stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Hava gösterisi

Türk Yıldızları
Hava gösterisi, uçaklar ve diğer hava araçlarıının sergilendiği halka açık bir etkinliktir. Bunlar genellikle akrobasi gösterileri içerir, bunlar olmadan uçaklar yere park edilerek "statik hava gösterileri" olarak adlandırılırlar.
Han Yeraltı Şehri

| --- | --- |

Konum: Han, Eskişehir
Bölge: İç Anadolu Bölgesi
Tür: Yeraltı Şehri
Yüzölçümü: 1.5 km
Tarihçe
Kuruluş: M.S 1.Yüzyıl
Sit ayrıntıları
Kazı tarihleri: 1992-1993
Durum: Müze
Han Yeraltı Şehri, Eskişehir ili Han ilçesinde yer alan yeraltı galerileridir.
İsmini bulunduğu ilçeden almaktadır. İlçe içerisinde pek çok antik ve tarihi yapı bulunmaktadır. İlçede kayalara oyulmuş mezarlar ve bazı galeriler görmek mümkündür. Han Yeraltı Şehri de bunlardan bir tanesidir.
Yeraltı şehri belli aralıklarla kat olacak şekilde oyma yöntemiyle inşa edilmiştir. Odalar, mekanlar ve mekanları birbiri ile bağlayan koridorlar bulunmaktadır. Bu koridorların bir çoğuda yapının en alt katında bulunan su kanallarına çıkmaktadır.
Yapı yeraltına oyulan 3 ana odadan oluşmaktadır. Odalarda sandukalar ve fiyonk, rozet gibi motifler ile süslemeler yapılmıştır.
İlk kazılar 1992 ve 1993 yılında Eskişehir Müze Müdürlüğü ve Anadolu Üniversitesi tarafından yapılmıştır. Bu kazılara Yardımcı Doçent Doktor Ahmet Oğuz Alp başkanlık etmiştir.
Yeraltı şehrinin alt katlarında birçok su kanalı bulunmuştur. Bu kanallara su kaynağı ilçenin etrafındaki dağlardan gelmektedir. Su kanallarının nereye gittiği, ilçe dışında başka yerleşim yerlerine su taşıyıp taşımadığı, ilçede hangi bölgelere su taşıdığı bilinmemektedir.
Eutaxia ve Artemisios için Mezar Kabartması

August Kestner Müzesi'nde Eutaxia ve Artemisios için mezar kabartması.
Eutaxia ve Artemisios için Mezar Kabartması Hannover'deki August Kestner Müzesi antik koleksiyonunda bulunan Helenistik dönem mezar rölyefidir.
August Kestner Müzesi antik eser koleksiyonunda bulunan iki Grek mermer mezar kabartmasından biridir (Envanter numarası I 45). MÖ 2. yüzyılın ikinci yarısına tarihlenmekte olup, Attika'da yapılmış diğer parçadan yaklaşık iki yüz yıl daha gençtir. Mezar kabartması, İzmir çevresinden gelmekte olup, Carl Humann aracılığıyla müzeye kazandırılmıştır. Hellenistik dönemde İyonya'da, Attika'nın aksine, böyle lüks cenaze törenleri yasak değildi.
Mezar kabartması, mezarda yatan iki kişinin tasvirini ve isimlerini içeren bir yazıtı göstermektedir. Solda Hermon'un kızı Eutaxia, sağda onun kocası, Menekrates'in oğlu Artemisios yer almaktadır. Kabartmanın süslemeleri, yaygın tasvir biçimlerine dayanmaktadır. Eutaxia giysileriyle tasvir edilmiş olup sol duvara yaslanmaktadır. Bir kolunu karnının önünde tutarken diğer eliyle başını desteklemektedir. Sol bacağı neredeyse diz hizasına kadar örtünün altından görünmektedir. Eutaxia ile duvar arasında sol tarafta elinde bir pyxis tutan küçük bir hizmetçi figürü yer almaktadır. Her iki figürün yüzleri de kırılmıştır. Artemisios ağırlığını sol bacağına vermiş, sağ bacağı ise serbest olup sola eğimlidir. Elleri karnının önünde kavuşturulmuştur. Kalın bir pelerin giymiş olup sağ ayak ucunda daha küçük bir hizmetçi figürü bulunmaktadır. Asıl kabartmanın üstünde, Yunan mezar yapısının mimari bir taklidi yer almaktadır. Saçaklık, alınlığı çevrelemektedir. Üçgenin ortasında bir rozet vardır. Altında ise dışarıda iki rozet, içeride ise iki defne çelengi bulunan bir friz yer almaktadır. Çelenklerdeki disklerde basit bir selamlama olan ΧΑΙΡΕ (sağlıklı ol) yazısı bulunmaktadır. İsimlerinin yazısı ise yanlardaki rozetlerin altına kazınmıştır. Gable'ın kenarlarını ve tepesini Akroterler süslemektedir.
Konuyla ilgili yayınlar

