stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Mustafa Adil Özder
Hayatı

Artvin'in Yusufeli ilçesine bağlı Demirkent köyünde doğdu. Babası Muallim Mehmet Razi Efendidir. I. Dünya Savaşı muhacirliğinde henüz sekiz yaşında iken (1915) ailesi ile birlikte Çorum'un Sungurlu ilçesine göç ettiler. Babası Mehmet Razi Efendi, çocuklarının eğitimini ihmal etmeyerek, M.Adil Özder'i 1916 yılında Sungurlu'daki Kenz'ül – İrfan Nümune Mektebine gönderdi. 1920 yılına kadar orada öğrenimine devam etti. Burada iken annesi öldü. Artvin'deki durumun düzeldiğine ilişkin alınan haberler üzerine 1920 yılının sonuna doğru babası ve kardeşleri ile birlikte köyleri Demirkent'e geri döndüler. Köylerine döndüklerinde, yarım kalan öğrenimini iki yıl boyunca babasından aldığı derslerle tamamlayarak o zamanlar Ersis'te (Kılıçkaya) bulunan altı yıllık Ersis Merkez Nümune Mektebini 1923 yılı yazında dışarıdan sınavlara girerek bitirdi. Aynı yıl 29 Ekim 1923 tarihinde (Cumhuriyetin ilanında), baba mesleğine olan tutkusu nedeniyle Erzurum Dar'ül Muallimin Mektebine kayıt oldu. İki yıl sonra adı Erkek Muallim Mektebi olarak değiştirilen bu okuldan 1928 yılında mezun oldu. Okulu bitirmesiyle birlikte ilk olarak Çanakkale ili Bayramiç ilçesi Bayramiç Merkez Zaferi Milli Mektebi muallimliğine (öğretmenlik) atandı. 1930'da köylüsü Ali Budak Beyin kızı Kıyafet Hanım ile evlendi. Bu evlilikten Nihal (1931), Turan (1933), Demiray (1936) adlı çocukları oldu.
1930'da Borçka'nın Maçahel bucağı Düzenli köyü, 1931'de Yusufeli'nin Esenyaka köyü ilkokuluna öğretmen ve müdür olarak atandı. Buradan askerliğini yapmak üzere ayrılandı ve Yedek Subay olarak görevini tamamladıktan sonra: 1932-1936 yılları arasında Borçka, 1936-1948 yıllarında da Şavşat ilçesi İlköğretim müdürlüğü ve Merkez İlkokulu Müdürlüğü görevinde bulundu. Buradan 1948 yılında Artvin İl Merkezi Gazi İlkokulu öğretmenliğine atanan Özder, 1965-1967 yıllarında Ankara'nın Altındağ İlçesi Sarayköyü İlkokulu öğretmeni kadrosuyla Altındağ İlköğretim Müdürlüğünde, yine aynı kadro ile Milli Eğitim Bakanlığı Folklor Enstitüsünde uzman olarak çalıştı. 1971'de bu görevde iken kendi isteğiyle emekliye ayrıldı.
Eğitimcilik görevi sırasında sosyal ve kültürel faaliyetlerin de içinde yer aldı. Borçka Çocuk Esirgeme Kurumu yönetiminde bulundu, aynı kurumun Şavşat Şube Başkanlığını, Şavşat Halkevi Başkanlığı, Kızılay Şavşat Şubesi yönetim kurulu üyeliği, Şavşat Güzelleştirme Derneği kuruculuğu ve başkanlığı, Ankara'daki Artvin Turizm ve Tanıtma Derneği kurucu yönetim kurulu üyeliği, Türk Dil Kurumu Üyeliği, Artvin Yüksek Tahsil Talebe Derneği yönetim kurulu üyeliği gibi görevler de üstlendi. 
Öğretmenlikten emekliye ayrıldıktan sonra Kültür Bakanlığında eski eserler üzerindeki çalışmalara katıldı. Gerek eski yazıyı (Osmanlıca) çok iyi yazıp okuması ve gerekse dile hakimiyeti ile bu alanda da ölümüne kadar devam eden çok verimli hizmetlerde bulundu.
1987'de bu görevde iken rahatsızlanan Özder, 11 Kasım 1987 tarihinde öldü ve Ankara-Cebeci Asrî mezarlığında toprağa verildi.
Edebi kişiliği

