stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Yugoslavya
Tarih > Peçenek ve Kuman Türk boyları

Bulgarların Balkanlar’a gelişinden daha sonra XI. ve XII. yüzyıllarda Peçenek, Kuman (Kıpçak) ve Uz Türkleri, Balkanlar’a göç etmişler ve bunların bir kısmı XV. yüzyıla kadar toplu olarak varlıklarını korumuşlardır. O dönemde Kumanlarla ticaret yapan Avrupalılar için 2500 kadar kelimeyi içine alan bir Kumanca sözlüğün (Codex Cumanicus) hazırlanmış olduğu bilinmektedir. Peçenek ve Kuman boylarının yayılım alanı içinde Yugoslavya toprakları da var olmuştur. Bu yayılımın bugüne kadar gelen hatıralarından birisi o dönem Yugoslavya’nın güneyinde (bugünkü Makedonya) yer alan Kumanova şehridir.
Tarih > Orta Çağ ve sonu

10. yüzyılda bölgenin büyük bir kısmını ele geçiren Büyük Bulgar İmparatorluğu, 1014 yılında "Bulgar Kasabı" olarak bilinen Bizans İmparatoru II. Basileios tarafından yıkıldıktan sonra, bölgeye yerleşen Bizans İmparatorluğu, 14. yüzyılda, Stefan Duşan (1331-1355) dönemindeki Sırp saldırıları sonucu aynı akıbete uğramıştır. Belgrad'dan Atina'ya kadar geniş bir alana yayılarak bölgede Doğu Roma'nın (Bizans) yerini alan kudretli Sırp İmparatorluğu ise; 14. yüzyılda doğudan gelen Osmanlı İmparatorluğu'nun saldırıları sonucu ortadan kaldırılmıştır.
Tarih > Osmanlı İmparatorluğu dönemi

O dönemde, Yugoslavya topraklarının bir bölümü Sırbistan olarak bilinmekteydi. Ülke toprakları 1389 yılında yapılan I. Kosova Muharebesi ile Osmanlı Türklerine bağlı bir derebeylik olmuştu. Bölgedeki birçok Slav halkı ve Slav olmayan halklar, 14. yüzyıldan itibaren Osmanlı İmparatorluğu sınırları içinde yaşamaya başlamışlardır.
II. Kosova Muharebesi'nin kaybedilmesi Balkanlar'da Osmanlılara karşı direnişinin kesin olarak sona ermesine neden oldu. Bölge, bu savaştan 17. yüzyıl sonlarındaki II. Viyana Kuşatması'na kadar, diğer dönemlere oranla göreceli de olsa sakin ve huzurlu bir dönem geçirdi. Bunda o dönemki Osmanlı yöneticilerinin bölgeden yalnızca bir miktar vergi almayı yeterli görmesi ve halkın gelenek, görenek, inanç ve ibadet olarak ifade edebileceğimiz yaşam tarzına karışmaması önemli bir yere sahiptir.
Yugoslavya'nın bulunduğu topraklar uzun yıllar Osmanlı idaresinde kalmıştır. Osmanlı İmparatorluğu'nun zayıflamaya başladığı yıllarda Balkanlar'da çeşitli isyanlar çıktı. Balkan topraklarında meydana gelen isyanlar, devletin günden güne zayıflamasına ve sonunda parçalanmaya kadar varan bir sürece götürmüştür. 1789'da meydana gelen Fransız İhtilali Avrupa'da eşitlik, adalet, özgürlük, bağımsızlık, anayasacılık vb. birçok yeni düşüncenin ortaya çıkmasına sebep oldu. Ortaya çıkan bu yeni düşünceler kısa sürede, bütün dünyada olduğu gibi Balkanlar'da da hızla yayıldı.
Başlangıçta birtakım haksızlıklara karşı bir tepki olarak başlayan mücadelenin yönü, Sırp kuvvetlerinin İvankovaç Muharebesi, Mişar Muharebesi ve Deligrad Muharebesi'nde Osmanlı kuvvetlerini arka arkaya yenmesi üzerine Kara Yorgi tarafından bağımsızlık olarak değiştirildi. 1806-1812 Osmanlı-Rus Savaşı'nın tam bu döneme denk gelmesi de isyanın bir türlü kontrol altına alınamamasına neden oldu. Ancak Osmanlılar 1809'da yaklaşık 20.000 kişilik bir kuvvetle tekrar Sırbistan'a girdi ve Çegar Muharebesi'nde Sırp ordusu isyanın başından beri ilk defa ciddi olarak yenilgiye uğratıldı. Ancak Kara Yorgi Rusların da desteği ile isyanını 1812'ye kadar aralıklarla devam ettirdi. 1812 Bükreş Antlaşması'nda Rusların da baskısıyla Sırplara birtakım haklar verildi. Fakat bu verilen haklardan tatmin olmayan ve yukarıda da açıkladığımız gibi tam bağımsızlığı hedefleyen Kara Yorgi tekrar ayaklandı. Tam bu sırada Napolyon'un Rusya Seferi'ni başlatmasından da faydalanan Osmanlı İmparatorluğu, Ruslardan yardım alma ümidi olmayan Sırplar üzerine bir ordu gönderdi. Osmanlı kuvvetleri karşısında tutunamayan Kara Yorgi yenilerek Avusturya'ya kaçmak zorunda kaldı. Bunun üzerine isyanın liderliğini 3 yıl sonra, 1815'te Miloş Obrenoviç aldı. Bu ayaklanmaya müdahale etmesi hâlinde Rusya'nın müdahalesinden çekinen Osmanlı İmparatorluğu, Miloş'la anlaşma yoluna gitti. Onu Sırpların prensi olarak tanıdı ve Sırbistan'a kısmi özerklik verdi.
19. yüzyılda Slovenya, Hırvatistan, Bosna-Hersek bölgeleri Osmanlı sınırlarından çıktı. 1878 Berlin Antlaşması'yla Sırbistan, bağımsız bir krallık oldu. Böylece 500 yıllık Osmanlı idaresi, ülkenin bazı kesimlerinde sona erdi, bazı kesimlerinde (Kosova, Makedonya, Sancak) 1912-13 yıllarına kadar sürdü.
İlk Yugoslavya

