Bizsiz Dünya
Özet

Kitap giriş, final, bibliografya ve indeksle birlikte 19 bölümden oluşur. Her bir bölümde plastiklerin, petrol altyapısının, nükleer tesislerin ve sanat eserlerinin potansiyel kaderi gibi yeni bir konuya değinilir. Kitap tahminleri destekleyen açıklamalar ve ispatlarla bir bilim yazarının bakış açısıyla yazılmıştır. Kitapta birleştirici bir hikâye, tek bölümlük kohezif bir bakış açısı ya da tez yoktur.
Weisman'ın düşünce deneyi iki temayı takip eder: insanların ortadan kaybolması ile doğanın nasıl bir tepki vereceği, insanların geride nasıl bir miras bırakacağı. İnsanların yokluğunda diğer yaşamların nasıl devam edebileceğini tahmin etmek için Weisman Białowieża Ormanı, Kingman Resifi ve Palmyra Atoll gibi doğal çevrede insan müdahalesinin az olduğu yerlerden raporlar aldı. Yazar biyolog E. O. Wilson ile görüşme yaptı ve Kore Çevre Hareketi Federasyonu'nun üyeleri ile 1953'ten beri çok az insanın girebildiği Kore Silahsız Bölgesi'ne ziyarette bulundu. Prehistorik bitkilerin ve hayvanların evrimlerini tarif ederek yaşamın nasıl gelişebileceğini kavramaya çalışır, ancak Douglas Erwin'in bu konudaki "şimdiki canlılara bakarak dünyanın beş milyon yıl sonraki halini öngöremeyiz" uyarısına da dikkat çeker.
Birkaç bölüm Weisman'ın hızlıca çoğalacağını öngördüğü megafaunaya ithaf edilmiştir.
Weisman, önceki makaledeki malzemelerle Maya uygarlığının kaderini kullanarak köklü bir toplumun ortadan kaybolması ihtimalini ve doğal çevrenin kanıtları çabucak nasıl gizlediğini tasvir eder. Bitki örtüsünün insan yapımı altyapı ile nasıl uzlaşabildiğini göstermek için Weisman ormanın uzak tutulabimesi ve barajlarda alüvyon birikmesini önlenmesi için düzenli bakımın gerektiği Panama Kanalı'nın çalışanları ve subilimciler ile görüşme yaptı. Weisman, terkedilmiş şehirlerin doğaya nasıl yenik düştüklerini göstermek için Çernobil, Ukrayna (1986'da terkedildi) ve Maraş, Kıbrıs (1974'te terkedildi) şehirlerinden raporlar yazdı. Weisman, havanın geri dünüşü olmayan tahribatı ve diğer yaşam formlarının yeni habitatlar yaratması sebebiyle bu şehirlerdeki yapıların ufalandığını gördü. Türkiye'de Weisman, tipik bir az gelişmiş ülke şehri olarak hızla büyüyen İstanbul'daki yapı tekniği ile Kapadokya'daki yeraltı şehirlerini karşılaştırır. İstanbul'daki büyük konut ihtiyacı sebebiyle yapılaşmanın büyük bölümü hızlıca gelişti ve malzemelerin uygunluğu ve depremde ya da diğer büyük doğal afetlerde yıkılabilirliği önemsenmedi. Buna karşın  binlerce yıl önce volkanik tüfün dışında inşa edilen Kapadokya'daki yeraltı şehirleri, gelecek yüzyıllar boyunca da ayakta kalacak gibi görünmektedir.
Weisman, kentsel alanın nasıl bozulacağını özetlemek için New York'u model olarak kullanır. O atık su kanallarının tıkanacağını, yeraltı sularının metro koridorlarını basacağını ve yolların altında bulunan toprağın aşınıp çökeceğini belirtir. Wildlife Conservation Society ve New York Botanical Gardens üyleri ile yaptığı röportajlar ile Weisman yerli bitkilerin döneceğini ve kendilerine yiyecek sağlayan insanların yokluğunda farelerin ve hamamböceklerinin tükeneceğini öngörür.
Wesiman evlerin çatılarındaki sac örtünün etrafından su sızdıracağını ve bu suyun ahşabı aşındırıp çivileri paslandıracağını ve en sonunda da evin çökmesine sebep olacağını belirtir. 500 yılın sonunda ise heer şeyden geriye sadece bulaşık makinesinin alüminyum parçaları, paslanmaz çelik tencereler, plastik araçlar kalacaktır. İnsan varlığının en uzun süre dayanabilecek kalıntıları ise rodyoaktif malzemeler, seramikler, bronz heykeller ve Mount Rushmore olacaktır.