stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
İkinci Kerevizdere Muharebesi
Muharebe öncesi

General Sir Ian Hamilton, Seddülbahir Cephesi'nde, tüm cephe hattından yapılan üç taarruz da (Birinci Kirte, İkinci Kirte ve Üçüncü Kirte muharebeleri) beklediği sonuca ulaşamamıştı. Bunun üzerine daha dar bir cephe hattından taarruz etmeyi esas alan bir savaş planı uygulamaya konulmuştu. Bu plan, cephenin önce sağ, sonra sol, ardından da merkez bölümünde birbirini izleyen üç harekâtı öngörmekteydi. İlk iki operasyon olan Birinci Kerevizdere ve Zığındere harekâtlarının, kısmi de olsa başarı sağlaması üzerine General Sir Ian Hamilton, cephenin merkez bölümünden taarruz ederek merkez bölümü kanatlarla aynı hatta getirmeye karar vermiştir. Hamilton her ne kadar Osmanlı tarafının Zığındere Muharebesi'nde uğradığı kayıpları karşılamadan bir an önce taarruza geçmeyi planlamışsa da, Fransız topçu bataryalarının gerekli hazırlıkları yapabilmeleri için harekât 12 Temmuz 1915 tarihine ertelenmiştir. Öte yandan İngiliz ve Fransız kolordularında salgın haline gelen ishal, bu birliklerin yeni gelen takviye birliklerle değiştirilmesini gerektirmiştir. Haziran ayı başlarında cepheye intikal eden 52. İngiliz Tümeni'nin iki tugayı (üçüncü tugay, 156. Tugay'dır ve 28 Haziran'daki Zığındere muharebelerinde mevcutlarının yarısını ve subaylarının büyük çoğunluğunu yitirmiştir) General Sir Ian Hamilton'ın taze kuvvetiydi. Ayrıca o günlerde İngiltere'den takviye olarak gönderilmiş olup bölgeye intikal edecek olan 13. İngiliz Tümeni de yeni harekât için kullanılabilecek durumdadır.
General Sir Ian Hamilton'un acele etmesinin bir diğer nedeni de, Temmuz ayı başlarından itibaren Osmanlı topçusunun artan faaliyetleridir. Alçıtepe'den ve Anadolu yakasından, Seddülbahir Cephesi'nin sağ bölümünü (Fransız kanadı) seyrek de olsa gece gündüz bombalanmaktadır. Cephe gerisinde dahi güvenli bir bölge kalmamıştır. Çatışma olmayan günlerde de Fransızlar sürekli olarak kayıplara uğramaktadırlar. Alçıtepe'deki Osmanlı topçu gözetleme postaları, cephe ve cephe gerisini çok rahat gözleyebilmekte ve özellikle yemek saatlerinde, tuvalet ya da duşların çevresinde yığılma olduğunda, ateşi yönlendirebilmektedirler. Geceleri de süren bu ateş yüzünden askerin bir bölümü, daha güvenlik buldukları bomba çukurlarında gecelemeye başlamışlardı.
Taarruz planı

Taarruz cephesi yaklaşık 2 kilometre olup, Türk tarafına göre sağ taraftaki 1 kilometrelik bölümden İngiliz birlikleri, sol taraftaki diğer 1 kilometrelik bölümden ise Fransız birlikleri taarruz edecektir. Bu taarruz hattındaki Osmanlı savunması, arka arkaya üç siper hattı olarak yaklaşık 350 m. derinliğe sahiptir.
Taarruz planı > İngiliz Planı

İngiliz 52. Tümeninin (155. 156. ve 157. Tugay) komutanı General Egerton, iki kademeli bir taarruz planlamıştı. Tümenin 155. Tugayı, ilk kademeyi oluşturacaktı ve sabah taarruza geçecekti. İkinci kademeyi oluşturan 157. Tugayın taarruzu ise öğle vakti gerçekleştirilecekti. Tümenin 156. Tugayı, Zığındere Muharebesi'nde fazla yıprandığı için ihtiyatta bırakılacaktı. Taarruz, her bir kademe için dörder dalga halinde, aynı anda hücuma kalkmak suretiyle icra edilecekti. İlk iki taarruz dalgasının hedefi, Osmanlı savunmasının üçüncü hat siperlerine kadar ilerlemekti. Üçüncü dalga Osmanlı ikinci hat siperlerine yerleşecek, dördüncü dalga da İngiliz siperlerinin karşısındaki birinci hat Osmanlı siperlerini tutacaktı.
İstihkâmcılar, 3. ve 4. dalgalardan sonra harekete geçerek, kum torbaları vb. istihkâm malzemeleriyle ele geçirilen siperlerin güçlendirilmesini sağlayacaktı. Aynı zamanda İngiliz siperlerinden ele geçirilen Osmanlı siperlerine doğru bağlantı siperleri kazılacaktı.
Taarruz planı > Fransız planı