Ernst Pfuhl, Hans Möbius: Die ostgriechischen Grabreliefs. Bd. 1, Zabern, Mainz 1977, S. 162 Nr. 532 Taf. 82.
Hans-Georg Dettmer: „… den Sinn für das Schöne erwecken …“. Führer durch das Kestner-Museum Hannover. Kestner-Museum Hannover, Hannover 1998, 3-924029-28-8, S. 94.
Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları bulunmaktadır.
Kadı Burhâneddin

| Kadı Burhaneddin |
| --- | --- |
Doğum: Burhaneddin Ahmed 8 Ocak 1345 Kayseri
Ölüm: Temmuz 1398 Sivas
Meslek: Alim, devlet adamı, hükümdar, Azerbaycan ve Divan edebiyatı şâiri
Ebeveyn(ler): Şemseddin Mehmed

Kadı Burhaneddin (8 Ocak 1345; Kayseri - Temmuz 1398; Sivas), Türk devlet adamı, alim ve Azerbaycan edebiyatı ve Divan edebiyatı şairi. Anadolu'daki Eretna Beyliği'nde vezirlik yapmıştır. 1381 yılında Eretna topraklarını ele geçirerek kendisini sultan ilan etmiştir. Yaygın olarak, ilk mesleği olan İslami yargıçlık görevini belirten "Kadı" unvanıyla anılır.
Beyliğinin bağımsızlığını koruyabilmek için Osmanlılar, Memlükler, Karamanoğulları ve Akkoyunlular ile 18 yıl boyunca mücadele etmiştir. Şiirlerini, modern Azerbaycan Türkçesine oldukça yakın bir dille kaleme almıştır. Türkçe şiirlerinin yanı sıra Farsça ve Arapça da yazmış, ayrıca İslam hukuku üzerine çalışmalar yapmıştır. Divanı, Türk diliyle yazılmış ilk divan olarak kabul edilir. Kadı Burhaneddin, modern Azerbaycan ve Türk edebiyatının kurucularından biri olarak görülmekte olup, özellikle Azerbaycan Türkçesinde şiirin gelişiminde önemli bir rol oynamıştır.
7 Mayıs 2019 tarihinde, Kadı Burhaneddin'in eserleri, Azerbaycan Cumhuriyeti Bakanlar Kurulu'nun 211 sayılı kararıyla, Azerbaycan Cumhuriyeti'nde kamu malı olarak ilan edilmiştir.
Hayatı > Mezarı

Kadı Burhaneddin Türbesi Sivas merkezde Kadıburhaneddin Mahallesi'nde bir park içerisinde bulunmaktadır. 1965 yılında dönemin valisi olan Ahmet Vefik Kitapçıgil tarafından yaptırılmıştır. Kesme taştan dört sütun üzerinde tek kubbesi bulunan bir yapıdır. Baldaken tarzında inşa edilmiştir. Mahalle sakinlerince huzursuz evliliklerde eşlerin ayrılmadan önce bu türbeye ayrı ayrı gelip (veya bir yakınlarınca getirilip) dua ettikleri anlatılmaktadır. Türbenin dört tarafının duvarla örülerek kapalı bir mekana dönüştürüldüğü ama çeştli belirtilerle bunun mezardaki veli kişi tarafından istenmediğinin anlaşılması üzerine tekrar duvarların kaldırıldığı da söylenmektedir. Bazı mahalle sakinlerinin yanından geçerken türbeye selam verdiklerine tanık olunur. Türbenin hemen yanında yine aynı adı taşıyan Kadıburhaneddin İlköğretim okulu yer alır. (Bu okulun adı 2018 yılında değiştirilmiş olsa da mahallede ve hatta daha geniş bir çevrede bu isimle bilinmektedir.)
Edebî kişiliği

