stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Under the Sign of the Black Mark
Değerlendirme ve mirası

| Profesyonel değerlendirmeler> Eleştiri dereceleri.Kaynak | Profesyonel değerlendirmeler> Eleştiri dereceleri.Derece |
| --- | --- |
AllMusic: 
Collector's Guide to Heavy Metal: 4/10
Kerrang!: 
Metal Forces: 9.1/10
AllMusic'ten Eduardo Rivadavia, albümün "Bathory'nin kariyerindeki en önemli noktası ve ekstrem metal seven herkes için önemli bir LP" olduğunu yazdı.  Darkthrone'dan Fenriz, albümü "örnek niteliğinde bir black metal albümü" olarak nitelendirdi. Fenriz ayrıca bu Bathory albümünün Celtic Frost'un Morbid Tales ve Vader'ın Necrolust demosunun yanı sıra Darkthrone'un 1995 tarihli Panzerfaust albümü için de bir ilham kaynağı olduğunu ileri sürdü.
Swedish Death Metal kitabının yazarı Daniel Ekeroth, 2012'de Decibel dergisiyle yaptığı bir röportajda albümün etkisi hakkında şu yorumları yaptı: "Bathory'nin standartlarına göre bile bu bir başyapıttı, Bonded by Blood ve Reign in Blood ile eşdeğerdi. Şarkılar mükemmel hale getirilmişti ve ses, öncekinden daha atmosferik ve esrarengizdi. Bathory artık en uç ve en iyi metal gruplarından biriydi."
"Call from the Grave" şarkısı 2009 yılında Grand Theft Auto IV oyununun, Grand Theft Auto IV: The Lost and Damned ve Grand Theft Auto: The Ballad of Gay Tony adlı genişleme paketle`rinde yer aldı.
Rolling Stone, 2017 yılında Under the Sign of the Black Mark'ı "Tüm Zamanların En İyi 100 Metal Albümü" listesinde 81. sıraya yerleştirdi.
Pantera'dan Phil Anselmo, proje grubu Scour ile Massacre şarkısını cover'lamıştır.
Şarkı listesi

Tüm şarkılar Quorthon tarafından yazılıp bestelendi.
| Side Darkness> No. | Side Darkness> Başlık | Side Darkness> Süre |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Nocternal Obeisance"   | 1:28 |
| 2. | "Massacre"   | 2:38 |
| 3. | "Woman of Dark Desires"   | 4:06 |
| 4. | "Call from the Grave"   | 4:53 |
| 5. | "Equimanthorn"   | 3:41 |
| Side Evil> No. | Side Evil> Başlık | Side Evil> Süre |
| --- | --- | --- |
| 6. | "Enter the Eternal Fire"   | 6:57 |
| 7. | "Chariots of Fire"   | 2:46 |
| 8. | "13 Candles"   | 5:17 |
| 9. | "Of Doom......"   | 3:45 |
| 10. | "Outro"   | 0:25 |
| Toplam süre: | Toplam süre: | 35:56 |
Outro parçası, 2003 remastered versiyonunda eklenmiştir.
Albüm kadrosu

Quorthon - gitar, vokal, bas gitar, davul, synthesizer, yapımcı, miksaj, cover tasarımı
Christer Sandström - ek bas gitar
Paul Pålle Lundberg - davul
Boss (Börje Forsberg) - yapımcı, mühendis, miksaj
Çakmaktepe

