stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Hans-Hermann Hoppe
Eşcinsellerin ve muhaliflerin sınır dışı edilmesi

Mülk sahiplerinin ırk ayrımcılığı yapan liberteryen topluluklar kurma hakkına olan inancı ve toplulukların kabul ve kabul için özel kriterler belirleyebileceği iddiası özellikle bölücü olmuştur.
Demokrasi'de Hoppe, bu topluluğun doğasını tanımlayan bir anlaşma imzalayan sakinlerden oluşan "antlaşma toplulukları "ndan oluşan tamamen liberteryen bir toplum tanımlamaktadır. Şöyle yazıyor: "Sol-liberteryenler için çok değerli olan 'hoşgörü' ve 'açık fikirlilik' ya çok az olacak ya da hiç olmayacaktır. Bunun yerine, özel mülkiyet kurumunda ima edilen örgütlenme ve dışlama özgürlüğünün yeniden tesis edilmesi yönünde doğru bir yol izlenmiş olacaktır." Kasaba ve köylerde "dilenciler, serseriler ya da evsizlerin yanı sıra eşcinseller, uyuşturucu kullananlar, Yahudiler, Müslümanlar, Almanlar ya da Zulular da giremez" şeklinde uyarı levhaları bulunabileceğini savunuyor.
Hoppe ayrıca, yaşam tarzlarının belirli topluluklar kurma amacıyla uyumsuz olduğu düşünülen kişilerin fiziksel olarak ortadan kaldırılması da dahil olmak üzere belirli ayrımcılık biçimlerinin uygulanmasının kendi sistemiyle tamamen uyumlu olduğuna inandığını açıkça belirtmektedir.
Hoppe şöyle yazıyor: "Mülk sahibi ve topluluk kiracıları arasında özel mülkiyetlerini korumak amacıyla yapılan bir sözleşmede, özgür (sınırsız) konuşma hakkı diye bir şey yoktur, . . . doğal olarak hiç kimsenin demokrasi ve komünizm gibi özel mülkiyeti koruma ve muhafaza etme sözleşmesinin amacına aykırı fikirleri savunmasına izin verilmez. Liberteryen bir toplumsal düzende demokratlara ve komünistlere karşı hoşgörü olamaz. Fiziksel olarak ayrılmaları ve toplumdan kovulmaları gerekecektir. Aynı şekilde, aileyi ve akrabaları korumak amacıyla kurulan bir antlaşmada, bu hedefle bağdaşmayan yaşam tarzlarını alışkanlık haline getirenlere karşı hoşgörü gösterilemez. Bireysel hazcılık, asalaklık, doğaya-çevreye tapınma, eşcinsellik ya da komünizm gibi alternatif, aile ve akraba merkezli olmayan yaşam tarzlarının savunucuları da, özgürlükçü bir düzen sürdürülmek isteniyorsa, toplumdan fiziksel olarak uzaklaştırılmalıdır."
Amerikan Üniversite Profesörleri Birliği'nden Martin Snyder bu pasajla ilgili olarak Hoppe'nin sözlerinin "ayrımcılık, apartheid, toplama kampları, sarı yıldızlar ve pembe üçgenler konusunda Hoppe'den daha iyi bir hafızaya sahip olanları" rahatsız edeceğini söyledi. Hoppe ayrıca eşcinselliği pedofili, uyuşturucu kullanımı, pornografi, çok eşlilik ve müstehcenliğe benzer bir "sapkınlık veya anormallik" olarak nitelendirerek tartışmalara yol açmıştır.
Walter Block, Hoppe'nin eşcinsellerin liberteryen bir siyasi topluluktan fiziksel olarak uzaklaştırılması çağrısında bulunan ifadesinin "liberteryenizmle bağdaştırılmasının son derece zor" olduğunu yazdı.
Göçmenlik kısıtlamalarına destek ve eleştiriler

