Beşşar Esad
Tartışmalar > Mezhepçilik

Ayrıca bakınız: Suriye İç Savaşı'nda mezhepçilik
Hafız Esad'ın hükûmeti 20. yüzyılın en baskıcı Arap diktatörlüklerinden biri olarak değerlendirilmektedir. Babasının mirasını devralan Beşar, Eski Muhafızları tasfiye ederek, parti ve ordu kadrolarını sadık Alevi subaylarla doldurarak "otoriter yükseltmeyi" uygulamaya çalıştı ve sistem içindeki mezhepçiliği daha da güçlendirdi. Baas rejimi resmi olarak katı bir sekülerizm doktrinine bağlı olsa da, pratikte muhalefeti bastırmak ve mutlak iktidarını tekelleştirmek için toplumda mezhep mühendisliği politikaları uygulamaktadır.
“Hafız Esad iktidarı sırasında, önceki Baas Partisi'nin reddettiği mezhepsel kimlikleri vurgulamaya başvurdu; istikrarı sağlamanın tek yolunun güvenilir bir güvenlik gücü oluşturmaktan geçtiğine inandı... Hafız, “Suriye'nin Sünni çoğunluğunu bölünmüş halde tutarken Alevi toplumunu sadık bir monolit haline getirme” stratejisi izledi.  Ancak Suriye bir polis devleti haline geldi ve istikrarı kaba kuvvet baskısı tehdidiyle sağladı... Beşar, en sadık müttefiklerini askeri-güvenlik aygıtına, hükümet bakanlıklarına ve Baas Partisi'ne dikkatlice yerleştirerek babasının izinden gitti bile.”
— Antonia Robson
Rejim kendisini dış dünyaya "azınlıkların koruyucusu" olarak göstermeye çalışmış ve azınlıklardan kendisine sadık kişileri harekete geçirmek için topluma çoğunluk yönetimi korkusunu aşılamıştır. Mişel Samaha gibi Esad'a sadık figürler, rejimi "Sünni denizi" olarak nitelendirdikleri duruma karşı savunmak için mezhepsel seferberliği savunmuştur. Esad rejimi, özellikle Sünni bölgelerde Şebbiha gibi özel Alevi mezhebine mensup olan milisler aracılığıyla mezhepçi şiddeti teşvik etmiştir. Rejime bağlı Alevi şeyhler, muhaliflerin kalelerinde katliam, adam kaçırma ve işkence yapmak için gerekçe olarak Alevi dini ikonografisi ve toplumsal duyguları kullanmışlardır. Rejim tarafından benimsenen çeşitli kalkınma politikaları mezhepsel bir model izlemiştir. Humus kentinde hükûmet tarafından uygulanan bir kentleşme planı, 2000'li yıllarda binlerce Sünni sakinin sürülmesine yol açarken, Alevilerin çoğunlukta olduğu bölgeler olduğu gibi bırakılmıştır.
Esad rejimi, farklı toplumsal kimlikleri devletin ortak söylemine dahil ederken bile, Alevi destekçileri sosyo-politik pozisyonları ellerinde tutmuştur. Suriye Arap Silahlı Kuvvetleri, resmi olarak mezhepçilikle mücadele etmesine rağmen, kurumsal olarak mezhepçileştirilmiş bir yapıya sahiptir. Alt rütbeler ve askerler çoğunlukla Alevi olmayanlardan oluşurken, üst rütbeler güvenlik ve lojistik politikalarını etkin bir şekilde kontrol eden Alevi sadıklar tarafından doldurulmuştur. Suriye ordusu, çoğunlukla Alevilerden oluşan Kaplan Kuvvetleri, Cumhuriyet Muhafızları ve 4. Zırhlı Tümen gibi hükûmetin ayakta kalması için çok önemli gördüğü elit gruplardan oluşur. Sünni subaylar gizli polis tarafından sürekli olarak izlenmektedir ve çoğunun yanına Alevi yardımcılar atanmaktadır. Millî Savunma Kuvvetleri gibi rejim yanlısı paramiliter gruplar da Baas rejimine mezhepsel bağlılık içinde kurulmuştur. Baas rejimi, Suriye Devrimi ayaklanmaları sırasında mezhepsel mobilizasyonu arttırarak protestoculara şiddet uyguladı ve ülke çapında kapsamlı baskılar uygulayarak muhalif grupların silahlı isyana yönelmesine neden oldu. İran'ın Suriye iç savaşına müdahalesinin ardından, birçok Humeynici militan grup Esad rejiminin yanında savaştı ve Suriye toplumu daha da mezhepselleşti.