stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Fan Bingbing

| Fan Bingbing |
| --- | --- |
范冰冰
2023'te Fan
Doğum: 16 Eylül 1981 (43 yaşında) Yantai, Shandong, Çin
Eğitim: Şanghay Xie Jin-Hengtong Sanat Okulu (BFA)
Meslek:  Aktris  model  Televizyon yapımcısı  şarkıcı 
Etkin yıllar: 1996–günümüz
Akraba(lar): Fan Chengcheng (kardeşi)

Fan Bingbing (Çince: 范冰冰; d. 16 Eylül 1981), Çinli oyuncudur. 1998–1999 yıllarında yayınlanan My Fair Princess adlı tarih dramasıyla tanınmaya başladı. Asıl çıkışını ise Feng Xiaogang’ın gişe rekortmeni filmi Cell Phone (2003) ile yaptı ve bu rolüyle En İyi Kadın Oyuncu dalında Hundred Flowers Ödülü’nü kazandı. Daha sonra The Proud Twins (2004), Eight Heroes (2006) ve The Empress of China (2014) gibi popüler dizilerde rol aldı. Aynı zamanda Lost in Beijing (2007), Buddha Mountain (2011) ve Double Xposure (2012) gibi sanat filmlerinde yönetmen Li Yu ile çalıştı. 2016 yılında Feng Xiaogang ile I Am Not Madame Bovary filminde yeniden bir araya geldi ve bu yapımla Silver Shell ve Golden Rooster En İyi Kadın Oyuncu ödüllerini kazandı. Uluslararası yapımlarda da yer alan Fan, My Way (2011), X-Men: Days of Future Past (2014), Skiptrace (2016) ve The 355 (2022) gibi filmlerde rol aldı. 2006’dan itibaren Forbes Çin’in En Güçlü 100 Ünlü'sü listesinde ilk 10’da yer aldı. 2013-2017 yılları arasında listenin zirvesinde bulundu. 2017’de Time dergisinin "Dünyanın En Etkili 100 Kişisi" listesine seçildi.
2018’de Fan Bingbing, vergi kaçakçılığı skandalına karıştı ve bunun sonucunda 883 milyon yuan (127 milyon ABD doları) tutarında vergi borcu ve ceza ödemek zorunda kaldı. Ayrıca Çin anakarasında kara listeye alındı. Oyunculuğa 2022’de Güney Kore dizisi Insider'da konuk oyuncu olarak geri döndü. Ardından 2023’te Hong Kong yapımı Green Night filminde başrol oynadı.
Erken yaşamı

Fan Bingbing, Çin’in Şantung eyaletindeki kıyı şehri Yantai’de doğup büyüdü. Dedesi Fan Jie, donanmanın hava kuvvetlerinde generaldi. Büyükannesi, ailenin denizle olan bağlarını onurlandırmak için ona “bing” (冰), yani “buz” karakterini verdi. Fan, çocukluğunda babası Fan Tao’yu bölgesel yarışmalarda pop şarkıcısı olarak sahne alırken izleyerek büyüdü. Annesi Zhang Chuanmei ise dansçı ve oyuncuydu. Her ikisi de parti komitesi üyesiydi ve yerel liman otoritesinin kültür biriminde kadro görevinde bulunuyordu. Fan’ın, Nine Percent ve NEXT adlı erkek gruplarında yer alan Fan Chengcheng adında bir erkek kardeşi vardır.
Fan Bingbing 1995 yılında bir trafik kazası geçirdi ve üç ay boyunca hastanede tedavi gördü. Hastanede, Angela Pan’ın Wu Zetian’ı canlandırdığı Tayvan yapımı The Empress of the Dynasty dizisini izledi. Bu dizi, onda oyuncu olma hayalini uyandırdı. Kazadan dolayı lise son sınıfa geçemedi ancak ikinci yılı tekrar etmek istemedi. Bu yüzden, oyunculuk eğitimi almak için Şanghay’daki Xie Jin-Hengtong Sanat Okulu’na başvurdu.
Alurnus

Küf böcekleri cinsi
Şablon:Otomatik takson kutusu
Alurnus Chrysomelidae familyasına ait bir böcek cinsidir.
Türler

