stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Sırbistan mimarisi
Ortaçağ dönemi > Sırbistan'da Osmanlı mimarisi

Şu anda Sırbistan Cumhuriyeti olan topraklar, 17. yüzyılın sonundan itibaren Habsburg egemenliğine geçen Voyvodina'nın aksine (Orta Sırbistan'ın birkaç kez ele geçirilmesiyle birlikte) Erken Modern dönem boyunca, özellikle Orta Sırbistan'da Osmanlı İmparatorluğu'nun bir parçasıydı. Osmanlı kültürü bölgeyi mimaride, mutfakta, dilde ve giyimde, özellikle sanatta ve dini hayatta önemli ölçüde etkilemiştir.
Bayraklı Camisi, Belgrade, 1575
Altun-Alem Camisi, Novi Pazar, 16.Yüzyıl
Sokollu Mehmed Paşa Camisi, Belgrade, 1576/77
İslam Ağa Camisi, Niş, 1720
Paşa evi, Vranje, 1765
Kafatası Kulesi, Belgrade, 1809-->
Modernite > Barok

Belgrad üzerindeki kısa ömürlü Avusturya yönetimi sırasında, bir meydan ve birkaç anıtsal bina ile Barok bir mahalle inşa edildi. Şehrin Osmanlı Türkleri tarafından yeniden fethinden sonra tüm Barok yapılar yıkılmıştır. Sırp Ortodoks kiliselerinin çoğu, Avusturya idaresindeki bölgelerde inşa edilen Barok kiliselerinin tüm özellikleriyle inşa edildi. Kiliseler genellikle bir çan kulesine ve Rönesans tarzı resimlerle kaplı kilisenin içinde ikonostasisin bulunduğu tek nefli bir yapıya sahipti. Bu kiliseler daha çok Zemun ve Voyvodina eyaletlerinde bulunur.
Modernite > Sırp-Bizans Uyanışı

19. yüzyıl, ulusal romantizm fikirleri doğrultusunda mimaride de "ulusal bir üslup" geliştirmeye çalışan Sırp milliyetçiliğinin gelişme dönemiydi. Daha geniş tarihselcilik hareketi içinde, neoklasik mimariye paralel olarak Sırbistan, özellikle Yeni Bizans mimarisi tarzının gelişimini gördü. 1904'ten kalma Kapetanovo kalesi gibi Gotik Revival mimarisinin bazı örnekleri olmasına rağmen, diğer tarihselcilik türlerinin Sırbistan'da daha az etkisi oldu.
Sırbistan'ın modern kutsal mimarisi, ana ivmesini 1909'da Karađorđević hanedanının üyesi tarafından yaptırılan Oplenac'taki hanedan mezar kilisesinden almıştır. Ekim devriminden sonra Rus göçmen sanatçıların gelişiyle, Belgrad'ın ana hükûmet yapıları, Rus İmparatorluğu'nda eğitim görmüş seçkin Rus mimarlar tarafından planlandı. Kral I. Aleksandar'  neo-bizans hareketinin patronajını üstlendi. Başlıca destekçileri Aleksandar Deroko, Momir Korunović, Branko Krstić, Petar Krstić, Grigorijji Samojlov ve Nikolay Krasnov'du . Başlıca katkıları Beli dvor, Aziz Sava Kilisesi, Aziz Mark Kilisesi, Belgrad idi. Komünist dönem sona erdikten sonra Mihailo Mitrović ve Nebojša Popović, Bizans geleneğindeki klasik örnekleri kullanan sakral mimaride yeni eğilimlerin savunucularıydı.
Aziz Mark Kilisesi, Belgrad, 1835
Belgrad'daki Vuk Vakfı Evi, Branko Tanazević, 1879
Oplenac mozolesinin şifresi, Nikolay Krasnov, 1910
Branko Tanazević tarafından Belgrad'da eski telefon santrali, 1923
Eski Postane, Momir Korunoviç, 1929
Modernite > Art Nouveau ve Secession stili

