stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Sosyalizm
Sosyal ve politik teori

Erken dönem sosyalist düşünce, sivil cumhuriyetçilik, Aydınlanma rasyonalizmi, romantizm, materyalizm biçimleri, Hristiyanlık, doğal hukuk ve doğal haklar teorisi, faydacılık ve liberal politik ekonomi gibi çok çeşitli felsefelerden etkilendi. Erken dönem sosyalizminin büyük bir kısmının bir diğer felsefi temeli de Avrupa Aydınlanması sırasında pozitivizmin ortaya çıkmasıdır. Pozitivizm, hem doğal hem de sosyal dünyanın bilimsel bilgi yoluyla anlaşılabileceğini ve bilimsel yöntemler kullanılarak analiz edilebileceğini savunuyordu.
Sosyalizmin temel amacı, insanın üretken kapasitesinin genişlemesinin toplumda özgürlük ve eşitliğin yayılmasının temeli olduğu görüşünden hareketle, kapitalizm ve önceki tüm sistemlere kıyasla daha ileri bir maddi üretim düzeyine ve dolayısıyla daha yüksek üretkenlik, verimlilik ve rasyonelliğe ulaşmaktır. Sosyalist teorinin birçok biçimi, insan davranışının büyük ölçüde sosyal çevre tarafından şekillendirildiğini savunur. Özellikle sosyalizm, toplumsal adetlerin, değerlerin, kültürel özelliklerin ve ekonomik uygulamaların değişmez bir doğa yasasının sonucu değil, toplumsal yaratımlar olduğunu savunur. Dolayısıyla eleştirilerinin nesnesi insan hırsı ya da insan bilinci değil, gözlemlenen sosyal sorunlara ve verimsizliklere yol açan maddi koşullar ve insan yapımı sosyal sistemlerdir. Genellikle analitik felsefenin babası olarak kabul edilen Bertrand Russell, kendisini bir sosyalist olarak tanımlıyordu. Russell, Marksizmin sınıf mücadelesi yönüne karşı çıkıp, sosyalizmi yalnızca gerekli çalışma süresinin giderek azaltılması yoluyla tüm insanlığın yararına olacak şekilde modern makine üretimine uyum sağlamak için ekonomik ilişkilerin düzenlenmesi olarak görmektedir.
Sosyalistler, yaratıcılığı insan doğasının temel bir yönü olarak görür ve özgürlüğü, bireylerin yaratıcılıklarını hem maddi kıtlık hem de zorlayıcı sosyal kurumların kısıtlamaları tarafından engellenmeden ifade edebildikleri bir varlık durumu olarak tanımlar. Sosyalist bireysellik kavramı, bireysel yaratıcı ifade kavramıyla iç içe geçmektedir. Karl Marx, üretici güçlerin ve teknolojinin genişlemesinin insan özgürlüğünün genişlemesinin temeli olduğuna ve teknolojideki modern gelişmelerle uyumlu bir sistem olan sosyalizmin, gerekli emek zamanının aşamalı olarak azaltılması yoluyla "özgür bireyselliklerin" gelişmesini sağlayacağına inanıyordu. Gerekli emek zamanının asgariye indirilmesi, bireylere gerçek bireyselliklerini ve yaratıcılıklarını geliştirme fırsatı verecektir.
Sosyal ve politik teori > Marksizm