Aşağıda Alurnus cinsine ait kabul edilen 23 tür bulunmaktadır:
Alurnus batesii Baly, 1864
Alurnus bicolor Staines, 2013
Alurnus bipunctatus Olivier, 1792
Alurnus boucardi Rosenberg, 1898
Alurnus chapuisi Uhmann ve Jolivet, 1952
Alurnus costalis Rosenberg, 1898
Alurnus crenatus Staines, 2013
Alurnus dallieri Pic, 1926
Alurnus eckardtae Günther, 1936
Alurnus elysianus Thomson, 1856
Alurnus grossus Fabricius, 1775
Alurnus horni Uhmann, 1935
Alurnus humeralis Rosenberg, 1898
Alurnus lansbergei Sallé, 1849
Alurnus mutabilis Waterhouse, 1881
Alurnus obliquus Uhmann, 1961
Alurnus octopunctatus Fairmaire, 1851
Alurnus orbignyi Guérin-Méneville, 1840
Alurnus ornatus Baly, 1869
Alurnus salvini Baly, 1885
Alurnus secernendus Uhmann, 1932b
Alurnus sexguttatus Rosenberg, 1898
Alurnus undatus Brême, 1844
Kaynaklar

1 2  Staines, C. L. (8 Mart 2013). "Alurnus Fabricius, 1775 Cinsinin Gözden Geçirilmesi (Coleoptera: Chrysomelidae: Cassidinae)". Insecta Mundi. 0291: 1-34  – Research Gate vasıtasıyla.
| --- | --- |
Takson belirleyicileri:  Vikiveri: Q4033843  BioLib: 697867  BOLD: 921768  EoL: 3283598  EPPO: 1ALURG  GBIF: 4734556  iNaturalist: 340412  IRMNG: 1398375  ITIS: 838091  NCBI: 111210 
Şablon:Cassidinae-stub
II. Dünya Savaşı'nda Japonya'nın bombalanması
Öncesi > Amerika Birleşik Devletleri planları

Birleşik Devletler Ordusu Hava Birlikleri Şubat 1942'de Birleşik Devletler Ordusu Hava Kuvvetleri'ne (USAAF) 1940'ta Japonya'ya karşı bir hava harekâtı için acil durum planları geliştirmeye başladı. O yıl boyunca, Tokyo'daki Amerika Birleşik Devletleri Büyükelçiliği deniz ataşesi, Japonya'nın sivil savunmasının zayıf olduğunu ve Amerikan hava mürettebatının İkinci Çin-Japon Savaşı'nda Çin kuvvetleriyle gönüllü hizmet için teklifte bulunulduğunu bildirdi. İlk Amerikan Gönüllü Grubu ("Uçan Kaplanlar") 1941'in sonlarında P-40 Warhawk savaş uçağı kullanarak Çin Cumhuriyeti Hava Kuvvetleri'nin (ROCAF) bir parçası olarak faaliyete başladı. İkinci bir Amerikan Gönüllü Grubu da 1941'in sonlarında Hudson ve A-20 Havoc orta bombardıman uçaklarını kullanarak Çin'deki üslerden Japonya'ya saldırmak için kuruldu. 7 Aralık 1941'de Pearl Harbor'a yapılan saldırı, ABD ile Japonya arasında açık düşmanlıklara yol açmış, ancak gizli operasyonlara olan ihtiyacı sona erdirmiş ve bu birlik faaliyete geçmemiştir. Kasım 1941'de Amerika Birleşik Devletleri'nden gönderilen az sayıda İkinci Hava Gönüllü Grubu personeli, savaşın başlaması üzerine Avustralya'ya yönlendirildi.
Pasifik Savaşı'nın ilk aylarındaki Japon başarıları, savaş öncesi ABD'nin Japon anavatanına yönelik saldırı planlarını geçersiz kıldı ve Çin'deki üslerden küçük ölçekli bir saldırı başlatmaya yönelik bir dizi girişim başarısız oldu. Savaş başlamadan önce USAAF, Japonya'yı Wake Island, Guam, Filipinler ve Çin'deki kıyı bölgelerinden bombalamayı planlamıştı. Ancak, bu alanlar Japon kuvvetleri tarafından hızla ele geçirildi ve Filipinler'deki USAAF ağır bombardıman kuvveti, 8 Aralık 1941'de Clark Hava Üssü'ne yapılan saldırı ile etkisiz hale getirildi. USAAF daha sonra Mart ve Nisan 1942'de Japon ana adalarına saldırmak için Çin'e on üç ağır bombardıman uçağı göndermeye çalıştı. Bu uçaklar Hindistan'a ulaştı, ancak Japonların Burma'yı fethi lojistik sorunlara neden olduğu ve Çin Milliyetçi lideri Chiang Kai-shek'in kontrolü altındaki topraklardan çalışmasına izin verme konusunda isteksiz olduğu için orada kaldı. Mayıs 1942'de Çin'den HALPRO kuvveti olarak çalışmak üzere 13 B-24 Liberator ağır bombardıman uçağı daha gönderildi, ancak Akdeniz'deki Müttefik operasyonlarını desteklemek için yeniden çağrıldılar. Temmuz 1942'de Amerikan Gönüllü Grubu'nun komutanı Albay Claire Lee Chennault, Japon uçak endüstrisini "yok etmek" için yeterli olacağına inandığı 100 P-47 Thunderbolt avcı uçağı ve 30 B-25 Mitchell orta bombardıman uçağından oluşan bir kuvvet istedi. Üç ay sonra Chennault, Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Franklin D. Roosevelt'e 105 modern savaşçı ve 40 bombardıman uçağından (on iki ağır bombardıman uçağı dahil) oluşan bir kuvvetin altı ila on iki ay içinde "Japonya'nın düşüşünü başarabileceğini" söyledi. USAAF karargahı bu iddiaları inandırıcı bulmadı ve Chennault'un takviye talepleri kabul edilmedi.
İlk baskınlar > Çin baskını

