stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Doğal seçilim
Etkileri > Yaşamın kökeni

Ana madde: Abiyogenez
Yaşamın inorganik bileşiklerden nasıl oluştuğu biyolojide çözülememiş bir problem olarak kalmıştır. Öne çıkan hipotezlerden biri, yaşamın ilk olarak kendini kopyalayan kısa RNA polimerleri biçiminde ortaya çıktığıdır. Bu görüşe göre hayat, RNA zincirlerinin, Charles Darwin'in doğal seçilimin işlemesi için tasarladığı temel koşulları ilk kez deneyimlemesiyle ortaya çıkmış olabilir. Bu koşullar şunlardır: kalıtım, tip çeşitliliği ve sınırlı kaynaklar için rekabet. Erken bir RNA kopyalayıcısının uyum başarısı muhtemelen uyum sağlama kapasitelerinin, içsel (yani nükleotid dizisi tarafından belirlenir) ve kaynakların kullanılabilirliğini içeren bir fonksiyonu olabilirdi. Üç temel uyum sağlama kapasitesi mantıken şunlar olabilir: (1) orta derecede aslına uygunlukla çoğalma kapasitesi (hem kalıtsallığa hem de tür çeşitliliğine yol açar), (2) çürümeyi önleme kapasitesi ve (3) kaynakları edinme ve çoğaltma kapasitesi. Bu kapasiteler başlangıçta RNA replikatörlerinin katlanmış konfigürasyonları (ribozim aktivitesine sahip konfigürasyonlar dahil) tarafından belirlenecek ve bu konfigürasyonlar da kendi bireysel nükleotid dizilerinde kodlanmış olacaktı.
Etkileri > Hücre ve moleküler biyoloji

1881'de embriyolog Wilhelm Roux, bir organizmanın gelişiminin, embriyonun parçaları arasında, moleküllerden organlara kadar tüm seviyelerde meydan gelen Darwinci rekabetin sonucu olduğunu ileri sürdüğü Der Kampf der Theile im Organismus (Organizmadaki Parçaların Mücadelesi) adlı eserini yayınladı. Son yıllarda bu teorinin modern bir versiyonunu Jean-Jacques Kupiec önerdi. Bu hücresel Darwinizm'e göre, moleküler düzeydeki rastgele çeşitlilik, hücre tiplerinde çeşitlilik yaratırken, hücre etkileşimleri, gelişmekte olan embriyoya karakteristik bir düzen dayatmaktadır.
Etkileri > Sosyal ve psikolojik teori

Ana madde: Evrimsel psikoloji
Doğal seçilim yoluyla evrim teorisinin sosyal çıkarımları devam eden tartışmaların da kaynağı olmuştur. Alman siyaset filozofu ve komünizm ideolojisinin yaratıcılarından Friedrich Engels, 1872'de şöyle yazmıştı: "Darwin, iktisatçıların en yüksek tarihi başarı olarak övündükleri serbest rekabet, varoluş mücadelesi gibi kavramları hayvanlar aleminin olağan hali olarak gösterdiğinde insanlık ve özellikle de yurttaşları hakkında ne kadar acı bir hiciv kaleme aldığının farkında değildi." Herbert Spencer'in ve öjeni savunucusu Francis Galton'un zeka ve medeniyette sözde ilerlemelere yol açan, mutlak ilerlemeci doğal seçilim yorumu; sömürgecilik, öjeni ve sosyal Darwinizm için bir meşruiyet haline geldi. Örneğin, 1940 yılında Konrad Lorenz, sonradan reddettiği yazılarında teoriyi, Nazi devletinin politikalarını meşrulaştırmak için kullandı. Şöyle yazdı: "... dayanıklılık, kahramanlık ve sosyal fayda için seçilim ... eğer insanlık, seçici faktörlerin yokluğunda, evcilleştirmenin yol açtığı yozlaşma nedeniyle mahvolmayacaksa; bu, bazı insan kurumları tarafından başarılmalıdır. Devletimizin temeli olan ırk fikri, bu bakımdan şimdiden çok şey başardı." Diğerleri, insan topluluklarının ve kültürünün, türlerin evrimi için geçerli olan mekanizmalara benzer mekanizmalarla evrimleştiğine dair fikirler geliştirdiler.
Daha yakın zamanlarda, antropologlar ve psikologlar arasındaki çalışmalar sosyobiyolojinin ve ardından evrimsel psikolojinin gelişmesini sağladı. Evrimsel psikolojinin en belirgin örneği, özellikle Noam Chomsky'nin ve daha sonra Steven Pinker'ın erken dönem çalışmalarında dikkate değer ölçüde geliştirilen, insan beyninin doğal dilin gramer kurallarını edinmeye adapte olduğu hipotezidir. İnsan davranışının ve sosyal yapılarının diğer yönleri—ensestten kaçınma gibi belirli kültürel normlardan, toplumsal cinsiyet rollerine kadar uzanan daha geniş örüntülere kadar—modern insanların evrimleştiği erken çevreye uyum sağlamanın bir sonucu olarak benzer kökenlere sahip olabileceği öne sürülmüştür. Genler üzerinde doğal seçilimin etkisine benzer bir şekilde, mem kavramı ortaya çıkmıştır. Kültürel aktarım birimleri olarak tanımlanan memler, seçilim ve yeniden birleşime uğrayan genlerin kültürel karşılıklarıdır. Bu kavram, ilk olarak Richard Dawkins tarafından 1976’da bu biçimiyle tanımlanmış ve daha sonra Daniel Dennett gibi filozoflar tarafından, insan bilinci de dahil olmak üzere karmaşık kültürel faaliyetleri açıklamak için geliştirilmiştir.
Etkileri > Bilgi ve sistem teorisi

