stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Bilişsel nörobilim
Tarihsel kökenler > Felsefedeki kökenleri

Filozoflar her zaman akılla ilgilenirler. Bir fenomeni açıklamanın, bundan sorumlu mekanizmanın anlaşılmasını içerdiği fikrinin felsefe tarihinde M.Ö. 5. yüzyılda atom teorilerinden 17. ve 18. yüzyılda (Galileo, Descartes ve Boyle'ın çalışmaları) yeniden doğuşuna kadar derin kökleri vardır.. Diğerlerinin yanı sıra Descartes'ın insanların inşa ettiği makinelerin bilimsel açıklama modelleri olarak çalışabileceği fikri de var. ” Örneğin, Aristoteles beynin vücudun soğutma sistemi olduğunu ve zeka kapasitesinin kalbinde olduğunu düşündü. Aksine inanan ilk kişinin, MS ikinci yüzyılda Roma doktoru Galen olduğu ve beynin zihinsel aktivitenin kaynağı olduğunu ilan ettiği öne sürülmüştür , bu da Alcmaeon'a akredite edilmiştir. Bununla birlikte Galen, kişilik ve duyguların beyin tarafından değil, diğer organlar tarafından üretildiğine inanıyordu. Bir anatomist ve doktor olan Andreas Vesalius, beynin ve sinir sisteminin aklın ve duyguların merkezi olduğuna inanan ilk kişi oldu. Psikoloji, bilişsel nörobilim katkı sağlayan temel bir alan, zihin konusundaki akıl ortaya çıktı.
Tarihsel kökenler > 19. yüzyıl > Frenoloji

Bilişsel nörobilimin öncüllerinden biri olan frenoloji, bir sözdebilimdir ve davranışın kafatasının şeklinden anlaşılabileceğini iddia etmiştir. 19. yüzyılın başlarında, Franz Joseph Gall ve JG Spurzheim insan beyninin yaklaşık 35 farklı bölüme yerleştiğine inanıyordu. Gall, Genel olarak Sinir Sisteminin ve Özellikle Beynin Anatomisi ve Fizyolojisi adlı kitabında, bu alanlardan birinde daha büyük bir yumru olduğunu, beynin o kişinin o kişi tarafından daha sık kullanıldığı anlamına geldiğini iddia etti. Bu teori, halkın dikkatini çekti ve frenoloji dergilerinin yayınlanmasına ve insan konusunun kafasındaki çarpmaları ölçen frenölçerlerin oluşturulmasına yol açtı. Frenoloji fuarlarda ve karnavallarda bir fikstür olarak kalırken, bilim camiasında geniş bir kabul görmüyordu. Frenolojinin en büyük eleştirisi, araştırmacıların teorileri ampirik olarak test edememesidir.
Tarihsel kökenler > 19. yüzyıl > Yerelleştirici görüş

Yerelleştirici görüş, zihinsel yeteneklerin, yeteneklerin özelliklerinin ne olduğu ve nasıl ölçüleceğinden ziyade beynin belirli bölgelerine lokalize olmasıyla ilgiliydi. John Hughlings Jackson gibi Avrupa'da yapılan çalışmalar bu görüşü destekledi. Jackson beyin hasarı olan hastaları, özellikle epilepsili hastaları inceledi. Epileptik hastaların nöbetler sırasında sıklıkla aynı klonik ve tonik kas hareketlerini yaptığını keşfetti ve Jackson'ı her seferinde aynı yerde olması gerektiğine inanmaya yönlendirdi. Jackson, spesifik fonksiyonların beynin belirli bölgelerinde lokalize olduğunu öne sürdü, bu da beyin loblarının gelecekteki anlaşılması için kritikti.
Tarihsel kökenler > 19. yüzyıl > Tüm alan görüşü

