Ultraviyole
Alt tipler

En genel olarak 10–400 nm olarak tanımlanan ultraviyole radyasyonun (UVR) elektromanyetik spektrumu, ISO standardı ISO 21348 tarafından önerilen bir dizi aralığa bölünebilir:
| İsim | Kısaltma | dalga boyu (nm) | foton enerjisi (eV, aJ) | Notlar/alternatif isimler |
| --- | --- | --- | --- | --- |

| Ultraviyole  A | UV-A | 315–400 | 3,10-3,94 elektronvolt (0,497-0,631 aJ) | uzun dalga UV, siyah ışık, ozon tabakası tarafından emilmez: yumuşak UV. |
| Ultraviyole B | UV-B | 280–315 | 3,94-4,43 elektronvolt (0,631-0,710 aJ) | orta dalga UV, çoğunlukla ozon tabakası tarafından emilir: orta UV; Dorno radyasyonu. |
| Ultraviyole C | UV-C | 100–280 | 4,43-12,4 elektronvolt (0,710-1,987 aJ) | Kısa dalga UV, mikrop öldürücü Daha kısa dalga boylarında UV, iyonlaştırıcı radyasyon, tamamen ozon tabakası ve atmosfer tarafından emilir: sert UV. |

| ultraviyole yakın | N‑UV | 300–400 | 3,10-4,13 elektronvolt (0,497-0,662 aJ) | Kuşlar, böcekler ve balıklar tarafından görülebilir. |
| orta ultraviyole | M‑UV | 200–300 | 4,13-6,20 elektronvolt (0,662-0,993 aJ) |  |
| uzak ultraviyole | F‑UV | 122–200 | 6,20-10,16 elektronvolt (0,993-1,628 aJ) | Daha kısa dalga boylarında iyonlaştırıcı radyasyon. |
| Hidrojen    Lyman-alfa | H Lyman‑α | 121–122 | 10,16-10,25 elektronvolt (1,628-1,642 aJ) | 121.6'da spektral çizgi deniz mili, 10.20 eV. |
| aşırı ultraviyole | E‑UV | 10–121 | 10,25-124 elektronvolt (1,642-19,867 aJ) | Bazı tanımlara göre tamamen iyonlaştırıcı radyasyon ; atmosfer tarafından tamamen emilir. |

| vakum ultraviyole | V-UV | 100–200 | 6,20-12,4 elektronvolt (0,993-1,987 aJ) | 150–200 olmasına rağmen, atmosferik oksijen tarafından güçlü bir şekilde emilir nm dalga boyları nitrojen yoluyla yayılabilir. |
UV spektrumunun farklı bölümlerinde kullanılmak üzere birkaç katı hal ve vakum cihazı araştırılmıştır. Birçok yaklaşım, görünür ışık algılama cihazlarını uyarlamaya çalışır, ancak bunlar, görünür ışığa istenmeyen tepkilerden zarar görebilir. Ultraviyole, spektrumun farklı bölümlerine duyarlı, uyarlanabilen fotodiyot ve fotokatotlar tarafından tespit edilebilir. Hassas UV çoğaltıcılar mevcuttur. UV radyasyonunun ölçümü için spektrometreler ve radyometreler yapılır. Spektrum genelinde silikon dedektörler kullanılır.
Dalga boyları 200'nmden kısa vakum UV veya VUV havadaki moleküler oksijen tarafından güçlü bir şekilde emilir, ancak 150–200 nm civarındaki daha uzun dalga boyları nitrojen ortamında yayılabilir. Bu nedenle bilimsel aletler genellikle saf nitrojen ortamında oksijensiz pahalı vakum odalarına ihtiyaç duymadan çalışabilir. Önemli örnekler arasında 193-nm fotolitografi ekipmanı (yarı iletken üretimi için) ve dairesel dikroizm spektrometreleri yer alır.
VUV teknolojisi büyük ölçüde güneş astronomisi tarafından yönlendirildi. VUV'yi kirleten, istenmeyen görünür ışığı gidermek için kullanılan optikler, VUV olmayan radyasyona tepkileri sınırlandıran detektörler ve güneş körü cihazların geliştirilmesi önemli bir araştırma alanı olmuştur. Geniş aralıklı katı hal cihazları veya yüksek kesimli foto katotlara sahip vakum cihazları, silikon diyotlara kıyasla çekici olabilir.
Aşırı UV (EUV veya XUV) madde ile etkileşim fiziğinde bir geçiş ile karakterizedir. Yaklaşık 30'nm den uzun dalga boyları atomların dış değerlik elektronları, bundan daha kısa dalga boyları esas olarak iç kabuk elektronları ve çekirdeklerle etkileşime girer. EUV spektrumunun uzun ucu, 30.4 nm'te belirgin bir He+ spektral çizgisi tarafından belirlenir. EUV bilinen malzemelerin çoğu tarafından güçlü bir şekilde emilir, ancak normal olayda EUV radyasyonunun yaklaşık %50'sine kadar yansıtan çok katmanlı optiklerin sentezlenmesi mümkündür. Bu teknolojiye 1990'larda NIXT ve MSSTA sondaj roketleri öncülük etti ve güneş görüntüleme teleskopları yapımında kullanıldı. (Ayrıca Extreme Ultraviolet Explorer uydusuna bakın.)
Bazı kaynaklar "sert" ve "yumuşak" UV ayrımını kullanır. Astrofizik söz konusu olduğunda, sınır Lyman limiti olabilir (dalga boyu 91.2 nm), "sert UV" daha enerjiktir; aynı terimler kozmetik, optoelektronik vb. gibi diğer alanlarda da kullanılabilir. Benzer bilimsel alanlarda bile sert/yumuşak arasındaki sınırın sayısal değerleri örtüşmeyebilir; örneğin, bir uygulamalı fizik yayını sert ve yumuşak UV bölgeleri arasında 190 nm sınırını kullanmıştır.