Kendisini ulus-devletin ortadan kaldırılmasından yana olan bir anarko-kapitalist olarak tanımlayan Hoppe, eleştirmenlerin liberteryenizm ve anarko-kapitalizmle çeliştiğini savunduğu göçmenlik yasalarının hükûmet tarafından uygulanmasına verdiği destek nedeniyle de tartışmalara neden olmaktadır. Hoppe, devletler var olduğu sürece göç konusunda bazı kısıtlamalar getirmeleri gerektiğini savunmaktadır. Serbest göçü, yerli halkların haklarını ihlal eden "zorunlu entegrasyon" ile eş tutmuştur, çünkü toprak özel mülkiyete ait olsaydı, göç engellenemezdi, ancak özel mülk sahiplerinin rızasıyla gerçekleşirdi.
Hoppe'nin Mises Enstitüsü'nden meslektaşı Walter Block, Hoppe'yi, tüm kamu mallarının devlet tarafından vergi mükelleflerinden "çalınmasına" rağmen, "devletin göçmenlerin kamu mallarını kullanmasına izin vererek adaletsizliği artırdığını ve böylece asıl sahiplerin özel mülkiyet haklarını daha da "işgal ettiğini" savunan" bir "açık göç karşıtı aktivist" olarak nitelendirmiştir. Ancak Block, Hoppe'nin görüşlerini liberteryanizmle bağdaşmadığı gerekçesiyle reddeder. Hoppe'nin mantığının, fuhuş ve uyuşturucu kullanımına ilişkin düzenlemeler gibi açıkça liberteryen olmayan yasaların "vergi ödeyen birçok mülk sahibinin bu tür davranışları kendi özel mülklerinde istemeyeceği temelinde savunulabileceğini" ima ettiğini ileri sürmektedir. Liberteryen Makaleler için yazan bir başka liberteryen yazar Simon Guenzl ise şunları savunmaktadır: "Devletin bir göç bekçisi olarak meşru rolünü desteklemek, Rothbardcı ve Hoppeci liberter anarşizmin yanı sıra devletin toplumdaki rolünün her zaman ve her durumda azaltılmasını savunan stratejiyle de tutarsızdır."
Hoppe, belirli göçmenlik kısıtlamaları açısından, uygun bir politikanın ABD'ye gelen göçmenlerin "üstün ortalamanın üzerinde entelektüel performans ve karakter yapısının yanı sıra uyumlu bir değerler sistemine" ek olarak İngilizce yeterliliği göstermelerini gerektireceğini savunmuştur. Bu kriterlerin "sistematik bir Avrupa yanlısı göç önyargısına" yol açacağını öne sürdü. Özgürlüğün Geleceği Vakfı'ndan Jacob Hornberger, Hoppe'nin savunduğu göçmenlik testinin muhtemelen Amerika Birleşik Devletleri'ne gelen Latin Amerikalı göçmenlere karşı önyargılı olacağını savundu.
Etki

Hoppe, Mencius Moldbug olarak da bilinen neoreaksiyoner monarşist blog yazarı Curtis Yarvin üzerinde etkili olmuştur.
Hoppe'nin akıl hocam ve ustam dediği Murray Rothbard
2005'te Hoppe
Aleksandr Skryabin

| Alexander Nikolayevich Scriabin  Александр Скрябин |
| --- | --- |
Alexander Scriabin (1872-1915)
Doğum: 6 Ocak 1872 Moskova, Rusya
Ölüm: 27 Nisan, 1915 Moskova, Rusya
Meslek: Müzisyen, Besteci, Piyanist
İmza

Alexander Nikolayevich Scriabin (Rusça: Александр Николаевич Скрябин, Aleksandr Nikolayeviç Skriabin) (6 Ocak 1872 [eski Rus takvimine göre 25 Aralık 1871] –  27 Nisan 1915, Moskova), bir Rus besteci ve piyanist.
Scriabin erken modern besteciler arasında en çok yenilikçi ve çok özel durumlu bir piyanist ve besteci olarak tanımlanmıştır. Kariyerinin başlangıcında Scriabin, Fredric Chopin'den ilham alarak çok lirik karakterli ama kendine özel tonlu müzik bestelemiştir. Ama, Arnold Schönberg'in yeniliklerinden habersiz ve bağımsız olarak, kabul mistisizm akımına dayanarak, gittikçe müziğini atonal olarak bestelemiş ve bu nedenle 12-tonlu kompozizyon ve serial müzik akımlarının öncülüğünü yapmıştır. Rus Sembolist akımı bestecileri arasında önde giden bir besteci olarak da görülmektedir.
Yaşamı