Çin Cumhuriyeti Hava Kuvvetleri (ROCAF), İkinci Çin-Japon Savaşı sırasında Japon ana adalarına tek bir saldırı düzenledi. 19 Mayıs 1938'de iki ROCAF Martin B-10 bombardıman uçağı Nagasaki, Fukuoka, Kurume, Saga ve Kyūshū'daki diğer yerlere propaganda broşürleri bıraktı. Bu broşürlerin Japon siviller üzerinde herhangi bir etkisi olmadı, ancak Çin'in bölgeye potansiyel olarak küçük ölçekli hava saldırıları gerçekleştirebileceğini gösterdi. 1.300 mil (2.100 km) menzilde saldırılar düzenleyebilecek uçaklara sahip olduğu sonucuna vardı. Çin kuvvetleri 1939'da bir saldırı başlattığında batı Japonya'ya yapılacak olası baskınlara karşı önlem alındı.
İlk baskınlar > Doolittle Baskını

USAAF uçakları, 1942 Nisan ayının ortalarında ilk kez Japonya'yı bombaladı. Öncelikle Amerika Birleşik Devletleri'nde morali yükseltmek ve Pearl Harbor saldırısının intikamını almak için yapılan bir operasyonda, 16 adet B-25 Mitchell orta bombardıman uçağı, USS Swarm havalandı ve Tokyo, Yokohama, Yokosuka, Nagoya ve Kobe'deki hedefleri tek tek bombaladı. Japon hava savunma birimleri gafil avlandı ve tüm B-25'ler ciddi bir hasar almadan kaçtı. Uçaklar daha sonra Çin ve Sovyetler Birliği'ne yöneldi ancak birçoğu yakıtı bittikten sonra Japonların elindeki topraklarda düştü. Japonlardan 50 kişi öldü ve 400'den fazla kişi yaralandı. Yaklaşık 200 ev de yıkıldı.
Doolittle Baskını çok az hasara yol açsa da önemli sonuçları oldu. Saldırı ABD'de moralleri yükseltti ve Yarbay James H. Doolittle bir kahraman olarak görüldü. Ülkenin hava savunmasının zayıf durumu, Japon askeri liderliğini büyük ölçüde utandırdı ve ana adaları savunmak için Pasifik'ten dört avcı grubu transfer edildi. Daha fazla deniz baskınını önlemek için IJN, Pasifik Okyanusu'nda Midway Savaşı sırasında yenilgiyle sonuçlanan bir saldırı başlattı. Japon Ordusu ayrıca Doolittle Raiders'ın inmeyi planladığı orta Çin'deki havalimanlarını ele geçirmek için Zhejiang-Jiangxi Harekâtını da yürüttü. Bu saldırı amaçlarına ulaştı ve 250.000 Çinli asker ve sivilin ölümüyle sonuçlandı; bu sivil ölümlerinin çoğu savaş suçlarından kaynaklanıyordu. Hava limanlarının tahrip edilmesi ve ağır kayıplar, Çin'in savaş çabalarına büyük zarar verdi. IJA ayrıca Japonya'dan Amerika kıtasına yangın çıkarıcı ve anti-personel bombaları taşıyabilen yangın balonları geliştirmeye başladı.
İlk baskınlar > Kuril Adaları'nın bombalanması

