stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Albay general
Moğolistan

Albay general rütbesi Moğol Halk Ordusuna 1944'te girdi. 2006 yılında batı tarzında yeniden organize edilen rütbeler ile albay general rütbesi Moğol Silahlı Kuvvetlerinden kaldırılmıştır.
Rusya

Albay general rütbesi Çarlık Rusyada kullanılmamıştır. Bu rütbe ilk olarak Rusya'da Sovyetler Birliği zamanı kullanılmıştır. Üç yıldız ile gösterilir.
Rütbe, çağdaş Rus Ordusu ve Hava Kuvvetleri'nde hala kullanılmaktadır.
Bunun dışında, Sovyet ve Rus rütbe sistemleri bazen rütbe denkliği konusunda kafa karışıklığına neden olabilir, çünkü tuğgeneral veya tuğgenerale eşit rütbe 1798'de Rus Ordusun'dan kaldırılmıştır. Tuğgenerale karşılık gelen tugay komutanı (Rusça: kombrig) rütbesi sadece 1918-1940 yılları arasında Sovyetler Birliği'nde bulunmuştur. Rus Ordusunda tugay komutanlığına genel olarak albaylar atanır fakat yine de nadiren de olsa generallerde tugay komutanlığına atanabilirler.
Rütbe genellikle bölge, cephe ve ordu komutanlarına ve ayrıca savunma bakan yardımcılarına, genelkurmay başkan yardımcılarına vb. verilmektedir.
Bazı eski Sovyet Ülkelerinde (örneğin Belarus'ta), orduda mareşal veya dört yıldızlı bir general rütbesi bulunmadığı için, albay general genellikle en yüksek rütbedir.
Karşılık gelen donanma rütbesi, aynı zamanda üç yıldızla gösterilen amiraldir.
Ukrayna

Albay general Ukrayna Kara Kuvvetleri ve Hava Kuvvetlerinde kullanılmıştır.
1 Ekim 2020'den itibaren Ukrayna'da "albay general" rütbesine atamalar kesilmiştir ve en yüksek general rütbesi "General" olmuştur.
Ukrayna Silahlı Kuvvetleri tarafından kullanılan albay general rütbe işaretleri:
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |

| 2016'ya kadar | 2016'ya kadar | 2016'ya kadar | 2016 teklifi | 2016 teklifi | 2016 teklifi | 2016-2020 | 2016-2020 | 2016-2020 | 2016-2020 | 2016-2020 | 2020'den sonra |
Vietnam

Vietnam'da, albay general rütbesi Thượng Tướng olarak bilinir. Kara Kuvvetleri ve Hava Kuvvetleri'nde üç yıldızlı bir rütbedir.
Albay general rütbe işaretleri

Ermenice: գեներալ-գնդապետ
Ermenice: General-gndapet
(Ermeni Kara Kuvvetleri)
Azerice: General-polkovnik
(Azerbaycan Kara Kuvvetleri)
Belarusça: Ґенэрал-палкоўнік
Belarusça: G̀jeneral-palkoŭnik
(Belarus Kara Kuvvetleri)
Boşnakça: General pukovnik
(Boşnak Kara Kuvvetleri)
Hırvatça: General pukovnik
(Hırvat Ordusu)
Kazakça: Генерал-Полҝвниҝ
Kazakça: General-polkovnïk
(Kazak Kara Kuvvetleri)
Sırpça: General pukovnik
(Karadağ Kara Ordusu)
Rusça: Генера́л-полко́вник
Rusça: Generál-polkóvnik
(Rus Kara Kuvvetleri)
Tacikçe: Генерал-полковник
Tacikçe: General-polkovnik
(Tajik Ulusal Ordusu)
Türkmence: General-polkownik
(Türkmen Kara Kuvvetleri)
Özbekçe: General-polkovnik
(Üzbek Kara Kuvvetleri)
Albay general rütbe işaretleri > Eski kullanımlar

