stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Mercimektepe Höyüğü
Değerlendirme

Höyük, MÖ 3. binyıl sonunda, Erken Tunç Çağı'nda iskan edilmeye başlanmıştır. Hitit Dönemi'nde MÖ 2. binyılda basit koruma duvarları ile çevrili bir yerleşimdi ve aynı binyıl içinde terk edilmiştir. kurtarma kazısı niteliğinde olduğu için fazla bir bilgi sağlamadığı, şimdilik Erken Tunç Çağı III. evreye tarihlendiği belirtilmektedir.
Tahribat durumu

Höyüğün doğu tarafın yapı kooperatifleri tarafından, batı tarafı ise belediyenin su deposu ve boru çukurları tarafından tahrip edilmiştir. Öte yandan uzun süredir üzerinde tarım yapılmasından dolayı höyükteki yerleşimin üst tabakası zarar görmüştür.
Bergama Zeus Sunağı

Berlin'deki Pergamon Muesum'da bulunan Bergama Zeus Sunağı.
Bergama Zeus Sunağı
Zeus Sunağı'nın Bergama Akrapolü'nde temellerin bulunduğu yer.
Sunağın dış yüzeyini kaplayan fresklerden bir bölüm.
Bergama Zeus Sunağı ya da Zeus Altarı, Kuzey Batı Anadolu'da, İzmir'in kuzeyinde bulunan günümüzde Bergama olarak anılan antik Pergamon şehrinde Pergamon Krallığı'nı yöneten Attalos hanedanı tarafından MÖ 2. yüzyılda yaptırılmış anıtsal dinsel bir yapıdır. Keskin bir U şeklinde olan yapı Bergama Akropolü üzerinde bulunur. 35,64 m genişliğinde 33,4 m derinliğindedir. Yapının ön tarafında bulunan merdivenler 20 m genişliğindedir.
Dışında ve iç mekanlarında bulunan mermer kaplama üzerindeki freskler sanat tarihinin en önemli yapıtları arasında sayılır. Dış cephe freskleri antik Helen dünyasının Olimpos tanrıları ile devler (Gigantlar) arasındaki savaşı, iç alandaki freskler Pergamon'un kuruluş söylecesi olan Telefos söylencesini anlatır.
Bu görkemli yapının kalıntıları 1870'li yıllarda Alman mühendisi Carl Humann tarafından, o zamanın Prusya'sına götürülmüştür. Bugün, Berlin'de bulunan Pergamon (Bergama) Müzesi'nde sergilenmekte ve her yıl binlerce insan tarafından ziyaret edilmektedir.
Tanrıların Devlerle Savaşı

Müzenin merkez salonunda, sunağın batı tarafı ve titanlarla tanrıların savaşlarını canlandıran büyük rölyef friz orijinalindeki sıraya göre, merdiven yanlarına ve müzenin duvarlarına yerleştirilmiştir.
Tanrıların Devlerle Savaşı > Müze salonun cephe duvarında bulunan doğu friz

Hekate Klytios'a karşı (sol), Artemis Otos'a karşı
Otos ve Artemis
Leto
Apollon ve Ephialtes
Tahminen Demeter'in yeri
Hera
Dört rüzgâr
Tahminen Herakles'in yeri
Zeus Porphyrion'a karşı savaşıyor
Athene ve Nike Alkyoneus'a karşı
Gaia'nın yer altından çıkışı
Ares
Tanrıların Devlerle Savaşı > Müze salonun sağ duvarında bulunan güney friz

Rhea/Kybele bir aslanın üzerinde, Andrasteia (?)
Tanrıça, Hephaistos ve Tanrı bir Gigant'a karşı
Eos
Helios
Theia
Selene
Aither (?)
Themis ve Uranos
Phoibe ve Asteria
Tanrıların Devlerle Savaşı > Müze salonun sol duvarında bulunan kuzey friz

Aphrodite ve Dione
Polydeukes
Kastor
Ağaç gövdesi ile birlikte bir Tanrı ve kanatlı bir Tanrıça
Tanrı dev'e karşı
Erinye
Moira'lar
Moira'lar ve Aslanlar
Keto Aslanlarla
Poseidon
Tanrıların Devlerle Savaşı > Sunağın batısında ve merdiven basamaklarının yanında bulunan friz