İyi bir piyanist olan annesi çok erken yaşta öldüğü ve babası diplomat olarak yurt dışında bulunduğu için Scriabin teyzesinin yanında büyüdü. Teyzesi onu bakımının yanında müzikal yetilerinin geliştirmesine de önem verdi. 1888'de Moskova Konservatuatına alınan Scriabin, orada Sergej Tanejew ve W. Safonow ile çalıştı. 1892'de en iyi derece ile mezun olduktan sonra piyanist ve besteci olarak ismini duyurmaya başladı.
Kariyerindeki ilk çıkışı, ona uluslararası turneler organize eden ve müziği ile bir menajer gibi koruyup ilgilenen M.Belajew sayesinde elde etti. 1898'de Scriabin öğrenim gördüğü yerde piyano öğretmeni olarak çalışmaya başlasa da 5 yıl sonra kendisini hiçbir şey tarafından kısıtlanmadan bestelerine, enstrumanına ve konserlerine adayabilmek için ayrıldı. Uğruna eşinden ve çocuklarından ayrılıp 1905'te evlendiği Tatjana Schljozer ile uzun süre batıda yaşadıktan sonra İsviçre'ye yerleşti.
1908'de Brüksel'e taşındı. Artmakta olan ününden haberdar idi. 1906-1907'de genişletilmiş bir turne sayesinde bu ününü Amerika kıtasına da taşıma imkânı buldu. Bu esnada Scriabin gittikçe daha çok ruhani ve sufi fikir ve taslaklarla uğraşmaya başlamıştı. 1910'de tekrar geldiği Moskova'da özenle büyük bir Teozofik eser üzerinde çalışmaya başladı. Bir kan zehirlenmesinin sebep olduğu ani ölümü eserini bitirebilmesine engel oldu.
Moskova'daki son yıllarında sembolistlere yakın oldu. Birçok piyano eseri ve senfoni yazdı. İlk dönem eserleri Chopin geleneğinde olsa da daha sonraki yıllarda Scriabin, Messiaen gibi 12 Ton müziğine kadar giden yeni modal düzenlemeler keşfetti. Artık Scriabin'e Nietsche, Bergson ve teosofiden etkilenen felsefi fikirlerini ifade edebilmek için müzik yetmemeye başlamıştı. 1908-10 arasında yazdığı senfonik şiir Prometheus'da ilk kez renkli-piyano'yu (Farbenklavier) kullanmış, eserin 1915'te New York'taki galası dünyadaki ilk ışık şovu olmuştur.
Hayatının son döneminde gittikçe daha çok vakit ayırıp tasarladığı eser, multimedyal bir ‘Muamma’ üzerinde çalıştı. Hareketli mimari, dans, koku, renk, ton ve kelimelerden oluşan ve tüm düzeylere hitap edebilecek olan bir senfoni olacak olan bu eser Hindistan'da yarım küre şeklindeki bir tapınakta 7 günlük bir ayin ile gerçekleştirilecekti. Scriabin'in yalnız‚ Planlı Bir Duruşma'nın sözleri ile bazı müzikal fikirlerin taslağını hazırlayabildiği bu ütopik projenin katılanları yüce bir farkındalığa, kozmik bir bilince ulaştırması gerekiyordu. Scriabin, döneminin bir çocuğu olarak kendisini gittikçe bir çeşit sanat mesihi olarak hissetmiş ve başlarını yaşadığı I. Dünya Savaşı'yla sonuçlanan dünyadaki genel karışıklığı sezmişti.
Medya

