stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Obua
Ses

Ahşaptan yapılan Obua'nın üretiminde genellikle abanoz ya da gül ağacı tercih edilmekle birlikte şimşir ve sedir ağaçları da kullanılmaktadır. Diğer ahşap nefesli çalgılarla karşılaştırıldığında obua daha derinlemesine bir ses verir. Obuanın orta la sesi, diğer enstrümanların farklı uç seslerinin ortasıyla eşittir. Orkestralarda akort işlemi için la sesi obuadan alınır. Mezzosopranodan sopranoya uzanan bir yelpazede yer alır. Notaları sol anahtarı ile yazılır.
Tarihçe

Obua, 17. yüzyılda iki Fransız müzisyeni, Jean Hotteterre ve Michel Philidor tarafından icat edilmiştir. “Shawm” adı verilen bir enstrümanı “Hautbois” (obua) ya çevirdiler. “Hautbois” in Shawm'dan daha dar ve 3 parçalı bir gövdesi vardı. 18. yüzyılda çoğu orkestra bu enstrümanı bünyesine katmaya başlamıştı. Tarih boyunca bazı besteciler, obua için solo eserler bestelediler. Bunların arasında, George Frideric handel, Joseph Haydn, Wolfgang Amadeus Mozart ve Ludwig Van Beethoven vardır.
Tarihçe > Barok

17. yüzyılda Fransa'da Shawm adıyla görülen obua şimşirden yapılmıştı, bir büyük ve iki yan tuştan oluşan üç anahtarı bulunmaktaydı. Yan tuşları genellikle doğru kullanımı kolaylaştıran sol el için iki delikti.
Tarihçe > Klasik

Klasik dönemde tuş sayısı artarken, çapı giderek daralan bu enstrümana D♯, F, and G♯ notaları eklendi. Bu dönemde Johann Sebastian Bach, Johann Christian Fischer, Jan Antonín Koželuh ve Ludwig August Lebrun gibi kompozitörlerin birçok bestesinde obua önemli rol oynadı.
Tarihçe > Viyana Obua

Viyana döneminde, özgün obua çap ve ton özellikleri çok az değişim göstererek günümüze kadar korunarak geldi. André Constantinides, Karl Rado, Guntram Wolf ve Yamaha gibi yapımcılar tarafından üretildi.
Tarihçe > Konservatuvar

19. yüzyılda Paris'te Tirebert ailesi tarafından üretildi. Değişken formda büyük ses delikleri kullanılan obua, Avrupa'da bazı askeri bandolarda gelişme gösterdiyse de 20. yüzyıl boyunca genel özellikleri üzerinde temel bir değişiklik yaşamadı.
Biçimselliği

Tahta dışında ebonit'ten üretilen modelleri de bulunan obua, üstten alta doğru genişleyen konik bir biçeme sahiptir. üst alt ve gövdelerle "kalak" denen orta bölüm olarak üç parçadan oluşur. En üstte bulunan ince ve küçük metal (gümüş ya da nikel) boruya takılan çift kamışlı bir ağızlığın üflenmesiyle çalınır. Bu ağızlık kamıştan iki parçanın balmumlu ince iple bağlanmasıyla birleştirilmiştir. Profesyonel obuacılar kendi ağızlıklarını kendileri hazırlamaktadır.
Ek bilgiler

Klasik müzik dışında geleneksel halk müziğinde, cazda Paul Whiteman, Garvin Bushell, John Coltrane, Gil Evans, Miles Davis tarafından, rock ve pop müzikte The Moody Blues (Ray Thomas), Henry Cow (Lindsay Cooper), New York Rock & Roll Ensemble (Martin Fulterman ve Michael Kamen, David Gilmour), Roxy Music (Andy Mackay), Electric Light Orchestra (Roy Wood), Wizzard (Roy Wood), King Crimson (Robin Miller) gibi sanatçılar tarafından kullanıldı.
Birçok çeşidi bulunan obuanın bir türü de İngiliz kornosudur.
Temel özellikleri benzerlik gösteren ilk örnekleri Eski Yunan'da görülmüştür.
Ses aralığı 2,5 oktavdır.
Önemli klasik obua yapıtları

