stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Uzay Yarışı
Yapay uydular > Sputnik

4 Ekim 1957'de SSCB Sputnik 1'i başarıyla fırlatıp yörüngesine yerleştirdi ve böylece Uzay Savaşı başladı. Askeri ve ekonomik suçlamalar yüzünden Sputnik Amerika'da korkuya ve politik tartışmalara sebep oldu. Diğer yandan Sputnik'in fırlatılışı Sovyetler tarafından bilim ve mühendislik alanlarındaki gelişimin bir simgesi olarak görülmüştür.
Sovyetler Birliği'nde, Sputnik'in fırlatılışı ve sonrasındaki uzay programları halkın büyük ilgisini çekti. Ülkenin teknoloji alanında kazandığı bu başarılar, savaştan sonra yavaş yavaş yaralarını sarmakta olan halk için büyük cesaret kaynağıydı. Sputnik'in başarıyla yörüngeye oturmasını sağlayan R-7 roketini tasarlayan başmühendis Sergey Korolyov (veya Korolyev) çalışmalarını gizlilik içinde sürdürmüştür.
Sputnik'in başarısından önce Amerika Birleşik Devletleri kendi teknolojisinin her alanda üstün olduğunu varsayıyordu. ABD, Sputnik'in başarısının ardından, teknoloji alanında kaybetmiş olduğu üstünlüğü tekrar kazanmak için büyük çaba sarf etmiş, yeni von Braun'lar ve Korolyov'lar yetiştirmek umuduyla okul müfredatını yenilemiştir. Bu tepki günümüzde Sputnik krizi olarak bilinir.
Sputnik yüzünden korkan ve cesareti kırılan Amerika Birleşik Devletleri halkı sonraki projelerden âdeta büyülendi. Okul çocukları bile fırlatılışları takip etmeye başladı, roketlerin maketlerini yapmak hobi oldu. Başkan Kennedy halkı motive etmek ve kuşkuya düşen halkın uzay programlarını desteklemesini sağlamak amacıyla konuşmalar yapmaya başladı.
Sputnik'in fırlatılışından yaklaşık 4 ay sonra, Amerika Birleşik Devletleri ilk uydusu olan Explorer 1'i fırlattı. Bu arada Cape Canaveral'da fırlatılış sırasında birçok başarısızlık yaşandı.
Fırlatılan ilk uyduların çoğu bilimsel amaçlıydı. Sputnik ve Explorer 1, ülkelerinin Uluslararası Jeofizik Yılı'na (International Geophysical Year) katkı amacıyla fırlatılmıştı. Sputnik atmosferin üst tabakasının yoğunluğunun belirlenmesinde, Explorer 1 ise uçuş dataları sayesinde James Van Allen'in Van Allen kuşağının keşfinde kullanıldılar.
Yapay uydular > İletişim uyduları

İlk iletişim uydusu olan Project SCORE, 18 Kasım 1958 tarihinde Başkan Eisenhower'ın yılbaşı mesajı olarak fırlatıldı. Uzay Yarışı sırasında, iletişim uydularıyla ilgili gerçekleştirilen diğer önemli projeler ise şöyleydi:
1962: Telstar: İlk "aktif" iletişim uydusu
1972: Anik 1: İlk yerel iletişim uydusu (Kanada)
1974: WESTAR: ABD'nin ilk yerel iletişim uydusu
1976: MARISAT: İlk mobil iletişim uydusu
Canlılarla uçuşlar > Hayvanlı uçuşlar

Birleşik Devletlerin ele geçirdiği Alman V-2 roketleriyle fırlatılan meyve sinekleri ile 1946'da uzaya hayvan gönderen ilk bilimsel çalışma yapıldı. 1957'de SSCB'nin Sputnik 2 uçuşu ile yörüngeye gönderilen ilk canlıysa Laika adındaki köpek oldu. O tarihte geri getirecek yeterli teknolojinin henüz bulunmaması nedeniyle, uzaya ulaştıktan bir süre sonra Laika aşırı sıcaklık ve stresten öldü. 1960'ta ise Belka ve Strelka başarıyla Dünya yörüngesine ulaşıp geri dönebildiler. Amerika Afrika'dan ithal ettiği şempanzelerle uzaya insan göndermeden önce çalışmalar yaptı. Yine Sovyetler 1968 yılında Zond 5'le uzaya kaplumbağalar göndermiş, ayın etrafını dolaşan ilk canlı uçuşu gerçekleştirmiştir.
Canlılarla uçuşlar > Uzay istasyonları