Triton ve Amphitrite savaşırken
Nereus, Doris ve Okeanos
Dionysos, Satyrn ve Semele
Dev
Bir Nymph parçası
Nymph'ler ve devlerin parçaları
Bergama Zeus Sunağı'nın olması gereken tam halinin minyatürü
Tatomir Radunović

| Kişisel bilgileri |
| --- | --- | --- | --- |
Tam adı:  Tatomir Radunović
Doğum tarihi:  1 Ocak 1940 (85 yaşında)
Doğum yeri:  Zagreb, Yugoslavya SFC
Boyu:  1,86 m (6 ft 1 in)
Mevkii:  Kaleci
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 0000-1967 |  Crvena zvezda |   |   |
| 1967-1968 |  Galatasaray |  5 |  (0) |
| Toplam |   |  5 |  (0) |
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. 
Tatomir Radunović (d. 1940, Zagreb), Yugoslav eski kaleci.
Kariyeri

1967-68 sezonu öncesi futbolu bırakan Turgay Şeren'in yerine Galatasaray kalesine transfer edilen Radunović, Feriköy karşısında çıktığı ikinci maçında hatalı 3 gol yiyerek takımın maçı 3-1 kaybetmesine sebep oldu. Bu maçta 53. dakikada oyundan alınan ve yerini genç Faruk'a bırakan kaleciye maçtan sonra yönetim tarafından 10 günlük moral izni verildi. Bu tarihten sonra uzun süre forma şansı bulamadı. 3 Mart'ta oynanan Fenerbahçe maçında kaleci Yasin 35 dakikada 2 gol yeyince 38. dakikada oyundan alındı ve yerine oyuna giren Radunović üçüncü kez Galatasaray kalesine geçmiş oldu. Takım maçı 3-0 kaybetti. Bundan sonra 2 lig, 2 de kupa maçında oynayan kaleci başarılı bir performans gösteremedi ve sezon sonunda satış listesine koyularak takımdan gönderildi.
Marcel Schwob

| Marcel Schwob |
| --- | --- |
Doğum: Mayer André Marcel Schwob 23 Ağustos 1867(1867-08-23) Chaville, Fransa
Ölüm: 26 Şubat 1905 (37 yaşında) Paris, Fransa
Defin yeri: Cimetière du Montparnasse
Meslek: Yazar, Çevirmen, Eleştirmen, Gazeteci
Milliyet: Fransız
Eğitim: Nantes Lycée, Lycée Louis-le-Grand, École Pratique des Hautes Études
Edebî akım: Sembolizm
Önemli eser: Altın Maskeli Kral, Çocuk Haçlı Seferleri, Monelle'in Kitabı, Düşsel Yaşamlar
Etkin yılları: 1890-1905
Evlilik: Marguerite Moreno
Resmî site
http://www.marcel-schwob.org/
Marcel Schwob'un bir portresi
Mayer André Marcel Schwob, yahut Marcel Schwob (23 Ağustos 1867 - 26 Şubat 1905), kısa öyküleri ve özellikle Jorge Luis Borges ve Roberto Bolaño'ya etkisiyle bilinen Fransız sembolist yazar. "Gerçeküstücülük'ün muştucusu" lakabıyla nâm salmış; yüzden fazla kısa öykü yazmanın yanı sıra gazete makalesi, deneme, biyografi, edebî inceleme, analiz, çeviri ve oyun gibi birçok yazınsal alanda eserler vermiş; hayatı boyunca sevilen ve hürmet edilen biri olmuş; dönemin edebiyat camiasında aktif rol almıştır.
İlk yılları (1867-89)

