Üretim seviyelendirme
Talep seviyelendirme

Talep seviyelendirme, daha öngörülebilir bir müşteri talebi modeli sunmak için talebin kendisinin veya talep süreçlerinin kasıtlı olarak etkilenmesidir. Bu etkinin bir kısmı, ürün sunumunu manipüle ederek, bazıları sipariş sürecini etkileyerek ve bazıları da sipariş modellerinin talep büyütme kaynaklı değişkenliğini ortaya çıkararaktır. Talep seviyelendirme, mevcut stoğu temizlemek için tasarlanmış etkileme faaliyetlerini içermemektedir.
Tarihsel olarak talep seviyelendirme, üretim seviyelendirmenin bir alt kümesi olarak gelişmiştir ve çeşitli şekillerde ele alınmıştır:
Talep seviyelendirmeye yönelik ilk yaklaşım, satış hattının dikkatli bir şekilde yönetilmesini içermektedir. Bu talep yönetimi yöntemi için, Toyota'nın kendi iç pazarı olan Japonya'ya bakmak öğretici olacaktır. Toyota satış ekipleri, müşteri profilleri ve ilişkileri oluşturarak kapıdan kapıya araba satmaktadırlar. Satış süreci düşük yoğunlukludur ancak test sürüşleri, finansman, sigorta ve takas anlaşmalarını içermektedir. Satış, temsilcilerine verilen özel siparişle yapılmaktadır. Bu, siparişlerin araç sayıları açısından bir şekilde önceden makul bir şekilde tahmin edilebileceği anlamına gelmektedir. Daha hassas özel araç detayları ancak sipariş ile bilinir hale gelebilmektedir. Bununla birlikte, sipariş genellikle gelecekte teslimat içindir. Bu nedenle bu ayrıntılar genellikle yapımdan önce planlanabilmektedir. Müşteri tam olarak istediği arabayı aldığı için fiyat konusunda daha az pazarlık olur. Aslında yapının sipariş vermek olduğu gerçeği, üreticinin veya acentesinin mevcut stokta indirim yapma teşvikini ortadan kaldırmaktadır. Bu sistemin amacı, uzun vadede müşteriden elde edilen geliri maksimize etmektir. Bu, satış ekibinin müşteri sadakatini ve bir sonraki arabayı satacak olan ilişkiyi korumak için uzun bir süre çeşitli satış sonrası sorunları ele almasına yol açmaktadır. Satış ekibi, satın almalar arasında, pazardaki değişen müşteri tercihleri hakkında ürün tasarımı için geri bildirim de dahil olmak üzere, otomobilleriyle müşteri memnuniyetinin tüm yönleriyle iletişim halinde kalmaktadır. Japon pazarında, Batı otomotiv pazarlarının bir özelliği olan mevsimsel, promosyonel veya diğer talep artışları yoktur. Her iki pazar için de bunun imalatçıların davranışlarından mı kaynaklandığı yoksa imalatçıların davranışlarının buna mantıklı bir yanıt mı olduğu tartışılmaktadır.
Talep dengelemeye yönelik ikinci bir yaklaşım, perakendeciler ve üreticilerden diğer satıcılar tarafından ürün sipariş etmek için kullanılan sistemlerin derinlemesine anlaşılmasıdır. Bu tedarik zincirinin çok basit, müşteri-perakendeci-üretici olduğu durumlarda bile, siparişlerin belirli bir süre boyunca fiili müşteri talebini toplayan bir tür ekonomik sipariş miktarı (ESM) hesaplamasına dayanması genellikle söz konusudur. Bu toplama ve dahil olabilecek diğer akıllı hesaplamalar, genellikle bir ürüne yönelik fiili talebin düze yakın olduğu ve yüksek hacimli ürünler için düze çok yakın olduğu gerçeğini gizlemektedir. Talep darbe etkisi, sipariş süreci tarafından oluşturulmaktadır. Ayrıca, ne kadar karmaşıksa, bu etki o kadar büyük olur. EPOS aktüel satış verilerinin kullanılması bu etkiyi çok net bir şekilde ortaya koyabilmektedir.
Talep yönetimine yönelik üçüncü bir yaklaşım, bir tampon görevi görecektir. Böylece üretim tesisini gerçek talepten yalıtmak için bitmiş ürünleri veya neredeyse bitmiş ürünleri stokta tutmaktır. Bu yaklaşım günümüzde yaygın olarak kullanılmaktadır. Ancak artan ürün çeşitliliği talep edildiğinden zayıflığı giderek daha fazla ortaya çıkmaktadır. Bitmiş ürün stoğunun yapılması, depolanması, yönetilmesi ve korunmasının maliyeti, ürün yelpazesine ve talep değişkenlik seviyelerine bağlı olarak engelleyici olabilmektedir. Bu genellikle, stoklar tutulurken belirtilen amaçları karşılamak için yetersiz olduklarıdır. Bu nedenle çok yüksek görülen stok seviyelerini ortadan kaldırmak için sıkıntılı satışlar (düşük fiyat) ile birlikte müşteri memnuniyetsizliğinin ortaya çıktığı anlamına gelmektedir.