Dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu
Geçmiş

Dikkat eksikliğinin tıbbi bir sorun da olabileceği gerçeği ilk kez 1775 yılında Alman doktor Melchior Adam Weikard tarafından anlatılmıştır . Felsefe Doktoru adlı kapsamlı kitabında “ Dikkat eksikliği, dikkat dağınıklığı, Attentio volubilis” (Latince: kararsız gerilim/dikkat) bölümü altında şunları yazmıştır :
“Dikkatsiz bir kişi asla tam bilgiye ulaşamaz. Yalnızca dinler, okur ve çalışır; Bir konuyu derinlemesine anlamak, tek tek veya parça parça yeterli doğrulukla araştırmak için yeterli zaman ve sabrı kullanmadığı için yanlış yargılarda bulunacak ve eşyanın gerçek değerini ve mahiyetini yanlış anlayacaktır. Bu tür insanlar her şeyin ancak yarısını bilirler; sadece yarısını fark ediyorlar, hatta hatırlıyorlar.”
1798'de, Almanya'nın çeşitli şehirlerinde eğitim görmüş ve muhtemelen Weikard'ın kitabına aşina olan İskoç doktor Alexander Crichton (1763-1856), dikkat bozukluklarını ayrıntılı olarak tanımladı.
1845'te Frankfurtlu doktor Heinrich Hoffmann, Struwwelpeter'de (Fidget-Philipp, Hans Guck-in - die-Luft) bazı tipik DEHB davranışlarını tanımladı. Ancak Hoffmann bunları psikolojik bir bozukluk olarak değil, eğitim sorunları olarak görüyordu.
1902'de İngiliz çocuk doktoru George Frederic Still, bu bozukluğu ilk kez bilimsel olarak tanımladı. Söz konusu olanın kötü yetiştirilme tarzı veya elverişsiz çevre koşulları değil, daha ziyade " genel zihinsel gerilik ve fiziksel hastalık olmaksızın ahlaki kontrolde patolojik bir kusur " olduğunu öne sürdü. Bu çocuklardan bazılarında "erken çocukluk döneminde ciddi beyin bozukluğu öyküsü" görüldü. Ancak DEHB'nin nörobiyolojik temeline ilişkin gerçek çalışma ancak 1970'lerde başladı.
1908'de Alfred F. Tredgold Zihinsel Yetersizlik (Amentia) adlı çalışmasını yayınladı. Bu, (Still'in çalışmaları gibi) DEHB'nin modern tarihi için temel bir çalışma olarak kabul edilir.
1932'de Franz Kramer ve Hans Pollnow hiperkinetik hastalığı tanımladılar.
1937'de Charles Bradley ilk kez amfetamini davranış sorunları olan çocuklarda kullandı, daha sonra sorunları düzeldi. 1944'te Leandro Panizzon benzer etkiye sahip metilfenidatı geliştirdi; 1954 yılında madde Ciba (şimdiki Novartis) tarafından Ritalin adı altında piyasaya sürüldü.
1960'larda ve 1970'lerde bu bozukluk minimal serebral disfonksiyon (MCD) olarak biliniyordu.
1978 yılından bu yana, Uluslararası Hastalık Sınıflandırması (ICD-9) hiperkinetik bozukluğun klinik tablosunu listelemektedir.
1970 yılında Virginia Douglas, McGill Üniversitesi'ndeki çalışmasında hiperaktivite yerine dikkat eksikliğini bozukluğun merkezine yerleştirdi. Onların etkisi altında, 1980'de DSM-III, adını çocukluktaki hiperkinetik reaksiyondan dikkat eksikliği bozukluğuna (hiperaktiviteli veya hiperaktivitesiz, ADD) değiştirdi.
1987 yılında bu bozukluk, DSM-III-R'de dikkat eksikliği/hiperaktivite bozukluğu (DEHB) olarak yeniden adlandırıldı ve bu terim bugüne kadar korundu.
1990'lı yıllarda DEHB tanılarının artması ve uyarıcı reçetelerin sayısının artması sonucunda, DEHB'nin “icat edilmiş bir hastalık” olduğuna dair profesyonel olmayan bazı görüşler ortaya çıkmıştır. Gerçekte bu normal davranışın bir çeşididir, tıbbi olarak açıklanabilir bir sorun değildir ve dolayısıyla doktorun işi değildir. “Buluş”, aile ve okuldaki sorunlara hoş bir “açıklama” sağlıyor, dikkatleri eğitim hatalarından uzaklaştırıyor ve sağlık sektörü için bir altın madeni yaratıyor. Bu nedenle bazı gazeteciler bu görüşü benimsemek ve olası bir tıbbi skandalın imajını kitlelere yaymak zorunda hissettiler. Ocak 2002'de 86 uzman DEHB konusunda uluslararası bir fikir birliği bildirisi yayınladı.Bu faaliyetler, asılsız ve etkilenen herkese zararlı olduğu gerekçesiyle alışılmadık derecede güçlü bir şekilde kınandı.