stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Bizans donanması
Faaliyet tarihi > Komnenos dönemi > 11. yüzyıl boyunca düşüş

"Tüm zamanlarda, en iyi durumda bir filoya sahip olmak ve herhangi bir şey için sıkıntı duymadan elde tutmak için çabalamak için 'nun şerefi için [...] Donanmanın  ve 'u titizlikle donanma için yapılacak en küçük şeyi araştırmalılar. Filo yok olduğu zaman, tahttan düşersin."
İmparatora nasihatlar, Kekavmenos'un Strategikon'u, Ch. 87
11. yüzyılın çoğunluğunda Bizans donanması yeni meydan okumalar ile yüzleşti. Müslümanların donanmasının zayıflaması özellikle Fatımi Devleti ile Bizans ilişkilerinin çoğunlukla barışçı olması nedeniyle, Müslüman tehdidi azaldı. Kayıt edilen imparatorluk topraklarına yapılan son Arap akını Kiklad Adaları'na 1035 yılında yapılmış, ertesi yılda mağlup edilmişlerdir. 1043 yılında bir diğer Rus saldırısı kolaylıkla geri püskürtüldü, kısa ömürlü Georgios Maniakes yönetiminde Sicilya'nın geri alınması dışında kayda değer büyük bir sefer yapılmamıştır. Bu uzun barış ve refah dönemi kaçınılmaz şekilde ordunun rehavet içine girmesine ve laçkalaşmasına neden oldu. Daha I. Basileios'un (h. 976-1025) hükümdarlığında, Adriatik savunması, Venediklilere verilmişti. IX. Konstantinos Monomakos'un (h. 1042-1055) hükümdarlığında, askeri hizmet nakit para karşılığı takas edilirken ordu ve donanma küçülüyor, sonucunda yabancı denizcilere bağımlılık artırıyordu. Büyük thema filoları küçüldü ve yerlerini yerel askeri komutanlara bağlı küçük filolar aldı, denizlerde büyük düşmanlar ile yüzleşmekten korsanlık bastıran bir seviyeye geriledi.
11. yüzyılın son çeyreğinde, Bizans donanması önceki kişiliğinin gölgesi olmuş, ihmal, subaylarının yetersizliği ve mali kaynakların yetersizliği ile düşüşe geçmiştir. Kekavmenos, yaklaşık 1078 yılında yazdıklarında, şöyle hayıflanmaktadır: "makul devriyelerin mazeretinde, [Bizans gemilerinin]" Ege kıyılarından ve adalardan "buğday, arpa, baklagiller, peynir, şarap, et, zeytinyağı, para anlaşması ve başka her şey taşımak dışında hiçbir şey yapmıyorlardı", "[düşmanlarını] gördükten sonra kaçıyorlar ve böylece Romalılara utanç oluyorlardı". Kekavmenos bunları yazdığı zamanlar, yeni ve güçlü rakipler yükselmeye başlamıştı. Batı'da Bizanslıları güney İtalya'dan atıp, Sicilya'yı fetheden Norman Sicilya Krallığı, şimdi gözünü Bizans Adriyatik sahillerine ve ötesine dikmişti. Doğu'da korkunç 1071 tarihli Malazgirt Meydan Muharebesi İmparatorluğun askeri ve ekonomik kalbi Küçük Asya'nın kaybıyla sonuçlanmış, Selçuklu Hanedanı Konstantinopolis'in 100 mil güneyinde Nicaea şehrini 1081 yılında başkent yapmışlardı. Kısa süre sonra Hristiyanlar yanında Türk korsanlarda Ege Deniz'inde ortaya çıktılar. Denizleri denetlemekle görevli Bizans thema filoları ihmal ve ardı ardına iç savaşlar yüzünden tükenmiş oldukları için bu görevlerinde etkin mukabelede bulunamıyorlardı.
Faaliyet tarihi > Komnenos dönemi > I. Aleksios ve II. İoannis'in geri alma teşebbüsleri

