stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Beyaz milliyetçiliği

Beyaz Milliyetçi Klu Klux Klan'ın 1928 yılında Washington D.C. Pensilvanya Bulvarında yaptığı yürüyüş
Beyaz milliyetçiliği, Beyaz insanların bir ırk olduğu inancını savunan, beyaz ırkı ve ulusal kimliğini geliştirmeye ve sürdürmeye çalışan bir milliyetçilik ya da panmilliyetçilik türüdür.
Beyaz milliyetçiler, Beyaz ırkın ve tarihsel olarak Beyaz devletlerin kültürlerinin hayatta kalmasını sağlamaya çalıştıkları görüşündeler. Bu görüşü destekleyenler, Beyazların ülkelerdeki çoğunluğunu korumaları, siyasi ve ekonomik üstünlüklerini korumaları ve kültürlerinin en önemlisi olması gerektiğini savunmaktadırlar. Pek çok beyaz milliyetçi, melezleşmenin, çok kültürlülüğün, beyaz olmayan göçmenlerin ve beyazlar arasındaki düşük doğum oranlarının beyaz ırkın bekasını tehdit ettiğine inanmaktadır.
Analistler beyaz milliyetçiliği beyaz üstünlükçülüğü ve beyaz ayrılıkçılığı ile örtüşen bir akım olarak tanımlamaktadır. Beyaz milliyetçiliği bazen beyaz üstünlükçülüğünün bir kılıfı ya da alt kümesi olarak tanımlanmakta ve bu iki kavram gazeteciler ve analistler tarafından birbirinin yerine kullanılmaktadır. Beyaz ayrılıkçılığı "sadece beyazların yaşadığı bir devlet" arayışıyken, beyaz üstüncülüğü Sosyal Darwinizm ve Nazizm'den alınan fikirlerle beyazların beyaz olmayanlardan üstün olduğu ve onlara hükmetmesi gerektiği inancıdır. Bu terimi eleştiren çevreler, "beyaz milliyetçiliği" teriminin sadece bir "yeniden isimlendirme" olduğunu ve "beyaz gurur" gibi fikirlerin, beyaz ırkçı grupların olumsuz çağrışımları nedeniyle kullanmaktan kaçındıkları "beyaz üstünlüğü" kavramına kamuoyunda sterilize edilmiş bir yüz sağlamak için var edildiğini ve çoğu beyaz milliyetçi grubun ırkçı şiddeti körüklediğini öne sürmektedirler.
Prag Barışı (1866)

Prag Barışı, 23 Ağustos 1866'da Prag'da imzalanan ve Avusturya-Prusya Savaşı'nı sonlandıran bir barış antlaşmasıdır. Antlaşma şartları Avusturya İmparatorluğu için özellikle çok sert belirlenmemiştir. Çünkü Otto von Bismarck, I. Wilhelm'i Avusturya'nın Avrupa'daki konumunu korumanın, ileride Prusya için daha iyi olacağı konusunda ikna etmiştir. Avusturya sadece III. Napolyon'a bıraktığı Venetia bölgesini kaybetmiştir. Napolyon da daha sonra bu bölgeyi İtalya'ya bırakmıştır. Avusturya, savaş sırasında İtalyanlara karşı büyük üstünlük sağladıkları için Venetia'yı doğrudan İtalya'ya vermek istememiştir.
Bu antlaşma sonrası Habsburglar Alman meselelerinden dışlanmıştır (Kleindeutschland). Prusya Krallığı kendisini Alman devletleri içindeki tek büyük güç ilan etmiştir. Kuzey Almanya Konfederasyonu kurularak kuzeydeki Alman devletleri bir araya toplanmış ve güney devletlerinin Prusya'ya vergi ödemesi sağlanmıştır.
Lombardca

