stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Tokugawa şogunluğu
Arka Plan

Tokugawa klanının gücü başlangıçta Matsudaira klanından Matsudaira Takechiyo'dan kaynaklandı ; Bu klanın gücü , günümüzdeki Orta Japonya'daki Aichi Eyaleti'nin doğusunda bulunan eski Mikawa eyaletiyle sınırlıydı . Takechiyo, 1543 yılında  sınıftan bir daimyō olan Matsudaira Hirotada'nın oğlu olarak doğdu . Doğduğu sırada ülke, zayıf Aşikaga şogunluğunun çöküşünün bir ürünü olan kanlı bir iç savaşın içindeydi.
1548 yılında Takechiyo, Hirotada'nın Oda'nın rakibi olan Imagawa klanıyla ittifak kurmasını engellemek için Oda klanının başı Oda Nobuhide tarafından rehin alındı . 1549 yılında hem Hirotada hem de Oda Nobuhide öldü ve Oda klanı ile Imagawa klanı arasındaki bir değişim sonucunda Takechiyo, Imagawa klanının bir parçası oldu. Klanın reisi olan Yoshimoto Imagawa ile birlikte , Nobuhide'nin oğlu ve Oda klanının yeni lideri Oda Nobunaga'ya karşı savaştı , ta ki Yoshimoto 1560 yılında Okehazama Savaşı'nda öldürülene kadar.
Bu gerçek üzerine Kurando Motoyasu (Takechiyo 1556'da adını Matsudaira Jirosaburo Motonobu , 1557'de ise Matsudaira Kurando Motoyasu olarak değiştirdi ) Japonya'nın birleşmesini ve iç savaşın sona ermesini amaçlayan Oda Nobunaga ile ittifak kurdu. Böylece Matsudaira klanı içinde reformlar yapıldı ve Mikawa'nın yatıştırılması sağlandı. 1567 yılında adını ve soyadını kalıcı olarak Tokugawa Ieyasu olarak değiştirdi ve Minamoto klanının soyundan geldiğini iddia etti.
Sonraki on beş yıl içinde Ieyasu, komşu eyaletlerdeki klanlarla yaptığı ittifaklar yoluyla bazı bölgeleri ilhak etmeyi başardı; ve diğerleri, Nobunaga ile birlikte savaşlarda: Anegawa'da ( 1570, Asai ve Asakura klanlarına karşı ), Mikatagahara'da (1572, Takeda klanına karşı ), Nagashino'da (1575, Takeda klanına karşı) ve Temmokuzan'da (1582, Takeda klanı ve ordusunun yok edildiği savaş).
Ancak 1582'de Nobunaga'nın öldürülmesi, vasallarına iktidarı ele geçirme fırsatı verdi. Böylece 1583 yılında, Nobunaga'nın eski müttefikleri olan Toyotomi Hideyoshi ve Shibata Katsuie'nin Japonya'daki en güçlü daimyō unvanı için savaştığı Shizugatake Muharebesi gerçekleşti; İeyasu bu yarışmaya katılmadı. Sonuçta Hideyoshi kazanacaktı.
1585 ile 1590 yılları arasında Ieyasu, Japonya'daki son güçlü klan olan Hōjō klanı Odawara Kuşatması'nda yenilene  Hideyoshi'nin faaliyetlerinden uzak kaldı . Hideyoshi, Ieyasu'ya ülkenin doğusundaki Kanto bölgesinde Hōjō klanının kontrolündeki toprakları kontrol etmeyi, karşılığında Ieyasu'nun kendi memleketi de dahil olmak üzere topraklarını vermeyi teklif etti . Ieyasu transferi kabul etti ve Japonya'nın geri kalanından izole edilmiş olan Kanto bölgesinin gelişmesini teşvik eden bazı politikalar önererek bölgeyi yatıştırdı; Bu tür girişimler Ieyasu'ya ülkenin en güçlü ikinci daimyōsu unvanını kazandıracaktı .