Ana madde: Yugoslavya Krallığı
Ayrıca bakınız: Adriyatik Sorunu
Yugoslavya Krallığı, Yugoslavya adıyla kurulan ilk devlettir. Bu krallık 3 Ekim 1929 tarihinden önce “Sırp, Hırvat ve Sloven Krallığı” adıyla bilinmiştir. Sırp, Hırvat ve Sloven Krallığı, 1 Aralık 1918'de Sloven, Hırvat ve Sırp Devleti ile Sırbistan Krallığı'nın birleşmesiyle kurulmuş (13 Temmuz 1918 tarihinde Karadağ Krallığı bu birliğe eklenmiştir.) ve 13 Temmuz 1922 tarihinde Paris'teki Büyükelçiler Konferansı'nda uluslararası tanınması yapılmıştır. Yugoslavya Krallığı, 1941 yılında Mihver Devletleri tarafından işgal edilmiş ve 1943-1945 yılları arasında da bir siyasi yapı olarak oluşturulmuştur.
I. Dünya Savaşı'nın önemli bir cephesi de Güney Slavlarının siyasi birlik yönünde attığı adımlar oldu. Daha savaşın başlarında Sırp, Hırvat ve Sloven kökenli politikacı ve aydınların bu amaçla Londra'da kurduğu Yugoslav Komitesi, yeni ve birleşik bir devleti savunan çevrelerin sözcüsü durumuna geldi. Yugoslav Komitesi ile sürgündeki Sırp hükûmeti temsilcilerinin Temmuz 1917'de imzaladığı Korfu Bildirisi'yle bu program ilk kez somut bir biçim kazandı. Bildiri temelde farklı ulusal ve dinsel toplulukların eşit haklarla yer alacağı, demokratik ilkelere dayalı bir anayasal monarşi kurulmasını öngörüyordu. Bu gelişme Habsburg (Avusturya) yönetimi altında olan Hırvatlar ve Slovenler arasında bağımsızlık mücadelesini de güçlendirdi. Aynı yıl örgütlenen Yugoslav Ulusal Konseyi açıkça Güney Slavları birliğini savunmaya başladı. Bunun gibi siyasi çalışma ve gelişmeler Yugoslavya Krallığı'nın oluşması ile sonuçlanmıştır.
İkinci Yugoslavya