Bu noktada, Bizans filosunun acınası durumu vahim sonuçlar doğurdu. Norman istilası durdurulamadı ve orduları Korfu'yu ele geçirdi, Epirus'ta mukavemet görmeden karaya çıktılar ve Dirrahium'u (Modern Dıraç) kuşatmaları, on yıllık bir savaşı başlatarak sıkışmış imparatorluğun kısıtlı kaynaklarını tüketti. Yeni imparator I. Aleksios (h. 1081-1118), zaten 1070'lerde Adriyatik ve Dalmaçya'da Normanlara karşı kontrollerini ortaya koyan Venediklileri yardıma çağırmak zorunda kaldı. 1082 yılında, yardımlarına karşılık, onlara büyük ekonomik imtiyazlar tanıdı. Bu anlaşma ve sonraki bu imtiyazların genişlemesi pratikte Venediklilerin (daha sonra Cenevizliler ve Pisalılar da) Bizanslıları rehin almalarına neden olmuştur. Tarihçi John Birkenmeier şöyle yazmıştır:
Bizans'ın donanma eksikliği [...] şu anlama geliyordu: Venedik'in düzenli olarak ekonomik imtiyaza zorlaması, Normanlar gibi istilacıları ya da Haçlıları azmettirmeleri ve Venedik ticari ya da deniz faaliyetlerini kısıtlamak isteyen Bizans teşebbüslerini bertaraf etmeleri.
1080'li yıllarda Normanlar ile yapılan çatışmalarda, etkili Bizans deniz gücü sadece küçük bir filoydu ve muhtemelen önceki on yılda donanma komutanlığından emekli olan Mihail Maurikas tarafından ayakta tutuluyordu. Venedikliler ile beraber başlangıçta Norman filosuna karşı galip gelindi ama birleşik filo 1084 yılında Korfu açıklarında Normanlar tarafından mağlup edildi.
Aleksios kaçınılamaz surette kendi filosuna sahip olması gerektiğini anladı ve kara operasyonlarındaki uğraşmasına rağmen, deniz gücü kurmak için adımlar attı. Özellikle Ege'ye filo gönderen İzmirli Çaka Bey gibi Türk emirlerinin teşebbüslerini karşılık verirken, çabaları bazı başarılar doğurdu. İoannis Doukas komutasında filo akabinde Girit ve Kıbrıs isyanlarını bastırmakta kullanıldı. Haçlıların yardımıyla, Aleksios Batı Anadolu sahillerini geri kazanabildi ve etkisini doğu tarafına doğru genişletti: 1104 yılında, 10 gemilik bir filo Trablus ile beraber Laodicea ve diğer kıyı kasabalarını ele geçirdi. 1118 yılına gelindiğinde Aleksios küçük bir donanmayı ardılı II. İoannis'a (h. 1118-1143) bırakabildi. Babası gibi II. İoannis de orduya ve kara temelli seferlere odaklandı fakat donanmanın gücünün ve sistemin tedarikinin ayakta tutulmasına dikkat gösterdi. İoannis, Aleksios'un Venediklilere verdiği imtiyazları yenilemeyi reddetti. Misilleme olarak Venedikliler birçok Bizans adasını talan ettiler ve Bizans filosu üzerlerine gidemedi, İoannis 1125 yılında anlaşmayı yenilemek zorunda kaldı. Açıkça bu noktada Bizans donanması İoannis'in başarı bir şekilde İmparatorluğun kaynakları üzerine baskı uygulayan Venediklilere karşı gelmesini sağlayacak yeterli güce sahip değildi. Bu olaydan çok vakit geçmeden, II. İoannis, Maliye bakanı Poutzeli İoannis'in tavsiyesine uyarak filoya ayırdığı parayı orduya aktarmış, sadece ad hoc temelli gemiler hazırlamıştır.
Faaliyet tarihi > Komnenos dönemi > I. Manuil'in deniz seferleri

