stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
David di Donatello Ödülleri

| David di Donatello Ödülleri |
| --- | --- |
 70. David di Donatello Ödülleri

Dağıtan: İtalyan Sinema Akademisi
Tarih: 1956-günümüz
Ülke:  İtalya
Resmî sitesi: http://www.daviddidonatello.it/english/index.htm
David di Donatello Ödülleri, İtalyan Sinema Akademisi tarafından 1955 yılından beri her yıl verilmekte olan sinema ödülleri. Yıldan yıla değişmekle birlikte 2008'de 21 kategoride ödül verilmiştir. 2006'da 24 dalda, 1957 yılında ise sadece 3 dalda bu ödüller dağıtılmıştı.
Ödül adını 1386–1466 yılları arasında yaşamış Rönesans çağı ressam ve heykeltıraşı Floransalı Donatello'nun (Donato di Niccolò di Betto Bardi) 1440 civarında yaptığı bronz Davut heykelinden almıştır. Bu heykele de kısaca, Donatello'nun Davutu anlamına gelen David di Donatello adı verilmektedir.
Ödüller esas olarak İtalyan filmlerine verilmekle birlikte yabancı dildeki filmler için de iki ödül kategorisi ayrılmıştır. Bunlardan ilki 1959'dan beri verilmekte olan "En İyi Yabancı Dilde Film" ödülü, diğeri de 2004 yılından beri verilmekte olan "En İyi Avrupa Filmi" ödülüdür. Fatih Akın'ın Duvara Karşı filmi 2005 yılında bu ikinci kategoride aday gösterilmiş ama ödülü kazanamamıştı. Ferzan Özpetek'in filmi Karşı Pencere ise 2003 yılında "en iyi film" dahil 5 dalda bu ödülü kazanmış, ayrıca 7 dalda da aday gösterilmişti.
18 Temmuz 2007 yılında organizasyon, büyük uluslararası film ödüllerine (Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Oscar, Fransa'daki César, İspanya'daki GOYA, Birleşik Krallık'taki BAFTA) ve ilgili ulusal film akademilerinin yayılımlarına benzetilerek İtalyan Sinema Akademisi (it: Accademia del Cinema Italiano) adını aldı.
İstatistikler > Birden fazla kez ödül kazanan oyuncular

7 ödülle Vittorio Gassman, Alberto Sordi ve Margherita Buy en fazla David (Davud) ödülü kazanan aktörlerdir. Güncelleme 2018 David di Donatello ödülleri (62 sene).
| Aktör | Başrol> K | Başrol> N | Yardımcı> K | Yardımcı> N | Toplam> K | Toplam> N |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Margherita Buy | 5 | 13 | 2 | 3 | 7 | 16 |
| Alberto Sordi | 7 | 8 | 0 | 0 | 7 | 8 |
| Vittorio Gassman | 7 | 7 | 0 | 0 | 7 | 7 |
| Sophia Loren | 6 | 6 | 0 | 0 | 6 | 6 |
| Giancarlo Giannini | 4 | 7 | 1 | 3 | 5 | 10 |
| Marcello Mastroianni | 5 | 6 | 0 | 0 | 5 | 6 |
| Monica Vitti | 5 | 6 | 0 | 0 | 5 | 6 |
| Valerio Mastandrea | 2 | 7 | 2 | 3 | 4 | 10 |
| Toni Servillo | 4 | 7 | 0 | 0 | 4 | 7 |
| Nino Manfredi | 4 | 4 | 0 | 0 | 4 | 4 |
Kadınlarda
Dağıtılan Ödüller > Güncel ödüller