Scriabin'in Welte-Mignon için kendi yaptığı ses kayıtları yeni ses kayıt sistemlerine transfer edilmiştir
Prélude Op. 11, No. 1 :
Prélude Op. 11, No. 2 :
Mazurka Op. 40, No. 2 :
Prelude No. 1, Op. 67:
Reşadiye sınıfı zırhlı

| --- | --- |
 Reşadiye, HMS Erin adıyla Kraliyet Donanması hizmetinde
Gemi sınıfı

İnşa eden:: Vickers, Armstrong Whitworth (planlanan)
Kullanıcılar::  Kraliyet Donanması
İnşa edilme:: 1911–1914
Planlanmış:: 2
Tamamlanmış:: 1
İptal edilmiş:: 1
Sökülen:: 2
Genel karakteristik
Sınıf ve tipi:  Dretnot
Deplasman:  23.000 t (22.640 emperyal ton)
Uzunluk:  559 ft 6 in (170,54 m)
Genişlik:  91 ft 7 in (27,91 m)
Su çekimi:  28 ft 5 in (8,66 m)
İtme gücü:  15 × Babcock & Wilcox kazan  26.500 shp (19.800 kW)  4 × Parsons buhar türbini  4 × şaft
Hız:  21 kn (39 km/sa; 24 mph)
Kişi kapasitesi:  1,070
Silah donanımı:  5 × ikiz 13,5 in (343 mm) top  16 × tekli 6 in (152 mm) top  4 × tekli 3 in (76 mm) top  4 × 21 in (533 mm) torpido tüpü
Zırh:  Kemer: 12 in (305 mm)  Taretler: 11 in (279 mm)  Kumanda kulesi: 12 in (305 mm)
Reşadiye sınıfı zırhlı savaş gemisi veya Reşadiye sınıfı dretnot, Osmanlı donanması için planlanan ve 1910'larda Birleşik Krallık'tan sipariş edilen iki adet dretnot savaş gemisinin sınıfıdır. Sınıfın tasarımı İngiliz King George V sınıfının tasarımına dayanmakta olup kapsamlı geliştirmeler yapılmıştır. Gemilerde İngiliz gemileriyle aynı 13,5-inç (340 mm) ana batarya yer almakta, ikincil bataryalar ise 4-inç (100 mm) yerine 6-inç (150 mm) sınıfı toplardan oluşmaktadır. İlk gemi olan Reşadiye 1911'de kızağa konulmuş ve Ağustos 1914'te tamamlanmıştır.
Planlanan iki gemiden yalnızca Reşadiye tamamlanabilmiş, ona da I. Dünya Savaşı'nın başlaması üzerine Büyük Britanya tarafından el konulmuştur. Bu durum Osmanlı halkının tepkisini çekmiş, Osmanlıların I. Dünya Savaşı'na İttifak Devletlerinin yanında girmesinde oldukça etkili olmuştur. Bu gemilerin siparişi için sağlanan meblağ Donanma Cemiyeti tarafından Osmanlı halkından toplanan bağışlarla tamamlanabilmişti. İkinci gemi olan Fatih ise Nisan 1914'te sipariş edilmiş, I. Dünya Savaşı'nın başlamasının ardından İngiltere'de kızakta iken parçalanıp hurdaya çıkarılmıştır.
Britanya donanmasına katıldıktan sonra Reşadiye savaş gemisinin adı HMS Erin olarak değiştirildi ve Büyük Filo'ya katıldı. Gemi, 31 Mayıs-1 Haziran 1916'da Jutland Muharebesi'nde çatışmaya girip ana silahlarını ateşlemeyen tek İngiliz ana muharebe gemisidir. 1919'da kısa bir süre Nore'un bayrak gemisi olarak görev yaptı. 1922 Washington Denizcilik Antlaşması ile kariyerinin sonuna gelen gemi, 1922-1923 yıllarında antlaşma şartları gereği söküldü.
Arka plan

