stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Ömer bin Abdülazîz
Dış kaynaklar

Çağatay, Neşet (1993),Başlangıcından Abbasilere Kadar (Dinî-İçtimaî-İktisadî-Siyasî Açıdan) İslam Tarihi, Ankara:Türk Tarih Kurumu ISBN 9751605342
Üçok, Bahriye (1979) İslam Tarihi Emeviler- Abbasiler, Devlet Kitaplari, Ankara: Milli Eğitim Basımevi (1.Basım:1968)
Hitti, Philip H. (çev. Salih Tuğ), (1968) Siyasi ve Kültürel İslam Tarihi (IV Cilt), İstanbul:Boğaziçi Yayınları.
Muir, William (1924), The Caliphate; Its Rise, Decline and Fall, Edinburgh, Bölüm 53. Websitesi13 Ekim 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (İngilizce) (Erişim tarihi: 30.8.2009)
الأمويون/بنو أمية في دم 26 Nisan 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (Arapça)(Erişme tarihi:27.8.2009)
Powers, Stephan, (Ed.) (1989). The History of al-Ṭabarī, Volume 24: The Empire in Transition: The Caliphates of Sulaymān, ʿUmar, and Yazīd, A.D. 715–724/A.H. 96–105. SUNY series in Near Eastern studies. (İngilizce). Albany, New York: State University of New York Press. ISBN 978-0-7914-0072-2.
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
Ömer bin Abdülazîz Emevîler
Resmî unvanlar
| Önce gelen Süleyman | Emevî Halifesi 717 - 720 | Sonra gelen II. Yezid |
| Önce gelen Hişām bin İsmā'īl el-Mahzūmī | Medine Valisi 706 - 712 | Sonra gelen Halid bin Abdullah |
| g t Emevîler |
| --- | --- |
 Soyağacı  Medya 
Şam halifeleri (661-750):  I. Muâviye  I. Yezîd  II. Muâviye  I. Mervân  Abdülmelik  I. Velîd  Süleyman  Ömer  II. Yezîd  Hişâm  II. Velîd  III. Yezîd  İbrahim  II. Mervân 
Kurtuba emirleri (756-929):  I. Abdurrahman  I. Hişâm  I. Hakem  II. Abdurrahman  I. Muhammed  Münzir  Abdullah  III. Abdurrahman 
Kurtuba halifeleri (929-1031):  III. Abdurrahman  II. Hakem  II. Hişâm  II. Muhammed  Süleyman  II. Hişâm  Süleyman  Ali[H]  IV. Abdurrahman  Kasım[H]  Yahyâ[H]  Kasım[H]  V. Abdurrahman  |III. Muhammed  Yahyâ[H]  III. Hişâm 
[H]Tahtı ele geçiren Hammûdî Hanedanı mensubu halifeler.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  CiNii: DA01449488  GND: 118589938  ISNI: 0000 0001 1635 9411  LCCN: n81114537  NLI: 987007280498105171  SUDOC: 073340014  TDVİA: omer-b-abdulaziz  VIAF: 48091386   WorldCat (LCCN): n81-114537
Sangha

Sangha (Pali: saṅgha; Sanskrit: संघ saṃgha) Pali dilinde ve Sanskritçe'de ortak amaç veya vizyona sahip topluluk, dernek ya da cemiyet anlamında kullanılan bir kelimedir. Budist Keşişler Topluluğu da denir. Değişik anlamlarda Budist veya Jainist grupları tanımlamak amacıyla da kullanılmaktadır. Geleneksel olarak Sangha Budistlerde iki anlamda kullanılmaktadır: en yaygın olarak rahipler Sanghası, yani rahip ve rahibelerden oluşan topluluk anlamına gelir. Daha dar anlamda ise, Sangha, arya-sangha, "soylu Sangha" da denilen belli bir yüksek farkındalığa ulaşmış varlıkların oluşturduğu topluluk veya gerçeğin ne olduğunu arayanların oluşturduğu topluluk (örneğin "Satsang") anlamında da kullanılmaktadır. Bu madde de öncelikle anlatılan rahipler Sanghasıdır. Budistler geleneksel olarak, aydınlanmaya giden yolda en uygun ortamı rahip yaşantısının sağladığını kabul eder. Ayrıca Sangha Buda'nın öğretilerinin korunması, çevrilmesi, ileriye taşınması ve yayılmasından sorumludur.
Rahipler Sanghası