En İyi Film - it: Miglior film (1980 hariç 1970'ten beri)
En İyi Yönetmen - it: Miglior regista (1958'den beri)
En İyi İlk Yönetmen - it: Miglior regista esordiente (1982'den beri)
En İyi Orijinal Senaryo (2017'den beri)
En İyi Uyarlama Senaryo (2017'den beri)
En İyi Yapımcı (1970, 1977 ve 1979 hariç 1956'dan beri)
En İyi Erkek Oyuncu (1957, 1958 ve 1959 hariç 1956'dan beri)
En İyi Kadın Oyuncu (1957, 1960 ve 1962 hariç 1956'dan beri)
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu (1981'den beri)
En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu (1981'den beri)
En İyi Görüntü Yönetmeni (2015'ten beri)
En İyi Müzisyen (1979 ve 1980 hariç 1975'ten beri)
En İyi Orijinal Şarkı (1987, 1989, 1990 ve 2005'te)
En İyi Prodüksiyon Tasarım (1981'den beri)
En İyi Kostüm Tasarımı (1981'den beri)
En İyi Makyaj (2022'den beri)
En İyi Saç Tasarımı (2022'den beri)
En İyi Kurgu (1981'den beri)
En İyi Ses (2017'den beri)
En İyi Özel Görsel Efekt (2004'ten beri)
En İyi Uzun Metraj Belgesel (2004'ten beri)
En İyi Kısa Film (1997'den beri)
David Giovani Ödülü (2004'ten beri)
En İyi Yabancı Film (1960, 1961, 1965, 1971 ve 1981 hariç 1959'dan beri)
David Özel Ödülü (veya Yaşam Boyu Başarı Ödülü)
En İyi Casting (2025'ten beri)
David En İyi İzleyici (2019'dan beri en çok izleyici sayısına ulaşan filme verilir.)
Başkanlar

Italo Gemini (1955-1970)
Eitel Monaco (1971-1977)
Paolo Grassi (1978-1980)
Gian Luigi Rondi (1981-2016)
Giuliano Montaldo (2016-2017) (geçici)
Piera Detassis (2018-günümüz)
Olaylar

Bulgari'nin 1956 tarihli Dünyanın En Güzel Kadını dalında Gina Lollobrigida'ya verilen David di Donatello ödülü , 2013 yılında Sotheby's müzayidesi tarafından açık artırmada satıldı.
İtalya Cumhurbaşkanı Carlo Azeglio Ciampi, 2005 yılında David di Donatello tarafından kendisine verilen özel madalyayla birlikte.
Bursa Göç Tarihi Müzesi

| Bursa Göç Tarihi Müzesi |
| --- | --- |


Koordinatlar: 40°11′58″K 29°02′57″D﻿ / ﻿40.19944°K 29.04917°D﻿ / 40.19944; 29.04917
Ziyaretçi: Yılda yaklaşık 60bin
Otopark?: Var
Resmî site: bursagocmuzesi.com
Bursa Büyükşehir Belediyesi bünyesindeki diğer müzeler
Bursa Göç Tarihi Müzesi, Bursa’da  Bursa Büyükşehir Belediyesi tarafından şehrin göç tarihini incelemek ve canlandırmak üzere 2014’te ziyarete açılmış müze.
Merinos Parkı içindeki Merinos Atatürk Kongre ve Kültür Merkezi'nin ikinci katındadır. Ziyaretçileri ücretsiz olarak ağırlamaktadır. Müzede yaklaşık 60bin ziyaretçi ağırlanır.
Müzede Türklerin Anadolu’ya göçünden, Bursa şehrinin Osmanlılar tarafından fethi, Osmanlı’nın Balkanlar'a doğru yurt tutmasına kadar tarihsel süreç ile ilgili bilgilendirme ve Balkanlar'dan, Kafkaslardan, Kırım ve civarından geri Anadolu'ya göç sürecine ilişkin canlandırma ve objeler yer alır. Balkanlardan göç tren canlandırmasıyla, Kafkaslar'dan göçü kağnı ve at arabasıyla, Kırım'dan göçü vapur canlandırması ile anlatılır.
9 bölümden oluşan müzedeki koleksiyonların büyük bölümü Şinasi Çelikkol'dan temin edilmiştir.
Bölümleri

