stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
The Dreaming (albüm)
Yayımlanma ve eleştiriler

Albümle aynı adı taşıyan ikinci tekli "The Dreaming"den hemen sonra, Eylül 1982'de yayımlandı. Tekli 48 numaradan yukarı çıkamadıysa da albüm satışları başta iyi gitti ve Birleşik Krallık'ta 3 numarayı gördü. Buna karşın listede 10 hafta kalarak Bush'un en düşük satışlı albümü oldu ve ancak gümüş plak alabildi.
"En sık duyduğum şey 'ticari değil'di… basın ve kayıt şirketim ona bu etiketi yapıştırmıştı. Tabii 'ticari olmayan' bir kaydın listelerde 3 numaraya çıkması da bana ironik geliyor."
Kasım'da yayımlanan albümün üçüncü ve son teklisi "There Goes a Tenner", Birleşik Krallık'ta yayımlandı fakat listelere dahi giremedi. Böylece sanatçının Birleşik Krallık'ta ilk 100'de yer alamayan tek teklisi oluyordu. Avrupa'da ise bu şarkı yerine "Suspended in Gaffa" yayımlandı ve listelerde daha olumlu bir başarı sergiledi. Yaklaşık bir sene sonra, Kasım 1983'te, bir diğer tekli "Night of the Swallow" İrlanda'da yayımlandı.
Diğer bütün pazarlardaki görece sönük satışına rağmen, The Dreaming Bush'un ABD Billboard 200 albüm listesine giren tek albümü oldu. Bunun en önemli sebeplerinden birisi kampüs radyolarının bu ülkede yaygınlaşmasıydı. Bunun ardından 1983'te sanatçı bir EP daha yayımladı ve tekrar listelere girdi. Bu gelişmelere bağlı olarak 1984'te sanatçının ikinci stüdyo albümü Lionheart gecikmeyle de olsa ABD pazarındaki yerini aldı.
Yayımlanmasının ardından The Dreaming karışık eleştiriler topladı. Eleştirmenlerin çoğu, Bush'un yarattığı yoğun ses manzaraları karşısında afallamıştı. Albüme olumlu yorumlar yapan Melody Maker, albümün afallatıcı ama aynı zamanda ilginç olduğunu belirterek, albümdeki tek "belli belirsiz basmakalıp şarkısı" olarak "Suspended in Gaffa"yı gösterdi. Buna karşın, albümün listelerde tutunamayacağını da öngördü. Çok sonraları AllMusic tarafından yazılan eleştiride, Bush'un bu albümle daha kısıtlmasız ve öfkeli bir prodüksiyona yöneldiği belirtilecekti. Bush, The Dreaming albümünü "delirdim" albümü olarak tanımladı ve albümün ticari olmadığını vurguladı. Albümünü daha sonra tekrar değerlendiren sanatçı, albümün tınısı karşısında şaşırdığını belirterek, albümün çok kızgın bir kayıt olduğunu ekledi.
Albüm kapağı, "Houdini" şarkısının sözlerinde yer alan bir sahneyi anlatır. Resimde Harry Houdini'nin karısını canlandıran Bush, ağzında kocasının ağzına aktarmak üzere bir anahtar bulundurmaktadır. Fotoğrafa sepya tonu eklenmiş olup sadece Bush'un göz makyajı ile ağzındaki anahtar herhangi bir renge sahiptir. Fotoğraftaki adam, Bush'un basçısı, mühendisi ve uzun süreli partneri Del Palmer'dır.
Albümü tamamlamak için harcanan zaman ve paraya karşılık getirdiği ticari başarı nedeniyle EMI Records hoşnutsuzdu. Bu nedenle Bush, kendi stüdyosunu kurarak istediği kadar albüm üzerinde uğraşma kararı aldı. Sonraki albümü Hounds of Love, oldukça uzun sürecek bir çalışma da olsa Bush'u tekrar liste başına taşıyacaktı.
Björk ve Big Boi gibi sanatçılar The Dreaming'i gelmiş geçmiş en favori albümleri arasında göstermiştir.
Şarkı listesi

