Firavunizm
Arap kimliği

Bununla birlikte, Kral Faruk yönetimindeki Mısır, 1945'te Arap Birliği'nin kurucu üyesi ve 1948 Filistin Savaşı'nda Filistinlileri desteklemek için savaş ilan eden ilk Arap devletiydi. Bu Arap milliyetçiliği duygusu, 1952 Mısır Devrimi'nden sonra katlanarak arttı. Devrimin birincil liderleri Muhammed Naguib ve Cemal Abdül Nasır, Mısır'ın bireysel yerli kimliğinden duyulan gururun, kapsayıcı bir Arap kültürel kimliğinden duyulan gururla tamamen tutarlı olduğunu vurgulayan sadık Arap milliyetçileriydi. Naguib'in lider olarak görev yaptığı süre boyunca Mısır, ülkenin Arap Dünyasının geri kalanıyla olan bağlarını sembolize etmek için Arap Kurtuluş Bayrağını benimsedi.
Bir süre Mısır ve Suriye Birleşik Arap Cumhuriyeti'ni kurdu. Birlik feshedildiğinde Mısır, Mısır'ın mevcut resmi adı olan Mısır Arap Cumhuriyeti'ni benimsediği 1971 yılına kadar UAR olarak bilinmeye devam etti. Ancak Mısırlıların Arapçılığa bağlılığı, özellikle 1967 Altı Gün Savaşı'ndan sonra sorgulandı. Binlerce Mısırlı hayatını kaybetmişti ve ülke Pan-Arap siyasetinden hayal kırıklığına uğramıştı. Nasır'ın halefi Enver Sedat, hem kamu politikası hem de İsrail'le yaptığı barış girişimi yoluyla, yalnızca Mısır ve Mısırlıların kendi sorumluluğunda olduğunu tartışmasız bir şekilde iddia ederek, tartışmasız bir Mısır yönelimini yeniden canlandırdı. Yeni resmi isim dışında "Arap", "Arabizm" ve "Arap birliği" terimleri bariz bir şekilde ortadan kalktı. (Ayrıca bkz. Liberal çağ ve Cumhuriyet bölümleri.) Sedat, 1974'te Büyük Kral Ramses'in mumyasının restorasyon çalışmaları için Paris'e gitmesini ayarladığında olduğu gibi, yalnızca uluslararası tüketim için Firavunizmle uğraştı; Kral Ramses'in cesedinin bulunduğu tabut Fransız topraklarına değdiğinde, Fransızların Charles de Gaulle havaalanında bir devlet başkanına yakışır şekilde 21 silahlı selam vermesi için bir şeref kıtası sağlamasında ısrar etti. Yurt içinde, Mısır Müzesi'ndeki mumya odasını Müslüman hassasiyetleri rahatsız ettiği için kapatan Sedat döneminde Firavunizm cesaretini kırmıştı, ancak özel Sedat'ın eskilere bir dereceye kadar saygı göstererek "Mısır krallarının bir gösteri yapılmadığını" söylediği söylendi. geçmiş. Firavunizm, bugün Mısır'da turizm endüstrisi için büyük ölçüde var ve çoğu Mısırlı, eski Mısır ile derinden özdeşleşmiyor.
Bugün Mısırlıların ezici çoğunluğu kendilerini dilbilimsel anlamda Arap olarak tanımlamaya devam etse de, büyüyen bir azınlık bunu reddediyor, Arap ve pan-Arap milliyetçi politikalarının başarısızlıklarına işaret ediyor ve hatta alenen itirazlarını dile getiriyor. ülkenin mevcut resmi adı.
2007'nin sonlarında günlük el-Masri el-Yom gazetesi, İmbaba'nın işçi sınıfı semtindeki bir otobüs durağında vatandaşlara Arap milliyetçiliğinin (el-qawmeyya el-'arabeyya) onlar için neyi temsil ettiğini sormak için bir röportaj yaptı. Mısırlı Müslüman bir genç, "Arap milliyetçiliği, Kudüs'teki Mısır Dışişleri Bakanı'nın Filistinliler tarafından aşağılanması, Arap liderlerin Sedat'ın öldüğünü duyunca dans etmesi, Mısırlıların Doğu Arabistan'da küçük düşürülmesi ve tabii ki Arap ülkelerinin savaşması demektir" yanıtını verdi. Son Mısır askerine kadar İsrail."  Bir diğeri, "Arap ülkelerinin Mısırlılardan nefret ettiğini" ve İsrail ile birliğin Arap milliyetçiliğinden daha olası olabileceğini, çünkü İsraillilerin en azından Mısırlılara saygı duyacağına inanıyor.
Arap milliyetçiliğine veya Mısırlıların Arap olduğu fikrine karşı çıkan bazı çağdaş önde gelen Mısırlılar arasında Eski Eserler Yüksek Konseyi Genel Sekreteri Zahi Hawass, popüler yazar Usame Anwar Okasha, Mısır doğumlu Harvard Üniversitesi Profesörü Leila Ahmed, Parlamento Üyesi Suzie Greiss yer alıyor., farklı yerel gruplara ve aydınlara ek olarak. Bu anlayış, Neil DeRosa'nın Joseph's Seed adlı romanında "Mısırlıların Arap olmadığını  asla olmayacağını ilan eden"  bir karakteri tasvir etmesi gibi başka bağlamlarda da ifade edilir.