stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
758
Doğumlar

I. Nikiforos, Rum Ortodoks Patriği (ö. 828)
Ölümler

Beonna, Doğu Anglia kralı
Chen Xilie, Çin hükümdarı
Şahika Tekand

Başlığın diğer anlamları için Şahika sayfasına bakınız.
| Şahika Tekand |
| --- | --- |
Doğum: 1959
Meslek: Sinema ve tiyatro sanatçısı, oyun yazarı, eğitmen, yönetmen

Şahika Tekand (d. 1959), Türk sinema ve tiyatro sanatçısı, oyun yazarı, eğitmen, yönetmen, ışık tasarımcısı.
Yaşamı

Hukuk Fakültesi'ndeki eğitimini yarıda bırakarak, Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Sahne ve Görüntü Sanatları Bölümü Tiyatro Anasanat Dalı Oyunculuk bölümünden mezun olan sanatçı, aynı dalda doktora yaptı. 1984'te tiyatro ve sinema oyunculuğuna başladı. Dostlar Tiyatrosu gibi topluluklarda çalışan ve sinema filmlerinde rol alan Tekand, 1988'de Studio adı altında oyunculuk stüdyosunu kurdu. Daha sonra 1990'da, eşi Esat Tekand'la birlikte adını Studio Oyuncuları olarak değiştirdikleri toplulukta birçok ünlü oyuncuyu yetiştirmenin yanı sıra, değişik oyunlar da sergiledi. Studio Oyuncuları topluluğunda oynadıkları oyunların yönetmenliğini yapmakta ve oyuncu yetiştirmenin yanı sıra çeşitli üniversitelerde dersler vermektedir. Şahika Tekand, "Performatif Sahneleme ve Oyunculuk Yöntemi" adını verdiği, 20 yıllık çalışması sonucunda geliştirdiği ve çeşitli araştırmalara konu olan, sahneleme ve oyunculuk yöntemi üzerine bir kitap yayınlamayı planlamaktadır.
Ödülleri

26. Yapı Kredi Afife Tiyatro Ödülleri, 2024, Yılın En Başarılı Hareket Düzeni (Koreografisi), 10 Adımda Unutmak, Studio Oyuncuları
21. Afife Tiyatro Ödülleri, 2017, Yılın En Başarılı Yönetmeni, Godot'yu Beklerken, Studio Oyuncuları
17. Afife Tiyatro Ödülleri, 2013, Yılın En Başarılı Işık Tasarımcısı, Oyun, İBB Şehir Tiyatroları
5. Ankara Film Festivali, 1993, Sarı Tebessüm filmiyle Jüri Özel Ödülü
Yapıtları

Gergedanlaşma - 1994
Oyun(cu) - 1999
Oidipus Nerede? - 2002
Oidipus Sürgünde - 2004
Evridike'nin Çığlığı - 2006
Karanlık Korkusu - 2008
Tiyatro oyunları > Rol aldığı oyunları

Galileo Galilei - Dostlar Tiyatrosu
Mutlu Günler - Studio Oyuncuları
Beş Kısa Oyun - Studio Oyuncuları
Gergedanlaşma - Studio Oyuncuları
(Oyun)cu - Studio Oyuncuları
The Days Before
Oidipus Nerede? - Studio Oyuncuları
Evridike'nin Çığlığı - Studio Oyuncuları
Karanlık Korkusu - Studio Oyuncuları
Tiyatro oyunları > Yönettiği oyunları

Mutlu Günler - Studio Oyuncuları
Beş Kısa Oyun - Studio Oyuncuları
Gergedanlaşma - Studio Oyuncuları
Oyun Sonu - Studio Oyuncuları
Gitgel dolap - Studio Oyuncuları
(Oyun)cu - Studio Oyuncuları
Oidipus Nerede? - Studio Oyuncuları
Oidipus Sürgünde - Studio Oyuncuları
Evridike'nin Çığlığı - Studio Oyuncuları
Karanlık Korkusu - Studio Oyuncuları
Godot'yu Beklerken - Studio Oyuncuları
10 Adımda Unutmak- Anti Prometheus
Oyun - İstanbul Büyükşehir Belediyesi Şehir Tiyatroları
İO - Studio Oyuncuları
Aşınma - Studio Oyuncuları
Ölüyor Mu Ne? - Studio Oyuncuları
Filmografisi

