I. Henry
Hükümet, Aile ve Ev > Kilise ile İlişkiler > Kilise ve Kral

Henry'nin yönetme yeteneği, hem İngiltere'nin hem de Normandiya'nın yönetiminin anahtarını oluşturan Kilise ile yakından bağlantılıydı ve bu ilişki, hükümdarlığı boyunca önemli ölçüde değişti. Fatih William, Kral'ın yakın meslektaşı ve danışmanı olan Canterbury Başpiskoposu Lanfranc'ın desteğiyle İngiliz Kilisesi'nde reform yapmıştı. William Rufus altında bu düzenleme çöktü, Kral ve Başpiskopos Anselmus yabancılaştı ve Anselmus sürgüne gitti. Henry ayrıca Kilise reformuna da inanıyordu, ancak İngiltere'de iktidara geldiğinde, yatırım tartışmasına karıştı.
Argüman, kimin yeni bir piskoposa asa ve yüzüğü vermesi gerektiği ile ilgiliydi: geleneksel olarak, bu, Kral tarafından kraliyet gücünün sembolik bir gösterimi için gerçekleştirilmişti, ancak Papa II. Urbanus, 1099'da bu uygulamayı yalnızca papalığın yapabileceğini savunarak kınamıştı. Bu görevi yalnızca papalığın yerine getirebileceğini savunarak ve din adamlarının yerel geçici yöneticilerine biat etmemesi gerektiğini ilan etti. Anselmus, Urban'ın açıklamasını duyduktan sonra 1100 yılında sürgünden İngiltere'ye döndü ve Henry'ye Papa'nın isteklerine uyacağını bildirdi. Henry zor durumdaydı. Bir yandan sembolizm ve saygı onun için önemliydi; Öte yandan, ağabeyi Robert ile mücadelesinde Anselmus'un desteğine ihtiyacı vardı.
Anselmus, Henry'nin onu gelecekteki bir kraliyet uzlaşmasına dair belirsiz bir güvence karşılığında teslim olmaya ikna etme girişimlerine rağmen, papalık kararnamesinin mektubuna sıkı sıkıya bağlı kaldı. Anselmus'un sürgüne geri dönmesi ve Henry'nin mülklerinin gelirlerine el koymasıyla meseleler kızıştı. Anselmus aforoz tehdidinde bulundu ve Temmuz 1105'te iki adam nihayet çözüm için müzakere etti. Henry'nin din adamlarına yatırım yapma hakkından vazgeçtiği, ancak onlardan İngiltere'de ellerinde tuttukları toprak mülkleri olan geçicilikler için gelip saygı gösterme geleneğini sürdürdüğü, piskoposların dini olmayan ve dini güçleri arasında bir ayrım yapıldı. Bu argümana rağmen ikili, örneğin Dük Robert'ın 1101'i işgaliyle başa çıkmak için bir araya gelerek ve 1102 ve 1108'de büyük reform konseyleri düzenleyerek yakın bir şekilde çalıştı.
Canterbury ve York Başpiskoposları arasında uzun süredir devam eden bir anlaşmazlık, Anselmus'un halefi Ralph d'Escures altında alevlendi. Geleneksel olarak iki kurumun en kıdemlisi olan Canterbury, York Başpiskoposunun resmi olarak Başpiskoposlarına itaat sözü vermesi gerektiğini uzun süredir tartışmıştı, ancak York, iki piskoposluğun İngiliz Kilisesi içinde bağımsız olduğunu ve böyle bir sözün gerekli olmadığını savundu. Henry, İngiltere'nin tek bir dini yönetim altında kalmasını sağlamak için Canterbury'nin önceliğini destekledi, ancak Papa, York örneğini tercih etti. Konu, Henry'nin York Başpiskoposu Thurstan ile kişisel dostluğu ve Kral'ın davanın kraliyet kontrolünün ötesinde bir papalık mahkemesinde sonuçlanmamasını istemesi nedeniyle karmaşıktı. Bununla birlikte Henry, Fransa kralı Louis ile mücadelesinde Papalığın desteğine ihtiyaç duydu ve bu nedenle Thurstan'ın 1119'da Rheims Konseyi'ne katılmasına izin verdi; burada Thurstan, Canterbury'ye karşı herhangi bir görevden bahsetmeden Papa tarafından kutsandı. Henry, bunun Thurstan'ın daha önce verdiği güvencelere aykırı olduğuna inanıyordu ve ertesi yıl Kral ve Başpiskopos müzakereli bir çözüme ulaşana kadar onu İngiltere'den sürgüne gönderdi.
Taht anlaşmazlığından sonra bile Henry, yeni İngiliz ve Norman piskoposlarının ve başpiskoposlarının seçiminde önemli bir rol oynamaya devam etti. Yetkililerinin çoğunu piskoposluğa atadı ve tarihçi Martin Brett'in öne sürdüğü gibi, "Bürokratlarından bazıları mutlak güvenle bir piskoposluğu dört gözle bekleyebilirdi". Henry'nin şansölyeleri ve kraliçelerininkiler Durham, Hereford, Londra, Lincoln, Winchester ve Salisbury'nin piskoposları oldular. Henry, danışman olarak bu piskoposlardan giderek daha fazla yararlandı - özellikle de Salisbury'li Roger - esas olarak Canterbury Başpiskoposuna güvenme şeklindeki önceki geleneği bozdu. Sonuç, Henry'nin dikkatli bir şekilde etkide bulunabileceği, politikanın temel meselelerini tartışmak için genel konseyler toplayabileceği, uyumlu bir yöneticiler organıydı. Bu istikrar, 1125'ten sonra, Kilise'nin üst düzey pozisyonlarına, genellikle daha reformist görüşlere sahip daha geniş bir aday yelpazesi enjekte etmeye başladığında biraz değişti ve bu neslin etkisi, Henry'nin ölümünden sonraki yıllarda hissedilecekti.