Tüm şarkılar Kate Bush tarafından yazılıp bestelendi.
| Birinci yüz> No. | Birinci yüz> Başlık | Birinci yüz> Süre |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Sat in Your Lap"   | 3:29 |
| 2. | "There Goes a Tenner"   | 3:24 |
| 3. | "Pull Out the Pin"   | 5:26 |
| 4. | "Suspended in Gaffa"   | 3:54 |
| 5. | "Leave It Open"   | 3:20 |
| İkinci yüz> No. | İkinci yüz> Başlık | İkinci yüz> Süre |
| --- | --- | --- |
| 6. | "The Dreaming"   | 4:41 |
| 7. | "Night of the Swallow"   | 5:22 |
| 8. | "All the Love"   | 4:29 |
| 9. | "Houdini"   | 3:48 |
| 10. | "Get Out of My House"   | 5:25 |
Personel

Kate Bush - piyano, yaylılar, aranjman, klavye, vokal, yapımcı, Fairlight dijital örnekleme synthesizer'ı
Ian Bairnson - akustik gitar, vokal, arka vokaller
Brian Bath - elektrik gitar
Alan Murphy - elektrik gitar
Paddy Bush - armonika, mandolin, yaylılar, didgeridoo, vokal, arka vokaller, bullroarer
Geoffrey Downes - trompet, trompet aranjmanı
Rolf Harris - didgeridoo
Seán Keane - keman
Dónal Lunny - buzuki
Liam O'Flynn - düdük, oyuncak düdük, uilleann düdüğü
Dave Lawson - synthesizer, Synclavier dijital synthesizer & örnekleyici, yaylılar
Del Palmer - bas, vokal, perdesiz bas
Jimmy Bain - bas
Danny Thompson - bas
Eberhard Weber - kontrbas
Stuart Elliott - perküsyon, vurmalılar
Preston Heyman - vurmalılar
Esmail Sheikh - vurmalılar
Percy Edwards - ses efektleri, vokal
Stewart Arnold - vokal, arka vokaller
Gordon Farrell - vokal
Paul Hardiman - vokal, mühendis, miksaj
Gary Hurst - vokal, arka vokaller
David Gilmour - vokal, arka vokaller
Richard Thornton - vokal, koro
Haydn Bendall - kayıt mühendisi
Hugh Padgham - mühendis
Nick Launay - mühendis
John Barrett - yardımcı mühendis
George Chambers - yardımcı mühendis
Nick Cook - yardımcı mühendis
Danny Dawson - yardımcı mühendis
Howard Gray - yardımcı mühendis
Teri Reed - yardımcı mühendis
David Taylor - yardımcı mühendis, miksaj yardımcısı
Ian Cooper - kurgu mühendisi
Bill Whelan - üflemeliler, yaylılar
Pete Wooliscroft - dijital düzenleme
Su kalitesi

Su kalitesi, suyun kimyasal, fiziksel, biyolojik ve radyolojik özelliklerini ifade eder. Bir veya daha fazla biyotik türün gereksinimlerine veya herhangi bir insan ihtiyacına veya amacına göre su durumunun bir ölçüsüdür. En sık olarak, genellikle suyun arıtılmasıyla elde edilen uygunluğun değerlendirilebileceği bir dizi standart referans alınarak kullanılır. Su kalitesini değerlendirmek için kullanılan en yaygın standartlar ekosistemlerin sağlığı, insan temasının güvenliği ve içme suyu ile ilgilidir.
Ekoeleştiri