Çakmaktepe 10 numaralı kamusal yapı
Çakmaktepe, Şanlıurfa ilinin yaklaşık 20 km. güneybatısında Eyyübiye İlçesi, Koçören Mahallesi, Herim/Ödüllü köyü sınırlarında yer almaktadır. Fatik (Cudi) Dağları olarak adlandırılan eosen kalkerlerden oluşan platolar üzerinde, denizden yaklaşık 670 m. yükseklikte yer alan bir tepe yerleşmesidir. Yerleşme yaklaşık 150 m. çapında büyüklüğe sahiptir.
Çakmaktepe’nin çevresinde bir kısmı önceki çalışmalarda bir kısmı ŞAYA yüzey araştırmalarında tespit edilmiş ve birbirlerine yaklaşık 2–3 km. mesafede olan Çanak Çömleksiz Neolitik Çağ’a tarihlendirilen birçok yerleşme yer almaktadır. Çakmaktepe konumu itibarıyla kuzey yönde Bademli, Sayburç, Yoğunburç ve Ayanlar ile güney yönde ise Borbore, Mendik, Gotik Tepesi, Nergislik gibi yerleşimler ile aynı hat üzerinde bulunmaktadır. Çakmaktepe’nin de yer aldığı ve yoğun Çanak Çömleksiz Neolitik Çağ yerleşimlerinin olduğu söz konusu bu bölge, elverişli iklim ve çevre koşulları ile avcı toplayıcı göçebe toplulukların yerleşik hayata geçişinde etkili bir bölgedir.
Araştırma tarihçesi

Çakmaktepe, 2021 yılında Harran Ovası’nın batısında başlatılan “Şanlıurfa Merkez ve Çevresi Tarihöncesi Dönem Arkeolojik Yüzey Araştırması (ŞAYA) Projesi” çalışmalarının ilk yılında keşfedilmiştir. Uydu görüntüsü analizi sonucu keşfedilen Çakmaktepe’de aynı yıl Şanlıurfa Neolitik Çağ Araştırmaları- Taş Tepeler Projesi kapsamında Çukurova Üniversitesi ve Şanlıurfa Müzesi ile ortak kazı çalışmaları başlatılmıştır. Çalışmalara 2022 yılında Japonya Tsukuba Üniversitesi de dahil olmuştur. 2024 yılı itibarıyla Cumhurbaşkanlığı kararnameli kazı olarak Çukurova Üniversitesi'nden Fatma Şahin başkanlığında devam etmektedir.
KAZI ÇALIŞMALARI

Çakmaktepe’de yapılan çalışmalarda ana kayaya oyularak muntazam şekilde yapılmış yuvarlak planlı, çukur tabanlı tek odalı konutlar (ev) ve özel/kamu yapıları tespit edilmiştir.
Çakmaktepe’de özel/kamu yapılarından bir tanesi tam olarak açığa çıkartılmıştır. Arazinin topografyasına uygun olarak çukur barınak şeklinde ana kayaya oyularak inşa edilmiş yapı 16 m. çapındadır. İçinde seki olarak değerlendirilen alan ve taban üzerindeki dikme delikleri dışında, bölme duvarı gibi başka kalıntılara rastlanmamış olması, bu binanın tek odalı bina olarak inşa edilmiş olduğunu göstermektedir.
Kazılarda ana kayaya oyularak muntazam şekilde yapılmış dairesel formlu, çukur tabanlı konutlar ve özel yapılar tespit edilmiştir. Ana kayaya oyularak yapılmış çapları 16 m.yi geçen özel yapıların varlığı avcı-toplayıcı toplulukların yerleşik yaşama geçişin ilk aşamalarında sosyal bağlara ve sosyal yaşama da önem veren, toplulukları bir araya getiren ritüellerin olduğu göstermektedir. Bu yapıların bazılarında yapı dışında yakıldıktan sonra mekan içlerinde duvar diplerine bilinçli olarak yerleştirilmiş yabani sığır ve koyunlara ait hayvan başları bulunmuştur.
BULUNTULAR

Çakmaktepe’de ele geçen yontmataş malzeme içinde taş kalemler, delgiler, dilgiler ve uçlar yoğun olarak yer almaktadır. Özellikle tarihleme açısından büyük önem taşıyan, daha çok Levant bölgesinden bilinen ve arkeoloji literatüründe El-Khiam olarak adlandırılan uçlar yanı sıra yontmataş malzemeye istinaden Çakmaktepe yerleşimi Çanak Çömleksiz Neolitik Çağ (PPNA) başına (MÖ. 10000-9500 ?) tarihlendirilmektedir. En yaygın uç tipi  El-Khiam olmakla beraber uç tipleri arasında  Jerf el-Ahmar ve Salibiya da bulunmaktadır.
Çakmaktepe küçük buluntuları arasında taş kaplar yanı sıra taş boncuklar gibi süs eşyaları da yer almaktadır.
Kazılar sırasında ele geçen öğütme ve ezgi taşları bu dönemde doğada yabanıl halde bulunan bitkilerin toplanarak öğütüldüğüne işaret etmektedir.
DEĞERLENDİRME

