stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Asya (eyalet)
Askeri durum

İsyanları bastırmak için kullanılanlar hariç Sulla tarafından VI. Mithridates'e karşı mücadele etmek için toplanan askerlere kadar Asya'da askeri bir varlıktan söz etmek pek mümkün değildir. Aslında Asya eyaleti herhangi bir askerî birliğin yerleştirilmediği birkaç Roma eyaletinden biridir. Her ne kadar eyalet içerisinde konuşlu bir lejyon yoksa da bu eyalette hiç asker olmadığı anlamına gelmez. Frig şehirleri Apameia Kibotos ve Amorium'da Lejyon müfrezelerinin varlığı bilinir. Yine bir Frig şehri Eumeneia'da konuşlu destek birliklerine bağlı askerler bu dağlık bölgede devriye görevi yapmışlardır. MÖ 3. yüzyılda kırsal bölgelerde görülmeye başlayan askeri hareketlilik eyalette huzursuzluğa neden olmuştur.
Augustus

Augustus tahta çıkmasının ardından Asya eyaletine bağladığı Misya, Lidya, Karya ve Frigya bölgeleri için bir prokonsüllük teşkil etti. Prokonsül bir yıllık resmî görev süresinin çoğunu eyaletin önemli merkezleri arasında yargısal işlemler için seyahat etmekle geçiriyordu. Roma'nın Cumhuriyetten İmparatorluğa dönüştüğü bu zaman diliminde eyaletlerdeki şehirlerin sahip olduğu rol de değişime uğradı ve otonom şehirler yavaş yavaş yönetim merkezleri haline gelmeye başladı. Augustus'un bir güç olarak ortaya çıktığı bu dönem aynı zamanda Misya, Lidya ve Frigya'da yeni şehirlerin ortaya çıkışının ilk işaretlerini veriyordu. Eyaletteki şehirler sahip oldukları yetkin kendi kendini yönetme becerileri ile kendi toprakları üzerinde vergi toplama ve kanunlar yapma sorumluluklarına sahip oldular. Yine Augustus'un Principatus'u oluşturduğu bu dönem Asyanın şehirleşmeye başlamasının ve şehirlerde kamu binalarının şehrin belirgin karakteristiği haline gelmeye başladığı bir dönem olarak dikkat çeker
Düşüşü

3. yüzyılla birlikte ortaya çıkan ve eyaletin bir bölümünü etkileyen salgın hastalıklara ilave olarak yerel askerlerin disiplinsiz davranışları da eyaletin giderek zayıflamasının nedenleri arasındadır. 250 ve 260'lı yıllardaki Got işgalleri eyaletteki güvenliği zaafa uğrattı. Tüm bunlara ilave olarak eyaletin sahip olduğu politik ve stratejik önemin zaman içerisinde azalması sonucu Asya gözden düşmeye başladı.
Eyalet toprakları 4. yüzyılda imparator Diokletian tarafından daha küçük yedi eyalet arasında paylaştırıldı. Bunun bir sonucu olarak taşradaki pek çok kent önemini yitirdi ve zaman içerisinde bir köyden ayırt edilemez hale geldi. Diğer taraftan İmparatorluğun erken dönemlerinin önemli şehirlerinden Efes, Sardes ve Aphrodisias eski ihtişamlarını koruyarak yeni eyalet merkezleri olarak ortaya çıktılar. Asya, yüzyıllar boyunca Roma kültürünün ve Helenistik kültürün doğudaki en önemli merkezi olarak kalmıştır.
Revue des Deux Mondes

| --- | --- |
Revue des Deux Mondes
Editör: Michel Crépu
Kategoriler: Kültür & Sanat
Sıklık: Aylık
İlk sayı: 1829
Ülke: Fransa
Dil: Fransızca
Website: http://www.revuedesdeuxmondes.fr/
Revue des Deux Mondes (Türkçe: İki Dünya'nın Eleştirilmesi) 1829 yılından beri Fransa'nın başkenti Paris'te basılan aylık bir edebiyat ve kültür dergisidir. Günümüzde derginin çoğunluk hissedarı Marc Ladreit de Lacharrière'dir.
Baş editörleri

