stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Bosna-Hersek Anayasası
Ana ilkeler

Anayasa, temel hakları ve özgürlükleri güvence altına alır ve vatandaşların eşitliğini vurgular.
Bosna-Hersek, birçok etnik gruptan oluşan bir ülke olduğu için etnik temsiliyeti önemser ve bu nedenle hükûmette ve diğer kurumlarda çeşitli etnik grupların temsilini sağlamaya çalışır.
Anayasa, devletin entiteler ve Brčko Bölgesi arasında yetki paylaşımını düzenler.
Devlet başkanlığı

Bosna-Hersek'in devlet başkanlığı, bir Boşnak, bir Sırp ve bir Hırvat üyesinden oluşan üç üyeli bir kolektif başkanlık tarafından temsil edilir.
Parlamento ve Yürütme:
Bosna-Hersek, bir üst meclis ve iki entitenin kendi parlamentolarına sahiptir.
Yürütme organları, devlet düzeyinde başkanlık ve entiteler düzeyinde başkanlık sistemleri tarafından yönetilir.
Mahkemeler ve adalet sistemi

Bosna-Hersek Anayasa Mahkemesi, ülkedeki anayasal uyumsuzlukları çözmek ve temel hakları korumakla görevlidir.
Can İren

Can İren'in mezarı
Can İren (18 Şubat 1941, İstanbul - 30 Eylül 1967, Teşvikiye), Türk şair ve maden mühendisi.
Birleşmiş Milletler temsilcisi bir baba ve Vefa Lisesi'nde İngilizce öğretmenliği yapan bir annenin çocuğu olarak 1941'de dünyaya geldi. Şişli Terakki Lisesi'nin birincilikle bitirdikten sonra maden mühendisliği eğitimi aldı. 17 yaşında yazdığı ilk şiir, Varlık dergisinin 458. sayısında yayımlandı. Varlıklı bir aileden gelen İren, sosyalist dünya görüşüne sahipti.  Almanya'dayken mektup arkadaşlığı yaptığı Selma Keşmir'e (oğlu Vedat Milör) kendisini "sosyalist bir prens" olarak tasvir ettiği bilinmektedir. Lisansını bitirdikten sonra doktora yapmak için Almanya'nın Iserlohn şehrine gitti.  Tatil için Türkiye'ye döndüğünde, evde kimse yokken potasyum siyanür içerek intihar etti. Arkasında bıraktığı mektupta, "Kimse suçlu değil. Hepsini kendim hazırladım. Kimse sorumlu değil. Ben bu dünyaya uyamıyorum." yazıyordu. Cenazesi Aşiyan Mezarlığı'na defnedildi. Yeni Dergi, İren'in ölümünden sonra yazdığı şiirleri topluca bastı. İren'in annesi Can İren'inden sonra 1976 yılına kadar Can İren Ödülü'nü verdi. Pek çok aydın tarafından ölümü tepkiyle karşılandı. Tezer Özlü "Amerikalı Komşum Willy" adlı öyküsünde "Can İren öldü/Benim nenem ölmüyor" cümlesiyle varoluşu sorgulamanın intihar ile sonuçlanmasına atıf yapmıştır.
Osmanlı toplumu

Harem'de kadınların kahve keyfi; 18. yüzyılın başları, Pera Müzesi.
Osmanlı toplumu, Osmanlı İmparatorluğu bünyesinde yaşamış halkların bütününü ifade eder. Toplum, Müslüman ve Müslüman olmayan (gayrimüslim) milletlerden oluşuyordu. Gayrimüslimler, "cizye" vergisi ödemek dışında toplumdan bir ayrıma tâbi değildi. Müslüman toplumun yaşantısı şeriat ile şekillenirken, farklı milletlerin din ve örflerine göre mahalli yaşam tarzlarını koruma imkânı da vardı. Toplumu "yönetenler" ve "yönetilenler" olarak, art zamanlı şekilde, iki sınıfa ayırmak mümkündür. Sınıflar arası geçiş yasak değildir, ancak sınırlı tutulmuştur.
"Osmanlılık" kavramı, 1839'da ilan edilen Tanzimat Fermanı'ndan itibaren Osmanlı İmparatorluğu'nun resmî görüşü olan Osmanlıcılık ideoloji çerçevesinde Türk, Yunan, Ermeni, Bulgar, Macar, Bosnalı, Arap, Kürt gibi etnik grupların üst kimliği olarak kabul edilmiştir ve kapsam konusunda Müslüman-gayrimüslim ayrımı yapılmamıştır. Ancak bu anlayış hem Müslümanlar hem de gayrimüslimlerce kabul görmemiş ve bu politika başarılı olmamıştır. İdeoloji, bu etnik grupların bir bir isyan edip bağımsızlıklarını kazanmalarıyla geçerliliğini yitirmiştir.
Toplumsal sorunlar