Akrebin Yolculuğu - 1997
Yengeç Sepeti - 1994
Batık Aşklar Müzesi - 1994
Sarı Tebessüm - 1992
Kurt Kanunu - 1991
Yıldızlar Gece Büyür - 1991
Boğaziçi'ne Sığınanlar - 1991
Ekran Aşıkları - 1989
Ahi Evran - 1989
Sessiz Fırtına - 1989
Yedi Uyuyanlar - 1988
Gece Yolculuğu - 1987
Kara Sevdalı Bulut - 1987
Afife Jale - 1987
Bir Avuç Gökyüzü - 1987
Su da Yanar - 1987
Anayurt Oteli - 1987
Kadının Adı Yok - 1987
Adı Vasfiye - 1985
Dost Eller - 1982
Hondab şehristanı

Hondab şehristanı (Farsça:  شهرستان خنداب), İran'nde Merkezi Eyaleti'nin 11 şehristanından birisidir.
Şehristanın yönetim merkezi Hondab şehridir.
| g t İran'ın eyaletleri |
| --- | --- | --- |
|  Batı Azerbaycan  Buşehr  Çaharmahal ve Bahtiyari  Doğu Azerbaycan  Elburz  Erdebil  Fars  Gilan  Gülistan  Güney Horasan  Hemedan  Huzistan  Hürmüzgan  İlam  İsfahan  Kazvin  Kirman  Kirmanşah  Kohgiluye ve Buyer Ahmed  Kum  Kuzey Horasan  Kürdistan  Luristan  Mazenderan  Merkezi  Razavi Horasan  Simnan  Sistan ve Belucistan  Tahran  Yezd  Zencan  |  Batı Azerbaycan  Buşehr  Çaharmahal ve Bahtiyari  Doğu Azerbaycan  Elburz  Erdebil  Fars  Gilan  Gülistan  Güney Horasan  Hemedan  Huzistan  Hürmüzgan  İlam  İsfahan  Kazvin  Kirman  Kirmanşah  Kohgiluye ve Buyer Ahmed  Kum  Kuzey Horasan  Kürdistan  Luristan  Mazenderan  Merkezi  Razavi Horasan  Simnan  Sistan ve Belucistan  Tahran  Yezd  Zencan  |  |
Rus Uyku Deneyi

Rus Uyku Deneyi, bir şehir efsanesinin temeli haline gelen, Sovyet döneminden kalma bir bilimsel deneyde, deneysel bir uykuyu engelleyen uyarıcıya maruz kalan beş test deneğinin hikâyesini anlatan viral bir korku hikâyesidir (bir "creepypasta")
Kökenleri

Russia Beyond'a göre hikâye, kullanıcıları "en korkunç" şehir efsanesini "yaratmaya zorlayan bir forumdan kaynaklanmaktadır. Snopes, News.com.au ve LiveAbout gibi pek çok haber kuruluşu, hikâyenin kökenini, şimdi Creepypasta Wiki olarak bilinen ve gerçek adı OrangeSoda adlı bir kullanıcı tarafından 10 Ağustos 2010'da yayınlanan Creepypasta web sitesine kadar izler.
Hikaye