Budist geleneğini ve öğretilerini uygulayan bir topluluktur. Rahip (bhikku) ve rahibelerden (bhikkhuni) oluşmaktadır.
Soylu Sangha (Arya-Sangha)

Soylu Sangha, Sanskritçede “Arya-Sangha” olarak geçmektedir. Budist öğretisine göre, aydınlanma yolunda ilk adımı başarıyla geçenlerdir. Dolayısıyla bu, şu anlama da gelmektedir: Onlar, egolarından kurtulabilmişlerdir; ancak bu tamamen aydınlanma demek değildir. Çünkü Budizm anlayışına göre, onların algılaması kısmen ince bir perdeyle karartılmıştır; örneğin çok incelmiş duygu ve hisler biçiminde hala sersem haldedir. Ancak bu duygular daha ziyade geçip giden “gökteki bulutlar” olarak algılanır. O duygular kişi ile özleşmemekte, sağlıklı bir mesafeden algılanabilmektedir. Bu nedenle „uyanış“ genellikle „kurtuluş“ olarak ifade edilmektedir. Soylu Sangha, Budistlerin sığınak olarak nitelendirdikleri üç sığınaktan biridir. (Diğer iki sığınak, Buda ve Dharma öğretisidir.)
Budizm’de Keşişlik

Bizzat Buda tarafından yaşamın içine çekilen keşiş ve rahibelerin oluşturduğu topluluk Sangha'nın Budist keşişliği (Dhamma), öğretilerin korunması ve yayılması konusunda önemli bir etkisi vardır. Henüz amatör olanlarla ortak 4 ayrı grup oluşturulmuştur ve Sangha adını verdiğimiz bu gruplar Buda'nın öğretilerinin takipçisidirler.
Budizm’de Keşişlik > Genel özellikleri

Hristiyan toplulukların aksine keşiş topluluğu başlangıçtan itibaren vardı. Bu topluluk ilk olarak keşişler için, daha sonraları ise rahibeler içinde oluşturulmuştur. Adaylar ilk yıllarda sadece Buda tarafından seçilmekteydi. Hızla büyüyen topluluk ile daha sonraları Buda, keşiş tayin etme hakkını müritlerine devretmiştir. Budist keşiş ve rahibelerin yaşamları genellikle Hristiyan topluluklarınkinden daha sofudur (maneviyatlıdır).
İlk başlarda geçimini sadaka ve hayırlarla sağlayan evsiz gezici rahipler vardı. Daha sonraları ise Buda'nın yaşamını devam ettirebilmesi için varlıklı üyeler tarafından geçici ve daimi kalacak yerler tesis edilmiştir. O zamana kadar sadece yağış dönemleri için barınaklar yapılmıştır. Ama bu barınaklar sonunda tekrar yıkılmaktaydı. Yaşam tarzlarında kısmen farklılıklar gözlemlense de Budizm'de sadece bir tane topluluk vardır. Farklı okul isimleri şeklinde ifade edilmesinin sebebi de topluluğun bölünmesinin büyük suç olarak görülmesi olabilir. Buda'nın zamanında da topluluğun bölünmesi için girişimler ve eğilimler vardı ve şüphesiz bunların çoğu siyasi amaçla yapılıyordu.
Budist keşişlere gösterilen büyük bir saygı vardır ve bu saygının çoğu keşiş ve rahibeleri temsil eden Dhamma'ya (Budist öğreti) gösterilmeden önce kişilere gösterilirdi.
Günümüzde Asya'da daha az insan, keşiş hayatını tercih etmektedir. Bundan 40 yıl önce sayıları yaklaşık bir milyon kadardı. Tibetli keşiş ve rahibelerin 110.000'i aşkın sayıları bugün 2,7 milyona ulaşmıştır.
Budizm’de Keşişlik > Keşişlik ve Rahibelik kuralları

