stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
1995 Portekiz Grand Prix
Yarış raporu

Yarışı Birleşik Krallık temsilcisi, David Coulthard birinci olarak tamamlamıştır. Yarışa ilk sıradan başlayan David Coulthard, sona kadar yarışta liderliği korudu. Böylece David Coulthard sezondaki ilk yarışını kazanmış oldu. Alman pilot Michael Schumacher yarışı ikinci olarak tamamlamıştır. Birleşik Krallıklı pilot Damon Hill ise yarışı üçüncü sırada tamamladı. Onların ardından Gerhard Berger, Jean Alesi ve Heinz-Harald Frentzen gelmiştir. Markalarda ise Williams-Renault her ne kadar 14 puan alsa da genel klasmanda onun için hiçbir değişiklik olmamıştır. Ferrari 4 ve 5 'i alsa da sönük bir yarışla genel klasmanda hiçbir şeyi değiştirememiştir.
Klasmanlar > Sıralama Klasmanı

| Poz>  | No | Sürücü | Marka | Q1 | Q2 | Fark |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 6 |  David Coulthard | Williams-Renault | 1:21.423 | 1:20.537 |  |
| 2 | 5 |  Damon Hill | Williams-Renault | 1:21.322 | 1:20.905 | +0.368 |
| 3 | 1 |  Michael Schumacher | Benetton-Renault | 1:21.885 | 1:21.301 | +0.764 |
| 4 | 28 |  Gerhard Berger | Ferrari | 1:22.281 | 1:21.970 | +1.433 |
| 5 | 30 |  Heinz-Harald Frentzen | Sauber-Ford | 1:23.485 | 1:22.226 | +1.689 |
| 6 | 2 |  Johnny Herbert | Benetton-Renault | 1:23.786 | 1:22.322 | +1.785 |
| 7 | 27 |  Jean Alesi | Ferrari | 1:22.656 | 1:22.391 | +1.854 |
| 8 | 14 |  Rubens Barrichello | Jordan-Peugeot | 1:23.142 | 1:22.538 | +2.001 |
| 9 | 25 |  Martin Brundle | Ligier-Mugen-Honda | 1:23.244 | 1:22.588 | +2.051 |
| 10 | 15 |  Eddie Irvine | Jordan-Peugeot | 1:22.957 | 1:22.831 | +2.294 |
| 11 | 26 |  Olivier Panis | Ligier-Mugen-Honda | 1:23.284 | 1:22.904 | +2.367 |
| 12 | 7 |  Mark Blundell | McLaren-Mercedes | 1:24.583 | 1:22.914 | +2.377 |
| 13 | 8 |  Mika Häkkinen | McLaren-Mercedes | 1:23.064 | 1:23.114 | +2.527 |
| 14 | 29 |  Jean-Christophe Boullion | Sauber-Ford | Zaman yok | 1:23.934 | +3.397 |
| 15 | 4 |  Mika Salo | Tyrrell-Yamaha | 1:24.942 | 1:23.936 | +3.399 |
| 16 | 3 |  Ukyo Katayama | Tyrrell-Yamaha | 1:24.631 | 1:24.287 | +3.750 |
| 17 | 23 |  Pedro Lamy | Minardi-Ford | 1:26.210 | 1:24.657 | +4.120 |
| 18 | 24 |  Luca Badoer | Minardi-Ford | 1:25.746 | 1:24.778 | +4.241 |
| 19 | 10 |  Taki Inoue | Footwork-Hart | 1:24.883 | 1:25.031 | +4.346 |
| 20 | 9 |  Massimiliano Papis | Footwork-Hart | 1:25.696 | 1:25.179 | +4.642 |
| 21 | 17 |  Andrea Montermini | Pacific-Ford | 1:27.659 | 1:26.172 | +5.634 |
| 22 | 21 |  Pedro Diniz | Forti-Ford | 1:29.137 | 1:27.292 | +6.755 |
| 23 | 22 |  Roberto Moreno | Forti-Ford | 1:28.672 | 1:27.523 | +6.986 |
| 24 | 16 |  Jean-Denis Délétraz | Pacific-Ford | Zaman yok | 1:32.769 | +12.232 |