Ana maddeler: Yugoslavya Cephesi ve Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti
Yugoslavya adına sahip ikinci devlet olarak tarihte görünen siyasi yapı Yugoslavya Demokratik Federal Cumhuriyeti'dir. Bu devlet yapısı, II. Dünya Savaşı sırasında direniş gerçekleştiren Yugoslavya Partizanları tarafından 1943 yılında Demokratik Federal Yugoslavya adıyla ilan edilmiştir. Ülkenin adı 1946'da Yugoslavya Federal Halk Cumhuriyeti ve nihayetinde 1963 yılında Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti olarak değiştirildi.
II. Dünya Savaşı sırasında Mihver Devletleri saldırısı üzerine Bosna'ya çekilerek İşçi Tugayları'na dayalı yeni bir savaş taktiğini seçen Partizanlar, İtalyan, Alman, Ustaşa ve Çetnik birliklerinin Mart 1942'de giriştiği harekâttan sonra Bosna'nın kuzeybatı kesimini üs edindi. Josip Broz Tito'nun Kasım 1942'de topladığı Yugoslavya Antifaşist Ulusal Kurtuluş Konseyi (AVNOJ) direniş harekâtının bütün Yugoslav halklarını birleştirecek bir siyasal programa kavuşmasını sağladı.
Müttefiklerin Balkanlar'a çıkarma yapmasından önce Yugoslavya'daki Partizan hareketini boğmak isteyen Nazi yönetimi, 1942-1943 kışında toptan imhayı hedef alan yeni bir harekât düzenlediler. Öncelikle Çetnikleri saf dışı ederek konumlarını sağlamlaştıran Partizan kuvvetleri, ardından Alman kuşatmasını yararak Karadağ'ın Durmitor bölgesine geçtiler. Mayıs 1943'te bu bölgeye yönelik ikinci Alman kuşatma harekâtı da boşa çıktı. Üstün Alman birlikleriyle şiddetli çarpışmalardan sonra sarp bir geçidi aşan Partizan kuvvetleri sonunda Bosna'nın orta kesimine ulaşmayı başardı. Yugoslavya'nın bağımsızlık mücadelesinde bir dönüm noktası sayılan bu zafer, aynı zamanda Partizan hareketine Müttefiklerin siyasi ve askerî desteğini sağladı. İtalya'nın Müttefiklere teslim olmasından sonra Partizanların denetimine giren geniş kıyı şeridi, silah ve askerî gereç almak için önemli bir kapı durumuna geldi. Bu arada Kasım 1943'te ikinci toplantısını yapan AVNOJ, bir geçici hükûmet oluşturduğunu ilan etti. Mayıs 1944'te Tito'nun karargâhına yönelik son Alman saldırısını da atlatan Partizanlar, sonraki aylarda işgal kuvvetlerini Sırbistan'a doğru geriletmeye başladı.
Kasım 1945'teki seçimlerde, komünistlerin önderliğindeki Halk Cephesi'nin kazandığı büyük zaferin ardından, 2 Aralık 1945'te Yugoslavya Demokratik Federal Cumhuriyeti'nin kurulduğu ilan edildi, böylece kâğıt üstünde de olsa devam eden monarşi resmen sona erdi.Ocak 1946'da federal bir cumhuriyet yapısını öngören yeni anayasa yürürlüğe kondu.
| Ad | Başkent | Bayrak | Arma | Konum |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Bosna-Hersek Sosyalist Cumhuriyeti | Saraybosna |  |  |  |
| Hırvatistan Sosyalist Cumhuriyeti | Zagreb |  |  |  |
| Makedonya Sosyalist Cumhuriyeti | Üsküp |  |  |  |
| Karadağ Sosyalist Cumhuriyeti | Titograd, bugün Podgorica |  |  |  |
| Sırbistan Sosyalist Cumhuriyeti | Belgrad |  |  |  |
| Voyvodina Özerk Sosyalist Bölgesi | Novi Sad |  |  |  |
| Kosova Özerk Sosyalist Bölgesi | Priştine |  |  |  |
| Slovenya Sosyalist Cumhuriyeti | Ljubljana |  |  |  |
İkinci Yugoslavya > Yugoslavya savaşları