Hikâye, 1940'ların sonlarında bir Sovyet laboratuvarında yapılan bir uyku deneyini   anlatıyor. Askeri onaylı bu  bilimsel deneyde, beş siyasi mahkum , denekleri arka arkaya otuz gün boyunca uyanık tutmak için sürekli olarak havadan verilecek gaz odasında tutulacaklar. Mahkûmlara, deneyi tamamlamaları halinde hapishaneden serbest bırakılacaklarına dair söz verildi.
Denekler ilk günlerde her zamanki gibi davrandılar, birbirleriyle konuştular ve araştırmacılara tek yönlü camdan fısıldadılar, ancak tartışmalarının giderek daha karanlık hale geldiği kaydedildi. Dokuz gün sonra, bir denek saatlerce kontrolsüz bir şekilde çığlık atmaya başladı, diğerleri ise onun çığlıklarına  tepki vermedi. Adam o kadar uzun süre çığlık attı ki ses tellerini yırttı. Adamın neden çığlık attığı bilinmiyordu. Sonunda felç geçirdi. İkincisi çığlık atmaya başladığında diğerleri, yırtık kitap sayfalarını ve kendi dışkılarını lomboz pencerelerine yapıştırarak araştırmacıların içeri bakmasını engelledi. Araştırmacılar içeriye bakmadan birkaç gün geçti, bu sırada oda tamamen sessiz kaldı. Araştırmacılar, deneklerin hala hayatta olup olmadığını test etmek için mikrofonları kullandılar ve bir denekten kısa bir yanıt aldılar.
On beşinci  gün, araştırmacılar uyarıcı gazı kapatmaya ve odayı yeniden açmaya karar verdiler. Denekler, uykuya dalacaklarından korktukları için gazın kapanmasını istemediler. İçeri giren araştırmacılar, bir deneğin öldüğünü gördüler, diğer denekler ölümcül yaralar almışlardı. Denekler ayrıca odadan ayrılmayı şiddetle reddediyor ve bilim adamlarına uyarıcıyı uygulamaya devam etmeleri için yalvarıyorlardı. Kendilerini çıkarmaya çalışan askerlere saldıran denekler, bir askeri öldürdü ve diğerini ağır şekilde yaraladı. Sonunda odadan çıkarıldıktan sonra, tüm deneklerin aşırı güç, uyuşturuculara ve yatıştırıcılara karşı eşi görülmemiş bir direnç, ölümcül yaralanmalara rağmen hayatta kalma yeteneği ve uyanık kalmak ve uyarıcı verilmesi için umutsuz bir arzu sergiledikleri gösterildi. Ayrıca deneklerden herhangi birinin uykuya dalması durumunda öleceği de bulundu.
Şiddetli yaraları için bir şekilde tedavi edildikten sonra, hayatta kalan üç denek, askeri yetkililerin emriyle (araştırmacıların iradesine aykırı olsa da) gaz odasına dönmeye hazırlandı, Oda mühürlenmeden önce deneklerden biri uykuya daldı ve öldü. Konuşabilen tek kişi hemen odaya kapatılmak için çığlık attı. Askeri komutan, diğer üç araştırmacıya kalan iki deneğin odanın içinde kapatılmasını emretti. Araştırmacılardan biri hemen silahını çekerek komutanı ve cansız deneği başından vurarak öldürdü ve diğer personelin odadan kaçmasına neden oldu. Çaresizce deneğe ne olduğunu sordu, denek gülümsedi ve kendini ve diğer ölmüş denekleri, uyku eylemiyle kontrol altında tutulan insan zihninde doğal bir kötülük olarak tanımladı. Kısa bir aradan sonra araştırmacı, tutukluyu kalbinden vurdu ve soluğu yerde ölürken denek son sözlerini mırıldandı; "Yani ... neredeyse ... özgür. . . "
Popülerlik ve resepsiyon

Rus Uyku Deneyi, orijinal yayınıyla son derece popüler oldu. Bazıları tarafından şimdiye kadar yapılmış en büyük ve en çok paylaşılan creepypasta hikâyesi olarak görülüyor ve Dread Central'dan Josh Millican bunu "İnternet Çağının en şok edici ve etkileyici şehir efsanelerinden biri" olarak nitelendiriyor. Çevrimiçi ve çevrimdışı tartışmaların çoğu, birçokları tarafından hikâyenin kurgudan ziyade gerçek olduğuna inanılıyor. Bu deneyin gerçek olmadığına dair pek çok makale bulunmaktadır.
İtalya ekonomisi
Geçmiş

İtalya'nın ekonomi tarihi üç ana aşamaya ayrılabilir: ülkenin birleşmesinden sonra, yüksek göç ve durgun büyüme ile simgelenmiş ilk mücadele dönemi; 1930'ların Büyük Buhranı ve iki Dünya Savaşı tarafından kesintiye uğrayan 1890'lardan 1980'lere kadar merkezi bir dayanıklılık dönemi; ve 2008 küresel finansal baskının ardından çifte bir gerilemeyle durgunluğa yakalanan ve ülkenin sadece son yıllarda yavaşça yeniden görünür olan durgun bir büyüme dönemi.
Geçmiş > Sanayileşme çağı