1593 yılında Hideyoshi'nin oğlu ve varisi Toyotomi Hideyori doğdu .  Ancak Hideyoshi çok yaşlı ve hastaydı ve 1598'de Hideyori'nin reşit olmadığı dönemde ülkeyi yönetmek için Beş Naip Konseyi'ni topladı. Konsey, Maeda Toshiie , Mori Terumoto , Ukita Hideie , Uesugi Kagekatsu ve Tokugawa Ieyasu'dan oluşuyordu ve baskın bir etkiye sahipti.
İktadara Geliş

ana madde: Sekigahara Muharebesi
Hideyoshi'nin 1598'de ölümüyle, Beş Naip Konseyi'nin kurulmasından  sonra, aralarındaki güç dengesi bozulmaya başladı. Hideyoshi'nin vasal klanları arasında etkili bir güç elde etme konusunda sabırsızlığın ilk belirtileri ortaya çıktı: Hideyori henüz çocuktu ve güç naiplikte yoğunlaşmıştı. İeyasu, sonraki iki yıl boyunca, davasını destekleyen veya Toyotomi klanından memnun olmayan çeşitli daimyōların yardımını sabırla topladı .
Naip Toshiie'nin 1599'da ölmesiyle iktidarın ele geçirilmesi daha da hızlandı. Bu durum Ieyasu'nun Hideyori'nin bulunduğu Osaka Kalesi'ni almasına ve kendini Tenka Dōno ( Ülkenin Efendisi ) ilan etmesine neden oldu. Bu unvan sembolikti çünkü geriye kalan üç naipten ve Ieyasu'yu başkan olarak kabul etmeyen, aralarında naipliğe ait olmayan güçlü bir daimyō olan Ishida Mitsunari'nin de bulunduğu birkaç klandan hâlâ şiddetli bir muhalefet vardı. 1599'un sonlarına doğru ve 1600'ün büyük bir bölümünde Japonya'nın tüm samurayları  daimyōları iki oldukça belirgin kampa ayrılmıştı: Ieyasu'yu destekleyen klanlardan oluşan doğu bloğu; ve batıdaki, Mitsunari ve üç naibi destekleyenlerden oluşan.
Kriz durumu , Japonya'da kaydedilen en büyük klan savaşlarından biri olan Sekigahara Muharebesi'nin gerçekleştiği 21 Ekim 1600'de ( Keichō döneminin 5. yılının 9. ayının 15. günü) doruk noktasına ulaştı .  Mino eyaletinde gerçekleşen bu savaşta, doğu blokundan 88.888 asker, batı blokundan 81.890 askerle çarpıştı. Savaş sabah saat 08.00'den itibaren sürdü. Batı bloğundaki bazı klanların, örneğin Kobayakawa'nın ihaneti , bloğun yenilgisiyle sonuçlandı. Batılı güçlerin yaklaşık yarısının yenik düştüğü bu savaşta 87 klanın ortadan kaybolması, dördünün ise ( Toyotomi klanı da dahil olmak üzere ) önemli ölçüde azalmasıyla sonuçlandı. Ayrıca Doğu Bloku'na 7,572 milyon koku (bir koku 180 litre pirince eşitti ve parasal bir referans olarak kullanılıyordu) kazandırılmasını, naiplerin isteklerinin sona erdirilmesini ve her şeyden önce Ieyasu'nun Tenka Dōno olarak meşruiyetinin teyit edilmesini sağladı.
Kısa bir süre sonra Ieyasu, tüm Japon klanları arasında iktidarın yeniden dağıtılması konusunu ele aldı.  önce Tokugawa klanını destekleyen ve fudai daimyō olarak adlandırılanlar, önemli savaştan sonra hayatta kalan tozama daimyō'dan daha büyük güç ve rütbe kazandılar .  Son olarak Ieyasu, 1603 yılında İmparator Go-Yōzei'den Seii Taishōgun ünvanını , yani Japonya'nın askeri kuvvetlerinin başkomutanı ünvanını aldığında iktidarını pekiştirdi ve böylece Tokugawa klanının önümüzdeki iki yüzyıl boyunca hakimiyet kuracağı  dönem başladı.