Klasmanlar > Yarış Klasmanı

| Poz>  | No | Sürücü | Marka | Tur | Zaman | Fark | Puan |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | 6 |  David Coulthard | Williams-Renault | 71 | 1:41:52.145 | 1 | 10 |
| 2 | 1 |  Michael Schumacher | Benetton-Renault | 71 | +7.248 | 3 | 6 |
| 3 | 5 |  Damon Hill | Williams-Renault | 71 | +22.121 | 2 | 4 |
| 4 | 28 |  Gerhard Berger | Ferrari | 71 | +1:24.879 | 4 | 3 |
| 5 | 27 |  Jean Alesi | Ferrari | 71 | +1:25.429 | 7 | 2 |
| 6 | 30 |  Heinz-Harald Frentzen | Sauber-Ford | 70 | +1 Lap | 5 | 1 |
| 7 | 2 |  Johnny Herbert | Benetton-Renault | 70 | +1 Lap | 6 |   |
| 8 | 25 |  Martin Brundle | Ligier-Mugen-Honda | 70 | +1 Lap | 9 |   |
| 9 | 7 |  Mark Blundell | McLaren-Mercedes | 70 | +1 Lap | 12 |   |
| 10 | 15 |  Eddie Irvine | Jordan-Peugeot | 70 | +1 Lap | 10 |   |
| 11 | 14 |  Rubens Barrichello | Jordan-Peugeot | 70 | +1 Lap | 8 |   |
| 12 | 29 |  Jean-Christophe Boullion | Sauber-Ford | 70 | +1 Lap | 14 |   |
| 13 | 4 |  Mika Salo | Tyrrell-Yamaha | 69 | +2 Laps | 15 |   |
| 14 | 24 |  Luca Badoer | Minardi-Ford | 68 | +3 Laps | 18 |   |
| 15 | 10 |  Taki Inoue | Footwork-Hart | 68 | +3 Laps | 19 |   |
| 16 | 21 |  Pedro Diniz | Forti-Ford | 66 | +5 Laps | 22 |   |
| 17 | 22 |  Roberto Moreno | Forti-Ford | 64 | +7 Laps | 23 |   |
| YD | 17 |  Andrea Montermini | Pacific-Ford | 53 | Gearbox | 21 |   |
| YD | 8 |  Mika Häkkinen | McLaren-Mercedes | 44 | Engine | 13 |   |
| YD | 16 |  Jean-Denis Délétraz | Pacific-Ford | 14 | Physical | 24 |   |
| YD | 26 |  Olivier Panis | Ligier-Mugen-Honda | 10 | Spun off | 11 |   |
| YD | 23 |  Pedro Lamy | Minardi-Ford | 7 | Gearbox | 17 |   |
| YD | 3 |  Ukyo Katayama | Tyrrell-Yamaha | 0 | Collision | 16 |   |
| YD | 9 |  Massimiliano Papis | Footwork-Hart | 0 | Gearbox | 20 |   |
Tapınak Şövalyeleri

| Tapınak Şövalyeleri Pauperes commilitones Christi Templique Solomonici |
| --- | --- |
Tapınak Şövalyeleri'nin sancağı
Etkin: 1119-1314
Bağlılık: Papalık
Görevi: Hristiyan Haçlıları ve Avrupalıları Korumak.
Büyüklük: 15.000-20.000 üye
Karargâh: Tapınak Tepesi, Kudüs
Patron: Aziz Bernard
Slogan: Non nobis, Domine, non nobis, sed Nomini tuo da gloriam (Bizi değil tanrım, bizi değil, kendi adını şereflendir.)
Maskot: At üstünde 2 Şövalye
Teçhizat: Beyaz manto üzerine kırmızı haç.
Savaşları: Haçlı Seferleri *Montgisard Muharebesi *Hıttin Muharebesi *Arsuf Muharebesi *Akka Kuşatması *Akka Kuşatması (1291) Reconquista
Komutanlar
İlk Büyük Üstat: Hugues de Payens 
Son Büyük Üstat: Jacques de Molay
Tapınakçılar'ın mührü üzerindeki yazı: "Sigillum Militum Xpisti". Atın üzerinde kurucularından Hugues de Payens ve arkadaşı Godfrey de Saint-Omer resmedilmiş.