Ay yarışını kaybeden Sovyetler'in önünde uzay yarışını sürdürmek için başlıca iki seçenek bulunuyordu:
Mars'a insan göndermek: Prestij açısından en uygun seçenek olmakla birlikte, 1970'lerin başlarında maddi ve teknolojik açıdan Ay'a insan göndermekten çok daha zor bir hedefti.
İnsanlı uzay istasyonları: Maddi ve teknolojik açıdan büyük zorluk getirmese de, prestij açısından sonucu çok güçlü olmayacaktı.
Sovyetler daha ucuz ve mütevazı seçenek olan uzay istasyonlarını seçtiler. Bu konudaki çalışmalar 1960'ların ortasında başlamıştı. 19 Nisan 1971'de ilk insanlı uzay istasyonu olan Salyut 1'i uzaya gönderdiler. 6 Haziran 1971'de ilk mürettebat bir Soyuz kapsülü içinde istasyona ulaştı.
Sovyetler 1980'lere kadar 7 Salyut istasyonunu yörüngeye gönderiler. Bu istasyonlar görece basit, ucuz, ancak etkili ve güvenli uzay platformları olarak hizmet verdi. Salyut 7, 1991 yılına kadar yörüngede kalmayı başardı. Salyut'lara 30'dan fazla uzay uçuşu ile 70'ten fazla mürettebat gitti. Bu uçuşlarda uzayın insan organizmasına etkileri üzerine değerli bilgiler ve tecrübeler edinildi, uzayda kalma rekorları kırıldı. Bu bilgilerden daha sonraki MIR ve Uluslararası Uzay İstasyonu projelerinde yararlanıldı. Ayrıca, uzayda neredeyse sürekli olarak Sovyet vatandaşlarının bulunması da sağlanmış oldu.
Ay'a insanlı inişin ardından Amerika Birleşik Devletleri de uzay istasyonu projesiyle ilgilenmeye başladı. Böylece Sovyetler'in uzay istasyonu projesine cevap verilmiş olacaktı. Ayrıca, son uçuşları iptal edilen Apollo Projesi'nden elde kalan Satürn roketlerinden yararlanmak, böylece maliyetleri düşürmek mümkün olacaktı.
Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk (ve hâlen tek) uzay istasyonu olan Skylab, 14 Mayıs 1973'te uzaya gönderildi. İstasyona ilki 25 Mayıs 1973'te olmak üzere üç seferde toplam dokuz uzayadamı gönderildi. Skylab, "uzay laboratuvarı" anlamına gelen bir İngilizce tamlamadır. Skylab'ın çalışmaları, ismine uygun olarak bilimsel konularda yoğunlaşmıştır. İstasyonda 2.000 saatten fazla bilimsel deney çalışması yapılmıştır.
1979 yılında Avustralya kıtasında çöle düşmüştür, bazı parçaları hâlen NASA'da sergilenmektedir.
Canlılarla uçuşlar > Apollo - Soyuz Test Projesi (ASTP)

Apollo - Soyuz Test Projesi'nin, rakip tarafları bir araya getirerek sembolik olarak uzay yarışını sona erdirdiği söylenir.
Ortak bir Amerikan-Sovyet uçuşu için görüşmeler 1969'da başladı. Bu uçuşta Salyut ve Skylab istasyonlarının kullanılması önerileri reddedildi. Bunun yerine, uzayda acil kurtarma operasyonları için hem Amerikan hem Sovyet uzay araçlarına uygun bir kenetlenme mekanizması geliştirildi. 1970'te projenin çalışma grubu oluşturuldu. Mayıs 1972'de konuyla ilgili Amerikan-Sovyet antlaşması imzalandı.
17 Haziran 1975'te Amerikan Apollo ve Sovyet Soyuz araçları kenetlendi. Uzayadamları bazı seremonilerden sonra birbirlerinin uzay gemilerine geçerek incelemeler ve muhtelif deneyler yaptılar.
ASTP, uzayda milletlerarası bir kurtarma çalışması yapılması için gerekli teknolojinin gelişmesini sağladı ve bir prova görevi üstlendi. Ancak uzay çalışmalarının geneli düşünüldüğünde, bir iyi niyet gösterisi olmaktan öteye gidemedi. Bu tür bir kurtarma operasyonunu gerektirecek herhangi bir durum  ortaya çıkmadı.
ASTP, Apollo uzay aracının son uçuşu oldu. ABD, insanlı uçuşlara altı yıl ara verdi ve ancak 1981'de uzay mekiği ile tekrar başladı.
Uzayda "ilk"ler tablosu