Art Nouveau ve Viyana Secession tarzı, Voyvodina bölgesinin hala Habsburglar altındaki Macar krallığının bir parçası olduğu 20. yüzyılın başında ülkenin kuzeyinde gelişti. Subotica ve Zrenjanin, dönemin  dikkat çekici yapılarına ev sahipliği yapmaktadır. Novi Sad ve Belgrad da mimari yenilikten geride kalmadı.
Novi Sad : Voyvodina Bankası (1904), Novi Sad Sinagogu (1909), Tomin'in Sarayı (1909)
Subotica : Sinagog (1901), Belediye Binası, Şehir Kütüphanesi, Raichle Sarayı
Voyvodina Bankası (1904)
Novi Sad Sinagogu (1909)
Subotica Sinagogu (1902)e tadilat sırasında iç mimari
Raichle Sarayı, Subotica (1904)
Subotica Belediye Binası (1910)
Subotica Şehir Kütüphanesi, Ferenc Raichle, 1897-->
Zrenjanin : Lipot Goldšmit'in Evi, Belediye Binası, Dunđerski Sarayı, Bence Evi, Küçük Köprü,
Lipot Goldšmit'in Evi, 1870'ler
Zrenjanin Belediye Binası, 1890
Zengin Dunđerski ailesinin sarayı, 1906
Bence Evi, Zrenjanin, 1909
Küçük Köprü, Zrenjanin 1910
Belgrad : Hotel Moskva (1908), Vučo'nun Sava Nehri üzerindeki Evi (1908), Uros Predic'in Stüdyosu (1908), Mika Alas'ın Evi (1910),
Belgrad Kooperatifi, 1882
Otel Moskova (1908)
Uros Predic'in Viyana Secession tarzında inşa edilmiş stüdyosu, Belgrad (1908)
Vučo'nun Sava Nehri üzerindeki Evi (1908)
Mika Alas'ın Evi (1910)
Monarşik Yugoslavya dönemi

Yugoslav mimarisi, devletin kuruluşundan önce 20. yüzyılın ilk on yıllarında ortaya çıktı; bu dönemde bir dizi Güney Slav sanatçı, devlet olma ihtimalinin verdiği heyecanla, ortak bir Slav kimliği adına Sırbistan'da bir dizi sanat sergisi düzenledi. 1918'de Yugoslavya Krallığı'nın kurulmasından sonra hükûmetin merkezileşmesinin ardından, bu heyecan azalmaya başladı. Birleşik bir devlet kimliği kurmaya çalışan, giderek yoğunlaşan bir devlet otoritesi ile, Yugoslav mimaris daha fazla dikte edildi.
1920'lerden başlayarak, Yugoslav mimarlar, stili, ilerici ulusal anlatıların mantıksal uzantısı olarak görerek mimari modernizmi savunmaya başladılar. 1928'de mimarlar Branislav Kojić, Milan Zloković, Jan Dubovy ve Dušan Babić tarafından kurulan Modern Hareketin Mimarlar Grubu, bölgesel farklılıkları aşmak için Yugoslavya'nın "ulusal" tarzı olarak modern mimarinin yaygın olarak benimsenmesini teşvik etti. Bu değişimlere rağmen, batıyla farklı ilişkiler, Yugoslavya İkinci Dünya Savaşı'nda modernizmin benimsenmesini tutarsız hale getirdi. Tüm Yugoslav şehirleri arasında Belgrad, modernist yapıların en yoğun olduğu şehirdir. Dragiša Brašovan'ın Hava Kuvvetleri Komutanlığı, Belgrad'daki savaşlar arası en büyük modernist binalardan biridir.
Sosyalist Yugoslav dönemi

Yugoslavya mimarisi, yeni ortaya çıkan, benzersiz ve genellikle farklı ulusal ve bölgesel anlatılarla karakterize olmuştur. Demir Perde'den özgür kalan sosyalist bir devlet olarak Yugoslavya, hem Batı liberal demokrasisinin hem de Sovyet komünizminin mimari, kültürel ve politik eğilimlerini birleştiren melez bir kimlik benimsedi.
Sosyalist Yugoslav dönemi > Sosyalist gerçekçilik (1945-48)