Birleşmeden önce, birçok İtalyan vatansever ekonomisi ezici bir şekilde toprak mülklerinin yeniden dağıtımını öngören politikalara maruz kaldı; Ancak, tarımsal fazla, tarihçilerin 1820'lerden başlayarak Kuzeybatı İtalya'da "endüstri öncesi" bir dönüşüm olarak adlandırdığı şeyi üretti, bu durum, çoğunlukla zanaatkar, üretim etkinliklerinin yoğunlaşmasına, özellikle de Cavour Kontu'nun liberal kuralları altında Piedmont-Sardinia'da yaygınlaşmasına yol açtı.
1861'de Birleşik İtalya Krallığı'nın doğumundan sonra, yeni ülkenin geri kalmışlığının egemen sınıfında derin bir bilinç vardı, çünkü kişi başına düşen GSYİH, PPS terimleriyle (Pay per sale, Satış başına ödeme) ifade edilen İngiltere'nin yaklaşık yarısı ve Fransa ve Almanya'nınkinden yaklaşık %25 daha azdı. 1860'lar ve 1870'ler boyunca, üretim etkinlikleri çağdışı ve küçük ölçekli iken, büyük ölçekli tarım işkolu ulusal ekonominin omurgasını oluşturuyordu. Ülkede büyük kömür ve demir yatakları yoktu ve nüfus büyük ölçüde okumamıştı. 1880'lerde, şiddetli bir çiftlik bunalımı, Po vadisinde daha modern tarım tekniklerinin kullanılmasına yol açarken, 1878'den 1887'ye kadar bir ağır sanayi üssü oluşturmak amacıyla korumacı politikalar ortaya kondu. Bazı büyük çelik ve demir işleri kısa süre sonra İtalya'nın merkezindeki Alp eteklerinde ve Umbria'daki hidroelektrik potansiyeli yüksek alanların etrafında toplanırken, Torino ve Milano bir tekstil, kimya, mühendislik ve bankacılık patlaması yaşadı ve Cenova sivil ve askeri gemi yapımında öncülüğü ele geçirdi.
Bununla birlikte, ülkenin kuzeybatı bölgesini karakterize eden sanayileşmenin yayılması büyük ölçüde Veneto'yu ve özellikle de Güney'i dışladı. Sonuçta ortaya çıkan İtalyan diasporası, 1880-1914 yılları arasındaki büyük bölümü 26 milyon olan İtalyan'ı ilgilendirdi; birçok bilim insanı tarafından günümüzün en büyük toplu göçü olarak kabul edilir. Büyük Savaş sırasında, hala zayıf olan İtalyan devleti, yaklaşık 5 milyon kişiyi silahlandırabilen ve eğitebilen modern bir savaşla başarılı bir şekilde mücadele etti. Ancak bu sonuç korkunç bir maliyeti getirdi: savaşın sonunda, İtalya 700.000 asker kaybetti ve milyarlarca liralık bir baloncuk borcu oluştu.
Geçmiş > Faşist rejim

İtalya, I. Dünya Savaşı'ndan zayıf bir durumda çıktı. Benito Mussolini'nin Ulusal Faşist Partisi, 1922'de toplumsal huzursuzluk döneminin sonunda iktidara geldi. Bununla birlikte, Mussolini daha güçlü bir iktidara sahip olduktan sonra, laissez-faire ve serbest ticaret, hükümet müdahaleciliği ve korumacılık lehine giderek terk edildi.
1929'da İtalya Büyük Buhranın sert bir şekilde çarpmasına maruz kaldı. Krizle başa çıkmaya çalışan faşist hükûmet, önemli sınai menkul kıymetler tahakkuk eden büyük bankaların hisse senetlerini millileştirerek Istituto per la Ricostruzione Industriale'yi (Endüstriyel Yeniden Yapılanma Enstitüsü) kurdu. Amacı, hükûmetin ve belli başlı işletmelerin temsilcilerini bir araya getirmek olan bir dizi karma varlık kuruldu. Bu temsilciler ekonomi politikasını tartıştı ve hem hükûmetin hem de iş dünyasının isteklerini yerine getirmek için fiyatları ve ücretleri manipüle etti.
Hükûmetle işletme arasındaki bir ortaklığa dayanan bu ekonomik model, kısa sürede korporatizm olarak bilinen şeye, siyasal alana genişletildi. Aynı zamanda, Mussolini'nin saldırgan dış politikası, artan askerî harcamalara yol açtı. Etiyopya'nın işgalinden sonra İtalya, İspanya İç Savaşında Franco milliyetçilerini desteklemek için müdahalede bulundu. 1939'da İtalya, Sovyetler Birliği'nin ardından yüzde olarak devlete ait girişimler bakımından en yüksek değere sahipti.
İtalya'nın II. Dünya Savaşı'nda mihver güçlerinin bir üyesi olarak katılması, bir savaş ekonomisinin kurulmasını gerektiriyordu. 1943’te İtalya’nın Müttefiklerce işgâli, sonunda İtalyan siyasi yapısının - ve ekonominin - hızla çökmesine neden oldu. Bir yandan Müttefikler, diğer yandan da Almanlar denetim altındaki İtalyan bölgelerinin yönetimini devraldı. Savaşın sonunda, kişi başına düşen İtalyan geliri, 20. yüzyılın başından beri en düşük noktasına gerilemişti.
Geçmiş > Savaş sonrası ekonomik mucize

