stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Keynesyen ekonomi
Tarihsel bağlam > Genel Teorinin Gelişimi

Keynes'in Genel Teori'yi yazdığı dönemde, ekonominin otomatik olarak genel denge durumuna geri döneceği ana akım ekonomik düşüncenin bir ilkesiydi: tüketicilerin ihtiyaçları her zaman üreticilerin bu ihtiyaçları karşılama kapasitesinden daha fazla olduğu için, üretilen her şeyin uygun fiyat bulunduğunda eninde sonunda tüketileceği varsayılıyordu. Bu algı, Say yasasında ve David Ricardo'nun yazılarında yansıtılmıştır; bu yasaya göre bireyler ya ürettiklerini tüketebilmek için üretirler ya da ürettiklerini satarak başkasının ürettiklerini satın alabilirler. Bu argüman, eğer mal veya hizmet fazlası varsa, bunların fiyatlarının doğal olarak tüketilecekleri noktaya kadar düşeceği varsayımına dayanmaktadır.
Keynes, Büyük Buhran sırasındaki yüksek ve kalıcı işsizlik ortamı göz önüne alındığında, bireylerin ürettiği malların yeterli efektif taleple karşılanacağının garantisi olmadığını ve özellikle ekonomi küçülürken yüksek işsizlik dönemlerinin beklenebileceğini savunmuştur. Ekonominin tam istihdamı kendiliğinden sağlayamayacağını düşünüyor ve hükûmetin devreye girerek devlet harcamaları yoluyla çalışan nüfusun eline satın alma gücü vermesi gerektiğine inanıyordu. Dolayısıyla, Keynesyen teoriye göre, tasarrufların ekonomi tarafından üretilen mal ve hizmetlere yatırılmaması gibi bireysel olarak rasyonel bazı mikroekonomik düzeydeki eylemler, bireylerin ve firmaların büyük bir kısmı tarafından toplu olarak gerçekleştirilirse, ekonominin potansiyel çıktı ve büyüme oranının altında faaliyet gösterdiği sonuçlara yol açabilir.
Keynes'ten önce, mal ve hizmetlere yönelik toplam talebin arzı karşılamadığı bir durum, klasik ekonomistler tarafından genel bir bolluğun mümkün olup olmadığı konusunda aralarında anlaşmazlık olmasına rağmen, genel bir bolluk olarak adlandırılırdı. Keynes, bir bolluk meydana geldiğinde, üreticilerin aşırı tepkisinin ve işçilerin işten çıkarılmasının talepte düşüşe yol açtığını ve sorunu sürekli hale getirdiğini savunmuştur. Bu nedenle Keynesyenler, ekonomik sorunların en ciddileri arasında saydıkları iş döngüsünün genliğini azaltmak için aktif bir istikrar politikasını savunurlar. Teoriye göre, hükûmet harcamaları toplam talebi artırmak için kullanılabilir, böylece ekonomik faaliyet artar, işsizlik ve deflasyon azalır.
Tarihsel bağlam > Kamu politikası tartışmaları