İkinci Dünya Savaşı'nın hemen ardından, Yugoslavya'nın Doğu Bloku ile kısa süreli ortaklığı, kısa bir sosyalist gerçekçilik dönemini başlattı. Komünist model içinde merkezileşme, özel mimarlık uygulamalarının kaldırılmasına ve mesleğin devlet denetimine girmesine yol açtı. Bu dönemde, iktidardaki Komünist Parti, modernizmi, ülkenin savaş öncesi modernist mimari seçkinleri arasında sürtüşmeye neden olan bir hareket olan "burjuva biçimciliği" olarak kınadı.
Dom Sindikata, 1947
Sosyalist Yugoslav dönemi > Modernizm (1948-92)

Yugoslavya'daki sosyalist gerçekçi mimari, Josip Broz Tito'nun 1948'de Stalin'den ayrılmasıyla aniden sona erdi. Sonraki yıllarda ulus, savaş öncesi Yugoslav mimarisini karakterize eden modernizme geri dönerek, giderek Batı'ya döndü. Bu dönemde, modernist mimari, ulusun SSCB'den kopuşunu sembolize etmeye başladı. Ülkenin savaş sonrası modernizme dönüşü, belki de en iyi örneği, Vjenceslav Richter'in, açık ve hafif doğasıyla Sovyetler Birliği'nin çok daha ağır mimarisiyle tezat oluşturan ve Expo 58'deki oldukça beğenilen 1958 Yugoslavya Pavilyonu olarak gösterilebilir. Sırbistan'dan bir dizi mimar, Afrika ve Orta Doğu'da önemli modernist binalar yaptı. Mimar Mihajllo Mitrović, dönemin önemli yazarlarından biriydi. En çok Art-Nouveau ve Batı Şehir Kapısı'ndan ilham alan modernist binalarla tanınır.
Belgrad Fuarı – Salon 1, 1957 ve 1965 yılları arasında Avrupa'nın en büyük ve dünyanın en büyük kubbesi
Ušće Kuleleri, 1964 ve Çağdaş Sanat Müzesi (sol altta), 1958
Slobodan Janjić tarafından Šabac'taki Hotel Sloboda, 1977
Branko Pešić tarafından Beograđanka kulesi, 1974
SPC Voyvodina (Hala), 1981
Sosyalist Yugoslav dönemi > Sırbistan'daki Spomenikler

Bu dönemde, Yugoslavya'nın Sovyet sosyalist gerçekçiliğinden kopuşu, II. Dünya Savaşı'nı anma çabalarıyla birleşti; birlikte, bugün spomenik olarak bilinen muazzam miktarda soyut heykelsi savaş anıtının yaratılmasına yol açtı. II.
Kosmaj Partizan Müfrezesi Anıtı, Belgrad
Šumarice Anıt Parkı, Kragujevac, Miodrag Živković, 1953
"Üç Yumruk" Anıtı, Niş, Ivan Sabolić, 1963
Leskofça Anıt Parkı, Bogdan Bogdanović, 1971
Madenciler anıtı, Kosovska Mitrovica, Bogdan Bogdanović, 1973
Düşmüş özgürlük savaşçılarının tapınağı Vlasotince, Bogdan Bogdanović, 1975
Kadinjača Anıtı, Miodrag Živković ve Aleksandar Đokić tarafından, 1979
Sosyalist Yugoslav dönemi > Brütalizm

1950'lerin sonlarında ve 1960'ların başlarında Brütalizm, Yugoslavya'da, özellikle genç mimarlar arasında, muhtemelen Congrès Internationaux d'Architecture Moderne'nin 1959'da dağılmasından etkilenen bir eğilim kazanmaya başladı. Başkentteki sayısız brütalist yapının yanı sıra, Požarevac, Arilje, Užice, Sremska Mitrovica ve ülkenin diğer bölgelerinde dikkate değer diğer örnekler bulunabilir.
Yugoslavya Müzesi (1962) Mihajlo Janković tarafından
Novi Beograd belediye binası (1967) Stojan Maksimovic ve Branislav Jovin tarafından
Toblerone binası (1963), Rista Šekerinski tarafından
25 Mayıs Sportcenter (1975), Ivan Antiç tarafından
Belgrad'ın Doğu Şehir Kapısı (1976) Vera Ćirković tarafından
Belgrad'ın Batı Şehir Kapısı (1977) Mihajlo Mitrović tarafından
Stojan Maksimović tarafından Sava Centar (1979)
Blok 22, 23, 28, 30, 61, 62, 63, Yeni Belgrad
Sosyalist Yugoslav dönemi > Merkeziyetçiliğin Bitişi

