stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Galen
Bibliyografi > Charles Daremberg tarafından çevrilmiş Galen eserleri

Galen’in eski baskıları, Bibliothèque Interuniversitaire de Médecine (BIUM) sitesinde çevrimiçi olarak erişilebilir.
Galen'in anatomik, fizyolojik ve tıbbi eserleri, Dr. Ch. Daremberg tarafından çevrilmiş, Baillière, 2 cilt, 11 inceleme çevrilmiş.
Cilt I, 1854: BIUM dijitalleştirme, Google Kitaplar, çift dilli html sürümü (Yunanca ve Fransızca).
Cilt II, 1856: BIUM dijitalleştirme, Google Kitaplar.
Galen'in Seçilmiş Tıbbi Eserleri (Œuvres anatomiques... ), Charles Daremberg çevirisi, Gallimard, “Tel” koleksiyonu.
Cilt 1, 1994: İnsan Vücudunun Bölümlerinin Yararlılığı Üzerine, 420 s.
Cilt 2, 1994: Doğal Yetenekler Üzerine; Etkilenen Yerler Üzerine; Terapötik Metot Üzerine; Glaucon’a, 350 s.
Galen (Ch. Daremberg çevirisi), İyi Hekim Filozof Olmalıdır, J. B. Baillière, Paris, 1854: BIUM dijitalleştirme, Google Kitaplar.
Galen (Ch. Daremberg çevirisi), Sanatların İncelenmesine Teşvik, J. B. Baillière, Paris, 1854: BIUM dijitalleştirme, Google Kitaplar
Galen (Ch. Daremberg çevirisi), Ruhun Huylarının Vücut Denge Durumlarının Bir Sonucu Olduğu Üzerine, J. B. Baillière, Paris, 1854: BIUM dijitalleştirme, Google Kitaplar, çift dilli HTML sürümü (Yunanca ve Fransızca yan yana).
Galen (Ch. Daremberg çevirisi), Alışkanlıklar Üzerine, J. B. Baillière, Paris, 1854: BIUM dijitalleştirme, Google Kitaplar.
Galen (Ch. Daremberg çevirisi), İnsan Vücudunun Bölümlerinin Yararlılığı Üzerine (Kitaplar I'den XI'e), J. B. Baillière, Paris, 1854: BIUM dijitalleştirme, Google Kitaplar.
Galen (Ch. Daremberg çevirisi), İnsan Vücudunun Bölümlerinin Yararlılığı Üzerine (Kitaplar XII'den XVII'ye), J. B. Baillière, Paris, 1856: BIUM dijitalleştirme, Google Kitaplar.
Galen (Ch. Daremberg çevirisi), Doğal Yetenekler Üzerine, J. B. Baillière, Paris, 1856: BIUM dijitalleştirme, Google Kitaplar.
Galen (Ch. Daremberg çevirisi), Kasların Hareketi Üzerine, J. B. Baillière, Paris, 1856: BIUM dijitalleştirme, Google Kitaplar.
Galen (Ch. Daremberg çevirisi), Öğrenciler İçin Ekoller Üzerine, J. B. Baillière, Paris, 1856: BIUM dijitalleştirme, Google Kitaplar.
Galen (Ch. Daremberg çevirisi), En İyi Ekol Üzerine, Thrasybule’a, J. B. Baillière, Paris, 1856: BIUM dijitalleştirme, Google Kitaplar.
Galen (Ch. Daremberg çevirisi), Etkilenen Yerler Üzerine, J. B. Baillière, Paris, 1856: BIUM dijitalleştirme, Google Kitaplar.
Galen (Ch. Daremberg çevirisi), Terapötik Metot Üzerine, Glaucon’a, J. B. Baillière, Paris, 1856: BIUM dijitalleştirme, Google Kitaplar.
Bibliyografi > Sözde-Galen eserleri

Galen'e atfedilen 83 incelemeden 45'i apokrif olarak kabul edilir. Bunlardan bazıları:
Tıbbi Tanımlar.
Felsefecilerin Tarihi (De historia philosophica), H. Diels, Doxographi Graeci.
Huylar.
Tıbbi Giriş (Introductio sive medicus).
Thériaque Kitabı ya da Antidotlar Kitabı (Kitâb al-Diryâq), Mezopotamya, 1199.
Matematiksel Bilimden Çıkarılan Kehanetler (tıbbi astroloji).
Bibliyografi > Galen üzerine çalışmalar