Ana madde: Yugoslavya’nın dağılması
Josip Broz Tito'nun ölümünden sonra artan etnik çekişmeler ve ekonomik bunalım nedeniyle ve 1980'lerin sonlarında Doğu Avrupa'daki değişikliklerin de etkisiyle 1990'lar ve 2000'lerde yaklaşık 20 yıl süren kanlı bir süreç sonunda Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti, yedi ayrı egemen ülkeye bölünmüştür.
Üçüncü Yugoslavya

Ana madde: Yugoslavya Federal Cumhuriyeti
Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti’nin parçalanması sırasında sadece iki cumhuriyet (Sırbistan ve Karadağ) “Yugoslavya” devletini sürdürmeyi kabul etmiştir. Sırbistan'ın içindeki özerk bölgeler Kosova ve Voyvodina da, dolayısıyla bu yeni federasyonun içinde yer almıştır. Böylece 1992 yılında sosyalist federasyondaki bu iki cumhuriyet, Yugoslavya Federal Cumhuriyeti devlet yapısını oluşturmuştur. Geriye kalan cumhuriyetler, bağımsız devletler olarak hayatlarına devam etmişlerdir. Bu devletlerden Bosna-Hersek, yeni Yugoslavya'nın kurulduğu dönemde büyük bir savaş alanı altında, harap hâldeydi.
Doğu Avrupa'da komünist devlet idarelerinin çökmesiyle ilgili olarak yeni devlet de demokratik değişim sürecini kabul etmiştir. Buna bağlı olarak, bayraktan kızıl yıldız simgesi çıkarılmış, yeni bayrak yıldızsız olarak kullanıma sunulmuştur. Ayrıca, eski komünist simgelerle örülü devlet arması da çift başlı kartal merkezli bir yeni arma ile değiştirilmiştir. Bunun yanında, yeni devlet, Yugoslavya SFC'nin kolektif başkanlık sistemi yerine seçimle belirlenen tek başkan sistemini uygulamaya koymuştur.
Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti'nin parçalanmasının ardından kurulan yeni Yugoslavya devleti, daha merkeziyetçi bir idari yapıya sahip olmuştur. Belgrad'dan Sırpların kontrolündaki yeni devlet yönetimi, Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti'nin dağılışı sırasında bağımsızlığına kavuşamayan Kosova bölgesi ile sıkıntılı bir yeni birlik kurmuştur. Ülkenin 1992'de kuruluşundan son dönemine kadar Kosova, Sırp idaresinin uygulamalarına tepkili bir bölge olmuştur.
Üçüncü Yugoslavya > 1998-1999 Kosova Savaşı

Ana madde: 1998-1999 Kosova Savaşı
1998-1999 döneminde, Yugoslavya Federal Cumhuriyeti ordusunun, Kosova'nın bağımsızlığını isteyen Kosova Kurtuluş Ordusu'na ve bu örgüt yanında yer alan milis güçlerine karşı çeşitli operasyonlar yürütmüştür. Buna karşı olarak, dünyada oluşan siyasi inisiyatif doğrultusunda NATO birliklerinin ülke çapında askerî operasyonları olmuştur.
Yugoslavya bayrağı