Müzenin bölümleri şunlardır:
Tarih öncesi ve İlkçağ Bursa yerleşimleri
Bursa şehrinin kuruluşu
Bursa’nın fethi ve Türkmen yerleşimleri
Balkanların fethi ve kurulan Osmanlı uygarlığı
Balkanlar’dan Bursa’ya göç
Mübadele göçleri
Kafkas göçleri
Tatar Türkleri’nin Kırım’dan göçleri
"Bursa tek kökten doğan ulu bir çınarın dallarıdır": 700 yıldır Anadolu'nun çeşitli bölgelerinden gelip Bursa'ya yerleşenlerin onu Türkiye'nin önemli bir endüstri, ticaret, tarım ve turizm yapmasına ilişkin belge ve fotoğrafların paylaşıldığı bölümdür.
El-İt'am ayeti

El-İt'am ayeti (Arapça: آیه الإطعام), İnsan Suresi’nin 8 ve 9. ayetlerinde yer alan ve Kur’an’ın ahlak ve toplumsal sorumluluk alanındaki temel öğretilerinden biri olarak kabul edilen bir ayettir. Bu ayet, infak ve fedakarlığın önemine vurgu yaparak, muhtaçlara yapılan yardımın yalnızca Allah rızası için ve herhangi bir maddi ya da manevi karşılık beklenmeksizin gerçekleştirilmesi gerektiğini belirtmektedir. Güvenilir İslami tefsirlere göre, bu ayetin nüzul sebebi, Muhammed’in Ehl-i Beyti’nin bir fakir, yetim ve esire yemek ikram etmesi olayıdır. Bu olay, İslam’ın değerlerinin pratik hayattaki en açık örneklerinden biri olarak kabul edilmektedir. Bu ayetin tefsir, tarih, ahlak ve toplumsal yönlerden incelenmesi, fedakarlık kavramını ve onun İslami öğretiler içerisindeki yerini daha derinlemesine anlamamıza katkı sağlayacaktır.
Nüzul Sebebi

Şii müfessir Tabersi’ye göre, müfessirlerin çoğu “Ebrar” kelimesinden kastın Ali, Fatıma ve Hasaneyn olduğu konusunda ittifak etmişlerdir. Ehl-i Sünnet muhaddisi İbn Merdûvey, her iki mezhebin hadis ravisi olan İbn Abbas’tan bir rivayet naklederek, El-İt'am ayeti’nin nüzul sebebinin Muhammed’in Ehl-i Beyti olduğunu belirtmiştir. Ehl-i Sünnet müfessiri Süyûtî de İbn Merdûvey’in rivayetine dayanarak, ayetin Ali ve Fatıma hakkında nazil olduğunu bildirmektedir.
Bu konuda, Hicrî 427 yılında vefat eden ve Ehl-i Sünnet'in hadis âlimlerinden ve müfessirlerinden biri olan Sa'lebî, kendi tefsirinde, İnsan Suresi'nin 5. ile 10. ayetlerinin, hatta tüm surenin Ehl-i Beyt hakkında nazil olduğunu savunmaktadır. Bu görüşünü desteklemek için, İbn Abbas'tan nakledilen bir hikâyeyi aktarır. Bu hikayede, Ehl-i Beyt'in Muhammed'in ailesinin adadığı bir adak ve bu adağı yerine getirme yöntemi açıklanmaktadır.
Tefsir âlimleri, El-İt'am ayeti nüzul sebebini şu şekilde aktarmışlardır: Hasan ve Hüseyin hastalandığında, Muhammed ashabıyla birlikte onları ziyarete gitti. Bu ziyaret esnasında, Muhammed'in tavsiyesi üzerine, Ali, Fatıma ve hizmetçileri Fizze, eğer Hasan ve Hüseyin şifa bulursa, üç gün oruç tutmayı adadılar. Hasan ve Hüseyin iyileştikten sonra, Ehl-i Beyt bu adağı yerine getirmek için oruç tutmaya başladı. Her iftar vaktinde, yiyeceklerini bir yoksula, bir yetime ve bir esire bağışladılar ve sadece su ile oruçlarını açtılar.
Üç günün sonunda, Muhammed, Ehl-i Beyt'in bu açlık ve yorgunluk halini görünce son derece üzüldü. Bu esnada Cebrail vahiy ile indi ve İnsan Suresi'ni getirdi. Bu surede, Ehl-i Beyt'in bu fedakârlığı, cömertliği ve sabrı övülmekte ve onların bu davranışına atıfta bulunulmaktadır. Bu rivayet, İnsan Suresi'nin nüzul sebebi olarak kabul edilir.
Nüzul zamanı ve mekanı