Karl Marx ve Friedrich Engels, sosyalizmin, kapitalizmin üretici güçlerin ve teknolojinin gelişiminden kaynaklanan artan iç çelişkiler nedeniyle kendisini eskimiş ve sürdürülemez hale getirmesiyle tarihsel bir zorunluluktan doğacağını savundular. Üretici güçlerdeki bu ilerlemeler, kapitalizmin eski toplumsal üretim ilişkileriyle birleşerek çelişkiler yaratacak ve işçi sınıfı bilincine yol açacaktı.
Marx ve Engels, ücret ya da maaşla geçinenlerin bilinçlerinin ücretli kölelik koşulları tarafından şekillendirileceği ve bunun da özgürlüklerini ya da kurtuluşlarını kapitalistlerin üretim araçlarının mülkiyetini ve dolayısıyla bu ekonomik düzeni ayakta tutan devleti yıkarak arama eğilimine yol açacağı görüşünü savundular. Marx ve Engels'e göre, koşullar bilinci belirler ve kapitalist sınıfın rolünün sona ermesi, nihayetinde devletin ortadan kalkacağı sınıfsız bir topluma yol açmaktadır.
Marx ve Engels, sosyalizm ve komünizm terimlerini birbirlerinin yerine kullandılar, ancak daha sonraki birçok Marksist sosyalizmi kapitalizmin yerini alacak ve komünizmden önce gelecek belirli bir tarihsel aşama olarak tanımladı.
Kültür

Leninist anlayışa göre öncü partinin rolü, burjuvazinin köylüleri ve işçileri ekonomik olarak sömürmesini kolaylaştırmak için proletaryaya öğrettiği kültürel statükoyu oluşturan kurumsal din ve milliyetçiliğin toplumsal yanlış bilincini ortadan kaldırmak için işçileri ve köylüleri siyasi olarak eğitmekti. Lenin'den etkilenen Bolşevik Parti Merkez Komitesi, sosyalist işçi kültürünün gelişiminin "yukarıdan engellenmemesi" gerektiğini belirtti ve Proletkult'un (1917-1925) ulusal kültürü örgütsel olarak kontrol etmesine karşı çıktı. Benzer şekilde Troçki de partiyi, eğitim standartlarının yükseltilmesi ve kültürel alana giriş için kitlelere kültür aktarıcıları olarak görüyor, ancak dil ve sunum açısından sanatsal yaratım sürecinin uygulayıcının alanı olması gerektiğini düşünüyordu. Siyaset bilimci Baruch Knei-Paz'a göre bu, Troçki'nin kültürel konulardaki yaklaşımı ile Stalin'in 1930'lardaki politikası arasındaki çeşitli ayrımlardan birini temsil ediyordu.
Edebiyat ve Devrim'de Troçki, estetik meseleleri sınıf ve Rus devrimiyle ilişkili olarak inceledi. Sovyet akademisyen Robert Bird, Troçki'nin çalışmasını "Komünist bir lider tarafından sanatın ilk sistematik ele alınışı" ve daha sonraki Marksist kültürel ve eleştirel teoriler için bir katalizör olarak değerlendirdi. Troçki daha sonra, önde gelen sanatçılar Andre Breton ve Diego Rivera'nın desteğiyle 1938 yılında Bağımsız Devrimci Sanat Manifestosu'nun yazarlarından biri olacaktı. Troçki'nin hoşgörü, sınırlı sansür ve edebi geleneğe saygıyı savunan 1923 tarihli araştırması gibi edebiyat üzerine yazıları New York Entelektüelleri için güçlü bir çekiciliğe sahipti.
Stalin'in yönetiminden önce, 1920'ler boyunca Sovyet Rusya'da edebi, dini ve ulusal temsilciler belli bir düzeyde özerkliğe sahipti ancak bu gruplar daha sonra Stalin döneminde sert bir şekilde bastırıldı. Stalin döneminde sanatsal üretimde sosyalist gerçekçilik dayatıldı ve müzik, film ve spor gibi diğer yaratıcı endüstriler aşırı düzeyde siyasi kontrole tabi tutuldu.
1960'larda ortaya çıkan karşı kültür olgusu Yeni Sol'un entelektüel ve radikal bakış açısını şekillendirdi; bu hareket ileri sanayi kapitalizminin egemen kültürüne karşı, ırkçılık karşıtlığına, antiemperyalizme ve doğrudan demokrasiye büyük önem verdi. Sosyalist gruplar da Vietnam Dayanışma Kampanyası, Savaşı Durdurun Koalisyonu, Nazi Karşıtı Birlik ve Faşizme Karşı Birleşin gibi bir dizi karşı-kültürel hareketle yakından ilgilendi.
Ekonomi