| Tarih | Açıklama | Ülke | Görev adı |
| --- | --- | --- | --- |
| 04.10.1957 | İlk yapay uydu |  SSCB | Sputnik 1 |
| 03.11.1957 | Uzayda ilk canlı |  SSCB | Sputnik 2 |
| 04.01.1959 | Güneş yörüngesine oturan ilk yapay uydu |  SSCB | Luna 1 |
| 07.08.1959 | Dünya'nın uzaydan çekilen ilk fotoğrafı |  ABD | Explorer 6 |
| 14.09.1959 | Ay'a giden ilk uzay aracı |  SSCB | Luna 2 |
| 07.10.1959 | Ay'ın arka yüzünün ilk fotoğrafı |  SSCB | Luna 3 |
| 12.04.1961 | Uzayda ilk insan - Yuri Gagarin |  SSCB | Vostok 1 |
| 11.08.1962 | Uzayda aynı anda birden fazla uzay aracı, randevu, uzayda ilk telsizli iletişim |  SSCB | Vostok 3 ve 4 |
| 16.06.1963 | Uzayda ilk kadın - Valentina Tereşkova |  SSCB | Vostok 6 |
| 12.10.1964 | Birden fazla mürettebatlı ilk uzay aracı |  SSCB | Voskhod 1 |
| 18.03.1965 | İlk uzay yürüyüşü - Aleksey Leonov |  SSCB | Voskhod 2 |
| 23.03.1965 | Uzayda yörünge değiştirebilen ilk insanlı araç |  ABD | Gemini 3 |
| 01.03.1966 | Başka bir gezegene inen ilk sonda - Venüs |  SSCB | Venera 3 |
| 16.03.1966 | İki uzay aracının ilk kenetlenmesi |  ABD | Gemini 8 |
| 24.12.1968 | Ay yörüngesinde insanlı ilk uçuş |  ABD | Apollo 8 |
| 20.07.1969 | Ay'da ilk insan - Neil Armstrong |  ABD | Apollo 11 |
| 23.04.1971 | İlk uzay istasyonu |  SSCB | Salyut 1 |
| 14.11.1971 | Başka bir gezegenin yörüngesine giren ilk sonda - Mars |  ABD | Mariner 9 |
| 15.07.1975 | Milletlerarası ilk uçuş |  ABD  SSCB | Apollo - Soyuz Test Projesi |
Yakın tarih ve son gelişmeler