Tapınak Şövalyeleri, Mabet  Şövalyeleri veya Tapınak Tarikatı (Latince: Pauperes commilitones Christi Templique Solomonici Süleyman Tapınağı ve İsa'nın Fakir Askerleri), tanınmış Hristiyan askerî tarikatlarından biridir. Resmî olarak iki yüzyıl boyunca faaliyette bulunmuşlardır.
Tarikatın kuruluşu ve kimliği

Fransız soylusu Hugues de Payens tarafından 1119 civarında Kudüs'te Hristiyan hacıları korumak için 9 şövalyeden oluşan bir grup kuruldu. Bu 9 şövalye ile gerek kan gerek evlilik ile bağı vardı.Katolik Kilisesi tarafından resmî olarak 1129 yılında tanınan tarikat kısa zamanda güçlenmiştir. En güçlü zamanlarında askerî varlıkları 20.000'i bulmuştur. Fakat bunların sadece %10'u tarikata bağlı şövalyelerdir. Tarikatın ömrü neredeyse Haçlı Seferleri'yle eş olmuştur. Beyaz renkteki eşyaları üzerindeki kırmızı haçlarıyla Tapınak Şövalyeleri zamanlarının en korkulan savaşçılarından olmuşlardır.
Tarikatın askerî kanadı savaşlarda ün kazanırken tarikata bağlı diğer gruplar, Avrupa genelinde ve Kutsal Topraklar'da geniş ölçekte yapılanmışlardır. Kutsal Topraklar'da ve Avrupa'da birçok mevzi inşa eden tarikat bankacılık ve para transferinin ilkel bir formunu bularak Hristiyan hacılara büyük kolaylıklar sağlamıştır.
Haçlı Savaşları'nın ardından tarikata büyük borçları olan Fransa Kralı IV. Philippe'in kafirlik ("Katolik olmayan" anlamında) ve eşcinsellik gibi suçlamalarla, Tapınak Şövalyeleri'nin  ortadan kaldırılması için Papa V. Clemens'e yaptığı baskıların neticesinde 1312'de tarikat ortadan kaldırılıp tüm mal varlığına el koyulmuş ve Tapınakçılar cadı avında olduğu gibi yakılarak öldürülmüşlerdir. Son olarak 19 Mart 1314'te Jacques de Molay (ok. "jak dö mole") ve beraberindeki tarikat üyeleri kazığa bağlanarak yakılmak suretiyle idam edilmişlerdir.
Tarikatın Yükselişi

Birinci Haçlı Seferi'nin ardından birçok hacı Kutsal Topraklar'ı ziyaret etmek için Avrupa'dan yola çıktılar. Fakat savaşlardan sonra düzeni bozulan bu topraklarda, birçoğu haydutlar tarafından soyuldu ve katledildi. 1118 yılında Fransız Hugues de Payens ve arkadaşı Godfrey de Saint-Omer hacıları korumak amacı ile kuracakları tarikata destek sağlamak için Kudüs Kralı II. Baudouin'e başvurdular. Kral onlara Müslümanlarca Zeytin Dağı olarak adlandırılan Tapınak Dağı'nda bir yer verdi. Mescid-i Aksa'nın da burada bulunması ve Süleyman Tapınağı'nın kalıntılarının da burada bulunduğuna inanılması sebebiyle kurulan tarikat, "İsa'nın ve Süleyman Tapınağı'nın Takipçileri" adını aldı. Kuruluşunda dokuz şövalyenin rol oynadığı tarikat, finansal kaynaklardan yoksun olması nedeniyle tamamen bağışlara bel bağlamıştı. Tarikatın amblemi olarak kullanılan aynı ata binmekte olan iki şövalye de bu sadeliği ve fakirliği simgelemekteydi.