Budist topluluk kurallarında, -bu kurallar (Pali) Patimokkha ya da (Sanskritçe) Pratimoksha adıyla da bilinir- hem keşiş ve rahibeliğin kuralları belirlenir hem de topluluk yaşamındaki törenler düzenlenir. Bu kurallar topluluk yaşantısının bütün alanlarını kapsar ve düzenler. Tam anlamıyla bir rahibe olmanın kuralları tam anlamıyla bir keşiş olmanın kurallarından daha fazladır. Bu topluluğa girmenin ve yola başlamanın bir yolu da tamlığa ulaşmış bir yaşam tarzının yanı sıra mürit olmaktır. Topluluktaki kurallar demokratiktir ve büyük çoğunlukları Buda öğretileri ile uyuma yönlendirir. Bir keşiş ya da bir rahibe 4 ana suçtan birini işlerse rahip atamasını kaybeder. Kişi yanlış bir adımında amatör durumuna geri döner ve artık hayatında hiçbir zaman topluluğa üye olarak kabul edilemez. Ancak Buda keşiş ya da rahibe olarak çalışmasına izin verebilir. Hiçbir hata ortaya çıkmazsa bu iş planlandığı gibi tamamlanır.
Zama Muharebesi

Zama Muharebesi, MÖ 19 Ekim 202 tarihinde II. Pön Savaşının belirleyici muharebesidir.
Scipio Africanus komutasındaki Roma Cumhuriyeti Ordusu, Hannibal Barca komutasındaki Kartaca Ordusunu yenmiştir. Yenilginin hemen ardından Kartaca Senatosu barış için talepte bulunmuş ve 17 yıl süren II. Pön Savaşı sona ermiştir.
Savaşın öncesi

Büyük çoğunluğu İtalya topraklarında olmak üzere yaklaşık yirmi yıl boyunca sürekli zaferler kazanan Kartacalı komutan Hannibal Barca İtalya'nın güneyine sıkışmış durumdadır. Gaius Claudius Nero'nun kazandığı Roma zaferiyle beraber Hannibal'in kardeşi Hasdrubal Barca öldürülmüş, Hannibal'ın destek kuvvet umutları da sona ermiştir. Hannibal şimdi tüm güney İtalya'da Roma'nın uyguladığı ve ordusunun erzaksız kalması için her şeyi yakma politikası sonucu zor durumdadır. İtalya'ya muzaffer bir komutan olarak giren Hannibal; Ticinus, Trebia, Trasimene Gölü ve son olarak Cannae'de yenmiş, son savaşta Roma ordusunun en iyi birlikleri tamamen ortadan kaldırılmıştır. Hannibal bu zaferleri sonucunda İtalyan şehirlerinin Roma boyunduruğuna karşı isyan edip kendisinin yanında yer alacağını ummuş ancak bunun tersi olmuştur. İtalyan şehir devletleri Roma öncülüğünde birleşip güç birliği yapmıştır.
Hispania'daki başarılı seferinden sonra Romalı komutan Scipio savaşı Kartaca topraklarına (bugünkü Tunus) götürmeyi önermiştir. Senato'nun muhalefetine rağmen Roma halkının desteğini arkasına alan Scipio işgale hazırlanır. İlk başta dikkatli hareket eden Scipio ordusunu Kartaca karşıtı yerel kabilelerle güçlendirdi. Numidyalıların şefi olan Kartaca yanlısı Syphax'ın yerine Roma yanlısı Masinissa geçince Scipio bu belirleyici savaşa başlama fırsatının geldiğini düşünür. Korkuya kapılan Kartaca Senatosu Scipio'ya barış teklifiyle gider. Bu öneriye göre Kartaca, Afrika'daki topraklarını koruyacaktır ama denizaşırı kolonilerini kaybedecektir. Masinissa ise topraklarını Afrika'da genişletebilecektir. Ayrıca Kartaca, donanmasını küçültecek ve savaş tazminatı ödeyecektir. Romalı senatörler anlaşmayı onaylarlar fakat bu sıralarda Kartaca Tunus Körfezinde mahsur kalan bir Roma donanmasını ve büyük erzak yükünü ele geçirir. Ayrıca Kartaca Senatosunca İtalya'dan Kartaca'ya geri çağrılan Hannibal ordusuyla beraber geri dönmüştür. Ele geçirilen erzak ve Hanibal'ın geri dönmesiyle beraber güçlenen Kartaca barış anlaşmasından vazgeçer. Savaş tekrar başlar.
Savaş