| Lombardca |
| --- | --- |
lombard, lumbaart
Ana dili olanlar:  İtalya,   İsviçre
Bölge:  Piyemonte  Lombardiya  Güney Tirol  Tiçino  Grisons
Konuşan sayısı: 390.000  (2012)
Dil ailesi: Hint-Avrupa  İtalikLatinBatı Romen dilleriGallo-RomenGallo-İtalikLombardca
Dil kodları
ISO 639-3: lmo
Glottolog: lomb1257
Lombardça, Lumbaart ya da Lumbard, İtalya'nın Lombardiya bölgesinde ve İsviçre'nin Ticino kantonunda konuşulan bir Gallo-İtalik dildir. Lombardça 3,9 milyon kişi tarafından konuşulmakta olup iki büyük lehçesi vardır. Bunlar Batı Lombardcası yani İnsubric ve Doğu Lombardcası yani Orobic olup bu lehçeler karşılıklı olarak anlaşılması imkânsız olduğundan pek çok dilbilimci tarafından ayrı diller olarak sınıflandırılmaktadır.
Yalnız Bir Avcıdır Yürek

Carson McCullers, 31 Temmuz 1959
The Heart Is a Lonely Hunter (1940), Amerikalı yazar Carson McCullers'ın ilk romanıdır ; yayınlandığı sırada 23 yaşındaydı. John Singer adında sağır bir adam ve 1930'larda ABD'nin Georgia eyaletindeki bir değirmen kasabasında karşılaştığı insanlarla ilgilidir.
Modern Kütüphane, romanı 20. yüzyılın en iyi 100 İngilizce romanı listesinde on yedinci sırada gösterdi. Time, onu "1923'ten 2005'e kadar TIME 100 En İyi İngilizce Roman" listesine dahil etti.
Kaynaklar

↑  "Best Books of ALL TIME | All-TIME 100 Novels". TIME.com. 16 Ekim 2005. 21 Ekim 2005 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 26 Aralık 2012.
Fullo

Fullo, İtalya ve Roma İmparatorluğu'nun batı yarısından gelen birçok kitabe ve Plautus, Martialis ve Yaşlı Plinius gibi Latin edebiyatından bilindiği üzere, Bir Roma fuleri/fullo köle çamaşırcıydı (çoğulu: fullones). Bir fullo, fullonica olarak adlandırılan bir çamaşırhanede çalışırdı. Ayrıca fulloneslerin tezgahtan yeni çıkan kumaşlarla da ilgilenmiş olduğuna dair kanıtlar bulunmaktadır, ancak bu bazı modern akademisyenler tarafından şüpheyle karşılanmıştır. Bazı büyük çiftliklerde, bu kölelerin kumaşları temizlemek için kullanıldığı fullonica'lar inşa edilirdi. Birkaç Roma şehrinde fulloneslerin bazı atölyeleri bulunmuştur. Bunlardan en önemlileri Ostia ve Pompeii'de yer almakla birlikte, Delos, Floransa, Fréjus ve Forlì yakınlarında da fullonicae'ler bulunmuştur: Forlì Arkeoloji Müzesi'nde bir fuleriyeyi gösteren eski bir kabartma bulunmaktadır. Delos'taki küçük atölyeler MÖ 1. yüzyıla dayanırken, Pompeii'dekiler MS 1. yüzyıldan kalmadır ve Ostia ile Floransa'daki yapılar İmparator Trajan ve Hadrianus döneminde inşa edilmiştir.
Orhan Aytür

| Orhan Aytür |
| --- | --- |
Doğum: 1965 Ankara, Türkiye
Milliyet: Türk
Eğitim: Orta Doğu Teknik Üniversitesi Northwestern Üniversitesi
Meslek: Üniversite profesörü

Orhan Aytür (d. 1965 İzmir, Türkiye), Türk optoelektronik profesörü ve su altı fotoğrafçısı.
Akademik kariyeri