Sosyalist ekonomi, "bireyler tek başlarına yaşamaz ya da çalışmazlar, birbirleriyle işbirliği içinde yaşarlar" önermesinden yola çıkar. Dahası, insanların ürettiği her şey bir anlamda toplumsal bir üründür ve bir malın üretimine katkıda bulunan herkes bundan pay alma hakkına sahiptir. Dolayısıyla bir bütün olarak toplum, tüm üyelerinin yararı için mülkiyete sahip olmalı ya da en azından onu kontrol etmelidir".
Sosyalizmin orijinal anlayışı, üretimin doğrudan mal ve hizmet üretecek şekilde organize edildiği, kaynakların finansal hesaplama ve kapitalizmin ekonomik yasalarının (bkz. değer yasası) aksine fiziksel birimler cinsinden doğrudan tahsis edildiği, genellikle kira, faiz, kâr ve para gibi kapitalist ekonomik kategorilerin sona ermesini gerektiren bir ekonomik sistemdi. Tam gelişmiş bir sosyalist ekonomide, üretim ve faktör girdileri ile çıktıların dengelenmesi mühendisler tarafından üstlenilecek teknik bir süreç haline gelir.
Piyasa sosyalizmi, üretimi organize etmek ve faktör girdilerini sosyal olarak sahip olunan işletmeler arasında tahsis etmek için piyasa mekanizmasını kullanan ve ekonomik artığın özel sermaye sahiplerinin aksine sosyal bir temettü olarak topluma tahakkuk ettiği bir dizi farklı ekonomik teori ve sistemi ifade eder. Piyasa sosyalizminin varyasyonları arasında klasik ekonomiye dayanan mutualizm gibi özgürlükçü öneriler ve Lange Modeli gibi neoklasik ekonomik modeller yer almaktadır.
Murat Güloğlu

| Murat Güloğlu |
| --- | --- |
Doğum: 6 Nisan 1975 (49 yaşında) Sivas, Türkiye
Meslek: Gazeteci

Murat Güloğlu, (d. 6 Nisan 1975, Sivas), Türk haber spikeri, televizyon ve internet gazetecisi, televizyon programı yapımcısı.
Akademik geçmiş

Muğla Turgutreis Lisesi'ni bitirdikten sonra İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Radyo-Televizyon ve Sinema Bölümünde mezun oldu. Galatasaray Üniversitesi Uluslararası İlişkiler Bölümü Avrupa Birliği ve Dış Politika Programı'nda yüksek lisans yaptı. IPI (Uluslararası Basın Derneği) Türkiye Ofisi Sertifika Programı sahibidir.
Mesleki geçmiş

Medya geçmişi 1995 Şubat ayında başlar. Uzun süre birçok TV kanalı haber ve program departmanında spiker, muhabir, editör ve yapımcı olarak görev almıştır. 1999 yılında üyesi olduğu Türkiye Gazeteciler Cemiyeti tarafından "Yılın En İyi Televizyon Gazetecisi" ödülüne layık görülmüştür. [kaynak belirtilmeli]Muhabirliğin ardından kamera önüne geçerek haber spikerliği ve program sunuculuğu yapmıştır. FOX'ta Evinizin Oğlu Murat Güloğlu sloganıyla program sunuculuğu - haber spikerliği yapmış, Çalar Saat Hafta Sonu kuşağını sunmuştur. Mart 2017'de Azerbaycan Devlet Başkanı İlham Aliyev ile ilgili yaptığı yorumdan dolayı işinden kovulmuştur. Bununla beraber Gazete Habertürk'ün pazar röportajlarını gerçekleştirmekte ve gazeteci Güneri Cıvaoğlu ile çalışmaktadır. Murat Güloğlu'nun "Gitmesen...Gitme Sen." isimli bir kitabı bulunmaktadır.
26 Temmuz 2021 tarihinden itibaren ise, Show TV'de yayınlanan Bu Sabah programını Ebru Akel ile birlikte sunmaktadır.
Üyelikleri

