Marvin Heemeyer
İmar ve kanalizasyon anlaşmazlıkları

1992 yılında Heemeyer, açık artırmada 42.000 dolara 2 dönüm (0,8 hektar) arazi satın aldı ve araziyi, arazide bir oto tamirhanesi inşa etmeyi planlayan bir arkadaşına kiralamayı planladı. Açık artırmada, ailesi daha önce mülkün sahibi olan Cody Docheff de vardı. Heemeyer, Cody Docheff'in daha sonra mülkü kaybetmenin öfkesiyle kendisini birkaç dakika boyunca azarladığını iddia etti, ancak orada bulunan başka hiçbir taraf böyle bir etkileşimi hatırlamadı.
Mülkün, önceki sahipleri tarafından bırakılan gömülü bir çimento mikseri şeklinde ilkel bir kanalizasyon depolama çözümü vardı. Kanalizasyon sistemini güncellemenin maliyeti, Heemeyer'in mülk için ödediği 42.000 doların neredeyse iki katı olacaktı.
Belediye yetkilileri Heemeyer'e bir foseptik tankı yerleştirmenin daha ucuz bir alternatif olduğunu söyledi, ancak Heemeyer her iki seçeneği de reddetti ve hükûmetin kanalizasyon hattı bağlantısı için ödeme yapmamasının “hükûmet fiatıyla gasp” olduğunu söyledi. Bu aksiliklere rağmen, ilhak talebini geri çekmedi ve daha sonra kanalizasyon bölgesinin bir parçası oldu.
1993 yılına gelindiğinde Heemeyer mülkü bir arkadaşına kiralama planlarından vazgeçmiş ve bunun yerine arazide bir egzoz tamir atölyesi açmıştır. Heemeyer'e göre, arkadaşı Nisan 1992 civarında dökülmeler ve çevre sorunları nedeniyle mülke olan ilgisini kaybetmiştir.
1997 yılında Docheff ailesi, işlerini bir beton santralini de kapsayacak şekilde genişletmeyi planladı ve kalan 23 parseli küçük üreticilere kiralamayı umarak mevcut arsalarının etrafındaki arazileri satın aldı. Kasaba planlama komisyonu tarafından Mountain Park Concrete gelişiminin bir parçası olarak tesisi inşa etmek için bir “Planlı Gelişim Kaplama Bölgesi” iznine ihtiyaçları olduğu konusunda bilgilendirildiler. Komisyon, ayrıca Docheff ailesine tesisi 40. yol üzerindeki otellerden ve işletmelerden uzak tutmak için Heemeyer'in arsasını satın alıp alamayacaklarını sormalarını önerdi.
Heemeyer mülkü için 250.000 dolar istemiş, ancak daha sonra arsaya yeniden değer biçtirdiğini iddia ederek 125.000 dolar daha istemiştir. Docheff'ler 350.000 dolar toplamayı başardılar, ancak Susan Docheff'e göre Heemeyer, mülke tekrar daha yüksek bir değer biçtirdiğini iddia ederek fiyatını tekrar yükseltti ve bu kez 450.000 dolar istedi. Bu pazarlık, imar teklifinin belediye binasında halka açık bir duruşması yapılmadan önce gerçekleşti.
Anlaşmanın suya düşmesine rağmen Docheff ailesi işlerini büyütme planlarını sürdürdü ve Heemeyer'in arsasının karşısındaki feshedilmiş bir ticari alt bölümü satın aldı. Heemeyer, Docheff'lerden hemen önce bu araziyi satın alma girişiminde bulunmuş ancak başarısız olmuştu. Daha sonra, birinci sınıf arsayı alacağı bir arsa takası önerdi. Docheff'ler başlangıçta teklifi kabul etti, ancak Heemeyer Docheff'lerden arsa üzerine büyük masraflarla yeni bir bina inşa etmelerini talep etti. Görüşmeler Heemeyer'in Docheff'leri oyalamasıyla sonuçsuz kaldı.
