Varoluş
İkinci dereceden teoriler

İkinci dereceden teoriler genellikle ortodoks konum olarak görülür. Varlığı birinci dereceden bir özellikten ziyade ikinci dereceden bir özellik olarak anlarlar. Örneğin, Empire State Binası ayrı bir nesnedir ve 443,2 metre boyunda olması birinci dereceden bir özelliktir. Örnekleştirilmiş olma, 443,2 metre boyunda olmanın özelliğidir ve dolayısıyla ikinci dereceden bir özelliktir. İkinci derece teorilere göre varoluştan bahsetmek, hangi özelliklerin enstantaneleri olduğundan bahsetmek demektir. Örneğin bu görüş, "Tanrı vardır" cümlesinin, Tanrı'nın var olma özelliğine sahip olduğunu iddia etmediğini belirtir. Bunun yerine "Tanrılık somutlaştırılmıştır" anlamına gelir.
İkinci dereceden teorilerin temel motivasyonlarından biri, varoluşun "bir bina olmak" ve "443,2 metre boyunda olmak" gibi normal özelliklerden önemli açılardan farklı olmasıdır: düzenli özellikler bir nesnenin neye benzediğini ifade eder, ancak varoluş bunu ifade etmez. Bu görüşe göre varoluş, normal özelliklerden daha temeldir, çünkü o olmadan nesneler herhangi bir özelliği somutlaştıramaz.
İkinci dereceden teorisyenler genellikle yüklemlerden ziyade niceleyicilerin varoluşu ifade ettiğini savunurlar. Niceleyiciler, belirli özelliklere sahip nesnelerin miktarından bahseden terimlerdir. Varoluşsal niceleyiciler en az bir nesnenin var olduğunu ifade eder. Örnekler arasında "bazıları" ve "vardır" gibi ifadeler yer alır; "bazı inekler ot yer" ve "çift asal sayı vardır" ifadelerinde olduğu gibi. Bu bakımdan varlık saymayla yakından ilgilidir; çünkü bir şeyin var olduğunu iddia etmek, ona karşılık gelen kavramın bir veya birden fazla örneğinin olduğunu iddia etmek demektir.
İkinci dereceden görüşler, "yumurtalayan memeliler vardır" gibi bir cümlenin yanıltıcı olduğunu, çünkü "var" kelimesinin bunlarda yüklem olarak kullanıldığını ima eder. Bunun yerine, gerçek mantıksal biçimlerinin "yumurtlayan memeliler olan varlıklar vardır" gibi yeniden formülasyonlarla daha iyi ifade edildiğini savunuyorlar. Bu şekilde varoluş niceleyici rol üstlenirken, yumurtlayan memeliler yüklemdir. Niceleyici yapılar aynı zamanda olumsuz varoluşsal ifadeleri ifade etmek için de kullanılabilir. Niceleyici yapılar aynı zamanda olumsuz varoluşsal ifadeleri ifade etmek için de kullanılabilir. Örneğin "konuşan kaplanlar yoktur" cümlesi "konuşan kaplanların olması söz konusu değil" şeklinde ifade edilebilir.
Birçok ontolog, ikinci derece teorilerin birçok varoluşsal cümle türünün doğru analizini sağladığını kabul eder. Ancak tüm durumlar için doğru olup olmadığı tartışmalıdır. Zorluklardan biri, negatif tekil varoluşsallıklar olarak adlandırılanlardan kaynaklanmaktadır. Negatif tekil varoluşsal ifadeler, belirli bir nesnenin var olduğunu inkâr eden ifadelerdir. Bunun bir örneği "Ronald McDonald yoktur" cümlesidir. Ronald McDonald gibi tekil terimler bireylere gönderme yapıyor gibi görünüyor. Negatif tekil varoluşsallar bu bireyin var olduğunu inkâr ettiğinden bu durum bir zorluk teşkil etmektedir. Bu, tekil terimin ilk etapta bireye nasıl atıfta bulunabileceğini belirsiz hale getiriyor. Bu soruna etkili bir çözüm Bertrand Russell tarafından önerildi. Tekil terimlerin doğrudan bireylere atıfta bulunmadığını, bunun yerine bireylerin tanımları olduğunu savunuyor. Pozitif tekil varoluşsallar, açıklamalarla eşleşen bir nesnenin var olduğunu doğrularken, negatif tekil varoluşsallar, açıklamalarla eşleşen bir nesnenin varlığını reddeder. Bu görüşe göre "Ronald McDonald yoktur" cümlesi "eşsiz bir mutlu hamburger palyaçosu yoktur" düşüncesini ifade etmektedir.