Miazma teorisi
19. yüzyıldan itibaren yaşanan gelişmeler > Sıhhi mühendislik reformları üzerindeki etkisi

19. yüzyılın başlarında İngiltere'nin sanayileşmiş kentlerindeki yaşam koşulları giderek sağlıksızlaşıyordu. Nüfus, altyapının destekleyebileceğinden çok daha hızlı bir şekilde artıyordu. Örneğin, Manchester'ın nüfusu on yıl içinde iki katına çıkmış, bu da aşırı kalabalığa ve atık birikiminde önemli bir artışa yol açmıştı. Hastalıklara ilişkin miazma teorisi 19. yüzyılın ortalarındaki sıhhi reformcular için anlamlıydı. Miazmalar, suyun durgun ve kötü kokulu olduğu yerlerde kolera ve diğer hastalıkların neden salgın halinde görüldüğünü açıklıyordu. Önde gelen sıhhi reformculardan Londralı Edwin Chadwick, "tüm kokuların hastalık olduğunu" ileri sürdü ve artan kentsel ölüm oranlarıyla mücadele etmek için sıhhi sistemlerin yapısında köklü bir değişikliğe ihtiyaç olduğunu savundu.
Chadwick, kolera ve tifo salgınları sorununun doğrudan kentleşmeyle ilgili olduğunu görmüş ve yeni, bağımsız kanalizasyon sistemlerinin evlere bağlanmasını önermiştir. Chadwick önerisini, 19. yüzyılın başlarında kentleşmenin başlamasından bu yana hem hastalık hem de ölüm oranlarında dramatik artışlar olduğunu gösteren Londra İstatistik Derneği raporlarıyla desteklemiştir. Chadwick, miazma teorisi temelinde reform önermiş olsa da önerileri, sanitasyon tasarımında ayrı drenaj sistemlerinin kullanılması yoluyla kanalizasyonlardan gelen zararlı havanın evlere geri akışının önlenmesi gibi sanitasyon alanındaki gelişmelere katkıda bulunmuştur. Bu da tesadüfen kolera salgınlarının azalmasına ve dolayısıyla teorinin desteklenmesine yardımcı olmuştur.
Miazma teorisi, hastalığın kötü sağlık koşullarıyla ve dolayısıyla kötü kokularla ilişkili olduğu ve sıhhi iyileştirmelerin hastalığı azalttığı gözlemiyle tutarlıydı. Ancak, 19. yüzyılın sonlarında mikrobiyoloji ve bakteriyolojiden elde edilen bulgularla tutarsızdı ve bu bulgular, hemen fikir birliğine varılmamış olsa da sonunda mikrop teorisinin kabul edilmesine yol açtı. Galen tarafından geliştirilen miazma teorisinin önemli bir bileşeni olan ve 1858 yazında Londra'da yaşanan "Büyük Pis Koku" ile ön plana çıkan kanalizasyon gazına ilişkin endişeler, teorinin savunucularının kanalizasyonların tıp biliminin tifo, kolera ve diğer mikroplarla dolu olabileceğini keşfettiği insan bağırsağının çöplerini barındırdığını gözlemlemelerine yol açmıştır.
1846 yılında, koleranın hava yoluyla mı yoksa su yoluyla mı bulaştığını tespit etmek amacıyla Tehlikelerin Kaldırılması ve Hastalıkların Önlenmesi Yasası çıkarılmıştır. Yasa, konut sahiplerini konutlarını temizlemeye ve kanalizasyona bağlamaya teşvik etmek için kullanıldı.[kaynak belirtilmeli]
Bakterilerin anlaşılması ve virüslerin keşfedilmesiyle sonunda çürütülmüş olsa da miaxma teorisi kötü sağlık koşulları ile hastalık arasındaki bağlantının kurulmasına yardımcı olmuştur. Teori, temizliği teşvik etti ve İngiltere'de 1848 ve 1858 Halk Sağlığı Yasaları ile 1858 Yerel Yönetim Yasası'na yol açan halk sağlığı reformlarını teşvik etti. Bunlardan sonuncusu, sakinlerin dilekçeleri üzerine veya ölüm oranlarının normları aşması sonucunda herhangi bir kasaba veya yerin sağlık ve sıhhi düzenlemelerine ilişkin soruşturmaların başlatılmasını sağladı.