Osmanlı donanması 1870'lerden itibaren padişahın donanmaya güvenmemesi, yeni gemiler için az miktarda sermaye ayrılması, mevcut gemilerin bakımsızlığı ve ciddi bir eğitim verilmemesinin sonucunda önemli oranda güç kaybetmişti. Onyıllar süren dönem boyunca donanmayı modernize etmek için zaman zaman farklı projeler başlatıldı; 1890'larda ön dretnot Abdülkadir''i inşa etme girişimi ve donanmanın kötü durumunu ortaya koyan 1897 Osmanlı-Yunan Savaşı sonrası yeni filo planları maddi kaynak sorunları sebebiyle sonuçlandırılamadı. 1909 sonrasında Osmanlı hükûmeti gücü artan Yunan donanmasına, özellikle de yeni zırhlı kruvazörleri Georgios Averof'a karşı koymak için yabancı tersanelerden savaş gemileri satın alma üzerine ciddi planlar yapmaya başladı. Geçici bir çözüm olarak 1910 yılında Almanya'dan Brandenburg sınıfı iki zırhlı savaş gemisi satın alındı ve Barbaros Hayreddin ile Turgut Reis adları verilerek donanmaya katıldı.
Osmanlı hükûmeti 1911'in sonlarında satın almak için yeni gemiler aramaya başladı. Hükûmet ilk önce Armstrong Whitworth'la o dönemde Brezilya hükûmeti için inşa edilmekte olan Rio de Janerio ve Brezilya donanmasında göreve başlamış olan Minas Geraes gemilerini almak için temasa geçti. Osmanlı hükûmeti bu temaslardan bir sonuç çıkmayınca Vickers firmasıyla iki yeni zırhlı savaş gemisinin inşası için görüşmeye başladı. Bu amaçla daha önce Osmanlı hükûmeti için donanma danışmanlığı yapan Douglas Gamble iki yeni tasarım hazırladı. İlk tasarım Mehmed Reşad V adıyla 8 Haziran 1911'de sipariş edildi, geminin adı yapımı esnasında Reşadiye olarak değiştirildi. İkinci gemi ise Fatih Sultan Mehmed adıyla Nisan 1914'te sipariş edildi.
Reşadiye sınıfı gemilerin siparişi Osmanlı ve Yunan donanmaları arasında bir silahlanma yarışı başlattı. Yunan donanması Osmanlılara cevap olarak 1912 yılında Salamis zırhlısını sipariş etti, bu durum Osmanlıların Rio de Janeiro'yu satın alma teklifini yenilemesine sebep oldu. Osmanlı hükûmeti gemiyi satın alarak Sultân Osmân-ı Evvel olarak adlandırmak üzere Ocak 1914'te İngilizlerle anlaşma imzaladı. Yunan hükûmeti bunun üzerine Vasilefs Konstantinos olarak adlandırılacak ikinci bir zırhlı siparişi verdi; Osmanlılar ise karşılık olarak üçüncü bir zırhlıyı, Reşadiye sınıfının ikinci gemisi Fatih Sultan Mehmed'i sipariş etti.
Tasarım

Reşadiye'nin tasarımı çağdaş İngiliz King George V sınıfına dayanıyordu ve yapım aşamasında olan Iron Duke sınıfına da dahil edilen bazı iyileştirmeleri içeriyordu. İngiliz gemileriyle karşılaştırıldığında Reşadiye sınıfının tasarımında geminin ortadaki ana batarya tareti bir güverte daha yukarıdaydı, bu da dalgalı denizde atış yapma yeteneğini arttırıyordu. Ayrıca King George V sınıfındaki 4 in (100 mm) toplar yerine 6 in (150 mm) toplardan oluşan daha ağır bir ikincil batarya taşımaktaydı. Geminin gövdesinin İngiliz gemilerinden daha kısa ve geniş olması dönüş yarıçapının daha iyi olmasını sağlıyordu ancak daha düşük deplasmanı zırh koruması ve kömür kapasitesinden ödün verilmesine sebep olmuştu.
Tasarım > Genel tasarım ve makineler