1929 seçimleri yaklaşırken "Keynes, işsizliği hafifletmek için kamusal bir önlem olarak sermaye gelişiminin güçlü bir savunucusu haline geliyordu". Muhafazakâr Şansölye Winston Churchill ise tam tersi bir görüşe sahipti:
Ortodoks Hazine dogması, kararlılıkla sürdürülmektedir... [Devlet borçlanması ve Devlet harcamaları ile çok az ek istihdam yaratılabilir ve kalıcı ek istihdam yaratılamaz.
Keynes, Hazine görüşündeki bir kusurun üzerine atlamıştır. Hazine İkinci Sekreteri Sir Richard Hopkins'i 1930 yılında Macmillan Finans ve Sanayi Komitesi önünde çapraz sorguya çekerken, "sermaye geliştirme planlarının işsizliği azaltmaya yaramayacağı" Şeklindeki "birinci önermeye" atıfta bulunmuş ve "birinci önermeyi savunduklarını söylemenin Hazine'nin görüşünü yanlış anlamak olup olmayacağını" sormuştur. Hopkins şu yanıtı verdi: "İlk önerme çok ileri gidiyor. İlk önerme bize mutlak ve katı bir dogma atfeder, öyle değil mi?"
Aynı yılın ilerleyen günlerinde, yeni oluşturulan Ekonomistler Komitesi'nde konuşan Keynes, Kahn'ın ortaya çıkan çarpan teorisini kamu çalışmalarını savunmak için kullanmaya çalıştı, "ancak Pigou ve Henderson'ın itirazları, nihai üründe bundan hiçbir iz olmamasını sağladı". 1933 yılında The Times gazetesinde "Refaha giden yol" başlıklı bir dizi makalede Kahn'ın çarpanına verdiği desteği daha geniş bir şekilde duyurdu.
Arthur Cecil Pigou o dönemde Cambridge'deki tek ekonomi profesörüydü. İşsizlik konusuna sürekli ilgi duymuş, popüler İşsizlik (1913) kitabında işsizliğin "ücret oranları ile talep arasındaki uyumsuzluktan" kaynaklandığı görüşünü dile getirmiştir - Keynes'in Genel Teori yıllarından önce paylaşmış olabileceği bir görüş. Pratik önerileri de çok farklı değildi: "otuzlu yıllarda birçok kez" Pigou "istihdamı canlandırmak için tasarlanan Devlet eylemine [...] kamu desteği verdi". İki adamın ayrıldığı nokta teori ve pratik arasındaki bağlantıdır. Keynes, bayındırlık hizmetlerine yönelik önerilerini destekleyecek teorik temeller oluşturmaya çalışırken, Pigou klasik doktrinden uzaklaşma eğilimi göstermemiştir. Keynes, ona ve Dennis Robertson'a atıfta bulunarak retorik bir şekilde sordu: "Neden kendi pratik sonuçlarını takip etmeleri mümkün olmayan teorileri sürdürmekte ısrar ediyorlar?"
Genel Teori

Ana madde: İstihdam, Faiz ve Paranın Genel Teorisi
Keynes, Keynesyen iktisadın temelini oluşturan fikirleri ana eseri olan İstihdam, Faiz ve Paranın Genel Teorisi'nde ortaya koymuştur. İşsizliğin Amerika Birleşik Devletleri'nde %25'e, bazı ülkelerde ise %33'e kadar yükseldiği Büyük Buhran döneminde yazılmıştır. Neredeyse tamamen teorik olan kitap, zaman zaman hiciv ve sosyal yorum bölümleriyle renklendirilmiştir. Kitabın ekonomik düşünce üzerinde derin bir etkisi oldu ve yayınlandığından bu yana anlamı üzerine tartışmalar devam ediyor.
Genel Teori > Keynes ve Klasik İktisat

