Manhattan Projesi
Organizasyon > Birleşik Krallık ile işbirliği

İngilizler ve Amerikalılar nükleer bilgi alışverişinde bulundular ancak başlangıçta ortak bir proje geliştirmediler; 1940-41 yılları arasında İngiliz projesi (Tube Alloys) daha büyük ve daha gelişmiş durumdaydı. Britanya, Ağustos 1941'de Bush ve Conant'ın işbirliğini güçlendirme girişimlerini geri çevirdi çünkü teknolojik liderliğini paylaşma ve ABD'nin kendi atom bombasını geliştirmesine yardım etme konusunda pek de istekli değillerdi. Ancak savaşın başlarında araştırmada önemli ilerlemeler kaydeden İngilizler, ekonomilerinin büyük bir kısmı savaşla meşgulken böyle bir araştırma programını geçindirebilecek kaynaklara sahip değildi; Tube Alloys kısa sürede Amerikan projesinden geride kaldı. İki ülkenin rolleri şimdi tam tersine dönmüştü. Ocak 1943'te ise Conant İngilizlere belirli alanlar dışında artık atom bilgisi alamayacaklarını bildirdi. İngilizler bağımsız bir nükleer program olasılığı üzerinde durdu ancak bunun Avrupa'daki savaşa etki gösteremeyeceğine karar verdi.
Mart 1943'te Conant, James Chadwick ve diğer bir veya iki İngiliz bilim insanının, silah tasarımı sırlarını açığa çıkarma riskine rağmen Los Alamos'taki bomba tasarım ekibinin onlara ihtiyaç duyacak kadar önemli olduğuna karar verdi. Ağustos 1943'te Churchill ve Roosevelt, ABD, İngiltere ve Kanada'nın çalışmalarını koordine etmek üzere Birleşik Politika Komitesi'ni kuran Quebec Anlaşması'nı müzakere etti. Roosevelt ve Churchill arasında Hyde Park Aide-Mémoire olarak bilinen ve Eylül 1944'ün sonlarında imzalanan bir anlaşma, Quebec Anlaşması'nı savaş sonrası döneme kadar genişletti ve "bir 'bomba' nihayet mevcut olduğunda, belki de olgun bir değerlendirmeden sonra, Bu bombardımanın teslim olana kadar tekrarlanacağı konusunda uyarılması gereken Japonlara karşı kullanılması"nı önerdi.
Quebec Anlaşması'nın ardından işbirliği yeniden başladığında Amerikalıların ilerlemesi ve harcamaları İngilizleri hayrete düşürdü. Chadwick, Britanya'nın Manhattan Projesi'ne tam anlamıyla dahil olması için baskı yaptı ve savaş sırasında bağımsız bir İngiliz projesine dair umutlarını yitirdi. Churchill'in desteğiyle Groves'un her türlü yardım talebinin yerine getirilmesini sağlamaya çalıştı. Aralık 1943'te Amerika Birleşik Devletleri'ne gelen İngiliz Misyonu arasında Niels Bohr, Otto Frisch, Klaus Fuchs, Rudolf Peierls ve Ernest Titterton yer alıyordu. 1944'ün başlarında daha fazla bilim insanı geldi. Gaz difüzyonu konusunda görevlendirilenler 1944 sonbaharında ayrılırken, Berkeley'de Lawrence ile birlikte Oliphant'ın emrinde çalışan otuz beş kişi mevcut laboratuvar gruplarına atandı ve çoğu savaşın sonuna kadar orada kaldı. Los Alamos'a gönderilen on dokuz kişi aynı zamanda esas olarak patlama ve bomba yapımıyla ilgili olan ancak plütonyumla ilgili olmayan mevcut gruplara da katıldı. Quebec Anlaşması, ABD ve İngiltere'nin karşılıklı rızası olmadan nükleer silahların başka bir ülkeye karşı kullanılmayacağını belirtiyordu. Haziran 1945'te Wilson, Japonya'ya nükleer bomba atılmasının Birleşik Politika Komitesi'nin kararı olarak kaydedilmesini kabul etti.
Birleşik Politika Komitesi, uluslararası pazarlardan uranyum ve toryum cevherlerine tedarik etmek için Haziran 1944'te Groves'un başkanlığında Combined Development Agency kuruldu. Belçika Kongosu ve Kanada, dünyadaki uranyumun çoğunu Doğu Avrupa dışında tutuyordu ve Sürgündeki Belçika Hükümeti de Londra'daydı. Britanya, sınırlı Amerikan araştırması olmadan arzın çoğunu kullanamayacağından, Belçika cevherinin çoğunu Amerika Birleşik Devletleri'ne vermeyi kabul etti. 1944'te Vakıf, Belçika Kongosu'nda maden işleten şirketlerden 1.560.000 kilogram (3.440.000 lb)) uranyum oksit cevheri satın aldı. ABD Hazine Bakanı Henry Morgenthau Jr.'a brifing vermekten kaçınmak için, Trust paralarını tutmak için olağan denetim ve kontrollere tabi olmayan özel bir hesap kullanıldı. 1944 ile 1947'de Vakıf'tan istifası arasında Groves toplam 37,5 milyon dolar yatırdı.
Groves, İngiliz atom araştırmalarını ve İngiliz bilim insanlarının Manhattan Projesi'ne katkılarını takdir etti, ancak Ağustos 1945'te Hiroşima'nın bombalanması zamanında olmasa da Amerika Birleşik Devletleri'nin onlarsız da başarılı olabileceğini belirtti. Britanya'nın savaş zamanı katılımı, 1946 McMahon Yasası'nın Amerikan nükleer işbirliğini geçici olarak sona erdirdiği savaştan sonra Birleşik Krallık'ın bağımsız nükleer silah programının başarısı için çok önemliydi.