Çanak Çömleksiz Neolitik Çağ’ın başına (PPNA) tarihlendirilen Çakmaktepe yerleşimi bölgede yer alan Göbeklitepe, Karahantepe, Harbetsuvan, Sefertepe, Sayburç ve Ayanlar gibi diğer Çanak Çömleksiz Neolitik Çağ yerleşimlerine göre yerleşiklik sürecinin daha erken bir aşamasını yansıtmaktadır. Çakmaktepe yerleşik yaşama geçmiş avcı-toplayıcıların Anadolu’da şimdiye kadar tespit edilmiş ve kazısı yapılmakta olan en eski yerleşimlerinden bir tanesidir Çakmaktepe’de elde edilen veriler yerleşikliğin bu denli erken bir döneminde belli bir organizasyonu, bilgi ve deneyimi yanı sıra üstün bir beceriyi de yansıtmaktadır.
Çakmaktepe genel görünüm
Çakmaktepe yabani sığır başı
Çakmaktepe kazı ekibi
Çakmaktepe kazı ekibi
Türk hamamı

Türk hamamı, Selçuklu Türkleri'nin 12. yüzyılda Anadolu'yu fethinden sonra ortaya çıkan hamam mimarisi ve hamamlar etrafında şekillenen gelenekleri ifade eder.
Anadolu'nun fethinden sonra Türkler, yerleştikleri şehirlerde gerek dinsel gerekse geleneksel nedenlerden dolayı çok sayıda hamam inşa etmiş ve kendilerine özgü bir hamam mimarisi geliştirmiştir. Hamamlar, temizlik işlevinin yanı sıra toplum yaşamında birçok sosyal işlev üstlemiştir.
Arka plan

Selçuklu Türklerinin  Anadolu'nun fethetmeden önce yaşadıkları bölgelerdeki yıkanma kütürleri ve yıkanma mekanlarına dair kaynaklar sınırlıdır. Ancak göçebe bir yaşam süren Türklerin "çerge" olarak adlandırılan çadır hamamları kullandığı ve Anadolu Selçuklu Devleti hükümdarı I. Alaeddin Keykubad Hamam-ı Seferî denilen bir çadır hamamı ile sefere çıktığı bilinmektedir.
VII. yüzyılda Suriye'nin fethinden sonra Emeviler antik dönem hamamlarından esinlenerek Bizans hamamlarının bir benzeri olan ancak havuzların kaldırılıp kurna ile yıkanma usulünün konduğu hamam yapıları inşa etmişlerdi. Bu hamamlar, ilk müslüman hamamları idi. Türkler de Anadolu'ya yerleşmeden önce yerleştikleri farklı coğrafyalarda kimi hamam yapıları inşa etmiştir ancak bu hamamlara dair  fazla bilgi yoktur. Büyük Selçuklu devri hamamlarından birisi, Kirman'ın güneyindeki Nigar kentinde bulunan hamamdır. Bu hamam, özellikle sıcaklık bölümünün düzeni bakımından Anadolu'daki Türk hamamları ile  ortak nitelikler taşır; bu nedenle Orta Asya'daki ve Anadolu'daki Türk hamamları arasında bir bağlantı bulunduğu düşünülür.
Türkler'in 12. yüzyılda fethettiği Anadolu'da çok eski tarihlerden beri kaplıcalardan bir sağlık tesisi olarak yararlanılmaktaydı. Daha eski devirlerde üstü açık havuzlar halinde olan bu mekânların bir çoğu Roma döneminde mimari yapılar içine alınmıştı. Her türlü hava şartında havuzda yıkanabilmek için yapılmış kaplıca yapıları, ısıtılmış su ile çalışan hamam yapılarına ilham olmuş; ancak suyun temini, ısıtılması, dağıtılması ile ilgili tesislerin varlığı nedeniyle hamam mimarisi kaplıca mimarisinden farklı bir şekilde geliştmişti.
Tarihçe