François Buloz, 1831-1877
Charles Buloz, 1877-1893
Ferdinand Brunetière, 1893-1906
Francis Charmes,1907-1915
René Doumic, 1916-1937
André Chaumeix, 1937-1955
Claude-Joseph Gignoux, 1955-1966
Jean Vigneau, 1966-1970
Jean Jaudel, 1970-1991
Jean Bothorel, 1991-1995
Bruno de Cessole, 1995-1999
Nathalie de Baudry d'Asson, 1999-2002
Michel Crépu 2002-halen
Tiyatro Greyfurt

Tiyatro Greyfurt, 2002 yılında birkaç sanatçının önderliğinde kurulan Lili Entertainment’ın tiyatro alanındaki markasıdır. Grup, ilk oyunları “Katakulli”yi, ardından da “Menan Cinleri”ni sergiledi. Bu oyunları 2005 yılında “Çanakkale Mahşeri”, 2006 yılında da “Mevlana Güneşe Uçan Kanatlar” oyunu takip etti. Sanat yönetmenliğini Mahmud Tahsin'in yaptığı Tiyatro Greyfurt, kendi içinde kurduğu Greyfurt Atölye ile yıllar içinde birçok yönetmen, oyuncu ve yazar yetiştirdi. Ekip bugüne kadar toplamda 1500'e yakın sahne aldı, 700 bine yakın seyirciye ulaştı.
2008 yılında New York'a taşınan Tiyatro Greyfurt, çalışmalarına burada devam etmeye başladı. Sahne sanatları üzerine çalışmalar yapan grup, 2010 yılında Türkiye'ye dönerek Lili Entertainment'i kurdu.
Grubun resmi sitesi http://www.tiyatrogreyfurt.com‘dur%5Bölü/kırık+bağlantı%5D.
Suriye Komünist Partisi

Bu makale 1944'ten 1986'ya kadar var olan Suriye Komünist Partisi hakkındadır. Mevcut iki parti için bkz. Suriye Komünist Partisi (Birleşik) ve Suriye Komünist Partisi (Bekdaş).
| Suriye Komünist Partisi الحزب الشيوعي السوري |
| --- | --- |

Kurucu: Halid Bekdaş
Kuruluş tarihi: 1944
Kapanış tarihi: 1986
Önceli: Suriye-Lübnan Komünist Partisi
Ardılı: İki gruba ayrıldı: Suriye Komünist Partisi (Birleşik) ve Suriye Komünist Partisi (Bekdaş)
İdeoloji: Komünizm Marksizm-Leninizm
Siyasi pozisyon: Aşırı sol
Ulusal üyelik: Ulusal İlerici Cephe
Parti bayrağı

Suriye Komünist Partisi (Arapça: الحزب الشيوعي السوري al-hizb ash-shuyū'ī as-sūrī), 1924 yılında Suriye'de kurulan siyasi partidir. Parti, 1972'de Ulusal İlerici Cephe'nin üyesi oldu. 1986 yılındaki ayrılıktan sonra, ismi iki farklı parti tarafından kullanılmaktadır; Suriye Komünist Partisi (Birleşik) ve Suriye Komünist Partisi (Bekdaş).
Partinin İlk Dönemleri

Parti, Suriye-Lübnan Komünist Partisi olarak 1924 yılında Beyrut'ta kuruldu. Kısa bir süre sonra parti bastırıldı, ancak birkaç yıllık bir aradan sonra yeniden canlandırıldı. 1930'da partiye katılan ve daha sonra Moskova'daki Doğu Emekçileri Komünist Üniversitesi'nde okuyan Şamlı Halid Bekdaş, 1936'da parti sekreteri olarak kontrolü ele aldı ve parti örgütünü kurmaya başladı.
Bekdaş'ın liderliği ve örgütsel büyüme

