Alfred Weber
Malzeme indeksi

Optimum nakliye noktası, ara ürünlerin (hammaddeler veya RM 'Raw Materials') ağırlıklarının bitmiş ürüne veya FP 'Finished Product' oranı olan malzeme indeksine (MI 'material index') olan mesafenin maliyetlerine dayanır.
a) RM, FP'den fazladır; MI>1
b) RM, FP'ye eşittir; MI=1
c) RM, FP'den küçüktür; MI<1
Bir senaryoda (a), nihai ürünün ağırlığı, ürünü yapmaya giden ham maddenin ağırlığından daha azdır - kilo verme endüstrisi. Örneğin, bakır endüstrisinde, ham maddeleri pazara taşımak ve orada işlemek çok pahalı olacağından, işleme ham maddelere yakın bir yerde gerçekleşir. (Madenciliğin yanı sıra, diğer birincil faaliyetler (veya kazma/çıkarma endüstrileri) malzeme odaklı olarak kabul edilir: kereste fabrikaları, mobilya imalatı, çoğu tarımsal faaliyet, vb. gibi. Genellikle kırsal alanlarda bulunan bu işletmeler, yerel nüfusun çoğunu istihdam edebilir. Ayrılırken ise yerel bölge ekonomik temelini kaybeder.)
Diğer durumlarda nihai ürün, nakliye gerektiren ham maddeler kadar ağırdır (yani, Malzeme Endeksi 1'e eşittir). Genellikle bu, su gibi her yerde bulunan bazı ham maddelerin ürüne dahil edilmesi durumudur. Buna kilo alma endüstrisi denir. Bu tür bir endüstri, bir pazarın veya bir hammadde kaynağının yakınında birikebilir ve sonuç olarak ayaksız bir endüstri olarak adlandırılabilir. Pamuk endüstrisi, kilo aldıran hammaddelerin öne çıkan bir örneğidir.
Ağır kimya endüstrisi de dahil olmak üzere üçüncü bir endüstri grubunda, ham maddelerin ağırlığı bitmiş ürünün ağırlığından daha azdır. Bu endüstriler her zaman pazarın yakınında büyür.
Weber'in optimum ulaşım noktası, Fermat noktası probleminin bir genellemesidir. En basit haliyle Fermat problemi, bir D noktasının A, B ve C noktalarına göre, D ile diğer üç noktanın her biri arasındaki mesafelerin toplamını en aza indirilecek şekilde yerleştirilmesinden oluşur. Weber üçgeni problemine gelince, bir D noktasının A, B ve C noktalarına göre, D ile diğer üç noktanın her biri arasındaki ulaşım maliyetlerinin toplamı en aza indirilecek şekilde yerleştirilmesinden oluşur. 1971'de Luc-Normand Tellier, Fermat ve Weber üçgen problemlerinin ilk doğrudan (iteratif olmayan) sayısal çözümünü buldu. Von Thünen'in 1818 yılına dayanan katkılarından çok önce, Fermat nokta problemi alan ekonomisinin başlangıcı olarak görülebilir. 1640'tan önce ünlü Fransız matematikçi Pierre de Fermat tarafından formüle edildi. Fermat üçgen probleminin bir genellemesi olan Weber üçgen problemine gelince, ilk olarak 1750'de Thomas Simpson tarafından formüle edildi ve 1909'da Alfred Weber tarafından popüler hale getirildi.
1985 yılında, Économie space:rationalité économique de l'espace habité adlı bir kitapta Tellier, hem Fermat hem de Weber problemlerinin bir genellemesini oluşturan "çekim-itme problemi" adı verilen yepyeni bir problem formüle etti. En basit versiyonunda, çekim-itme problemi, bir D noktasının A1, A2 ve R noktalarına göre, A1 ve A2 noktaları tarafından uygulanan çekici kuvvetler ve R noktası tarafından uygulanan itme kuvveti birbirini yok edecek şekilde yerleştirilmesinden oluşur. Aynı kitapta Tellier bu sorunu ilk kez üçgen durumunda çözmüş ve mekansal iktisat teorisini, özellikle arazi rantı teorisini, çekim-itme kuvvetinden kaynaklanan çekici ve itici kuvvet kavramları ışığında yeniden yorumlamıştır. Bu problem daha sonra Chen, Hansen, Jaumard ve Tuy (1992) ile Jalal ve Krarup (2003) gibi matematikçiler tarafından daha fazla analiz edildi. Çekim-itme sorunu, Ottaviano ve Thisse (2005) tarafından 1990'larda geliştirilen ve Paul Krugman'a 2008'de İktisadi Bilimler alanında Nobel Ekonomi Ödülü kazandıran Yeni Ekonomik Coğrafya'nın başlangıcı olarak görülüyor.