1950'lerin SFR Yugoslavya'daki ademi merkeziyetçilik ve liberalleşme politikalarıyla birlikte, mimari giderek etnik hatlar boyunca parçalandı. Mimarlar giderek daha fazla eleştirel bölgeselcilik biçiminde kendi bireysel sosyalist cumhuriyetlerinin mimari mirasına atıfta bulunarak inşa etmeye odaklandılar. Yugoslavya'da bireysel etnik mimari kimliklerin artan ayrımı, daha önce merkezileştirilmiş tarihi koruma otoritesinin 1972'de ademi merkezileştirilmesiyle daha da kötüleşti ve bireysel bölgelere kendi kültürel anlatılarını eleştirel olarak analiz etme fırsatı verdi.
Çağdaş dönem

1980'lerde Yugoslavya'ya gelen uluslararası tarz, 1990'ların savaşları ve izolasyonundan sonra Belgrad'da görülmeye başlandı. Sava Şehri ve Ušće Kuleleri'nin yeniden geliştirilmesi dahil olmak üzere büyük emlak projeleri, yerel mimari mirasa özen göstermeden gelişmeye başladı.
Yugoslav savaşlarından önce ve sonra çok sayıda mimar Sırbistan'dan ayrıldı ve Avrupa, Amerika ve Afrika ülkelerinde çalışmalarına devam ederek yüzlerce bina yarattı.
2015 yılında Eagle Hills (bir BAE şirketi) ile Belgrad Waterfront (Beograd na vodi) anlaşmasında, şehrin nehir kıyısındaki şu anda gelişmemiş çorak arazide yeni bir bölümünün inşası için bir anlaşmaya varıldı. Resmi olarak 2015 yılında başlayan ve Avrupa'nın en büyük kentsel gelişim projelerinden biri olan bu proje, en az 3.5'milyar euro bütçeye sahiptir. Srdjan Garceviç'e göre, bu yapı "Muğlak şekilde hem çağdaş  hem de basit görünüyor, şehrin ortasında dengesiz bir toprak üzerine yasadışı bir şekilde dikilmiş - belirsiz bir şanslı azınlığın çıkarlarına hizmet ediyor."
Sava City (Savograd), Mario Jobst ve Miodrag Trpković (2004-2010)
Kristal Salon, Zrenjanin (2006)
Ada Köprüsü (2008-2011)
Belgrad na vodi, 2014-devam ediyor
Štark Arena, 1991-2004-->
Belgrad Mimarisi
Sırbistan'daki en yüksek yapılar
Sırp-Bizans mimarisi
Sirmium, Roma İmparatorluğu'nun dört başkentinden biri olarak ilan edildi ve aynı zamanda Illyricum ve Pannonia Secunda'nın Praetorian prefektörlüğünün başkentiydi.
Đurđevi stupovi manastırı, Novi Pazar yakınında (1166), UNESCO Dünya Mirası Alanı
Batı mimarisinden etkilenen bir dizi tarihi açıdan önemli bina Sremski Karlovci'de bulunabilir.
Sırbistan Vojvodina Hükümet Binasının fotoğrafı, Novi Sad.
Sosyalist gerçekçi Dom Sindikata Belgrad'da (1947), Branko Petričić tarafından
Potočnjak ve Janković tarafından tasarlanan Modernist Sırbistan Sarayı (1950)
Brutalist Batı Şehir Kapısı (1977) Mihajlo Mitrović tarafından Belgrad'da
Brütalist Avala Kulesi, 1961
2024 İrlanda genel seçimleri