Hannibal'in ordusu 50.000 piyade, 80 savaş fili, 4.000 süvariden oluşurken; Scipio'nun ordusu ise 34.000 piyade ve 8.700 süvariden oluşuyordu. Savaş deneyimi az olan süvarilerini kenarlara yerleştiren Hannibal piyadelerini savaş fillerinin arkasında olacak ve üç sıra oluşturacak şekilde yerleştirmişti. İlk sırada Galya, Ligurya ve Balear Adalarından savaşçılarını, ikinci sıraya Kartacalı ve Libyalıları, en son sıraya da İtalya'da savaşmış deneyimli askerlerini yerleştirmişti. Hannibal Scipio'nun daha önce uyguladığı çevirme taktiğine karşı deneyimli savaşçılarını en geride bırakmıştı. Hannibal savaş fillerinin ve askerlerinin derinlemesine yerleşmesi sayesinde ilk Roma hücumunu karşılayabileceğini düşünüyor, bu ilk saldırı atlatıldıktan sonra diğer hatlardaki savaşçılarının kolay bir zafer kazanacağını planlıyordu.
Savaşın başında düşmanına göre daha üstün olan Roma süvarisi Kartaca süvarisini ezerek savaşın dışında bıraktı. Hannibal'in elinde süvari kalmamıştır. Ayrıca Hannibal'in ilk iki sıra askerleri disiplinli ve birlikte hareket eden Roma askerleri karşısında dayanamaz ve çöker. Hannibal'in savaş fillerine karşı ise Scipio bir taktik geliştirir. Hannibal Alp Dağlarını aşan deneyimli savaş fillerinin hepsini İtalya'da kaybetmiş, ordusundaki filleri Afrika'dan sağlamıştır. Scipio fillerin sadece ileriye doğru saldırabileceğini bilerek buna göre askerlerinin safları arasında fillerin geçebileceği geniş boşluklar bırakır. Gerçekten de savaş sırasında filler bu boşluklardan geçerek Romalı askerlere zarar veremeden giderler ve arkadan avlanırlar. Hatta fillerden bazıları korkup Kartaca saflarına doğru kaçmış ve önüne çıkanı ezmiştir.
Hannibal'in kuvvetleri bütün bunlara rağmen başabaş savaşmış ve Romalılar en deneyimli Kartacalılarla karşılaşınca savaş uzun süre çok kanlı bir şekilde yenen taraf belli olmaksızın sürmüştür. Savaşın bir anında Hanibal zafere daha yakınken Scipio ordusunu ileriye atılarak tekrar toplamış ve Hannibal'in birliklerine arkadan süvarilerle saldırarak dağıtmıştır. Kartaca hatları çökmüş ve yıllardır yenilmeyen Hannibal yenilmiştir. Böylece Kartaca'nın tüm askerî gücü sona ermiş olur. Savaşta Hannibal 20.000'den çok asker kaybetmiş, 11.000 askeri yaralanmış, 15.000 askeri de esir alınmıştır. Romalıların kayıpları ise 1.500 ölü ve 5.000 yaralı olarak belirtilse de bu rakamları veren başta Polybius olmak üzere Romalı tarihçilerin anlatımları yanlıdır.
Sonuç