Ömrünü, Artvin tarihi, etnografyası ve folklorunu araştırmaya ve gün ışığına çıkarmaya adamış bir kişi idi. Öldüğünde, arkasında 10 yayınlanmış kitap, 100 makale ile çok sayıda yayınlanmamış kitap ve notlar bıraktı.
1930'da Azmî mahlasıyla halk şiirleri yazmaya başladı. Âşık edebiyatı incelemeleri ile de yazın hayatına başladı. >Ardanuçlu Âşık Efkârî ve >Mecit Tokdemir ile karşılaşmalarda bulundu. Her fırsatta Artvin'i at sırtında köy köy dolaşarak folklor derlemeleri yaptı, bu derleme ve araştırmaları, halk kültürü ile ilgili yazıları Türk Folklor Araştırmaları, Çoruh, Doğuş, Halk, Bizim Çoruh, Artvin'in Sesi, Hür Çoruh, Şavşat Postası, Turizm Dünyası, Kars Eli, Haber, Yeşil Artvin, Çıra, Sesimiz, Yeşil Çoruh, Ulus Ekspres gibi çeşitli gazete ve dergilerde yayınlandı. Biyografisi Meydan Larousse ansiklopedisine alındı.
Ölümünden sonra kitapları ve arşivi Artvin Kütüphanesine bağışlandı. Artvin'le ilgili bir kısım kitapları da öğrencisi ve “manevi kızı” folklor araştırmacısı Şahver Karasüleymanoğlu'na verilerek bu konularla ilgilenen kişilere dağıtılması, ulaştırılması sağlandı.
1986 yılında "İhsan Hınçer Folklor Ödülü"nü aldı. Ölümünün 7. yıldönümünde (1994) Özder anısına Yusufeli Kültür Derneği ile Folklor Araştırmaları Kurumunca ortak bir anma günü düzenlendi.
Aydın Karasüleymanoğlu tarafından 43. Hizmet Yılında M.Adil Özder adıyla bir kitap yayınlandı (1972). Hayrettin Tokdemir, Özder'in şiirlerinin bir kısmını Yusufeli'li Azmî adlı bir kitapta toplayarak yayındı.
Eserleri

M.Adil Özder'in yayınlanmış kitapları:
19. Yüzyıl Çoruh Halk Şairlerinden: Yusufeli'li Muhibbî (1940)
Türk Çoruh'ta Kurtuluş ve Anavatana Kavuşma Anlamı (1948)
Doğu İllerimizde Âşık Karşılaşmaları (1965)
Ölümünün 100. Yılında Yusufeli'li Aşık Muhibbî ve Mevlid-i Şerif (1968)
Yazı ve Resimlerle Çevre İncelemesi, Artvin İli-I (Abdullah Aydın ile birlikte, 1969)
Artvin Folkloru-I (1970)
Kurtuluşunun 50. Yılı Dolayısıyla Artvin ve Çevresi, 1828-1921 Savaşları (1971)
Tarihte Çıldır (Ahıska) Atabeyleri ve Torunları (1971)
Resimli Artvin İli Bilgileri-I (1971)
Muhibbî İli Esmahan Hikâyesi (1976)
Yakın Yurt.
Yazılmasına katkıda bulunduğu, yazım komisyonunda yer aldığı kitaplar:
Çoruh-Şavşat (Şavşat öğretmenlerinden bir heyet tarafından hazırlanan bu kitabın tarih ve halk edebiyatı bölümlerini yazdı, 1945)
Şavşatlı Recai ve Eseri Hidayet-ül İhvan (Bu eserin 1-12. sayfalarını yazdı).
Milli Folklor Enstitüsünde görevli iken yer aldığı komisyonlarca yazılan kitaplar:
Türk Saz Şairleri Bibliyografyası
Destanlar Bibliyografyası
Türk Folklor Etnoğrafya Bibliyografyası.
Yayına hazır kitapları: 
Yusufelili Âşık Huzurî (Hayatı ve heceli şiirleri, 250 daktilo sayfası)
Âşık Huzurî'nin Aruzlu Eserleri (200 daktilo sayfası)
Artvin Folkloru-II (Gelenek ve görenekleri içeren 150 daktilo sayfası)
Artvin Folkloru-III (Halk edebiyatı ürünlerini içeren 180 sayfa)
Artvin'li Şairler (121 halk şairinin hayat ve eserlerini içeren iki cilt halinde 800 sayfalık inceleme ve derleme)
Yusufelili Ali Fahri Karabulut (Hayatı ve şiirleri, 134 sayfa).
Şanver Göymen

