stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Paris Dünya Fuarı (1900)
Eleştiriler

Basın 1889 Fuarındakine benzer şekilde, 1900 Paris Dünya Fuarının yapılarını da zevksiz tasarlanmış ve müsrif imalatlar olarak değerlendirmiş ve çeşitli yönlerden eleştirmiştir.
Fuar, önceki çoğu dünya fuarı gibi açıldığında tamamlanmamıştı. Gazeteciler çit ve iskelelerin arkasına gizlenmiş bitmemiş seksiyonlar ve boş sergiler ile karşılaştılar. Fuarı ilk ziyaret eden bilhassa yabancı ziyaretçiler sıklıkla hayal kırıklıkları yaşadı. Bu aksamalara sebep olarak sert geçen kış mevsimi ve oyalanan ve sıklıkla grev yapan Fransız işçileri gösterildi. Bu aceleyle yapılan geçici binalar da tehlikeli ve geçici olması bakımından sert şekilde eleştirildi.
Acele yapılan inşaatlarda kazalar da yaygındı. Fuarın medikal servisine göre 10.527 işçi fuarın hazırlanması sırasında yaralandı. Bu kazalarda ölümler de yaşandı. Bunların yanında fuar sırasında da çeşitli ihmaller ve talihsizlikler neticesinde bir sürü kaza yaşandı. Fuar süresi boyunca çeşitli altyapı hizmetlerinde de çeşitli sebeplerden dolayı büyük aksaklıklar meydana geldi.
Ekonomik olarak katılımcılara düşük karlar getirdiği olumsuz eleştiriler alır. Yaşanan bu olumsuzluklardan Paris 1937 yılına kadar başka dünya fuarına ev sahipliği yapamamıştır ki o zaman kadar teknolojik gelişmelerin artması ve ideal bir evrensel topluluk olmaya dair fikirler de zaten solmuştu.
The Porte Monumentale
Fuarın girişinde bulunan abidevi geçide eleştiriler karışıktı. Kimileri onu göbekli bir fırına benzetmiş, kimiler onu fuarın en çirkin tasarlan zevksiz bir bina olduğu savunmuş, geçidin en üstünde olan Moreau-Vauthier tarafından yapılmış La Parisienne adlı heykelin dalgalanan giysisi ve heykelin modern şeklinden "fuhuşun zaferi" olduğu söylenmiş ve yanı sıra birçok ziyaretçi tarafından da tenkit edimiştir.
Geçit halk arasında La Salamanda olarak adlandırılmış çünkü o zamanın tıknaz ve karmaşık tasarımlı semender sobalarına benzetilmişti ve bu da onu alay konusu etmişti.
Sinema görüntüleri

Georges Méliès ve Edison Manufacturing Company'nin yapımcısı James H. White tarafından yapılan kısa bir sessiz film günümüze ulaşmayı başarmıştır.
Galeri

Fuarla ilgili bir kampanyanın posteri
Fuarla ilgili bir kampanyanın posteri
Fuarla ilgili bir poster
Bir restorana ait bir poster
Fuarın posteri
Globe Céleste'nin posteri
Kostüm Sarayının posteri
Fuarda Osmanlı'yı temsil eden Osmanlı genel komiseri Münir Bey
Fuarın açılış gününden bir kare. Cumhurbaşkanı Loubet 3.Aleksander Köprüsünde açılış yaptıktan sonra kafilesi ile milli pavyonları ziyaret etmek için Cumhurbaşkanı mavnası ile yola çıkıyor.
Eyfel Kulesinin Rus Asyası ve Sibirya Pavyonunun önünden görüntüsü
Önceki resime yakın bir açıdan fuarın görüntüsü
Trocadéro Sarayı ve çeşitli pavyonlar
Kadınlar Sarayı
Denizcilik Sarayı
Bahçıvanlık Sarayı
Maddede bahsedilen kısımların tafsilatlı haritaları:
Dipnotlar