Katip Çelebi'ye göre: "insansız mülk olmaz, ordusuz halk olmaz, parasız ordu olmaz, halk olmadan da para olmaz." Halk ile devletin ilişkisine dair özet bir yorum getirir. Halk vergi ve asker kaynağıdır. Ulema, kan ile özdeşleştirilir. Asker, tüccar, safra; yapısı süfli toprakta olan reaya da sevda derecesindedir. Katip Çelebi ve Naima insanın geçirdiği bedensel aşamaları devletin de geçirdiğini savunmuştur. Gelişme, kemalat ve yaşlılık dönemleri ile devleti betimlemeye çalışmışlardır. Koçi Bey ve Lütfi Paşa kendi döneminde toplumdaki bozuklukları ve askeri yapıdaki aksaklıkları tahlil etmişlerdir. Mustafa Ali toplumun gerilemesini yolsuzluk, sorumsuzluk, adaletsizlik, harem kadınları ile ağaların siyasete etkisi gibi nedenlere bağlamıştır. Fleischer'e göre Osmanlı'da toplumsal sarsıntının bazı simgeleri: I. Süleyman'nin Şehzade Mustafa'yı idam ettirmesi, II. Selim'in mutlak otoriteyi  Sokullu Mehmet Paşa'ya bırakması, rüşvete göz yumulması sayılabilir.
Yöneten ve yönetilen ayrımı

Osmanlı'da belirsiz biçimde bir toplumsal sınıflandırma mevcuttur. Katı ve kesin bir sınıflar ayrımı bulunmamakla birlikte zaman içinde değişen ve Meşrutiyet sonrasında yok olan bir ayrımdan söz edilebilir. Sina Akşin'e göre şöyle bir sınıflandırma yapmak mümkündür:
| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
|  Klasik dönemde(15- 16. yy.) 1. Yönetenler (askerîler) sınıfı 1.1. İcraî askerîler 1.1.1. Maaşlılar 1.1.2. Zaimler ve tımarlı sipahiler 1.2. Ulema 2. Yönetilenler (reaya) sınıfı 2.1. Kentliler 2.1.1. Lonca esnafı 2.1.2. Tüccarlar ve sarraflar 2.2. Köylüler 2.3. Göçebeler  |  Tımar sisteminin gevşemesi ile 1.Yönetenler (askerîler) sınıfı 1.1.Merkeze bağlı icraî askerîler 1.1.1.Maaşlılar 1.1.2.Zaimler ve tımarlı sipahiler 1.1.3.Ademimerkezî yönetenler (âyanlar) 1.2.Ulema 2.Yönetilenler 2.1. Kentliler 2.1.1. Lonca esnafı 2.1.2. Tüccarlar ve sarraflar 2.2. Köylüler 2.3. Göçebeler  |  Tanzimat ve Islahat Fermanı sonrası 1.Yönetenler 1.1.Merkeze bağlı icraî yönetenler 1.1.1.Alafranga yönetenler 1.1.2.Alaturka yönetenler 1.2.Ademimerkezî yönetenler (âyanlar) 1.3.Ulema 2.Azınlık burjuvazisi 3.Yönetilenler (reaya) sınıfı 3.1.Kentliler 3.2.Tüccarlar 3.3.Esnaf 3.4.İşçiler 3.5.Köylüler 3.6.Göçebeler  |
Yöneten ve yönetilen ayrımı > Yönetilenler (Reaya, Tebaa)