| Kişisel bilgileri |
| --- | --- | --- | --- |
Tam adı:  Şanver Göymen
Doğum tarihi:  22 Ocak 1967 (57 yaşında)
Doğum yeri:  Samsun, Türkiye
Mevkii:  Kaleci
Altyapı kariyeri
198?-1987:  Samsunspor
Profesyonel kariyeri*
| Yıllar |  Takım |  Maç |  (Gol) |
| 1987-1990 |  Samsunspor |  2 |  (0) |
| 1990-1991 |  Merzifonspor |  29 |  (0) |
| 1991-1993 |  Denizlispor |  35 |  (0) |
| 1993-1998 |  Altay |  152 |  (0) |
| 1998-1999 |  Konyaspor |  16 |  (0) |
| 1999-2002 |  Çanakkale Dardanelspor |  24 |  (0) |
| 2001 |  → Manisaspor (kiralık) |  16 |  (0) |
| Toplam |   |  274 |  (0) |
Millî takım kariyeri
| 1994-1996 |   Türkiye |  5 |  (0) |
Teknik direktörlük kariyeri
2002-2003:  Karşıyaka (antrenör)
2003:  Karşıyaka (kaleci antrenörü)
2003-2004:  Altay (kaleci antrenörü)
2005:  Aydınspor
2006:  Altay (kaleci antrenörü)
2008:  Torbalıspor
2010-2011:  Çaykur Rizespor (kaleci antrenörü)
2014:  Nevşehir Belediyespor
2017:  Amed (kaleci antrenörü)
2018:  Manisaspor (kaleci antrenörü)
2018-2019:  Samsunspor (kaleci antrenörü)
 * Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir. 
Şanver Göymen (d. 22 Ocak 1967, Samsun), Türk eski millî kaleci.
Futbolculuk kariyeri > Kulüp takımları kariyeri

Futbola Samsunspor altyapısında başladı ve A takıma yükselerek burada yedek kaleci görev üstlenmeye başladı. Samsunspor 20 Ocak 1989 tarihinde Malatyaspor ile oynayacağı Süper Lig müsabakasına giderken, Havza ilçesinde kafileyi taşıyan kulüp otobüsünün kamyonla çarpışması sonucu ağır kayıplar verdi. Samsunspor için kara bir gün olan ve "20 Ocak Faciası" diye tarih kitaplarına geçen bu olayda Şanver ağır yaralandı ve uzun bir rehabilitasyon süreci sonrası futbola geri dönebildi ve daha sonra Merzifonspor'a transfer oldu. Burada bir sezon oynadıktan sonra Denizlispor'a geçti ve buradaki başarılı performansından sonra da Altay, Manisaspor ile Çanakkale Dardanelspor'da oynadı. Özellikle, 1993'te transfer olduğu Altay'da ün kazandı. 1996 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda A millî takım kadrosunda yer aldı. Futbol oynamayı bıraktıktan sonra kaleci antrenörlüğü yaptı.
Futbolculuk kariyeri > Millî takım kariyeri