Keynes, Genel Teori'ye klasik istihdam teorisinin bir özetiyle başlar ve bunu Say Kanunu'nun "Arz kendi talebini yaratır" şeklindeki formülasyonunda özetler. Ayrıca, teorisinin Anglosakson laissez faire ekonomisi açısından açıklanmasına rağmen, teorisinin "totaliter devletlere" serbest piyasa politikasından daha kolay adapte edilebileceği anlamında daha genel olduğunu da yazmıştır.
Klasik teoriye göre, ücret oranı emeğin marjinal verimliliğine göre belirlenir ve bu oranda çalışmak isteyen kişi sayısı kadar kişi istihdam edilir. İşsizlik sürtünme yoluyla ortaya çıkabilir ya da "mevzuat ya da sosyal uygulamalar ... ya da sadece insan inadı" nedeniyle istihdamı kabul etmeyi reddetme anlamında "gönüllü" olabilir, ancak Keynes'in gönülsüz işsizlik olarak tanımladığı "...klasik varsayımlar üçüncü kategorinin olasılığını kabul etmez".
Keynes, klasik teorinin "ücret pazarlıklarının ... gerçek ücreti belirlediği" varsayımına iki itiraz getirmektedir. Bunlardan ilki, "emeğin (sınırlar dahilinde) gerçek ücretten ziyade para-ücret öngördüğü" gerçeğidir. İkincisi ise, klasik teorinin "emeğin gerçek ücretinin, emeğin girişimcilerle yaptığı ücret pazarlıklarına bağlı olduğunu" varsaymasıdır; oysa "para ücretleri değişirse, klasik okulun fiyatların da hemen hemen aynı oranda değişeceğini ve böylece gerçek ücret ile işsizlik seviyesinin eskisi gibi kalacağını savunması beklenirdi." Keynes ikinci itirazının daha temel olduğunu düşünmektedir, ancak çoğu yorumcu ilk itirazına odaklanmaktadır: paranın miktar teorisinin klasik okulu Keynes'in ondan beklediği sonuçtan koruduğu iddia edilmiştir.
Genel Teori > Keynesyen işsizlik > Tasarruf ve yatırım

Tasarruf, gelirin tüketime ayrılmayan kısmıdır ve tüketim de harcamaların yatırıma, yani dayanıklı mallara ayrılmayan kısmıdır. Dolayısıyla tasarruf, istiflemeyi (gelirin nakit olarak biriktirilmesi) ve dayanıklı malların satın alınmasını kapsar. Net istiflemenin ya da istifleme talebinin varlığı, Genel Teori'nin basitleştirilmiş likidite tercihi modeli tarafından kabul edilmemektedir.
Keynes, işsizliğin aşırı ücretlerden kaynaklandığı yönündeki klasik teoriyi reddettikten sonra, tasarruf ve yatırım arasındaki ilişkiye dayanan bir alternatif önerir. Ona göre işsizlik, girişimcilerin yatırım yapma güdüsü toplumun tasarruf etme eğilimine ayak uyduramadığında ortaya çıkar (eğilim, Keynes'in "talep" ile eşanlamlı kelimelerinden biridir). Tasarruf ve yatırım seviyeleri zorunlu olarak eşittir ve bu nedenle gelir, tasarruf etme arzusunun yatırım yapma güdüsünden daha fazla olmadığı bir seviyede tutulur.
Yatırım teşviki, üretimin fiziksel koşulları ile gelecekteki karlılığa ilişkin psikolojik beklentiler arasındaki etkileşimden doğar; ancak bunlar bir kez sağlandığında teşvik gelirden bağımsızdır ve yalnızca faiz oranına bağlıdır. Keynes, r'nin bir fonksiyonu olarak değerini "sermayenin marjinal verimliliği çizelgesi" olarak belirler.
Tasarruf eğilimi oldukça farklı davranmaktadır. Tasarruf basitçe gelirin tüketime ayrılmayan kısmıdır ve:
... hakim psikolojik yasa, toplam gelir arttığında tüketim harcamalarının da artacağı, ancak bunun biraz daha az olacağı yönündedir.
Keynes, "bu psikolojik yasa kendi düşüncemin gelişiminde son derece önemliydi" diye ekliyor.
Genel Teori > Keynesyen işsizlik > Likidite tercihi

Keynes para arzını reel ekonominin durumunun ana belirleyicilerinden biri olarak görmüştür. Bu konuya atfettiği önem, çalışmasının yenilikçi özelliklerinden biridir ve siyasi açıdan düşmanca yaklaşan monetarist okul üzerinde etkili olmuştur.
Para arzı, para arzına karşılık gelen talep fonksiyonu olan likidite tercih fonksiyonu aracılığıyla devreye girer. Ekonominin durumuna göre insanların ellerinde tutmak isteyecekleri para miktarını belirler. Keynes'in ilk (ve en basit) açıklamasında - 13. Bölüm'de - likidite tercihi yalnızca faiz oranı r tarafından belirlenir - bu da servetin likit formda tutulmasıyla vazgeçilen kazanç olarak görülür: Dolayısıyla likidite tercihi L(r ) olarak yazılabilir ve dengede dışsal olarak sabitlenmiş para arzı M̂'ye eşit olmalıdır.
Genel Teori > Keynesyen işsizlik > Keynes'in ekonomik modeli

