stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Slav mitolojisi
Bilgi Kaynakları > Arkeolojik kalıntılar

1848 yılında birkaç Slav tanrısının heykeli, Zbruç nehri kıyısında bulunmuştur. Heykelin bir şapkası ve dört başı vardır. Saxo'nun tasvirine benzerliğinden dolayı, heykelin Svantevit'i temsil ettiği iddia edilmiştir. Ama böyle olması mümkün değildir. Farklı yerlerde de çok başlı heykeller bulunmuştur. Örneğin Orta Çağ Bulgar çarlarının kalesi Preslav’ın kalıntıları arasından 10. yüzyıldan kalma kemikten oyulmuş, ince, dört başlı bir heykel çıkarılmıştır. İki başlı, insan boyunda ahşaptan bir heykel, ortaçağ Slav kabilesi Dolenain’lerin toprakları olan Neubrandenburg’un yanındaki Tollensessee gölündeki bir adada keşfedilmiştir. Ayrıca Dalmaçya’da (Hırvatistan) Troglav denilen Dinara dağı zirvesinden pek de uzak olmayan Suvid tepesinde üç başlı bir heykel bulunmuştur.
Birtakım Slav tapınakları da gün ışığına çıkarılmıştır. Rügen’deki Arkona burnunda yapılan kazı çalışmaları, Saxo’nun tasvir ettikleriyle eşleşen tapınak ve şehir kalıntıları ortaya çıkarmıştır. Novgorod’ta antik Perin bölgesinde arkeologlar Perun’a adanmış olduğu düşünülen bir tapınak bulmuştur. Tapınak, çevresinde geniş dairesel bir platformun olduğu bir heykel içerir. Bu heykel ve platform sunak kalıntılarının olduğu sekiz yarım kubbeden oluşan bir hendekle çevrilidir. Çek Cumhuriyeti’nde Brjetslav’da manidar bir şekilde adı Pohansko (Pagan) olan bir bölgede de birkaç benzer yapı daha keşfedilmiştir.
Tüm bu arkeolojik kalıntılar bazı ortak noktaları paylaşırlar. Birden fazla kurban sunakları olan tapınaklar ve çok başlı heykeller, Hristiyan misyonerlerin çok başlı tanrılara tapan Slavlar hakkında anlattıklarını doğrular ve aynı zamanda antik Slav mitolojisi için birden fazla görünüme sahip tanrılara tapınmanın ne kadar önemli olduğuna işaret eder. 
Oldukça önemli bir başka iz, Çernyakov kültürüne ait 4. yüzyıldan kalma çömlek parçalarında bulunmuştur. Rus arkeolog Boris Rıbakov, bu çömleklerin üzerindeki sembolleri tanımlamış ve antik Slav kültürünün takvimi olarak yorumlamıştır.
Slavların ibadetlerini tapınaklardan çok genelde ormanlarda yaptığı da iddia edilir. Bu ormanlar Ön Slav dillerinde “gaje” (örneğin Lehçe’de gaj, ‘küçük orman, çalılık, koruluk’ anlamına gelir)  diye adlandırılır ve çoğu zaman bu tip ormanlar kutsal bir yer, doğal ve sosyal bir küre yaratan çitlerle çevrilidir. Bu tip yerlerin mezarlık olarak da kullanıldığı olmuştur.
Kozmoloji