↑  Bin Dokuz Yüz Sergisi, Bin Dokuz Yüz Meşher-i Umumisi gibi çeşitli isimlerle de anılmaktadır.
↑  Bu icatların bazıları daha önceki dünya fuarları ve çeşitli etkinliklerde teşhir edilmiştir. Çeşitli özelliğe sahip versiyonları ilk kez sergilenmiştir.
1 2  Pavyon kelimesi, fuar bölmesi, bir bahçe içindeki binalardan her biri manasına da gelmektedir.
Köşk kelimesi de anlamı karşılamak için kullanılabilir.
↑  Paris Komününün mağlup edilmesiyle milli birliğin kutlanması ve Fransa'nın Fransa-Prusya Savaşından toparlanışının kutlanması amacıyla yapılır.
↑  Devrin en meşhur Couture terzisi Jeanne Paquin tarafından tasarlanmış bir kıyafetti
↑  Teleskobun yansıttığı görüntü 2.000 kişilik bir salona yansıtılıyordu.
↑  Günümüzde iki eser de Alacahisar şehrindedir.
↑  Sadece heykellerin çok ilgi çekici olmayan kısımları çıkarılır.
↑  Atraksiyonun organizatörü L.Dumoulin tarafından ortaya atılmış bir kavram. Panoramanın arka plana geçtiği ve önünde oranın yerlisi olup yöresel kıyafetler giymiş ve ziyaretçilerle ilgilenen ve oranın ruh ve hayat bulmasını sağlayan personel ile orayı "canlandırmıştır".
↑  Günümüzde Théâtre de la Ville yani Şehir tiyatrosudur.
↑  83047 katılımcının yarısı Fransa'dan, 7161'i Amerika Birleşik Devletlerinden katılmıştı.
↑  Grand Palais, Petit Palais, Pont Alexander III, Passerelle Debilly;
Paris Metrosunun 1. Hattı,Montmartre Füniküler; Gare d'Orsay,Gare des Invalides
↑  restorandaki resimler ve dekorasyonlar içinde Albert Maignan, Jean-Baptiste Olive gibi ressamların olduğu 16 meşhur ressam tarafından yapılmıştır.
↑  Dünya Turu Panoraması diye çevrilebilir.
Harici linkler

1900 Paris Fuarı, BIE'nin websitesinden
1900 Paris Fuarı, L'Art Nouveau sitesinden
1900 Paris Fuarı, Worldfairs sitesinden
Elektrik Sarayı, Thomas Alva Edison tarafından panoramik video. Arşiv
Concorde Meydanı, Thomas Alva Edison tarafından panoramik video. Arşiv
Les Invalides Meydanı, Thomas Alva Edison tarafından panoramik video. Arşiv
Unrecognizable Paris: The Monuments that Vanished, MessyNessy sitesinden bir makale
The Buron Holmas lectures, 2.cilt, Internet Archive sitesinden
Merve Tanıl

| --- | --- |
2024 yılında Beşiktaş forması ile Merve Tanıl
Kişisel bilgileri
Milliyeti:  Türkiye
Doğum: 22 Şubat 1990 (35 yaşında) Ankara, Türkiye
Boy: 1,79 m (5 ft 10+1⁄2 in)
Kilo: 66 kg (146 lb)
Voleybol bilgileri
Smaç yüksekliği: 285 santimetre (112 in)
Blok yüksekliği: 280 santimetre (110 in)
Pozisyon: Pasör
Mevcut kulübü: Beşiktaş
Kulüp kariyeri
2008-2011 2011-2012 2012-2013 2013-2014 2014-2015 2015-2016 2016-2017 2017-2018 2018-2019 2019-2020 2020-2021 2021-2024 2024- : Fenerbahçe Konya Ereğli Belediyespor TED Ankara Kolejliler Bakırköy Belediyesi Yeşilyurt Çanakkale Belediyespor İlbank Bursa Büyükşehir Belediyespor Nilüfer Belediyespor Beşiktaş İlbank Nilüfer Belediyespor Sarıyer Belediyespor Beşiktaş 
Merve Tanıl (d. 22 Şubat 1990) Sultanlar Ligi takımlarından Beşiktaş'ta pasör olarak oynayan Türk profesyonel voleybolcu. Daha öncesinde; Fenerbahçe, Konya Ereğli Belediyespor, TED Ankara Kolejliler, Bakırköy Belediyesi Yeşilyurt, Çanakkale Belediyespor, İlbank, Bursa Büyükşehir Belediyespor, Nilüfer Belediyespor ve Sarıyer Belediyespor kulüplerinde forma giydi.
Kariyeri

