stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Antalya'daki müzeler listesi
Antalya Şehir Merkezi

| Müze | Yeri / Bulunduğu bina | Açıklama | Müze Binasının Resmi |
| --- | --- | --- | --- |
| Antalya Müzesi  | Antalya Müzesi/Konyaaltı Cad. No:88-07050 - Antalya |  Müzede milattan önceki dönemden başlayarak Roma İmparatorluğu dönemine kadar geçen süreçteki eserleri barındırmaktadır. Müze içinde kütüphane ve sergi salonları vardır. Müze 1988 yılında "Avrupa Konseyi Yılın Müzesi" ödülüne layık görülmüştür. |  |
| Kaleiçi Müzesi  |  Barbaros Mahallesi Kocatepe Sokak No:25 Kaleiçi, 07100 - Antalya |  Suna-İnan Kıraç tarafından onarılarak açılan ve iki farklı binada eserlerini sergileyen bu müzenin bir binası geleneksel Antalya evi olarak diğeri de Ortodoks kilisesi şeklindedir. Müze 19. yüzyılın ikinci yarısı Kaleiçi yaşamından kesitlerin, özel efektlerle birlikte sunulduğu değişik bir etnografya müzesi olarak düzenlenmiştir. |  |
| Antalya Atatürk Müzesi  | Antalya Atatürk Evi ve Müzesi/Işıklar Caddesi - Antalya | Cumhuriyetin ilk yıllarında Valiliğe ait olan ve Antalya'yı ziyaretlerinde Atatürk'e tahsis edilmiş olan köşk, Atatürk Müzesi yapılmak ve onun anılarını yaşatmak üzere 1984 yılında Kültür Bakanlığı'na tahsis edilmiştir. Şehrin yeni imar planı uygulaması sırasında cadde de kaldığı için ve yıkılan binanın aynısı Kepez elektrik Şirketi tarafından biraz geri çekilerek yeniden yaptırılmıştır. |  |
| Antalya Kent Müzesi   | Karaalioğlu Parkı - Antalya |  Geçmişte ve özellikle günümüzde Antalya'da yaşanan hızlı değişmelerin kavranması ve bu değişimlere cevap veren bir Antalyalılık bilincinin geliştirilmesinde değişik yaştan, cinsiyetten ve toplumsal, etnik, dinsel, kültürel kökenden kişilere yardımcı olmayı amaçlayan müze kent müzelerinin yaygınlaşmasıyla hayata geçmiş bir projedir. |  |
| Antalya Oyuncak Müzesi  | İskele Cad. No:82 Yat Limanı - Antalya |  Müzede 1860'lı yıllardan günümüze uzanan 3 bin oyuncak bulunuyor. Müze İstanbul'dan sonra Türkiye'nin ikinci büyük oyuncak müzesi olma özelliğini taşıyor. |  |
Alanya

| Müze | Yeri / Bulunduğu bina | Açıklama | Müze Binasının Resmi |
| --- | --- | --- | --- |
| Alanya Arkeoloji Müzesi  | Alanya Arkeoloji Müzesi/Saray Mahallesi Hilmi Bağcı Caddesi - Alanya, Antalya | Müze, Ankara bulunan Anadolu Medeniyetleri Müzesi'nden getirilen Tunç Çağı, Urartu, Frig ve Lidya dönemine ait eserlerle 1967 yılında açılmıştır. Daha sonra, bölgedeki kazı çalışmalarından çıkan eserlerle müze genişlemiş ve zenginleşmiştir.  |  |
| Alanya Atatürk Evi Müzesi | Şekerhane Mahallesi Rektör Sipahioğlu - Alanya, Antalya |  Mustafa Kemal Atatürk'ün 18 Şubat 1935'te Alanya'ya yaptığı ziyaret sırasında bir süre kaldığı evdir. Ev, sahibi Tevfik Azakoğlu tarafından Kültür Bakanlığı'na bağışlanarak 1987 yılında müze haline getirilmiştir.  |  |
| Alanya Kızılkule Etnografya Müzesi | Kızılkule - Alanya, Antalya |  1951-1953 yıllarında onarıldıktan sonra 1979'da yapının giriş katında Alanya yöresine özgü, halı, kilim, giysi, mutfak gereçleri, silahlar, tartı aletleri, aydınlatma aletleri, dokuma tezgâhı ve yörük kültürünü yansıtan çadır gibi etnografik nitelikte eserler sergilenerek, yapıya etnografya müzesi işlevi kazandırılmıştır. |  |
| İçkale Müzesi |  İçkale - Alanya, Antalya |  Müze, Akdeniz'e uzanan yarımadanın zirvesinde ve tarihi kalenin içindedir. Uzun yıllardır sürdürülen kazı çalışmaları ile Selçuklu Sultanı I. Alaeddin Keykubad'ın görkemli sarayının varlığı belirlenmiştir. Kazı çalışmaları devam etmektedir. |  |
Demre