23 Ağustos 1867'de Haville-de-Seine'deki Chaville'de köklü bir Yahudi ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Babası George Schwob, dönemin ünlü şairleri Théodore de Banville ve Théophile Gautier'in arkadaşıydı. Annesi Mathilde Cahun, Alsace'li entelektüel bir aileden gelmeydi. Yayımcı Maurice Schwob'un erkek kardeşi ve fotoğrafçı Claude Cahun'un amcasıdır.
Ailesi, babasının Dışişleri Bakanlığı kabinesine başkanlık ettiği on yılın ardından Mısır'dan yeni dönmüştü. Fransız Üçüncü Cumhuriyeti başladığında, Schwob ailesi George'un Le Républicain d'Indre-et-Loire gazetesinin müdürü olduğu Tours'da yaşıyordu. George, 1876'da Cumhuriyetçi Le Phare de la Loire gazetesini yönetmek için Nantes'e taşındı; 1892'de öldükten sonra, 1859 doğumlu en büyük oğlu Maurice yerini aldı.
Marcel, 11 yaşında, Charles Baudelaire tercümeleri vasıtasıyla Edgar Allan Poe ile tanıştı. Sonrasında Poe'yu orijinalinden de okuyacak ve ömür boyu etkisini hissedecekti. 1878-1879'da Nantes Lycée'de okudu ve okulu birincilikle bitirdi. 1881'de, Mazarine Kütüphanesi Baş Kütüphanecisi, anne tarafından amcası, Léon Cahun ile yaşamak için Paris'e gönderildi. Paul Claudel ve Léon Daudet ile arkadaş olduğu Lycée Louis-le-Grand'da çalışmalarına devam etti. Diller üzerine olan yetisini keşfetti ve kısa sürede pek çok dil öğrendi. 1884'te arkadaşlarından ve rol modellerinden biri olacak olan Robert Louis Stevenson'u keşfetti. 1883-1884 yıllarında École Pratique des Hautes Études'de, Ferdinand de Saussure tedrîsâtında, filoloji ve Sanskritçe eğitimi aldı. Ardından Vannes'deki askerlik hizmetini topçu olarak yerine getirdi.
École Normal Supérieure için giriş sınavlarında başarısız oldu, ancak 1888'de Edebiyat Fakültesi diplomasını aldı. Phare de la Loire, Evénement ve Echo de Paris'te yetkin bir gazeteci olarak çalışmaktaydı.
Erken Dönem Çalışmaları (1890-1897)

Fransız argosuna ve özellikle de François Villon'un Ballades en jargon eserinde kullanılan Coquillard jargonuna tutkundu: (Victor Hugo'nun Les Miserables'inde -Sefiller- savunulan ve) dönemin hâkim görüşü olan argonun kendiliğinden yaratılmış bir dil olduğu görüşüne katılmıyordu. Schwob, argonun kendiliğinden yaratılan bir dil olmadığını, aslında şifreli konuşmak için oluşturulmuş yapay bir dil olduğunu düşünüyordu.
Sekiz yıllık erken dönem çalışmalarını altı öykü kitabında topladı: Cœur double ("Çift Yürek", 1891), Le Roi au masque d'or ("Altın Maskeli Kral", 1892), Mimes (1893), Le Livre de Monelle ("Monelle'in Kitabı", 1894), La croisade des enfants ("Çocuk Haçlı Seferleri", 1896) ve Vies imaginaires ("Düşsel Yaşamlar", 1896). Son kısa öyküsü L'etoile de bois, yazdığı en uzun öykü olup 1897'de yayımlandı. Hayattayken öykülerinin iki büyük yeniden basımı yapıldı: Georges de Feure tarafından resimlendirilen, La Porte des rêves (Rüyaların Geçidi, 1899) ve La lampe de Psyché (Psyché'in Lambası, 1903).
Marcel Schwob, Stuart Merrill, Adolphe Retté ve Pierre Louÿs ile birlikte Oscar Wilde'ın, sahnede Kutsal Kitap karakterlerinin tasvirini yasaklayan bir İngiliz yasasından kaçınmak için Fransızca yazdığı oyunu Salomé konusunda Wilde'a yardımcı oldu. Wilde'a Fransızca konusunda da yardımcı olan Schwob'un düzeltmeleri ile oyun 1896 yılında Paris'te, ilk kez sahnelendi.
Geç dönem çalışmaları (1898-1905)

