stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Manastırda Aşk

| Manastırda Aşk |
| --- | --- |
Northanger Abbey
Tür: Tarihî dönem draması
Uyarlama: Northanger Manastırı –Jane Austen
Senarist: Andrew Davies
Yönetmen: Jon Jones
Başrol:  Felicity Jones  JJ Feild  Carey Mulligan 
Tema müziği bestecisi: Charlie Mole
Ülke:  Birleşik Krallık
Dili: İngilizce
Yapım
Yapımcı: Keith Thompson
Kurgucu: Sue Wyatt
Görüntü yönetmeni: Ciarán Tanham
Gösterim süresi: 86 dakika
Yapım şirketi:  ITV Studios Global Entertainment  WGBH Boston 
Dağıtımcı firma:  Granada Ventures (BK)  Amber Entertainment (BK)  ITV DVD (BK)  Masterpiece Theatre (ABD)  PBS (ABD) 
Yayın bilgileri
Kanal: ITV
Yayın tarihi: 25 Mart 2007 (2007-03-25)


Manastırda Aşk (İngilizce özgün adı: Northanger Abbey) Jane Austen'ın Northanger Manastırı adlı 1817 tarihli romanından uyarlanan 2007 İngiliz yapımı televizyon filmidir. Filmin yönetmenliğini İngiliz yönetmen Jon Jones yaptı, senaryosunu ise Andrew Davies yazdı. Felicity Jones, filmdeki ana karakter Catherine Morland'i, JJ Field ise Henry Tilney karakterini canlandırdı. Hikâye, genç Catherine'nin bazı aile arkadaşlarına eşlik etmesi için Bath'a davet edilmesiyle başlıyor. Bath'ta kendini Henry Tilney'nin ve John Thorpe'un (William Beck) sevgisinin odağında bulur. Northanger Manastırı'nda kalması için davet edildiğinde, Catherine'in genç ve saf hayal gücü devreye girer ve çok sevdiği romanların Gotik romantizmini gerçek hayat ile karıştırmaya başlar.
Manastırda Aşk , ITV'nin Jane Austen Sezonu adını verdiği üç Jane Austen uyarlaması içeren serinin bir parçasıydı. Serinin diğer iki parçası İkinci Şans ve Mansfield Park. Filmin çekimleri 2 milyon sterlinlik bir bütçeyle, Ağustos 2006'da İrlanda'da başladı. Filmin yapımcılığını İngiliz ITV Studios ve Amerikan WGBH Boston şirketleri üstlendi. Manastırda Aşk prömiyerini 25 Mart 2007'de Birleşik Krallık'ta ITV kanalında ve 16 Aralık 2007'de Kanada'da TVOntario kanalında yaptı. 2008'de Amerika Birleşik Devletleri'nde PBS kanalında ve Avustralya'da yayınlandı. Dizi Birleşik Krallık'ta 5,6 milyon kişi tarafından izlendi ve 2007'de yayımlanan uyarlamalar arasında en çok izlenen ikinci film oldu. Manastırda Aşk, televizyon eleştirmenlerinden çoğunlukla olumlu eleştiriler aldı ve çoğu oyuncu kadrosunun performansları övüldü.
Yapım

10 Kasım 2005'te The Guardian gazetesi ITV kanalının Mansfield Parkı, Northanger Manastırı ve İkna kitaplarının uyarlamalarını çekeceğini duyurdu. ITV, Austen'ın daha çok bilinen Gurur ve Önyargı ile Akıl ve Tutku kitaplarını uyarlamak yerine Austen'ın daha az bilinen kitaplarını uyarlamayı tercih ettiklerini söyledi. Uyarlamanın her birinin ayırt edici bir görünüme sahip olmaları için her bir uyarlamayı farklı bir şirket, yönetmen ve ekip çekti. Ayrıca uyarlamaların, daha önce diğer Austen uyarlamalarını izlemeyi tercih etmemiş genç izleyici kitlesine hitap etmesi için çalışıldı. Manastırda Aşk'ın çekimleri için 2 milyon sterlin bütçe ayrıldı. Film, kitabın 1987 dizi uyarlamasından sonra çekilen 2.uyarlama oldu.
Yapım > Oyuncular