Scipio'nun Zama'daki zaferinden sonra savaş, Kartaca Senatosunun ateşkes önerisiyle sona erer. I. Pön Savaşını sona erdiren barış anlaşmasının aksine Kartaca'ya dayatılan barış koşulları o kadar ağırdı ki Kartaca bir daha Roma'ya karşı koyabilecek bir askerî güç olamaz. 70 yıl sonra Roma'ya karşı III. Pön Savaşına girişildiğinde Kartacalılar Roma'nın müttefiki Masinissa'yı bile yenemeyip Kartaca şehrine çekilecek, uzun bir muhasaradan sonra şehir düşecek ve taş taş üstünde kalmayacak şekilde yerle bir edilecektir.
Hakkında yazılan eserler

Ross Leckie, Scipio, Yurt Yayınları, çeviren: Özgür Çelebi, ISBN 975-9025-35-3
Patrick Girard, Hannibal Roma Surlarında, Güncel Yayıncılık, çeviren: Sonat Nayman, ISBN 975-8621-10-6
Zama Muharebesi
Sibirya Ekspresi

| --- | --- |
Transsiberian (İng.)

Yönetmen: Brad Anderson
Yapımcı: Julio Fernandez
Senarist: Brad Anderson   Will Conroy
Oyuncular: Ben Kingsley   Woody Harrelson   Eduardo Noriega   Emily Mortimer   Thomas Kretschmann   Kate Mara
Müzik: Alfonso Vilallonga
Görüntü yönetmeni: Xavi Giménez
Kurgu: Jaume Martí
Stüdyo: Filmax
Yapım yılı: İspanya, 2008
Çıkış tarih(ler)i: 18 Ocak 2008, Sundance Film Festivali, ABD (ilk gösterim) 13 Nisan 2008, İstanbul Film Festivali 19 Aralık 2008, Türkiye (sinemalar)
Süre: 141 dakika
Dil: İngilizce
Sibirya Ekspresi 2008 ABD yapımı neo-noir tarzında bir psikolojik gerilim filmidir. Özgün adı Transsiberian'dır. İlk gösterimi 18 Ocak 2008 tarihinde ABD'de Sundance Film Festivali'nde yapılan film, 13 Nisan 2008'de İstanbul Film Festivali'nde de gösterilmişti. Birçok başka festivalde daha gösterildikten sonra 18 Temmuz 2008'den itibaren New York'ta sinemalarda gösterilmeye başlamıştı.
Oyuncu kadrosu

| Aktör/Aktris | Rolü |
| --- | --- |
Ben Kingsley: Grinko
Woody Harrelson: Roy
Eduardo Noriega: Carlos
Emily Mortimer: Jessie
Thomas Kretschmann: Kolzak
Kate Mara: Abby
Yapım

Senaryosu Brad Anderson ve Will Conroy tarafından yazılan filmde başrollerde Bem kingsley, Woody Harrelson, Eduardo Noriega, Emily Moritmer, Thomas Kretschmann ve Kate Mara rol alır. Film Pekin'den Moskova'ya kadar uzanan Trans Sibirya Demiryolu tren hattında çekilmiştir. Çekimler Aralık 2006'da Litvanya'da başlamıştır.
Eleştiriler

Film genellikle olumlu eleştiriler almıştır. Rotten Tomatoes adlı internet siresinde %89, Internet Movie Database sitesinde ise 7.2/10 olarak değerlendirilmiştir. İyi bir gerilim filmi olarak değerlendirilen eser Eylül 2008 itibarıyla 1 milyon doların üzerinde gişe hasılatı yapmıştır.
Tevârîh-i Âl-i Osman (Âşıkpaşazâde)