Bayrak tasarımı mavi, beyaz ve kırmızı olmak üzere üç eşit yatay banttan oluşuyor. Bayrak ilk olarak 1918'den 1943'e kadar Yugoslavya Krallığı tarafından kullanıldı. İkinci Dünya Savaşı'nda, Yugoslav
Partizanları tarafından merkeze kırmızı bir yıldız yerleştirildi ve 1990'ların başında Yugoslavya'nın dağılmasına kadar kullanıldı.
Yugoslavya bayrağı üç renkten oluşuyor, mavi (üstte), beyaz (ortada) ve kırmızı (altta). Tasarım ve renkler, 1848 Panslav kongresinde Prag'da kabul edilen Panslavizm renklerine dayanıyor. 1918'de I. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra Sırp, Hırvat ve Slovenl Krallığı olan Güney Slavlar, Yugoslavya olarak bilinen tek bir ülke haline geldi. Monarşi, tüm Güney Slavların yeni kurulan birliğini sembolize etmek için Panslav tasarımını seçti. Bayrağın ortasındaki kırmızı yıldız komünizmi simgelemekte.
6. yüzyılda Balkanlar
16. yüzyılda Osmanlı döneminde Belgrad
Yugoslavya Krallığı (1929-1941)
Yugoslavya genel haritası
Federal Yugoslavya’nın genel haritası
Yugoslavya SFC’nin bayrağı
Zakir Memmedov

| Zakir Memmedov |
| --- | --- |
Doğum: 16 Ağustos 1936 Ağdam, Azerbaycan SSC, SSCB
Ölüm: 2 Mart 2003 (66 yaşında) Bakü, Azerbaycan
Milliyet: Azeri
Vatandaşlık: SSCB, Azerbaycan
Tanınma nedeni: Felsefe Tarihi
Evlilik: Sevda Memmedova
Ebeveyn(ler): Cabbar Bey Velibeyov, Hüsnü Hanım Memmedbeyova

Zakir Memmedov'un Şahabeddin Sühreverdî'yi anlatan kitabının kapağı
Zakir Memmedov - Azerbaycan'da Doğu felsefe tarihi, Türk düşüncesi tarihi araştırıcısı, Prof.Dr.
Hayatı

