Aziz Stephen Tacı Toprakları
Tarihi > Anayasal ve yasal çerçeve

Aziz Stephen Tacı Toprakları, Macaristan'ın Apostolik Kralı ve Hırvatistan ve Slavonya Kralı olarak Avusturya İmparatoru I. Franz Joseph'in yönetimi altındaydı. Yerine 1916'da büyük yeğeni İmparator I. Karl geçti.
Bir Habsburg imparatoru bir kez daha Macaristan'ın kralı oldu, ancak uzlaşma, onun ülkenin içişleri üzerindeki gücünü katı bir şekilde sınırladı ve Macar hükûmeti, içişlerinin kontrolünü ele geçirdi. Macar hükûmeti, imparator tarafından atanan ancak dar bir oy hakkıyla seçilen iki meclisli bir parlamento olan Macaristan Diyetinden sorumlu bir başbakan ve kabineden oluşuyordu. Diyet, 18 Şubat 1867'de Bakan-Başkan Kont Gyula Andrássy tarafından toplandı.
Avusturya-Macaristan İmparatorluğu yönetim şekli Macarların ve Avusturyalıların "ortak" dışişleri, savunma ve maliye bakanlıkları aracılığıyla yönetiliyordu. İlgili bakanlar, ayrı Avusturya ve Macaristan parlamentolarını temsil eden delegasyonlara karşı sorumluydu. İmparatorluk ve kraliyet ordularını "ortak" savunma bakanlığı yönetse de, imparator onların başkomutanı olarak hareket etti ve Almanca, bir bütün olarak orduda komuta dili olarak kaldı. Uzlaşma, ticaret ve para politikası, tarifeler, demiryolu ve dolaylı vergilendirmenin her on yılda bir müzakere edilecek "ortak" konular olduğunu belirledi. Uzlaşma, Transilvanya'yı da Macaristan'ın yargı yetkisine geri verdi.
Franz Joseph'in ısrarı üzerine, Macaristan ve Hırvatistan 1868'de Nagodba adlı benzer bir uzlaşmaya vardılar ve Hırvatistan'a Kutsal Macar Krallığı Topraklarında özel bir statü verdiler. Aslında, Avusturya-Macaristan'ın bu yarısı resmi olarak "Macaristan Krallığı ile Hırvatistan, Slavonya ve Dalmaçya Üçlü Krallığı'nın bir devlet birliği" olarak tanımlandı (1. madde). Anlaşma, Hırvatistan'ın farklı kimliğini tanıdı ve Hırvatistan'a, eski Hırvatistan Krallığı'nın Sabor (meclisi) tarafından uygulanan iç işleri üzerinde özerklik verdi. Sabor, adalet, eğitim ve dini konular ve içişleri alanlarında yasama yetkisini kısmi olarak kazandı. Ancak uygulamada bu özerklik oldukça sınırlıydı. Hırvat Banı artık Macaristan başbakanı tarafından aday gösterilecek ve kral tarafından atanacaktı. Ortak politika alanları finans, döviz meseleleri, ticaret politikası, postane ve demiryollarını içeriyordu. Hırvatça, Hırvat hükûmetinin resmi dili oldu ve Macar diyetinden önce "ortak" meseleleri tartışan Hırvat temsilcilerin Hırvatça konuşmalarına izin verildi.
Aziz Stephen Tacı Toprakları'nın kendi bayrağı yoktu. Nagodba'nın  göre 62 ve 63. maddeleri, tüm ortak Hırvat ve Macar makamlarında hem Hırvatistan hem de Macaristan'ın sembollerinin kullanılması gerekiyordu. Örneğin, Macar-Hırvat ortak Parlamentosu ne zaman bir oturum düzenlese, Budapeşte'deki parlamento binasına hem Hırvat bayrağı hem de Macar bayrağı çekildi. Viyana'da Schönbrunn Sarayı'nın önünde Cisleytanya için siyah ve sarı bir bayrak dalgalanırken, yanında Aziz Stephen Tacı Toprakları için hem Hırvat hem de Macar bayrakları dalgalandı. 1915'te Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun yalnızca Avusturya ve Macaristan armalarından oluşan yeni bir resmi arma yayınlandığında, Hırvat hükûmeti Nagodba'nın ihlali olduğu için protesto etti. Viyana hızla yanıt verdi ve Hırvat armasını dahil etti.
1868'de çıkarılan Milliyetler Yasası, Macaristan'ı, üyeleri dil dışında tüm alanlarda eşit haklara sahip olan farklı milliyetlerden oluşan tek bir Macar ulusu olarak tanımladı. Macarca olmayan diller yerel yönetimlerde, kiliselerde ve okullarda kullanılabilse de, Macarca merkezi hükûmetin ve üniversitelerin resmi dili oldu. Pek çok Macar, yasayı çok cömert bulurken, azınlık grubu liderleri bunu yetersiz bularak reddetti. Kuzey Macaristan'daki Slovaklar, Transilvanya'daki Rumenler ve Voyvodina'daki Sırpların hepsi daha fazla özerklik istedi. Hükûmet milliyetlerle ilgili başka bir adım atmadı ve hoşnutsuzluk alevlendi.
Anti-Semitizm, ekonomik rekabet korkusunun bir sonucu olarak yüzyılın başlarında Macaristan'da ortaya çıktı. Korkunun oluşmasında Yahudilerin bazı sıkıntılı maden şehirleri dışında başa yerlerde de yerde yaşamalarına izin veren 1840'taki yasa ve Yahudilere yasa önünde eşitlik sağlayan ve ekonomiye katılımlarının önündeki tüm engelleri fiilen kaldıran 1868 Yahudi Kurtuluş Yasasıydı. Yine de gayri resmi engeller Yahudileri siyaset ve kamusal yaşamda kariyer yapmaktan alıkoydu.