Fatih Terim'in ilk A millî takım teknik direktörlüğü döneminde 10 kez Türkiye millî futbol takımına çağrılan Şanver Göymen, bu müsabakaların beşinde forma giydi. Rüştü Reçber 'in ardından ikinci Kaleci olarak 1996 Avrupa Futbol Şampiyonasına katıldı fakat bu turnuvada görev almadı.
Teknik direktörlük kariyeri

Futbola vedasından sonra antrenörlük yapmaya karar verdı ve farkli takımlarda Teknik Direktörlük, yardımcı ve kaleci antrenörlüğü yaptı. 2010-11 sezonunda beri Ümit Kayıhan yanında Çaykur Rizespor'da kaleci antrenörlüğü yapmıştır.
25.02.2014 tarihinde Nevşehirspor GK'de teknik direktörlük görevine başlamıştır.
Creative Commons

Bu madde Creative Commons hakkındadır.Creative Commons  hakkındaki bilgiler için Creative Commons lisansı sayfasına bakınız.
| Creative Commons |
| --- | --- |

Slogan: Bazı hakları saklıdır
Kuruluş: 15 Ocak 2001; 21 yıl önce
Tür: Kâr amacı gütmeyen kuruluş
Amaç: Makul ve esnek telif hakları
Merkez: San Francisco
Lider: Lawrence Lessig
Önemli kişiler: Joi Ito
Resmî site: https://creativecommons.org
Creative Commons (kısaca CC), telif hakları alanında esneklik ve paylaşımı yaygınlaştırmak amacıyla kurulmuş küresel ölçekte bir düşünce hareketi ve kâr amacı gütmeyen bir kuruluştur.
Bu kuruluş, bir eserin internet ortamındaki kullanım koşullarının telif sahibi tarafından belirtilmesini sağlayan, Creative Commons lisansı (CC lisansı)  olarak adlandırılan, telif lisanslarını geliştirmiştir. CC lisansları, "Her hakkı saklı" yerine, "bazı hakları saklı" yaklaşımı ile çalışır.  Şarkılardan Youtube videolarına ve bilimsel araştırmalara kadar yaklaşık 2 milyar eserde  CC lisansları ve kamu malı araçları, kullanılmaktadır.
CC lisanslamasının temelinde bilginin ve yaratıcılığın pazar değeri yaratacak basit mallar değil, insanlığın ortak kültürünün yapı taşları olduğuna ilişkin düşünce yatmaktadır. Bu nedenle CC lisanslarının kullanımı ve CC lisanslı eserlerin yaygınlaşması  açıklık, paylaşma ve işbirliğini destekleyen Creative Commons düşünce hareketinin büyümesine destek olmuştur.
Kâr amacı gütmeyen Creative Commons adlı kuruluş, CC lisanslarını ve CC lisansları etrafında şekillenen küresel dayanışmayı desteklemek üzere 2001 yılında ABD'de aralarında fikrî mülkiyet konusunda uzman James Boyle, Michael Carroll, Molly Shaffer Van Houweling ve Lawrence Lessig, MIT’de bilgisayar bilimleri profesörü Hal Abelson, hukuk kökenli belgesel filmci ve siber hukuk uzmanı Eric Saltzman gibi sanatçı ve entelektüellerin bulunduğu bir grup tarafından Center for the Public Domain kuruluşunun desteğiyle kurulmuştur. Lisansları güncel tutmak, CC lisansları etrafında  şekillenen küresel topluluğa destek olmak üzere hareketin içinde ve dışında açık eğitim, telif hakkı reformu gibi konularda eğitim, savunuculuk, işbirlikleri gerçekleştirmek üzere çalışır.
Amaç