Wolfgang Amadeus Mozart, Oboe Concerto in C major, Quartet in F major
Antonio Vivaldi, at least 15 oboe concertos
Antonio Pasculli, oboe concertos for oboe and piano/orchestra
Johann Sebastian Bach, Brandenburg concertos nos. 1 and 2, Concerto for Violin and oboe, lost oboe concerti, numerous oboe obbligato lines in the sacred and secular cantatas
Tomaso Albinoni, Oboe (and two-oboe) Concerti
George Frideric Handel, The Arrival of the Queen of Sheba, Oboe Concerti and Sonatas
Georg Philipp Telemann, Oboe Concerti and Sonatas, trio sonatas for oboe, recorder and basso continuo
Richard Strauss, Oboe Concerto
Joseph Haydn (spurious), Oboe Concerto in C major
Vincenzo Bellini, Concerto in E♭, for oboe and string orchestra (before 1825)
Luciano Berio, Sequenza VII (1969), also Chemins IV (on Sequenza VII), for oboe and string orchestra (1975)
Domenico Cimarosa, Oboe Concerto in C major (arranged)
Francis Poulenc, Oboe Sonata
Benjamin Britten, Six Metamorphoses after Ovid, Temporal Variations
Robert Schumann, Three Romances for oboe or violin and piano
Edmund Rubbra, Oboe Sonata
Carl Nielsen, Two Fantasy Pieces for Oboe and Piano
Alessandro Marcello, Concerto in D minor
Ralph Vaughan Williams, Concerto for Oboe and Strings, Ten Blake Songs for oboe and tenor
Camille Saint-Saëns, Sonata for Oboe and Piano in D Major
Bohuslav Martinů, Oboe Concerto
Darius Milhaud, Les rêves de Jacob, op. 294, for oboe, violin, viola, cello, and doublebass (1949); Sonatina, op. 337, for oboe and piano (1954)
Bernd Alois Zimmermann, Concerto for Oboe and Small Orchestra (1952)
Carlos Chávez, Upingos, for unaccompanied oboe
Hans Werner Henze, Doppio concerto, for oboe, harp, and string orchestra (1966)
Bruno Maderna, three oboe concertos (1962–63) (1967) (1973); Grande aulodia, for flute, oboe, and orchestra (1970)
Witold Lutosławski, Double Concerto for Oboe, Harp, and Chamber Orchestra
Ellen Taaffe Zwilich, Oboe Concerto
Paul Hindemith, Sonata for Oboe and Piano
Ennio Morricone, "Gabriel's Oboe" from The Mission. It is usually followed by The Mission's main theme and the choral symphony On Earth as It Is in Heaven.
Samuel Barber, Canzonetta, op. 48, for oboe and string orchestra (1977–78, orch. completed by  Charles Turner)
Igor Stravinsky, Pastorale (transcribed in 1933 for Violin and Wind Quartet)
Elliott Carter, Oboe Concerto (1986-87); Trilogy, for oboe and harp (1992); Quartet for oboe, violin, viola, and cello (2001)
Heinz Holliger, Sonata, for unaccompanied oboe (1956–57/99); Mobile, for oboe and harp (1962); Trio, for oboe (doubling English horn), viola, and harp (1966); Studie über Mehrklänge, for unaccompanied oboe (1971); Sechs Stücke, for oboe (doubling oboe d'amore) and harp (1998–99)
Jan Dismas Zelenka (1723) Concertanti, Oboe Trios and other works http://www.jdzelenka.net/ 7 Aralık 2008 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Obua yapımcıları

| --- | --- |
 Buffet19 Eylül 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.  Bundy  Dupin  Bulgheroni29 Eylül 2007 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.  Covey5 Şubat 2006 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.  Fossati2 Mart 2006 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.  Fox20 Mayıs 2007 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.  Frank21 Haziran 2006 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.  Hiniker  Howarth21 Mayıs 2006 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.  John Packer  A. Laubin  Linton 25 Şubat 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.  F. Lorée20 Mart 2007 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. F. Lorée Cabart (A Division of F. Lorée20 Mart 2007 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.) :  Louis 31 Mart 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.  Marigaux3 Aralık 2001 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Marigaux  Miraphone  Musik Josef  Mönnig12 Mayıs 2002 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.  Patricola7 Ekim 1999 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.  Püchner 23 Nisan 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.  V. Kohler (prior to WWII)  Rigoutat  Selmer USA Selmer  Tom Sparkes 28 Şubat 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.  Yamaha Yamaha  Tony Ward (South Australia)
Yaşar Aksoy

| Yaşar Aksoy |
| --- | --- |
Doğum: 1 Ağustos 1947 (77 yaşında) Karşıyaka, İzmir
Meslek: Yazar, Şair, Tarihçi
İkamet: İzmir
Milliyet: Türk
Vatandaşlık: Türkiye
Dönem: Günümüz
Tür: Tarih

