François Jean Dominique Arago
Bilimsel çalışmalar

Arago, araştırmasının kayıtlarını korumayı başarmıştı. Memleketine döndüğünde yaptığı ilk iş, bunları Paris'teki Bureau des Longitudes'a teslim etmek oldu. Bilim uğruna yaptığı maceracı davranışların ödülü olarak, yirmiüç gibi erken yaşta Fransız Bilimler Akademisi'ne üye seçildi ve 1809'un sonundan önce Fransızca: École Polytechnique konseyi tarafından Gaspard Monge'un yerine analitik geometri kürsüsüne seçildi. Aynı zamanda imparator tarafından Paris Gözlemevi'nin gök bilimcilerinden biri olarak atandı ve bu nedenle ölümüne kadar burada ikamet etti. Astronomi alanında 1812'den 1845'e kadar devam eden, dikkate değer derecede başarılı popüler dersler serisini bu görevinde verdi.
1818 veya 1819'da Biot ile birlikte Fransa, İngiltere ve İskoçya kıyılarında jeodezik operasyonlar yürüttü. Leith, İskoçya ve Shetland Adaları'nda saniye sarkacının uzunluğunu ölçtüler, gözlemlerin sonuçları 1821'de İspanya'da yapılanlarla birlikte yayınlandı. Arago, hemen ardından Bureau des Longitudes'a üye seçildi ve yaklaşık yirmi iki yıl boyunca yıllıklarının her birine astronomi ve meteoroloji ve ara sıra inşaat mühendisliği üzerine önemli bilimsel bildiriler ve Akademi üyelerinin ilginç anılarını yazdı.
Arago'nun ilk fiziksel araştırmaları, 1818-1822 yılları arasında farklı sıcaklıklardaki buhar basıncı ve ses hızı ile ilgiliydi. Mıknatıs gözlemleri çoğunlukla 1823 ila 1826 arasında gerçekleşti. Arago dönüşleri denilen döner manyetizmayı ve çoğu cismin manyetize edilebileceğini keşfetti. Bu keşifler Michael Faraday tarafından tamamlandı ve açıklandı.
Arago, Augustine Jean Fresnel'in optik teorilerini hararetli şekilde destekledi ve Fresnel'in ışık dalga teorisini, günümüzde Arago noktası olarak bilinen şeyi gözlemleyerek doğrulamaya yardımcı oldu. İki filozof, ışık polarizasyonu üzerine birlikte deneyler yaptılar ve bu deneyler, ışıklı eterin titreşimlerinin hareket yönüne dik olduğu ve polarizasyonun, birbirine dik bileşenlere doğrusal yayılımın çözülmesinden oluştuğu sonucuna varılmasına yol açtı. Daha sonra polarimetrenin icadı ve Döner polarizasyonun keşfi Arago'ya aittir. İlk polarizasyon filtresini 1812'de icat etti. 1819'daki Büyük Kuyruklu Yıldız'ın kuyruğundan polarize ışığı keşfettiğinde, bir kuyruklu yıldızın polarimetrik gözlemini gerçekleştiren ilk kişi oldu.
Işık hızının deneysel olarak belirlenmesi fikri, Hippolyte Fizeau ve Léon Foucault tarafından daha sonra gerçekleştirilen şekilde, 1838'de Arago tarafından ortaya atıldı. Ancak Arago'nun zayıflayan görme yeteneği, ayrıntıları düzenlemesini veya deneyleri yapmasını engelledi.
Arago'nun bir deneyci ve kaşif olarak ünü, esas olarak Léon Foucault ile birlikte girdap akımlarını keşfetmesinde manyetizmaya ve daha da önemlisi optiğe yaptığı katkılara dayanmaktadır. Su, cam, bakır vb. gibi demir dışı yüzeyler üzerinde salınım yapmak üzere yapılmış bir manyetik iğnenin, yüzeye yaklaştıkça salınımlarının derecesinin daha hızlı azaldığını gösterdi. Kendisine 1825'te Royal Society'nin Copley Madalyası'nı kazandıran bu keşfi, dönen bakır levhanın hareketini üzerinde asılı duran manyetik bir iğneye iletme eğiliminde olduğu ve buna "dönme manyetizması" adını verdiği ancak (Faraday'ın 1832'deki açıklamasından sonra) artık Eddy akımı olarak bilinen keşif izledi. Arago, kutup ışıkları ile manyetik elementlerin varyasyonları arasındaki uzun süredir şüphelenilen bağlantıyı kanıtlamış olarak kabul edilmeye de oldukça hak kazanmıştır. 1827'de Hollanda Kraliyet Enstitüsü'nün ortak üyesi seçildi, bu enstitü 1851'de Hollanda Kraliyet Sanat ve Bilim Akademisi olduğunda yabancı üye oldu. 1828'de İsveç Kraliyet Bilimler Akademisi'nin yabancı üyesi seçildi.
Optikte, Arago sadece kendi başına önemli optik keşifler yapmakla kalmadı, aynı zamanda hayatının bu bölümünün yakından iç içe geçtiği Augustine Jean Fresnel'in dehasını harekete geçirdiği kabul edilir. Fresnel'in tarihi, Étienne-Louis Malus ve Thomas Young'ınkiyle aynıdır.
19. yüzyılın başlangıcından kısa bir süre sonra en az üç filozofun çalışmaları ışığın dalga teorisinin doktrinini şekillendiriyordu. Fresnel'in bu teoriyi destekleyen argümanları, emisyon teorisinin savunucuları olan Laplace, Poisson ve Biot tarafından pek destek görmedi. Ancak Humboldt ve Akademi tarafından makale hakkında rapor vermek üzere atanan Arago tarafından hararetle benimsendi. Bu, Arago ve Fresnel arasındaki yakın bir dostluğun ve onların aracılığıyla bilinen ışığın polarizasyonunun temel yasalarını birlikte sürdürme kararlılığının temeliydi. Bu çalışmanın bir sonucu olarak Arago, gökyüzünün ışığının polarizasyonu hakkında bazı ilginç gözlemler yapmak için kullandığı bir polarimetre yaptı. Ayrıca kuvars tarafından sergilenen döner polarizasyonun gücünü keşfetti.
Arago'nun dalgalı hipotezi desteklemek için yaptığı birçok katkı arasında, ışığın havadaki, sudaki ve camdaki hızını doğrudan ölçmek için gerçekleştirmeyi önerdiği experimentum crucis gelir. Yayılma teorisinde hız, ortamdaki yoğunluğun artmasıyla ivmelenmelidir; dalga teorisinde ise, yavaşlatılmalıdır. 1838'de, Charles Wheatstone tarafından 1835'te elektrik deşarjının hızını ölçmek için kullanılan röle aynalarını kullanan aygıtının ayrıntılarını Akademi'ye iletti. Ancak projenin yürütülmesinde gereken büyük özen ve 1848 devriminin neden olduğu çalışmalarındaki kesinti nedeniyle, fikrini sınamaya hazır olması 1850 baharını buldu. Sonra görme yeteneği aniden bozuldu. Ancak ölümünden önce, H. L. Fizeau ve B. L. Foucault'nun deneyleri ile ışığın daha yoğun ortamlardaki gecikmesi gösterildi ve bu deneyler, onun önerdiği plana dayalı olarak, ayrıntılı iyileştirmelerle birlikte, ortaya konuldu.
Charles Babbage, M. Arago'nun çeşitli maddelerin dönme eyleminde gösterdiği manyetizma üzerine yaptığı deneylerin tekrarının hesabı, 1825
François Arago