1922’de Alfred J. Lotka, doğal seçilimin fiziksel bir ilke olarak anlaşılabileceğini ve bir sistemin enerji kullanımı çerçevesinde tanımlanabileceğini öne sürdü. Daha sonra Howard T. Odum, bu fikri termodinamiğin maksimum güç ilkesi olarak geliştirdi. Bu ilkeye göre, seçilim avantajına sahip evrimsel sistemler, faydalı enerji dönüşüm hızını maksimize eder.
Doğal seçilim ilkeleri, seçilim süreçlerini simüle eden ve belirli bir uyum fonksiyonuna göre tanımlanan bir çevreye 'uyum sağlayan' varlıkları yüksek verimlilikle optimize edebilen çeşitli hesaplamalı tekniklere ilham vermiştir. Örneğin, genetik algoritmalar olarak bilinen bir grup sezgisel optimizasyon yöntemi, 1970'lerde John Henry Holland tarafından geliştirilmiş ve daha sonra David E. Goldberg tarafından genişletilmiştir. Bu algoritmalar, belirli bir başlangıç olasılık dağılımına göre tanımlanmış çözüm popülasyonlarının benzetim yoluyla çoğaltılması ve mutasyona uğratılmasıyla en iyi çözümleri belirler. Bu tür algoritmalar özellikle enerji manzarası çok engebeli olan veya birçok yerel minimum içeren problemlerde son derece kullanışlıdır.
Etkileri > Kurguda

Ana madde: Kurguda evrim
Doğal seçilim yoluyla Darwinci evrim, ister insanlığın mükemmelliğe doğru nasıl evrilebileceği konusunda iyimser bir yaklaşımla, ister insan doğası ile hayatta kalma mücadelesi arasındaki etkileşimin korkunç sonuçları açısından kötümser bir yaklaşımla ele alınsın edebiyatta yaygındır. Teoriye verilen en büyük tepkiler arasında Samuel Butler'ın 1872 tarihli Erewhon (tam uymasa da "nowhere" tersten yazılmış) eseri yer alır. 1893'te H.G. Wells, insanların doğal seçilimle, küçülmüş bir gövdenin üstünde iri gözlü koca bir kafanın olduğu yaratıklara dönüştüğünü hayal etmiş ve bu düşsel varlığa "The Man of the Year Million" adını vermiştir.
Aristoteles, sadece işe yarar olanların hayatta kaldığı takdirde başka canlı formlarının ortaya çıkıp çıkmayacağı üzerine düşünmüştür.
Thomas Robert Malthus'un düzenlediği, İngiltere'nin 1780–1810 yılları arasındaki nüfus artışını gösteren tablonun bir kısmı, Nüfus İlkesi Üzerine Bir Deneme, 6. baskı, 1826
Modern biyolojinin başlangıcı 19. yüzyılda Charles Darwin'in doğal seçilim yoluyla evrim çalışmalarıya olmuştur.
Charles Darwin, güvercin meraklılarının yapay seçilim yoluyla Tumbler (1, 12), Fantail (13) ve Pouter (14) gibi birçok güvercin türünü yarattıklarını belirtti.
Sanayi devrimi sırasında kirlilik birçok likeni öldürerek ağaç gövdelerinde bir karartı bıraktı. Biberli güvenin koyu (melaninli) bir varyasyonu, eskiden yaygın olan açık renkli türdeşlerinin büyük ölçüde yerini aldı (her ikisi de burada gösterilmektedir). Güveler, kuşlar tarafından avlandıklarından, değişen arka plana uygun şekilde kamufle olmaları doğal seçilimin iş başında olduğunu gösteriyor.
1. yönlendirilmiş seçilim: tek bir ekstrem fenotip tercih edilir.
2. sabitleyici seçilim: ekstremler yerine ortalama özellikler tercih edilir.
3. dallanan seçilim: ortalama olanlar yerine ekstrem özellikler tercih edilir.
X-ekseni: fenotipik özellik
Y-ekseni: canlı sayısı
A grubu: orijinal popülasyon
B grubu: seçilim sonrası
Cinsel yolla üreyen bir organizmanın biyolojik yaşam döngüsünün farklı evrelerinde işleyen seçilim tipleri.
Tavus kuşunun birçok desene sahip tüyleri Darwin tarafından cinsel seçilime bir örnek olarak gösterilmiştir.
Doğal seçilim yolu ile antibiyotik direncin nasıl arttırıldığı. Üstteki ilk bölüm, antibiyotiğe maruz kalmamış bir bakteri nüfusunu göstermektedir. Orta bölümde ise antibiyotiğe maruz kalmalarında hemen sonraki durumları gösteriliyor. Bu kısmı seçilimin rol oynadığı bölümdür. Son kısım ise direncin yeni bakteri neslinde nasıl yayıldığını göstermektedir. Açık renk en az direnç, koyu renk en çok direnç.
Barış Boyun

