stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Masumiyet Müzesi

| --- | --- |

Yazar: Orhan Pamuk
Kapak sanatçısı: Hakkı Mısırlıoğlu
Ülke:  Türkiye
Dil: Türkçe
Tür: Roman
Yayım: 29 Ağustos 2008
Yayımcı: İletişim Yayınları
Sayfa: 592
ISBN: 978-975-05-0609-3
Masumiyet Müzesi, Orhan Pamuk'un 29 Ağustos 2008 tarihinde İletişim Yayınları tarafından piyasaya sunulan aşk romanıdır.
Pamuk'un on yıllık çalışması sonucu oluşturduğu ve kızı Rüya Pamuk'a ithaf ettiği roman, günlük hayat, resim, arkadaşlık, cinsellik, yalnızlık, mutluluk, gazeteler ve televizyon, aile gibi konuları ele alır. 2008 yılında Türkiye'de piyasaya çıktıktan sonraki ilk üç günde en çok satanlar listesinde birinci sıraya yerleşmiştir.
1975 yılında başlayan hikâye, tekstil zengini Basmacı ailesinin okumuş 30 yaşındaki oğulları Kemal ile uzak akrabaları, yoksul Keskin ailesinin 18 yaşındaki güzel kızı, tezgahtarlık yapan Füsun arasındaki aşkı anlatmaktadır. Romanın çeviri hakları kitap basılmadan satılmış; New York Times'ın "2009'un en iyi kitapları" listesinde yer almıştır.
Orhan Pamuk, hayatı boyunca topladığı, biriktirdiği nesneleri, İstanbul'da kurduğu roman ile aynı adı taşıyan bir müzede sergiler. Masumiyet Müzesi, 28 Nisan 2012'de açıldı. Orhan Pamuk'un tamamen kişisel servetinden hamiliğini üstlendiği müze, Çukurcuma'da yer alan 1897 yapımı üç katlı tarihi bir binada bulunmaktadır.
Yazılma süreci

Orhan Pamuk, kitabın fikri Masumiyet Müzesi'ni yazmaya başlamadan on yıl önce ortaya çıktı ve Kar'ı yayımladıktan sonra kitabı yazmaya başladı. Fakat bir yıl sonra romanı yazmayı bıraktı ve İstanbul: Hatıralar ve Şehir adlı anılarını yazmaya başladı. Ardından tekrar Masumiyet Müzesi'ne döndü ve toplamda yedi yıl bu roman üzerinde çalıştı. Romanı bitiren yazarın Nobel ödülü sonrası programının yoğunluğu nedeniyle, kitabın yayımı gecikti. Yazar, romanın toplamak, saklamak, koleksiyon yapmakla ilgili olan kısımları için müzecilik tarihini araştırdı. Avrupa ve Asya'da birçok müze gezdi.
Masumiyet Müzesi'nin kapağı, Pamuk'un romanı yazarken ve müzeyi yaparken oluşturduğu fotoğraf koleksiyonundan eski fotoğraflardan yapılmış bir kolaj çalışmasından oluşmaktadır. Kapağın ön kısmında 1950'lerde, 1960'ların başında yazarın kahramanlarına benzediğini ve her yerinden de Türk olduklarının anlaşıldığını söylediği neşeli bir grup, havalı bir üstü açık Amerikan arabasıyla gezmekteler. Arka planda da İstanbul var. Kitabın arka kapağında ise, Orhan Pamuk'un  Fransız ressam Gustav Moreau'nun müzesinde, kızı Rüya tarafından çekilmiş bir fotoğrafı bulunuyor.
Yayım süreci