Reaya Osmanlı’da tebaa, halk anlamına gelen bir tabirdir. Sözlükte ‘’sığır, koyun sürüsü’’ anlamına gelen raiyye/raiyyet kelimesinin çoğuludur. Osmanlı’da yönetenler ve ulema dışını kapsayan bir tabirdir. Bu sınıf yukarıda da zikrettiğimiz gibi devlete vergi ve asker vermekle yükümlüdür. Osmanlı’da tarımın devamlılığı reaya zümresine bağlıdır. Devlete isyan etmedikleri sürece kanunlar çerçevesinde yaşamlarını sürdürmüşlerdir.[1] ----[1] Mehmet Öz. ‘’Reaya’’, TDV İslam Ansiklopedisi, C.34, ss. 490-493, İstanbul 2007, s. 490. ----
Yaşam ortamına göre > Köy

Nüfusun çoğunu köylüler oluşturmaktaydı. Çiftçi kendisine verilen toprağı işleyip vergisini Tımarlı Sipahiye veya bir vakfa verirdi. Köylü, toprağı üç yıl üst üste boş bırakıp işlemezse “Çiftbozan” adıyla vergi öderdi. Bundaki amaç üretimi artırmak, toprağın boş kalmasını önlemekti. 16. yüzyılın sonlarında tımar sisteminin bozulması ile “İltizam sistemi” yaygınlaştı. İltizam sistemi sonucunda reayanın durumu kötüleşti. Köyden kente göçler başladı. Bu göçlerle; şehirdeki sorunlar artmaya, köyler boşalmaya ve tarım üretimi azalmaya başladı.
Yaşam ortamına göre > Şehir

Osmanlı şehirleri her türden malın ticaretinin yapıldığı, sanayi işletmeciliğinin var olduğu ve çeşitli sosyal kurumların örgütlendiği; idari, askeri ve dini işlerin görüşüldüğü yerleşim merkezleridir. Osmanlı şehir halkını; Askerler, Tacirler (tüccarlar) ve Esnaflar (Ahiler) oluşturuyordu.
Yaşam ortamına göre > Göçebeler (Konargöçerler)

Yörük olarak da adlandırılan bu insanlar hayvancılıkla geçimlerini sağlıyorlardı. Devletin kendileri için düzenlediği kanunlar çerçevesinde hayatlarını sürdürüyorlardı. Devlet göçebelerden; Adet-i Ağnam, Ağıl resmi, Kışlak ve Yaylak adlı vergileri alırdı. Devlet göçebelerin vergi ve asker toplamada sorun olmaları nedeni ile onları yerleşik hayata geçirmeye çalışmışsa da başarılı olamamıştır.
Ekonomik yapı

Ana madde: Osmanlı İmparatorluğu'nun iktisadi yapısı
Osmanlı'da zengin sınıf gerek vakıf anlayışı, gerekse devletin iktidar kaygısı ile fazla büyümemiştir. Ancak devlet görevlilerinin imkânları çoktu ve genellikle zengindiler. Bürokratlar Osmanlı toplumunun en zengin ve kudretli sınıfıdır. Prof. İnalcık'a göre; "1500'lerde bir sancak beyinin yıllık geliri 4 bin 12 bin düka al­tını arasında değişiyordu. Oysa aynı dönemde Bursa'nın zengin bir tüccarı dört bin altın servete nadiren sahipti". Çok küçük bir bürokratlar sınıfı padişah ailesinden sonra, en zengin kesimi oluşturuyordu. Ardından yabancı tüccarlar ve müslümanlar geliyordu. Örneğin: Lütfi Barkan'ın 1528'de Rumeli'deki dört sancakta tespit ettiğine göre: toplam gelirin % 35'i padişahın haslarına, % 54'ü tımar ve zeamete, % 7'si sancak beyleri hassına ve ancak % 1'i mülk ve vakıf araziye aittir. Merkezi devlet toplam gelirin ancak % 37'sine el koyabilmekte, artan kısmı eyaletlerde kalmaktadır. Bu da devletin militarist ve sürekli seferberlik halinde olmasından ileri geliyor.
Tarihsel süreçte toplum yapısı > Kuruluş Devri