Barış Boyun, (d. 1984, Malatya), yeni nesil Türk mafya lideridir. İstanbul Beyoğlu'nda mahalle çetesi olarak etkin olan örgütün suç olayları daha sonra uluslararası ilişkilere kadar uzandı. Barış Boyun ve alt grubu Daltonlar Çetesi, Kolombiya Kartellerinden esinlendikleri motosikletli suikast timi ile işledikleri cinayetlerle bilinmektedir.
2017 öncesi mafya Bilal Yaman ile beraber hareket eden Barış Boyun, Bilal Yaman'ın 2017'de tutuklanması üzerine içinde bulunduğu organize suç örgütünün lideri oldu. Savcılık iddianamesine göre örgütün mali kaynağı silah kaçakçılığı, yasadışı bahis ve uyuşturucu ticaretidir.
Barış Boyun, başka çeteleri alt birimine alarak Balkanlardaki mafya oluşumlarına para karşılığı taşeronluk yapıp cinayetler işledi. Bahadır Akdağ ve Beratcan Gökdemir (Can Dalton) liderliğindeki Daltonlar Çetesi, Barış Boyun emrinde işledikleri saldırılarla dikkat çekmektedir. İddialara göre Atina Suikastı sonrası Barış Boyun ve Daltonlar Çetesi yol ayrımına gitti.
Çete sosyal medya hesapları üzerinden propaganda yapıp Anadolu kasabalarından gelen 20-25 yaş arasındaki gençleri çeteye tetikçi olarak katmaktadır.
Barış Boyun'a bağlı çete, 4 farklı çete ile çatışıp basındaki verilere göre taraflar arasında 20 kişi hayatını kaybetti.
Barış Boyun, 22 Mayıs 2024'te Türk ve İtalyan polislerin ortak operasyonuyla İtalya'da tutuklandı. İtalyan RAI haber sitesi, İtalya başbakanı Giorgia Meloni'nin Ocak 2024 Türkiye ziyareti esnasında Recep Tayyip Erdoğan'ın Giorgia Meloni'den Barış Boyun'un iadesini istediğini iddia etti.
Suç olayları

