William Westmoreland
Askeri kariyeri > Vietnam Savaşı > Arka plan ve genel bakış

Usta savaş felsefecisi Carl von Clausewitz neredeyse bir buçuk asır önce savaşı siyasi hedefler kontrol ettiği için bu hedeflerin değerinin yapılacak fedakarlıkların boyutu ve süresini belirleyeceğine işaret etmiştir. Ne zaman harcanan çaba siyasi hedeflerin değerini aşarsa, hedeften vazgeçilmesini söylemiştir.

-Harry G. Summers
II. Dünya Savaşı'nın ardından Fransızların Vietnam'ı yeniden sömürgeleştirme girişimi, Dien Bien Phu Muharebesi'nde Fransızların kesin yenilgisiyle sona erdi. Cenevre Konferansı'nda (26 Nisan - 20 Temmuz 1954) Hindiçin'de barışın yeniden tesisi tartışıldı ve Vietnam'ı geçici olarak iki bölgeye, Việt Minh tarafından yönetilecek bir kuzey bölgesi ve eski imparator Bao Dai yönetimdeki Vietnam Devleti tarafından yönetilecek bir güney bölgesine ayrılmasına karar verildi. Konferansın İngiliz başkanı tarafından hazırlanan Nihai Konferans Bildirisi, birleşik Vietnam devleti oluşturmak için Temmuz 1956'ya kadar genel seçim yapılması koşulunu içeriyordu. Bildiri görüş birliğiyle yazılmış olmasına rağmen, bu belge Vietnam Devleti ve ABD delegeleri tarafından kabul edilmemiştir. Buna ek olarak, Çin, Sovyetler Birliği ve diğer komünist ülkeler resmi olarak Kuzey'i tanırken, ABD ve diğer komünist olmayan devletler Güney'i meşru hükûmet olarak tanıdılar. Westmoreland, Güney Vietnam'da ordu komutanı olduğunda Kore tipi, kuzey ve güneyi birbirinden ayıran büyük bir silahsız bölge çözümü askeri ve diplomatik taraflarca tercih ediliyordu ama ABD hükûmeti böyle bir çözüme yanaşmıyordu. Kesin bir zafer kazanmayı ve önemli kaynakların daha fazla harcanmamasını hedefliyorlardı. Düzenli Kuzey Vietnam güçlerinin güneye sızması, kuzey eyaletine karşı saldırgan bir tutumla önlenemezdi çünkü Çin'in müdahalesi ABD hükûmetinin kaçınması gereken bir noktaydı ancak Başkan Lyndon B. Johnson Güney Vietnam'ı komünist Kuzey Vietnam'a karşı koruma sözü vermişti.
Amerika Birleşik Devletleri Ordusu Genelkurmay Başkanı General Harold Keith Johnson ve Harry G. Summers, Jr. gibi tarihçiler ABD'nin hedeflerinin birbiriyle uyumsuz olduğunu fark etti. Çünkü komünistleri yenmek için ulusal acil durum ilan edilmeli ve ABD kaynakları tam seferberlik durumuna geçmeliydi. Başkan Johnson, hükûmet yetkililerinin duymak istediklerine aşırı önem vermesi nedeniyle Westmoreland'ın kurumsallaşmış tarzını beğenmiyordu. Bununla birlikte, Westmoreland, orduyu sivil politika yapıcılara tabi kılan ve uzun süredir geçerli olan ordu protokolleri kapsamında faaliyet gösteriyordu. En önemli kısıtlama, Çin müdahalesinden korkulduğu için stratejik savunmada kalmaktı, ancak aynı zamanda Başkan Lyndon B. Johnson, Vietnam'ı savunma konusunda daha büyük bir sorumlulukları olduğunu açıkça ortaya koymuştu. Savunma hakkındaki fikirlerin çoğu hükûmet danışmanı olan akademisyenlerindi. Bu akademisyenler nükleer silahlara odaklanıyor ve geleneksel savaşın artık geçersiz olduğuna inanıyordu. Ayaklanma karşıtı yaygın fikirler de geleneksel savaşın önemsiz olduğu yönündeydi. Kore Savaşı'nın kesin bir kazananı olmadan bitmesine rağmen, Amerikalılar savaşlarının düşmanın koşulsuz teslim olmasıyla sona ermesini bekliyorlardı.
2 Ağustos 1964'teki Tonkin Körfezi Olayı, Amerika'nın savaşa doğrudan katılımında dramatik bir artışa yol açtı ve yıl sonuna kadar yaklaşık 200.000 asker Vietnam'a yollandı. Viet Cong ve PAVN'ın stratejisi, organizasyonu ve yapısı, Westmoreland'ın ikili bir tehditle karşı karşıya olduğu anlamına geliyordu. Uzak sınır boyunca sızan düzenli Kuzey Vietnam ordusu birimleri saldırı hazırlığındaydı ve Westmoreland bunu derhal ele alınması gereken bir tehdit olarak gördü. Ayrıca, yoğun nüfuslu kıyı bölgelerinde Viet Cong gerilla taktikleriyle yıkıma neden oluyordu. Robert McNamara'nın istatistiklere olan hevesiyle tutarlı bir şekilde, Westmoreland ölü sayısını vurguluyordu ve bunu Ia Drang Muharebesi'ni komünistlerin kaybettiğine dair kanıt olarak gösterdi. Bununla birlikte, hükûmet düşük maliyetli bir zafer istiyordu ve politika yapıcılar McNamara'nın büyük Amerikan kayıplarına işaret eden yorumlarını dikkate aldılar. Bu da neyin başarabileceğinin yeniden değerlendirmesine yol açtı. Dahası, Ia Drang Muharebesi, ABD birliklerinin büyük bir düşman oluşumuyla çarpışması açısından olağan dışıydı. Genç subaylarla konuştuktan sonra General Westmoreland, kısa süren yerel odaklı arama ve öldürme harekâtlarından şüphe etmeye başladı. Çünkü komünist güçler, bölgede askerî güçlerin olup olmadığını kontrol edip mümkünse ABD güçleriyle çatışmaktan kaçınıyordu. ABD insan gücünün yoğun kullanımını gerektiren ülke çapında sürekli yapılacak huzur operasyonları alternatifini Westmoreland hiçbir zaman kabul etmedi. Çünkü bu kadar fazla kaynak kullanımı siyasi olarak kabul edilemezdi.
En azından kamuoyu karşısında, görev süresi boyunca Vietnam'da kaydedilen gelişmeler hakkından olumlu görüşünü sürdürdü. Yine de savaşı destekleyen gazeteci James Reston, Westmoreland'ın çatışmayı yıpratma savaşı olarak sunmasının yanıltıcı olduğunu düşünüyordu. Westmoreland'ı eleştirenler halefi General Creighton Abrams'ın vurguyu Westmoreland'ın yıpranma olarak adlandırdığı şeyden kasıtlı olarak değiştirdiğini söylüyor. Abrams'ın yeni yaklaşımı düzenlediği ilk büyük operasyonunun Kuzey Vietnamlıların oluşumunu bozan taktik bir başarı olmasını sağladı ancak operasyon sonucunda çıkan Hamburger Hill Muharebesi siyasi açıdan bir felaketti ve Abrams'in bu operasyonlara devam etme özgürlüğü etkili bir şekilde kısıtlandı.