Taarruz, Fransız bölgesinde 12 Temmuz sabahı saat 07:35'te başlayacaktı. 1. Fransız Tümeninden 4 tabur, Osmanlı kuvvetlerinin sol kanadına (doğuya) 2. Fransız Tümeninden 4 tabur ise Osmanlı savunmasının sağ kanadına taarruz edecekti. Fransız bölgesinde ana hedef, Yassı Tepe (Le Rognon) ve 97 Rakımlı Tepenin kuzeyi arasındaki bütün Osmanlı siperlerinin ele geçirilmesiydi. Hedefler zapt edildikten sonra İngiliz sağ kanadı ile Fransız sol kanadı birleştirilecekti. Fransızlar taarruz için başlangıçta 5.000 kişilik bir kuvvet ayırmışlardı.
Muharebe

Harekât, 12 Temmuz sabahı, üç saatlik hazırlık ateşi ardından İngiliz 29. Tümen'i ile Fransız 1. ve 2. Tümenlerinin taarruzu ile başlamıştır. Hazırlık ateşi bu kez Birinci Kerevizdere ve Zığındere muharebelerindeki gibi günlerce sürdürülmemiştir ama çok daha yoğundur. Müttefik deniz ve kara topçusu üç saat içinde 60.000 top mermisi harcamıştır. (Saniyede ortalama beş mermi) Topa tutulan alan yine oldukça dar bir cephe hattıdır. Hazırlık ateşi süresince Osmanlı tarafının ilk hat siperleri tümüyle çökmüştü, İngiliz birlikleri bu siperleri hemen hemen hiçbir kayba uğramadan ele geçirdiler. İkinci hat siperlerinde boğaz boğaza geçen çatışmalarda bir İngiliz Tugayı, mevcutlarının yüzde altmışını ve biri haricinde tüm subaylarını kaybetmiştir. Osmanlı askerlerin hemen giriştikleri karşı taarruzla bu siperlerde tutunamayıp ilk hat siperlerine geri çekildiler. Öğleye doğru ihtiyattaki İngiliz Taburu'nun tüm unsurları cepheye sürülmüş, ancak böylece Osmanlı tarafının ilk hat siperleri elde tutulabilmişti. Öğleden sonra saat 13:00'da General Hunter Weston, Hamilton'un emriyle 157. Tugay'ın taarruzuna karar vermiştir. Saat 16:00'da başlayan bu taze taarruz dalgasıyla İngilizler Osmanlı ilk üç hat siperlerini işgal ettiler. Ancak ağır kayıplar ve Osmanlı karşı taarruzları sonucu saat 16:00 dolaylarında üçüncü hat siperlerinden çekildiler.
Gece boyunca Osmanlı müfrezeleri İngiliz kesiminde cephenin değişik bölümlerinde süngü hücumuna geçmişti. İngilizleri sabaha kadar uyutmadılar. 13 Temmuz günü sabaha karşı saat 04:30 dolaylarında İngiliz cephesinin sağ kanadında iki tabur kadar asker birdenbire cephe gerisine doğru akmaya başladı. Subaylar, eratı güçlükle siperlerine geri gönderebildilerse de bu durum İngiliz askerinin moral durumunun pek sağlam olmadığını gösteriyordu. General Hunter-Weston, bir genel taarruz daha düzenleyerek Osmanlı siperlerini ele geçirmeden durumu güven altına alamayacağına karar vermiştir. Taarruzun, ele geçirilen Osmanlı siperlerinden yapılamayacağı ortaya çıktı; bağlantı siperleri yaralılarla doluydu ve taarruza katılacak birliklerin bu kanallardan ileri kaydırılması olanağı yoktu. Bu yüzden taarruz öncesi İngiliz siperlerinden çıkış yapılmıştır. Saat 16:30'da başlayan ve açıktan yapılan bu taarruzu Osmanlı topçusunun ateşi karşılamıştır. İngiliz cephesinin sağ kanadında hiçbir ilerleme gösterilemedi. Orta bölümde en gerideki Osmanlı siperleri ele geçirildiyse de art arda gelen Osmanlı taarruzlarıyla geri çekilindi. Sol kanattan yapılan taarruz da 24 subay ve 500 eratın kaybı[kaynak belirtilmeli] dışında bir sonuç getirmedi. Fransız kesiminde ise harekât daha başarılı olmuş, Osmanlı siperleri ele geçirilmişti.
İki gün boyunca süren çatışmalarda Osmanlı tarafının kayıpları 8.462 (600'ü esir)[kaynak belirtilmeli] kişi, Müttefik kayıpları ise yaklaşık 4.000 kişidir.[kaynak belirtilmeli] Müttefik kuvvetler ancak birkaç ön hat siperini ele geçirdiler. Cephenin sol tarafında çok dar bir alanda taarruz öncesi belirlenen hedeflere ulaşılmıştı, İngiliz cephesinin büyük bir bölümünde ise ulaşılamadı. Fransız bölümünde ise belirlenen hedeflere ulaşıldı.
Erol Pekcan