Tokugawa Ieyasu

ana madde: Tokugawa Ieyasu
Tokugawa Ieyasu (徳川 家康) soyadını taşıyan klanın ve şogunluğun kurucusuydu. 1603'ten 1605'e kadar Tokugawa şogun'u olarak hüküm sürdü , daha sonra tahtı en büyük oğlu Hidetada lehine terk ederek Ōgosho veya manastır şogun unvanını aldı .  Şogun olarak göreve başladığında 60 yaşındaydı ve kısa görev süresi boyunca Edo şehrini  merkezi yaptı ve Edo Kalesi'ni yeniden inşa etmeye başladı , daimyoya şehrin yeniden inşası ve genişletilmesinde yardım etmesini emretti.
Ogosho ismiyle Japonya'da nominal olarak hükümdarlık yetkisini elinde tutuyordu; Başlangıçta İspanya , Portekiz ve Hollanda ile dış ilişkileri denetledi , ancak 1609'dan itibaren bu ülkelerden uzak durmayı tercih etti; bu durum Hollanda'nın daha sonra (1611'de) Hirado kentinde sınırlı bir temelde ticaret yapma izni almasını engellemedi . 1605'ten ölümüne kadar, İspanya, Portekiz ve Katolik Kilisesi'ne karşı şogunluk politikalarının mimarı olan  hizmetindeki İngiliz pilot William Adams'tan tavsiye aldı . 1606 yılında Ieyasu ilk Hıristiyanlık karşıtı kararnameleri onayladı; 1610 yılında bütün İspanyol ve Portekizli misyonerleri ülkeden kovdu ve son olarak 1614 yılında ülkedeki bütün Hıristiyan faaliyetlerini yasaklayan Hıristiyanların Kovulması Fermanı'nı ilan etti; bunu, siyasi ve dini istikrarı sağlamak ve ayrıca Hirado ve Nagasaki şehirlerindeki yabancı ülkelerle ticareti sınırlamak amacıyla yaptı . Bu kararnamenin yürürlüğe girmesinin ardından birçok Japon Hristiyan Filipinler'deki kolonilere kaçtı .
1611 yılında İmparator Go-Mizunō'nun taç giyme törenine tanıklık etmek üzere bir heyeti Kyoto'ya götürdü ve İmparatorluk Sarayı'nın yeniden düzenlenmesini emretti ve Batı Bloku'nun daimyō'sunu kendisine sadakat yemini etmeye zorladı.  yılında, daimyōları sıkı bir denetime tabi tutan ve onları törensel kukla efendileri statüsüne indiren Kuge Shohatto fermanını yayınladı . 1614-1615 yılları arasında Osaka kuşatmasını düzenledi ve bu kuşatmada Toyotomi klanının son direnişiyle karşılaştı. Osaka Kalesi'nde toplanan hoşnutsuz samuraylara Hideyoshi'nin oğlu genç Toyotomi Hideyori liderlik ediyordu . Başlangıçta direniş başarılı olsa da, bir yıl sonra Ieyasu, oğlu Hidetada ile birlikte isyanı bastırmayı ve Hideyori, annesi ve oğlu da dahil olmak üzere bütün isyancıları öldürmeyi başardı. Böylece  klanını ortadan kaldırdılar ve Japonya'da mutlak iktidara giden yolu açtılar. 1615 yılında rejimin temellerini atacağı Buke Şohatto'yu yayımladı ;  not ve 1 Haziran 1616'da 73 yaşında öldü, ancak mirasçıların bulunmaması nedeniyle ana ailenin neslinin tükenmesi durumunda, klanın şogunluk süresince devamını sağlamak amacıyla üç aile kolunun kurulacağı Gosanke'yi ilan etmeden önce değil.