Zakir Memmedov 1936 Ağustos 16 Ağdam'ın Seyidli köyünde doğmuştur. Annesi Hüsnü Hanım Murtaza Bey kızı Memmedbeyova, babası Cabbar Bey İsmail Bey oğlu Velibeyov'dur. Cabbar Bey Baharlı soyundan, döneminin seçkin aydınlarından olmuştur. Baharlı köyünde büyük toprak sahibi olan Cabbar Bey kendi evinde okul açarak öğretmenlik faaliyeti ile uğraşmış, yeni tipli okulun temelini koymuşdur. Cabbar Bey takibe maruz kalmış, Sibirya'ya sürgün edilmiştir. Hapsedilirken Cabbar Bey'in evindeki bütün belgeler ve kitaplar alınmıştır. Bu yüzden Zakir Memmedov'un doğum belgesi de kaybolmuştur. Daha sonra Köy Şurası kendisine, 1939 yılında doğduğuna dair belge vermiştir.
Zakir Memmedov siyasi takip ortamında büyümüş, bunun için annesinin soyadını almıştır. Bilindiği gibi, Sovyet hakimiyeti kurulduktan sonra "bey" soyuna mensup olanların çoğunun soyadındakı "bey" sözcüğü kısaltılarak kendilerine pasaport veriliyordu. Bu yüzden soyadı "Memmedbeyov" değil, "Memmedov" olmuştur.
Zakir Memmedov 1957 yılında Ağdam 1 sayılı ortaokulu madalyayla bitirip, Azerbaycan Devlet Üniversitesi (şimdiki Bakü Devlet Üniversitesi) Şarkiyat Fakültesi yeni açılmış Arap Dili ve Edebiyatı bölümüne girmiştir. Zakir Memmedov üniversitede birinci sınıfta eğitim alırken, yani 29 Kasım 1957 yılında babası Cabbar bey Azerbaycan SSC Yüksek Mahkemesi'nin kararı ile beraat almıştır. Öğrencilik yıllarında çok tirajlı Üniversite gazetesinde şiirler, Arapçadan çeviriler yayınladı, 1962 yılında üniversiteyi bitirdi.
Zakir Memmedov 1962 yılının Ağustos ayından AMBA-nın Şarkiyat Enstitüsü'nde küçük bilimsel işçi görevinde çalışmaya başlamıştır. 1962 yılının Eylül ayından 1963 yılının Eylül ayına kadar Mısır'da Asvan Barajının şantiyesinde çalışan ilk Azeri tercüman olmuştur. Zakir Memmedov bu bir yıl boyunca yerel lehçeni öğrenmekle beraber Arapça zengin bilimsel edebiyat toplamıştır. O, Azerbaycan'a döndükten sonra Azerbaycan Devlet Üniversitesi'nde (şimdiki Bakü Devlet Üniversitesi) ilk kez Mısır dialektindən ders demiştir. Zakir Memmedov 1 Ocak 1964 yılından Azerbaycan EA Felsefe bölümünde (şimdiki AMBA-nın Felsefe, Sosyoloji ve Hukuk Enstitüsü) işe başlamıştır.
Zakir Memmedov 1967 yılında tamamladığı "Siraceddin Urməvinin mantığı görüşleri" konusunda doktora dissertasiyasının savunmasına 1969 yılında muvaffak olmuştur. 1974 yılında bitirdiği "Azerbaycan'da XI-XIII yüzyıllarda felsefi düşünce" adlı doktora tezi kitap olarak 1978 yılında basılı olunsa da, savunmasını 16 yıl sonra edebilmiştir.
Zakir Memmedov pedagoji faaliyetle de meşgul olmuş, üniversitelerde felsefeden, Azerbaycan felsefesi tarihinden, Doğu felsefesi tarihinden ders demiştir.
1997 yılında AMBA-nın Felsefe, Sosyoloji ve Hukuk Enstitüsünde Doğu felsefesi tarihi ve İlahiyat şubesini tesis ederek Zakir Memmedov ömrünün sonuna kadar bu şubenin müdürü olarak çalıştı. O, 2001 yılında Azerbaycan Milli Bilimler Akademisi muhabir üyesi seçilmiştir.
Zakir Memmedov 2 Mart 2003 yılında ölmüştür.
Başlıca Eserleri

Azerbaycan'da XI-XIII yüzyıllarda felsefi düşünce. (1978)
Behmenyar'ın felsefesi. (1983)
Azerbaycan felsefesi tarihi. (1994)
Nizami Gencevi'nin felsefi düşünceleri. (2000)
Şihabeddin Yahya Sühreverdi (hayatı, yaratıcılığı ve bakış açısı). (2009)
Seçilmiş eserleri. (2015)
Orta asr Türk kaynaklarında felsefi fikir. I kitab. Seçilmiş eserleri. (2015)
Çevirmenlik Faaliyeti

Zakir Memmedov çevirmenlik faaliyeti ile de uğraşmış, dünya felsefesinin incilerini - Yakup Kindi'nin "İlk felsefe" traktatını, Ebü'l-hasan Eşeri'nin "Müslümanların fikirleri ve ibadet edenlerin görüş çeşitliliği" eserlerinden parçaları, Farabi'nin "Meselelerin mahiyeti" kitabını, İbn Sina'nın "Bilgi kitap"ından fizik bölümünü, "Siyaset kitabı:Etiğe dair traktat"ı, Behmenyar'ın "Eğitim kitabı"ndan Mantık bölümünü,"Metafiziğin konusu" ve "Mevcudatın mertebeleri" traktatlarını, Gazali'nin "Yanılmaktan kurtaran" traktatından parçaları, Aynalküzat Miyaneci'nin “Gerçeklerin özü” traktatından parçaları, Ebuhefs Sühreverdi'nin “Bilgi katkıları” (Avarifii'l–Ma'arif) kitabından seçilmiş parçaları ve başka eserleri Azerbaycan diline ilk defa tercüme ederek "Doğu felsefesi (IX-XII asırlar)" (BDU Yayınevi, 1999) bütününe dahil etmiştir.
Zakir Memmedov Şihabeddin Yahya Sühreverdi'nin birçok traktatlarını Azerbaycan diline tercüme etse de, bunlardan sadece ikisi yayımlanmıştır. Araştırmacı Şihabeddin Sühreverdi'nin "Filozofların görüşleri" traktatını doğubilimci Tariyel Hesenov'la birlikte Azerbaycan ve Rus dillerine tercüme etmiş ve bu tercüme ilk kez 1986 yılında, ikinci kez 1999 yılında yayımlanmıştır. Zakir Memmedov aynı filozofun "Işık heykelleri" traktatını Azerbaycan diline tercüme ederek kendi parasıyla ilk kez 1989 yılında, ikinci kez 1999 yılında yayınlatmıştır.
Der Freischütz