Kadı Burhaneddin siyasal uğraşları yanında edebiyat ve özellikle şiir ile yakından meşgul olmuş ve özellikle gazel, tuyuğ ve rubailerden oluşan büyük bir Divan ortaya çıkarmıştır. Türk edebiyatında aruz veznini Türkçeye uygulayıp divan şiirinin ortaya çıkması sürecine öncülük etmiştir. Gazelleri ve tuyuğları ile ün kazanmıştır. Tuyuğ şeklini divan edebiyatına getiren Kadı Burhaneddin olmuştur. Gazellerinin gayet içten ve aşıkane oldukları görülür. Lirik şiirlerinde cesaret göze çarpar ve bu yönüyle de klâsik şiirden ayrılır. Aşk şiirlerinin yanı sıra din ve tasavvuf ile ilgili şiirleri de vardır. Şiirlerinde ne mahlası ne de adı bulunmaktadır.
600 sayfa tutan bir divanı dolduracak kadar şiir yazmıştır. Bu divanında 1500 gazel, 119 tuyuğ ve 20 rubai bulunmaktadır ama hiç kasidesi bulunmamaktadır.
İran şiirini çok iyi bilen Kadı Burhaneddin divan şiirinin öğelerini Türkçeye mal etmede emeği geçen baş Türk şairlerdendir. Divan şiirinin ilk Türkçe örneklerini veren bir şair olarak Türkçeyi aruza uydurmakta güçlük çektiği görülür. Bu aruz vezin eksikliği o kadar önemlidir ki Kadı Burhaneddin'in şiirlerinin çoğunda kullanılan vezni tayin etmek güç ve hatta bazılarında imkânsız olur. Ancak bu eksiklik XIV. yüzyıl Türk divan edebiyatına katkısı bulunan şairlerin neredeyse hepsinde görülmektedir. Kadı Burhaneddin bu müşkülatını, canlı ve samimi edası ile giderir. Günlük konuşma dilini de şiirlerinde kullanması onun şiirlerine ayrı bir özellik verir. Edebî sanatlara, özellikle cinasa düşkündür. Bazı şiirlerinde tasavvuf izleri gayet açıkça görülmekle beraber Kadı Burhaneddin'i bir sûfî ve mutasavvıf bir şair olarak dünya işlerinden el etek çekmiş bir kişi saymak doğru olmaz. Kadı Burhaneddin'in gerçek yaşamında zevk ve safa alemleri düzenlediği bilinmektedir. Kadı Burhaneddin esas itibarıyla beşeri, maddi aşkı işlemiş ve maceracı, dövüşçü, savaşçı hayatının ve ruhunun izleri çok bariz olarak şiirlerinde yansımıştır. Doğayla ilgili tasvirler yapmış ve genellikle hayatını anlatmıştır.
Seçilmiş örnek eserleri

Özün eş-şeyh bilen serdar boler
Enel-Hak diyen berdar boler
Yiğit oldur ger Hakk için baş oynaya
Döşekde ölen murdar boler.
Seçilmiş örnek eserleri > Tuyuğ

Hakka şükür koçlarun devrânıdur.

Cümle âlem bu demün hayrânıdur.

Gün batardan gün toğan yire değün.