İlk üç sayfasının üst üste görünümü
Âşıkpaşazâde Tarihi ya da Tevârîh-i Âl-i Osman, 1400 ila 1484 yılları arasında yaşamış  bir Vefai dervişi olan Âşıkpaşazâde’nin yazdığı Osmanlı tarihi kitabıdır.
Osmanlı Devleti’nin kuruluşundan 1478 yılına kadarki süreci sâde bir Türkçe ile anlatan bu eser; "Tevârîh-i Âl-i Osman" adıyla yazılmış eserlerin en önemlisidir. Türkçe olarak kaleme alınan ilk kronolojik eser özelliğini taşır. Aynı zamanda, tamamen Osmanlılar'ı konu almış ilk Türkçe eserdir. Toplam 183 bâbdan (bölüm) oluşan eserin ek olarak verilen son bölümlerinin Âşık Paşazâde değil, bir başkası tarafından eklendiği sanılmaktadır
Çelebi Mehmet, II. Murad ve Fatih Sultan Mehmet dönemlerini yaşamış olan Aşıkpaşazade, II. Murad devrinde Macaristan (1438/39) ve II. Kosova seferlerinde (1448), Fatih döneminde İstanbul'un fethinde bulunmuştu. Ömrünün son yıllarında görüp duyduğu ve tanığı olduğu olayları zaman sırasıyla içine alan bir Osmanlı tarihi yazmaya başladı. 1476 yılında yazmaya başladığı bu eserin Ankara Savaşı’na kadar olan bölümünü, bilinen ilk Osmanlı tarih kitabı olduğu söylenen ancak  günümüze kadar ulaşmayan “Yahşi Fakih Menkıbenamesi”’nden aktardı. Daha sonraki olayları ise kendi duyduğu ve gördüğü şekilde aktardığı anlaşılmaktadır. Bizzat şahit olduğu olayları daha ayrıntılı anlatmıştır.
Âşıkpaşazâde eserini Fatih'in 1478 yılında İşkodra’yı fethedişini anlatarak bitirmiştir.[kaynak belirtilmeli] Eseri 1480'de tamamladığı sanılır.[kaynak belirtilmeli] 1481’de II. Mehmet öldüğünde biyografilerle ilgili bölüm; 1502’de Şah İsmail'in Tebriz'i almasından sonra Erdebil Sûfilerinin kökeni ile ilgili bölüm ve çeşitli olayların meydana geliş tarihine ilişkin son bölüm eklenmiştir. Eserin günümüze ulaşan yazma nüshalarında son bölümlerinde birbirinden farklılıklar görülmektedir.
Eser, bir halk destanı niteliğindedir. Orta tabaka halk arasında okunmak üzere yazılmıştır. Osmanlı hanedanının şeceresini, Anadolu'ya gelmeden önceki yaşamlarını, Anadolu'ya gelişlerini, Anadolu’da kalan Osmanlı sülalesinin Türk tarihinde oynadıkları rolleri, Süleyman Şah’tan itibaren Ertuğrul Gazi, Osman Gazi, Orhan Gazi, I. Murat, I. Bayezid, I. Mehmet, II. Murat, II. Mehmet dönemi olaylarını canlı bir dille anlatmaktadır. Diyaloglar ve kullanılan kısa cümlelerle canlı kılınmıştır ve  XV. yüzyıl Anadolu Türkçesi’nin en güzel örneklerinden biri sayılır. Eserde her babın sonunda manzumelere yer verilmiştir. Bu manzumelerin çoğu Ahmedî’nin “İskendernâme” adlı eserinden alınmıştır. Eserde yer alan şiirler hemen öncesinde anlatılan olaydan alınması gereken derse işaret eder.
Eser ilk defa 1914 yılında İstanbul Arkeoloji Müzesi'nde bulunan nüsha göz önüne alınarak  İstanbul’da kütüphanenin hafız-ı kütübü Âli Bey tarafından yayınlandı. Daha sonra tenkitli ve on bir nüshası karşılaştırılarak Friedrich Giese tarafından  Leipzig’de “Die Altosmanishe Chronik des Aşıkpaşazade” adıyla 1928-1929’da tekrar neşredildi. Eser, 1949’da Nihal Atsız tarafından yayımlandı. 1970'te günümüz Türkçesiyle tekrar Nihal Atsız tarafından  yayına hazırlanarak Milli Eğitim Bakanlığı’nın 1000 Temel Eser arasında “Aşıkpaşaoğlu Tarihi” adıyla yayımlandı.
Diğer Tevârih-i Âl-i Osman'lar