Orhan Aytür, 1965 yılında Ankara'da doğdu. Orta öğrenimini Tarsus Amerikan Koleji ve TED Ankara Koleji'nde tamamladı ve 1986 yılında Orta Doğu Teknik Üniversitesi'nden (ODTÜ) elektrik mühendisliği alanında lisans derecesiyle mezun oldu. Daha sonra 1988'de yüksek lisans ve doktora derecesini almak üzere Amerika Birleşik Devletleri'ne gitti. 1991 yılında Northwestern Üniversitesi'nden mezun oldu.
Aytür, sektörde kısa bir süre lazer bilimcisi olarak çalıştı ve daha sonra 1993 yılında yurda dönmeden önce New Mexico Üniversitesi'nde araştırma görevlisi olarak çalıştı. Ankara'da Bilkent Üniversitesi'ne yardımcı doçentlik (1993-1997) ve doçentlik (1997-2002) görevlerinin ardından 2002 yılında Elektrik-Elektronik Mühendisliği Bölümü'nde profesör oldu.
Araştırma ilgi alanları optoelektronik ve lazerdir. Aytür, 2010 yılından bu yana Bilkent Üniversitesi'nde rektör yardımcısı olarak idari görevlerini yürütmektedir.
Su altı fotoğrafçılığı

Aytür'ün su altı dalışına olan ilgisi çocukluğunda da vardı. Ancak o dönemde yüksek miyopisi ve lensli dalış maskelerinin bulunmaması nedeniyle su altında net göremiyordu ve bu nedenle su altı dalışından uzak durdu. 1998 yılında bir arkadaşının girişimiyle lensli dalış maskelerinin ortaya çıkmasıyla tüplü dalışa başladı.
1979 yılında Tarsus Amerikan Koleji'nde ortaokul yıllarında anne ve babasının hediyesi olan Rus yapımı bir fotoğraf makinesi ile siyah-beyaz amatör fotoğrafçılığa başladı. 1978 yılında Ankara'da Fotoğraf Sanatçıları Derneği AFSAD'ı ziyaret ederek karanlık oda çalışmalarında yer almaya başladı. 1984 yılında mimar Jale Erzen'den fotoğrafçılık dersleri aldı ve ilk fotoğrafları Boyut dergisinde yayımlandı. Aytür, ilk su altı fotoğraflarını 1999 yılında bir arkadaşının kamerasına ödünç verdiği su altı muhafazasıyla çekti. 2000 yılında uzun süredir devam eden fotoğrafçılık hobisini su altı dalışıyla birleştirmeye karar verdi ve bir su altı kamerası satın aldı. Kısa süre sonra fotoğraf yarışmalarına katılmaya başladı ve başarısı karşısında şaşırdı. 2000 Türkiye Şampiyonası'ndaki ilk yarışmasında iki şampiyonluk ve bir ikincilik kazandı. Başarısını daha sonraki yıllarda da sürdürdü.
Aytür, 2005 yılında Türkiye Sualtı Sporları Federasyonu'nun (TSSF) oluşturduğu millî takıma katıldı ve Dünya Sualtı Faaliyetleri Konfederasyonu (CMAS) tarafından İspanya'nın L'Estartit kentinde düzenlenen 10. Dünya Sualtı Fotoğraf Şampiyonası'nda ülkesini temsil etti. O zamandan bu yana uluslararası sualtı fotoğrafçılığı etkinliklerine katılmaktadır. 9-14 Mayıs 2007 tarihlerinde Mauritius'ta düzenlenen 11. CMAS Sualtı Fotoğrafçılığı Dünya Şampiyonası'na katılarak Makro kategorisinde bronz madalya kazandı. 2007 yılında Fransa'da düzenlenen 34. Antibes Sualtı Fotoğraf Festivali'nde Jorge de Albuquerque Ödülü'nün (Konkoloji) kategorisinde birincilik ödülünü aldı. 2008 yılında tekrar Türkiye millî takımına seçilerek, 31 Mayıs-5 Haziran 2009 tarihleri arasında Güney Kore'nin Jeju Adası'nda düzenlenen 12. CMAS Sualtı Fotoğrafçılığı Dünya Şampiyonası'na katıldı.
26-31 Mayıs 2011 tarihlerinde Türkiye'nin Bodrum kentinde düzenlenen 13. CMAS Sualtı Fotoğrafçılığı Dünya Şampiyonası'nda 23 ülkeden yarışmacılar arasında, kategoride bir altın (Modelli Geniş Açı) ve iki bronz madalya (Balık) ve (Temayla Yakın Çekim) kazanarak dünya şampiyonu oldu. Aytür, Dünyanın En İyi Sualtı Fotoğrafçısı seçildi.
Kırılma Mekaniği

