Mehmed Said Şamil
Göç etmesi

Şamil önce Ankara'ya seyahat ettikten sonra hızla Samsun'a gitti ve burada birkaç büyük Kuzey Kafkasyalı göçmen grubuyla bir araya gelerek onları Kafkasya'daki Sovyet hükûmetini devirmek için birleşmeye çağırdı. Sovyet istihbaratına göre, Ağustos 1921'de altı gün boyunca Kars'ta Karabekir'i ziyaret etti. Bu süre zarfında Karabekir'le bir ayaklanma planlarını paylaştı, ancak Karabekir bunları zamansız olduğu gerekçesiyle reddetti.
Karabekir, Türk Ulusal Hareketi ile Sovyetler arasındaki ilişkilerin kötüleşmesini önlemek amacıyla Şamil'i Erzurum şehrine gönderdi. Erzurum'da iki ay hiçbir şey yapmadan geçirdikten sonra Şamil, Karabekir'e ayaklanmasına izin verilmezse İttifak Devletleri'ni destekleyeceği tehdidinde bulunan mektuplar yazmaya başladı. Karabekir tehditlerine boyun eğmek yerine onu hem Kafkasyalı göçmen çevreleriyle hem de Fransız siyasi sahnesiyle tanışabilmesi için o zamanlar Paris'te bulunan Bekir Sami Kunduh ile tanıştırdı.
Şamil, Ekim 1922'ye kadar Fransız hükûmetinden mali destek aldı. Şamil, planladığı ayaklanmayı başarmak için somut planlar gösteremeyince bu destek sona erdi ve kendini "Kuzey Kafkasya'nın Savunma ve Ulusal Birliği Lideri" unvanı altında mektuplar yazmakla sınırladı. Ancak kısa süre sonra İkinci Polonya Cumhuriyeti hükûmetinde yeni ortaklar buldu ve 1924'ün sonlarında Polonya'nın Türkiye Büyükelçisi Roman Knoll ile görüştü. Knoll, Şamil'e "Kafkasya Kurtuluş Birliği" olarak bilinen ve ikincisinin liderliğini yaptığı bir grubun örgütlenmesinde yardımcı oldu. Ayrıca Prometeizm'de önemli bir figürdü. Şamil'in o dönemde Polonya hükûmetine sağladığı bilgilerin çoğu güncelliğini yitirmiş ve sıradandı, ancak bunları Polonya'nın askeri ataşesi Albay Tadeusz Schaetzel'e sanki çok önemliymiş gibi iletti. Özellikle dikkat çekici bir örnekte, Şamil'in Schaetzel'e yazdığı 21 Nisan 1927 tarihli bir mektup, ona Fransız Suriyesi'nde Çerkes Süvari Müfrezesi'nin kurulduğunu bildiriyordu. Şamil'in iddialarının aksine, müfreze 1922'de kurulmuştu ve kendisiyle ilgisi yoktu.
Şamil, sürgündeki Sovyet hükûmetinin dikkatini çekmeye devam etti. Daha önce Şamil'i Dağıstan Ayaklanması'nın lideri ilan eden Gotsinski'nin yargılanması sırasında, NKVD onu, Şamil'den Çeçen aul liderlerine bir ayaklanma başlatılırsa silah vadeden bir mektup almakla suçladı. Mektup Sovyet arşivlerinde bulunmadığından, mektubun iddiası muhtemelen NKVD tarafından yaratıldı.
Şamil, 18 Kasım 1925'te Prag'da Kafkas Dağlıları Halk Partisi'ni kurdu. Partinin genel sekreteri olarak görev yaptı. Başka bir grup, Ahmed Tsalikov'un Kafkas Dağlıları Birliği, partiye katıldı. Şamil'in de içinde bulunduğu ikinci bir grup olan Kafkas Bağımsızlığı Komitesi, 15 Temmuz 1926'da kuruldu. Bu örgütlerin her ikisi de Şamil'in kendisini Polonya'daki Kuzey Kafkasyalı göçmenlerin tartışmasız lideri olarak gösterme çabalarıyla yönetiliyordu ve diğer göçmenleri (Tsalikov dahil) Sovyet ajanları olmakla suçladı.
Şamil bu dönemde dergilerde birkaç makale yazmaya devam etti. Aralık 1931'de Emin el-Hüseyni'nin Dünya İslam Kongresi'nin ilk toplantısında Şamil kongre üyesi olarak seçildi ve en genç üyeydi. Bu göreviyle İslam dünyasında antikomünizmi ilerletmek için çalıştı ve Müslüman devletlerin hükûmetlerini Sovyetler Birliği'ne karşı kararlar almaya teşvik etmede önemli bir rol oynadı. Ayrıca Suudi Arabistan'dan diplomatik pasaportu vardı ve ezilen Müslümanlara yardım etmekle görevli Rabita Dünya İslam Örgütü'nün bir üyesiydi.
Şamil, 1935'te kurulan Kafkasya Konfederasyonu Konseyi'nde, temsilci olarak görev yaptı. II. Dünya Savaşı'nın arifesinde Varşova'da yaşıyordu.