stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Amerika Birleşik Devletleri Virjin Adaları
Tarih > 1666-1733 arası

Tortola'yı yurt edinen Felemenkli korsanlar 1666'da İngilizler tarafından kovuldu. Bu arada Saint Thomas ve Saint John adalarını ele geçirerek plantasyonlar kuran Danimarkalılar, önce mahkûmları, 1673'ten sonra da Afrikalı köleleri çalıştırarak şekerkamışı yetiştirmeye başladılar. Afrika'dan köle alımı, Avrupa'ya gönderilen rom ile melas ve adalara gelen Avrupa malları ticaretin gelişmesini sağladı. Zamanla Saint Thomas, Antiller'de önemli bir köle pazarı durumuna geldi. 1733'te Saint Croix'yi satın alan Danimarkalılar adayı önemli bir şekerkamışı üretim merkezi durumuna dönüştürdüler. Şeker sanayisinin gerilemeye başladığı 19. yüzyıl başlarında kölelerin çıkardığı iki ayaklanma plantasyon ekonomisini sarstı. Adalarda kölelik 1848'de kaldırıldı. ABD'nin adaları satın almak için başlattığı girişimler sonunda, 1917'de 25 milyon ABD Doları'na anlaşma sağlandı. 1917 yılında Amerika Birleşik Devletleri'nin 25 milyon dolar karşılığında Danimarka'dan satın aldığı Saint John, Saint Croix ve Saint Thomas adaları sonradan ABD Virjin Adaları olarak anılmaya başlandı.
Tarih > 1931-günümüz

Başlangıçta, ABD Deniz Kuvvetleri'nin yönettiği adalar 1931'de İçişleri Bakanlığı'na devredildi ve başkanca atanan sivil bir vali görevlendirildi. 1927'de ada halkına Amerika Birleşik Devletleri vatandaşlığı tanındı. 1945'te turizmin gelişmesiyle adaların önemi arttı. 1970'te halk tarafından seçilen ilk vali göreve başladı. 1976'da ABD Kongresi ile başkanın onayından geçme koşuluyla adalara bir anayasa hazırlama hakkı tanındı. 1978'de tamamlanan anayasa 1979 ve 1981'de yapılan iki halk oylamasında da reddedildi.
Doğal yapı

ABD Virjin Adaları, Britanya Virjin Adaları'yla birlikte, Porto Riko'nun orta kesimini kaplayan fay kütlesi yapılı sıradağların bir uzantısını ve Büyük Antiller'in bir parçasını oluşturur. Kıvrımlı tortul kayaçlar, başkalaşım kayaçları ve korkayaçlardan oluşan adaların kıta sahanlığından yüksekliği St. Thomas'taki Crown Dağında 474 m, St. John'daki Bordeaux Dağında 392 m, St. Croix'daki Eagle Dağında ise 355 m'yi bulur. St. Thomas ve St. John adaları çok engebelidir.St. Croix'nın kuzeyinde dağlar, güneyinde ise yer yer düzleşen hafif dalgalı geniş bir ova yer alır.Bütün adaların çevresinde mercan resifler bulunur. St. Croix'yi kuzeydeki adalardan ayıran Anegada Boğazının derinliği 4,572 m'yi bulur. Adaların iklimi yumuşak ve ılımandır. St.Thomas'ta ortalama gündüz sıcaklığı ocakta 28 °C, temmuzda 31 °C'dir. Kuzeydoğudan esen alizeler yıl boyunca iklimi yumuşatıcı bir rol oynar. Geceleri sıcaklık, 6 °C'ye kadar düşer. Bağıl nem oranı tropik ölçülere göre düşüktür. Tarım alanı açmak için tahrip edilen tropik ormanlar günümüzde ancak St. Thomas Adasının bir iki yerinde kalmıştır.
Nüfus