10 cinayetten sorumlu olan örgütün basında bilinen ilk cinayeti  21 Ekim 2021'de yaşandı. Kubilay Küçükaslan bir restoran çıkışı çete tarafından öldürüldü.
16 Nisan 2022'de Kasımpaşa SK'nin tribün lideri olan ve Emrah Ayverdi Çetesine de mensup olan Yüksel Ustahüseyin Daltonlar Çetesinin motosikletli timi tarafından öldürüldü.
Sırbistan'da aktif olan büyük uyuşturucu çetesi Skaljari'nin yöneticilerinden olan Jovan Vukotiç, 8 Eylül  2022'de örgütün motosikletli timi tarafından öldürüldü.
İstanbul'da ünlü bir gece kulübünde çalışan Yasin Keskin, 22 Eylül 2022'de Barış Boyun'un tetikçileri tarafından gece kulübü önünde silahlı saldırı ile öldürüldü. Saldırı Halil Ay liderliğindeki Anucur Çetesine yönelikti.
Ferhat Mardin'in Çetesine mensup Halil Güzel adlı kişi 15 Ekim 2022'de Barış Boyun çetesi tarafından Bahçelievler'de öldürüldü.
Bir başka suç örgütü mensubu olan Murat Fırat Canlı adlı kişi 20 Kasım 2022'de Beyoğlu'nda öldürüldü.
18 Ekim 2022'de Barış Boyun'un çetesine bağlı Edip Yalçın Gürcistan'da kökeni belli olmayan bir saldırı sonucu öldürüldü.
19 Aralık 2022'de Anucur Çetesi, Daltonlar Çetesine silahlı saldırı gerçekleştirdi. Saldırıda Daltonlar Çetesi mensubu Mehmet Emin Kalkan öldürüldü.
24 Aralık 2022 Kağıthane'de Daltonlar Çetesi, Anucur Çetesine bağlı bir kafeye motosikletli timle saldırı gerçekleştirdi. Çatışmada olayla alakası olmayan Kur'an kursu hocası Ramazan Arslan çatışma arasında kalarak öldü.
14 Ocak 2023'te Daltonlar Çetesi Haliç Köprüsü üzerinde Anucur Çetesi lideri Halil Ay'a silahlı saldırı düzenlediler. Halil Ay canlı kurtulurken Halil Ay'ın yanındaki Cumali Arslan hayatını kaybetti.
2 Şubat 2023'te oto galerici Ferhat Yeşilkaya Şişli'de çete mensupları tarafından öldürüldü.
23 Mayıs 2023'te Barış Boyun'un çetesine bağlı Emircan Yılmaz Abhazya'da kökeni belli olmayan bir saldırı sonucu öldürüldü.
6 Ağustos 2023'te Fransa'da firari olan Halil Ay, saklandığı çiftlikte Daltonlar Çetesi mensubu Gülbey Dilsiz tarafından saldırıya uğradı. Saldırıda Halil Ay ve Gülbey Dilsiz öldürüldü.
23 Mayıs 2023'te Görenler çetesinden Daltonlar'a bağlı 3 çete üyesi belli olmayan bir saldırı sonucu öldürüldü.
Suç olayları > Atina suikasti

Yunanistan'ın başkenti Atina'da 11 Eylül 2023'te çeteye mensup 6 kişi araç içinde kalaşnikof silahla saldırıya uğrayarak olay yerinde öldü. Saldırı alan aracın sahte plakalı, içinde ölenlerin de sahte pasaport taşıdıkları tespit edildi. İddialara göre meslekten ihraç edilen eski bir MİT mensubu Barış Boyun'un adamlarını Yunanistan üzerinden İtalya'ya götürecekti. Daha sonra eski MİT mensubu tarafından çetenin yeri Barış Boyun'un hasımlarına bildirildi. Atina suikasti, Daltonlar Çetesinin suikast tarzı motosikletli kişilerce işlendi.
Cinayetten 10 gün sonra 21 Eylül 2023'te Daltonlar Çetesinden 10 kişi intikam hazırlığındayken emniyet tarafından tutuklandı. Tutuklananlardan iki kişi Atina suikastinde ölen Abdurrahman Tekrü'nün kardeşleri oldukları tespit edildi.
Ariel Atom

| Ariel Atom |
| --- | --- |
Ariel Atom
Genel Bakış
Üretici:  Ariel Motor Company
Üretim yıl(lar)ı: 2000-günümüze
Montaj: Crewkerne, Birleşik Krallık
Tasarımcı(lar): Niki Smart
Gövde ve Şasi
Sınıf: Ultra hafif spor otomobil
Düzen: Ortadan motorlu, arkadan itişli
Teknik Özellikler
Motor: 2.0 L K20Z4 i-VTEC turbo I4 3.0 L Ariel V8 (Atom 500)
Şanzıman: 6 ileri manuel 6 ileri sıralı manuel
Uzunluk: 3,410 mm
Genişlik: 1,795 mm
Yükseklik: 1,195 mm
Ağırlık: 612 kg
Ariel Atom, Ariel Motor Company tarafından 2000 yılından bu yana üretilen bir ultra hafif spor otomobil modelidir. Araç, belirgin görünür bir şasiye (dış iskelet, tavan ve kapılar bulunmamakta ve opsiyonel ön cam) ve 0.40 sürüklenme katsayısına sahiptir.
2008 yılında çıkan Ariel Atom 500, 23 Ekim 2011 tarihinde Top Gear test pistinde 1:15.1 tur zamanı ile pistte hareket eden en hızlı yol aracı olup bu unvanı 27 Ocak 2013 tarihinde 1:13.8 tur zamanı ile Pagani Huayra'ya devretti.
Türkiye Güreş Federasyonu

