Henry Hazlitt
Ekonomi ve felsefe

Lew Rockwell, Hazlitt hakkında şunları yazdı: "Zaman cesaret ister. Zaman sıkı çalışmayı gerektirir. Ancak talepler yüksekse, bunun nedeni risklerin daha da yüksek olmasıdır. Bunlar, uygarlığın geleceği anlamına gelen özgürlüğün geleceğinden başka bir şey değildir." Rockwell Economics in One Lesson kitabını Hazlitt'in "en kalıcı katkısı" olarak nitelendirdi. Bir milyon kopyası satılan ve on dilde mevcut olan eser, Mises Enstitüsü gibi birçok Amerikan muhafazakar, serbest piyasa ve sağ-liberter çevreler tarafından bir klasik olarak kabul edilir. Ayn Rand bunu "muhteşem bir teorik açıklama işi" olarak nitelendirirken, Kongre Üyesi Ron Paul bunu Frédéric Bastiat ve Friedrich Hayek'in çalışmalarıyla kıyaslar. Hayek, "Henry Hazlitt'in bir fiyat sisteminin nasıl çalıştığına dair açıklaması gerçek bir klasik: zamansız, doğru, acısız öğretici" diyerek çalışmayı över. Nobel Ödülü sahibi Milton Friedman bunu "mükemmel bir performans" olarak nitelendirir. "Kesin olarak en çok söylenmesi gereken şeyleri söyler ve bunları ender bir cesaret ve dürüstlükle anlatır. Meslekten olmayan zeki bir kişinin ekonominin temel gerçekleri hakkında bu kadar kısa sürede bu kadar çok şey öğrenebileceği başka hiçbir modern kitap bilmiyorum." der. 1996'da Laissez Faire Books, yayıncı ve başkan adayı Steve Forbes'in önsözüyle 50. yıl dönümü baskısını yayınladı. Ekonomist Thomas Sowell'in çalışması, ekonomik açıklamanın "Bastiat-Hazlitt geleneğinde" aşağıdaki gibi tanımlanmıştır.
Hazlitt'in bir diğer çalışması olan The Failure of the New Economics (1959), John Maynard Keynes'in son derece etkili eseri The General Theory of Employment, Interest and Money'nin ayrıntılı, bölüm bölüm eleştirisini ortaya koyar. Hazlitt, Keynes'in kitabına atıfta bulunarak, Samuel Johnson'a atfedilen bir alıntıyı "kitapta hem doğru hem de orijinal olan tek bir doktrin bulamadı. Kitapta orijinal olan doğru değil; doğru olan da orijinal değil." diyerek yorumlar. Hazlitt ayrıca, enflasyon konusunda From Bretton Woods to World Inflation (1984) yoksulluk üzerine iki etkili çalışma olarak Man vs. The Welfare State (1969) ve The Conquest of Poverty (1973) adlı kitapları yayınlar. Charles Murray'in daha sonraki çalışması Losing Ground'du tahmin etmiş olduğu farz edilir. Hazlitt'in faydacılığı savunan etik üzerine bir inceleme olan The Foundations of Morality (1964) gibi felsefe alanındaki başlıca çalışması, David Hume ve John Stuart Mill'in çalışmalarına dayanmaktadır. Hazlitt'in 1922 tarihli çalışması, İrade Gücüne Giden Yol, özgür iradenin bir savunması olarak tanımlandı; Lew Rockwell bunu "Freudcu psikanalizin determinist iddialarına karşı bireysel inisiyatifin bir savunması" olarak nitelendirdi. Siyasi sağdaki diğer birçok düşünürün aksine, Hazlitt dini inançlar açısından tam bir agnostikti .
Hazlitt, Franklin D. Roosevelt'in Amerika Birleşik Devletleri Başkanı olarak benzeri görülmemiş üçüncü dönemi sırasında yayınlanan A New Constitution Now (1942) adlı kitabında, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki mevcut sabit süreli başkanlık görev süresinin daha İngiliz-Avrupacı bir anayasa ile değiştirilmesi çağrısında bulundu. Yasama organının veya kabinenin güvenini kaybetmiş bir devlet başkanının 30 gün gibi kısa bir süre içinde bir güvensizlik oylamasının ardından görevden alınabileceği "kabine" hükûmet sistemi önerdi. 1951'de, Roosevelt'in 1945'teki ölümünün ardından, Amerika Birleşik Devletleri başkanlık dönemi için sınırlamalar getirdi. Hazlitt'in 1966'da Time Will Run Back adıyla yeniden yayınlanan 1951 tarihli The Great Idea adlı romanı, merkezi olarak planlanmış bir sosyalist distopyanın yöneticilerini, ortaya çıkan ekonomik kaosun ortasında, bir piyasa fiyatlandırma sistemini, sermaye mallarının özel mülkiyetini ve rekabetçi pazarları yeniden kurma ihtiyacını keşfederken tasvir ediyor.