Otoetnografi
Değerlendirme > Faydalar ve endişeler

Denzin'in kriteri, eserin dünyayı değiştirme ve daha iyi bir yer yapma olanağına sahip olup olmadığıdır (Denzin, 2000, s. 256). Bu konum, iyi otoetnografik yazının kültürel eleştiriyi motive etmesi gerektiğini savunan Clough argümanlarına uyuyor. Clough, otoetnografik yazının teorik yansıma ile yakından uyumlu olması gerektiğini, böylece “yeni sosyolojik konular” düşünmek ve “toplumun yeni parametrelerini” oluşturmak için bir araç olarak hizmet edebilmesi gerektiğini söylüyor (Clough, 2000, s. 290). Richardson ve Bochner, Denzin ve Clough'dan daha az politik olsalar da, iyi kişisel anlatıların olumlu sosyal değişime katkıda bulunması ve bizi harekete geçirmesi gerektiğini belirtiyorlar (Bochner, 2000, s. 271).
Otoetnografiler, araştırmacının kendi bireysel deneyimini anlamlandırmasına yardımcı olmanın yanı sıra, okuyucularını siyasi meselelerle meşgul ettikleri ve sıklıkla bizden bir şeyleri düşünmemizi veya bir şeyleri farklı şekilde yapmamızı istedikleri için doğası gereği politiktir. Chang (2008), otoetnografinin araştırmacılara ve okuyuculara dost bir araştırma yöntemi sunduğunu savunmaktadır, çünkü otoetnografik metinler ilgi çekicidir ve araştırmacıların başkalarıyla ilişkili olarak benlik hakkında kültürel bir anlayış kazanmalarını sağlar, bunun üzerine benlik ve diğerleri arasında kültürler arası koalisyon kurulabilir.
Ayrıca, bir tür olarak otoetnografi, geleneksel yazma yöntemlerinin ötesine geçmeye yardımcı olur ve farklı anlatı ve şiirsel biçimlerini, eserlerin sergilenmesini, fotoğraflar, çizimler ve canlı performansların kullanılmısını destekler (Cons, s. 449). Denzin, otoetnografinin edebi olması, kültürel ve politik meseleleri ortaya koyması ve bir umut siyaseti dile getirmesi gerektiğini söylüyor. Bahsettiği edebi kriterler, Richardson'ın savunduğu estetik değer (Richardson, 2000, s. 15) üzerinden açıklanmış olur. Ellis, otoetnografiyi iyi bir yazım olarak tanımlar: Yazar, olay örgüsü, dramatik gerilim, tutarlılık ve gerçeğe yakınlık üzerinden geliştirir ve karakterleri ve sahneleri tam olarak geliştirip, canlı duyusal deneyimler sahnelemek suretiyle fikirlerini anlatmak  yerine sergilemiş olur.
Bazı araştırmacılar otoetnografiyi savunurken, otoetnografi hakkında da çeşitli endişeler olduğunu belirtmişlerdir. Chang (2008), otoetnografları otoetnografi yaparken kaçınmaları gereken tuzaklar konusunda uyarıyor: "(1) diğerlerinden soyutlanmış olarak kendine aşırı odaklanma; (2) analiz ve kültürel yorumlamadan ziyade anlatıma aşırı vurgu; (3) bir veri kaynağı olarak tamamen kişisel hafızaya ve hatırlamaya güvenmek (4) başkalarına uyguladıkları etik standartların öz-anlatılarda ihmal edilmesi ve (5) otoetnografi etiketinin uygunsuz uygulanması, suistimal edilmesi" (s. 54).
Ayrıca bazı nitel araştırmacılar, otoetnografinin değeri ve geçerliliği konusundaki endişelerini dile getirmişlerdir. Robert Krizek (2003), "Kişisel Anlatı Kazısı Olarak Etnografi" (ss. 141-152) başlıklı kitap bölümünde (Etnografya İfadeleri kitabı içinde) otoetnografinin narsisizme dönüşme olasılığı konusundaki endişesini dile getirmiştir. Krizek, otoetnografinin, ne kadar kişisel olursa olsun, her zaman yaşamın daha büyük bir unsuruyla bağlantılı olması gerektiğini önermeye devam ediyor.
Kişisel anlatıların başlıca avantajlarından biri, bize öğrenenlerin özel dünyalarına erişim sağlamaları ve zengin veriler sağlamasıdır (Pavlenko, 2002, 2007). Diğer bir avantaj da verilere erişim kolaylığıdır, çünkü araştırmacı belirli bir fenomeni araştırmak için kaynak olarak kendi deneyimlerini kullanır. Ancak bu bir dezavantaja da dönüşür. Analizi kişisel bir anlatıya dahil etmek suretiyle araştırma sonuçları da sınırlanmış olur. Bununla birlikte, Bochner ve Ellis (1996), benlik üzerindeki bu sınırlamanın geçerli olmadığını düşünmektedir, çünkü "Kültür hepimizde, bireyler arasında dolaşıyorsa, otoetnografi benliğin ötesindeki bir dünyayla bağlantıdan nasıl özgür olabilir?" .