stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Hemrin Dağı Muharebesi
Hazırlık > İngiliz Taarruz Planı

İngiliz kuvvetleri, "Hanekin kolu" olarak adlandırılan iki Hint Tümeni yani 8. ve 9. Hint Tugaylarından oluşuyordu. Keary, 8. Hint Tugayı'nı Osmanlı mevzilerine doğrudan saldırmak için kullanmaya karar verirken, 9. Tugay doğuya doğru ilerledi. İngiliz hava keşifleri Osmanlı'nın doğu kanadını takviye etmek için kuvvet kaydırdığını tespit etti ama Keary buna rağmen ilerlemeye karar verdi.
Muharebe, 25 Mart 1917 günü şafak vakti başladı. 9. Hint Tugayı yeterince doğuya yönelmemiş ve Osmanlı siperlerinin etrafından dolaşmak yerine takviye aldığı Osmanlı mevzilerine saldırmıştır. 9. Tugay önemli kayıplar verdi ve ancak 8. Tugay Osmanlı siperlerinin merkezine bir saldırı başlattığında geri çekilebildi. Günün sonunda Keary, daha fazla kayıp verilmesini önlemek için çatışmayı sonlandırmıştır.
Sonuç

İhsan (Sâbis) Bey bu zaferi, 6. Ordu ile bağlantı kurmak amacıyla Diyala nehri boyunca geri çekilmek için kullandı. Keary, Rus kuvvetlerinin savaşta etkili olduğuna inanarak Ruslara doğru ilerlemeye devam etti. Kuvvetler arasında temas 1 Nisan'da sağlandı. Keary, Rusların etkili bir güç olmadığını öğrendi. Diyala'nın doğusunda ya da İran'da herhangi bir Osmanlı tehdidi bulunmadığından, Keary, Maude komutasındaki ana İngiliz Ordusuna katıldı. İngilizler Hemrin Dağı Muharebesini kaybetse de, bu savaş Osmanlı'nın Britanya Hindistanı'nı tehdit etmek amacıyla İran'ı işgal etme girişimlerinin sonuncusu oldu.
Streptavidin

Streptavidin tetramer, Streptomyces avidinii.
Streptavidin, Streptomyces avidinii'den elde edilen tetramerik (dört altbirimli) bir proteindir. Biotin-strepavidin kompleksinin ayrışma katsayısı (Kd) 10−14 mol/L mertebesindedir, bu bağlanma doğada bilinen en güçlü kovalent olmayan etkileşimlerden biridir. Streptavidin moleküler biyolojide yaygın olarak kullanılır, çünkü biotine olan olağanüstü afinitesinin yanı sıra, aşırı pH, sıcaklık, organik çözücüler, denaturanlar (guanidinium klorür gibi), deterjanlar (SDS, Triton gibi) ve proteolitik enzimler, bu proteinin biotine bağlanmasını etkilemez.
İşlevi

Streptavidin'in doğadaki işlevi bilinmemektedir. Bu protein hücre dışına salgılandıktan sonra ortamdaki biotin moleküllerine bağlanıp onları başka mikroorganizmalar tarafından kullanılmaz hale getireceği için, streptavidinin bir antibiyotik görevine sahip olabileceği öne sürülmüştür.
Yapısı

Streptavidin-biotin kompleksinin kristal yapısı Hendrickson ve arkadaşları tarafından 1989'da çözülmüştür. 159 amino asit kalıntılı protein işlemlendikten sonra N- ve C- ucundan kırpılır, kalan protein 13-139. kalıntılardan ibarettir. Streptavidin monomerinin ikincil yapısı sekiz antiparalel beta (β) yapraktan oluşur, bunlar katlanıp bir antiparalel beta fıçı üçüncül yapı oluşturur. Her bir β fıçısının bir ucunda bir biotin bağlana yeri bulunur, bunların biotin için hem yüksek spesifitesi hem de yüksek afinitesi vardır. Dört tane birbirinin aynı streptavidin monomeri (yani dört birbirinin aynı β-fıçı) bir araya gelip streptavidinin tetramerik dördüncül yapısını oluşturur. Her fıçıdaki biotin bağlanıcı yer, fıçı içindeki kalıntılar ile, komşu bir altbirime ait bir Trp120'den oluşur. Böylece, her altbirim komşu altbirimin bağlanmasına katkıda bulunur. Dolayısıyla tetramerin aslında iki tane işlevsel dimerden oluştuğu düşünülebilir.
Biyoteknolojide kullanımı

