stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Ján Kollár
Yaşam

Pressburg'daki (Pozsony, Macaristan Krallığı, şimdi Bratislava, Slovakya) Lutheran Lisesi'nde çalıştı. 1817'de Jena Üniversitesi'ne kaydoldu. Wartburgfest'teki (18 Ekim 1817), Panslavizm hakkındaki görüşleri bakımından biçimlendirici bir tecrübe olarak kabul edilir
Papaz olarak yetişkinlik hayatının çoğunu kalabalık ama fakir olan Pest'teki (Macaristan Krallığı, bugün kısmı Budapeşte, Macaristan) Slovak Lutheran halkın arasında geçirdi. 1849'dan itibaren Viyana Üniversitesi'nde Slav arkeolojisi profesörü olarak görev yaptı ve birkaç kez de Slovaklara dair meseleler için Avusturya hükûmetine danışmanlık yaptı. İlk aşamada Slovak ulusal hareketine girdi.
Mošovce'deki müzesi (1974'ten bu yana) Kollár'ın aksi halde ahşap doğduğu evin tek parça parçası olan eski tahıl ambarı içine kuruldu. Evin geri kalanı 16 Ağustos 1863'te bir yangında yandı. 2009'da, şimdi müze olan orijinal Kollár'ın doğum evinin bir kopyası inşa edildi.
Görüşler

Slav mütekabiliyeti görüşü için çalıştı. 4 standart dil kabul etti: Rusça, Lehçe, Çekoslovakça ve Sırp-Hırvatça .
Eserleri

Şiir yazmanın yanı sıra teknik edebiyat da yazdı.
Slávy Dcera (1824; Sláva'nın kızı), iki (37 ve 39 sone ) döngü koleksiyonu
Bu çalışmada Slav mütekabiliyeti anlayışı üzerinde çalıştı. Bir kadına olan duygularını ifade etti ama bu aşk anavatanına olan sevgiye dönüştü. Bu çalışmanın ana teması: •aşk •vatanseverlik
5 bölüme ayrılmıştır ve bir önsöze sahiptir.
Předzpěv (Başlangıç)  </br> Yazar, Slovakların daha önce diğer Slav kabileleri gibi Avrupa tarafından kaybolacağı yönündeki korkularını dile getirir. Slovaklardan, Rus milletinden yardım istemelerini ister.
1. Sala  </br> Bu bölüm aşk sonelerini içerir. Kollár, aşkını Mína'yı yücelten, onu tanrıça Sláva'nın kızı Slav hizmetçi için ideal olarak tasvir eder.
2. Labe, Rén, Vltava  </br> Bu kısımlarda, yazar bizi Slav kabilelerinin daha önce yaşadığı yerlere götürür. Hayal kırıklığına uğradı çünkü bu bölgeler artık yabancı ülkelere aittir.
3. Dunaj  </br> Yazar, bu alandaki yoksulluktan dolayı hayal kırıklığına uğramış Slovakya'ya gelir. Son derece hayal kırıklığına uğrar ve ölmeyi diler.
4. Léthé
5. Acheron  </br> Mína bir peri olur ve yazarı Slav cennetine ve cehennemine götürür.
O literární vzájemnosti mezi kmeny a nářečími slavskĭmi (Slav kabileleri ve halkları arasındaki edebi mütekabiliyet üzerine)
Miras

Güney Slovakya'da bulunan ve çoğunluğu Macar olan Guta'nın adı, 1948 yılında “Kolarovo” olarak değiştirilir. Yeniden adlandırma, kasaba nüfusunun iradesine ve Slovakya'daki Macar etnik yapısını bastırmanın bir parçası olarak uygulandı.
Sırbistan'ın Stara Pazova kentindeki bir sokağa onuruna bir isim verildi.
Bački Petrovac'taki (Sırbistan) bir [./https://en.wikipedia.org/wiki/Gymnasium_(school) 23 Nisan 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. gymnasium] (lise) onun adını taşıyor.
(20. Yüzyılın ilk yarısı) Baki Petrovac'ta Jan Kolar lisesi
Avena sterilis