| Müze | Yeri / Bulunduğu bina | Açıklama | Müze Binasının Resmi |
| --- | --- | --- | --- |
| Noel Baba Kilisesi | Noel Baba Kilisesi - Demre, Antalya | Müzede Tüm dunyada Santa Klaus olarak bilinen Noel Baba'nın yani Aziz Nicholaos'ın piskoposluk yaptığı kilisede o dönemden kalma eserler sergilenmektedir. |  |
Manavgat

| Müze | Yeri / Bulunduğu bina | Açıklama | Müze Binasının Resmi |
| --- | --- | --- | --- |
| Side Müzesi | Side Antik Kenti, Side, Manavgat, Antalya | Müzede helenistik dönem ve Roma İmparatorluğu dönemine ait eserler sergilenmektedir. |  |
Dipnotlar

↑  "Antalya Müzesi resmi sitesi". 24 Nisan 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Ağustos 2011.
↑  "Arşivlenmiş kopya". 24 Aralık 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 26 Ağustos 2011.
↑  "Kültür Bakanlığı Müze sayfası". 20 Mayıs 2009 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 30 Aralık 2008.
↑  "Antalya İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü Antalya Atatürk Evi ve Müzesi sayfası". 15 Mayıs 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Ağustos 2011.
↑  "Antalya Kent Müzesi sayfası". 27 Ağustos 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Ağustos 2011.
↑  "Antalya Oyuncak Müzesi Facebook sayfası". Erişim tarihi: 27 Ağustos 2011.
↑  "Antalya Büyükşehir Belediyesi". Erişim tarihi: 27 Ağustos 2011. [ölü/kırık bağlantı]
↑  "Kültür ve Turizm Bakanlığı Alanya Arkeoloji Müzesi". Erişim tarihi: 27 Ağustos 2011. [ölü/kırık bağlantı]
↑  "Kültür ve Turizm Bakanlığı Alanya Atatürk Evi Müzesi". Erişim tarihi: 27 Ağustos 2011. [ölü/kırık bağlantı]
↑  "Kültür ve Turizm Bakanlığı Alanya Kızılkule Etnografya Müzesi". Erişim tarihi: 27 Ağustos 2011. [ölü/kırık bağlantı]
↑  "Kültür Bakanlığı Noel Baba Kilisesi". Erişim tarihi: 27 Ağustos 2011. [ölü/kırık bağlantı]
↑  "Antalya Müzesi Noel Baba Kilisesi". 3 Eylül 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Ağustos 2011.
↑  "Kültür Bakanlığı Side Müzesi sayfası". Erişim tarihi: 27 Ağustos 2011. [ölü/kırık bağlantı]
Ömer Lütfü Çetin

| Ömer Lütfü Çetin |
| --- | --- |

Doğum: 1934 Lice, Diyarbakır
Ölüm: 21 Haziran 2023 (88-89 yaşlarında) Ankara, Türkiye
Milliyet: Türk
Meslek: Ressam

