Özgür Fransa
Tarih > Ateşkes

19 Haziran'da de Gaulle, Fransa'da "bütün otorite biçimlerinin ortadan kalktığını" ve hükûmeti "düşmanın esareti altına düştüğü ve tüm kurumlarımızın işlevini yitirdiği" için Fransız ulusuna bir kez daha yayın yaptı. Savaşmak tüm Fransız askerlerinin "açık göreviydi".
Bu, de Gaulle sürgündeki hükûmetinin temel yasal dayanağını oluşturacaktı, yakında Nazilerle imzalanacak ateşkes sadece onursuz değil, yasadışıydı ve onu imzalayarak, Fransız hükûmetinin kendisi ihanet ediyor olacaktı. Öte yandan, Julian T. Jackson gibi bazılarının iddia ettiği gibi Vichy yasal Fransız hükûmetiyse, de Gaulle ve takipçileri, Hollanda, Belçika ve Londra'da sürgündeki diğer hükûmetlerin aksine devrimcilerdi. Üçüncü bir seçenek, hem Özgür Fransa hem de Vichy Fransa, bu örtülü iddiada bulunmaktan kaçındığı için, Ateşkes sonrasında Üçüncü Cumhuriyet'in tamamen özgür, meşru, egemen ve bağımsız halefi bir devletin var olduğunu düşünmemek olabilir. cumhuriyetçilik, Fransız Devrimi'nden ve özellikle de Fransa-Prusya Savaşı'ndan bu yana Fransız devletinin temel ideolojik değeri ve temel ilkesi olmasına rağmen kendilerinden bahsederken "cumhuriyet" kelimesini kullanırlardı.[kaynak belirtilmeli] Vichy'nin durumunda bu nedenler, Fransızca: Révolution nationale fikirleriyle birleştirildi.
Fransa'nın cumhuriyet mirasını yok etmekle ilgili.
22 Haziran 1940'ta Mareşal Pétain Almanya ile, ardından 24 Haziran'da İtalya ile benzer bir ateşkes imzaladı; her ikisi de 25 Haziran'da yürürlüğe girdi. 10 Temmuz'da yapılan bir parlamento oylamasından sonra, Pétain, Vichy kasabası hükûmetin merkezi olan Vichy Fransa olarak bilinen yeni kurulan otoriter rejimin lideri oldu. De Gaulle Vichy Fransa'sında yargılandı ve vatana ihanetten ölüme mahkûm edildi. Öte yandan, kendisini meşru Reynaud hükûmetinin kalan son üyesi olarak görüyor ve Pétain'in iktidara gelmesini anayasaya aykırı bir darbe olarak görüyordu.
1 2 3  Munholland 2007.
↑  Jackson 2001.
| g t II>  Dünya Savaşı sırasında sürgün hükûmetleri |
| --- | --- |
Belçika :  Kral III. Leopold Başbakan: Hubert Pierlot 
Çekoslavakya :  Cumhurbaşkanı: Edvard Beneš Başbakan: Jan Šrámek 
Fransa :  Charles de Gaulle  Henri Giraud  Fransız Ulusal Kurtuluş Komitesi (1943'e kadar) 
Yunanistan :  Kral II. Georgios Başbakan: Emmanuil Çuderos (1941–1944), Sofoklis Venizelos (1944), Yorgo Papandreu (1944) 
Lüksemburg :  Lüksemburg Düşesi Charlotte Başbakan: Pierre Dupong 
Hollanda :  Kraliçe Wilhelmina Başbakan: Dirk Jan de Geer (1940), Pieter Sjoerds Gerbrandy (1940–1945) 
Norveç :  Kral VII. Haakon Başbakan: Johan Nygaardsvold 
Polonya :  Devlet başkanı: Władysław Raczkiewicz Başbakan: Władysław Sikorski (1939–1943), Stanisław Mikołajczyk (1943–1944), Tomasz Arciszewski (1944–1945), 
Yugoslavya :  Kral II. Petar Başbakan: Dušan Simović (1941–1942), Slobodan Jovanović (1942–1943), Miloš Trifunović (1943), Božidar Purić (1943–1944), Ivan Šubašić (1944–1945) 
Tanınmayan gruplar:  Avusturya  Danimarka  Tayland 
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  LCCN: no98119274  NKC: ko2007376536  NLI: 987007261112605171  VIAF: 126988738   WorldCat (LCCN): no98-119274 
Charles de Gaulle, Fransa Savaşı sırasında Reynaud hükûmetinde zırhlı bir tümen komutanı ve bakandı.
Savaş sırasında İşgal Altındaki Fransa'da, 18 Haziran çağrısının reprodüksiyonları, Résistance destekçileri tarafından yer altı yoluyla broşürler olarak dağıtıldı ve duvarlara poster olarak yapıştırıldı. Bu tehlikeli bir aktiviteydi.