Avena sterilis (canlı yulaf, kısır yulaf, yaban yulaf, kızıl yaban yulaf, kışlık yaban yulaf; sin: Avena ludoviciana Durieu; Avena macrocarpa Moench; Avena sterilis ssp. sterilis; Avena sterilis ssp. ludoviciana) tohumları yenilebilen bir yabancı ot türüdür. Bitkinin birçok ortak ismi, rüzgarda salkımlarının hareketine atıfta bulunur.
Tanım > Görünüm

Avena sterilis, dik ve geniş yapraklı bir ot olup boyu 1,5 metreye (4 fit 11 inç) kadar ulaşabilir. Olgunlaştığında, 60 cm (24 inç) uzunluğa ve 6–14 mm (0.24-0.55 inç) genişliğe kadar yaprak saplarına sahiptir.
Avena sterilis eşit kenarlara sahip veya hafif tek taraflı bir salkıma sahip bir çiçeklenme yapısına sahiptir. Spikelet adı verilen küçük başakçıklar genellikle 3 florete sahiptir, ancak sayı 2 ile 5 arasında değişebilir. Kısa uzantı (awn) olmayan spikeletler 1.7-4.5 cm uzunluğundadır; dış kavuzlar (glumes) ise 2.4–5 cm uzunluğa ulaşır.
floretler saman sarısı veya hafif kırmızımsı renkte olabilir. Bazen floretin tabanında kırmızımsı tüyler bulunabilir.
Lemma genellikle 1.5–4 cm uzunluğundadır  Floretler uzundur ve tepede sivrilir. Glumalara en yakın iki floretin ise 3–9 cm uzunluğunda kıvrık bir sırt çıkıntısı (awn) bulunur
Tanım > Çeşitler ve alt türler

Avena sterilis'in iki alt türü olan A. sterilis sterilis ve A. sterilis ludoviciana arasındaki ayrımı, çiçeklerin üreme organlarının boyutuna göre yapılabilir.
İspanya'da yapılan 139 adet A. sterilis L. popülasyonu üzerinde yapılan bir çalışma, yeni bir alttür tanımlanmasa da morfolojik sınıflamalara göre 6 çeşit daha ortaya çıkardı.
Tanım > Çoğalma

A. sterilis altı ploid kromozomlu bir bitkidir. Yani genetik yapısı altı takım kromozomdan oluşur. Bir yıllık bitki  olup yaşam döngüsü birçok tahıl ürününe benzer. Tek bir bitki 200 tohum üretebilirken, ortalama olarak ise 13-21 tohum üretir. Tohumlar toprakta düzenli olarak iki yıldan fazla yaşar ve çimlenmeden önce 5 yıla kadar dayanabilir.
Tanım > Dağılım

A. sterilis, Akdeniz Havzası'na, Batı, Orta ve Güney Asya'ya özgü bir türdür, ancak başka yerlerde de yaygın olarak görülür. Bu bitki türü Antarktika hariç tüm kıtalarda yetişebilir.
Kuzey Amerika'da ise A. sterilis, ABD'nin Kaliforniya, Oregon, New Jersey, Ohio, Pennsylvania  eyaletlerinde ve Kanada'nın Ontario ve Quebec bölgelerinde   yetişen bir tür olarak bulunur.
Tanım > Zararlılar ve patojenler

A. sterilis bazı zararlılara ev sahipliği yapar:
Ditylenchus dipsaci adlı patojenik nematod.
Sclerophthora macrospora adı verilen protist bitki patojeni
Halk arasında kahverengi buğday akarı olarak bilinen Petrobia latens
Yulaf bitkilerini etkileyen yaygın iki hastalığa, yulaf tacı pasına ve sap pasına karşı hassastır
Buğday cüce virüsüne karşı da hassastır.
İnsanlarla ilişkisi > Evcilleştirilmiş yulafın atası

Genetik analizler, Güneybatı Asya'ya özgü, özellikle günümüz İran, Irak ve Türkiye'nde bulunan A. sterilis otunun, A. sativa ve A byzantina gibi evcilleştirilmiş yulaf bitkilerinin atası olduğunu göstermiştir.
İnsanlarla ilişkisi > Modern tarım zararlısı