Selçuklu devrinde çok sayıda Oğuz Türkleri İran'a, Azerbaycan'a, Anadolu'ya ve Suriye'ye yayıldı. İlk kurulan devletlerin ideolojik yönelimi ve yönetim biçimi Arap ve İran-İslâm geleneklerine dayanıyordu. Ordunun çoğunluğunu hayvancılığa dayalı, yarı göçebe Oğuz Türkleri oluşturuyordu. Sivil ve mali idarede İranlı vezirler ve kâtipler, kültür yaşamında İranlı ve Arap şair ve yazarlar, medreselerde Arapçayı benimsemiş alimler ağır basıyordu. Günlük hayatın dili Türkçe idi. Yönetim ve edebiyat alanlarında Farsça, medreselerde Arapça yerleşmişti.
Medreselerde yetişen kadılar, ülkenin çeşitli yörelerinde şeriat hükümlerini uyguluyordu.Sınır bölgelerinde Müslüman olmakla beraber iç Asya geleneklerini sürdüren Türkmen hayat biçimi ve töresi yaygındı. Hayvancılık yapan Türkmenler, kışın ovada, yazın yaylada otlak arayarak yarı yerleşik yaşam sürüyorlardı. Ayrıca Bizans bölgelerine yapılan akınlardan alınan ganimetler de önemli gelir kaynağıydı. Ahiler ticarete hakim oldular şehirli halkın dayanışmasını, hatta tehlikeli anlarda örgütlenerek savunma ve korunmasını sağladılar. Ayrıca siyasal dağınıklık dönemlerinde Anadolu'nun toplumsal dinginliğin korunmasına yardımcı oldular.
Tarihsel süreçte toplum yapısı > Yükseliş

On dördüncü yüzyıla gelindiğinde devlet küçük bir uç toplumundan başlayıp, hoşgörülü ve adil bir yönetim sayesinde, Tuna'dan Kızılırmak'a uzanmıştı. Adalet ve müsamaha, Balkanlar'da ortodoks idarelerden ele geçirilen yörelerin elde kalmasını sağlıyordu. Devletin ve toplumun hukuksal temelini, şeriat oluşturmaktaydı. Ancak örfi kurallar da göz ardı edilmiyordu. Vergi düzenini açıklayan en eski Osmanlı belgeleri on beşinci yüzyıldadır. Yeni ele geçirilen yörelerdeki düşük vergiler yerel halkın Osmanlı'yı tercih sebebiydi.
Asker dışındaki halk, "reaya", devlete vergi ödemekteydi.Osmanlı siyasal uygulamasında asker ve reaya kesin kurallarla ayrılmıştı. Reayanın reaya olarak kalması ve asker çocuklarının asker olması teşvik ediliyordu.I. Süleyman'ın sadrazamlarından Lütfi Paşa Asafname isimli eserinde  "Reayadan olup ata ve dededen sipahizade olmayanı sipahi etmemek gerek. Kapı açılınca herkes reayadan kaçıp sipahi olur." demiştir. Toplumsal köken, yetişme koşulları ve resmî görev bakımından askeri sınıf: kılıç ve kalem ehli olarak ikiye ayrılmaktaydı. Gayrimüslim halk müslümanlardan farklı olarak cizye vergisi ödemekteydi. Cizye dışında Osmanlı vatandaşları arasında fark yoktur. Şehirli, göçebe ve köylü halkın vergilendirilme biçimi değişiklik gösterir.
Sina Akşin Klasik dönemde toplumu şöyle tasnif eder:
I. Yönetenler (askerîler) sınıfı A. İcraî Askeriler 1. Maaşlılar 2. Zaimler ve tımarlı sipahiler B. Ulema
II. Yönetilenler (reaya) sınıfı A. Kentliler 1. Lonca esnafı 2. Tüccar ve sarraflar B. Köylüler C. Göçebeler
Toplumun farklı noktaları ortak paydada birleştirilmeye çalışıldı. Hiçbir unsurun baskın olmasına, iktidarı ele geçirebilmesine imkân tanınmıyordu. Örneğin: tüccarlardan çok zenginleşen biri olur­sa, müsadere yoluyla mallarına el konuluyordu. Belli bir bölgede güçlenen halk, boy, oba olursa hemen tehcir edilir. İktidar imkânı kaldırılırdı. Ziya Gökalp devşirme çocukların yüksek yönetici oldukları Enderun ile medreseleri karşılaştırırken, birincisinin Türk olmayanı alıp Türk yaptığını, ikincisinin Türk'ü Arap haline getirdiğini söyler. En­derun'da dil Türkçe iken, ilim ve medrese dili Arapçaydı. Askeri sınıfta Müs­lüman kökenliler yerine Hristiyan devşirmeler tercih sebebiydi. Genellikle ülkenin padişahtan sonra en zengin ikinci adamı sadrazamdı. Sadrazam çocuklarının yerleşebildiği devlet makamına Hristiyan bir çobanın çocukları da gelebilmekteydi. Tüccar sınıfının büyümemesi için çaba gösterilmiştir. Yalnızca şehirler arası ticareti yürüten lonca üyelerine imkân veriliyordu. Özel teşebbüsün kapital olmasının önü engellenmiştir. Köylüler göçebelere tercih edilmiştir. Köylülerin yeri yurdu belliydi ve vergi ödemekteydiler. Göçebeler ise adresi belli olmayan, vergi ve asker konusunda sıkıntılı, silahlı ve üstüne fazla varılamayan bir kesimdi. Göçebeleri köylüye dönüştür­mek Osmanlılar'ın en büyük uğraşlarındandır.
Tarihsel süreçte toplum yapısı > Duraklama ve gerileme