Doolittle Baskını'nın ardından, Japonya'ya bir sonraki hava saldırıları 1943'ün ortalarında Kuril Adaları'na yapıldı. Mayıs 1943'te Aleut Adaları Seferi sırasında Alaska'nın Attu Adası'nın kurtarılması, USAAF'a Kurilleri menzili içine alan üsleri sağladı. Aleutian'larda Kiska Adası'nın kurtarılması için yapılan hazırlıkların bir parçası olarak, 11. Hava Kuvvetleri, orada konuşlanmış Japon hava birimlerini yok etmek için Kurillere karşı bir dizi baskın düzenledi. Bu saldırılardan ilki, 10 Temmuz'da sekiz B-25 ile Güney Shumshu ve Kuzey Paramushiru'ya yapıldı. Kuril Adaları 18 Temmuz'da altı B-24 Liberator ağır bombardıman uçağı tarafından yeniden saldırıya uğradı ve 15 Ağustos'ta Köşk Harekâtı gerçekleşti.
11. Hava Kuvvetleri ve ABD Donanma birlikleri, savaşın son aylarına kadar Kuril Adaları'na küçük çaplı baskınlar yapmaya devam etti. USAAF saldırıları, gönderilen 20 B-24 ve B-25'ten dokuzunun kaybolduğu, ancak ABD tarafından yapılan baskınlarla 11 Eylül 1943'te düzenlenen bir baskının ardından saldırılar beş ay boyunca kesildi. Donanma PBY Catalinas saldırılara devam etti. Amerikan saldırılarına yanıt olarak, IJN Ağustos 1943'te Kuzey-Doğu Bölgesi Filosunu kurdu ve o yılın kasım ayında Kurils ve Hokkaidō'deki Japon avcı gücü 260 uçağa ulaştı. 11. Hava Kuvvetleri, iki P-38 Lightning eskort avcı uçağı filosu ile takviye edildikten sonra Şubat 1944'te taarruzuna yeniden başladı ve Haziran 1945'e kadar Kuril Adaları'ndaki hedeflere saldırmaya devam etti. Bu baskınlar çok az hasara neden olurken, Japonların kuzey adalarını potansiyel bir ABD işgaline karşı savunmak için çok sayıda askeri yönlendirmesine neden oldu.
Yangın bombası saldırıları > LeMay'in taktik değişimi