Hint-Avrupa dillerini konuşulan ülkelerde oldukça yaygın olan Ulukayın (World Tree, Hayat Ağacı) inancı Slav mitolojisinde de görülmektedir. Bu ağaç ya bir meşedir ya da bir çeşit çamdır. Ulukayın'ın mitolojik sembolü çok güçlüdür ve Slav halk kültürü yoluyla Hristiyanlaştıktan sonra bile yüzyıllarca korunmuştur. Ağaçta evrenin üç katı yer alır. Tepe noktası göğü, semavi tanrıları ve gök cisimlerini; gövdesi ise faniler âlemini temsil eder. Bazen bu iki kat, ölüler diyarını temsil eden ağacın köklerine karşı birleşirler.
Üç diyarın tasvirleri Ulukayın'ın üzerine dünyada yer aldıkları şekilde, dikey olarak işlenir. Tanrıların ve fanilerin dünyası, denizle çevrili olan dünyanın merkezinde bulunur. Denizin diğer yakasında ise kuşların kışın göç ettiği yazında geri döndüğü ölüler diyarı uzanır. Pek çok halk kültürü ürününde denizi geçmek (idit) ve denizden gelmek (dolazit) ölmek ve dirilmek ile özdeşleştirilir. Bu mitolojik düşünce öbür dünyaya büyük bir su kütlesini geçerek ulaşıldığını söyler. Bunun yanı sıra dünya yatay olarak da rüzgârın dört esiş yönünü (kuzey, güney, batı, doğu) temsil eden dört ana noktaya ayrılmıştır. Dünyanın yatay ve dikey olarak bu şekilde parçalara bölünmesi mitolojik açıdan oldukça önemlidir. Bu ayrımın izleri özellikle üç başlı olan Triglav ve dört başa sahip Svantevit gibi Slav tanrı heykellerinde görülebilir.
Panteon

Panteon, bir ulusun “en büyük tapınağı” ya da “tüm tanrıları” anlamlarına gelmektedir. Tarihi kaynaklarda da bahsedildiği gibi Slav ırkı, 600 yılı aşan bir zaman yelpazesi içinde ve Baltık denizi'nden Beyazdeniz'e uzanan oldukça geniş bir coğrafi alanda çok farklı tanrılara tapmıştır. Tarihi kaynaklardan öğrendiğimiz bir başka bilgi de her Slav kabilesinin bir tanrısı ve dolayısıyla kendine özgü bir panteonu olduğudur. Hepsinden ziyade, kabileden kabileye değişen inanışlarıyla ve tanrılarıyla eski Slav dini oldukça içe dönüktür. Tek bir Ön Slav dilinden türediği açıkça belli olan farklı Slav dilleri meselesinde olduğu gibi doğru bir folklor çalışmasıyla değişik Slav kabilelerinin değişik tanrıları temel alınarak bir çeşit Ön Slav panteonu oluşturmak mümkündür.
Panteon > En yüce Tanrı

Modern teoriler en yüce tanrının Rod ya da Svarog olduğunu ileri sürer. Tarihi kaynaklarda ise farklı Slav kabilelerince tapılan Svantevit, Triglev ve Svarožič gibi tanrılardan bahsedilir. Ama yüce tanrı sıfatına en uygun tanrı, Perun'dur. Perun, Slav diniyle ilgili belgelerde adına en çok rastlanan ve hatta adı, yazılı tarihte geçen ilk Slav tanrısıdır (Procopius, tuttuğu küçük notlarda gök gürültüsü ve şimşek tanrısının Slavların tek tanrısı olduğundan bahseder). Geçmiş Yılların Vakayinamesi adlı kayıt, Perun'u, Kiev Knezliği'nin Hristiyanlığı kabul etmeden önceki baş tanrısı olduğunu söyler. Helmond'un Chronica Slavorum'undaki küçük bir not Batı Slavların, dünyadaki tüm diğer tanrılara hükmeden tek bir semavi tanrıya ibadet ettiğinden bahseder. Eserde tanrının ismi verilmez ama bu tanrının Perun olması kuvvetle muhtemeldir. Perun adına Batı Slav dininin muazzam ölçüdeki kayıtlarında rastlayamamamıza rağmen, günümüz Slav ülkelerinde hala onun adını taşıyan pek çok yer adı olduğunu görürüz. Son olarak, folklor metinlerini çözümleyerek, Perun'un Hristiyan tanrısıyla özdeşleştirilmiş tek Slav tanrısı olduğunu bulabiliriz. Bunlar Perun'un Ön Slav panteonunun baş tanrısı olduğunu gösteren sağlam temelli kanıtlardır.
Perun'un bir de eşleştirildiği bir karakter vardır. Roman Jakobson’un işaret ettiği gibi, herhangi bir tarihi metinde Perun adı geçiyorsa hemen ardından başka bir tanrı olan Veles'e rastlanır. Bu ilişki yer isimlerinde de görülebilir. Adı Perun’la ilişkilendirilen bir dağ zirvesinin ya da tepenin eteklerinde -özellikle nehir kenarlarında- adı Veles'i çağrıştıran yerlerle karşılaşmak mümkündür. Ayrıca Perun’un bazı folklor ürünlerinde Hristiyan tanrısıyla bir tutulurken, Veles de şeytanla bir tutulur.
Fil Köprüsü