A. sterilis, tohumlarının tahıllardan ayrılmasının zor olması nedeniyle problem yaratan bir bitkidir. Bu nedenle tohumları, yün, tahıl taneleri ve diğer tohumlarla birlikte dünyaya yayılmıştır.
A. sterilis, birçok tarım ürününün gelişmesi için ideal olan aynı koşullarda başarılı bir şekilde yetişebildiği ve benzer yaşam döngüsüne sahip olduğu için ekili ürünlerle doğrudan rekabete girerek verimi düşürür
Castillejo-González ve ark. (2014), QuickBird (uydu görüntüleri) ve çeşitli görüntü sınıflandırıcıları kullanarak A. sterilis'in işgal ettiği tarlaları neredeyse kusursuz bir doğrulukla tespit etmeyi başarmıştır.
İnsanlarla ilişkisi > Herbisit direnci

Avena sterilis'in bir alt türü olan A. sterilis ssp. ludoviciana, ilk olarak 2010 yılında İran'ın Kirmanşah ve Kuzistan bölgelerinde kışlık buğday ekim alanlarında, 2 farklı etki mekanizmasına (SOA) sahip çoklu herbisit toleransı gözlemlendi. Bu popülasyonların klodinafop-propargyl, iyodosülfüron-metil-sodyum ve mezosülfüron-metile karşı dayanıklı olduğu bilinmektedir.
İngiltere'de ise A. sterilis ssp. ludoviciana (Asl) ve A. fatua'nın çeşitli tarlalarda fenoxaprop‐P‐ethyl'e karşı dayanıklılık geliştirdiği tespit edildi. Her ne kadar Asl ve A. fatua çaprazlama yapsa da, her ikisinin de direnç geliştirmesinin nedeni veya hangi yönde gerçekleştiği kanıtlanmamıştır
Yunanistan'daki A. sterilis popülasyonlarının ise neredeyse tamamı diklofop'a karşı dayanıklı ancak aynı etki mekanizmasına sahip diğer herbisitlerin çoğuna (örn. AACase inhibitörleri) karşı hassastır. Bununla birlikte, Yunanistan'daki popülasyonların çoğu diklofop direncine ve en azından bir başka herbiside karşı da kısmi dirence sahiptir.
Floretleri
La mujer de Judas

| La mujer de Judas |
| --- | --- |
Format: Telenovela
Geliştiren: Martín Hahn
Senarist: Martín Hahn Zaret Romero Ana Teresa Sosa Francisco Boza Verónica Álvarez
Yönetmen: Olegario Barrera Otto Rodríguez
Başrol: Chantal Baudaux Juan Carlos García Astrid Carolina Herrera
Açılış müziği: Me huele a soledad - MDO
Bitiş müziği: Volver a respirar - Jessica
Ülke:  Venezuela
Dili: İspanyolca
Bölüm sayısı: 126
Yapım
Yönetici yapımcı: Mariana Djuro
Yapımcı: Marco Godoy Ramirez
Gösterim süresi: 60 dakika
Yayın bilgileri
Kanal: RCTV
Yayın tarihi: 16 Mayıs 2002 - 7 Aralık 2002
Kronoloji
Önce gelen: La niña de mis ojos
Sonra gelen: Trapos íntimos


La mujer de Judas, 2002 yılında RCTV kanalında yayınlanan Venezuela yapımı telenovela.
Oyuncular

Chantal Baudaux - Gloria Real / Gloria Rojas Del Toro
Juan Carlos García - Salomón Vaisman
Astrid Carolina Herrera - Altagracia Del Toro
Luis Gerardo Nuñez - Marcos Rojas Paul
Gledys Ibarra - Marina Batista
Julie Restifo - Joaquina Leal/La Juaca
Javier Vidal - Ludovico Agüero del Toro
Dora Mazzone - Elda "Chichita" Agüero Del Toro
Fedra López - Ricarda Araujo
Kiara - Laura Briceño
Albi De Abreu - Alirio Agüero del Toro
Siyonizm