İlk tıp ve sıhhi mühendislik reformcuları arasında Henry Austin, Joseph Bazalgette, Edwin Chadwick, Frank Forster, Thomas Hawksley, William Haywood, Henry Letheby, Robert Rawlinson, John Simon, John Snow ve Thomas Wicksteed vardı. Onların çabaları ve buna bağlı olarak İngiliz mevzuatındaki gelişmeler 1865 gibi erken bir tarihte Amerika Birleşik Devletleri'nde rapor edilmiştir.
19'uncu yüzyıl sağlık reformunda özellikle dikkate değer olan, Londra Büyükşehir İşleri Kurulunun baş mühendisi Joseph Bazalgette'in çalışmalarıdır. Büyük Pis Koku'dan cesaret alan Parlamento, Bazalgette'e Londra'nın kanalizasyonunu su kaynağından uzaklaştıran kapsamlı bir kanalizasyon sistemi tasarlama ve inşa etme yetkisi verdi. Sistem Londra'nın suyunun arıtılmasına yardımcı oldu ve şehri salgın hastalıklardan kurtardı. 1866 yılında, üç büyük İngiliz kolera salgınının sonuncusu Whitechapel'in küçük bir bölgesinde görüldü. Ancak bu bölge henüz Bazalgette'in sistemine bağlı değildi ve salgının sınırlı alanı, sistemin tasarımının verimliliğinin kanıtı olarak işlev gördü.
Yıllar sonra, bu sıhhi reformların Britanya üzerindeki etkisi Richard Rogers tarafından anlatıldı:
Londra, toplu taşımadan konuta, temiz sudan eğitime kadar modern kentsel hizmetleri koordine edebilen karmaşık bir sivil yönetim oluşturan ilk şehirdi. Londra İl Meclisi, dünyadaki en ilerici büyükşehir yönetimi olarak kabul edildi. Elli yıl önce Londra, sanayileşmiş dünyanın en kötü gecekondu şehriydi: aşırı kalabalık, sıkışık, kirli ve hastalıklarla dolu...
Miazma teorisi kentsel yerleşimlerde hastalıkların kontrol altına alınmasına katkıda bulunmuş, ancak dışkıların tarımda yeniden kullanılmasına yönelik uygun bir yaklaşımın benimsenmesine izin vermemiştir. Kentsel yerleşimlerden insan dışkısının toplanması ve çevredeki tarım arazilerinde yeniden kullanılması uygulamasında önemli bir faktördü. Bu tür bir kaynak geri kazanım planı, kanalizasyona dayalı sağlık sistemlerinin kullanılmaya başlanmasından önce 19. yüzyılda büyük şehirlerde yaygındı. Günümüzde, hijyenik bir şekilde yapıldığında dışkının yeniden kullanımı ekolojik sanitasyon olarak bilinmekte ve "döngüyü kapatmanın" bir yolu olarak teşvik edilmektedir.
19. yüzyıl boyunca, kamu sağlığı ve sanitasyonla ilgili endişeler ve miazma teorisinin etkisi, o zamanlar tartışmalı olan ölü yakma uygulamasının savunulmasına neden oldu. Eğer bulaşıcı hastalıklar çürüyen organik maddelerden yayılan zararlı gazlar yoluyla yayılıyorsa çürüyen cesetler de buna dahildi. Ölü yakmaya yönelik halk sağlığı argümanı, hastalıklara ilişkin miazma teorisinin gölgede kalmasıyla birlikte zayıfladı.