Ana madde: İtalyan ekonomik mucizesi
II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, İtalya, daha gelişmiş Avrupa ekonomilerine yönelik kronik kalkınma açığını kötüleştiren bir durumda, harap haldeydi ve yabancı ordular tarafından işgal edilmişti. Bununla birlikte, Soğuk Savaş’ın yeni jeopolitik mantığı, Batı Avrupa ile Akdeniz arasında bir menteşe ülkesi olmasını mümkün kılmış; eski düşman İtalya’nın ve şimdi NATO işgal kuvvetleri tarafından tehdit edilen yeni, kırılgan bir demokrasi olan ülke, Demir Perde’nin yakınlığının ve Güçlü bir Komünist partinin varlığı ile, ABD tarafından Özgür Dünya için önemli bir müttefik olarak kabul edilmiş ve Marshall Planı kapsamında 1947-51 yılları arasında 1,2 milyar ABD doları kadar yardım almıştır.
Plan aracılığıyla yapılan yardımın sona ermesi toparlanmayı durdurabilirdi ancak Kore Savaşı, metal ve mamul ürünlere olan talebin İtalyan sanayi üretimini daha da teşvik ettiği çok önemli bir noktaya denk gelmişti. Buna ek olarak, kurucu üye olarak İtalya ile Avrupa Ortak Pazarının 1957 yılında oluşturulması, ülkeye daha fazla yatırım sağladı ve ülkenin ihracatını kolaylaştırdı.
Büyük bir işgücünün varlığı ile birlikte bu olumlu gelişmeler, "Sıcak Sonbahar"'ın (Autunno caldo) büyük grevleri ve 1969-70'in toplumsal huzursuzluğuna kadar neredeyse kesintisiz süren muhteşem ekonomik büyümenin temelini atmış ve daha sonra 1973 Petrol Kriziyle birleşmiş ve uzun süreli patlamaya ani bir son vermiştir. İtalyan ekonomisinin 1951-63 yılları arasında yılda %5.8, 1964-73 yılları arasında yılda %5 GSYİH büyüme oranı yaşadığı hesaplanmıştır. İtalyan büyüme oranları sıralamada sadece ikinci idi, ancak Avrupa'daki Alman büyüme oranlarına çok yakındı ve OEEC ülkeleri arasında sadece Japonya daha iyisini yapabiliyordu.
Geçmiş > 1970'ler ve 1980'ler: stagflasyondan "il sorpasso"'ya