Tarikatın bu durumu fazla sürmedi. Clairvauxlu Bernard, kurucu şövalyelerden birinin yeğeniydi. Troyes kentinde toplanan konseyde tarikatı Papa'ya anlattı ve Papa tarafından resmî olarak onaylandılar. Bundan sonra Papa II. İnnocentius tarafından yayınlanan özel bir fermanla tarikat mensupları bütün ülke sınırlarından serbestçe geçme, vergi ödememe ve Papa dışında hiçbir otoriteye karşı hesap vermeme gibi geniş haklara sahip oldu. Papa'dan gördükleri bu destek sonrasında Avrupa genelinde soylulardan para, arazi ve askerî destek gördüler.
Tarikat kazandığı bu güçle kısa zamanda gelişti. Haçlıların Kutsal Topraklar'da kazandıkları savaşlarda büyük etkileri oldu. Ayrıca ellerine geçen malî güçle ilk çek sistemi sayılabilecek sistemi geliştirdiler. Kutsal topraklara gidecek kişi Avrupa'daki bir tarikat mensubuna parasını yatırıp sadece tarikata üye kişilerin çözebileceği kodlama ile yazılmış bir mektup alırdı. Daha sonra gideceği yere vardığında oradaki üyeden yatırdığı parayı alırdı. Böylece soygunlarda can ve mal kaybı önlenmesi amaçlanmıştı.
Tarikat bağışlar ve kendi yatırımlarıyla elde ettiği gelirlerle Avrupa'nın ve Orta Doğu'nun birçok yerinde kiliseler ve kaleler kurdu. En güçlü zamanlarında Kıbrıs Adası, tarikatın yönetimi altındaydı.
Organizasyon ve Yapılanma

Daha fazla bilgi: Tapınak Şövalyeleri büyük ustaları listesi
Tarikat hiyerarşik bir yapılanma içerisinde olmuş; tarikatın başında her zaman Fransız asıllı bir şövalye bulunmuş ve tarikat Avrupa'nın belirli şehirlerinde ve ülkelerinde bu başkana bağlı birer temsilci ve temsilcilere bağlı daha küçük gruplar şeklinde örgütlenmiştir.
Tapınağın temelde yoksulluk, namus ve itaat yemini eden dokuz asker-keşişle başlayıp bugünkü çok uluslu şirketleri andıran bir görüntüye ulaşması gibi birliğin yapısı da haçlı devletlerin işlerindeki artan rolünü yansıtacak ve destekleyecek biçimde gelişmiştir.
Bir Banka Olarak Tapınak

Tapınakçılar tarih sahnesine çıktıkları ilk dönemlerden itibaren güvenilir bankacılar olarak tanındılar. Tapınak aslında Avrupa'nın ilk bankasıydı. Paranın bir Tapınak evine yatırılıp başka birinden çekilebildiği bir kredi mektupları sistemi geliştirdiler. Böylece yatırılan paralar Tapınakçılar'ın sağlam binalarında güvence altında oluyordu. Avrupa'da, Paris Tapınağı'nın görkemli binası finans merkezleriydi.
İkinci Haçlı Seferi sürecinde Birlik ile Fransa kralları arasında uzun soluklu bir iş birliği başladı. II. Philippe'in (1180-1223) hükümdarlığı döneminde Tapınak gerçek anlamda Fransız kraliyet hazinesine dönüştü. Onun hükümdarlığı süresince kraliyet arazilerinden sağlanan gelirler yüzde 120 arttı ve on üçüncü yüzyıl boyunca Tapınağın Paris'teki haznedarı kral tarafından seçildi ve haznedarlar II. Philippe ile onun haleflerinin güvenilir birer danışmanları oldular.
Tapınakçılar'ın kendilerini başarılı birer banker olarak kanıtlamalarında tuttukları titiz kayıtların ve müşterileriyle girdikleri tarafsız ilişkilerin büyük rolü vardı.
Kayıtlar Paris Tapınağı’nın bir banka olarak ne kadar meşgul olduğunun açık bir kanıtıdır. Kayıtlarda -sekiz sayfalık parşömen- tarih, görevdeki Tapınakçı’nın ismi, yatırılan miktarın yanı sıra, kim tarafından, hangi hesaba yatırıldığı ve paranın nereden geldiği belirtilmiştir. Her günün sonunda, toplanan paralar saklanmak üzere sağlam odalara götürülürler. Bu süreçte Paris Tapınağı’nda aktif 60 hesap vardı ve hesap sahipleri arasında saraylılar, din adamları, önemli soylular ve Tapınak çalışanları bulunuyordu. Noel yortusunda, Paskalya yortusunda, Ascension’da ve ayrıca Birlik için özel önemi olan Vaftizci Yahya gibi aziz yortu günlerinde çalışılmazdı. Bu tarihlerin dışında, Tapınak temelde müşterilerin ihtiyacına bağlı olarak iş yapardı.
