarların büzülmesi, gibi bir sebepten dolayı kafaların surat ifadelerinin değiştiği söylendi. Fakat yine de bununla ilgili şüpheler devam etmektedir.
Marie Antoinette'in 1793'te Place de la Révolution'da idam edilmesi
Giyotin, 1854, Münih
Küçük Menderes Ovası

Küçük Menderes Ovası, Ege Bölgesi'nde, İzmir ili topraklarında, Aydın Dağları ve Bozdağlar arasında oluşmuş, içinden Küçük Menderes Nehri'nin aktığı tektonik ova.
Kıyıdan 100 km kadar içerilere sokulan Küçük Menderes grabeni, yaklaşık 1140 km²  yüz ölçümüne sahiptir. Ovanın yükseltisi batıdan doğuya doğru artar. Ovayı kuzeyden (Bozdağlar) ve güneyden  (Aydın Dağları) kuşatan dağlar Menderes Masifine ait metamorfik kayaçlardan oluşur. Genel olarak Küçük Menderes Ovası adıyla anılan çöküntü alanı, birkaç ovanın (Kiraz Ovası, Ödemiş Ovası, Torbalı Ovası, Selçuk Ovası) birbirine kaynaşmasından oluşur. Doğuda, Kiraz Ovası yakınında 400 m'den başlayıp batıda deniz seviyesine kadar alçalır. Küçük Menderes Irmağı boyunca yer yer daralan ve genişleyen ovanın suları, aynı akarsu tarafından Ege Denizi'ne boşaltılır. Ovada bulunan çok sayıda göl ve bataklıklardan bazıları kurutulmuş, bazıları ise varlığını korumaktadır.
Oluşum Özellikleri

Küçük Menderes Ovası çok tipik bir grabenin daha sonra alüvyonlarla dolması sonucu oluşmuş önemli bir çöküntü ovasıdır. Ovalar, doğu - batı yönünde uzanan çöküntü hendeklerinde bulunurlar ve Menderes Masifi adını alan Birinci zaman yaşlı metamorfik temel arazi üzerinde yer alırlar. Üçüncü zaman sonu - dördüncü zaman başlarındaki tektonik hareketler sırasında Egeid karasının çökmesine bağlı olarak masifin çöken kısımlarında meydana gelmişlerdir. Ovanın oluşumu Dördüncü zamanın başında gerçekleşmiştir.Depremlerin devam etmesi, sıcak su kaynaklarının varlığı ve henüz karalaşmamış yerlerin (bataklıkların) bulunması, ovanın oluşum sürecinin devam ettiğinin göstergesidir.
Jeolojik Yapısı

Menderes Ovası'nı çevreleyen ve temel teşkil eden kayaçlar üç ana grup altında toplanabilir.
1.Menderes Masifi Metamorfitleri: Aydın ve Bozdağlar'da geniş alanları kapsayan ve Batı Anadolu'daki en yaşlı temeli oluşturan tümüyle kristalen kayaçlardan yapılı bir komplekstir. Farklı zamanlarda değişik koşullarda çoklu metamorfizmaya uğramış bu kompleks çok evreli deformasyon sonucu bir nap yığını yapısı kazanmıştır. Değişik bileşim ve yaşlardaki gnays, şist, fillit ve mermerler bu temeldeki belli başlı kayaç türlerini oluşturmaktadır.
2.İzmir-Ankara Zonuna ait tortul kayaçlar: Küçük Menderes Ovası'nın kuzeybatı kesiminde yüzlek vermektedir. Bugün evrimini tamamlamış ve yok olmuş olan Neotetis Okyanusu'nun çökelleri ve onun okyanusal kabuğuna ait parçalardan yapılı bu zon yaklaşık 65 milyon yıl yaşlı kayalardan yapılıdır. İzmir-Ankara Zonu ana hatları ile filiş fasiyesinde çökelmiş tortul kayalar ve onların içerisindeki kireç taşı ve serpantinit bloklarından oluşmaktadır.
3.Neojen yaşlı sedimanter ve volkanik kayaçlar: Batı Anadolu'daki son on milyon yıllık genç olaylarla bağlantılı bu kayaçlar gölsel ortamda çökelmiş tortul kayaçlar ile karasal kökenli volkanitlerden oluşmaktadır. Gölsel çökeller alttan üste doğru, çakıl taşı, kum/kil taşı ve kireç taşlarından yapılıdır. Volkanitler ise baskın olarak andezit bileşimindedir.
Kaynakça