Para arzı, tasarruf ve yatırım, üstteki grafikte faiz oranına karşı para arzının (dikey eksende) gösterildiği diyagramda gösterildiği gibi gelir düzeyini belirlemek için bir araya gelir. M̂, likidite tercih fonksiyonu aracılığıyla r̂ faiz oranını belirler. Faiz oranı, alttaki grafikte mavi bir eğri olarak gösterilen sermayenin marjinal verimliliği çizelgesi aracılığıyla yatırım düzeyini Î belirler. Aynı diyagramdaki kırmızı eğriler, farklı Y gelirleri için tasarruf eğilimlerinin ne olduğunu gösterir; ve ekonominin denge durumuna karşılık gelen Ŷ geliri, belirlenen faiz oranında ima edilen tasarruf düzeyinin Î'ye eşit olduğu gelir olmalıdır.
Keynes'in daha karmaşık likidite tercihi teorisinde (Bölüm 15'te sunulmuştur) para talebi faiz oranının yanı sıra gelire de bağlıdır ve analiz daha karmaşık hale gelir. Keynes ikinci likidite tercihi doktrinini hiçbir zaman teorisinin geri kalanıyla tam olarak bütünleştirmemiş, bunu John Hicks'e bırakmıştır: aşağıdaki IS-LM modeline bakınız.
Genel Teori > Keynesyen işsizlik > Ücret katılığı

Keynes, ücret katılığına dayalı klasik işsizlik açıklamasını reddeder, ancak kendi sisteminde ücret oranının işsizlik üzerinde nasıl bir etkisi olduğu açık değildir. Tüm işçilerin ücretlerini toplu pazarlıkla belirlenen tek bir oranla orantılı olarak ele alır ve birimlerini, bu oran tartışmasında asla ayrı olarak görünmeyecek şekilde seçer. Ücret birimleriyle ifade ettiği miktarlarda dolaylı olarak mevcutken, para terimleriyle ifade ettiklerinde yoktur. Bu nedenle, sonuçlarının farklı bir ücret oranı için farklılık gösterip göstermediğini ve ne şekilde farklılık gösterdiğini görmek zor olduğu gibi, bu konuda ne düşündüğü de açık değildir.
Genel Teori > İşsizlik için Çözümler > Parasal çözüm yolları

Keynes'in teorisine göre para arzındaki bir artış, faiz oranında bir düşüşe ve karlı bir şekilde yapılabilecek yatırım miktarında bir artışa yol açarak toplam gelirde bir artışı beraberinde getirir.
Genel Teori > İşsizlik için Çözümler > Mali çözüm yolları

