stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
II. Dünya Savaşı'nda Lüksemburg'un Alman işgali
Yönetim > Sivil idare ve ilhak

Gustav Simon, 21 Temmuz 1940'ta Oberkommando des Heeres tarafından Chef der Zivilverwaltung (CdZ; "Sivil İdare Şefi") olarak atandı. Lüksemburg, daha sonra 29 Temmuz'da CdZ-Gebiet Luxemburg'a dahil edildi. Başlangıçta Belçika ve Kuzey Fransa'daki askeri komutanlıklara bağlı olan Simon'un atanması 2 Ağustos'ta Adolf Hitler'in kendisi tarafından onaylandı ve bu onun doğrudan Führer'e rapor verdiğini ve başka kimseye rapor vermediğini belirtti. Bu, ona Nazi Almanyası'nın askeri ve sivil otoriteleri konusunda geniş ölçüde özerklik sağladı.
Aynı zamanda komşu Gau Trier-Koblenz'in (daha sonra Moselland) Gauleiter'i olan Simon, halkı etnik Alman olduklarına ve Üçüncü Reich'ın doğal bir parçası olduklarına ikna etmek için Heim ins Reich olarak bilinen bir propaganda ve daha sonra terör kampanyasına öncülük etti. Amacı, "Lüksemburg'u mümkün olan en kısa sürede Alman ulusuna geri kazandırmaktı." Simon, Lüksemburgluların Almanya'ya bağlılıklarını gönüllü olarak ilan edebilmeleri için yalnızca belirli bir düzeyde eğitim ve aydınlanmaya ihtiyaç duyduklarına inanıyordu. Bunu, onların aslında "kan ve soy itibarıyla" Alman olduklarına olan inancından çıkarmıştı. Gauleiter'e göre Lüksemburg'un bağımsızlığı "saçma bir fikirdi" ve bu fikir yalnızca monarşi ve hükûmetin onu beslemesi nedeniyle vardı: Lüksemburglulara Alman ulusuna ait olduklarına dair kanıt gösterilirse, bağımsız olma iradesi ortadan kalkmalıydı.
İşgal altındaki Lüksemburg'da yaşam

Hâlâ 1914-1918 işgalinin şokunu hisseden halk, ilk başta yavaş tepki verdi. Üstelik, kraliyet ailesi ve hükûmet sessizce sürgüne kaçmıştı. Nüfusun çoğunluğu yetkililerle herhangi bir çatışmayı önlemek için başlarını aşağıda tuttu; diğerleri ise pasif direniş eylemlerine katıldı.
İşgal altındaki Lüksemburg'da yaşam > Almanlaştırma