Acıduman, A. "Bergamalı Galenus'un Tıbbi Sistemine Kısa Bir Bakış". Anadolu Tıbbı Dergisi1(1), 2022, s. 1-7.
Armelle Debru: Nefes Alan Vücut. Galen’de Fizyolojik Düşünce, Brill, 1996.
A. Verbanck-Plérard, V. Boudon-Millot, D. Gourevitch (ed.), Galen Zamanında: Roma İmparatorluğu’nda Bir Yunan Hekimi, Somogy, 2018.
Daniel Béguin, De Optima doctrina’da Galen’de Bilgi Problemi, Revue des études grecques, c. 108, Ocak-Haziran 1995, s.107-127 (çevrimiçi oku).
Jacques Jouanna, Rasyonel Tıp ve Büyü: Galen’de Tılsımlar ve Büyülü Söylemlerin Durumu, Revue des Études Grecques, c. 124, no. 1, Ocak-Haziran 2011, s. 47-77 (çevrimiçi oku).
Paul Moraux, Bergamalı Galen. Bir Hekimin Anıları, Belles Lettres, “Antik Yunan Çalışmaları” koleksiyonu, Paris, 1985 (ASIN 2251326278).
Uzel, İ. "Galen ve Deneysel Tıp". Erdem, 9(25), 1996, s. 435-442.
Véronique Boudon-Millot ve diğerleri, Galen ve Felsefe, Droz, 2003.
Véronique Boudon-Millot, Bergama’dan Galen: Roma’da Bir Yunan Hekimi, Paris, Les Belles Lettres, 2012 (ISBN 2-251-38117-1).
Vivian Nutton, Antik Tıp (Galen’in Hayatı ve Kariyeri üzerine 15. bölüm), Paris, Les Belles Lettres, 2016 (ISBN 978-2-251-38135-0).
"Bergamalı Lokman Hekim Galenos" (PDF). Bergama Belleten, 18. Bergama Kültür ve Sanat Vakfı. Eylül 2010. ISBN 978-975-95865-8-4. ISSN 1303-1708. 22 Temmuz 2018 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Temmuz 2018.
Anadolu'daki Aiolis (Aeolis) Bölgesi'nin konumu
Pergamon Akropolü'nden Asklepios Tapınağı’nın görüldüğü yer, Galen’in rüyalar aracılığıyla terapötik bilgiler aldığı ünlü bir tıp merkeziydi (Asklepion).
Gladyatör dövüşleri, Villa Borghese Mozaiği.
Galenou Apanta, 1538
1906 yılında Veloso Salgado tarafından tasvir edilen şekilde, Galen bir maymunu disekte ediyor.
Tarih boyunca, farklı bilim insanlara göre kan dolaşımı
Bergamalı Galen; 16. yüzyıldan kalma bir gravür.
Dört temel elementi gösteren bir tablo
Dört Mizaç, Charles Le Brun
De Curandi Ratione
Pergameni De Hippocratis et Platonis decretis
Galen'in "Isagogi" kitabı - Huneyn bin İshak tarafından tercüme edilmiştir.
Memleketi Bergama'da Galen'in modern bir heykeli
Galenou Apanta, 1538.
Gölbaşı, Ankara

Başlığın diğer anlamları için Gölbaşı sayfasına bakınız.
| Gölbaşı |
| --- | --- |
İlçe
 Türkiye'de bulunduğu yer
 İlçe sınırları haritası
Ülke: Türkiye
İl: Ankara
Coğrafi bölge: İç Anadolu Bölgesi
İdare
 • Kaymakam: Erol Rüstemoğlu
 • Belediye başkanı: Yakup Odabaşı (CHP)
Yüzölçümü
 • Toplam: 740 km²
Rakım: 974 m
Nüfus (2018)
 • Toplam: 134.378
 • Kır: -
 • Şehir: -
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
Posta kodu: 06830
İl alan kodu: 0312
İl plaka kodu: 06
Resmî site Belediye   YerelNET
Gölbaşı, Ankara ilinin metropol ilçelerinden biridir.
Tarihçe

