stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Tağlib

Tağlib (Arapça: بنو تغلب), Tağlib bin Va'il olarak da bilinen, Cezire kökenli bir Arap kabilesiydi.
Onların ana kabilesi Rebia'ydı ve dolayısıyla soylarının izleri Adnanîlere kadar uzanıyordu. Tağlib, İslam öncesi dönemin en güçlü ve birbirine bağlı göçebe kabileleri arasındaydı ve Bekir'den akrabalarıyla yaptıkları şiddetli savaşların yanı sıra Irak'taki (Aşağı Mezopotamya) el-Hira'nın Lakhmid krallarıyla olan mücadeleleriyle biliniyordu. Kabile, Miafiz Hristiyanlığını benimsedi ve 7. yüzyılın ortalarında İslam'ın gelişinden çok sonra da büyük ölçüde Hristiyan kaldı. Müslümanlara karşı ilk muhalefetin ardından Tağlib, sonunda Emevi siyasetinde kendilerine önemli bir yer edindi. Emevilerle ittifak kurdular ve 7. yüzyılın sonlarında Kays-Yaman çekişmesi sırasında asi Kaysi kabileleriyle çok sayıda savaşa girdiler.
Abbasi yönetimi sırasında kabileden bazı kişiler İslam'ı kabul etti ve Halifeliğin bazı bölgelerinde valiliklere atandılar. 9. yüzyılın ortalarına gelindiğinde, Taghlibi'nin çoğu, kısmen Diyar Rabi'a'nın Taghlibi valisi ve el-Rahba'nın kurucusu Malik ibn Tawk'ın ikna edilmesinin bir sonucu olarak İslam'a geçti. Birkaç Taghlibi kabilesi Abbasiler tarafından Diyar Rabi'a ve Musul'a vali olarak atandı. 10. yüzyılın başlarında Tağlibi ailesi Hamdânîler bu bölgelerin valiliğini güvence altına aldı ve 930'larda Hamdânî lideri Nasırü'd Devle Musul ve Cezire'den özerk bir emirlik kurdu. Aynı şekilde 945'te kardeşi Seyfüddevle, Halep merkezli bir Kuzey Suriye emirliği kurdu. Hamdânîler, 1002'deki siyasi çöküşlerine kadar bu emirliklerin her ikisini de yönettiler. Ancak bir kabile olarak Tağlib, erken Hamdânî döneminde tarihi kayıtlardan kaybolmuştu.
Beni Kilab

Kilâb b. Rebîâ ya da Benî Kilâb b. Rebîâ, Arapça: بنو كلاب بن ربيعة) 6. yüzyıl ortasından 9. yüzyıl ortalarına kadar Necid bölgesini, 7. yüzyıl ile 13. yüzyıl arasında da Kuzey Suriye'yi kontrol eden Arap kabilesidir.
Basra-Mekke yolu üzerinde Dâriye ve Rebeze koruluklarının Medine taraflarında yayılmışlardır. 630 yılında Mekke'nin Fethi'nden sonra Kilâb bin Rebîa'nın çeşitli kollarına mensup bir heyet Medine'ye gelerek kabileleri adına İslam'ı kabul etmişlerdir. İlk İslam fetihlerinin ardından bir bölümü Kufe ve Basra'ya, bir kısmı da Yukarı Mısır'daki Feyyum bölgesine iskan edilen Beni Kilab kabilesi daha sonraları Halep ve özellikle Şam çevresinde yoğunlaşmışlardır. 1024'te Halep'te Mirdasoğulları hanedanını kurarak Fâtımîler, Bizanslılar ve Selçuklu Türkleri ile mücadele etmişlerdir.
Müzeyne

| Müzeyne  |
| --- | --- |
Ülke: Suudi Arabistan, Irak, Mısır
Milliyet: Arap
Kurucu: Amr bin Üdd
Müzeyne (Arapça: بنو مزينة Benū Muzeyneh), Arabistan'da yerleşik bir Arap kabilesidir.
Kabile, adını Amr bin Üdd'ün Müzeyne bint Kelb isimli eşinden almıştır. Çoğunluğu çölde bedevi, bir kısmı da Medine ve çevresinde yerleşik olarak yaşamışlardır. Medine'de oturan mensupları Muhammed'le ittifak halinde olmuş Muhammed'in ilk savaşlarına katılmışlardır. Medine dışındaki mensupları 626 (HS 5) yılında toplu olarak ve savaşsız İslam'ı benimsemişlerdir. Muhammed'den sonra da İslam fetihlerine katılmışlar bu yolla Basra'dan Kuzey Afrika'ya kadar olan topraklara yayılmışlardır. Osman'ın hilafeti esnasında halifeye cephe almışlar, Ali'nin hilafeti zamanında ise Ali'nin yanında bulunmuşlardır.
Günümüzde Arabistan dışında Mısır ile Fas arasında yaşamaktadırlar.
Kaynaklar