| --- | --- |
 Samiel ve Kaspar: Promiyer kostumleri
Müzik: Carl Maria von Weber
Libretto: Friedrich Kind
Gala: 18 Haziran, 1821
İlk gösterim yeri: Schauspielhaus, Berlin
Oyuncular:  Max - ormancı, tenor  Kilian -  zengin genç bir köylü, bariton  Cuno - başormancı, bas  Caspar - ormancı, bas  Aennchen - Agathe'nin kuzeni, soprano  Agathe - Cuno'nun kızı, soprano  Ottokar - Prens, bariton  Kesis, bas  Koro: Avcılar, köylüler, ruhlar, hizmetkarlar. Konuşma rolü Samiel - Kara Avcı 
Der Freischütz (İyi Avcı) Alman romantik dönem opera müziği bestecisi Carl Maria von Weber tarafından hazırlanmış bir 3 perdelik bir opera eseridir. Almanca librettosu "Friedrich Kind" tarafından bir Alman peri masalı olarak "Freischütz" eserinden uyarlanarak yazılmıştır.
Prömiyeri Berlin'da " Schauspielhaus"'da 18 Haziran 1821'de sahnelenmiştir.
Roller

| Rol | Ses tipi | Prömiyerde roller, 18 Haziran 1821 (Orkestra şefi: Carl Maria von Weber) |
| --- | --- | --- |
| Max, ormanci | tenor | Heinrich Stümer |
| Kilian, zengin genç bir köylü | bariton | August Wiedemann |
| Cuno, başormancı | bas | Johann Gottfried Karl Wauer |
| Caspar, ormancı | bass | Heinrich Blume |
| Aennchen, Agathe'nin kuzeni | soprano | Johanna Eunicke |
| Agathe, Cuno'nun kızı | soprano | Karoline Seidler-Wranitzky |
| Samiel, Kara Avcı | konusma rolü | Josef Hillebrand |
| Ottokar, Prens | bariton | Gottlieb Rebenstein |
| Kesis | bas | Johann Georg Gern |
Avcılar, köylüler, ruhlar, hizmetkarlar
Konu özeti > I. Perde

