II. Vlad
Hükümdarlığı > Esareti ve ikinci hükümdarlık dönemi

II. Vlad'ın esir edilmesinin ardından II. Murad, Rumeli Beylerbeyi Hadım Şehabettin Paşa'yı Ağustos 1442'de Eflak'ı ilhak etmek üzere görevlendirmiştir. Ancak Hunyadi, Eylül ayında Karpat Dağları'ndaki Osmanlı ordusunu yenerek Vlad'ın kuzeni Basarab'ı Eflak'ın Voyvodası ilan etti. II. Vlad, Osmanlı İmparatorluğu'nun düşmanlarını desteklemeyeceğine ve yıllık bir haraç ödeyeceğine, ayrıca padişahın ordusunda yeniçeri olmak üzere hizmet için 500 Eflak çocuğunu Osmanlı ordusuna göndereceğine dair söz verdikten sonra II. Murad, 1442 senesinin sonuna varmadan Vlad'ı serbest bırakmıştır. Vlad verdikleri sözlerin haricinde ayrıca Osmanlı'ya olan sadakatinin bir göstergesi olarak üç meşru oğlundan ikincisi Vlad ve üçüncüsü Radu'yu 1444 yılında Osmanlı İmparatorluğu'na rehin olarak vermek zorunda kalmıştır.
Bazı kaynaklara göre Radu, Osmanlı'da rehin kaldığı dönemde devşirme yapılmış ve 1475 yılında müslüman olarak ölmüştür. Radu, önce Edirne'de askerî ocak eğitimleri almış, ardından sarayda mantık, felsefe, Türk ve Fars edebiyatı, Kuran, hadis gibi konuları öğrenmiştir. Eğitiminin sonunda kendi isteğiyle Osmanlı hizmetine girmiş ve müslüman olmuştur. Hattâ Radu, II. Mehmet'in yanında İstanbul'un kuşatmasına katılmış, İran sınırındaki küçük bir isyanı bastırmak için yeniçeri komutanı olarak görev yapmış ve Uzun Hasan'a karşı yapılan Otlukbeli Muharebesi'ne de katılmıştır. 1462 yılında Osmanlı devleti, Radu'nun ağabeyi III. Vlad üzerine bir Eflak seferi düzenlediğinde yine ordunun içinde yer almıştır. Bu seferde verilen görevde başarısızlık yaşamış olsa da, yerine Osmanlı himayesinde olmak üzere ağabeyi III. Vlad'ın yerine Eflak Prensliği tahtına geçmiştir. Defalarca tahttan indirilmesine rağmen kısa sürelerle de olsa yine Osmanlı desteğiyle 1473-1475 yılları arasında üç kez  tahta geçmiştir.
II. Vlad'ın Eflak'a dönüşü hakkında pek bir bilgi olmasa dahi tahtını 1443 senesinin Mart ile Eylül arasında geri aldığı bilinmektedir. Osmanlı Padişahının çocuklarını serbest bırakacağını belirtmesi üzerine Vlad, tahtını geri aldıktan sonra bölge siyasetinde tarafsız kalmıştır. II. Murad, Macaristan ve Osmanlı İmparatorluğu arasındaki barış görüşmelerinin sonuçlanmasını istiyor ve II. Vlad da bu iki gücün arasında bir köprü görevi görüyordu. Zira yönettiği Eflak bölgesi her iki gücün tampon bölgesini almaktaydı ve bu durum Vlad'ı rahatsız ediyordu. Fakat Papalık, bu barışı engelliyor ve bunun yerine VVladysław'ı Osmanlı İmparatorluğu'na karşı Haçlı Seferlerine devam etmeye çağırıyordu. Öte yandan Vlad, Polonyalı tarihçi Jan Długosz'a göre; II. Murad ve Osmanlılara karşı sadakat göstermek ile kuvvetleri Władysław'ın birlikleri tarafından daha fazla zarar görmüştür. Nitekim Vlad, yaşanan bu hadiselere rağmen yine de oğlu Mircea'nın komutasındaki 4.000 atlıyı Osmanlılara karşı Haçlı birlikleri ile beraber savaşmaya göndermiştir.
Gerçekleşen Haçlı seferi, 10 Kasım 1444'te Varna Muharebesi'nde Haçlıların yenilgisi ile sona ermiştir. Savaştan sonra Hunyadi, Eflak üzerinden Macaristan'a dönmek istemiş  ancak Tuna'da, II. Vlad'ın askerleri tarafından esir alınmıştır. Uzun süre Vlad'ın esaretinde kalan Hunyadi, Macaristan'ın Eflak'a savaş açacağı tehdidi üzerine serbest bırakılmıştır. Tarihçi John Jefferson'a göre Vlad, Hunyadi'yi II. Murad'a teslim etmek için esir almıştır. Camil Mureşanu ise; Hunyadi'nin, Vlad tarafından sadece esir alınmak istendiğini yazmaktadır. Tarihçi Kurt W. Teptow ise, Vlad'ın Hunyadi'yi Haçlıların yaşadığı bozgundan dolayı sorumlu tuttuğunu ve neredeyse onu öldüreceğini ifade etmektedir. II. Vlad, Hunyadi'yi serbest bıraktıktan sonra ona değerli hediyeler vermiş ve Macaristan sınırına kadar kendisine eşlik etmiştir.