Hırslı hükümdar I. Manuil (h. 1143-1180) idaresinde Doğu Akdeniz'in Latin ve Müslüman devletleri ile ilişkilerinde dış politikanın güçlü bir aracı olarak geniş şekilde donanmayı kullanması onun büyük geri dönüşüne neden oldu. Hükümdarlığının erken dönemi boyunca, Bizans deniz gücü hala zayıftı: 1147 yılında Sicilya Kralı II. Rugerro'nun amirali Giorgio d'Antiochia'nın komutasında filo Korfu, İyon adaları ve Ege'nin içerisine çok ciddi direnç görmeden akınlar düzenleyebildiler. Ertesi yıl büyük bir filonun (iddiaya göre 500 savaş gemisi ve 100 nakliye gemisi) eşlik ettiği bir ordudan oluşan Venedik yardımı ile Korfu ve İyon Adaları Normanlardan geri alındı. İntikam olarak 40 gemilik bir Norman filosu Konstantinopolis'e ulaştı, Boğaziçi'nde Büyük Saray önünde gövde gösterip, şehrin banliyölerini yağmalamışlardır. Fakat dönüş yolunda bu filo, Bizans ya da Venedik donanmasının saldırısına uğrayıp yok edilmiştir.
1155 yılında, 10 gemilik bir Bizans filosu Norman asi Loritellolu III. Robert'i desteklemek için Ancona'ya vardı, Güney İtalya'yı elde etmek için son Bizans teşebbüsünü başlattılar. Başlangıçtaki başarılara ve megas doux Alexios Komnenos Bryennios'un takviyesine rağmen, sefer 1156 yılında nihayetinde mağlup edildi ve dört Bizans gemisi ele geçirildi. 1169 yılında Manuil'in çabaları meyvesini verdi, megas doux Andronikos Kontostefanos komutasında 150 kadırga, 20 büyük nakliye gemisi ve 60 at nakliye gemisinde oluşan büyük ve saf Bizans donanması Haçlı Kudüs Krallığı hükümdarı ile beraber Mısır işgal etmek için gönderildi. Fakat işgal başarısızlıkla sonuçlandı ve Bizans filosunun yarısı dönüş yolunda fırtınada yok oldu.
Mart 1171 tarihinde İmparatorluk çapında tüm Venediklilerin yakalanıp, tutuklandığında, Bizans donanması Sakız Adası'na seyir eden Venediklilere bir saldırıyla engelleyecek güce sahipti ve onları görüşmeye razı edebildiler. Manuil, Kontostefanos komutasında 150 gemilik bir filoyu orada onlarla yüzleşmeleri için yolladı ve hastalıktan zayıflayana kadar geciktirme taktikleri uyguladılar, Venedikliler geri çekilmeye başladılar ve Kontostefanos'un filosu tarafından takip edildiler. 1125 yılında yaşanan aşağılanmadan sonra kayda değer bir geri dönüştü. 1177 yılında, Kontostefanos komutasında 70 kadırga ve 80 yardımcı gemilik bir başka filo Mısır'a yollandılar, Flandra Kontu Filip ve Kudüs Krallığı soylularının önemli miktarı bu sefere katılmayı red edince filo Akka açıklarından geri döndü. Fakat Manuil'in hükümdarlığının bitimi, bütün cephelerde sürekli savaşı yorgunluğu ve İmparator'un görkemli projelerin sonucu, tarihçi Nikitas Honiatis, Manuil'in hükümdarlığının son döneminde artan korsanlığı, filonun ayakta tutulması için ihtiyaç duyulan fonların imparatorluk hazinesinin diğer ihtiyaçlarına yönlendirilmesine bağlar.
Organizasyon > Erken dönem (4. yüzyıl - 7. yüzyıl ortası)

