Bosna-Hersek mimarisi
Sosyalist Yugoslav mimarisi

II . Dünya Savaşı'nın sonunda Bosna-Hersek, Sosyalist Federal Yugoslavya Cumhuriyeti'nde bir cumhuriyet haline geldi. İkinci Dünya Savaşı'ndan hemen sonra, Yugoslavya'nın Doğu Bloku ilişkisi ile, kısa bir sosyalist gerçekçilik dönemini ortaya çıkardı.
Bu 1948 Tito – Stalin ayrılığı ile aniden sona erdi. Sonraki yıllarda, modernist mimari, ulusun SSCB'den kopuşunu sembolize etmeye başladı.
1950'lerde merkeziyetçilik ve liberalleşme politikaları ile mimarlık, etnik çizgiler boyunca giderek daha da fazla kırıldı. Mimarlar, bireysel sosyalist cumhuriyetlerinin mimari miraslarına eleştirel bölgeselcilik biçiminde atıfta bulunmaya giderek daha fazla odaklandılar. Bu değişime dikkat çeken bir örnek, Juraj Neidhardt ve Dušan Grabrijan'ın 1957 tarihli Bosna yayın mimarisi ve moderniteye giden yol dergileri Bosna'nın Osmanlı mirasının merceğiyle modernizmi anlamaya çalıştı. Yugoslavya'daki bireysel etnik mimari kimliklerin artan ayrımı, daha önce merkezi olan tarihi koruma otoritesinin 1972 merkeziyetçiliği ile daha da kötüleşti ve bireysel bölgelere kendi kültürel anlatılarını eleştirel olarak analiz etme fırsatı verdi.
1950'lerin sonlarında ve 1960'ların başında Brütalizm, özellikle genç mimarlar arasında Yugoslavya'da bir ilgi odağı olmaya başladı.
Sovyet sosyalist gerçekçiliğinden Yugoslav ayrılığı ile birlikte bugün spomenik olarak bilinen muazzam miktarda soyut heykel savaş anılarının yaratılmasına yol açan II.Dünya Savaşı'nı anma çabalarıyla birleşti.
Yugoslavya'daki siyasi akımlar, nüfusun kırsal alanlardan kentsel alanlara göçüne hizmet etmek için kamu konutlarının geliştirilmesine vurgu gerektiren sanayileşmeyi desteklemiştir. Kültürel çatışmaların üstesinden gelmek, modern mimari sözcük dağarcığı ile anti-tarihselcilik, mimari projelerin çoğunluğu için yaygın bir tasarım stratejisi halini aldı. Böylece malzemelerin homojenliği geleneksel heterojenliğin yerini alarak  beton inşaatların tercih edilen bir malzeme haline gelmesine yol açtı.Ancak bu tür uygulamalar çeşitli sorunlara neden oldu. Konut gökdelenleri mevcut mimari bağlamla uygunsuz bir şekilde iç içe geçerken, zayıf planlama nedeniyle yeni toplu konut gelişimini sürdürmek için altyapı, elektrik, su ve merkezi ısıtma yetersizliği vardı. Yetersiz inşaat yöntemleri ve kaynak eksikliğinden dolayı kalite eksikliği sağlıksız yaşam ortamlarına neden olmuştur. Tüm bu konular, doğal ve insan kaynaklarını tüketirken Bosna-Hersek'in kültürel kimliğinin azalmasına yol açtı.
Öte yandan, kültürel çeşitlilik konularını ele almaya çalışan az sayıda mimari proje vardı. Saraybosna'da 1987 yılında Amir Vuk ve Mirko Maric tarafından yaptırılan “Dino” Konut Evi bu girişimlerden biriydi. Başka bir örnek ise 1983 yılında inşa edilen Tatil hanı  ve 1986'da Saraybosna'da inşa edilen ve Ivan Štraus tarafından tasarlanan “Unis” İkiz Kuleleridir . Şehir halkı arasında ikiz kulelere genellikle Momo (Sırp adı) ve Uzeir (Boşnak adı) denir. Şehrin halkı arasında, Sırp veya Boşnak ismini taşıyan kuleler arasında fikir birliği yoktur. İsimlerin bu belirsizliği, kültürel birliği birincil mimari kalitesi olarak vurgulamıştır.
Modernist mimari
Džidžikovac konut kompleksi 1947-48
Saraybosna ana tren istasyonu (1949)
Saraybosna tramvay hattı 1950
Saraybosna felsefe fakültesi 1955-1959
Dom Mladih Skenderija (1969)