Hayatının son sekiz yılında Schwob çalışamayacak kadar hastaydı. Jane Shore ve "Dialogues D'utopie" (1905'te yazılmıştır) istisna olmak kaydıyla, bir dizi projeyi tamamlamış olsa da, daha fazla orijinal kurgu yazmadı. Makaleler, tanıtımlar ve denemeler yazdı, birkaç oyunu uyarladı ve çevirdi. Öldüğünde, geriye çok sayıda proje ve yarım kalmış eser bırakmıştı.
Yolculukları

Dostu Stevenson'un Samoa adalarındaki mezarını bulmak için yaptığı yolculuk dahil pek çok yere gitti. Fakat hastalıklar ona yolculuklarında da rahat vermedi.
Özel yaşamı

Dostlukları
Schwob, yaşamı boyunca sanat ve edebiyat dünyasından çok sayıda önemli kişiyle ilişki kurdu, kimileriyle arkadaş oldu. Bu kişiler arasında Paul Claudel, Alphonse Daudet, Guillaume Apollinaire, Paul Valéry, Oscar Wilde, Marcel Proust, Auguste Rodin ve daha pek çokları vardı.
1903'te pek çok arkadaşı ölmüştü. Edmund Gosse'ye şunları yazdı: "Arkadaşlarımla sınanıyorum. Stevenson ve Verlaine, Mallarmé ve şimdi Henley ve Whistler: hepsi gittiler." Schwob ayrıca Lucien Guitry ile arkadaştı ve oğlu Sacha Guitry ile barışmasında ona yardımcı olmaya çalıştı. Yıllar sonra Sacha, Schwob'un eşi Marguerite Moreno ile kimi filmlerde oynadı.
İlişkileri
Hayatının iki aşkı, Louise olarak bilinen genç bir kadın ve ünlü aktris Marguerite Moreno'ydu. Schwob, fahişe olan Louis'le, 1891'de, kendisi 24, Louis 23 yaşındayken tanışmıştı. İlişkiyi saklamıştı ve mektupların çoğunu da daha sonradan imha etti. Louis iki yıl sonra veremden öldü. Schwob harab olmuştu ve gizli tuttuğu ilişkisini pek çok arkadaşıyla paylaştı. Monelle'in Kitabı'nı ona adadı, ana karakteri Louise'den ilham alarak yarattı, ancak onu belirsiz yaştaki bir çocuğa dönüştürdü. Pek çokları bunu en kişisel eseri olarak gördü ve yine en çok tanındığı kitabı da buydu. 1894'te, Louise'in ölümünün ardından Schwob, Stéphane Mallarmé tarafından "Sembolizmin kutsal ilham perisi" olarak adlandırılan ve Catulle Mendès'in sevgilisi olan, 23 yaşındaki Marguerite Moreno ile tanıştı. Moreno, heykeltıraş Jean Dampt, sanatçılar Edmond Aman-Jean, Joseph Granié ve genellikle Lucien Lévy-Dhurmer için pozlar veriyordu. Ocak 1895'te artık birlikteydiler ve beş yıl sonra, 1900'de, Londra'da evlendiler. İngiliz yazar Charles Whibley düğüne şahit olarak katılmıştı. İlişkileri alışılmadıktı. Moreno'nun kariyeri ve Schwob'un sık seyahatleri nedeniyle birbirlerinden uzakta çok zaman geçirdiler.
Sağlık sorunları ve vefatı

1896'da tedavisi olmayan kronik bağırsak rahatsızlığı nedeniyle hastalandı. Ayrıca, genellikle grip veya zatürre olarak teşhis edilen rahatsızlıklardan ve birkaç bağırsak ameliyatından sonra tekrarlayan rahatsızlıklardan muzdaripti. Doktor Joaquin Albarrán'ın yaptığı iki ameliyattan sonra, Robert de Montesquiou, Sarah Bernhardt'a aşık olan ve daha sonra John Singer Sargent tarafından resmedilen tanınmış doktor ve cerrah Samuel Jean de Pozzi'nin tedavisini önerdi. İlk tedavilerin, Schwob'u sürekli ağrılarından kurtaran bazı olumlu etkileri oldu. Schwob, minnettarlıkla Rüyaların Geçidi'ni ona adadı. Ancak 1900'de, iki ameliyattan sonra Pozzi ona kendisi için başka bir şey yapamayacağını söyledi. Sonraki yıllarda sadece kefir ve fermente sütle beslendi. Şubat 1905'te, dokuz yıllık ciddi tekrarlayan atakların ardından, karısı Aix-en-Provence'deki turnede performans sergilerken zatürreden öldü. Yanından pek çok seyahatinde yoldaşı olan Ting Tse-Ying, kardeşi Maurice ve biyografi yazarı Pierre Champion vardı.
Dersleri