Güloğlu, Türkiye Gazeteciler Cemiyeti (TGC) ile IPI Türkiye Ofisi, Uluslararası Basın Enstitüsü Derneği yönetim kurulu üyesidir.
OpenDyslexic

Yazım örneği
OpenDyslexic ile yazılmış bir metin
OpenDyslexic, Abelardo González tarafından yapılmış, disleksinin neden olduğu bazı yaygın okuma hatalarını azaltmak için tasarlanmış ücretsiz bir yazı tipidir. Bu yazı tipi, harflerin alt kısımlarını daha kalın yaparak ve harflerin şekillerini benzersiz kılarak, disleksi yaşayan bireylerin harfleri daha kolay ayırt etmelerini sağlamayı hedefler.
Orakl

Orakl (Latince orare, "konuşmak, dua etmek" kökünden türetilen oraculum "tanrı sözü, konuşma/dua yeri" anlamına geliyordu) modern sözlüklerde “antik çağda Anadolu ve Yunan topraklarında yaşamış medyumnik yetenekleri bulunan kahinelere ve bunların sezgi (vahiy, revelation) yoluyla bildirdikleri ilâhî yanıta verilen ad” olarak tanımlanır. Orakl merkezleri genellikle, durugörü, ekstaz, trans ve kehanet gibi psişik etkinliklerin ve kimi zaman inisiyatik eğitimlerin söz konusu olduğu Apollon tapınakları olurdu. Anadolu'daki en ünlü orakl merkezi Didim'de (Didyma) bulunan ünlü Apollon tapınağı, antik Yunan'daki en ünlü orakl merkezi ise Delf'teki Apollon tapınağı idi. Anadolu'daki diğer orakl merkezlerinden bazıları Efes, Hierapolis, Sard, Patara, Klaros ve Pessinus'ta bulunuyordu.
Kayıtlara göre, antik çağda, sorununun yanıtını bulmak ya da geleceği öğrenmek üzere çok sayıda ziyaretçinin başvurduğu Didim ve Delf'teki orakl merkezlerinde pythia (okunuşuyla pitia) adlı rahibe, -bilimcilerce gevşetici ya da uyuşturucu bir madde içerdiği saptanmış olan- defne yapraklarını çiğnedikten sonra transa geçer ve üç ayaklı bir sehpa üzerine çıkarak anlaşılması güç sözler söylerdi. Branşid adı verilen rahip ve rahibeler de tapınağa danışanlara verilecek yanıtı bu sözleri yorumlayarak bulmaya çalışırlardı.
Marcus Grönholm