Hızını yitirmesine rağmen, insanoğlunun uzayı keşfetme arzusu Uzay Yarışı'nın bitiminden uzun bir süre sonra bile - bugün hâlen devam etmektedir. ABD, 12 Nisan 1981'de yani Gagarin'in uçuşunun 20. yılında tekrar kullanılabilir bir uzay aracı (Uzay Mekiği) göndererek yeni bir ilki gerçekleştirdi. 15 Kasım 1988'de ise SSCB ilk ve tek hem otomatik hem de tekrar kullanılabilir mekiği fırlattı. Bu iki ülke ve diğer ülkeler hâlen insansız uzay roketleri, teleskopları ve uydularını uzaya göndermeye devam etmişlerdir.
İkinci bir Uzay Yarışı ihtimali, 20. yüzyılın sonlarında Avrupa Uzay Ajansı'nın Ariane 4 ile ticari amaçlı roket fırlatışlarında lider konuma gelmesiyle baş gösterdi. AUA'nın uzay araştırmalarındaki çabaları Mars'a en geç 2030 yılına kadar insan göndermeyi hedefleyen Aurora programıyla doruk noktasına ulaştı ve bu doğrultuda birçok görev gerçekleştirildi. Amerika Birleşik Devletleri Başkanı George W. Bush 2004 yılında Mars'a 2030 yılına kadar insan göndermeyi hedeflediklerini ve Mürettebat Taşıma Aracı (Crew Exploration Vehicle - CEV) adlı yeni bir uzayaracı geliştirdiklerini açıkladı. Böylece önde gelen iki uzay ajansı aynı hedefi seçmiş oluyordu. 2005 yılı itibarıyla Rusya ile takım kuran AUA, rakibi NASA'ya nazaran büyük bir avantaja sahip oldu. Amerika Birleşik Devletleri'nin CEV'ine karşılık AUA ise CEV'in benzeri bir araç olan Kliper'in ilk uçuş denemesini 2011 yılında gerçekleştireceğini açıkladı. Kliper projesi için ancak 2006 yılında fon sağlanabildi.
Titan II roketleri 1960'larda 12 Amerikan Gemini uzay mekiği fırlatmıştır.
Explorer 1'in modeli, NASA'nın basın toplantısında
Yerdoğumu, 22 Aralık 1968 (NASA)
Ay'a ilk insanı taşıyan Apollo 11 aracının fırlatılışı, 16 Temmuz 1969
Amerikalı uzayadamı Aldrin Ay'da, 
20 Temmuz 1969
Skylab uzay istasyonu
Apollo - Soyuz kenetlenmesinin temsili resmi, 17 Haziran 1975
Sovyet Soyuzlar Dünya yörüngesine nakliye için kullanılan başarılı roketler olmuştur.
Yıllar itibarıyla uzaya fırlatılan araç sayıları.
Columbia Uzay Mekiği'nin motor ateşlemesinden saniyeler sonra, 1981 (NASA)
6. Uluslararası İstanbul Sinema Günleri

6. Uluslararası İstanbul Sinema Günleri, 6 - 19 Nisan 1987 tarihleri arasında İstanbul Kültür Sanat Vakfı tarafından düzenlenen film günleri.
Yarışma > Jüriler

Uluslararası yarışma: Helma Sanders-Brahms (Başkan), John Berger, Nouri Bouzid, Pál Gábor, Ali Özgentürk, Stanisław Różewicz, Hale Soygazi
Ulusal yarışma: (Büyük Jüri) Rekin Teksoy (Başkan), Seçil Büker, Nesli Çölgeçen, Füruzan, Ahmet Mekin
Yarışma > Uluslararası yarışma adayları

| Film | Yönetmen | Ülke(ler) |
| --- | --- | --- |
| Aaahh Belinda | Atıf Yılmaz | Türkiye |
| Anne Trister | Léa Pool | Kanada |
| Caravaggio | Derek Jarman | Birleşik Krallık |
| Elsa, Elsa ! | Didier Haudepin | Fransa |
| Firavun'un Mahkemesi (La corte de Faraón) | José Luis García Sánchez | İspanya |
| Frida | Paul Leduc | Meksika |
| Gemideki Kadın (La donna del traghetto) | Amedeo Fago | İtalya |
| Kanguru (Kangaroo) | Tim Burstall | Avustralya |
| Kralın Filmi (La película del rey / A King and His Movie) | Carlos Sorin | Arjantin |
| Mozart Kardeşler (Bröderna Mozart) | Suzanne Osten | İsveç |
| Ofelya Kasabaya Geliyor (Ofelia kommer til byen) | Jon Bang Carlsen | Danimarka |
| Philadelphia Gösterisi (Uramisten / The Philadelphia Attraction) | Péter Gárdos | Macaristan |
| Sonsuz Düş (Sonho Sem Fim) | Lauro Escorel | Brezilya |
| Şekersiz-Sütsüz (Schwarz und ohne Zucker) | Lutz Konermann | Batı Almanya |
| Tılsımım, Koru Beni (Hrani Menya Moi Talisman) | Roman Balayan | Sovyetler Birliği |
| Yabancı (Cudzoziemka) | Ryszard Ber | Polonya, ABD |
Yarışma > Ulusal yarışma adayları