Parti, Suriye'deki Vichy Fransası varlığına muhalefet etti ve Özgür Fransa ülkenin kontrolünü ele geçirdiğinde yasallaştı. 1944'te Suriye ve Lübnan partileri ayrı örgütler haline geldi. Bakdaş, Suriye Komünist Partisi'ni Suriye'nin Fransız mandasına karşı mücadelesi bağlamında ulusal hareketin önemli bir parçası olarak sunmaya çalıştı. Parti, sınırlı bir Leninist öncü örgütü olarak işlev görmek yerine, ılımlı bir program benimsedi ve saflarını bu programı kabul eden herkese açtı. Parti; işçi sınıfı, Kürtler ve aydınlar arasında önemli bir destek tabanı oluşturdu.
1954'te, 1949'dan beri süren bir dizi askeri diktatörlüğün ardından Suriye demokrasiye geçti ve o yıl yapılan seçimlerde Halid Bekdaş, Şam bölgesi için parlamentoda bir sandalye kazanarak Arap parlamentosuna seçilen ilk komünist oldu. Parti, 1950'lerin Suriye'deki ana siyasi sorunu olan Suriye'yi Cemal Abdünnasır'ın Mısır'ı ile birleştirme önerileri konusunda temkinliydi. Mısır Komünist Partisi Nasır döneminde yasaklanmıştı ve komünistler ile diğer solcuların çoğu hapse atılmıştı. Bununla birlikte, halkın birlik arzusu o kadar fazlaydı ki parti buna doğrudan karşı çıkmayı göze alamayacağını hissetti.
Nasır ve Baas dönemindeki baskı, 1958-1970

Birleşik Arap Cumhuriyeti, Mısır ve Suriye'nin birleşmesinden sonra 1958'de kuruldu. 1958'in sonlarına doğru partiye karşı bir baskı kampanyası başladı. Nasır, BAC'nin gevşek bir federasyona dönüştürülmesi çağrısında bulunan Bekdaş tarafından yapılan sert eleştirel bir açıklamayla harekete geçmeye kışkırtıldı. Komünistler hapsedildi ve bazı durumlarda öldürüldü.
BAC, 1961'deki bir darbenin Suriye'yi ayırmasıyla sona erdi. Komünist Parti, ayrılıkçı eğilimle güçlü bir şekilde özdeşleştirildi ve bunun sonucunda halk desteğini ve üyelerini kaybetti. Daha da kötüsü, 1963'teki birleşme yanlısı darbenin, büyük ölçüde Baasçılardan ve Nasırcılardan oluşan askeri temelli bir hükûmeti iktidara getirmesi ve partinin bir kez daha bastırılmasıydı.
1972'den itibaren Ulusal İlerici Cephede yasal örgütlenme

1970'te, Salah Cedid yönetimine karşı düzenlenen askerî darbe sonucu Hafız Esad iktidarı aldı. Esad, Suriye'de halk demokrasisi bağlamında sınırlı bir politik çoğulculuk oluşturulacağını açıkladı. Bu istek 1972 yılında Ulusal İlerici Cephe (UİC) biçimini aldı. Yalnız bu cephenin üyeleri Suriye politik yaşamına katılabildi. Cepheye katılmak için, Suriyeli partiler hükûmetin sosyalist ve Arap milliyetçisi politikasını kabul etmek zorunda kaldılar. Baas Partisine cephenin liderliği garanti edilmişti ve 1973'te ilan edilen yeni anayasa, "topluma ve devlete önderlik etmesi" için bu liderliği garanti altına aldı. Ayrıca, silahlı kuvvetlerde ve üniversite öğrencileri arasında yalnızca Baas Partisinin bulunmasına izin verilecekti.
Bu kısıtlamaları kabul etmek ile yasa dışı örgüt olma olasılığı arasında seçim yapmak zorunda kalan Bekdaş ve partinin çoğunluğu cepheye katılmayı seçti. Partideki daha radikal unsurlar cepheye katılım konusunda mutsuzdular. Ancak kırılma noktası 1976'da Suriye'nin Lübnan İç Savaşı'na Filistin Kurtuluş Örgütü'ndeki milliyetçi bloğa ve müttefiklerine karşı, Maruni önderliğindeki sağcı unsurların yanında yer almasıyla başladı. Bu durum radikaller için çok fazlaydı ve Riyad el-Türk onları muhalefete sürükledi. Grubuna Suriye Komünist Partisi (Politik Büro) veya Suriye Komünist Partisi (Riyad el-Türk) adı verildi.
1980'ler: baskı ve ayrılık