Tüm alan görüşüne göre, beynin tüm alanları her zihinsel işleve katılır.
Fransız deneysel psikolog Pierre Flourens, hayvan deneyleri kullanarak yerelleştirici görüşe meydan okudu. Tavşanlarda ve güvercinlerde serebellumun çıkarılmasının kas koordinasyonu duygusunu etkilediğini ve serebral yarım küreler çıkarıldığında güvercinlerde tüm bilişsel işlevlerin bozulduğunu keşfetti. Bundan, serebral korteks, beyincik ve beyin sapının bir bütün olarak birlikte çalıştığı sonucuna vardı. Yaklaşımı, testlerin mevcut olması durumunda seçici açıkları fark edecek kadar hassas olmamaları nedeniyle eleştirildi.
Tarihsel kökenler > 19. yüzyıl > Nöropsikolojinin ortaya çıkışı

Belki de zihinsel işlevleri beyindeki belirli yerlere yerleştirmeye yönelik ilk ciddi girişim Broca ve Wernicke tarafından yapıldı. Bu çoğunlukla beynin farklı bölgelerindeki yaralanmaların psikolojik işlevler üzerindeki etkilerini inceleyerek başarıldı. 1861'de Fransız nörolog Paul Broca, dili anlayabilen ancak konuşamayan bir adamla karşılaştı. Adam sadece "tan" sesini üretebiliyordu. Daha sonra adamın, şimdi Broca bölgesi olarak bilinen sol ön lobunun bir bölgesine zarar verdiği keşfedildi. Bir Alman nörolog olan Carl Wernicke, akıcı ama mantıklı olmayan bir şekilde konuşabilen bir hasta buldu. Hasta inmenin kurbanı olmuş ve konuşulan ya da yazı dilini anlayamamıştı. Bu hastada sol parietal ve temporal lobların buluştuğu bölgede, şimdi Wernicke bölgesi olarak bilinen bir lezyon vardı. Lezyonların belirli davranış değişikliklerine neden olduğunu öne süren bu olgular lokalizasyoncu görüşü kuvvetle desteklemiştir.
Tarihsel kökenler > 19. yüzyıl > Beyni haritalamak

1870'te Alman doktorlar Eduard Hitzig ve Gustav Fritsch hayvanların davranışlarıyla ilgili bulgularını yayınladılar. Hitzig ve Fritsch, bir köpeğin beyin korteksinden bir elektrik akımı geçirerek beynin hangi bölgelerinin elektriksel olarak uyarıldığına bağlı olarak farklı kasların kasılmasına neden oldu. Bu, bireysel alan fonksiyonlarının, toplam alan görüşünün önerdiği gibi, bir bütün olarak serebrumdan ziyade beynin belirli bölgelerine lokalize edilmesine yol açtı. Brodmann ayrıca beyin haritalamasında önemli bir figürdü; Franz Nissl'in doku boyama tekniklerine dayanan deneyleri beyni elli iki bölgeye ayırdı.
Tarihsel kökenler > 20. yüzyıl > Bilişsel devrim

20. yüzyılın başında, Amerika'daki tutumlar, psikolojide birincil yaklaşım olarak davranış tercihine yol açan pragmatizm ile karakterize edildi. JB Watson uyaran-cevap yaklaşımıyla kilit bir figürdü. Hayvanlar üzerinde deneyler yaparak davranışı tahmin etmeyi ve kontrol etmeyi amaçlıyordu. Davranışçılık nihayetinde başarısız oldu çünkü insan eylemi ve düşüncesinin gerçekçi psikolojisini sağlayamadı - öncelikle düşünce ve hayal gücü gibi fenomenleri açıklama pahasına uyaran-yanıt ilişkilerine odaklandı. Bu genellikle "bilişsel devrim" olarak adlandırılan şeye yol açtı.
Tarihsel kökenler > 20. yüzyıl > Nöron doktrini

20. yüzyılın başlarında, Santiago Ramón y Cajal ve Camillo Golgi, nöronun yapısı üzerinde çalışmaya başladı. Golgi, belirli bir bölgedeki birkaç hücreyi tamamen lekeleyebilen gümüş boyama yöntemini geliştirdi ve bu da nöronların bir sitoplazmada doğrudan birbiriyle bağlantılı olduğuna inanmasına neden oldu. Cajal, beynin daha az miyelin içeren bölgelerini boyadıktan ve nöronların ayrık hücreler olduğunu keşfettikten sonra bu görüşe meydan okudu. Cajal ayrıca hücrelerin nörondan elektrik sinyallerini yalnızca bir yönde ilettiğini keşfetti. Golgi ve Cajal, 1906'da nöron doktrini üzerindeki bu çalışma için Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü'ne layık görüldü.
Tarihsel kökenler > 20. yüzyılın ortaları