Gölbaşı ve çevresinin özellikle Tunç Devri'nde yerleşim alanı olmaya başladığı, Hititler, Frigler, Persler, Romalılar, Bizanslılar, Anadolu Selçuklu ve Osmanlılar döneminde de bu özelliğini devam ettirdiği Kültür ve Turizm Bakanlığı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Genel Müdürlüğünce Gölbaşı çevresinin çeşitli bölgelerinde yapılan kazı çalışmaları, inceleme ve araştırmalar sonucu ortaya çıkmıştır.
Gölbaşı'nın ilçe olması ise çok eskilere dayanmaz. Gölbaşı daha önce Örencik köyüne bağlı Gölhanı adı ile anılan bir mahalle iken 1923 yılında, buraya Oğulbey Köyündeki Bucak Müdürlüğü ile Jandarma Karakolunun taşınması ile Gölbaşı Nahiyesi adını aldı. 1936 yılında ise ilçe olan Çankaya'ya bağlandı. 1955 yılında E-5 Devlet Karayolunun bu bölgeden geçmesi ile Gölbaşı'nın nüfus artışı ve gelişmesi hızlandı. 1965 yılında da Gölbaşı Belediye teşkilatı kuruldu. 29.11.1983 gün ve 2963 sayılı Kanun ile de Çankaya'dan ayrılarak ilçe oldu. 22.10.1990 tarih ve 90/1117 sayılı Bakanlar Kurulu kararı ile 2872 sayılı Çevre Kanununun 9 uncu maddesine dayanılarak “Gölbaşı İlçesi Özel Çevre Koruma Bölgesi” olarak ilan edildi. 1991 yılında da Gölbaşı Belediyesi Büyükşehir Belediyesi sınırları içine alındı.
Bugün Gölbaşı ilçesi Ankara Büyükşehir Belediyesi sınırları içerisinde, 122.288 nüfusu ve 1300 km²lik yüzölçümüyle devamlı gelişen ve büyüyen bir ilçe konumundadır.
Coğrafya

Gölbaşı, Ankara il merkezine 20 km uzaklıkta, 970 metre rakımlı ve iç Anadolu platosu üzerinde bulunan bir ilçedir. Doğusunda Balâ, batısında Yenimahalle, güneyinde Haymana ve kuzeyinde Çankaya ilçeleri bulunmaktadır.
Gölbaşı'nda Mogan ve Eymir gölleri bulunmaktadır. Mogan Gölü havzası genelde düzgün yer yer orta engebeli bir havzanın alt ucunda alüvyoner setlerin arkasında oluşmuş doğal baraj gölüdür. Yüzölçümü ortalama 6 km²dir. Gölün güneyinden itibaren 2 km'lik bir mesafede, sulak-bataklık alan nitelikli bir geçiş zonu ile yer altı ve yer üstünden kuzey doğusundaki 1,25 km²lik alana sahip Eymir Gölüne ortalama 5 metrelik kot farkıyla boşalım sağlamaktadır. Böylelikle Eymir Gölü'nün su girdisinin tamamına yakını Mogan Gölü tarafından sağlanmaktadır. Geniş bir havzadan drene olan yer altı ve yer üstü suları Mogan-Eymir. göllerinden geçerek havzanın kuzeydoğu ucundan İmrahor Vadisi'ne boşalır. Mogan gölünün su girdisi düzensiz rejimli yazları genelde kuruyan dereler vasıtasıyla olmaktadır.
Coğrafya > İklim ve bitki örtüsü

Gölbaşı ve çevresi kışları soğuk ve yağışlı, yazları sıcak ve kurak geçen karasal iklime sahiptir. Yıllık yağış ortalaması 400 mm civarındadır. Yıllık sıcaklık ortalaması ise 11,7 C'dir.
Bölgenin yaygın bitki örtüsü otsu bitkiler olmakla birlikte değişik yüksekliklerde ve nem oranları farklı topoğrafik alanlarda farklı bitki toplulukları bulunmaktadır. Ormanlık alanlar daha çok Eymir gölüne bakan dik yamaçlı platolarda, Beynam ormanlarında ve yeni ağaçlandırma yapılan alanlarda yer almaktadır. (Beynam ormanları Balâ ilçesi sınırları içinde yer almaktadır.)
Gölbaşı Özel Çevre Koruma Bölgesinde 476'sı tür, 6'sı alttür, 6'sı varyete almak üzere toplam 488 bitki türü mevcuttur. Gölbaşını sembolize eden değerlerden biri olan Sevgi Çiçeği (Centuarea Tchihatcheffii) Türkiye'de yetişen 179 Centaurea türünden biri olup sadece Gölbaşı'nda Mogan Gölü, Hacıhasan Mahallesi civarında yetişen bir endemiktir. Sevgi Çiçeğinin çiçeklenmesi nisan ayının son haftasından başlayıp, temmuz ayının ilk haftasına kadar devam eder.
Nüfus