Papalık da finansal ihtiyaçları için Tapınakçılar’a güvenir hale gelmişti. Tapınakçılar 1163 gibi erken bir tarihte bile Papa III. Alexander’in (1159-1181) bankacılığını yapıyorlardı. Aynı zamanda II. Philippe'in başında olduğu Capet hanedanının finansal işleriyle de ilgileniyorlardı. Birlik öte yandan Papa III. İnnocentius Dördüncü Haçlı Seferi (1202-1204) sırasında sefer harcamalarını yeniden düzenlemek istediğinde de kullanıldı
Tapınağın finansal hizmetleri kredi sağlamakla ve saraylılar ya da soylularla sınırlı değildi. Haçlılar ve hacılar birkaç yıl boyunca Avrupa’dan uzaklaştıklarında Tapınakçılar onların değerli belgelerini ve vasiyetleri ile mallarını da kabul ederlerdi.
Batıdaki Tapınakçılar

Hugues de Payen’in 1127-1129 arasındaki ziyaretinden bu yana onlara bağışlanan topraklar Birliğin zenginliğinin temelini oluşturdu. Malcolm Barber’in belirttiği gibi, “Batıdaki yaygın destek ağı olmasaydı Tapınakçılar ilk ciddi yenilgilerinde yok olurlardı.” Başlangıçta Hugues de Payen’in gezisi sırasında ve sonrasında beliren ayrıntılı bağış programıyla elde edilen bu geniş ağ sonradan tapınağın Avrupa şubelerine dönüştü.
Bir Tapınak evi, sonradan etrafına kardeş evleri de alacak biçimde gelişen bir bina olurdu (bir çiftlik ya da bir malikane). Ana ve kardeş evlerden sağlanan gelirlerin tamamı Doğuya yollanırdı. Responsion adıyla bilinen vergi Batı’daki bir Tapınak evinde elde edilen tüm gelirlerin üçte birine eşitti ve Birliğin Kutsal Topraklar’daki çalışmasını desteklemek üzere gönderilirdi. Bu batılı evler genellikle Avrupa’nın büyük kentlerinde, finans merkezlerinde ve limanlarında bulunurdu. Ticaretin olduğu her yerde Tapınakçılar da vardı. Evler Birliğe yalnızca para değil gıda, giyecek, silah ve at da sağlardı. Tapınağın Doğu’da giderek artan rolü düşünüldüğünde verilen bu destek Batı’daki evlerin işleyişinin Birliğin sürekli desteklenmesi açısından çok önem kazanıyordu.
Daha fazla destek bulmak amacıyla Tapınakçılar bir çeşit üyelik sistemi geliştirdiler. Buna göre üye olan bir kişi yaptığı bağışla birlikte bir Tapınak kilisesindeki ayinlere katılabiliyor ya da bir Tapınak mezarlığına gömülme hakkını elde ediyordu. Bazen, bu kişilerin bakacak kimseleri yoksa onlara bir emekli aylığı dahi bağlıyordu.
Tapınağın Batı’daki 9.000 malikanesinin çoğunluğu Fransa’daydı. Fransa’nın ardından İtalya geliyordu. Birliğin Almanya’da da mülkleri olsa da bu ülke daha çok Töton Şövalyeleri’nin egemenliği altındaydı. Aynı şekilde, İber Yarımadası’nda Tapınakçılar Calatrava, Santiago ve Alcântara gibi İspanyol ve Portekiz tarikatlarının yanında daha sönük kalıyordu. İngiltere’de Birliğin merkezi Londra Tapınağı’ydı. Penzance ve Bristol Kanalı’ndaki Lundy Adası’ndan Yorkshire ve Lincolnshire’a dek ülkenin dört bir yanına da şubeler yayılmıştı. Daha net ifade etmek gerekirse, bugünkü İngiliz yer adlarından “Tapınak” önekini taşıyan tüm yerlerin bir zamanlar Tapınak'la bir ilişkisi olmuştur.