Ekoeleştiri, edebiyatçıların çevresel kaygılarını gösteren metinleri analiz eden ve edebiyatın doğa konusunu ele almanın çeşitli yollarını inceleyen disiplinlerarası bir bakış açısıyla edebiyat ve ekolojinin incelenmesine verilen isimdir. İlk kez Joseph Meeker tarafından The Comedy of Survival: Studies in Literary Ecology ( 1972) adlı eserinde "edebi ekoloji" adı verilen bu fikir olarak ortaya atılmıştır.
'Ekoeleştiri' terimi, 1978'de William Rueckert'in "Edebiyat ve Ekoloji: Bir Ekoeleştiri Deneyi" adlı makalesinde ilk defa ortaya atıldı. Yazarların, araştırmacıların ve şairlerin eserlerine çevre sorunları ve doğa bağlamı bakış açısıyla ele alıp analiz ederek disiplinlerarası bir görüşü benimsemektedir. Bazı ekokritikler, mevcut çevresel durumun düzeltilmesi için olası çözümler üzerine fikir üretirler, ancak tüm ekokritikler ekokritiğin amaçları, metodolojisi veya kapsamı konusunda aynı fikirde bulunmazlar.
Ekoeleştiri, "yeşil (kültürel) çalışmalar", " ekoşiirsellik " ve "çevresel edebiyat eleştirisi" dahil olmak üzere genellikle ekoloji, biyopolitika, çevre tarihi, çevrecilik, sosyal ekoloji ve sürdürülebilir tasarım gibi diğer alanlar tarafından bilgilendirilen kasıtlı olarak geniş yapılan bir yaklaşımdır.
Tanımı

Diğer politik eleştiri biçimleriyle karşılaştırıldığında, ekoeleştirinin ahlaki ve felsefi amaçları hakkında nispeten daha az tartışma olmuştur ama kapsamı doğa yazımı, romantik şiir ve kanonik edebiyattan da öte olarak film, televizyon, tiyatro, sanat eserleri, hayvan hikâyeleri, mimariler, bilimsel anlatılar ve olağanüstü çeşitlilikte edebi metinleri kapsayacak şekilde genişlemiştir. Aynı zamanda ekoeleştiri, diğer edebi, sosyal ve bilimsel çalışma alanlarının metodolojilerini ve teorik olarak bilgilerini bilinçli olarak ödünç almıştır.
Cheryll Glotfelty'nin The Ecocriticism Reader'daki tanımı şu şekildedir: "Ekoeleştiri, edebiyat ve çevre arasındaki ilişkinin incelenmesidir" ve yaklaşımın gizli amaçlarından biri de Glotfelty'nin "Doğa yazımı türünü az değer verilen" edebiyat sınıfından çıkarmak istemesidir. Lawrence Buell "'ekoeleştiriyi' ... edebiyat ile çevre arasındaki ilişkinin çevreci uygulamaya bağlılık ruhuyla yürütülen bir çalışma" olarak tanımlıyor.
Edebiyat çalışmalarda

Ekoeleştirmenler, varolan ekolojik değerleri, doğa kelimesiyle tam olarak neyi kastedildiğini ve "konumun" incelemesinin sınıf, cinsiyet veya ırk gibi ayırt edici bir kategori olup olmadığı gibi durumları ve bilgileri araştırmaktadır. Ekoeleştirmenler, insanın vahşi doğa algısını, bu konunun tarih boyunca nasıl değiştiğini ve mevcut çevre problemlerinin popüler kültürde ve modern edebiyatta doğru bir şekilde temsil edilip edilmediğini ve hatta bahsedilip bahsedilmediğini incelemektedirler. Ekoeleştirmenler yalnızca doğa yazma metinlerinin gerçek anlamını belirlemekle kalmazlar, aynı zamanda bu metinleri toplumun doğayla uygulamalarını analiz etmek için kullanırlar. İnsan merkezli ve erkek merkezli vizyonları da eleştiriyorlar. Ekoeleştiri alanındaki akademisyenler, insan merkezcilik ve "Doğal dünyanın esas olarak insanlar için bir kaynak olarak görülmesi şeklindeki yaygın varsayım" ile "modern toplumun maddi ve kültürel temelleri"ndeki değişen fikirlere yönelik eleştirel yaklaşımlarla ilgilenirler. Son zamanlarda " deneysel ekoeleştirmenler " ekokurgunun okuyucuları üzerindeki etkisini deneysel olarak değerlendirmeye başladılar. Tarih, ekonomi, felsefe, etik ve psikoloji gibi diğer disiplinler de ekoeleştirmenler tarafından ekoeleştirinin olası katkıları olarak değerlendirilmektedir.
Kuzeydoğu bölgesi, Brezilya

