stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Güneş Sistemi'nin oluşumu ve evrimi hipotezleri tarihi
Bulutsu Hipotezi'nin Tekrar Gündeme Gelişi > Seçkin konular

Bulutsu Hipotezi'nin geniş resmi yaygın olarak kabul görse de, ayrıntıların çoğu iyi anlaşılmamıştır ve rafine edilmeye devam etmektedir.
Rafine edilmiş Bulutsu modeli tamamen Güneş Sistemi gözlemleri üzerine geliştirilmiştir, çünkü 1990'ların ortalarına kadar bilinen tek model budur. Diğer gezegen sistemlerine geniş ölçüde uygulanabilir olduğu güvenle varsayılmamıştır, ancak bilim insanları ön gezegen diskleri ve hatta diğer yıldızların etrafında gezegenler bularak Bulutsu Modelini test etme konusunda endişeliydiler. 30 Ağustos 2013 itibarıyla 941 güneş dışı gezegenin keşfi birçok sürprizi ortaya çıkarmıştır. Bulutsu Modeli'nin keşfedilen bu gezegen sistemlerini hesaba katarak revize edilmesi veya yeni modellerin dikkate alınması gerekmektedir.
Bugüne kadar keşfedilen güneş dışı gezegenler arasında Jüpiter büyüklüğünde veya daha büyük, ancak sadece birkaç saatlik çok kısa yörünge periyotlarına sahip gezegenler bulunmaktadır. Bu tür gezegenlerin yıldızlarına çok yakın bir yörüngede dönmeleri gerekir, öyle ki atmosferleri güneş radyasyonu tarafından yavaş yavaş sıyrılır. Sıcak Jüpiterler olarak adlandırılan bu gezegenlerin nasıl açıklanacağı konusunda bir fikir birliği yoktur, ancak önde gelen fikirlerden biri, Uranüs ve Neptün'ü şu anki uzak yörüngelerine taşıdığı düşünülen sürece benzer şekilde gezegen göçüdür. Göçe neden olan olası süreçler arasında protoplaneter disk hala hidrojen ve helyum gazıyla doluyken yörüngesel sürtünme ve dev gezegenler ile ön gezegen diskindeki parçacıklar arasında açısal momentum değişimi yer almaktadır.
Bir diğer sorun da gezegenlerin ayrıntılı özellikleridir. Güneş bulutsusu hipotezi tüm gezegenlerin tam olarak ekliptik düzlemde oluşacağını öngörür. Bunun yerine, klasik gezegenlerin yörüngeleri ekliptiğe göre çeşitli küçük eğimlere sahiptir. Ayrıca, gaz devleri için, dönüşlerinin ve ay sistemlerinin ekliptik düzleme göre eğimli olmayacağı öngörülmektedir. Bununla birlikte, gaz devlerinin çoğunun ekliptiğe göre önemli eksenel eğimleri vardır ve Uranüs 98°'lik bir eğime sahiptir. Ay'ın Dünya'ya göre nispeten büyük olması ve diğer uyduların gezegenlerine göre düzensiz yörüngelerde olması bir başka konudur. Artık bu gözlemlerin Güneş Sistemi'nin ilk oluşumundan sonra meydana gelen olaylarla açıklandığına inanılmaktadır.
Güneş evrimi hipotezi

Güneş'in enerjisinin fiziksel kaynağını bulma ve böylece ne zaman ve nasıl tükeneceğini belirleme girişimleri 19. yüzyılda başlamıştır.
Güneş evrimi hipotezi > Kelvin-Helmholtz büzülmesi