Yaşar Aksoy, (d. 1 Ağustos 1947) Türk şair, tarihçi, köşe yazarı ve yazardır.
Biyografisi

Yaşar Aksoy İzmir aşığı olarak tanınmaktadır.
Annesi İzmirli tarih öğretmeni Zehra Aksoy, babası Uşaklı Ziraat uzmanı Cemal Aksoy'dur.
Aksoy 1965 yılından itibaren sırasıyla Akşam gazetesi, Türk Yolu dergisi, Demokrat İzmir gazetesi (1971 - 1979 ), Yeni Asır gazetesi (1982 - 2001 ), Star gazetesi ve Hürriyet gazetesinde kültür sanat muhabirliği, kültür sanat yönetmenliği, araştırmacılık ve köşe yazarlığı yapmıştır. Ayrıca Aksoy Yeni TV televizyon kanalında Kultura, Ege TV televizyon kanalında ise Ege’de Zaman isimli televizyon programlarını hazırlayarak sunmuştur.
Aksoy Uluslararası İzmir Araştırmaları Merkezi ile Çeşme Sanat Dostları Grubunun kurucusudur.
İzmir iline yaptığı kültürel katkılar nedeniyle Karşıyaka ilçesinde doğup büyüdüğü ve çocukluğunu geçirdiği sokağa ve Asansör (Karataş) semtinde bir parka yazarın adı verilmiştir.
Yaşar Aksoy, İstanbul Teknik Üniversitesi ve Ege Üniversitesinden iki ayrı dalda yüksek mühendis olarak mezun olmuştur. Dokuz Eylül Üniversitesi Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi Enstitüsü'nde Devrim Tarihi dersleri veren Yaşar Aksoy, günümüzde yaklaşık 20 yılını Çeşme Tarihi ve Kültürü'nü araştırmaya harcamıştır. Bu kapsamda Çeşme ilçesinin arşivini kurma çalışmalarına devam etmektedir.
Cumhuriyet'in 100. Yıl kuruluş yıl dönümünü kutlamaları kapsamında Çeşme, Alaçatı Değirmenaltı'nda ‘Yaşar Aksoy Kitap Kafe’ açılmıştır.
Aksoy 1984 ve 1990 yılları arasında Çeşme Uluslararası Festival Gazeteleri'ni yayınlamıştır.
Kitapları

Atatürk ve Kurtuluş Savaşı Şiirleri (1979)
Anıtkabir Destanı (1981)
Modern Plânlama Teknikleri (1982)
Halikarnas Kadırgası (1984)
Bir Kent Bir İnsan (1986)
Karşıyaka ve Kaf Sin Kaf Tarihi (1988)
İzmir Rehberi (1992)
İzmir İktisat Kongresi (1992)
Asansör ve Dario Moreno'nun Anıları (1993)
izmir'i Sevme Sanatı (1994)
Ege Sanayileşme Tarihi (1995)
Ege Sevgisi (1996)
İzmir Sevgisi (1997)
Gazi Türküsü (1997)
Meserret Serçesi (şiir, 1998)
Kalpaklı Kalkınma (1998)
Ege Kültürü (1999)
Siyah Şarkılar (1999)
Aydınlar Kenti İzmir (2000)
Kato Polemos (Kahrolsun Savaş) Ege de Türk Yunan Barışı (2000)
5000. yılında İzmir (2000)
70 Yıllık Sevda İzmir Fuarı (2001)
Alsancak Gezisi ve Şiirleri (2003)
Paristanbul (2007)
İZMİR KİTAP FUARI ANILARI (2007)
İzmirim Soğukkuyu-Bahariye (2011)
Hayatım Kitap (2011)
Kuvayı Milliye (2012)
EGE'DE ZAMAN YOLCUSU (2012)
Rezistans (2013)
Kıbrıs Direnişi ve Çözüm (2014)
Dokuz Eylül Vapuru - Toplu Şiirler (1974-2014) (2014)
1915 GENEL - ÖZEL SORUDA ERMENİ KOMŞUM Soykırım İddiası ve Barış yolu (2015)
Asırlar Boyunca Kainat ve İzmir (2018)
Hasan Tahsin, Yürekler Selanik ve İşgal İzmir’inden Hatıralar (2019)
Gavur Mümin - Gazi Paşa’nın Casusu (2020)
Efeler İsyanı - Kuvayı Milliye Direnişi (2021)
İstiklal Süvarisi - İzmir'in Kurtuluşu (2021)
İzmir 1922 Yangını (2022)
Vatan Yahut Cumhuriyet (2023)
Elveda Selanik 1917 yangını (2024)
Ödülleri