20. yüzyılda oküler hakimiyet sütunlarının bulunması, hayvanlarda tek sinir hücrelerinin kaydedilmesi ve göz ve kafa hareketlerinin koordinasyonu gibi çeşitli bulgular alanı ilerletmeye devam etti. Deneysel psikoloji de bilişsel nörobilimin kuruluşunda önemliydi. Bazı önemli sonuçlar, bazı görevlerin ayrık işleme aşamaları, dikkat çalışması, ve davranışsal verilerin zihinsel süreçleri açıklamak için yeterli bilgi sağlamadığı düşüncesi ile gerçekleştirildiğinin gösterilmesidir. Sonuç olarak, bazı deneysel psikologlar davranışların sinirsel temellerini araştırmaya başladı. Wilder Penfield, ameliyat sırasında hastaların kortekslerini uyararak beynin primer duyusal ve motor bölgelerinin haritalarını oluşturdu. Sperry ve Michael Gazzaniga'nın 1950'lerde bölünmüş beyin hastaları üzerindeki çalışmaları da alanın ilerlemesinde etkili oldu. Bilişsel nörobilim terimi 1976'da bir taksiyi paylaşırken Gazzaniga ve bilişsel psikolog George Armitage Miller tarafından oluşturuldu.
Tarihsel kökenler > 20. yüzyılın ortaları > Beyin haritalaması

Yeni beyin haritalama teknolojisi, özellikle fMRI ve PET, araştırmacıların beyin fonksiyonlarını gözlemleyerek bilişsel psikolojinin deneysel stratejilerini araştırmalarına izin verdi. Her ne kadar bu genellikle yeni bir yöntem olarak düşünülse de (teknolojinin çoğu nispeten yenidir), altta yatan ilke, kan akışının ilk olarak beyin fonksiyonu ile ilişkili olduğu 1878'e kadar uzanmaktadır. 19. yüzyılın İtalyan psikologu Angelo Mosso, yetişkin beyninin nabız atımlarını, hastaların kafataslarında nöroşirürjik olarak yaratılmış kemik kusurları ile izlemişti. Matematiksel hesaplamalar gibi görevlerde bulunduklarında beynin nabzının yerel olarak arttığını kaydetti. Bu tür gözlemler Mosso'nun beynin kan akışının işlevi takip ettiği sonucuna varmasına neden oldu.
Yeni bir disiplinin ortaya çıkışı > Bilişsel bilimin doğuşu

11 Eylül 1956'da Massachusetts Teknoloji Enstitüsü'nde büyük ölçekli bilişselciler toplantısı yapıldı. George A. Miller " Büyülü Sayı Yedi, Artı veya Eksi İki " makalesini sunarken, Noam Chomsky ve Newell & Simon bilgisayar bilimi ile ilgili bulgularını sundular. Ulric Neisser, 1967 tarihli Bilişsel Psikoloji kitabında bu toplantıdaki bulguların çoğunu yorumladı. "Psikoloji" terimi 1950'lerde ve 1960'larda azalmaktaydı ve bu da alanın "bilişsel bilim" olarak adlandırılmasına neden oluyordu. Miller gibi davranışçılar genel davranıştan ziyade dil temsiline odaklanmaya başladılar. David Marr, herhangi bir bilişsel süreci üç analiz düzeyinde anlaması gerektiği sonucuna vardı. Bu seviyeler hesaplama, algoritmik / temsili ve fiziksel analiz seviyelerini içerir.
Yeni bir disiplinin ortaya çıkışı > Nörobilim ve bilişsel bilimi birleştirmek