Askeri Taktikler

Tapınakçılar'ın savaş alanındaki ünü eşsizdi. Frenkler Hıttin'de bozguna uğradıklarında, Selahaddin tüm esir Tapınakçılar'ın ve Hospitalier Şövalyeleri'nin idam edilmesi emrini vermişti, çünkü askeri tarikatların Frenkler'in İslam'a karşı en temel silahı olduğunu biliyordu.
Tapınakçılar -diğer Haçlılar'da olduğu gibi- süvarilere ve piyadelere sahiplerdi. Süvariler arasında atlı şövalyeler ve çavuşlar, piyadeler arasında ise okçular ve balta ve mızrak taşıyan birlikler vardı. Şövalyeler Orta Çağ'ın tankları idi. Dev savaş atları ortalama 1,5 metre boyundaydı. Atlara -ki onlara savaş atı denmekteydi- tekme atma, toslama ve ısırma eğitimi verilirdi. Çavuşlar da ata binerdi ancak daha hafif silahlar taşır ve arkadan gelirlerdi.
Taktikler basitti, ancak iyi zamanlama ile oldukça etkili olabilirlerdi. Öncelikle piyadeler koruma sağlar, ardından atlılar asıl dörtnala saldırıyı gerçekleştirirlerdi. İyi zamanlanmış bir saldırı yoluna çıkan her şeyi yok ederdi. Yanlış zamanlanmış saldırılar ise Cresson Muharebesi'nde olduğu gibi felaketlere yol açardı. Arbede sırasında Tapınakçılar Tarikat'ın beauseant adıyla bilinen siyah beyaz flaması havada kaldığı sürece savaş alanında kalmak zorundaydılar. Flama gözden kaybolduğu anda Tapınakçılar Hospitalier Şövalyeleri'ne katılırlar ya da onların flaması da gözden kaybolmuşsa herhangi başka bir Hristiyan flamasına eşlik ederlerdi. Ettikleri yemine göre savaş alanına daima en önde çıkacaklar ve alanı en son terk edeceklerdi.
Latin Doğu'nun ilk yıllarında Tapınakçılar Haçlıların en iyi eğitilmiş askerleri olarak neredeyse intihar boyutlarında cesaret örnekleri sergileyerek üne kavuşmuşlardı. Bu durum Akka'daki amansız bir saldırıda ölen Gérard de Ridefort'un Büyük Ustatlığı esnasında doruk noktaya ulaştı. Ne var ki, on ikinci yüzyıldan on üçüncü yüzyıla geçilirken, Tapınakçılar eski cesaretlerini yitirmeye başladılar ve savaşta daha temkinli davranışlar sergilediler.
Tarikatın Zayıflayışı

Haçlı Savaşları'nın başlamasından yaklaşık bir yüzyıl sonra savaşın gidişatı Hristiyanlar için değişmeye başladı. Müslümanlar Selahattin Eyyubi gibi komutanların kumandasında Haçlılar karşısında zaferler kazanmaya başladılar. Selahaddin Kudüs'ü, 1187 yılında, özellikle Hittin Savaşı'ndan sonra güçleri kırılan Hristiyanlardan geri aldı. Kudüs'ün kaybıyla tarikat karargâhını kuzeydeki Akka'ya taşımak zorunda kaldı. Hristiyanlar 1229 yılında Kudüs'ü geri aldılarsa da 1244 yılında şehri bu kez Memlükler aldı. Akka'ya taşıdıkları karargâhlarını da 1291 yılında kaybeden tarikat, merkezini Kıbrıs'taki Limasol'a taşımak zorunda kaldı. Bundan sonra askerî açıdan zayıflayan tarikata gelen yardımlar da azaldı. Her ne kadar güçlerini kaybetmiş olsalar da iki yüz yıllık bir yapılanma sonunda tarikat Avrupa'da gündelik yaşamın bir parçası olmuştu ve Papalık fermanı sayesinde monarşiler karşısındaki özerklik de tansiyonu yükseltiyordu. Bir ölçüde zayıflamış olmakla beraber hâlâ ordularının bulunması ve Töton Şövalyelerinin Prusya'da, Hospitalier Şövalyelerinin Rodos'ta yaptığı gibi kendilerine ait bir yönetim oluşturma amaçları sonlarını hazırladı.