16. yy.da "Tevârîh-i Âl-i Osman" adıyla eser yazmak, âdeta moda hâline gelmiş; edebiyat, İslâmî ilimler, hatta tıp bilimleriyle uğraşanlar bile bu isimde eserler yazmışlardır.
"Tevârih-i Âl-i Osman" adıyla yazılmış eserlerden Oruç bin Âdil'e ait olanı; Osmanlı Devleti'nin kuruluşundan 1484'e kadarki olayları sâde bir Türkçe ile ele alır. Kemalpaşazâde, Hacı Halil Konevî, Bihiştî Sinan Çelebi, Edirneli Rûhî'nin de bu isimde eserleri vardır.
Müellifi bilinenlerin yanı sıra anonim Tevarih-i Al-i Osman'lar da yazılmıştır.[kaynak belirtilmeli] Bu eserler orta sınıf halkın ve askeri zümrelerin tarih öğrenme ihtiyacını gidermek için halk dili ile yazılmışlardır.
Aşıkpaşazade'nin Tevarih-i Âl-i Osman'ının anonim olanlardan farkı Osmanlı padişahlarını birer "mücahid gazi" olarak görmesi, devletin kuruluşunda gazi, ahi, derviş ve bacıların rollerini önemle belirtmesidir.
Aşıkpaşazade Tarihi Mehmed Neşrî'nin Kitab-ı Cihannüma'sına ve Avusturyalı tarihçi Hammer'in çalışmalarına da kaynaklık etmiş bir eserdir.[kaynak belirtilmeli]
Mago Barca

Mago Barca (MÖ 243-203), Kartacalı Hamilcar Barca'nın üçüncü oğlu, Barca ailesinin üyesi, 2.Pön Savaşlarında önemli rol oynayan; Hispania, Galya ve İtalya'daki Roma ordularına karşı savaşan Kartaca ordu komutanı.
Küçüklüğü

İlk yıllarıyla ilgili olarak bilinenler azdır.Kardeşlerinin aksine babasının pusuya düşürülüp öldürülmesi sırasında onun yanında değildir.
İtalya Seferi

Hannibal İtalya seferine çıkarken yanındaki kurmay heyetinde Mago da bulunur. Heyette Maharbal, Hanno (yaşlı), Muttinus, Cartalo ve Hasdrubal Barca gibi komutanlar bulunmaktaydı. İtalya işgali sırasında Mago, Hannibal'in yanında savaştı ve birçok savaşta önemli rol oynadı. Trebia Savaşında Romalıları pusuya düşüren birliğe komuta etti. Cannae Savaşı'nda Mago, Hannibal ile birlikte taktik dizilişin en önemli yerinde Galyalı piyadelerle birlikte savaşa katıldı.
Cannae zaferinden sonra Hannibal Mago'yu Güney İtalya'daki Bruttium'a gönderdi. Bölgede ilerleyen Mago birçok şehri Kartaca tarafına geçirdi. Bruttium'dan Kartaca'ya geçen Mago İtalya'daki garnizonu Hanno'ya bırakır. Kartaca Senatosuna savaşta öldürülen Romalı asillerin yüzüklerini verirken yaptığı konuşmada İtalya'daki Hannibal için destek birlikler ister. Ancak senatodaki Barca ailesinin düşmanları Hannibal'e yardım gönderilmesine kesinlikle karşı çıkarlar. Hatta bu düşmanların önde geleni olan Hanno (büyük) senatoda Mago'yu neredeyse sorguya çeker. Buna rağmen Senato Hannibal'e destek olması için 12.000 asker, 1.500 süvari ve 20 savaş filinden oluşan bir ordu kurulmasına karar verir.
Kartaca'nın yenildiği Dertosa Savaşının haberi Kartaca'ya gelince Mago ve Hannibal'e gönderilecek ordu Hasdrubal Barca'ya takviye olarak Hispania'ya gönderilir. Kartaca Senatosu İtalya'ya yardım göndermekten tamamen vazgeçmemiştir. Numidyalı 4.000 süvari ve 40 savaş fili Bruttium'a gönderilir. Hannibal'in alacağı en önemli takviye güç bu olacaktır.
İtalya’ya Üçüncü Sefer

