İmparatorluk Trans-Antarktika Seferi
Sefer > Weddell Denizi grubu > Endurance'ın Sürüklenmesi

22 Şubat 1915'te, hala sıkışmış olan Endurance, en güneydeki enlemine, 76° 58′G'ye sürüklendi. Bundan sonra buz kütlesiyle birlikte kuzey yönünde hareket etmeye başladı. 24 Şubat'ta Shackleton, kış boyunca buzda kalacaklarını fark etti ve gemi rutininin terk edilmesini emretti. Köpekler gemiden indirildi ve buzdan kulübelerde veya "köpekevlerinde" barındırıldı ve geminin içi çeşitli adam grupları—subaylar, bilim adamları, mühendisler ve denizciler—için uygun kışlık barınaklara dönüştürüldü. Bir telsiz cihazı kuruldu, ancak bulundukları konum sinyal almak veya iletmek için çok uzaktı.
Shackleton, üç yıl önce aynı bölgede buza saplanan Alman kaşif Filchner'in gemisi Deutschland'ın yakın zamanda yaşadıklarının farkındaydı. Filchner'in Vahsel Körfezi'nde bir kara üssü kurma girişimleri başarısız olduktan sonra, gemisi 6 Mart 1912'de Coats Toprakları kıyılarının yaklaşık 320 kilometre (200 mi) açığında buzlara sıkıştı. Altı ay sonra, 63° 37' enleminde gemi serbest kaldı ve görünüşe göre bu zorlu deneyimden hiçbir zarar görmeden Güney Georgia'ya yelken açtı. Shackleton, benzer bir deneyimin Endurance'ın bir sonraki Antarktika baharında Vahsel Körfezi'ne ulaşmak için ikinci bir girişimde bulunmasına izin verebileceğini düşünüyordu.
Şubat ve Mart aylarında sürüklenme hızı çok yavaştı. Mart ayının sonunda Shackleton, geminin 19 Ocak'tan bu yana sadece 153 kilometre (95 mi) yol kat ettiğini hesapladı. Ancak, kış bastırdıkça sürüklenme hızı arttı ve çevreleyen buzun durumu değişti. 14 Nisan'da Shackleton, yakındaki buz kütlesinin "buz yığınlarına baskı yaptığını ve üzerine bindiğini" kaydetti - eğer gemi bu kargaşaya yakalanırsa "bir yumurta kabuğu gibi ezilecekti". Mayıs ayında, güneş kış ayları için batarken, gemi hala kuzeye doğru sürüklenerek 75° 23′G, 42° 14′B noktasına gelmişti. Baharın buzun açılma şansını getirmesi için en az dört ay daha vardı ve Endurance'ın Vahsel Körfezi bölgesine geri dönme girişiminde bulunacak kadar zamanında serbest kalacağının garantisi yoktu. Shackleton artık, eğer o kıyıya ulaşılabilirse, Weddell Denizi'nin batı kıyılarında alternatif bir yanaşma yeri bulma olasılığını düşünüyordu. "Bu arada," diye yazdı, "beklemeliyiz".
Mayıs, Haziran ve Temmuz'un karanlık kış aylarında Shackleton, formda kalma, eğitim ve morali yüksek tutma konularıyla ilgileniyordu. Faaliyet alanı sınırlı olmasına rağmen, köpeklere egzersiz yaptırıldı (ve zaman zaman rekabetçi yarışlar düzenlendi), adamlar ay ışığında yürüyüşlere çıkmaya teşvik edildi ve gemide tiyatro gösterileri denendi. İmparatorluk Günü gibi özel günler usulüne uygun olarak kutlandı. Buzun parçalanmasının ilk belirtileri 22 Temmuz'da ortaya çıktı. 1 Ağustos'ta, şiddetli kar yağışıyla birlikte güneybatıdan esen bir fırtınada, buz kütlesi geminin etrafında parçalanmaya başladı, basınç buz kütlelerini omurganın altına iterek iskeleye doğru ağır bir yatışa neden oldu. Durum tehlikeliydi; Shackleton şöyle yazdı: "Etrafımızdaki basıncın etkileri hayranlık uyandırıcıydı. Devasa buz blokları [...] yavaşça yükseldi ta ki başparmak ve işaret parmağı arasında sıkışmış kiraz çekirdekleri gibi zıplayana kadar [...] eğer gemi bir kez sıkıca yakalanırsa işimiz biterdi". Bu tehlike geçti ve sonraki haftalar sessizdi. Bu göreceli sakinlik sırasında gemi, 1823'te Wasp mühür gemisinin Kaptanı Benjamin Morrell'in "Yeni Güney Grönland" olarak tanımladığı bir kıyı şeridi gördüğünü bildirdiği bölgeye sürüklendi. Böyle bir karanın hiçbir işareti yoktu; Shackleton, Morrell'in büyük buzdağlarının varlığıyla kandırıldığı sonucuna vardı.
30 Eylül'de gemi, Shackleton'ın "deneyimlediğimiz en kötü sıkışma" olarak tanımladığı şeyi yaşadı. Worsley, basıncı "birkaç kez bir badminton topu gibi ileri geri fırlatılmaya" benzetti. 24 Ekim'de sancak tarafı büyük bir buz kütlesine çarptı ve gövde bükülüp parçalanmaya başlayana kadar buz basıncını artırdı, öyle ki buzun altından su gemiye dolmaya başladı. Ahşap kirişler kırılırken, denizcilerin daha sonra "ağır havai fişeklerin ve silahların patlamasına" benzer olarak tanımladığı sesler çıkardılar. Erzak ve üç cankurtaran botu buza taşınırken, mürettebat geminin gövdesini desteklemeye ve içeri giren suyu pompalamaya çalıştı. Ancak, birkaç gün sonra, 27 Ekim 1915'te ve -15 °F (-26 °C) altındaki dondurucu soğukta, Shackleton gemiyi terk etme emrini verdi. Terk edildiği konum 69° 05′G, 51° 30′B idi. Enkaz su yüzeyinde kaldı ve sonraki haftalarda mürettebat, başlangıçta geride bırakılan Hurley'nin fotoğrafları ve kameraları da dahil olmak üzere daha fazla erzak ve malzeme kurtarabildi. Hurley, yaklaşık 550 tabaktan, taşınabilecek maksimum sayı olan en iyi 120'sini seçti ve geri kalanını parçaladı.