Tarih > Şogunluk dönemindeki Hıristiyanlar

Katolik Hristiyanların takipçileri ilk olarak 16. yüzyılda Japonya'da ortaya çıkmaya başladı. Oda Nobunaga, Hristiyanlığı ve onunla birlikte ithal edilen tüfek gibi Batı teknolojisini benimsedi. Ayrıca bunu Budist güçlerini bastırmak için kullanabileceği bir araç olarak gördü.
Hristiyanlığın 1610'lara kadar büyümesine izin verilmesine rağmen, Tokugawa Ieyasu kısa sürede bunu şogunluğun istikrarı için büyüyen bir tehdit olarak görmeye başladı. Ōgosho ("Kapalı Şogun ") olarak Hristiyanlığın uygulanmasını yasaklayan yasaların uygulanmasını etkiledi. Halefleri de Ieyasu'nun yasalarını birleştirerek onu takip etti. Hristiyanlığın yasaklanması genellikle 1630'larda İnzivaya Çekilme yasalarının veya Sakoku'nun yaratılmasıyla ilişkilendirilir .
Tarih > Şogunluk dönemindeki Hıristiyanlar > Shimabara İsyanı

ana madde: Shimabara isyanı
Shimabara İsyanı (島原の乱, Shimabara no ran ) , aynı zamanda Shimabara-Amakusa İsyanı (島原･天草の乱, Shimabara-Amakusa no ran ) veya Shimabara-Amakusa Ikki (島原･天草一揆) olarak da bilinir . 17 Aralık 1637'den 15 Nisan 1638'e kadar Japonya'daki Tokugawa şogunluğunun Shimabara Bölgesi'nde meydana gelen bir ayaklanmadır .
Shimabara Domain'in daimyō'su Matsukura Katsuie, babası Matsukura Shigemasa tarafından belirlenen ve yeni Shimabara Kalesi'ni inşa etmek için vergileri büyük ölçüde artıran ve Hristiyanlığı şiddetle yasaklayan popüler olmayan politikaları yürürlüğe koydu . Aralık 1637'de , Amakusa Shirō liderliğindeki yerel rōnin ve çoğunlukla Katolik köylülerden oluşan bir ittifak, Katsuie'nin politikalarına duyulan hoşnutsuzluk nedeniyle Tokugawa şogunluğuna isyan etti. Tokugawa şogunluğu, Minamishimabara'daki Hara Kalesi'ndeki kalelerine karşı uzun bir kuşatmanın ardından isyancıları bastırmak için Hollandalılar tarafından desteklenen 125.000'den fazla askerden oluşan bir kuvvet gönderdi ve isyancılar onları yendi.
İsyanın başarılı bir şekilde bastırılmasının ardından, Shirō ve tahmini 37.000 isyancı ve sempatizanı kafaları kesildi ve onlara yardım ettiğinden şüphelenilen Portekizli tüccarlar Japonya'dan kovuldu. Katsuie kötü yönetim nedeniyle soruşturuldu ve sonunda Edo döneminde idam edilen tek daimyō olarak Edo'da kafası kesildi. Shlmabara alanı Kōriki Tadafusa'ya verildi . Japonya'nın ulusal tecrit ve Hristiyanlığa zulüm politikaları 1850'lerde Bakumatsu'ya kadar sıkılaştırıldı.
Shimabara İsyanı, genellikle Matsukura Katsuie'nin şiddetli bastırmasına karşı bir Hristiyan isyanı olarak tasvir edilir. Ancak, temel akademik anlayış, isyanın esas olarak Matsukura'nın kötü yönetimine karşı köylüler tarafından başlatıldığı ve Hristiyanların daha sonra isyana katıldığı yönündedir.
Shimabara İsyanı, Edo döneminde Japonya'daki en büyük iç çatışmaydı ve Tokugawa şogunluğunun nispeten barışçıl dönemindeki birkaç ciddi huzursuzluk örneğinden biriydi.