Selçuklu Türkleri'nin Bizans ordusunu yendiği Malazgirt Savaşı'nın ardından  Anadolu'ya kitleler halinde yerleşmeye başlayan Türkler, antik dönemden kalma tabii su ile çalışan kaplıca hamamlarını İslam dininin temizlik şartlarına uygun biçimde yıkanmayı sağlamak üzere uyarlayıp onararak kullanmıştır (örneğin Bursa Eski Kaplıca).  Suni sıcak su ile çalışan hamamlar ise antik kalıntılar üzerine fakat değişik hacimler oluşturacak şekilde inşa etmişlerdir (örneğin Kayseri'deki Küllük Hamamı).
İslamiyet'in getirdiği temizlik anlayışı sonucu Türkler, antik dönem hamamlarından farklı olarak duvarların içindeki künklerle taşınan suyu dökünerek yıkandılar ve gerek Orta Asya'dan gelen geleneklerini, gerek İslamiyet, gerekse Anadolu'daki yerel kültürlerle kaynaştıran bir hamam mimarisi yarattılar. Anadolu topraklarında Türklerin inşa ettiği en eski hamam yapısının Ani'de kalıntıları bulunan eserler olduğu düşünülür. Ani'deki hamamın sıcaklık bölümü şeması, Türk hamamlarında ana plan olarak kullanılageldi.
Hamam, 12. yüzyıldan itibaren Türklerin camilerden sonra en çok inşa ettikleri yapı türü oldu  ve merkezî kubbeli bir mekân etrafında düzenlenmiş kendine özgü mimari tarzı olan yeni bir hamam şeması doğdu. Hamamlar, temizlik işlevinin yanı sıra, Türk toplumunun yaşantısının pek çok alanında önemli bir yer tuttu. Osmanlı döneminde İstanbul'da Mimar Sinan'ın  inşa ettiği 45 civarında hamamla hem hamam mimarisi gelişti, hem  hamamların şehir hayatındaki rolleri arttı.  Hamamlar, Anadolu'yu ziyarete eden yabancı gezginlere, yazar ve ressamlara önemli bir esin kaynağı oldu.
Değişen hayat şartları sebebiyle hamam kültürü zamanla toplum hayatında kaybolmaya yüz tutmuştur. Ancak Türk hamamları,  turistik termal tesisler, sağlık ve güzellik merkezleri ve diğer konaklama işletmeleri bünyesinde açılan Türk hamamı üniteleri ile bir turistik unsur olarak sürdürülmektedir.
Genel özellikler

Türk hamamları, dış görünüşleri sade ve mütevazi olmasına karşın içte ışık oyunları, yüksekliğin sağladığı ferahlık nedeniyle etkileyici yapılardır.  Roma hamamlarına kıyasla daha küçük ölçekte inşa edilmişlerdir. Taş ve tuğla malzemeden yapılırlar; çatılar kurşun ve kiremit kaplamadır. soyunmalık bölümü bazı küçük mahalle hamamlarında ahşaptır.
Bir köşk, saray, tekke veya hanın içinde (örneğin Alanya İçkale Hamamı) veya bağımsız olarak (örneğin İznik İsmail Bey Hamamı) inşa edilen özel hamamlar, küçük boyutlardadır, az sayıda kimse yararlanır. Bu tür hamamların sıcaklık bölümünde bir veya iki halvet hücresi bulunur. Çarşı hamamları (genel hamamlar) ise geniş bir kitleye hizmet verir; genellikle bir külliyenin parçasıdır. Çifte hamam olarak inşa edilmiş yapılarda (örneğin Kayseri Kölük Hamamı)  erkeklere ve kadınlara kendilerine özel bölümlerde aynı anda hizmet verilir, tek hamamlarda (örneğin İstanbul Beyazıt Hamamı) ise  günün belirli saatlerinde kadınlara, diğer saatlerde erkeklere hizmet verilir.
Çarşı hamamları genellikle cami, medrese gibi vakıf mallarına gelir getirmek üzere inşa edilmiştir; ancak aynı zamanda fakirlerin parasız yıkandıkları hizmet yapılarıdır.
UNESCO Türkiye Millî Komisyonu