2024 genel seçimleri için Dáil seçim bölgeleri
2024 İrlanda genel seçimleri, 33. Dáil'in 8 Kasım'da Taoiseach Simon Harris'in talebi üzerine Cumhurbaşkanı Michael D. Higgins tarafından feshedilmesinin ardından, 29 Kasım 2024 Cuma günü gerçekleşti. Oy kullanma işlemi UTC saatine göre sabah 7'den akşam 10'a kadar devam etti. Bu seçimde, Oireachtas'ın alt meclisi olan Dáil Éireann için 43 seçim bölgesinde, her biri 3 ila 5 sandalye arasında değişen temsilci sayısıyla toplam 174 Teachtaí Dála (TD) seçildi. 2023 Seçim (Değişiklik) Yasası uyarınca, TD sayısı 160'tan 174'e çıkarıldı ve seçim bölgesi sayısı 39'dan 43'e yükseltildi.
Böylece, 34. Dáil, devlet tarihindeki en büyük Dáil olacak. Seçim kampanyalarının ana konuları, yaşam maliyeti, konutun erişilebilirliği ve uygun fiyatlı olması, göç ve sığınma yönetimi ile dış ticaret belirsizlikleri arasında ekonomik istikrar gibi seçmenlerin endişelerini yansıtan meselelerdi. Bu durum, ülkenin genel olarak güçlü mali sağlığına rağmen seçmenlerin önceliklerini belirledi.
Öncesi

33. Dáil, 20 Şubat 2020'de ilk kez toplandı ve en geç 19 Şubat 2025'te feshedilebilirdi. Bu, The Irish Times'ta yapılan bir hesaplamaya göre, seçimlerin en geç 22 Mart 2025'te yapılabileceği anlamına geliyordu.
Haziran 2020'de Fianna Fáil, Fine Gael ve Yeşil Parti bir koalisyon hükûmeti kurdu. Partiler, iki büyük parti liderinin Taoiseach olarak dönüşümlü görev yapacağı bir düzenleme üzerinde anlaştılar. Fianna Fáil lideri Micheál Martin, 27 Haziran 2020'den 17 Aralık 2022'ye kadar Taoiseach olarak görev yaptı; Fine Gael lideri Leo Varadkar, 17 Aralık 2022'den 9 Nisan 2024'e kadar Taoiseach olarak görev yaptı; ve Simon Harris, Varadkar'ın Fine Gael lideri olarak yerine geçmesinden kısa bir süre sonra, 9 Nisan 2024'ten itibaren Taoiseach olarak görev yaptı.
2024 yılının büyük bir kısmında, birçok yorumcu bir sonbahar seçiminin olası olduğunu düşündü; koalisyon liderleri, hükûmetin tam dönemini tamamlamasını istediklerini ancak koşullar uygun olduğunda erken bir seçime açık olduklarını tekrar tekrar dile getirdiler. Ekim 2024'te yapılan anketler, halkın çoğunluğunun aynı yılın Kasım ayında erken bir seçim yapılmasını desteklediğini gösterdi.
1 Ekim 2024'te 2025 bütçesinin açıklanmasının ardından Kasım veya Aralık ayında bir seçim çağrısı yapılacağına dair spekülasyonlar yoğunlaştı.  Ekim ayının sonlarında Harris, seçimin 2024 yılı bitmeden yapılmasını beklediğini söyledi. 6 Kasım'da Harris, Dáil'in feshi için 8 Kasım'da talepte bulunacağını doğruladı. İki gün sonra, başkandan Dáil'i feshetmesini istedi. Aynı gün, Konut, Yerel Yönetim ve Miras Bakanı Darragh O'Brien, seçimlerin 29 Kasım 2024'te yapılması için emirnameyi imzaladı ve üç haftalık seçim kampanyası başladı.
Dáil Éireann seçimlerine katılmak için adayların en az 21 yaşında İrlanda vatandaşı olması gerekir ve kayıtlı bir siyasi partiye bağlı değilse ya seçim bölgesinden 30 destekçi bulmaları ya da 500 € depozito yatırmaları gerekir.
Seçim bölgelerinde değişiklik