1 2  ŞAHİN, CEMALETTİN (2005). Türkiye Fiziki Coğrafyası. ANKARA: GÜNDÜZ EĞİTİM VE YAYINCILIK.
↑  SÜTGİBİ, Semra (2009). "Küçük Menderes Nehri Delta Ovası ve Degradasyonal Etkiler". Ege Coğrafya Dergisi, 18/(1-2) (2009). 8 Ocak 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Ocak 2016.
↑  IŞIK CAMGÖZ, Yasemin; YAPRAK, Günseli (2009). "Küçük Menderes Havzası Tarım Topraklarında". docplayer.biz.tr. 14 Şubat 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Aralık 2015.
Hiriko

| Hiriko elektrikli araba |
| --- | --- |
Hiriko Fold ön-imalat modeli
Genel Bakış
Üretici: Hiriko Driving Mobility
Montaj: Vitoria-Gasteiz, İspanya
Gövde ve Şasi
Sınıf: Şehir içi arabası
Benzerleri: CityCar
Teknik Özellikler
Uzunluk: maximum 2.500 mm (98,4 in)
Boş ağırlık: 500 kg (1.100 lb)
Hiriko Kuzey İspanya'nın Bask bölgesinde Hiriko Driving Mobility konsorsiyumu tarafından geliştirilen, katlanır, iki koltuklu şehir içi elektrikli otomobildir. Elektrikli otomobil Massachusetts Institute of Technology Media Lab tarafından 2003'ten beri geliştirilen CityCar projesinin ticari uygulaması olacaktı. Hiriko adı Bask dilinde "kentsel" veya "şehir" kelimesinden gelmektedir.
Üç tip geliştirilecekti: Fold microcar; üstü açık bir araba olan Alai; ve Laga, küçük bir kamyon. Hiriko kısa mesafeli şehir içi araç paylaşım programları ve belediye filoları için özel olarak tasarlanacaktı. Temmuz 2012'de İspanya, Vitoria-Gasteiz'de 20 adet üretim öncesi araba yapımı için üretim denemesi başladı. 2013 yılında Almanya'da yolculuğun son kısımlarında müşterilerin son varış yerlerine  istasyonda park etmiş bir aracı kullanarak varmalarını sağlayacak Hiriko Fold'u Deutsche Bahn demiryolu hizmeti ile birleştirecek pilot proğram planlandı.
Başlangıçta €12,500 (16,400 $) ve ayrıca pil kiralama ücretiyle başlayan fiyatıyla 2014 yılında başlaması planlanan perakende teslimatının üretimi 2013 yılının ikinci çeyreğine planlanmıştı. Mayıs 2013'te Hiriko konsorsiyumu finansman yetersizliği nedeniyle projenin ticari geliştirme aşamasına devam etmekte zorlandığını duyurdu. Hiriko'nun Ocak 2012'deki ilk çıkışından on altı ay sonra herhangi bir üretime başlamadan önce firma çöktü. Sadece bir test aracı ve iki yarı bitmiş araç üretildi. 2015 yılında İspanya'daki savcılar dolandırıcılık projesine karışan altı iş insanını suçladı.
Tarih

Hiriko kentsel elektrikli otomobilin arkasındaki konsept, ilk olarak William J. Mitchell ve onun Akıllı Şehirler Araştırma Grubunca 2003 yılında MIT Media Lab'de MIT Otomobili ve daha sonra CityCar projesi olarak tasarlandı. William Mitchell'in ölümü üzerine proje Değişen Yerler Araştırma Grubu yöneticisi Kent Larson tarafından yönetildi. Hiriko'nun ticari gelişimi yaklaşık 15 milyon € (18,5 Milyon $) finansal desteğin verildiği Changing Places Grubu ve İspanyol hükûmeti ile işbirliği içinde Hiriko, Driving Mobility İspanyol konsorsiyumunca Alava, Bask bölgesindeki Bilim parkında başladı.
Hiriko Driving Mobility konsorsiyumu Alava'dan Endüstriyel ve Spor Faaliyetlerinin Geliştirilme ve Destekleme Derneğinin (Afypaida), Bask İnovasyon Merkezi Denokinn'in ve Girişimcilik ve Yeni İş Geliştirme Epsilon Euskadi'nin tanıtımı ve liderliyle  yedi İspanyol şirketden oluşuyordu.
Hiriko Fold'un üretim prototipi Ocak 2012'de Avrupa Komisyonu Başkanı José Manuel Durão Barroso tarafından resmen açıklandı.
Hiriko'nun değişken dingil mesafesi konsepti ilk olarak 1992 Renault Zoom konsept otomobilinde yer aldı. Katlanan şehir arabası 1929'da arkada tek silindirli motor bulunan ve üç parçaya ayrılabilen üç tekerlekli bir araç olan Engelbert Zaschka tarafından icat edilmişti.