USAAF planlamacıları, 1943'te Japon şehirlerine karşı bir yangın bombası kampanyasının fizibilitesini değerlendirmeye başladılar. Japonya'nın ana sanayi tesisleri, birkaç büyük şehirde yoğunlaştıklarından ve üretimin büyük bir kısmı evlerde ve kentsel alanlardaki küçük fabrikalarda gerçekleştiğinden, bu tür saldırılara karşı savunmasızdı. Planlayıcılar, Japonya'nın en büyük altı şehrine yönelik yangın bombalı saldırıların, endüstriyel tesislerin neredeyse yüzde 40'ına zarar verebileceğini ve 7,6 milyon insan-aylık iş gücü kaybına yol açabileceğini tahmin ediyordu. Ayrıca bu saldırıların 500.000'den fazla insanı öldüreceği, yaklaşık 7.75 milyon kişiyi evsiz bırakacağı ve yaklaşık 3,5 milyon kişiyi de tahliyeye zorlayacağı tahmin ediliyordu. 1943'te USAAF, yangın bombalarının Japon tarzı binalar üzerindeki etkinliğini test etti.
Napalm misket bombalarıyla birlikte 9 fabrikada üretiliyordu. 1944 yılında 8 milyon libre (3.6 kt) için 1943 yılında 500.000 lb (230.000 kg) den üretiminde arttırıldı. Üretilen başlıca napalm M-69'du ve yangın çıkarmada çok etkiliydi burada üretilen napalmler pasifik cephesine sevk edildi.
Hassas bombalama kampanyasının kötü sonuçları ve 25 Şubat'ta Tokyo'ya yapılan baskının başarısı ışığında; Artık tonlarca yangın çıkarıcı silahın mevcut olduğunu göz önünde bulundurarak, LeMay 1945 Mart'ının başlarında Japonya'nın ana şehirlerine yangın bombası saldırıları başlatmaya karar verdi. Bu, Arnold'un XXI Bombardıman Komutanlığı için kentsel alanlara uçak fabrikalarından sonra saldırılar için ikinci en yüksek öncelik verilmesi gerektiğini belirten hedefleme direktifiyle uyumluydu. Yönerge ayrıca, M-69 bombaları savaşta test edildikten ve mevcut B-29'ların sayısının yoğun bir kampanya başlatmak için yeterli olduğu zaman yangın bombası baskınlarının yapılması gerektiğini belirtti. Ateşli bombalama taktiklerini kullanma kararı, USAAF'ın hassas bombalama konusundaki önceki taktiğinden uzaklaşmayı temsil ediyordu. Ordudaki üst düzey yetkililer ve ABD Hükûmeti tarafından, savaşı hızla sona erdirme ihtiyacı ile haklı olduğuna inanılıyordu.
Yangın bombası saldırılarının etkinliğini en üst düzeye çıkarmak için LeMay, B-29'ların 5.000 fit (1.500 m) düşük irtifada uçmalarını ve geceleri bombalamalarını emretti; Bu, Komutanlığın yüksek irtifa ve gün ışığında bombalamaya odaklanan standart taktiklerinde önemli bir değişikliği temsil ediyordu. Japonya'nın gece savaş gücü zayıf olduğundan ve uçaksavar bataryaları geceleri daha az etkili olduğundan, LeMay ayrıca B-29'ların savunma silahlarının çoğunu söktü bu şekilde uçağın ağırlığını azaltarak daha fazla bomba taşıyabildiler. Bu değişiklikler, ağır silahlı uçakları yüksek irtifada uçurmanın daha güvenli olduğuna inandıkları için XXI Bombardıman Komutanlığının hava mürettebatı arasında pek rağbet görmedi.
Havadan mayın döşeme

1944'ün ortalarından itibaren ABD Donanması ülkenin ablukasını güçlendirmek için Japonya'nın iç sularında deniz mayınları döşemek için B-29'ların kullanılması için baskı yaptı. Ancak Arnold ve ekibi, bu tür görevlerin çok fazla Süper Kale'yi hassas bombalama saldırılarından uzaklaştıracağına inandıkları için bu teklifler konusunda istekli değildi. Donanmadan gelen tekrarlanan taleplere yanıt olarak Arnold, Kasım 1944'te yeterli uçak hazır olduğunda mayın döşeme operasyonlarına başlamaya karar verdi. Ocak 1945'te LeMay, 313. Bombardıman Kanadı'nı Yirminci Hava Kuvvetleri'nin uzman mayın döşeme birimi olarak seçti ve Donanma, eğitim ve lojistik konusunda yardım sağladı. LeMay, hava madenciliği kampanyası Açlık Operasyonunu belirledi. Birleşik Devletler bu zamana kadar sadece ara sıra mayın kullandığından, Japon ordusu mayın temizleme gücünü güncel tutmaya nispeten az önem vermişti. Sonuç olarak, IJN büyük ölçekli USAAF saldırısı için hazırlıksızdı.
313. Bombardıman Kanadı, ilk mayın döşeme operasyonunu 27/28 Mart gecesi, Japon savaş gemilerinin Okinawa açıklarındaki ABD çıkarma kuvvetlerine saldırmak için bu yolu kullanmasını önlemek için Shimonoseki Boğazı'nda mayınladığında gerçekleştirdi. Nisan ayında mayın döşeme operasyonları, kanadın Okinawa'daki operasyonları desteklemek ve konvansiyonel bombalama baskınlarına katılmakla görevlendirilmesinden dolayı kesintiye uğradı. Honshu ve Kyushu çevresindeki limanlara ve diğer tıkanıklık noktalarına karşı görevler yürüttüğü Mayıs ayında mayın döşeme hızı arttı. Havadan atılan mayın tarlaları, Japon kıyı gemilerine büyük ölçüde zarar verdi.
LeMay, Haziran ayında mayın döşeme sortilerinin sayısını artırdı ve 505. Bombardıman Grubu zaman zaman 313. Bombardıman Kanadı'na katıldı. Bu saldırıya yanıt olarak, Japonlar mayın temizleme kuvvetlerini 349 gemi ve 20.000 adamla büyük ölçüde genişletti ve Shimonoseki Boğazı çevresinde ek uçaksavar silahları konuşlandırdı. Bununla birlikte, mayın tarlalarını kalıcı olarak temizlemede veya B-29'ları düşürmede çok az başarılı oldular. Japonya'nın Tokyo, Yokohama ve Nagoya limanları da dahil olmak üzere büyük limanlarının çoğu, gemilere kalıcı olarak kapatıldı. Savaşın son haftalarında, B-29'lar Japonya'ya çok sayıda mayın düşürmeye devam etti ve kampanya Kore suları kapsayacak şekilde genişletildi. 313. Bombardıman Kanadı mayın döşeme operasyonları sırasında sadece 16 B-29 kaybetti. Genel olarak, Superfortresses tarafından ana adalardan atılan mayınlar, Pasifik Savaşı sırasında tahrip edilen tüm Japon ticari gemilerinin yüzde 9,3'ünü ve Nisan ve Ağustos 1945 arasındaki kayıpların yüzde 60'ını temsil eden 293 gemiyi batırdı.
Z Kuşağı