Ömer Lütfü Çetin (1934, Lice, Diyarbakır - 21 Haziran 2023, Ankara), Türk ressamdır.
Ortaokul ve liseyi şimdiki Diyarbakır Ziya Gökalp Lisesi olan Diyabakır Lisesi'nde okudu. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi'nden iktisatçı olarak mezun oldu.
Lise öğrenimi sırasında şans eseri dönemin resim öğretmeni Turan Erol'un teşviki ile resim çalışmalarına başladı. Üç yıl boyunca öğretmeninin rehberliğinde resim çalıştı. Yüksek öğrenimi için geldiği İstanbul'da öğrenimi süresince ara verdiği ya da yeterince zaman ayıramadığı resim çalışmalarına mezuniyeti ile birlikte Ankara'da Lütfü Günay Atölyesi'nde yeniden başladı.
1968 yılından bu yana katıldığı resim sergileri ile sanat çevresinde tanınır duruma gelen sanatçı, 34. Devlet Resim Heykel yarışmasına katıldığı 1973 yılında bir tablosu derece aldı. Devlet Resim Yarışması'nda iki eseri juri kararı ile satın alındı.
Yurt içi ve yurt dışı özel koleksiyonlarda eserleri bulunan Ömer Lütfü Çetin, Atlılar Grubu ve Birleşmiş Ressamlar ve Heykeltıraşlar Derneğinin üyesidir.
İzlenimci uslupla teknik olarak seçtiği "Yağlıboya" ve "Yağlı Pastel"le "Peyzaj'larını 1970 yılından beri Ankara'da kendi atölyesinde üretmeye devam ederken, 21 Haziran 2023 tarihinde arkasında çok sayıda eser bırakarak Ankara'da hayata gözlerini yumdu
Sergileri

1977: Devlet Güzel Sanatlar Galerisi Ankara
1979: Devlet Güzel Sanatlar Galerisi Ankara
1981: Devlet Güzel Sanatlar Galerisi Ankara
1985: Akbank Sanat Galerisi Elazığ
1986: Akbank Sanat Galerisi Diyarbakır
1986: Akbank Sanat Galerisi Çorum
1996: Soyut Sanat Galerisi Ankara
1998: Başak Sıgorta Sanat Galerisi Ankara
2000: Kavaklıdere Sanat Galerisi Ankara
2002: Ahmet Atan, Ömer Lütfü Çetin, Cemal Güvenç, Mehmet Kapçak, Nazan Sönmez Karma Resim Sergisi Antik Sanat Galerisi Diyarbakır
2016: Ankara, Gözde Sanat Galerisi  24 Ekim 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Ödüller

1973: Devlet Ressim ve Heykel Yarışması Ödülü
1976: Ankara Sanat Resim Yarışması Mansiyon
1977: Sehl Şirketi Personeli Dünya Resim yarışması Mansiyon
1978: DYO Resim Yarışması Mansiyon
1978: Ankara Sanat Resim Yarışması Barış Ödülü
1979: DYO Resim Yarışması Juri Özel Ödülü
Takvim, saat ve ölçülerde değişiklik

Takvim, saat ve ölçülerde değişiklik, 1925 ve 1931ʼde gerçekleştirilen yasal düzenlemelerle Türkiye Cumhuriyeti'nde kullanılan  takvim, saat, rakam sistemleri, ağırlık ve uzunluk ölçülerinin değişmesi ile bayram ve tatil günlerinin düzenlenmesini içeren Atatürk devrimidir.
Saat sisteminde değişiklik

