Konstrüktivizm (uluslararası ilişkiler)
Gelişimi

Nicholas Onuf, uluslararası ilişkilerin sosyal olarak inşa edilmiş karakterini vurgulayan teorileri tanımlamak için konstrüktivizm terimini ortaya atmıştır. 1980'lerin sonunda 1990'ların başına kadar konstrüktivizm, uluslararası ilişkilerdeki başlıca düşünce okullarından biri haline gelmiştir.
İlk konstrüktivist çalışmalar, uluslararası siyasette normlarının önemli olduğunu ortaya koymaya odaklanmıştır. Peter J. Katzenstein’ın editörlüğünü yaptığı The Culture of National Security (Ulusal Güvenlik Kültürü) adlı kitap, çok sayıda önde gelen ve yeni ortaya çıkan konstrüktivist çalışmaları derleyerek realistlerin baskın olduğu uluslararası ilişkiler alanında güvenlik çalışmaları alanında konstrüktivist görüşlerin önemli olduğunu göstermiştir.
Normların uluslararası politikada önemli olduğunu ortaya koyduktan sonra konstrüktivizmin sonraki dalları bazı normların önemli olduğu ve diğerlerinin olmadığı koşulları açıklamaya odaklandı. Konstrüktivist araştırmaların büyük bir kısmı norm girişimcilere odaklandı: uluslararası örgütler ve hukuk, epistemik topluluklar, konuşma/argüman ve ikna, sosyal inşa mekanizmaları ve süreçleri olarak yapısal yapılandırma.
Alexander Wendt, uluslararası ilişkiler alanında sosyal inşacılığın en önde gelen savunucusudur. Wendt'in 1992 tarihli “Anarşi Devletler Ne Anlıyorsa Odur: Güç Politikalarının Sosyal İnşası” başlıklı makalesi, hem neorealistler hem de neoliberal kurumsalcılar tarafından paylaşılan bir kusur olarak gördükleri şeye, yani bir materyalizm biçimine bağlılığa meydan okumak için teorik bir zemin hazırlamıştır. Wendt, “güç politikası” gibi temel bir realist kavramın bile sosyal olarak inşa edildiğini, yani doğası gereği verili olmadığını ve dolayısıyla insan pratiği tarafından dönüştülebileceğini göstermeye çalışarak bir nesil uluslararası ilişkiler akademisyeninin inşacı bir bakış açısıyla çok çeşitli konular üzerinde çalışmasının önünü açmıştır. Wendt, bu fikirlerini Uluslararası Siyasetin Sosyal Teorisi (1999) adlı temel eserinde daha da geliştirmiştir. Wendt'i takip eden Martha Finnemore, 1996 tarihli National Interest in International Society adlı kitabında “uluslararası normatif yapıların dünya siyasetinde önemli olduğu yönündeki inşacı iddiayı destekleyen ilk sürekli ve sistematik ampirik argümanı” sunmuştur.
Bir yandan Kathryn Sikkink, Peter Katzenstein, Elizabeth Kier, Martha Finnemore ve Alexander Wendt gibi “geleneksel” konstrüktivist akademisyenler vardır ve bunlar yaygın olarak kabul gören metodoloji ve epistemolojileri kullanmaktadır. Çalışmaları, ana akım uluslararası ilişkiler camiasında geniş görmüş ve realistler, liberaller ve inşacılar arasında canlı akademik tartışmalara yol açmıştır. Bu akademisyenler, nedensel açıklamalar ve kurucu açıklamalar etrafında şekillenen araştırmaların uygun olduğunu savunmaktadır. Wendt, inşacılığın bu biçimini “ince” inşacılık olarak adlandırmaktadır. Öte yandan, söylem ve dilbilimi daha ciddiye alan ve pozitivist olmayan metedoloji ve epistemolojileri benimseyen “eleştirel” radikal inşacılar da vardır. Eleştirel inşacılık olarak bilinen üçüncü bir akım ise geleneksel inşacıları sınıf faktörlerini sistematik olarak küçümsedikleri ya da göz ardı ettikleri için suçlamaktadır. Farklılıklara rağmen, inşacılığın tüm akımları neorealizm ve neoliberalizmin dünya siyasetinde sosyal inşaya yeterince önem vermediği konusunda hemfikirdir.