1980'lerden önce nörobilim ve bilişsel bilim arasındaki etkileşim çok azdı. Bilişsel nörobilim, 1950 ve 1960'lar arasında ortaya çıkan bilişsel bilimde yeni ortaya konulan teorik zemini deneysel psikoloji, nöropsikoloji ve nörobilimdeki yaklaşımlarla bütünleştirmeye başladı. (Nörobilim, 1971 yılına kadar birleşik bir disiplin olarak kurulmadı ). 20. yüzyılın sonlarında, şimdi TMS (1985) ve fMRI (1991) dahil olmak üzere bilişsel nörobilim metodolojisinin temelini oluşturan yeni teknolojiler gelişti. Bilişsel nörobilimde kullanılan önceki yöntemler arasında EEG (insan EEG 1920) ve MEG (1968) bulunmaktadır. Bazen bilişsel nörobilimciler PET ve SPECT gibi diğer beyin görüntüleme yöntemlerini kullanırlar. Nörobilim yaklaşan bir tekniktir NIRS kortikal alanlarda oksi- ve deoksihemoglobin içinde hesapla değişikliklere ışık emilimini kullanır. Bazı hayvanlarda Tek ünite kaydı kullanılabilir. Diğer yöntemler arasında mikro nörografi, yüz EMG'si ve göz takibi bulunur. Bütünleştirici nörobilim, veritabanlarındaki verileri birleştirmeye ve çeşitli alan ve ölçeklerden birleştirilmiş tanımlayıcı modeller oluşturmaya çalışır: biyoloji, psikoloji, anatomi ve klinik uygulama. 2014 yılında Stanislas Dehaene, Giacomo Rizzolatti ve Trevor Robbins, okuryazarlık, aritmetik, motive edilmiş davranış ve sosyal biliş gibi karmaşık insan işlevlerini destekleyen yüksek beyin mekanizmaları üzerindeki öncü araştırmaları ve bilişsel ve bilişsel anlama çabaları için Beyin Ödülü'ne layık görüldü. "davranış bozuklukları". Brenda Milner, Marcus Raichle ve John O'Keefe “hafıza ve biliş için özel beyin ağlarının keşfi için” Nörobilimde Kavli Ödülü'nü aldılar ” ve O'Keefe, Mayıs ayında Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü'nü aynı yıl -Bittitt Moser ve Edvard Moser "beyinde bir konumlandırma sistemi oluşturan hücre keşiflerinden dolayı". Wolfram Schultz, Peter Dayan ve Ray Dolan, 2017 yılında, karar verme bozuklukları da dahil olmak üzere insan davranışlarının anlaşılması için geniş kapsamlı etkileri olan öğrenmeyi ödül ile ilişkilendiren beyin mekanizmalarının multidisipliner analizleri için Beyin Ödülüne layık görüldü. kumar, uyuşturucu bağımlılığı, zorlayıcı davranış ve şizofreni gibi koşullar ".
Son trendler

Son zamanlarda araştırma odakları, tek bir teknoloji kullanarak yetişkin beynindeki belirli işlevler için beyin alanlarının lokalizasyonundan genişledi, çalışmalar birkaç farklı yönde ayrılıyor: farklı beyin alanları arasındaki etkileşimleri keşfetmek, çoklu teknolojiler ve yaklaşımlar kullanmak beyin fonksiyonlarını anlamak ve hesaplamalı yaklaşımları kullanmak. Non-invaziv fonksiyonel nörogörüntüleme ve ilişkili veri analizi yöntemlerindeki ilerlemeler, bilişsel nörobilim çalışmalarında sosyal etkileşimleri tasvir eden uzun metrajlı uyarıcılar ve görev filmleri gibi görevleri de mümkün kılmıştır.
Başlıklar

Dikkat
Değişim körlüğü
Bilinç
Karar verme
Öğrenme
Hafıza
Dil
Ayna nöronları
Algı
Sosyal biliş
Duygular
Yöntemler