Basılmadan önce kitaptan iki bölüm Sabah gazetesinde tefrika edildi. Daha önceki yıllarda da yazar batı basınına yazdığı çeşitli makalelerin Sabah'ta basılmasına izin vermişti. Roman, kitap olarak 29 Ağustos 2008 tarihinde İletişim Yayınları tarafından yayımlandı. İlk basımında 100 bin adet basılan Masumiyet Müzesi'nin tercüme hakları, daha kitabın yazılması bitmeden 30'un üzerinde dilde yayımlanmak üzere satıldı.
Pamuk, esasen kitabını Ekim 2008'de Frankfurt'taki kitap fuarında tanıtacaktı fakat bu etkinlik iptal edildi. Masumiyet Müzesi'nin ilk okumakı, Viyana'daki Burgtheater tiyatrosunda Orhan Pamuk'un da katılımıyla gerçekleşti. Tiyatro sahnesinde romanından bazı bölümleri Türkçe olarak okuyan Pamuk, romanında "sınıfsal bir durum üzerine oturtulmuş bir aşk hikâyesi" anlattığını belirtti.
Roman, Türkiye'den sonra ilk kez Almanya'da Das Museum der Unschuld adıyla yüz bin adet basıldı. Amerika Birleşik Devletleri'nde 20 Ekim 2009 tarihinde Knopf tarafından The "Museum of Innocence" adıyla yayımlandı ve romanın çevirisi Maureen Freely tarafından yapıldı ve New York Times tarafından "2009'un en iyi kitapları" listesinde yer aldı. İngiltere'de, Ocak 2010 'da İngiliz kitabevi Waterstone's tarafından ayın kitabı seçildi.
Eleştiriler

Edebiyat eleştirmeni Pakize Barışta, Taraf gazetesinde Masumiyet Müzesi için yazdığı eleştirisinde, romanda kimi zaman duygunun genişletilmiş hâllerinin var olduğunu, kimi zaman da durumun fazlasıyla abartılmış hâlleriyle yer aldığını belirtti. Romandaki insânî yüzeyin dayanağı olan gerçeklik ile kurgulanmış olan gerçeklik arasındaki uyumsuzluğun romanın şiirine zarar verdiğini, Kemal'in aşkının ise gerçekliğin zorlanması olduğunu yazdı. Eleştirmen, "Masumiyet Müzesi'nde delice bir aşık olma durumu mu var?, Yoksa delice bir tutku hali mi?" sorularını sorduğu yazısında romanın "aşk romanı"ndan ziyâde "tutku romanı" olduğunu belirtti. Barışta'ya göre Füsun'un fiziksel özellikleri dışında tanıtılmaması, okurun Kemal'in Füsuna neden bu derece sevdalandığını anlamada zorluk yaratıyor. Ayrıca Barışta, gerçek hayata da taşınan müze meselesine sıcak bakmadığını, bunun sadece bir "ısrar" olduğunu ve bir iletişim stratejisi olabileceğini yazdı ve "Neden hayali bir kahramanın, sağdan soldan derlenmiş hayal mahsulü objelerini gidip görmek istesin ki okur?" sorusunu sordu.

Radikal gazetesinin Kitap ekinde kitabın eleştirisini yapan A. Ömer Türkeş, zengin-fakir ilişkisi gibi unsurları barındıran romanda tipik bir Yeşilçam kalıbı kullanıldığını yazdı. Pamuk'un anlattığı aşkın, Cumhuriyet Türkiyesi'nin modern muhafazakâr karakterinden kaynaklanan bir aşk türü olduğunu, 592 sayfalık romanın her parçasını birbirine bağlayan kusursuz kurgu sayesinde, yazarın taklit ettiği melodramların saçmaya varan rastlantısallıkları, onun hikâyesinde nedenselliğe dönüştüğünü belirtti. Türkeş'e göre Pamuk dikey bir üslup kullanmış, böylece uygusal içeriği yoğun konuları yeri geldiğinde yalın, serinkanlı, duygusuz bir dille anlatmayı başarmış. Gerek anlatıcının konumu gerekse de üzerinde durulan temalar açısından Masumiyet Müzesi'nin Proust'un Kayıp Zamanın İzinde'sini çağrıştırdığını yazdı. Orhan Pamuk'un ‘Masumiyet Müzesi’ni piyasaya çıkmadan önce okuyan edebiyatçı ve gazeteciler romanı beğendiklerini ifade etti. Gazeteci Filiz Aygündüz, Yazar-Televizyoncu Yekta Kopan, Orhan Pamuk romanlarının kapak tasarımcısı Hakkı Mısırlıoğlu ve Masumiyet Müzesi hakkında Orhan Pamuk’la ilk röportajını yapan Gazeteci Banu Güven romanın beklentileri fazlasıyla karşıladığını söyledi.
Eleştiriler > Uluslararası eleştiriler