2012 - TÜYAP İzmir Kitap Fuarı Onur Konuğu
2014 - Altın Homeros Ödülü
2019 - Hasan Tahsin 100. Yıl Onur Ödülü
2020 - Dil Derneği Emin Özdemir Ödülü (Hasan Tahsin, Yürekler Selanik ve İşgal İzmir’inden Hatıralar kitabı ile)
2021 - Yunus Nadi Ödülleri - Sosyal Bilimler Araştırması Ödülü (Gâvur Mümin kitabı ile)
Rüstem

Rüstem, Rüstem-i Zâl veya Zaloğlu Rüstem, İrani halkların ve Pers mitolojisi'nin efsanevî kahramanıdır. İran şairi Firdevsî'nin Şehnâme adlı eserinde büyük bir kahraman olarak gösterilir.
İran halkının mücadelelerinde büyük kahramanlık, güçlülük ve yiğitlik göstermiştir. Bu yüzden özellikle pehlivan, yiğit, hükümdar gibi şahısları övmek için Zaloğlu Rüstem'in adı kullanılır. Alp Er Tunga ile giriştiği mücadele anlatılır. Güreşçi yönü ağır basar. Tutuştuğu güreşlerde hiç yenilmediği söylenir. Dîv-i Sepîd (Beyaz Dev) ile güreşmiştir. Yalnızca Fars kültüründe değil tüm Ortadoğu'da güreşçilerin simgesi hâline gelmiştir.
Shreveport, Louisiana

| Shreveport |
| --- | --- |
Şehir

  Bayrak Arma 

Ülke: Amerika Birleşik Devletleri
Eyalet: Louisiana
İlçeler: Caddo, Bossier
Kuruluş yılı: 1836
İdare
 • Belediye başkanı: Tom Arceneaux
Nüfus (2010)
 • Şehir: 199.311
 • Kent: 298,317
 • Metropol: 443,708
Resmî site Şehrin resmî web sitesi
Shreveport Louisiana eyaletinin en büyük üçüncü şehri; ABD'nin ise en büyük 109. şehridir. Şehir aynı zamanda Louisiana eyaletinin Caddo Parish bölgesinin yönetim merkezidir. 2010 nüfus sayımına göre 218,021 kişilik bir nüfusa sahip olan şehir banliyöleri ile birlikte 400,000'ü aşmaktadır.
| g t Louisiana eyaleti |
| --- | --- |
Konular:  İklim  Delegations  Çevre  Louisianalılar  Coğrafya  Jeoloji  Hükümet  Tarih  Hukuk  State parks  Ulaşım  Visitor attractions 
Sosyal:  Kültür  Suç  Demografi  Ekonomi  Eğtimi  Politika 
Bölgeler:  Acadiana  Ark-La-Tex  Orta Louisiana  Florida Parishes  Greater New Orleans  Kuzeybatı Louisiana  Kuzey Louisiana  Kuzeydoğu Louisiana 
Şehirler:  Alexandria  Baton Rouge  Bossier City  Hammond  Houma  Kenner  Lafayette  Lake Charles  Monroe  Natchitoches  New Iberia  New Orleans  Opelousas  Ponchatoula  Ruston  Shreveport  Slidell  Sulphur 
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNE: XX6407653  GND: 4192961-5  LCCN: n80098248  MusicBrainz: 792c0b7d-c00d-430c-a431-e0624841d523  NARA: 10045809  NLI: 987007555067605171  SUDOC: 196426774  VIAF: 237757323   WorldCat (LCCN): n80-098248
Atıf Özbilen

| Atıf Özbilen |
| --- | --- |
Atıf Özbilen
Doğum: 1919 Adana, Osmanlı İmparatorluğu
Ölüm: 7 Nisan 2002 (82-83 yaşlarında) İstanbul, Türkiye
Defin yeri: Karacaahmet Mezarlığı, İstanbul
Milliyet: Türk
Meslek: Yazar Ağaç Oyma Sanatçısı

