Çanakkale Savaşı'ndaki denizaltı faaliyetleri
İtilaf Devletleri'nin denizaltı faaliyetleri > Kara harekâtları sırasında > Denizaltılara karşı alınan önlemler

Gelibolu Yarımadası'ndaki Osmanlı kuvvetlerinin (5. Ordu) asker, malzeme, mühimmat ve erzak yönünden ikmali için kullanılabilir iki yol vardı. Bunlardan biri, Marmara Denizi üzerinden ya da karadan İstanbul Boğazı'nın Anadolu Yakası'na, oradan deniz üzerinden Gelibolu'ya geçen deniz yoluydu. Diğeri ise Uzunköprü'ye kadar demiryolu ve devamında Keşan üzerinden Bolayır'a uzanan karayoluydu. Savaşın başlarında hem zaman hem de taşınacak yük miktarı açısından deniz yolu daha elverişliydi. Asker, mühimmat ve birçok malzeme İstanbul'dan, erzak ise Anadolu Yakası'ndan getirilerek yine denizden geçirilecek, hasta ve yaralı taşınması deniz üzerinden yapılacaktı. Kara yolundan yapılacak nakliyat ise zorluklar gösteriyordu. İstanbul-Uzunköprü deniz yolu hattı 130 kilometre, devamındaki yol ise 140 kilometrelik bir toprak yoldu. Bu toprak yoldan yapılacak nakliyat hem hava koşullarının zaman zaman güç şartları altında yapılmak zorundaydı hem de hayvan gücüne dayandığı için zaman alıcıydı. Diğer taraftan, yolun bir bölümü Saros Körfezi'ndeki Birleşik Filo'nun ateşi altında kalabiliyordu.
Eylül 1914'te, Çanakkale Boğazı ve Marmara Denizi'ndeki denizaltı faaliyetlerine karşı önlemler alınmaya başlandı. 13 Eylül'de B11 tarafından batırılan Mesudiye zırhlısından sağ kurtulan 120 kişilik personel, boğazın her iki yakasında gözetleme postaları olarak görevlendirilirken çeşitli gemilerden oluşan bir denizaltı karakol düzeni oluşturuldu. Bu önlemler, denizaltılar yüzeye çıktığında ya da periskopları görüldüğünde işe yarayacak önlemlerdi. Aynı şekilde Çanakkale Boğazı sahillerindeki bataryalar da denizaltılara karşı kullanılacaktı.
Diğer önlem de mayın hatlarıydı. Daha önce su üstü gemilere göre döşenen yüzeye yakın mayın hatlarına derinlik verildi. Yeni mayınlar geldikçe mayın hatları da kademelendirilerek 2,5; 4,5; 8; 30 ve 40 metre derinliklere mayınlar yerleştirildi. 5 ve 7 Şubat tarihlerinde Nara Geçidi'ne, birinci mayın hattı gerisine yerleştirilen üç ağ, bunların işe yaramayacağı düşünülerek çıkarıldı. Temmuz 1915 başlarında bir kez daha ağ kurulmaya başlandı ve ay sonunda ilk şeklini aldı. Bu kesimde iki kara arası 2 km genişlikte olup en derin nokta yaklaşık 100 metreydi. Bazı zamanlar akıntının hızı 5 deniz milini buluyordu. Kuruluşunda 25-40 metreye kadar inen ağ daha sonra 70 metre derinliğe kadar uzatıldı. Buna rağmen müttefik denizaltıların ağın altından ya da ağı yırtarak geçmeyi başarmaları, bu ağların zaman zaman onarımını gerektirdi. Bu nedenle Ekim 1914'te ağın güneyine, Nara Burnu'na kadar ulaşmasa da ikinci bir ağ yerleştirildi. Bu ağların korunması ve gözetimi için 27 Eylül'de bir Mania Komutanlığı tesis edildi. Bu komutanlık emrinde bir deniz müfrezesi, Bigalı Bataryası, Nara Bataryası, Nara Kulesi'nde bir adet 75 mm'lik top, 900 mm'lik bir ışıldak, bir römorkör ve bir motorgambot bulunuyordu. Tekneler, bir denizaltı tespit edildiğinde üzerine sarkıtılarak patlatmak için tahrip kalıpları taşıyordu. Bu ağ sistemine karşı Müttefik Komutanlığı tarafından girişilen harekât, 8 Aralık 1916 tarihinde 400 metre yükseklikten bırakılan paraşütlü beş yüzer bombadır. Bunlardan birkaçı ağa takıldıysa da patlamamıştı. Bir başka ağ engeli de boşaltma limanı olarak kullanılan Akbaş Limanı açığına yerleştirilen ağdı.
Osmanlı donanması, Gelibolu'daki kara muharebeleri sırasında Marmara Denizi ve Çanakkale Boğazı'ndaki ikmal hatlarının, ikmal iskelelerinin güvenliği ve denizaltı faaliyetlerinin engellenmesi için esas olarak Marmara Denizi'nde önlem olarak Turgut Reis ve Barbaros Hayreddin zırhlıları, 16 torpido botu, 10 gambot, 6 motorgambot, 5 mayın gemisi, 1 mayın depo gemisi, 4 vapur, 16 römorkör ve 5 istimbot kullandı. Ancak su üstü gemilerinin olanakları sınırlıydı. Hızlarının düşük olması, teknik olanaklarının yetersizliği ve personelin denizaltı savaşı konusundaki deneyimsizliği etkinliklerini sınırlamıştı.