Fenerbahçe (2008-11)
Konya Ereğli Belediyespor (2011-12)
TED Ankara Kolejliler (2012-13)
Bakırköy Belediyesi Yeşilyurt (2013-14)
Çanakkale Belediyespor (2014-15)
İlbank (2015-16)
Bursa Büyükşehir Belediyespor (2016-17)
Nilüfer Belediyespor (2017-18)
Beşiktaş (2018-19)
İlbank (2019-20)
Nilüfer Belediyespor (2020-21)
Sarıyer Belediyespor (2021-24)
Beşiktaş (2024-günümüz)
Ruh

Mısır Ölüler Kitabı'nda ölüm anında ruhun bedeni terkedişinin tasviri
Ruh, can ya da tin; din ve felsefede, insan varlığının fiziksel olmayan yönü ya da özü olarak tanımlanır ve genellikle bireysellikle eşanlamlı olarak ele alınır. Teolojide ruh kişinin tanrısallığa ortak olan kısmı olarak tanımlanır ve genellikle bedenin ölümünden sonra kişinin varlığını sürdüren kısmı olarak ele alınır.
Birçok kültür insan yaşamının ya da varlığının vücutla ilgili olmayan kaynağını ruh ile özdeş tutmuş ve birçok kültür tüm canlıları ruhlara dayandırmıştır. Tarih-öncesi halklarda bile vücut ile onu canlı kılan arasında bir ayrım yapıldığı görülmektedir. Birçok dini ve felsefi akımda, her canlının bir ögesi olan, var olması için fiziksel maddeye gereksinim duymayan, madde-dışı, algılanamaz, belirtileriyle kendini gösteren, aşkın, yaşama yeteneğine sahip, değişen ve gelişen, erekli bir öncül (kaynak) ya da bir güç olarak tanımlanan ruh, birçok dini ve felsefi akımda da sonsuz, yetenekler sahibi, insan davranışlarının motoru, hata (günah) ile sevap işleme yetisine sahip bir varlık ya da varlığın saklı yüzü olarak kabul edilir.
Bununla birlikte ruh kavramının kültürden kültüre, dinden dine, felsefeden felsefeye geniş ölçüde çeşitlilik gösterdiği görülmektedir. Çeşitli dinler ve filozoflar, ruhun doğası (yapısı), beden ile ilişkisi, kökeni ve ölümlü olup olmayışı konularındaki farklı görüşleriyle bir sürü teori ortaya koymuşlardır. Birçok dini ve felsefi gelenekte ruhun her canlı oluşumun içteki özünü içeren, kendine özgü bir varlık olduğu ve insanın temel ögesinin -beyninden veya organizmasının herhangi bir kısmından çok- ruh olduğu kabul edilir. Buna karşılık diğer bazı din ve felsefelerde ise ruhun beden ile kendisi arasında aracılık görevi görecek maddi bir elemanı bulunduğu kabul edilir. Ruh ile can kavramları arasında kimi kültür, din ve felsefelerde bir ayrım yapılmamış, kimilerinde ise bir ayrım yapılmış olmasına ve bu kavramları belirten iki ayrı ya da birkaç terim olmasına rağmen, söz konusu terimler, sık sık aynı kavramı belirtmek üzerine birbirlerinin yerine kullanılagelmişlerdir.
Ruhlar genellikle ölümsüz olarak kabul edilirler. Birçok inanışa göre ruh, enkarne olmadan (ete bürünme, doğma) önce de vardı. Maddeciliğin reddettiği ruh, Jean-Paul Sartre gibi bazı çağdaş yazar ve filozoflara göre “özden önce gelen varoluş”tur. Ölüm olayında bedenin hareket özelliklerini yitirmesi ruhun beden üzerindeki egemenliğini, açıkçası bedeni etkilemeyi bırakması olarak açıklanır. Ruh kavramı ölümden sonra yaşam kavramlarıyla yakından ilişkili olmakla birlikte, bu konudaki görüşler son derece çeşitlilik göstermektedir, özellikle bedenin ölümünden sonra ne olup bittiği konusunda. Halihazırda bilimsel araştırma, genel kabule göre, konusu olan fiziksel evrenin dışında kaldığından, ruhun var olduğunu ya da var olmadığını ortaya koyamamaktadır. Psikoloji ekollerinin de ruh konusundaki görüş ve yöntemleri birbirinden farklı olup çeşitlilik göstermektedir.
Hildesheim'de çıkarılmış antik bir eser
Eski uygarlıklarda ruh kavramı