19. yüzyılda Güneş'in ısısının kaynağı hakkındaki yaygın bilimsel görüş, bunun kütleçekimsel büzülme ile üretildiğiydi. 1840'larda gökbilimciler J. R. Mayer ve J. J. Waterson, Güneş'in muazzam ağırlığının kendi içine çökmesine ve ısı üretmesine neden olacağını ilk kez öne sürdüler. 1854'te Hermann von Helmholtz ve Lord Kelvin, bu fikri daha da geliştirdiler ve meteorların Güneş'in yüzeyine çarpmasıyla da ısı üretebileceğini savundular. O zamanki teoriler, yıldızların Hertzsprung-Russell diyagramının ana kolu boyunca aşağı doğru hareket ederek evrimleştiğini, önce dağınık kırmızı süperdevler olarak başlayıp daha sonra büzülerek ve ısınarak mavi ana kol yıldızları haline geldiğini, ardından kırmızı cücelere ve sonunda soğuk, yoğun kara cücelere dönüştüğünü ileri sürüyordu. Öte yandan Güneş, bu mekanizma ile aydınlatma gücünü (parlaklığını) yaklaşık 30 milyon yıl boyunca sürdürebilecek bir kütleçekimsel potansiyel enerjiye sahipti ve bu süre, Dünya'nın yaşından çok daha kısadır. Bu çökme süresi, Kelvin-Helmholtz zaman ölçeği olarak bilinir.
Albert Einstein'ın 1905’te geliştirdiği görelilik teorisi, nükleer tepkimelerin daha küçük öncülerden yeni elementler üretebileceği ve bunun enerji kaybına neden olabileceği anlayışını doğurdu. Arthur Eddington, Stars and Atoms (Yıldızlar ve Atomlar) adlı eserinde yıldızların içindeki basınç ve sıcaklıkların, hidrojen çekirdeklerinin helyuma dönüşmesini sağlayacak kadar büyük olduğunu ve bu sürecin de Güneş'i besleyecek muazzam enerji miktarını üretebileceğini öne sürdü. Eddington 1935 yılında daha da ileri giderek yıldızların içinde başka elementlerin de oluşabileceğini öne sürdü. 1945'ten sonra toplanan spektral kanıtlar, karbon, hidrojen, oksijen, azot, neon ve demir gibi yaygın kimyasal elementlerin galaksi genelinde oldukça düzgün bir dağılıma sahip olduğunu göstererek, bu elementlerin ortak bir kökene sahip olabileceğini düşündürdü. Oranlardaki çok sayıda anormallikler temel bir oluşum mekanizmasına işaret ediyordu. Örneğin kurşun, altından daha yüksek bir atom ağırlığına sahip olmasına rağmen çok daha yaygındı; ayrıca hidrojen ve helyum (1. ve 2. elementler) neredeyse her yerde bulunurken, lityum ve berilyum (3. ve 4. elementler) son derece nadirdi.
Güneş evrimi hipotezi > Kırmızı devler

19. yüzyıldan beri kırmızı dev yıldızların düzensiz tayfı bilinmektedir. 1940'lı yıllarda George Gamow bunların iç çekirdeğindeki hidrojeni bitirmiş, dış kabuktaki hidrojeni yanan yıldızlar olduklarını anlamıştır. Bu Martin Schwarzschild'e kırmızı devlerle yıldızların sonlu ömürleri arasındaki bağlantıyı bulmasında yardım etmiştir. Günümüzde kırmızı devlerin yıldızların ömürlerinin son hâli olduğu bilinmektedir.
Fred Hoyle element dağılımının oldukça homojen olmasına rağmen farklı yıldızların farklı elementleri farklı yoğunlukta taşıdığını söylemiştir. Hoyle'e göre, bu onların kendi içlerinde yıldızları kökeni olması gerektiğini belirtir. Sadece yoğun basınç ve sıcaklık altında oluşan elementler, demirin atom numarası etrafında zirveye ulaşır. Hoyle demirin dev yıldızlar içerisinde oluştuğunun sonucuna varmıştır. Böylece 1945 ve 1946 yıllarında Hoyle yıldız ömrünün son aşaması olduğunu belirtmiştir. Yıldız ölürken, katmanlı birleşme reaksiyonlarına sebep olarak kendi ağırlığı altında çöker. Karbon-12 helyumla birleşerek oksijen-16'yı, oksijen-16 helyumla birleşip neon-20'yi oluşturarak demire kadar gider. Ancak karbon-12'yi üretecek bir yöntem bilinmemektedir. Karbon üretmek için berilyum izotoplarının birleşmesi çok kararsızdır ve üç helyum atomunun karbon-12'yi üretmesi Evren'in yaşının göz önüne alındığı zaman olanaksızdır. Ancak, fizikçi Ed Salpeter 1952 yılında berilyum izotopunun başka bir helyumla enerji ve kütle bakımından karbona eşitse karbonu oluşturmak için yeterli kısa zaman olduğunu göstermiştir. Hoyle, antropik ilkeyi kullanarak karbondan oluştuğunu göstermiştir. Karbon-12'in madde/enerji seviyesi tanımlandığında, Hoyle'in tahminin yüzde birkaçı olduğu bulundu.
Güneş evrimi hipotezi > Beyaz cüce