Creative Commons'ın amacı; teknoloji, elektronik ortamda içeriklerin aynı anda milyonlarca kişi tarafından tüketilmesini, hızlı ve kolay şekilde kopyalanmasını, paylaşılmasını ve türetilmesini mümkün kılarken bu olanaklardan yararlanma yetisinin telif hakkı yasaları nedeniyle kısıtlanmasını önlemektir.
Creative Commons amacına ulaşmak için sanatçılara ve genel olarak tüm eser sahiplerine, yasanın kendilerine tanıdığı kimi hakları kamuyla paylaşabilmelerine imkân verecek, özel olarak hazırlanmış telif lisansı sözleşmeleri önermektedir. Özgür Yazılım Vakfı tarafından daha önce meydana getirilen GNU Genel Kamu Lisansı (GNU GPL) metinlerini temel alan bu sözleşmelerin özelliği, yaratıcı kişilere, telif hakkından tamamen feragat etmeksizin eserlerini paylaşıma açmalarına imkân tanımasıdır.
Sahibi tarafından Creative Commons lisans sözleşmesi altında kamuya sunulan eserler, ticaret dışı amaçlar için kullanımını destekleyerek ("nc" -non commercial/ticari olmayan -ile işaretlenmiş modellerde), internetin alışveriş kanalı yerine, gerçek bir bilgiye erişim platformu haline gelebilmesi yönünde tamamen bağımsız ve gönüllü katkı anlamına gelmektedir.
Yapı > Creative Commons Küresel Ağı

Creative Commons Küresel Ağı, açık hareketle ilgili çeşitli aktivite ve projeler konusunda işbirliği yapan, Creative Commons'ın değerlerini ve vizyonunu benimsemiş gönüllü kişi ve toplulukları içerir. Küresel Ağ'da 2021 itibarıyla dünya genelinde yaklaşık 600 üye ve 40'tan fazla şube bulunur. Aralarında hukukçular, aktivistler, akademisyenler, sanatçılar bulunur. Ağdaki gönüllüler lisansların tercümesini yapmak, kendi ülkelerinde savunuculuğunu yapmak, eğitimler vermek gibi konularda çalışırlar.
Küresel Ağ, Creative Commons genel merkezinden ayrı bir yönetim yapısına sahiptir: Bir ülkedeki şubeler, belirli bir alanda çalışan platformla ve küresel ağ konseyi (üyeleri seçimle belirlenmiş şube temsilcileri ve Creative Commons Genel Merkezi'nin temsilcilerinden oluşur.
Creative Commons, 2020 yılı itibarıyla gelişmiş batı ülkelerinin yanı sıra Ürdün, Malta, Türkiye, Meksika ve İsrail’in de bulunduğu 43 ülkede faaliyettedir.
Yapı > Creative Commons Genel Merkezi

2001 yılında Kaliforniya merkezli bir kurum olarak kurulan CC kuruluşunun genel merkezi dağınık bir yapıdadır; ofisi yoktur. Yönetim kurulu, denetim, kurulu, danışma kurulu ve çalışanları dünyanın değişik yerlerinde bulunur.
Béatrice de Camondo

Béatrice de Camondo, pastel boya tablosu.
Béatrice de Camondo (1894 – 1944) Kamondo Ailesinden Fransız yüksek sosyetesinin önde gelen mensuplarından idi. Holokost (Yahudi Soykırımı) kurbanıdır.
Yaşamı