TDV İslam Ansiklopedisi, MÜZEYNE (Benî Müzeyne) maddesi, 32. cilt, safya 250-251, 2006, İstanbul25 Ekim 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Nasîrüddin Tûsî

| Nasîrüddin Tûsî |
| --- | --- |
Tûsı (İran'ın 5 riallık posta pulu, 1956)
Doğum: 17 Şubat 1201 Tus, İran
Ölüm: 26 Haziran 1274 (73 yaşında) İran

Kariyeri
Dalı: Fizik, Astronomi ve Matematik
Etkilendikleri: Aristoteles, Gazzâlî, İbn-i Sina
Etkiledikleri: Nicolaus Copernicus, Molla Abdülvacid, Fahreddin Ahlatî
 

Nasîrüddin Tûsî (d. 17 Şubat 1201 - ö. 26 Haziran 1274), Horasan Selçuklu Devleti mensubu olup edebiyat dili gerekçesiyle Farsça eserler veren bir Fars bilim insanı ve Şîa İslâm'ın Batınî/Tasavvuf filozofudur. Söz konusu dönem, Moğol istilası sebebiyle Bağdat'ta, bir yandan karanlık bir dönem, diğer yandan da önemli düşünce okullarının kurulduğu ve İslam bilim kurumlarının açıldığı bir dönem olmuştur. Nasîrüddin Tûsî de bu dönemde yetişmiş İslam dünyasının tanınmış bir bilgesi olmuştur. Azerbaycanlı halk bilimci Memmedhüseyn Tehmasib'e göre efsanevi bir kişilik olan Nasreddin Hoca aslında Tûsî'dir.
Nasîrüddin Tûsî tarafından Usturlab'ın önemini anlatan bir risale
Yaşamı

Nasîrüddin Tûsî, babasının ve dayısının etkisiyle erken yaşlardan itibaren kelâm, felsefe ve matematikle ilgilenmeye başladı. Felsefi gelişiminin belirli bir evresinde İbn Sînâ'nın İşârât'ını okudu ve uzun yıllar bu metinle uğraştı. Bu uğraşmaların ardından en önemli eserlerinden biri sayılan Şerh-i İşârât'ı kaleme aldı.
Kemalüddin Hâsip'ten matematiği ve Burhanüddin Hamedanî'den hadisleri öğrendi. Pek çok bilgi dalıyla ilgilendi ve derinleşmeye çalıştı; tanınmış bilginler yetiştirdi (Allâme Hillî, Kutbüddin Şirvanî gibi). İsmâiliyye mezhebinden, Caferilik gibi Alevi-Bâtınî kolları ve edebiyat, tasavvuf ve felsefe alanında Nasîrüddin Ebu'l-Feth b. Mansûr'un meclisinde yer aldı. Abbâsî halifesi Mu'tasım-Billâh'ı öven bir kaside yazdıktan sonra araları açıldı ve sürgüne gönderildi. Hasan Sabbâh'ın yedinci halefesi II. Muhammed aracılığıyla Alamut Kalesi'nde saklandı. Daha sonra, 1247'ye kadar, yarı tutuklu olarak Meymûn Daye Kalesi'nde tutuldu. Moğolların kaleleri ele geçirmesiyle serbest kaldı. Moğol hükümdarı Hülâgû'nun müşaviri olarak görev aldı ve tüm bilimsel ve felsefi çalışmalarında ondan destek aldı. Ünlü Merâga Gözlemevi'ni bu sırada kurdu ve bu kurum, en büyük İslam bilim kurumlarından biri olarak yer aldı. Rasathanenin yanında büyük bir kütüphane kurulması da gerçekleştirildi; burada dört yüz bin kitabın toplandığı sanılmaktadır. Hûlagü Han, bir yandan Bağdat'ı yakıp yıkarak, bir yandan da orada yeniden bilim kurumlarının kurulmasını destekleyen kişi oldu. Daha sonraki hükümdar Abaka Han tarafından da destek gördü ve yaşlılığında bu destek sayesinde önemli eserlerini üretti.
1274 yılında Merâga'dan Bağdat'a yaptığı bir sefer sırasında hayatını kaybeden Tûsî, Bağdat'ta defnedilmiştir.
İbn Haldun, Mukaddime adlı eserinde Nasiruddin Tusi'ye "Hoca" denildiğinden bahsederek aşağıdaki satırları yazmıştır:
"Doğu halkı İbn Sina'nın Kitabu'l-İşarât'ına önem vermektedirler. İmam Fahreddin Razî bu eseri güzel şerh etmiştir. Amidî'nin şerhi de öyledir. Doğu halkından olup Hoca (Hâce) diye maruf olan Nasiruddin-i Tûsî (öl. 1274) İşarât'ı şerh etmiş, İmam Fahreddin Razî ile İşarât'ın birçok meselelerinde tartışmaya girmiş, böylece Fahreddin Razî'nin çalışmalarını aşmıştır."
Bu da, Nasiruddin Tusi'nin aslında fıkralarıyla bildiğimiz Nasrettin Hoca olduğuna dair güçlü bir görüş sunmaktadır.
Felsefesi