| Oyuncu | Rol |  |
| --- | --- | --- |
| Felicity Jones | Catherine Morland | Ana karakter, Morland ailesinin en büyük kızı |
| JJ Field | Henry Tilney | Gözde bekar ve rahip |
| William Beck | John Thorpe | Henry'nin rakibi |
| Carey Mulligan | Isabella Thorpe | Catherine'nin bencil arkadaşı |
| Hugh O'Conor | James Morland | Catherine'nin abisi ve Isabella'nın nişanlısı |
| Liam Cunningham | General Tilney | Henry, Eleanor ve Frederick'in babası |
| Julia Dearden | Bayan Morland | Catherine'nin annesi |
| Gerry O'Brien | Bay Morland | Catherine'nin babası |
| Desmond Barrit | Bay Allen | Catherine'i Bath'a davet eden zengin çift |
| Sylvestra Le Touzel | Bayan Allen | Catherine'i Bath'a davet eden zengin çift |
| Catherine Walker | Eleanor Tilney | Henry'nin kardeşi |
| Mark Dymond | Frederick Tilney | Henry'nin abisi |
| Geraldine James | Anlatıcı | Jane Austen'ın sesi |
Felicity Jones oyuncu seçmelerine katıldı ve Oxford Üniversitesi'nden mezun olduktan iki hafta sonra role seçildi.
Yapım > Çekimler

Manastırda Aşk, 2006'da İrlanda'da çekildi. Modern Dublin sokakları romanın geçtiği 19.yüzyıl Bath kentini yansıtmak için kullanıldı. Waterford Kontluğu'ndaki Lismore Kalesi, Tilney ailesinin evi Northanger Manastırı olarak kullanıldı. Meath Kontluğu yakınlarındaki Higginsbrook Evi, Morland ailesinin evinin dış cephesi olarak gösterildi. Aynı ev daha sonra Jane Austen'ın hayatının anlatıldığı Aşkın Kitabı filminde de kullanıldı. Çekim için Dublin Kalesi, Ardbraccan Evi ve Charleville Kalesi de kullanıldı. Jones, Evening Herald gazetesine ülkenin pek çok yerini görme imkanı sağladığı için İrlanda'da çekim yapmaktan mutlu olduğunu söyledi.
Felicity Jones, Northanger Manastırı filminde  ana karakter Catherine Morland'ı canlandırdı.
Filmde Northanger Manastırı olarak kullanılan Lismore Kalesi
Japon çömlekçiliği ve porselenleri

Beyaz "Fujisan" Raku eşyası çay kasesi, Hon'ami Kōetsu, Edo dönemi (Ulusal Hazine)
Nonomura Ninsei morsalkım tasarımlı çay yaprağı kavanozu, Edo dönemi (Ulusal Hazine)
Çömlek ve porselen (Ayrıca 焼きもの (yakimono) veya tōgei (陶芸)), Neolitik döneme kadar uzanan en eski Japon zanaatı ve sanat formundan biridir ve Japonya son derece uzun ve başarılı bir seramik üretim geçmişine sahiptir. Fırınlarda toprak, çömlek, taş, sırlı çömlek, sırlı taş, mavi ve beyaz porselen üretilmiştir. Toprak kaplar Jōmon dönemi (MÖ 10.500-300) kadar erken bir dönemde yapılmış ve Japonya'ya dünyanın en eski seramik geleneklerinden birini kazandırmıştır. Japonya, "çay seremonisi"nin süregelen popülaritesi sayesinde, sanat geleneği içinde seramiğin sahip olduğu olağandışı saygınlıkla da öne çıkmaktadır.
Genel bakış

