Ksenokrates
Çalışmaları > Felsefe > Metafizik

Plutarkhos'tan biliyoruz ki Ksenokrates, dünya-ruhunun Platonik inşasını kendisinden sonra yaptığı gibi Krantor olarak açıklamadıysa da yine de Timaios'tan yoğun bir şekilde yararlandı ve dahası, evreni kökensiz ve ölümsüz olarak görenlerin başında, Platonik teorideki kronolojik ardışıklığı kavramsal ardışıklık ilişkilerini gösterecek bir biçim olarak görenlerin başında yer aldı. Plutarkhos maalesef bize daha fazla ayrıntı vermiyor ve Ksenokrates'in ruhun kendi kendine hareket eden bir sayı olduğu şeklindeki iyi bilinen varsayımını açıklamakla yetinmiştir. Muhtemelen, Ksenokrates'in birlik ve ikili (monas ve duas) tanrıları olarak adlandırdığı ve ilkini cennette, baba ve Zeus olarak, çift sayı ve ruh olarak yöneten ilk erkek varoluş olarak nitelendirdiği ifadeyle bağlantı kurmalıyız; ikincisi dişi, tanrıların annesi ve cennet altındaki değişken dünya üzerinde hüküm süren evrenin ruhu veya diğerlerinin sahip olduğu gibi, Zeus'u her zaman kendisi gibi kalan, durağan kürede hükmeden, en üstün; değişken olan üzerinde alt dünyaya hükmeden, sonuncu ve en dıştaki olarak anarlar.
Diğer Platoncular gibi o da maddi ilkeyi tanımlanmamış dualite olarak tanımladıysa da, dünya-ruh muhtemelen onun tarafından betimlenen ve tanımlanan ilk dualiteydi, maddi alanındaki her ayrı tanımın koşullandırıcı veya tanımlayıcı ilkesi ve değiştirilebilir, ama onun ötesine geçmez. Ona en yüksek anlamıyla bireysel ruh, türetilmiş anlamda kendi kendine hareket eden bir sayı, yani hareketle donatılmış ilk sayı demiş görünüyor. Bu dünya-ruh Zeus'una veya dünya-özüne, hareket ve değişime yatkın olanın üzerinde egemenliği -ne ölçüde ve ne kapsamda olduğunu öğrenemiyoruz- emanet etmiştir. Dünya-ruh'un ilahi gücü, daha sonra, ruhu gezegenlere, Güneş ve Ay'a aşılayarak, Olimpik tanrılar şeklinde daha saf bir biçimde, evrenin farklı alanlarında tekrar temsil edilir. Dünyevi uğursuz bir güç olarak (Hera, Poseidon, Demeter gibi) elementlerde yaşar ve tanrılar ile insanlar arasında yer alan bu kötü ruhlu tabiatlar, ikizkenar üçgen, eşkenar ve eşkenar olmayan olduğu için onlarla ilişkilidir. Tüm ikincil değişikliklerin etki alanı üzerinde hüküm süren ilahi dünya-ruh'u, son ilahi etkinlik olan son Zeus olarak belirlediği görülmektedir.
İyi ve kötü arasındaki karşıtlığın başladığı ve kötü ruhlu iktidarın, orada kendisine uygun bir inatla bastırıldığı, doğanın ayrı şeytani güçleri alanına gelinceye kadar gerçekleşmez; iyi uğursuz güç, meskenini aldığı kişileri mutlu eder, kötü ise mahveder; saadet için iyi bir cinin ikamet etmesi, tersindeyse kötü olanın ikamet etmesidir.