Nasîrüddin Tûsî, İslâm felsefesinde yeni bir felsefe ekolü ortaya koymamıştır; ancak yine de felsefi çalışmaları derinlik ve kapsamıyla etkili olmuş bir bilge olarak yer edinmiştir. Daha çok Meşşâi filozoflarının yolundan gittiği söylenebilir; onların felsefi tezlerini Şiiliğin prensiplerine uyarlamaya çalışmıştır. İslam dünyasında ilk defa bir  sistematik etik kitabı yazan kişi olmuştur. Sisteminde Aristoteles'in ahlak ilkeleriyle Gazzâlî'nin mistik ve tasavvufi ahlak düşüncelerini bir arada değerlendirmeye çalışmıştır. Bir tür sentez arayışında olmuştur. Bu ahlak felsefesinin bir bölümünü ise eğitim konusundaki düşünceleri oluşturmaktadır. Ona göre, çocuğun doğumundan itibaren ona uygun bir ad verilmeli (çünkü adlar kader üzerinde etki yapar), iyi bir sütanneye sahip olmalı ve yetişme döneminde çocuk kötü huy edineceği ortamlardan korunmalıdır. Bu süreçte ona aklını kullanmasını ve akıl yoluyla elde edilen erdemleri sevmesini öğretmek gerekmektedir. Arzularına hakim olmanın ve kendini tutmanın bir erdem olarak öğretilmesi gerekir. Bundan sonra ise çocuk hangi sanata ya da ilgiye yetenekliyse ona yönlendirilmeli ve özendirilmelidir.
Kitapları

Şerh'i İşârat (temel felsefe kitabı, 20 yılda hazırlanmış)
Zîc-i İlhânî (astronomi hakkında)
Tecrid-ül-akâid (kelam kitabı)
Tezker-i hayat
Tahrir-i Öklides
Tahrir-ül-Macestî
Esas-ül-iktibas (Mantık kitabı)
Esraf-ül-eşraf
Ahlak-ı Nâsırî
Fusul
El-Mesail El-Hayriyat
Bahnâme
Tûsî çifti.
Zübyân

Zübyân veya Benu Zübyân (Arapça: بَنُو ذُبيَان), Birleşik Arap kabilelerinden Gatafan'a bağlı bir boy olan Arap kabilesidir. Kuzey Arabistan'daki kabilelerin atası sayılan Adnani kabilelerden olan Zübyân kabilesinin yurtları Hicaz bölgesinde bulunuyordu.
Kökeni

Arap neseb geleneğine göre kabilenin atası: Zübyân bin Bagid bin Reys bin Gatafan bin Sad bin Kays Aylan bin Mudar bin Nizâr bin Mead bin Adnan.
Ezd