Kitap hakkında Türkiye dışında da çeşitli eleştiriler yapıldı. İngiltere'de yayımlanan Financial Times, kitabı James Joyce'un Ulysses'i, Tolstoy'un Anna Karenina'sı ve Nabokov'un Lolita'sına benzetti.
Müze olarak uyarlanması

Ana madde: Masumiyet Müzesi (müze)
Masumiyet Müzesi'nin ana karakterleri Kemal ile Füsun'un arasında geçen ilişkide Kemal, Füsun'un ardından Füsun'un sarı ayakkabıları, küpesinin teki gibi nesneleri toplar. Pamuk da romandaki yıla ait bu nesneleri toplayarak, satın aldığı bir binada bu nesnelerin sergilendiği bir müze açacağını ifade etti ve müzenin, kitabın yayımlanışından bir yıl sonra tamamlanabileceğini düşündü. Müzenin yeri için Sultanahmet ile Galata'da dolaştıktan sonra Pamuk, Çukurcuma'da müzeyi açmaya karar verdi. Avrupa ve Asya'da birçok müze gezen yazar, İstanbul Çukurcuma'da yıllar önce satın aldığı binanın restorasyonunu Türk mimarlar İhsan Bilgin, Cem Yücel ve Alman mimar Gregor Sunder-Plassmann yaptı. "Eski Brukner Apartmanı" tipi bir arsaya yapılan müze binası, 2003 yılında tamamlandı. Kitapta bu müzeye giriş bileti ve müzenin bulunduğu yerin haritası kitabın 574. sayfasında yer alıyor.
Orhan Pamuk, müzenin açılması için Masumiyet Vakfı adıyla, bir vakıf kurmak amacıyla mahkemeye başvurdu ve 5 Şubat 2009 tarihinde mahkeme tarafından, vakfın tesciline karar verildi. Toplam sermayesinin 1.000.000 TL olduğunu belirten vakfın amaç maddesi şöyle açıklandı:
"Vakıf; gerek Masumiyet Müzesi ismi altında gerekse de başka isimler altında müze, kültür ve sanat merkezleri kurmak, işletmek, sanat ve düşün alanında yeni, işlenmemiş, masum sanatsal yanları ve yaratıcı sanatın çocuksu masum taraflarını ortaya çıkarmak, Ferit Orhan Pamuk'un kültürel, sanatsal, edebiyat ve iletişim alanlarındaki faaliyetlerini desteklemek, bu konuda çalışmalar yapmak, kültür, sanat, edebiyat ve iletişim alanlarında çeşitli faaliyetlerde bulunmak, çalışmalar yapmak, toplantılar, etkinlikler, sergiler düzenlemek, Vakfın faaliyetleri bölümünde belirtilen işlemleri, etkinlikleri gerçekleştirmek amacıyla kurulmuştur."
İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansı'ndan sağlanan mali destekle açılacak olan müze, Alman mimarlar Brigitte ve Gregor Sunder-Plassmann tarafından düzenlenecek. Müzenin açılışı 2010 yılında gerçekleşeceği söylendi fakat sonradan yapılan açıklamalarla 2011 yılının ilkbaharında açılması planlandığı belirtildi, yine daha sonradan yapılan açıklamalarla müzenin 28 Nisan 2012 tarihinde açılacağı duyuruldu ve bu tarihte bu kesin olarak açıldı. Müzenin kültür-sanat basınına tanıtımı sırasında yaptığı açıklamada Pamuk, müzenin ilk eşyalarını romanı yazmaya başlamadan önce toplamaya başladığını, romanı bu eşyalara bakarak yazdığını belirtti. Ayrıca kitabın içinde yer alan seksen üç bölüm, seksen üç kutuyla temsil edildi. Ayrıca romanda yer almayan bazı ayrıntılar, Kemal'in babasının aynı zamanda Monte Carlo'ya gidip kumar da oynaması gibi, müzede yer almaktadır.
Müze olarak uyarlanması > Eleştiriler