İlk beyaz cüce 40 Eridani üçlü yıldız sisteminde bulunmuştur. Bu üçlü yıldız sistemi nispeten daha aydınlık anakol yıldızı 40 Eridani A, yakında dönen 40 Eridani B ve anakol kırmızı cüce 40 Eridani C yıldızlarını içerir. 40 Eridani B/C eşi William Herschel tarafından on Ocak 31, 1783 tarihinde keşfedilmişrtir;, s. 73 Friedrich Georg Wilhelm Struve tarafından 1825 ve Otto Wilhelm von Struve tarafından 1851 yılında yeniden gözlemlenmiştir. 1910 yılında, Henry Norris Russell, Edward Charles Pickering ve Williamina Fleming tarafından 40 Eridani B yıldızının A sınıfı yıldız olduğunu keşfetmiştir.
Beyaz cücelerin keşiflerinden kısa bir süre sonra aşırı yoğun olduğu bulundu. Sirius B ve 40 Eridani B gibi çift yıldız olan yıldızların kütleleri yörünge gözlemleriyle tahmin edilebilir. Sirius B için 1910 yılında, kütle 0,94 M☉ olarak ölçülmüştür. (daha güncel tahmin 1,00 M☉.) Sıcak kütleler soğuk kütlelerden daha fazla ışıma yaptığı için yıldızın yüzey aydınlığı etkin yüzey sıcaklığından yani tayfından tahmin edilebilir. Eğer yıldızın uzaklığı biliniyorsa ortalama aydınlatması bilinebilir. Iki rakamın karşılaştırılması yıldızın yarıçapı verir. Bu tür muhakemeler Sirius B ve 40 Eridani B çok yoğun olması gerektiğini anlatır ve astronomları şaşırtır. Örneğin, Ernst Öpik 1916 yılında 40 Eridani B yıldızının Güneş'ten 25.000 kere daha yoğun olduğunu bulmuştur ama çok yüksek olduğu için kendisi "imkansız" diye nitelendirmiştir.
Bu derece yoğunluklar mümkündür çünkü beyaz cüceler kimyasal bağlarla bağlı atomlardan değil bağlanmamış çekirdek ve elektron plazmasından oluşur. Bu şekilde çekirdekler daha yakın bir şekilde yerleşebilirler. Ancak, Eddington, plazma soğuduğunda ve atomları iyonize tutan enerji artık olmadığında ne olacağını merak etti. Bu paradoks R. H. Fowler tarafından 1926 yılında yeni tasarlanmış kuantum mekaniği uygulamalarıyla çözülmüştür. Elektronlar Pauli Dışlama İlkesine itaat ettiği için elektronlar aynı hâli işgal edemez ve Fermi-Dirac istatistiklerine uymak zorundadırlar, 1926 yılında Pauli Dışlama ilkesini karşılayan parçacıkların istatistiksel dağılımını da tanımlamıştır. Sıfır sıcaklıktan bütün elektronların en düşük enerji seviyesinde olmasına gerek yoktur, bazıları yüksek enerji seviyesinde yer alabilir. Bu elektron hâli dejenere olarak adlandırılır ve böylece beyaz cüce sıfır sıcaklığa soğuyabilir ve yüksek enerjisini koruyabilir.
Güneş evrimi hipotezi > Gezegenimsi bulutsu