Reşadiye sınıfının tasarımı dikler arasında 525 fit (160 m), toplamda 559 ft 6 in (170,54 m) uzunluğundaydı. Sınıfın genişliği 91 ft 7 in (27,91 m), tasarım deplasmanı ise 23.000 metrik ton (23.000 emperyal ton; 25.000 küçük ton) idi. Hizmete girdiğinde HMS Erin'in deplasmanı normalde 22.780 t (22.420 emperyal ton; 25.110 küçük ton), tam yükte ise 25.250 t (24.850 emperyal ton; 27.830 küçük ton) idi. HMS Erin tamamlandığında kumanda kulesi üzerinde tepesinde topların atışlarına yardımcı olmak üzere gözlem alanı bulunan tek bir üç ayaklı ana direğe sahipti. Geminin mürettebatı 1.070 subay ve denizciden oluşuyordu.
Gemilerin gücü, dört Parsons buhar türbini ve bu türbinleri besleyen kömür ve fuel oil karışımı kullanan on beş Babcock & Wilcox su borulu kazandan geliyordu. Kazanlar kumanda kulesinin hemen gerisindeki birbirine yakın iki bacanın altındaydı. Motorların sağladığı 26.500 mil beygir gücü (19.800 kW) güç ile geminin en yüksek hızı 21 knot (39 km/sa; 24 mph) seviyesindeydi. HMS Erin 2.120 t (2.090 emperyal ton; 2.340 küçük ton) kömür ve 710 t (700 emperyal ton; 780 küçük ton) fuel oil kapasitesiyle 10 knot (19 km/sa; 12 mph) hızla 5.100 deniz mili (9.400 km; 5.900 mi) seyrüsefer menziline sahipti.
Tasarım > Silahlar ve zırh

Reşadiye sınıfı tasarlandığı gibi, on 13,5-inç (340 mm) 45 kalibrelik toptan oluşan ana batarya, on altı 6-inç (150 mm) 50 kalibre toptan oluşan ikincil batarya ve dört 21-inç (530 mm) torpido tüpü ile donatılmıştır.
13,5-inç (340 mm) toplar, Armstrong Whitworth tarafından üretilen Mark VI tipindeydi ve hepsi merkez hattında beş ikiz tarete monte edilmişlerdi. İlk iki taret ikincisi biraz daha geride ve yukarıda olacak şekilde yerleştirilmiş ve aynı bölgeye ateş edebilir şekilde tasarlanmıştı. Üçüncü taret bacaların hemen ardında geminin ortasına doğru, son iki taret ise yine biri biraz daha yukarıda olmak üzere aynı bölgeye ateş edebilir şekilde arka kumanda kulesinin arkasındaydı. 6-inç (150 mm) toplar her biri kendi kazamatında olacak şekilde geminin iki yanında, üst güvertede yer alıyordu. Torpido tüpleri gemi gövdesinin içinde, su hattının altında geminin her yanında ikişer adet olacak şekilde konumlandırılmıştı. HMS Erin tamamlandığında bir grup küçük kalibreli silah da eklenmişti, bu silahlar arasında altı 6-pounder (57-milimetre (2,2 in)) top ve iki 76-milimetre (3,0 in) Mk I uçaksavar topu yer alıyordu.
Gemiler orta kısımlarda 12-inç (300 mm) kalınlıkta, iki uca doğru ise kalınlığı 4-inç (100 mm) seviyesine dek azalan bir kemer zırhı ile korunuyordu. Zırhın iki ucundaki boylamasına gemi bölmeleri 8-inç (200 mm) kalınlıktaydı. Yatay düzlemde koruma, cephanelik ve makine daireleri üzerinde 3-inç (76 mm) kalınlıkta, diğer yerlerde ise 1,5-inç (38 mm) kalınlıkta zırhlı güverte ile sağlanıyordu. Ön kumanda kulesi 12-inç (300 mm) kalınlıkta duvarlara sahipti. Ana batarya top taretlerinin ön yüzleri 11-inç (280 mm) kalınlıkta zırhla kaplıydı, barbetler ise 10-inç (250 mm) zırhlıydı. Ana kemer zırhın aşağısında ve arkasında kalan kısımlarda ise zırh kalınlığı 3-inç (76 mm) seviyesindeydi.
Gemiler