| Film | Yönetmen | Ülke(ler) |
| --- | --- | --- |
| Afife Jale | Şahin Kaygun | Türkiye |
| Anayurt Oteli (Motherland Hotel) | Ömer Kavur | Türkiye |
| Asiye Nasıl Kurtulur? | Atıf Yılmaz | Türkiye |
| Beyaz Bisiklet | Nisan Akman | Türkiye |
| Biri ve Diğerleri (One and the Others) | Tunç Başaran | Türkiye, ABD |
| Çağdaş Bir Köle | İrfan Tözüm | Türkiye |
| Davacı | Zeki Ökten | Türkiye |
| Değirmen | Atıf Yılmaz | Türkiye |
| Dikenli Yol | Zeki Alasya | Türkiye |
| Fatmagül'ün Suçu Ne? | Süreyya Duru | Türkiye |
| Halkalı Köle | Ümit Efekan | Türkiye |
| Merdoğlu Ömer Bey | Yusuf Kurçenli | Türkiye |
| Prenses | Sinan Çetin | Türkiye |
| Ses | Zeki Ökten | Türkiye |
| Su | Erdoğan Kar | Türkiye |
| Suçumuz İnsan Olmak | Erdoğan Tokatlı | Türkiye |
| Teyzem | Halit Refiğ | Türkiye |
| Uzun Bir Gece | Süreyya Duru | Türkiye |
| Yarın Yarın | Sami Güçlü | Türkiye |
| Yoksul | Zeki Ökten | Türkiye |
Yarışma > Kazananlar

| Ödül | Film | Ödülü alan kişi |
| --- | --- | --- |
| Uluslararası Yarışma / Altın Lale | Tılsımım, Koru Beni (Hrani Menya Moi Talisman) | Roman Balayan |
| Uluslararası Yarışma / Jüri Özel Ödülü | Caravaggio | Derek Jarman |
| Uluslararası Yarışma / Jüri Özel Ödülü | Frida | Paul Leduc |
| Ulusal Yarışma / N.F.Eczacıbaşı Vakfı Yılın En İyi Türk Filmi Ödülü | Anayurt Oteli (Motherland Hotel) | Ömer Kavur |
Sinema Onur Ödülü

Sinema Onur Ödülü: Lütfi Ömer Akad
Abdurrahim Karakoç

| Abdurrahim Karakoç |
| --- | --- |

Doğum: 7 Nisan 1932(1932-04-07) Kahramanmaraş, Türkiye
Ölüm: 7 Haziran 2012 (80 yaşında) Ankara, Türkiye
Defin yeri: Bağlum Mezarlığı, Ankara
Meslek: Şair, gazeteci
Dil: Türkçe
Milliyet: Türk
Vatandaşlık: Türkiye
Evlilikler: Pakize Karakoç
Akrabalar: Bahaettin Karakoç (ağabeyi)  Ertuğrul Karakoç (kardeşi)

Abdurrahim Karakoç (7 Nisan 1932, Kahramanmaraş - 7 Haziran 2012, Ankara), Türk şair ve gazeteci.
İlk yılları ve memurluğu

1932 yılının Nisan ayında Kahramanmaraş'ın, Ekinözü ilçesinde dünyaya geldi. Dedesi, babası ve kardeşleri de şair olduğu için küçük yaşlarda şiire merak sardı. İlk yazdığı şiirleri iki kitap olacak hacimdeyken beğenmeyip yaktı ve 1958 yılından itibaren yazdıklarını 'Hasan'a Mektuplar' ismi altında 1964 yılında yayımlandı.
1958 yılında bulunduğu kasabada belediye mesul muhasibi olarak memuriyete girdi. 1981 yılının mart ayında emekli oldu.
Şairliği

Mücadeleci şiirlerinin çokluğu şartlardan kaynaklanmaktadır 27 Mayıs Darbesi, zinde güçler, demokrasi maskaralığı ve haksızlıklar hiciv şiirlerini besledi. Ülkücü görüşleriyle bilindi. Yaklaşık otuz defa mahkemeye verildi, bütün suçlamalardan beraat etti. Avukat tutmadı, hep kendi kendini savundu. Hiçbir iktidarla barışık olmadı.
1985 yılında gazetecilik yapmaya başladı. Büyük Birlik Partisi'nin kuruluşunda yer aldı ve siyasete girdi. Sonra siyasetten ayrıldı. Niçin girip, niçin ayrıldığını bir röportajda şöyle cevaplandırdı: "Allah rızası için girmiştim, Allah rızası için ayrıldım".
Hastalığı