3. yüzyılda büyük vilayet filolarının daha küçük filolara bölünmesinden İslam'ın yayılışında yeni donanmanın oluşumuna kadarki geç ilkçağ Roma filolarının organizasyonu hakkında çok az şey bilinmektedir. Bu dönemdeki dikkate değer denizcilik faaliyetlerinin kanıtlarına rağmen, erken dönem tarihçiler, Roma donanmasının tamamen ortadan kalktığına inanmaktadırlar fakat daha yeni dönem çalışmalar bu resmi değiştirmiştir, artık temel olarak kara ordusuyla yakın çalışacak şekilde tasarlanarak nehir ve sahil kuvvetlerine dönüştüğüne inanılmaktadır.
İmparator Diocletianus (h. 284-305) hükümdarlığında, donanmanın gücünün 46,000 adamdan 64,000 adama çıkardığı anlatılmaktadır, bu rakam Geç Roma Donanması'nın çıktığı en yüksek noktayı göstermektedir. Tuna Filosu (Classis Histrica) ve ona bağlı lejyoner filotillaları hala iyi bir şekilde Notitia Dignitatum içinde anlatılmaktadır ve onun artan faaliyetleri Vegetius (De Re Militari, IV.46) tarafından yorumlanmıştır. Batıda, ırmak filosu zikredilmiştir fakat eski has filonun tamamı ortadan kalkmıştı (De Re Militari, IV.31) ve hatta kalan Batı vilayet filoları çok ciddi güçsüz ve önemli barbar saldırılarını karşılayacak yetenekten uzaktılar. Doğuda, Suriye ve İskenderiye filoları resmi kaynaklarda belirtilmekte ve hala yaklaşık 400 yılında mevcutlarken (Codex Justinianus, XI.2.4 & XI.13.1), bir filo Konstantinopolis'in kendisinde konuşlandırılmıştı, belki de has donanmanın kalanlarından oluşturulmuştu. 400 yılında Asya ile Avrupa'yı ayıran kanalı geçmeyi deneyen ve tekneler inşa eden çok miktarda Gotu öldürmeye yeterliydi. Fakat büyüklüğü bilinmemektedir ve Notitia içinde görünmemektedir.
5. yüzyıl boyunca Akdeniz'de ad hoc temelli filolar hazırlamış ve sonra görev bitimi dağıtılmışlardır. İlk sabit Bizans filosu 6. yüzyıl başlarında görülmektedir ve 513-515 yıllarında Vitalian isyanında I. Anastasius, asilerin filosuna karşı kendi filosunu oluşturmuştur. Bu filo daha sonra dağıtılmadı ve I. Justinianus ve onun ardılları dönemlerinde geliştirilerek profesyonel ve iyi bakımlı bir güç haline getirildi. Herhangi bir deniz tehdidi olmaması nedeniyle, 6. yüzyılın sonlarında Tuna'da birkaç küçük filotilla ve Konstantinopolis ve Ravenna'da iki ana filo ile görece küçüktü. Ayrıca filotillalar, İmparatorluğun büyük deniz ve ticaret merkezlerinde üsleniyorlardı: İskenderiye'de ki, Konstantinopolis'e giden yıllık buğday taşıyan filoya eşlik ediyordu ve Kartaca'da ki, Batı Akdeniz'i kontrol ediyordu. Justinianus ayrıca İmparatorluğun daha uzak noktalarında daimi birlik ve filo bulunduruyordu, Septem (Ceuta), Kırım'da Chersonesos ve Akabe Körfezi'nde Aelana (Eilat). Bu bölgelerin alt yapısı ve uzun dönem denizcilik geleneği filoların bakımını kolaylaştırıyor ve deniz seferi olduğunda büyük bir filo kolaylıkla ve ucuz bir şekilde çok fazla ticaret gemisine el konularak bir araya getiriliyordu.
Organizasyon > Geç dönem (1080'ler-1453) > Komnenos dönemi reformları