Theodor Herzl, modern Siyonist hareketin kurucusudur. 1896 tarihli eseri Der Judenstaat'ta, 20. yüzyılda bağımsız bir Yahudi devletinin kurulacağını öngördü.
Siyonizm (İbranice: צִיּוֹנוּת‎, romanize: Tsiyyonut), tarihî İsrail Toprakları olarak tanımlanan topraklarda bir Yahudi devletinin asırlar sonra yeniden kurulmasını destekleyen, savunan ve Yahudi milliyetçiliğini temel alan ideolojik fikir hareketidir. Modern siyonizm, 19. yüzyılın sonlarında Orta ve Doğu Avrupa'da ulusal bir canlanma hareketi olarak hem şiddetlenen antisemitizm dalgalarına tepki olarak hem de "Yahudi Aydınlanması" olarak da bilinen Haskala'ya bir cevap olarak ortaya çıktı. Kuruluşundan çok kısa bir süre sonra varlıklı Yahudi soyluların ilgisini çeken hareket, Osmanlı İmparatorluğu'nun kontrol ettiği Filistin'de sürdürülebilir bir Yahudi devletini, 1900 yıl sonra tekrar yaratmayı amaçlıyordu.
1948'e kadar siyonizmin öncelikli hedefleri: İsrail topraklarında, Yahudi egemenliğinin yeniden kurulması ve Yahudilerin, diasporada yaşadıkları antisemitik ayrımcılıktan ve zulümden kurtarmaktı. İsrail Devleti'nin 1948'de kurulmasından bu yana siyonizm, öncelikle İsrail adına savunuculuk yapmayı, onun varlığına ve güvenliğine yönelik tehditleri ele almayı ve diasporadaki Yahudileri herhangi bir katliam girişimine korumayı amaçlamış durumdadır.
Dinî siyonizm Yahudilerin, dinsel Yahudiliğe bağlı kalarak Yahudi kimliklerini sürdürmelerini ister, diğer ırklarla asimilasyonuna karşı çıkar ve kendi devletlerinde çoğunluk millet olmalarının bir yolu olarak Yahudilerin, İsrail'e geri dönmesini savunur. Ahad Ha'am [en] tarafınca kurulan kültürel siyonizm, İsrail'de bir Yahudi "ruhani merkezi" seküler vizyonunu besledi. Politik siyonizmin kurucusu Herzl'in aksine Ahad Ha'am, kurulacak yeni devletin "sadece Yahudilerce yönetilecek bir devlet" olmasını amaçlıyordu, "sadece Yahudi ırkına özel bir devlet" olmasını değil.
Terminoloji

Siyonizm sözcüğü, İbranicedeki Siyon (ציון‎, Tzi-yon) sözcüğünden türetilmiştir. İsmin kökeni, Kudüs yakınlarında bulunan Siyon Dağı'na veya Siyon Kalesi'ne dayatılmaktadır. Sonraları, Kral Davud döneminde, "Siyon" tüm Kudüs şehrine ve İsrail Diyarı'na atıfta bulunan bir kapsamlama hâline geldi. Tora'daki birçok sözde, İsrailoğulları'ndan "Siyon halkı", "Siyon'un oğulları / kızları" olarak bahsedilir.
Yahudi milliyetçiliğini tanımlamak için kullanılan bir terim olarak "siyonizm," ilk milliyetçi Yahudi öğrenci hareketi Kadimah'ın kurucusu Avusturyalı Yahudi yayımcı Nathan Birnbaum tarafından, kendi çıkarttığı Selbstemanzipation adlı gazetede, 1890 yılında ortaya atılmıştır. (Birnbaum bir süre sonra siyasi siyonizme sırtını dönerek ilk Haredi hareketi olan Agudat Israel'in genel sekreteri olmuştur.)
Siyonizm, Yahudi ana vatanını sadece ve sadece Eretz Israel'de kurmayı tasarlayan bir Yahudi milliyetçi hareketi olması ile Toprakçılıktan (Tertoryalizm) ayırılabilir. Siyonizmin ilk dönemlerinde, Yahudilerin Avrupa dışına yerleştirilmesine yönelik bir dizi teklif getirilmişse de, bunlar eninde sonunda ya reddedilmiş ya da başarısızlıkla sonuçlanmıştır. Bu tekliflerin yarattığı tartışmalar ise siyonist hareketin niteliği ve odağının tanımlanmasına katkıda bulunmuştur.
Genel bakış