Ezd (Arapça: أَزْد), Güney Arabistan'da yerleşik bir Arap kabilesidir.
Kabilenin soyu Kahtaniler'e dayanır. Nesebi şu şekildedir: Ezd b. Gavs b. Nebt b. Mâlik b. Zeyd b. Kehlân b. Sebe b. Yeşcüb b. Ya‘rub b. Kahtân.
Ezdlerin ilk vatanı Arap yarımadasının güneyinde yer alan Yemen ülkesiydi. Ma'rib Barajı'nın yıkılmasından sonra veya yıkılmasından kısa bir süre önce Ezd kabileleri Yemen'deki yurtlarından kaçarak başka yerlere dağıldılar. Beni Nasr bin el-Ezd, Sarat diyarına yerleşti. Onlardan Sarat dağlarına inenlere Ezd el-Sarat ve Şenue denildi. Şenûe
İslam öncesi yazıtlar, özellikle de Şs'r Avtar'ın (MS 210-230) saltanatına ait Sabaca yazıtlar, Ezd topraklarının Bişa'nın batısında, Suudi Arabistan'ın güneybatı yüksekliklerinde, Baha ve Asir bölgelerinin iki yanında yer aldığını gösteriyor.
İslam'ın arifesinde Ezd'in toprakları, Bişa'dan Tihame kıyılarına kadar uzanan günümüz Ezd Sarāt topraklarıyla kıyaslanabilirdi; güney sınırı yaklaşık olarak El Namas ve kuzey sınırı ise modern el- Baha şehridir.
Antik çağda Ezd, günümüz Suudi Arabistan'ındaki Asir Eyaleti ve El-Bahah Eyaleti'nin topraklarında yaşıyordu ve günümüz Yemen'indeki Sabaeans sınırındaydı. Ezd kabilesi her zaman Hicaz'daki Saravat Dağları'nda yaşamıştır.
Benû Uzra

Benû ‘Uzra (Arapça: بنو عذرة) kadim bir Arap kabilesidir. Arap edebiyatındaki meşhur ‘Uzrî Gazel geleneği bu kabilenin içerisinde doğmuştur. ‘Uzra kabilesinin kökeni, ‘Uzra b. Sa‘d Huzeym b. Zeyd b. Leys b. Sûd b. Eslûm b. el-Hâfî b. Kudâ‘a şeklindedir . ‘Uzra'nın soyu, İslâmî Dönemde güney çöllerinden olduğu düşünülen Kahtânîlere kadar uzanmaktadır. Abbâsî Döneminde âlimler, bütün Yemenlilerin Kahtân adlı birinin nesebinden geldiğini düşünmüştür. Ayrıca Seb‘a'nın babası olarak bahsi geçtiği için Kahtân, Ahd-i Atik'de Eber'in Peleg'den sonraki, ikinci oğlu olan Yoktân  ile ilişkilendirilmiştir . Benû ‘Uzra kabilesinin güneyli kabilelerden mi yoksa kuzeyli kabilelerden mi türemiş olduğu tartışma konusudur. Daha doğrusu nesep âlimleri ‘Uzra'nın Adnânî mi yoksa Kahtânî mi olduğu konusunda kesin bir kanıya varamamıştır.
İmren Aykut

| İmren Aykut> Türkiye Çevre Bakanı |
| --- | --- |
Görev süresi 30 Haziran 1997 - 11 Ocak 1999
Başbakan: Mesut Yılmaz
Yerine geldiği: Ziyaettin Tokar
Yerine gelen: Fevzi Aytekin
Türkiye Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı
Görev süresi 21 Aralık 1987 - 23 Haziran 1991
Başbakan: Turgut Özal Yıldırım Akbulut
Yerine geldiği: Mükerrem Taşçıoğlu
Yerine gelen: Metin Emiroğlu
Türkiye Büyük Millet Meclisi 17., 18., 19. ve 20. Dönem Milletvekili
Görev süresi 24 Kasım 1983 - 25 Mart 1999
Seçim bölgesi: 1983 – İstanbul 1987 – İstanbul 1991 – İstanbul 1995 – Adana
Kişisel bilgiler
Doğum: 1940 Tarsus, Mersin, Türkiye
Partisi: Milliyetçi Demokrasi Partisi (1983-1986) Anavatan Partisi (1986-1999)
Bitirdiği okul: İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi
İmren Aykut (d. 1940, Adana) Türk siyasetçi ve akademisyen.
Hayatı

İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi mezunudur. Türkiye Kâğıt Sanayi İşverenler Sendikası Genel Sekreterliği yaptı. Danışma Meclisi Milli Güvenlik Konseyince Seçilen Üyesi (5 Ocak 1982 - 6 Aralık 1983), 17, 18 ve 19. Dönemde İstanbul, XX. Dönem Adana Milletvekili olarak TBMM'de bulundu. Danışma Meclisi Başkanlık Divanı kâtip üyeliği, Çalışma ve Sosyal Güvenlik, Devlet Bakanlığı ve Çevre Bakanlığı görevlerinde bulundu.
Bakanlık yaptığı dönemde İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Recep Tayyip Erdoğan ile Mehmet Ali Birand'ın sunduğu canlı yayında telefonla tartışma yaşadı. Erdoğan'ın İstanbul'daki çalışmalarını eleştiren Aykut'a Erdoğan "İstanbulla ilgili beni aşmayın." yanıtını verdi.
Ulusal yemek

Frans Snyders, Kiler
Ulusal yemek yemeğin belirli bir ülkeye özgü olması ve o ülkeyle anılmasından gelir. Yemek, çeşitli sebeplerden dolayı ulusal yemek olarak düşünülebilir:
Yemeğin belirli bir yöntemle, yerel olan malzemelerden hazırlanması ve temel gıda olması, örneğin fruits de mer Fransa'nın batı kıyılarında sunulur.
İçeriğinde yerel bölgede bulunan veya üretilen egzotik malzeme bulunması, örneğin Güney Amerikan kırmızı biberinin Avrupada Pireneler'de yetişmesi.
Kültürel miras‘ın bir parçasını oluşturan şenlikli bir mutfak geleneği olarak - örneğin yaz kamp’larında barbeküler veya akşam yemeklerinde fondüler - veya Kurban Bayramı veya iftar yemekleri gibi dini uygulamanın parçası olarak sunulur.
Ülkenin kendisinin, yemeği ulusal yemek olarak kabul etmesi. Örneğin, 1930'larda İsviçre Peynir Birliğinin (Schweizerische Käseunion) fondüyü İsviçre'nin ulusal yemeği olarak yüceltmesi.
Ulusal yemekler ulusun imajı ve kimliğinin bir parçasıdır. Avrupada imparatorlukların gelişme döneminde, uluslar kendilerini düşmanlarından ayırt edebilmek için ulusal yemeklerini oluştururdu.
Hofstra Üniversitesi Latin Amerikan kültürü eğitmeni Zilkia Janer'a göre, Meksika, Çin veya Hindistan gibi etnik nüfus ve kültürün çok çeşitli olduğu ülkelerde tek bir ulusal yemek seçmek resmiyette olmasa bile imkansız. Dahası, ulusal yemekler o kadar içiçe geçmiş durumdaki, bunlardan birini o ülkenin ulusal yemeği olarak seçmeye çalışmak ulusların tanımlamaya olan hassas bakışlarını, yoğun duygularını veya çatışmalarını kabartabilir.
Latin Amerikan mutfağı

Latin Amerika'da, "plato nacional" olarak iddia edilebilir veya tasarlanabilir. Birçok durumda tarifler kesişen ulusal sınırlarda sadece ufak farklılıklar gösterir.[kaynak belirtilmeli] Ceviche'nin hazırlanması Peru ve Ekvator'a özgüyken, matambre olarak bilinen ince kesilmiş sığır eti Paraguay, Uruguay ve Arjantin ulusal yemekleri olarak sayılır. Et, bitki ve kök sebzelerden yapılan güveçler, Orta Amerika, Güney Amerika ve Karayipler'in bazı ülkeleri için platos nacionales olarak sayılır. Kolombiya ajiaco'su kadar sancocho'su da Dominik Cumhuriyeti, Kolombiya ve Panama'da platos nacionales örneklerindendir. Janer (2008)'ın gözlemlerine göre aynı plato nacional yemeklerinin farklı ülkeler tarafından paylaşılmasının, her ülkenin kendisine has, özel ve benzersiz ulusal yemeği olması fikrini sorguladığını; buna göre yemeğin ulusal ve jeopolitik sınır tanımadığını belirtiyor.
Latin Amerikan ulusal yemeklerinin Kuzey Amerika göçmen toplulukları arasında tanımlanması daha belirgindir. Latin Amerika ülkelerinde plato nacional genellikle kırsal kesim ve köy topluluklarının parçasıdır ve şehir sakinlerinin günlük yaşamlarının parçası olması gerekmez. Kırsal kesim topluluklarında evlerde ve restoranlarda gururla servis edilen yemekler, ulusal yemek kimliğine hassasiyeti ve memleket bağlarının güçlülüğünü göstermek için sunulur.Bu ulusal gösteriş, topluluğun Latin veya İspanyol Amerikan gibi etnik ve kültür çeşitliliğini toplumun tek bir isim altında birleştirme baskısını yıkmak içindir.
Ülkelere göre