| Günün Yirmi Dört Saate Taksimine Dair Kanun |
| --- | --- |
Bölgesel kapsam:  Türkiye
Kanun numarası: 697
Kabul tarihi: 26 Aralık 1925
Yürürlük tarihi: 2 Ocak 1926
Durum: Bilinmiyor
Türkiye'deki saat sistemi, 26 Aralık 1925'te “Günün 24 Saate Taksimine Dair Kanun”un Meclis'te görüşülüp kabul edilmesi ile değişti. 697 sayılı Kanun, 2 Ocak 1926’da Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe girdi. Kanun'un birinci maddesi “Türkiye Cumhuriyeti dâhilinde gün, gece yarısından başlar ve saatler sıfırdan yirmi dörde kadar sayılır.” diyerek ülkede günün 24 saate bölündüğü saat sistemini yürürlüğe koyar. Kanun'un 2. maddesi ile ulusal saat sistemi İzmit'ten geçen 30. meridyen esas alınarak oluşturuldu.
Daha önce ülkede güneşin battığı anı 12.00 kabul eden “alaturka saat” sistemi geçerli idi. Güneşin tepe noktasında battığı anı esas alan (gurubi saat) ve tamamen battığı anı esas alan (ezani saat) saatler arasında farklılık söz konusu idi. Bir de güneşin en tepede bulunduğu anı 12.00 olarak kabul eden sistem (zevali saat) vardı. Ancak bu sistemlerin hiçbirisi ulusal birliği sağlamıyordu. Modern saat sistemine geçilmesi 1909 yılında Osmanlı Meclis-i Mebusanında tartışılmış ancak kabul görmemişti.
Yeni saat sisteminin kabulünden sonra halk alafranga saat kullanma alışkanlığı edininceye kadar güçlük yaşandı. Valiliklerin muvakkithanelerdeki ezani saatleri kaldırması ve resmî dairelerde de yeni sistemin esas alınması ile uyum sıkıntıları azaltıldı.
Takvim Sisteminde Değişiklik

| Takvimde Tarih Mebdeinin Tebdili Hakkında Kanun |
| --- | --- |
Bölgesel kapsam:  Türkiye
Kanun numarası: 698
Kabul tarihi: 26 Aralık 1925
Yürürlük tarihi: 2 Ocak 1926
Durum: Bilinmiyor
26 Aralık 1925'te çıkarılan 698 sayılı Kanun'la Türkiye Cumhuriyeti'nde resmî devlet takvimi olarak miladi takvim kabul edildi. Ülkede 1 Ocak 1926'dan itibaren miladi takvim kullanıldı.
Daha önce Osmanlı Devleti'nde Tanzimat dönemine kadar hicri takvim uygulanmış, Tanzimat'tan sonra hicri ve Rumi takvimler birlikte kullanılmaya başlanmış, ardından sadece Rumi takvim kullanılır olmuştu. Cumhuriyet döneminde miladi takvime geçildikten sonra bu konuda yapılan son değişiklik, 1945 yılında 4696 sayılı Kanun'la “teşrinievvel, teşrinisani, kânunuevvel, kânunusani” isimleri; “ekim, kasım, aralık, ocak” olarak değişmesi oldu.
Uluslararası rakamların kabulü

20 Mayıs 1928'de kabul edilen 1288 numaralı Kanun ile Türkiye'de 1 Haziran 1928 tarihinden itibaren uluslararası rakamların kullanılması mecburi hâle geldi. Böylece Doğu Arap rakamları bırakılıp Arap rakamları kullanılmaya başladı. Rakamların değiştirilmesi, “harflerin değiştirilmesi” konusunu da gündeme getirdi.
Ağırlık ve uzunluk ölçülerinin değiştirilmesi

| Ölçüler Kanunu |
| --- | --- |
Bölgesel kapsam:  Türkiye
Kanun numarası: 1288
Kabul tarihi: 26 Mart 1931
Yürürlük tarihi: 1 Ocak 1933
İlga tarihi: 21 Ocak 1990
Durum: Bilinmiyor
Onlu yönteme uygun uzunluk ve ağırlık ölçüleri, 26 Mart 1931 tarihinde çıkarılan 1782 sayılı Kanun'la kullanıma girdi. O vakte kadar kullanılan endaze, arşın, kulaç gibi uzunluk ölçülerinin yerini metrik sistem; dirhem, okka gibi ağırlık ölçülerinin yerini miligramdan tona kadar uzanan ölçü sistemi; hacim için kullanılan kile, şinik, tas, ölçek gibi ölçü birimlerinin yerini litre sistemi; yüzey ölçümünde kullanılan dönüm ve çiftlik gibi tabirlerin yerini metrekareden kilometrekareye kadar uzanan sistem aldı. Bu değişiklikler sayesinde ülke içinde ölçülerde birlik sağlandı ayrıca dış ticaret kolaylaştı.
Günümüzde 1782 sayılı Kanun'un yerini alan 3516 sayılı Ölçüler ve Ayar Kanunu yürürlüktedir.
Eski Türk ölçü birimleri
Millî Bayram ve Tatil Günlerinin Düzenlenmesi