| Fil Köprüsü |
| --- | --- |


Diğer ad(lar): Silahtarağa Köprüsü
Taşınan: Atlılar ve yayalar
Konum: Alibeyköy, Eyüpsultan, İstanbul
Koordinatlar: 41°04′06″N 28°56′36″E﻿ / ﻿41.068341°K 28.943381°D﻿ / 41.068341; 28.943381
Türü: Köprü
Ayak sayısı: 4
Uzunluk: 38 metre
Genişlik: 7 metre
Başlangıç tarihi: Ağustos 1930
Yapım maliyeti: 122,917 Türk lirası
Açılış: 1932
Yıkılış: Eylül 2018
Fil Köprüsü, yapımına yüksek mühendis Naşit Arıkan tarafından Ağustos 1930'da başlanmış, 1932 yılında tamamlanıp açılmış ve T5 Eminönü-Alibeyköy Cep Otogarı tramvayının yapımı sırasında 2018 yılında yıkılmış, İstanbul'un Eyüpsultan ilçesinin Alibeyköy semtinde bulunan bir köprüydü. Yapısal olarak Alibeyköy'de bulunan Sünnet köprüsü ile benzerlik taşımaktadır.
Tarihçe

1930 yılında yapımına başlanıp 1932 yılında hizmete açılan köprünün görünüş olarak file benzemesi nedeniyle fil köprüsü ismini almıştır. Ayrıca bulunduğu bölgeye adını veren Silahtar Mehmet Ağa sebebiyle Silahtarağa Köprüsü olarak da anılmaktadır. Köprü Alibeyköy Deresi üzerine yapılmıştır. Çevresinde ise Silahtarağa Elektrik Santrali'nin içinde bulunan İstanbul Bilgi Üniversitesi ve Santralistanbul bulunmaktaydı. 2018 yılında T5 Eminönü-Alibeyköy Cep Otogarı tramvay hattının yapımı sebebiyle kontrollü olarak yıkılmıştır.
Yapısal özellikleri

Silahtarağa Köprüsü'nün inşası, kazık çakma ve iskele kurmanın mümkün olmadığı bir ortamda gerçekleştirildiği için farklı bir yöntem izlenmiştir. İnşaata başlamadan önce, ahşap kafes sistemli bir kiriş kullanılarak kenar ayaklara oturan kemer betonları dökülmüştür. Bu sayede köprüye dayanıklılık sağlanmış ve çekmeye maruz kalan askı ve gergilerin çatlama riski minimize edilmiştir.
Kemer bölümü tamamlandıktan sonra, döşeme, gergi ve askı gibi diğer yapı elemanları inşa edilmiştir. Bu adımlar, köprünün tamamlanması ve kullanıma hazır hale gelmesi için gerçekleştirilmiştir. İnşaat süreci, 25 Ağustos 1930 tarihinde yapılan ihale ve sözleşme ile başlamış ve 25 Temmuz 1932 tarihinde başarıyla tamamlanmıştır. 16 Haziran 2023 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Galeri

Köprünün Silahtarağa Caddesi üzerinden girişi
İstanbul Bilgi Üniversitesi Santralistanbul kampüsü yönünden görünüşü
Günümüzde köprünün bulunduğu yer
Gün batımı