1970'ler, İtalya'da, Öncü Yıllar olarak bilinen, ekonomik, politik kargaşa ve sosyal huzursuzluk dönemiydi. İşsizlik, özellikle gençler arasında keskin bir şekilde yükselmiş ve 1977 yılına kadar 24 yaşın altında bir milyon işsiz insan bulunmaktaydı. 1973 ve 1979'da petrol fiyatlarındaki artışla birlikte ağırlaşan enflasyon devam etti. Bütçe açığı, gayri safi yurt içi hasıla (GSYİH)'nın yüzde 10'u kadar, diğer tüm sanayi ülkelerinden daha yüksek bir değerde, ortalama olarak kalıcı ve zorlayıcı hale geldi. 1973 yılında 560 lirası 1 ABD dolarına eşitken, 1982 yılında ise bu 1.400 liraya kadar geriledi.
Ekonomik durgunluk, 1980'lerin ortalarına doğru, bir dizi reforma ve İtalya Bankası'nın bağımsızlığına ve enflasyon oranlarını 1980'de %20.6'dan 1987'de %4.7'ye düşüren ücret endekslemesinde büyük bir azalmaya yol açana kadar devam etti. Yeni makroekonomik ve siyasi istikrâr, giyim, deri ürünleri, ayakkabı, mobilya, tekstil, mücevher ve takım tezgahları üreten küçük ve orta ölçekli işletmelere dayalı ikinci bir ihracat liderliğindeki "ekonomik mucize" ile sonuçlandı. Bu hızlı genişlemenin bir sonucu olarak, 1987'de İtalya, İngiliz ekonomisini (il sorpasso olarak bilinen bir olay) geçti ve dünyanın altıncısı konumuna erişti. Milano Borsası, piyasa değerini birkaç yıl içinde beş kattan fazla artırdı.
Ancak, 1980'lerin İtalyan ekonomisi bir sorunu doğurdu: artan verimlilik ve artan ihracat sayesinde yükselişe geçmiş, ancak sürdürülemez mali açıklar büyümeyi hızlandırmıştı. 1990'larda, yeni Maastricht kriterleri, 1992 yılında GSYİH'nın %104'ü seviyesinde olan kamu borcunu azaltma dürtüsünü artırdı. Sonuç olarak kısıtlayıcı ekonomi politikaları, halihazırda devam eden küresel durgunluğun etkisini daha da kötüleştirdi. 1990'ların sonunda kısa bir toparlanmanın ardından, yüksek vergi oranları ve bürokrasi, ülkenin ekonomisinin 2000 ve 2008 yılları arasında durmasına neden oldu.
Geçmiş > Büyük durgunluk

İtalya, 2008-2009 büyük durgunluk ve sonraki Avrupa borç krizinden en çok etkilenen ülkeler arasındaydı. Ulusal ekonomi tüm dönem boyunca %6,76 oranında daraldı ve bu toplam ekonomik durgunluğun yedide çeyreklik bir alanını kapladı. Kasım 2011’de, İtalya tahvil getirisi 10 yıl vadeli tahvil için yüzde 6,74 idi; bu İtalya'nın finansal piyasalara erişimini kaybettiği düşünülen yüzde 7 seviyesine yaklaşmaktadır. Eurostat'a göre, 2015 yılında İtalya devlet borçları GSYİH'nın %128'i seviyesindeydi ve bu Yunanistan'dan sonra en büyük ikinci borç oranı (%175) olarak sıralandı. Bununla birlikte, İtalyan kamu borcunun en büyük kısmı İtalyan vatandaşlarına aittir ve nispeten yüksek düzeyde özel tasarruf ve düşük düzeyde özel borçluluk, Avrupa'nın mücadele eden ekonomileri arasında en güvenlisi haline getirilmişi olarak görülmektedir. Borç krizini ve itici ivme büyümesini önlemek için bir şok terapisi olarak, ünlü iktisatçı Mario Monti liderliğindeki Ulusal Birlik hükûmeti, açığı azaltan, ancak ülkeyi çift dipli durgunluk içinde çökerten büyük bir tasarruf tedbirleri programı başlattı ama bu politika 2012 ve 2013 yıllarında, çok sayıda ekonomistten gelen yaygın eleştirilere maruz kaldı.
Geçmiş > Ekonomik iyileşme

Çok yüksek kamu borcuna ve siyasi istikrarsızlığa rağmen (İtalya’nın 2011’den bu yana beş hükûmeti var), 2014 yılından beri İtalya ekonomisi büyümeye ("la ripresa" olarak bilinen bir olay) geri döndü ve 2017 yılında, özellikle ihracattaki artış ve bankacılık sistemindeki reform nedeniyle %1,5 veya daha fazla büyümesi beklenmektedir. Uzun vadeli ekonomik toparlanmanın sağlamlığı Warren Buffett'in yakın zamanda yaptığı yatırımlarla doğrulanmaktadır.
Genel bakış > Veri