Atıf Özbilen (1919 - 7 Nisan 2002), Türk yazar, ağaç oyma sanatçısıdır.
Doğumu ve Sanat Hayatının İlk Yılları

1919 yılında Adana'da doğdu. Annesi Nazmiye, Babası Saip Özbilen'dir. İlkokul ve orta öğrenimini Adana’da bitirdikten sonra, lise yıllarında ailevi zorunluluklardan dolayı İstanbul'a gelmiştir. Adana'lı Atike Özer ile evlendikten sonra ilk kızları Semiramis (1941), toplam üç yıl sürecek yedek subaylığı sırasında da ikinci kızları Semiray (1944) dünyaya gelir. İlk olarak Yeni Adana Gazetesi'nde (1945) yazıları yayınlanmış daha sonra 1947'de öykü kitabı “İşte Bu!” yayımlanmıştır.
İş Hayatı

Güney illerinde bir süre vekil öğretmenlik ve Millî Eğitim Müfettişliği yapan Özbilen, ayrıca çeşitli özel firmalarda da çalışarak 1975 yılında emekli olmuştur. Ayrıca yazar ve yayımcılık kimliği çerçevesinde çalışmalarını, Adana'da ilk kıpırtıları başlayan “Güney Hareketleri”, İstanbul'da 1967-1973 yılları arasında aylık “Güney Sanat Dergisi” yöneticiliği ile zirveye ulaşmıştır. Önemli edebiyat sanatçılarımızın yer aldığı bu dergi 72 sayı da (6 cilt) yayımlanmıştır.
"Ağaçkurdu"

Ağaç oyma sanatçılığı, yazar ve yayımcılık kişiliğinin önünde geldiği belirtilen Özbilen, bu konudaki ilk öğreticisi ilkokuldaki elişi öğretmeni olmuştur. Çalışmalarına 1932 yılında başlayan Özbilen, ilk ağaç oyma sergisini Adana Halkevi'nde 1950 yılında açmıştır. Daha sonra, İstanbul Olgunlaşma Enstitüsü (1962, 1976), Beyoğlu Şehir Galerisi (1968, 1969, 1972), Mersin Devlet Güzel Sanatlar Galerisi (1971), İstanbul Paşabahçe Ak Galeri (1975), Ankara Sanat Galerisi ve Adana Kalaba Elsanatları Galerisi (1977). 1979 yılında Turizm ve Tanıtma Bakanlığı’nın katkılarıyla Belçika-Brüksel’de sergi açmıştır. Paris’te "Oeuvres de Sculpture Sur Bois- Ağaç Üzerine Oyma Yapıtlar" ve "Bois Graves et Sculptes - Ağaç Oyma ve Yontular" bu sergiyi yenilemiştir.
Bursa Güzel Sanatlar Galerisi'nde 1980 yılında bir başka sergiye imza atan Atıf Özbilen, 1981 “Dünya Atatürk Yılı” çerçevesinde “Ağaç Oymalarla Atatürk” sergisine hazırlanmış ve bu kapsamdaki eserlerinden bir kısmını da Anıtkabir Müzesi’ne bağışlamıştır.
Emeklilik Yılları ve Ölümü

1981 yılında, İstanbul Pendik-Güzelyalı’da aldıkları tek katlı yazlık evi aynı zamanda atölye olarak kullanmaya başlamıştır.
Kendi çizimleri dışında Tan Oral karikatürleri, ustalığının zirvesinde çalıştığı Güngör Kabakçıoğlu desenleri ve saatler sanatının ölümsüz örneklerini oluşturmuştur. Olgun çağında da sergilerine devam eden Özbilen, yaşamının son yıllarında çalışmalarını bırakmak zorunda kalmıştır. 7 Nisan 2002 tarihinde İstanbul'da vefat etmiştir.
Konuyla ilgili yayınlar