Simon'un yönetimi Lüksemburg'a geldiğinde, Lüksemburgluların "Almanlığının" yalnızca Fransız etkisinin ince bir dış katmanı altında yattığına tamamen ikna olmuştu. Bu da, yönetiminin kararlı bir şekilde bu katmanı biraz "sökerek" nüfusun Alman karakterinin esasen kendini ortaya çıkaracağı anlamına geliyordu.
Simon'un iki net hedefi vardı:
Lüksemburg'un Nazileştirilmesi ve Almanlaştırılması, yani Fransız isimleri, Fransız kökenli kelimeler veya Fransız yaşam tarzı gibi Alman kökenli olmayan her şeyin yok edilmesi.
Lüksemburg devlet kurumlarının yıkılması, parçalanması ve ülkenin Üçüncü Reich'a dahil edilmesi.
İlk kararname dizisi bu politikayı çok açık bir şekilde ortaya koydu:
6 Ağustos 1940: Almanca tek resmi dil oldu ve Fransızcanın kullanımı yasaklandı. Yasak, resmi ve idari kullanımın yanı sıra günlük yaşam için de geçerliydi. "Bonjour", "Merci", "Mösyö", "Madam" vb. gibi Fransızca nezaket ifadeleri de yasağa dahil edildi: birbirlerini selamlayan insanlar "Heil Hitler" demek zorundaydı.
1940 sonbaharı: Siyasi partiler ve bağımsız işçi sendikaları, Parlamento ve Devlet Konseyi feshedildi. Tüm sivil toplum kuruluşları ve basın, Nazi denetimine tabi tutuldu.
1940'ın sonuna kadar: Sondergerichte ve Nürnberg Yasaları'nı içeren Alman yasaları uygulanmaya başlandı.
31 Ocak 1941: Fransızcaya benzeyen adlar ve soyadları ile sokak, kasaba, mağaza ve şirket adları Almanlaştırıldı, yani Almanca karşılıklarına çevrildi ya da sadece daha Alman bir adla değiştirildi; örnek olarak Henri, Heinrich oldu, Dupont ise Brückner oldu.
18 Şubat 1941: Bere takmak yasaklandı.
Mayıs 1941'den itibaren, birçok Lüksemburglu gencin Reichsarbeitsdienst'e katılması emredildi.
Halkı etkilemek için büyük bir propaganda kampanyası başlatıldı; yalnızca muhalifler ve eleştirmenler değil, aynı zamanda öğretmenler, yetkililer ve önde gelen iş adamları da Nazi örgütlerine katılmamaları halinde işlerini kaybetmekle tehdit edildi ve bu da tüm mesleklerden işe alımların büyük ölçüde artmasına yol açtı. Merkezi bir kayıt defteri, neredeyse her vatandaşın Nazi rejimine ilişkin kişisel görüşünü belgeliyordu. Rejime açıkça karşı çıkan insanlar işlerini kaybetti ya da çoğunlukla doğu Almanya'ya, en kötü durumlarda ise birçoğunun öldürüldüğü ölüm kamplarına gönderildi.
İşgal yetkilileri Lüksemburg'u Hitler Gençliği, Alman Kız Birliği, Winterhilfswerk, NS-Frauenschaft ve Deutsche Arbeitsfront dahil olmak üzere Almanya'da da mevcut olan bir siyasi, sosyal ve kültürel örgütler ağıyla kapsamaya çalıştı.
İşgal altındaki Lüksemburg'da yaşam > Katolik Kilisesi

Lüksemburg'daki Katolik Kilisesi, savaş sırasında nispeten sessiz kaldı ve Yahudilerin kaderi veya Nazi rejimi konusunda kamuya açık bir tutum sergilemedi. Bir yandan Piskopos Joseph Laurent Philippe hastalık nedeniyle yatalaktı ve bu nedenle aktif muhalefet sağlayacak durumda değildi. Öte yandan Piskopos, işgalcilerin düşmanlığını daha da artırmak ve savaş sırasında büyük ölçüde kısıtlanan Kilise'nin zaten istikrarsız olan dini yaşamını tehlikeye atmak istemiyordu. Ancak Piskopos Philippe, Nazi liderliğiyle görüşmeyi reddetti ve görevinin boşalması ihtimaline karşı hazırlıklar yaptı.
Nazilerin din karşıtı politikaları nedeniyle kamusal yaşamın dışına itilen Kilise, varlığının tehdit altında olduğunu gördü: Oktav kutlamaları veya dans alayı gibi kamuya açık dini etkinlikler yasaklandı, Hristiyan örgütleri feshedildi, okullarda din eğitimi yasaklandı ve dini emirlere yasak getirildi.
Aynı zamanda piskoposluk idaresi, bir süre şüpheli olmasına rağmen, savaş sırasında sağlam kalan çok az sayıda Lüksemburg kurumundan biri olarak kaldı ve Piskopos'un sınır dışı edilmesi işgal yetkilileri tarafından değerlendirilmişti.
İşgal altındaki Lüksemburg'da yaşam > Direniş