Erol Pekcan, (d. 11 Haziran 1933  İstanbul - ö. 11 Ocak 1994; Ankara), Türk cazcı (cazbantçî) ve baterist.
Özellikle 1978 yılında Tuna Ötenel ve Kudret Öztoprak ile birlikte yaptığı, Türk cazının temel taşlarından biri kabul edilen "Jazz Semai" albümü ile tanınır.
Yaşamı

1933'te İstanbul'da doğdu. Haydarpaşa Lisesi'nden mezun oldu. Amerika'nın Sesi radyosunu dinleyrek genç yaşta caza merak sardı. İlk kez 1953'te Avusturyalı bir grupla beraber çalarak profesyonel hayatına başladı.
1954 yılında Erdoğan Çaplı ile birlikte bir ikili oluşturarak; 1957'de Melih Gürel (piyano) ve Selçuk Sun (bas) ile Erol Pekcan Caz Üçlüsü adında bir üçlü kurarak Türkiye'deki ilk caz gruplarının kurucularından oldu. Ankara'da lokallerde, sinemalarda konsere çıkan üçlü, Angelo Rota (trompet) ve Atilla Garal'ın (piyano) katılımıyla beşliye dönüştü. Erol Pekcan, kariyerini TRT Ankara Radyosu'nda uzun süre sürdürdü.
1 Şubat 1958'de Türk-Amerikan Derneği'nde verdiği bir konser sonrasında İstanbul Radyosu'nda caz programlarına başladı. 1960'lı yıllarda kurucu  Erol Pekcan Triosunu tekrar kurdu. Füsun Önal, 1967'de Erol Pekcan Caz Orkestrasında caz şarkıları söyleyerek şarkıcılık kariyerine başladı.
Piyano, saksofon ve vokalde Tuna Ötenel, bas gitar ve perküsyonda Kudret Öztoprak ile 1978'de çıkarttığı Jazz Semai adlı albüm, Türkiye'nin ilk caz uzunçalarıdır. Albüm, anonim bir halk türküsü olan Ali’yi Gördüm Ali'yi adlı parça dışında Ötenel'in bestelerinden oluşmakta idi.
1984'te ABD hükûmetinin davetlisi olarak ve bir Türk Hafif Batı Müziği sanatçısı sıfatıyla ABD'nin ünlü caz merkezlerini dolaşarak konferanslar verdi.
1993 yılında İstanbul Parliament Jazz Festivali sırasında kalp krizi geçirdi.  11 Ocak 1994 tarihinde Ankara'da öldü.
Ailesi

Erol Pekcan'ın Sebla Pekcan adında bir kızı vardır. Sebla Pekcan 1984-1989 tarihleri arasında Cem Özer ile evli kalmıştır.
Kevin Roche

| Kevin Roche |
| --- | --- |

Genel bilgiler
Doğum adı: Eamonn Kevin Roche
Doğum: 14 Haziran 1922(1922-06-14) Dublin, İrlanda
Ölüm: 1 Mart 2019 (96 yaşında) Guilford, Connecticut, ABD
Alanı: Mimar
Etkin yıllar: 1945-2019
Etkilendikleri: Mies van der Rohe
Ünlü yapıtları: Knights of Columbus Binası