| UTMK |
| --- | --- |



Genel bilgiler
Kuruluş tarihi: 1946
Türü: Komisyon
Bağlılığı: Millî Eğitim Bakanlığı, UNESCO
Adres: 06680 Çankaya, Ankara
Yönetici(ler): Öcal Oğuz, Yönetim Kurulu Başkanı
Web sitesi: www.unesco.org.tr
UNESCO Türkiye Millî Komisyonu (UTMK)'nun amacı; eğitim, bilim, kültür ve iletişim işleriyle yükümlü kamu ve kuruluşları ile özel kuruluşları, UNESCO tarafından yürütülen çalışmalar konusunda bilgilendirmek, bunların faaliyetlere katkı ve katılım sağlamaktır. Komisyonun ayrıca amacı eğitim, bilim ve kültür konularında çalışmalar yapmaktır. Komisyonun başkanlığını Prof. Dr. M. Öcal Oğuz yapmaktadır.
UNESCO Türkiye Millî Komisyonu Yönetim Kurulu 15 üyeden oluşur. Millî Eğitim Bakanlığı, Dışişleri Bakanlığı ve Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından 4 üye atanır. Genel Kurul tarafından, diğer kamu kuruluşları, yükseköğretim kurumları, özel kuruluşlar, bunların temsilcileri ve tanınmış kişilerden toplam 11 üye seçilir.
Türkiye Cumhuriyeti, UNESCO’nun 20 kurucu üyesi arasında yer almaktadır. UNESCO Kurucu Yasası (Anayasa), dönemin Millî Eğitim Bakanı Hasan Ali Yücel tarafından 16 Kasım 1945 tarihinde imzalanmıştır. UNESCO Kuruluş Sözleşmesinin 7. maddesi gereğince UNESCO Genel Direktörlüğünün Türkiye’deki tek ve yasal temsilcisi niteliğinde olan UNESCO Türkiye Millî Komisyonu 25 Ağustos 1949 tarihinde kurulmuştur. Türkiye, 1971 yılından bu yana UNESCO Nezdinde Daimî Temsilci de bulundurmaktadır.
Türkiye, UNESCO’da Birinci Seçim Grubu’nun (Batı Avrupa ve Kuzey Amerika) üyesidir. Bunun yanı sıra 2005 yılında oluşturulan UNESCO İslam İşbirliği Teşkilatı Ülkeleri Grubu’nda da yer almaktadır. UNESCO çalışmalarına yapmakta olduğu aktif katkı çerçevesinde Türkiye, 2017-2021 dönemi ve 2021-2025 için UNESCO’nun en üst icra organı olan 58 ülkenin yer aldığı Yürütme Kurulu üyeliğine seçilmiştir.
Daha güçlü ve daha iyi yaşam standartlarına sahip olması için Afrika kıtasına öncelik verir.
Komisyon, UNESCO'nun en etkili beş komisyonundan biridir.
Komisyonun amacı

UNESCO Türkiye Millî Komisyonu (UTMK)'nin amacı; eğitim, bilim, kültür ve iletişim sektörleriyle yükümlü kamu ve kuruluşları ile özel kuruluşları, UNESCO tarafından yürütülen çalışmalar konusunda bilgilendirmek, bunların faaliyetlere katkı ve katılım sağlamaktır. Komisyonun ayrıca amacı eğitim, bilim, kültür ve iletişim konularında çalışmalar yapmaktır. Komisyon bilgi ve bilime öncelik verir ve yayılması için çaba göstermektedir. Ayrıca UNESCO çalışmalarına yardımcı olmak da komisyonun başta gelen görevlerinden biridir.
Komisyonun görevi

Komisyon UNESCO'nun görev alanına giren konularda ilgili bakanlıklar ve özel kurumlar ile işbirliği yapmalıdır, onları bilgilendirmelidir ve hükûmete UNESCO ile alakalı her konuda danışmanlık etmelidir. Komisyon UNESCO'nun amaçlarını ve faaliyetlerini kamuoyu ile paylaşmalıdır. Ayrıca UNESCO projelerinin yürütülmesi ve ulusal faaliyetler yapılması da Türkiye Millî Komisyonu'nun görevlerindendir. Millî Komisyon; Millî Eğitim Bakanlığı, Kültür ve Turizm Bakanlığı ve Dışişleri bakanlığı ile birlikte çalışmalar yürütür. UNESCO'dan burs alacak kişiler Millî Komisyon tarafından belirlenir.
UTMK Yapısı