Bütün siyonistlerin buluştuğu ortak payda, İsrail diyarının Yahudiler için millî yurt olarak tanımlanmasıdır. Bu tanımlama ve anlayış, tarihî bağların ve dinî geleneklerin Yahudileri İsrail'e bağlamasından doğar. Siyonizm standart bir ideolojiye dayanmaz ve birçok ideoloji arasındaki diyaloglara dönmüştür: Genel siyonizm, dinî siyonizm, işçi siyonizmi, revizyonist siyonizm, yeşil siyonizm vb.
Millî bir devletleri olmaksızın, Yahudi diasporasının iki binyıl (milenyum) süren varlığından sonra, siyonist hareket; 19. yüzyılda Laik Yahudiler tarafından kuruldu. Dreyfus meselesi ve Rusya İmparatorluğu'ndaki Yahudi pogromlarında da görülen, Avrupa'daki artan anti semitizme cevap olarak Aşkenaz Yahudilerin çoğunlukla desteklediği bir tepki olarak ortaya çıktı. Resmî olarak, hareket, Avusturya-Macaristanlı gazeteci Theodor Herzl tarafından 1897 yılında basılan Der Judenstaat (Yahudi Devleti) adlı kitaptan sonra kurulmuştur. O zamanlar, hareket, Yahudilerin Osmanlı'nın bir parçası olan Filistin'e gitmelerini destekledi.
Başta diğer birçok Yahudi asimilasyonu ve antisemitizme tepki olan hareketler içinde yer almasına rağmen, siyonizm hızlı bir şekilde büyüdü ve Yahudi politikalarında dominant bir güç hâline geldi. Hareket, sonunda başarılı oldu ve 14 Mayıs 1948'de İsrail Devleti Yahudilerin ülkesi olarak kuruldu. İsrail'de yaşayan Yahudilerin oranı da daimî bir şekilde arttı ve hareketin oluşmasından günümüze kadar gerçekleşen göçlerle, dünyadaki Yahudilerin yaklaşık %40'ı, İsrail'de yaşamaktadır. Bu oran dünyadaki diğer bütün ülkelerden fazladır. Bu iki sonuç siyonizmin diğer Yahudi politik hareketlerden daha başarılı olduğunu gösterir. Bazı akademik çalışmalarda, hem diaspora politikaları altında işlenir hem de millî kurtuluş hareketlerine örnek olarak üzerinde çalışılır.
Siyonizm aynı zamanda, modern dünyayla Yahudilerin ilişkilerine yönelik de tutum aldı. Diaspora'dan dolayı, birçok Yahudi dışlanmış kaldı ve modern çağ hakkında pek fikre sahip değillerdi. Birçok Yahudi tamamen asimile olup, inançlarını geride bırakıp modern dünyaya entegre olmak istiyordu. Asimilasyonu destekleyen radikal grup, Yahudilerin Avrupa toplumuna tamamen entegre olmalarını istedi. Böylece, Yahudiler ve Yahudi olmayanlar arasındaki fark ortadan kalkacaktı. Bu grup homojen bir topluma kendi kimliklerinden vazgeçerek ulaşmayı amaçladı. Başka bir asimilasyon yöntemi olarak kültürel sentez, Yahudiliğe ait gelenekleri korurken, modern dünyayı kabul edip ona göre davranmayı öne sürdü. Bu fikri öne sürenler daha korumacı oldular, böylece bir yandan gelenekleri kaybetmeyip, öte yandan modern çağa ayak uydurabileceklerdi.
Örgütlenme