Nüfusun % 76.19'unu siyahlar, % 13.09'unu beyazlar (çoğunlukla Porto Rikolu) oluşturur. Nüfus, 106,405 kişidir (2010 verileri). Nüfus artış oranı, -0.12 (2006 verileri). Mülteci oranı, -8.73 mülteci/1,000 nüfus (2006 tahmini). Bebek ölüm oranı, 7.86 ölüm/1,000 doğan bebek (2006 tahmini). Ortalama hayat süresi, 79.05 yıl; erkeklerde, 75.24 yıl; kadınlarda; 83.09 yıl (2006 verileri). Ortalama çocuk sayısı, 2.17 çocuk/1 kadın (2006 tahmini). Uyrukluk sıfatı, Virjin Adalı. Nüfusun etnik dağılımı, zenciler %80, beyazlar %15, diğer %5. Din, Baptist %42, Roma Katolikleri %34, Episcopalian %17, diğer %7. Diller, İngilizce (resmi), İspanyolca ve Creole.
Ekonomi

ABD Virjin Adaları turizme ve imalat sektörüne dayanan bir ekonomik yapıya sahiptir. Yılda ortalama 2 milyon turist çeken adalardaki diğer ekonomik faaliyetler imalat sektöründedir ve ihracata yöneliktir. Petrol arıtma, tekstil, saat montajı, kimyasal madde ve ilaç sanayisi gelişmiştir. Dünya'nın en büyük petrol rafinerilerinden bir olan Hovensa St. Croix'dadır. Tarım üretimi kısıtlıdır ve çoğu ürün ithal edilmektedir.
Trunk Bay
Kazablanka Twin Center

| --- | --- |
برجي الدار البيضاء

Genel bilgiler
Konum: Kazablanka, Fas
Koordinatlar: 33°35′10″K 7°37′55″B﻿ / ﻿33.58611°K 7.63194°B﻿ / 33.58611; -7.63194
Tamamlanma: 1999
Yükseklik: 115 m (377 ft)
Teknik ayrıntılar
Zemin alanı: 93,000 m2 (1,000,000 sq ft)
Tasarım ve inşaat
Mimar(lar): Ricardo Bofill

Kazablanka Twin Center (Arapça: برجي الدار البيضاء ; Fransızca: Tours Jumelles de Casablanca ) Kazablanka, Fas'ta bulunan iki gökdelenden ibaret bir komplekstir. İkili yapının, Batı Kulesi ve Doğu Kulesi, her birinde 28 kat vardır. Kazablanka'nın kalbinde Maarif semtinde altında, içinde mağazaların bulunduğu bir alışveriş merkezi, ofisler ve 5 yıldızlı bir otele ev sahipliği yapıyor. Kompleks, Zerktouni Bulvarı ve Al Massira Al Khadra bulvarı arasındaki kavşakdır. Ana mimar İspanyol bir Katalan oaln Ricardo Bofill Levi ve ortak mimar Faslı Elie Mouyal'dir.
Yeri ve görünümü

Yapı, yerleşimin olduğu şehrin batı bölgelerine geçiş noktası oluşturur ve oturduğu üçgen şeklindeki arsası ile projenin asimetrisine vurgu yapar. İki kule birbirleri ile bağlantılı ve aynı, ama aynı zamanda farklı olup popüler alışveriş merkezi içeren büyük bir yapı ile giriş seviyelerinde birleşir. Yerel geleneği yansıtan yapı malzemelerinin (mermer, sıva ve seramik) kullanıldığı yapıda, kuleler karşılıklı yukarıdan aşağıya tasarımı ve minimal bir rahatlama ile modern bir yüksek teknoloji görüntüsü sunar.
Merkezi meydanı şehir manzaralı, kentsel ölçekte bir perspektif sunan, üç teras üzerinde düzenlenmiş bir alışveriş merkezine sahiptir. İki kule Fas'ın ve Kuzey Afrika'nın mağrip bölgesinin en yüksek binalarındandır. 28 katlı, her biri 115 metre yükselip toplam olarak 93.000 m²'ye ulaşan alana sahiplerdir. 7.2 metre yüksekliğinde atrium ile Twin Centre'de 15 asansör bulunur. Kuleler 1999 yılında açıldı ve Kazablanka bir landmark/mihenk taşı haline geldi.
Kulelerin kullanımı