Bir çatlak ucundaki yükler, üç bağımsız gerilme şiddeti faktörünün bir kombinasyonuna indirgenebilir.
Kırılma mekaniği, malzemelerdeki çatlakların yayılmasının incelenmesiyle ilgili mekanik alanıdır. Bir çatlak üzerindeki itici kuvveti hesaplamak için analitik katı mekaniği yöntemlerini ve malzemenin kırılmaya karşı direncini karakterize etmek için deneysel katı mekaniği yöntemlerini kullanır.
Teorik olarak, keskin bir çatlak ucunun önündeki gerilim sonsuz hale gelir. Kırılma mekaniği, bir çatlak üzerindeki yükleri karakterize etmek için kullanılır. Genel olarak, çatlak ucundaki yükleme durumunu tanımlamak için tek bir parametre kullanılır. Çatlağın ucundaki plastik bölge, çatlak uzunluğuna göre küçük olduğunda, çatlak ucundaki stres durumu, malzeme içindeki elastik kuvvetlerin sonucudur ve lineer elastik kırılma mekaniği (LEKM) olarak adlandırılır ve gerilme şiddeti faktörü K kullanılarak karakterize edilebilir. Bir çatlak üzerindeki gerilme belirsiz olsa da, 1957'de G. Irwin, herhangi bir gerilme durumun üç bağımsız stres yoğunluğu faktörünün bir kombinasyonuna indirgenebileceğini bulmuştur:
Mod I – Açma modu (çatlak düzlemine normal bir çekme gerilimi ),
Mod II – Kayma modu (çatlak düzlemine paralel ve çatlak cephesine dik hareket eden bir kesme gerilimi ) ve
Mod III – Yırtılma modu (çatlak düzlemine paralel ve çatlak cephesine paralel hareket eden bir kesme gerilimi).
Çatlak ucundaki plastik bölgenin boyutu çok büyük olduğunda, elastik-plastik kırılma mekaniği, J-integrali veya çatlak ucu açıklığının deplasmanı gibi parametrelerle kullanılabilir.
Karakterize edici parametre, mevcut çatlağın daha önceden test edilmiş koşullarla korelasyonunu/benzerliğini belirtir. Parametreler tipik olarak belirli kritik değerleri aştığında çatlak büyümesi meydana gelir. Korozyon, stres korozyon gerilme şiddeti eşiği aşıldığında bir çatlağın yavaşça büyümesine neden olabilir. Benzer şekilde, küçük kusurlar, devirli (döngüsel) yüklemeye maruz kaldığında çatlak büyümesine neden olabilir. Yorulma olarak bilinen, uzun çatlaklar için büyüme hızının büyük ölçüde gerilme şiddeti ile ilgili olduğu saptanmıştır.  \Delta K Uygulanan yükleme nedeniyle çatlakta meydana gelir. Gerilme şiddeti malzemenin kırılma tokluğunu aştığında hızla kırılır. Çatlak büyümesinin tahmini, hasar toleranslı mekanik tasarım disiplininin temelinde yer alır.
Motivasyon