Günbatımı
Gün batımı, günlük hareketin bir sonucu olarak Güneş'in ufukta kaybolması ile gerçekleşir.
ufukta görünmez olduğu andır.
.
Üçüncü Göz (film)

| --- | --- |
Film afişi
Yönetmen: Orhan Oğuz
Yapımcı: Orhan Oğuz Tarık Akan Yalçın Cengiz
Senarist: Nuray Oğuz
Oyuncular: Tarık Akan Meral Konrat Selçuk Özer Ferda Ferdağ Yavuzer Çetinkaya Yaman Okay Savaş Ay
Müzik: Onay Oğuz Önder Foçan
Görüntü yönetmeni: Orhan Oğuz
Sanat yönetmeni: Mustafa Ziya Ülkenciler
Stüdyo: Artuğ Film
Cinsi: Sinema filmi
Türü: Dram, Gerilim, Psikolojik
Renk: Renkli, 35 mm
Yapım yılı: 1988
Süre: 90 dakika
Ülke: Türkiye
Dil: Türkçe
Üçüncü Göz ; Nuray Oğuz'un senaryosunu yazdığı ve Orhan Oğuz'un yönetmenliğini yaptığı 1988 yılı yapımı Türk filmidir.
Konusu

Tunç yönetmenlik yapmaktadır, yeni film için mekan bakmaktadır. Ancak yazdıklarını beğenmeyerek sürekli değiştirir. Bütün değişikliklere rağmen istediği gibi olmaz. Bir gece oyuncu komşusu Seniha Hanım'a gider ve Seniha Hanım'ın söyledikleri ilham verir. Senaryosunu yeniden yazar ve yazdığı senaryoya kendisini kaptırır.
Oyuncular

Tarık Akan - Tunç (ses. Kamran Usluer)
Meral Konrat - Tunç un köy filmindeki kadın
Selçuk Özer (ses. Kamran Usluer)
Ferda Ferdağ - Semiha (ses. Güler Ökten)
Yavuzer Çetinkaya - Otelci
Yaman Okay - Değirmenci
Savaş Ay - Heykeltraş
Orhan Çağman
Aliye Rona
Devrim Sümer
Fehmi Yaşar - Kendisi
Ali Demirel - Yapımcı
Ödülleri

Üçüncü Göz filminin almış olduğu ödüller:
| 26>  Uluslararası Antalya Film Festivali - 1989 |
| --- | --- |
Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması
En İyi Erkek Oyuncu: Tarık Akan
En İyi Kurgu: İsmail Kalkan

8. Uluslararası İstanbul Film Festivali - 1989
Jüri Üstün Başarı Belgesi: Orhan Oğuz

2. Ankara Uluslararası Film Festivali - 1989
Ulusal Uzun Film Yarışması
Üçüncü Film: Orhan Oğuz
Umut Veren Oyuncu: Meral Konrat
En İyi Görüntü Yönetmeni: Orhan Oğuz
Alan Torres

| Kişisel bilgileri |
| --- | --- | --- | --- |
Tam adı:  Alan Eduardo Torres Villanueva
Doğum tarihi:  19 Şubat 2000 (24 yaşında)
Doğum yeri:  Guadalajara, Jalisco, Meksika
Boyu:  1,77 m (5 ft 9+1⁄2 in)
Mevkii:  Orta Saha
Kulüp bilgileri
Kulübü:  Mazatlán FC
Numarası:  18
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 2019-2024 |  CD Guadalajara |  87 |  (1) |
| 2020 |  → CD Tapatío (kiralık) |  9 |  (0) |
| 2024- |  Mazatlán FC |  9 |  (0) |
| Toplam |   |  105 |  (1) |
Millî takım kariyeri
| 2018-2019 |   Meksika U20 |  5 |  (0) |
| Toplam |   |  5 |  (0) |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. Güncelleme: 10 Şubat 2025 (2025-02-10) 
Alan Torres (d. 19 Şubat 2000), Meksikalı profesyonel futbolcu. Orta Saha mevkiinde görev almaktadır. Liga MX ekiplerinden Mazatlán FC'de forma giymektedir.
Haiti bayrağı

| --- | --- |
Haiti bayrağı

Sivil bayrak
Kullanan(lar): Haiti
Kabul tarihi: 26 Şubat 1986
Oran: 3:5
Tasarlayan: Catherine Flon
Haiti bayrağı, günümüzde kullanılan hâli ile 25 Şubat 1986 tarihinde göndere çekilmiştir.
Ülkede sivil ve resmî bayrak olmak üzere iki adet bayrak kullanımda olup, bayrak ülke tarihinde birçok kez değişime uğramıştır.
Her iki bayrak da bayrağı ikiye bölen kırmızı ve mavi yatay eşit iki şeritten oluşmaktadır. Sivil bayrak bu hali ile kullanımda iken, resmî bayrakta ülkenin arması iki yatay çizginin tam ortasında yer alır.
Tasarım

