World of Battles
Orta Çağ Sakinleri > Kara Elfler

Kara Elfler yalnızca kara tanrıçalarına hizmet eder ve yer altı şehirlerinden çıkarak onun adına acı ve terör yayarlar. Acı onlar için tanrıçalarına bir sadakat sembolünden başka bir şey değildir ve acıyı onun bir işareti olarak kabul ederler. Bu fanatik savaşçılar, vahşi baskın birlikleri olarak hızla ün kazanmışlardır.
“Kara Elflere güven olmaz” dünyadaki ırklar arasında kara elflere olan güvensizliklerini belirten yaygın bir söz haline gelmiştir. Tabii iyi bir nedeni var. Çoğu toplumların hayatta kalması, bireylerin ortak desteği ve işbirliğine dayanır (belki katıksız vahşetlerini yaymaya devam eden Orklar hariç).
Ancak Kara Elfler, düzenbazlık, aldatma ve düzenledikleri cinayetler üzerine kurulu bir medeniyet oluşturmada oldukça başarılı olmuşlardır.
Bunun, ırkın zayıf üyelerinin ayrıldığı bir tür tuhaf evrim özelliği ya da şeytani tanrılarının karanlık lütuflarının bir işareti olup olmadığı birçok teolog, sosyolog ve akademisyenin yüzyıllar boyunca üzerine tartıştığı bir konudur. Çelik Gül İmparatorluğu'nun yakınındaki Deus rahipleri, kara elflerin bozulmuş elflerden (kara şeytani tanrıçalarına eşlik eden şeytani melezler ve genellikle oldukça yaramaz kişiler) başka bir şey olmadıklarına dair bir teoriye sahiptirler.
Çoğu aklı başında ırk, tek bir savaş dışında Kara Elflerle daha uzun süreli ittifak yapmaktan korkar. Onların, müttefiklerini entrika ve düzenbazlıkla dolanan ağlarına çekme eğilimleri vardır. Böylece, onlar dünya hakimiyetine odaklanmaya çalışırken, birçoğu bunu rahatsız edici ve can sıkıcı bulur. Bu da kara elf stratejilerinin sadece savaş alanında değil diğer krallıkların ve bölgelerin hükümdarlıklarına da yayıldığı spekülasyonuna neden olmuştur.
Mal-Shadun Çölleri
Şeytan Sırtı Dağları'nın karşısında, Çelik Gül İmparatorluğu'nun batısında Mal Shadun Çölleri uzanır. Çöller, orada yaşayan kara elflerin kalpleri kadar bükülmüş ve çarpılmış bozkırların ve bataklıkların üzücü bir yığınıdır. Çeşitli bataklık yaratıkları, buldukları herhangi masum bir ruh üzerine atlayıp yakalamaya hazır bir şekilde bu topraklarda dolaşırlar. Çöllerin doğasının, kara elflerin bugün içinde bulundukları bozulmuş durumlarının üzerinde bir etkisi olmuş olabilir.
Shad-Ezzrait Kara Elf topraklarının başkentidir. Bu şehrin kalesinde, karanlık kraliçe Alzerathea, yırtıcı bir örümceğin sabrı ve kurnazlığıyla hükümdarlık eder. Akıl sağlığı tartışmalı hükümdarların uzun soyunun en sonuncusu olan Alzerathea, tahtında oturup, krallığın içindeki ve dışındaki gerçek ve hayali düşmanlar üzerine entrikalar çevirir. Sarayında o kadar büyük bir düzenbazlık, yalan ve sahtekarlık sürmektedir ki bir çeşit gizli yalancılık dili gelişmiştir. Saraya yeni gelenler ya bu yeni yaşam tarzına hemen alışırlar ya da kendilerini çeşitli ölüm ve yaşam oyunlarının bir nesnesi olarak bulurlar.
Acı ve ıstırap tanrısı Shadis'in Kara Elflere gülümsediği söylenir. Anlaşılan o ki, Shad-Ezzerait sadece bir şehir değil, aynı zamanda karanlık tanrıçanın suretinde bir tapınaktır. Gölgeli geçitler ve gizli karanlık toplantı odalarında, kaderler alınıp satılır ve Kara Elfler diğerlerinin sapkın açlığını beslemek için hiçbir iz bırakmadan ortadan kaybolur.