Sınıfın ilk gemisi olan Reşadiye, 8 Haziran 1911'de sipariş edildi. Osmanlı hükûmetinin kaynaklarının tükenmesi ihtimaline bağlı olarak Birinci Balkan Savaşı'nın başlangıcının ardından 1912'de çalışmalar durdu. Çatışmanın sona ermesinin ardından Mayıs 1913'te çalışmaya devam edildi. İkinci gemi olan Fatih Sultan Mehmed, 1914 yılının başlarında Vasilefs Konstantinos zırhlısı için verilen Yunan siparişine cevaben 29 Nisan 1914'te sipariş edildi. İngiliz hükûmeti, 1914 Temmuz'unun sonlarında, I. Dünya Savaşı'nın başlamasıyla sonuçlanan artan gerilimlerin sonucu olarak çalışmaları durdurma emri verdi; geminin tersane kızaklarında inşa edilmiş kısmı ağustos ayında söküldü.
Reşadiye sınıfının parçası olan gemilerin sayısı ve adıyla ilgili karışıklık mevcuttur. Bazı kaynaklar Reşadiye ve Mehmed Reşad V gemilerinin farklı gemiler olduğunu belirtse de bu ikisi aslında aynı gemidir. Gemi önce Mehmed Reşad V adıyla sipariş edilmiş, ardından adı Reşadiye olarak değiştirilmiştir. Benzer şekilde Fatih Sultan Mehmed gemisi bazı kaynaklarda Fatik veya Fatih adıyla geçmektedir.
Bazı kaynaklarda Reşad-ül Hamid veya Reshad-i Hammiss adıyla üçüncü bir geminin 1911'de sipariş edildiği, 1912'de iptal edildiğini belirtmektedir ancak Bernd Langensiepen ve Ahmet Güleryüz'ün The Ottoman Steam Navy kitabına göre Osmanlılar ilk başta sadece tek bir gemi sipariş etmişlerdir.
| Adı | Üretici | İnşaat başlangıcı | Denize indirme | Göreve başlama |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Reşadiye (HMS Erin) | Vickers | 1 Ağustos 1911 | 3 Ağustos 1913 | 19 Ağustos 1914 |
| Fatih Sultan Mehmed | Vickers | 11 Haziran 1914 | — | — |
Hizmet dönemi > Gemilere el konulması