Almanca: Generaloberst
(Alman Kara Kuvvetleri)
Almanca: Generaloberst
Macarca: Vezérezredes
(Avusturya Macaristan Ordusu)
Bülent Sankur

| Bülent Sankur |
| --- | --- |
Vatandaşlık: Türkiye
Ödüller: Boğaziçi Üniversitesi emeritus unvanı   Elektrik ve Elektronik Mühendisleri Enstitüsü (IEEE) Türkiye Ömür Boyu Başarı Ödülü

Kariyeri
Dalı: Elektrik Mühendisliği
Çalıştığı kurumlar: Boğaziçi Üniversitesi
 

Bülent Sankur, elektrik-elektronik mühendisi, akademisyen.
Sayısal imge ve video işleme, biyometri, güvenlik için sinyal işleme, yapay öğrenme konularında çalışan bir bilim insanıdır. Yabancı bilim terimlerini Türkçeleştirmek için çalışmalarıyla tanınır.
Yaşamı

1970'te Robert Kolej Yüksek Okulu Elektrik Mühendisliği Bölümü'nden mezun oldu. Doktora derecesini 1976'da ABD'deki Rensselaer Polytechnic Institute'dan aldı.
Doktorasını tamamladıktan sonra Türkiye'ye döndü ve Boğaziçi Üniversitesi’nde 1976'dan itibaren Elektrik-Elektronik Mühendisliği’nde görev yaptı.  Sayısal sinyal işleme, biyometri, görüntü ve video sıkıştırma, çoğul ortam sistemler ve makineyle öğrenme üzerine çalıştı.
Konuk öğretim üyesi olarak Ottawa Üniversitesi, Delft Teknik Üniversitesi ile Télécom Paris’de bulundu. Çeşitli Avrupa çerçeve programları ve iki-taraflı araştırma projelerinde görev yaptı. Türk Silahlı Kuvvetleri'nin bilgi ve iletişimini karşılamak  için 1996'da başlayan Entegre Muhabere Sistemi (TAFICS)'nin mimarlarından biridir.
Türkçe bilim ve teknoloji terimlerinin oluşup düzenlenmesi için 1977'den itibaren çalışmalar yaptı. 1979'da İngilizce-Türkçe yöneylem terimleri dizini Boğaziçi Üniversitesi tarafından; 1993'te elektrik, bilişim ve genel mühendislik terimleri dizini Elektrik Mühendisleri Odası dergisinin eki olarak yayımlandı. Yorgo İstefanopulos ile hazırladığı ve 7000 terimin  İngilizce, Almanca, Fransızca karşılıklarını içeren Elektrik-Elektronik Bilgisayar Mühendisliği Terimleri  adlı sözlük Boğaziçi Üniversitesi yayını olarak 1996'da yayımlandı. Terimler sözlüğü dosyası 1990'lı yıllarda terimler.org sitesinde internet üzerinden paylaşıma açıldı.
2010'lu yılların başında Türkiye Bilimler Akademisi tarafından ‘Türkçe Bilim Terimleri Sözlüğü’ projesi kapsamında gerçekleştirilen ‘Mühendislik Bilimleri Sözlüğü" projesini yürüttü. Sözlük, tubaterim.gov.tr adresinde kullanıma sunuldu.
2014'te  Boğaziçi Üniversitesi Elektrik-Elektronik Mühendisliği Bölümü tarafından emeritus ünvanına;  2019'da  Elektrik ve Elektronik Mühendisleri Enstitüsü (IEEE) Türkiye tarafından  "Sinyal işleme alanında yaptığı öncü ve çığır açıcı araştırma çalışmaları" nedeniyle Ömür Boyu Başarı Ödülü'ne layık görülmüştür.
Bunraku