| Yıl | Toplam | Şehir | Kır |
| --- | --- | --- | --- |
| 1985 | 31.671 | 18.262 | 13.409 |
| 1990 | 43.522 | 25.123 | 18.399 |
| 2000 | 62.602 | 35.308 | 27.294 |
| 2007 | 73.670 | 63.232 | 10.438 |
| 2008 | 85.499 | 82.968 | 2.531 |
| 2009 | 88.480 | 86.749 | 1.731 |
| 2010 | 95.109 | 93.852 | 1.257 |
| 2011 | 105.006 | 103.627 | 1.379 |
| 2012 | 110.643 | 109.261 | 1.382 |
| 2013 | 115.924 | 115.924 | veri yok |
| 2014 | 118.346 | 118.346 | veri yok |
| 2015 | 122.288 | 122.288 | veri yok |
| 2016 | 123.681 | 123.681 | veri yok |
| 2017 | 130.363 | 130.363 | veri yok |
| 2018 | 134.378 | 134.378 | veri yok |
| 2019 | 138.944 | 138.944 | veri yok |
| 2020 | 140.649 | 140.649 | veri yok |
| 2021 | 142.961 | 142.961 | veri yok |
| 2022 | 150.047 | 150.047 | veri yok |
| 2023 | 157.605 | 157.605 | veri yok |
Not: 2008 yılında bazı belde ve köyler mahalle statüsüne geçtiğinden şehir nüfusu artıp kır nüfusu azalmıştır. 2013 yılında ise Büyükşehir yasası nedeniyle köylerin tamamı mahalle statüsüne geçtiğinden kır nüfusu tabloda yer almamıştır.
Mahalleler

Gölbaşı'nın 54 mahallesinin 11'i merkezde bulunmaktadır. Merkez mahallelerinde 108.600 kişi (%83,3) yaşamaktadır. En uzak mahallesi ise 65,4 km uzaklıktaki Çeltek'tir. İlçede nüfusu en fazla olan, 25.076 kişi ile Eymir mahallesidir. Gölbaşı'nın nüfusu 2017 yılında %5,4 artmıştır.
Ahiboz
Akörençarsak
Altınçanak
Bağiçi
Bahçelievler
Ballıkpınar
Bezirhane
Boyalık
Çayırlı
Çeltek
Çimşit
Dikilitaş
Emirler
Eymir
Gaziosmanpaşa
Gökçehüyük
Gölbek
Günalan
Hacıhasan
Hacılar
Hacımuratlı
Halaçlı
İkizce
İncek
İncek
Karaali Merkez
Karaali Yazlık
Karaali
Karacaören
Karagedik Aydın
Karagedik Ercan
Karagedik
Karaoğlan
Karşıyaka
Kırıklı
Kızılcaşar
Koparan
Mahmatlı
Mahmatlıbahçe
Oğulbey
Oyaca Akarsu
Oyaca Yeşilçam
Oyaca
Örencik
Seğmenler
Selametli Şehit Emrah
Soğulcak
Subaşı
Şafak
Taşpınar
Tepeyurt
Topaklı
Tulumtaş
Velihimmetli
Yağlıpınar
Yavrucuk
Yaylabağ
Yurtbeyi
Yönetim > Belediye başkanları

| Seçim | İsim | Parti | Parti |
| --- | --- | --- | --- |
| 1984 | Mümtaz Sarıtaş |  | Anavatan Partisi |
| 1989 | Erdal Eren |  | Sosyaldemokrat Halkçı Parti |
| 1994 | Erdal Eren |  | Sosyaldemokrat Halkçı Parti |
| 1999 | Cevdet Kara |  | Milliyetçi Hareket Partisi |
| 2004 | A. Nasır Haşlak |  | Adalet ve Kalkınma Partisi |
| 2009 | Yakup Odabaşı |  | Milliyetçi Hareket Partisi |
| 2014 | Fatih Duruay |  | Adalet ve Kalkınma Partisi |
| 2019 | Ramazan Şimşek |  | Milliyetçi Hareket Partisi |
| 2024 | Yakup Odabaşı |  | Cumhuriyet Halk Partisi |
Validebağ Korusu

| Validebağ Korusu |
| --- | --- |


Yüksek bir bölgeden koruya bakış
Alan türü: Doğa koruma alanı
Devlet:  Türkiye
İl: İstanbul
Koordinatları: 41°00′47″N 29°02′46″E﻿ / ﻿41.013°K 29.046°D﻿ / 41.013; 29.046
Kapladığı alan: 354 bin m2
Koruma tedbirleri: 1. Derece Doğal SİT Alanı