Malzeme üretimi, işlenmesi ve biçimlendirilmesi süreçleri, bitmiş bir mekanik bileşende kusurlara neden olabilir. İmalat sürecinden kaynaklanan tüm metal yapılarda iç ve yüzey kusurları bulunur. Bu tür kusurların tümü hizmet koşulları altında kararsız değildir. Kırılma mekaniği, çatlakların yayılmaya büyümeye meyilli olup olmadıklarının anlaşılması, yayılmaya meyilli çatlakların keşfedilmesi ve büyümeye meyilli çatlakların malzemenin servis süreci boyunca ne kadar sürede ne kadar büyüyeceğini tahmin etmeye çalışır. Bu doğal kusurlara rağmen, bir yapının güvenli işleyişini hasar tolerans analizi yoluyla elde etmek mümkündür. Eleştirel bir çalışma konusu olarak kırılma mekaniği neredeyse sadece bir asırdır kullanılıyor ve bu nedenle nispeten yeni bir mekanik bilim dalıdır.
Kırılma mekaniği aşağıdaki sorulara nicel cevaplar sağlamaya çalışmalıdır:
Parçanın dayanabileceği maksimum çatlak boyutu, tipi nedir?
Servis yüklemesi ve ömrü altında tolere edilebilir, yani izin verilen maksimum çatlak boyutu nedir?
Bir çatlağın belirli bir başlangıç boyutundan, örneğin tespit edilebilir minimum çatlak boyutundan izin verilen maksimum çatlak boyutuna dek büyümesi ne kadar sürer?
Önceden var olan belirli bir kusur boyutunun (örneğin bir üretim hatası) var olduğu varsayıldığında, bir yapının hizmet ömrü nedir?
Çatlak tespiti için mevcut olan süre boyunca, yapı çatlaklar için ne sıklıkla kontrol edilmelidir?
Lineer elastik kırılma mekaniği > Irwin'in modifikasyonu

Griffith'in çalışmaları, 1950'lerin başına kadar mühendislik topluluğu tarafından büyük ölçüde göz ardı edildi.
Bunun nedenleri:
1-Metaller gibi yapısal malzemelerde kırılma için gereken enerji seviyesinin bu  karşılık gelen yüzey enerjisinden çok daha yüksek olmasıdır.
2-Yapısal malzemelerde her zaman çatlak ucu çevresinde bazı plastik deformasyonların olması gibi görünmektedir. Bu nedenle çatlak ucunda sonsuz gerilimli lineer elastik ortam varsayımı plastik deforme olabilen malzemeler için doğru sonuç vermez.
Griffith'in teorisi, cam gibi kırılgan malzemeler için deneysel verilerle mükemmel bir uyum sağlar. Çelik gibi sünek malzemeler için  \sigma _{f}{\sqrt {a}}=C hala geçerli olmasına rağmen, Griffith'in teorisi tarafından tahmin edilen yüzey enerjisi (γ) genellikle gerçekçi olmayacak kadar yüksektir. İkinci Dünya Savaşı sırasında ABD Deniz Araştırma Laboratuvarı'nda (NRL) GR Irwin altında çalışan bir grup, sünek malzemelerin kırılmasında plastisitenin önemli bir rolü olabileceğini fark etti.
Sünek malzemelerde (ve hatta kırılgan gibi görünen malzemelerde bile ), çatlağın ucunda bir plastik bölge oluşur. Uygulanan yük arttıkça, çatlak büyüyene ve çatlak ucunun arkasındaki elastik olarak gerilen malzeme boşalana kadar plastik bölgenin boyutu artar. Çatlak ucunun yakınındaki plastik yükleme ve boşaltma döngüsü, enerjinin ısı olarak dağılmasına yol açar. Bu nedenle, kırılgan malzemeler için Griffith tarafından geliştirilen enerji dengesini temsil eden bir formülasyon eklenmiştir. Fiziksel olarak, kırılgan malzemelerle karşılaştırıldığında sünek malzemelerde çatlak büyümesi için ek enerjiye ihtiyaç vardır.
Irwin'in stratejisi, çatlak ilerlemesi sırasında oluşan toplam enerjiyi iki parçaya bölmekti:
Bir çatlak büyüdükçe salınan depolanmış elastik gerinim enerjisi. Bu kırılma için termodinamik itici güçtür.
plastik yayılımı ve yüzey enerjisini (ve iş başında olabilecek diğer enerji tüketen kuvvetleri) içeren dağılmış enerji. Dağıtılan enerji, kırılmaya karşı termodinamik direnç sağlar. O zaman toplam enerji:
\gamma : Yüzey enerjisi.
G_{p}: Çatlak büyümesinin birim alanı başına plastik yayılımı.
Griffith'in enerji kriterinin türetilmiş versiyonu şu şekilde yazılabilir:
Cam gibi kırılgan malzemeler için yüzey enerjisi terimi baskındır ve  G\approx 2\gamma =2\,\,{\text{J/m}}^{2} .
Çelik gibi sünek malzemeler için, plastik dağılım terimi baskındır ve  G\approx G_{p}=1000\,\,{\text{J/m}}^{2} .
Camsı geçiş sıcaklığına yakın polimer, ara değerlere sahiptir. Yani,  G 2 ile 1000  {\text{J/m}}^{2} arasındadır .
Lineer elastik kırılma mekaniği > Gerilim yoğunluk faktörü

