Karpat-Ukrayna
Geçmiş > Siyasi kriz

Eylül 1938'in sonlarında Macaristan, Çekoslovak sorununun Macar toprak iddiaları lehine diplomatik düzeyde çözülememesi durumunda Çekoslovak sınırlarında 200.000 ila 350.000 asker seferber etmeye hazırdı. Münih Anlaşması'ndan sonra Macar Ordusu, Çekoslovakya sınırında tehditkâr bir tavırla bekliyordu. Ancak Macar ordusunun 36 saatlik operasyon için topçu mühimmatına sahipti. Dolayısıyla Macaristan, Çekoslovakya'ya açıkça blöf yapıyordu. Ancak bu blöf Almanların teşvik ettiği bir blöftü ve çok daha büyük, daha iyi eğitimli ve daha donanımlı Çekoslovak Ordusu savaşmayı seçerse askeri olarak desteklemek zorunda kalacakları bir blöftü.[kaynak belirtilmeli] Ayrıca Çekoslovak ordusu, nehirlerin doğal engel olarak hizmet etmediği yerlerde sınır boyunca 2.000 küçük beton mevzi inşa etmişti.
Macar içişleri bakanı Miklós Kozma, Altkarpat'da doğmuştu ve 1938'in ortalarında bakanlığı, Çekoslovakya'nın güney sınırları boyunca gerillalara sızmaya başlayan Rongyos Gárda'yı silahlandırmıştı. Durum artık tüm Avrupa'yı yeniden alevlendirebilecek açık savaşın eşiğine geliyordu. Münih Anlaşması'nın eki, Çekoslovakya ve Macaristan'ın anlaşmazlıklarını karşılıklı müzakerelerle düzenlemeleri gerektiği sonucuna varmıştı. Bu nedenle Macar ve Çekoslovak hükûmetleri, Fransa ve Birleşik Krallık çıkar gözetmeksizin katılımı reddettikleri için Viyana'daki Alman-İtalyan Tahkimini kabul ettiler.
2 Kasım 1938'de bu, büyük ölçüde Macarların lehine bulundu ve Prag hükûmetini 11.833 km² Slovakya ve Karpat Rutenya'yı Macaristan'a bırakmak zorunda bıraktı. Bu kararla yaklaşık 590.000 Macar, 290.000 Slovak ve 37.000 Rusin Macaristan'ın kontrolüne girdi. Bu karar ayrıca Slovakya'nın en büyük ikinci şehri olan Kösice'ye mal oldu ve başkent Bratislava'yı daha fazla Macar baskısına karşı savunmasız bıraktı. Sonuç olarak, Çekoslovak Ordusunun Slovak bölümündeki birliklerin yeniden düzenlenmesi gerekiyordu. Tuna Nehri üzerindeki doğal savunma pozisyonlarını, Macaristan sınırı boyunca neredeyse tüm tahkimat kuşağını ve birkaç büyük depoyu kaybetmişti.
8 Kasım 1938'de Slovak Ulusal Birlik Partisi Slovak oylarının yüzde 97,5'ini aldı ve tek partili bir devlet kuruldu. Slovak özerkliği 19 Kasım'da Prag parlamentosu tarafından resmîleştirildi ve bu yeni Slovak iddiasını sembolize etmek için ülkenin adı daha sonra Çeko-Slovakya olarak değiştirildi. Karpat-Ukrayna'ya da özerklik verildi.
Birinci Viyana Ödülü kimseyi tam olarak tatmin etmedi ve bunu 2 Kasım 1938 ile 12 Ocak 1939 arasında beş Çekoslovak'ın öldürüldüğü ve altı kişinin yaralandığı 22 sınır çatışması izledi. Slovak ulusal milisleri Hlinka Muhafızları bu çatışmalara katıldı. Prag hükûmetinin çıkarlarını korumadaki etkisizliği, Slovak ve Ukrayna milliyetçiliğini daha da kızıştırdı. 6 Ocak 1939'da general Lev Prchala'nın emrindeki Çekoslovak birlikleri, Ukrayna birliklerinin de dahil olduğu Mukaçeve şehrine sürpriz bir saldırı düzenledi, ancak Rongyos Gárda yerel polisin yardımıyla onları geri püskürttü. Bu olaydan sonra Macaristan'ın Berlin büyükelçisi Döme Sztójay, Alman hükûmetine bir mesaj ileterek; Almanya'nın Çek topraklarını işgal etmesi ve Slovakya'nın bağımsızlığını ilan etmesi durumunda Macaristan'ın Karpat-Ukrayna'ya müdahale edeceğini iletti. 11 Mart'ta Budapeşte'deki Alman büyükelçisi, Alman Hükûmeti'nin yanıtını özetledi; "Macaristan, Almanya ile ekonomik sözleşmeleri sürdürür, yerel Almanların haklarına saygı gösterir ve Volosin Kabinesi üyelerine zulmetmezse, o zaman Almanya bağımsız bir Karpat-Ukrayna ilanı durumunda Macar planlarına boyun eğecektir."