Ağustos 2023'te Seçim Komisyonu, 43 seçim bölgesinden 174 TD'nin seçileceği bir temsilci sayısının arttığı bir Dáil önerdi – bu, 14 TD ve dört seçim bölgesi artışı anlamına geliyordu. Bu, daha önce Seçim Bölgesi Komisyonu tarafından gerçekleştirilen seçim bölgelerinin ilk kez 2022 Seçim Reformu Yasası kapsamında kurulan Komisyon tarafından incelenmesiydi. Bu öneri, 1981'den 2016'ya kadar olan 166 TD'lik önceki sayıyı aşarak, Devlet tarihindeki en büyük Dáil olacaktır. Seçim (Değişiklik) Yasası 2023, komisyonun tavsiyelerini uyguladı.
2022 nüfus sayımının ön sonuçları, 5.1 milyonun üzerinde bir nüfus ortaya koydu ve bu da minimum 171 TD'lik bir Dáil büyüklüğünü gerektiriyordu. Komisyonun, yasa gereği, Dáil büyüklüğünü 171 ile 181 TD arasında önermesi gerekiyordu. Bu aralık, devletin nüfusundaki büyümeyi ve İrlanda Anayasası'nın 16.6.2° Maddesi'nin her 20.000 nüfus için en az bir ve her 30.000 nüfus için en fazla bir TD seçilmesini gerektiren şartını yansıtmaktadır.
Sonuçlar > Sandalye özet dağılımı

| Dáil seats |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| Fianna Fáil | Fianna Fáil |    | %27.6 | %27.6 |
| Sinn Féin | Sinn Féin |    | %22.4 | %22.4 |
| Fine Gael | Fine Gael |    | %21.8 | %21.8 |
| İşöçi partisi | İşöçi partisi |    | %6.3 | %6.3 |
| Sosyal Demokratlar | Sosyal Demokratlar |    | %6.3 | %6.3 |
| Bağımsız İrlanda | Bağımsız İrlanda |    | %2.3 | %2.3 |
| PBP–Solidarity | PBP–Solidarity |    | %1.7 | %1.7 |
| Aontú | Aontú |    | %1.1 | %1.1 |
| Yeşil | Yeşil |    | %0.6 | %0.6 |
| 100% Redress | 100% Redress |    | %0.6 | %0.6 |
| Independent | Independent |    | %9.2 | %9.2 |
1 2 3  İrlanda Ulusal İttifak'ın üyesi.
↑  Séamus Healy, Workers and Unemployed Action partisinin bir üyesiydi, ancak bu seçimde bağımsız bir aday olarak yarıştı.'"`UNIQ--ref-0000001D-QINU`"'
↑  "boş sandalye" (tesadüfi, "şans eseri" olabilir), meclisdeki bir sandalyenin görev süresi boyunca boş kalması durumu.
Dış kaynaklar

Kavanagh, Adrian (10 Temmuz 2024). "Candidates for the 2024/2025 General Election by Dáil constituency". Irish Elections: Geography, Facts and Analyses. 10 Temmuz 2024 tarihinde kaynağından arşivlendi.
2013 Avrupa Salon Okçuluk Şampiyonası

2013 Avrupa Salon Okçuluk Şampiyonası, 27 Şubat-2 Mart 2013 tarihleri arasında Polonya'nın Rzeszów kentinde 14.kez düzenlenmiştir.
Madalya tablosu

*   Ev sahibi ülke ( Polonya)
| Sıra | Ülke | Altın | Gümüş | Bronz | Toplam |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  Hollanda | 3 | 1 | 1 | 5 |
| 2 |  İtalya | 1 | 2 | 2 | 5 |
| 3 |  Rusya | 1 | 2 | 1 | 4 |
| 4 |  Fransa | 1 | 2 | 0 | 3 |
| 5 |  Hırvatistan | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 5 |  Ukrayna | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 7 |  Büyük Britanya | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 8 |  Danimarka | 0 | 0 | 2 | 2 |
| 9 |  Litvanya | 0 | 0 | 1 | 1 |
| Toplam (9 Ülke) | Toplam (9 Ülke) | 8 | 8 | 8 | 24 |
Madalya özeti > Klasik yay

| Etkinlik | Altın | Gümüş | Bronz |
| --- | --- | --- | --- |
| Erkekler bireysel |  Rick van der Ven (NED) |  Jean-Charles Valladont (FRA) |  Sjef van den Berg (NED) |
| Kadınlar bireysel |  Natalia Erdyniyeva (RUS) |  Natalia Valeeva (ITA) |  Claudia Mandia (ITA) |
| Erkekler takım |  Hollanda Rick van der Ven Sjef van den Berg Rick van den Oever |  Rusya Aleksandr Kozhin Bair Tsybekdorzhiyev Balzhinima Tsyrempilov |  İtalya Luca Palazzi Matteo Fissore Alberto Zagami |
| Kadınlar takım |  Ukrayna Lidiya Sichenikova Kateryna Palekha Viktoriya Koval |  İtalya Claudia Mandia Pia Lionetti Natalia Valeeva |  Rusya Natalia Erdyniyeva Anna Bomboyeva Inna Stepanova |
Madalya özeti > Makaralı yay