| Ülke | Üyeler | Delegeler |
| --- | --- | --- |
| Polonya | 299.165 | 109 |
| ABD | 263.741 | 114 |
| Filistin | 167.562 | 134 |
| Romanya | 60.013 | 28 |
| Birleşik Krallık | 23.513 | 15 |
| Güney Afrika | 22.343 | 14 |
| Kanada | 15.220 | 8 |
Dünya çapındaki çok uluslu siyonist hareket bir temsilî demokrasi şeklinde yapılandırılmıştır. Dört yılda bir kongreler düzenlenmekte (II. Dünya Savaşı'ndan önce iki yılda bir düzenlenmekteydi) ve kongreye katılan delegeler üyeler tarafından seçilmektedir. Üyelerin, şekel adı verilen üyelik aidatını ödemesi gerekir. Kongrede, delegeler 30 kişilik icra kurulunu, bu kurul da hareketin liderini seçerdi. Kuruluşundan itibaren demokratik bir yapıya sahip olan harekette kadınlar da oy hakkını, Birleşik Krallık'ta oy hakkını kazanmadan da önce elde etmişlerdir. 1917 yılına kadar, Dünya Siyonist Örgütü devamlı küçük ölçekli göç ve Yahudi Ulusal Fonu (1901 – Yahudilerin yerleşimi için toprak satın alan bir yardım derneği) ve İngiliz-Filistin Bankası (1903 – Yahudi işletmelerine ve çiftçilere kredi sağlayan bir kuruluş) gibi oluşumların kurulması yoluyla bir ana vatan kurma stratejisini izlemiştir. 1942 yılında düzenlenen Biltmore Konferansı'nda, siyonistler programlarını değiştirerek hareketin amacı olarak bir Yahudi devleti kurulmasını talep ettiler.
1968 yılında Kudüs'te bir araya gelen 28. Siyonist Kongresi, "Kudüs Programı"nda belirtilen beş noktayı Siyonizmin günümüzdeki amaçları olarak kabul etmiştir. Bu noktalar şöyledir:
Yahudi Halkının birliği ve İsrail'in Yahudi yaşamında sahip olduğu merkezi önem;
Yahudi Halkının, tüm ülkelerden yapılacak göçler (Aliyah) yoluyla, tarihi anavatanı olan Eretz Israel'de bir araya gelmesi;
Adalet ve barış vizyonu üzerine kurulu olan İsrail Devleti'nin güçlendirilmesi;
Yahudi ve İbrani dili eğitiminin ve Yahudi ruhani ve kültürel değerlerinin teşvik edilmesi yoluyla Yahudi Halkının kimliğinin korunması;
Yahudi haklarının her yerde korunması.
İsrail'in kurulmasından bu yana, hareketin rolü önemini çok büyük ölçüde yitirmiş olsa da, hareket içindeki ideolojik farklılıklar gerek İsrail'de gerekse Yahudiler arasında yapılan siyasi tartışmaların çok önemli bir parçası olmayı sürdürmektedir.
Örgütlenme > İşçi Siyonizmi