Validebağ Korusu ya da Adile Sultan Korusu, İstanbul'un Üsküdar ilçesinde bulunan ve 354 bin m2 alana sahip olan, İstanbul'un Anadolu yakasının ikinci en büyük yeşil alanıdır. İstanbul'un Kadıköy ilçesinin Koşuyolu semti ile Üsküdar ilçesinin Altûnizâde semti ve Barbaros mahallesinin  kesiştiği bölgede yer almaktadır.
Koru, 1996 yılında İstanbul III Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu tarafından birinci derece doğa koruma alanı ilan edildi. 1999 yılında ise doğal SİT alanı olarak tescil edildi. Ayrıca içinde yer alan tarihi binalar da tescil edildi.
Korunun hafif meyilli bir arazi yapısı vardır. Anıt ağaçlar da dahil olmak üzere, yaşları 15 ila 400 arasında değişen 40'ı aşkın türdeki ağaç ve ağaççık ile çok çeşitli bitki türlerini barındıran koruda, 100'ü aşkın kuş türü ile çeşitli böcek, sürüngen, kaplumbağa, kirpi, sincap gibi birçok hayvanlar, ekolojik bir denge içinde barınmaktadır.
Tarihi > Osmanlı dönemi

Yaklaşık 200 yıl önce Sultan III. Selim (1798–1807), annesi Mihrişah Valide Sultan (ö.1805) için, Çamlıca eteklerinde yer alan arazide bir bağ köşkü inşa ettirdi. Bu yapı, daha sonra Sultan Abdülmecid tarafından, annesi Bezmialem Valide Sultan'a (ö.1853) hediye edildi. Bezmiâlem Valide Sultan, yurt içinden ve yurt dışından getirttiği ağaç ve bitki türleriyle araziyi modern bir botanik bahçesine dönüştürdü. Koru da Vâlide Sultan'a ithafen Vâlide Bağı adıyla anılmaya başlandı.
Bezmiâlem Valide Sultan'ın vefatından sonra Validebağ Korusu, Altunizade Ailesi'nin mülkiyetine geçti. Altunizâde İsmail Zühdü Paşa, 1860 yılında burada bir köşk inşa ettirdi. Bir süre sonra da köşkü Sultan Abdülaziz'e armağan etti.
Sultan Abdülaziz, 1853 yılında kızkardeşlerinden Âdile Sultan için hassa mimarlarından Nikoğos Balyan'a koru içinde bir konut yaptırdı. Günümüzde Adile Sultan Kasrı olarak anılan bu yapı, öğretmenevi, huzurevi ve kültür merkezi olarak kullanılmaktadır. Yine aynı dönemde Abdülaziz tarafından yaptırılan tarihî bir av köşkü bulunmaktadır. Bu köşk de günümüzde İzci Müzesi olarak kullanılmaktadır.
Hukukî durumu

Validebağ Korusu, 1990'lı yılların başından itibaren yapılaşma tehdidine ve yanı başında bulunan 50 dönümlük arazinin yapılaşmaya açılacağı endişesiyle toplanan imzalar ve kurulan Validebağ Gönüllüleri Derneği tarafından açılan davalar sonucunda 1999 yılında İstanbul III Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu tarafından birinci derece doğal koruma alanı ilan edildi. Böylelikle, Koruma Kurulunun onayı olmadan koruda inşa faaliyeti gerçekleştirilmesinin önüne geçilmişti. Ayrıca koruda hayvan otlatılması, kurban kesimi, toplu piknikler ve mangallı piknik yapılması yasaklanmıştır.
Popüler kültür

Rıfat Ilgaz'ın en önemli eseri "Hababam Sınıfı"ndan uyarlanmış filmler Adile Sultan Kasrı'nda çekilmiştir.
Bitki Türleri > Çokyıllık Bitkiler, Soğanlı Bitkiler ve Sarmaşıklar

