Firavunizm
Mısır kimliği

Demir Çağı'ndan bu yana Mısır kimliği Mısır İmparatorluğu en uzun süre yerli Mısır kültürü, dini ve kimliğinin etkisi altında gelişti (bkz. Eski Mısır). Mısırlılar daha sonra birkaç yabancı hükümdarın kısa süreli ardıllığının etkisi altına girdiler. Bu yabancı yöneticiler altında Mısırlılar üç yeni dine, Hristiyanlığa, Museviliğe ve İslam'a uyum sağladılar ve yeni bir dil olan Mısır Arapçasını ürettiler. 4. yüzyıla gelindiğinde, Mısırlıların çoğu Hristiyanlığa geçmişti ve 535'te Roma İmparatoru Justinian, Mısır'ın eski dininin resmi sonunu belirleyen Philae'deki İsis Tapınağı'nın kapatılmasını emretti.
Orta Çağ boyunca, eski Mısır uygarlığının anıtları bazen bir cahiliyye ("barbar cehalet") döneminin kalıntıları olarak yok edildi. Harabelerin çoğu 13. ve 14. yüzyıllarda Mısır'da sel, kıtlık ve veba döneminde meydana geldi ve bazı insanları cahiliyye dönemine ait bu kalıntıların devam etmesi nedeniyle Allah'ın Mısırlıları cezalandırdığına inandırdı. Orta Çağ'daki en dikkate değer yıkım eylemleri, 1311'de Fustat'ta tanrıça İsis'in bir heykelinin yıkılması ve 1350'de Memphis'te bir tapınağın yıkılmasıydı; Horus'un gözü) tapınağın duvarlarında korkulduğu gibi tapınağı yıkanların ölümüne neden olmamıştır.
Kuran, hikâyesi Mısır'dan Çıkış Kitabında anlatılan Firavun'u özellikle Allah'a karşı çıkan gaddar bir zorba olarak seçti ve genel olarak Firavunlar İslami gelenekte cahiliyyeden zevk alan ahlaksız despotlar olarak tasvir edildi. Halife Yezid III gibi birkaç Müslüman lider, tüm firavun anıtlarının yıkılmasını emretti. Bununla birlikte, Giza Piramitleri ve Sfenks gibi anıtlarda halkın yerel gurur duyduğuna dair önemli kanıtlar var, o kadar ki bu anıtlar isyanlara neden olma korkusuyla asla yıkılmadı. Firavunlara ait Mısır'ın anıtları, genellikle büyülü güçlere sahip olarak görülüyordu ve Kuran'ın eski Mısır'ı özellikle kınanması gereken bir cahiliyye dönemi olarak lanetlemesine rağmen, sıradan Mısırlılar tarafından saygı nesneleri olarak görülüyordu. 1378 gibi geç bir tarihte, sözde Müslüman köylülerin geceleri Sfenks'in önünde tütsü yakıp Sfenks'i konuşturmak için dualar okudukları ve bunun da bir Sufi azizinin Sfenks'e saldırmasına neden olduğu bildirildi. Yerel efsaneler, Sfenks'e yapılan saldırının Giza'da ancak kutsal adamın linç edilmesiyle sona eren büyük bir kum fırtınasına yol açtığını iddia etti.
Mısır'da, Piramitlerin ve Sfenks'in eski Mısır'ın diğer kalıntılarıyla birlikte büyülü güçlere sahip olduğuna dair yaygın inanç, 13. yüzyıldan kalma Müslüman bir yazar olan Jamal al-Din al-Idrisi'nin Piramitleri yok etmek için uyarmasıyla, onların hayatta kalmasını sağlamak için çok şey yaptı. atların insan kanında yürümesine neden olacak karanlık doğaüstü güçleri serbest bırakacak ve onu Piramitlerin kendi haline bırakılmasının en iyisi olduğu sonucuna götürecekti. Eski Mısır harabelerine yatırıldığı söylenen büyülü güçler hakkındaki bu tür inançlar, Mısır'ın eski geçmişine duyulan belirli bir halk gururu ve saygısına tanıklık ediyordu. Aynı şekilde Orta Çağ'da Mısırlılar, Mısır'dan Çıkış Kitabı'nda ve Kuran'da bahsedilen Firavun'un Mısırlı değil, İranlı olduğu şeklinde bir hikâye uydurarak eski geçmişteki gururu kurtarmaya çalıştılar. Kuran bunu kınamaktadır. Harabelerin yok edilmesini önlemek için, Orta Çağ Mısırlılar genellikle harabeleri İslam peygamberi Muhammed'in sahabeleri veya yerel Sufi azizlerle ilişkilendiren hikâyeler icat ederek "İslamlaştırdılar" ve böylece onları yok edilemeyecek yarı İslami yerlere dönüştürdüler.
Hiyeroglif bilgisi 6. yüzyıldan Jean-François Champollion'un Rosetta Taşı'nı deşifre ettiği 1822 yılına kadar kaybolduğu için, eski Mısır'ın anısı, kesin anlamı çoktan kaybolmuş olan çeşitli anıtlar inşa eden etkileyici bir uygarlığın hatırasıydı. onunla popüler özdeşleşmenin kapsamı. Mısır'ın Osmanlı valisi (valisi) olan ve 1805'ten 1849'daki ölümüne kadar ülkeyi demir bir elle yöneten Arnavut tütün tüccarı Büyük Muhammed Ali, eski Mısır'ın harabelerine hediye kaynağı olmaktan başka ilgi duymadı. yabancı liderler  Aynı şekilde Mohammad Ali, Avrupalıların eski Mısır kalıntılarını yanlarında götürmelerine karşı müsamahakar bir tavır sergiliyordu ve İtalyan Giovanni Battista Belzoni gibi çeşitli yerlerin yağmalanmasına izin verirken, yağma fırsatları nedeniyle Kahire'de diplomatik bir görev çok aranıyordu. Muhammed Ali'nin yetkililerinden biri olan Rifa'a al-Tahtawi, 1836'da onu Mısır'daki alanların yağmalanmasına son vererek Mısır'ın mirasını korumaya ve Mısır'ın hazinelerini Avrupa'ya götürülmesine izin vermek yerine sergilemek için bir müze kurmaya ikna etti. Tahtawi daha sonra 1868'de, arkeologların keşiflerinden ve hiyerogliflerin deşifre edilmesinden yararlanan bir eski Mısır tarihi yayınladı; bu, eski Mısır mirasının modern Mısır'da ulusal gururun bir sembolü olarak ilk kez kullanıldığına işaret ediyordu.