Washington DC'deki Haiti Büyükelçiliği tarafından kabul edilen metinde bayrağın tasarımı şöyledir:
Haiti Ulusunun amblemi, aşağıdaki tanıma sahip bir bayrak olacaktır:
İki (2) eşit boyutlu yatay bant: üstte mavi ve altta kırmızı;
Cumhuriyet arması beyaz bir karenin ortasına yerleştirilecektir;
Cumhuriyetin arması: üzerinde özgürlük başlığı bulunan bir kraliyet hurması (palmette) ve en altta şu yazı: Birlikte Güç vardır.
|  | Mavi | Kırmızı | Beyaz | Sarı | Yeşil  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| RGB | 0/32/159 | 210/16/52 | 255/255/255 | 241/181/23 | 1/106/22 |
| Hexadecimal | #00209f | #d21034 | #ffffff | #f1b517 | #016a16 |
| CMYK | 100/80/0/38 | 0/92/75/18 | 0/0/0/0 | 0/25/90/5 | 99/0/79/58 |
Tarihî bayraklar

İlk Haiti bayrağı, Port-au-Prince'in yaklaşık 80 kilometre kuzeyinde, Arcahaie Kongresi'nin son gününde, 18 Mayıs 1803'te kabul edildi. Devrimci lider Jean-Jacques Dessalines'in bayrağı bir Fransız üç rengini alıp beyaz merkezi yırtıp atarak yarattığı ve sonra vaftiz kızı Catherine Flon'dan kalan şeritleri birbirine dikmesini istediği iddia edilir. Dessalines, İmparator I. Jacques olarak ilan edilmesinin ardından 20 Mayıs 1805'te yeni bir anayasa yayınladı. Bu anayasada bayrağın renkleri siyah ve kırmızı olarak değiştirildi. Bu bayrak daha sonra Henri Christophe tarafından kabul edildi, Alexandre Pétion yönetimindeki cumhuriyetçiler mavi ve kırmızı renklere geri döndüler, ardından renkleri yataya çevirdiler ve yeni kabul edilen Haiti armasını eklediler. 1964 ile 1986 arasında, François Duvalier ve Jean-Claude Duvalier'in aile diktatörlükleri, Dessalines'in siyah ve kırmızı tasarımına geri döndü.
Haiti Devrimi sırasında Afrikalı kölelerin bayrağı
Üzerinde Fransızca Özgürlük ya da ölüm yazan Haiti bayrağı (1803-1804)
Haiti İmparatorluğu Bayrağı (1804–1806)
Haiti Eyaleti Bayrağı (1806–1811)
Haiti Cumhuriyeti bayrağı (1806–1820) ve Haiti Cumhuriyeti bayrağı (1820–1849)
Haiti Krallığı bayrağı (1811–1814)
Haiti Krallığı bayrağı (1814-1820)
İkinci Haiti İmparatorluğu bayrağı (1849–1859)
Haiti Cumhuriyeti bayrağı (1859–1964)
Duvalier hanedanı yönetiminde Haiti bayrağı (1964-1986)
Duvalier hanedanı yönetiminde Haiti millî bayrağı (1964-1986)
Amerika Birleşik Devletleri'nin Haiti'yi işgali sırasında kullanılan ABD bayrağı(1915–1934)
Şili Anayasası

