Necip Fazıl Kısakürek
Eleştiriler > Fikir değişimleri

Necip Fazıl Kısakürek'in hayatı, kendi anlatımına göre, 1934 yılında Nakşibendi şeyhi Abdülhakîm Arvâsî ile tanışmasıyla değişmiş ve genel olarak ülkücü ve İslamcı bir çizgide sürmüşse de farklı yönetim dönemlerinde yazdığı yazılar, kitap ve mektuplar fikir değişiklikleri göstermektedir. Gerek kendisinin gerek arkadaşlarının yazdıklarına ve anı kitaplarına göre, değişimlerinin en keskininin 1940 yılında olduğu ileri sürülür. 1940 yılında CHP'den milletvekili olmayı istemiş, ancak kabul edilmemiştir. Kısakürek'in 1940 yılından itibaren geçirdiği değişim, yazar Mîna Urgan Bir Dinozorun Anıları kitabında detaylarıyla anlatılmıştır.
Mustafa Kemal Atatürk'ün cumhurbaşkanlığı döneminde ve ölümünden sonra Kemalist görüşte sayısız yazı kaleme alan Necip Fazıl, İsmet İnönü döneminin, özellikle 1943 yılı sonrasında, İnönü ve Cumhuriyet rejimine karşıt görüşler savunmuştur. İnönü ve CHP'yi din düşmanlığıyla suçlamış, Cumhuriyet rejimini Batı hayranlığıyla özdeşleştirmiş ve daha önce eleştirdiği rejim karşıtlarıyla aynı dili kullanmaya başlamıştır.
1950 genel seçimleri öncesinde yoğun biçimde Demokrat Parti karşıtı görüşlerini paylaşırken, Demokrat Parti iktidara geldikten bir süre sonra parti yanlısı olmuştur. Örneğin, 12 Aralık 1950 tarihli Büyük Doğu dergisindeki yazısında, Atatürk'ün cumhurbaşkanlığında geçen Cumhuriyet'in ilk 15 yılına yönelik eleştirilerini iyice sertleştirmiştir.
Necip Fazıl Kısakürek, 1950'li yıllarda Adnan Menderes'e defalarca mektup yazarak para istemiş, "Benim yaptığımı yapanlara hükümetler ve rejimler servetlerini ve nimetlerini yağdırır" demiştir. Demokrat Parti'ye verdiği hizmetler karşılığında maddi destek istediği mektuplardan birinde, acınacak halde olduğunu ve intihar edebileceğini de yazmıştır. Yassıada duruşmalarında açıklandığına göre, 1950-1960 yılları arasında Kısakürek'e örtülü ödenekten 147.000 TL ödenmiştir. Bu dönemde yazdığı Benim Gözümden Menderes kitabında Menderes'e "köle olmaktan şeref duyduğunu" bile ifade etmiştir..
Örneğin, Menemen Olayı hakkında 1 ve 5 Ocak 1931 tarihli Hâkimiyet-i Milliye gazetelerinde hükûmet lehine, hattâ çok daha sertlik yanlısı yazılar yazarken, 1969 tarihli Son Devrin Din Mazlumları kitabında tam tersi görüşlerini kaleme almıştır.
Tarihsel revizyonizm yaparken en radikal görüşleri ileri sürmüştür. 31 Mart Vakası'nın masonlar ve İttihatçıların ortak planı olduğunu, ayaklanmayı bastıran Hareket Ordusu'nun "şuursuzlar sürüsü" olduğunu, Şeyh Said'in devlete isyanının bir isyan değil, dindar bir Müslüman'ın dinsizlerle mücadelesi olduğunu, sadece şapka giymediği için idam edilenlere son kez "Şapka giyiyor musunuz, giymiyor musunuz?" diye sorulup kabul etmeyince asıldıklarını, Kurtuluş Savaşı'nda Kuvâ-yi Milliye karşıtı İskilipli Âtıf Hoca'nın vatan haini olmayıp Şapka Kanunu'na karşı çıktığı için idam edildiğini, Dersim İsyanı'nın bir Müslüman katliamı olduğunu, II. Abdülhamid'in akıl hastası denilerek tımarhaneye kapatıldığını, Said Nursî'nin büyük bir alim olduğunu ve işkence gördüğünü iddia etmiştir. VI. Mehmed Vahdettin'in Kurtuluş Savaşı'na karşı olmayıp mücadeleyi başlatması için Mustafa Kemal'e 40 bin altın verdiğini de ileri sürmüştür.