Peyzaj Mimarı Canan Atay tarafından çok küçük bir alanda yapılan çalışmalar sonucunda aşağıda verilen liste oluşturulmuştur.
| No | Bilimsel Adı | Adı |
| --- | --- | --- |
| 1 | Alcea rosea | Gül Hatmi |
| 2 | Convolvulus spp. | Tarla sarmaşığı |
| 3 | Ecbalium elaterium | Eşek hıyarı |
| 4 | Malva spp. | Ebegümeci |
| 5 | Nigella spp. | Çörekotu |
| 6 | Onosma spp. | Emzikotu |
| 7 | Ranunculus spp. | Düğün çiçeği |
| 8 | Scabiosa spp. | Uyuzotu |
| 9 | Symphytum spp. | Karakafes otu |
| 10 | Muscari spp. | Dağ sümbülü |
| 11 | Ornithogalum spp. | Akyıldız |
| 12 | Lamium spp. | Ballıbaba |
| 13 | Salvia spp. | Adaçayı |
| 14 | Verbascum spp. | Sığırkuyruğu |
| 15 | Onopordum spp. | Eşek dikeni |
| 16 | Senecio spp. | Kanarya otu |
| 17 | Solidago spp. | Altın başak |
| 18 | Taraxacum spp. | Karahindiba |
| 19 | Astragalus spp. | Geven |
| 20 | Lathyrus spp. | Mürdümük |
| 21 | Mentha spp. | Nane |
| 22 | Papaver spp. | Gelincik |
| 23 | Geranium spp. | Turna gagası |
| 24 | Oxalis spp. | Yonca |
| 25 | Polygonum spp. | Madımak |
| 26 | Carduus spp | Ayı pençesi |
| 27 | Centaurea spp. | Peygamber çiçeği |
| 28 | Cirsium spp. | Deve dikeni |
| 29 | Veronica spp. | Yavşan otu |
| 30 | Anagalis spp. | Fare kulağı |
| 31 | Borago officinalis | Hodan |
| 32 | Euphorbia spp. | Sütleğen |
| 33 | Eryngium spp. | Diken |
| 34 | Thymus spp. | Kekik |
| 35 | Clematis spp | Ormanasması |
| 36 | Hedera helix | Orman sarmaşığı |
Kelebek Türleri

Validebağ Korusunda gözlenen kelebek türlerinin listesi.
| No | Tür | Bilimsel adı |
| --- | --- | --- |
| 1 | Atalanta | Vanessa atalanta |
| 2 | Anadolu yırtıkpırtığı | Nymphalis egea |
| 3 | Benekli bakırgüzeli | Lycaena phlaeas |
| 4 | Benekli iparhan | Melitaea didyma |
| 5 | Büyük beyazmelek – Lahana kelebeği | Pieris brassicae |
| 6 | Büyük sevbeni | Satyrium ilicis |
| 7 | Çayıresmeri | Maniola jurtina |
| 8 | Çokgözlü  esmer | Aricia  agestis |
| 9 | Çokgözlü mavi | Polyommatus icarus |
| 10 | Çitlembik kelebeği | Libythea celtis |
| 11 | Diken kelebeği | Vanessa cardui |
| 12 | Erik kırlangıçkuyruk | Iphiclides podalirius |
| 13 | Hatmi zıpzıp | Carcharodus alceae |
| 14 | Karaağaç nimfalisi | Nymphalis polychloros |
| 15 | Karanlık ormanesmeri | Pararge aegeria |
| 16 | Kırlangıçkuyruk | Papilio  machaon |
| 17 | Kutsalmavi | Celastrina argiolus |
| 18 | Küçük ateşgüzeli | Lycaena thersamon |
| 19 | Küçük beyazmelek | Pieris rapae |
| 20 | Küçük esmerboncuk | Lasiommata megera |
| 21 | Lampides | Lampides boeticus |
| 22 | Mavi zebra | Leptotes pirithous |
| 23 | Minik sevbeni | Satyrium acaciae |
| 24 | Orakkanat | Gonepteryx rhamni |
| 25 | Sarı azamet | Colias croceus |
| 26 | Yalancı beyazmelek | Pieris pseudorapae |
| 27 | Yeni beneklimelek | Pontia edusa |
| 28 | Orman Melikesi | Melanargia galathea |
Bu linkten 31 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Validebağ korusunda çekilmiş kelebek fotoğraflarına da erişebilirsiniz.
Bu linkten kelebek türleri hakkında ayrıntılı bilgiye erişebilirsiniz.
Aslan