Streptavidinin en yaygın kullanımları arasında çeşitli biyomoleküllerin saflaştırılması ve deteksiyonu vardır. Güçlü streptavidin-biotin bağı çeşitli biyomolekülleri birbirine veya katı bir yüzeye bağlamakta kullanılabilir. Proteinlerin saflaştırılması ve deteksiyonu için kullanılan Strep-tag bir diğer uygulamadır.
Başka bir yöntemde DNA önce bir restriksiyon enzimi ile sindirilir. Kesik DNA sonra E. coli DNA polimeraz I'in Klenow parçası ve biotin-11-dUTP (biotine kovalent bağlı bir deoksiribonükleotit analogu) ile inkübe edilir. Kesik DNA'nın 3' ucuna biotin-11-dUTP eklenir. Bunun nedeni DNA polimerazın DNA'nın 5'-fosfat ucuna değil sadece 3'-OH ucuna nükleotit ekleyebilmesidir.
5'-ACTGGCTU-3'
3'-TGACCGAACCGTT-5'
(burada U DNA'ya entegre olan biotin-11-UTP'dir)
dUTP eklemek için tek bir uç varsa, reaksiyonun ürünü bir ucu biotinleştirilmiş bir DNA ipliğidir. Biotinlenmiş DNA'nın başlıca kullanımlarından biri, DNA'yı streptavidin kaplı yüzeylere bağlamaktır. DNA sıkıca bu yüzeye bağlanınca, çeşitli DNA hibridizasyon ve immün testler yapılabilir. DNA ayrıca streptavidin kaplı agaroz mikrokürelere, polistiren ve hatta paramanyetik boncuklara de bağlanabilir. Bu kompleksler en yaygın olarak DNA'ya bağlanıcı proteinlerin saflaştırılması veya izolasyonunda kullanılır. Diğer moleküler biyoloji teknikleri kullanılarak bu moleküler aracın dizisi, uzunluğu vb. kontrol edilebilir.
Monovalent ve monomerik streptavidin

Streptavidin bir tetramerdir ve her altbirim biotin'e aynı affinite ile bağlanır. Bazı uygulamalarda multivalent bağlanma bir avantajdır, örneğin streptavidine bağlı moleküllerin spesifik T-hücrelerine tespit etme yeteneğini artırır. Başka durumlarda, örneğin hücre hücre içinde belli proteinlerin görüntülenmesi için streptavidin kullanılmasında, multivalentlik ilgi konusu olan proteinin işlevine bozabilir. Monovalent streptavidin, tetramerik streptavidinin genetik mühendislikle değiştirilmiş bir versiyonudur, dört bağlanma yerinden sadece biri işlevseldir. Bu tek bağlanma yeri 10−14 düzeyinde bir affiniteye sahiptir ve çapraz bağlanmaya (cross linking) neden olmaz.
Monomerik streptavidin streptavidinin rekombinant bir biçimidir, tetramerin monomerlere ayrışmasına neden olan bir mutasyon içerir. Bu mutasyon ayrıca meydan gelen monomerlerin çözünürlüğünü artırır. Monomerik streptavidinin biotine olan afinitesi 10−7mol/L'dir ve bu yüzden işaretleme uygulamaları için ideal değildir, ama tersinirlik arzu ediliyorsa bu afinite değeri iyi bir özelliktir.
Avidin ile kıyaslama