Tokugawa klanı

Ana madde: Tokugawa Klanı
Aslen Matsudaira klanına mensup olan Ieyasu tarafından kurulan Tokugawa klanı (徳川氏, Tokugawa-shi), Edo döneminde sayıları on beşe ulaşan şogunların yönetimi altında 1603'ten itibaren ülkedeki kişisel ve ailevi gücünü genişletti . Ancak Ieyasu, Tokugawa klanı altında şogun soyunu sürdürme çabasıyla, Ieyasu'nun kalıtsal olmayan oğullarının başkanlık edeceği üç ek kol daha kurdu. Gosanke (徳川御三家, Tokugawa Gosanke, tam anlamıyla 'Tokugawa'nın üç şerefli hanedanı') olarak bilinen bu hanedanın dalları şu hanedanlardı: Ieyasu'nun dokuzuncu oğlu Tokugawa Yoshinao tarafından kurulan Owari ; Kii , Ieyasu'nun onuncu oğlu Tokugawa Yorinobu tarafından kuruldu ; ve Ieyasu'nun on birinci oğlu Tokugawa Yorifusa tarafından kurulan Mito .  Her şefin bir han'ı vardı ve şogun'a çok yakın olan shinpan'dan daha yüksek rütbeli bir daimyō olarak kabul edilirdi . 18. yüzyılın başlarında Tokugawa Yoshimune'nin saltanatı sırasında Gosankyō (御三卿) kuruldu ve klana üç yeni kol eklendi: Tayasu, Hitotsubashi ve Shimizu; Yoshimune'nin iki oğlu ve Ieshige'nin ikinci oğlu tarafından işgal edildi, ancak bu kolların kendi hanları yoktu.
Ayrıca Matsudaira klanının daimyōlarının çoğu Tokugawa klanından geliyordu; ve klanın bazı üyeleri güçlü daimyōlarla ve İmparatorluk Ailesi üyeleriyle evlendi. Tokugawa'ya yakın olan klanlar arasında Mikawa'nın Abe klanı , Baba , Honda , Ii , Ishikawa ve Sakai sayılabilir.
Tokugawa klanı, tōshōgū olarak bilinen adanma tapınaklarını inşa etti; bunların arasında , Ieyasu'nun anısına adanan ve günümüzde kalıntılarının bulunduğu yer olan Nikkō Tōshō-gū tapınağı öne çıkıyor.
Tokugawa klanı , Matsudaira klanının başı olan Tokugawa Ieyasu'nun , Tokugawa klanının soyundan geldiğini iddia etmesi ve kendisinden Tokugawa olarak bahsetmek için 'ka' karakterini kullanması üzerine ortaya çıkmıştır . Ancak, "Tokugawa Aile Şeceresinde" kaydedilen aile soyu , " Sonpi Bunmyaku "daki karşılık gelen kayıtlarla bazı benzerlikler taşısa da, çağdaş tarihsel materyallerle doğrulanmamıştır ve Tokugawa aile soyunun Ieyasu'nun aile soyu ile aynı olduğunu kanıtlamak mümkün olmamıştır  . Ishikawa Shōsei'nin Monkenroku'suna göre , Ieyasu'nun Seiwa Genji klanının soyundan geldiğinden şüphesi yoktu ve bunu kanıtlayabileceğini umuyordu.
Edo döneminde derlenen Hankanpu'ya ( Alan İşleri Kayıtları ) göre ailenin kökeni, Mikawa Eyaletinde (şimdiki Aichi Eyaleti) bir köy muhtarı olan Matsudaira Tarōzaemon Nobushige'nin ailesine evlat edinilen Ji mezhebinin gezgin rahibi Tokuami'ye kadar uzanıyor  . Kendisinin Tokugawa klanının ( Serada klanı ) soyundan geldiğini iddia etmiştir  ve ülke çapındaki gezileri sırasında  Tapınağı'nda düzenlenen bağlantılı bir şiir toplantısında Nobushige ile tanıştıktan sonra onu evlat edindiği söylenmektedir . Laik hayata döndükten sonra Matsudaira Chikauji adını aldı .