Donanmanın 11. yüzyılda düşüşünden sonra, I. Aleksios donanmayı farklı bir çizgide yeniden inşa etti. Thema filolar tamamen ortadan kalktığı için, onlardan arta kalanlar megas doux ismiyle oluşturulan yeni komutanın emrinde birleşik imparatorluk filosu altında bir araya getirildi. İmparatorun kayınbiraderi İoannis Dukas bu göre gelmiş ilk kişi olarak kabul edilir, yaklaşık 1092 yılında bu unvanı almıştır. Deniz kuvvetinin komutanı, filonun megas Drungarios'u, bu yeni makama bağlanarak, baş yardımcısı oldu. Megas doux ayrıca filo sağlayan bölgelere (oria) bölünmüş eski Hellas ve Mora themalarının bir araya gelmesiyle oluşan Güney Yunanistan'ın tamamının valisi olarak görevlendirildi. II. İoannis'in hükümdarlığında, Ege adaları ayrıca bakım, mürettebat ile savaş gemilerinin hazırlığından sorumluydular ve dönemin kaynakları Manuil'in büyük filosundan büyük bir kıvanç ile mürettebatın "yerli Romalılar" ile oluşturulduğunu bahsetmelerine rağmen müttefik filo ve paralı asker kullanımı devam ediyordu. Fakat filonun özel olarak inşa edilmesi ve Konstantinopolis etrafında konuşlanması ile vilayet filolarının yeniden yapılandırılmaması gerçeği özellikle Yunanistan olmak üzere merkez dışı alanlarda birçok mahsura neden olup, saldırılara açık hale getiriyordu.
Organizasyon > Geç dönem (1080'ler-1453) > İznik donanması

Bizans filosunun 12.yüzyılın sonlarında düşüşü ile beraber, İmparatorluk artan oranda Venedik ve Ceneviz filolarına bağımlılığı arttı. Fakat 1204 yılında Konstantinopolis'in ele geçirilmesinden sonra, ilk İznik imparatoru I. Theodoros'un hükümdarlığında zaten görece güçlü bir filonun varlığını, belirli detaylar eksik bile olsa, kaynaklar söyler. III. İoannis ve II. Theodoros (h. 1254-1258) hükümdarlıklarında, donanmanın iki ana stratejik operasyon alanı vardı:
Ege denizi, Yunan adalarına (başta Rodos) karşı zorunlu operasyonlar ile Balkanlarda savaşan ordulara nakliye ve tedarik temini,
Marmara denizi, burada İznikliler Latin trafiğini engellemeyi ve Konstantinopolis'i tehdit etmeyi amaçlamışlardır.
Smyrna, Ege için ana tersane ve üs olurken, Stadeia ikincil merkez olmuştur, Marmara için ise Lampsakos yakınlarında, Gelibolu Yarımadası karşısında Holkos olmuştur.
Gemiler > Dromonlar ve onların türevleri

Daha fazla bilgi: Dromon
12. yüzyıla kadar, Bizans donanmasının ana savaş gemisi dromon (δρόμων) ve diğer benzer gemi türleriydi. Anlaşıldığı kadarıyla imparatorluk Roma filolarının hafif Liburna kadırgalarının bir bir evrimi, terim 5. yüzyıl sonlarında ilk defa ortaya çıkmış ve yaygın bir şekilde 6. yüzyıldan itibaren belirli bir tip savaş kadırgası için kullanılmıştır. Dromōn teriminin kendisi Yunanca δρομ-(άω), "koşmak" kökünden gelir, dolayısıyla "koşucu" anlamındadır ve Prokopius gibi 6. yüzyıl yazarları bu taşıtların hızları ile ilgili atıflar belirgindir. Sonraki birkaç yüzyıl boyunca, Araplar ile deniz savaşları sıklaştıkça, iki ya da hatta muhtemelen üç kürekçi sıralı daha ağır versiyonlar ortaya çıktı. Zamanla terim genel anlamda "savaş gemisi" ve sıklıkla yerine kullanılabilir bir biçimde 8. yüzyıl boyunca ilk defa ortaya çıkan geniş savaş gemisi Helandiyon (Yunanca kelēs kelimesinden χελάνδιον, "Süvari atı") anlamında Bizans terimi için kullanıldı.
Taktikler ve silahlar