Ksenokrates, esas olarak tanrıların doğası hakkındaki kitaplarından alınmış gibi görünen bu varsayımları bilimsel olarak kurmaya ve birbirine bağlamaya nasıl çalıştı, biz öğrenmeyiz ve bunların temelinde yalnızca tek bir temel fikri keşfedebiliriz: varoluşun tüm derecelerine ilahi güç nüfuz eder ve bu dayanıksız ve bireye inerken orantılı olarak daha az enerjik hale gelir. Dolayısıyla, bilinç genişledikçe şunu da iddia etmiş gibi görünüyor; şimdiye kadar akıldışı hayvanları bile temsil ettiği, her şeyi yöneten ilahi gücün sezgisini genişletiyor. Ancak, onun tarafından, maddi varoluşun çeşitli derecelerini ifade etmeye çalıştığı farklı kombinasyonlara ne kalın ne de ince, kendi içlerinde ruhun parçası olarak görülmüyordu; şüphesiz çünkü onları hemen ilahi faaliyete yönlendirdi ve Principia'nın ikiliğini uzlaştırma ya da onları orijinal bir birliğe dönüştürme çabasından uzaktı. Dolayısıyla beden olarak beslenmemesi gerçeğiyle ruhun cisimsizliğini kanıtlamaktan yanaydı.
Platon örneğinden sonra, ilahi prensibi tek başına bölünmez olarak belirlemesi ve kendisi gibi kalması muhtemeldir; maddi, bölünebilir, çok-biçimliliğe sahip ve farklı olarak bu ikisinin birliğinden veya sınırsızın mutlak birlik ile sınırlandırılmasından, sayıyı çıkardı ve bu nedenle evrenin ruhu olarak adlandırıldı, bireysel varlıklarınki gibi, aynı ve farklı olmak üzere iki yönlü kökü sayesinde, sürekliliği ve devinimi eşit oranda paylaşır ve bu karşıtlığın uzlaşması yoluyla bilince ulaşır.
Aristoteles, Metafizik adlı eserinde, çağdaş Platoncular arasında ideal sayılar ve bunların fikirlerle ve matematiksel sayılarla ilişkileri ile ilgili üç temel görüşü kabul etmiştir:
Platon gibi ideal ve matematiksel sayıları ayırt edenler
Ksenokrates gibi ideal sayıları matematiksel sayılarla tanımlayanlar
Speusippos gibi yalnızca matematiksel sayıları öne sürenler
Aristoteles'in teorinin Ksenokratesçi yorumuna karşı söyleyeceği çok şey vardır ve özellikle, ideal sayılar aritmetik birimlerden oluşuyorsa, bunların sadece ilke olmaktan çıkmayacaklarını, aynı zamanda aritmetik işlemlere tabi olduklarını da belirtmektedir.
Sayıların dizisine göre şeylerin türetilmesinde, seleflerinin hepsinden daha ileri gitti gibi görünüyor. Bu konuda Pisagorculara yaklaştı, (ruh hakkındaki açıklamasından da anlaşılacağı üzere) sayıyı bilincin ve dolayısıyla bilginin koşullanma ilkesi olarak gördü; Bununla birlikte, Pisagor varsayımında istenen şeyi, Platon'dan ödünç alınan daha doğru bir tanımla sağlamanın gerekli olduğunu düşündü, ancak sayı aynı ve farklı arasındaki karşıtlığı uzlaştırdığı ve kendini kendi kendine devinime yükseltti, bu ruhtu. Ksenokrates'in bölünmez çizgiler varsayımında Platonik doktrinin tamamlanması için benzer bir teşebbüs buluyoruz. Bunlarda, Platon'a göre yalnızca Tanrı'nın bildiği ve onun tarafından sevilen insanlar arasında, yani Platonik üçgenlerin unsurlarını veya prensiplerini keşfettiğini düşündü. Bunları ilk, orijinal çizgiler olarak tanımlamış gibi görünüyor ve benzer bir anlamda orijinal düz şekillerden ve cisimlerden söz etmiş, var olanın prensibinin maddiyatta değil, bir fenomenin durumuna ulaşan bölünebilirde değil, ama sadece ideal kesinlikte biçimde aranması gerektiğine ikna olmuştu. Pekala, buna uygun olarak, noktayı yalnızca öznel olarak kabul edilebilir bir ön varsayım olarak görmüş olabilir ve bu varsayıma saygı duyan Aristoteles'in bir pasajı belki de ona gönderilmelidir.