Ödüller
Pritzker Mimarlık Ödülü

Kevin Roche (14 Haziran 1922; Dublin, İrlanda - 1 Mart 2019; Connecticut, ABD), İrlanda asıllı Amerikalı mimar. Projeleri camın yaratıcı bir şekilde kullanılmasıyla ünlüdür.
Hayatı

İrlanda’nın başkenti Dublin'in Roche bölgesinde 1922 yılında dünyaya gelen Kevin Roche 1945 yılında Dublin’de yer alan Üniversite Koleji’nden mezun oldu. 1945 ile 1946 yıllarından Michael Scott ile 1946 yılında ise Maxwell Fry ile çalıştı. 1947 yılında Michael Scott’un yanına döndükten sonra ABD'de yer alan Harvard Üniversitesi, Yale Üniversitesi ve Illinois Teknoloji Enstitüsü gibi ünlü okullara mimarlık eğitimi için başvurdu. Hepsinden kabul cevabı alan Kevin Roche, 1948 yılında Illinois Teknik Enstitüsü’nde Mies van der Rohe ile çalışmak için ABD’ye gitti.
1949 yılında New York'ta yer alan Birleşmiş Milletler Genel Merkezi Binası’nın tasarlanması projesinde görev aldı. 1950 yılından itibaren Eero Saarinen ile “Saarinen, Saarinen ve Ortakları” adlı mimarlık firmasında çalışmaya başladı. 1954'te şirkette tasarım müdürü olan Kevin Roche, 1961 yılında Eero Saarinen'in vefat etmesinin ardından onun tasarladığı tüm projeleri tamamladı. Eero Saarinen'in ömrünün yetmediği ama onun adına Kevin Roche'nin tamamladığı projelerden önemli olan birkaç tanesi şunlardır: Gateway Kemeri, JFK Uluslararası Havalimanı’nda yer alan TWA Terminali, Washington, DC’de yer alan Dulles Uluslararası Havalimanı, Illinois eyaletinin Moline şehrinde yer alan John Deere Genel Merkez Binası ve New York'ta yer alan CBS Genel Merkez Binası.
1966 yılında Kevin Roche ve inşaat mühendisi John Dinkeloo firmanın ismini “Kevin Roche John Dinkeloo ve Ortakları” olarak değiştirdiler. Bu firmanın himayesinde Kevin Roche'nin gerçekleştirdiği ilk kayda değer proje Kaliforniya eyaletinde yer alan ve de terasları ve çatı bahçeleri ile ünlü Oakland Müzesi'dir.
Kevin Roche bu dönemde toplam 8 müze, 38 iş merkezi binası, 7 araştırma fakülte binası, sanat merkezleri, tiyatrolar, 6 üniversite tasarımları, Central Park Hayvanat Bahçesi, Metropolitan Sanat Müzesi'nin genişleme projeleri gibi oldukça farklı alanlarda projelere imza attı.
Ortağı John Dinkeloo 1981'de öldüğünden beri Kevin Roche Connecticut eyaletinin Camden şehrinde iki yeni ortağı ile çalışmalarına devam etmiştir. Mimarlık dünyasının en prestijli ödüllerinden birisi sayılan Pritzker Mimarlık Ödülü'nü 1982 yılında kazanmıştır.
Kazandığı ödüller

1982 Pritzker Mimarlık Ödülü
1990 Altın Madalya, American Academy of Arts and Letters
1993 Altın Madalya, Amerikan Mimarlar Enstitüsü
Önde gelen projeleri