Orhan Pamuk, NTV'den Yavuz Harani'ye verdiği bir demeçte, herkesin kendisine "Orhan sen bir yazarsın, niye bunu yaptın?" diye sorduğunu ve buna "tek bir cevabı" olmadığını belirtti. Ayrıca bu konu hakkında şunları ifade etti:
"İçimden bu geldi. Buna inandım. Ben ressam olmak istemiştim. Müzelere inanıyorum. Müze severim. Çok giderim. Biz niye yapamayalım? Zihinsel yaratıcılıkla, edebi yaratıcılıkla, sanatsal buluşlarla ilginç bir şey yapabiliriz diye de düşündüm. Hem babaannem hem anneannem bu hediyeleri alırdı. Romanın geçtiği yılların millî piyango biletleri. 31 Aralık çekilişi. Romanda anlattığım gibi işaretlemek için kuru fasulye kullanılırdı."
Kültürel etkileri

Kitabı okuduktan sonra romanın baş karakterlerinin aşkından etkilenen Türk pop müziği sanatçısı Nazan Öncel, kitaptan aldığı ilhamla "Canım Benim Nasılsın" adlı bir şarkı yazdı. Başka Kültür-Sanat Dergisi, yayımladığı 4. sayısında 12 Eylül 1980'den Ergenekon'a uzanan darbeler tarihinin sanata etkisini gündemine aldı ve derginin kapağında Masumiyet Müzesi romanının kapağı yer aldı. Fakat derginin editörü tarafından romanın kapağı biraz değiştirilerek "Masumiyet Müzesi" ismi "Mahkûmiyet Müzesi" olarak taşındı. 5–6 Mayıs 2012 tarihlerinde Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi'nde "Masumiyet Müzesi Sempozyumu" düzenlendi.
Roman ayrıca Demet Haselçin tarafından belgesel olarak çekildi. Haselçin, 1999 yılında Pamuk tarafından arandı ve yapılan görüşmelerde yazılacak romanın bir belgeseli çekilmesi belirtildi. Müze binasının ilk haliyle inşaatını çekmek için yönetmen, iki-üç haftada bir oraya giderek kaydetti ve binanın ilk hâlini çekmenin tekrar olanağı olmayacağını düşünerek kayıtları emniyetli bir yerde sakladı. Roman yayımlandıktan sonra Pamuk'a elektronik posta atan yönetmen, yazarla birlikte önceki çekimleri izledikten sonra çekimlere tekrar başladı. Çekimler bittikten sonra belgeselde çalıştığı Pınar Yakışıklı ile kurguyu oluşturdu. Ayrıca Hakan Gerçek, romanın ana kahramanı Kemal'in sesi olarak müzenin nasıl oluştuğunu belgeselde seslendirdi. Belgeselde Pamuk'un yanı sıra mimarların ve ekibin de röportajları yer almakta. Ayrıca yine Kemal'in ağzından kendi hikâyeleri var. Kitaptakine benzer bir kurgu uygulandı.
Müzenin binası
Başka Kültür-Sanat Dergisi'nin 4. sayısının kapağı, Masumiyet Müzesi romanının kapağından ve adından esinlenerek hazırlandı.
Libya'daki Yahudilerin tarihi