Coğrafi keşiflere ve batıda gerçekleşen teknolojik gelişmelere ayak uyduramayan devlet, iç işlerinde isyanlarla uğraşmak zorunda kalmıştır. Bu dönemde artan vergi yükü ve enflasyon nedeniyle devlet- halk çatışması baş göstermiştir. Ayanlar bu dönemde devlet erkini yerel olarak temin etmişlerdir. Dünyada değişen ticaret yolları ve alternatif üretim biçimleri Osmanlı halkını ekonomik zorluğa soktu. Eğitim alanında 1700'lerde batı usulü ile tanışıldı. 3. Selim ve 2. Mahmut gibi padişahlar toplumu batı yöntemiyle geliştirmeye uğraştılarsa da bunlar tabana yayılmadı.
Tarihsel süreçte toplum yapısı > Tanzimat sonrası

Ana madde: Tanzimat
| Tarihî nüfus> Yıl | Tarihî nüfus> Nüfus   | Tarihî nüfus> %±    |
| --- | --- | --- |
| 1520 | 11.692.480 | —     |
| 1566 | 15.000.000 | %+28.3 |
| 1683 | 30.000.000 | %+100.0 |
| 1831 | 7.230.660 | %−75.9 |
| 1856 | 35.350.000 | %+388.9 |
| 1881-93 | 17.388.604 | %−50.8 |
| 1905 | 20.884.000 | %+20.1 |
| 1906 | 20.975.345 | %+0.4 |
| 1919 | 14.629.000 | %−30.3 |
Tanzimatta sanayileşme atılımları görülse de bu çabalar olgunlaşmaz. Batılı güçler karşısında kendini muhafaza etmeye çalışan imparatorluk toplumsal hayatı düzenleyici tedbirler almaya çalıştı. Gayrimüslim halk için büyük düzenlemeler yapıldı. Genellikle batı güdümünde gelişen olaylar sonucunda memur olma hakkı, eşit vergi, askerlik gibi hususlarda tanzimat yapıldı.
Galeri

Bayezid'in tahta çıkışı, 15. yy.
İstanbul'da sokak temizlikçileri, 1582
Dilenciler, Surname-i Vehbi'den, 1582
Surname-i Vehbi, 1582
Minyatür atölyesi, Talikizade, 1609
Takiyüddin'in Rasathanesi, 17. yy. sonu
Sultan Ahmet ulema ile yemek yiyor, 17. yy., Levni
1710'da İstanbul
18. yüzyılda kadınların müzik meclisi
Yirmisekiz Mehmet Sait Paşa, 18. yy.
Közbekçi Mustafa Ağa ve maiyeti, 18. yy.
18.yüzyılda bir kadın eşi hakkında Kadı'ya şikayette bulunuyor
18. yüzyılda bir dansçı, Levni
3. Ahmet ve şehzade, 18. yüzyılın ikinci yarısı
3.Selim'in cülusu, Konstantin Kapıdağlı
Türk, Ermeni, Rum kadınları, 1825
Pazar, 1851
Çarşı, 1878
1873'te Selanikli kadınlar
Bir çizime göre Osmanlı giyimi
Göksu'da Sefa, 19. yy., Fausto Zonaro
1912'de Osmanlı mülteciler
Son halife Abdülmecit tarafından yapılan, Haremde klasik müzik icrası, 1915
Atatürk ve diğer 1. TBMM üyeleri meclisin önünde dua ederken, 1920
Konuyla ilgili yayınlar