1980'lerin başında, Suriye hükûmeti siyasi faaliyeti kıstı ve Komünist Parti, UİC'ye katılmasına rağmen ciddi kısıtlamalara maruz kaldı. Hükûmet, partinin Nidhal eş-Şa'b ("Halk Mücadelesi") ve En-Nur ("Işık") gibi gazetelerini çıkarmasına engel oldu. Partinin faaliyetleri güvenlik servisleri tarafından yakından izlendi. Parti yine yeraltına çekildi ve 1980'lerin çoğu boyunca güvenlik servisinin varlığına karşın partiye katılan üyelerinin dosyalarını gizli tutarak yer altında etkinliğini sürdürdü. 1986'da komünizm karşıtı baskı sona erdi ve komünist parti yasağı Esad tarafından Sovyetlere bir taviz olarak kaldırıldı.
1986 yılında, Bekdaş ve Sekreter Yardımcısı Yusuf Faysal arasında Sovyetler Birliği Komünist Partisi ve Gorbaçov tarafından yönetilen perestroyka ve glasnost politikaları konusunda anlaşmazlık çıktı. Faysal, Gorbaçov'un reformlarını desteklerken, Bekdaş bunlara karşı çıkıyordu. Bu ikilik, parti içerisinde yeni bir ayrılık doğurdu ve entelektüeller Faysal'a katılırken, Kürt tabanı Bekdaş'ı desteklemeye devam etti. İki parti de Suriye Komünist Partisi ismini kullanmaya ve Ulusal İlerici Cephede yer almaya devam ettiler.
Bugünkü durum

1995 yılında Halid Bekdaş öldü ve karısı Visal Farha Bekdaş partisinin başına geçti. Hafız Esad'ın başkanlığının sonlarına doğru, ülkede görülen bazı özgürlükler sonucu iki komünist parti de kendi gazetelerini yayınlamaya başladılar. 2000 yılında, Şam Baharı sırasında, partiler önemli bir rol oynadılar.
İki parti de bugün benzer politikalara sahiptir ve ABD'nin Orta Doğu'daki politikalarını eleştirirken, hükûmetlerinin dış politikalarını desteklerler. Aynı zamanda, demokratik reformların gerçekleşmesini isterler ve hükûmetin yolsuzluğa karşı mücadele yönetimini ve son yıllarda ortaya konan liberal politikaları sert bir şekilde eleştirirler.
Dağ İyesi

Dağ İyesi (Tatarca: Тау́ иясе veya Taw İyäse) - Türk, Altay ve Moğol mitolojisinde dağın koruyucu ruhudur. Değişik Türk dillerinde Tav (Tağ, Tak, Dak) İyesi / Eğesi / Ezi / Issı / İççisi ve Moğolcada Uğul (Ula) Ezen olarak bilinir.
Özellikleri

Her dağ için farklı bir İye vardır. Türklerde kutsal dağların Dünya'nın merkezinde olduğu kabul edilir. Ortadoğu mitolojilerinin etkisiyle yerleşen Kaf Dağları da yine Dünyanın merkezi olarak ele alınır. Kaf Dağları büyük olasılıkla Kafkas Dağlarıyla bağlantılıdır. Ancak Türklerdeki en kutsal dağ Altay’dır. "Altay iyesi" (Altay Ezi, Altay Eyezi) en önemli dağ ruhlarından birisidir. Komşu kavimlerin diğer bir kutsal dağı da Ural'dır. Özellikle Macar ve Ugor kökenli kavimler için Ural Dağları öne çıkar. Dağ ruhu birinin adını söylediğinde dönüp bakmamak gerekir. Aksi takdirde o insanı alır götürür veya canını alır. Bir görüşe göre dağlar canlıdırlar. Yıldan yıla büyürler. Yer değiştirebilirler. Hatta kendi aralarında vuruşabilirler. Sarı saçlı bir kız görünümüne bürünebilir. Müziği çok sever. Kaya İyesi olarak da adlandırılır. Uçurumluk dağlara ise Yar adı verilir.
Kaya (Kayah, Hayah, Heyeh) İyesi: Kayalık bölgelerin koruyucu ruhu.
Yara (Yar, Yarah, Carah, Yere) İyesi: Uçurumların koruyucu ruhu.
Dağların daha küçük olanlarının koruyucu ruhları ise Tepe İyeleridir. Dağların insan biçimli veya insansı vasıflarla düşünülmesi Türklerde her zaman bir biçimde kendisini gösterir. Örneğin modern müzüik yaklaşımları içerisinde tartışılmaz bir yere sahip olan Barış Manço'nun Dağlar Dağlar adlı yapıtında “Dağlar Dağlar! Kurban olam yol ver geçem, / Sevdiğimi son bir olsun yakından görem.” diye seslenilmektedir. Dağ iyeleri bazen ördek bazen kaz şeklinde uçar ve göllerde yüzerler, onlar öldürülürse dağlar sahipsiz kalır ve günden güne çöker. Köroğlu da dağlara şöyle seslenir:
Tayga iyesi