Işk erinün bir nefes seyrânidur.
Seçilmiş örnek eserleri > Gazel

Gönülüme ben didüm ki kandesin,

Gamzesinün oklarıyla kandesin

Gisusiyle bende düşdüm dir gönül,

Didüm ana nola çünkü bendesin

N'ola öpdüm gözüme sürdüm seni,

Sen dahi âlemde bir turvendesin

Bendesin sen bendeyim ben tapuna,

Bendeyim ben nice ki sen bendesin

Gözlerüm giryan ü biryândur gönül,

Leblerüm şekker özün pür-handesin
Dıș kaynaklar

Cengiz, Halil Erdoğan (1972), Divan Şiiri Antolojisi, Ankara: Bilgi Yayınevi.
Soysal, M. Orhan: (2002) Eski Türk Edebiyatı Metinleri, Ankara: Millî Eğitim Basımevi,.
Yücel, Yaşar (1989) Anadolu Beylikleri Hakkında Araştırmalar. Cilt:2 say. 36-230  Ankara
Hakkı Devrim  (15 Mayıs 2008) Köşe yazısı ("Bir Mısra" başlığı için). Radikal Gazetesi,
Alpaslan, Ali (1977), Kadı Burhaneddin Divanı’ndan Seçmeler, Kültür Bakanlığı, Ankara  s. 49-51;
Dıș bağlantılar

ile ilgili metin bulabilirsiniz.
Özaydın, Abdülkerim (2001) "Kadı Burhaneddin: " Türkiye Diyanet Vakfi İslâm Ansiklopedisi. c.24 say.74-75 Online:  18 Ekim 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Kadı Burhaneddin (Haz.: Ergin, Muharrem) (1980) Kadı Burhaneddin Divanı  İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yayınları, İstanbul. Online:  19 Ekim 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Kazi Burhaneddin (Az. haz.: Aliyar Seferli ve Samet Alizade) (2005) Divan, Önder Neşriyat, Baku. Online:  (Azerbaycanca)
Sivas Kültür Envanteri, Kadı Burhaneddin Türbesi, 11 Eylül 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. TESCİL TARİHİ: 21.01.1983 TESCİL KARARI: A-4053
Türkiye Kültür Portalı, Kültür Envanteri Kadı Burhaneddin Türbesi - Sivas Envanter No: 58.01.30
Aziz Nesin - Kadı Burhaneddin Türbesi'nde (Türbenin eski durumu görünmekte)
Fotoğraf: Kadıburhaneddin Türbesi ve arkada Kadıburhaneddin İlkokulu (Yüksek Çözünürlüklü)
| g t Divan edebiyatı |
| --- | --- |
Şairler:  Ahdî  Âdile Sultan  Ahmedî  Ahmed Fakih  Ahmed Paşa  Ahmed-i Dâî  Âkif Paşa  Ali Şîr Nevaî  Âşık Paşa  Âşıkpaşazâde  Aydınlı Visali  Âzerî Çelebi  Azmîzâde Hâletî  Babür  Bağdatlı Rûhî  Bâkî  Edirneli Nazmi  Enderûnlu Fâzıl  Enderunlu Vâsıf  Esrâr Dede  Evliya Çelebi  Fuzûlî  Gülşehrî  Gelibolulu Mustafa Âlî  Hamdullah Hamdi  Hayâlî Bey  Hoca Dehhânî  Hoca Mesud bin Ahmed  Hoca Sâdeddin Efendi  Hoca Sinan Paşa  İbrahim Peçevî  Kadı Burhâneddin  Kul Mesud  Latîfî  Lâmiî Çelebi  Kara Fazlî  Kâtip Çelebi  Keçecizâde İzzet Molla  Koca Mehmed Ragıp Paşa  Koçi Bey  Leskofçalı Galib  Leylâ Saz  Mercimek Ahmed  Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî  Mihrî Hatun  Mütercim Âsım  Nâbî  Nâilî  Naîmâ  Necâtî  Nedîm  Nergisî  Nesîmî  Neşâtî  Nef'î  Nisâyî  Pîrî Reis  Riyâzî  Sehî  Seydi Ali Reis  Sultan Veled  Süleyman Çelebi  Sünbülzâde Vehbî  Şeyh Galip  Şeyhî  Şeyyad Hamza  Taşlıcalı Yahya  Tatavlalı Mahremi  Veysî  Yenişehirli Avni  Yirmisekiz Mehmed Çelebi  Yûsuf Meddah  Zâtî  Zekeriyâzâde Yahyâ Efendi 
Türler:  Gazel  Kaside  Kırk hadis  Kısas-ı enbiyâ  Kıyafetnâme  Maktel  Menâkıbnâme  Mesnevi  Mevlid  Münşeat  Sâkînâme  Seyahatnâme  Siyâsetnâme  Siyer  Surnâme  Şehrengiz  Tevârîhnâme  Tezkire 
Söz sanatları:  Hüsn-i talîl  İstiare  Leff ü neşr  Tecâhül-i ârif  Tekrir  Telmih  Tenasüp  Tevriye 
Edebî akımlar:  Türki-i basit  Mahallileşme  Sebk-i Hindi 
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  GND: 103377891  ISNI: 0000 0001 1772 0571  LCCN: n80022863  NLI: 987007459066605171  SELIBR: 249426  SUDOC: 225960648  VIAF: 79262869   WorldCat (LCCN): n80-022863 
Kadıburhaneddin Türbesi (Sivas)
Balo elbisesi