Irwin ve meslektaşlarının bir diğer önemli başarısı, doğrusal elastik bir katıda, çatlak cephesi etrafındaki asimptotik gerilim ve deformasyon alanları cinsinden kırılma için mevcut enerji miktarını hesaplamak için bir yöntem bulmaktı. Mod I yüklemesindeki gerilim alanı için bu asimptotik ifade, aşağıdaki gerilim yoğunluk faktörü K I ile ilgilidir:  \sigma _{ij}=\left({\cfrac {K_{I}}{\sqrt {2\pi r}}}\right)~f_{ij}(\theta )
σ ij Cauchy gerilmeleri, r çatlak ucundan uzaklık, θ çatlağın çatlak düzlemine göre açısı, f ij çatlak geometrisi ve yükleme koşullarına bağlı fonksiyonlardır. Irwin, K miktarını stres yoğunluğu faktörü olarak adlandırmıştır. f ij miktarı boyutsuz olduğundan, gerilim yoğunluk faktörü birimleri cinsinden ifade edilebilir.  {\text{MPa}}{\sqrt {\text{m}}} .
Gerilme yoğunluğu, gerinim enerjisi salınım oranının yerini almıştır ve kırılma tokluğu adı verilen bu terim, yüzey zayıflık enerjisinin yerini almıştır. Bu terimlerin her ikisi de Griffith'in kullandığı enerji terimleriyle ilgilidir:
ve
K_{I}: Gerilme yoğunluğu.
K_{c}: Kırılma tokluğu.
\nu : Poisson oranıdır.
Kırılma  K_{I}\geq K_{c} olduğu durumda oluşur. Düzlem gerinim deformasyonunun özel durumu için,  K_{c} olur  K_{Ic} ve bir malzeme özelliği olarak kabul edilir. I alt simgesi, bir çatlağın yayılmasını sağlamak için bir malzemeyi yüklemenin farklı yollarından kaynaklanır . Mod II veya III'ün aksine "mod I" yüklemesini ifade eder:
K_{I} gerilme yoğunluğu denklemi, gerilme yoğunluğu faktörü ile ilgili makalede de tartışıldığı gibi, merkezi çatlaklı sonsuz levha dışındaki geometriler için farklı olacaktır. Sonuç olarak, geometriyi karakterize etmek için boyutsuz bir düzeltme faktörü (Y) eklemek gerekmiştir. Genellikle geometrik şekil faktörü olarak da adlandırılan bu düzeltme faktörü, ampirik olarak belirlenmiş seriler tarafından verilir ve çatlağın veya çentiğin tipini ve geometrisini açıklar. Böylece:
burada Y, çatlak uzunluğu ve levha genişliğinin bir fonksiyonudur ve kalınlık boyunca çatlak uzunluğu 2 a olan sonlu W genişliğine sahip bir levha için şu şekilde verilir:
Lineer elastik kırılma mekaniği > Gerinim enerjisi salınımı