Gezegenimsi bulutsular genelde soluk nesnelerdir ve hiçbiri çıplak gözle görülemez. ilk bulunan gezegenimsi bulutsu Vulpecula takımyıldızında 1764 yılında Charles Messier tarafından keşfedilen Halter Bulutsusu'dur ve Messier nesneleri kataloğunda M27 olarak listelenmiştir. Düşük çözünürlüklü teleskoplarla yapılan erken gözlemler M27 ve sonra keşfedilen gezegenimsi bulutsular gaz devlerine benzetildi ve şimdi gezegenlerde çok farklı olduğunu bilinmesine rağmen Uranüs'ün kaşifi William Herschel "gezegenimsi bulutsu (planetary nebula)" terimini bulmuştur.
Gezegenimsi bulutsuların merkezi yıldızları çok sıcaktır. Aydınlatma gücü çok azdır yani çok küçüktürler. Sadece bir yıldız tüm yakıtını tüketirse bu kadar küçük bir boyuta çökebilir yani gezegenimsi bulutsu yıldız evriminin final aşamasıdır. Spektroskopik gözlemler, gezegenimsi bulutsuların genişlediğini gösterir yani gezegenimsi bulutsular, yıldızlar hayatlarının sonunda uzaya dış katmanlarının atılmasıyla oluşur.
Ay'ın kökeni hipotezi

Yüzyıllardır, bilimsel hipotezler Ay'ın kökeni merakını ilerletmiştir. En eski teorilerden biri olan çift toplanma teorisi Ay'ın Dünya'nın oluşumundan artanların yörüngede toplanarak oluştuğunu söyler. Diğeri, George Darwin (Charles Darwin'in oğlu) tarafından geliştirilmiş fizyon modelidir. Bu modelde, Ay senede 4 cm kadar Dünya'dan uzaklaşır yani bir zamanlar Dünya'nın bir parçasıydı ve Dünya'nın momentumu çok daha fazla olduğu bir zamanda dışarı fırladı. Üçüncü hipotez Ay'ın dışarıdan gelip Dünya'nın yörüngesine oturmasıdır.
Ay'ın kökeni hipotezi > Apollo görevleri

Ancak bu hipotezler Apollo Projesiyle çürütüldü ve Ay'ın yaşı ve tarihine dair bir sürü kanıt sağlandı. Bu kanıtlar eski modellerin yaptığı çoğu tahmini çürütmüşlerdir. Ay'dan getirilen taşlar, Güneş Sistemi'nin başka yerlerdeki taşlarda suyun bariz az olduğunu ve öncül tarihinde Magma okyanusu olduğunu göstermiştir, bu da oluşumundan büyük bir enerji olduğunu (dolayısıyla erken Ay'ın çok sıcak olduğunu) gösterir. Ayrıca, ay taşlarındaki oksijen izotopları ikisinin Güneş bulutsusunun benzer konumunda oluşturduğunu düşündüren, Dünya'dakilerle belirgin bir benzerlik göstermiştir. Yakalama modeli izotoplardaki benzerliği açıklarken başarısız oldu (Ay başka bir Güneş Sistemi'ne ait olsaydı, izotoplar farklı olurdu), toplanma modeli ise su kaybını yeterince açıklayamadı (Ay Dünya'yla aynı şekilde oluşmuş olsaydı mineral yapısına sıkışmış su miktarı kabaca aynı olurdu). Aksine, fizyon modelinde kimyasal bileşimdeki benzerlik ve Ay'daki demir eksikliği hesaba katılırken, yüksek yörüngesel eğim ve Güneş Sistemi'ndeki diğer gezegen-uydu eşlerinden daha fazla olan Dünya-Ay sisteminin açısal momentumu hesaba katılmaz.
Ay'ın kökeni hipotezi > Büyük çarpışma hipotezi