| Şili Anayasası |
| --- | --- |
Şili Cumhuriyeti Anayasası
Bölgesel kapsam: Şili
Kabul tarihi: 11 Eylül 1980
Yürürlük tarihi: 11 Mart 1981
Teklif eden: Jaime Guzmán
Değiştiren kanun(lar)
1989, 1991, 1994, 1997, 1999, 2000, 2001, 2003, 2005, 2007, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2017, 2018, 2019, 2020, 2021, 2022 ve 2023
Şili Cumhuriyeti Siyasi Anayasası (İspanyolca: Constitución Política de la República de Chile), Şili'de yürürlükte olan temel yasadır. Günümüz anayasa, 11 Eylül 1980 tarihinde bir referandum ile onaylandı ve 11 Mart 1981'de yürürlüğe girdi. Anayasa metninin baş editörü Jaime Guzmán'dı. Orijinal metin 120 madde ve 29 geçiş hükmü içermektedir. 1989, 1991, 1994, 1997, 1999, 2000, 2001, 2003, 2005, 2007'de yeniden düzenlendi ve son anayasal reform 2008'de gerçekleştirildi. Günümüzdeki anayasa metni 129 madde ve 21 geçiş hükmü içermektedir.
Eşmepınar, Çıldır

| Eşmepınar |
| --- | --- |
Köy

Köyden bir görünüm
 Ardahan'ın konumu
EşmepınarEşmepınar'ın Ardahan'daki konumu
Ülke:  Türkiye
İl: Ardahan
İlçe: Çıldır
Coğrafi bölge: Doğu Anadolu Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Rakım: 1889 m
Nüfus (2022)
 • Toplam: 296
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0478
İl plaka kodu: 75
Posta kodu: 75110
Eşmepınar, Ardahan ilinin Çıldır ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe

Eşmepınar köyünün en eski adı Pruti'dir. Gürcüce bir kelime olan Pruti (ფრუტი), sisli çiseyi ifade eder. Bu yer adı Türkçeye Purud ve Purut şeklinde girmiştir. Nitekim 1595 tarihli Osanlı mufassal defteri ile Osmanlı cebe defterinde Purud (پورود) olarak geçer. 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde ise  Purut (پوروت) şeklinde yazılmıştır.
Tarihsel Tao-Klarceti bölgesinin Çrdili kesiminde yer alan Pruti'nin eski bir yerleşme olduğu, Osmanlıların Gürcülerden ele geçirdiği toprakların tahririni içeren 1595 tarihli Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan'da kayıtlı olmasından da anlaşılmaktadır. Pruti, erken Orta Çağ'da Gürcü Krallığı sınırları içinde kalan bölgede yer alıyordu. 11. yüzyılın son çeyreğinde Büyük Selçuklu egemenliğine giren bölge, daha sonra Samtshe-Saatabago (1268-1625) sınırları içinde kaldı. 16. yüzyılın sonlarına doğru Samtshe-Saatabago topraklarının büyük kısmını ele geçiren Osmanlılar burada Çıldır Eyaleti’ni kurdu ve Pruti de bu eyaletin içinde yer aldı.
1595 tarihli Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı Osmanlı tahrir defterine göre köyün nüfusu 16 haneden oluşuyordu. Bu tarihte köyde Gürcü soyadlarıyla birlikte Piraziz, Leona, Maharebel, Şedoşa, Papuna, Davita, Elisa, Manase gibi adlar taşıyan erkekler vergi yükümlüsü olarak kaydedilmiştir. Köy yıllık 11.000 akçe vergi ödüyordu. Bu tarihte köy Çıldır livasının Canbaz nahiyesine bağlıydı. Pruti, 18. yüzyılın başlarında da aynı idari konuma sahipti. Osmanlı döneminde Pruti bu eyalet sınırları içinde keten tarımı yapılan yerlerden biriydi.
Uzun süre Osmanlı yönetimi altında kalan Pruti, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı’nda Rusya İmparatorluğu’nun eline geçti. Savaşın hemen sonrasında, 1878 yılında köyde 27 hane yaşıyordu. 1886 tarihli Rus nüfus kayıtlarına göre köyde 245 kişi yaşıyordu ve nüfusun tamamı Türklerden oluşuyordu. I. Dünya Savaşı sırasında Ardahan bölgesini gezen Gürcü araştırmacı Konstantine Martvileli'nin verdiği bilgiye göre ise, o tarihte Pruti’de 29 hanede 400 Müslüman Gürcü yaşıyordu.
I. Dünya Savaşı’nın sonlarına doğru Rus ordusunun bölgeden çekilmesinin ardından Pruti bağımsız Gürcistan sınırları içinde yer aldı. Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sırasında Ankara Hükümeti kuvvetleri de Ardahan ve Artvin bölgeleri ile geçici olarak Batum'u fiilen sınırlarına kattı. 16 Mart 1921’de imzalanan Moskova Antlaşması’yla Pruti’nin de içinde yer aldığı Ardahan ve Artvin bölgeleri Türkiye’ye bırakıldı.
Pruti köyünde günümüze ulaşmış önemli bir tarihsel yapı bulunmamaktadır. Bugünkü köyün merkezinde yapım tarihi bilinmeyen bir kilise varlığı bilinmektedir. Tek nefli bir yapı olan bu kiliseden geriye sadece yıkıntılar kalmıştır.
Coğrafya

