Reichstag (Nazi Almanyası)
Arka plan

1920–1923'te ve 1930'dan itibaren, Weimar Cumhuriyeti'nin demokratik olarak seçilmiş Reichstag'ı sıklıkla iki yasal araçla engellendi:
Weimar Anayasası'nın 48. maddesinde Olağanüstü Hal KHK'sı ile Almanya Cumhurbaşkanı'na tanınan özel yetkilerin kullanılması
Özellikle 1919-1923'te ve ardından nihayet 1933'te (bir değişiklik için gerekli olanla aynı şekilde üçte iki çoğunlukla kabul edildiğinden anayasal olarak görülen) Etkinleştirici yasaların kullanımı
Eski uygulama 1930'dan sonra giderek daha yaygın hale geldi Reichstag'ın karmaşık orantılı temsil sistemi nedeniyle, bir hükûmetin istikrarlı bir çoğunluğa sahip olması son derece zordu. Sık sık, bir Şansölye görevden alındığında, halefinin çoğunluk sağlayabileceği garanti edilemezdi. Sonuç olarak Şansölyeler, yalnızca hükûmetin olağan işlerini yürütmek için 48. Maddeyi kullanmak zorunda kaldılar.
27 Şubat 1933'teki Reichstag yangınının ardından Hitler, Başkan Paul von Hindenburg'u anayasada yer alan medeni hakların çoğunu askıya alan Halkı ve Devleti Koruma Kararnamesi çıkarmaya ikna etti. Mart ayındaki seçimler Nazi çoğunluğunu sağlamayınca, Hitler, Reichstag'da çoğunluğa komuta edebilmesi için koalisyon ortağı Alman Ulusal Halk Partisi'ne (DNVP) güvenmek zorunda kaldı.
Yeni Reichstag'ın ilk oturumunda Hitler, hükûmetin dört yıllık bir süre için kendi yetkisiyle yasalar çıkarmasına izin veren 1933 Yetkilendirme Yasasını tanıttı Uygulamada göz ardı edilen bazı istisnalar dışında, bu yasalar anayasadaki maddelerden sapabilirdi Resmi olarak yalnızca bir bütün olarak Hükûmet yasa çıkarabilse de, gerçekte Hitler bu hakkı kendisi kullandı.
Naziler , Almanya Komünist Partisi'nden (KPD) tüm milletvekillerini tutuklamak ve Sosyal Demokrat Parti'den (SPD) birkaç milletvekilini tutuklamak için Reichstag Yangın Kararnamesi hükümlerini kullandı. Diğer birkaç SPD milletvekili duvardaki yazıyı gördü ve sürgüne kaçtı. Nihayetinde, Etkinleştirme Yasası 444-94'lük bir farkla kabul edildi ve yalnızca SPD buna karşı oy kullandı. Ancak oturum o kadar göz korkutucu bir atmosferde gerçekleşti ki, 81 KPD milletvekilinin tamamı ve 120 SPD milletvekili hazır bulunsaydı bile, Yetkilendirme Yasası yine de gereken üçte iki çoğunluğun üzerinde geçecekti.
Yaz bitmeden, diğer tüm partiler ya yasaklanmış ya da kapanmaları için korkutulmuşlardı (hatta bazıları NSDAP'ye katılmaları için korkutulmuştu) ve Nazi Partisi Almanya'da yasal olarak izin verilen tek partiydi. Almanya, tüm niyet ve amaçlar için, Yetkilendirme Yasası'nın kabul edilmesiyle tek partili bir devlet haline geldi. Muhalefet partilerinin " Parti Kurulmasına Karşı Yasa " (14 Temmuz 1933) ile resmen yasaklanmasıyla birlikte, Reichstag'ın olağanüstü hal tedbirlerinin iptalini talep etmesine izin veren 48. Madde hükmü fiilen geçersiz kılındı.
12 Kasım 1933 parlamento seçimlerinde seçmenlere Nazi Partisi'nden gizli olmayan koşullar altında tek bir liste sunuldu. Liste yüzde 92.1 oyla taşındı Hitler'in diktatörlüğüne yasal yaptırım görüntüsü vermek için gösterdiği büyük özenin bir ölçüsü olarak, Yetkilendirme Yasası daha sonra 1937 ve 1941'de Reichstag tarafından yenilendi.
Reichstag, 1933 ile 1939 arasında yalnızca 12 kez toplandı ve yalnızca dört yasa çıkardı - 1934 tarihli " Reich'ın Yeniden İnşası Yasası " (Almanya'yı oldukça merkezi bir devlet haline getirdi) ve 1935 tarihli üç " Nürnberg Yasası " Hepsi oybirliğiyle geçti Savaşın başlamasından sonra yalnızca sekiz kez daha buluşacaktı 30 Ocak 1939'da, Kristallnacht'ın ve yükselen uluslararası gerilimin ardından, Adolf Hitler bir savaşın " Avrupa'daki Yahudi ırkının yok olmasına " yol açacağını ilan eden bir konuşma yaptı. 1 Eylül 1939'da Hitler, Reichstag'a hitaben Polonya'nın işgalini ve II. Dünya Savaşı'nın başladığını duyurdu