Aziz Stephen Tacı Toprakları
Tarihi > Sosyal değişiklikler

Macaristan'ın nüfusu 1850 ile 1910 arasında 13 milyondan 20 milyona yükseldi. 1867'den sonra Macaristan'ın feodal toplumu, yerini kodamanları, daha küçük soyluları, orta sınıfı, işçi sınıfını ve köylüleri içeren daha karmaşık bir topluma bıraktı. Bununla birlikte, kodamanlar, muazzam servetleri ve diyetin üst meclisindeki hakim konumları nedeniyle birkaç muhafazakar parti aracılığıyla büyük etki sağlamaya devam ettiler. Tarımın soyluların görevi olarak kalması gerektiğini savunarak modernleşmeyle mücadele ettiler ve hem Viyana ile daha yakın bağlar hem de Macaristan'ın geleneksel sosyal yapısı ve kurumlarının restorasyonu için çabaladılar. Roma Katolik Kilisesinin önemli bir müttefiki olan bu kodamanlar, güçlerini kullanarak piyasadan koruma kazandılar ve ayrıca orta sınıf vurgunculuğunun kısıtlanması ve bedensel cezanın yeniden tesis edilmesi için baskı yaptılar.
Bazı daha az soylu toprak sahipleri, 19. yüzyılın sonlarında yaşanan tarımsal bunalımdan sağ çıktılar ve çiftçiliğe devam ettiler. Diğerleri bürokrasiye veya mesleklere yöneldi.
19. yüzyılın ortalarında, Macaristan'ın orta sınıfı az sayıda Alman ve Yahudi tüccar ve birkaç zanaatkar çalıştıran atölye sahiplerinden oluşuyordu. Ancak 20. yüzyılın başında, orta sınıf karmaşıklaşmış olsa da homojenleşmiş ve çoğunlukla Yahudi olmuştu. Aslında, Tisza'nın bürokratik makinesini destekleyen modern ekonomiyi Yahudiler yarattı. Buna karşılık Tisza, yalnızca anti-Semitizmi kınamakla kalmadı, aynı zamanda siyasi mekanizmasını anti-Semitik bir partinin büyümesini kontrol etmek için kullandı. 1896'da halefleri, Yahudilerin nihai kurtuluşunu güvence altına alan bir yasa çıkardı. 1910'da yaklaşık 900.000 Yahudi, nüfusun yaklaşık yüzde 5'ini ve Macaristan vatandaşlarının yaklaşık yüzde 23'ünü oluşturuyordu. Ancak bu verilerden çok farklı olarak Yahudiler, ticari işletme sahiplerinin yüzde 54'ünü, finans kurumu yönetici ve sahiplerinin yüzde 85'ini ve tüm ticaret çalışanlarının yüzde 62'sini oluşturuyordu.
Bir işçi sınıfının yükselişi endüstriyel gelişme ile paraleldi. 1900'de Macaristan'ın maden sektörü ve endüstriler, nüfusun yüzde 13'ünü oluşturan yaklaşık 1,2 milyon kişiyi istihdam ediyordu. Hükûmet, Macar ürünlerini dış pazarlarda rekabetçi kılmak ve yoksul köylülerin iş bulmak için şehre akın etmesini önlemek için düşük ücretleri destekledi. Hükûmet 1884'te grev hakkını tanıdı, ancak emek güçlü bir siyasi baskı altına sokuldu. 1890'da Sosyal Demokrat Parti kuruldu ve sendikalarla gizlice ittifaklar kurdu. Aynı dönemde Budapeşte işçilerinin üçte birini askere aldı. 1900'e gelindiğinde, parti ve sendikalarda 200.000'den fazla üye vardı. Diyet; sağlık ve kaza sigortası sağlamak da dahil olmak üzere sanayi işçilerinin yaşamlarını iyileştirmek için yasalar çıkardı, ancak oy hakkını genişletmenin Macar olmayan çok fazla kişiye oy hakkı vereceğini ve Macar egemenliğini tehdit edeceğini savunarak oy haklarını genişletmeyi reddetti. 1867 Avusturya-Macaristan Antlaşmasından sonra, Macar hükûmeti vasıflı, okur-yazar bir işgücü yaratmak amacıyla bir eğitim reformu da başlattı. Sonuç olarak, okuma yazma oranı 1910'da yüzde 80'e yükseldi. Okuryazarlık, tarım ve sanayi işçilerinin beklentilerini yükseltti ve onları siyasi ve toplumsal değişim hareketlerine katılmaları için olgunlaştırdı.
Köylülüğün içinde bulunduğu kötü durum, 19. yüzyılın sonundaki bunalım sırasında daha da kötüleşti. Kırsal nüfus arttı ve arazi birbirini izleyen nesiller tarafından paylaşıldıkça köylülerin çiftlik arazilerinin boyutu küçüldü. 1900'e gelindiğinde, ülkedeki toprak sahiplerinin neredeyse yarısı, temel ihtiyaçları karşılayamayacak kadar küçük arazilerden geçimini sağlıyordu ve birçok çiftlik işçisinin hiç toprağı yoktu. Pek çok köylü göç etmeyi seçti ve ayrılma oranları 1870'lerde yılda yaklaşık 50.000'e ve 1907'de yılda yaklaşık 200.000'e ulaştı. Köylülüğün nüfus içindeki payı 1890'da yüzde 72,5'ten 1900'de yüzde 68,4'e düştü. hükûmet buna asker göndererek, tüm çiftlik işçisi örgütlerini yasaklayarak ve diğer baskıcı yasaları geçirerek tepki gösterdi.
19. yüzyılın sonlarında Liberal Parti, hükûmetin gücünü Roma Katolik Kilisesi pahasına artıran yasalar çıkardı. Parlamento, ruhban atamalarını veto etme hakkını kazandı ve kilisenin Macaristan'ın eğitim kurumları üzerindeki neredeyse tüm hakimiyetini azalttı. Ek yasalar, kilisenin bir dizi medeni mesele üzerindeki yetkisini ortadan kaldırdı ve bu süreçte resmi nikah ve boşanma prosedürlerini getirdi.
Liberal Parti ayrıca birleşik, Macarlaştırılmış bir devlet yaratmak için Macar dilinin kullanılmasını zorunlu kılan yasalar çıkardı ve Macarca öğretilen okul sayısını artırdı. 1890'dan sonra hükûmet, eğitimli Slovakları, Almanları, Hırvatları ve Rumenleri Macarlaştırmayı ve onları bürokrasiye dahil etmeyi başardı. Azınlıkların çoğu Macarca konuşmayı asla öğrenmedi, ancak eğitim sistemi onların siyasi haklarının farkına varmalarını sağladı ve Macarlaştırmaya karşı hoşnutsuzlukları arttı. Balkanlar'da yeni ulus-devletlerin kurulmasının ardından, bürokratik baskılar ve Macaristan'a karşı toprak iddialarına ilişkin artan korkular, Tisza'yı azınlıkları temsilden yoksun bırakmak için seçim hilelerini kullanmaya zorladı. Bununla birlikte, 1901'de Rumen ve Slovak ulusal partileri, seçim şiddeti ve polis baskısı olaylarından yılmadılar.