Lüksemburg direnişi, nüfusun yalnızca küçük bir kısmı tarafından gerçekleştirildi. Oluşumu ilk başta kendiliğinden ve yavaştı. İlk gruplar, 1940 sonbaharından 1941 yazına kadar oluşturuldu. Başlangıçta koordinasyon olmadan ve farklı motivasyonlarla çalıştılar; örneğin Yahudi karşıtı politikalara karşı çıkan ve demokrasiden yana olan liberaller ile bazen az çok nasyonal sosyalist karşıtı eğilimlere sahip muhafazakar Roma Katolikleri. Roma Katoliklerinden bazıları, aynı zamanda Sovyetler Birliği'ne ve bolşevizme de karşıydılar; Wehrmacht generallerinin Josef Stalin'i ve Kızıl Ordu'yu yeneceğini umuyorlardı, aynı zamanda Yahudileri ve Nazi karşıtı din adamlarını da çiftliklerinde onlardan gizliyorlardı. Lüksemburg Direnişi'ne Lüksemburg Komünist Partisi, ancak Haziran 1941'de SSCB'nin işgalinden sonra katıldı.
Direnişin faaliyetleri büyük ölçüde Alman bilgi tekelini baltalamaya ve karşı propagandayı kulaktan kulağa, broşürler, posterler ve daha sonra gazeteler yoluyla yayarak halka manevi destek sağlamaya yönelikti. Ek olarak direniş, Müttefik savaş esirlerinin ve vurulan pilotların, Wehrmacht firarilerinin ve tehlike altındaki diğer Lüksemburgluların sınırları geçerek Belçika veya Fransa'ya gitmelerine yardımcı oldu. Wehrmacht'a zorla çalıştırma ve zorunlu askerliğin getirilmesi, direnişin görevlerini artırdı: Alman silahlı kuvvetlerinde hizmet etmeyi reddeden çok sayıda gencin artık ülke çapında saklanması, güvende tutulması ve beslenmesi veya yurt dışına kaçmasına yardım edilmesi gerekiyordu. Tutuklanan, sınır dışı edilen veya işten atılan kişilerin ailelerine yardım amacıyla yiyecek ve para yardımları da yapıldı. Direnişin faaliyetlerinin giderek daha önemli hale gelen bir kısmı Müttefiklere askeri, siyasi ve ekonomik istihbarat sağlamaktı. Bazı sabotaj eylemleri gerçekleşmiş olsa da, bunlar nadirdi ve çekilebilecekleri uzak bölgelerin bulunmadığı küçük bir ülkede çok riskli görülüyordu. Benzer nedenlerden dolayı direnişin işgalcilere karşı silahlı çatışmaya girmesi de nadirdi. Sonunda hareketlerin birçoğu sürgündeki hükûmetle, Müttefiklerle, Fransız ve Belçika direniş hareketleriyle temasa geçti ve Fransız Direnişi'ne yaklaşık 400 Lüksemburglu katıldı. Ayrıca Lüksemburg'dan yaklaşık 300 kişi, Witte Tugayı'nın Ardenler bölümünde savaşmak üzere ülkelerini terk etti ve burada sözde Kızıl Aslan Tugayı'nı kurdular.
Birçok tanınmış Katolik ve Komünist aile ile birçok cemaat de bir dizi Lüksemburglu Yahudi sivili ve yabancı Yahudiyi gizli ve güvende tuttu.
İşgal altındaki Lüksemburg'da yaşam > Direniş > Pasif direniş

Bu dönemde, Lüksemburg'da şiddet içermeyen pasif direniş yaygındı. Ağustos 1940'tan itibaren, Lüksemburgluların (ulusal renkleri veya Büyük Düşes'i tasvir eden) vatansever rozetler takmasıyla Spéngelskrich ("Rozet Savaşı") gerçekleşti ve VdB'den gelen saldırılara neden oldu.
Ekim 1941'de Alman işgalciler, Lüksemburglu siviller arasında uyruklarını, ana dillerini ve ırk gruplarını belirtmeleri istenen bir anket yaptı, ancak Alman beklentilerinin aksine, ankete katılanların %95'i sorulara sırasıyla "Lüksemburglu ve Lüksemburgca" yanıtını verdi. Kendilerini Alman vatandaşı olarak ilan etmeyi reddetmeleri, toplu tutuklamalara yol açtı.
Zorunlu askerlik özellikle popüler değildi. 31 Ağustos 1942'de, zorunlu askerliğin 1920 ile 1927 arasında doğan tüm erkekleri kapsayacak şekilde genişletileceğinin duyurulmasından kısa bir süre sonra, kuzeydeki Wiltz kasabasında bir grev başladı. Grev hızla yayıldı ve Lüksemburg'daki fabrika ve sanayileri felç etti. Grev hızla bastırıldı ve liderleri tutuklandı. 20'si özel bir mahkemede (Almancada "Standgericht") yargılandı ve yakınlardaki Hinzert toplama kampında idam mangası tarafından idam edildi. Yine de zorunlu askerliğe karşı protestolar devam etti ve 3.500 Lüksemburglu askere alındıktan sonra Alman ordusundan firar etti.
İşgal altındaki Lüksemburg'da yaşam > İşbirliği