Aralık 1904'ten sonra l'École des Hautes Etudes'de Villon üzerine kurslar verdi. Katılanlar arasında pek çoklarının yanı sıra Michel Bréal, Édouard ve Pierre Champion, Paul Fort, Max Jacob, August Longnon, Pablo Picasso, Catherine Pozzi (doktorunun kızı), André Salmon ve Louis Thomas da vardı.
İthaflar

Paul Valéry iki eserini ona adadı: Introduction à la Méthode de Léonard de Vinci ve Soirée avec M. Teste.
Alfred Jarry, Ubu Roi'sini Schwob'a adadı.
Oscar Wilde ona uzun şiiri "The Sphinx"i (1894) "dostluk ve hayranlıkla" ithaf etti.
Esinlemeler

Monelle'in Kitabı (1894), André Gide'in Les nourritures terrestres (Dünya Nimetleri ve Yeni Nimetler) romanına ilham kaynağı oldu. (Schwob, Gide'i intihal iddiasıyla dava etti.)
Çocuk Haçlı Seferleri (1896), William Faulkner'in As I Lay Dying (Döşeğimde Ölürken) romanına ve Jerzy Andrzejewski'in Bramy raju romanına ilham kaynağı oldu.
Max Ernst, Une semaine de bonté adlı eserinde ondan alıntılar yaptı.
Düşsel Yaşamlar (1896), Jorge Luis Borges'in Historia universal de la infamia (Alçaklığın Evrensel Tarihi) kitabına ilham kaynağı oldu.
Oscar Wilde ile tanışması ve dahası

Oscar Wilde, André Gide & Marcel Schwob, Aristide Bruant'ın restoranında, 3 Aralık 1891'de, buluşup yemek yemişlerdi. Marcel Schwob, Oscar hakkında ilk izlenimlerini günlüğüne şöyle kaydetmişti: "Cüsseli bir adam. Kocaman, hamur suratlı, al yanaklı, alaycı bakışlı. Berbat görünüşlü dışarı çıkık dişleri, tehlikeli görünüşlü bir ağzı vardı. Yumuşak dudakları sanki biraz daha süt emmek ister gibiydi. Yemek sırasında çok az şey yedi, ama haşhaşa batırılmış Mısır sigaralarının birini söndürüp diğerini yakıyordu." Oscar Wilde'ın bu tarihe yakın bir görünümü için, kaynakçada yer alan bağlantıdaki, "Number 3A" isimli, fotoğrafa bakılabilir.
Oscar Wilde & Marcel Schwob'un arkadaşlığı üzerine derli toplu bilgiler sunan bir yazı için bağlantıdaki yazıya başvurulabilir.
Marcel Schwob, kendi kitabı, Altın Maskeli Kral'ın başlık sayfasına el yazısıyla şu notu almıştı:
à Oscar Wilde
"the prince with the splendid mask"
[Bu notun birinci satırı Fransızca, ikinci satırı İngilizcedir: Oscar Wilde'a. Maskesi İhtişamlı Prens.] Schwob, bu eserin içindeki, Le Pays bleu (Mavi Ülke) öyküsünü "A Oscar Wilde." (Oscar Wilde'a) notuyla Wilde'a ithaf etmişti, Wilde da The Sphinx (1894) şiirini "To Marcel Schwob in friendship and in admiration" (Dostluk ve hayranlıkla Marcel Schwob'a) notuyla Schwob'a.
Schwob ayrıca, Wilde'ın The Selfish Giant (Bencil Dev) öyküsünü, 1891'de, Fransızcaya çevirmişti.
Schwob, Wilde'ın Fransızca olarak kaleme aldığı Salomé oyunun yazımı (1891) ve sahnelenmesi (1896) konusunda da, Wilde'a yardımcı olmuştu. [Oyunun sahnelendeği 1896 tarihinde Wilde hapishanedeydi.]
Jean Lorrain'e göre Schwob, Oscar Wilde'ın Paris salonlarındaki ana rehberiydi: « [Il] s’était fait son pilote et son cornac; il promenait à travers Paris cette gloire littéraire et, un beau jour, me l’amena. » Cornac, Fransızcada, fil-sürücü demektir. Lorrain, Schwob’u bir “Mahout”a, Wilde’ı da bir “fil”e benzetiyor. [Mahout, Hintçede, fil-sürücü demektir. Lorrain, bu kelimeye anıştırma yapıyor olsa gerek.] Schwob âdeta, üzerine bindiği fili (Wilde'ı) Fransız yazın çevresinde dolaştıran bir sürücü olmuş oluyor. Bu tanım, Wilde'ın file benzetilmesi yönünden tek değildir. "Michael Field" müstear adlı iki kadın şair Wilde'la ilk karşılaşmalarını şöyle kaydetmiştir: "File benzeyen (elephantine) vücudunun çekici bir yanı yoktur. Kıyafetlerinin içine zorlukla sığar. İri suratında ise asaletten eser bulamazsınız. Onun ilginçliği, hantallığıyla tezat teşkil eden zekâsı ve şehirli olmasında yatar."
Jorge Luis Borges'in Selefi Oluşu