5 katlı içinde süpermarket, butikler ve tasarımcı dükkanları bulunan alışveriş merkezinin üzerinde iki kule bulunur:
Batı Kule veya A kulesi, alışveriş merkezini oluşturur üst katları ofislerden oluşur
Doğu Kule veya B kulesi, beş yıldızlı Kenzi Tower Otel'ini barındırır.
Kule A ofisleri daha çok uluslararası işletmeler tarafından kullanılmaktadır. Kule B'deki Kenzi otel 'Casablanca Royal Suite' dahil 210 yatak odası ve 27 süite sahiptir. Özel bir spa, bar ve restoranlar gibi imkanlar otel misafirleri haricinde dışarıdan gelen misafirlere açıktır ve Kazablanka yüksek gelirli şehir sakinleri arasında popülerdir. Özellikle 28. katta bulunan "Bar 28" ve 27. kattaki panoramik restoran oldukça ilgi çeken cazibe merkezleridir.
Wikimedia Commons'ta  ile ilgili ortam dosyaları bulunmaktadır.
Metin Hepgüler

Metin Hepgüler (d. 1931, İstanbul) Türk mimar.
Yaşamı

1931 yılında İstanbul'da doğan Metin Hepgüler İstanbul Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakültesi'nden 1953 yılında mezun oldu. 1955 ile 1965 yılları arasında Doğan Tekeli ve Sami Sisa ile ortak olarak çalıştı. Bu dönemde Türkiye mimarlık tarihinde oldukça önemli bir yere sahip olan İstanbul Manifaturacılar Çarşısı mimari proje yarışmasına Doğan Tekeli ve Sami Sisa ile 1959 yılında katıldı ve birincilik ödülünü kazandılar. Yapı 1960 ile 1967 yılları arasında inşa edilmiştir. 1117 adet dükkân, sosyal birimler, restoranlar ve diğer hizmet birimleri ile İstanbul Manifaturacılar Çarşısı yapısı Türkiye mimarlık tarihinin  oldukça önemli yapıtlarından birisi olarak nitelendirilmektedir. Yaklaşık 10.000 kişinin çalıştığı çarşıda 2.300 işyeri de faaliyet göstermektedir.
Doğan Tekeli ve Sami Sisa ile ortaklığının sona ermesinin ardından, 1966 yılında MHM (Metin Hepgüler Müessesesi olarak) firmasını kurdu. 1966 yılından itibaren başta Suudi Arabistan olmak üzere İran, Libya, Dubai, İsviçre gibi ülkelerde birçok tasarım gerçekleştirdi. Halen International Turkish Architects Corporation adındaki mimarlık ofisi üzerinden mimarlık yapmaya devam etmektedir.
Kitapları

2004: Metin Hepgüler Projects & Realizations 1953-2004
Projelerinden seçmeler

1959: İstanbul Manifaturacılar Çarşısı (Doğan Tekeli ve Sami Sisa ile)
1974: Harbiye Orduevi
1991: Maya Ofis Binası
2002: Sheraton - Parkotel
2010: Bursa Divan Otel
2010: Loca İstanbul
2010: Skyport Residence
Kuzey Mariana Adaları

Kuzey Mariana Adaları ya da resmî adı ile Kuzey Mariana Adaları Milletler Topluluğu, Büyük Okyanus'un kuzey kesiminde Amerika Birleşik Devletleri'ne bağlı ancak Amerika Birleşik Devletleri'nin ada bölgeleri'ne dâhil olarak A.B.D.'nin yapısına entegre olmayan sadece siyasi birlik içerisinde olan Okyanusya adalar topluluğudur. Kuzey Mariana adalarının başkenti Saipan'dır.
Etimoloji

Adayı 1521 yılında ilk gözlemleyen Avrupalı olan Portekizli Ferdinand Macellan, adayı Islas de Ladrones (Türkçe: Hırsızlar Adası) olarak adlandırmıştır. Macellan'ın bu ismi vermesindeki neden, ada üzerinde yaşayan yerlilerin gemilerden bir şeyleri alıp götürmesi olarak ifade etmiştir. 1667 yılında İspanya adına el konulan adaya, İspanya kraliçesi Avusturyalı Maria Anna onuruna Las Marianas adı verilmiştir.
Coğrafya