Libya'daki Yahudilerin tarihi (İbranice: טְרִיפּו֗לִיטֵאִים, Tripolitaim) MÖ 3. yüzyıldan beri Yunan hakimiyeti altındaki Sirenayka'da Yahudilerin varlığı bilinmektedir. II.Dünya Savaşı sırasında Yahudi nüfusu Faşist rejimli İtalya'nın  antisemitik  kanunlarına ve Alman birliklerince  sürülmelere maruz kalmıştır. Savaş sonrası anti-Yahudi  saldırılar yüzünden birçok Yahudi başta İsrail olmak üzere başka ülkelere göç  etti. 1969'da  başa Muammer Kaddafi'nin  geçmesiyle Yahudiler için yaşam daha da zorlaşınca geriye kalan bütün  Yahudiler de ülkeyi terk etmek zorunda kaldı. Libya'daki son Yahudi Rina Debach ülkeyi 2003'te terk etti.
Tarih öncesi

Greko-Romen dönemde Libya Sirene ve Sirene'ye  bağlı bölgelerden ibaretti. Bu topraklarda, aralarında Mısır'dan göç etmişler de olan Yahudiler yaşıyordu. Augustus, bölge valisi Falvius aracılığıyla buradaki Yahudilere ayrıcalıklı  haklar tanıdı. Zamanında Kudüs'teki  Yahudilerle yakın bağları vardı. 73'te Yahudiye'de Birinci Yahudi-Roma savaşı devam ederken, Sirene'de Dokumacı Jonathan önderliğinde Yahudi cemaati ayaklandı. Bu  isyan bölge valisi Catullus  tarafından çabucak bastırıldı. Jonathan, Pentapolis valisine ihbar edidi. İntikam olarak Romalılar Jonathan ile birlikte  Sirene'deki varlıklı Yahudileri öldürdü. 115'te Sirene, Kıbrıs ve Mısır'da bir kez daha Yahudi  ayaklanması başladı. Çalışmaları 2 Makkabiler  kitabına kaynak olan Sirene'li Jason  ve İsa'nın  çarmıhını  taşıyan Sirene'li Simon  bu dönemde yaşamış Libya Yahudilerinden bazılarıdır.
İtalyan sömürgesi ve II.Dünya Savaşı

Libya 1911'de İtalya'nın sömürgesi haline geldi. 1931'de, 550.000 nüfuslu Libya'nın  %4'ünü oluşturan 21.000 Yahudi'nin çoğu Trablus'da yaşıyordu. Bu zamana kadar  Yahudilerin durumu genel olarak iyiydi. 1930'ların sonlarında Faşist rejimli İtalya antisemitik  kanunlar geçirmeye başladı. Bu kanunların sonucu olarak Yahudiler  hükûmet işlerinden kovuldu, devlet okullarından çıkarıldı ve vatandaşlık  belgelerine "Yahudi ırkı" mührü basıldı. Buna rağmen Trablus'in %25'i  Yahudiydi ve 44 sinagog Yahudilere hizmet vermeye devam ediyordu. 1942'de Müttefik Devletler'le Kuzey Afrika'da  savaşan Almanya Bingazi'nin Yahudi çeyreğini işgal etti. Yahudilerin dükkânları yağmalanıp 2000  Yahudi çölde çalışma kamplarına gönderildi; bunlardan beşte birinden  haber alınamadı.
II. Dünya Savaşı'ndan sonra

En kötü anti-Yahudi olayları ise Müttefik Devletler'in Kuzey Afrika'yı özgürleştirmesinden sonra  yaşandı. 5-7 Kasım 1945'te gerçekleşen Trablus pogromuyla 140 Yahudi öldürüldü ve birçoğu da yaralandı. Asiler hemen hemen bütün sinagogları yağmalayıp 5  tanesini evler ve iş yerleriyle birlikte yıktılar.  1948  Haziran'ında yaşanan başka bir anti-Yahudi ayaklanmasında 12 Yahudi  öldürüldü ve 280 Yahudi evi yıkıldı. Bu kez Libya Yahudi cemaati kendini korumaya  hazırlanmıştı ve geri savaştı; böylece düzinelerce daha ölüm engellenmiş oldu.
Anti-Yahudi saldırılarla gelen güvensizlikle ve İsrail'in bağımsızlığını  kazanmasıyla çoğu Yahudi ülkeyi terk etti. 1948-1951 arası özellikle 1949'da göçün yasallaşmasından sonra 30.972 Yahudi İsrail'e  göç etti. 31 Aralık 1958'de Yahudi Cemaati Konseyi kanunen  kaldırıldı. 1961'de  çıkan yasayla gerçek Libya vatandaşlığını gösteren izin belgesi 6 kişi  hariç Yahudilere verilmedi.
Altı Gün Savaşı

