Boeing P-8 Poseidon
Geliştirme > Tasarım aşaması ve testler

P-8, P-3'ün yerini alacaktır. Başlangıçta, daha yeni teknolojiyi dâhil etmek için daha sonra yükseltmelerle eski sistemlerle donatıldı. Hükûmet Sorumluluk Ofisi bu aşamalı yaklaşımın projeyi programa ve bütçeye uygun tuttuğunu belirtmiştir. Deniz Hava Sistemleri Komutanlığı (NAVAIR), P-8A'nın ağırlık azaltma önlemi olarak manyetik anomali algılayıcı (MAD) ekipmanıyla donatılması gerekliliğini kaldırarak dayanıklılığı artırdı. Bir hidrokarbon sensörü dizel motorlu denizaltılardan ve gemilerden gelen yakıt buharlarını tespit eder.
P-8'in ilk uçuşu 25 Nisan 2009'da yapıldı.3 İkinci ve üçüncü P-8'ler uçtu ve Ağustos 2010 başlarında uçuş testindeydi. 11 Ağustos 2010'da P-8'in düşük oranlı üretimi onaylandı. Bir P-8 ilk kez 15 Ekim 2010'da sonoboyları bıraktı ve üç ayrı alçak irtifa geçişinde altı tane bıraktı. 2011 yılında, buz tespit sisteminin sahte bileşenlerin kullanılması nedeniyle kusurlu olduğu tespit edildi; iddiaya göre bu parçalar kötü bir şekilde yenilenmiş ve Çinli bir tedarikçi tarafından yeni olarak alt yüklenici BAE Systems'e satılmıştı.
4 Mart 2012'de ilk üretim P-8A, Filo Değiştirme Filosu (FRS), 30. Devriye Filosu (VP-30) ile eğitim için Jacksonville, Florida Deniz Hava İstasyonuna uçarak ABD Deniz Kuvvetleri'ne teslim edildi. 24 Eylül 2012'de Boeing, 11 uçak için 1,9 milyar dolarlık (2023'te ~ 2,49 milyar dolar) bir sipariş açıkladı. 10 Haziran 2013'te bir ABD Savunma Bakanlığı (DoD) Genel Müfettiş (IG) raporu, P-8'in operasyonel gereksinimleri karşılayıp karşılamadığını değerlendirmek için temel veri eksikliği nedeniyle tam hızda üretimin ertelenmesini tavsiye etti; 25 yıllık kullanım ömrünü garanti altına almak için ek testlere de ihtiyaç vardı. Boeing yöneticileri, test programının yolunda gittiğini söyleyerek raporu reddetti. 2013 yılında, P-8 yapısal yorgunluk olmadan 25 yıllık ömrünü sürdürebileceğini, eksikliklerin üstesinden gelebileceğini, yüzey gemilerini takip edebileceğini ve birincil görevleri yerine getirebileceğini gösterene kadar tam hızda üretim ertelendi.
24 Haziran 2013 tarihinde, silah entegrasyon testi sırasında P-8, canlı bir AGM-84 Harpoon gemisavar füzesi ateşleyerek önemli bir kilometre taşına ulaştı ve düşük maliyetli modüler bir hedefi doğrudan vurdu. 1 Temmuz 2013 tarihinde, ilk operasyonel test ve değerlendirme (IOT&E) raporu, P-8A'nın “operasyonel olarak etkili, operasyonel olarak uygun ve filo tanıtımı için hazır” olduğunu tespit etti. Bu noktada altı test ve dokuz düşük oranlı ilk üretim uçağı teslim edilmişti. 31 Temmuz 2013'te Boeing, 2016 sonuna kadar 37 uçaklık bir filo için dördüncü düşük oranlı ilk üretim partisinde 13 P-8A ve ilk tam oranlı üretim partisinde 16 P-8A için uzun süredir kullanılmayan parçalar üretmek üzere 2,04 milyar dolarlık bir sözleşme aldı.
Ocak 2014'te Deniz Hava Sistemleri Komutanlığı P-8A'nın tam hızda üretimine başladı. Artım 1 sistemleri kalıcı denizaltısavar savaşı (ASW) yetenekleri ve entegre bir sensör paketi içermektedir; 2016'da Artım 2 yükseltmeleri çoklu statik aktif uyumlu akustik, otomatik tanımlama sistemi ve yüksek irtifa denizaltısavar silahları ekleyecektir. 2020'deki Artım 3 “ağ destekli yüzey karşıtı savaş” sağlayacaktır.
Temmuz 2014'te P-8'in iş geliştirme direktörü Fred Smith programın “2004 yılı üretim maliyeti tahminlerine göre 2.1 milyar dolar tasarruf sağladı... uçak şu anda 216 milyon dolar olarak tahmin edilen fiyattan 150 milyon dolara satılıyor“. 2013 İki Partili Bütçe Yasasının sona ermesi nedeniyle yıllık 16 uçak olan USN siparişlerinin 2015 yılında sekize düşmesinin ticari 737 satışları ve P-8 ihracat satışları ile kısmen dengelenmesi bekleniyordu. Savunma Bakanlığı, P-8 için Müşterek Savaş Uçağı (JSF) programına benzer bir program şablonu izlemek ve muhtemel kullanıcılarla uluslararası işbirliği yapmak istiyordu.