İnsan Suresi'nin nüzul zamanı ve mekanı hakkında farklı görüşler bulunmaktadır. Erken dönem kaynaklar arasında Şii muhaddis İbn Şehr Aşub, Ali bin Ebu Talib ve ailesinin 25 Zilhicce gününde bir olay yaşadığını ve bu olay üzerine İnsan suresinin indirildiğini aktarmıştır. İbn Şehr Aşub, bu surenin aynı günde nazil olduğunu belirtmiştir.
Ebu Hamza es-Sümâlî, İmam Zeynelabidin (Ali bin Hüseyin)'in Şii öğrencilerinden biridir ve kendisi İnsan Suresi'nin tamamının Medine'de nazil olduğunu bildirmiştir. Bu görüş, surenin nüzul zamanı ve mekânı hakkında farklı bir perspektif sunmaktadır.
İbn Abbas da İnsan Suresi'nin Medine'de nazil olduğunu belirtmiştir. Tabiin'in önde gelen müctehidlerinden biri olan Said bin el-Müseyyeb de İnsan Suresi'nin Medine'de nazil olduğunu bildirmiştir.
Ehl-i Beyt'in beş kişisinin isimleri, altın bir levha üzerine oyulmuştur, Kerbela, El-Abbas Türbesi.
Lockheed Hudson

| Hudson   A-28 / A-29 / AT-18 |
| --- | --- |
Lockheed A-29 Hudson
Türü: Bombardıman, keşif, nakliye, deniz devriyesi uçağı
Üretici: Lockheed
Tasarımcı: Clarence "Kelly" Johnson
İlk uçuş: 10 Aralık 1938
Hizmete giriş: 1939
Ana kullanıcı: Kraliyet Hava Kuvvetleri
Diğer kullanıcılar: Kanada Kraliyet Hava Kuvvetleri  Avustralya Kraliyet Hava Kuvvetleri  Amerika Birleşik Devletleri Ordusu Hava Kuvvetleri
Üretim aralığı: 1938–1943
Üretim sayısı: 2,941
Gelişimi: Lockheed Model 14 Super Electra
Lockheed Hudson, Amerikan Lockheed Aircraft Corporation tarafından üretilen bir hafif bombardıman ve kıyı keşif uçağıdır. İlk olarak İkinci Dünya Savaşı'nın başlamasından kısa bir süre önce Kraliyet Hava Kuvvetleri tarafından kullanıldı ve sonrasında esas olarak bu şirket tarafından işletildi. Hudson, Model 14 Super Electra yolcu uçağının askeri dönüşümüydü ve Lockheed için ilk önemli uçak üretim sözleşmesiydi. RAF'ın 200 Hudson siparişi, şirketin aldığı önceki siparişleri çok aştı.
Hudson, savaş boyunca çoğunlukla Sahil Komutanlığı'nda ama aynı zamanda nakliye ve eğitim rollerinde ve işgal altındaki Fransa'ya ajanlar ulaştırmada görev aldı. Ayrıca, Kanada Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin denizaltı karşıtı filolarında ve Avustralya Kraliyet Hava Kuvvetleri tarafından da yoğun olarak kullanıldı.
Tasarım ve geliştirme süreci

1937'nin sonlarında Lockheed, Model 14'ün kesit çizimini çeşitli yayınlara gönderdi ve yeni uçağı sivil bir uçak olarak ve hafif bir bombardıman uçağına dönüştürülmüş olarak gösterdi. Bu, çeşitli hava kuvvetlerinin ilgisini çekti ve 1938'de İngiliz Satınalma Komisyonu, Avro Anson'ı desteklemek için Birleşik Krallık'a bir Amerikan deniz devriye uçağı aradı.
Komisyon, Kraliyet Hava Kuvvetleri tarafından kullanılmak üzere 200 uçak sipariş etti ve ilk uçaklar 10 Aralık 1938'de Burbank, Kaliforniya'da uçuş testlerine başladı.
Teknik özellikler (Hudson Mk I)