| Etkinlik | Altın | Gümüş | Bronz |
| --- | --- | --- | --- |
| Erkekler bireysel |  Pierre-Julien Deloche (FRA) |  Peter Elzinga (NED) |  Stephan Hansen (DEN) |
| Kadınlar bireysel |  Ivana Buden (CRO) |  Naomi Jones (GBR) |  Jelena Babinina (LTU) |
| Erkekler takım |  Hollanda Peter Elzinga Ruben Bleyendaal Mike Schloesser |  Fransa Sébastien Peineau Sébastien Brasseur Pierre-Julien Deloche |  Danimarka Stephan Hansen Martin Damsbo Jan Bang |
| Kadınlar takım |  İtalya Marcella Tonioli Anastasia Anastasio Laura Longo |  Rusya Kira Andreyeva Yelena Novikova Albina Loginova |  Birleşik Krallık Nichola Simpson Claudine Jennings Naomi Jones |
Cemil Çiçek

| Cemil Çiçek |
| --- | --- |

Cumhurbaşkanlığı Yüksek İstişare Kurulu Üyesi
Görevde
Makama geliş  15 Mayıs 2019
Cumhurbaşkanı: Recep Tayyip Erdoğan
Yerine geldiği: Makam oluşturuldu
25. Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanı
Görev süresi 4 Temmuz 2011 - 23 Haziran 2015
Cumhurbaşkanı: Abdullah Gül (2007-2014)   Recep Tayyip Erdoğan (2014-günümüz)
Yerine geldiği: Mehmet Ali Şahin
Yerine gelen: İsmet Yılmaz
39. Türkiye Cumhuriyeti Başbakan Yardımcısı
Görev süresi 29 Ağustos 2007 - 4 Temmuz 2011
Başbakan: Recep Tayyip Erdoğan
Yerine geldiği: Abdullah Gül
Yerine gelen: Bülent Arınç
Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanı
Görev süresi 18 Kasım 2002 - 8 Mayıs 2007
Başbakan: Abdullah Gül (2002-2003)  Recep Tayyip Erdoğan (2003-2014)
Yerine geldiği: Aysel Çelikel
Yerine gelen: Fahri Kasırga
Türkiye Cumhuriyeti Devlet Bakanı
Görev süresi 6 Mart 1996 - 28 Haziran 1996
Başbakan: Mesut Yılmaz
Görev süresi 9 Kasım 1989 - 23 Haziran 1991
Başbakan: Yıldırım Akbulut
Görev süresi 21 Aralık 1987 - 9 Kasım 1989
Başbakan: Turgut Özal
Türkiye Büyük Millet Meclisi 18, 20, 21, 22, 23, 24 ve 26. dönem milletvekili
Görev süresi 14 Aralık 1987 - 20 Ekim 1991
Seçim bölgesi: 1987 – Yozgat
Görev süresi 8 Ocak 1996 - 7 Haziran 2015
Seçim bölgesi: 1995 – Ankara 1999 – Ankara 2002 – Ankara 2007 – Ankara 2011 – Ankara
Görev süresi 1 Kasım 2015 - 24 Haziran 2018
Seçim bölgesi: 2015 – Ankara
Yozgat Belediye Başkanı
Görev süresi 25 Mart 1984 - 14 Aralık 1987
Yerine geldiği: Hakkı Borataş
Yerine gelen: Mustafa Erkılıç
Kişisel bilgiler
Doğum: 15 Kasım 1946 (78 yaşında) Musabeyliboğazı, Yozgat, Türkiye
Partisi: Milli Selamet Partisi (1973-1980)  Anavatan Partisi (1983-1998) Fazilet Partisi (1998-2001) Adalet ve Kalkınma Partisi (2001-günümüz)
Bitirdiği okul: Hukuk Fakültesi, İstanbul
Erzurum'da bir açılış töreni. Soldan sağa: Cemil Çiçek, Yorgo Papandreu, Recep Tayyip Erdoğan, Beşir Atalay
Cemil Çiçek (d. 15 Kasım 1946, Yozgat); Türk avukat, siyasetçi ve eski TBMM başkanı. 2011-2015 yılları arasında TBMM Başkanlığı görevini sürdürmüştür. 2007-2011 yılları arasında Recep Tayyip Erdoğan tarafından kurulan 60. Türkiye Hükûmetinde başbakan yardımcısı olarak yer aldı. Bu görevinden önce 2002-2007 yılları arasında Abdullah Gül tarafından kurulan 58. Türkiye Hükûmetinde ve Erdoğan tarafından kurulan 59. Türkiye Hükûmetinde Adalet Bakanı olarak yer aldı.
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinden mezun olan Çiçek, Anavatan Partisinin (ANAP) kurucu üyeleri arasında yer aldı. İlk defa 1987 Türkiye genel seçimlerinde Yozgat milletvekili olarak meclise girdi. Turgut Özal tarafından 1987 yılında kurulan 46. Türkiye Hükûmetinde aileden sorumlu devlet bakanı olarak yer aldı.
ANAP'tan istifa edip Fazilet Partisine geçmesinin ardından 1999 Türkiye genel seçimlerinde Ankara milletvekili olarak meclise girmiştir. Daha sonra Adalet ve Kalkınma Partisine katılarak 2002 Türkiye genel seçimlerinde AK Parti Ankara milletvekili olarak meclise girdi. Ayrıca 2007, 2011 ve Kasım 2015 Türkiye genel seçimlerinde de AK Parti milletvekili olarak görev yaptı. Cemil Çiçek TOBB ETÜ Mütevelli Heyeti üyesidir.
Yaşamı > İlk yılları ve eğitimi (1946-1983)