2012 yılında ciğerlerindeki enfeksiyon nedeniyle bir süre Konya'da tedavi gören Karakoç'un, öldüğüne dair 24 Nisan 2012 tarihinde Radikal gazetesinde asılsız haberler yayımlandı, bu esnada dönemin Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç, sanatçıyı tedavi gördüğü hastanede 25 Nisan 2012 günü ziyaret etti.
Karakoç, 7 Haziran 2012 tarihinde, Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi hastanesinde yoğun bakımdayken öldü. Ankara Keçiören'deki Bağlum semt kabristanına defnedildi.
Eserleri > Şiir

1960: Mihriban
1965: Hasan'a Mektuplar
1969: Eli Kulakta
1973: Vur Emri
1978: Kan Yazısı
1983: Suları Islatamadım
1985: Beşinci Mevsim
1994: Dosta Doğru, Akıl Karaya Vurdu
2000: Yasaklı Rüyalar
2000: Gökçekimi
2000: Gerdanlık - I
2002: Gerdanlık - II
2002: Parmak İzi
2002: Yağmur Yerden Yağar
2007: Anadolu'da Bahar
Eserleri > Deneme

1990: Düşünce Yazıları
Avrupa Konseyi Film Ödülü

© Avrupa Konseyi Film Ödülü (FACE)
Avrupa Konseyi Film Ödülü (FACE), Uluslararası İstanbul Film Festivali'nde, festivale katılan filmi kamuoyunda insan hakları konularında bilinci arttıran, bu konuda ilgi uyandıran ve insan haklarının öneminin daha iyi anlaşılmasına yardımcı olan film yönetmenine, Türkiye'nin de üyesi olduğu 47 devletten oluşan bir uluslararası teşkilat olan Avrupa Konseyi tarafından verilmektedir.
Ödülün felsefesi

FACE ödülü, insan haklarını Avrupa Konseyi değerleri ve Avrupa Konseyinin temsil ettiği, bireysel özgürlük, siyasal özgürlük ve hukukun üstünlüğü gibi ilkeler doğrultusunda öne çıkaran sanatsal veya belgesel filmleri onurlandırma amacıyla verilmektedir. Ödülün oluşturulmasındaki temel felsefe filmin insan hakları, hoşgörü ve sosyal katılımcılık mesajını geniş kitlelere iletebileceği inancına dayalıdır. Sinema yalnızca Avrupa kültürünün önemli bir ifadesi değil, ayni zamanda geleceğin Avrupasının izleyeceği yol haritasının oluşturulmasına da yardımcı olan—çeşitlilik ve farklılıkları kutlayan, tüm vatandaşlar için eşit fırsatlar yaratılmasını savunan ve suistimal ve hoşgörüsüzlüğe meydan okuyan bir pusula niteliğindedir.
Ödül prosedürü ve ödül

FACE ödülünü kazanan film, festivalin “Sinemada İnsan Hakları” kategorisinde yer alan filmler arasından bir jüri tarafından seçilir. Bu filmlere sosyal değişim ve kişisel dramları inceleyen belgeseller ve uzun metrajlı filmler dahildir.
FACE ödülü (“Spirale de l’élévation” adlı ve Freddy Ruhlman tarafından yaratılan) bronz bir heykelcikten ve Avrupa Konseyinin Avrupa sinema eserlerinin eş-prodüksiyonu, dağıtımı ve gösterimi için kurulan Eurimages fonu ile birlikte verilen 10.000 Euroluk bir para ödülünden oluşur.
14 Nisan 2007'de ilk Avrupa Konseyi Film Ödülü Avrupa Konseyi Genel Sekreteri Terry Davis adına Avrupa Konseyi İnsan Haklarından Sorumlu Yetkilisi Thomas Hammarberg tarafından verilmişti. FACE ödülü o tarihten beri Uluslararası İstanbul Film Festivali ile Avrupa Konseyi Arasında her yıl yinelenen bir iş birliği kapsamında gerçekleştirilmektedir.
Avrupa Konseyi ve Uluslararası İstanbul Film Festivali