Irwin, bir çatlağın etrafındaki plastik bölgenin boyutunun, çatlağın boyutuna kıyasla küçük olması durumunda, çatlağı büyütmek için gereken enerjinin kritik olarak gerilme durumunun çatlak ucundaki plastik bölgeye doğrudan bağlı olmadığını gözlemleyen ilk kişiydi. Başka bir deyişle, kırılma için mevcut enerji miktarını hesaplamak için tamamen elastik bir çözümün de kullanılabileceğini öne sürmüştür.
Çatlak büyümesi için enerji salma oranı veya gerinim enerjisi salma oranı daha sonra çatlak büyümesinin birim alanı başına elastik gerinim enerjisindeki değişiklik olarak hesaplanabilir, yani,
burada U sistemin elastik enerjisi ve a çatlak uzunluğudur. Yukarıdaki ifadeler değerlendirilirken ya yük P ya da yer değiştirme u sabittir.
Irwin, çatlak mod I (açılma modu) için gerinim enerjisi salınım oranının ve gerilim yoğunluk faktörünün aşağıdakilerle ilişkili olduğunu gösterdi:
E: Elastik modül ya da Young modülü.
ν: Poisson oranıdır
K I: mod I'deki gerilim yoğunluk faktörüdür.
Irwin ayrıca doğrusal elastik bir cisimdeki düzlemsel bir çatlağın gerinim enerjisi salınım oranının mod cinsinden ifade edilebileceğini de göstermiştir. En genel yükleme koşulları için I, mod II (kayma modu) ve mod III (yırtılma modu) stres yoğunluğu faktörleridir.
Daha sonra Irwin, kırılgan kırılma sırasında enerji dağılım bölgesinin boyutunun ve şeklinin yaklaşık olarak sabit kaldığı ek varsayımını benimsemiştir. Bu varsayım, bir birim kırılma yüzeyi oluşturmak için gereken enerjinin yalnızca malzemeye bağlı olan bir sabit olduğunu öne sürer. Bu yeni malzeme özelliğine kırılma tokluğu adı verildi ve G Ic olarak adlandırıldı. Bugün, lineer elastik kırılma mekaniğinde belirleyici özellik olarak kabul edilen, düzlem şekil değiştirme koşulunda bulunan kritik gerilim yoğunluk faktörü K Ic'dir .
a uzunluğunda bir Griffith çatlağı (malzeme kusuru) ortada sonsuz büyüklükte bir malzeme
Sünek malzemelerde çatlak ucunun etrafındaki plastik deformasyon bölgesi
Marcia

Commodus'un Ölümü, Fernand Pelez, 1879. İmparator Commodus'a metresi Marcia (peçesinin altında saklanan kadın) tarafından düzenlenen suikast.
Marcia Aurelia Ceionia Demetrias (ö. MS 193) Roma imparatoru Commodus'un metresiydi.
Yalnızca bir metres olmasına rağmen, Commodus tarafından bir imparatoriçe gibi el üstünde tutulmuştur. Buna rağmen Marcia'nın Commodus'un ölümüne yol açan suikastte önemli bir rol oynadığı bilinmektedir.
Kōryaku

Kōryaku (Japonca: 康暦), Japonya tarihinde Kuzey Sarayı için Mart 1379-Şubat 1381 tarihlerini kapsayan dönem adıdır. Dönem, Eiwa'dan sonra gelmekte olup Eitoku'ya kadar devam etti. Bu dönemde hüküm süren imparatorlar güneyde Chōkei ve kuzeyde Go-En'yū idi.
Heaven and Hell (albüm)

Heaven and Hell, Black Sabbath grubunun 1980 yılında çıkardıkları albümün ismidir.
Ozzy Osbourne'ün gruptan ayrılışından sonra, Ronnie James Dio ile beraber çıkarılan ilk albümdür. Dio bu katılımıyla şarkıların yazılmasında ve vokaliyle yeni bir ses katmıştır. Albüm yapımcısı Martin Birch'in de katılmasıyla grup kendi rengini ağır bir rock müzikten hızlı, kaygan ve daha melodik bir şekle sokmuştur.
Dio albümdeki tek yenilik değildir. Geoff Nicholls da, Geezer Butler belirsizliği yüzünden, albüm çalışmalarına katılmıştır. Başlarda Nichols ile çalışan grup, daha sonra Geezer'ı aralarına almıştır. Nichols'da önceki albümlerdeki gibi, klavyede kalmıştır. Geezer'ın eklenmesiyle bitmemiş tek şarkı "Neon Knights" (Neon Şovalyeleri) da Geezer ile hazırlanmıştır.
Eski Rainbow ve Elf basçısı Craig Gruber de çalışmalara katılmıştır. Bazı söylentilere göre albümde çalan da Gruber'dir. Iommi bu iddiaları yalanlamıştır.
Bill Ward ise o dönemli alkol problemlerini "o albümün nasıl yapıldığını hatırlamıyorum." diyerek anlatmakdır. Bunun yanında kişisel sorunları turlarda grubun dışında kalmasına neden olmuştur.
Albüme ismini veren şarkı, ikilemler ve ikiyüzlülük ile ilgilidir. İyi ile kötü arasındaki gidiş gelişi resmeder. Dio VH1'ın Heavy adlı belgeselinde, şarkının hikâyesinin kendi kişiliğinden geldiğini söyler; iyiyi mi seçmek, yoksa kötüyü mü? Albümün diğer önemli parçaları, "Neon Knights", "Children of the Sea".
Şarkı listesi > Standart Sürüm