| --- | --- |

Kısaltma: TGF
Kuruluş tarihi: 1923
Üyelik: Dünya Güreş Birliği
Başkan:  Taha Akgül
Resmî internet sitesi
tgf.gov.tr
Türkiye Güreş Federasyonu (TGF), güreş sporunun Türkiye'deki yönetim teşkilatı olan spor federasyonu. 1923'te kurulan TGF, aynı yıl Uluslararası Güreş Federasyonları Birliği (FILA) üyeliğine kabul edildi. İlk başkanı Ahmet Fetgeri Aşeni olan kurumun mevcut başkanı Taha Akgül'dür. Karakucak güreşi ve Yağlı güreş spor dallarındaki tüm yetkileri 2022 yılında kurulmuş olan Türkiye Geleneksel Güreşler Federasyonuna devredilmiştir.
Görev yapmış başkanları

Ahmet Fetgeri Aşeni (1923-1937)
Vehbi Emre (1937-1939)
Tayyar Yalaz (1939-1943)
Vehbi Emre (1943-1951)
Sadullah Çiftçioğlu (1951-1953)
Seyfi Cenap Berksoy (1953-1958)
Vehbi Emre (1958-1960)
Münir Çalışkan (1960-1961)
Seyfi Cenap Berksoy (1961-1963)
Muslihittin Yılmaz Mete (1963-1964)
Suat Bolayır (1964-1964)
Cihat Uskan (1964-1968)
Cemil Erkök (1968-1970)
Mehmet Akzambak (1970-1971)
Turhan Yavçan (1971-1972)
Cihat Uskan (1972-1973)
Nihat Işıtman (1973-1974)
Fazlı Arınç (1974-1975)
Alp Karabiber (1975-1976)
Haydar Özöğretmen (1976-1977)
Zeki Avralıoğlu (1977-1978)
Niyazi Civelek (1978-1978)
Ahmet Ayık (1978-1978)
Zeki Avralıoğlu (1978-1979)
Vehbi Emre (1979-1979)
Osman Ataç (1979-1980)
Hasan Bozbey (1980-1984)
Halil Ata (1985-1986)
Tahsin Albayrak (1986-1987)
Yalçın İpbüken (1987-1988)
Esat Güçhan (1988-1990)
Tevfik Sarpkaya (1990-1990)
Yücel Seçkiner (1990-1991)
Arif Nusret Say (1991-1992)
Sadettin Tantan (1992-1993)
İsmail Demirci (1993-1996)
Ahmet Ayık (1997-2000)
Osman Şansal (2000-2004)
Recai Ustaoğlu (2004-2007)
Osman Aşkın Bak (2007-2011)
Bekir Çeker (2011-2012)
Hamza Yerlikaya (2012-2015)
Musa Aydın (2015-2021)
Şeref Eroğlu (2021-2024)
Taha Akgül (2024-)
Uluslararası Katılım > Olimpiyatlar

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Güreşçi sayısı | Yıl | Ev Sahibi Ülke | Madalya Sıralması | Altın | Gümüş | Bronz | Toplam |
| 5 | 1924 |  Fransa | - | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 6 | 1928 |  Hollanda | - | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 11 | 1936 |  Almanya | 7 | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 16 | 1948 |  Birleşik Krallık | 1 | 6 | 4 | 1 | 11 |
| 15 | 1952 |  Finlandiya | 4 | 2 | 0 | 1 | 3 |
| 13 | 1956 |  Avustralya | 2 | 3 | 2 | 2 | 7 |
| 16 | 1960 |  İtalya | 1 | 7 | 2 | 0 | 9 |
| 15 | 1964 |  Japonya | 3 | 2 | 3 | 1 | 6 |
| 16 | 1968 |  Meksika | 5 | 2 | 0 | 0 | 2 |
| 16 | 1972 |  Batı Almanya | 12 | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 11 | 1976 |  Kanada | - | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 16 | 1984 |  ABD | 14 | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 13 | 1988 |  Güney Kore | 12 | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 15 | 1992 |  İspanya | 7 | 1 | 2 | 1 | 4 |
| 13 | 1996 |  ABD | 4 | 2 | 0 | 1 | 3 |
| 12 | 2000 |  Avustralya | 6 | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 12 | 2004 |  Yunanistan | 14 | 0 | 1 | 2 | 3 |
| 13 | 2008 |  Çin | 7 | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 13 | 2012 |  Birleşik Krallık | 22 | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 14 | 2016 |  Brezilya | 5 | 1 | 2 | 2 | 5 |
| 9 | 2020 |  Japonya | 17 | 0 | 0 | 3 | 3 |
| 11 | 2024 |  Fransa | 18 | 0 | 0 | 2 | 2 |
Uluslararası Katılım > Dünya Şampiyonaları