27 Mayıs 1935'te çıkarılan kanun ile hafta tatili cuma yerine cumartesi öğleden sonra ve pazar olarak değişti. Böylece pazar günü tatil yapan ülkelerle sorunlar giderilebildi. Uygulama, 1974 yılına kadar böyle sürdü. Bakanlar Kurulunun 29 Haziran 1974'te aldığı kararla cumartesi de tam gün tatil oldu.
40. Sinema Yazarları Derneği Ödülleri

2007 SiYAD Ödülleri Sinema Yazarları Derneği'nin 2007 yılında Türk Sineması için vereceği ödüller. Ödül töreni 3 Mart'ta düzenlendi. 11 dalda dağıtılan ödüller için aday olacak isimlerin Sinema Yazarları Derneği'nin 55 üyesi tespit etmiştir. Ödüle aday gösterilen kişiler SİYAD Genel Başkanı Murat Özer ve Genel Sekreteri Deniz Yavuz’un katılımıyla yapılan basın toplantısında açıklandı.
Adaylar > En İyi Film

Adem’in Trenleri
Kabadayı
Mutluluk
Sis ve Gece
Yumurta
Adaylar > En İyi Yönetim

Abdullah Oğuz - Mutluluk
Barış Pirhasan - Adem’in Trenleri
Onur Ünlü - Polis
Semih Kaplanoğlu - Yumurta
Turgut Yasalar - Sis ve Gece
Adaylar > En İyi Senaryo

İsmail Doruk - Adem’in Trenleri
Kubilay Tunçer, Elif Ayan, Abdullah Oğuz - Mutluluk
Semih Kaplanoğlu, Orçun Köksal - Yumurta
Turgut Yasalar - Sis ve Gece
Yavuz Turgul - Kabadayı
Adaylar > Cahide Sonku En İyi Kadın Oyuncu Performansı

Fadik Sevin Atasoy - Zeynep’in Sekiz Günü
Nurgül Yeşilçay - Adem’in Trenleri
Özgü Namal - Mutluluk
Saadet Işıl Aksoy - Yumurta
Şenay Aydın - Saklı Yüzler
Adaylar > En İyi Erkek Oyuncu Performansı

Cem Özer - Adem’in Trenleri
Haluk Bilginer - Polis
Kenan İmirzalioğlu - Kabadayı
Murat Han - Mutluluk
Nejat İşler - Yumurta
Adaylar > En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Performansı

Aslı Tandoğan - Kabadayı
Derya Alabora - Adem’in Trenleri
Selma Ergeç - Sis ve Gece
Yıldız Kenter - Beyaz Melek
Zeynep Tokuş - Beyaz Melek
Adaylar > En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Performansı

Hakan Boyav - Barda
İlyas Salman - Sis ve Gece
Rasim Öztekin - Kabadayı
Ufuk Bayraktar - Yumurta
Volga Sorgu - Barda
Adaylar > En İyi Müzik

Cengiz Onural, Cenk Erdoğan - Sis ve Gece
Mehmet Erdem, Özgür Akgül, Alp Erkin Çakmak - Polis
Selim Demirdelen - Barda
Sunay Özgür, Ender Akay - Adem’in Trenleri
Zülfü Livaneli - Mutluluk
Adaylar > En İyi Görüntü Yönetimi

Özgür Eken - Yumurta
Adaylar > En İyi Sanat Yönetimi

Naz Erayda - Yumurta
Adaylar > En İyi Kurgu

Ayhan Ergürsel, Suzan Hande Güneri, Semih Kaplanoğlu - Yumurta
Adaylar > Umut Veren Sanatçı