Başlığın diğer anlamları için Aslan (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
Pittsburgh Hayvanat Bahçesi'ndeki bir Afrika aslanı
Aslan (Panthera leo), Afrika ve Hindistan'a özgü Panthera cinsinden büyük bir kedidir. Kaslı, geniş göğüslü bir gövdesi; kısa, yuvarlak bir kafası; yuvarlak kulakları; ve kuyruğunun ucunda koyu, tüylü bir tutamı vardır. Cinsel olarak dimorfiktir; yetişkin erkek aslanlar dişilerden daha büyüktür ve belirgin bir yeleleri vardır. Gurur adı verilen gruplar oluşturan sosyal bir türdür. Bir aslan grubu birkaç yetişkin erkek, akraba dişiler ve yavrulardan oluşur. Dişi aslan grupları genellikle birlikte avlanır ve çoğunlukla orta ve büyük toynaklı hayvanları avlar. Aslan bir tepe ve temel avcıdır.
Rakip erkeklerle sürekli olarak savaşmaktan kaynaklanan yaralanmalar ömürlerini büyük ölçüde azalttığından, vahşi ortamda nadiren 10 ila 16 yıl arasında yaşamaktadırlar. Esaret altında 25 yıldan fazla yaşayabilirler. Aslanlar diğer kedilere kıyasla alışılmadık biçimde sosyaldirler. Gün boyunca ağırlıklı olarak uyumayı tercih eden aslanlar, nadiren alacakaranlıkta sıklıkla gece (Gececil hayvanlar) aktiftir.
Tipik olarak aslanlar otlaklarda ve savanlarda yaşar, ancak yoğun ormanlarda bulunmazlar. Antik tarihi zamanlarda, Kuzey Afrika dahil olmak üzere Afrika'nın büyük bölümünde, Yunanistan ve Balkanlar'dan Hindistan'a kadar Avrasya'da etkin olarak yaşamaktaydılar. Yaklaşık 10.000 yıl önceki geç dönem Buzul Çağı'nda (Pleistosende), aslan insanlardan sonra en yaygın kara memelisiydi: Mağara aslanı (Panthera leo spelaea) Kuzey ve Batı Avrupa'da, Amerika aslanı (Panthera leo atrox) ise Amerika'da Yukon ile Peru civarında yaşıyordu. Ancak günümüzde Sahra Altı Afrika'da parçalanmış popülasyonlara ve Batı Hindistan'da kritik olarak tehlike altındaki bir nüfusa indirgenmiştir. Aslan, Dünya Doğa ve Doğal Kaynakları Koruma Birliği (IUCN) tarafından savunmasız bir tür olarak sınıflandırılmıştır ve yirminci yüzyılın ikinci yarısında 20 yılda Afrika'daki aslan nüfusunda % 30-50 aralığında önemli bir nüfus azalması görülmüştür. Nüfuslarının azalmasının nedeni tam olarak anlaşılmasa da, yaşam alanlarının işgal edilmesi ve insanlar tarafından zarar görmeleri en başlıca sebepler olarak ön görülmektedir. Afrika'da, özellikle Batı Afrika aslanı nüfusu tehlike altındadır.
Erkek aslan, oldukça ayırt edici olan yelesinden kolayca tanınır ve yüzü insan kültürünün en çok bilinen hayvan simgelerinden biridir. Heykellerde, resimlerde, ulusal bayraklarda ve çağdaş sinema ve edebiyatta geniş bir biçimde tasvir edilmiştir. Aslanlar Roma İmparatorluğu zamanından beri insanlar tarafından tutulmuş ve on sekizinci yüzyılın sonlarından bu yana hayvanat bahçelerinde sergilenmek üzere aranan önemli hayvan türünden biri olmuştur. Hayvanat bahçeleri, nesli tükenmekte olan Asya kökenli alt türleri için hazırlanan ıslah programlarında dünya çapında işbirliği yapmaktadır.
Etimoloji