Streptavidin, biotine yüksek afinite ile bağlanan tek protein değildir. Biotine bağlanıcı proteinler arasında en kayda değer olanı avidindir. Bu protein evrimsel olarak streptavidinle ilişkili olmasa da çok benzer özelliklere sahiptir. Yumurta beyazından elde edilmiş olan avidinin streptavidin ile %30 dizi benzerliği vardır ama ikincil, üçüncül ve dördüncül yapıları neredeyse aynıdır. Biotine olan afinitesi daha yüksektir (Kd ~ 10−15M) ama streptavidinden farklı olarak glikoziledir, pozitif yüklüdür, psödo-katalitik aktivitesi vardır (biotin ile bir nitrofenil grubu arasındaki bir ester bağının alkalin hidrolizini hızlandırabilir) ve öbekleşme (agregasyon) eğilimi daha yüksektir.
Streptavidinin izoelektrik noktası (pI) ~5 ile hafif asidiktir ama yaklaşık nötür pI'ye sahip bir rekombinant biçimi ticari olarak elde edilebilir. Streptavidinde bir karbonhidrat modifikasyonu olmaması ve neredeyse nötür bir pI'ye sahip olması nedeniyle avidine kıyasla çok daha düşük nonspesifik bağlanma gösterir. Deglikosile edilmiş avidin, büyüklüğü, pI ve nonspesifik özellikleri ile streptavidine benzer.
Enzâl

Enzâl, barınma imkânları ve azıkların (kumanya) temin edilmesi için sefere çıkan orduların emrine verilen hem bir vergi hem de bir görevdir.
Anlamı bilinmeyen ama olduğu sanılan diğer vergiler

el-Kalaf
el-Aksât
el-A'şar
Haşar es-Sür
Arachosia (örümcek)

Arachosia, Anyphaenidae familyasına bağlı bir örümcek cinsidir.
Demirkıynak

Demirkıynak; Bigadiç dağlarında yaşayan, her kılığa girebilen, korkunç sesler çıkararak insanların delirmelerine sebep olan, çok pis kokulu kötücül bir yaratıktır. "Demirtırnak" da denir. Sudan çok korkar. O göründüğü anda akarsu veya göle giren insanlara bir zarar veremeyeceğine inanılır.
Türk halklarının demonolojik görüşlerinde, zaman zaman rastlanan bir motiftir. Kırgızlar ve diğer Türk topluluklarında adına "Jeztımak", bazen de "Jez Tumşuk" (demir burun) olarak rastlanır. O, yarı gerçek yarı efsane bir varlıktır ve ormanlarda yaşar. Bu iblis, demir tırnaklı, demir burunlu, güzel bir kadın görünüşünde betimlenirdi. İnsanlarla yüz yüze geldiği zaman, burnunu saklardı.
Ormanlarda yaşayan bu varlık, demir tırnaklı, demir burunludur. "Demirtırnak", Tepegöz efsanelerinin Kazak, Karakalpak, Kırgız, Özbek, Türkmen, Altay ve diğer versiyonlarında, Tepegözün bazen kızı veya bazen de kız kardeşi olarak geçmektedir. Avcı gibi ortaya çıkan kahraman, önce Demirtırnağı, ardından da Tepegözü öldürür.
"Demir Tırnak" motifi, şaman mitolojisinden gelme sayılır. "Erlik" ve diğer yeraltı varlıklarının kızları da şaman efsanelerinde, demir kollu, demir tırnaklı ve bazen de demir vücutlu olarak betimlenirler.
Manisa Garı