Melis Birkan - Ulak
Adaylar > Onur Ödülleri

Kadir İnanır
Müjde Ar
Safa Önal
Adaylar > Emek Ödülü

Üstün Karabol
Zümrüt Gibi

Zümrüt Gibi, Mine Çayıroğlu'nun 2004 yılında SOS Production tarafından çıkarılan ilk albümüdür. Mete Özgencil ile 1 yıl süren çalışma sonucunda tamamlanan albüm, 10 parçadan oluşuyor. Albümün tüm söz ve besteleri Mete Özgencil'e düzenlemeleri ise Devrim Karaoğlu’na ait.
Albümdeki Şarkılar

01. Zümrüt Gibi
02. Yaz Zamanı
03. Gözler
04. Yeni Bir “O”
05. Ölüm Yalan
06. Kalıyorsun Öyle
07. Korkma
08. Gel Öğret ve Git
09. İstanbulamaz
10. Tekrar
11. Zümrüt mix
İki ruhlu

İki ruh (İngilizce Two-spirit < Ojibva niizh manidoowag teriminin harfiyen çevirisidir), Kanada Kızılderilileri ile ABD Kızılderililerinde kabul edilen ama birçok Batı Kültüründe olmayan Kuzey Amerika topluluklarında görülen üçüncü cinsiyet modeline verilen addır. Two Spirit, iki ruhun bir bedende birleşmiş olması durumudur. 1990'lı yıllarda antropolojik literatürde kullanılan Berdache (< Fransızca < Arapça البَرْدَجُ) kelimesi ayrımcı algılandığı için daha sonra bu terim kullanılmaya başlandı.
Kuzey Amerika Kızılderililerinde 130 kabilede erkek ve kadın iki-ruhlu kavram ve geleneği kaydedilmiştir.
Adlandırma

Ojibvaca niizh manidoowag (harfiyen «iki ruhlu» < niizh «iki» + manidoo «ruh/manitu»)
Lakotaca wíŋkte (günümüzdeki anlamı gey)
Navahoca nádleehé («that which changes»)
Mohavece hwame
Zunice la'mana
Şayence he-man-eh («yarı erkek-yarı kadın»)
Apsalokece boté («ne erkek-ne kadın»)
Şoşonice tanowaip («erkek-kadın»)
Tevaca kwidó («yaşlı erkek-yaşlı kadın»)
Karankavaca monanguia
Toplum görevi

Kuzey Amerika Kızılderililerinde iki-ruh ya da iki-ruhlu olarak kabul edilen kişiler tek vücutta erkek ve kadın ruhlarının her ikisini de sergileyen kişilerdir. Bunlar genelde geleneksel erkek ve kadın maddelerinin bir karışımıdır. Bazı kabilelerde erkek gövdeli iki-ruhlar toplum yararına özel görevler üstlenirler:
şifacılar ya da tedavi ediciler
sözlü geleneklerin ve şarkıların ileticileri (Yukiler)
geleceği anlatıcılar (Vinebagolar, Oglala Lakotaları)
çocuk ya da yetişkinlerin şanslı adlar alması için danışıcılar (Oglala Lakotaları, Tohono O'odham)
savaş seferleri sırasında hemşireler
çömlekçiler (Zuniler, Navaholar, Tohono O'odham)
çöpçatanlar (Şayenler, Omahalar, Oglala Lakotaları)
danslar için tüylü giysi yapıcılar (Maydular)
Güneş Dansında özel rol üstleniciler  (Apsalokeler, Hidatsalar, Oglala Lakotaları)
Kafa derisi dansı yapıcılar (Şayenler)
Bibliyografya