Borges birçok yazardan sık sık bahseden, yazar olmasından evvel okuyucu olduğunu sık sık hatırlatan ender yazarlardandır. Seleflerini anmakta tutucu olmadığı aşikârdır. Ne var ki Borges'in sohbetlerini okuyanlar Marcel Schwob adıyla pek karşılaşmaz, en azından Kafka, Stevenson, Shaw, Coleridge ve diğerlerine nazaran. Oysa onu en çok etkileyen yazarların başında belki de Schwob gelmektedir. Borges'in Alçaklığın Evrensel Tarihi isimli kurgu-biyografi eseri Marcel Schwob'un Düşsel Yaşamlar'ını okuyan okuyucuya pek tanıdık gelecektir. Talihsizlik ki Norman Thomas di Giovanni Ustanın Dersi isimli eserinin koca bir bölümünü Alçaklığın Evrensel Tarihi'nin kaynaklarına ayırmış ama içeriksel kaynakları gayet güzel ortaya koysa da biçimsel ve esinsel kaynak olan Düşsel Yaşamlar'ı konu etmemiştir. Bu iki eser arasındaki ilişki en doğrudanı olmakla beraber Borges'in daha başka pek çok yerde Schwob'dan esinlendiği savunulabilir. Borges'in daha ilkgençlik yıllarında Schwob'u okuduğunu biliyoruz.
Borges, Schwob'dan esinlenmekle kalmamış, Düşsel Yaşamlar'ın içinde yer alan MM. Burke et Hare, Assassins (Bay Burke ve Bay Hare) isimli yaşam öyküsünü İspanyolcaya çevirmiştir. Borges'in Schwob'dan sık sık söz etmemesinin sebebi belki de onun azınlığa yazdığını düşünmesi ve onu "açık etmek istememe"sidir. Borges şöyle der: "Dünyanın her yerinde Marcel Schwob'un küçük gizli topluluklar oluşturan adanmışları vardır. Şöhret peşinde değildi; kasıtlı olarak 'mutlu azınlık' için yazdı."
Türkçede Marcel Schwob