| Manisa Garı |
| --- | --- |
TCDD Taşımacılık istasyonu
Manisa Garı

Konum: 2. Anafartalar Mahallesi, Mehmetçik Caddesi, 45020 Şehzadeler, Manisa Türkiye
Koordinatlar: 38°37′16″K 27°26′08″D﻿ / ﻿38.62111°K 27.43556°D﻿ / 38.62111; 27.43556
Sahip: TCDD
İşletmeci: TCDD Taşımacılık
Uzaklık: Batı yönü 66,048 kilometre (41,040 mi) (Basmane) Kuzey yönü 174,61 kilometre (108,50 mi) (Balıkesir) 275,108 kilometre (170,944 mi) (Bandırma) Doğu yönü 355,678 kilometre (221,008 mi) (Afyonkarahisar)
Peronlar: 1 kenar peronu 1 ada peronu
Raylar: 8
Tren işletmecileri: TCDD Taşımacılık
Yapı
Yapı türü: Hemzemin
Otopark: Hayır
Bisiklet altyapısı: Hayır
Engelli erişimi: Hayır
Diğer bilgiler
Durum: İşletmede
Ücret bölgesi: 3. Bölge
Tarihçe
Açılış: 10 Ekim 1865
Hizmetler
Demiryolu ulaşımı
Manisa Garı, Manisa'nın Şehzadeler ilçesinde yer alan TCDD'ye ait hemzemin ana tren istasyonudur.
İstasyon, The Smyrna Cassaba Railway / İzmir - Kasaba Demiryolu (SCR) Şirketi tarafından Manisa - Balıkesir - Bandırma demiryolu için inşa edilerek 10 Ekim 1865'te hizmete girmiştir. SCR Şirketi, 1934'te TCDD tarafından satın alınarak feshedilmiş ve şirketin işlettiği demiryolu hatları ve istasyonları da TCDD'ye devredilmiştir.
İstasyon, TCDD Taşımacılık tarafından işletilen İzmir Mavi Treni, Konya Mavi Treni, 6 Eylül Ekspresi, 17 Eylül Ekspresi ve Ege Ekspresi Anahat Trenleri ile Basmane - Uşak, Basmane - Alaşehir ve Manisa - Alaşehir Bölgesel Trenleri'ne hizmet vermektedir.
Hatlar

İzmir-Basmane - Manisa - Afyonkarahisar demiryolu
Manisa - Bandırma demiryolu
Hizmetler > Güzergâh

| TCDD> TCDD Taşımacılık.Önceki İstasyon | TCDD> TCDD Taşımacılık.Anahat Trenleri | TCDD> TCDD Taşımacılık.Sonraki İstasyon | TCDD> TCDD Taşımacılık.Sefer Sayısı |
| --- | --- | --- | --- |
| Muradiye İzmir-Basmane yönünde |  İzmir Mavi Treni | Saruhanlı Ankara yönünde | Her gün karşılıklı 1 sefer |
| Muradiye İzmir-Basmane yönünde |  Konya Mavi Treni | Turgutlu Konya yönünde | Her gün karşılıklı 1 sefer |
| Muradiye İzmir-Basmane yönünde |  Ege Ekspresi | Saruhanlı Kütahya yönünde | Her gün karşılıklı 1 sefer |
| Muradiye İzmir-Basmane yönünde |  6 Eylül Ekspresi | Saruhanlı Bandırma yönünde | Her gün 1 sefer |
| Saruhanlı Bandırma yönünde |  17 Eylül Ekspresi | Muradiye İzmir-Basmane yönünde | Her gün 1 sefer |
| Önceki İstasyon | Bölgesel Trenler | Sonraki İstasyon | Sefer Sayısı |
| Horozköy İzmir-Basmane yönünde | B34 Basmane - Uşak Bölgesel Treni(Uşak Ekspresi) | Çobanisa Uşak yönünde | Her gün karşılıklı 1 sefer |
| Horozköy İzmir-Basmane yönünde | B35 Basmane - Alaşehir Bölgesel Treni | Çobanisa Alaşehir yönünde |  |
| Başlangıç | B38 Manisa - Alaşehir Bölgesel Treni |  |  |
Görseller

Gar
Gar (gece)
Synthesizer

Telharmonium, Thaddeus Cahill 1897
Trautonium, 1928
Synthesizer (sentezleyici, kısaca synth), farklı türde bir müzik yaratmak ve elektriksel sinyaller üretmek için kullanılan bir müzik aletidir. Üretilen sinyaller bir enstrüman amfisi, hoparlör ya da kulaklık aracılığıyla sese dönüştürülüp duyulur hale gelir. Synthesizer ile var olan çalgı (piyano, flüt vb) ve doğadaki sesleri (kuş, rüzgâr, dalga) yeniden üretmek mümkün olduğu gibi, tamamen özgün yeni sesler yaratmak da mümkündür.
Synthesizerlar elektriksel sinyaller yaratmak için çeşitli teknoloji ve programlanmış algoritmalar kullanır. Genellikle piyano benzeri klavye aracılığı ile kontrol edilir. İçerisinde yerleşik olarak kontroller bulunmayan synthesizerler MIDI veya CV/Gate metodu ile kontrol edilir.
Tarihçe > İlk elektrik temelli cihazlar