Paris'te Kamondo Ailesinde doğan Béatrice, bankacı ailelerden gelen Mois de Kamondo ve Irène Cahen d'Anvers'in kızıdır. Abisi Nissim, I. Dünya Savaşı'nda savaş pilotluğu yapıp 1917'de savaş sırasında öldürüldü.
Béatrice, 1918'de Theodore Reinach'ın oğlu bestekâr Léon Reinach (1893-1944) ile evlendi ve ondan iki çocuk sahibi oldu:
Fanny (26 Temmuz 1920, Paris -  1944)
Bertrand (1 Temmuz 1923, Paris -  1944)
Babası 1935'te öldüğü zaman yüklüce bir miras eline geçti. Ona bırakılan mirasta, babasının içindekiler dahil Paris'teki evi vardı. Bu evde Musée Nissim de Camondo (Nissim De Camondo Müzesi) yaratılması için Musée des Arts Décoratifs'e verilen büyük sanat eserleri koleksiyonu bulunmaktaydı.
1943'te, II. Dünya Savaşı sırasında Alman işgalindeki Fransa'da, Béatrice de Camondo Paris'teki evinden zorla çıkarılarak şehrin kuzeyindeki Drancy enterne kampına gönderildi. Bugün, Musée Nissim de Camondo duvarındaki plakette onlara ne olduğu aktarılmaktadır: "Mme. Leon Reinach, kızlık ismiyle Béatrice de Camondo, çocukları Fanny ve Bertrand, kurucuların son nesli ve M. Léon Reinach, Almanlar tarafından 1943-44'te sürülüp Auschwitz'de ölmüştür.
Genel göreliliğe giriş

Cassini uzay sondası tarafından yüksek hassasiyetli genel görelilik testi: Dünya ve sonda (yeşil dalga) arasında gönderilen radyo sinyalleri, Güneş'in kütlesi yüzünden uzay zamanı (mavi çizgiler) gecikmelidir.
Genel görelilik veya genel izafiyet, 1907 ve 1915 yılları arasında Albert Einstein tarafından geliştirilen bir çekim teorisidir. Genel göreliliğe göre, kütleler arasında gözlenen kütleçekim etkisi uzayzamanın eğrilmesinden kaynaklanır.
20. yüzyılın başında, Newton'un evrensel kütleçekim yasası kütleler arasındaki kütleçekim kuvvetine geçerli bir açıklama olarak iki yüzyıldan uzun süre önce kabul edilmişti. Newton modelinde, kütleçekim büyük nesneler arasındaki bir çekimin sonucudur. Newton'un bu gücün bilinmeyen doğasından rahatsız olmasına rağmen, temel çerçevesi hareketi açıklamada son derece başarılı oldu.
Deneyler ve gözlemler, Einstein'ın kütleçekimi hesaplarının açıklaması Merkür ve diğer gezegenlerin yörüngelerindeki dakika anormallikleri gibi Newton kanunuyla açıklanamayan bazı etkileri olduğunu göstermektedir. Genel görelilik aynı zamanda kütleçekimi dalgaları, kütleçekimsel merceklenme ve Kütleçekimsel zaman genişlemesi olarak bilinen kütleçekiminin zamana etkisi gibi kütleçekiminin yeni etkilerini de tahmin eder. Bu tahminlerin birçoğu deneyler tarafından teyit edilmiştir. Diğerleri ise devam eden araştırma konularıdır. Örneğin, kütleçekimi dalgaları için dolaylı kanıt olmasına rağmen, LIGO ve GEO600 projeleri gibi deneylerde bilim adamları tarafından kendi varlığının doğrudan kanıtı hala aranmaktadır.
Genel görelilik, modern astrofiziğin önemli bir aracı haline gelmiştir. Bu, ışığın bile kaçamayacağı kadar güçlü çekim etkisine sahip kara deliklerin akımının anlaşılmasına temel sağlar. Bu güçlü çekimden aktif galaktik çekirdekler veya mikrokuasarlar gibi astronomik nesnelerin belirli türleri tarafından yayılan yoğun radyasyonun sorumlu olduğu düşünülmektedir. Genel görelilik aynı zamanda kozmolojinin standart Büyük Patlama modelinin bir parçasıdır.
Genel görelilik kütleçekimin tek göreli teorisi olmamasına rağmen deneysel verilerle tutarlı olan en basit teoridir.
Genel göreliliğin özellikleri