Veri kaynağı Lockheed Aircraft since 1913.
Genel özellikler
Mürettebat: 5
Uzunluk: 44 ft 4 in (13,51 m)
Kanat açıklığı: 65 ft 6 in (19,96 m)
Yükseklik: 11 ft 10 in (3,61 m)
Kanat alanı: 551 ft2 (51,2 m2)
Boş ağırlık: 11.630 lb (5.275 kg)
Brüt ağırlık: 17.500 lb (7.938 kg)
Güç kaynağı: 2 × Wright GR-1820-G102A Cyclone 9 silindirli radyal motorlar, her biri 1.100 hp (820 kW)
Performans
Maksimum sürat: 246 mph (396 km/sa, 214 kn) at 6.500 ft (2.000 m)
Seyir sürati: 220 mph (350 km/sa, 190 kn)
Menzil: 1.960 mi (3.150 km, 1.700 nmi)
Azami irtifa: 25.000 ft (7.600 m)
Tırmanma oranı: 2.180 ft/dak (11,1 m/s)
Mühimmat
Silahlar: **2 × .303 in (7.7 mm) Browning makineli tüfekleri (sırt taretinde)
2× .303 Browning makineli tüfekleri (burunda)
Bombalar: 1.400 lb (640 kg) bomba veya sualtı bombaları
Kaynaklar

Borth, Christy. Masters of Mass Production. Indianapolis, Indiana: Bobbs-Merrill Co., 1945.
Cortet, Pierre (April 2002). "Des avions alliés aux couleurs japonais" [Allied Aircraft in Japanese Colors]. Avions: Toute l'Aéronautique et son histoire (Fransızca), 109. ss. 17-21. ISSN 1243-8650.
Douglas, W.A.B. The Creation of a National Air Force. Toronto, Ontario, Canada: University of Toronto Press, 1986. 978-0-80202-584-5.
Francillon, René J. (1982). Lockheed Aircraft since 1913. Londra: Putnam & Company. ISBN 0-370-30329-6. .
Francillon, René. Lockheed Aircraft since 1913. London: Putnam, 1987. 0-85177-805-4.
Herman, Arthur. Freedom's Forge: How American Business Produced Victory in World War II. New York: Random House, 2012. 978-1-4000-6964-4.
Kightly, James."Database: Lockheed Hudson". Aeroplane, Vol. 43, No. 10, October 2015. pp. 73–88.
Lawrence, Joseph (1945). The Observer's Book Of Airplanes. London and New York: Frederick Warne & Co.
Marson, Peter J. The Lockheed Twins. Tonbridge, Kent, UK: Air-Britain (Historians) Ltd, 2001. 0-85130-284-X.
Parker, Dana T. Building Victory: Aircraft Manufacturing in the Los Angeles Area in World War II. Cypress, California: Amazon Digital Services, Inc., 2013. 978-0-9897906-0-4.
Roba, Jean-Louis; Cony, Christophe (October 2001). "Donnerkeil: 12 février 1942" [Operation Donnerkeil: 12 February 1942]. Avions: Toute l'Aéronautique et son histoire (Fransızca), 103. ss. 25-32. ISSN 1243-8650.
Stitt, Robert M. (July–August 2002). "Round-out". Air Enthusiast, 100. s. 75. ISSN 0143-5450.
Swanborough, Gordon and Peter M. Bowers. United States Navy Aircraft since 1911. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1976. 0-87021-792-5.
Vincent, David. The RAAF Hudson Story: Book One Highbury, South Australia: David Vincent, 1999. 0-9596052-2-3
Lake, Alan. Flying Units of the RAF – The ancestry, formation and disbandment of all flying units from 1912. Airlife Publishing Ltd, Shrewsbury, UK, 1999, 1840370866.
Lockheed Hudson kokpiti
Lockheed Hudson Bombardıman Uçağı, Clyde Engineering
Lockheed Hudson 3-view drawing
Antik Roma'da eğitim