Bu kesin bir ulusal yemekler listesi olmamakla beraber, ulusal yemek olarak bilinen veya önerilen bazı yemeklerin listesidir.
Ülkelere göre > A

ABD : Resmi bir yemeği olmamakla beraber çeşitli yazarlara göre: Elmalı turta, Hamburger, Hot dog, Hindi, Patates püresi ve gravy (tarihi)
Ayrıca bakınız Amerikan yemekleri listesi
Amerikan Samoası: Palusami
Guam: Kelaguen, Spam
Kuzey Mariana Adaları: Kelaguen
Porto Riko: Lechon, Mofongo
ABD Virjin Adaları: Funji
Afganistan: Kabuli palaw
Arnavutluk: Tavë kosi, Flia
Almanya: Şnitzel, Schweinshaxe (Domuz incik), Bratwurst (Domuz sucuğu), Sauerbraten, Döner kebab, Currywurst, Eisbein ve sauerkraut
Andorra: Escudella i carn d'olla
Angola: Poulet à la moambé
Arjantin: Asado, empanada, matambre, locro
Avustralya: Kızarmış kuzu, meat pie, pavlova, Vegemite tostu
Avusturya: Wiener schnitzel
Azerbaycan: Dolma
Ülkelere göre > B

Bahamalar: Kabuklu bezelye ve pirinç
Bahreyn: Kabsa
Bangladeş: Pilav ve balık (özellikle asılı)
Barbados: Cou-cou ve uçan balık
Belçika: Frites (özellikle mussels ile sunulur veya Pirzola), carbonade flamande, Waterzooi, chocolate mousse
Bhutan: Ema datshi
Birleşik Arap Emirlikleri: Harees
Birleşik Krallık : Fish and chips, Chicken tikka masala, Sunday roast, Full breakfast
İngiltere: Beef (özellikle roast beef ve corned beef), Pudding (özellikle Christmas plum pudding)
Kuzey İrlanda: Ulster fry
İskoçya: Haggis
Galler: Cawl
Bolivya: Salteñas
Bosna-Hersek: Bosna güveci, Ćevapi
Botsvana: Seswaa
Brezilya: Feijoada
Brunei: Ambuyat
Ülkelere göre > C

Cezayir: Kuskus
Ülkelere göre > Ç

Çekoslovakya: Vepřo-knedlo-zelo (Kızartılmış domuz, Knödel ve sauerkraut)
Çin : Pekin ördeği, luosifen, Kerevit, Hot pot, dumpling, Mala xiang guo, Dim sum, Kao Leng Mian, Tanghulu
Hong Kong: Dim sum
Makao: Minchee, Galinha à africana
Ülkelere göre > D

Danimarka: Stegt Flæsk, Smørrebrød
Dominika: Dağ tavuğu (tarihi), Callaloo
Dominik Cumhuriyeti: La bandera (pirinç, fasulye ve et)
Ülkelere göre > E

Ekvador: Encebollado, Guatitas
Endonezya: Nasi goreng, Tumpeng, Satay, Soto, Rendang, Gado gado
Ermenistan: Harisa
El Salvador: Pupusa
Eritre: Zigini ve injera
Etiyopya: Doro wat ve injera
Ülkelere göre > F

Fas: Couscous, Tagine
Fildişi Sahili: Atcheke
Filipinler: Adobo, Sinigang, Sisig, Pancit, Halo-halo
Filistin: Maqluba, Musakhan, falafel
Finlandiya: Karjalanpaisti, çavdar ekmeği
Fransa: Pot-au-feu, Beef bourguignon, Blanquette de veau, Steak frites, Baguette, Crêpe, Crème caramel, Poulet au pot (tarihi)
Ülkelere göre > G