Genel Kurul: UNESCO Türkiye Millî Komisyonu Genel Kurulu eğitim, bilim, kültür ve iletişim konularında tanınmış kişiler ve kurum temsilcilerinden oluşur. Millî Eğitim Bakanı başkanlığında toplanan Genel Kurul, 19 hükûmet temsilcisi, 12 kamu kuruluşu temsilcisi, 25 yükseköğretim kurumu temsilcisi, 10 özel kuruluş temsilcisi ve 10 tanınmış kişiden oluşur. Genel Kurul üyeleri,  UNESCO’nun çalışma alanına giren eğitim, temel bilimler, insan ve toplum bilimleri, kültür ve iletişim konuları göz önünde bulundurularak 4 yılda bir yapılan seçimle belirlenir. Bu üyeler  UNESCO'nun çalışma alanlarına yönelik tavsiyelerde bulunur, Yönetim Kurulu ve Denetim Kurulu üyelerini seçer, raporları inceler ve kararlar alır.
Yönetim Kurulu: UNESCO Türkiye Millî Komisyonu Yönetim Kurulu, Millî Eğitim Bakanlığı, Kültür ve Turizm Bakanlığı ve Dışişleri Bakanlığı tarafından atanan üyeler ile Genel Kurul tarafından seçilen diğer üyelerden oluşur. Yönetim Kurulu ayda bir kez toplanır ve Başkanlık ve Sekreterya tarafından yürütülmesi gereken konuları karara bağlar. Yönetim Kurulu,  UNESCO'nun Türkiye'deki faaliyetlerini yönlendirir, uluslararası ilişkilerde Türkiye’yi temsil eder ve Millî Komisyonun bütçe ve faaliyet raporlarını hazırlar.
Denetim Kurulu: Millî Eğitim Bakanlığı Teftiş Kurulu Başkanlığı müfettişleri arasından atanacak bir üye ile Genel Kurul tarafından seçilecek iki üyeden oluşur ve görev süresi dört yıldır. Denetim Kurulu, her yıl kendi aralarından seçtikleri başkanın liderliğinde toplanarak Millî Komisyon bütçesinin harcamalarını denetler ve her bütçe yılı sonunda kesin hesap raporlarını hazırlamaktadır.
İhtisas Komiteleri: Bir Yönetim Kurulu Üyesinin başkanlığında kurulan İhtisas Komiteleri aracılığıyla uzmanlıkları yanında toplumun çeşitli kesimlerini temsil eden kişilerden oluşur ve bu komiteler hükûmete ve topluma danışmanlık sağlar;  UNESCO  Türkiye Millî Komisyonu bünyesinde 12 İhtisas Komitesi ve 6 İzleme Grubu bulunmaktadır.
Genel Sekreterlik: Genel Sekreterlik,  UNESCO  Türkiye Millî Komisyonu Sekreteryası aracılığıyla Yönetim Kurulu ve İhtisas Komiteleri çalışmalarının koordinasyonunu sağlar, alınan kararların uygulanmasını yönetir ve  UNESCO  merkezi ile yurt içi - yurt dışı ilgili kurumlar arasındaki ilişkileri yürütür.
Eski Başkanlar, Yönetim Kurulu Temsilcileri ve Üyeleri