Japon seramik tarihi, Hon'ami Kōetsu, Ogata Kenzan ve Aoki Mokubei gibi sanatçı-çömlekçi olan çok sayıda seçkin seramikçiye sahiptir. Japon anagama fırınları da çağlar boyunca gelişmiştir ve etkileri çömlekçilerinkiyle birlikte ağır basmaktadır. Sanatın bir diğer önemli Japon bileşeni de porselenin popüler hale gelmesinden sonra bile sırsız yüksek fırınlanmış taş eşyanın popülerliğini sürdürmesidir. MS 4. yüzyıldan beri Japon seramikleri genellikle Çin ve Kore gibi komşu Doğu Asya medeniyetlerinin çömlekçilik tarzından ve sanatsal duyarlılıklarından etkilenmiştir.
Japon seramikçiler ve çömlekçiler, Çin ve Kore prototiplerini dönüştürerek ve tercüme ederek Doğu Asyalı sanatsal meslektaşlarından ilham almış ve ortaya çıkan form belirgin bir şekilde Japon karakterine sahip olmuştur. Japonya'nın sanayileşmeye başladığı 17. yüzyılın ortalarından itibaren, fabrikalarda üretilen yüksek kaliteli standart mallar Avrupa'ya ihraç edilen popüler ürünler haline gelmiştir. 20. yüzyılda, "Noritake" ve "Toto Ltd." gibi önemli şirketlerin Japon seramik coğrafyasında ortaya çıkmasıyla, modern bir ev tipi seramik endüstrisi kök salmaya ve ortaya çıkmaya başlamıştır.
Japon çömlekçiliği iki kutuplu estetik gelenekle diğer tarzlardan ayırt edilir. Bir yanda; çoğunlukla toprak kaplar ve doğal toprak renklerinden oluşan sakin, çok basit ve kabaca işlenmiş bir çömlekçilik geleneği vardır. Bu Zen Budizmi ile ilgilidir. Özellikle erken dönemlerde en büyük ustaların çoğu rahipti. Birçok parça aynı zamanda Japon çay töreni ile de ilgilidir ve wabi-sabi estetik ilkelerini barındırır. Kısmen rastgele nihai bezemeden oluşan çoğu "raku ware" bu gelenektendir. Diğer gelenek, Çin porseleni stillerini farklı bir şekilde geliştiren, karmaşık ve dengeli dekorasyona sahip, çoğunlukla porselen olan, yüksek derecede işlenmiş ve parlak renkli fabrika mallarıdır.
Basit ama mükemmel biçimlendirilmiş ve sırlanmış "stoneware"lerden oluşan üçüncü bir gelenek de hem Çin hem de Kore gelenekleriyle daha yakından ilişkilidir. 16. yüzyılda, o zamanlar üretimde olan geleneksel faydacı rustik çanak çömleklerin bir dizi stili sadelikleriyle hayranlık uyandırmış ve formları genellikle koleksiyoncu pazarı için günümüze kadar üretimde tutulmuştur.
Tarihçe > Jōmon dönemi

Japonya'da en eski yumuşak toprak kaplar Neolitik dönemde (MÖ y. 11 yüzyıl) yapılmıştır.
Erken Jōmon döneminde çömlekler kil iplerin sarılmasıyla oluşturulur ve açık ateşte pişirilirdi. MÖ 6. bin yılda tipik bobinleme tekniği ile yapılmış, el baskılı ip desenleriyle süslenmiş mallar ortaya çıkmıştır. Jōmon çömlekçiliği en parlak döneminde gösterişli bir tarz geliştirmiş; daha sonraki dönemde ise sadeleştirilmiştir.
Tarihçe > Yayoi dönemi

MÖ yaklaşık 4.-3. yüzyılları kapsayan Yayoi döneminde "Yayoi çanak çömleği" ortaya çıkmıştır; basit bir desenle veya desensiz olarak karakterize edilen bir çanak-çömlek stilidir. Jōmon, Yayoi ve daha sonra Haji dönemi ürünlerinin fırınlama işlemi aynı şekilde yapılmış ancak farklı tasarım stillerine sahip olmuştur.
Tarihçe > Kofun dönemi