Klavye temelli elektrikli enstrümanlar arasında ilk örneklerden biri olan Musical Telegraph 1876 yılında Elisha Gray tarafından yapılmıştır. Thaddeus Cahill tarafından üretilen Telharmonium ve Leon Theremin imzalı Theremin de yine synthesizer tarihinde önemli yer tutan enstrümanlar arasındadır. Tüm zamanların en başarılı elektronik çalgılarından biri ise 1935'te Laurens Hammond tarafından üretilen Hammond organ'dır. İnsan konuşmasını taklit eden ilk elektronik synthesizer ise 1937'de Vocoder adıyla Homer W. Dudley tarafından geliştirilmiştir.
Tarihçe > 1950'ler

1955'te Harry F. Olson ve Herbert Belar tarafından üretilen RCA Synthesizer, elektronik müzikteki gelişmeyi bir üst basamağa taşımıştır. Peşine gelen RCA Mark II Sound Synthesizer ise Columbia-Princeton Elektronik Müzik Merkezi'ne kurulmuş ve bu stüdyoda çalışan önemli besteciler tarafından kullanılmıştır.
Tarihçe > 1960'lar

Bu dönemde voltaj kontrollü synthesizer örnekleri ortaya çıkmıştır. Sesin perdesini ve performans işlevlerini voltaj değişimleriyle kontrol eden bu cihazlara verilebilecek ilk örnekler Buchla, Synket ve Robert Moog imzalı ünlü Moog synthesizer'dır.
Tipleri

Synthesizer'lar, basitçe donanım ve yazılım synthesizer'lar olarak iki ana kategoride incelenebilir. Donanım olanları analog ve sayısal tip olarak ikiye ayrılırken, Yazılım olanları da tek başına çalışan bağımsız uygulamalar ve ana programlar altında çalışan eklentilerdir. Eklentiler RTAS, AU, VST vb formatlardadır.
Sentezlemenin türüne göre de sınıflandırma yapılabilir. En sık rastlanan sentezleme teknikleri artırmalı (additive) ve eksiltmeli (subtractive) sentezlerdir. Artırmalı sentezde sese, genellikle harmonik açıdan ilişkili yeni dalga şekilleri eklenir ve ulaşılmak istenen ses elde edilir. Telharmonium ve Hammond organ artırmalı senteze örnek olarak verilebilir. Eksiltmeli sentezde ise zengin içerikli bir dalga formuna filtreleme işlemi uygulanarak, istenmeyen frekanslar elenir ve sese son şekli verilmiş olunur. Moog synthesizer eksiltmeli sentez kullanılan bir enstrümandır. Frekans modülasyonu (FM synthesis) da sık rastlanan bir diğer sentez tekniğidir. 1983-1989 arası üretilen Yamaha DX7 modeli, FM tekniği üzerine inşa edilmiş ve büyük ticari başarı yakalamış bir synthesizer örneğidir. Yamaha firmasının 2015'te ürettiği Reface serisine ait DX modeli, FM sentezine dayanan DX7 modelinin küçük ölçekte yeniden-üretimi sayılabilir.
Bileşenleri

Erken dönem synthesizer'ların tamamı analog yapıya sahipken, günümüzde DSP ve analog donanımın birleştirildiği modern synthlere sıkça rastlanmaktadır. Bunun yanı sıra tamamen dijital teknolojiye dayanan yazılım synthesizerlar da mevcuttur.
Standart bir synthesizer'da ses üreten en az bir osilatör, sesin genel tınısını şekillendirmede kullanılan filtre, ses seviyesini ayarlamada kullanılan amplifikatör ve alçak frekans üreten LFO adlı birimler bulunur. Osilatörler periyodik ses dalgası üretirler. Bu dalgalar arasında en yaygın olanları sinüs dalga, kare dalga, üçgen dalga, testere dişi (sawtooth) ve darbe (pulse) olarak sıralanabilir.
ADSR zarfı da önemli bir parametredir. Belli bir zaman ekseninde, sesin volümü ve harmonik içeriğini şekillendirmede kullanılan bu devre attack, decay, sustain ve release işlevlerini içerir.
Popüler müzikte kullanımı