İsmail Hakkı Uzunçarşılı, Osmanlı Tarihi, cilt III - 2. Kısım (Türk Tarih Kurumu yayını, Ankara 1954)
Ömer Lütfi Barkan, Osmanlı imparatorluğunda Çiftçi Sınıflarının Hukukî Statüsü, Ülkü dergisi sayı 49-59 (Ankara 1937-38)
Ö. L. Barkan, Çiftçi Sınıfları, Ülkü, sayı 58, s. 259 ve sayı 53,
İ. H. Uzunçarşılı, Osmanlı imparatorluğu Teşkilatı, (Türk tarihinin anahatları eserinin müsveddeleri, Seri 3, No: 14, İstanbul 1935)
Sencer Divitçioğlu, Asya Tipi Üretim Tarzı ve Osmanlı Toplumu, (IÜF yayını, İstanbul, 1967)
Muzaffer Sencer, Dinin Türk Toplumuna Etkileri, s. 186 (İstanbul 1968)
Halil İnalcık, Tanzimat, (Tarih araştırmaları) 1940-1941, DTCF tarih enstitüsü neşriyatı, N. 4, s. 237-260
Berkes, Niyazi, Türkiye'de Çağdaşlaşma, yay. haz. Ahmet Kuya ş, 6. B., İstanbul, Yapı Kredi Yayınları, 2004.
Goffman, Daniel, Osmanlı Dünyası ve Avrupa: 1300–1700, Çev: Ülkün Tansel, İstanbul, Kitap Yayınevi, 2004.
Kantemir, Dimitri, Osmanlı İmparatorluğu'nun Yükseliş ve Çöküş Tarihi, C. II., 6. B., Çev: Özdemir Çobanoğlu, İstanbul, Cumhuriyet Kitapları, 2005.
Karal, Enver Ziya, Büyük Osmanlı Tarihi, C. I., Ankara, TTK Yayınları, y.y.
1720'lerde saray eğlenceleri, Surname
Meddah, 20. yy. öncesi
Osmanlı'da bir hizmetçi, 19. yy.
Surname'de çeşitli meslek erbabları
1586-1591 arasında Codex Vindobonensis adlı eserde Osmanlı kadınları
19. Yüzyıl sonunda Rus Ansiklopedisinde Osmanlı halkı
Birinci Balkan Savaşı sırasında Edirne'deki Türk muhacirler
Luiz Felipe Scolari

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
 Scolari (2014)
Kişisel bilgileri
Tam adı:  Luiz Felipe Scolari
Doğum tarihi:  9 Kasım 1948 (76 yaşında)
Doğum yeri:  Passo Fundo, Brezilya
Boyu:  1,82 m (5 ft 11+1⁄2 in)
Mevkii:  Defans
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 1966–1973 |  Aimoré |   |   |
| 1973–1979 |  Caxias |  67 |  (0) |
| 1980 |  Juventude |   |   |
| 1980–1981 |  Novo Hamburgo |   |   |
| 1981 |  CSA |   |   |
Teknik direktörlük kariyeri
1982:  CSA
1982–1983:  Juventude
1983:  Brasil de Pelotas
1984–1985:  Eş-Şebab
1986:  Pelotas
1986–1987:  Juventude
1987:  Grêmio
1988:  Goiás
1988–1990:  Qadsia
1990:  Kuveyt
1990:  Coritiba
1991:  Criciúma
1991:  El-Ehli
1992:  Qadsia
1993–1996:  Grêmio
1997:  Júbilo Iwata
1998–2000:  Palmeiras
2000–2001:  Cruzeiro
2001–2002:  Brezilya
2003–2008:  Portekiz
2008–2009:  Chelsea
2009–2010:  Bunyodkor
2010–2012:  Palmeiras
2012–2014:  Brezilya
2014–2015:  Grêmio
2015–2017:  Guanco Evergrande
2018–2019:  Palmeiras
2020–2021:  Cruzeiro
2021:  Grêmio
2022:  Athletico Paranaense
2023–2024:  Atlético Mineiro
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. 
Luiz Felipe Scolari (d. 9 Kasım 1948; Passo Fundo, Rio Grande do Sul), Brezilyalı eski futbolcu ve teknik direktör. Felipão ("Büyük Felipe") diye de bilinir.
2001-2002 yılları arasında Brezilya millî takımını çalıştırdı ve takımının başında 2002 FIFA Dünya Kupası'nı kazandı. 2003-2008 yıllarında Portekiz millî takımını çalıştırdı. 
2008-2009 sezonu için Chelsea ile anlaşmış, ancak takımın aldığı kötü sonuçlar nedeniyle 9 Şubat 2009'da görevine son verilmiştir. Özbekistan'ın Bunyodkor takımı ile 1,5 yıllığına anlaşmıştır. Scolari Bunyodkor kulübünden yılda 16.6 Milyon € anlaşmaya vardı. Bu tüm zamanların en fazla ücreti olan yıllık 16.6 Milyon €'luk anlaşma tarihe geçti. 1 Mayıs 2010'da Özbek kulübünün sözleşme uzatma teklifini kabul etmeyen Brezilyalı teknik adam yeniden Brezilya millî takımının başına geçti.
İstatistikler > Teknik direktör