Bir bunraku kuklasının başı
Bunraku (文楽), 1684 yılında Japonya'nın Osaka kentinde doğmuş geleneksel Japon kukla tiyatrosu türüdür. Ningyo coruri (Japonca: 人形浄瑠璃) olarak da adlandırılır. Bu ad şamisen çalımı ve gösteri metninin okunmasını kapsayan coruri / joruri müziği ve Japoncada kukla anlamına gelen ningyo sözcüklerinin birleşmesinden türetilmiştir. Bunrakuda şamisenin yerine nadiren de olsa taiko davulu denen bir tür tamtam da kullanılır.
Bunraku gösterilerinde üç tür gösterici yer alır:
Ningyōtsukai ya da Ningyozukai - Kuklacılar
Tayu - okuyucular
Şamisen müzisyenleri
Geçmişi

İlk olarak, bunraku terimi yalnızca 1872 yılında Osaka'da kurulan özel bir tiyatroyu belirtmek için kullanılıyordu. Daha sonra Umemura Bunrakken'dan adını alan bu kuklacılık türü öylesine büyük üne kavuştu ki pek çok Japon bu terimi geleneksel Japon kukla tiyatrosunun tüm türleri anlatmak için kullanmaya başladı. Başlangıçta kabuki gibi yalnızca soylu kesim için icra edilen bir sanat olduysa da Meiji dönemine gelinene kadar halk arasında da hızla yayıldı ve bu döneme kadar popüleritesini korudu.
Kuklaların özellikleri

Bunraku oyunlarında kullanılan kuklaların boyları 100 ila 125 santimetre arasında değişebilir. Boyutlardaki farklılıklar kuklanın yaşına, cinsiyetine ve kukla trupunun özelliklerinden ileri gelir. Japonya'daki tiyatrolar içinde, geleneksel Osaka tiyatrosundaki kukla figürleri diğer yerlere oranla daha küçük boyutta olmuştur. Başka bölgelerde, açıkhavada geniş mekânlarda sergilnen oyunların kuklalarının daha büyük tasarlanılması yoluna gidilmiştir.
Bunraku kuklalarının baş bölümleri ve elleri, işlerinde uzman ustalarca işlense de gövde ve kostümler kuklacılar tarafından yapılır. Baş bölümünün tasarımında ayrıntılı işlemeler uygulanabilir. Eğer oyunlar doğaüstü güçleri anlatan bölümler içiriyorsa kukla, yüzü bir anda bir şeytanınkine dönüşen biçimlerde de tasarlanabilir. Daha basit yüz betimlemeleri sağa-sola, yukarı-aşağı hareket eden gözlerden, burundan, ağızdan ve hareket edebilen kaşlardan oluşur.
Kuklanın başının her hareketi, gövdenin arkasındaki bir boşluktan sol elini içeri sokarak, boyundan aşağı uzanan bir kulpu yöneten başkuklacı tarafından yapılır. Omozukai adı verilen bu başkuklacı, sağ elini ise kuklanın sağ elini hareket ettirmek için kullanır. Hidarizukai ya da saşizukai denen sol kuklacı ise tiyatro topluluğunun kendi yöntem ve kurallarına göre kendi sağ eliyle kuklanın sol elini yönetir. Bu el kuklanın dirseğinden uzanan bir kulp aracılığıyla oynatılır. Aşizukai adı verilen üçüncü kuklacı da kuklanın ayak ve bacaklarını oynatır. Bir kukla oynatıcısının sahneye çıkabilmesi için en az 10 yıllık bir çıraklık sürecinden geçmesi gerekir.
Bunrakuda hepsi olmasa da çoğu kukla karakteri 3 kuklacı gerektirir. Bu kukla oynatıcıları diğer türlerin aksine saklanmaz, izleyicilerin gözü önünde çoğu zaman siyah elbiseler giyerek gösteriyi gerçekleştirirler. Bazı gösterilerde kuklacılar siyah başlıklarla baş ve yüzlerini de örterek görünmez olur, bazılarındaysa yalnızca başkuklacının yüzü açık bırakılır ve bu oyun türüne dezukai denir.
Oyunun özellikleri