İşçi Siyonizmi Doğu Avrupa'da doğmuştur. sosyalist Siyonistlere göre, yüzyıllar boyunca Yahudi düşmanı toplumlar içinde gördükleri baskı yüzünden Yahudiler süklüm püklüm, aciz, umutsuz bir hale düşmüşler, bu da Antisemitizmin daha da şiddetlenmesine davetiye çıkartmıştı. Bu grup, Yahudi ruhu ve toplumunda bir devrimin gerekli olduğunu, bu devrimin de kısmen İsrail'e göç ederek, kendilerine ait bir ülkede çiftçilik, işçilik ve askerlik yapan Yahudiler tarafından gerçekleştirilebileceğini savunuyorlardı. Çoğu Sosyalist Siyonist, geleneksel dine dayalı Yahudiliğin uygulanmasına Yahudi halkı arasında "Diyaspora zihniyeti"ni devam ettirdiği gerekçesiyle karşı çıkmış ve İsrail'de "kibbutzim" adı verilen kırsal topluluklar oluşturmuştur. Her ne kadar Sosyalist Siyonizm Yahudiliğin temel değerleri ve ruhaniliğinden esinlenmiş ve felsefi olarak bu esaslar üzerine kurulmuşsa da, Yahudiliğin ifade edilmesinde benimsediği ilerici yaklaşım Ortodoks Yahudilik ile arasında karşıtlığa dayalı bir ilişkiyi beslemiştir.
Filistin'deki İngiliz Manda Yönetimi sırasında, İşçi Siyonizmi Filistin'deki Yahudi yerleşimi Yişuv'un siyasi ve ekonomik hayatında baskın güç haline gelmiş ve İşçi Partisi'nin yenilgisi ile sonuçlanan 1977 seçimlerine kadar da İsrail'deki siyasi yapının hakim ideolojisi olmayı sürdürmüştür. Gelenek (zayıflamış olmakla birlikte) İşçi Partisi tarafından hâlen sürdürmekte, parti son yıllarda Batı Şeria ve Gazze'de bir Filistin Devleti'nin kurulmasının savunuculuğunu yapmaktadır.
Örgütlenme > Liberal Siyonizm

Genel Siyonizm (ya da Liberal Siyonizm), başlangıçta 1897 yılında toplanan Birinci Siyonist Kongresi'nden I. Dünya Savaşı'na kadar olan dönemde Siyonist hareket içindeki hakim eğilim olmuştu. Genel Siyonistler kendilerini Herzl ve Chaim Weizmann gibi Siyonist liderlerin gıpta ile baktığı liberal Avrupa orta sınıfı ile özdeşleştirmiştir. Liberal Siyonizm günümüzde İsrail'deki herhangi bir parti ile ilişkilendirilemese de, İsrail siyasetinde serbest piyasa ilkelerini, demokrasiyi ve insan haklarına bağlılığı savunan güçlü bir eğilim olarak varlığına devam edip sürdürmektedir.
Örgütlenme > Milliyetçi Siyonizm

Milliyetçi Siyonizm, Jabotinski'nin önderliğindeki Revizyonist Siyonistlerin içinden çıkmıştır. Revizyonistler, bir Yahudi devleti kurulmasının Siyonizmin amaçlarından biri olduğunu beyan etmeyi reddederek 1935 yılında Dünya Siyonist Örgütü'nden ayrıldılar. Revizyonistler, Arap nüfusunu Yahudilerin kitlesel göçünü kabul etmeye zorlamak ve bölgedeki İngiliz çıkarlarını savunmak üzere Filistin'de bir Yahudi Ordusu kurulması fikrini savunuyorlardı. Revizyonist Siyonizm zaman içinde evrilerek İsrail'de 1977 yılından bu yana birçok hükûmetin ana ortağı olan Likud Partisi'ne dönüşmüştür. Parti, İsrail'in Batı Şeria ve Doğu Kudüs'teki kontrolünü sürdürmesini savunmakta ve Arap-İsrail anlaşmazlığında sert bir çizgi izlemektedir. 2005 yılında, Likud işgal altındaki topraklar üzerinde bir Filistin Devleti kurulması konusunda bölünmüş ve barış görüşmelerinden yana tavır koyan parti üyeleri Kadima Partisi'ni kurmuştur.
Örgütlenme > Dinî Siyonizm