Ana madde: Büyük Çarpışma Hipotezi
Apollo görevlerinden sonraki birçok yıl boyunca, Ay'ın kökenini açıklamak için en iyi hipotez olarak ikili yığılma modeli benimsenmişti, fakat bu modelin kusurlu olduğu biliniyordu. Daha sonra 1984 yılında Hawaii'nin Kona kentinde yapılan bir konferansta, gözlemlenen tüm tutarsızlıkları açıklayan bir uzlaşma modeli oluşturuldu. İlk olarak 1976 yılında iki bağımsız araştırma grubu tarafından formüle edilen büyük çarpışma modeli, Mars büyüklüğünde dev bir gezegensel cismin, tarihinin erken dönemlerinde Dünya ile çarpıştığını varsayıyordu. Çarpmanın ürettiği aşırı ısınmış buhar, gezegenin etrafındaki yörüngeye doğru yükselerek Ay'ı oluşturmak üzere bir araya gelmiş olmalıydı. Bu durum, buhar bulutunun suyun yoğunlaşamayacağı kadar sıcak olması nedeniyle su eksikliğini; Ay'ın, Dünya'nın bir parçasından oluştuğu için bileşimdeki benzerliği; Ay'ın, Dünya'nın çekirdeğinden ziyade kabuğundan ve mantosundan oluştuğu için daha düşük yoğunluğu ve eğik bir çarpmanın Dünya-Ay sistemine büyük miktarda açısal momentum kazandırması nedeniyle Ay'ın alışılmadık yörüngesini açıklamaktadır.
Ay'ın kökeni hipotezi > Cevaplanmamış sorular

Büyük çarpışma modeli, aşırı açıklayıcı olduğu gerekçesiyle eleştirilmiştir; çünkü gelecekteki herhangi bir keşfi açıklamak üzere genişletilebilir ve bu nedenle yanlışlanamaz durumdadır. Ayrıca birçok kişi çarpışan cisimden gelen malzemenin büyük bir kısmının Ay'da toplanacağını ve dolayısıyla izotop seviyelerinin farklı olması gerektiğini, fakat böyle olmadığını iddia etmektedir. Bunun yanı sıra su gibi bazı uçucu bileşikler Ay'ın kabuğunda bulunmazken, manganez gibi diğer birçok bileşik bulunmaktadır.
Ay'ın kökeni hipotezi > Diğer doğal uydular

Eş zamanlı yığılma ve yakalanma modelleri şu anda Ay'ın varlığı için geçerli açıklamalar olarak kabul edilmese de, Güneş Sistemi'ndeki diğer doğal uyduların oluşumunu açıklamak için kullanılmıştır. Jüpiter'in Galilei uydularının eş zamanlı yığılma (co-accretion) yoluyla oluştuğuna inanılırken, Triton gibi Güneş Sistemi'nin düzensiz uydularının tamamının yakalandığı düşünülmektedir.
Ressamın öngezegensel disk betimlemesi
Hubble Uzay Teleskobunda görülen Beta Pictoris
NGC 7293, Helis Bulutsusu
George Darwin (1845-1912)
Bölge parkı

Ischigualasto Bölge Parkı
Şehir parkı (veya bölge parkı), bir millî parkın aksine, bir ülkenin illerinden biri tarafından yönetilen bir parktır. Eyalet parkına benzer. Genellikle rekreasyon açısından halka açıktır. Çevresi sınırlı ya da çok sıkı bir şekilde korunuyor olabilir. Arjantin, Belçika, Kanada ve Güney Afrika; şehir parkı olan ülkeler arasında yer almaktadır.
Demirözü

Başlığın diğer anlamları için Demirözü (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
| Demirözü |
| --- | --- |
İlçe

 İlçe sınırları haritası
Ülke: Türkiye
İl: Bayburt
Coğrafi bölge: Karadeniz Bölgesi
İdare
 • Kaymakam: Ali Ekber Ateş
 • Belediye başkanı: Arslan Gürer (AK Parti)
Yüzölçümü
 • Toplam: 584 km²
Rakım: 1654 m
Nüfus (2018)
 • Toplam: 8.657
 • Kır: 5,255
 • Şehir: 3.593
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
Posta kodu: 69000
İl alan kodu: 458
İl plaka kodu: 69
Resmî site http://www.demirozu.bel.tr http://www.demirozu.gov.tr
Demirözü, Bayburt ilinin bir ilçesi.
Tarihçe