Genellikle bir okuyucu bütün karakterlerin bölümlerini okur. Bunu yaparken, bir karakterden öbürüne geçerken sesinin tonunu değiştirir. Ancak çoklu seslendirmelerin de yapıldığı görülür. Seslendirmeyi yapanlar, kuklaları oynatanlar değildir. Okuyucular dönen bir sahne üzerinde şamisen çalanların yanlarında oturur. Ara ara dönen bu sahne bir sonraki sahne için müzisyenleri değiştirir.
Bunraku kukla tiyatrolarında kullanılan şamisenler, diğer şamisenlerden daha farklıdır. Bu türün ses tonu daha alçaktır ve daha toktur.
Bunrakular, kabuki ile pek çok ortak konuya sahiptir. Pek çok oyun hem kabuki oyuncuları hem de bunraku sergileyen kukla trupları tarafından sergilenmiştir. Bunrakular özellikle âşıkların intiharlarını konu edinen oyunları ile bilinir. Kırk yedi rōnin adlı hikâye hem kabuki de hem de bunraku da ünlüdür.
Kabuki bir oyuncunun tiyatrosuyken, bunraku bir işleticinindir. Bunrakuda, gösterilerden önce okuyucu elindeki metinle birlikte sahneye çıkar ve izleyicileri selamlayarak kâğıtta yazılanlara bağlı kalacağına ilişkin söz verir. Kabuki de oyuncular kelime oyunları yaparlar, doğaçlama sözler söyler, zaman ve mekânın koşullarına göndermeler yaparak metinde yer almayan sözler söyleyebilirler.
Bunraku oyularının yazımı konusunda en tanınmış yazarlardan biri Çikamatsu Monzaemon'dur. Kendisinin olduğu düşünülen yüzden fazla oyunla çoğu zaman Japonya'nın Shakespeare'i olarak adlandırılır.
Bunraku düzenleyen kuruluşlar, oynatıcılar ve kukla yapımcıları Japonya Hükûmeti'nin Yaşayan Millî Değerler programı altında korumaya alınmıştır.
Günümüzde bunraku

Japonya'da Osaka, Ulusal Bunraku Tiyatosu devlet destekli bunrakunun merkezidir. Truplar yılda ortalama 5 oyun hazırlarlar ve her biri 2 ila 3 hafta Osaka'da sergilendikten sonra başkent Tokyo'da Ulusal Tiyatro'da oynanmak için turneye çıkar. Daha sonra Japonya'nın diğer yöreleri ve nadiren de olsa yurtdışı turneleri düzenlenir.
II. Dünya Savaşı'ndan önce profesyonel, yarı-profesyonel ve amatör truplarla sayıları yüzleri bulan kukla topluluklarının sayıları bu dönemden sonra hızla düşmüş ve günümüzde 30 dolaylarındadır. Bu truplar yılda bir-iki kez sahneye çıkar ve genellikle ulusal festivallerde görünürler. Bunların yanında bazı yerel kukla trupları etkin biçimde oyun sergilemeyi sürdürür.
Kobe'nin güneybatısında yer alan bir ada olan Avaci'de kurulan Avaci Kukla Topluluğu günlük olarak kısa gösteriler sunar ve bu gösterilerle Amerika Birleşik Devletleri, Rusya gibi ülkelere turneye çıkmıştır.
Bunraku oyunundan bir kesit
Ulusal Bunraku Tiyatosu, Osaka.
Dünyanın Sonundaki Ev