Spesifik psikoloji alanlarının deneysel yöntemleri şunları içerir:
Psikofizik
Fonksiyonel manyetik rezonans görüntüleme
Elektroensefalografi
Elektrokortikografi
Transkraniyal Manyetik Stimülasyon
Hesaplamalı Modelleme
Bévy

| Bévy |
| --- | --- |
Komün

  Arma 
Koordinatlar: 47°10′47″N 4°51′19″E﻿ / ﻿47.1797°K 4.8553°D﻿ / 47.1797; 4.8553
Ülke:  Fransa
Bölge: Burgonya-Franche-Comté
Belediye başkanı: Thomas Cagniant
Yüzölçümü
 • Toplam: 5.26 km²
Nüfus (2021)
 • Toplam: 136
Bévy, Fransa'nın doğusundaki Côte-d'Or ilinde bulunan bir komündür.
Nüfus

| Tarihî nüfus> Yıl | Tarihî nüfus> Nüfus   | Tarihî nüfus> %±    |
| --- | --- | --- |
| 1962 | 43 | —     |
| 1968 | 54 | %+25.6 |
| 1975 | 62 | %+14.8 |
| 1982 | 70 | %+12.9 |
| 1990 | 80 | %+14.3 |
| 1999 | 91 | %+13.8 |
| 2008 | 96 | %+5.5 |
Kaynak: INSEE
Büyük Londra Vebası

Salgın devam ederken toplanan ölüler, 1665
Büyük Londra Vebası, 1665-66 yılları arasında İngiltere Krallığı'nda yaşanmış son büyük epidemiktir. Büyük Veba 100.000 kişiyi, yani Londra nüfusunun yaklaşık %15'ini öldürmüştür.
Ben Johnson (2000 doğumlu futbolcu)

Benjamin Anthony Johnson (d. 24 Ocak 2000), sağ bek pozisyonunda oynayan İngiliz profesyonel futbolcu. Premier League ekiplerinden West Ham United forması giymektedir.
Kariyeri

25 Ocak 2000'de dünyaya gelmiştir. Henüz yedi yaşındayken West Ham United altyapısında futbola başlayan Johnson, 2018'de kulübüyle profesyonel sözleşme imzalamıştır.
Kariyer istatistikleri

| Kulüp | Sezon | Lig> Klasman | Lig> Maç | Lig> Gol | FA Cup> Maç | FA Cup> Gol | EFL Cup> Maç | EFL Cup> Gol | Diğer> Maç | Diğer> Gol | Toplam> Maç | Toplam> Gol |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| West Ham United | 2018-19 | Premier League | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | - | - | 1 | 0 |
| Kariyer toplamı | Kariyer toplamı | Kariyer toplamı | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 |
Berberis pingshanensis

Berberis pingshanensis, Berberis cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Berberis pimana

Berberis pimana, Berberis cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Calceolaria aiseniana

Calceolaria aiseniana, Calceolaria cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Calceolaria ajugoides

Calceolaria ajugoides, Calceolaria cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Aşağıdurak

| Aşağıdurak |
| --- | --- |
Köy

 Rize'nin Türkiye'deki konumu
AşağıdurakAşağıdurak'ın Rize'deki konumu
Ülke:  Türkiye
İl: Rize
İlçe: Ardeşen
Coğrafi bölge: Karadeniz Bölgesi
Rakım: 764 m
Nüfus (2020)
 • Toplam: 201
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0464
İl plaka kodu: 53
Posta kodu: 53480
Aşağıdurak, Rize ilinin Ardeşen ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe

Aşağıdurak ile Yukarıdurak köylerinin eski ortak adı Dzğemi'dir. Aşağıdurak köyü Tzaleni Dzğemi (წალენი ძღემი), Yukarıdurak köyü de Cileni Dzğemi (ჯილენი ძღემი) olarak bilinir. Dzğemi adı Zğemi (ზღემი) şeklinde de yazılmıştır. Bu yer adı Türkçeye de Zğem (زغم) olarak girmiştir. Ancak 1876 Trabzon vilayeti salnamesinin yeni basımında "Zoga", 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde "Ziam" şeklinde okunmuştur.
Dzğemi veya Zğemi köyünün bulunduğu Lazeti bölgesi, Antik Çağ'da Kolheti Krallığı'nın sınırları içinde bulunuyordu. Osmanlılar, Trabzon İmparatorluğu'nu 1461'de ortadan kaldırdıktan sonra, 1547 yılında bu bölgeyi de tamamen ele geçirmiştir. Bu yerleşim 1876 Trabzon vilayeti salnamesinde iki ayrı köy olarak kaydedilmiştir. Bu tarihte Zğem-i Süfla (Aşağı Zğem) köyü  Trabzon vilayetinin Lazistan sancağının Atina kazasına bağlıydı. Nüfusu 78 hanede yaşayan 300 kişiden oluşuyordu. Bu sayının sadece erkek nüfusunu ihtiva etme ihtimali bulunmaktadır. Köyde vergiye tabi hayvan varlığı olarak 69 koyun, 126 keçi, 150 inek ve 15 öküz kaydedilmiştir.
Aşağı Dzğemi köyü, Birinci Dünya Savaşı'nda Rusların eline geçti. Rus idaresi sırasında, 1917 yılında Lazistan bölgesine araştırma gezisi yapmış olan Gürcü dilbilimci İoseb Kipşidze, köyü adını Gürcü alfabesiyle "Tzaleni Dzğemi" (წალენი ძღემი), Rus alfabesiyle "Zgemi Sufla" (Згеми-Суфла) şeklinde yazmıştır. Bu tarihte köyde 173 hanede 963 kişi yaşıyordu. Nikolay Marr ise, 1910 yılındaki araştırma gezisinde Atina kazasında 69 köy bulunduğunu ve bu köylerden 64'ünde Lazca konuşulduğunu yazmış, Aşağı Dzğem köyünü de Lazcanın konuşulduğu yerleşim yerleri arasında saymıştır.
Zğem-i Süfla veya Aşağı Zğemi, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde, Rize vilayetinin Atina kazasının Ardeşen nahiyesine bağlıydı. 1935 genel nüfus sayımında "Zeğnisüfla" şeklinde kaydedilmiş olan Aşağı Zğemi köyü, Artvin ve Rize vilayetlerinin birleştirilmesiyle kurulmuş olan Çoruh vilayetinde aynı idari konuma sahipti ve nüfusu 993 kişiden oluşuyordu. Zğemi veya Zğem Türkçe olmadığı için Aşağı Zğemi köyünün adı 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Aşağıdurak olarak değiştirilmiştir. 1965 genel nüfus sayımında Aşağıdurak köyünün nüfusu 880 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde 227 kişi okuma yazma biliyordu.
Coğrafya

Köy; Rize il merkezine 68 km, Ardeşen ilçe merkezine 18 km uzaklıktadır. Aşağıdurak Yaylaları ve sınırları içinde bulunana Kaçkar Dağı zirvesi ve Çiftegöl, Soğanlı Gölü gibi turistik özellikler taşıyan krater gölleri bulunmaktadır. Tabrika Yaylası da bu köye oldukça yakındır. Köyde Çirihinci Mahallesi bulunmaktadır.
Nüfus

| Yıllara göre köy nüfus verileri |
| --- | --- |
2020: 201
2019: 196
2018: 651
2017: 358
2016: 377
2015: 390
2014: 430
2013: 464
2012: 406
2011: 485
2010: 416
2009: 480
2008: 453
2007: 359
2000: 833
1990: 1.578
1985: 1.696
1876: 300
1842: 249 (erkek nüfus)
Béthune (arrondissement)

| Béthune arrondissementi Arrondissement de Béthune |
| --- | --- |
Arrondissement
 Béthune arrondissementinin Hauts-de-France'taki konumu
Koordinatlar: 50°31′48″K 2°37′48″D﻿ / ﻿50.53000°K 2.63000°D﻿ / 50.53000; 2.63000
Ülke:  Fransa
Bölge: Hauts-de-France
Departman: Pas-de-Calais
Alt prefektörlük: Béthune
Yüzölçümü
 • Toplam: 707,4 km²
Nüfus (2018)
 • Toplam: 292.553
 • Yoğunluk: 414/km²
Zaman dilimi: UTC+01.00 (OAS)
 • Yaz (YSU): UTC+02.00 (OAYS)
Béthune arrondissementi (Fransızca: Arrondissement de Béthune), Fransa'nın Hauts-de-France bölgesine bağlı Pas-de-Calais departmanında bulunan bir arrondissementtir. Yüzölçümü 707,4 km² olan arrondissementin nüfusu Ocak 2018 tarihi itibarı ile 292.553'tür. Arrondissementin alt prefektörlüğü Béthune'dür.
İdari bölümler

