Franklin D. Roosevelt
1932 başkanlık seçimi

1932 başkanlık seçimleri yaklaşırken, Roosevelt dikkatini ulusal siyasete çevirdi, Howe ve Farley liderliğinde bir kampanya ekibi ve esas olarak Columbia Üniversitesi ve Harvard Üniversitesi profesörlerinden oluşan bir politika danışmanları "beyin takımı" kurdu. Ekonominin kötüye gitmesiyle birçok Demokrat, 1932 seçimlerinin Woodrow Wilson'dan bu yana ilk Demokrat başkanın seçilmesiyle sonuçlanacağını umuyordu.
Bazıları onun şansı konusunda o kadar iyimser değildi, örneğin siyasi yorumcuların dekanı Walter Lippmann, "Ofis için önemli bir yeterliliği olmayan, hoş bir adam, ama başkan olmayı çok istiyordu."
Ancak, Roosevelt'in vali olarak kendi eyaletindeki ekonomik buhranım etkilerini ele alma çabaları onu 1932 Demokrat başkanlık adaylığı için öncü olarak belirledi.
Roosevelt, Wilson yönetiminin ilerici destekçilerini bir araya getirirken aynı zamanda birçok muhafazakara da hitap etti ve kendisini Güney ve Batı'da önde gelen aday olarak konumlandırdı. Roosevelt'in adaylığına karşı en büyük muhalefet Kuzeydoğu muhafazakarlarından, Teksas'lı Temsilciler Meclisi Başkanı John Nance Garner ve 1928 Demokrat başkan adayı Al Smith'ten geldi. Smith, Roosevelt'in Chicago'daki 1932 Demokratik Ulusal Konvansiyonu'nda partinin başkanlık adaylığını kazanmak için gereken üçte iki desteğini reddetmeyi ve ardından birden fazla oylama turundan sonra aday olarak ortaya çıkmayı umuyordu.
Roosevelt, 1932 Demokrat ön seçimlerindeki başarısı nedeniyle kongreye delege liderliğiyle girdi, ancak delegelerin çoğu kongreye belirli bir adaya bağlı olmadan girdi. İlk başkanlık oylamasında Roosevelt, delegelerin yarısından fazlasının ancak üçte ikisinden azının oylarını aldı ve Smith uzak ara ikinci oldu. Roosevelt daha sonra başkan yardımcısı adaylığını Teksas ve Kaliforniya'nın oylarını kontrol eden Garner'a vadetti. Garner, üçüncü oylamadan sonra Roosevelt'i destekledi ve Roosevelt dördüncü oylamada adaylığı garantiledi. Roosevelt, adaylığı kazandığını öğrendikten sonra New York'tan Chicago'ya uçtu ve adaylığı şahsen kabul eden ilk büyük parti başkan adayı oldu. Fiziksel engeline rağmen kendini güçlü göstermek için görünüşü çok önemliydi.
Kabul konuşmasında Roosevelt, "Size söz veriyorum, kendimi Amerikan halkı için yeni bir anlaşmaya adıyorum... Bu bir siyasi kampanyadan daha fazlası. Silahlara çağrı." dedi. Roosevelt, Büyük Buhran'ı ele almak için menkul kıymetler düzenlemesi, tarife indirimi, çiftlik yardımı, hükûmet tarafından finanse edilen kamu işleri ve diğer hükûmet eylemleri vadetti.
Değişen kamuoyunu yansıtan Demokrat platformu, Yasaklama'nın kaldırılması çağrısını içeriyordu. Roosevelt, kongre öncesinde bu konuda kamuoyuna açık bir duruş sergilememişti ancak parti platformunu destekleyeceğine söz vermişti. Bunun dışında, Roosevelt'in başlıca kampanya stratejisi, Hoover'ın ekonomideki başarısızlıklarından dikkati dağıtacak hatalardan kaçınmaya yönelik ihtiyatlı bir stratejiydi. Açıklamaları görevdeki bir kişiye saldırıydı ve başka hiçbir özel politika veya program içermiyordu.
Toplantıdan sonra Roosevelt; aralarında George W. Norris, Hiram Johnson ve Robert La Follette Jr.'ın da bulunduğu birçok ilerici Cumhuriyetçinin desteğini kazandı.  Ayrıca partinin muhafazakar kanadıyla da uzlaştı ve hatta Al Smith bile Demokrat kanadını desteklemeye ikna edildi.Hoover'ın Bonus Ordusu'nu idare etmesi, ülke çapındaki gazetelerin toplanan gazileri dağıtmak için güç kullanımını eleştirmesiyle, görevdeki kişinin popülaritesini daha da zedeledi.
Roosevelt, halk oyunun % 57'sini kazandı ve altı eyalet dışında tüm eyaletlerde birinci oldu. Tarihçiler ve siyaset bilimciler, 1932-36 seçimlerini siyaset için yeniden düzenleme olarak görürler. Roosevelt'in zaferi, New Deal koalisyonunun, küçük çiftçilerin, Güneyli beyazların, Katoliklerin, büyük şehir politik makinelerinin, işçi sendikalarının, kuzeyli Afro Amerikalıların (Güneydekiler hâlâ oy hakkından yoksun bırakılmıştı), Yahudilerin, entelektüellerin ve siyasi liberallerin oluşturulmasıyla mümkün oldu. New Deal koalisyonunun kurulması Amerikan siyasetini dönüştürdü ve siyaset bilimcilerin "New Deal Parti Sistemi" veya Beşinci Parti Sistemi adını verdiği sistemin başlamasına neden oldu. İç Savaş ile 1929 arasında, Demokratlar nadiren Kongre'nin her iki kanadını da hakimdiler ve on yedi başkanlık seçiminden sadece dördünü kazanmışlardı; 1932'den 1979'a kadar Demokratlar on iki başkanlık seçiminin sekizini kazandı ve genel olarak Kongre'nin her iki kanadını da hakim oldu.