Balo elbisesi bir baloya veya resmi bir olaya giyilen bir gece elbisesidir. Çoğu sürüm, düşük dekolte, açık kollar ve uzun kabarık tarz etekleri ile omuzları keser. Bu önlükler tipik olarak bir ceket, pahalı bir kumaşta örgün bir şal, bir ceket, moda ya da vintage takı ve gece eldiveni yerine pelerin veya örtü ile giyilir. "Devlet süslemelerinin" giyileceği yerlerde, göğsüne tutturulmuş bir yay üzerindedir ve evli kadınlar bir taç giyerler. Yapay kumaşlar şimdi bazen kullanılsa da, en sık kullanılan kumaşlar saten, ipek, tafta ve kadife süslemeli, inciler, payetler, nakışlar, fırfırlar, kurdeleler, rozetler ve dantellerdir.
Nazizm Altında Zulüm Gören Eşcinseller Anıtı

| --- | --- |
Nazizm Altında Zulüm Gören Eşcinseller Anıtı

Koordinatlar: 52°30′48″K 13°22′34″D﻿ / ﻿52.51333°K 13.37611°D﻿ / 52.51333; 13.37611
Konum: Berlin, Almanya
Tasarlayan: Michael Elmgreen Ingar Dragset
Tür: Anıt
Açılış tarihi: 27 Mayıs 2008
Adandığı: Nazi Almanyası'nda zulümgören eşcinseller
Nazizm Altında Zulüm Gören Eşcinseller Anıtı (Almanca: Denkmal für die im Nationalsozialismus verfolgten Homosexuellen), Almanya'nın başkenti Berlin'de bulunan bir anıttır. Anıt, 27 Mayıs 2008 tarihinde açılmış olup Tiergarten'de yer almaktadır. Anıt, Nazi Almanyası'nda zulüm gören eşcinsellerin anısına adanmıştır.
Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat

| --- | --- |
Şemsettin Sami'nin roman türünde ilk Türk romanı olan Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat adlı  romanının Özgür Yayınları 'ndan çıkan kapağı.
Yazar: Şemsettin Sami
Tür: Roman
Yayım: 1875
Taaşşuk-ı Talât ve Fitnat (Osmanlıca: تعشق طلعت و فطنت) Tanzimat Edebiyatı'nın birçok türünde eserler vermiş yazarlarından Şemsettin Sami tarafından kaleme alınmış bir romandır. Kasım 1872'den 1873 yazına değin Hadîka gazetesinde yayınlanmış, ilk 1875'te kitap hâlinde basılmıştır. Acıklı bir aşk hikâyesini anlatan bu eser, Batı edebiyatı tarzında yazılmış ilk Türkçe romanlardan biri ve Osmanlıca harflerle basılmış ilk romandır. (İlk Türkçe roman olan Akabi Hikâyesi, Vartan Paşa tarafından kaleme alınmış ve 1851 yılında Ermeni harfleriyle yayımlanmıştı).
Tanzimat romancılığında, kadınların toplum içindeki yerlerini belirtme, dönemin evlilik ilişkilerini irdeleme, uygunsuz evlenmelerin sorunlarına değinme konuları yaygın olup, Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat'ta da bu temalar ön plana çıkmaktadır. Romandaki en belirgin temalar, daha sonraları da sıkça işlenen kadın eğitimi ve görmeden evlenmeyle bunun acıklı sonuçlarıdır. Kitapta aşkın ve sevdanın önemi ayrıca vurgulanmıştır. Yazar, görmeden evlenmenin acı sonuçlarını basit bir teknikle, duygusal karakter çözümlemeleriyle yansıtır; gerçekçi bir romantizm içerisinde, konuşma dilini roman anlatımına yansıtmaya çalışır. Romanda diyaloglar önemli bir yer tutar.
Romanda Ön Plana Çıkan Karakterler