Eşmepınar köyü, Ardahan il merkezine 44 km, Çıldır ilçe merkezine ise 2 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre köy nüfus verileri |
| --- | --- |
2022: 296
2021: 305
2020: 311
2019: 318
2018: 314
2017: 325
2016: 329
2015: 331
2014: 330
2013: 336
2012: 346
2011: 349
2010: 357
2009: 362
2008: 381
2007: 396
2000: 412
1990: 643
1985: 846
Avrupa Birliği

Avrupa Birliği (AB), yirmi yedi üye ülkeden oluşan ve toprakları büyük ölçüde Avrupa kıtasında bulunan siyasi ve ekonomik bir örgütlenmedir. 1993 yılında, Avrupa Birliği Antlaşması olarak da bilinen Maastricht Antlaşması'nın yürürlüğe girmesi sonucu, var olan Avrupa Ekonomik Topluluğu'na yeni görev ve sorumluluk alanları yüklenmesiyle kurulmuştur. 445 milyondan fazla nüfusuyla Avrupa Birliği, dünya ülkelerinin GSYİH'ye (nominal) göre sıralanışında nominal gayrisafi yurt içi hasılasının %30'luk bölümünü oluşturur.[güncellenmeli]
Avrupa Birliği, tüm üye ülkeleri bağlayan standart yasalar aracılığıyla, insan, eşya, hizmet ve sermaye dolaşımı özgürlüklerini kapsayan bir ortak pazar (tek pazar) geliştirmiştir. Birlik içinde tarım, balıkçılık ve bölgesel kalkınma politikalarından oluşan ortak bir ticaret politikası izlenir. Birliğe üye ülkelerin yirmisi, Euro adıyla anılan ortak para birimini kullanmaya başlamıştır. Avrupa Birliği, üye ülkelerini Dünya Ticaret Örgütü'nde, G8 zirvelerinde ve Birleşmiş Milletler'de temsil ederek dış politikalarında da rol oynamaktadır. Birliğin yirmi yedi üyesinden yirmi biri NATO'nun da üyesidir. Schengen Antlaşması uyarınca birlik üyesi ülkeler arasında pasaport kontrolünün kaldırılmasının da arasında bulunduğu pek çok adlî konu ve içişleri düzenlemelerinde Avrupa Birliği'nin payı bulunur.
Avrupa Birliği, devletlerarası ve çok uluslu bir oluşumdur. Birlik içinde kimi konularda devletlerarası anlaşma ve fikir birliği gerekir. Ancak belirli durumlarda uluslarüstü yönetim organları, üyelerin anlaşması olmaksızın da karara varabilir. Avrupa Birliği'nin bu tip haklara sahip önemli yönetim birimleri Avrupa Komisyonu, Avrupa Parlamentosu, Avrupa Birliği Konseyi, Liderler Zirvesi, Avrupa Adalet Divanı ve Avrupa Merkez Bankası'dır. Parlamentoyu, Avrupa Birliği vatandaşları beş yılda bir oylama yöntemiyle seçerler.
Avrupa Birliği'nin temelleri 1951 yılında, altı ülkenin katılımıyla oluşturulan Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu'na ve 1957 Roma Antlaşması'na dayanmaktadır. O dönemden bu yana, birlik yeni üyelerin katılımlarıyla boyut olarak büyümüş; var olan yetkilerine yeni görev ve sorumluluk alanları ekleyerek de gücünü arttırmıştır. Üye devletler Aralık 2007'de, birliğin bugüne dek yaptığı antlaşmalar ile yasal yapısını güncellemek ve iyileştirmek amacıyla Lizbon Antlaşması imzalanmıştır. Lizbon Antlaşması'nın onaylanma ve işleme girme sürecinin 2008 yılı içinde olması öngörülmüşse de İrlanda'da, antlaşmanın onaylanması için yapılan halk oylamasının ilk etapta olumsuz sonuçlanması kabul sürecini geciktirmiştir. Avrupa Birliği 2012 Nobel Barış Ödülü'nü almıştır.
Tarihi