Nazi işgaliyle işbirliği, Lüksemburg'da daha az konuşulan bir konudur. Araştırmalar, işbirliğinin toplumun her katmanında görülen bir olgu olduğunu göstermiştir. Ancak işbirlikçiler arasında memurların aşırı temsili vardı. Ortalama olarak işbirlikçiler, genel nüfustan daha gençti. Eylül 1944'ün başlarında, yaklaşık 10.000 kişi Lüksemburg'u Alman sivil idaresiyle birlikte terk etti: bunun genellikle 3.500 işbirlikçi ve ailelerinden oluştuğu varsayılıyor. 1945'te 2.857'si erkek ve 2.244'ü kadın olmak üzere 5.101 Lüksemburglu siyasi faaliyetler nedeniyle cezaevindeydi ve bu da nüfusun %1,79'unu oluşturuyordu. Lüksemburg kurtarıldıktan sonra on iki işbirlikçi ölüm cezasına çarptırıldı ve Lüksemburg Şehri'nin Reckenthal semtinde vuruldu. 249 işbirlikçi çalışma cezasına çarptırıldı, 1366'sı hapis cezasına çarptırıldı ve 645'i çalışma evlerine gönderildi.
İşgal altındaki Lüksemburg'da yaşam > Baskı

Halkın muhalefetiyle karşı karşıya kalan rejim, her türlü direnişe karşı acımasız önlemler aldı. 1942 genel grevinden sonra Gustav Simon olağanüstü hal ilan etti ve Alman Standgerichte'yi uygulamaya başladı. Binlerce kişi tutuklandı ve işkence gördü, yüzlercesi toplama kamplarında öldürüldü. Bazı ailelerin tamamı doğu Almanya'ya sürüldü ve yerlerine çoğunlukla Güney Tirol ve Doğu Avrupa'dan gelen Alman aileler getirildi. Gestapo'nun karargahı Villa Pauly, bu terörün simgesi haline geldi.[kaynak belirtilmeli]
Ağustos 1940'ta Gestapo, genel merkezini Lüksemburg Şehri'ndeki Villa Pauly'de kurmuştu; saha ofisleri Esch'teki Villa Seligmann'da ve Diekirch'teki Villa Conter'deydi.
9 Eylül 1942'de Gauleiter, "Lüksemburg için yeniden yerleşim operasyonunu" duyurdu. O zamandan 1944'e kadar 1.410'dan fazla aile (4.200 kişi) doğu Almanya'ya, Sudetenland'a ve Yukarı Silezya'ya yerleştirildi. Mallarına el konuldu ve Lüksemburg'a dönmeleri yasaklanarak "iyi Almanlar" olmaları konusunda eğitileceklerdi. 1943'ten itibaren, siyasi nedenlerle sınır dışı edilen ailelerin yanı sıra Almanlar, oğulları Wehrmacht'ta askerlikten kaçan veya birliklerinden firar eden aileleri de yeniden yerleştirmeye başladı. Yeniden yerleştirilen bu insanlardan 9'u çocuk olmak üzere 73'ü, çoğunlukla yetersiz beslenme ve tıbbi tesislerin eksikliği nedeniyle kamplarda öldü.
Holokost

