Frithjof Schuon
Yazılı eserlerine dayanan görüşler > Öğretisinin Temelleri > Tasavvuf

Schuon'a göre Sufizm (Arapça tasavvuf) – "İslam'ın iliği" – özünde "inancın samimiyeti"dir. "Doktrinel düzeyde" bu samimiyet, "Birlik fikrinden en kesin sonuçlarını alan bir "entelektüel vizyon"dan doğar; nihai sonucu, yalnızca dünyanın hiçliği fikri değil, aynı zamanda yüce Kimlik fikridir. Patrick Laude, Schuon'un "özsel", tamamen ezoterik bir Sufizm ile ezoterizme yönelmekle birlikte egzoterik zihniyete bağlı kalan, dolayısıyla "dindar eylemlerin yoğunlaştırılması, duygusal dışsallaştırma, itaatkâr gayret ve biçimsel vicdan ve korku perspektifine aşırı vurgu" eğilimi gösteren "ılımlı" bir Sufizm arasında yaptığı ayrımın altını çizer. Laude'a göre, özü itibarıyla Sufizmin "en doğru ve özlü tanımı" - temel boyutuyla diğer tüm maneviyatlarda olduğu gibi - "Schuon'un Mutlak ile izafi olan arasında ayrım yapmayı gerektiren temel doktriner ikilisi ve buna karşılık gelen Mutlak üzerinde münhasıran yoğunlaşma yöntemidir".
Schuon, "Tasavvufun tamamı [...] şu dört kelimeyle özetlenebilir: Hak, Kalb, Zikir, Faqr . : "Gerçek", "Kalp", "Hatırlama", "Fakirlik".
el- hak (hakikat, gerçeklik) " "metafizik, kozmolojik, mistik ve eskatolojik Hakikati" bildiren Şehadet, iki yönlü tanıklık ("lâ ilâhe illâ Llâh, Muhammedun resûlu Llâh: Allah'tan başka ilah yoktur, Muhammed Allah'ın elçisidir") ile örtüşür. Schuon'u özetleyen Laude, ilk tanıklığın teolojik ya da egzoterik olarak tek bir Tanrının var olduğunu ve metafizik olarak da O'nun tek gerçeklik olduğu anlamına geldiğini belirtmektedir. Bu ikinci anlam - Sufilerinki - Schuon için yalnızca "olumsal olan dünyanın aksine yalnızca Tanrı'nın gerçek olduğunu" değil, aynı zamanda "hiçbir varlığın Tanrı'nın dışında konumlandırılamayacağını, var olan her şeyin 'O'ndan başka olmadığını', aksi takdirde dünyanın var olmayacağını" ifade eder. Laude, bu ikinci anlamın, ezoterik olarak "koşullanmış olan ile koşullanmamış olan, göreli olan ile Mutlak olan" arasındaki birleyici ilişkiyi dile getiren ikinci tanıklıktan da çıktığını belirtir.
el-kalb (kalp) insanın "varoluşsal ve entelektüel merkezidir", "ilahi Varlığın ve dolayısıyla metafizik kesinliğin merkezidir", ve ayrıca daha yaygın olarak, inancın merkezidir. "Hem bilgi hem de sevgi bakımından Aklı temsil eder" ve "içkinlik mucizesi sayesinde, ilahi Benliğe ve bilinebilir olanın, dolayısıyla Gerçek'in hem yok edici hem de birleştirici sonsuzluğuna açılır". Bu nedenle hakikat (el- hak) "yalnızca akılla değil, Kalple, yani tüm varlığımızla kabul edilmelidir".
Zikr (anma, yakarış, zikretme), merkezi kalp olan Schuon için "iman veya marifetin kutsal kelime vasıtasıyla hayata geçirilmesi"dir. Zikir kelimesi Tanrı'ya yönelik tüm uygulamaları kapsamasına rağmen, Harry Oldmeadow, Schuon'un tasavvuftan bahsederken daima bu terimi en yüksek anlamıyla, yani " Allah " isminin anılması anlamında kullandığını vurgular. Laude'a göre, bu ayin -cevaza bağlı şekilde uygulanarak- Schuon tarafından, Sufi geleneğine uygun olarak, "tasavvufun merkezi uygulaması" olarak kabul edilir. Schuon "neden yakarış?" sorusuna şöyle yanıt verir: "En derin sebep şüphesiz 'çünkü ben varım' olacaktır, çünkü Varoluş bir şekilde Tanrı'nın Kendisini adlandırdığı Sözüdür. Tanrı, 'hiçlik' yönünde Kendisini tezahür ettirmek - 'yaratmak' - için İsmini telaffuz eder ve göreceli varlık da 'olmak', yani Gerçeklik yönünde 'bir kez daha ne ise o olmak' için bu İsmi telaffuz eder". "En yüce İsim", uygulanan ruhani yol ne olursa olsun, "hem metafizik Hakikat hem de kurtarıcı Mevcudiyettir".
el-fakr (manevi fakirlik), "ona, onsuz hiçbir amelin geçerli olmadığı ihlas ile ihsan ederek" imanın veya marifetin gerçekleşmesini mümkün kılan "ruhun sadeliği ve saflığıdır". Laude'ye göre, Schuonian perspektifi hakkında yorum yapan el-fakr, "tüm benmerkezciliğin yokluğu ve Tanrı için bir boşluk olarak alçakgönüllülük"tür. Schuon, bu "kutsal yoksulluk" veya "silinme" tutumunda "mükemmel bir manevi erdem" görür; bu tutum "kopukluk, itidal, sabır, kanaatkârlık", "Tanrı'nın İradesine boyun eğme ve O'nun Merhametine güvenme" anlamına gelir; "Tanrı'da yok olma beklentisi" gibidir.