Marcel Schwob'un Türkçedeki tek eseri Üç Roman adıyla yayımlanan derlemedir. Bu eser, Schwob'un Altın Maskeli Kral isimli öykü derlemesinden, tamamını değil, iki öyküyü, Monelle'in Kitabı'nın tamamını ve Düşsel Yaşamlar isimli kurgu-biyografi eserinin tamamını içerir. Eser, Türkçeye Aykut Derman tarafından çevrilmiş, Yapı Kredi Yayınları'nca basılmıştır.
Florence Baker

| Florence Baker |
| --- | --- |

Doğum: Florence Barbara Maria von Sass 6 Ağustos 1841(1841-08-06) Nagyenyed, Macar Krallığı (1526–1867), Avusturya İmparatorluğu
Ölüm: 11 Mart 1916 (74 yaşında) Newton Abbot, Devon, İngiltere
Milliyet: İngiliz
Tanınma nedeni: yetim biri olarak köle, Nil nehri kaşifi ve Lady.
Evlilik: Sir Samuel Baker

Florence, Lady Baker veya Florica Maria Sas; Barbara Szasz; Maria Freiin von Sass; Barbara Szasz; Barbara Maria Szasz; Barbara Maria Szasz (6 Ağustos 1841 - 11 Mart 1916) Macaristan doğumlu İngiliz kaşiftir. Transilvanya'da (daha sonra Macaristan Krallığı) doğdu. Ailesi ve erkek kardeşi, 8-9 Ocak 1849'da Nagyenyed'de yaklaşık 1000 Macar sivili öldüren Ioan Axente Sever ve Simion Prodan liderliğindeki Rumen yağmacılar tarafından öldürüldüğünde yetim kaldı. Macar ordusundan kalanlarla birlikte Osmanlı İmparatorluğu'na, Vidin'e kaçtı. Burada 1859'da Samuel Baker tarafından kurtarılana dek ortadan kayboldu..
Baker, İskoçya'da Atholl Dükü'nü ziyaret ederken, Maharaja Duleep Singh ile arkadaş oldu. 1858-1859'da ikisi, Frankfurt, Berlin, Viyana ve Budapeşte üzerinden Orta Avrupa ve Balkanlar'da kapsamlı bir av gezisine çıktılar. Yolculuğun son bölümünde Baker ve Maharajah, Budapeşte'den ahşap bir tekne kiraladı ama donmuş Tuna'da ilerleyemediler. Bu nedenle Vidin'e geçtiler. Baker Mihrace'yi eğlendirecek bir şey bulam umuduyla Vidin köle pazarına gitti. Baker orada, Osmanlı Vidin Paşası'nın almak istediği beyaz bir cariye olan Florence'ı gördü ve aşık oldu. Paşadan daha fazla teklif verdi ama yine de görevlilere rüşvet vererek onun kaçmasını sağladı. Sonunda Baker'in sevgilisi ve karısı oldu ve gittiği her yerde ona eşlik etti. Dubrushka'ya gitmeden önce büyük olasılıkla Bükreş'te evlendikleri biliniyor. Ancak Sir Samuel, 1865'te İngiltere'ye döndüklerinde bir aile töreni yapacaklarına söz verdi.
Birlikte Nil Nehri'nin kaynağını aramaya gittiler ve Albert Gölü'nü buldular. İngiltere'de Samuel Baker'ın evinde yaşamaya başladılar ve Lady Baker olarak anılmaya başladı. Daha sonra köle ticaretini durdurmak için kocasıyla birlikte Afrika'ya döndü. İkisi de emekli olduktan sonra Devon'da öldüler.
İlk yılları

Bazı kaynaklar, Florence Barbara Maria von Sass'ın 1841'de Nagyenyed'de (bugünkü Aiud, Romanya) doğduğunu söylüyor. Baker ailesinden aktarıldığına göre onun Transilvanya'da von Sas (von Sass ailesinin bir kolu) adında mülkleri olan Macar soylu bir aileden gelmişti. Bir Székely subayının kızı olduğu ve gençliğinde, II. 1848 Macar Devrimi sırasında anlatılanlara göre "babası ve erkek kardeşleri gözlerinin önünde öldürülmüştü". Ergenlik çağında Macarca, Almanca, Rumence ve Türkçe biliyordu. Ocak 1859'da, o zamanlar Osmanlı İmparatorluğu toprağı olan ve şimdi Bulgaristan'da bulunan Tuna Nehri üzerindeki bir kasaba ve müstahkem liman olan Vidin'de köle olarak satıldığında on dört yaşında olabilirdi. Bazı rivayetlere göre aslında Vidin Paşası'nın eşi olacaktı ama Samuel Baker tarafından görülmesiyle kaderi değişmişti. Baker ve Maharaja Duleep Singh bir av gezisindeyken Samuel Baker gardiyanlara rüşvet vererek Florence'ın kaçmasına olanak sağlamıştı.
Afrika