2001 Finlandiya Rallisi'nde Marcus Grönholm
Marcus Grönholm, (d. 5 Şubat 1968, Kauniainen, Uusimaa, Finlandiya) Fin ralli pilotu
Kariyerine ilk olarak 1997 Dünya Ralli Şampiyonası'nda Toyota ile başlamıştır. 1999 Dünya Ralli Şampiyonası'nda kopilotu olan Timo Rautianen ile birlikte Peugeot takımına geçmiştir. 2000 Dünya Ralli Şampiyonası ve 2002 Dünya Ralli Şampiyonası'nda iki kez dünya ralli şampiyonu olan Grönholm, 2006 Dünya Ralli Şampiyonası'nda BP Castrol Ford Rally Team ile anlaştı. Ancak buna rağmen son iki sezonundada Sébastien Loeb'i geçemedi ve emekli oldu.
Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları bulunmaktadır.
| g t Dünya Ralli Şampiyonası şampiyonları |
| --- | --- |
 1977: Sandro Munari (FIA Kupası) ·  1978: Markku Alén (FIA Kupası) ·  1979: Björn Waldegård ·  1980: Walter Röhrl ·  1981: Ari Vatanen ·  1982: Walter Röhrl ·  1983: Hannu Mikkola ·  1984: Stig Blomqvist ·  1985: Timo Salonen ·  1986-1987: Juha Kankkunen ·  1988-1989: Miki Biasion ·  1990: Carlos Sainz ·  1991: Juha Kankkunen ·  1992: Carlos Sainz ·  1993: Juha Kankkunen ·  1994: Didier Auriol ·  1995: Colin McRae ·  1996-1997-1998-1999: Tommi Mäkinen ·  2000: Marcus Grönholm ·  2001: Richard Burns ·  2002: Marcus Grönholm ·  2003: Petter Solberg ·  2004-2012: Sébastien Loeb ·  2013-2018: Sébastien Ogier ·  2019: Ott Tänak 2020-2021: Sébastien Ogier 2022-2023: Kalle Rovanperä 2024: Thierry Neuville 
Sürücüler ·  İstatistikler
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  ISNI: 0000 0000 4093 7229  LCCN: n2004093382  VIAF: 38771530   WorldCat (LCCN): n2004-093382
Tülay Uğuzman

Tülay Uğuzman; sosyolog, halkbilimci .
Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi Etnoloji Bölümü’nde lisans ve yüksek lisans derecelerini aldıktan sonra, aynı üniversitede halk bilim alanında doktorasını tamamlamıştır. 1990 yılında uygulamalı sosyoloji alanında doçent, 2004 yılında ise yine uygulamalı sosyoloji alanında profesör olmuştur. 
Halk bilim, halk düşüncesi, kır, kasaba ve kent sosyolojisi, antropoloji ve uygulamalı sosyoloji alanında birçok çalışması bulunmaktadır. Doktora tezi olarak hazırlamış olduğu ve daha sonra kitap olarak yayınlanan “Simav İlçesi ve Çevresi Yaren Teşkilâtı” çalışması alanında kurucu bir çalışmadır. Çalışmanın yapıldığı zamanda artık neredeyse unutulmuş bir Anadolu geleneği olan yarenlik, Uğuzman’ın çalışmasının ardından tekrar canlanmıştır. Türkiye’deki yaren teşkilatlarının haritasını hazırlayan ilk isim olan Uğuzman, aynı zamanda bu geleneğe farklı yörelerde verilen isimleri de derleyen ilk kişidir. Doçentlik tezi olarak hazırladığı ve yine daha sonra kitap olarak yayınlanan “Dörtdivan Kasabasının Sosyal ve Kültürel Araştırması” çalışması kasaba sosyolojisi alanında yapılmış önemli çalışmalardandır.
2004 yılında  Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Sosyoloji Bölümü’nü kurmuştur. 2004-2008 yılları arasında bölümün kurucu başkanı olarak görev yapmıştır. Ayrıca yine aynı dönemde Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Dekanı olarak çalışmıştır. Son olarak 2013 yılında Başkent Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Sosyoloji Bölümü’nü kurmuştur. Halen aynı üniversitede kurucu bölüm başkanı olarak çalışmakta olan Uğuzman Folklor Araştırmaları Kurumu tarafından verilen Türk Halk Kültürüne Hizmet Ödülü’nün de sahibidir.
Konuyla ilgili yayınlar

https://dergipark.org.tr/tr/download/issue-file/50824
https://dergipark.org.tr/tr/pub/mahder/article/961471
Holokost inkârı