Tal'ât: İstanbullu genç bir adam.
Fitnat: Genç bir kız; üvey babası Hacı Mustafa'nın evinde yaşamaktadır.
Ali Bey: Orta yaşlı bir İstanbul beyefendisi.
Saliha Hanım: Talat'ın annesi. Çok genç yaşta çocukluk aşkı Rıfat Bey'le evlenmiştir.
Hacı Mustafa (Hacıbaba): Fitnat'ın üvey babası. Tütüncüdür, sert bir tabiatı vardır.
Şerife Kadın: Fitnat Hanım'ın dikiş, nakış hocasıdır.
Kâmile Hanım: Rıfat Bey'nin annesi.
Fatma Dadı: Talat'ın dadısı.
Kripta

Palencia Katedrali'nin mezar odasından bir görünüm
Kripta; bir kilisenin alt katında bulunan ve mezar, tabut ya da lahit gibi unsurların yer aldığı odadır.
Mollakent Medresesi

| --- | --- |
Medresenin planı

Diğer ad(lar): Mellekend Medresesi ·  Mellekent Medresesi ·  Melekent Medresesi ·  Melekend Medresesi
Genel bilgiler
Durum: Kullanılmıyor
Tür: Medrese
Konum: Mollakent, Bulanık, Muş, Türkiye
Koordinatlar: 38°57′10″K 42°04′09″D﻿ / ﻿38.95278°K 42.06917°D﻿ / 38.95278; 42.06917
Tamamlanma: 14. yüzyıl başları (ilk yapı) 1818 ya da 1819 (mevcut yapı)
Yenileme: 1985
Sahip: Bitlis Vakıflar Bölge Müdürlüğü
Yükseklik: 5,91 m (ilk yapı) 4,45 m (günümüzdeki yapı)
Teknik ayrıntılar
Yapı sistemi: Kâgir
Malzeme: Ahlat taşı
Kat sayısı: 1
Zemin alanı: 7,71 × 18,69 m (ilk yapı) 12,28 × 8,20 m (günümüzdeki yapı)
Diğer bilgiler
Oda sayısı: 2 (günümüzdeki yapı)

Mollakent Medresesi, Mollakent'teki bir medreseydi. 14. yüzyıl başlarında kurulan medrese, zaman içinde binasının yıkılmasıyla birlikte faaliyetlerini durdursa da 1818 ya da 1819 yılında yeniden inşa edilerek tekrar hizmete girdi. 18. yüzyılın ikinci yarısında Sühreverdilik etkisine girerken I. Dünya Savaşı'ndaki Rus işgali sonrasında faaliyetleri sonlandı. 1925'te tekrar faaliyete geçen medrese, 1950'lerde Hâlidîlik etkisindeydi. 1988'de binası, Erzurum Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Müdürlüğü tarafından kültür varlığı olarak tescil edildi. 1990'larda ise medresenin faaliyetleri tekrar sona erdi. Yapı günümüzde, Bitlis Vakıflar Bölge Müdürlüğü mülkiyetindedir.
Önceki medrese binasından günümüze yalnızca taçkapısının bulunduğu kuzey beden duvarının bir parçası ulaşmıştır. Bu duvarın batı cephesine inşa edilen günümüzdeki yapı, doğu-batı doğrultusunda uzanan, dikdörtgen planlı, kâgir bir yapıdır. Günümüzde hazîreye açılan taçkapının giriş açıklığı; dış cephede basık, iç cephede ise sivri kemerlidir. Bu açıklık, sivri kemerli bir nişin içine alınmıştır. Kavsarada, onarımına dair bir metnin işlendiği mermer kitâbesi yer alır. Yapının kuzeyi yola bakarken diğer cepheleri mezarlıkla çevrelenir. Yapıyı örten düz toprak çatıda yer yer çökmeler vardır. Kuzeye cephesinin ortasındaki girişin ekseninde dikdörtgen bir koridor uzanırken her iki yanında birer oda bulunur. Giriş kapısının yukarısı ile odaların kuzey cephelerinde birer pencere vardır. Koridor ile odaların duvarlarında birkaç adet niş yer alır.
Tarihi