Samuel Baker onu Nil Nehri'nin kaynağını bulmak için bir keşif gezisine liderlik ettiği Afrika'ya götürdü. Günümüz Güney Sudan'ında Nil üzerinden ilerleyerek Gondokoro'ya gittiler. Kocasının sert tutumları ve personelin sadakatsizliği ile ilgili problemler vardı. Florence araya girmeyi ve ortak bir anlaşma bulmayı başardı. Gondokoro, fildişi ve köleler için bir üs ve teknelerin daha fazla gidemediği ve kaynağa yürüyerek gitmek zorunda oldukları noktaydı. Orada onlara kendi keşiflerini anlatan Speke ve Grant ile tanıştılar. Nil'in başka bir kolunu araştırmayı önerdiler. Speke ve Grant daha sonra yolculuklarının anılarını yazdığında ikisi de Baker'ın Florence'nin yanında olduğundan bahsetmedi. Bu, Samuel Baker ile yaptıkları anlaşmayla uyumluydu.
Florence ve Baker, Murchison Şelalelerini ve Albert Gölü'nü şimdi Uganda olarak bilinen yerde keşfettiler.
İngiltere'ye vardıklarında, Norfolk'taki Hedenham Hall'da yaşadılar. 4 Kasım 1865'te Piccadilly'deki St James Kilisesi'nde evlendiler. Samuel Baker şövalye ilan edildiğinde Lady Baker oldu. Nasıl tanıştıklarının ayrıntılarının gizli tutulması gerekiyordu. Ancak hikâye yayıldı ve bu durum Kraliçe Victoria'nın Baker'ı görevlerinden çıkarmaya karar vermesiyle sonuçlandı.
1869'da Samuel, Mısır'ın Türk Valisi İsmail Paşa tarafından Gondokoro çevresindeki köle ticaretini ortadan kaldırmak veya azaltmak için Afrika'ya davet edildi. Samuel, Ekvator Nil'inin Genel Valisi yapıldı. Daveti kabul ederek Afrika'ya döndüler. Florence sağlık görevlisi olarak görev yaptı. Bunyoro'da yaptıkları bir mücadelede yenildiklerinde iki şemsiye ve bir tabancaya ek olarak tüfek ve brendi taşıyorlardı.
Sonraki yaşamı

1873'te o ve kocası, Devon'daki Newton Abbot'taki evleri Sandford Orleigh'de yaşamaya başladı. General Gordon Şubat 1883'te geldi ve Samuel'den Mısır'daki Mehdist Savaşı sırasında insanları kuşatma altındaki Hartum'dan tahliye etmesine yardım etmesini istedi. Florence de böyle bir görev için gerekli görülüyordu. Ancak, Florence Afrika'ya geri dönmeyecek ve kocası da onsuz seyahat etmeyecekti. Sir Samuel Baker 1893'te öldü. Florence Baker, yirmi yıldan fazla bir süre sonra Devon'da öldü, ancak aynı yere gömüldüler.
Anısına

Baker çifti, Severino Baraldi [it]'nin "Samuel Baker (1821–93) ve Albert Gölü'nün Keşfi" adlı tablosunda yer alır. .
Delia Akeley, Christina Dodwell, Mary Kingsley ve Alexine Tinne ile birlikte, 1997 yılında Afrika'daki kadın kaşifler üzerine bir kitap için seçilen beş konudan biriydi.
Macaristan Ulusal Meclis Başkanı László Kövér, 4 Mart 2019'da Nil'in kaynağını araştırmak için yaptığı gezinin 155. yıldönümünde, seyahatlerini anan bir anıt plaketi açtı. Anıt plaket, Uganda'daki Murchison Falls Ulusal Parkı'nda, Nil kıyısındadır.
1890 bir kitapta gösterildiği gibi Florence ve Samuel White Baker
Floransa, Lady Baker y. 1875