Tutuklamalar ve Tarikatın Dağılışı

1307 yılında tarikatın başındaki isim olan Jacques de Molay, tarikatı Hospitalierlerle birleştirmek istedi fakat bir anlaşmaya varamadılar. Her iki tarikat da konuyu Papa'ya taşıdı. Fakat bu sırada Papa, özellikle son yıllarda tarikat hakkında yapılan suçlamalardan rahatsız olduğu için Fransa Kralı IV. Philippe'in baskısıyla tarikatı aforoz etti ve tarikat üyeleri tutuklanarak işkence altında kabule zorlandıkları suçlamalardan dolayı idam edildiler. 1312 yılında Papa Tarikatı resmî olarak dağıttı ve mülklerinin birçoğunu Hospitalier Şövalyeleri Tarikatı'na geçirdi. Rivayete göre, Molay yakılırken Papa'yı ve Kral'ı lanetleyerek sene sonuna kadar onların da öleceğini söyledi. Hem Kral hem de Papa aynı sene içinde öldüler (1314). Tapınakçılar tarikatının hayatta kalan üyeleri başta İskoçya olmak üzere Papa'nın elinin uzanamayacağı yerlere dağıldılar. Tarikat'ta otuzuncu derece olarak kurulan "Siyah ve Beyaz Kartal Şövalyesi" mertebesinin (İng. Knight of the Black and White Eagle) öğretisinin ve hedefinin, Jacques de Molay'nin (ok. "jak de mole") intikamını almak için IV. Philippe öldürmek olduğu -daha geniş anlamda Katolik Fransız monarşisini ve bütün Katolik monarşileri yok etmek olduğu- ve IV. Philippe'i onların öldürdüğü söylenir.
Tutuklamalar

Tapınak ile Hospitalier Şövalyeleri'nın birleştirilmesi söylentisi Kasım 1305'le V. Clemens’in papa seçilmesiyle yeniden alevlendi. Papa, Jacques de Molay ile Hospitalier Şövalyeleri'ın Büyük Ustadı Fulk de Villaret’i bu konu üzerindeki düşüncelerini yazmaları ve anlatmaları için davet etti. Jacques de Molay’a göre bu fikir savunulabilir değildi. 1306 yılında Papa’ya gönderdiği mektupta birleşme ya da birleşmeme sonucunda olacakları tarttı ve aynı hedeflere sahip olsalar da her iki tarikatın bağımsız iken daha iyi işleyebileceği sonucuna vardı. Papa Clemens de yeni bir haçlı seferi konusunda de Molay’ın düşüncelerini sordu. Büyük Ustat ikinci bir mektupla yanıt verdi, geçmişteki seferler ya Birinci Haçlı Seferi’nde olduğu gibi "passagium generale "yani herkesin katılabileceği şekilde ya da daha sonraki seferlerde olduğu gibi "passagium particulare"  yani sınırlı sayıdaki profesyonel askerin belli bir hedefe odaklanacağı şekilde gerçekleşmişti. De Molay dönemin yaygın görüşüne karşı çıktı ve Ruad’ın kaybedilmesi örneğini vererek passagium generale’nin tek çözüm yolu olduğunu savundu. Papa Clemens ikna olmadı ve de Molay ile de Villaret’i sorunu daha fazla tartışmak amacıyla Fransa’da buluşmaya çağırdı. Toplantı -1306 yılı Azizler Günü’ne denk getirilmişti- Papa’nın mide iltihabına yakalanması sebebiyle mecburen ertelendi. De Molay 1306’nın sonlarında ya da 1307 başlarında Batı'ya ulaştı. Hospitalier'lerin Rodos’taki işleriyle meşgul olan Fulk de Villaret ise ertesi yaza kadar gelemedi.