| Kuzeydoğu bölgesi |
| --- | --- |
Bölge
Região Nordeste


Ülke:  Brezilya
Eyaletler:  Alagoas  Bahia  Ceará  Maranhão  Paraíba  Pernambuco  Piauí  Rio Grande do Norte  Sergipe
En büyük şehirler: Salvador (şehir) Recife  (metropolitan) 
Yüzölçümü
 • Toplam: 1558196 km²
Yüzölçümü sırası: 3.
Nüfus (2021)
 • Toplam: 57.667.842
 • Sıra: 2.
 • Yoğunluk: oto/km²
 • Yoğunluk sırası: 3.
Kuzey Doğu Bölgesi (Portekizce: Região Nordeste do Brasil), Brezilya'nın istatiksel bir bölgesidir. Nüfus 2021 yılı verilerine göre 57.667.842 idi.
Eyaletler

Alagoas
Bahia
Maranhão
Paraíba
Pernambuco
Piauí
Rio Grande do Norte
Ceará
Sergipe
Hidrokimya

Hidrokimya, Dünya'nın yüzeyinde ve altında bulunan suların kimyasal özelliklerini inceleyen bilim dalı.
Hidrolojinin bir alt bölümüdür. Tuzların, kayaların aşınması ve bunların yüzey akıntıları yoluyla karadan denize ve buharlaşma, bulut oluşumu ve yağış yoluyla da denizden karaya taşınması hidrokimyanın konuları arasındadır.
Hollanda İmparatorluğu

Hollanda sömürgeleri
Hollanda İmparatorluğu (Felemenkçe: Het Nederlandse Koloniale Rijk), Hollanda'nın denizaşırı koloniler, enklavlar ve karakollarını kapsamaktaydı.
Hollanda, sömürgeciliğe 16. yüzyılda kiralanmış şirketler ile başlamış olup Portekiz ve İspanya'nın ardından sömürgeye sahip olan üçüncü Avrupalı devletti. 17. yüzyılın ikinci yarısında Hollanda büyük bir donanmaya sahipti ve küresel ticarete hakimdi. Daha sonra Hollanda özellikle güçlenen Britanya İmparatorluğu karşısında gerilemeye başladı ve birçok sömürgesini kaybetti. II. Dünya Savaşı'ndan sonra Endonezya başta olmak üzere Hollanda'nın birçok sömürgesi bağımsızlığını ilan etti. Son olarak Surinam'ın 1975'te bağımsızlığını ilan etmesiyle Hollanda İmparatorluğu sona erdi.
Bugünkü New York ve çevresi, İngilizlerden önce Hollandalılar tarafından Yeni Amsterdam (Felemenkçe): Nieuw Amsterdam) adıyla kuruldu, daha sonralarda Britanya İmparatorluğu ile karşı karşıya kalan Hollanda İmparatorluğu, Yeni Amsterdam'ı Surinam karşılığında Britanya İmparatorluğu'na devretti ve ismi İngilizler tarafından New York olarak değiştirildi.
Tobago

| Tobago Tobago |
| --- | --- |


Coğrafya
Koordinatlar: 11°9′K 60°40′B﻿ / ﻿11.150°K 60.667°B﻿ / 11.150; -60.667
Takımadası: Rüzgârüstü Adaları
Yüzölçümü: &0000000000000300.000000300 km2
Siyasi
Adadaki ülke(ler): Trinidad ve Tobago
Yerleşim yerleri: Scarborough
Demografi
Nüfus: &0000000000000054.00000054,000
Etnik grup(lar): karışık
Tobago, Trinidad ve Tobago'yu oluşturan ada topluluğundan ana iki adasından biridir ve ülkenin Trinidad'dan sonra ikinci büyük adasıdır. Güney Karayipler'de bulunan ada, Trinidad'ın kuzeydoğusunda ve Grenada'nın ise güneydoğusundadır. Ada "kasırga şeridi" olarak adlandırılan Atlas Okyanusu'ndaki bölgenin dışında yer alır. Eski İngilizce kaynakları arasında yer alan Oxford Sözlüğüne göre, Tobago ismini İngilizce tütün anlamına gelen tobaccodan almıştır.
Coğrafya