Z Kuşağı (İngilizce: Generation Z veya kısaca Gen Z), Milenyallerden (Y Kuşağı) sonra ve Alfa Kuşağı'ndan önce gelen demografik kohorttur. Halk arasında "zoomer" olarak bilinir. Araştırmacılar ve popüler medya, 1990'ların ortalarını ve sonlarını doğum yıllarının başlangıcı ve 2012'lerin başlarını doğum yıllarının sonu olarak almaktadır. Z Kuşağı'nın çoğu üyesi X Kuşağı'nın çocuklarıdır.
Küçük yaşlardan itibaren internete ve taşınabilir dijital teknolojiye erişimle büyüyen ilk sosyal nesil olan Z Kuşağı üyeleri, dijital okuryazar olmaları gerekmese de "dijital yerliler" olarak adlandırılmaktadır.. Ayrıca ekrana maruz kalma süresinin olumsuz etkileri, küçük çocuklara kıyasla en çok ergenler üzerinde belirgindir. Önceki nesillerle karşılaştırıldığında, bazı gelişmiş ülkelerdeki Z Kuşağı üyeleri iyi huylu, pervasız ve riskten kaçınan kişiler olma eğilimindedir. Kendi yaşlarındayken seleflerinden daha yavaş yaşama eğilimi gösterirler, daha düşük genç gebelik oranlarına sahiptirler ve daha az sıklıkla alkol tüketirler ancak diğer psikoaktif ilaçları zorunlu olarak kullanmazlar.  Z Kuşağı gençleri, akademik performans ve iş beklentileri açısından yaşlı kuşaklara oranla daha fazla endişe duymakta ve bu endişelerine rağmen 1960'lardaki emsallerine göre doyumu ertelemede daha iyiler. Ergenler arasında sexting yaygınlaşırken bunun sonuçları tam olarak belirsizdir. Bu arada gençlik altkültürü daha sessizdir ve ister istemez ortadan kaybolmamıştır.
Küresel olarak kızlar arasında ergenliğe başlama yaşının 20. yüzyıla kıyasla önemli ölçüde azaldığına dair kanıtlar var ve bu da onların refahı ile geleceği üzerinde etki etmektedir. Buna ek olarak Z Kuşağı'ndaki ergenler ve genç yetişkinlerin alerji oranları, akıl sağlığı sorunlarının farkındalığı ve tanıları ile uykudan mahrum kalma olasılıkları daha yüksektir. Birçok ülkede, Gen Z gençliğine yaşlı nesillere göre zihinsel yetersizlik ve psikiyatrik bozukluk teşhisi konma olasılığı daha yüksektir.
Dünyanın her yerinde Z Kuşağı üyeleri, elektronik cihazlara daha fazla zaman harcarken eskisine göre kitap okumaya daha az zaman ayırmaktadır. Bu durum; modern ekonomideki geleceklerinin yanı sıra dikkat süreleri, kelime dağarcıkları ve dolayısıyla okul notları üzerinde etki etmektedir. Asya'da 2000'li ve 2012'li yıllarda eğitimciler tipik olarak en iyi öğrencileri araştırıp desteklerken Batı Avrupa ile Amerika Birleşik Devletleri'nde düşük performans gösterenler üzerinde duruldu. Buna ek olarak, Doğu Asyalı ve Singapurlu öğrenciler, 2010'larda uluslararası standart testlerde sürekli olarak en üst sıralarda yer aldı.
Etimoloji ve isimlendirme