Yerleşimin eski adı Kısanta'dır. 1530 yılı Osmanlı tahririnde Kısanta adıyla Bayburd kazasına bağlı bir köy olarak görülmektedir. 1642 yılı avarız defterine göre yerleşimde, 48'i Hristiyan ve 2'si Müslüman olmak üzere toplam 50 hane bulunmaktadır. 19. yüzyıl başlarında yerleşim Gümüşhane sancağının Koğans (Kovans) nahiyesine bağlı görülmektedir. 1837 yılında köyde 42'si Hristiyan ve 2'si Müslüman olmak üzere toplam 44 hane bulunmaktadır. 1876 yılı Trabzon Vilayet Salnamesinde Kovans nahiyesine bağlı tamamı Hristiyan (Ermeni) olan 58 hanede 22 erkek yaşamaktadır. Aynı yıl içerisinde yerleşim Kovans nahiyesinden ayrılarak Bayburd kazasına bağlanmıştır.
Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşundan sonra 1935 ve 1940 yılı nüfus sayımlarında Kısanta adıyla Pulur nahiyesine bağlı bir köy olarak görülen yerleşim, 1945 yılı nüfus sayımından itibaren Pulur nahiyesinin merkez köyü olmuştur. Köyün Kısanta olan adı 1959 yılında, "yabancı kökten geldiği ve iltibasa yol açtığı" gerekçesiyle 7267 sayılı kanunla Demirözü olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren yeni adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır. Bayburt'a bağlı bucak merkezi statüsündeki yerleşim, 4 Temmuz 1987 tarihinde Gümüşhane ilinin ilçesi olmuştur.
21 Haziran 1989 tarihinde Bayburt ilinin kurulmasıyla da yeni kurulan bu ilin ilçesi olmuştur.
2008 yılında Çiftetaş ve Güneşli köyleri ilçeye mahalle olarak bağlanmıştır.
Ekonomi

İlçenin geçimi tarım ve hayvancılığa dayanır. İlçede sanayiye yönelik değirmen ve değişik küçük atölyeler bulunmaktadır.
Nüfus

| Yıl | Toplam | Şehir | Kır |
| --- | --- | --- | --- |
| 1990 | 13.319 | 2.452 | 10.867 |
| 2000 | 13.477 | 2.061 | 11.416 |
| 2007 | 9.570 | 1.915 | 7.655 |
| 2008 | 9.030 | 2.144 | 6.886 |
| 2009 | 8.799 | 2.137 | 6.662 |
| 2010 | 8.688 | 2.158 | 6.530 |
| 2011 | 8.530 | 2.130 | 6.400 |
| 2012 | 8.281 | 2.095 | 6.186 |
| 2013 | 8.156 | 2.074 | 6.082 |
| 2014 | 9.733 | 3.962 | 5.771 |
| 2015 | 8.665 | 3.459 | 5.206 |
| 2016 | 10.745 | 5.344 | 5.401 |
| 2017 | 7.835 | 2.605 | 5.230 |
| 2018 | 8.657 | 2.210 | 6.447 |
| 2019 | 9.247 | 3.722 | 5.525 |
| 2020 | 8.848 | 3.593 | 5.255 |
Coğrafya > Doğal güzellikler

Demirözü Barajı'nın ve Yakup Abdal Köyü Tabi Parkı'nın kenarına kurulmuş mesire alanları bulunmaktadır. Demirözü Barajı'nda tekne turları da gerçekleştirilmektedir. Yakup Abdal köyündeki tabiat parkında mesire alanı ise doğal çam ormanları arasında yer almaktadır.
Kültür > Tarihi yapıtlar

Gökçedere Beldesi'nde - Ferahşad Bey Camii ve Medresesi
Çatalçeşme Köyü'nde - Çatalçeşme Camii
Akyaka Köyü'nde - Akyaka Camii (Kiliseden camiye çevrilmiştir)
Kültür > Müzeler

Beşpınar köyünde - Kenan Yavuz Etnografya Müzesi
Genel seçimler

| Yıl | Parti | Oy Oranı |
| --- | --- | --- |
| 1991 | RP | %41 |
| 1995 | RP | %43 |
| 1999 | FP | %28 |
| 2002 | AK Parti | %34 |
| 2007 | AK Parti | %62 |
| 2011 | AK Parti | %68 |
| Haziran 2015 | AK Parti | %68 |
| Kasım 2015 | AK Parti | %82 |