Bir kızın bronz heykelciği (1. yüzyıl)
Antik Roma'da eğitim, Cumhuriyet'in başlarında gayriresmi, ailesel bir eğitimken; geç Cumhuriyet ve İmparatorluk dönemlerinde bir sisteme dayanan eğitime doğru ilerledi. Roma eğitim sistemi Yunan eğitim sistemine dayanıyordu ve Roma eğitim sistemindeki özel öğretmenlerin çoğu Yunan köleler ya da yine Yunan azat edilmiş kişilerdi. Roma'da kullanılan eğitim metodolojisi ve müfredatı, Roma'nın tüm eyaletlerinde kopyalandı ve daha sonraki Batı uygarlığı eğitim sistemleri için bir temel oluşturdu. MS 2.yüzyıla kadar organize eğitim nispeten nadir olarak uygulandı ve bu zamana kadar uygulanan Roma eğitim sürecine dair sadece birkaç birincil kaynak var. Aile babasının Romalı aileler üzerinde sahip olduğu geniş güç nedeniyle, Romalı çocuklara sağlanan eğitimin düzeyi ve kalitesi aileden aileye büyük farklılıklar gösteriyordu; yine de, Roma kültürü sonralarda babaların çocuklarını bir dereceye kadar eğitmelerini beklemeye başlayacak şekilde gelişim gösterdi, siyasete girmek isteyen herhangi bir Romalıdan tam ve üst düzey bir eğitim bekleniyordu.
İmparatorluk döneminde eğitim

Roma Cumhuriyeti'nin ve daha sonra Roma İmparatorluğu'nun zirve döneminde, Roma eğitim sistemi yavaş yavaş nihai biçimini buldu. Öğrencilere harçlık veren resmi okullar kuruldu; ancak ücretsiz halk eğitimi veren eğitim kurumlarından çok az vardı. Hem erkek hem de kız çocukları, zorunlu olarak birlikte olmasa da eğitimliydi.
Modern dünyada hakim olan sisteme çok benzeyen bir şekilde Roma eğitim sistemi kademeli olarak düzenlenmiş okullar geliştirmişti. Roma'daki eğitimcilerden olan Quintilianus, eğitime mümkün olduğunca erken başlamanın önemini kabul etti ve "hafızanın sadece küçük çocuklarda değil herkeste var olduğunu, ancak o yaşlarda öğrenilen bilgilerin özellikle kalıcı olduğunu" belirtti. Romalı bir öğrenci, tıpkı bugün bir öğrencinin ilkokuldan ortaokula ve sonra da üniversiteye gitmesine benzer okullarda ilerlemekteydi. Her sekiz günde bir, bir tür hafta sonu oluşturan Nundina günlerinde genellikle eğitimden muaf tutulurlardı. Sınıf geçme, yaştan daha çok yeteneğe bağlıydı, bir öğrencinin Ingenium'una yani öğrenmek için doğuştan gelen "armağana" kısaca zekasına ve bir aynı zamanda da öğrencinin üst düzey eğitim alma becerisine büyük önem veriliyordu.
Eğitim kademeleri > Ahlaki eğitim