Tobago, 300 km²'lik bir alama sahiptir ve yaklaşık olarak 42 km (26 mi)uzunlukta, 10 km (6,2 mi)genişlikte bir adadır. Konum olarak 11° 9' K ve 60° 40' B koordinatlarında bulunur ve Trinidad'ın kuzeyinde yer alır. 2000 yılı sayımı sonucu nüfusu 54.084'tür. Adanın başkenti 17.000 nüfusa sahip Scarborough'dur. Genel olarak Trinidad daha multi-kültürel bir nüfus yapısına sahipken, Tobago ana olarak Afrika kökenli bir topluma sahiptir. Ancak, Doğu Hint ve ağırlıklı olarak Alman ve İskandinavlardan oluşan Avrupa halkı da artmaktadır. 1990 ile 2000 arasında, Tobago nüfusu %11,28 oranında artmış ve ülkenin en hızlı büyüyen kısmı olmuştur.
Tobago coğrafi olarak tepelik bir adadır ve volkanik bir bölgedir. Güneybatısı nispeten daha düz bir araziye sahiptir ve geniş mercan şeridinden oluşan kireç taşı yapısındadır. Adanın tepelik omurgası "Main Ridge"'dir. En yüksek tepesi Speyside kasabası yakınlarında bulunan 550 metre yüksekliğindeki "Pigeon Tepesi"'dir.
Tobago, 7 mahalleye ayrılmıştır. Bunlardan üçü Batı Bölgesi'nde, dördü ise Doğu Bölgesi'ndedir:
Batı Tobago:
Saint Andrew
Saint Patrick
Saint David
Doğu Tobago:
Saint George
Saint Mary
Saint Paul
Saint John
Atlas Okyanusu'nun kasırga tehlikesi olan bölgesi olan "kasırga şeridi" adanın hemen güneyinde yer alır ve genel olarak hakim iklim tropik iklimdir. Ortalama yağış miktarı "Main Ridge"'de 3800 mm iken, adanın güneybatısında 1250 mm olarak ölçülmüştür. Temmuz ila Kasım arası yağışılı dönem ve Aralık ile Haziran arası kurak dönem şeklinde genel olarak iki mevsimden bahedilebilir.
Tarihi

Avrupalıların ilk keşifleri sırasında, Tobago Karipler tarafından mesken edilmiştir. Adanın ilk Avrupalı ziyaretçileri 1580'de İngilizler olarak görülmektedir.
1654'te ilk yerleşimciler ise Courlandlar'dır. 1814 yılına kadar between Courland (Lehistan-Litvanya Birliği tebasına bağlı olarak), İspanya, İngiltere, Fransa, İsveç ve Hollanda Cumhuriyeti arasında 33 kez el değiştirmiştir. Daha sonra Britanya İmparatorluğu'nun bir parçası haline gelmiştir. 1889 yılında Tobago bir İngiliz kolonisi haline Trinidad ile birleştirildi. 1962'de "Trinidad ve Tobago" olarak bağımsız bir İngiliz Milletler Topluluğu Devleti oldu. 1976 yılında Trinidad Tobago bağımsız oldu.
Pigeon Point, Tobago
İntihar yası

İntihar yası, intihar ederek kaybettikleri birinin yasını tutanların deneyimidir. Her yıl 800.000'den fazla kişi intihar nedeniyle ölüyor. Her intihar için 6-10 kişi yas tutuyor.
İntihar yası yaşayan bireyler, diğer yas tutanlardan farklı zorluklar yaşarlar. Bu farklılıkları inceleyen 41 çalışmada, intihar yası tutanların daha yüksek düzeyde suçlama, damgalanma, utanç ve reddedilme yaşadıkları ortaya çıkmıştır. Birini intihar nedeniyle kaybedenler iyileşme sürecinde gecikmeler yaşayabilir.
Karmaşık keder

Karmaşık keder, semptomları zamanla azalmayan kederdir. Hayatta kalan bireylerin %10-20'si karmaşık yas geliştirir. Karmaşık yas geliştiren bireyler eşlik eden ıstırapla birlikte günlük işleyişlerinde fiziksel bozulmalar yaşamaları muhtemeldir. Bu semptomlar uygun tedavi olmaksızın devam eder.
Keder aşamaları