Tayga iyesi - Altaylara özgü bir bitki örtüsü ve ova türü olan Tayga'nın koruyucu ruhudur. Dağ iyesi ile bağlantılı ve benzer bir varlıktır. Tayga, kuzey yarımküreye özgü bir bitki örtüsüdür; yayılmış yer, dışarıda bulunan alan anlamı vardır. Dağ sözcüğü ile de bağlantılı olduğu da söylenir. Yakut dilinde ormanlık arazi demektir.
Dağ Hanları

Türk söylencelerinde adı geçen ve dağlarda yaşayan efsanevi hanlar şu şekildedir.
Dağ Hanları > Kil Han

Türk ve Altay mitolojisinde söylencesel hakandır. Gil Han olarak da söylenir. Kildağ'da yaşar. Kendisine dağın etrafını çeviren balçıktan dolayı ulaşılamaz. Balçık sözcüğü ile yaklaşık aynı anlamlar taşır.
Dağ Hanları > Kur Han

Kurdağ'da yaşayan bir hakan olduğu söylenir. Kürhan, Gurhan veya Gürhan olarak da tanınır. Oğuz Kağan'ın amcasıdır. Sümerlerde yer altı tanrısının adı Kür olarak geçer ve onun koruduğu ırmağın adı da Kur'dur. Yer altı dünyasına da bu ad verilir. Kür/Kur/Gur sözcüğü; güç, kuvvet, dayanıklılık, bağımsızlık anlamlarına gelir.
Dağ Hanları > Kuz Han

Türk ve Altay mitolojisinde Kuzdağ'da yaşayan efsanevi hakandır. Küz Han veya Guz Han olarak da bilinir. Yaşadığı dağa varmak isteyenler soğuktan ve rüzgardan dolayı ulaşamazlar. Kuz/Guz kelimesi; soğuk, kuytu, karanlık demektir. Kuzey kelimesiyle aynı kökten gelir.
Dağ Hanları > Buz Han

Musdağ (Buzdağ)'da yaşayan bir hakandır. Bus Han, Mus Han, Büs Han veya Müs Han olarak da söylenir. Moğollar Mös Kan derler. Buzullar nedeniyle kendisine ulaşılamaz.
Dağ Hanları > Or Han

Ordağ'da yaşayan hakandır. Soğuktan ve rüzgardan dolayı ulaşılamaz. Ur Han olarak da söylenir. Oğuz Han'ın amcasıdır. Ordu (Ordo) şeklinde askeri örgütlenmeyi ilk gerçekleştiren kişi olarak kabul edilir. Or sözcüğü güç, kuvvet, ordu, yıkılmazlık anlamlarına gelir. Ordu (askeriye), orda (halk) bu kökten türemiş sözlerdir. Yerleşmek, mevki, makam anlamları vardır. Yücelik ifade eder.
Dağ Hanları > Taş Han

Türk ve Altay mitolojisinde Daş Han olarak da anılan ve Taşdağ'da yaşayan bir hakan. Kayalık bölgeler kendisini korur.
Etimoloji

(Dağ/Tağ/Tav). Büyük bir yükselti oluşturan toprak ve/veya kaya kitlesi. Yayılmak, genişlemek anlamı içerir.
Sıhhiye (Ankara Metrosu)