1966 - Oakland Müzesi, Oakland, Kaliforniya, ABD
1967 - Ford Vakfı Binası, New York, ABD
1969 - Knights of Columbus Binası, New Haven, Connecticut, ABD
1969 - Postahane, Columbus, Indiana, ABD
1969 - Rochester Teknik Enstitüsü kampüsünde 11 yapı Rochester, New York, ABD
1972 - New Haven Coliseum, New Haven, Connecticut (Ocak 2007'de yıkıldı)
1975 - U. N. Plaza, New York, ABD
1975 - Güzel Sanatlar Merkezi, Massachusetts Amherst Üniversitesi, Amherst, ABD
1981 - Performans Sanatları Gösteri Merkezi, Michigan Üniversitesi, Ann Arbor, Michigan, ABD
1981 - Ulusal Akvaryum, Baltimore, Maryland, ABD
1983 - 800 Westchester Avenue, Rye Brook, New York, ABD
1988 - Bouygues World Genel Merkez Binası, Saint-Quentin-Yvelines, Fransa
1989 - Leo Burnett Binası, Chicago, Ilionis, ABD
1992 - Bank of America Plaza, Atlanta, Georgia, ABD
1997 - Millenia Singapore Ofis Binaları ve Ritz-Carlton Hoteli, Singapur
2001 - Palladium Öğrenci Yurdu, New York Üniversitesi, New York, ABD
2003 - Shiodome Şehir Merkezi, Tokyo, Japonya
2003 - Skirball Performans Sanatları Merkezi, New York Üniversitesi, New York, ABD
2005 - Ciudad Grupo Santander, Madrid, İspanya
2005 - Borsa Binası, Washington, DC, ABD
2010 - Dublin Kongre Salonu, Dublin, İrlanda
Resim galerisi

Gateway Kemeri (Eero Saarinen ile birlikte)
TWA Terminali, New York (Eero Saarinen ile birlikte)
Dulles Uluslararası Havalimanı, Washington, DC, ABD
Rochester Teknik Enstitüsü kampüsü, Rochester, New York, ABD
Knights of Columbus Binası, New Haven, Connecticut, ABD
Güzel Sanatlar Merkezi, Massachusetts Amherst Üniversitesi, Amherst, ABD
Performans Sanatları Gösteri Merkezi, Michigan Üniversitesi, Ann Arbor, Michigan, ABD
Leo Burnett Binası, Chicago, Illinois, ABD
Ulusal Akvaryum, Baltimore, Maryland, ABD
Yasuc

| Yasuc ياسوج |
| --- | --- |
Eyalet merkezi

YasucŞehrin İran'daki konumu
Ülke:  İran
Eyalet: Kohgiluye ve Buyer Ahmed Eyaleti
Şehristan: Buyer Ahmed şehristanı
Bahş: Buyer Ahmed merkezî bahşı
Rakım: 2004 m
Nüfus (2006)
 • Toplam: 96.786
Zaman dilimi: UTC+03.30 (IRST)
 • Yaz (YSU): UTC+04.30 (IRST)
Yasuc (Farsça: یاسیچ), İran'ın Kohgiluye ve Buyer Ahmed Eyaleti'nin yönetim merkezi olan şehir.
Zagros Dağları'nın bulunduğu dağlık bir bölgede bulunan kentin 2006 verilerine göre 96.786 nüfusu vardır. Önemli sanayi tesislerinin  bulunduğu şehirde özellikle gıda sanayi ve enerji üretimi çok gelişmiştir.
Yasuj (Lori: Yasich) güneybatı İran'da bir şehir ve Kohgiluyeh ve Boyer-Ahmad Eyaletlerinin başkentidir. Bu şehir aynı zamanda Boyer-Ahmad şehrinin de merkezidir ve ilin kuzeydoğusunda yer almaktadır.
Yasuj, Dena Zirvesi'nin yamaçlarında ve deniz seviyesinden 1870 metre yükseklikte çok sayıda tepe üzerinde Beşar Nehri boyunca yer almaktadır. 13 Temmuz 1942'de Ulusal Meclis kararına göre, Kohgiluyeh ve Boyer-Ahmad'ın altı kabilesinin (1- Boyer-Ahmad 2- Taybi 3- Bahmaei 4- Charam 5- Ziari'nin düşmanı 6- Babavi) toprakları, o zamana kadar Fars eyaletinin ve Khuzestan eyaletinin bir parçasıydı. Bu iki vilayetten ayrılarak valilik haline getirilmiş ve akabinde 1344 yılında vilayetin başkenti Yasuj şehri oluşturulmuş ve nihayet Haziran 1976'da aynı alan ile vilayet olarak değiştirilmiştir. Kışın bu şehirde çok fazla kar yağmakta ve çevredeki alanların ve yükseklerin çoğu uzun süre karla kaplı kalmaktadır. Yakın zamanda Yasuj'da ve yakın bir köyde Muhtar adlı hafif petrol keşfedildi.Bu bölgelerde doğalgaz da keşfedildi.
Dil