Gabon: Poulet Nyembwe
Gambiya: Domoda
Gürcistan: Khachapuri
Grenada: Oil down
Guyana: Pepperpot
Güney Afrika: Bobotie
Güney Kore: Kimchi, Bulgogi, Bibimbap, Jajangmyeon, Bingsu
Ülkelere göre > H

Hindistan: Kültür çeşitliliğinden dolayı Hindistanın özel olan ulusal bir yemeği yoktur. Dedikodulara göre devlet khichdiyi ulusal yemek olarak düşünüyorlardı anca sonradan devlet tarafından yalanlandı.
Hollanda: Stamppot, ringa balığı soğanlı ve turşulu
Ülkelere göre > I

İzlanda: Kuzu, Hákarl
İran: Abgoosht, Chelo kabab, Ghormeh sabzi
Irak: Masgouf
İrlanda: Kahvaltı sarması, İrlanda güveci
İspanya : Tortilla de patatas
Catalonia: Pa amb tomaquet
Galiçya: Polbo á feira
Valencia: Paella
İsrail: Falafel (pita ile sunulur), İsrail salatası, Shakshouka
İsveç: Köttbullar, Kräftskiva, Surströmming, Ostkaka
İsviçre: Cervelat, Fondue, Rösti, Zürcher Geschnetzeltes
İtalya: Makarna, Pizza
Ülkelere göre > J

Jamaika: Ackee ve saltfish, Jerk chicken
Japonya: Sushi, Japanese curry, Ramen, Tempura, Wagashi
Ülkelere göre > K

Kazakistan: Beshbarmak
Kenya: Ugali ve sukuma wiki, Githeri, chapati, nyama choma
Kosova: Flia
Kırgızistan: Beshbarmak
Kamboçya: Amok trey, Samlor Kako
Kamerun: Ndole
Kanada: Poutine, Kraft Dinner, Nanaimo bar, Tereyağlı turta
Kolombiya: Ajiaco, Bandeja paisa
Komorlar: Langouste a la vanille
Kongo DC: Poulet à la Moambé
Kongo Cumhuriyeti: Poulet Moambé
Kosta Rika : Gallo Pinto
Hırvatistan: Zagorski Štrukli
Küba: Ropa vieja
Kıbrıs Cumhuriyeti: Souvla, Kleftiko, Trachanás
Kuzey Kore: Raengmyeon, kimchi
Ülkelere göre > L

Laos: Larb/Laap, lapa, Tam Mak Hoong
Letonya: Katkat çavdar ekmeği, sklandrausis, Jāņi peynir
Lübnan: Kibbeh, Tabbouleh
Litvanya: Cepelinai, Šaltibarščiai
Lüksemburg: Judd mat Gaardebounen
Ülkelere göre > M

Macaristan: Gulyás
Madagaskar: Romazava
Mauritius: Dholl puri (Mercimekle dolu düz ekmek)
Malavi: Chambo ve nshima
Malezya: Nasi lemak, Satay
Malta: Stuffat tal-fenek
Meksika: Taco, Mole poblano, Chiles en nogada
Mısır: Ful medames, kushari, molokhiya, taʿamiya
Monako: Barbagiuan
Myanmar: Mohinga, Lahpet thoke
Ülkelere göre > N

Nepal: Dal bhat, Momo cha
Yeni Zelanda: Etli turta, pastırma ve yumurtalı turta, Kuzu, Pavlova
Nikaragua: Nacatamal
Nijerya: Tuwo shinkafa, Jollof rice, Fufu ve Egusi
Kuzey Makedonya: Tavče Gravče
Norveç: Fårikål
Ülkelere göre > Ö

Özbekistan: O'sh
Ülkelere göre > P

Pakistan: Biryani, Nihari, Gulab jamun
Panama: Sancocho
Peru: Ceviche
Polonya: Bigos, Pierogi, Kotlet schabowy
Portekiz: Bacalhau, Caldo verde, cozido à portuguesa, Pastel de Belem, Sardinha Assada
Ülkelere göre > Q

Katar: Machboos
Ülkelere göre > R

Romanya: Mămăligă, Sarmale, Mici
Rusya: Borscht, Shchi, Kasha, Pelmeni, Pirozhki
Ülkelere göre > S