| Sıhhiye |
| --- | --- |
Ankara Metrosu istasyonu
İstasyonun platformu

Konum: Korkutreis Mahallesi, Atatürk Bulvarı, 06800 Çankaya, Ankara Türkiye
Koordinatlar: 39°55′41″K 32°51′18″D﻿ / ﻿39.92806°K 32.85500°D﻿ / 39.92806; 32.85500
Sahip: Ankara Büyükşehir Belediyesi
İşletmeci: EGO Genel Müdürlüğü
Hat(lar): 
Peronlar: 1 ada peronu
Raylar: 2
Tren işletmecileri: EGO Genel Müdürlüğü
Otobüs güzergâhları:   EGO  160, 203, 252, 253, 256-2, 261, 263 266, 263-2, 263-3, 279, 279-2, 284, 285-2, 286, 312, 312-1, 313, 314, 317-3, 318, 319, 320, 322, 322-4, 335, 339-3, 345, 355, 355-4, 357, 361, 377, 381, 395, 407, 408, 427, 427-3, 492, 542, 530-3   
Bağlantılar:  (Yenişehir)
Yapı
Yapı türü: Yer altı
Otopark: Hayır
Bisiklet altyapısı: Evet
Engelli erişimi: Evet
Diğer bilgiler
Durum: İşletmede
İstasyon kodu: 23
Tarihçe
Açılış: 29 Aralık 1997
Hizmetler
Demiryolu ulaşımı Toplu ulaşım
Sıhhiye Metro İstasyonu, Ankara Metrosu'nun M1 (Kızılay – Batıkent) Metro Hattı'nda yer alan ve 29 Aralık 1997'de hizmete giren yer altı metro istasyonudur.
İstasyon, Çankaya'nın Korkutreis Mahallesi'nde Atatürk Bulvarı üzerinde yer almaktadır.
Hatlar

(OSB-Törekent – Kızılay – Koru)
Hizmetler > İstasyon yapısı

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| Z | ↘ Giriş/Çıkış ↙ (A-B) | ↘ Giriş/Çıkış ↙ (C-D) |
B1: ↙ Bilet Holü ↘
B2: Platform
Hizmetler > Güzergâh

| Ankara Büyükşehir Belediyesi> EGO.Önceki İstasyon | Ankara Büyükşehir Belediyesi> EGO.Ankara Metrosu | Ankara Büyükşehir Belediyesi> EGO.Sonraki İstasyon | Ankara Büyükşehir Belediyesi> EGO.Sefer Sıklığı |
| --- | --- | --- | --- |
| 15 Temmuz Kızılay Millî İrade Başlangıç |  (Kızılay – Batıkent) | Ulus Batıkent yönünde | Pik saatlerde 4 dakikada 1 sefer |
Kosa

Kosa (veya Kosagan) – Türk ve Altay halk kültüründe Bahar Şenliği. Koça (veya Koçagan) şeklinde de söylenir. “Kodu” adıyla da anılır. Nevruza birkaç gün kala başlayan ve Nevruz gününün sonuna kadar devam eden şenliklerdir. Bu bayramın koruyucu ruhu olan Koça Han adına düzenlenir.
İçerik ve Uygulama

Kodu ve Kosa adındaki şenlik önderinin veya korkuluk şeklindeki sembolün başına boynuzlu (Güneşi simgeleyen) bir başlık geçirilir. Güneş çağrışımı ve boynuzlar Nevruz'un yeniden dirilme olgusuyla yakından ilgilidir. Oyuna katılanlar kurt, tilki, çakal kılıklarına girerler. Kosabaşı üzerine aldığı kürkü ters giyer. Beline ve boynuna çıngırak asar. Kosa kimin evine girerse o eve bereket girer ve yıl boyunca eksik olmaz. Bazı yörelerde çocuklar bazılarında ise kadınlar tarafından oynanır. Koça Han ile bağlantılı olması muhtemeldir. Koçagan adıyla anılan tören Bahardaki gündönümünde, Paktıgan adıyla yapılan tören ise Güz gündönümünde yapılır. Kosa aynı zamanda ekin biçmeye yarayan alet olan Tırpan ile eşanlamlıdır. Kosa'nın son gününde Semeni (Sem/Som) adı verilen bir tören yapılır. Som aynı zamanda Yula denilen ruhun koruyucusudur. Semeni bir çeşit helva olup, pişirildikten sonra Nevruz gecesi bir kısmı suya bırakılır. Kosa törenlerinin bir kısmında örtülü cinsel çağrışımlar bulunur, örneğin kadının oğulduruğunu (dölyatağını) simgeleyen bir kemik bunun en bariz göstergesidir. Bazen kadınlar erkek kılığına girerler ve yapılan korkuluğa Kosa Gelin adı verilir.
Kosa, Saya, Payna, Pakta dörtlü bir tören silsilesi oluştururlar. Ayrıca Sümer geleneğinden Ortadoğu ve Orta Asyaya yayılmış olan ve sözbiçim olarak da bu sıralamaya uygun düşen Nardugan bayramı bulunur.
Türk kültüründe Koç

