Bizans ekonomisi
Tarım

8. yüzyıldan 14. yüzyılın başına kadar kırsal ekonomideki gelişme, zor kesinlikle yavaş, sürekliydi. Denize yakın alanlarda tahıl ürünleri, şarap ve zeytin ağaçları (Balkanlar'ın içleri ve Küçük Asya stok yapmaya odaklanıyordu) göreceli tercih ediliyordu ve Bizans ekonomisinin gelişmesinde önemli rol oynuyorlardı. Tarım işçisinin aletleri çağların değişmesine rağmen çok az değişiyordu bu da işçilik verimliliğinin düşük kalmasına neden oluyordu. Her halükarda, teknik ve aletlerin sürekliliği, bazı bilim adamlarına göre, onların çevreye başarılı uyumlarının kanıtıydı.
7 ile 12 yüzyıllar arasında, üretimin sosyal yapısı iki kutup etrafında şekillenmişti: mülk ve köy (küçük toprak sahiplerinin birliği). Köy sosyal yapısı, teşkilat yapısı şartları güvence altına almaya alınmış en iyi formuyken, mülk bu rolü bir kez daha şartları güvence altına alarak yerine getiriyordu. Mülklerde yaşayan serfler (Mülk sahibinin toprağında oturma karşılığı borçlanan) ile çoğunluğu kendi toprağına sahip ve bu yüzden devlete vergi veren köy sakinleri açık bir prensip ile ayrılıyorlardı. Bununla beraber, bütün ekicilerin tamamı mülkte yaşamıyorlardı ve tamamı bu özel durumlarından memnun değillerdi. Bazıları köle bazıları ile maaşlı çalışanlardı; maaşlı çalışanlara referanslar 7. yüzyıldan Bizans döneminin sonuna kadar kesintisiz olmuştur. Aynı şekilde, Köy sakinlerinin tamamı toprak sahibi değildi ve bazıları ise çiftçi değildi; bazı toprak sahipleri düşük dereceli aristokratik statüye sahiptiler ve diğer köylülerden daha zenginlerdi. Paroikoi tarafından tutulan sürenin kalıtsal olduğu ve bazı paroikoi'lerin sahip statüsüne kavuştuğu düşünülürse, arazi sahibi ve kiracı çiftçi (paroikos) arasındaki ayrım zayıfladı. 10. yüzyıldan itibaren, o zamandan sonra köyler tarafından tutulan geniş araziler, parasal değişimlerin daha büyük bir paya sahip olduğu talebe yönelmiş bir ekonomi olmasına rağmen, öncü rol oynamışlardır. 14. yüzyılın başlarına gelindiğinde, Makedon kırsal bölgesi, eski komünler ağını değiştiren hemen hemen kesintisiz bir ağdan oluşuyordu. 10. yüzyılda komün statüsüne sahip olduğu bilinen köyler hükümdar mülkü haline geldi ve bundan sonra bir manastıra ya da sıradan insana devredilebildiler.
6. yüzyılda nüfus yoğundu, ancak 7. ve 8. yüzyıllarda azaldı. Salgınların (örneğin, 541/542 vebası, 747'ye kadar olan tekrarları gibi) nüfus hacmi üzerindeki etkisi savaşlardan daha fazla gibi gözükmektedir. 9. yüzyıldan itibaren imparatorluğun nüfusu arttı, ancak düzensiz dağılmıştı. Büyüyen bir nüfus, toprak işlemek için alanlarda artış anlamına gelebilir. Daha büyük bir nüfusun otomatik etkisi, çok fazla ya da hiç üretim yapmayan artan sayıda kişinin talebi ile güçlendi. Nitekim ekim yapılan alanların neredeyse ikiye katlanması gerektiği ve ekinlerin genişlemesinin, otlak araziler ile yer değiştirdiği ve ormanlık alanları geri ittiği tahmin edilmektedir.
1071 Malazgirt Meydan Muharebesi'nden sonra, Anadolu'nun iç bölgelerinin çoğu Türkler tarafından alınmıştı ve imparatorluğun kalan topraklarında Bizanslıların ellerinde tutmayı başardığı şehirler hakimdi.
1204 yılında imparatorluğun Haçlı seferi tarafından fethedilmesi ve daha sonraki Bizans topraklarının bölünmesi, tarım ekonomisini de, ekonomik organizasyonun ve ekonomik yaşamın diğer yönleri gibi etkiledi. Bu bölgeler, küçük Yunan ve Latin devletleri arasında bölünmüşler ve sahip oldukları bütünleşmeyi kaybetmişlerdi: Bizans devleti birleştirici bir güç olarak işlev göremiyordu ve 13. yüzyılda onun yerini alacak çok az şey vardı. 13. yüzyıl, önemli topraklardan uzaklaşma, yani daha önce ekilmemiş arazileri ekime dönüştürme eyleminin söz konusu olduğu son dönemdir. Fakat köylülüğün giderek yoksullaştırılması, belli bir toplu talebin azalmasını gerektirdi ve büyük toprak sahiplerinin ellerinde önemli miktarda fazlalıkların olması gerektiği bir kaynak yoğunluğuyla sonuçlandı.
Demografik genişleme, 14. yüzyılda sona erdi. Bu süre boyunca, paroikoi durumunun bozulması, köylerin ekonomik işlevlerinin büyük mülkiyetlerin rolünden dolayı aşınması ve Makedonya'da hızlı bir demografik bir düşüş yaşandığı modern araştırma ile sağlandı.
Aristokrasinin üst katmanları servetlerini kaybetti ve eninde sonunda daha büyük ve daha ayrıcalıklı manastırların, en azından Makedonya'da, elinde mülk yoğunluğu vardı. Manastırlar çok yönlülüğü veya yenilikçi ruhu göstermedi ve kırsal ekonomi, salgın hastalıkların etkileri tersine çevrilinceye kadar, güvenlik korundu ve iletişim yeniden kurulana kadar beklemek zorunda kaldı: yani, Balkanlar'da Osmanlılar'ın sıkı yerleşmesiyle.