13. yüzyıl sonlarında bölgeye gelerek buradaki ilk yerleşimi kuran Kara Abdal, ilk olarak günümüzde harap durumda olan camiyi, ardından ise 14. yüzyıl başlarında bir medrese inşa ettirdi. Kara Abdal'ın soyundan gelenlerin 16. yüzyılda kurduğu Seyyid Molla Muhammed el-Mühri el-Bağdadi Vakfına bağlı kurumlar arasında medrese de vardı. Zamanla yıkılan medrese binasının ayakta kalan tek kısmı, taçkapısının yer aldığı kuzey cephesi beden duvarının bir bölümüydü. Girişindeki kitâbesine göre yapı, Şeyh Abdurrahman tarafından 1818 ya da 1819 yılında onarılarak tekrar hizmete girdi. Bu kapsamda, ayakta kalan duvarın batı cephesine bitişik olacak şekilde yeni bir yapı inşa edilmişti. Taçkapının arkasında kalan arazi ise zaman içinde hazîre olarak kullanılmaya başlandı.
Medrese, 18. yüzyılın ikinci yarısından itibaren Sühreverdilik etkisine girdi. I. Dünya Savaşı esnasında bölgenin Rus işgaline uğramasından ötürü buradaki yerleşik Müslüman halkın bölgeden ayrılması sonucunda ara verilen medresedeki eğitim, Seyyid Molla İbrahim-i Mellekendî ile Seyyid Şeyh Abdullah-ı Mellekendî'nin girişimleri sonucunda 1925 itibarıyla tekrar başladı. 1950'lerde, Seyyid Şeyh İhsan-ı Mellekendî ile birlikte Hâlidîlik etkisine girdi.
Yapının kuzey cephesinde yer alan pencereleri, 1985 yılında köylüler tarafından yapılan bir onarım esnasında birleştirilerek büyütüldü. Erzurum Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Müdürlüğünün 27-28 Nisan 1988 tarih ve 146 sayılı kararıyla yapı, "anıt niteliğinde kültür varlığı" olarak tescil edildi. Medrese, 1990'larda faaliyetlerini sonlandırdı. Günümüzde kullanılmayan yapının mülkiyeti Bitlis Vakıflar Bölge Müdürlüğündedir.
Abbas Ağa Çeşmesi (Beşiktaş)

| --- | --- |

Genel bilgiler
Tür: Duvar çeşmesi
Mimari tarz: Klasik Osmanlı mimarisi
Konum: Beşiktaş, İstanbul, Türkiye
Koordinatlar: 41°02′42″K 29°00′21″D﻿ / ﻿41.04500°K 29.00583°D﻿ / 41.04500; 29.00583
Yaptıran: Abbas Ağa
Tamamlanma: 1669/1670
Teknik ayrıntılar
Yapı sistemi: Kâgir
Malzeme: Taş
Abbas Ağa Çeşmesi, İstanbul'un Beşiktaş ilçesindeki bir çeşmedir. 1669 ya da 1670 yılında yaptırılmıştır.
Tarihi

IV. Mehmed'in Kızlar Ağası Abbas Ağa tarafından, 1699 ya da 1670 yılında yaptırıldı. 1972 yılında suyunun aktığı kaydedilmişti.
Konumu ve mimarisi