Kofun dönemine ait Kore yarımadasından Kyushu adasına getirilen MS yaklaşık 3 ila 4. yüzyıllardan kalma anagama fırını, bir yamaçta çatılı bir tünel fırın ve çömlekçi çarkı ortaya çıkarıldı.
Anagama fırınında, 1.200-1.300 °C (2.190-2.370 °F) gibi yüksek sıcaklıklarda pişirilen, bazen pişirmenin azaltılmış oksijen aşaması sırasında fırına bitki yaprağı veya sapı sokularak rastgele süslenmiş "Sue çömlekleri" üretilirdi. Üretimi 5. yüzyılda başlamış ve 14. yüzyıla kadar taşra bölgelerinde devam etmiştir. Bazı bölgesel farklılıklar tespit edilmiş olsa da, Sue tipi çömlek tüm Japonya'da oldukça homojendi. Ancak Sue çömlekçiliğinin işlevi zaman içinde değişmiştir: Kofun dönemi (MS yaklaşık 300-710) boyunca öncelikle cenaze eşyasıydı; Nara dönemi (710-94) ve Heian dönemi (794-1185) boyunca seçkin bir sofra takımı haline geldi; ve son olarak Budist ritüellerinde sunak kapları olarak kullanıldı.
Tarihçe > Heian dönemi

Üç renkli kurşun sır tekniği 8. yüzyılda Çin'in Tang Hanedanlığı tarafından Japonya'ya getirilmiştir. Buna rağmen 800-1200 yılları arasında Heian dönemi tapınakları için fırınlarda yalnızca yeşil kurşun sırlı eşyalar üretilmiştir.
Bu dönemde "Kamui ware" tekniğinin yanı sıra "Atsumi ware" ve "Tokoname ware" teknikleri ortaya çıkmıştır.
Tarihçe > Kamakura dönemi

17. yüzyıla kadar, büyük ölçüde tarımla uğraşan bir toplumun günlük ihtiyaçları için sırsız çömlekçilik popülerdi; cenaze küpleri, saklama küpleri ve çeşitli mutfak kapları üretimin büyük kısmını oluşturuyordu. Bazı fırınlar teknolojilerini geliştirmişti. Shigaraki (Shigaraki ware), Tamba, Bizen, Tokoname, Echizen ve Seto gibi fırınlar "Altı Antik Fırın" olarak adlandırmıştır.
Bunlar arasında Owari'deki (günümüzde Aichi) Seto fırını, kendine özgü bir sır tekniğine sahipti. Efsaneye göre, Katō Shirozaemon Kagemasa (Tōshirō olarak da bilinir) Çin'de seramik tekniklerini incelemiş ve 1223 yılında Seto'ya yüksek fırınlanmış sırlı seramik getirmiştir. Seto fırını öncelikle Çin ürününün yerine geçmek üzere Çin seramiğini taklit etmiştir. Çeşitli sırlar geliştirmiştir: kül kahvesi, demir siyahı, feldispat beyazı ve bakır yeşili. Bu mallar çok yaygın olarak kullanılmış ve "Seto ürünü" (Seto-mono) Japonya'da seramikler için kullanılan genel bir terim haline gelmiştir. Seto fırını sırsız taş ürünleri de üretmiştir. 16. yüzyılın sonlarında, iç savaşlardan kaçan birçok Seto çömlekçisi Gifu eyaletindeki Mino'ya taşındı ve burada sırlı çömlekler ürettiler: Sarı Seto (Ki-Seto), Shino, Siyah Seto (Seto-Guro) ve Oribe ware.
Bibliyografya