Popüler müzikte synthesizer'ın yaygınlaşması, The Beatles'ın Abbey Road (1969) ve The Who'nun Who's Next (1971) albümleri ile başlamıştır.
Keith Emerson (ELP), Rick Wakeman (Yes), Brian Eno (Roxy Music) ve Rick Wright (Pink Floyd) gibi progresif rock icra eden klavyeciler, özellikle analog temelli synthesizer üzerindeki hakimiyetleri ile ön plana çıkmışlardır. Ancak synthesizer'ı müziklerinin merkezine ilk alanlar Can, Neu! ve Kraftwerk gibi krautrock grupları olmuştur.
1970'lerin sonlarında Jean Michel Jarre ve Vangelis gibi ambient müzik icra eden müzisyenlerin synthesizer temelli albümlerinin başarısı yanında David Bowie'nin krautrock etkili "Berlin üçlemesi" (Low, "Heroes" ve Lodger) synthesizer bazlı müziklerin yaygınlaşmasında daha önemli rol sahibi olmuştur. 70'lerin sonları ve 80'lerde popülerleşen Talking Heads, The Police, XTC ve Joy Division gibi new wave ve post punk gruplarının yanı sıra Duran Duran, Depeche Mode ve Pet Shop Boys gibi synthpop gruplarında da synthesizer kullanımının oldukça yaygın olduğu görülebilir.
Gilgit-Baltistan

| Gilgit-Baltistan گلگت بلتستان གིལྒིཏ་བལྟིསྟན Kuzey bölgeleri |
| --- | --- |
İdari Birim

 Ülke içindeki konumu
Ülke:  Pakistan
Yönetim merkezi: Gilgit
İdare
 • Federal olarak yönetilen Kuzey Alanları: Vali Pir Karam Ali Şah
Yüzölçümü
 • Toplam: 72.971 km²
Nüfus
 • Toplam: 1.8 milyon
 • Yoğunluk: 21/km²
Zaman dilimi: UTC+05.00 (UTC)
 • Yaz (YSU): UTC+05.00 (UTC)
Resmî site gilgitbaltistan.gov.pk
Gilgit-Baltistan veya Pakistan Kuzey Bölgeleri (Urduca: ‏گلگت بلتستان‎ Gilgit-Baltistān, Balti dili: གིལྒིཏ་བལྟིསྟན), Keşmir bölgesinin kuzey kesiminde Pakistan sınırları içinde özerk bir statüye sahip Pakistan'ın Keşmir Bölgesindeki Federal idari yönetim bölgesi.
72,971 km² alan kaplamakta ve oldukça dağlık bir araziye sahiptir. Dünyadaki en yüksek 50 zirvesinden 17'si burada bulunmaktadır. Bölgesel başkenti Gilgit'tir. Urduca, Peştuca, Vahi, Şina, Balti, Huar ve Buruşaski dilleri konuşulmaktadır.
İdari bölümler

Gilgit-Baltistan 7 ilçeye (idari merkez) ayrılır:
Ghancy ilçe
Skardu İlçe
Gilgit (Gilgit)
Diamir Bölgesi -Chilas
Gihizar Bölgesi-Gahkuch
Astor Bölgesi -Gorikot
Hunza-Nagar bölgesi :Aliabad, Hunza, Skndrabad
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| Hayvan | Wild yak |  |
| Kuş | Shaheen falcon |  |
| Ağaç | Himalayan oak |  |
| Çiçek | Granny's bonnet |  |
| Spor | Yak polo |  |
Gilgit-Baltistan alt bölümleri.
Arno