1967'de Yahudi nüfusu 7000'e kadar  düştü. İsrail  ve Arap  komşuları arasında çıkan Altı Gün Savaşıyla  Libya Yahudileri tekrar anti-Yahudi saldırılara maruz kaldılar. Saldırılar sonucu 18 Yahudi öldürüldü ve birçoğu yaralandı. Yahudi cemaati  liderleri Kral I. İdris'ten  Yahudilerin "geçici olarak" ülkeyi terk etmelerine izin vermesini  istedi; Kral buna izin verdi ve hatta teşvik etti. Havadan ve İtalyan  donanmasının yardımlarıyla denizden 6000 Yahudi bir ay içinde Roma'ya getirildi. Ülkelerinden çıkan  Yahudiler evlerini, işlerini ve mal varlıklarını arkada bırakmak zorunda  kaldılar. Taşınan bu 6000 Yahudiden 4000'i İsrail ve ABD'ye göç etti. Geriye kalanlar ise  Roma'da bir Yahudi cemaati oluşturdular, bu cemaatin nüfusu bugün  15.000'dir.
Kaddafi dönemi

Muammer Kaddafi 1969'da başa geçtiğinde Libya'da yaklaşık 100 Yahudi kalmıştı; hakimiyeti döneminde Yahudilerin mallarına el koydu, Yahudilere olan  borçları iptal ettirdi ve Yahudilerin ülkeden çıkmasını yasakladı. Bazı  Yahudiler yine de ülkeden kaçmayı başardı ve 1974'te 20 tane Yahudi kaldı. 2002'de Esmeralda Meghnagi'nin ölümüyle  Libya'daki Yahudilerin varlığı tükenmiş zannediliyordu. Roma'daki ailesi tarafından öldüğü  zannedilen fakat Trablusta  bir huzurevinde  yaşayan 80 yaşındaki Rina Debach'ın  sağ olduğu ortaya çıktı. Onun da Roma'ya taşınmasıyla Libya'daki  Yahudilerin tarihi son bulmuş oldu.
2004'te Kaddafi, ülkeyi terk etmek zorunda kalan ve mallarına el konulan Yahudilere tazminat verebileceğini  açıkladı. O yılın Ekim ayında Yahudi örgütlerle tazminat konusunu  konuşmak üzere bir araya geldi. İsrail'e göç eden Yahudilere tazminat  vermeyeceğini açıkladı. Bazı  kişiler, Kaddafi'nin bu hareketlerinin ardında oğlu ve vârisi Seyfülislam Kaddafi olduğunu düşünmektedir. Aynı yıl  Saif, Yahudileri geri çağırıp onların birer Libya'lı olduğunu ve "Filistinlilerden aldıkları toprakları terk etmeleri" gereketiğini  söyledi. Kaddafi  aynı daveti 9 Aralık'ta  Libya kökenli Knesset  üyesi Moşe Kahlon'a  da uzattı.
II.Dünya Savaşından önce Bingazi sinagogunda Yahudi öğrenciler dersteyken.
Milim

"Milim" (İbrani: מילים, Türkçe: Kelimeler), İsrailli şarkıcı Harel Skaat tarafından seslendirilen İbranice bir şarkıdır. Sözleri Noam Horev, bestesi ise Tomer Hadadi'ye ait olan şarkı, Kdam Eurovision 2010 isimli ulusal finalde birinci geldikten sonra 2010 Eurovision Şarkı Yarışması'nın en büyük favorilerinden biri olarak İsrail'i temsil etmiş idi. Şarkı, 27 Mayıs 2010 tarihinde gerçekleştirilen ikinci yarı finalde ilk ona girerek finalde yarışmaya hak kazandı ve 29 Mayıs 2010 tarihinde gerçekleştirilen finalde 71 puan toplayarak on dördüncü geldi.
Geçmiş