28 Haziran'da Arşidük Franz Ferdinand'a suikast düzenledikten sonra artan uluslararası gerilim İngilizleri Osmanlı gemilerine el koyma düşüncesine itti. Osmanlılar ile yapılan sözleşme hükümleri gereği İngiltere ulusal bir acil durumda gemileri geri satın alma hakkını saklı tutuyordu ancak Osmanlıların bu durumu kabul etmesi mümkün görünmüyordu. Osmanlı hükûmeti iki gemi için toplam 6 milyon sterlin ödeme yapmıştı. Bir kısmı Fransız bankacılardan borç alınan paranı diğer kısmı ise halktan toplanan bağışlar, vergiler ve memur maaşlarından karşılanmıştı. İki geminin alımı ulusal bir mesele haline gelmişti. Temmuz 1914'ün başında Reşadiye hizmete hazırdı ancak İngiliz hükûmeti Osmanlılara iki geminin birden teslim edileceğini söylerken yapımcı Armstrong ve Vickers'a teslimat için aceleye gerek olmadığının sinyalini vermişti. 21 Temmuz 1914'te İngilizler, Reşadiye ve Sultan Osman-ı Evvel'in teslimini ertelediler. Bahriye Nazırı Cemal Paşa gemilerin teslimatını güvenceye alma ümidiyle bu eylemi Fransa üzerinden protesto etti. İki savaş gemisi için mürettebat taşıyan nakliye gemisi İstanbul'dan 4 Ağustos'ta yola çıktı ancak 7 Ağustos'ta Osmanlı hükûmetinin dretnotların teslim edilmeyeceği konusunda bilgilendirilmesinin ardından geri çağrıldı. Amirallik Birinci Lordu ve donanmanın başı Winston Churchill, Kraliyet Donanması'na 29 Temmuz'da iki geminin alıkonulmasını ve Osmanlı donanma personelinin gemilere binmesinin önlemesini emretti, iki gün sonra İngiliz denizciler gemilere çıkarak resmen el koydular. İngiltere henüz savaşta olmadığından bu eylemler yasa dışıydı. 3 Ağustos'ta, İngiltere'nin Osmanlı İmparatorluğu büyükelçisi İngiltere hükûmetinin gemilere el koyduğunu bildirdi. Churchill gerilen ilişkileri düzeltme umuduyla Osmanlı İmparatorluğu'nun savaşta tarafsız kalması şartıyla savaş sonunda iki dretnotun tamir edilmiş halde teslim edilmesi veya değerlerinin geri ödenmesi, bu esnada gemilerin kullanımı karşılığı her gün için 1,000 sterlin ödenmesi teklifinde bulundu ancak bu teklif kabul görmedi. İngilizlerin parası ödenmiş savaş gemilerine el koyması Osmanlı halkında büyük tepki uyandırdı. "Halkın gemilerinin" kaybedilmesi Enver Paşa, Talat Paşa ve diğer Alman yanlısı nazırlarca İttifak Devletlerine halk desteği toplamada kullanıldı.
Hizmet dönemi > İngiliz hizmeti

Reşadiye ve Sultan Osman-ı Evvel el koymanın ardından Britanya donanmasında hizmete alındılar. Reşadiye aynı ay içerisinde tamamlanarak HMS Erin, Sultan Osman-ı Evvel ise HMS Agincourt ismiyle göreve başladı. Eylül ayında Erin ana İngiliz donanması olan Büyük Filo'ya bağlı 2. Harp Filosu'na katıldı, savaşın sonuna dek bu filoda görev yapmaya devam etti. 31 Mayıs ve 1 Haziran 1916'da gerçekleşen ve I. Dünya Savaşı'nda büyük donanmalar arasındaki tek ciddi çatışma olan Jutland Muharebesi'nde rol aldı. Jutland'da İngilizlerin ana savaş hattında dördüncü gemi olarak King George V sınıfı yarı kardeş gemilerle beraber görev aldı. Muharebe sırasında ana bataryasını ateşlemeyen tek İngiliz büyük savaş gemisi olan Erin, ikincil bataryalarından sadece 6 mermi ateşledi.
1917'de atış kontrol direktörleri eklendi. HMS Erin, savaşın bitiminin ardından Nore yedeklerine atanarak amiral gemisi görevini alsa da savaş sonrası kariyeri kısa sürdü. Şubat 1922'de imzalanan Washington Denizcilik Antlaşması imzacı tarafların donanmalarına ciddi kısıtlamalar getirmişti. Kraliyet Donanması ilk etapta antlaşma şartlarına uygun şekilde HMS Erin'i eğitim gemisi olarak görevlendirmeyi planlamıştı ancak eğitim görevi HMS Thunderer'a aktarılınca Erin hurdaya ayrıldı. Gemi parçalanmak üzere Aralık 1922'de satıldı ve Cox and Daniels firmasınca 1923'te tamamen parçalarına ayrıldı.
1910'da Osmanlı İmparatorluğu tarafından satın alınan ve Barbaros Hayreddin olarak adlandırılan Alman zırhlısı SMS Kurfürst Friedrich Wilhelm
İngiliz Iron Duke sınıfının çizimi. Reşadiye de çok benzer bir tasarıma sahipti.
Reşadiye denize indirilirken
HMS Erin'in bir fotoğrafı
HMS Erin'in 1918'de çekilmiş bir fotoğrafı