Bazı eski uygarlıklarda ruh kavramı konusunda benzerlikler ve ruh ile ilgili ortak bir anlayış bulunmaktadır. Bu ortak anlayış ruhun ya da “canın ölümsüzlüğü” olarak adlandırılabilir. Farklı uygarlıklarda rastlanan söz konusu benzerlikler, bu anlayışın toplumların birbirleriyle etkileşimleri yoluyla birbirlerine geçip yayıldığı fikrini doğurmaktadır. Fakat ana kaynağın yeri hakkındaki görüşler farklıdır.
Eski uygarlıklarda ruh kavramı > Mezopotamya

Mezopotamyalılar'ın ölmüşlerinin mezarlarına yiyecek ve çeşitli eşyalar bıraktıkları bilinmektedir. Babil dininin öte-âlemi ve doğaüstü varlıklarını ilgilendiren kısmı tümüyle Sümerler'den alınmıştır. Sümer mitolojisine göre, “ölüler ülkesi”ne gidip dönebilen tek kişi Enkidu olmuştur. Böylece Enkidu yeniden yaşayanların dünyasına döndüğünde, yeryüzünde yaşayanlara ölüm ve “ölüler ülkesi” hakkında çeşitli aydınlatıcı bilgiler vermiştir. Mezopotamyalılar ölülerin ruhlarından kötü olanların yaşayanlara musallat olduğu ve onlara zarar verdikleri inancına sahiptiler. Ölülerin ruhları görülebilir ve işitilebilirdi. Bunun yanı sıra hami varlık adıyla bilinen yardımcı-koruyucu ruhlar da vardı. Babil'de her insanın bir koruyucu meleği ya da koruyucu ruhu bulunduğuna inanılırdı.
Eski uygarlıklarda ruh kavramı > Eski İran

Bünyesinde gerek Orta-Asya, gerekse Mezopotamya'dan alınmış kültürel öğeleri barındırmış antik İran'da bölgenin geleneklerine damgasını vurmuş en önemli dini öğreti MÖ 7. yüzyılda ortaya çıkan Zerdüştlük olmuştur. Antik İran geleneklerinde insan varlığı şu öğelerden oluşuyordu:
Tanū: Fiziksel beden.
Ahu: Canlandırıcı güç.
Vyāna: Yaşam soluğu.
Manah: Bilinç ya da ruh.
Ruvan (Avestan urvan):Can.
Fravarti (Avestan fravaşi): Koruyucu ruh ya da koruyucu melek. Bu, kişinin bir öğesi olmaktan çok, kişiye yaşamı boyunca yardımcı olan hami varlıktı.
Dianā (Avestan daēnā): Ruhsal duble.
Ölüm sonrası yargılanmanın önem taşıdığı Zerdüştlük inancında kişinin dünya yaşamında yaptıklarından sorumlu tutulan ruvan'dı; dolayısıyla gelecek yaşamında ödül veya ceza ile karşılaşacak olan da ruhsal varlığın bu öğesiydi. Zerdüştlüğün kutsal metinlerinde şöyle denir: “Adil kişinin canı ölümsüzlük içinde hep sevinçli olacak, fakat yalancı canı kesinlikle işkence görecek. Ahura Mazda (Bilge Tanrı) bu yasaları kendi egemen yetkisiyle takdir etmiştir.” Zerdüştcülük öncesi dönemde de İran'daki eski kabileler, ölmüşlerine ilgi gösterir, onlara büyük olasılıkla yeraltı dünyasında kullanmaları için çeşitli objeler sunarlardı.
Filozoflarda ruh kavramı > Sokrates ve Platon