Bizanslılar, askeri talimatlar kullanarak, geçmişte kara ve denizde yaşanan savaşlardan öğrenilen dersleri kurallaştırmak, korumak ve devam ettirmek konusuna dikkat ederlerdi. Bazı eski terminolojilerine rağmen, bu metinler Bizans denizcilik işleri üzerine bilgimizin temelini oluşturur. Günümüze ulaşan ana metinler, VI. Leon'un Taktika ve Nikiforos Uranos'un deniz muharebeleri (peri naumachias) ile ilgili bölümleri (Her ikisinin çizimleri geniş şekilde, Syrianos Magistros ve diğer daha erken dönem çalışmaların Naumachiai'sındandır),, Konstantinos Porfirogennetos'un De Administrando Imperio eserinin ilgili bölümlerinde ve Bizans ile Arap yazarların diğer çalışmalarında tamamlanmıştır.
Taktikler ve silahlar > Teçhizat

İlkçağ savaş gemilerinden farklı olarak, Bizans ve Arap gemileri koç başı bindirmiyorlardı ve iki geminin mücadelesinin ana ekseni güverte saldırıları ve Rum ateşi gibi yanıcı malzemeler kullanmaktı. İkincisinin korkunç ününe rağmen sadece özel şartlarda etkiliydi ve tecrübeli mürettebatın elinde atılmadıkça sonuca götüren anti gemi silahı değildi.
Romalı öncülleri gibi, kaya, ok, mızrak, rum ateşi kapları ya da diğer yanıcı sıvılar, demir dikenleri (triboloi) ve hatta düşmanı boğmak için kireç dolu kaplar ya da VI. Leon'un inanılmaz şekilde önerdiği üzere akrepler ve yılanlarlar (Taktika, XIX.61-65) atmak için katapultlar (mangana) ve balistalar (toxoballistrai) Bizans ve Müslüman gemilerine konuluyordu. Denizcilere ve üst sıra kürekçiler savaşa hazırlık amacıyla ağır bir zırh (Leon, onları "Katafrakt" olarak adlandırıyordu) ve mızraklar ile kılıç gibi yakın dövüş silahlarıyla donatılırken, diğer denizciler koruma için takviyeli ceketler (neurika) giyer ve yay ve arbalet ile savaşırlardı. Deniz savaşında füze ateşinin önemi ve hacmi 10. yüzyılda Girit seferi için 10.000 koltrop, 50 yay ve 10.000 oktan bahsedilen filo tezahürlerinden, myai ("sinekler") denilen 200 cıvata ile 20 adet elle taşınan ballistrai ve dromon başına 100 cirit atma elde edilebilir.
12. yüzyıldan itibaren, tatar yayı (Yunancada Grekçe: τζᾶγγρα, tzangra olarak adlandırılır) Akdeniz savaşında giderek daha önemli hale geldi ve barutlu toplara sahip tam donanımlı gemilerin gelişine kadar mevcut en ölümcül silah olarak kaldı. Bizanslılar, bazı deniz savaşlarında kullanıldığı kaydedilmesine rağmen, başta kuşatmalar olmak üzere silahı nadiren kullandılar. Toplar 14. yüzyılın ikinci yarısında kullanılmaya başlandı, ancak Konstantinopolis'in kara surlarını savunmak için yalnızca birkaç topçu parçasına sahip olan Bizanslılar tarafından nadiren kullanıldılar. Venedikliler ve Cenevizlilerin aksine, Bizanslıların gemilere top takıldığına dair hiçbir belirti yoktur.
Portekiz şarabı

Geleneksel rabelo tekne’si, Porto Şarabını Douro Vadisi'nden Porto şehri yakınlarındaki mahzenlere taşımak için kullanılır.
Portekiz şarabı, bölgeye Fenikeliler, Kartacalılar, Yunanlar ve çoğunlukla Romalılar gibi eski uygarlıklarınca tanıtılan geleneklerin sonucudur. Portekiz, Roma İmparatorluğu sırasında şaraplarını Roma'ya ihraç etmeye başladı. 1703'te Methuen Antlaşması'ndan sonra İngiltere'ye yapılan ticaretle birlikte modern ihracat gelişti. Bu ticaretten Portekiz'de çok çeşitli üzümler yetiştirilmeye başlandı. Ve 1758'de, dünyanın ilk şarap üreten bölgelerinden biri olan Região Demarcada do Douro, Pombal Markisi'nin yönlendirmesiyle Douro Vadisi'nde kuruldu. Portekiz, UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak korunan iki şarap üreten bölgeye sahiptir: Douro Vadisi Şarap Bölgesi (Douro Vinhateiro) ve Pico Adası Şarap Bölgesi (Ilha do Pico Vinhateira). Portekiz, çok çeşitli yerel türlere sahiptir ve kendine özgü kişiliğe sahip çok çeşitli farklı şaraplar üretir.
İhracat