Holokost inkârının yasa dışı olduğu ülkeler
Holokost inkârcılığı ya da Holokost inkârı, II. Dünya Savaşı esnasında, Nazi Almanyası ve başka Mihver Devletlerinin, beş ila altı milyon arasındaki Yahudi’yi sistematik olarak yok etmesini inkâr eden bir düşünce akımıdır. Tarihi revizyonistler ve Holokost inkârcıları, Nazi toplama kamplarındaki gaz odalarının varlığını ve Adolf Hitler'in niyetinin bütün Avrupa Yahudilerini katletmek olduğu iddiasını da reddetmektedirler.
BM Genel Kurulu 26 Ocak 2007 tarihli, 61/255 sayılı kararı ile Yahudi soykırımının tarihi bir olay olarak inkârını kınadı.
İlginç bilgiler

1 Şubat 2011'de Hristiyan, Müslüman ve Yahudi din adamlarından oluşan yaklaşık 150 kişilik bir grup Auschwitz’i ziyaret etti. Müslümanlar adına Bosna-Hersek Reis-Ul-Uleması Mustafa Çeriç bir konuşma yaptı. Çeriç, Yahudi soykırımı ya da Srebrenitsa’daki Müslüman soykırımını inkâr edenlerin bu suça ortaklık etmiş olacaklarını belirtti ve ekledi: "Genç nesilleri demokrasinin ve insan haklarının değerini bilmeleri için eğitmeli, onları nefret, hoşgörüsüzlük ve etnik çatışmaları reddetmeleri yönünde teşvik etmeliyiz ki, Auschwitz ve Srebrenica bir daha tekrarlanmasın..."
Yahudi soykırımını inkâr edenlerin listesi

Mahmud Ahmedinejad
Mehmet Şevket Eygi
Mohammed Mahdi Akef
Abdel Aziz al-Rantissi
Maurice Bardèche
Harry Elmer Barnes
Friedrich Paul Berg
James von Brunn
Arthur Butz
Thies Christophersen
Doug Collins
Günter Deckert
Léon Degrelle
Joachim Hoffmann
Jürgen Rieger
David Duke
François Duprat
Robert Faurisson
Bobby Fischer
Roger Garaudy
Hutton Gibson
Jürgen Graf
Nick Griffin
Michael A. Hoffman II
David Hoggan
Gerd Honsik
David Irving
James Keegstra
Fred A. Leuchter
Norman Lowell
Horst Mahler
Carlo Mattogno
Nikos Mihaloliakos
Carl O. Nordling
Konstantinos Plevris
Roeland Raes
Ahmed Rami
Paul Rassinier
Dariusz Ratajczak
Otto Ernst Remer
V. T. Rajshekar
Michèle Renouf
Manfred Roeder
Germar Rudolf
Rousas John Rushdoony
Bernhard Schaub
Gerald L. K. Smith
Wilhelm Stäglich
Gerald Fredrick Töben
Ferdinand Topacio
Siegfried Verbeke
Richard Verrall
Udo Walendy
Richard Williamson
Ernst Zündel
Keynesyen ekonomi