Bir orman köyü meyhanesi önünde küçük bir meydan
Genç ormancı Max Agathe'yi sevmektedir ve babası olan başormancı Cuno'nun yerine geçip başormancı olmak istemektedir. Ancak yetenek gösterme yarışında ok atıcılığını göstermesi gereklidir ve bu yarışma ertesi gün yapılacaktır.
Ertesi gün köylüler yerel kıyafetleri ile gelmişlerdir ve hedefe ok atama yarışmasını izlerler. Bu yarışmayı genç köylü Caspar kazanır ve Caspar "ok atıcıların kralı" olarak ilan edilir. ("Victoria! der meister soll leben"). Max ise yarışmayı kazanamadığı için bir köşeye çekilip orada mahzunca oturmaktadır. Başlarında Killian diğer köylüler delikanlıyı alaya alıp alaycı bir zafer şarkısı söylerler. ("Schau der Herr")
Başormancı yaşlı Cuno bir hikâye anlatmaya başlar. Bu hikâyeye göre orman içinde Kurt Boğazı adı verilen büyülü bir mevkide büyülü kurşunlar dökülürmüş ve bu "büyülü kurşun"ları kollanan atıcılar mutlaka hedefe isabet ettirirlermiş. Hikâyesini bitiren Cuno Max'a dönerek ertesi gün yapılacak atış yarışmaları da kaybederse onun Agathe ile evlenmesinin imkân olmayacağını söyler. Köylüler bir Bohemya halk dansı yaparak sahneyi terkederler. Bu sırada Kilian arkadaşı Max'in yanına gelir ve ona bu gibi şeylerin arkadaşlıklarına hiç ziyan vermeyeceğini söyler.
Yalnız başına kalan Max kötü şansından yüksek sesle yakınmaya başlar. Ertesi gün yapılacak atış yarışmasını kazanamazsa sevdiği Agathe ile evlenemeyecektir. Acaba şeytanın güçlerine inanıp onlardan yardım istemeli midir? Bu soaler söylenirken Bu sözler yükselirken sahne kenarına Kara Avcı Samiel kendini belirtir. Ama Max tanrısal kaderden yardım ummasının uygun olacağını belirtince kaybolur. (Durch die Waelder).
Şarkı bitince genç Caspar gözükür. Caspar bir zamanlar Agathe'ye evlenme teklif etmiş ve onu tarafından kabul edilmezdir. Caspar daima hayata umursuz, gamsız ve alaycı görünmesine rağmen içten pazarlıklı olup intikam planları yapmaktadır. Elinde şarabi ile bir içki şarkısı söyleyip Max'in aklını karıştırmaya başlar. (Hier im ird'schen jammerthal). Caspar bir hayalet olan Kara Avcı Samiel ile birlikte Kurt Boğazında kurşun dökmekte ve bu kurşunlar dolayısı ile her zaman hedefi bulmaktadır. Caspar'ın tüfeğiyle havada uçan bir kartala ateş acar ve bu kuş vurularak düşer.
Böylece Caspar Max'i ayartıp Kurt Boğazına giderek sihirli kurşun dökmeye razı eder. Ama art fikirli Caspar'ın asıl hedefi sihirli kurşun ile Agathe'yi Max'in eliyle öldürtmektir. Bu kötü kalpli avcının zafer şarkısı ile sahne sona erer. (Schweig! Damıt Dich niemand warnt).
Konu özeti > II. Perde > 1. Sahne

Kuno’nun evi
Agathe kuzeni Aenchen ile birlikte yalnızdır. Duvardan düşen bir resim Agathe'nin başını hafif yaraladığı için başında bir sargı vardır. Kuzen Aenchen duvardan düşen resmi yeniden asmaktadır. İki kuzen kısa bir Düet söylerler. Sonra Aenchen, geç kalmasına üzülen kuzenini avutmak için halk şarkısı şeklinde bir aryaya başlar. Aryada özlediği erkek tipini anlatır ve onun genç ve heyecanlı bir kişi olmasını diler (Kommt ein schlanker Bursch). Sonra da sahneden ayrılır. Yalnız kalan Agathe pencereye gider doğru yürür ve "Ne güzel Gece" adlı bir "resitatif"'den sonra bu operanın en çekici parçası olan bir aryaya başlar. (Leise, leise fromme Weise).
Max uzaktan görülüp kapıya gelir. Agathe onu sevinçle karşılar; ama Max sadece yüzünü göstermek istemekte olup oturmak istememektedir. Agathe'ye başındaki sargının sebebini sorar ve Agathe kısaca bir cevap verir ve Max ayrıntılar istemez. Max elindeki ölü kartalı göstererek bunun bir sihirli kurşunla vurulup öldürülen bir kartal olduğunu ve bunlardan birkaç tane elde etmek hedefiyle Kurt Boğazı'na gitmekte olduğunu bildirir. Bu Kurt Boğazı'nın korkulacak bir yer olduğunu bilen Agathe ona oraya gitmemesi için yalvarır. Ama Max kesin kararını vermiştir ve bundan dönmez, Geride dehşete düşmüş iki kuzenini bırakarak oradan uzaklaşır.