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Yıl | Ev Sahibi Ülke | Madalya Sıralması | Altın | Gümüş | Bronz | Toplam |

| 1950 |  İsveç | 2 | 1 | 4 | 2 | 7 |
| 1951 |  Finlandiya | 1 | 6 | 0 | 1 | 7 |
| 1953 |  İtalya | 6 | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 1954 |  Japonya | 2 | 2 | 3 | 1 | 6 |
| 1955 |  Batı Almanya | 4 | 0 | 2 | 2 | 4 |
| 1957 |  Türkiye | 1 | 4 | 2 | 2 | 8 |
| 1958 |  Macaristan | 2 | 2 | 2 | 1 | 5 |
| 1959 |  İran | 2 | 2 | 2 | 2 | 6 |
| 1961 |  Japonya | 7 | 0 | 4 | 6 | 10 |
| 1962 |  ABD | 2 | 3 | 1 | 5 | 9 |
| 1963 |  Bulgaristan  İsveç | 4 | 2 | 0 | 3 | 5 |
| 1965 |  Birleşik Krallık  Finlandiya | 4 | 1 | 1 | 1 | 3 |
| 1966 |  ABD | 3 | 1 | 4 | 3 | 8 |
| 1967 |  Hindistan  Romanya | 6 | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 1970 |  Kanada | 8 | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 1971 |  Bulgaristan | 13 | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 1973 |  İran | - | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 1974 |  Türkiye  Polonya | 8 | 0 | 2 | 2 | 4 |
| 1975 |  Sovyetler Birliği | 9 | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 1977 |   İsviçre  İsveç | 15 | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 1978 |  Meksika | 15 | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 1981 |  Yugoslavya  Norveç | 11 | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 1982 |  Kanada  Polonya | 11 | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 1983 |  Sovyetler Birliği | 12 | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 1985 |  Macaristan  Norveç | - | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 1986 |  Macaristan | - | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 1987 |  Fransa  Norveç | 23 | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 1989 |   İsviçre | 14 | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 1990 |  Japonya  İsveç | 20 | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 1991 |  Bulgaristan  Japonya | 16 | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 1993 |  Kanada  İsveç  Norveç | 7 | 2 | 1 | 0 | 3 |
| 1994 |  Türkiye  Finlandiya  Bulgaristan | 5 | 2 | 1 | 0 | 3 |
| 1995 |  ABD  Çekya  Rusya | 6 | 2 | 0 | 1 | 3 |
| 1997 |  Rusya  Polonya  Fransa | 2 | 3 | 2 | 0 | 5 |
| 1998 |  İran  İsveç  Polonya | 13 | 0 | 2 | 1 | 3 |
| 1999 |  Türkiye  Yunanistan  İsveç | 6 | 2 | 1 | 2 | 5 |
| 2000 |  Bulgaristan | - | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 2001 |  Bulgaristan  Yunanistan | 21 | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 2002 |  İran  Rusya  Yunanistan | 9 | 1 | 0 | 1 | 2 |
| 2003 |  ABD  Fransa | - | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 2005 |  Macaristan | 5 | 2 | 0 | 2 | 4 |
| 2006 |  Çin | 13 | 0 | 1 | 3 | 4 |
| 2007 |  Azerbaycan | 10 | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 2008 |  Japonya | - | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 2009 |  Danimarka | 4 | 2 | 1 | 2 | 5 |
| 2010 |  Rusya | 9 | 1 | 0 | 2 | 3 |
| 2011 |  Türkiye | 7 | 1 | 2 | 2 | 5 |
| 2012 |  Kanada | - | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 2013 |  Macaristan | 16 | 0 | 1 | 3 | 4 |
| 2014 |  Özbekistan | 5 | 1 | 3 | 4 | 8 |
| 2015 |  ABD | 3 | 3 | 1 | 2 | 6 |
| 2016 |  Macaristan | 7 | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 2017 |  Fransa | 3 | 3 | 1 | 4 | 8 |
| 2018 |  Macaristan | 4 | 1 | 4 | 4 | 9 |
| 2019 |  Kazakistan | 6 | 1 | 2 | 1 | 4 |
| 2021 |  Norveç | 13 | 0 | 1 | 3 | 4 |
| 2022 |  Sırbistan | 3 | 4 | 0 | 4 | 8 |
| 2023 |  Sırbistan | 6 | 2 | 1 | 4 | 7 |
| 2024 |  Arnavutluk | 7 | 0 | 1 | 1 | 2 |
Uluslararası Katılım > Avrupa Şampiyonaları