Eylül 1905'te, Albert Einstein, elektrodinamik (elektrik yüklü parçacıklar arasındaki etkileşimler) ile Newton'un hareket yasalarını uzlaştıran özel görelik teorisini yayınladı. Özel görelilik uzay ve zamana yeni kavramlar önererek tüm fizik için yeni bir alan yarattı. Kabul edilen bazı teoriler bu alan ile tutarsız kaldı; Newton'un kütleçekim teorisi önemli bir örnek oldu.
Einstein dahil birçok fizikçi, Newton'un kütleçekim yasasını ve özel göreliliği bağdaştıracak bir teori aradı. Sadece Einstein'ın teorisi deney ve gözlemlerle tutarlı olduğunu kanıtladı. Teorinin temel fikirlerini anlamak için, Einstein'ın 1907 ve 1915 yılları arasındaki düçüncelerini, serbest düşen bir gözlemciyi içeren düşünce deneyinden onun tamamen geometrik kütleçekim teorisine kadar takip etmek öğretici olacaktır.
Genel göreliliğin özellikleri > Eşdeğerlik ilkesi

Ana madde: Eşdeğerlik ilkesi
Serbest düşen bir asansördeki kişi ağırlıksızdır ve yüzen nesneler hareketsizdir ya da sabit hızda sürüklenir. Asansörde her şey birlikte düştüğünden dolayı, görülebilir bir kütleçekimi etkisi yoktur. Bu şekilde, serbest düşme deneyindeki gözlemci uzayın diplerindeki bir gözlemciden ayırt edilemez. Bu gözlemciler Einstein'ın özel görelilik kuramında açıklanan ayrıcalıklı gözlemcilerdir. Bu gözlemciler düz çizgi boyunca sabit hızla yapılan ışık seyahatleridir.
Einstein ağırlıksız gözlemciler ve atalet gözlemcilerinin kütleçekiminin temel özelliğini temsil etmesi bakımından benzer özelliklere sahip olması varsayımında bulunmuştur. Einstein bu varsayımı genel görelilik teorisinin köşetaşı yapmış ve kendi eşdeğerlik ilkesinde formülize etmiştir. Kabaca, bu prensip serbest serbest düşen bir asansörde olan kişinin serbest düşmede olmadığını söyleyemeyeceğini belirtiyor. Bu tür serbest düşen ortamda her deney aynı sonuçlara sahiptir. Bu bir gözlemcinin dinlenmesi ya da derin uzayda tekdüze bir hareket için olur.
Genel göreliliğin özellikleri > Yerçekimi ve ivme

Yerçekiminin çoğu etkisi serbest düşmede kaybolur ama etkiler hızlandırılmış bir referans çerçevesinde üretilebilen kütleçekimi ile aynı görülebilir. Bir gözlemci, kapalı bir ortamda aşağıdakileri doğru söyleyemeyebilir.
Nesneler yere düşüyor çünkü oda Dünyanın üzerinde ve nesneler kütleçekimi tarafından aşağı çekiliyor.
Nesneler yere düşüyor çünkü oda uzayın içinde 9,81 m/s2 ile ivmelenen ve herhangi bir kaynaktan uzak olan bir rokettir. Nesneler, hızlanan arabadaki sürücüyü koltuğun arkasına doğru iten "atalet kuvveti" ile aynı şekilde yere çekiliyor.
Diğer taraftan, hızlandırılmış bir referans çerçevesinde gözlenen herhangi bir etkiye ve ayrıca güce karşılık gelen bir çekim alanına dikkat edilmelidir. Bu prensip, Einstein'a 1907 yılında kütleçekiminin birçok yeni etkisini tahmin etmesine izin verdi, bir sonraki bölümde bu açıklanmıştır.
Hızlandırılmış bir referans çerçevesindeki bir gözlemci, kendisi ve etrafındaki nesnelerin yaşadığı hızlanma için fizikçilerin yalancı kuvvet dediği kendisi ve etrafındaki nesnelerin yaşadığı hızlanmanın hesabını bilmesi gerekmektedir. Örneğin, hızlanan otomobilin sürücüsünün koltuğa iten kuvvetten daha önce söz edilmişti. Başka bir örnek ise, eğer kollarınızı açarak bir top gibi dönmeye çalışırsanız, kollarınızın yukarı ve aşağı doğru çekildiğini hissettiğiniz kuvvettir. Einstein'ın ana görüşü sabit oldu. Yalancı kuvvetlerin görünür büyüklüğünün her zaman etkilediği nesnenin kütlesi ile orantılı olduğu görülmektedir. Örneğin, sürücü koltuğu, otomobil ile sürücüyü aynı oranda hızlandırmak için yeterli bir kuvvet uygular. Benzer şekilde, Einstein kütleçekimi alanındaki bir nesnenin kütlesi ile orantılı bir kütleçekimi kuvveti hissetmeniz gerektiğini ileri sürmüştür. Bu, Newton'un kütleçekim kanunu somutlaştırmıştır.
Genel göreliliğin özellikleri > Fiziksel sonuçları