Keynesyen iktisat veya Keynesçilik, adını İngiliz ekonomist John Maynard Keynes'ten alır), toplam talebin (ekonomideki toplam harcama) ekonomik çıktı ve enflasyonu nasıl güçlü bir şekilde etkilediğine dair çeşitli makroekonomik teori ve modellerdir. Keynesyen görüşe göre, toplam talep ekonominin üretken kapasitesine eşit olmak zorunda değildir. Bunun yerine, üretimi, istihdamı ve enflasyonu etkileyen - bazen düzensiz davranan - bir dizi faktörden etkilenir.
Keynesyen ekonomistler genel olarak toplam talebin değişken ve istikrarsız olduğunu ve bunun sonucunda da piyasa ekonomisinin genellikle verimsiz makroekonomik sonuçlarla - talep düşük olduğunda durgunluk veya talep yüksek olduğunda enflasyon - karşılaştığını savunurlar. Ayrıca, bu ekonomik dalgalanmaların hükûmet ve merkez bankası arasında koordine edilen ekonomi politikası müdahaleleri ile hafifletilebileceğini savunmaktadırlar. Özellikle, maliye politikası eylemleri (hükûmet tarafından alınan) ve para politikası eylemleri (merkez bankası tarafından alınan), iş döngüsü boyunca ekonomik çıktının, enflasyonun ve işsizliğin istikrara kavuşmasına yardımcı olabilir. Keynesyen ekonomistler genellikle düzenlenmiş bir piyasa ekonomisini savunurlar - ağırlıklı olarak özel sektör, ancak durgunluk ve depresyonlar sırasında devlet müdahalesi için aktif bir rol..
Keynesyen ekonomi, Büyük Buhran sırasında ve sonrasında Keynes'in 1936 tarihli İstihdam, Faiz ve Paranın Genel Teorisi adlı kitabında sunduğu fikirlerden gelişmiştir. Keynes'in yaklaşımı, kitabından önceki toplam arz odaklı klasik iktisat ile tam bir tezat oluşturuyordu. Keynes'in çalışmalarını yorumlamak tartışmalı bir konudur ve çeşitli ekonomik düşünce okulları onun mirasına sahip çıkmaktadır.
Keynesyen ekonomi, neoklasik sentezin bir parçası olarak, Büyük Buhran, İkinci Dünya Savaşı ve savaş sonrası ekonomik genişleme (1945-1973) sırasında gelişmiş ülkelerde standart makroekonomik model olarak hizmet etmiştir. Kısmen Büyük Buhran'ı açıklamaya çalışmak ve ekonomistlerin gelecekteki krizleri anlamalarına yardımcı olmak için geliştirilmiştir. Petrol şoku ve 1970'lerdeki stagflasyonun ardından etkisini bir miktar kaybetmiştir. Keynesyen iktisat daha sonra Yeni Keynesyen iktisat olarak yeniden geliştirilmiş ve günümüzün ana akım makroekonomisini oluşturan çağdaş yeni neoklasik sentezin bir parçası haline gelmiştir. 2007-2008 mali krizinin ortaya çıkması, dünyanın dört bir yanındaki hükûmetlerin Keynesyen politikalara yeniden ilgi duymasına yol açtı.
Tarihsel bağlam > Keynesyen öncesi makroekonomi

Makroekonomi, bir ekonomiye bir bütün olarak uygulanan faktörlerin incelenmesidir. Önemli makroekonomik değişkenler arasında genel fiyat seviyesi, faiz oranı, istihdam seviyesi ve reel olarak ölçülen gelir (veya eşdeğer olarak çıktı) yer alır.
Kısmi denge teorisinin klasik geleneği, ekonomiyi, denge koşullarının her biri tek bir değişkeni belirleyen tek bir denklem olarak ifade edilebilen ayrı piyasalara bölmek olmuştur. Fleeming Jenkin ve Alfred Marshall tarafından geliştirilen arz ve talep eğrilerinin teorik aygıtı, Lozan Okulu'nun genel denge teorisine genelleştirdiği bu yaklaşım için birleşik bir matematiksel temel sağlamıştır.
Makroekonomi için ilgili kısmi teoriler, fiyat seviyesini belirleyen paranın miktar teorisini ve faiz oranının klasik teorisini içeriyordu. İstihdamla ilgili olarak Keynes'in "klasik iktisadın ilk postülası" olarak adlandırdığı koşul, ücretin marjinal ürüne eşit olduğunu belirtir ki bu da on dokuzuncu yüzyılda geliştirilen marjinalist ilkelerin doğrudan bir uygulamasıdır (bkz. Genel Teori). Keynes, klasik teorinin bu üç yönünün de yerini almaya çalışmıştır.
Tarihsel bağlam > Keynesçiliğin öncüleri

