Dengeleme (uluslararası ilişkiler)
Kusurları ve eleştiriler

Hem iç hem de dış dengeleme biçimleri sorunlar ve eleştirilerle karşılaşmaktadır. İç dengeleme, başarısını engelleyebilecek bir dizi iç engele maruz kalmaktadır. Yüksek maliyetler ve ülkenin ekonomik ve askeri gelişimine önemli katkılarda bulunabilmek için kaynak ayırmanın zorluğu bunların başlıcalarıdır. Dahası, büyük bir gücü bağımsız olarak dengelemek için kabiliyetlerini büyük ölçüde genişletmesi ve silahlanmasını hızlandırması gerekir ki bu da şüphesiz sadece söz konusu büyük gücün değil de diğer devletlerin de olumsuz tepkilerine yol açacaktır. Güvenliğini artırmak ve yükselene bir gücü dengelemek için askeri yığınak stratejisini benimseyen bir devlet istemeden de olsa bunun tam tersini yapabilir ve uluslararası sistemdeki herkes için olumsuz koşullar yaratabilir. Bu durum kaçınılmaz olarak bir devletin güç ve güvenliğindeki artışın diğerlerindekini azalttığı ve saldırgan eylemleri, potansiyel silahlanma yarışlarını ve aktörler arasında tırmanan düşmanlığı dengeleyerek kolektif güvenliği engellediği bir güvenlik ikilemine neden olabilir.
Dış dengeleme, daha yaygın olarak uygulanan bir dengeleme biçimi olmasına rağmen çeşitli engeller ve eleştirilerle karşılaşmaktadır. Başarısı, kalıcı ve tutarlı bir ittifak sistemine bağlıdır ancak uluslararası sistemin yapısal kısıtlamaları göz önüne alındığında bunu elde etmek ve sağlamak zor olabilir. Uluslararası sistemin anarşik doğası ve devletlerin birincil hedefi olan hayatta kalma arzusu, tüm devletlerin kendi kendine yardım yaklaşımını benimsemesine neden olmakta ve diğer aktörlere olan güven ve itimadı önemli ölçüde zayıflatmaktadır. Bununla beraber, bu yapısal engellere rağmen ittifaklar kurulmaktadır ancak bunlar aşırı güvenilmemesi gereken geçici düzenlemeler olarak görülmektedir.
Uluslararası sistem, içindeki aktörlerin niyetleri ve eylemleri hakkında süregelen güvensizlik ve belirsizlik koşullarına tabidir ve bu da işbirliğinin sağlanması ve sürdürülmesini zorlaştırır. Dahası, dış dengeleme, ‘koordinasyon oyunu’ sorunsalına ve uzun vadeli işbirliğinin, adanmışlıkların ve amaca eşit katkıların sürdürülmesinin zor olduğu bir kolektif eylem sorununa yakalanır. Başkalarının çabalarından serbestçe yararlanmak ve bu şekilde ittifakın faydalarından yararlanırken maliyet ve risklerden kaçınmak için güçlü teşvikler vardır.
İttifaktaki her bir aktörün aklında büyük ve yükselen gücü dengelemek gibi aynı çıkar ve hedef olduğu için mantıken bu ittifakta yer alan herkesin ortak çıkar ve hedef adına hareket etmesi gerekir. Ancak ortak bir amaca ulaşmanın maliyetlerini ve çabalarını paylaşma beklentisi olsa da ittifaklar ve gruplar, katılımcılar arasında sömürü ve tutarsız özveri ve girdi eğilimi göstermektedir. Kolektif eylem konusunda önde gelen teorisyenlerden birisi olan Mancur Olson, tüm üyelerin ortak bir çıkarı paylaşmasına rağmen grupların (veya burada ittifakların) kolektif bir fayda elde etmenin maliyetlerini ödemede ortak bir çıkarı olmadığını, bu durumun amaçlara ulaşmayı sorunlu hale getirdiğini ve ittifakı sürdürmeyi zorlaştırdığını tespit etmiştir.
Bununla beraber, güç dengesi teorisini ve ardından devletlerin dengeleyici davranışlarını çevreleyen ana eleştiri, bu mantığın hegemonun yükseliş dönemi için geçerli olduğunu ve bu dönemle ilgili olduğunu vurgulamaktadır. Devletler bir araya gelecek ve hegemon olma potansiyeli olan veya hegemon olma hırsı gösteren yükselen bir gücü dengeleyecektir ancak hegemonya zaten kurulduktan sonra meydana gelen olaylar hakkında çok az şey söyleyecek ve hiçbir öngörüde bulunmayacaktır.
Dolayısıyla, bu teori ve devlet davranışının çıkmazı, günümüz dünya sınırlarında yaşanan olayları açıklamakta yetersiz kalmaktadır. Şu anda ABD, diğer devletlerinkinden çok daha üstün güç ve kabiliyetlere sahip, köklü bir üstünlüğe sahiptir. Tarihin hiçbir döneminde bir devletin diğerleri üzerindeki hakimiyet marjı bu denli geniş olmamıştır ve bu da güç dengesi teorisinin geleneksel uygulamasını ve ikincil güçlerin dengeleyici davranış tahminlerini uygulanamaz hale getirmiştir.