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Yıl | Ev Sahibi Ülke | Madalya Sırası | Altın | Gümüş | Bronz | Toplam |
| 1938 |  Estonya | 6 | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 1939 |  Norveç | 5 | 0 | 2 | 0 | 2 |
| 1946 |  İsveç | 1 | 3 | 2 | 1 | 6 |
| 1947 |  Çekoslovakya | 3 | 1 | 2 | 1 | 4 |
| 1949 |  Türkiye | 1 | 6 | 1 | 1 | 8 |
| 1966 |  Batı Almanya | 2 | 3 | 3 | 4 | 10 |
| 1967 |  Türkiye  Sovyetler Birliği | 2 | 5 | 1 | 0 | 6 |
| 1968 |  Yugoslavya  İsveç | 5 | 1 | 0 | 2 | 3 |
| 1969 |  İtalya  Bulgaristan | 4 | 2 | 2 | 4 | 8 |
| 1970 |  Doğu Almanya | 6 | 1 | 2 | 1 | 4 |
| 1972 |  Polonya | 6 | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 1973 |   İsviçre  Finlandiya | 7 | 0 | 3 | 2 | 5 |
| 1974 |  İspanya | 7 | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 1975 |  Batı Almanya | 10 | 0 | 2 | 2 | 4 |
| 1976 |  Sovyetler Birliği | 11 | 0 | 0 | 1 | 2 |
| 1977 |  Türkiye | 9 | 0 | 3 | 3 | 6 |
| 1978 |  Bulgaristan | 8 | 0 | 1 | 1 | 2 |
| 1979 |  Romanya | 10 | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 1980 |  Çekoslovakya | - | - | - | - | - |
| 1981 |  İsveç  Polonya | 10 | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 1982 |  Bulgaristan | 9 | 0 | 1 | 2 | 3 |
| 1983 |  Macaristan | 4 | 1 | 1 | 0 | 2 |
| 1984 |  İsveç | 10 | 0 | 1 | 0 | 1 |
| 1985 |  Doğu Almanya | 6 | 0 | 1 | 2 | 3 |
| 1986 |  Yunanistan | - | 0 | 0 | 0 | 0 |
| 1987 |  Bulgaristan  Finlandiya | 12 | 0 | 0 | 3 | 3 |
| 1988 |  Birleşik Krallık  Norveç | 7 | 0 | 2 | 0 | 2 |
| 1989 |  Türkiye  Finlandiya | 4 | 1 | 5 | 3 | 9 |
| 1990 |  Polonya | 6 | 1 | 0 | 3 | 4 |
| 1991 |  Almanya | 3 | 2 | 1 | 4 | 7 |
| 1992 |  Danimarka  Macaristan | 5 | 1 | 2 | 6 | 9 |
| 1993 |  Rusya  Türkiye | 2 | 3 | 3 | 3 | 9 |
| 1994 |  Yunanistan  İtalya | 3 | 3 | 2 | 1 | 6 |
| 1995 |  Fransa   İsviçre | 4 | 1 | 4 | 0 | 5 |
| 1996 |  Norveç  Macaristan | 2 | 4 | 1 | 0 | 5 |
| 1997 |  Finlandiya  Polonya | 3 | 2 | 2 | 3 | 7 |
| 1998 |  Belarus  Slovakya | 2 | 4 | 0 | 2 | 6 |
| 1999 |  Bulgaristan  Belarus | 5 | 2 | 1 | 1 | 4 |
| 2000 |  Rusya  Macaristan | 13 | 0 | 2 | 2 | 4 |
| 2001 |  Türkiye  Macaristan | 2 | 3 | 2 | 1 | 6 |
| 2002 |  Azerbaycan  Finlandiya | 2 | 3 | 0 | 2 | 5 |
| 2003 |  Letonya  Sırbistan-Karadağ | 5 | 1 | 2 | 2 | 5 |
| 2004 |  Türkiye  İsveç | 2 | 5 | 0 | 1 | 6 |
| 2005 |  Bulgaristan | 4 | 1 | 3 | 3 | 7 |
| 2006 |  Rusya | 3 | 2 | 2 | 3 | 7 |
| 2007 |  Bulgaristan | 15 | 0 | 0 | 6 | 6 |
| 2008 |  Finlandiya | 4 | 2 | 1 | 3 | 6 |
| 2009 |  Litvanya | 9 | 0 | 2 | 4 | 6 |
| 2010 |  Azerbaycan | 3 | 2 | 1 | 3 | 6 |
| 2011 |  Almanya | 7 | 1 | 1 | 1 | 3 |
| 2012 |  Sırbistan | 3 | 2 | 0 | 4 | 6 |
| 2013 |  Gürcistan | 4 | 2 | 1 | 4 | 7 |
| 2014 |  Finlandiya | 3 | 2 | 4 | 3 | 9 |
| 2016 |  Letonya | 3 | 3 | 1 | 3 | 7 |
| 2017 |  Sırbistan | 2 | 5 | 1 | 3 | 9 |
| 2018 |  Rusya | 2 | 5 | 0 | 8 | 13 |
| 2019 |  Romanya | 2 | 6 | 2 | 8 | 16 |
| 2020 |  İtalya | 8 | 1 | 3 | 5 | 9 |
| 2021 |  Polonya | 2 | 3 | 4 | 1 | 8 |
| 2022 |  Macaristan | 1 | 7 | 3 | 7 | 17 |
| 2023 |  Hırvatistan | 1 | 6 | 3 | 8 | 17 |
| 2024 |  Romanya | 1 | 7 | 6 | 4 | 17 |
Uluslararası Katılım > Avrupa Oyunları