"Z Kuşağı" adı, Y Kuşağı'yla (Milenyumlar) alfabetik sırayı sürdüren X Kuşağı'ndan sonraki ikinci kuşak olduğu gerçeğine bir göndermedir.
Nesil için önerilen diğer isimler arasında iKuşağı, Anavatan Kuşağı, Net Gen,  Dijital Yerliler,  Neo-Dijital Yerliler, Çoğulcu Kuşak, İnternet Kuşağı, Yüzyıllıklar ve Post-Milenyumlar  yer almaktadır. İnternet Kuşağı terimi, internetin kitlesel olarak benimsenmesinden sonra doğan ilk kuşağın olduğu gerçeğine atıfta bulunmaktadır.
Psikoloji profesörü ve yazar Jean Twenge, yayıncısı Atria Publishing Group tarafından reddedilmeden önce iKuşağı (İngilizce: iGeneration veya kısaca iGen) terimini kullandı ve aslında bunu 2006 yılında Millenyumlar hakkındaki kitabının başlığı -Generation Me- olarak kullanmak niyetindeydi. O dönemde iPod ve iMac bilgisayarlar vardı ama iPhone veya iPad'ler yoktu. Twenge daha sonra bu terimi 2017 kitabı iGen için kullandı. Bu terimin, 2009 yılında demograf Cheryl Russell tarafından yaratıldığı da iddia edildi.
2014 yılında yazar Neil Howe, Anavatan Kuşağı (İngilizce: Homeland Generation) terimini William Strauss ile Strauss-Howe kuşak teorisinin bir devamı olarak kullandı. "Anavatan" terimi, 11 Eylül saldırılarından sonra İç Güvenlik Bakanlığı gibi koruyucu gözetim devlet önlemlerinin yürürlüğe girmesinden sonra çocukluğa giren ilk nesil anlamına gelir.
Pew Araştırma Merkezi, 2019'da Google Trendler'de bu kohortun çeşitli adını araştırdı ve ABD'de "Z Kuşağı" teriminin ezici bir çoğunlukla en popüler olduğunu gördü. Merriam-Webster ve Oxford sözlüklerinden her ikisi de Z Kuşağı için resmî girdilere sahiptir.
Japonya'da bu kohort, "Dijital Yerliler" olarak tanımlanan önceki kohortun bir adım ötesinde "Neo-Dijital Yerliler" olarak tanımlanmaktadır. Dijital Yerliler öncelikle metin veya sesle iletişim kurarken Neo-Dijital Yerliler video, görüntülü telefon ve filmler kullanır.
"Zoomer" terimi; genellikle ironik, esprili veya alaycı bir tonda Z Kuşağı üyelerine atıfta bulunmak için kullanılan resmî olmayan bir terimdir. Z Kuşağı'nın "Z" harfi ile baby boomer'larda kullanılan "boomer"ın "b" harfi olmaksızın birleştirilmesiyle  (Z + (b)oomer = Zoomer) oluşmaktadır. Bu kullanımdan önce, 2000'lerde, özellikle aktif bebek patlamalarını tanımlamak için "zoomer" kullanılmıştır. Mevcut kullanımdaki "zoomer" terimi, "Zoomer" olarak adlandırılan bir Wojak karikatürü aracılığıyla Gen Z ergenleriyle alay eden bir 4chan internet meme'inde kullanılmasıyla 2018'de popülaritesini artırdı.