Kuzey Mariana Adaları toplam olarak on beş adadan oluşmakta olup, bu adaların sadece üçünde yerleşim bulunmaktadır. Adalar konum olarak Japonya'nın güneyi ile Guam'ın kuzeyinde yer almaktadır. Adalar, Guam ile birlikte Mariana Takımadaları'nı oluşturmaktadır. Ülkenin güney kesiminde yer alan adalar basamaklı terasların gözlemlenebileceği kireç taşından oluşmaktadır. Adanın kuzey kesiminde yer alan adalar ise volkanik adalardır. Günümüzde de Anatahan, Pagan ve Agrihan adaları aktif volkanik adalardır. Adalar topluluğunun en yüksek noktasını Agrihan adasında bulunan Agrihan Dağı'dır. Agrihan Dağı'nın en tepe noktası 965 metre yüksekliktedir.
Tarihçe

İlk Avrupalı olarak Ferdinand Macellan tarafından 1571 yılında keşfedilen ada, Macellan tarafından Islas de Ladrones (Türkçe: Hırsızlar Adası) olarak adlandırmıştır. 1667 yılında adalara İspanya adına el konmuş ve Las Marianas adı verilmiştir.
İspanya-Amerika Savaşı'nın ardından adaların güney bölümünü A.B.D.'ye bırakan İspanya, 1899 yılında imzalanan Alman-İspanyol Antlaşması ile adaların kuzey kesimini Alman İmparatorluğu'na sattı. Bölgenin kuzeyi Almanya'ya katılması sonucu Alman Yeni Ginesi'nin bir parçası haline geldi. Ekim ve Kasım 1899'da adaya gelen Alman savaş gemileri, adada Alman bayrağını göndere çekerek, bölgenin yönetimini resmen ele aldı.
I. Dünya Savaşı'nın ardından Milletler Cemiyeti tarafından Japon İmparatorluğu'na verilerek, bu ülkeni bir mandası olan Güney Pasifik Mandası'nın bir parçası haline geldi. II. Dünya Savaşı'nda düzenlenen Mariana ve Palau adaları seferi kapsamında A.B.D. hakimiyeti altına giren adalar, savaşın bitmesinin ardından Birleşmiş Milletler tarafından tamamen A.B.D. idaresine bırakıldı. A.B.D., 1978 yılında Guam hariç adalara Kuzey Mariana adı ile A.B.D. ile entegre bölge statüsünü verdi.
Kuzey Mariana, 1975 yılından bu yana Milletler Topluluğu üyesi konumunda olup, 1986 yılından bu yana da içişlerinde bağımsızdır.
Nüfus

Kuzey Mariana'da son olarak 2020 yılında gerçekleştirilen resmi sayım sonuçlarına göre 47,329 nüfus tespit edilmiştir. Bu güncel olarak son resmî sayım konumunda olup, 2022 tahmini sayım sonuçlarına göre 51,475 nüfus belirlenmiştir. Ülke nüfusunun büyük çoğunluğu başkent Saipan'da yaşamaktadır.
Kuzey Mariana orta yaş bir nüfusa sahip olup, 2020 tahmini verilerine göre nüfusun %41,30'u 0-24 yaş aralığındadır. Ülkenin %7,23'ü 65 yaş ve üzerindedir.
0-14 yaş: %25.02 (erkek 6,937/kadın 5,934) 

15-24 yaş: %16.28 (erkek 4,518/kadın 3,857) 

25-54 yaş: %37.44 (erkek 9,934/kadın 9,325) 

55-64 yaş: %14.01 (erkek 3,921/kadın 3,286) 

65 yaş ve üzeri: %7.23 (erkek 1,988/kadın 1,733)
Şehirde yaşayanların oranı 2022 verilerine göre %92 düzeyindedir. Ada ülkesi nüfusunun yıllık artış oranı 2022 tahmini verilerine göre eksi düzeyde olup, -%0,35 düzeyindedir.
İdarî yapılanma

Kuzey Mariana Adaları, idarî açıdan dört belediye bölgesine ayrılmıştır. Başkent Saipan'ın bulunduğu adanın kuzeyinde kalan ve Kuzey Adalar olarak adlandırılan 11 adanın bulunduğu tüm adalar Kuzey Adalar Belediyesi adı altında tek bir idarî bölge oluştururken, Güney Adalar olarak ifade edilen Saipan, Tinian (Aguijan ile birlikte) ve Rota adaları diğer üç belediye bölgelerini oluşturmaktadır.
İdarî yapılanma > Adalar