Keynes'in adı parasal önlemlerden ziyade mali önlemlerle anılır, ancak Genel Teori'de bu önlemlere sadece geçici (ve genellikle hicivli) atıflarda bulunulur. Çarpan yoluyla istihdam sağlayan bir örnek olarak artan kamu işlerinden bahsediyor, ancak bu ilgili teoriyi geliştirmeden önce ve teoriye ulaştığında da devamını getirmiyor.
Aynı bölümün ilerleyen kısımlarında bize şunu söyler:
Eski Mısır iki kat şanslıydı ve kuşkusuz efsanevi zenginliğini buna borçluydu, çünkü piramit inşası ve meyveleri tüketilerek insanın ihtiyaçlarına hizmet edemediği için bollukla bayatlamayan değerli metallerin aranması gibi iki faaliyete sahipti. Orta Çağ katedraller inşa etti ve ağıtlar yaktı. İki piramit, ölüler için iki ayin, bir taneden iki kat daha iyidir; ama Londra'dan York'a iki demiryolu öyle değildir.
Ancak yine de, teoriyi oluştururken, doğrudan faydaları tam olarak gerekçelendirilmese bile, kamu işleriyle uğraşmaya yönelik zımni tavsiyesine geri dönmüyor. Aksine, daha sonra bize şunu tavsiye etmektedir.
... nihai görevimiz, içinde yaşadığımız türden bir sistemde merkezi otorite tarafından bilinçli olarak kontrol edilebilecek veya yönetilebilecek değişkenleri seçmek olabilir ...
ve bu, "Genel Teori "nin sonraki bir bölümünden ziyade gelecekteki bir yayını bekliyor gibi görünmektedir.
Keynesyen modeller ve kavramlar > Toplam talep

Keynes'in tasarruf ve yatırım görüşü, klasik bakış açısından en önemli ayrılışıydı. Paul Samuelson tarafından tasarlanan "Keynesyen haç" kullanılarak gösterilebilir. Yatay eksen toplam geliri gösterirken, mor eğri C (Y ) tüketim eğilimini, tamamlayıcısı S (Y ) ise tasarruf eğilimini göstermektedir: bu iki fonksiyonun toplamı, 45°'de kesik çizgi ile gösterilen toplam gelire eşittir.
Yatay mavi çizgi I (r ), değeri Y'den bağımsız olan sermayenin marjinal verimliliği çizelgesidir. Sermayenin marjinal verimliliği çizelgesi faiz oranına, özellikle de yeni bir yatırımın faiz oranı maliyetine bağlıdır. Finans sektörünün üretici sektöre uyguladığı faiz oranı, söz konusu teknoloji ve sermaye yoğunluğu düzeyinde sermayenin marjinal verimliliğinin altındaysa, sermayenin azalan getirisi göz önüne alındığında yatırım pozitif olur ve faiz oranı düştükçe artar. Faiz oranı sermayenin marjinal verimliliğinin üzerindeyse yatırım sıfıra eşit olur. Keynes bunu yatırım talebi olarak yorumlar ve tüketim ve yatırım taleplerinin toplamını ayrı bir eğri olarak çizilen "toplam talep" olarak belirtir. Toplam talep toplam gelire eşit olmalıdır, bu nedenle denge geliri toplam talep eğrisinin 45° doğrusunu kestiği nokta tarafından belirlenmelidir. Bu, I (r ) ile S (Y )'nin kesiştiği yatay konumla aynıdır.
I (r ) = S (Y ) denklemi, bu denklemi yatırım fonları arz ve talebi arasındaki dengenin koşulu ve faiz oranını belirleyen unsur olarak gören klasikler tarafından kabul edilmiştir. Ancak bir toplam talep kavramına sahip oldukları ölçüde, yatırım talebinin S (Y ) tarafından verildiğini gördüler, çünkü onlar için tasarruf sadece sermaye mallarının dolaylı olarak satın alınmasıydı, sonuç olarak toplam talep bir denge koşulu olmaktan ziyade bir özdeşlik olarak toplam gelire eşitti. Keynes bu görüşü Alfred Marshall'ın ilk yazılarında bulduğu 2. Bölüm'de not eder, ancak "doktrinin günümüzde asla bu kaba biçimde ifade edilmediğini" ekler.
I (r ) = S (Y ) denklemi Keynes tarafından aşağıdaki nedenlerden bazıları veya tümü için kabul edilmiştir:
Toplam talebin toplam gelire eşit olması gerektiğini savunan efektif talep ilkesinin bir sonucu olarak (Bölüm 3).
Tasarruf ile yatırımın özdeşliğinin (Bölüm 6) bir sonucu olarak, bu miktarların taleplerine eşit olduğu denge varsayımı ile birlikte.
Klasiklerin döngüsel akıl yürütme yoluyla yanlış yorumladığını düşündüğü yatırım fonları piyasasına ilişkin klasik teorinin özüyle mutabıktır (Bölüm 14).
Keynesyen modeller ve kavramlar > Keynesyen çarpan