Aşağıdaki tablo 1980-2020 dönemindeki temel ekonomik verileri göstermektedir. %2'nin altındaki enflasyon yeşil renklidir.
| Yıl | GSYİH (milyar Euro olarak) | Kişi başına GSYİH (Euro olarak) | GSYİH artışı (reel) | Enflasyon oranı (Yüzde olarak) | İşsizlik  (Yüzde olarak) | Devlet borcu (GSYİH'nın %'si olarak) |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1980 | 213.0 | 3,777 | %3.4 | ▲%21.8 | %7.4 | n/a |
| 1981 | 255.2 | 4,517 | %0.8 | ▲%19.5 | ▲%7.6 | n/a |
| 1982 | 301.2 | 5,328 | %0.4 | ▲%16.5 | ▲%8.3 | n/a |
| 1983 | 350.7 | 6,200 | %1.2 | ▲%14.7 | ▼%7.4 | n/a |
| 1984 | 400.9 | 7,088 | %3.2 | ▲%10.7 | ▲%7,8 | n/a |
| 1985 | 450.0 | 7,952 | %2.8 | ▲%9.0 | ▲%8.2 | n/a |
| 1986 | 497.5 | 8,790 | %2.9 | ▲%5.8 | ▲%8.9 | n/a |
| 1987 | 544.2 | 9,617 | %3.2 | ▲%4.7 | ▲%9.6 | n/a |
| 1988 | 604.8 | 10,683 | %4.2 | ▲%5.1 | ▲%9.7 | %93.0 |
| 1989 | 664.0 | 11,721 | %3.4 | ▲%6.2 | %9.7 | ▲%95.5 |
| 1990 | 722.8 | 12,749 | %2.1 | ▲%6.4 | ▼%8.9 | ▲%98.8 |
| 1991 | 789.6 | 13,915 | %1.5 | ▲%6.2 | ▼%8.5 | ▲%102.3 |
| 1992 | 830.9 | 14,636 | %0.8 | ▲%5.0 | ▲%8.8 | ▲%109.7 |
| 1993 | 855.9 | 15,062 | %−0.9 | ▲%4.5 | ▲%9.8 | ▲%120.5 |
| 1994 | 905.2 | 15,926 | %2.2 | ▲%4.2 | ▲%10.6 | ▲%127.1 |
| 1995 | 985.0 | 17,328 | %2.3 | ▲%5.4 | ▲%11.1 | ▼%116.9 |
| 1996 | 1,043.1 | 18,350 | %1.3 | ▲%4.0 | %11.2 | ▼%116.3 |
| 1997 | 1,089.9 | 19,162 | %1.8 | %1.8 | %11.2 | ▼%113.8 |
| 1998 | 1,135.5 | 19,954 | %1.6 | %2.0 | ▲%11.3 | ▼%110.8 |
| 1999 | 1,171.9 | 20,593 | %1.6 | %1.7 | ▼%10.9 | ▼%109.7 |
| 2000 | 1,239.3 | 21,771 | %3.7 | ▲%2.6 | ▼%10.1 | ▼%105.1 |
| 2001 | 1,298.9 | 22,803 | %1.7 | ▲%2.3 | ▼%9.1 | ▼%104.7 |
| 2002 | 1,345.8 | 23,610 | %0.2 | ▲%2.6 | ▼%8.6 | ▼%101.9 |
| 2003 | 1,390.7 | 24,313 | %0.2 | ▲%2.8 | ▼%8.5 | ▼%100.5 |
| 2004 | 1,448.4 | 25,134 | %1.6 | ▲%2.3 | ▼%8.0 | ▼%100.0 |
| 2005 | 1,489.7 | 25,656 | %1.0 | ▲%2.2 | ▼%7.7 | ▲%101.9 |
| 2006 | 1,548.5 | 26,553 | %2.0 | ▲%2.2 | ▼%6.8 | ▲%102.6 |
| 2007 | 1,609.6 | 27,495 | %1.5 | %2.0 | ▼%6.1 | ▼%99.8 |
| 2008 | 1,632.2 | 27,647 | %−1,1 | ▲%3.5 | ▲%6.7 | ▲%102.4 |
| 2009 | 1,572.9 | 26,457 | %−5.5 | %0.7 | ▲%7.7 | ▲%112.5 |
| 2010 | 1,604.5 | 26,873 | %1.7 | %1.6 | ▲%8.3 | ▲%115.4 |
| 2011 | 1,637.5 | 27,313 | %0.6 | ▲%2.9 | ▲%8.4 | ▲%116.5 |
| 2012 | 1,613.3 | 26,813 | %−2.8 | ▲%3.3 | ▲%10.7 | ▲%123.4 |
| 2013 | 1,604.6 | 26,518 | %−1.7 | %1.2 | ▲%12.1 | ▲%129.0 |
| 2014 | 1,621.9 | 26,682 | %0.1 | %0.1 | ▼%12.6 | ▲%131.8 |
| 2015 | 1,652.6 | 27,183 | %1.0 | %0.1 | ▼%11.9 | ▼%131.5 |
| 2016 | 1,680.9 | 27,708 | %0.9 | ▼%−0.1 | ▼%11.7 | ▲%132.0 |
| 2017 | 1,716.2 | 28,326 | %1.5 | %1.3 | ▼%11.3 | ▼%131.5 |
| 2018 | 1,757.0 | 29,049 | %0.9 | %1.2 | ▼%10.6 | ▲%132.2 |
| 2019 | 1,771.5 | 29,166 | %0.1 | %0.7 | ▲%10.7 | ▲%133.4 |
| 2020 | n/a | n/a | %−9.6 | %0.2 | ▲%12.7 | ▲%159.8 |
Genel bakış > Kuruluşlar