Kuzey Mariana'ya bağlı olan adalar şu şekildedir:
| Nr>  | Ada | Yüzölçümü (km²) | Nüfus (Resmî sayım 2010) | Rakım (m) | Zirve noktası |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Kuzey Adalar (1 Belediye) | Kuzey Adalar (1 Belediye) | Kuzey Adalar (1 Belediye) | Kuzey Adalar (1 Belediye) | Kuzey Adalar (1 Belediye) | Kuzey Adalar (1 Belediye) |  |  |  |
| 1 | Farallon de Pajaros (Urracas) | 2,55 | nüfus yok | 360 |  |  |  |  |
| 2 | Maug Adaları | 2,13 | nüfus yok1)  | 227 | (Kuzey Adalar) |  |  |  |
| 3 | Asuncion | 7,31 | nüfus yok | 891 | Asuncion |  |  |  |
| 4 | Agrigan (Agrihan) | 43,51 | nüfus yok2)  | 965 | Mount Agrigan |  |  |  |
| 5 | Pagan | 47,23 | nüfus yok3)  | 579 | South Pagan Volcano |  |  |  |
| 6 | Alamagan | 11,12 | nüfus yok | 744 | Alamagan |  |  |  |
| 7 | Guguan | 3,87 | nüfus yok | 301 |  |  |  |  |
| 8 | Zealandia Bank | 0,002 | nüfus yok | 2 |  |  |  |  |
| 9 | Sarigan | 4,97 | nüfus yok4)  | 549 |  |  |  |  |
| 10 | Anatahan | 31,21 | nüfus yok2)  | 787 |  |  |  |  |
| 11 | Farallon de Medinilla | 0,85 | nüfus yok | 81 |  |  |  |  |
| Güney Adalar (3 Belediye) | Güney Adalar (3 Belediye) | Güney Adalar (3 Belediye) | Güney Adalar (3 Belediye) | Güney Adalar (3 Belediye) | Güney Adalar (3 Belediye) |  |  |  |
| 12 | Saipan | 115,39 | 48.220 | 474 | Mount Tagpochau |  |  |  |
| 13 | Tinian | 101,01 | 3.136 | 170 | Kastiyu (Lasso Hill) |  |  |  |
| 14 | Aguijan (Agiguan) 5) | 7,09 | nüfus yok | 157 | Alutom |  |  |  |
| 15 | Rota | 85,38 | 2.527 | 491 | Mount Manira |  |  |  |
|  | Kuzey Mariana | 463,63 | 53.883 | 965 | Mount Agrihan |  |  |  |
1) Japonya işgali 1939 - 1944
2) 1990 yılında volkanik hareketler nedeniyle ada boşaltıldı
3) 1981 yılında volkanik hareketler nedeniyle ada boşaltıldı
4) daha önce nüfus vardı (1935 yılında 21, 1968 yılında ise sadece 2 kişi)
5) Tinian belediyesine bağlı
Ülkenin Kuzey Adaları olarak adlandırılan tüm adaları yaşanan volkanik patlamalar nedeniyle 1980'li yıllardan itibaren tahliye edildi. Kuzey Adalar belediyesinin geleneksel idarî merkezi olan Pagan'daki Shomushon olmasına rağmen, adanın tamamen tahliye edilmesi nedeniyle belediye başkanı geçici olarak Saipan'da ikamet etmektedir.
Adalar topluluğu içerisinde adaların konumunda enler de şu şekildedir:
en kuzey noktası – Farallon de Pajaros
en doğu noktası – Farallon de Medinilla
en güney noktası – Puntan Malikok, Rota
en batı noktası -  Farallon de Pajaros
Kuzey Mariana haritası
Abdi İpekçi

| Abdi İpekçi |
| --- | --- |

Doğum: 9 Ağustos 1929(1929-08-09) İstanbul, Türkiye
Ölüm: 1 Şubat 1979 (49 yaşında) İstanbul, Türkiye
Ölüm sebebi: Suikast
Defin yeri: Zincirlikuyu Mezarlığı, İstanbul
Milliyet: Türk
Eğitim: Galatasaray Lisesi   İstanbul Üniversitesi
Meslek: Gazeteci ve yazar
Etkin yıllar: 1954-1979
Evlilik: Afife Sibel İpekçi (e. 1956; ö. 1979)
Çocuk(lar): Nükhet İpekçi (d. 1957)   Sedat İpekçi (d. 1961)
Akraba(lar): İsmail Cem (kuzen) Cemil İpekçi (Kuzen)

