Yakup'un Mektubu
İçerik

Yakup teşvik edici sözlerle başlar: “Kardeşlerim, yaşadığınız çeşitli sınavları tam bir sevinçle karşılayın” (1:2). Bütünlüğe sabırla tahammül edilerek ulaşılır. Biri hikmetten yoksunsa, Tanrı'dan dilemeye devam etmelidir - şüpheyle ve rüzgarın savurduğu bir deniz dalgasına benzeyerek değil, imanla (1:5-8). Alçakgönüllüler yüceltilecek, zenginler ise yok olan bir çiçek gibi kuruyacak (1:11). Denemeye dayanan insana ne mutlu, çünkü Tanrı'nın “kendisini sevenlere vadettiği yaşam tacını alacak”. Tanrı insanları kötü şeylerle denemez. Kişinin kendi haksız arzusu onu sınıyor ve günaha yol açar (1:12-15).
Tüm iyi hediyeler gökteki Babadan gelir. Bu nedenle İsa’nın takipçileri, duymakta çabuk, konuşmakta ve öfkelenmekte ağır davranmalıdırlar ve her türlü pisliği ve kötülüğü bir kenara bırakıp kurtuluş sözünün yerleştirilmesini kabul etmelidirler (1:19-21). Yakup. “Sadece dinleyici değil, sözün uygulayıcısı olun” diye yazdı. Kim aynaya benzeyen özgürlük kanununa bakarsa, “gayretli uygulayıcı olduğundan mutlu olacaktır” (1:22-25). Eğer bir kimse dilini tutmazsa, ibadeti boştur, fakat “Tanrımız ve Babamız açısından pak ve lekesiz olan ibadet şudur: sıkıntı içindeki dul ve yetimlerle ilgilenmek ve bu dünyanın içinde lekesiz kalabilmektir.” (1:26, 27).
Kardeşler, zenginleri fakirlere tercih ederek ayrım yaparlar. Fakat Tanrı, dünyada fakir olanları iman yoluyla zenginleştirdi (2:1-7). Hristiyanlar, “Komşunu kendin gibi seveceksin” emrine uymalı ve tarafgirlikten kaçınmalıdır (2:8, 9). İşlerden yoksun iman, ihtiyacı olan bir kardeşe pratik yardımda bulunmadan “Isıtın ve karnınızı doyurun” demek kadar anlamsızdır. İşler olmadan iman göstermek imkansızdır. İbrahim, oğlu İshak'ı sunakta sunduğunda imanını işlerle kanıtladı. İmanına işleri eşlik ettiklerinden dolayı “Tanrı'nın dostu” adlandırıldı. Böylece “ruhtan yoksun beden nasıl ölüyse, işlerden yoksun iman da öyle ölüdür” (2:18-24).
Herkes sık sık tökezler. Nasıl bir atın gövdesini bir dizginle ve büyük bir gemiyi küçük bir dümenle yönlendiriyorsa, o küçük organ olan dilin büyük bir gücü vardır. Koca bir ormanı ateşe verebilecek bir ateş gibidir. Vahşi hayvanları evcilleştirmek dili zaptetmekten daha kolaydır (3:2-12). Yakup hem dili hem de bütün bedeni kontrol etmek için tanrısal hikmetin önemini şu sözlerle vurguluyor: “Fakat yukarıdan gelen hikmet, her şeyden önce saf ve temizdir; ayrıca barışçıdır, makuldür, itaate hazırdır, merhametle ve iyi meyvelerle doludur, ayrımcılık yapmaz, ikiyüzlü değildir. Üstelik, doğruluk meyvesinin tohumu barışçı kimseler tarafından, huzur ortamında ekilir.” (3:17, 18)
Dünyada hakim olan ruhunu yansıtan Hristiyanlar Tanrı'ya düşman oluyorlar (4:4). Bu nedenle şu öğüt verilir: “Tanrı’ya boyun eğin, fakat İblis’e karşı koyun” (4:7). Tanrı alçakgönüllüleri yüceltir. Bu nedenle, kardeşler birbirlerini yargılamayı bırakmalıdır (4:11, 12).
Yakup sabır göstersinler diye iman kardeşlerini teşvik ediyor. Onlar peygamberleri, sıkıntı çekmek ve sabretmek konusunda örnek alsınlar (5:8, 10). Ayrıca sözlerinin doğruluğunu desteklemek amacıyla yemin etmesinler. Yakup şöyle yazıyor: “Evet dediyseniz, Evet olsun, Hayır dediyseniz, Hayır olsun.” (5:12) Günahlarını birbirlerine açıkça itiraf etmeli ve birbirleri için dua etmelidirler (5:16).