47 üyeli Avrupa Konseyinin eski üyelerinden olan Türkiye’nin gurur duyacağı ve eskilere uzanan bir film yapım deneyimi vardır. 1950-1970 yılları arasında Türkiye dünyanın en verimli film endüstrilerinden birine sahipti. Bu filmlerin çoğu Türk toplumundaki değişimlere ayna tutarak aile içi şiddetten, kadınların rolüne, kırsal göçten kentlerdeki yoksulluğa kadar pek çok konuyu ele aldı. Bu filmler toplumsal katılımın ve insan hakları bilincinin yükselmesine katkıda bulundu.
Türk film yapımcıları ayni zamanda, meslekdaşlarının başka yerlerde karşı karşıya kaldığı parasal kaynakların tükenmesi, büyük oyuncuların giderek artan rekabeti ve yeni teknolojinin getirdiği sorunlar gibi benzer sorunları göğüslemek zorunda kaldılar. Avrupa Konseyi, film eş-prodüksiyonu ve dağıtımını ve film yapımcıları ve yöneticileri arasında iş birliğini destekleyen Eurimages’in yönetiminden sorumludur. Avrupa Konseyi aynı zamanda sinema, televizyon ve radyo dahil olmak üzere Avrupadaki odyovizüel endüstrisiyle ilgili bilgi toplayıp bu bilgilerin dağıtımını yapan yegane merkez olan Avrupa Odyovizüel Gözlemevinin (European Audiovisual Observatory) de merkezidir.
Avrupa Konseyi ve Uluslararası İstanbul Film Festivali > Ödül sahipleri > 2007

Bamako/The Court (Mahkeme), Afrika’nın dünyanın güçlü ülkeleri tarafından sömürülmesini işleyen Mali’li film yönetmeni Abderrahmane Sissako’nun filmi. Bamako, Mali halkının adaleti bulduğu bir halk “mahkeme”sini anlatmaktadır. “Sosyal adaletin sağlanması için eşitlik, insan haklarına tam saygı ve olağan vatandaşların aktif katılımı gereklidir ve bunlar sosyal ve ekonomik kalkınma ve gelişme için de gereklidir. Bu nedenle jüri FACE ödülünün “Bamako”/”Mahkeme” filmine verilmesine karar vermiştir.”
Avrupa Konseyi ve Uluslararası İstanbul Film Festivali > Ödül sahipleri > 2008

Çinli yönetmen Li Yang’ın Kör Dağ (Blind Mountain) fimi. Iş bulmak için Çin’in kuzeyine seyahat eden bir öğrenci kız hakkında hikâye. Kız kaçırılır ve dağlık bir bölgedeki köylü bir ailenin oğluna gelin olarak satılır. Bu hikâye vasıtasıyla film kadinlara yönelik şiddet ve insan ticaretinin doğurduğu ıstıraplara dikkati çekiyor.
Avrupa Konseyi ve Uluslararası İstanbul Film Festivali > Ödül sahipleri > 2009

Kırmızı Adamların Toprağı (Birdwatchers) Şilili yönetmen Marco Bechis’in bir filmi. “Günümüzün büyüyen dünyasında yerli topluluklara ile azınlıklara saygı esastır” mesajını çok ustaca hazırlanmış bir senaryoyla aktaran Kırmızı Adamların Toprağı, değişen toplumun karmaşıklığını anlatıyor.
Hint oyuncu ve yönetmen Nandita Das ise Firaaq isimli filmi ile Jüri Özel Ödülü'ne layık görüldü: “Son derece hassas bir konu olan dini hoşgörüsüzlük ve mezhep çekişmelerini cesurca ele alan Firaaq, bunların dehşet verici sonuçlarını gösterdiği gibi insanların değişik seçenekler arasında tercih olanağı bulunduğunu da vurgulayarak bir umut mesajı veriyor”.
2004 Macaristan Grand Prix

| Yarış ayrıntıları |
| --- | --- | --- |
18 yarışlık 2004 Formula 1 sezonunun 13. yarışı