| Üye | Sıfat |
| --- | --- |
Prof. Dr. M. Öcal Oğuz: Başkan
Büyükelçi Ayda ÜNLÜ: Başkan Vekili
Prof. Dr. Nizamettin KAZANCI: Başkan Vekili
Prof. Dr. Bertil Emrah ODER: Üye
Cengiz METE: Üye
Prof. Dr. G. Deniz BAYRAKDAR: Üye
Prof. Dr. İoanna KUÇURADİ: Üye
Prof. Dr. M. Akif KİREÇCİ: Üye
Prof. Dr.Mustafa SAFRAN: Üye
Prof. Dr. Nevra ERTÜRK GÜNGÖR: Üye
Özlem ECE: Üye
Dr. Sedat KALEM: Üye
Selim TERZİ: Üye
Serkan KAYALAR: Üye
Tuba KORKMAZ: Üye
| Başkan | Göreve Başlangıç | Görevin Sonu |
| --- | --- | --- |
| Ord. Prof. Dr. Tevfik Sağlam | 25 Mayıs 1949 | 27 Temmuz 1963 |
| Prof. Dr. Bedrettin Tuncel | 27 Temmuz 1963 | 10 Mayıs 1980 |
| Prof. Dr. Suat Sinanoğlu | 11 Mayıs 1980 | 16 Haziran 1993 |
| Prof. Dr. Oluş Arık | 16 Haziran 1993 | 10 Mayıs 1996 |
| Prof. Dr. Arsin Aydınuraz | 10 Mayıs 1996 | 18 Mayıs 2010 |
| Prof. Dr. Nabi Avcı | 18 Mayıs 2010 | 10 Mart 2011 |
| Temsilci | Göreve Başlangıç | Görevin Sonu |
| --- | --- | --- |
| Reşat Nuri Güntekin | 1946 | 1949 |
| Ahmet Kutsi Tecer | 1949 | 1952 |
| Prof. Dr. Bedrettin Tuncel | 1958 | 1966 |
| Prof. Dr. Erdal İnönü | 1978 | 1982 |
| Prof. Dr. Talât Sait Halman | 1991 | 1995 |
| Prof. Dr. Orhan Güvenen | 2001 | 2005 |
UNESCO’nun Eğitim Sektörü

Eğitimin tüm yönlerini kapsayan tek Birleşmiş Milletler birimi olan  UNESCO’nun eğitimsel hedefleri arasında herkes için kapsayıcı eğitimi sağlamak ve herkese yaşam boyu eğitim imkânlarını teşvik etmek, eğitimde evrensel ve bölgesel öncülük sağlamak, erken çocukluk döneminden yetişkinlik çağlarına kadar dünya çapında eğitim sistemlerini güçlendirmek, eğitim yoluyla çağdaş ve evrensel sorunlara cevap vermek yer alır.
UNESCO Türkiye Millî Komisyonun Eğitim Sektörü Kapsamındaki Çalışmaları:
Eğitim İhtisas Komitesi: UNESCO Türkiye Millî Komisyonunun Eğitim İhtisas Komitesinde tüm bireylerin eğitim hakkına sahip olduğunun farkına varılması gerektiği ve eğitimin bireylerin gelişiminde, sosyal ve ekonomik kalkınmada temel rolü oynadığı inancı üzerine kurulu bir anlayış hâkimdir.
Sürdürülebilir Kalkınma İçin Eğitim: 
25-27 Eylül 2015 tarihleri arasında New York’ta gerçekleştirilen Birleşmiş Milletler Sürdürülebilir Kalkınma Zirvesinde, 193 ülkenin imzasıyla kabul edilen “2030 Sürdürülebilir Kalkınma Amaçları 4’te yer alan “Herkesi kapsayan ve herkese eşit derecede kaliteli eğitim sağlamak ve herkese yaşam boyu eğitim imkânı tanımak” maddesi, herkes için kaliteli hayat boyu öğrenme fırsatlarının desteklenmesi açısından  UNESCO eğitim sektörünün temel konularından biridir.
Herkes için Eğitim (EFA):
Herkes için eğitim  UNESCO’nun eğitim alanında geliştirdiği çok önemli programlarından birisidir. Program 1990 yılında düzenlenen Herkes İçin Eğitim Konferansı’nda (Conference on Education for All in 1990) başlatılmıştır. Herkes için Eğitim çocukların, gençlerin ve yetişkinlerin temel eğitimden yararlanmasını hedefleyen küresel bir programdır. Programın temel ilgi alanları; temel eğitim, yetişkin okur-yazarlığı, cinsiyet eşitliği daha doğrusu eşitsizliği ve eğitimde kalite sorunu gibi konulardır.
UNESCO Kürsüleri