| Chelsea |  | Temmuz 2008 | Şubat 2009 | &0000000000000036.00000036 | &0000000000000020.00000020 | &0000000000000011.00000011 | &0000000000000005.0000005 | &0000000000000055.56000055,56 |
| Bunyodkor |  | 2009 | 2010 | &0000000000000038.00000038 | &0000000000000030.00000030 | &0000000000000004.0000004 | &0000000000000004.0000004 | &0000000000000078.95000078,95 |
| Palmeiras |  | 2010 | 2012 | &0000000000000154.000000154 | &0000000000000065.00000065 | &0000000000000047.00000047 | &0000000000000042.00000042 | &0000000000000042.21000042,21 |
| Brezilya |  | 2012 | Günümüz | &0000000000000007.0000007 | &0000000000000002.0000002 | &0000000000000004.0000004 | &0000000000000001.0000001 | &0000000000000028.57000028,57 |
Başarıları

Campeonato Alagoano: 1
Kuwait Emir Cup: 1
Gulf Cup of Nations: 1
Copa do Brasil: 1
Campeonato Gaúcho: 3
Copa do Brasil: 1
CONMEBOL Libertadores: 1
Série A: 1
Recopa Sudamericana: 1
Copa do Brasil: 1
Copa Mercosur: 1
CONMEBOL Libertadores: 1
Torneio Rio-São Paulo: 1
Copa Sul-Minas: 1
FIFA Dünya Kupası: 1
Merve Atlıer

| Kişisel bilgileri |
| --- | --- |
Milliyeti:  Türkiye
Doğum: 31 Mart 2000 (24 yaşında) Bursa, Türkiye
Boy: 1,92 m (6 ft 3+1⁄2 in)
Kilo: 75 kg (165 lb)
Voleybol bilgileri
Smaç yüksekliği: 310 santimetre (120 in)
Blok yüksekliği: 305 santimetre (120 in)
Pozisyon: Orta oyuncu
Mevcut kulübü: Aras Kargo
Numarası: 15
Kulüp kariyeri
2014 2014-2018 2018-2019 2019-2020 2020-2022 2022-2024 2024- : Nilüfer Belediyespor Eczacıbaşı II Eczacıbaşı → Karayolları (kiralık) Eczacıbaşı Kuzeyboru Aras Kargo 
Millî takım kariyeri
2016-19 :  Türkiye U-18  Türkiye U-19  Türkiye U-20 
Son güncelleme 12 Mart 2024
Merve Atlıer (d. 31 Mart 2000, Bursa, Türkiye), Sultanlar Ligi profesyonel takımlarından Aras Kargo'da orta oyuncu olarak oynayan Türk profesyonel voleybolcu. Daha öncesinde; Nilüfer Belediyespor, Eczacıbaşı, Karayolları ve Kuzeyboru'da oynadı.
Kariyeri