| Tarih | 15 Ağustos 2004 |  |
Resmî ad: 
Yer: Hungaroring, Mogyoród, Macaristan
Pist:     mil / 4,381 km
Yarışılan mesafe:  70 tur,  mil / 306,663 km 
Hava: Kapalı
Pol
| Pilot |  Michael Schumacher | Ferrari |
Zamanı: 1:19.146
En hızlı tur
| Pilot |  Michael Schumacher | Ferrari |
Zamanı:  1:19.071 (70 turluk yarışın 29. turunda)
Podyum
| Birinci |  Michael Schumacher | Ferrari |
| İkinci |  Rubens Barrichello | Ferrari |
| Üçüncü |  Fernando Alonso | Renault |
2004 Macaristan Grand Prix, 15 Ağustos 2004 tarihinde Hungaroring, Mogyoród'da yapılmış olan Formula 1 yarışı. Macaristan 2004 Formula 1 sezonu'nun toplamda 13. mücadelesiydi. Aynı zamanda bu mücadele toplamda 20. Macaristan Grand Prix yarışı oldu.
Yarış raporu

Pistte toplam 20 pilot start aldı. Toplam 70 tur atan pilotlardan ancak 15 pilot onu tamamlaya bildi.
Yarışı Almanyalı pilot Michael Schumacher birinci olarak tamamlamıştır. Brezilyalı Rubens Barrichello Michael Schumacher'in ardından yarışı ikinci olarak tamamlamıştır. İspanya temsilcisi Fernando Alonso ise yarışı üçüncü sırada tamamlamıştır. Onların ardından Juan Pablo Montoya, Jenson Button ve Takuma Sato gelmiştir.
İstatistikler

Sıralama turları sonucunda pol pozisyonunu 1:19.146'lik derecesiyle Ferrari pilotu Michael Schumacher elde etti. Ferrari'den diğer bir pilot Rubens Barrichello ise ikinci cebin sahibi oldu.
70 turluk yarışın 29. turu 1:19.071 zamanla bu yarışın en hızlı tur'u olmuştur. En kısa sürede koşulan bu turda Almanya temsilcisi Michael Schumacher 1. olmuştur.
Sonuçlar

| Sıra | No | Sürücü | Marka | Zaman | Fark |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 1 |  Michael Schumacher | Ferrari | 1:19.146 | — |
| 2 | 2 |  Rubens Barrichello | Ferrari | 1:19.323 | +0.177 |
| 3 | 10 |  Takuma Sato | BAR-Honda | 1:19.693 | +0.547 |
| 4 | 9 |  Jenson Button | BAR-Honda | 1:19.700 | +0.554 |
| 5 | 8 |  Fernando Alonso | Renault | 1:19.996 | +0.850 |
| 6 | 4 |  Antônio Pizzonia | Williams-BMW | 1:20.170 | +1.024 |
| 7 | 3 |  Juan Pablo Montoya | Williams-BMW | 1:20.199 | +1.053 |
| 8 | 11 |  Giancarlo Fisichella | Sauber-Petronas | 1:20.324 | +1.178 |
| 9 | 7 |  Jarno Trulli | Renault | 1:20.411 | +1.265 |
| 10 | 6 |  Kimi Räikkönen | McLaren-Mercedes | 1:20.570 | +1.424 |
| 11 | 14 |  Mark Webber | Jaguar-Cosworth | 1:20.730 | +1.584 |
| 12 | 5 |  David Coulthard | McLaren-Mercedes | 1:20.897 | +1.751 |
| 13 | 17 |  Olivier Panis | Toyota | 1:21.068 | +1.922 |
| 14 | 15 |  Christian Klien | Jaguar-Cosworth | 1:21.118 | +1.972 |
| 15 | 16 |  Ricardo Zonta | Toyota | 1:21.135 | +1.989 |
| 16 | 18 |  Nick Heidfeld | Jordan-Ford | 1:22.180 | +3.034 |
| 17 | 19 |  Giorgio Pantano | Jordan-Ford | 1:22.356 | +3.210 |
| 18 | 21 |  Zsolt Baumgartner | Minardi-Cosworth | 1:24.329 | +5.183 |
| 19 | 20 |  Gianmaria Bruni | Minardi-Cosworth | 1:24.679 | +5.533 |
| 20 | 12 |  Felipe Massa | Sauber-Petronas |  |  |