Tüm bunlar yaşanırken, Burgundiya haçlılarından oluşan bir filo 1445 baharında Karadeniz'deki Osmanlı filosuna saldırmıştır. Filonun komutanı Wavera Walerand, Osmanlı İmparatorluğu'na karşı bir ittifak arayışıyla elçisini Macaristan'a göndermiş ve müzakereleri başlatmıştır. Hunyadi'nin talebi üzerine, Walerand'ın elçilerinden Pedro Vasque de Saavedra, Vlad'ı ziyaret ederek kendisini Walerand ile buluşmaya ikna etmiştir. Temmuz ayında Vlad, Walerand'ın ittifak kurduğu Isaccea'ya (İsakçı Kalesi) gitmiştir. Vlad 4.000-6.000 kişilik bir orduyu toplayarak oğlu Mircea'nın komutasına yerleştirerek Walerand'a askerî destek sunmuştur. Burgundiya ve Eflak ordusu Eylül ortasında birlikte Silistre'yi kuşatmış fakat başarısız olmuşlardır. Ancak çok geçmeden Turtukaya'daki küçük bir kaleyi ele geçirip yıkmışlardır. Vlad, Walerand'ı Giurgiu'ya saldırmaya ikna ederek, Osmanlı ordusunun Eflak ya da Erdel'e her ne zaman geçmek isteseler Eflak ile aralarında bir köprü görevi gören Giurgiu'daki müstahkem adanın yakınındaki Tuna'dan geçebildiklerini ifade etmiştir. Giurgu kuşatması sırasında topçu birliğinin komutasındaki Vlad, top atışları arasında topun soğumasına izin vermemesi sebebiyle büyük bir topun iki demir halkası aniden kırıldı ve iki askerin ölümüne sebep olmuştur. Uzun süren kuşatma sonrası kalenin Osmanlı garnizonu, Osmanlı İmparatorluğu'na serbestçe gitmelerine izin verilmesi şartıyla teslimiyetlerini bildirmiş olsalar dahi kaleyi terk etmeleriyle beraber, Vlad'ın emriyle 2,000 Eflak askeri Osmanlı garnizonuna saldırmış ve silahsız Osmanlı askerlerini katletmişlerdir. Zira II. Vlad, 1442'de yaşadığı esaretinden Osmanlı garnizonunun komutanını sorumlu tutmaktaydı. Ardından çok geçmeden Rusçuk'taki Osmanlı garnizonu da teslim olmuştur.
Vlad, Osmanlı'ya isyan eden 11.000'den fazla Bulgar'a sığınma izni vermiş ve Tuna üzerinden Eflak'a geçmelerine yardım etmiştir. Hunyadi'nin komutasındaki bir Macar ordusunun da katıldığı Burgundiyalı Haçlılar ve Eflak kuvvetleri, 14 Eylül'de Nicopolis'e yaklaştılar fakat  bölgede yaşanan don, ilerleyişlerinin durması üzerine ittifakın bozulmasına neden olmuştur. Zira, Tuna bölgesinin donacağından korkan askerlerin moralleri düşmekte ve ordudan kaçışlar yaşanmaktaydı. İttifakın bozulmasının ardından Macaristan ve Eflak arasındaki ilişkiler kısa sürede kötüleşmeye başlamıştır. 1445'in sonlarında Braşov'un kasaba halkına yazılan bir mektupta Vlad, Eflak tüccarlarının Erdel'de tutuklandığından şikâyet etmekte ve oğullarını hristiyanlık için ölüme terk ettiğini belirtmektedir. Vlad'ın sözleri, iki oğlunun Osmanlı İmparatorluğu'nda öldürüldüğüne ikna edildiğini kanıtlamaktadır, ancak padişah II. Murad her iki çocuğuna da zarar vermemiştir. 1446 veya 1447'de Vlad, Osmanlı mültecilerini Osmanlı İmparatorluğu'na geri döndürmeyi dahi kabul ederek Osmanlılarla barış sağlamıştır. 20 Temmuz 1447'de Hunyadi, Brașov'un asilzadelerine, Vlad'ın kuzeni olan Vladislav'ın Eflak tahtındaki hak iddiasına destek vermelerini emretmiştir. Hunyadi beklenmedik bir şekilde Kasım ayının sonunda Vladislav'ın (Dan olarak da bilinir) birlikleri ile beraber Eflak'a girmiştir. Hazırlıksız yakalanan Vlad, Târgoviște'den kaçmış ancak Bălteni'deki bataklıklarda Hunyadi'nin birliklerince yakalanarak öldürülmüştür. II. Vlad'ın Bălteni'deki bataklıklarda yakalanarak öldürülmesinin ardından Hunyadi, Vladislav'ı Eflak tahtına çıkarmıştır. Vlad Dracul'un ölümünün ardından mezarının yeri tespit edilememiştir. Cazacu, büyük olasılıkla Snagov Manastırı'na gömüldüğünü ifade ederken, Florescu, Vlad Dracul'un Târgoviște yakınlarındaki Dealu Manastırı'nda bir şapele gömüldüğünü yazmaktadır.