İşgalden önce Lüksemburg'da 3.900 Yahudi yaşıyordu; bunların çoğu Almanya ve Avusturya'dan gelen mültecilerdi. 10 Mayıs 1940 gecesi yaklaşık 1.600 kişi ülkeyi terk etti. Simon'un Nürnberg Yasalarını yürürlüğe koymasının ardından hayat, Yahudi nüfusu için çekilmez hale geldi. Dükkanlarına, eşyalarına ve paralarına el konuldu ve tüm Yahudi çalışanlar işten çıkarıldı. Kamu binalarına girmelerine veya evcil hayvan beslemelerine izin verilmedi. 15 Ekim 1941'e kadar 1.500 Yahudi daha yetkililerin emriyle ülkeyi terk etti. Gestapo onlara Fransa ve İspanya'ya kadar eşlik etti, ancak orada reddedildikleri için sonu olmayan bir yolculuğa çıkmışlardı.
23 Ağustos 1941'de Yahudi nüfusa sokağa çıkma yasağı getirildi ve Yahudiler ikinci sınıf vatandaş statüsüne indirildi. Lüksemburg Şehri ve Esch-sur-Alzette'deki sinagoglar yıkıldı; Ettelbruck ve Mondorf-les-Bains'tekiler harap oldu. Naziler, geri kalan 800 Yahudinin çoğunu eski Cinqfontaines manastırında (Fünfbrunnen) yoğunlaştırdı. Buradan 16 Ekim 1941'den 17 Haziran 1943'e kadar 7 trenle Litzmannstadt gettosuna ve Lublin ve Theresienstadt toplama kamplarına, 1943'ten itibaren ise doğrudan Auschwitz imha kampına sürüldüler.
17 Haziran 1943'te Gustav Simon, Lüksemburg'un Judenfrei olduğunu ilan etti. Sınır dışı edilen 683 kişiden sadece 43'ü hayatta kaldı.
Kurtuluş

Lüksemburg, Eylül 1944'te Müttefik kuvvetler, özellikle ABD Ordusu Muharebe Komutanlığı A (CCA), 5. Zırhlı Tümen tarafından kurtarıldı. İlk ABD kuvvetleri, 9 Eylül'de Petange yakınlarından Lüksemburg topraklarına girdi ve 10 Eylül 1944'te başkenti kurtardı. Almanlar, savaşmadan ülkeden geri çekildi. 12 Eylül'e kadar Lüksemburg'un %90'ı kurtarıldı. Ardenler Taarruzu'ndan bir ay önce Waffen-SS'in 250 askeri, Vianden Muharebesi sırasında Vianden kasabasını Lüksemburg Direnişi'nden geri almayı başaramamıştı. Ardenler Taarruzu sırasında ülkenin kuzey kısmı, Almanların 40 km (25 mi) kadar uzağa mermi göndermek üzere tasarladığı özel bir birliğin topçuları (bkz. V3) tarafından vuruldu, ancak Almanlar şehri geri alamadı.
Kayıplar ve hasar

Toplamda 5.700 Lüksemburg vatandaşı II. Dünya Savaşı sırasında öldü; bu, 1940 nüfusunun %2'sine tekabül ediyor; yani Batı Avrupa'daki en yüksek kayıp oranıdır. Ek olarak, 18.658 bina yıkıldı veya ağır hasar gördü; bu da Lüksemburg'daki tüm binaların 1/3'ünü oluşturuyordu (nüfusun %39'unu etkiliyor). Hasarın büyük bir kısmı, Ardenler Taarruzu sırasında meydana geldi.
Sonrası