Yasuc halkı Lur'dur ve Lurca'nın Boyer-Ahmedi şivesini konuşurlar.
Dil > Nüfus

2016 yılı genel nüfus ve konut sayımına göre bu şehrin nüfusu 134.532 kişiydi (54.850 hanede).
Bazı banliyö köyleri de dahil olmak üzere 2016 yılında Yasuj şehrinin nüfusu 250.000'in biraz üzerindedir
Gustavo Capanema

| Gustavo Capanema |
| --- | --- |

Doğum: 10 Ağustos 1900(1900-08-10) Pitangui
Ölüm: 10 Mart 1985 (84 yaşında) Rio de Janeiro
Meslek: Politikacı
Alma mater: Minas Gerais Federal Üniversitesi
Önemli ödülleri:  Askeri Mesih Tarikatı'nın Büyük Görevlisi  Ordem de Sant'Iago da Espada 

Gustavo Capanema Filho veya Gustavo Capanema (d. 10 Ağustos 1900, Pitangui, Brezilya – ö. 10 Mart 1985, Rio de Janeiro, Brezilya), Brezilya'nın bir politikacı. Brezilya tarihinde en uzun bakanlık görevini gerçekleştirme unvanına sahiptir.
Hayatı

Gustavo Capanema Filho Brezilya'nin Minas Gerais eyaletinde yer alan Pitangui şehrinde 10 Ağustos 1900 günü dünyaya geldi. Pitangui'de eğitimine başladıysa da daha sonraları eğitimine Belo Horizonte şehrinde devam etti. 1920 yılında Minas Gerais'te yer alan Hukuk Fakültesi'nde okumaya başladı. İlerdeki politika kariyerinde birlikte çalışacağı birçok politikacı ile de burada tanıştı. 1924 yılında ise avukat olarak mezun oldu.
1925 yılında Pitangui'ye geri döndü ve 1929 yılına kadar burada avukat olarak çalıştı. 1926 ile 1930 yılları arasında Minas Gerais eyaleti İçiçleri ve Adalet Bakanlığı'nda çalıştı. Aynı dönemde politikaya atıldı ve seçimlerde Pitangui şehir konseyine seçildi.
Oldukça çalkantılı olan bir dönemde, 26 Kasım 1930 tarihinde Minas Gerais eyaletinin İçiçleri ve Adalet Bakanı oldu. Aralık 1930'da Eğitim ve Sağlık Bakanlığı oluşturuldu. 26 Temmuz 1934 yılında Gustavo Capanema, Eğitim ve Sağlık Bakanlığı görevine atandı. Gustavo Capanema Filho bu tarihten sonra da hemen hemen ölümüne kadar oldukça çalkantılı geçen Brezilya politik tarihinde birçok önemli politik görevler üstlendi.
Roberto Burle Marx

Roberto Burle Marx, 1981
Roberto Burle Marx (d. 4 Ağustos 1909, São Paulo, Brezilya – ö. 4 Haziran 1994, Rio de Janeiro, Brezilya) park ve bahçe tasarımları ile tanınmış Brezilyalı peyzaj mimarı. Aynı zamanda ressam olarak da eserler vermiştir. Modernist peyzaj tasarımını Brezilya'ya tanıtan ilk peyzaj mimarıdır.
Roberto Burle Marx, 4 Ağustos 1909 tarihinde Almanya kökenli bir baba ve Brezilya kökenli bir annenin oğlu olarak Brezilya'nın São Paulo şehrinde dünyaya geldi. Almanya'ya ressam olarak çalışmalar yapmak için giden Roberto Burle Marx bu ülkede ziyaret ettiği Dahlem Botanik Bahçesi sayesinde Brezilya'nın doğal bitki örtüsü hakkında bilgi sahibi oldu. 1930 yılında ülkesine geri döndüğünde Brezilya'nın çeşitli bölgelerinden bitkiler toplamaya başlayan Roberto Burle Marx ilk bahçe düzenlemesini 1932 yılında Lucio Costa ve Gregori Warchavchik'ın tasarladığı müstakil bir ev projesinde elde etti.
1949 yılında Rio de Janeiro şehrinin hemen dışında yer alan ve 365.000 metrekarelik bir alana yayılan Barra de Guaratiba bölgesini satın aldı ve burada Brezilya'nın çeşitli bölgelerinden topladığı bitkileri yetiştirmeye başladı. 1985 yılında Brezilya devletine armağan ettiği, yaklaşık 3.500 farklı bitki türünü içinde barındıran bu bahçe düzenlemeleri günümüzde ulusal anıt statüsünda koruma altındadır.
1955 yılında Burle Marx & Cia. Ltda. adında peyzaj mimarlık firmasını kuran Roberto Burle Marx, Brezilya başta olmak üzere dünyanın birçok bölgesinde bahçe ve peyzaj düzenlemeleri gerçekleştirmiştir.
Kariyeri