Antik Yunan eğitiminin temelinde etkili bir örgün eğitim sistemi vardı, ancak Yunanların aksine, Romalılar MÖ 3. yüzyıla kadar böyle bir sistemden yoksundu. Bunun yerine, Antik Roma eğitiminin temelinde, her şeyden önce, çocukların sözde "ahlaki eğitimlerini" aldıkları ev ve aile vardı.
Yunan erkek çocukları eğitimlerini öncelikle toplum içinde alırken, bir Roma çocuğunun ilk ve en önemli eğitimcileri neredeyse her zaman ebeveynleriydi. Erken cumhuriyet döneminde ebeveynler çocuklarına yaşamak için gerekli olan tarımsal, evsel ve askeri becerilerin yanı sıra vatandaş olarak onlardan beklenen ahlaki ve sivil sorumlulukları da içeren becerileri öğretirlerdi. Roma eğitimi, aile babalarının yönetimi altında neredeyse yalnızca evde sürdürülüyordu. Eğitim gören çocuklar, ebeveynlerden veya ailenin en yüksek rütbeli erkeğinden, genellikle "basit ticari işlemleri anlamalarına ve sayma, tartma ve ölçmeye yetecek kadar" okuma, yazma ve aritmetik öğrenirlerdi.
Yaşlı Cato gibi adamlar bu Roma geleneğine bağlı kaldılar ve öğretmenlik rollerini çok ciddiye aldılar. Yaşlı Cato, çocuklarını sadece çalışkan, iyi bir vatandaş ve sorumlu bir Romalı olarak yetiştirmekle kalmadı, aynı zamanda oğlunun okuma öğretmeni, hukuk profesörü, atletik antrenörüydü. Oğluna sadece cirit atmayı, zırhlı dövüşmeyi, ata binmeyi değil, boks yapmayı, hem sıcağa hem de soğuğa dayanmayı ve iyi yüzmeyi öğretti."
İş eğitimine de önem verildi, erkek çocuklar çıraklık yoluyla değerli deneyimler kazandılar. Ancak annelerin de ahlaki eğitimci ve çocuklarının karakter geliştiricileri olarak rolleri kesinlikle göz ardı edilemez. Hatta Gracchus'un annesi olan Cornelia Africana, oğlunun ünlü iyi konuşma ve hitabet yeteneğinin gelişmesini saylayan en önemli etken olarak görülmektedir.
Ebeveynlerin çocuklarının eğitimindeki belki de en önemli rolü, onlara geleneğe saygı, aynı zamanda da onlara sağlam bir pietas anlayışını ve göreve bağlılığı aşılamaktı. Bu, bir erkek için, devlete bağlılık, bir kız için ise kocasına ve ailesine bağlılık anlamına geliyordu. Roma Cumhuriyeti daha sistemli bir eğitime doğru geçiş yaparken, ebeveynler bu ileri düzeyde akademik eğitim için özel öğretmenler işe almaya başladılar. Romalılar, çocuklarının bilgi ve potansiyelini daha da zenginleştirmek için Yunan köleleri Roma'ya getirmeye başladılar. Ancak yine de, Romalılar her zaman pietas geleneğini ve babanın çocuğunun öğretmeni olması anlayışını muhafaza ettiler.
Eğitim kademeleri > Ludus (İlkokul)

Cumhuriyet ya da imparatorluk dönemlerinde Roma, hiçbir zaman devlet destekli bir ilköğretim biçimini resmi olarak kurmadı. Roma, tarihinin hiçbir aşamasında, halkının herhangi bir düzeyde eğitim görmesini yasal olarak talep etmemiştir.
Romalı zengin ailelerin çocuklarının ilk eğitimlerini özel öğretmenlerden almaları tipikti. Bununla birlikte, daha mütevazı olanaklara sahip çocukların geleneksel olarak Ludus litterarius olarak bilinen bir tür ilkokulda eğitim görmesi yaygındı. Bu tür bir okuldaki eğitmen genellikle oldukça saygın bir unvan olarak görülen litterator veya litteratus olarak biliniyordu. Düşük maaşları dışında, bir litterator'u kendi okulunu kurmaktan alıkoyan hiçbir şey yoktu. Bir Ludus litterarius için hiçbir zaman belirli yerleşik bir yer belirlenmedi. Özel bir konuttan bir spor salonuna kadar çeşitli yerlerde ve hatta sokakta bulunabilirlerdi.
Tipik olarak, Antik Roma'da ilköğretim; günlük yaşama, okuma ve yazma gereksinimlerine odaklandı. Öğrenciler, harfleri okuyup yazmaktan hecelere, daha sonra kelimeler öğrenmeye ve en sonunda ise metinleri ezberlemeye ve okumaya kadar ilerlemekteydi. Erken Roma eğitiminde kullanılan metinlerin çoğu edebi metinlerdi, bu metinler de ağırlıklı olarak şiirdi. Homeros ve Hesiodos gibi Yunan şairleri, Roma edebiyatının eksikliğinden dolayı sıklıkla ders örnekleri olarak kullanılmıştır. Romalı öğrencilerin kendi başlarına çalışmaları bekleniyordu. Gün boyunca farklı zamanlarda gelen ve giden öğrenciler olduğu için birleşik bir birim olarak bir sınıf birlikteliği duygusu yoktu. Genç Romalı öğrenciler hiçbir resmi sınav veya yazılı testle karşılaşmadılar. Başarı dereceleri, gösterdikleri performansa göre düzeltildikleri veya tebrik edildikleri egzersizlerle ölçüldü. Bu, öğrenciler arasında kaçınılmaz bir rekabet duygusu yarattı.
Romalılar, rekabetçi bir eğitim sistemi kullanarak, seçkinlerin sınıflarının devamlılığını korumalarına izin veren bir sosyal kontrol biçimi geliştirdiler. Bu rekabetçi sistem, iyi bir eğitim almak için yüksek miktarda para harcanmasını gerektirdi bu da zengin olmayan Romalı öğrencilerin çoğunluğunun daha yüksek eğitim seviyelerine ilerlemesini engelledi.
Eğitim kademeleri > Retor