1941'de sürgündeki hükûmet, Alman işgalcilerin tüm tedbirlerinin geçersiz olduğunu ilan etti ve bunu 1944'te yeniden doğruladı. Ancak aynı zamanda "Alman sisteminde her şey kötü değil, onların uygulamaya koyduğu bazı kurumları korumamız iyi olur" ifadesine de yer verildi. Dolayısıyla sürgündeki hükûmet geri döndüğünde iş hukuku, vergi hukuku ve sosyal mevzuat alanlarındaki bazı Alman düzenlemelerini korudu.
Savaştan sonra Wehrmacht'a katılan Lüksemburglu askerleri temsil etmek üzere "Ons Jongen" ("Bizim Oğlanlarımız") örgütü kuruldu. Etkilenen 10.000 genç erkek ve aileleri, yaklaşık 300.000 nüfuslu bir ülkede önemli bir güç oluşturuyordu; hem Lüksemburg hükûmeti hem de Federal Almanya Cumhuriyeti üzerinde lobi faaliyeti yürüttüler; daha sonra da "Zorla Askere Alınmış Nazizm Kurbanları Federasyonu" tarafından temsil edildiler. Örgüt, lobi çalışmalarının yanı sıra anma çalışmaları da üstlendi. Almanya-Lüksemburg ilişkilerinin normalleşmesinin yavaşlamasına neredeyse kesinlikle katkıda bulundular.
Hükûmet tarafından finanse edilen Direniş Belgeleme ve Araştırma Merkezi ile Zorunlu Askere Alma Belgeleme ve Araştırma Merkezi, Alman işgali dönemine ilişkin araştırmalar yapmak üzere sırasıyla 2002 ve 2005 yıllarında kuruldu.
Alman işgali dönemi, Lüksemburg yapımı bazı drama filmlerinde yer alıyor: Déi zwéi vum Bierg (1985), Der neunte Tag (2004), Réfractaire (2009) ve Emil (2010); işgal, aynı zamanda 2004 tarihli Heim ins Reich belgeselinin de konusudur.
Başkentteki bazı sokaklar, Lüksemburg'daki II. Dünya Savaşı olaylarının isimlerini almıştır veya savaştaki Müttefik askeri veya siyasi liderlerine, özellikle de Lüksemburg'un kurtuluşunda katkısı olanlara saygı gösterilmiştir:
Allée des Résistants et des Déportés
Avenue Charles-de-Gaulle
Avenue du Dix-Septembre
Boulevard d'Avranches
Boulevard Franklin-D.-Roosevelt
Boulevard Général-George-S.-Patton
Rue de la Grève
Place des Martyrs
Rue du Plébiscite
Rue General-Major-Lunsford-E.-Oliver
Rue George-C.-Marshall
GTunnel

GTunnel, Garden Networks tarafından geliştirilen ve trafiği amaçlanan hedefine ulaşmadan önce sunucu grubu boyunca tünelleyen yerel bir HTTP veya SOCKS vekil sunucusu kuran bir Windows uygulamasıdır.
Özellikler

GTunnel, İnternet kullanıcılarının gizliliğini ve ifade özgürlüğünü şu yollarla korur:
Kullanıcının IP adresi gizlidir ve kullanıcının İnternet gizliliği korunur. Hedef sunucular bunun yerine GTunnel sunucu adreslerini görür.
Trafik içeriği, kullanıcının PC'si ve GTunnel sunucuları arasında endüstri gücündeki algoritmalarla şifrelenir, böylece yerel filtreleme/sansür sistemleri içeriği düz metin biçiminde görmez.
GTunnel sürüm 1.1, ana çalışma modu olan ve arka uç sunuculara doğrudan bağlanarak en iyi veri aktarım performansını sağlayan standart bir mod, bir Skype modu ve bu P2P ağındaki bilgisayarlardan geçen bir Tor modu sağlar. GTunnel ayrıca gerçek zamanlı trafik grafikleri içeren geliştirilmiş bir kullanıcı arayüzüne sahiptir
GTunnel, önceki Garden ve G2 istemci yazılımının yerini alır ve Garden Networks'ün ana istemci yazılımı haline gelir.
GTunnel, Wine desteği ile Linux üzerinde çalışır.
Olha Freymut

| Olha Freimut |
| --- | --- |
Olha Freimut, 2016'da
Doğum: Ukraynaca: Olha Mykhailivna Konyk 25 Şubat 1982 (42 yaşında) Novyi Rozdil, Ukrayna Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti
Milliyet: Ukraynalı
Meslek: TV sunucusu, gazeteci, yazar ve model
Etkin yıllar: 2005–günümüz
İmza

Olha Freimut (d. Olha Mykhailivna Konyk, Ukraynaca: Ольга Михайлівна Коник-Фреймут, evlilik öncesi soyadı: Lokotko; 25 Şubat 1982), Ukraynalı TV sunucusu, gazeteci, yazar ve model.
İlk yılları