Suudi Arabistan: Kabsa, Saleeg
Senegal: Thieboudienne
Sırbistan: Ćevapčići, Pljeskavica, Gibanica
Singapur: Acılı yengeç, Hainanese tavuklu pilav, Hokkien mee
Slovakya: Bryndzové halušky
Slovenya: Karabuğdaylı Köfte (particularly štruklji),Idrijski žlikrofi
Sri Lanka: Köri pilav, kottu roti
Surinam: Pom
Suriye: Kibbeh
Ülkelere göre > Ş

Şili: Empanada, Pastel de choclo
Ülkelere göre > T

Tayvan: Sığır etli erişte çorbası Domuzlu pilav
Tacikistan: Osh Palov, Qurutob
Tanzanya: Ugali
Tayland: Pad Thai, Tom yum, Som tam
Trinidad : Callaloo, Doubles, Pelau
Tobago: Yengeç ve köfte
Tunus: Kosksi, Brik/Bric
Türkiye: Kuru fasulye ve Pilav, Kebap, Baklava, Simit
Ülkelere göre > U

Uganda: Matooke
Ukrayna: Borscht, Varenyky
Umman: Shuwa
Uruguay: Chivito
Ülkelere göre > Ü

Ürdün: Mansaf
Ülkelere göre > V

Vanuatu: Laplap
Venezuela: Pabellón criollo, arepa
Vietnam: Phở
Ülkelere göre > Y

Yemen: Saltah
Yunanistan: Horiatiki, Moussaka, Fasolada Souvlaki, Gyro, Magiritsa, Kokoretsi
Ülkelere göre > Z

Zambiya: Nshima
Zimbabve: Sadza
Galeri

Chelo kabab, İran
Ćevapčići, Balkanlar
Couscous, Fas, Cezayir ve Tunus
Hainanese tavuklu pilavı, Singapur
Phở - Vietnam erişte çorbası
Ndolé Kamerun
Rus pirozhki
Poutine, Kanada
Pilaf (O'sh), Orta Asya mutfağı
Pierogi ruskie, Ruthenian Kresy, Polonya.
Thieboudienne, Senegal
Ukrayna borscht
İçecekler > Ulusal içecekler

Ulusal içecekler belirli bir ülkenin imajını ve tanımını yapan içeceklerdir. İki bölüme ayrılır: alkollü ve alkolsüz içecekler. Alkollü içecekler bazen ulusal likörler olarak sade/düz (İrlanda viskisi gibi) içilse de, genellikle karışım olarak tüketilirler (Brezilya caipirinhas veya Peru ve Şili'nin pisco sours gibi) veya bira veya şarap gibi. Alkolsüz ulusal içeceklere örnekler: Çin'in çayı, ABD'nin Coca-Cola'sı, Hindistan'ın lassis'i, Uruguay'ın mate'si, Doğu Avrupa ülkelerinin kompot'u.
Arjantin empanadası
Wiener schnitzel
Belçika frites ve mayonez
Danimarka smørrebrød
Finlandiya Karjalanpaisti
Pot-au-feu, national dish of France
Gulyás
Tumpeng, Nasi kuning etrafında çeşitli Endonezya yemekleriyle. Endonezya'nın ulusal yemeklerinden biri.
Sushi, Japonya
Tabbouleh, Lübnan
Nasi lemak, a national dish of Malaysia.
Dal bhat, Nepal
adobo, Filipinler ulusal yemeği
Güney Kore Kimchi
Swedish crayfish called Kräftskiva
Peking duck, China
Tom yum, Tayland ulusal yemeği
Pazar Kızartması Birleşik Krallık
Vietnamese phở
Shell plc

Shell'in meşhur deniz kabuğu logosu
Bir Shell istasyonu
Royal Dutch Shell PCL veya yaygın adıyla Shell, İngiltere'de kurulu, genel merkezi Hollanda'da bulunan, İngiliz-Hollanda ortaklığında çok uluslu bir petrol ve doğalgaz şirketidir. Dünyanın en büyük petrol ve doğalgaz şirketlerinden biri olup 2018 gelirlerine göre dünyanın en büyük üçüncü şirketi ve Avrupa'nın en büyük şirketidir. 2019 Forbes Global 2000 listesinde Shell dünyanın en büyük dokuzuncu şirketi (Çin ve ABD dışında dünyanın en büyük şirketi) ve dünyanın en büyük enerji şirketiydi.