Devlet > Devlet geliri

Şogunluğun birincil gelir kaynağı, Tokugawa klanının kişisel alanlarındaki (tenryō) hasatlardan alınan vergiydi (%40 civarı). Daimyoların alanlarına vergi konulmazdı, bunun yerine askeri görev, kamu işleri ve angarya işleri yapılırdı. Şogunluk, bazen zorunlu bağışlar olarak görülen tüccarlardan borç alırdı, ancak ticaret genellikle vergilendirilmezdi. Altyapı inşaatı için de özel vergiler uygulanırdı.
Devlet > Roju ve wakadoshiyori

Rōjū (老中) normalde şogunluğun en kıdemli üyeleriydi. Normalde, dört veya beş adam görevi üstlenirdi ve bir tanesi dönüşümlü olarak bir ay boyunca görevde olurdu. [  denetleyen ōmetsuke'yi, machi - bugyō'yu (özellikle Edo olmak üzere büyük şehirlerdeki idari ve adli görevlerin komiserleri), ongoku bugyō'yu  [ ja ] (遠国奉行, diğer büyük şehirlerin ve şogunluk alanlarının komiserleri) ve diğer yetkilileri denetler, Kyoto'daki İmparatorluk Sarayı, kuge (soylular üyeleri), daimyō, Budist tapınakları ve Şinto türbeleriyle ilişkileri denetler ve fieflerin bölünmesi gibi konularla ilgilenirlerdi . Maliye, manastırlar ve türbelerden sorumlu diğer bugyō (komiserler) da rōjū'ya rapor veriyordu.  Roju özellikle önemli konularda görüş bildiriyordu. 1867'deki idari reformlarda (Keiō Reformları ), ofis, içişleri, maliye, dış ilişkiler, ordu ve donanma bakanlarının bulunduğu bürokratik bir sistem lehine ortadan kaldırıldı.
Prensip olarak, rōjū makamına atanmak için gereken şartlar, bir fudai daimyō olmak ve bir fief'e sahip olmaktı.50.000 koku veya daha fazlası.  Ancak, her iki kriter için de istisnalar vardı. Birçok atama, soba yōnin  [ ja ] (側用人), Kyoto Shoshidai ve Osaka jōdai gibi şogun'a yakın ofislerden geldi .
Şogunlar düzensiz olarak bir rōjū'yu tairō (büyük yaşlı) pozisyonuna atadı. Görev, Ii, Sakai, Doi ve Hotta klanlarının üyeleriyle sınırlıydı, ancak Yanagisawa Yoshiyasu'ya da tairō statüsü verildi. En ünlüleri arasında, 1860 yılında Edo Kalesi'nin Sakuradamon Kapısı'nın dışında suikasta uğrayan Ii Naosuke vardı (Sakuradamon olayı ).
Wakadoshiyori (若年寄) ünvanlı üç ila beş adam, rōjū'nun altındaki statüdeydi. İlk altı kişilik rokuninshū'nun (六人衆, 1633–1649) bir uzantısı olan ofis, adını ve son şeklini 1662'de aldı. Başlıca sorumlulukları, shōgun'un doğrudan vasalları olan hatamoto ve gokenin'in işlerini yönetmekti. Wakadoshiyori'nin altında metsuke vardı.
Bazı şogunlar bir soba yōnin atardı. Bu kişi şogun ile rōjū arasında irtibat görevlisi olarak görev yapardı . Soba yōnin, beşinci şogun Tokugawa Tsunayoshi zamanında, bir wakadoshiyori olan Inaba Masayasu'nun tairō Hotta Masatoshi'yi öldürmesiyle önem kazandı . Kişisel güvenliğinden korkan Tsunayoshi, rōjū'yu kalenin daha uzak bir noktasına taşıdı. En ünlü soba yōninlerden bazıları Yanagisawa Yoshiyasu ve Tanuma Okitsugu'ydu .