UNESCO kürsüleri ve UNITWIN projesi, eşleştirme ve ağ kurma yoluyla üniversitelerarası iş birliğinin ve akademik hareketliliğinin güçlendirilmesi için oluşturulan uluslararası bir eylem planıdır. Projenin temel bileşenleri, sürdürülebilir kalkınma ile ilgili anahtar disiplinlerdeki profesörlük, eğitim ve araştırma etkinliklerini kapsayan UNESCO Kürsüleridir. Program, UNESCO’nun eğitim, doğa bilimleri, sosyal ve beşerî bilimler, kültür ve bilgi ve iletişim gibi yetki alanlarıyla ilgili önceliklerinde UNESCO Kürsüleri ve UNITWIN Ağlarının kurulmasını desteklemektedir. UNITWIN Ağları/UNESCO Kürsüleri Programı, üniversitelerle bağlantı kurarak ve üniversitelerarası işbirliğini teşvik ederek bilgiyi sınırlar ötesine taşıyabilme sayesinde, UNESCO’nun tüm yetki alanlarındaki araştırma, eğitim ve program gelişimini ilerletmektedir.
Program içerisinde 2023 yılı Kasım ayı itibarıyla, dünya çapında 120 ülkede 850 UNESCO Kürsüsü ve UNITWIN Ağı bulunmaktadır.
Türkiye’de faaliyet gösteren UNESCO Kürsüleri ve UNITWIN Ağları:
UNITWIN Ağları UNESCO Kürsüleri:
1.	Haliç Üniversitesi Miras, Su ve İklim Değişikliğinin Entegre Yönetimi UNESCO Kürsüsü (2024)
2.	İstanbul Medipol Üniversitesi Kadınların Yasal Korunması ve Kadın Girişimcilerin Eğitimi UNESCO Kürsüsü (2023)
3.	Karabük Üniversitesi Öngörü Çalışmaları, Gelecek Okur Yazarlığı ve Stratejik Tahmin UNESCO Kürsüsü (2022)
4.	Trakya Üniversitesi Kaliteli Eğitim ve Dijital Dönüşüm UNESCO Kürsüsü (2021)
5.	Başkent Üniversitesi Kültürel Miras ve Dijital Hafıza UNESCO Kürsüsü (2020)
6.	Maltepe Üniversitesi Toplumsal Cinsiyet Eşitliği ve Kültür UNESCO Kürsüsü (2019)
7.	İzmir Yüksek Teknoloji Enstitüsü UNESCO Sürdürülebilir Kalkınma için Biyoteknoloji ve İnovasyon Kürsüsü  (2019)
8.	İstanbul Bilgi Üniversitesi Kültür Politikası ve Kültürel Diplomasi UNESCO Kürsüsü (2018)
9.	Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi Örgün ve Yaygın Eğitimde Somut Olmayan Kültürel Miras Kürsüsü (2017)
10.	Yaşar Üniversitesi Uluslararası Göç Kürsüsü (2016)
11.	İstanbul Aydın Üniversitesi Sürdürülebilir Barış için Eğitim Kürsüsü (2016)
12.	Koç Üniversitesi Toplumsal Cinsiyet Eşitliği ve Sürdürülebilir Kalkınma Kürsüsü (2016)
13.	Giresun Üniversitesi Toplumsal Cinsiyet Eşitliğinin Geliştirilmesi ve Kadınların Güçlendirilmesi Kürsüsü (2016)
14.	İstanbul Aydın Üniversitesi Kültürel Diplomasi Yönetişim ve Eğitim UNESCO Kürsüsü (2015)
15.Kadir Has Üniversitesi Dünya Miras Alanlarının Yönetimi ve Tanıtımı: Yeni Medya ve Katılım UNESCO Kürsüsü (2015)
16.	Akdeniz Üniversitesi Sualtı Arkeolojisi UNITWIN Ağı (2012)
17.Maltepe Üniversitesi Felsefe ve İnsan Hakları UNESCO Kürsüsü (2009)
18.	Galatasaray Üniversitesi Bilgisayar Destekli Üretim Mühendisliği Kürsüsü (1997)
19.	Boğaziçi Üniversitesi Mekatronik Mühendisliği UNESCO Kürsüsü (1993)