| UNESCO Dünya Mirası |
| --- | --- |

Konum: Brezilya
Kriter: Kültürel: ii, iv
Referans: 1620
Tescil: 2021 (44. oturum)
1949'da Rio de Janeiro'nun eteklerinde Barra de Guaratiba semtinde 365.000m²'lik bir mülk olan Sitio de Santo António da Boca'yı satın aldı. Burle Marx, bitki örneklerini toplamak için botanikçiler, peyzaj mimarları, mimarlar ve diğer araştırmacılarla Brezilya yağmur ormanlarına keşif gezileri yapmaya başladı. Botanikçi Henrique Lahmeyer de Mello Barreto'dan bitkileri yerinde incelemeyi öğrendi ve bahçe, kreş ve tropikal bitki koleksiyonunu Guaratiba'da kurdu. Bu mülk 1985 yılında Brezilya hükûmetine bağışlandı ve ulusal bir anıt haline geldi. Şimdi adı Sítio Roberto Burle Marx, IPHAN yönetiminde 3.500'den fazla bitki türüne ev sahipliği yapmaktadır. Ev, orijinal plantasyon arazisine ait bir bahçe evinin bulunduğu bir vadide yeniden inşa edildi. 2021'de Sítio Roberto Burle Marx, eşsiz Modernist tasarımı ve çevrenin ve kültürün korunmasına verdiği önem nedeniyle UNESCO tarafından Dünya Mirası listesine dahil edildi.
Tasarımlarından seçmeler

Brasília şehrindeki birçok kamuya açık bahçe tasarımı, Brasilia, Brezilya
Gustavo Capanema Sarayı, Rio de Janeiro, Brezilya (1937)
Ibirapuera Parkı, São Paulo, Brezilya (1954)
Flamengo Parkı, Rio de Janeiro, Brezilya
Venetian Sarayı
Parque del Este, Caracas, Venezuela
Cascade Bahçeleri ve Longwood Bahçeleri, Pensilvanya, ABD
Biscayne Bulvarı, Miami, Florida (ölümünün ardından inşa edilmiştir)
Peru Meydanı, Buenos Aires, Arjantin (yıkıldı)
Kuala Lumpur Şehir Merkez Parkı, Kuala Lumpur, Malezya
Casa Forte Meydanı, Recife, Pernambuco, Brezilya
Schlieffen Planı

Schlieffen Planı ve planlanan Fransız taarruzunun haritadaki hali
Schlieffen Planı, Alfred von Schlieffen I. Dünya Savaşında Fransa ve Rusya'ya karşı geliştirdiği plan.
Fransa ile Rusya'ya karşı iki cephede savaş tasarlayan Alfred von Schlieffen, daha yavaş seferber olan Rusları küçük bir kuvvetle denetim altında tutarken, Alman kuvvetlerinin büyük bölümüyle daha tehlikeli bir düşman olan Fransa'yı alt etmeyi planlamıştı.
Fransa'nın Alsace-Lorraine'i yeniden ele geçirmek isteyeceğini öngören Schlieffen,ana saldırıya Alsace-Lorraine'den girişiyormuş gibi yaparak Fransızları aldatıp,gerçekte Alman ordusunun %90'ını Belçika ve Hollanda üstünden Fransaya sokmayı, Fransız kuvvetlerini arkadan kuşatarak, zayıf olan sol kanatlarının gerisinden saldırmayı, daha sonra da İsviçre'ye ya da Alsace-Lorraine'deki tahkim edilmiş Alman mevzilerine sürmeyi tasarlamıştı. Bundan sonra da Alman ordularının büyük bölümü demiryoluyla Doğu Cephesi'ne taşınarak, Ruslar da yenilgiye uğratılacaktı.