Sokrates'e göre insan ruhu görünmez ve ölümsüzdü, bedeni gönderen ve yöneten ruhtu. Düşüncelerinin esin kaynağının kendi Daimon'u olduğunu bildiren Sokrates, vicdan ya da vicdan sesi anlamını bir başka terimle, Daimon'un bakışımı anlamındaki daimonion terimiyle belirtirdi. Sokrates'e göre evren, şans eseri değil, ussal bir düzene göre kurulmuştu.
Öğretmeni Sokrates'in sözlerini kaynak olarak kullanan Platon ruhu kişinin özü, nasıl davranacağımıza karar veren varlık olarak kabul etmiştir. O, bu özü, varlığımızın cismani olmayan (cisimler evreninde yer işgal etmeyen) ve sonsuz yönü olarak ele almıştır. Çünkü Platon'a göre, bedenler ölse de ruh yeni bedenlerde sürekli olarak yeniden doğmaktadır (reenkarnasyon). Platon ruhu üçlü bir yapıda ya da üç özellikli olarak ele almıştır:
Logos ya da nous (düşünce, ruhun bilinçsel, ussal etkinlik kısmı ya da özelliği). Ölümsüz olan, ruhun bu kısmıdır. Platon bu bilgiyi Phaidros adlı eserinin “arabacı ve hayvanı koşma” mitinde açıklar.
Thumos ya da thymos (ruhun coşkularla ilgili etkinlik kısmı ya da coşku özelliği, erillik)
Eros ya da epithumia (ruhun düşük düzeye özgü iştah, tutku, istek ve arzularla ilgili etkinlik kısmı ya da özelliği, dişillik)
Bu üçünden her birinin, ruhun dengeli ve huzurlu olmasında bir fonksiyonu vardır. Bu üçlemede bilinç ve usla özdeş tutulan logos, “tutku ve ruh atları”nı dengeli bir şekilde süren “iki atlı at arabası” sürücüsüne benzetilir; usun galip gelmesini ve dengenin en üst düzeyde olmasını sağlar. Thymos coşku güdülerimizi içerir, bizi cesaret ile şan ve onur eylemlerine yönlendiren odur. Kontrolsüz bırakıldığında bizi hubris'e (en tehlikeli hatalara) yönlendirir. Eros ise insanları temel bedensel gereksinimlerinin ötesindeki arayışlara iten hırslarla özdeştir. Tutkularımızın bize egemen olduğu vakit bizi aşırı zevk tutkunu durumuna getirir ki, bu da çeşitli biçimler altında aşırı zevke dalmamızla sonuçlanır. (Eski Yunan düşüncesinde bu, ilkel bir vahşilik biçimi kabul edilirdi.)
Platon'a göre önceden “idealar evreninde”nde tanrılarla birlikte bulunan ruh ya da can, yeryüzünde doğmakla o evrenden fiziksel evrene düşmüş bir yaratık konumundandır. Platon'un ruh göçü kavramına göre, ruhlar, gelişim düzeylerine bağlı olarak, bedenin ölümünden sonra ya idealar evrenine dahil olurlar ya da gereken gelişim düzeyini elde edene kadar yeniden yeryüzünde yeni bedenlerde doğmaya devam ederler. Platoncular ruhları tanrılara benzetmekle birlikte değişim gösterdiğini kabul ederler.
Hermetizm'i açıklayan kitaplardan biri olan Corpus Hermeticum'a göre, psykhe beden içinde, nous psykhe içinde, logos da nous içinde bulunur.
Filozoflarda ruh kavramı > Aristo