İsviçreli-Amerikalı bir psikiyatr olan Elisabeth Kübler-Ross, bir kişinin bir kayıptan sonra muhtemelen deneyimleyeceği beş keder aşamasını özetleyen bir model geliştirdi:
Reddetme: Bireyin, kaybın ezici acısını en aza indirmesine yardımcı olabilir. Bu aşama, bireyin ağrılı görüntülerin işlenmesini yavaşlatmasına ve potansiyel olarak ağrıyı azaltmasına izin verir.
Öfke: Kişi, muhtemelen aşırı duygusal rahatsızlık yaşarken yeni gerçekliğine uyum sağlar. Öfke, kişinin duygularının kaybıyla bağlantılı olduğunu anladığında yaşadığı ilk duygu olma eğilimindedir.
Pazarlık: Bu aşamada, birey daha yüksek bir güçle pazarlık etmeye çalışır.
Depresyon: Yas sürecinde pazarlık başarısız olur ve kişi kaybının gerçekleriyle yüzleşir. Duygularını içselleştirmeleri ve aşırı üzüntü yaşamaları daha olasıdır. Başkalarına ulaşmakta zorlanabilirler ve yalnızlık yaşayabilirler.
Kabullenme: Bu son aşamada birey, içinde bulunduğu durumun gerçekliğine artık direnmez, geriye çoğunlukla üzüntü ve pişmanlık kalır.
İntihar riski

Diğer yaslılarla karşılaştırıldığında, intihar yası tutanların intihar düşüncesi yaşama riski daha yüksektir. 2002 yılında yapılan bir araştırmaya göre, sonuçlar, intihar yaslı bireylerin intihar düşünceleri yaşama olasılığının 1,6 kat, intihar planı yapma olasılığının 2,9 kat ve intihar girişiminde bulunma olasılığının 3,7 kat daha fazla olduğunu gösterdi. Bu kişiler, acılarına tek geçerli çözümün intihar olduğu sonucuna varabilirler. Yas tutan kişiler sevdikleri kişinin yaptığı gibi hayatlarını sonlandırarak kaybettikleri kişiye daha yakın hissetmek isteyebilirler.
Damgalama

İntiharı damgalamayı kaldırma çabalarına rağmen, diğer ölüm türlerinin aksine, intihar damgalanmaya devam ediyor. Sevdiklerini intihar nedeniyle kaybeden kişiler, konu hakkında konuşmaktan rahatsız oldukları için başkalarıyla kayıpları hakkında konuşmakta zorlandıklarını bildirmişlerdir. Ayrıca bazı dinler intihar edenleri reddeder. İntihar yası tutan bireyler utanç duyabilir ve bu nedenle kayıplarını dini gruplarla paylaşmaktan çekinebilirler. Sigorta poliçeleri, intiharlar için ölüm yardımlarını hariç tutabilir. İntihardan kurtulanlar genellikle bu damgalanma nedeniyle iyileşme güçlüğü yaşarlar.
Klyatva

| --- | --- |
Клятва
Filmin sinema afişi
Yönetmen: Mikheil Chiaureli
Yapımcı: Viktor Tsirgiladze
Senarist: Pyotr Pavlenko
Hikâye (eser): Pyotr Pavlenko  Mikheil Chiaureli
Oyuncular: Mikheil Gelovani  Alexey Gribov
Müzik: Andria Balanchivadze
Görüntü yönetmeni: Leonid Kosmatov
Dağıtıcı: Kartuli Pilmi
Cinsi: Sinema filmi
Türü: Devrimci tarihi film Dram Biyografik film
Yapım yılı: 29 Temmuz 1938 (86 yıl önce) (1938-07-29)
Süre: 108 dakika
Ülke: Sovyetler Birliği
Dil: Rusça
Klyatva (Rusça: Клятва, Türkçe karşılığı Yemin), yönetmenliğini Mikheil Chiaureli'nin yaptığı 1946 Sovyetler Birliği yapımı film. Film, Stalin kişi kültünün bir örneğidir.
Film hakkında