Béthune arrondissementi, 104 belediyeye ayrılmaktadır.
Allouagne
Ames
Amettes
Annequin
Annezin
Auchel
Auchy-au-Bois
Auchy-les-Mines
Bajus
Barlin
Béthune
Beugin
Beuvry
Billy-Berclau
Blessy
Bourecq
Bruay-la-Buissière
Burbure
Busnes
Calonne-Ricouart
Calonne-sur-la-Lys
Camblain-Châtelain
Cambrin
Cauchy-à-la-Tour
Caucourt
Chocques
La Comté
La Couture
Cuinchy
Diéval
Divion
Douvrin
Drouvin-le-Marais
Ecquedecques
Essars
Estrée-Blanche
Estrée-Cauchy
Ferfay
Festubert
Fleurbaix
Fouquereuil
Fouquières-lès-Béthune
Fresnicourt-le-Dolmen
Gauchin-Légal
Givenchy-lès-la-Bassée
Gonnehem
Gosnay
Guarbecque
Haillicourt
Haisnes
Ham-en-Artois
Hermin
Hersin-Coupigny
Hesdigneul-lès-Béthune
Hinges
Houchin
Houdain
Isbergues
Labeuvrière
Labourse
Lambres
Lapugnoy
Laventie
Lespesses
Lestrem
Lières
Liettres
Ligny-lès-Aire
Lillers
Linghem
Locon
Lorgies
Lozinghem
Maisnil-lès-Ruitz
Marles-les-Mines
Mazinghem
Mont-Bernanchon
Neuve-Chapelle
Nœux-les-Mines
Norrent-Fontes
Noyelles-lès-Vermelles
Oblinghem
Ourton
Quernes
Rebreuve-Ranchicourt
Rely
Richebourg
Robecq
Rombly
Ruitz
Sailly-Labourse
Sailly-sur-la-Lys
Saint-Floris
Saint-Hilaire-Cottes
Saint-Venant
Vaudricourt
Vendin-lès-Béthune
Vermelles
Verquigneul
Verquin
Vieille-Chapelle
Violaines
Westrehem
Witternesse
Calceolaria adenocalyx

Calceolaria adenocalyx, Calceolaria cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Berberis pinifolia

Berberis pinifolia, Berberis cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Calceolaria amplexicaulis

Calceolaria amplexicaulis, Calceolaria cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Berberis pinnata

Berberis pinnata, Berberis cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Ayı köpekleri

Ayı köpekleri (Amphicyonidae), etçiller takımının köpeğimsiler alt takımına ait, nesli tükenmiş bir familya.
Açıklama

50 milyon yıl önce Eosen devrinde ortaya çıkıp Miyosen devrine kadar var olmuşlardır. Bu familyaya ait türlerin dış görünüşleri küçük bir ayının ve büyük bir köpeğin dış görünüşleri arasında değişmiştir. Eskiden bu türlerin köpekgiller ya da ayıgiller familyasına koyulması gerektiği tartışılmış ve sonunda ayrı bir familyaya konulmuşlardır.
Çoğu ayı köpekleri çevik bir vücut yapısına sahip, oldukça kısa bacaklı hayvanlardı. Cynelos cinsine ait olanları gibi bazıları daha zarif bir vücut yapısına sahiplerdi. Ayı köpekleri etçiller takımının ilk büyük türleriydi.
Eosen devrinde Avrupa'da yaşamış olan bir cinsi Simamphicyon cinsiydi. Miyosen devri sürecinde, her şey yiyici türlerden çok yetenekli avcı etoburlara kadar birçok farklı şekilleri ortaya çıkmıştır. Bugün bu familyanın en çok tanılan cinsi Amphicyon 'dur. Bu cinse ait türlerin erkekleri 300 kg 'ya kadar varmıştır. Çenesine bağlı büyük kaslar ve güçlü dişleri ile hatta büyük kemikleri bile kolayca parçalıyabildiği düşünülür.
Anatomi