Platon'dan sonra, Aristo da ruhu varlığın özü olarak tanımlamış olmakla birlikte, Platon'dan ve dinsel geleneklerden farklı olarak, canın ayrı bir varlık (antite, cevher) oluşuna karşı çıkmıştır. Birçok filozofun yanı sıra, öğretmeni Platon'a da karşı çıkan Aristo'ya göre ruh ve bedeni iki ayrı gerçeklik olarak değil, tek bir cevher olarak ele almak gerekir. Bu cevher, madde olarak bedene (-ki o enerji halindedir-), biçim olarak ruha (-ki o eylem halindedir-) sahiptir. Aristo'nun görüşüne göre, can; ancak canlı bir vücudun gerçekliği olduğundan, ölümsüz olamazdı. Aristo, Latince adı De Anima olan Peri Psykhēs ("Can Üzerine") adlı çalışmasında can kavramı hakkındaki görüşlerini ayrıntılı olarak açıklamıştır. Fakat Aristo'nun insan ruhunun ölümlü olup olmadığına ilişkin görüşleri hakkında tartışma hâlen sürmektedir. Çünkü Aristo bu eserinin sonlarında insan ruhunun bir parçası olarak kabul ettiği “zeka”, ”akıl” ya da “zihin”in (İng. intellect) bedenden ayrı tutulabilir ve ebedi olduğunu açıklamıştır.
Aristo ruhu maddeden ayrıştırılamaz olarak görmekle birlikte, ortaya koyduğu ruh kavramı günümüzde tam olarak anlaşılmış değildir. Ayrıca, Aristocu akıl ya da zihin (İng. intellect) doktrini antik çağın geç dönemlerinde Platonculuk ile bağdaştırılmaya çalışılmıştır. Aristo'nun ruh kavramında ruh, kimi yorumlara göre, vejetatif, hissî ve zihnî olarak üç kısımlı ve aşamalı biçimde ele alınır, kimi yorumlara göre de ruh, dört kısımlıdır ya da dört güce sahiptir: Bunlardan “akli taraf”ta yer alanlar hesap kısmı (gücü) ve ilim kısmıdır (gücü) ki, karar alırken bunlar kullanılır. “Akli olmayan taraf”ta yer alanlar ise istek kısmı (gücü) ve irade-dışı kısmıdır ki, ihtiyaçlarımızın belirlenmesinden bunlar sorumludur.
Filozoflarda ruh kavramı > İbni Sina

Aristo'yu izleyen İslam filozof ve hekimlerinden İbni Sina ve İbni el Nefis (Ibn al-Nafis), ruh hakkında Aristo'nunkinden farklı bir teori ortaya koymuşlar, ruh (İn. spirit) ve can (İn. soul) arasında bir ayrım yapmışlardır. Özellikle İbni Sina'nın ruhun doğası hakkındaki öğretisi Skolastikler üzerinde bir hayli etkili olmuştur. İbni Sina'ya göre ruh bedenden ayrı bir manevi cevherdir, bedeni bir alet olarak kullanır. İbni Sina'nın ruhun maddi bedenden ayrı, manevi bir cevher olduğunu ve kişinin kendini idrakini göstermek üzere verdiği ünlü örnek, “insan-ı tair” (uçan insan) adıyla bilinmekte olup Orta Çağ'da tüm Batı'da kullanılmıştır. Bu örnekte, okuyucularından, kendilerini hiçbir duyumsal temas olmaksızın, tüm duyumlardan yalıtılmış halde, gökte (havada) asılı olarak tasavvur etmelerini ister: Bu durumdaki kişi hiçbir maddi temas olmadığı halde hâlen kendini idrak etmektedir. Şu halde nefsin (zât) maddeye, yani herhangi bir fiziksel eşyaya bağlı olması fikri mantıklı değildir ve ruh tek başına bir cevherdir. (Burada “ben dünyanın yoğun-kaba maddesinde olmasam da varım” kavramı işlenir.) İbni Sina'nın yaptığı bu "düşünme yoluyla kanıtlama" çalışması daha sonra René Descartes tarafından daha basitleştirilerek, epistemolojik terimlerle şöyle ifade edilmiştir: “Kendimi dışımdaki varsayılan tüm eşyadan soyutlayabilirim, fakat kendi şuurumdan asla (soyutlayamam).”
İbni Sina'ya ve kendisinin de dahil olduğu Neo-Platoncular'a göre, ruhun ölümsüz oluşu bir amaç değil, doğasının bir gereği ve sonucudur. İbni Sina, On Sefirot'a benzer tarzdaki, “On zeka” (les Dix intelligences) adıyla bilinen varsayımında yaratılışın intişar (emanasyon)
tarzındaki gerçekleşmesine ve melekler hiyerarşisine değinir. Vahyi konuşmadan ziyade bir sezgisel irtibat olarak gören İbni Sina'ya göre, vahiy, ilham, "haberci rüya" ve "durugörü kehanetleri" ilahî hikmetin cüzleridir.
Filozoflarda ruh kavramı > Thomas Aquinas