Olha, 25 Şubat 1982'de Lviv Oblastı, Novyi Rozdil'de doğdu. Sekiz yıl müzik okulunda piyano eğitimi aldı.
Londra Üniversitesi, Lviv Üniversitesi'nde Uluslararası Gazetecilik alanında yüksek lisans derecesine sahip oldu. Öğrenimi sırasında garson olarak çalıştı.
Kariyeri

BBC'de gazeteci olarak çalıştı. Reklamlarda oynadı. Londra'dan Kiev'e döndükten sonra Kanal 5'te uluslararası departmanda bir iş buldu. Daha sonra uluslararası gazetecilikte çalışmanın kendisini tatmin etmediğini fark etti. Bir süre 1+1'de kahvaltı ve moda programında gazeteci olarak çalıştı.
Freimut, moda hakkında makaleler yazıyor ve gelecekte, "moda gazeteciliği" ile ciddi şekilde ilgilenmeyi planlıyor. 2010 yılında Ukraynalı tasarımcı Oksana Karavanskaya'nın yeni bir koleksiyonunun yüzü oldu.
Haziran 2011'den itibaren Dima Kolyadenko ile birlikte Şoumaniya programını yönetti. 4 Mart 2012 proje kapatıldı.
Filmografi > Film

| Yıl | Başlık | Rol | Orijinal ismi |
| --- | --- | --- | --- |
| 2013 | Çift hayat | Lisa | Подвійне життя |
| 2013 | Unutulmayan Gölgeler | gazeteci | Тіні незабутих предків |
| 2016 | Varşova'daki Hanımefendimiz | Polina | Dziewczyny ze Lwowa |
| 2016 | Otel Eleon | küçük rol | Отель Элеон |
| 2019 | Morshyn'den 11 çocuk | küçük rol | 11 дітей з Моршина |

Olha Freimut, 2020.
Yin Yang Yo! bölümleri listesi

Bu sayfada Yin Yang Yo! 'nun bölüm listesi bulunmaktadır.
Siirt'te 2019 Türkiye yerel seçimleri

2019 Türkiye yerel seçimleri'nde resmî adıyla 31 Mart 2019 Mahalli İdareler Genel Seçimleri, bu seçimde Siirt Belediyesi ve 6 ilçenin belediye başkanı seçilecektir. Sonuçlar YSK'nın resmi verileridir.
Siirt Belediyesi

| Siirt  |
| --- | --- |
  AKP'nin kazandığı ilçeler   HDP'nin kazandığı ilçeler
Seçmen sayısı: 186.155
Sandık sayısı: 751
AKP: 7 / 12 
HDP: 4 / 12 
SP: 1 / 12 


| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Toplam seçmen sayısı | Toplam seçmen sayısı | Toplam seçmen sayısı | Toplam sandık sayısı | Toplam sandık sayısı | Toplam sandık sayısı | Toplam sandık sayısı | Toplam sandık sayısı | Toplam sandık sayısı | Toplam sandık sayısı |
| 87.793 | 87.793 | 87.793 | 268 | 268 | 268 | 268 | 268 | 268 | 268 |

