Fransa'nın Cezayir'i İşgali
Cezayir'in İşgali

Ana madde: Cezayir'in İşgali (1830)
Amiral Duperré 635 gemiden oluşan bir donanmanın komutasını [kaynak belirtilmeli] Toulon'da aldı ve ardından Cezayir'e yöneldi. İlk olarak 1808'de Napolyon komutasındaki Binbaşı Boutin tarafından Cezayir'in işgali için geliştirilen planı izleyen General de Bourmont, 14 Haziran 1830'da Cezayir'in 27 kilometre (17 mi) batısında, Sidi Fredj'de 34.000 askeri karaya çıkardı. Fransızlara karşı koymak için Cezayir dayısı, 7.000 Yeniçeri, Konstantin ve Oran beylerinden 19.000 asker ve yaklaşık 17.000 Kabiliyeli milis gönderdi. Fransızlar güçlü bir sahil başı kurdular ve kısmen üstün topçuluk ve daha iyi organizasyon sayesinde Cezayir'e doğru ilerlediler. Fransızlar 19 Haziran'da dayı'nın ordusunu Satvali Muharebesi'nde ardından Sidi Khalef Muharebesi'nde yendiler ve üç haftalık bir harekâtın ardından 5 Temmuz'da Cezayir şehrine girdiler. Dayı, özgürlüğü ve kişisel servetini elinde tutma teklifi karşılığında kapitülasyonu kabul etti. Beş gün sonra ailesiyle birlikte Napoli'ye sürgüne gitti. Türk yeniçerileri de Türkiye'ye gitmek üzere bölgeden ayrıldılar. Dayı'nın ayrılmasıyla bölgede 313 yıl süren Osmanlı egemenliği sona erdi.
Fransız komutanlığı sözde halkın özgürlüklerini, mülklerini ve dini özgürlüklerini korumayı kabul etmiş olsa da, Fransız birlikleri derhal şehri yağmalamaya, keyfi nedenlerle insanları tutuklamaya ve öldürmeye, mülklere el koymaya ve dini mekanlara saygısızlık etmeye başladı. Ağustos ortasına gelindiğinde, Türk otoritesinin son kalıntıları da önemli mal varlıklarını tasfiye etme fırsatı bulamadan apar topar sınır dışı edildi. Bir tahmine göre, yağma sırasında elli milyon franktan fazla mal varlığı özel ellere geçti. Bu faaliyetin Fransız işgalcilerle yerliler arasındaki gelecekteki ilişkiler üzerinde derin bir etkisi oldu. 1833'te bir Fransız komisyonu şöyle yazıyordu: "Suçluluğu her zaman şüpheli olan insanları basit bir şüpheyle ve yargılamadan ölüme gönderdik... güvenli bir şekilde seyahat eden insanları katlettik... barbarlıkta barbarları geride bıraktık." Türklerin kovulması, bölgenin önemli bir kısmında Fransız işgaline karşı direnişin hemen ortaya çıktığı bir güç boşluğu yarattı.
Temmuz 1830'daki Temmuz Devrimi sırasında X. Charles tahttan indirildiğinde ve kuzeni Louis-Philippe, "vatandaş kral" olarak, anayasal monarşi'ye başkanlık etmek üzere atandığında Cezayir'in ele geçirildiği haberi Paris'e henüz ulaşmamıştı. Cezayir seferinin liberal muhaliflerinden oluşan yeni hükûmet, eski rejim tarafından başlatılan işgali sürdürme konusunda isteksizdi. Bununla birlikte, zafer son derece popülerdi ve Louis-Philippe'in yeni hükûmeti işgal kuvvetlerinin sadece bir kısmını geri çekti. Bône ve Oran'ı işgal etmek üzere birlikler gönderen General Bourmont, Charles'ı yeniden tahta çıkarmak üzere Fransa'ya dönme düşüncesiyle birliklerini bu yerlerden geri çekti. Birliklerinin bu çabayı desteklemediği anlaşılınca istifa etti ve İspanya'ya sürgüne gitti. Louis-Philippe Eylül 1830'da onun yerine Bertrand Clauzel'i getirdi.
Staouéli'deki muharebeye katılmış olan Titteri beyi, Oran ve Konstantin beyleriyle Fransızlara karşı direnişi koordine etmeye çalıştı, ancak liderlik konusunda anlaşamadılar. Clauzel Kasım ayında 8.000 kişilik bir Fransız kolunu Titteri'nin başkenti Médéa'ya götürdü ve çatışmalarda 200 adam kaybetti. Blida'da 500 adam bıraktıktan sonra, bey geri çekildiği için Médéa'yı direnişle karşılaşmadan işgal etti.