İstanbul'un Beşiktaş ilçesinin Sinanpaşa Mahallesi'nde, Akmaz Çeşme Sokağı üzerinde[kaynak belirtilmeli] ve Abbas Ağa Camii'nin yanında konumlanır. Kesme taştan yapılan, klasik Osmanlı mimarisi tarzındaki bir duvar çeşmesidir. Ön cephesindeki basık sivri kemerli nişin içinde mermer aynataşı yer alır. Aynataşının içinde, dalgalı kaş kemer motifinin altında bir rozet kabartması bulunur. Teknesi ile her iki yanındaki setleri küfeki taşındandır.
Nişin yukarısında konumlanan dört satırlık kitâbesi, Abbas Ağa tarafından Üsküdar'da yaptırılan çeşmeyle aynı metne sahiptir. Cülûs tekniğiyle işlenen kitâbe metni şu şekildedir:
| --- | --- |
Metin  ددی دارالسعاده حضرت عباس اغا یا رب چوق شكر احسانكه لطف ایلدك جود و نوال    حسبة لله ایچوندر هپ بو سعیمز روز و شب جمله حالم ساكا معلوم سن بیلورسك لا یزال    جرم عصیانمه باقما اول حبیبك حرمتی یا الهی رحمتك اظهار ایدوب كوستر جمال    ال اچوب دركاهكه كلدم ساكادر منتم ایله خیراتمی مقبول یا كریم ذل الجلال    رحمت اولسون جاننه هر كیم اوقورسه فاتحه روحمی شاد ایلین هاچ اولمیه بر دم ملال    سویلدم بو تاریخی دل تشنه لر بولسون حیات نوش جان اولسون ايچك بو چشمه دن آب زلال سنه ١٠٨٠  : Transkripsiyonu  Dedi Dârü's-sa'âde hazret-i Abbâs Ağa yâ Rab Çok şükür ihsânına lûtfeyledin cûd-u nevâl    Hasbeten li'llâh içindir hep bu sa'yim rûz-u şeb Cümle hâlim sana ma'lûm sen bilirsin lâ-yezâl    Cürm-ü isyânıma bakma ol habîbin hörmeti Yâ İlâhī rahmetin izhâr edip göster cemâl    El açub dergâhına geldim sanadır minnetim Eyle hayrâtımı makbâl yâ kerîm-i zü'l-celâl    Rahmet olsun cânına her kim okursa fâtihâ Rûhumu şâd eyleyen hîç olmaya bir dem melâl    Söyledim bu târîhi dil-teşneler bulsun hayât Nûş-ı cân olsun içün bu çeşmeden âb-ı zülâl sene 1080 

Saçaklı çatısının üzerindeki dikdörtgenler prizması şeklindeki kütlenin ön cephesinin iki kenarında birer lale, ortasında ise bir madalyon kabartması bulunur. Bu kütlenin alınlığının ortasında bir çarkıfelek kabartması yer alır.
Güzelce Ali Paşa Çeşmesi

| --- | --- |

Diğer ad(lar): Ali Paşa Çeşmesi
Genel bilgiler
Tür: Duvar çeşmesi
Konum: Beyoğlu, İstanbul, Türkiye
Koordinatlar: 41°02′12″K 28°57′50″D﻿ / ﻿41.03667°K 28.96389°D﻿ / 41.03667; 28.96389
Yaptıran: Güzelce Ali Paşa
Tamamlanma: 1619 ya da 1620
Yenileme: 1712 ya da 1713 ·  1763 ya da 1764 ·  1990'lar
Yenileyen: Nezir Ağa (1712 ya da 1713) ·  III. Mustafa (1763 ya da 1764)
Teknik ayrıntılar
Malzeme: Mermer
Kitâbesini yazan: Hükmî
Güzelce Ali Paşa Çeşmesi ya da Ali Paşa Çeşmesi, İstanbul'un Beyoğlu ilçesinde bulunan bir çeşmedir.
Tarihi

Kitâbesine göre çeşme, Sadrazam Güzelce Ali Paşa tarafından 1619 ya da 1620 yılında yaptırıldı. 1712 ya da 1713 yılında Nezir Ağa, 1763 ya da 1764 yılında ise III. Mustafa tarafından onarıldı. İbrahim Hilmi Tanışık'in 1945 tarihli kitabında kırık olduğu keydedilen teknesi günümüzde de aynı durumdadır. Çeşme, 1990'larda bir onarımdan daha geçti.