29 Aralık 2009 tarihinde İsrail'in kamusal yayın kuruluşu IBA, 2010 Eurovision Şarkı Yarışması'nda İsrail'i Harel Skaat'ın temsil edeceğini bildirdi. 15 Mart 2010 tarihinde gerçekleştirilen bir ulusal finalde Skaat, dört şarkı seslendirdi ve ulusal finalde dört şarkı arasından, hem jüri hem de halk oylamasında en yüksek puanlar ile ödüllendirilen "Milim" birinci geldi. Ulusal finalin sonlanmasının ardından Skaat, ulusal finalde seslendirdiği tüm şarkıları içeren özel bir albüm yayınladı.
Şarkı büyük ölçüde Skaat'ın, ödül kazanan ve bir hit olan "Veat" isimli şarkısının da aralarında bulunduğu, daha önce yayınladığı diğer şarkılarına benzerlikler gösteriyordu. Finaline göre daha yavaş bir tempoda başlayan şarkı, kreşendonun sınırlarına ulaşana dek yükselir. Oslo'da ikinci provalarının ardından gerçekleştirilen bir basın toplantısında şarkının bestecisi Tomer Hadadi, şarkı ile ilgili olarak, Skaat'ın müzikal becerilerinin şarkının sıradanlığının önüne geçtiğini vurgulayarak, "Şarkıyı Eurovision için özel olarak yazmadık. Harel Skaat inanılmaz bir şarkıcı. Müthiş sesi ve büyük bir tutkuyla şarkıyı bu kadar güzel yorumluyor," dedi. Şarkı, ulusal finalde birinci gelmesinin ardından, İsrail delegasyonunun gözetimi altında tam takım filarmonik bir orkestra tarafından yeniden kaydedildi.
Skaat şarkının, orijinal İbranice versiyonuna ek olarak, Fransızca ve İngilizce versiyonlarını da şarkının video klibi ile birlikte yayınladı. Şarkının Fransızca sözleri, eski Eurovision galibi Anne-Marie David tarafından yazıldı. "Milim", 2010 yılı ilkbaharında İsrailli radyo kanallarında büyük bir hit oldu ve yıllık İbranice şarkılar listesinde beş hafta boyunca birinci sırada kaldı.
Eurovision'da

Daha fazla bilgi: 2010 Eurovision Şarkı Yarışması'nda İsrail
Harel Skaat yarışmanın 27 Mayıs 2010 tarihinde gerçekleştirilen ikinci yarı finalinde Ermenistan temsilcisinden sonra, Danimarka temsilcilerinden önce olmak üzere üçüncü sırada sahneye çıktı ve yarı finalde 71 puan toplayarak sekizinci geldi. İsrail, ikinci yarı finalde ilk ona girdiği için 29 Mayıs 2010 tarihinde gerçekleştirilen yarışma finalinde yarışmaya hak kazandı. Skaat, yirmi beş ülkenin sahne aldığı finalde Portekiz temsilcisinden sonra, Danimarka temsilcilerinden önce olmak üzere yirmi dördüncü sırada sahneye çıktı ve yarışmayı 71 puan ile on dördüncü sırada tamamladı.
Sahnede sade bir takım elbise giyen Harel Skaat'a, şarkının bestecisi Tomer Hadadi piyano ve vokalleri ile eşlik etti; sahnede Skaat ve Hadadi dışında iki tane erkek arka vokal de bulunmakta idi. Mavi ışıklar ile aydınlatılan sahnede yine mavi ve beyaz spot ışıkları kullanıldı, nitekim salon da İsrail'in performansı sırasında mavi ışıklar ile aydınlatılıyordu. Performansın sonunda saydam sahne zemini de beyaz ışıklar ile aydınlatıldı ve söz konusu beyaz ışıklar şarkının sonlanması ile maviye dönüştüler.
Finali on dördüncü sırada tamamlamasına rağmen şarkı, geleneksel olarak verilen Marcel Bezençon Ödülleri'nin üç kategorisini de kazandı. Şarkının yazarları Hadadi ve Horev, "besteci"; Skaat "artist"; şarkı ve Skaat "basın" ödüllerinin sahibi oldular. Böylece ödüllerin tarihinde ilk kez, aynı ülke üç kategoride de birinci olmuş oldu.
Başka şarkıcıların düzenlemeleri > Yevgeni Litvinkoviç versiyonu