Resimli Türk Edebiyatçılar Sözlüğü 1 Kasım 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Türk Edebiyatında Yazarlar ve Şairler Sözlüğü 1 Kasım 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Şairler ve Yazarlar Sözlüğü 8 Temmuz 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Tanzimat'tan Bugüne Edebiyatçılar Ansiklopedisi 1 Kasım 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
İsmâîl b. Muhammed el-Aclûnî

| Ebü’l-Fida İsmail bin Muhammed bin Abdilhadi bin Abdulgani el-Cerrahî el-Aclûnî |
| --- | --- |
Doğum: 1676 Aclun, İrbit [günümüzde Ürdün]
Ölüm: 1749 Şam
Milliyet: Arap

Kariyeri
Dalı: Hadis, Tefsir, Fıkıh, Arap dili, Matematik, Usul, Mantık
Doktoradanışmanı:  Şeyh Ebu’l Mevâhib   Muhammed el Kâmilî ed Dımeşkî  İlyas el-Kürdî  Abdulganî en-Nablusî ed-Dımeşkî  Yunus el-Mısrî  Abdurrahman el-Mücled ed-Dımeşkî  Abdürrahim el-Kâbilî el-Hindî  Ahmed el-Gazzî ed-Dimeşkî  İsmail Hâik  Nureddin ed-Desukî ed-Dimeşkî  Osman el-Kattân ed-Dimeşkî  Osman eş-Şeyh Şum'a ed-Dimeşkî  Abdülkadir et-Tağlibî el-Hanbelî  Abdülcelil Ebi’l Mevahib  Abdullah el-Aclûnî 
 

İsmâîl b. Muhammed el-Aclûnî ya da Ebü'l-Fida İsmail bin Muhammed bin Abdilhadi bin Abdulgani el-Cerrahî el-Aclûnî(d. 1676, İrbit, Amman [H. 1087] - 1749, Şam), Hadis alanında adını duyurmuş Arap âlim ve bilim insanı. Cerrâhî nisbesini soyunun meşhur sahabi Ebû Ubeyde bin Cerrah'a ulaşmasından dolayı almıştır.
Aclûnî'nin en önemli eseri olan Keşfü'l-Hafâ, uydurma hadisleri – hadis iliminde bunlara mevzu hadis denmekte – ve hadis zannedilen sözleri topladığı için çokça tartışılmıştır.
Aclûnî, küçük yaşlarındayken hâfız olmuş, 13 yaşındayken Şam'a gitmiş ve bu şehirde yetişmiştir. Hadis, fıkıh, tefsir, Arapça, matematik, usul ve mantık gibi bilim dallarında tahsil yapan Acluni'nin, Şam'da ders aldığı başlıca hocaları şöyledir: Şeyh Ebu’l Mevâhib, Muhammed el Kâmilî ed Dımeşkî, İlyas el-Kürdî ed-Dımeşkî, Abdülganî en-Nablûsî ed-Dımeşkî, Yunus el-Mısrî, Abdurrahman el-Mücled ed-Dımeşkî, Abdürrahim el-Kâbilî el-Hindî, Ahmed el-Gazzî ed-Dimeşkî, İsmail Hâik, Nureddin ed-Desukî ed-Dimeşkî, Osman el-Kattân ed-Dimeşkî, Osman eş-Şeyh Şum'a ed-Dimeşkî, Abdülkadir et-Tağlibî el-Hanbelî, Abdülcelil Ebi'l-Mevahib, Abdullah el-Aclûnî.
Aclûnî, 1706 yılında İstanbul'a gitmiş, bir sene sonra Osmanlı Devleti tarafından daha önce ders aldığı hocası Yunus el-Mısri'nin vefatından boşalan Şam Emevi Camii müderrisliğine tayin edilmiştir. Vefatına kadar kırk yılı aşkın bir müddetle bu görevi yürütmüştür.
Aclûnî'nin Şam dışında yer alan bölgelerdeki ders aldığı hocalar ise Muhammed Halil el-Makdisî, Muhammed Şemsüddin el-Hanefî er-Remlî, Abdullah bin Sâlim el-Mekkî el-Basrî, Tacüddin el-Kal'î, Muhammed eş-Şehîrî, Muhammed el-Velîdî, Muhammed el-Mekkî, Yunus ed-Demirtâşî el-Mısrî el-Mekkî, Ebu Tâhur el-Kûrânî el-Medeni, Ebu'l Hasan es-Sindî el-Medeni, Muhammed bin Abdirrasûl el-Berzencî el-Hüseynî el-Medeni, Ahmed en-Neclî el-Mekkî ve Ayasofya Cami'nde imamlık yapmış olan Süleyman bin Ahmed er-Rumî'dir.
Aclûnî, Şafiî fıkhı konusunda uzman olup ayrıca şiir ve edebiyata da ilgi gösterdiği yazdığı şiirlerden anlaşılmaktadır. 1749'da (H. 1162) Şam'da ölmüştür.
Eserleri