| Arno |
| --- | --- |
 Arno Nehri

Genel bilgiler
Kaynak: Falterona Dağı

Ağız: Ligurya Denizi
Uzunluk: 241 km
Arno, İtalya'nın Toskana bölgesindeki bir nehirdir.
Falterona dağında (1654 metre) doğan nehir, Apeninlerden çıkarak Floransa, Empoli ve Pisa'dan geçerek, Tiren Denizi'ne dökülür. 241 kilometrelik uzunluğuyla bölgenin en uzun nehridir.
Floransa'dan ve tabii ki Ponte Vecchio'dan geçer. Floransa'yı pek çok kez sular altında bırakmıştır. Bu baskınlardan en önemlisi 1966'da saniyede 4.500 metreküp debiye ulaşınca meydana gelmiştir. Olayda 40 kişi ölmüş, çok büyük maddi hasar meydana gelmiştir. Nehir kenarındaki çoğu evde bu su baskınının izleri hâlen görülür. Olayda zarar gören ve hâlen restore edilmeyi bekleyen pek çok değerli sanat eseri vardır.
Arno kıyıları, Floransa'daki Santa Trinita köprüsünden
Litotripsi

1872 yılından, litotrispi işleminin bir tasviri
Litotripsi, böbrek taşları, bezoarlar veya safra taşları  gibi sertleşmiş kütlelerin fiziksel olarak parçalanmasını içeren bir tıbbi prosedürdür. Terim, Yunanca "kırılan taş" anlamına gelen ve litho- ile τρίψω sözcüklerinin birleşiminden oluşan tripso kelimesinden türetilmiştir.
İşlem, endoskopik yöntemler olan lazer litotripsisi ve mekanik litotrispi ile şok dalgalarından yararlanılan ultrasonik litotripsiyi içerir. Hangi yöntemin kullanılacağı genellikle taşın boyutu ve hastanın durumuna bağlıdır.
Litotripsinin geliştirilmesinden önce böbrek taşlarının çıkartılması sadece açık cerrahi ile mümkün olmuş, 1832 yılında Fransız cerrah ve ürolog Jean Civiale'ın litorit denen cerrahi bir aleti üreter ve mesaneden geçirermesi ile bu yöntem baskınlaşmıştır. Litotripsi ise 1980'lerin ortalarından başlayarak litotritlerin yerini almış ve en yaygın tedavi olmuştur. Lazer litotripsi de bu zaman aralığında ortaya çıkmıştır.
Balık kılçığı

Kara levrek kılçığı
Balık kılçığı veya balık kemiği, bir balığın herhangi bir kemiğidir. Kemikli balıkların iskeletlerindeki kaburgalar ve yüzgeç kılçıkları gibi kemiksi ve hassas kısımlar ve özellikle kas bölümleri arasında kaburgalara enine eğimli ve omurga ile temas etmeyen bağ dokusunun kemikleşmesi de bu tanımın kapsamındadır.
Bu anlamda tüm balıkların kemikleri yoktur; örneğin yılanbalıkları ve fener balığı kemiksizdir.
Epineuralia, Epicentralia, Epipleuralia ve Myorhabdoi gibi birkaç farklı balık kemiği vardır.
Balık kemikleri, hareket kabiliyetlerini engellemeden ana kasları destekler.
Mutfakta balık kılçığı genellikle çıkarılır ve yenmez. İnce, sivri şekilleri nedeniyle yemek borusuna takılıp ağrıya neden olabilirler ve bir doktor tarafından çıkarılmaları gerekir.
Balık kemikleri, kurşunun kirlenmiş topraktan biyoremediasyonu için kullanılmıştır.
Stoichkov (İspanyol futbolcu)