Yakup Abdal Tabiat Parkı Göleti ve Mesire Alanı
Demirözü Barajı'nda Yer Alan Gezi Teknesi
Mehmet Polat (oyuncu)

| Mehmet Polat |
| --- | --- |
Doğum: 14 Ocak 1970 (55 yaşında) Diyarbakır, Türkiye
Milliyet:  Türk
Meslek: Oyuncu, yönetmen
Etkin yıllar: 1997-günümüz

Mehmet Polat (d. 14 Ocak 1970, Diyarbakır), Türk dizi ve sinema oyuncusu.
İlk yılları ve kariyeri

Polat, 1970'te Diyarbakır'da doğdu. 1992 yılında konservatuvar bölümünden mezun oldu. Oyunculuk kariyerine 1997 yılında Böyle mi Olacaktı dizisiyle başladı. 2004 yılında Kurtlar Vadisi'nde Cerrahpaşalı Metin rolünü oynadı. Daha sonra 2005'te Acı Hayat'da Bekir Karadağ karakterini canlandırdı. Cem Yılmaz'ın 2010 yılında çıkardığı Yahşi Batı adlı sinema filminde Johnny Lesh'i canlandırdı.
Kişisel hayatı

Mehmet Polat, 2017 yılında Beyoğlu'nda tanıştığı Zeynep Eren'i darp ettiği iddiasıyla dava edildi. Eren, saçından sürüklendiğini belirtti ve vücudundaki morluklar nedeniyle şikayetçi oldu. Mehmet Polat hakkında "yaralama, darp" ve "hakaret" suçları kapsamında dava açıldı.
Filmografisi > Sinema

| Yıl | Yapım | Rol |
| --- | --- | --- |
| 2017 | Atçalı Kel Mehmet |  |
| 2014 | Stajyer Mafya |  |
| 2010 | New York'ta Beş Minare |  |
| 2009 | Yahşi Batı | Johnny Lesh |
| 2009 | Jack Hunter ve Yıldız Cenneti | Doridanov |
| 2002 | Hititler |  |
| 2002 | Abdülhamid Düşerken |  |
Filmografisi > Televizyon

| Yıl | Yapım | Rol |
| --- | --- | --- |
| 2024-günümüz | Uzak Şehir |  |
| 2022 | Barbaroslar: Akdeniz'in Kılıcı | Marco Gabriel |
| 2019-2020 | Bir Zamanlar Çukurova | Hatip Tellidere |
| 2019 | Söz | Tarık |
| 2018 | Vatanım Sensin | Sofu Efe |
| 2016 | Diriliş Ertuğrul | Gümüştekin |
| 2013 | Benim İçin Üzülme |  |
| 2010-2011 | Geniş Aile | Katip Meyveli |
| 2010 | Sakarya Fırat | Artin |
| 2006 | Binbir Gece | Erdal Karayolcu |
| 2006 | Acı Hayat | Bekir Karadağ |
| 2005 | Beşinci Boyut |  |
| 2004 | Kurtlar Vadisi | Cerrahpaşalı Metin |
| 2004 | Cennet Mahallesi | Tilki Necmi |
| 2004 | Uy Başuma Gelenler | Taner |
| 2003 | Hayat Bilgisi | Komiser |
| 2002 | Yarım Elma | Doktor |
| 2002 | Sırlar Dünyası |  |
| 2001 | Tatlı Hayat | Bilal |
| 2001 | Dadı |  |
| 2000 | Üvey Baba | Levent |
| 1997 | Böyle mi Olacaktı |  |
Filmografisi > İnternet

| Yıl | Yapım | Rol |
| --- | --- | --- |
| 2023 | Şebeke | Hilmi / Baheeddin Rasih |
Filmografisi > Yönetmenlik

| Yıl | Yapım |
| --- | --- |
2006: 100 Yıllık Sevda
2005: Unutulmaz Maçlar
Gönül Ülkü Özcan

| Gönül Ülkü Özcan |
| --- | --- |
Doğum: Emine Gönül 27 Mart 1929(1929-03-27) Kadıköy, İstanbul, Türkiye
Ölüm: 2 Kasım 2016 (87 yaşında) Silivri, İstanbul, Türkiye
Defin yeri: Karacaahmet Mezarlığı, İstanbul
Milliyet: Türk
Meslek: Oyuncu
Etkin yıllar: 1947-2016
Evlilik: Gazanfer Özcan (e. 1962; ö. 2009)
Çocuk(lar): Kılıç Işılay