| "Slova ostalis minye"> Znaki Zodiaka albümünden Yevgeni Litvinkoviç şarkısı |
| --- | --- |
Kaydedilme: 2012
Tarz: Pop rock
Dil: Rusça
Süre: 02:59
Yazar: Noam Horevz (orijinal sözler) N. Dorofeyeva (çevirmen)
Besteci: Tomer Hadadi
"Slova ostalis minye" (Kiril: Слова остались мне, Türkçe: Kelimeler beni terk etti), Beyaz Rus şarkıcı Yevgeni Litvinkoviç tarafından seslendirilen, Harel Skaat'ın "Milim" şarkısının Rusça düzenlemesidir. Şarkının Rusça versiyonu ilk defa Ukrayna'da yayınlanan X Factor isimli televizyon programında söylendi. Noam Horev tarafından yazılmış orijinal İbranice sözler, N. Dorofeyeva tarafından Rusçaya çevrildi. Şarkı, Litvinkoviç'in çıkış albümünden yayınlanan ilk tekli idi. Sözler, şarkının ana karakterini unutmaya çalışan bir kız ile ilgilidir.
Skaat, finalin kostümlü provasında.
Deniz Feneri davası

Deniz Feneri e.V. Davası, Almanya'da faaliyet gösteren "Deniz Feneri e.V" derneğinin topladığı 41 milyon avroluk paranın bir kısmını amaç dışında kullanmasıyla ilgili dava. Almanya'nın Frankfurt Eyalet Yüksek Mahkemesinde görülen davada, 17 Eylül 2008 tarihinde mahkemenin hakimi Johann Müller'in verdiği kararla tutuklu yargılanan dernek yöneticileri hapis cezası almış, derneğin mal varlığı ise kamuya devredilmiştir.
İddianame

Dernek, internet sayfasında, broşürlerde, gazetelerde, televizyonda, bilhassa dernekle birlikte işbirliği yapan Euro 7 televizyonunda reklamlar yaparak, Frankfurt Postbank'taki 301535602, Vakıf Bank Int. AG Frankfurt'taki 3344, Bank für Sozialwirtschaft'taki 8620500, Commerzbank Frankfurt'taki 585 4666 nolu hesaplara olduğu gibi, Avrupa'nın diğer ülkelerindeki hesap numaralarına bağışta bulunmaları için, halka çağrıda bulunuyordu. Bu çağrı yapılırken, Türkiye'de, Pakistan'da ve diğer ülkelerdeki yardıma muhtaç insanlar kısmen gösterilmekte ve onlara nasıl ve nelerle, hangi yollarla yardım edilebileceği söyleniyordu. Bağışların banka havalesi ile veya nakit verilerek yapılacağı açıklanıyordu. Derneğin yukarıda belirtilen hesap numaralarına toplam 41.423.158,85 € bağış havale edilmişti.
Davanın görülmesi

2 Eylül 2008 tarihinde derneğin muhasebe sorumlusu Firdevsi Ermiş yardım için toplanan paralarla gayrimenkul alındığını ve şirketler kurulduğunu itiraf etti. Frankfurt Eyalet Yüksek Mahkemesinde davanın savcısı Kerstin Lötz davanın asıl faillerinin Türkiye'de bulunduğunu iddia etti. Yapılan soruşturmada toplanan 41 milyon avronun 17 milyonu Türkiye'ye gönderilmiş olduğu bunun 8 milyon avroluk kısmı Türkiye'deki Deniz Feneri Derneği'ne verilmiş geri kalanının ise akıbeti tespit edilememiştir.