Devlet > Ometsuke ve Metsuke

ōmetsuke ve metsuke, rōjū ve wakadoshiyori'ye rapor veren memurlardı .  Beş ōmetsuke , daimyōların, kuge'lerin ve imparatorluk sarayının işlerini izlemekle görevliydi . Herhangi bir isyan tehdidini keşfetmekle görevliydiler. Edo döneminin başlarında, Yagyū Munefuyu gibi daimyōlar ofisi elinde tutuyordu. Ancak kısa süre sonra, 5.000 koku veya daha fazla rütbeye sahip olan hatamoto'ya düştü . Onlara daimyōlarla olan ilişkilerinde yetki vermek için, genellikle 10.000 koku rütbesine sahip oluyorlardı ve Bizen-no-kami gibi kami unvanı (genellikle bir eyaletin valisini belirten eski bir unvan) veriliyordu .
Zaman geçtikçe, ōmetsuke'nin işlevi şogunluktan daimyōlara emirleri iletmek ve Edo Kalesi'ndeki törenleri yönetmek haline geldi. Ayrıca dini işleri denetlemek ve ateşli silahları kontrol etmek gibi ek sorumluluklar da üstlendiler. Wakadoshiyori'ye rapor veren metsuke , şogun vasallarının işlerini denetledi. Edo'da yoğunlaşmış binlerce hatamoto ve gokenin için polis gücüydüler . Bireysel hanların, samuraylarını benzer şekilde denetleyen kendi metsukeleri vardı.
Devlet > San-bugyo

San - bugyō (三奉行 "üç yönetici"), sırasıyla tapınakları ve türbeleri, muhasebeyi ve şehirleri denetleyen jisha, kanjō ve machi-bugyō idi. Jisha-bugyō, üçü arasında en yüksek statüye sahipti. Birçoğu fief'lere sahip olan Budist tapınaklarının ( ji ) ve Şinto türbelerinin (sha ) yönetimini denetliyorlardı . Ayrıca, sekiz Kantō eyaletinin dışındaki çeşitli toprak mülklerinden gelen davaları da dinliyorlardı . Atamalar normalde daimyōlara gidiyordu ; Ōoka Tadasuke bir istisnaydı, ancak daha sonra bir daimyō oldu .
Kanjō -bugyō statü olarak bir sonraki sıradaydı. Bu makamın dört sahibi rōjū'ya rapor veriyordu . Şogunluğun mali işlerinden sorumluydular.
Machi -bugyō, Edo ve diğer şehirlerin baş şehir yöneticileriydi. Rolleri arasında belediye başkanı, polis şefi (ve daha sonra itfaiye şefi) ve samurayları ilgilendirmeyen ceza ve hukuk davalarında yargıçlık vardı. İki (kısaca, üç) adam, normalde hatamoto, görevi üstleniyordu ve aylara göre dönüşümlü olarak görev yapıyorlardı.
Üç Edo machi bugyō, jidaigeki (dönem filmleri) aracılığıyla ünlü oldu. Kahramanlar olarak Ōoka Tadasuke ve Tōyama Kagemoto (Kinshirō) ve kötü adam olarak Torii Yōzō (Japonca:鳥居耀蔵).
Devlet > Tenryō, gundai ve daikan

San -bugyō birlikte hyōjōsho (評定所) adlı bir konseyde oturuyordu. Bu kapasitede, tenryō'yu (shogun'un mülkleri) yönetmekten, gundai'yi (郡代), daikan'ı (代官) ve kura bugyō'yu (蔵奉行) denetlemekten ve samuraylarla ilgili davaları dinlemekten sorumluydular. Gundai, 10.000 koku'dan fazla gelire sahip Tokugawa bölgelerini yönetirken, daikan 5.000 ile 10.000 koku arasında gelire sahip bölgeleri yönetiyordu.