| Adaylık | Adaylık | Adaylık | Adaylık | Sonuçlar | Sonuçlar | Sonuçlar | Sonuçlar | Sonuçlar | Sonuçlar |
| Kıs. | Kıs. | Parti | Aday | Oy sayısı | Oy oranı |  |  |  |  |
|  | HDP | Halkların Demokratik Partisi | Berivan Helen	Işık | 33.227 | %48,3 |  |  |  |  |
|  | AK PARTİ | Adalet ve Kalkınma Partisi | Ali	İlbaş | 31.611 | %46,0 |  |  |  |  |
|  | CHP | Cumhuriyet Halk Partisi | Şakir	Sula | 1.330 | %&0000000000000001.9400001,94 |  |  |  |  |
|  | İYİ Parti | İYİ Parti | Ahmet	Özgür | 1.010 | %&0000000000000001.4700001,47 |  |  |  |  |
|  | SAADET | Saadet Partisi | Seyfettin	Kol | 1.003 | %&0000000000000001.4600001,46 |  |  |  |  |
|  | DSP | Demokratik Sol Parti | Ali	Bergin | 242 | %&0000000000000000.3500000,35 |  |  |  |  |
|  | DP | Demokrat Parti | Nedim	Pektaş | 128 | %&0000000000000000.1900000,19 |  |  |  |  |
|  | TKP | Türkiye Komünist Partisi | Müge	Gönüllü | 95 | %&0000000000000000.1400000,14 |  |  |  |  |
|  | BTP | Bağımsız Türkiye Partisi | Enes	Bozkurt | 59 | %&0000000000000000.0900000,09 |  |  |  |  |
| Toplam | Toplam | Toplam | Toplam | 68.705 | %100 |  |  |  |  |
| Geçersiz ya da boş | Geçersiz ya da boş | Geçersiz ya da boş | Geçersiz ya da boş | 3.975 | 3.975 | 3.975 | 3.975 | 3.975 |  |
| Katılım oranı | Katılım oranı | Katılım oranı | Katılım oranı | %82,87 | %82,87 | %82,87 | %82,87 | %82,87 |  |
Seçimden Önceki Başkan: Ceyhun Dilşad Taşkın (Kayyum)
Seçilen Başkan: Berivan Helen	Işık (HDP)
Siirt Belediyesi > Merkez beldeleri

|  > Belde |  > Kazanan parti |  > Aday |  > Oy sayısı |  > Oy oranı |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Gökçebağ | Halkların Demokratik Partisi | Serhat Çiçek | 412 | %38,5 |  |  |  |  |  |  |  |
İlçeler > Baykan

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Toplam seçmen sayısı | Toplam seçmen sayısı | Toplam seçmen sayısı | Toplam sandık sayısı | Toplam sandık sayısı | Toplam sandık sayısı | Toplam sandık sayısı | Toplam sandık sayısı | Toplam sandık sayısı | Toplam sandık sayısı |
| 3.849 | 3.849 | 3.849 | 14 | 14 | 14 | 14 | 14 | 14 | 14 |

| Adaylık | Adaylık | Adaylık | Adaylık | Sonuçlar | Sonuçlar | Sonuçlar | Sonuçlar | Sonuçlar | Sonuçlar |
| Kıs. | Kıs. | Parti | Aday | Oy sayısı | Oy oranı |  |  |  |  |
|  | HDP | Halkların Demokratik Partisi | Remzi	Sarsılmaz | 902 | %27,7 |  |  |  |  |
|  | AK PARTİ | Adalet ve Kalkınma Partisi | Mehmet Ali	Erol | 881 | %27,0 |  |  |  |  |
|  | BĞMSZ | Bağımsız | Faruk	Okulevi | 701 | %&0000000000000021.60000021,6 |  |  |  |  |
|  | SAADET | Saadet Partisi | Zeki	Göktaş | 697 | %&0000000000000021.40000021,4 |  |  |  |  |
|  | BTP | Bağımsız Türkiye Partisi | Fatih	Akpınar | 37 | %&0000000000000001.1400001,14 |  |  |  |  |
|  | MHP | Milliyetçi Hareket Partisi | Hasan	Söyüncü | 17 | %&0000000000000000.5200000,52 |  |  |  |  |
|  | İYİ Parti | İYİ Parti | Metin	Söyüncü | 9 | %&0000000000000000.2800000,28 |  |  |  |  |
|  | CHP | Cumhuriyet Halk Partisi | Kadir	Taşkın | 8 | %&0000000000000000.2500000,25 |  |  |  |  |
| Toplam | Toplam | Toplam | Toplam | 3.252 | %100 |  |  |  |  |
| Geçersiz ya da boş | Geçersiz ya da boş | Geçersiz ya da boş | Geçersiz ya da boş | 106 | 106 | 106 | 106 | 106 |  |
| Katılım oranı | Katılım oranı | Katılım oranı | Katılım oranı | %87,24 | %87,24 | %87,24 | %87,24 | %87,24 |  |
Seçimden Önceki Başkan: Mehmet Kocabey (Kayyum)
Seçilen Başkan: Remzi	Sarsılmaz (HDP)