Şarap en çok dikkat çeken Portekiz ihracatlarından biri olmuştur. Ülke, değer bakımından dünya çapında en büyük yedinci ürün ihracatçısıdır.
Boko Haram
Eylemleri

Bilinen ilk olay 2003'te Yobe polisi ile örgüt üyeleri arasında gerçekleşen sürtüşme, örgüt üyelerinin polise direnciyle polisin silahlarına el koyması ile olaylar büyümüştür. Polisin örgütün camisine sığınan 70 kişiyi öldürmesi sonucunda örgüt iyice kenetlenmiştir.
2004 yılında dört üyesinin hapishanede gardiyanlarca öldürülmesinden dolayı Boko Haram, karakol ve gardiyanları hedefe aldı. 2005-2007 yılları boyunca üyelerini ve kaynaklarını artırmaya çalışan örgütün bu dönemdeki etkinliğine dair bilgi bulunmamakla birlikte 2008 yılına kadar, Boko Haram adı da popüler değildi, cazip isminden dolayı Nijerya basınında yer alıyordu.
26 Ağustos 2011: Nijerya'nın başkenti Abuja kentindeki Birleşmiş Milletler binasına bombalı araçla saldırı düzenledi ve bu saldırı sonrası 18 kişi hayatını kaybetti.
25 Aralık 2011: Noel için toplanılan kilise cemaatine bombalı saldırı düzenleyen örgüt, 40'tan fazla kişinin ölümüne neden oldu.

6 Ocak 2012'de Adamawa Eyaleti'nde Mubi kasabasında düzenlenmiş eylemde en az 20 kişi öldü.
 20 Ocak 2012'de Nijerya'nın kuzeyindeki Kano'da devlet binalarına saldırılar düzenlendi, en az 185 kişi öldü—2009'dan bu yana tek bir saldırıda en yüksek ölü sayısı.
 Şubat 2012; Boko Haram Maiduguri'de en az 12 okulu yakıp yıktı.
8 Nisan 2012'de, bir intihar bombacısı, Paskalya günü'nde Kaduna'da işlek bir caddede kendini havaya uçurdu ve en az 41 kişiyi öldürdü. 26 Nisan 2012'de, Abuja ve Kaduna'daki Thisday gazetesinde ve Sun ofislerinde eş zamanlı bombalar patladı.
 3 Haziran 2012'de Bauchi'de 15 kilise müdavimi öldürüldü.
17 Haziran 2012'de, Kaduna'daki üç Kilise'ye düzenlenen bombalı saldırılarda 100 kişi hayatını kaybetti..
Heidelberg Uluslararası Çatışma Araştırmaları Enstitüsü, 'Çatışma Barometresi 2012', 2013 tarihli raporunda, hükümetin Boko Haram ile 2003'e dayanan çatışmasında 2012 yılı içi durumun değişmemiş olduğunu listeledi. Çatışmanın yoğunluk seviyesini ise 5 olarak (yani savaş olarak) sınıflandırıldı.
15 Mayıs 2013'te Başkan Goodluck Jonathan, bölgede esas olarak Boko Haram'a atfedilen şiddet ve terörist faaliyetlerdeki ani artışlar nedeniyle Adamawa da dahil olmak üzere üç Nijerya eyaletinde olağanüstü hal ilan etti.
2014 Nisanı: Nijerya'nın kuzeydoğusunda bulunan Borno eyaletindeki bir kasabada en az 300 kız öğrenciyi silah zoruyla kaçırdı.
2 Ağustos 2020: Kamerun'un kuzeyindeki bir mülteci kampına el bombalarıyla saldırdı, 15 kişi öldü.
Boko Haram'ın Temmuz 2007 - Haziran 2014 arasında 5.000'den fazla insanı öldürdüğü yazıldı. 2020'de yayımlanan bir haberde ise bu sayının 2009-2020 arasında 20 binden fazla kişi olduğu ifade edildi.
Nijeryalı otoritelerin karşı eylemleri