Abdi İpekçi (9 Ağustos 1929 – 1 Şubat 1979), Türk gazeteci, yazar ve insan hakları aktivistiydi. Türkiye'nin önde gelen günlük gazetelerinden biri olan ve o dönemde merkez sol bir siyasi duruşa sahip Milliyet'in genel yayın yönetmeniyken öldürüldü.
Yaşamı

İlköğrenimini gördükten sonra Galatasaray Lisesi'ni bitirdi. Bir süre sonra eğitimini Hukuk Fakültesinde sürdürdü. Yeni Sabah, Yeni İstanbul ve İstanbul Ekspres Gazetesi gibi çeşitli gazetelerde spor muhabiri, sayfa sekreteri ve yazı işleri müdürü olarak çalıştı. Ali Naci Karacan'ın çıkardığı Milliyet Gazetesi'nin yazı işleri müdürü (1954), bir süre sonra da genel yayın müdürü oldu.
1961 yılından öldürüldüğü 1 Şubat 1979 tarihine kadar aynı gazetenin başyazarlığını da yürüten Abdi İpekçi, Türkiye Gazeteciler Sendikası, Türkiye Basın Enstitüsü Başkanlığı, İstanbul Gazeteciler Cemiyeti ve Uluslararası Basın Enstitüsünün ikinci başkanlığı, Basın Şeref Divanı genel sekreterliği gibi vazifelerde bulundu. Yazılarında Atatürkçülüğü, barışı, düşünce özgürlüğünü, ülkenin bağımsızlık ve bütünlüğünü savundu. Ahmet Taner Kışlalı'ya verdiği röportajında siyasi çizgisinin demokratik sosyalizm olduğu söyledi. Eski Dışişleri Bakanı İsmail Cem ile kuzenlerdir.
Yaşamı > Suikast ve ölümü

Ana madde: Abdi İpekçi suikastı
1970'li yıllardaki kargaşa ve terörün önlenmesi için iktidar ile muhalefet önderleri arasında yapıcı bir uzlaşı sağlanmasından yana olan, devlet yönetiminde partizanlığın ve duygusallığın yerini akılcı, çağdaş, ılımlı bir uygulamanın almasını isteyen İpekçi, 1 Şubat 1979 gecesi İstanbul Maçka'daki evinin yakınlarında aracındayken Mehmet Ali Ağca tarafından öldürüldü. Mehmet Ali Ağca'nın verdiği ifadede Abdi İpekçi'ye 5-6 el ateş ettiğini söylemiştir. Ancak olay yerinde 9 mermi kovanı ele geçirilmiştir. Bu da bir ikinci kişinin olduğunu göstermiştir. O da Oral Çelik'tir. Oral Çelik ile Mehmet Şener suikastı beraber tasarlamış, Mehmet Ali Ağca da tetikçi olarak sonradan aralarına katılmıştır.
Mehmet Ali Ağca, İpekçi suikastından idamla yargılanırken 1979 yılında ülkenin en iyi korunan askeri cezaevlerinden biri olan Maltepe Askeri Cezaevi’nden kaçırıldı.
Abdullah Çatlı, Bedrettin Cömert suikastinden aranırken 1978 Ağustos’unda Sakarya’da yakalandı. 48 saat sonra serbest bırakıldı. Uğur Mumcu’nun İpekçi cinayetinin kilit ismi dediği Çatlı 1982 Şubat’ında bu kez ‘MHP’ davasıyla aranırken, Zürih’te Mehmet Şener ile birlikte sahte pasaport ile yakalandı ve yine 48 saat sonra salıverildi.
Uğur Mumcu: "Şener geri verilirse İpekçi kıyası aydınlatılır, yitirilen her saniye önemli." diye yazdı. Ama değil saniye aylar geçti, Şener yargılandı ve delil yetersizliğinden serbest bırakıldı.
Oral Çelik, 1982 yılında İsviçre’de yakalandı. 10 gün sonra serbest bırakıldı. Türkiye’ye döndükten sonra Malatya’da süren bir cinayet davasında dosyada bir evrakın yitirilmesi üzerine salıverilmesine karar verildi.
Ağca’nın, İpekçi cinayetinde tetik çektiğini söylediği Yalçın Özbey ise 1983 yılında Almanya’da işlettiği lokalde gözaltına alındı ve 2 ay sonra salıverildi.
Yaşamı > Suikast ve ölümü > Mehmet Ali Ağca'nın açıklaması