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Yıl | Ev Sahibi Ülke | Madalya Sırası | Altın | Gümüş | Bronz | Toplam |
| 2015 |  Azerbaycan | 3 | 2 | 1 | 7 | 10 |
| 2019 |  Belarus | 9 | 0 | 1 | 2 | 3 |
Uluslararası Katılım > Akdeniz Oyunları

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Yıl | Ev Sahibi Ülke | Madalya Sırası | Altın | Gümüş | Bronz | Toplam |
| 1951 |  Mısır | 1 | 8 | 0 | 0 | 8 |
| 1955 |  İspanya | 1 | 6 | 0 | 1 | 7 |
| 1959 |  Lübnan | 1 | 12 | 2 | 1 | 15 |
| 1963 |  İtalya | 1 | 10 | 2 | 1 | 13 |
| 1967 |  Tunus | 1 | 9 | 3 | 2 | 14 |
| 1971 |  Türkiye | 1 | 14 | 3 | 0 | 17 |
| 1975 |  Cezayir | 1 | 11 | 4 | 2 | 17 |
| 1979 |  Yugoslavya | 2 | 5 | 4 | 5 | 14 |
| 1983 |  Fas | 1 | 9 | 0 | 7 | 16 |
| 1987 |  Suriye | 1 | 6 | 2 | 5 | 13 |
| 1991 |  Yunanistan | 1 | 11 | 1 | 0 | 12 |
| 1993 |  Fransa | 1 | 10 | 5 | 3 | 18 |
| 1997 |  İtalya | 1 | 8 | 3 | 2 | 13 |
| 2001 |  Tunus | 1 | 9 | 1 | 9 | 19 |
| 2005 |  İspanya | 1 | 5 | 5 | 5 | 15 |
| 2009 |  İtalya | 1 | 7 | 2 | 4 | 13 |
| 2013 |  Türkiye | 1 | 14 | 4 | 1 | 19 |
| 2018 |  İspanya | 1 | 8 | 2 | 3 | 13 |
| 2022 |  Cezayir | 1 | 7 | 5 | 2 | 14 |
Uluslararası Katılım > İslami Dayanışma Oyunları

| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Yıl | Ev Sahibi Ülke | Madalya Sırası | Altın | Gümüş | Bronz | Toplam |
| 2017 |  Azerbaycan | 4 | 2 | 8 | 9 | 19 |
| 2022 |  Türkiye | 5 | 2 | 5 | 12 | 19 |