Trubner, Henry (1972). "Japanese Ceramics: A Brief History". Ceramic Art of Japan. Seattle, USA: Seattle Art Museum. LCCN 74-189738.
Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları bulunmaktadır.
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb177358878 (data)  LCCN: sh85105820  NDL: 00946842  NKC: ph121306  NLI: 987007531673805171 
Jōmon çömlekleri flame-style (火焔土器, kaen doki) kap, MÖ 3000-2000; Umataka, Nagaoka, Niigata
Japonca: Haniwa zırhlı savaşçı Japonca: keiko, Kofun dönemi, 6. yüzyıl, (Ulusal Hazine)
Hakusan Mezar Höyüğü'nde keşfedilen, sonbahar otları (akikusamon) desenli Atsumi ware tekniği ile yapılmış çömlek. Heian dönemi, 12. yüzyılın ikinci yarısı (Ulusal Hazine)
Kuvaterner tarihlendirme yöntemleri

Tarihlendirme (veya yaşlandırma) yöntemleri özellikle sağladığı yüksek doğruluk derecesi ve güvenilir sonuçlar veriyor olması nedeniyle başta yerbilimleri olmak üzere birçok disiplin tarafından, çok çeşitli amaçlar için kullanılmaktadır.
Sidereal yöntemler > Dendrokronoloji veya ağaç halkalarından tarihlendirme

Ağaç halkaları her yıl büyür. Bir ağaçtan küçük bir sondajla örnek alınarak halkalar sayılır ve bu şekilde son derece yüksek güvenilirlikte dendrokronolojik bir zaman ölçeği oluşturulabilir ve karbon-14 tarihlemesi ile denetimleri gerçekleştirilebilir. Kuvaterner çalışmalarında dendrokronoloji yöntemi birçok alana uygulanabilir. Örneğin; İklim çalışmalarında, jeomorfolojinin (dendrojeomorfoloji) kendi içindeki birçok alanda; buzul çalışmalarında (dendroglasiyoloji), volkanik faaliyetlerde (dendrovolkanoloji), depremler ve kaya glasiyelleri çalışmalarında, enkaz akışları, kaya düşmeleri ve heyelan sahalarının belirlenmesinde, çığlar, termokarst süreçleri, seviye değişiklikleri, flüvyal süreçlerin yaşlandırılması ve kumul hareketleri gibi çalışmalarda dendrokronoloji yöntemi uygulanır.
Sidereal yöntemler > Varv kronolojisi

Başta buzul gölleri olmak üzere, birçok gölde bulunan farklı çökel katmanları yıllık olarak oluşmaktadır. Bazı göllerde varv katmanları binlerce yıl geriye gidebilmektedir. Varvlar jeolojik kayaç oluşumlarında, hatta Prekambriyen yaşlı çökellerin içinde dahi ayırt edilebilir.
Sidereal yöntemler > Sıklerokronoloji

Mercanlar ve yumuşakçalardaki yıllık büyüme şeritlerinin sayılması esasına dayanan deneysel bir yöntemdir.
İzotopik yöntemler > Radyokarbon