Cameron, Michelle. (2005). Two-spirited Aboriginal people: Continuing cultural appropriation by non-Aboriginal society. Canadian Women Studies, 24 (2/3), 123–127.
Conley, Craig. Oracle of the twofold deities.
Hawkins, Philip Colin. (2012). New World Sodom: Biblical Tales of Conquest and Acculturation. Electronic Journal of Human Sexuality, 15. http://ejhs.org/volume15/NewWorld.html 8 Temmuz 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Hemmilä, Anita. (2005). Ancestors of two-spirits: Representations of Native American third-gender males in historical documentation, A Critical Discourse Analysis in Anthropology 11 Mayıs 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., A Pro Gradu Thesis in English
Jacobs, Sue-Ellen; Wesley Thomas, and Sabine Lang (Eds.). (1997). Two-spirit people: Native American gender identity, sexuality, and spirituality. Urbana: University of Illinois Press. ISBN 0-252-02344-7, ISBN 0-252-06645-6.
Lang, Sabine. (1998). Men as women, women as men: Changing gender in Native American cultures. Austin, TX: University of Texas Press. ISBN 0-292-74700-4, ISBN 0-292-74701-2.
Medicine, Beatrice. (1997). Changing Native American roles in an urban context and changing Native American sex roles in an urban context. In S.-E. Jacobs, W. Thomas, & S. Lang (Eds.) (pp. 145–148).
Roscoe, Will. (1991). The Zuni man-woman. Albuquerque: University of New Mexico Press. ISBN 0-8263-1253-5.
Roscoe, Will. (1998). Changing ones: Third and fourth genders in native North America. New York: St. Martin's Press. ISBN 0-312-17539-6.
Roscoe, Will; & Gay American Indians. (1988). Living the spirit: A gay American Indian anthology. New York: St. Martin's Press. ISBN 0-312-01899-1.
Schaeffer, Claude E. (1965). The Kutenai female berdache. Ethnohistory, 12 (3), 193–236.
Schultz, James W. (1916). Blackfeet tales of Glacier National Park. Boston: Houghton Mifflin Co.
Schultz, James W. (1919). Running Eagle, the warrior girl. Boston: Houghton Mifflin.
Spanbauer, Tom. (1991). The man who fell in love with the moon: A novel. New York: Atlantic Monthly Press. ISBN 0-87113-468-3.
Trexler, Richard C. (1995). Sex and conquest: Gendered violence, political order, and the European conquest of the Americas. Ithaca, NY: Cornell University Press. ISBN 0-8014-3224-3.
Williams, Walter L. (1986). The spirit and the flesh: Sexual diversity in American Indian cultures. Boston: Beacon Press. ISBN 0-8070-4602-7.
Williams, Walter L. & Toby Johnson. (2006) Two Spirits: A Story of Life With the Navajo. Maple Shade, NJ: Lethe Press. ISBN 1-59021-060-3
Qwo-Li Driskill, Chris Finley, Brian Joseph Gilley, and Scott Lauria Morgensen, Eds. (2011) Queer Indigenous Studies: Critical Interventions in Theory, Politics, and Literature. Tucson: University of Arizona Press.
Wolf, Rope. Two-spirit: Belonging (Film)
„Dance to the berdache“, George Catlin (1796-1872) tarafından oluşturulan bir tablo. Ritüel bir dansta bir Berdache kutlanmakta.
Sustalı bıçak

Sustalı Bıçak ya da Sustalı Çakı (Amerikan İng.: Switchblade, Oxford İng.: Flick Knife, Alm.: Springmesser, Fran.: Couteau Automatique) Sapa monte edilmiş bir düğme yahut mandala basıldığında, bıçağın sap içerisine sabitlenmiş bir çelik yay yardımıyla otomatik olarak açılarak, kullanıma hazır pozisyona geldiğı çakı ya da bıçak. Bıçağın uzunluğunun 4 cm'den başlayıp 18 cm'ye dek uzandığı çeşitli kalitedeki sayısız model ve çeşidi mevcuttur.
Çalışma Prensibi

Bıçağın geleneksel çakıyı andırır biçimde yandan 180 derecelik bir açı ile açıldığı ve bıçağın sapın içerisinden spiral bir yay yardımı ile dikey olarak çıktığı başlıca iki modeli üretilmektedir. Yaygın tüm modellerde bıçak, kullanım esasında çakının yanlışlıkla kapanmasını engellemek amacını taşıyan bir kilit düzeneğine de sahiptir.
Özellikler