Cemil Çiçek, 15 Kasım 1946 Yozgat'ta bir Türkmen köyü olan Musabeyliboğazı Köyü'nde onbir kardeşin en büyüğü olarak doğmuştur. Babasının adı Hacı Ahmet, annesinin adı Meliha'dır. İlkokulu kendi köyünde okudu. Yozgat İmam Hatip Lisesini birincilikle bitirerek 1965 yılında İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesine girdi. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinden mezun olan Çiçek, serbest avukat olarak çalıştı.
Siyasi yaşamı > Milli Selamet Partisi dönemi (1973-1980)

Siyasete 1973 yılında Milli Selamet Partisinde başlayan Çiçek 12 Eylül 1980 askeri darbesine kadar bu partide üyeliğini sürdürdü. 12 Eylül 1980 darbesinden sonra bütün siyasal faaliyetlerin durdurulması ile parti üyeliği sona erdi.
Siyasi yaşamı > Anavatan Partisi dönemi (1983-1998)

20 Mayıs 1983 yılında Anavatan Partisinin 37 kurucu üyesi arasında yer aldı. 1984 Türkiye yerel seçimlerinde Anavatan partisinden Yozgat belediye başkanı seçildi. 1987-1989, 1989-1991, 6 Mart 1996 - 28 Haziran 1996 yıllarında aileden sorumlu devlet bakanlığı yapmıştır.
Siyasi yaşamı > Fazilet Partisi dönemi (1998-2001)

Çiçek, 1998 yılında ANAP'tan istifa edip Fazilet Partisine geçti. 1999 genel seçimlerinde bu partiden Ankara milletvekili seçildi.
Siyasi yaşamı > AK Parti dönemi (2001-günümüz) > Adalet bakanı (2002-2007)

Daha sonra Adalet ve Kalkınma Partisine katıldı. 3 Kasım 2002'de yapılan milletvekili seçimlerinde tekrar milletvekili olan Çiçek; 58 ve 59. Türkiye Cumhuriyeti kükûmetlerinde adalet bakanı olarak görev yaptı. 59. Türkiye Cumhuriyeti Hükûmetinde hükûmet sözcülüğü yaptı.
Siyasi yaşamı > AK Parti dönemi (2001-günümüz) > Başbakan yardımcısı (2007- 2011)

60. Türkiye Cumhuriyeti Hükûmeti’nde devlet bakanı ve başbakan yardımcılığı görevine getirildi.