Modern Türkçede kullanılan aslan, Osmanlı Türkçesinde ارسلان‎ (arslan) olarak kaydedilmiştir ve kökeni Eski Türkçeye dayanmaktadır. Bir Türkî dilde tespit edilmiş olduğu ilk kaynak 900 yılından önce yazıldığı düşünülen, Alman arkeolog Albert von Le Coq tarafından derlenmiş ve "Huastuanift: Manihaist Tövbe Duası" (özgün Almanca adıyla Chuastuanift, ein Sündenbekenntnis des manichäischen Auditores: gefunden in Turfan (Chinesisch-Turkistan)) adı altında bilinen Eski Uygurca metinlerdir. John Krueger sözcüğün Türkî dillere Moğolcadan alıntı olduğunu savunur. Moğolca "diş göstermek" manasındaki arzai- kelimesinden türetilmiş olabileceği de öne sürülmüştür; ancak bu kesin değildir. Hayvan adlarında görülen +lan ekinin yapısı belirsizdir.
Türün bağlı olduğu cins olan Panthera ismi Latinceye dayanmakta olup, bu dile Grekçede benekli kedigilleri tanımlamak için kullanılmış πάνθηρ kelimesinden girmiştir. Bilimsel isminin ikinci kısmı olan leo, Latince ve Grekçede yer alan aslan manasındaki leo ve λέων (leon) kelimelerine dayanmaktadır. Leo kelimesi ve türevleri, pek çok Avrupa dili ile muhtemelen İbranicede (לָבִיא; lavi) aslanları tanımlamak için kullanılan bir isimdir.
Sınıflandırma

Carl Linnaeus 1758'de, aslanı Systema Naturae adlı eserinde tanımladı ve ona bilimsel olarak Felis leo adını verdi. Cins adı Panthera, 1816'da Alman doğa bilimci Lorenz Oken tarafından türetildi. 18. yüzyılın ortaları ile 20. yüzyılın ortaları arasında, 26 aslan örneği, alt tür olarak tanımlanmış ve önerilmiştir; bunların 11'i 2005 yılında geçerli kabul edilmiştir. Çoğunlukla yelelerinin ve derilerinin boyutu ve rengiyle ayırt ediliyorlardı.
Sınıflandırma > Alt türleri

19. ve 20. yüzyıllarda, birkaç aslan tipi örnek ve alt tür olarak tanımlandı ve bir düzine, 2017 yılına kadar geçerli takson olarak kabul edildi. 2008 ve 2016 arasında, IUCN Kırmızı Listesi değerlendiricileri, Afrika aslan popülasyonları için P. l. leo ve Asya aslan popülasyonu için P. l. persica olmak üzere yalnızca iki alt-özel isim kullandı. 2017'de, Kedi Uzman Grubu'nun Kedi Sınıflandırma Görev Gücü, aslan taksonomisini gözden geçirdi ve aslan evrimi üzerine yapılan filocoğrafik çalışmaların sonuçlarına dayanarak iki alt türü tanıdı:
P. l. leo (Linnaeus, 1758) - aday aslan alttür, Asya aslanı, bölgesel olarak nesli tükenmiş Nübye aslanı ve Orta Afrika'nın batı ve kuzey kesimlerindeki aslan topluluklarını içerir. Sinonim arasında, P. l. persica (Meyer, 1826), P. l. senegalensis (Meyer, 1826), P. l. kamptzi (Matschie, 1900), and P. l. azandica (Allen, 1924) yer alır. Bazı yazarlar 'Kuzey aslanı' ve 'kuzey alt türü' olarak adlandırdı.
P. l. melanochaita (Smith, 1842) - Doğu ve Güney Afrika bölgelerinde, soyu tükenmiş Kap aslanı ve aslan topluluklarını içerir. Sinonim arasında, P. l. somaliensis (Noack 1891), P. l. massaica (Neumann, 1900), P. l. sabakiensis (Lönnberg, 1910), P. l. bleyenberghi (Lönnberg, 1914), P. l. roosevelti (Heller, 1914), P. l. nyanzae (Heller, 1914), P. l. hollisteri (Allen, 1924), P. l. krugeri (Roberts, 1929), P. l. vernayi (Roberts, 1948) ve P. l. webbiensis (Zukowsky, 1964) yer alır. 'Güney alt türü' olarak adlandırılmıştır.
Etiyopya Yükseltileri'nin bazı bölgelerinden gelen aslan örnekleri, genetik olarak Kamerun ve Çad'dakilerle birlikte kümelenirken, Etiyopya'nın diğer bölgelerinden gelen aslanlar Doğu Afrika'dan örneklerle birleşmektedir. Bu nedenle araştırmacılar, Etiyopya'nın iki alt tür arasında bir temas bölgesi olduğunu varsaymaktadır.