Sesleştirme
Geçmiş

1908'de icat edilen Geiger sayacı sesleştirmenin en eski ve en başarılı uygulamalarından biridir. Bir Geiger sayacında düşük basınçlı gaz tüpü bulunur; Algılanan her parçacık, gazı iyonlaştırdığında bir akım darbesi üreterek bir ses tıklaması üretir. Orijinal versiyon yalnızca alfa parçacıklarını tespit edebiliyordu. 1928'de Geiger ve Walther Müller (Geiger'in doktora öğrencisi), sayacı daha fazla iyonlaştırıcı radyasyon türünü tespit edebilecek şekilde geliştirdiler.
1913 yılında Birmingham Üniversitesi'nden Dr. Edmund Fournier d'Albe, siyah baskıyı tespit etmek ve bunu duyulabilir bir çıktıya dönüştürmek için selenyum fotosensörlerini kullanan optofonu (optophone) icat etti. Görme engelli bir okuyucu, kitabı cihaza doğru tutabilir ve okumak istediği alana bir aparat tutabilir. Optofon bir dizi nota çalıyordu: g c' d' e' g' b' c e. Her nota, optofonun okuma alanındaki bir konuma karşılık geliyordu ve siyah mürekkep algılanırsa bu not susturuluyor. Böylece eksik notlar sayfada siyah mürekkebin bulunduğu ve okumak için kullanılabilecek yerleri gösteriyordu.
Pollack ve Ficks, 1954'te işitsel ekran aracılığıyla bilginin aktarımına ilişkin ilk algısal deneyleri yayınladılar. Zamanlama, frekans, ses yüksekliği, süre ve uzaysallaştırma gibi ses boyutlarını birleştirmeyi denediler ve deneklerin aynı anda birden fazla boyuttaki değişiklikleri kaydetmesini sağlayabileceklerini buldular. Bu deneylerde bundan daha fazla ayrıntıya girilmedi çünkü her boyutun yalnızca iki olası değeri vardı.
1970 yılında, Nonesuch Records, Amerikalı besteci Charles Dodge'un "Dünyanın Manyetik Alanı" adlı yeni bir elektronik müzik bestesini yayınladı. Bu beste, Columbia-Princeton Elektronik Müzik Merkezi'nde üretildi. Başlıktan da anlaşılacağı gibi, bestenin elektronik sesleri dünyanın manyetik alanından elde edilen verilerden sentezlendi. Bu nedenle, bilimsel verilerin bilimsel amaçlardan ziyade sanatsal amaçlar doğrultusunda ilk seslendirilme örneği olabilir.
John M. Chambers, Max Mathews ve F.R. Bell Laboratuvarlarından Moore işitsel grafik üzerine ilk çalışmayı 1974'teki "İşitsel Veri Denetimi" teknik bildirisinde yaptı. 
Sınıflandırmada kullanmak üzere frekans, spektral içerik ve genlik modülasyonu boyutlarına göre değişen sesleri kullanarak bir dağılım grafiğini genişlettiler. Bu deneylerin etkililiğine ilişkin herhangi bir resmi değerlendirme yapmadılar.
1976'da teknoloji filozofu Don Ihde şöyle yazmıştı: "Tıpkı bilimin neredeyse tüm fenomenleri için sonsuz sayıda görsel imge üretiyor gibi görünmesi gibi - atomlardan galaksilere kadar bize sehpa kitaplarından bilim dergilerine kadar tanıdık geliyor; bu yüzden ' müzikler de görselleştirmeleri üreten aynı verilerden üretilebilir." Bu, yaratıcı bir uygulama olarak sesleştirme için yapılan ilk referanslardan biri gibi görünüyor.
1982'nin başlarında Davis, California Üniversitesi'nden Sara Bly, verileri sunmak için bilgisayar tarafından üretilen sesin kullanımına ilişkin çalışmasının örnekleriyle birlikte iki yayınını yayınladı. O zamanlar bilimsel görselleştirme alanı ivme kazanıyordu. Diğer şeylerin yanı sıra, çalışmaları ve eşlik eden örnekler, görsel ve işitsel sunumun özelliklerini karşılaştırarak "Ses teklifleri ve iyileştirme ve grafik araçlarına bir alternatif" olduğunu ortaya koydu. Çalışmaları, uygun veri temsilinin tür ve amaç ile eşleştirilmesine yardımcı olmak için erken deneye dayalı veriler sağlıyor.
Ayrıca 1980'li yıllarda nabız oksimetreleri yaygın olarak kullanılmaya başlandı. Nabız oksimetreleri, daha yüksek konsantrasyonlar için daha yüksek perdeler yayarak kandaki oksijen konsantrasyonunu sonize edebilir. Ancak pratikte, nabız oksimetrelerinin bu özel özelliği, tıbbi ortamlarda çok fazla ses uyaranı riski nedeniyle tıp uzmanları tarafından yaygın olarak kullanılamayabilir.
1992 yılında, Uluslararası İşitsel Gösterim Topluluğu (ICAD), Gregory Kramer tarafından veri sonifikasyonunu da içeren işitsel gösterim üzerine araştırmalar için bir forum olarak kuruldu. ICAD o zamandan bu yana, konferansı ve hakemli bildirileri aracılığıyla bilgi aktarmak için sesin kullanımıyla ilgilenen birçok farklı disiplinden araştırmacıların yuvası haline geldi.
Mayıs 2022'de NASA, Perseus galaksi kümesinin merkezindeki kara deliğin sonifikasyonunu (basınç dalgalarıyla ilişkili astronomik verileri sese dönüştürerek) bildirdi.