Daha fazla bilgi: İtalyan şirketleri listesi ve En büyük İtalyan şirketleri listesi
2016 yılında gelir ile ölçülen dünyanın 500 büyük borsa listesindeki şirketi sıralayan, Fortune Global 500 listesinde, dokuz şirketin merkezi İtalya'da yerleşiktir. Ülkenin sektörlere göre ana şirketleri: Fiat Chrysler Automobiles, CNH Industrial, Ducati, Piaggio (motorlu araçlar); Pirelli (lastik üretimi); Enel, Edison, A2A, Terna (enerji); Eni (petrokimya); Candy, Indesit, De'Longhi (ev aletleri); Leonardo bu, yan kuruluşlarını içerir Alenia Aermacchi, AgustaWestland ve Oto Melara (savunma); Avio, Telespazio (uzay); Beretta, Benelli (ateşli silahlar); Armani, Versace, Dolce & Gabbana, Gucci, Benetton, Diesel, Prada, Luxottica, YOOX (moda); Ferrero, Barilla, Autogrill, Lavazza, Perfetti Van Melle, Campari, Parmalat (gıda ve içecek); Techint, Lucchini, Gruppo Riva, Danieli (çelik); Prysmian, Salini Impregilo, Italcementi, Buzzi Unicem, Astaldi (inşaat); STMicroelectronics (elektronik); Telecom Italia, Mediaset (iletişim); Assicurazioni Generali, Unipol (sigorta); UniCredit, Intesa Sanpaolo (bankacılık); Ferrari, Maserati, Lamborghini (lüks araçlar); Fincantieri, Ferretti, Azimut (gemi yapımı).
| Sıra (Dünya) | Sıra (İtalya) | Şirket | Yerleşke | Gelir (€ milyar) | Kâr  (€ milyar) | Çalışanlar (Dünya) | Ana sektör |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 19 | 1 | Fiat | Torino | 152.6 | 0.83 | 225,587 | Otomotiv |
| 49 | 2 | Generali Group | Trieste | 102.6 | 2.25 | 74,000 | Sigorta |
| 65 | 3 | Eni | Roma | 93.0 | 1.33 | 80,911 | Petrol |
| 78 | 4 | Enel | Roma | 83.9 | 2.44 | 62,080 | Elektrik kamu hizmeti |
| 224 | 5 | Intesa Sanpaolo | Torino | 42.2 | 3.04 | 90,807 | Bankacılık |
| 300 | 6 | UniCredit | Milano | 34.6 | 1.88 | 117,659 | Bankacılık |
| 305 | 7 | Poste italiane | Roma | 34.1 | 0.61 | 142,268 | Posta hizmetleri |
| 404 | 8 | Telecom Italia | Milano | 26.6 | 0.44 | 66,025 | Telekomünikasyon |
| 491 | 9 | Unipol | Bologna | 21.5 | 0.30 | 14,223 | Sigorta |
Rakamlar 2016 içindir. İtalik rakamlar = 2017 3.Ç