Emine Gönül Özcan (27 Mart 1929, İstanbul - 2 Kasım 2016, İstanbul), Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu, seslendirme sanatçısı.
Gönül Ülkü, küçük yaşta, ailesinin desteğiyle 1947 yılında İstanbul Şehir Tiyatroları Çocuk Bölümü'ne girdi. 1962'de Gazanfer Özcan'la evlenene kadar Şehir Tiyatrolarında çalışan sanatçı, daha sonra eşiyle birlikte Gönül Ülkü - Gazanfer Özcan Tiyatrosu'nu kurdu. 2002 yılındaki rahatsızlığına kadar kendi tiyatrolarında çalıştı. 2003 yılında yeniden sahnelere dönen sanatçı, az sayıda sinema filminde de rol aldı. Kuruntu Ailesi (1985-1990) dizisinde eşi Gazanfer Özcan ve ailesiyle birlikte ekranlarda yer aldılar. Sonraki yıllarda bu dizi, Hüsnü Bey Amca (1994-1997) ve Bizim Kuruntu Ailesi (1997-1998) adıyla devam etti ve 13 sene ekranda kaldı. Kuruntu Ailesi 29 Aralık 1990 tarihinde sona erince Gönül Ülkü ve Gazanfer Özcan farklı farklı yapımlarda yer aldı. 1991 yılında TRT 1'de yayımlanan Ben Olsaydım adlı komedi dizisinde ve 1992 yılında Burnumu Keser misiniz? adlı komedi dizisinde yer almıştır.
Ünlü tiyatro oyuncusu Gönül Ülkü Özcan 2 Kasım 2016'da İstanbul'da 87 yaşında öldü. Karacaahmet Mezarlığı'ndaki aile kabristanına defnedildi.
Rol aldığı oyunlardan bazıları

1952: Bir Kavuk Devrildi - Şebboy - Musahipzade Celal - İstanbul Şehir Tiyatroları
1952: Dimyata Giderken - Urania - Dimitri Psathas - İstanbul Şehir Tiyatroları
1952: Yürü Ya Kulum - Güzin - Ernst Bach ve Franz Arnold - İstanbul Şehir Tiyatroları
1952: Kasımpaşa-Maçka - Ağavni - André Birabeau - İstanbul Şehir Tiyatroları
1952: Ahretten Selam - Sebahat - Alberto Colantuoni - İstanbul Şehir Tiyatroları
1952: Haydutlar Arasında - Bülbül - Laurence Gross ve Edward Childs Carpenter - İstanbul Şehir Tiyatroları
1952: Bir Gemim Var - Nadire - Charles Méré - İstanbul Şehir Tiyatroları
1952: Mum Söndü - İhtiyar kadın - Musahipzade Celal - İstanbul Şehir Tiyatroları
1955: İşte Buna Talih Derler - Prenses Fatma - Louis Verneuil ve Georges Berr - İstanbul Şehir Tiyatroları
1959: Fettan Kız - Diana - Carlo Goldoni - İstanbul Şehir Tiyatroları
1959: Öteki Gelişte - Fahişe Ayşe Çilingiroğlu - Cevad Fehmi Başkut - İstanbul Şehir Tiyatroları
1960: Fazilet Eczanesi - Füsun - Haldun Taner - İstanbul Şehir Tiyatroları
1960: Domino - Christiane - Marcel Achard - İstanbul Şehir Tiyatroları
1960: Baş Sayfa - Molly - Ben Hecht ve Charles MacArthur - İstanbul Şehir Tiyatroları
1960: Eyyub Üzerine Oyun - Kız - Archibald MacLeish - İstanbul Şehir Tiyatroları
1961: Yufka Yüreklinin Biri - Thérèse - Robert de Flers - İstanbul Şehir Tiyatroları
Filmografisi > Filmler

1970: Vur Patlasın Çal Oynasın
1954: Hürriyet Uğruna Mukaddes Yalan
1954: Satılmış Hayatlar
1952: Sabahsız Geceler