De Molay ile Papa Clemens Haospitalier’lerin Büyük Üstadı'nın Fransa’ya gelmesini beklerken üçüncü bir sorun ele alındı. İki yıl önce tarikattan ihraç edilen birkaç şövalye tarafından Tapınakçılar’a ağır biçimde ahlaksızlık suçlamaları yöneltilmişti. De Molay Papa’dan Tarikat’ın saygınlığının kurtarılmasını istedi. 24 Ağustos’ta Papa Fransa Kralı IV. Philippe’e Tarikat’a yönelik suçlamalara inanmakta zorlandığını ancak Tapınakçılar’la ilgili çok fazla tuhaf şey duyduğu için ‘büyük bir keder, endişe ve kalp kırıklığı’ içinde bir soruşturma yapılmasına karar verdiğini yazdı. IV. Philippe'ten bundan daha fazlasını yapmamasını istedi. Ama Fransız kralı onu dinlemedi. 13 Ekim günü şafak vaktinde görevliler içlerinde Paris Tapınağı'ndan alınan Jacques de Molay'ın da olduğu Fransa'daki tüm Tapınakçılar'ı sapkınlık, homoseksüellik, küfür ve İsa'yı inkâr etme suçlarından tutukladılar.
1314 Sonrasında Tapınakçılar

On dokuzuncu yüzyılın tanınmış Katolik teologlarından ve tarihçilerinden biri olan Ignaz Dollinger’e bir defasında tarihin en kötü gününün hangisi olduğu sorulmuştu. Cevap vermekte gecikmedi: O gün, Tapınakçılar’ın Fransa’da tutuklandıkları 13 Ekim 1307 Cuma günü idi. O dönemde, tutuklamalar emsalsiz boyutlardaki bir suç olarak görülmüştü. Dante IV. Philippe’i Pontius Pilate ile kıyaslamış ve Purgatoria’da onu açgözlülükle suçlamıştı. Ardından Tapınakçılar’ı çevreleyen söylenceler hızla gerçekleşmeye başlamıştı: Papa Clemens, Jacques de Molay’ın onu bir yıl içinde Tanrı huzurunda buluşmaya çağırmasından bir ay sonra öldü, IV. Philippe 29 Kasım 1314’te bir av kazasında öldü. Tüm bu ölümler Jacques de Molay’ın lâneti olarak görüldü.
Her ne kadar yargılamalar ve baskılar Tapınak Tarikatı’nın yok olmasına yol açtıysa da, başka konularda işlevsiz kaldı. IV. Philippe Tapınakçılar’ın hazinesine ulaşamadı ve Tarikat’ın topraklarının büyük kısmı Hospitalier Şövalyeleri’ne geçti. Ayrıca kaç tane Tapınakçının gerçekte tutuklandığı belirsiz kaldı (rakamlar 2000 ila 15000 arasında değişmektedir) ve aynı şekilde kaçının kaçtığı da bilinmedi. Tarikat’ın bir çeşit tüyo aldığı açıktı: 13 Ekim olaylarından kısa bir süre önce Jacques de Molay Tarikat’ın kural kitaplarını ve hesap defterlerini istedi ve tamamını yaktı. 1307 yılında Tarikat’tan ayrılan bir kardeşin “akıllıca” davrandığı söylendi, zira belirsiz bir tehlike yaklaşmaktaydı. Tüm Fransız karargahlarına uyarılar gönderildi. Tarikat'ın ayinleri ve işleyişi hakkında bilgi vermek yasaklandı.
Tarikat'ın IV. Philippe'in planlarının uygulamaya konduğunu biliyor olması Fransız kralının Tarikat'ın hazinesine niçin ulaşamadığını açıklayabilir. Hazinenin tutuklamalardan kısa süre önce Paris Tapınağı’ndan kaçırılarak nehir yoluyla Tapınakçılar’ın ana deniz üssü La Rochelle’e ulaştırıldığı söylenmektedir. 1307 sonbaharında kaç adet Tapınakçı gemisinin La Rochelle’den ayrıldığı bilinmemektedir -elbette ne taşıdıkları da- ancak bilinen bir şey vardır: Tapınak donanması birdenbire ortadan kaybolmuştur.