Keynes, 10. Bölüm'de çarpan tartışmasına Kahn'ın daha önceki makalesine atıfta bulunarak giriş yapar. Kahn'ın çarpanını, kendi "yatırım çarpanı "ndan farklı olarak "istihdam çarpanı" olarak adlandırmakta ve bu ikisinin sadece "biraz farklı" olduğunu söylemektedir. Sonuç olarak Kahn'ın çarpanı Keynesyen literatürün büyük bir kısmı tarafından Keynes'in kendi teorisinde önemli bir rol oynadığı şeklinde anlaşılmıştır ki bu yorum Keynes'in sunumunu anlamanın zorluğu tarafından teşvik edilmiştir. Kahn'ın çarpanı, Samuelson'un Economics adlı kitabında Keynesyen teorinin anlatımına ("Çarpan modeli") adını verir ve Alvin Hansen'in Keynes Rehberi ve Joan Robinson'un İstihdam Teorisine Giriş adlı kitaplarında da neredeyse aynı şekilde öne çıkar.
Keynes'in belirttiğine göre ...
... zaman gecikmesi olmaksızın sürekli olarak geçerli olan çarpanın mantıksal teorisi ile sermaye malları endüstrilerindeki bir genişlemenin sonucu olan, zaman gecikmesine tabi olarak ve ancak bir aralıktan sonra kademeli olarak etkili olan ... arasında bir karışıklık vardır.
ve eski teoriyi benimsediğini ima etmektedir. Ve çarpan sonunda Keynes'in teorisinin bir bileşeni olarak ortaya çıktığında (Bölüm 18'de), bunun sadece bir değişkendeki değişime karşılık başka bir değişkendeki değişimin bir ölçüsü olduğu ortaya çıkar. Sermayenin marjinal verimliliği programı, ekonomik sistemin bağımsız değişkenlerinden biri olarak tanımlanmaktadır: "[Bu] bize ... yeni yatırım çıktısının hangi noktaya kadar itileceğini söyler ..." Çarpan daha sonra "bir yatırım artışı ile buna karşılık gelen toplam gelir artışı arasındaki ... oranı" verir.
George Lennox Sharman Shackle, Keynes'in Kahn'ın çarpanından uzaklaşmasını, ...
... geriye doğru bir adım... Çünkü Çarpan'a anlık bir fonksiyonel ilişki olarak baktığımızda ... Çarpan kelimesini sadece marjinal tüketim eğilimine alternatif bir bakış açısını ifade etmek için kullanıyoruz...,
G. M. Ambrosi'nin "Keynes'in daha az 'gerici' bir şey yazmasını isteyen Keynesçi bir yorumcu" örneği olarak aktardığı.
Keynes'in kendi çarpanına verdiği değer, marjinal tasarruf eğiliminin tersidir: k = 1 / S '(Y ). Bu, kapalı bir ekonomide sadece istiflemenin değil, tüm tasarrufların (dayanıklı malların satın alınması dahil) sızıntı oluşturduğunu varsayan Kahn'ın çarpanının formülüyle aynıdır. Keynes formülüne neredeyse bir tanım statüsü vermiştir (herhangi bir açıklamadan önce ortaya konmuştur). Onun çarpanı gerçekten de Keynes'in Bölüm 13'teki likidite tercihi modelinden türettiği şekliyle "yatırımdaki bir artış ile buna karşılık gelen toplam gelir artışı arasındaki ... oran "ın değeridir ve bu da gelirin yatırımdaki bir değişikliğin tüm etkisini taşıması gerektiğini ima eder. Ancak 15. Bölüm modeline göre, sermayenin marjinal verimliliği programındaki bir değişiklik, likidite tercihi fonksiyonunun kısmi türevlerine bağlı olarak faiz oranı ve gelir arasında paylaşılan bir etkiye sahiptir. Keynes, çarpan formülünün revizyona ihtiyacı olup olmadığı sorusunu araştırmamıştır.
Keynesyen modeller ve kavramlar > Likidite tuzağı