Koç, Türklerde ve Moğollarada kutlu hayvandır. Değişik Türk dillerinde Goç veya Koçkar (Goçkor, Koçkor, Koskar) ya da Koçak (Kuçak, Kosak) olarak da söylenir. Moğollar ise Huç veya Huça (Husa, Kuca, Guca) derler. Türklerde gücün simgesidir. Ak Koyun ve Kara Koyun olmak üzere iki zıtlığı temsil eder. Akkoyunlu Devleti, Karakoyunlu devleti gibi devlet adları bir hanedan adı olmaktan ziyade bu anlayışın bir sonucudur. Koç (Koçun) ve Koy (Koyun) olarak eril ve dişil biçimde anılır. Sözcük ayrıca savaşçılık ve güç gibi anlamlar içerir. Aynı şekilde Koyun da zenginliği simgeler. Aslında sakin ve uysal bir hayvan olan koyunun bu şekilde algılanması birkaç sebebe dayalı olabilir. Öncelikle erkeğinin (koçun) boynuzları olması. Çünkü boynuz güç sembolüdür. İkinci olarak ne kadar çok koyuna sahip olunursa o kadar zengin olunduğunun, dolayısıyla o kadar çok nüfuzlu olunduğunun anlaşılması. Bir başka görüşe göre de koyunun renginin çoğunlukla beyaz olup (nadiren de siyah), bu nedenle bu renklerin iktidar ve otoriteyi vurgulaması ve bu yöndeki bir algısal çağrışımın oluşması.
Etimoloji

(Kos/Koç) kökünden türemiştir. Heybetlilik, koç katımı, koç, tırpan gibi anlamları vardır. Farsça Köse ile bağlantılandırılması yanlıştır. Kösemen koç anlamına gelir. Tunguzcadaki Koso/Kosa sözcüğü halka, zincir demektir ve bu bağlamda döngüyü, sürekliliği ifade eder.
Su Ata

Su Ata (Tatarca: Су бабасы "Su Babası") - Türk, Tatar ve Altay mitolojisinde Su Tanrısı. Değişik Türk dillerinde Suv (Sub, Suğ, Sıv) Ata olarak da bilinir. Moğollar Usan (Uhan) Etseg olarak adlandırırlar.
Diğer dillerde

Tuvaca: Суг Ата
Özbekçe: Suv Ota veya Suw Ota
Tatarca: Су Әти / Ата veya Su Ata
Kazakça: Су Ата
Çuvaşça: Шыв Атте veya Шу Ашшĕ
Başkurtça: Һыу  Атай
Yakutça: Уу Аҕа
Türkmence: Suw Ata veya Suv Ata
Uygurca: سۇ ئاتا
Osmanlıca: سۇ آتا
Kırgızca: Суу Ата
Altayca: Суу Ада
Hakasça: Суғ Аба veya Суғ Ада
Balkarca: Суу Ата
Gagavuzca: Su Ata
Macar kültüründeki Víz Atya or Víz Apa ve Moğol inancındaki Ус Эцэг (Buryatça: Уһан Эсэгэ, Oyratça: Усн эцк) adlı varlıklar ile büyük benzerlikler gösterir. Bu sözcükler birebir "Su Babası" anlamı taşır.
Özellikleri

