Galen
Çalışmaları > Felsefe

Galen'in çalışmalarının ana odağı tıp, anatomi ve fizyoloji olsa da, kendisi mantık ve felsefe üzerine de yazılar kaleme almıştır. Yazıları, Platon, Aristoteles, Stoacılar ve Fironistler gibi önceki Yunan ve Roma düşünürlerinden etkilenmiştir. Galen, felsefi düşünceyi tıbbi uygulamayla birleştirmeye önem vermiştir. Bu yaklaşımı, Quod Optimus Medicus Sit Quoque Philosophus (En İyi Hekimin Aynı Zamanda Filozof Olması Gerektiği Üzerine) adlı kısa eserinde açıkça görülmektedir. Burada her düşünce ekolünden unsurları alıp kendi özgün fikirleriyle birleştirmiştir.
Galen'in yaşadığı dönemde tıbbi alanda çeşitli düşünce okulları bulunmaktaydı. Bunların başlıcaları: Ampiristler ve Rasyonalistler (aynı zamanda Dogmatistler veya Filozoflar olarak da bilinir) iken, Metodistler daha küçük bir grubu oluşturuyordu. Ampiristler, tıp disiplininde fiziksel uygulama ve deneyimi ya da "aktif öğrenmeyi" vurgulamışlardır. Ampiristlere doğrudan karşıt olan Rasyonalistler ise tıpta ilerleme adına yeni teoriler geliştirebilmek için yerleşik öğretilerin incelenmesine değer vermiştir. Metodistler ise bir tür orta yol oluşturmuştur; Ampiristler kadar deneysel olmadıkları gibi Rasyonalistler kadar teorik de değillerdi. Metodistler, daha çok saf gözlemi tercih ederek, hastalıkların doğal seyrini incelemeye ilgi göstermiş, tedavi arayışına daha az önem vermişlerdir. Galen, eğitiminde Platoncular, Peripatetikler, Stoacılar, Epikürcüler ve Fironistler gibi beş büyük düşünce ekolüne maruz kalmış, hem Rasyonalist hem de Ampirist öğretmenlerden ders almıştır.
Öte yandan felsefe ile de uğraşan Galen'in kafasında şekillenen düşünceler yeni yeni belirmekte olan Hristiyanlık ile bağdaşıyordu. Bu nedenle Galen'in ilmî araştırma ve tezleri kilise tarafından kabul görmüştür. İslam Ansiklopedisi'nin Callinus makalesine göre, "Galen, yoktan yaran tanrı (creatio ex nihilo) görüşünü eleştirmiş, üreten tanrı ya da mimar tanrı (demiurgos) görüşünü savunmuştur".
Stoacılara karşı çıkış
Galen, tıp ve dolaşım sistemi alanındaki ilerlemeleriyle tanınsa da, aynı zamanda felsefeyle de yakından ilgilenmiştir. Platon'un örneğini takip ederek kendi üç bölümlü ruh modelini geliştirmiştir; bu nedenle bazı akademisyenler kendisini bir Platoncu olarak tanımlar. Galen, insandaki sıvı dolaşımı anlayışına dayanan bir kişilik teorisi geliştirmiş ve zihinsel rahatsızlıkların fizyolojik bir temele sahip olduğuna inanmıştır. Galen, birçok teorisini "pneuma (πνεῦμα)" (nefs/ruh) ile ilişkilendirmiş ve Stoacıların pneuma tanımı ile kullanımına karşı çıkmıştır. Galen'e göre Stoacılar, psikenin ya da zihnin işlevlerinin yerelleştirilmesi konusunda güvenilir bir yanıt verememiştir. Galen, tıbbi bilgisini kullanarak daha iyi bir cevap bulduğuna inanmış ve bu cevabın beyin olduğunu savunmuştur. Stoacılar, ruhun yalnızca tek bir kısmı olduğunu, bunun da akılcı ruh (rasyonel ruh) olduğunu iddia etmiş ve bu kısmın kalpte bulunacağını ileri sürmüşlerdir. Galen ise Platon'un fikrini takip ederek, ruha iki yeni kısım daha eklemiştir.
Ayrıca Galen, Stoacı önerme mantığını reddetmiş ve onun yerine Aristotelesçi mantığın unsurlarına dayanan, Peripatetiklerden güçlü bir şekilde etkilenmiş bir koşullu kıyaslama mantığını benimsemiştir.