Yönetmen Mikheil Chaiureli, önceki filmi olan ve Stalin'i, Lenin'in vazgeçilmez takipçisi olarak Büyük Şafak filmi sonrasında 1939 yılında Klyatva filmini çekmeyi planlamıştır. Ancak II. Dünya Savaşı'nın başlamasıyla filmin çekimleri ertelendi. Savaş yıllarında halkı Nazilere karşı savaşa teşvik etmek için Stalin kişi kültü ve sosyalist vatanseverlik motifleri hemen hemen her yerde işlendi. Savaş sonrasında bu kült sinemada işlenmeye devam etti. Klyatva filmi de bu kapsamda üretilmiş bir film olarak Sovyet sinemasındaki yerini aldı.
Film Sovyetler Birliğinde 20,8 milyon kişi tarafından izlendi. Yönetmen Chaiureli, yapımcı-senarist Pyotr Pavlenko ve oyuncular Mikheil Gelovani, Sofia Gyatsintova ve Mikhail Plotnikov, bu filmdeki emekleri için 1947 yılında 1. derece Stalin Ödülü aldılar.
Jianzhen

| Jianzhen 鑒真 |
| --- | --- |
Jianzhen heykeli
Doğum: MS 688 Yangzhou, Tang Hanedanı
Ölüm: MS 763 Nara, Japonya
Meslek: Keşiş

Jianzhen (Çince: 鑒真; MS 688-763) veya Ganjin, Tang Hanedanı döneminde yaşamış Çinli Budist keşiş. Japonya'da Budizm'in yayılmasına yardımcı olmuştur.
MS 743'ten 754'e kadar geçen on bir yılda Jianzhen, Japonya'yı altı kez ziyaret etmeye çalıştı. Ganjin nihayet MS 753 yılında Japonya'ya geldi ve Heijō-kyō'da Tōshōdai-ji'yi kurdu. Sonunda altıncı denemesinde başarılı olduğunda, yolculuğu sırasında kaptığı bir enfeksiyon sonucu görme yetisini kaybetmişti.
Jianzhen'in hayat hikâyesi ve yolculuğu, "Tang Hanedanı'ndan Büyük Bir Bonze'nin Doğusuna Deniz Yolculuğu" adlı parşömende anlatılmaktadır.
Konuyla ilgili yayınlar

Bingenheimer, Marcus (2003). "A translation of the Tōdaiwajō tōseiden 唐大和上東征傳.” (Part 1) 1 Aralık 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.," The Indian International Journal of Buddhist Studies 4, 168-189
Bingenheimer, Marcus (2004). "A translation of the Tōdaiwajō tōseiden 唐大和上東征傳. (Part 2) 1 Aralık 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.", The Indian International Journal of Buddhist Studies 5, 142-181
Buswell, Robert Jr; Lopez, Donald S. Jr., (Ed.) (2013). "Ganjin", in Princeton Dictionary of Buddhism. Princeton, NJ: Princeton University Press. ISBN 9780691157863.
Genkai, Aomi-no Mabito; Takakusu J., trans. (1928). Le voyage de Kanshin en Orient (742-754) 4 Haziran 2018 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Bulletin de l'École française d'Extrême-Orient 28 (1), 1-41
Genkai, Aomi-no Mabito; Takakusu J., trans. (1929). Le voyage de Kanshin en Orient (742-754) 8 Haziran 2018 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Bulletin de l'École française d'Extrême-Orient 29 (1), 47-62
Zhou, Yuzhi (2016). Ganjin: From Vinaya Master to Ritsu School Founder, Journal of Asian Humanities at kyushu University 1, 47-52
25 Phocaea