Heemeyer planlanan beton santraline karşı bir kamuoyu kampanyası başlattı. Kampanyası başlangıçta başarılı oldu ve olası çevresel etkilerden endişe duyan halk üyeleri inşaat teklifleriyle ilgili duruşmalara akın etti. Docheff'ler bu endişeleri toza ve gürültüye karşı ek önlemler alma sözü vererek giderdi ve endişeli vatandaşlara tesisin minyatürlerini sundu. Teklife karşı muhalefet azaldı ve plan yeniden ilerlemeye başladı. Kasım 2000'de Heemeyer projeyi engellemek için dava açtı.
Bir belediye memuru gazeteye bir mektup yazarak Heemeyer'in Docheff'lere karşı kan davası güttüğünü savundu. Yazıda, Heemeyer'in mülkünün Docheff'lere satışı için yapılan müzakereler sırasında giderek artan “fahiş” taleplerine atıfta bulunuldu ve bu sırada araziye birkaç kez yeniden değer biçtirdiği belirtildi.
9 Ocak 2001'e gelindiğinde Heemeyer beton santraline karşı çıkan müttefiklerinin çoğunu kaybetmişti ve şehir yetkilileri neredeyse oybirliğiyle santralin inşasını onayladı. 9 Ocak 2001'de santralin ön planları neredeyse oybirliğiyle onaylandı, sadece Heemeyer karşı çıkmaya devam etti. Bu da Granby'nin imar komisyonu ve mütevelli heyeti tarafından Nisan ayında nihai onayın verilmesini formalite haline getirdi.
Heemeyer, inşaatın dükkanına erişimi engellediğini iddia ederek karara itiraz etmeye çalıştı, yerel bir gazeteci olan davasına bakan hakime göre bu hiçbir zaman gerçekleşmedi. Ayrıca Çevre Koruma Ajansı'na şikayette bulundu; bu da Docheff ailesinin profesyonel bir gürültü analizi yaptırmasıyla sonuçla
Haziran 2001'de Joe Docheff, Heemeyer'e davadan vazgeçmesi hâlinde yeni beton santraline ücretsiz bir kanalizasyon hattı bağlamak için kendisine bir irtifak hakkı sağlayacakları teklifinde bulundu, ancak Heemeyer telefonu yüzüne kapattı. Bu sıralarda, Heemeyer'in kanalizasyon deliği olarak kullanılan gömülü beton kamyon varili doldu. Heemeyer buna bir benzin pompasıyla kanalizasyonunu mülkünün arkasından geçen sulama hendeğine pompalayarak karşılık verdi. Heemeyer ayrıca bir komşusunun kanalizasyon hattına yasadışı bir şekilde bağlanmaya çalıştı, ancak yakalandı ve olay sağlık bölgesine bildirildi. Bu noktada, kanalizasyon bölgesi kanalizasyon bağlantısı veya fosseptik tankı bulundurma yasal zorunluluğunu uygulamaya başladı ve Heemeyer'e bu ve işletmesindeki diğer şehir kodu ihlalleri için Temmuz 2001'de, her ikisini de kurması gerektiğinden dokuz yıl sonra, 2.500 dolar para cezası kesti. Heemeyer, Kasım 2001'de belediye mahkemesi tarafından şehir koduna aykırı bulundu ve mülkü tekrar ikamet etmeden veya iş amaçlı kullanmadan önce bağlantı sorunlarını çözmesi ve Temmuz 2003'ten önce kamyon varilini kaldırması istendi. Heemeyer bunu kabul etmiş, ancak daha sonra bunu reddetmiş ve talepleri “bir tür terörizm” olarak nitelendirmiştir. Karara katılan bir avukat Heemeyer'in “Burayı buldozerle yerle bir edeceğim” diye mırıldandığını bildirdi.