| --- | --- |
 Keşfü’l Hafâ  İkdü'l Cevâhiri's Semîn fî Erba'îne Hadîsen min Ehâdîsi Seyyidi'l Mürselîn: 'Eva'ilü'l Aclûnî' ve 'el-Erba'ûne'l Aclûniyye' diye de bilinen bu eser kırk ayrı kitaptan alınan kırk hadisi ihtiva etmektedir. Kahire'de 1322'de basılan eserin başka birçok baskıları da vardır. Eserin Cemaleddin el-Kasımî tarafından yapılan el Fazlü'l Mübin ‘alâ ‘İkdi'l-Cevheri's-Semin adlı şerhini Asım Behçet el-Beytar neşretmiştir. (Beyrut1403/1983)  Hilyetü Ehli'1-Fazl: Hocalarının hayat hikâyelerini anlattığı bu eserin Süleymaniye Kütüphanesi'nde (Darulmesnevi, nr. 63) altmış sekiz sayfalık bir nüshası bulunmaktadır.  Şerhu'l Hadisi’l Müselsel bi'd Dımaşkıyyîn: Bu eser bazı kaynaklarda İkdü'l Cevheri's Semîn bi Şerhi'l Hadisi'l-Müselsel bi'd Dımeşkıyyîn olarak geçmektedir.  el-Feva'idü'd Derâri fi Tercemeti'l İmam el-Buhari: Eserin bir nüshası İskenderiye Kütüphanesi'nde bulunmaktadır. (bk. GAL, II, 399).  Şezerrü’r Ravzil'l Bedi’l Müdrik fi Ziyareti's Seyyide Zeyneb ve Seydi Müdrik: İskenderiye Kütüphanesi'nde bir nüshası bulunan eserin (bk. GAL, II, 399) adı Hediyyeü'l-Arifin ve Silkü'd-Dürer'de Urfü'z-Zerneb bi Tercemeti Seydi Müdrik ve es-Seyyide Zeyneb şeklinde geçmektedir.  Nasihatü'l-İhvan fima Yete'alleku bi-Receb ve Şa'ban ve Ramazan. :  Tuhfetü Ehli'l-İman fîmâ yeteallakü biReceb ve Şaban veRamazan.  İzâ'etü'l-Bedreyn fi Tercemeti'ş-Şeyhayn.  el-Ecvibetü’l Muhakkaka an Es’ileti’l Müferraka  el-Kevâkibü'l-Münîra'l-Müctemia fî Teracimi'l-Eimmeti'l-Erba'a.  el-Fevâidü'l-Muharrara (Mücerrede) bi Şerhi Mesûgâtü'l-İbtidâi bi'n-Nekira  Feyzü'l Cârî: Yarım kalmış bir Sahih-i Buhari şerhidir. Daha önceki Buhari şerhlerinin bir nevi özeti mahiyetinde olan eseri Aclûnî 1153 yılında yazmaya başlamıştır. Ancak müellifin vefatı sebebiyle “Kitabü't-tefsir”de kalmştır. Sekiz cildi tamamlanmştır. İstirşadü'l-Müsterşidîn  Esne'l-Vesâ'il bi-Şerhi'ş-Şemail  Fethü'l-Mevle'l-Celîl ala Envâri't-Tenzîl lil-Beydâvî  İs'âfü't-Talibîn bi tefsiri'l-Lâhi'l-Mübîn  İkdü'l-Leâlîbi Şerhi munfericetü'l-Gazâlî  ed-Dürerü'l-Fâhira  el-İ'lâm bi ŞerhiEhâdisiSeyyidi'l-Enâm  Tâcü'l-Mülüki'n-Nefsi bi tercemeti'l İmâm Muhammed bin İdris, ez-Zâhiriyye, 3481, Tarih 732, 74 sayfa, h. 1281, Müellifin nüshasından nakledilmiştir.  İbretnâme  Hibâtü’s Seniyyât fi Tebyîni’l Ehâdisi’l Mevzuât
Salaam Remi

| Salaam Remi |
| --- | --- |
Doğum: Salaam Remi Gibbs 
Tarzlar: Hip hop, R&B, pop
Meslekler: Prodüktör
Çalgılar: Klavye, bateri, gitar
İlişkili hareketler: Nas, Amy Winehouse, Jazmine Sullivan, Fergie, Nelly Furtado, Miguel
Resmî site: www.salaamremi.com