1990'lara kadar, Nijerya ordusu bölgede istikrar sağlayan güç olarak kabul görüyordu. Ancak 2014 yılına gelindiğinde, telsizler ve zırhlı araçlar da dahil olmak üzere temel donanıma sahip değillerdi. Moralinin düşük olduğu söylenmekteydi. Yüksek rütbeli subayların, askerlere sağlanması gereken donanım için sağlanan kaynakları, tedarik ve bütçe fonlarını çaldıkları iddia edildi. Ülkenin savunma bütçesi, ülkenin 5,8 milyar dolarlık güvenlik bütçesinin üçte birinden fazlasını oluşturmaktayken, bu kaynağın yalnızca yüzde 10'u ana harcamalarını karşılamak için ayrılmıştı. 2016'daki Amerika Birleşik Devletleri Savunma Bakanlığı değerlendirmesi, Nijerya yönetiminin Boko Haram krizine tepkisinin "üst düzey yolsuzlukla" gölgelendiğini, ancak birkaç eski üst düzey hükümet yetkilisinin yolsuzluk suçlamalarıyla tutuklanmasının ardından ordudaki moralin düzeldiğini anlatır.

2013 yazında Nijerya ordusu, Boko Haram'ın iletişimini ve IED'leri patlatma kabiliyetini ortadan kaldırmak üzere Nijerya'nın kuzeydoğudaki üç eyaletin cep telefonu kapsama alanını kaldırdı. Ordu içinden yapılan açıklamalar ve cep telefonu kesintisi öncesinde, sırasında ve sonrasında Boko Haram vakalarına ilişkin verilerin tümü, kapatmanın askeri-taktik açıdan 'başarılı' olduğunu gösterdi. Ancak, bu bölgede yaşayan vatandaşları kızdırdı (mobil iletişimin engellenmesinin olumsuz sosyal ve ekonomik sonuçları nedeniyle), devlet ve ortaya koyduğu yeni acil durum politikaları hakkında olumsuz düşüncelere neden oldu. Vatandaşlar ve kuruluşlar Boko Haram'a karşı çeşitli başa çıkma ve atlatma stratejileri geliştirirken, Boko Haram açık bir isyan ağ modelinden, kapalı bir merkezi sisteme geçerek operasyonlarının merkezini Sambisa Ormanı'na kaydırdı. Sonuç olarak, Boko Haram'ın stratejilerini değiştirmesi çatışmanın dinamiklerini de değiştirdi.
Temmuz 2014'te Nijerya'nın bir önceki yıl dünyada en fazla terör cinayetinin yaşandığı ülke olduğu tahmin edilmekteydi: 146 saldırıda öldürülen 3477 kişi. Muhalefit partisi ANPP (Nijerya Halkının Partisi)'den Borno Eyalet Valisi Kashim Shettima Şubat 2014'te şun söyledi:
Boko Haram kendi silahlı kuvvetlerimizden daha iyi silahlanmış ve daha iyi motive olmuş durumda. Mevcut durum göz önüne alındığında Boko Haram'ı yenmemiz kesinlikle imkansız.
Nisan 2018'de Nijerya Devlet Başkanı Muhammed Buhari, ülkedeki ayaklanma ve isyanla mücadele için güvenlik ekipmanı alımı için 1 milyar dolarlık bütçenin kullanımını onayladı. Bu duyuru, Boko Haram'ın kuzey Nijerya'da 18 kişinin ölümüne neden olan saldırısından kısa süre sonra geldi.
Eylül 2021'de Nijerya Silahlı Kuvvetleri'nden Tuğgeneral Bernard Onyeuko, 6.000'e yakın Boko Haram isyancısının teslim olduğunu duyurdu.