Likidite tuzağı, para politikalarının işsizliği azaltmadaki etkinliğini engelleyebilecek bir olgudur.
Ekonomistler genellikle faiz oranının, genellikle sıfır ya da biraz negatif bir sayı olarak görülen belirli bir sınırın altına düşmeyeceğini düşünürler. Keynes bu sınırın sıfırdan kayda değer ölçüde büyük olabileceğini öne sürmüş ancak buna pratikte fazla bir önem atfetmemiştir. "Likidite tuzağı" terimi Dennis Robertson tarafından Genel Teori üzerine yaptığı yorumlarda ortaya atılmıştır, ancak biraz farklı bir kavramın önemini fark eden "Bay Keynes ve Klasikler" adlı kitabında John Hicks olmuştur.
Eğer ekonomi, r'nin alt sınırına yaklaşıldıkça olması gerektiği gibi, likidite tercih eğrisinin neredeyse dikey olduğu bir konumdaysa, o zaman M̂ para arzındaki bir değişiklik denge faiz oranı r̂ üzerinde ya da diğer eğrilerde telafi edici bir diklik olmadığı sürece, ortaya çıkan gelir Ŷ üzerinde neredeyse hiçbir fark yaratmaz. Hicks'in ifade ettiği gibi, "Parasal araçlar faiz oranını daha fazla düşürmeye zorlamayacaktır."
Paul Krugman likidite tuzağı üzerinde kapsamlı bir şekilde çalışmış ve milenyumun başında Japon ekonomisinin karşı karşıya kaldığı sorunun bu olduğunu iddia etmiştir. Daha sonraki sözlerinde:
Kısa vadeli faiz oranları sıfıra yakındı, uzun vadeli faiz oranları tarihi düşük seviyelerdeydi, ancak özel yatırım harcamaları ekonomiyi deflasyondan çıkarmak için yetersiz kalıyordu. Bu ortamda para politikası Keynes'in tarif ettiği kadar etkisizdi. Japonya Merkez Bankası'nın para arzını artırma girişimleri, zaten bol olan banka rezervlerine ve halkın elindeki nakit paraya yenilerini ekledi...
Keynesyen modeller ve kavramlar > Likidite tuzağı > IS-LM modeli

Hicks, likidite tercihi faiz oranının yanı sıra gelirin de bir fonksiyonu olduğunda Keynes'in sisteminin nasıl analiz edileceğini göstermiştir. Keynes'in gelirin para talebi üzerinde bir etkisi olduğunu kabul etmesi klasik teori yönünde atılmış bir geri adımdır ve Hicks tasarruf eğilimini hem Y hem de r'yi argüman olarak alacak şekilde genelleştirerek aynı yönde bir adım daha atmıştır. Daha az klasik olarak bu genellemeyi sermayenin marjinal verimliliği programına kadar genişletir.
IS-LM modeli Keynes'in modelini ifade etmek için iki denklem kullanır. Şimdi I (Y, r ) = S (Y, r ) olarak yazılan ilk denklem efektif talep ilkesini ifade etmektedir. (Y, r ) koordinatları üzerinde bir grafik oluşturabilir ve denklemi sağlayan noktaları birleştiren bir doğru çizebiliriz: bu IS eğrisidir. Aynı şekilde likidite tercihi ile para arzı arasındaki denge denklemini L(Y, r ) = M̂ olarak yazabilir ve bunu sağlayan noktaları birleştiren ikinci bir eğri - LM eğrisi - çizebiliriz. Toplam gelirin Ŷ ve faiz oranının r̂ denge değerleri bu iki eğrinin kesiştiği nokta tarafından verilir.
Keynes'in likidite tercihinin sadece faiz oranı r'ye bağlı olduğu başlangıç hesabını takip edersek, LM eğrisi yatay olur.
Joan Robinson şu yorumu yaptı:
... modern öğretim, J. R. Hicks'in Genel Teori'yi IS-LM formülüyle statik dengenin bir versiyonuna indirgeme girişimiyle karıştırılmıştır. Hicks şimdi tövbe etti ve adını J. R.'den John'a değiştirdi, ancak öğretisinin etkilerinin geçmesi uzun zaman alacaktır.
Hicks'in hastalığı daha sonra nüksetmiştir.
Keynesyen ekonomi politikaları > Serbest ticaret ve korumacılık üzerine görüşler > Büyük Buhran'ın dönüm noktası