Radyokarbon, uzaydan Yer atmosferine ulaşan kozmik ışın nötronları ile atmosferin üst katında bulunan nitrojen atomları arasındaki kimyasal etkileşimin bir ürünüdür. Bu etkileşim, nitrojen atomunun 14C izotopunu meydana getirmek üzere nötron kazanması ve bir proton kaybetmesi sürecini içermektedir. 14C, oluşumunu takiben atmosferde çok hızlı bir şekilde okside olarak 14CO2 molekülünü meydana getirir ve diğer radyoaktif olmayan CO2 molekülleriyle birleşerek stratosferik rüzgarlarla tüm atmosfere yayılır. Böylelikle biyosfere dahil olan radyokarbon, bitkiler tarafından gerçekleştirilen fotosentez ve hayvanların bitki tüketimi süreçleriyle besin zincirine girerek küresel karbon döngüsünün bir parçası haline gelir.
Amerikalı kimyacı Williard Libby 1947 yılında bitkilerin fotosentez esnasında karbon-14'ü absorbe ettiğini belirlemiştir. Canlının ölümü gerçekleştiği zaman fotosentez duracağı için karbon-14'ünde emilimi sona erecek ve mevcut karbon-14 bilinen oranda radyoaktif bozuşmaya başlayacaktır. Libby, bir bitkinin kalıntılarında mevcut olan kalıntı karbon-14 konsantrasyonunun ölçümüyle bitkinin ölümünden bu yana geçen zamanın hesaplanmasının mümkün olabileceğini keşfetmiş ve bu buluşuyla 1960 yılında kimya dalında Nobel ödülünü almıştır. Kuvaterner süreçlerinin aydınlatılmasında kullanılan radyokarbon (Karbon-14, 14C) tarihlendirme yöntemi, jeolojik zaman kavramı içinde en önemli buluşlardan birisidir. Radyokarbon tarihlendirmeleri Kuvaterner döneminin son 45 – 50 bin yıllık bölümüne hitap eder.). Karbon-14, odun kömürü, turba, kemik, hayvan dokusu, deniz kabukları, mağara çökelleri, yeraltı suyu, deniz suyu ve buzda bulunur. Dolayısıyla yöntem için kullanılacak materyallerin çoğu bunlardır. Bu yöntem arkeologlara ve Kuvaterner paleoekolojisi çalışanlara, Geç Pleyistosen ve Holosen Dönemleri için yüksek güvenilirlikte yaşlandırma yapma imkânı sağlar. Uygulamada radyokarbon tarihleme yönteminin bir dizi hata kaynağı bulunmaktadır. Bu hata kaynaklarının başlıcaları şunlardır: (a) Kirlenme, (b) İzotopik ayrışma, (c) Denizel rezervuar etkisi, (d) 14C üretimindeki değişkenliktir.
İzotopik yöntemler > Kozmojenik izotoplar

Yüzey yaşlandırma olarak da adlandırılan kozmojenik yaşlandırma yöntemi ile herhangi bir kayacın veya sedimanın ne kadar süredir yeryüzünde yüzeylendiği belirlenebilmektedir. Kuvaterner devrine ait bir yerşeklini oluşturan sedimanı kullanarak, kayacın oluşum yaşı ne olursa olsun, kozmojenik yöntem aracılığıyla depolanma yaşı ölçülebilmektedir. Kozmojenik nüklit jeokronolojisi, kozmik radyasyona maruz kalan materyallerde oluşan belirli nüklitlerin zaman içerisindeki birikimin ölçülmesi esasına dayanmaktadır.
Dünya atmosferini sürekli olarak bombardımana tutan yüksek enerjili kozmik ışınların büyük bir kısmı, kaynağını Samanyolu Galaksisi içerisindeki süre nova patlamalarından almaktadır. Bu ışınlar yer atmosferiyle çarpıştığından büyük oranda nötronlardan oluşan ikincil kozmik ışınlar meydana gelmekte ve bunların oldukça az bir kısmı yer kabuğuna ulaşabilmektedir. İkincil kozmik ışınların karasal malzemeyle teması sonucunda, bu malzemelerin en üst 1-2 metrelik kozmojenik nüklitler oluşmaktadır. Radyasyona maruz kalan karasal malzemelerin yüzeyinde zamanla biriken bu kozmojenik nüklitlerin ölçülmesi, materyallerin ne zamandan beri gün yüzü gördüğünün kantitatif (sayısal) olarak belirlenmesini sağlamaktadır. Kozmojenik nüklit yöntemi jeomorfolojik birimlerin yaşı, denüdasyon oranı, belirli jeomorfolojik süreçlerin zamanlamasının belirlenmesinde; arkeolojik açıdan ise fosillerin, insan yapımı araç gereçler ve yapılar ile kayaç-sediment yüzeylerinin tarihlenmesinde kullanılabilmektedir.
İzotopik yöntemler > Potasyum-argon