Genelde nehirlerin, göllerin, sazlıkların en derin köşesinde yaşar. Kıyıya çıkmayı sevmez ve insanların gözüne de görünmezmiş. Kendisini huzursuz eden insanları hiç sevmez. Irmağın en derin yerlerine giren insanlara kızarak onları dibe çeker. Bu yüzden eskiden suda boğulup ölen insanlar hakkında “Su Atası aldı” derlermiş. Suyu pisleten insanlardan ve o insanların yaşadığı köylerden nefret eder. Sakin bir günde birden nehrin veya gölün dalgalanması, bağlağıların (barajların), büğetlerin (bentlerin) veya su değirmenlerinin yıkılması kızgınlığının işaretleridir. Onu hoşnut etmek için bütün bir ekmeği pişirip suya bırakırlar. Bazı yörelerde günümüze dek korunan bir gelenek vardır. Yeni evlenen kızları gelin geldiği köyün suyunda yaşayan Su Atası'na tanıtmak amacıyla suya atarlar. Gelinlerin suya atılma göreneğinin asıl sebebinin unutularak devam edildiği köylerde vardır. Usan Han ile eşdeğer olduğu ileri sürülür. Tatar mitolojisinde Su Anası, Su İyesi ve Su Atası bazen tek bir varlığa verilen çeşitli isimler olarak görünür. Fakat aralarındaki en önemli fark, Su İyesinin sadece belli bir su kaynağına bağlı olmasıdır. Su Anası ve Su Atası ise tüm su kaynaklarının sahibidir ve istediğinin yanına gidebilir. Su iyelerini bu kaynakları korumak üzere Su Ana ve Su Ata gönderir.
Vudaş/Vudaj/Vuday

Vudaş (Çuvaşça: Вутăш, Vutăş) - Çuvaş mitolojide su ruhu. Slav mitolojisindeki Vodyano (Su Ata) ve Mordvin mitolojisindeki Vodyava (Su Ana) adlı varlıklarla doğrudan bağlantılıdır (her ikisini birden kapsar). Vudaş, efsanelere göre boğularak ölmüştür ve su cinine dönüşmüştür. Yarım insan görünümündedir. Bazen iki ayakları üzerinde insanlar gibi yürüdüğü söylenir. Büyük nehirlerde ve göllerde yaşar. Vudaşın tıpkı insanlarla aynı yaşam tarzına sahip olduğuna inanılırdı. Onlarında aralarında yaşlı erkekler ve bebekler vardır, aileleri bulunur.
Öğleyin insanlar, o sırada Vudaş yıkandığı için yüzmezler. Güneşli günlerde, bir güzel koyu saçlı kız kılığında kıyıya gelir ve uzun saçlarını altın bir tarak ile tarar. Bazen sahilde uykuya dalar. Onu rahatsız etmemek için su kıyısında  yürürken iyi davranışlar sergilemek gerekir. Bazen bu ruhlar Su Ana (Çuvaşça: "Şıv Amăşĕ"), Su Ata (Çuvaşça: "Şıv Aşşĕ"), Su Tanrısı (Çuvaşça: "Şıv Turo") ve Su Şeytanı ("Şıv Şuytan") ile özdeşleşmiştir.
Tatar mitolojisinde Vudaş Anası bu ruhu karşılar. Bazı görüşlere göre Fin-Ugor kökenlidir. Ural ve bazı Slav dillerinde Vodyano olarak yer alır.
Diğer İsimleri

Türk, Altay, Moğol ve diğer Türk kökenli Orta Asya milletlerinde ve topluluklarında Su Tanrısına şu isimler de verilir:
Ödüget Han: Akarsu Tanrısı. Su kenarlarında yaşamakta ve gezmektedir.
Udaga Han: Su Tanrısı. Su kaynaklarını korur.
Loson Han: Lus adlı su ruhları kendisine bağlıdır.
Bısalgan Han: Nehir Tanrısı. Irmaklarda yaşar.
Ayrıca Koran Han (Kuran Noyon) Buryatların yağmur tanrısı olarak yer alır.
Etimoloji

(Su/Suv/Sub) kökünden türemiştir. Normal şartlarda sıvı durumda bulunan, içilebilen akışkan madde. Su mecazen yaradılış ve huy anlamı da içerir. “Bu adamın suyuna git,” sözünde olduğu gibi.
Cahın

Cahın Han - Türk ve Altay mitolojisinde Ateş Tanrısı. Çahın Han da denir. Göğün altıncı katında oturur. Tanrı Ülgen'i ikna ederek insanlara ateşin verilmesini o sağlamıştır.
Etimoloji

(Cah/Çah/Çak/Yak) kökünden türemiştir. Çakmak ve yakmak kökleriyle bağlantılıdır.
Temir Han

Temir Han - Türk ve Altay mitolojisinde Demir Tanrısı. Temür (Timür) Han olarak da bilinir. Moğollar Tömür Han derler.