Keynes'in çalışması Büyük Buhran'ın ortaya çıkışıyla kristalize olmuş ve ivme kazanmış olsa da, ekonomi içinde genel bollukların varlığı ve doğası üzerine uzun süredir devam eden bir tartışmanın parçasıydı. Keynes'in Büyük Buhran'la başa çıkmak için savunduğu politikaların bir kısmı (özellikle özel yatırımların veya tüketimin düşük olduğu zamanlarda hükûmetin açık harcamaları) ve önerdiği teorik fikirlerin çoğu (efektif talep, çarpan, tasarruf paradoksu) 19. yüzyılda ve 20. yüzyılın başlarında yazarlar tarafından ileri sürülmüştü. (Örneğin J. M. Robertson 1892'de tutumluluk paradoksunu gündeme getirmiştir). Keynes'in eşsiz katkısı, ekonomi çevrelerince kabul edilebilir olduğu kanıtlanan genel bir teori ortaya koymasıydı.
Keynesyen ekonominin entelektüel bir öncüsü, John Law, Thomas Malthus, Thomas Attwood'un Birmingham Okulu ve 1920'ler ve 1930'larda etkili olan Amerikalı ekonomistler William Trufant Foster ve Waddill Catchings ile ilişkili eksik tüketim teorileriydi. Eksik tüketimciler, kendilerinden sonra gelen Keynes gibi, toplam talebin potansiyel çıktıya ulaşamamasıyla ilgileniyor, bunu "aşırı üretim" (arz tarafına odaklanır) yerine "eksik tüketim" (talep tarafına odaklanır) olarak adlandırıyor ve ekonomik müdahaleciliği savunuyorlardı. Keynes, eksik tüketimi özellikle Genel Teori'nin 22. Bölüm, IV. Kısım ve 23. Bölüm, VII. Kısımlarında tartışmıştır. 1930'larda Stockholm okulu tarafından Keynes'ten bağımsız olarak çok sayıda kavram geliştirilmiştir; bu başarılar, 1936 Genel Teori'ye yanıt olarak yayınlanan ve İsveç keşiflerini paylaşan 1937 tarihli bir makalede açıklanmıştır.
Tarihsel bağlam > Keynes'in ilk yazıları

Keynes 1923'te ekonomi teorisine ilk katkısı olan ve bakış açısı klasik olmakla birlikte daha sonra Genel Teori'de yer alacak fikirleri içeren Parasal Reform Üzerine Bir İnceleme'yi yayınladı. Özellikle Avrupa ekonomilerindeki hiperenflasyona bakarak, para tutmanın fırsat maliyetine (faizden ziyade enflasyonla özdeşleştirilen) ve bunun dolaşım hızı üzerindeki etkisine dikkat çekmiştir.
1930'da, "sadece sert polemiklerin yazarı olarak değil, ciddi bir akademisyen olarak itibarını teyit edecek" ve daha sonraki görüşleri doğrultusunda büyük bir adımı işaret eden, konusunun kapsamlı bir incelemesi olarak tasarlanan Para Üzerine Bir İnceleme'yi yayınladı. Bu makalede, işsizliği ücret yapışkanlığına bağlamakta ve tasarruf ile yatırımı birbirinden bağımsız kararlar tarafından yönetiliyormuş gibi ele almaktadır: birincisi faiz oranıyla pozitif, ikincisi ise negatif yönde değişmektedir. Dolaşım hızı, faiz oranının bir fonksiyonu olarak ifade edilir. Likidite konusunu ele alışını, tamamen parasal bir faiz teorisini ima ettiği şeklinde yorumlamıştır.
Keynes'in Cambridge Sirkindeki genç meslektaşları ve Ralph Hawtrey, onun argümanlarının dolaylı olarak tam istihdamı varsaydığına inanmış ve bu da sonraki çalışmalarının yönünü etkilemiştir. 1933 yılı boyunca çeşitli ekonomik konularda "hepsi bir bütün olarak üretim hareketleri açısından ele alınan" makaleler yazdı.