1960'lı yıllarda geliştirilen ve büyük ölçüde volkanik kayaçların yaşının belirlenmesi için uygulanan argon radyometrik tarihleme yöntemi, potasyum-40 (40Ar) hazına radyoaktif bozunumu esas alan bir jeokronolojik sistemdir. Argon izotop tarihlemesinde jeokronolojik olarak iki farklı yaklaşım vardır ve bunlardan birincisi potasyum-argon (40K/40Ar) yöntemidir. Eriyik haldeki lavın soğuma sürecinde, lavın içerisindeki 40K izotopun bozunumuyla 40Ar gazı atmosfere karışmaktadır; ancak lavın soğumasıyla ideal koşullar altında, lavın içerisindeki bu radyoaktif gaz kaçacak yer bulamaz ve kayacın içerisine hapsolur. Yani, lavın soğumasıyla izotopik saat ‘’sıfırlanır’. Kayaç içerisinde hapsolan bu bozunma ürünü izotop, zamanın bir fonksiyonu olarak kayaç içerisinde birikir. Volkanik kayaçtan alınan bir örneğin laboratuvar ortamında incelenmesiyle, volkanik kayacın ne zaman soğuduğunu, dolayısıyla da volkanik aktivitenin ne zaman gerçekleştiğini anlamış oluruz.
Argon izotop tarihlemesinde jeokronolojik olarak ikinci yaklaşım argon-argon (40Ar/39Ar) yöntemidir. Bu tarihleme yöntemi, Kuvaterner ve öncesinde meydana gelmiş volkanik malzemelerin tarihlendirilmesi için kullanılır. Sahip olduğu düşük hata payından dolayı 40Ar/39Ar yöntemi genç volkanik olayların güvenilir bir kronolojisinin oluşturulması açısından konveksiyonel 40K/40Ar yöntemine göre belirgin avantajlara sahiptir. Argon tarihleme yöntemi direkt olarak meydana gelen volkanik olayların yaşının belirlenmesi için kullanılabileceği gibi, aynı zamanda çeşitli jeolojik ve jeomorfolojik birimlerin rölatif olarak tarihlendirilmesinde de kullanılabilmektedir. Örneğin, yanal atımlı bir fayın ne kadar zamandır aktif olduğu ve yıllık ortalama hareket miktarı, argon yöntemiyle tarihlendirilen bir volkanik birimin zaman içerisinde ne kadar ötelendiğinin hesaplanmasıyla bulunabilir.
İzotopik yöntemler > Uranyum serileri

Kuvaterner biliminde Radyokarbon tarihlendirme yöntemlerinden sonra en çok kullanılan yöntemlerden birisi de Uranyum serileri tarihlendirmesidir. Bu yöntemler II. Dünya Savaşı'ndan sonra geliştirilmiş olup, volkanik kayaçlar, denizel sedimanlar, kemik, diş, yumuşakçalar, mağara çökelleri, resif oluşturan mercanlar, derin deniz mercanları, turba ve travertenler gibi değişik maddelere uygulanmaktadır. Bunların içinde resifal mercanlar ve mağara çökelleri, tarihlendirmeleri Kuvaterner iklim ve deniz seviyesi değişimlerinin detaylarını anlamak ve Radyokarbon zaman cetvelinin kalibrasyonunu oluşturmak için büyük öneme sahiptir.
İzotopik yöntemler > Kurşun-210

Bu yöntem, kurşun-210'un radyoaktif bozunmayla kurşun-206'ya dönüşmesi esasına dayalıdır.
İzotopik yöntemler > Uranyum-kurşun

Bu yöntem, uranyum ve toryumdaki küçük radyojenik kurşun zenginleşmelerini belirlemek için normalleştirilmiş kurşun izotoplarının kullanılması esasına dayalıdır.
Radyojenik yöntemler > Fizyon izi