Aristo ve İbni Sina'yı izleyen Hristiyan filozof ve teoloğu Thomas Aquinas ruhu vücudun ilk prensibi (kaynağı) olarak kabul eder. Epistomolojik teorisi, zeka sahibi ruhun tüm maddi şeyleri biliyor oluşu ve kendisinde hiçbir maddi unsur olmayan ruhun kesinlikle cismani olmayışı üzerine kuruludur. Vücuttan ayrı olması nedeniyle de, ruhun varlığı vücuda bağlı değildir, yani varlığını fiziksel beden olmasa da sürdürür. İnsan varlığının akla sahip ruhu var olduğuna ve maddeden oluşmadığına göre, hiçbir doğal süreçle yok edilemez. Thomas Aquinas ayrıntılı Aristo'cu teorisini ve ruhun ölümsüzlüğüne ilişkin tüm iddialarını Summa Theologica adındaki ünlü çalışmasının “Question 75” bölümünde açıklamıştır. Thomas Aquinas'a göre biri maddi, diğeri maddi olmayan iki unsurdan oluşan insan varlığı, bir yandan tümüyle maddeye dalmış durumda olup zaman ve mekânın yasalarına tâbidir, bir yandan da hiç maddi olmayıp, aklı vasıtasıyla zaman ve mekâna hükmedebilir.
Skolastiklere, özellikle Thomas Aquinas'ın izleyicilerince benimsenen Thomist düşünceye göre, insan ruhu faaliyeti bakımından üç kısımda ele alınabilir:
Vejetatif kısım: Üreme ve beslenme faaliyetlerini sevk ve idare eden, en kaba kısımdır.
Duyu organlarını düzenleyen duyumsal kısım.
Bilgi (intellectus) ve sevgiyle ilgili yüksek işlemlere bağlı olan akli kısım.
Filozoflarda ruh kavramı > Geç Batı düşüncesinde ruh kavramı

Tarihsel süreç boyunca ruh kavramını açıklama konusunda çeşitli girişimlerde bulunulmuştur. Felsefi idealizmin düalist açıklaması, gnostik açıklama ve varoluşçu açıklama bunlardan yalnızca bazılarıdır. Antik çağın maddecilerine göre ruh, canın akli kısmıdır. 17. ve 18. yüzyıl maddecileri (Hobbes, Locke, La Mettrie) ise ruhu yalnızca duyumsal bilginin bir çeşidi olarak kabul etmişlerdir. Diyalektik materyalizm ruhsallığı duyumlar bütünü olarak da görmemiş ve maddeden bağımsız bir ruhu kabul etmemiştir.
Batı düşüncesinde ruh kavramı hakkındaki görüşlerde ruh ve beden düalitesinin vurgulandığı görülür. Plotinus'un görüşünde olduğu gibi, kimi görüşlerde ruh ancak sezgisel olarak kavranabilecek akıl-ötesi bir prensiptir (kaynak). Birçok dinsel görüşte de ruh, doğaüstü yani maddi doğanın ötesindeki bir öz olarak kabul edilir. Klasik Alman felsefesinde de ruhun aktif özelliği bireysel şuur etkinliği olarak kabul edilir. Ruhu ilk prensip olarak kabul eden Hegel de, ruhu zihin olarak gerçekleşen bireysel şuurla ilgili görmüş ve "mutlak bilgi"nin peşinde koşan bir varlık olarak kabul etmiştir. Ruhu teori ve pratik faaliyetleri açısından da ele alan Hegel'e göre, ruh kendini bilme sürecinde maddi doğayı aşarak kendisine (zâtına) kadar yükselir.
Aşağıda, Batı düşüncesini biçimlendirmiş, 16. yüzyıl ile 20. yüzyıl arasında yaşamış, tanınmış isimlerden bazılarının ruh kavramı hakkındaki görüşleri tek cümleye indirgenerek verilmiştir:
Descartes ruhu “eşyanın zıddı olan düşünen şey” olarak tanımlar.
Spinoza ruhtan “ilahî cevherin özellik ve tarzı” olarak söz eder.
Leibnitz ruha “kendi içine kapalı monad (teklik) alevi” adını verir.
Lessing ruhu “sonsuz soluk” olarak ifade eder.
Kant ruhu “mutlak olanı idrak etmenin imkânsızlığı”yla niteler.
Fichte ruhu “bilgi ve fiil” olarak ifade eder.
Hegel ruhu “fikrin (idea) gelişiminin kendisi” olduğunu söyler.
Schelling ruhu “mistik kudret” olarak tanımlar.
Nietzsche ruhu “kudretin iradesi” olarak ifade eder.
Freud ruhu ego ile süperego arasındaki fark olarak belirtir.
Jaspers ruhu varoluşla tanımlar.
Heidegger ruhu “orada olmak” olarak ifade eder.
Bloch “geleceğin kökenindeki gerçekleşme” olarak ifade eder.
İnsanın üçlü yapısı