Sustalı bıçaklar bugün başta Çin, Taiwan, Pakistan, Hindistan, İtalya ve ABD olmak üzere çelik endüstrisine sahip pek çok ülkede çeşitli ebat, kalite ve modellerde üretilmekte ve ihraç edilmektedir. Kullanım amacı ve özellikleri tüm diğer çakılardan farklı değildir.
Ne var ki, Hollywod film endüstrisinde 50'li yıllardan başlayarak çekilen filmlerdeki şiddet sahneleriyle sustalı bıçak, ilk olarak tüm dünyada tanınır hale gelmiş, sokak çetelerinin, mafyanın ve kanun karşıtlarının bıçağı imajını kazanmıştır. Oysa ilk ortaya çıkışı 1850'lere dek uzanan sustalı bıçaklar, ilk olarak Almanya'da açılması ve kullanımı pratik, çok amaçlı çakılar olarak tasarlanmış ve hemen hemen her alanda kullanılmaya başlanmıştır
.
Yasal Düzenlemeler

Amerikan film endüstrisinin gençler üzerindeki olumsuz etkisi, ucuz ve düşük kalitedeki sustalı çakıların dünya pazarlarına yayılması, bu çakının kimi ülkelerde yasaklanmasına ya da üretim ve kullanımına sınırlamalar getirilmesine yol açmıştır. Bugün satış ve üretiminin serbest olduğu hemen her ülkede sustalı çakılar yaş sınırlamasına tabidir. Bu sınır Avusturya, Finlandiya, Fransa, Portekiz, Almanya, Macaristan ve Çekya'da 18 yaştır.
Jack Dempsey

| --- | --- |

Kişisel bilgileri
Tam adı: William Harrison Dempsey
Takma ad(lar)ı: Kid Blackie Manassa Mauler
Boyu: 1,85 m (6 ft 1 in)
Doğumu: 24 Haziran 1895(1895-06-24) Manassa, Kolorado, ABD
Ölümü: 31 Mayıs 1983 (87 yaşında) New York, ABD
Kariyeri
Toplam maç: 84
Galibiyet: 68
Nakavtla galibiyet: 53
Yenilgi: 6
Beraberlik: 10
William Harrison "Jack" Dempsey ("Manassa Mauler") (24 Haziran 1895, Manassa, Colorado – 31 Mayıs 1983, New York), 1919'dan 1926'ya kadar dünya ağır sıklet boks şampiyonlu unvanlı Amerikalı boksör. Dempsey'in saldırgan üslubu ve olağanüstü boks gücü onu tarihin en popüler boksörlerinden biri yaptı. Jack Dempsey 1.85 boyundaydı. Profesyonel kariyeri boyunca 85 maç yapmış, 68 galibiyet elde etmiştir. Bu galibiyetlerin 53'ü nakavt'dır. 6 kez yenilmiş ve 11 kez berabere kalmıştır.
William Harrison Dempsey adıyla Manassa, Colorado'da doğdu. Karışık kökenli fakir bir ailenin içinde Colorado ve Utah'da büyüdü. İrlandalı ve Cherokee asıllı olan babası Hiram Dempsey, İrlandalı-Cherokee ve uzak bir Yahudi kökenli annesi olan Mary Celia'nın çocuğudur. 2 Ağustos 1903 tarihinde kendisi vaftiz edildi. Boksör olan Ağabeyi Bernie yardımıyla 11 yaşında profesyonel boksör olarak eğitime başladı. Dempsey, 16 yaşındayken kendisi için daha iyi bir hayata başlamak umuduyla evini bıraktı. Parasızlık nedeniyle sık sık tren altında seyahat etti ve uyudu. 16 Aralık 1918'de 23 yaşındayken New Orleans'ta Carl Morris'i sadece 14 saniyede nakavt etti. 1919'da ise Dünya Şampiyonu Jess Villard'ı yenerek yeni Dünya Şampiyonu oldu.
Dempsey 87 yaşında kalp yetmezliğinden öldü. Southampton'da, New York Southampton Mezarlığına gömüldü. Dempsey Şöhreti Uluslararası Boks Salonu üyesidir. Madison Square Garden bulunduğu sokak Jack Dempsey Köşesi olarak adlandılır.