Mago bu sefer denizden ilerler ve Minorca adasından Ligurya'ya çıkartma yapar. MÖ 205 yılında 15.000 askerle Genoa'yı ele geçirir ve kuzey İtalya'nın kontrolünü üç yıl boyunca elinde tutar. Romalılar Mago ile doğrudan savaşmasalar da onun yüzünden bölgede 7 lejyon bulundurup güvenlik önlemlerini artırırlar. Bölgedeki kabilelerle sürekli savaş halindeki Mago, Hannibal ile birlikte Kartaca'nın savunması için geri çağrılır. Bu sırada Scipio, Hasdrubal Gisco'nun ordusunu bozguna uğratmış ve Kartaca'nın müttefiki olan Numidyalı Syphax'ı esir etmiştir. Mago ve ordusu MÖ 202 yılında Kartaca filosuyla beraber Afrika'ya gittiği için Roma donanması tarafından rahatsız edilmeksizin hareket eder. Ancak Mago Kartaca'ya varamadan denizde ölür.
Mago'nun savaş alanında başarılı bir komutan olduğunu Kartaca'nın onun sayesinde kazandığı savaşlardan anlıyoruz. Özellikle süvari birlikleriyle gerçekleştirdiği pusular Roma birlikleri için öldürücü olmuştur.
Hakkında Türkçe yazılan eserler

Scipio, Ross Leckie, Yurt Yayınları, çeviren: Özgür Çelebi, ISBN 975-9025-35-3
Hannibal Roma Surlarında, Patrick Girard, Güncel Yayıncılık, çeviren:Sonat Nayman, ISBN 975-8621-10-6
Özdemir Altan

Özdemir Altan'ın "Soyağaçları" döneminden bir çalışma 1997, TÜYB, 130 x 162 cm.
Özdemir Altan (d. 1931 Konya ) Türk ressam ve akademisyen
Yaşamı

Yetenek sınavıyla yeni adı Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi olan dönemin İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi resim bölümünden Zeki Faik İzer'in öğrencisi olarak 1956 yılında mezun oldu. Mezun olduğu okula 1962 yılında asistan olarak girdi. Doktora’ya eşdeğer “Sanatta Yeterlik”, Yardoç, Doçent ve profesörlük unvanlarının tümünü aynı kurumdan aldı.
Emekli olana kadar akademide sürdürdüğü öğretim üyeliği süresince yüzlerce sanatçı adayı yetiştirdi. 1963 – 1965 yılları arasındaki Paris bienalleri başta olmak üzere kişisel ve karma sergilere katılarak sanatsal anlamda birçok hareketin öncülüğünü yaptı. Çağdaş, avangard düşünce ve Pop- Art’ı Türkiye’ye ilk getiren sanatçı olmakla kalmadı, çok sayıda sanatçıyı etkiledi. Günümüz sergi düzenlemelerinde sıkça duyduğumuz Küratörlük eylemini Hüseyin Avni Lifij sergisi ile gerçekleştirdi. 1968 yılında başlayan ve TRT İstanbul Radyoevi’nde örnekleri bulunan 24 m² iki adet duvar halısı yaptı.