“Yavuz (Çaylan), İpekçi'nin arabasının geldiğini bana bildirdi ve ben kaçmadan arabaya gidip çalıştırmasını söyledim. İpekçi'nin arabası köşede yavaşladığı zaman koştum ve 4 ya da 5 el ateş ettim. Tekrar koşarak arabaya geldim. Yavuz, çalışır vaziyetteydi ön tarafa oturduk son süratle kaçtık.” dedi.
Yayımlanmış eserleri

1955: Afrika
1965: İhtilalin İç Yüzü (Ömer Sami Coşar'la birlikte)
1968: İnönü Atatürk'ü Anlatıyor
1969: Liderler Diyor ki
1971: Dünyanın Dört Bucağından
1974: Başbakan Ecevit'le Sohbet
Yayımlanmış eserleri > Ölümünden sonra

1982: Anayasa, Yasalar, Devlet
1982: Barış, Demokrasi, Özgürlük
2002: Sadun Tanju / Eski Dostlar (Ara Güler'in fotoğraflarıyla)
Hakkında hazırlanan belgeseller

BBC Türkçe, Abdi İpekçi Suikastı, 1979
32. Gün, Abdi İpekçi Suikastı, 1 Şubat 1979
40 Dakika, Abdi İpekçi Suikastı, 17 Ekim 1997
Duvar, Abdi İpekçi Bölümü, 2009
Anısı

1980 yılında anısı için, Türkiye ile Yunanistan'da ortak bir çalışma çerçevesinde, iki yılda bir verilmek üzere Abdi İpekçi Barış ve Dostluk Ödülü konuldu. İstanbul'un Zeytinburnu ilçesinde Yedikule Zindanları civarlarında bulunan spor salonuna Abdi İpekçi Arena ismi verildi. Öldürüldüğü Emlak Caddesi'nin adı da 6 Şubat 1979'da İstanbul Belediye Meclisinin kararıyla Abdi İpekçi olarak değiştirildi. İstanbul Pendik Kavakpınar Mahallesi' nde bir caddeye Abdi İpekçi Caddesi adı verildi. 2000 yılında, saldırıya uğradığı noktada, heykeltıraş Gürdal Duyar'ın eseri olan, 70 santimetre granit kaide üzerinde oturan 3,5 metre yüksekliğinde Abdi İpekçi Barış Anıtı anıt dikildi. Çağdaş Türk Romancılarından Ragıp Eşref Filiz'in 2013 yılında yayımlanan 'Raul Mendez Ölmeli' isimli romanında, Abdi İpekçi ismi, despotizmin ve ifade özgürlüğü karşıtı organizasyonların suikast kurbanı olan diğer Türk gazetecileriyle birlikte anılmaktadır.İzmir'in Bornova ilçesi Altındağ semtinde anısına adı verilmiş bir cadde vardır.
Zincirlikuyu Mezarlığı'ndaki kabri
Gün Batmadan