Nilüfer Belediyespor (?-2014)
Eczacıbaşı II (2014-2018)
Eczacıbaşı (2018-19)
Karayolları (2019-20)
Eczacıbaşı (2020-22)
Kuzeyboru (2022-24)
Aras Kargo (2024-günümüz)
Merve Atlıer'in kariyeri, 14 yaşına kadar forma giydiği Nilüfer Belediyespor altyapısında başladı. Daha sonra dört yıl Eczacıbaşı'nın altyapısında oynadı. 2018 yılında da profesyonel olarak Eczacıbaşı'nda Sultanlar Ligi'nde oynamaya başladı. Sonraki sezon sadece bir yıl kiralık kaldığı Karayolları ile sözleşme imzaladı ve 2020-21 sezonunda Eczacıbaşı'na geri döndü ve iki sezon burada oynadı. 2022-23 sezonunda Kuzeyboru'ya transfer olan Atlıer, iki sezon da burada yer aldı. 2024-25 sezonu itibarıyla ligin yeni takımı Aras Kargo'nun kadrosunda yer almaktadır.
Başarıları > Kulüpleri > Eczacıbaşı

2018-19 Türkiye Süper Kupası -  Şampiyonluk
2018 FIVB Kadınlar Dünya Kulüpler Şampiyonası -  Üçüncülük
2018-19 Kupa Voley -  Şampiyonluk
2018-19 Sultanlar Ligi -  İkincilik
2020-21 Şampiyonlar Kupası -  Şampiyonluk
2020-21 Kupa Voley -  Şampiyonluk
2021-22 Şampiyonlar Kupası -  İkincilik
2021-22 CEV Kadınlar Kupası -  Şampiyonluk
Başarıları > Kulüpleri > Bireysel başarıları

2019 Genç Kızlar Dünya Voleybol Şampiyonası - En iyi orta oyuncu
Sudüşen Şelalesi

| Sudüşen Şelalesi> Genel bilgiler |
| --- | --- |
Konum: İkizdere, Rize, Türkiye
Akarsu: Küçükkıran deresi
Yükseklik: 14 m (46 ft)
Sudüşen Şelalesi, Rize ilinin İkizdere ilçesinde bulunan bir şelaledir. İlçe merkezine 23 kilometre uzaklıkta olan şelaleden akan sular Küçükkıran Deresi'ne akmaktadır. Şelalenin rakımı 1864 metredir.
Trabzonspor (futbol takımı)

| Trabzonspor faal şubeler |
| --- | --- | --- | --- |
|  Atıcılık |  Atletizm |  Basketbol (erkek) |  Boks |
|  Eskrim |  Espor |  Futbol (erkek) |  Futbol (kadın) |
|  Masa Tenisi |  Judo |  |  |
Trabzonspor kapanan şubeler
|  Hentbol (erkek) |  Voleybol (erkek) |  |  |

Trabzonspor (futbol takımı), 2 Ağustos 1967 yılında Trabzon merkezli kurulan ve Süper Lig'de mücadele eden Trabzonspor kulübünün futbol takımıdır. Maçlarını 2016 yılına kadar 24.169 kapasiteli Hüseyin Avni Aker Stadyumu'nda oynamıştır. 2016 yılının son ayında ise yeni yapılan stadyuma taşınmıştır. Renkleri kulübün tüm branşlarda ortak olarak kullandığı, koyu bordo ve açık mavidir. Trabzonspor Futbol Takımı, Süper Lig'de şampiyon olmuş İstanbul dışındaki ilk takımdır ve şampiyon olmayı başarmış altı takımdan biridir. Ayrıca, kazandığı yedi şampiyonlukla; armasında yıldız bulunan dört takımdan biridir. Takımın forma üreticisi Joma'dır. Takımın maçlarını oynadığı stadyum, Şenol Güneş Spor Kompleksi'dir.
Trabzonspor toplamda 7 Süper Lig, 9 Türkiye Kupası, 10 Süper Kupası, 5 Başbakanlık Kupası ve bir de 1. Lig kupası şampiyonluğu bulunmaktadır. 1974 yılında Kıbrıs Harekâtı sırasında, Kıbrıs'taki askerlerin motivasyonunu yükseltmek amacıyla düzenlenen futbol turnuvasında şampiyon olmuş ve Kıbrıs Barış Kupasını müzesine götürmüştür.