Şogun, Japonya'nın çeşitli bölgelerindeki toprakları doğrudan elinde tutuyordu. Bunlar shihaisho (支配所) olarak biliniyordu; Meiji döneminden beri, tenryō (天領, kelimenin tam anlamıyla "İmparatorun toprağı") terimi eşanlamlı hale geldi, çünkü şogun'un toprakları imparatora geri verildi. Ieyasu'nun Sekigahara Muharebesi'nden önce elinde tuttuğu topraklara ek olarak, bu, o savaşta kazandığı toprakları ve Osaka'nın Yaz ve Kış Kuşatmaları sonucunda elde ettiği toprakları da içeriyordu. Nagasaki ve Osaka gibi büyük şehirler ve Sado altın madeni de dahil olmak üzere madenler de bu kategoriye giriyordu.
Devlet > Gaikoku bugyō

Gaikoku bugyō, 1858 ile 1868 yılları arasında atanan yöneticilerdi. Yabancı ülkelerle ticaret ve diplomatik ilişkileri denetlemekle görevliydiler ve Nagasaki ve Kanagawa (Yokohama) antlaşma limanlarında konuşlanmışlardı
Yönetim organı

Edo şogunluğunda, gücün yoğunlaşmasını önlemek için, önemli pozisyonlara birden fazla kişi atandı, kişilerin siyasi işlerden sırayla sorumlu olduğu aylık bir rotasyon sistemi getirildi ve önemli kararlar prensipte fikir birliği ile alındı. En yüksek kalıcı pozisyon olan Rojū, geçici Tairo ve onların yardımcıları Wakayori, Fudai daimyo tarafından seçilir ve Ometsuke ve Sanbugyo gibi kilit pozisyonlar (tapınak ve türbe hakimleri, kasaba hakimleri ve muhasebe hakimleri) tarafından tutulur. Fudai veya Tairo, asıl işin sorumluluğunu üstlenmek üzere görevlendirildi. Edo döneminin sonlarına doğru Shogunate'nin organizasyonu o kadar büyük ve karmaşık hale geldi ki, resmin tamamını kavramak zorlaştı ve Edo döneminin sonundaki Keio reformlarında aylık rojyu sistemi kaldırıldı ve her departman bölündü: İçişleri, muhasebe, dışişleri, donanmada ve ordu.
Şogunluğun politika kararları Şogun, Şogunluk (Roju ve Young Yori), pratik yetkililer (Ometsuke, Sanbugyo, vb.), Şogun'un aracı ve asistan olarak hareket eden yakın yardımcıları ve Şogunluğun hizmetleri tarafından alınır. Okuyufude gibi personel ve diğer üyeler tarafından yönetiliyordu .
Temel süreç, bakufu kabinesinin çalışan yetkililer tarafından öne sürülen öneriler üzerinde müzakere etmesi ve ardından şogunun yardımcıları aracılığıyla onay vermesiydi. Dahası, doğrudan hükûmet veya yan hizmetçi hükûmet durumunda, teklifler Shogunate'den geçmeden doğrudan yardımcılara sunulduğundan ve shogun onay verdiğinden, Shogunluğun rolü bir formaliteye indirgenmişti. Bunun dışında general bazen çalışma görevlilerini çağırıyor ve onların görüşlerini doğrudan dinlemek için doğrudan onlarla istişarede bulunuyordu.
Bürokratik sistemin iyileştirilmesiyle birlikte, Kyoho reformlarından sonra resmi belgelerin formatı da iyileştirildi ve politika kararları alınırken, politika yapımında yer alan kişilerin alt düzey yetkililer tarafından hazırlanan taslakları onayladığı ve geri gönderdiği onay belgeleri biçimi benimsendi. düzeyindeki yetkililer . Şu anda taslak belgeye, onay/red, gerekçeleri ve önerilen revizyonlar gibi bilgilerin yer aldığı yapışkan notlar eklenerek karar alma ve revizyon sürecinin onaylanması sağlandı