1907 yılında, Einstein'ın genel görelelik teorisini tamamlamasına sekiz yıl vardı.
İlk yeni etki, ışığın yer çekimi frekans kaymasıdır. Hızlanan bir uzay aracında iki gözlemci düşünün. Böyle bir gemide, "yukarı" ve "aşağı" doğru doğal bir kavram vardır. Gemi yukarı yönünde hızlanıyor ve serbest nesneler ters yönde hızlanıp aşağı doğru düşer. Gözlemcilerden birinin diğerinden daha yukarıda olduğunu varsayalım. Alttaki gözlemcinin, yukarıdakine bir ışık sinyali gönderdiğini varsaydığımızda, ivme kırmızı ışığın kaymasına neden olur, bu özel görelilik ile hesaplanabilir. İkinci gözlemci ışık için birinciden daha düşük bir frekans ölçer. Tersine, ışık yüksek gözlemciden düşük gözlemciye gönderilirse maviye kayar, yani, ışık daha yüksek frekansa doğru kayar.
Einstein bu tür frekans kaymalarına bir çekim alanı göstermesi gerektiğini savunmuştur. Bu işlem soldaki şekilde gösterilmiştir. Bu kütleçekimi ivmesine karşı yukarı doğru çalışır gibi yavaş yavaş kırmızıya kaymış bir ışık dalgasıdır. Bu etki aşağıda tarif edildiği gibi deneysel olarak teyit edilmiştir.
Bu kütleçekimi frekans kayması, bir kütleçekimi zaman genişlemesine karşılıktır. Çünkü yüksekteki gözlemci aynı ışık dalgasını, aşağıdaki gözlemciden daha düşük frekans ile gözlemler. Zamanın yüksekteki gözlemci için daha hızlı geçmesi gerekir. Böylece, zaman çekim alanındaki düşük gözlemci için daha yavaş çalışır. Her gözlemci için, onun referans çerçevesindeki işlemler ya da zamanın akışıyla gözlemlenemeyen değişimleri vurgulamak önemlidir. Beş dakikalık yumurtalar, her gözlemcinin saatiyle aynı tutarlılığa sahiptir; her saat üzerinden bir yıl geçtiğinde, her gözlemcini yaşları, her saat kısacası, yakın çevresindeki tüm süreçler mükemmel bir uyum içindedir Bu saatler sadece ayrı gözlemciler arasında karşılaştırıldığında, zamanın düşük gözlemci için daha yavaş geçtiğini fark edebilirsiniz. Bu etki dakikalıktır fakat aşağıda tarif edildiği gibi birçok deneyle deneysel olarak doğrulanmıştır.
Benzer şekilde, Einstein bir çekim alanında ışığın kütleçekimi sapmasını tahmin etmiştir. Işık aşağı saptırılır. Nicelik bakımından onun sonuçları iki faktör tarafından kapalıydı; doğru türetme sadece eşdeğerlik ilkesi değil genel görelilik teorisinin daha komple formülasyonu gerekir.