Kariyerinin başında Keynes, Alfred Marshall'a yakın bir ekonomistti ve serbest ticaretin faydalarına derinden inanıyordu. 1929 krizinden itibaren, İngiliz yetkililerin sterlinin altın paritesini ve nominal ücretlerin katılığını koruma kararlılığına dikkat çekerek, yavaş yavaş korumacı önlemlere bağlı kaldı.
5 Kasım 1929'da İngiliz ekonomisini krizden çıkarmak için Macmillan Komitesi tarafından dinlenen Keynes, ithalata gümrük vergisi getirilmesinin ticaret dengesinin yeniden dengelenmesine yardımcı olacağını belirtmiştir. Komite raporunun "ithalat kontrolü ve ihracat yardımı" başlıklı bölümünde, tam istihdamın olmadığı bir ekonomide gümrük tarifelerinin uygulanmasının üretimi ve istihdamı artırabileceği belirtilmektedir. Böylece ticaret açığının azaltılması ülkenin büyümesini desteklemektedir.
Ocak 1930'da Ekonomik Danışma Konseyi'nde Keynes, ithalatı azaltmak için bir koruma sistemi getirilmesini önerdi. 1930 sonbaharında, tüm ithalat için %10'luk tek tip bir tarife ve tüm ihracat için aynı oranda sübvansiyon önerdi. 1930'un sonbaharında yayınlanan Para Üzerine İnceleme'de, ithalat hacmini azaltmak ve ticaret dengesini yeniden dengelemek amacıyla gümrük tarifeleri veya diğer ticari kısıtlamalar fikrini ele aldı.
7 Mart 1931'de New Statesman ve Nation gazetelerinde Tarife Gelirleri için Öneri başlıklı bir makale yazdı. Ücretlerin düşürülmesinin ulusal talepte bir azalmaya yol açtığını ve bunun da piyasaları kısıtladığını belirtmiştir. Bunun yerine, ticaret dengesi üzerindeki etkileri nötralize etmek için bir tarife sistemi ile birlikte genişlemeci bir politika fikrini önerdi. Gümrük tarifelerinin uygulanması ona "Maliye Bakanı kim olursa olsun kaçınılmaz" görünmüştür. Dolayısıyla Keynes'e göre bir ekonomik canlanma politikası ancak ticaret açığı ortadan kaldırılırsa tam anlamıyla etkili olur. İmal edilmiş ve yarı imal edilmiş mallar için %15, bazı gıda maddeleri ve hammaddeler için %5 vergi uygulanmasını ve ihracat için gerekli olanların (yün, pamuk) bundan muaf tutulmasını önermiştir.
1932 yılında The Listener'da yayınlanan The Pro- and Anti-Tariffs başlıklı makalesinde, çiftçilerin ve İngiltere için vazgeçilmez olduğunu düşündüğü otomobil ve demir-çelik endüstrileri gibi bazı sektörlerin korunmasını öngörmüştür.