Retor, Roma eğitiminde son aşamaydı. Çok az erkek retorik okumaya devam edebilirdi. Roma tarihinin başlarında, bir avukat veya politikacı olarak görev yapmanın tek yolu bu olabilir.
Erken Roma döneminde, retorik çalışmaları yalnızca öğretmen aracılığıyla öğretilmedi, bir öğrencinin büyüklerini dikkatli bir şekilde gözlemlemesi yoluyla da retorik eğitimi verilirdi. Retorik pratiği, Roma toplumunda bir kurum haline gelmeden önce Yunanlar tarafından yapılıyordu ve pratiğin Roma'da kabul görmesi uzun zaman aldı.
Hatip veya retorik öğrencileri, Roma tarihi boyunca meydana gelen sürekli siyasi çekişmeler nedeniyle Roma toplumunda önemliydi. Retorik eğitimi alan genç erkekler sadece topluluk önünde konuşmaya odaklanmazlardı. Bu öğrenciler ayrıca coğrafya, müzik, felsefe, edebiyat, mitoloji ve geometri gibi diğer konuları da öğrendiler. Bu çok yönlü çalışmalar, Romalı hatiplere daha çeşitli bir eğitim verilmesini sağladı ve onları gelecekteki tartışmalara hazırlamaya yardımcı oldu.
Roma eğitiminin diğer biçimlerinden farklı olarak, retorik eğitiminin organize okullarda da verildiğine dair herhangi bir kanıt yoktur. Bu delil yetersizliğinden dolayı eğitimin daha önce bahsedilen özel hocalar aracılığıyla yapıldığı varsayılmaktadır. Bu öğretmenlerin, öğrencilerinin görüşleri ve eylemleri üzerinde muazzam bir etkisi oldu. Aslında etkileri o kadar büyüktü ki, Roma hükûmeti MÖ 161'de birçok retorikçi ve filozofu sınır dışı etti.
Genç erkekler için mevcut olan iki hitabet çalışması alanı vardı. Bu alanlardan ilki, müzakereci çalışma dalıydı. Bu alan, daha sonra Roma Senatosu'nu etkileyen tedbirlerin "tavsiye edilebilirliği veya tavsiye edilemezliği" konusunda fikirlerini ileri sürmesi gerekecek olan genç erkeklerin eğitimi içindi. İkinci çalışma alanı çok daha kazançlıydı ve adli hitabet olarak biliniyordu. Bu hatipler daha sonra ceza hukuku gibi kamuoyunda taraftar kazanmada önemli olan alanlara girerlerdi. Roma'da başarılı bir siyasi kariyer için halkın desteği gerekliydi.
Daha sonra Roma tarihinde beyanat uygulaması, mahkemelerde önemli konularda konuşma sanatının aksine, daha çok sunuma odaklandı. Tacitus, kendi zamanında (MS 1. yüzyılın ikinci yarısı), öğrencilerin yasal anlaşmazlıkları gözden kaçırmaya başladıklarına ve eğitimlerinin çoğunu hikâye anlatma sanatına odaklamaya başladıklarına dikkat çekti.