Tüm müzikler Geezer Butler, Ronnie James Dio, Tony Iommi ve Bill Ward tarafından yazılıp düzenlenmiştir; sözleri Dio'ya ait
| Taraf A> No. | Taraf A> Başlık | Taraf A> Süre |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Neon Knights"   | 3:53 |
| 2. | "Children of the Sea"   | 5:34 |
| 3. | "Lady Evil"   | 4:26 |
| 4. | "Heaven and Hell"   | 6:59 |
| Taraf B> No. | Taraf B> Başlık | Taraf B> Süre |
| --- | --- | --- |
| 5. | "Wishing Well"   | 4:07 |
| 6. | "Die Young"   | 4:45 |
| 7. | "Walk Away"   | 4:25 |
| 8. | "Lonely Is the Word"   | 5:51 |
| Toplam süre: | Toplam süre: | 39:46 |
Personel

Bilgiler albümün notlarından uyarlanmıştır.
Ronnie James Dio – vokal
Tony Iommi - gitarlar
Geezer Butler - bas
Bill Ward – davul, perküsyon
Geoff Nicholls - klavyeler
Martin Birch tarafından üretildi ve tasarlandı
Yardımcı mühendis - Joe "C" Foglia
Ekipman: Graham Wright ve Mickey Balla
Gert Van Hoeyen tarafından yeniden düzenlendi (1987 yeniden basımı)
Ray Staff tarafından yeniden düzenlendi (1996 yeniden basımı)
Dan Hersch tarafından yeniden düzenlendi (2008 yeniden basımı)
Andy Pearce tarafından yeniden düzenlendi (2010 yeniden basımı)
Albüm kapağı resmi: Sigara İçen Melekler - Lynn Curlee
Harry Carmean'ın arka kapak illüstrasyonu
Sanat yönetmenliği: Richard Seireeni
Büyük kıngaga

Büyük kıngaga (Chionis albus), kıngagagillerin iki türünden biri. Genellikle kara üzerinde yaşar. Antarktika'nın tek karada yaşayan kuşudur.
Fiziksel özellikler

Bir Büyük kıngaga, aşağı yukarı  380–410 mm uzunluğundadır ve 760–800 mm kanat genişliğiyne sahiptirler. Pembe siğil yüzleri hariç saf beyaz renktedirler (Chionis albus, "kar beyaz" anlamına gelmektedir).
Yayılma alanı

Büyük kıngagalar, Antarktika, Scotia Arc, Güney Orkney Adaları ve Güney Georgia gibi güney bölgelerde yaşarlar. Kışları güneyden daha kuzey bölgelere göç ederler.
Beslenme

Büyük kıngagaların perde ayakları yoktur ve yiyeceklerini karada bulurlar. Hepçil, leşçil ve kleptoparazitlerdir. Penguenlerin krillerini ve balıklarını çalarlar ve bazen de yumurtlarını ve tüyleri henüz çıkmamış yavrularını yerler. Leş, dışkı ve omurgasız hayvanları ve varsa insan artıklarını yerler. Pygoscelis antarcticus türü penguenlerin bağırsaklarında yaşayan Şeritler'i de yedikleri bilinmektedir.
Galeri

Büyük kıngaga
Büyük kıngaga
Büyük kıngaga
Büyük kıngaga