| Kişisel bilgileri |
| --- | --- | --- | --- |
Tam adı:  Juan Diego Molina Martínez
Doğum tarihi:  5 Kasım 1993 (31 yaşında)
Doğum yeri:  San Roque, İspanya
Boyu:  1,78 m (5 ft 10 in)
Mevkii:  Ofansif orta saha
Kulüp bilgileri
Kulübü:  Alavés
Numarası:  19
Altyapı kariyeri
:  San Roque
2011:  Goyu Ryu
2011-2012:  Espanyol
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 2012-2013 |  Cacereño B |  30 |  (5) |
| 2012-2013 |  Cacereño |  3 |  (0) |
| 2013-2014 |  San Roque |  28 |  (8) |
| 2014 |  Europa |   |   |
| 2014-2016 |  San Roque |  50 |  (27) |
| 2016-2018 |  Linense |  81 |  (24) |
| 2018-2021 |  Mallorca |  20 |  (3) |
| 2019-2020 |  → Alcorcón (kiralık) |  40 |  (16) |
| 2020-2021 |  → Sabadell (kiralık) |  37 |  (11) |
| 2021-2024 |  Eibar |  121 |  (46) |
| 2024- |  Alavés |  0 |  (0) |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. Güncelleme: 6 Haziran 2024 
Juan Diego Molina Martínez (d. 5 Kasım 1993, San Roque), genellikle Stoichkov olarak bilinir, La Liga kulübü Deportivo Alavés'te oynayan İspanyol profesyonel futbolcudur. Ana pozisyonu ofansif orta sahadır, ayrıca kanat veya forvet olarak da oynayabilir.
25 yaşına kadar alt seviyelerde oynadıktan sonra Mallorca, Alcorcón, Sabadell ve Eibar için 170'ten fazla Segunda División maçına çıktı ve 60'tan fazla gol attı.
Kulüp kariyeri > İlk yılları

San Roque, Cádiz, Endülüs'te doğan Stoichkov, lakabını 1990'larda FC Barcelona'nın forveti Hristo Stoichkov'dan aldı. Babası, Barcelona'da bir barda çalışırken Bulgar millî futbolcuyla tanıştıktan sonra oğluna yasal olarak Stoichkov adını vermek istedi; ancak bu karar annesi tarafından reddedildi.
Stoichkov, futbol eğitimini RCD Espanyol'da, ayrıca Katalan başkentinde tamamladı. 20 Temmuz 2012'de Segunda División B takımı CP Cacereño'ya katıldı, ancak süresinin büyük bir bölümünü rezervlerde geçirdi.
5 Eylül 2013'te Stoichkov, daha önce gençken oynadığı Tercera División takımı CD San Roque'yle sözleşme imzaladı. 2014-15 sezonu öncesinde kariyerinde ilk kez yurt dışına çıkarak Cebelitarık takımı Europa FC'ye katıldı, UEFA Avrupa Ligi eleme aşamalarında oynadı, ardından Aralık 2014'te San Roque'ye geri döndü.
28 Ocak 2016'da Stoichkov, üçüncü seviyedeki Real Balompédica Linense'ye transfer oldu. Takıma hemen ilk 11'de başladı ve 2017-18 sezonunda onlar için on gol attı.
Kulüp kariyeri > Mallorca

6 Temmuz 2018'de Stoichkov, o sezon Segunda División'a yeni yükselen RCD Mallorca'yla dört yıllık bir sözleşme imzaladı. 7 Eylül'de Stoichkov, Cádiz CF'yi evlerinde 1-0 yendikleri maçta ikinci yarıda Carlos Castro'nun yerine oyuna girerek profesyonel olarak ilk maçına çıktı.
Stoichkov, 27 Ekim 2018'de evlerinde UD Las Palmas'la 2-2 berabere kaldıkları maçta beraberlik golünü atarak ilk profesyonel golünü kaydetti. Sezon boyunca üç lig golüyle katkıda bulundu ve takımı La Liga'ya yükseldi.
20 Temmuz 2019'da Stoichkov, ikinci ligdeki AD Alcorcón'a bir yıllık kiralık anlaşmayla katıldı. Madrid Özerk Topluluğu'ndan takımla geçirdiği yılda, ligde attığı 16 golle gol krallığında dördüncülüğü paylaştı.
5 Ekim 2020'de Stoichkov, 2020–21 sezonu için CE Sabadell FC'ye kiralandı. Evlerinde komşuları Girona FC'yle 2-2 berabere kaldıkları maçta attığı iki gol dâhil 11 gol attı, ancak Katalanlar küme düştü.