Eski Mısırlılar ve Çinliler insanın ruhsal varlığının, kimi Şamanist topluluklarda da görüldüğü gibi, esas olarak iki kısımlı olduğunu kabul etmişlerdir. İnsanın ruhsal varlığını iki kısımlı (biri diğerine aracılık yapar) olarak ele alan kültürlerde, dolayısıyla, vücut da söz konusu olduğunda, insan varlığının üçlü bir yapıda ele alındığı görülmektedir. Örneğin bazı eski Yunan filozofları da insan varlığını böyle üçlü bir yapıda ele almışlardır: Nous (ruh, zihin),psykhe (“nefes" anlamına gelen, günümüzde psişe terimiyle de belirtilen yaşamsal unsur, psikhos ya da psikhe) ve soma (vücut). Bu üçleme Latincede spiritus, animus (ya da anima) ve corpus biçimini almıştır. Deneysel Spiritüalizm'de ya da Spiritizm'de ise insan varlığının üçlü yapısı ruh (Fr. esprit), perispri (Fr. perisprit) ve beden (Fr. corps) olarak kabul edilmiştir.
İnsan varlığının üçlü bir yapıya sahip olduğu kabul edilen geleneklerden bazıları şunlardır:
Okültizm geleneğinde ruh–astral beden–fiziksel beden.
Grek geleneğinde nous-psikhe (psikhos/anemos)-soma.
Roma geleneğinde spiritus-animus (anima)-corpus.
Kuzey Afrika geleneğinde ruh-nefes-vücut.
Çin geleneğinde ch'i (qi) - shen (hun/po) - ching (jing)
Sâbiîlik geleneğinde nişimta-ruha-pagria.
Çeşitli geleneklerde de insan varlığını oluşturan bu üç unsura denk gelecek şekilde üç ortam, âlem ya da “plan” biçiminde üçlü bir ayrımın yapıldığı görülmektedir. Bu üçlü sınıflandırmaya geleneklerden şu örnekler verilebilir:
Hindu geleneğinde tribuvana: Bu (yeryüzü)-Buvas (süptil “plan”ı temsil eden atmosfer)-Svar (tezahürler-ötesi “plan”ı temsil eden Gök).
Şamanizm geleneğinde Yer-Yeraltı-Gök.
Kelt geleneğinde yeryüzü-ölenlerin bulunduğu yeraltı-zamanın ve mekânın dışındaki âlem Sid.
Kuzey Amerika Kızılderililerinin geleneğinde insanlar âlemi-ölüler âlemi-yukarı âlem.
Grek geleneğinde yeryüzü-yeraltı âlemi (Hades)-Olimpos.