Uzunluğu 2.80 metre ve ağırlığı yaklaşık 410 kg olan bu tarih öncesi canlının kafası kurtlara,gövdesi ayılara,kuyruğu aslanlara benzer.En büyük ve tek düşmanları terminator domuzdu.Terminator domuzlar onları yenerdi ama zaman geçtikçe büyüyüp güçlendiğinden terminator domuzları da yendi.Ama zamanla atalarına göre büyüdükçe popülasyonları azaldı.Günde yaklaşık 22.5 kg et yemeleri gerekirdi.En büyük zayıf yanı tek başına avlanmasıdır.Erkekleri dişiler için kavga ederdi.Dişiler 2 ila 6 arasında yavru doğururdu.Yavrularını mağaralara bırakırlardı.Köpekler gibi ondan küçük canlılar mağaralara gidip yavrularını öldürürlerdi.Zaman geçtikçe nesilleri azalır.5 milyon yıl boyunca Miyosen Çağı'nda Kuzey Amerika'da hüküm sürdüler.Kuzey Amerika'ya Avrasya'dan geldiler.İlk ayılar Dünya'dayken nesilleri tükenmeye başladı.15 milyon yıl önce nesilleri tükendi.
Sınıflandırma

Familya Amphicyonidae
CinsAgnotherium
A. antiquus
Cins Aktaucyon
A. brachifacialis
Cins Amphicyanis
Cins Angelarctocyon
A. australis (formerly Miacis australis)
Cins Brachycyon
B. reyi
B. palaeolycos
B. gaudryi
Genus Gobicyon
G. acutus
G. macrognathus
G. yei
G. zhegalloi
Genus Gustafsonia
G. cognita (formerly Miacis cognitus)
Cins Guangxicyon
G. sinoamericanus
Cins Haplocyon
H. elegans
H. crucians
Cins Haplocyonoides
H. mordax
H. serbiae
H. ponticus
Cins Haplocyonopsis
Cins Harpagocyon
Cins Harpagophagus
Cins Myacyon
M. peignei
Cins Paradaphoenus
P. cuspigerus
P. minimus
P. tooheyi
Cins Pseudarctos
P. bavaricus
Cins Pseudocyonopsis
P. ambiguus
P. antiquus
P. quercensis
Cins Tomocyon
T. grivense
Altfamilya Amphicyoninae
CinsAmphicyon (tip cins)
A. frendens
A. galushai
A. giganteus
A. ingens
A. laugnacensis
A. longiramus
A. lyddekeri
A. major (tip tür)
A. palaeindicus
Cins Cynelos
C. caroniavorus
C. crassidens
C. helbingo
C. idoneus
C. jourdan
C. lemanensis
C. pivetaui
C. rugosidens
C. schlosseri
C. sinapius
Cins Goupilictis
G. minor
Cins Ischyrocyon
I. gidleyi
Cins Magericyon
M. anceps
M. castellanus
Cins Pliocyon
P. medius
P. robustus
Cins Pseudamphicyon
Cins Pseudocyon
P. sansaniensis
P. steinheimensis
P. styriacus
Cins Ysengrinia
Y. americanus
Y. depereti
Y. geraniana
Y. ginsburg
Y. tolosana
Altfamilya Daphoeninae (Kuzey Amerika)
Cins Adilophontes
A. brachykolos
Cins Brachyrhyncocyon
B. dodgei
B. montanus
Cins Daphoenictis
D. tedfordi
Cins Daphoenodon
D. falkenbachi
D. notionastes
D. robustum
D. periculosus
D. skinneri
D. superbus
Cins Daphoenus
D. felinus
D. hartshornianus
D. lambei
D. nebrascensis
D. socialis
D. transversus
D. vetus
Altfamilya Temnocyoninae (Kuzey Amerika)
Cins Mammacyon
M. ferocior
M. obtusidens
Cins Temnocyon
T. altigenis
T. ferox
T. percussor
T. venator''
Kitap

Jordi Augusti: Mammoths, Sabertooths and Hominids 65 Million Years of Mammalian Evolution in Europe, Columbia University Press, 2002. ISBN 0-231-11640-3
Temnocyon
Amphicyon'un restorasyonu