Salaam Remi Gibbs, Amerikalı müzik yapımcısı ve klavyeci. Nas ve Amy Winehouse ile yaptığı çalışmalarla ve reggae türündeki altyapılarıyla tanınmaktadır.
Kariyeri

Stüdyo müzisyeni Van Gibbs'in oğlu olan Salaam, ilk kez Kurtis Blow'un 1986'da çıkan Kingdom Blow albümünde klavyeci olarak yer aldı. 80'lerin sonlarında albüm miksleri yapmaya başladı. İlk kez 1992'de hip hop grubu Zhigge için prodüktör olarak görev aldı. the Fugees ve Black Sheep gibi gruplarla da çalıştı.
Salaam Lil' Flip'in "I Need Mine", Ini Kamoze'nin "Here Comes the Hotstepper", The Fugees'in platin plak alan The Score albümü ve Toni Braxton'ın "You're Makin Me High" eserleriyle tanındı. 2002'de Ms. Dynamite'ın A Little Deeper ve 2006'da Jurassic 5'ın Feedback albümünün prodüktörüydü.
İngiliz şarkıcı Amy Winehouse'un Frank ve Back to Black albümlerinde çalıştı. Çalışmaları Winehouse'un 2011'deki ölümüne kadar sürdürdüler. Ayrıca 2002'den bu yana Nas albümlerinde yer almayı sürdürmektedir. Nelly Furtado'nun Mi Plan ve The Spirit Indestructible albümlerinde görev aldı.
Ofis Çılgınlığı, Zırtapoz, Köstebek, Kanlı Elmas, Sex and the City, Gün Batarken ve Bitirim İkili 3 filmlerinin, ayrıca Mike Tyson hakkındaki TYSON belgeselinin müziklerini yaptı.
2013'te ONE: In the Chamber adlı ilk stüdyo albümünü yayınladı. Ayrıca Mack Wilds'ın ilk albümü New York: A Love Story'nin prodüktörlüğünü üstlendi. Bu iki albüm, 2014 Grammy Ödülleri'nde En İyi "Urban Contemporary" Albümü dalında ödüle aday gösterildi.
Diskografi

2013: ONE: In the Chamber
Diskografi > Prodüksiyon diskografisi > Single'lar

1993
"Young Girl Bluez" (Biz Markie)
1994
"Here Comes the Hotstepper" (Ini Kamoze)
1996
"Fu-Gee-La" (The Fugees)
2002
"Made You Look" (Nas)
"I Can" (Nas)
"Get Down" (Nas)
2003
"Stronger Than Me" (Amy Winehouse)
"Can't Get It Back" (Mis-Teeq)
2004
"In My Bed" (Amy Winehouse)
"Thief's Theme" (Nas)
"Fuck Me Pumps (Amy Winehouse)
2007
"Tears Dry on Their Own" (Amy Winehouse)
"Less Than an Hour" (Nas feat. Cee Lo Green)
2008
"Be a Nigger Too" (Nas)
"Labels or Love" (Fergie)
"Just Friends (Amy Winehouse)
"Bust Your Windows (Jazmine Sullivan)
"Lions, Tigers & Bears" (Jazmine Sullivan)
2009
"Now I'm That Bitch (Livvi Franc feat. Pitbull)
2010
"All I Want Is You" (Miguel feat. J. Cole)
"Follow Us" (Big Boi feat. Vonnegutt)
"Night Is Young" (Nelly Furtado)
"Fuerte" (Nelly Furtado feat. Concha Buika)
"10 Seconds" (Jazmine Sullivan)
2011
"Nasty" (Nas)
"Play the Guitar" (B.o.B feat. André 3000)
"You Better Leave Me" (Liam Bailey)
"Its Not The Same" (Liam Bailey)
2012
"Beautiful Surprise" (Tamia)
"The Don" (Nas)
"Cry" (Monica)
"Girl on Fire" (Alicia Keys)
2013
"How Many Drinks?" (Miguel feat. Kendrick Lamar)