| --- | --- |
Phocaea'nın ışık eğrisine dayalı 3D modellemesi
Keşif
Keşfeden: Jean Chacornac
Keşif yeri: Marsilya Gözlemevi
Keşif tarihi: 6 Nisan 1853
Adlandırmalar
MPC belirtmesi: (25) Phocaea
Telaffuz: /foʊˈsiːə/
Adın kaynağı: Fokaia (Antik Yunan şehri)
Alternatif adlandırma: 1956 GC
Küçük gezegen kategorisi: ana asteroit kuşağı · (iç) Phocaea
Sıfatlar: Phocaean /foʊˈsiːən/
Yörünge özellikleri
Dönem 4 Eylül 2017 (JD 2458000,5)
Belirsizlik parametresi 0
Gözlem yayı: 157,44 yıl (57.504 gün)
Günöte: 3,0104 AU
Günberi: 1,7899 AU
Yarı büyük eksen: 2,4001 AU
Dış merkezlik: 0,2543
Yörünge periyodu: 3,72 yıl (1.358 gün)
Ortalama ayrıklık: 13,891°
Ortalama devinim: 0° 15d 54.36s / day
Eğiklik: 21,606°
Çıkış düğümü boylamı: 214,14°
Perihelyon açısı: 90,245°
Fiziksel özellikler
Tayf tipi: Tholen = S SMASS = S · S B–V = 0.932 U–B = 0.513
Mutlak parlaklık (H): 7,83 · 7,90±0,25
Boyutlar: 61,05±2,46 km 61,054±2,463 km 71 km 75,13±3,6 km 80,19±4,66 km 82±8 km 83,21±0,96 km
Kütle: (5.99 ± 0.60) × 1017 kg
Ortalama yoğunluk: 2,21±0,44 g/cm3
Sinodal dönme süresi: 9,92±0,05 saat 9,9341±0,0002 saat 9,935±0,003 saat 9,945±0,002 saat 9,945 saat 9,95±0,01 saat
Geometrik albedo: 0,189±0,005 0,2310±0,024 0,350±0,046
  Wikimedia Commons'ta ilgili ortam
  
Phocaea (küçük gezegen tanımı: 25 Phocaea), asteroit kuşağının iç bölgelerinden yaklaşık 75 kilometre çapında taşlı bir asteroittir. Phocaea ailesinin ana organıdır. 1853 yılında Fransız gök bilimci Jean Chacornac tarafından keşfedildi. Adını, günümüzde Foça olan Antik Yunan şehri Fokaia'dan almaktadır.
Keşfi ve adlandırma

Phocaea, 6 Nisan 1853 tarihinde Fransız gök bilimci Jean Chacornac tarafından Marsilya Gözlemevinde keşfedildi. Phocaea, Chacornac'ın keşfettiği 6 asteroitten ilkiydi.[kaynak belirtilmeli] Asteroit, adını günümüzde Foça olan (asteroidi keşfeden Marsilyalı gök bilimcilerin memleketi) Antik Yunan şehri Fokaia'dan almaktadır. Adlandırma, Fransız gök bilimci Benjamin Valz tarafından önerilmiştir.
Yörünge ve sınıflandırma

Phocaea, iç ana asteroit kuşağında yer alan taşlı asteroitlerden oluşan büyük bir asteroit ailesi olan Phocaea ailesinin (701) ana organıdır.
Her 3 yılda ve 9 ayda bir (1.358 gün) Güneş'in yörüngesinde 1,8–3,0 AU mesafede döner. Yörüngesi, tutulumla ilgili olarak 0.25 eksantrikliğe ve 22°'lik bir eğime sahiptir. Asteroidin gözlem yayı, Marsilya'daki resmi keşif gözleminden neredeyse 7 yıl sonra, Mart 1860'ta Viyana Gözlemevinde başlamıştır.
Fiziksel özellikleri > Spektral tip

Phocaea, hem Tholen hem de SMASS sınıflandırmasında taşlı bir S-tipi asteroittir ve başkaları tarafından da bu şekilde karakterize edilmiştir.
Fiziksel özellikleri > Işık eğrileri

2010 yılında Las Cruces, New Mexico'daki Organ Mesa Gözlemevinde yapılan fotometrik gözlemler, 9,9341 ± 0,0002 saatlik bir ışık eğrisi hesapladı. Işık eğrisinin en derin minimumuna yakın parlaklık, yüzey düzensizlikleri boyunca uzanan gölgelerin sonucu olan faz açısıyla değişiklikler gösterdi.
Phocaea ayrıca radar tarafından incelenmiştir.