Şövalyelerin Şeytan Sırtı Dağları'nın geçitlerini şevkle korumalarının iyi bir nedeni vardır. Şunu kabul edelim ki, kara elflerin yanında yaşamak zaten yeterince kötü, bir de onların arka bahçenize sızmalarını kimse istemez.
Hikâye
Yargılayıcı Kraelear, kara elf akranlarının alkışları ve Bağıran Koro'nun çığlıklarıyla Shad-Ezzrait sarayına doğru yürüdü.
Karanlık Kraliçe'nin karalar içindeki lordları ve leydilerinin sahtekar gülüşlerini ve kanlı gözlerini geçerek aralarında gururla yürüdü.
Bağıran Koro'nun acı ustaları, levyeleri kaldırıp altındakilere basınç uygulayıp tüm ırklardan zincirlenmiş yüz mahkûmun etlerini parçalayarak suçlamalarına devam ettiler. Sonunda, cezalarına son verdiler ve zavallılar Koro'nun darağacı benzeri yapısında asılı kaldılar.
Kraelear Kraliçe'nin önünde durdu. İpekten kıyafeti metal zırhı üzerine örtülmüştü. Sırtında çaprazlama duran iki pençekılıç, ona dev bir örümcek görünümü vermişti. Kolunda asılı dikenli miğferi, dev bir akrep iğnesine benziyordu. Soğuk bakışları Kraliçe'nin üzerindeydi.
Alzerathea, yaldızlı akik tahtından ayağa kalktı. Yüzü hafif bir mora çalan beyaz renkteydi, gözleri ve dudakları ise zıtlık oluşturacak şekilde simsiyahtı. Beyaz saçları, sonsuz acı ve ıstırap tanrıçası Shadis'in, örümceğe benzer sembolü biçiminde bir taç ile geri toplanmıştı.
Kraelear onun güzel olabileceğini düşündü… bu kadar tehlikeli bir düzenbaz olmasaydı. Konunun can alıcı noktası ise şuydu – Yüzlerce zafer kazandığı savaş alanından geri çağrılmıştı. Çağrılmasının tek nedeni kahramanlığının duyurulacağı törenle ilgili bir şeyler olmasıydı. Savaşın ortasında hiç böyle bir şey duymamıştı.
“Yargılayıcı Kraelear’a hoş geldin diyelim.” Kraliçe Alzerathea kollarını havaya kaldırdı. Yine sahte bir alkış Kraelear'ın kulaklarında çınladı. Dişlerini sıktı.
"Kraelear" diye Kraliçe devam etti. “Hayatını tehlikeye atarak Kara Elf İmparatorluğu için savaştın ve bize zaferi yeniden kazandırdın. Bazıları senin savaş alanında rakipsiz olduğunu söylüyor.”
“Teşekkür ederim, Kraliçem” diye cevap verdi.
“Seni neden buraya çağırdığımı biliyor musun?”
“Bana bir kutlama olduğu söylendi.”
“Evet, böyle söylemiştim sanırım.” Alzerathea parmaklarını ısırarak yeniden tahta oturdu. Kraelear onun gülmemeye çalıştığından şüphelendi.
“Görüyorsun ki sevgili Kraelear, yalan söyledim.”
Kraliçe kıkırdamaya başladığında Kraelear onun düşkün olduğu sefahat ve işkenceden aklını kaçırdığını düşündü. 
“Yenilmez bir düşmandan daha tehlikelisi yenilmez bir dosttur. Bir isyan… devrim fikirlerinin ne zaman ortaya çıkacağını asla bilemezsin.”
Delirmişti. Lordlar ve Leydiler kendi silahlarını çıkarırken, Kraelear miğferini başına geçirdi ve pençe kılıçlarını çekti.
“Öldürün onu!” Alzerathea sevinçle fısıldadı. Oturdukları yerden kalkıp etrafını sardılar.
Kraelear içini çekti. Uzun bir gece olacaktı.