Fizyon izleri tarihlendirmesi çeşitli mineral (zirkon, apatit, titanit) ile doğal ve yapay camlar için kullanılmaktadır. Fizyon izleri, camlarda konik çukurluklar, mikalarda elmas, zirkon ve apatitlerde ise iğne şekilleriyle tanınırlar. Yöntem özellikle oluşumundan bu yana tekrar ısıtılmamış göreceli genç örnekler için kullanılır ve bu yüzden arkeoloji ve jeolojinin potansiyel ilgi alanı içindedir. Arkeoloji çalışmalarındaki önemi, özellikle eski çağlarda çeşitli amaçlar için kullanılmış obsidyenlerden elde edilen tarihlendirmelerle obsidyenlerin kaynak alanları ve eski ticaret yollarının anlaşılması gibi konularda önemli bilgilere olduğu söylenebilir. Cam ya da minerallerde doğal olarak oluşan 238U fizyon izlerinin optik mikroskoplarla sayılması esasına dayanır. Fizyon izleri yöntemi geniş bir zaman aralığında tarihlendirme yapabilmeyi sağlaması yönünden, ayrıca Kuvaterner tarihlendirmelerinde en çok tercih edilen yöntemlerden birisidir.
Radyojenik yöntemler > Lüminesans

Bu yöntem, üzerinin örtülmesinden sonra tekrar açığa çıkartılmış olan kuvars veya feldspat kristallerinin daha önce maruz kaldığı radyasyon miktarının ölçülmesi esasına dayalıdır.
Radyojenik yöntemler > Elektron devir rezonansı

Bu yöntem elektrik yüklerinin, silikatlı mineral depolarının doğal radyasyondan kaynaklanan hasarlı kristal kafesleri içerisindeki birikimini ölçer.
Kimyasal ve biyolojik yöntemler > Amino asit rasemizasyonu

Bu yöntem, organik kalıntılarda korunmuş olan proteinlerde zamana bağlı olarak meydana gelen kimyasal gelişimleri esas alır. Rasemizasyon hızı sıcaklıktan etkilendiğinden yaşlandırma için derin mağaralar gibi sıcak değişimlerinin olmadığı yerlerden örnekler alınır.
Kimyasal ve biyolojik yöntemler > Obsidyen hidrasyonu

Bir obsidyen yüzeyi üzerindeki hidrasyon yüzeyinin kalınlığındaki artışa bağlı bir yöntemdir.
Kimyasal ve biyolojik yöntemler > Likenometri

Yeni yüzeylenmiş bir kaya üzerindeki likenlerin büyümesi esasına dayalı bir yöntemdir.
Jeomorfik yöntemler > Toprak profili gelişimi

Bu yöntem, toprağın A horizonunun kalınlığı ver organik içeriğini, B horizonunun gelişimini ve bütünüyle Profil Gelişim İndeksi gibi toprak gelişim derecelerinin ölçümlerini kullanır.
Jeomorfik yöntemler > Kayaç ve mineral ayrışması

Ayrışmaya maruz kalan kayaçlar ve minerallardeki bozulmaları kullanan bir yöntemdir.
Jeomorfik yöntemler > Sarplık morfolojisi

Yamaç profilinde zaman içinde yüzeydeki jeomorfik süreçlerden kaynaklanan değişimleri esas alan bir yöntemdir.
Korelasyon yöntemleri > Paleomanyetizma

Demir içeren bazı mineraller veya taneler, kritik bir seviye olan Curie sıcaklığının üzerine çıkan bir sıcaklıkla ısıtıldıklarında, yeryüzünün manyetik alanına duyarlı hale gelir. Kritik seviyelerinden daha yüksek seviyelere ısıtılan kayaların içindeki mineral ve taneler, oluşumları esnasında etkili olan manyetik alan yönelimini korurlar. Kayaçların bağımsız yollarla yaşlandırılabildiği yerlerde, paleomanyetik bir zaman ölçeği düzenlenebilir. Bu zaman ölçeği, paleomanyetik kalıntıların tek başına kullanıldığı diğer yerlerde uygulanabilir.
Korelasyon yöntemleri > Tefra kronolojisi

Bu yöntem kendine özgü özellikleri sayesinde tefraların bireysel olarak ayrılması ve onların önceden tarihlendirilmiş bir kronoloji ile korelasyon esasına dayanır.