Ana madde: Avrupa Birliği tarihi
Tarihi > Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu

Ayrıca bakınız: Pax Europeana ve Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu
II. Dünya Savaşı sonrası oluşan siyasi hava Batı Avrupa'da birlik ve beraberlik rüzgârları estirmeye başladı. Bu da pek çok kişi tarafından, Avrupa'ya büyük zararlar veren aşırı milliyetçilik düşüncelerinden bir kaçış yolu olarak görülüyordu. Bu düşüncelerle birlikte 1951 yılında, ilk başarıya ulaşan Avrupa içi iş birliği olan, Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu önerisi geldi. Bu oluşumun temel amacı, başta Fransa ve Batı Almanya olmak üzere üyeleri arasında kömür ve çelik endüstrilerinin yönetimini bir araya getirmekti. Bunun yapılış nedeni, dönemin en önemli sanayi hammaddeleri olan kömür ve çelikten doğabilecek herhangi bir uyuşmazlığın önlenmesi ve buna bağlı olarak iki ülke arasındaki olası bir savaşın engellenmesidir. Bu iş birliğinin kurucuları yaptıklarını "Avrupa ittifakında ilk adım" olarak nitelediler. Topluluğun diğer kurucu üyeleri İtalya ve Benelüks ülkeleri: Belçika, Hollanda, Lüksemburg idi.
Tarihi > Avrupa Toplulukları

Ayrıca bakınız: Roma Antlaşması (1957) ve Avrupa Ekonomik Topluluğu
1957 yılında iki yeni topluluk daha oluşturuldu: gümrük birliği işlemlerini sağlayan Avrupa Ekonomik Topluluğu ve nükleer enerji çalışmaları yürütmek için kurulan Avrupa Atom Enerjisi Topluluğu (Euratom). 1965 yılına gelindiğinde imzalanan Brüksel Antlaşması ile var olan 3 topluluk Avrupa Toplulukları ya da daha yaygın biçimiyle Avrupa Topluluğu (AT) adıyla tek bir çatı altında toplandı.
1973 yılında Avrupa Toplulukları Danimarka, İrlanda ve Birleşik Krallık'ı da içine alarak genişleme yoluna gitti. Bu ülkelerde katılım öncesi yapılan görüşmeler sırasında Norveç ile de masaya oturuldu ancak ülkede düzenlenen halk oylaması sonucu katılım isteği reddedilince Norveç topluluğun dışında kaldı.
Avrupa Parlamentosu'nun üyeleri arasında ilk demokratik, doğrudan seçimler 1979 yılında gerçekleştirildi. Bunlar, Avrupalılara Avrupa Parlamentosu Milletvekilleri'ni seçmeleri konusunda olanak sağlayan ve ayrıca uluslararası düzeyde yapılan ilk seçimlerdi.
Yunanistan, İspanya ve Portekiz topluluğa 1980'li yıllarda katıldılar. 1985'te imzalanan Schengen Antlaşması, üye devletlerin pek çoğu arasında sınırda pasaport kontrolü olmaksızın yolculuk edebilme olanağını sağladı. 1986'da Avrupa bayrağı kullanılmaya başlandı ve liderler Avrupa Tek Senedi'ni imzaladılar. Bununla birlikte topluluğun karar alma mekanizmasının genişlemesi, ticari işlemlerde engel ve formalitelerin azaltılması ve daha ileri bir Avrupa Politik İş Birliği kurumu oluşturulması sağlandı.