1920'li ve 1930'lu yıllarda, Aşkenaz haham Abraham Yishak Kook (ilk Filistin Hahambaşısı) ve oğlu Haham Zevi Judah Kook, din karşıtlığını ima eden unsurlarını reddettikleri Siyonizmin birçok idealinde muazzam bir dini ve geleneksel değer gördüler. Siyonizmin pozitif ideallerini uygun şekilde kucaklayacak ve Ortodoks ve laik Yahudiler arasında bir köprü vazifesi yapacak bir Ortodoks Yahudilik kolu kurmayı amaçladılar.
Her ne kadar diğer Siyonist gruplar zaman içinde milliyetçiliklerinde yumuşamaya gitmişlerse de, Altı Gün Savaşı'nın kazanımları, dini Siyonizmi İsrail siyasi yaşamında önemli bir konuma getirmiştir. Günümüzde Ulusal Dini Parti ve Gush Emunim ile ilişkilendirilen Dini Siyonistler, Batı Şeria'daki Yahudi yerleşimleri konusunda ve Kudüs'ün Eski Şehir olarak adlandırılan bölümünün Yahudilerin kontrolü altına alınmasına yönelik çabalarda ön plana çıkmıştır.
Büyük ölçüde Modern Ortodoksları barındıran Dini Siyonizm, artan sayıda (daha geleneksel) Ultra-Ortodoks Yahudiyi de içine almaktadır. Sefarad partisi Şas Siyonist hareket ile doğrudan ilişkili olmamakla birlikte genel olarak bir Ultra-Ortodoks gündem izlemektedir.
Yeşil Siyonizm

Yeşil Siyonizm, Siyonizm'in İsrail'in doğasıyla ilgilenen bir dalıdır. Çevresel tek Siyonist parti Yeşil Siyonist İttifakıdır.
Neo-Siyonizm ve Post-Siyonizm

20. yüzyılın son çeyreğinde, İsrail'deki klasik milliyetçilik azalmaya başladı. Bu, diğer iki muhalif hareketin doğuşuna sebep oldu: Neo-Siyonizm ve Post-Siyonizm. Bu iki hareket dünya çapındaki iki fenomenin İsrail versiyonları anlamına geldi:
Globalleşmenin ortaya çıkması, market toplumu ve liberal kültür
Yerel ters tepki.
Neo-Siyonizm ve Post-Siyonizm, Klasik Siyonizm'le aynı özellikleri paylaşırlar fakat, hissettirilen duruş ve çap ayrımları ortaya koyar. Neo-Siyonizm, Siyonist milliyetçiliğin dini ve çıkarcı yönlerini ortaya koyar, öte yandan Post-Siyonizm, daha normalleşme ve evrenselliğe yönelik bir yaklaşımda bulunur. Post-Siyonizm'e göre İsrail “Yahudiler için devlet” olmaktan çıkmalı ve bütün vatandaşları için bir devlet olmalı ya da Arap ve Yahudilerin eşit güce sahip olduğu, çift-milliyetçi bir yapıya bürünmelidir.
Siyonizm ve Haredi Yahudilik

Haredi Ortodoksların birçoğu Siyonist hareketin parçası değildir. Siyonizmi laik görüp, milliyetçiliği doktrin olarak kabul etmemekteler. Yahudiliği ilk ve en önde gelen din olarak görmektedirler. Buna rağmen, Shas gibi bazı Haredi hareketler, açıkça Siyonist hareketle bağını ortaya koymaktadır.
Haredi hahamlar İsrail'i Yahudiliğin temellerine uyan, Yahudilere özgü bir devlet olarak görmemektedir. Bunun sebebi ülkeyi laik bulmalarıdır. Bununla birlikte, kendilerini, Yahudilerin dini bilince ulaşmalarında onlara yardımcı olması gereken kesim olarak görmektedirler. İki Haredi politik parti İsraildeki seçimlere girmektedir. Bazen, bu partiler, milliyetçi ya da Siyonist fikirlerin pararlelinde bulunur, bunun temel sebebi bu partilerin İsrailin Yahudiliğini güçlendirmek istemeleridir.
Shas Partisi Siyonist hareketle ilişkisi olduğunu kabul etmese de 2010 yılında, Dünya Siyonist Örgütüne katıldı. Partiye oy verenler kendilerini genelde Siyonist olarak görürler ve partilerin Knesset'teki üyeleri Siyonist denilebilecek politikaları savunmaktadır. 
Hasidik olmayan Litvanyali Haredi Aşkenazlar, Aşkenaz Agudat İsrail partisi tarafından temsil edilmekte ve bu parti Siyonist hareketle aralarında bir ilişki kurmaktan hep kaçınmıştır. Partinin en büyük amacı İsrail ve İsrail kanunlarının Halaha'ya uymasıdır.