| --- | --- |

Yönetmen: Richard Linklater
Yapımcı: Richard Linklater Anne Walker-McBay
Senarist: Richard Linklater Kim Krizan Ethan Hawke Julie Delpy
Oyuncular: Ethan Hawke Julie Delpy
Müzik: Johann Sebastian Bach  ("Variation 25", "Goldberg Variations") Glover Gill ("Accordion Music") Jule Styne ("Just in Time")
Kurgu: Richard Linklater
Dağıtıcı: Warner Independent Pictures
Yapım yılı: 2004, ABD
Süre: 77 dakika
Dil: İngilizce, Fransızca
Bütçe: 2,7 milyon $
Önceki film: Gün Doğmadan (1995)
Devam filmi: Gece Yarısından Önce (2013)
Diğer adları: Before Sunset (İngilizce)  Before Sunrise 2 (İngilizce) (ABD) (working title) If Not Now (İngilizce) (ABD) (working title) Untitled Before Sunrise Sequel (İngilizce) (ABD) (working title) 
Gün Batmadan (İngilizce: Before Sunset), 2004 yılı yapımı romantik dram türündeki film. Bundan önce 1995 yılında Gün Doğmadan filmi, 2013 yılında ise ardılı olan Gece Yarısından Önce yayımlandı.
Filmin Konusu

9 sene önce Jesse ile Fransız Celine, Budapeşte'den Viyana'ya giden bir trende tanışan iki gençti. Beraber Viyana sokaklarında geçirdikleri saatler, belki de hayatlarının en güzel saatleriydi. Birbirlerine âşık olmuşlar ancak bir daha görüşememişlerdi. Dokuz yıl sonra yeni kitabının tanıtımı için Fransa'ya gelen Jesse, burada Celine ile karşılaşır. Jesse'nin uçağı kalkacağından yine az vakti vardır. Jesse ve Celine bu sefer birkaç saati Paris manzarası içinde dolaşarak ve hiç fırsatını bulamadıkları şeylerden konuşarak ve yakınlaşarak geçireceklerdir. Hala birbirlerine aşık olsalar da Jesse artık evlidir ve bir oğlu vardır.
Richard Linklater'in uluslararası festivallerde epey ilgi gören filmi, her zaman olduğu gibi yazar/yönetmenin insan ilişkilerinin doğasına yapmayı sevdiği yolculuklardan biri. Zeka dolu diyaloglarıyla izleyeni hipnotize ediyor.
Filmle İlgili Bazı Bilgiler

"Gün Batmadan" filminin çekimleri sadece 15 gün sürmüştür.
Film Amerikan Akademi Ödülleri'nde "En İyi Uyarlama Senaryo" dalında Oscar'a aday gösterilmiş olmasına rağmen, ortada filmin uyarlandığı herhangi bir kitap, hikâye vb. yoktu. Ancak Akademi kurallara göre tüm devam filmlerinin uyarlama olduğunu belirtti.
Julie Delpy'nin apartmanının avlusunda konuştuğu kadın ve erkek, Delpy'nin anne ve babası tarafından canlandırılmıştır, Albert Delpy ve Marie Pillet. Ayrıca, Delpy'nin yazıp yönettiği ve aynı zamanda rol aldığı Deux Jours a Paris filmindeki ebeveyn rollerini  de gerçek anne ve babası üstlenmiştir.
Julie Delpy film müzikleri için 3 şarkı yazmış ve seslendirmiştir.
Film  Nina Simone'un seslendirdiği Just in Time şarkısı ile sona ermektedir.
Film zaman olarak öğleden sonra da geçtiğinden, yönetmen Richard Linklater çekimler için günün sadece bu saatini kullandı. Yönetmen bunun filme inanılmaz bir gerçekçilik kattığını ve oyuncuların en iyi performansı göstermesini sağladığını belirtiyor.
Filmin afişi; "Giden biriyle ya ikinci bir şansın daha olsaydı?" diyor.
Filmin neredeyse aynı ekiple ilkinden tam 9 sene sonra çekilmesinin gerçekçiliği arttırdığına inanıyor. 9 sene süresinde Ethan Hawke ve Julie Delpy'nin gençlikten, ortayaşlara ulaşması, gençlik sorunlarından konuşurlarken, dünya sorunlarından konuşmaya başlaması gibi ayrıntılarda bunu  kanıtlıyor.
Film ABD'de 5,820,649 $, uluslararası olarak 10,171,966 $ hasılat ile toplam kazancı 15,992,615 $'a ulaşmıştır.