| --- | --- |

Yönetmen: Michael Mayer
Yapımcı: John Hart
Senarist: Michael Cunningham
Oyuncular: Andrew Chalmers / Colin Farrell / Robin Wright Penn
Müzik: Duncan Sheik
Stüdyo: Warner Independent Pictures
Yapım yılı: 2004, ABD
Süre: 93'
Dil: İngilizce
A Home at the End of the World (Dünyanın Sonundaki Ev) Pulitzer ödüllü The Hours'un (Saatler) yazarı Michael Cunningham'ın kaleminden çıkan romanın Michael Mayer yönetmenliğinde ekrana uyarlanmasıdır.İki çocukluk arkadaşının geçmiş ilişkileri ile yüzleşmelerinin yanı sıra 80'lerin New York şehrinde kendilerinden yaşça büyük arkadaşları Clare ile aralarındaki 3'lü tanımlanamaz bağı konu alan yapım duygusal ikilemleri vurgulamıştır.Bir babanın ölümünün yanı sıra beklenmedik bir hamilelikle başetmeye çalışan bu üç arkadaş arasında zamanla bir aşk üçgeni oluşur.Sonunda ise birbirleriyle yüzleşirken, sahip olduklarının hiç de umdukları şeyler olmadığını fark edecek olan bu iki erkek ve bir kadından oluşan arkadaş grubu ruhsal ikilemleriyle hayatlarına devam ederler.
Lavtacı Andon

| Lavtacı Andon |
| --- | --- |
Doğum: Batrik Kiryazis 
Ölüm: 1915 - 1925
Başladığı yer: Rum
Tarzlar: Klasik Türk müziği
Meslekler: Müzisyen
Çalgılar: Lavta, ut
Önemli çalgılar
Lavta
Lavtacı Andon, (ö. 1915 - 1925, İstanbul) Rum asıllı lavtacı, udi ve bestecidir. Kaç yılında doğduğu ve eğitimi hakkında bilgi bulunmamaktadır. Asıl adı "Batrik Kiryazis"tir. Civan Ağa ve Lavtacı Hristo'nun ağabeyi, Kemençeci Vasilaki ve Suphi Ziya Özbekkan'ın hocasıdır.
Kardeşleriyle birlikte oluşturduğu saz takımlarıyla uzun yıllar piyasada çalıştı, bu topluluklar köçekçe icrasında büyük başarı gösterdi. Besteci olarak özellikle saz eserlerinde başarılıydı. Vasilaki aracılığı ile Tamburî Cemil Bey ile tanıştı. 
Üç tane peşrev, iki tane saz semaisi, bir tane mandra ve birkaç tane şarkı besteledi. En bilinen eserleri Hüseyni Peşrev ve Saz Semaisi'dir.
Bazı kaynaklara göre 1915'te, bazı kaynaklara göre 1925'te öldü.
Miletopolis

| --- | --- |
Miletopolis (Eski Yunanca: Μιλητόπολις)
Diğer adı: Miletoupolis (Melde bayırı)
Konum:  Bursa, Mustafakemalpaşa
Bölge: Misya
Tür: Yerleşim
Tarihçe
Kuruluş: Lokalizasyonu MÖ 1. yüzyıl
Kültür(ler): Helenistik Dönem, Roma Dönemi
Bağlı olduğu: Milet kolonisi, Attika-Delos Deniz Birliği
İlgili kişi(ler): Kyzikoslular, Atinalılar, Miletoslular
Sit ayrıntıları
Buluntu(lar): Nekropol alanı, tapınak kalıntıları, hamam kalıntıları, mimari yapılar, lahitler, bronzdan Apollon heykeli, seramik parçaları, Miletopolis kökenli yazıtlar, figürler, sikkeler, Athena büstü, adak levhalar 
Kazı tarihleri: 1. kazı (1975), 2. kazı (2008).
Arkeologlar: Hazal Çıtakoğlu
Durum: Harabe
 Port City Miletoupolis
Menofanların mezar kabartması (Roma'da yaşam ve ölüm, günümüzde Bursa -Mysia'da  Miletopolis yakınında- MÖ 1. yüzyıl) Altes Museum.
Miletopolis (Eski Yunanca: Μιλητόπολις) veya Miletoupolis (Μιλητούπολις) Antik Mysia bölgesinin kuzeyinde, Macestus ve Rhyndacus nehirlerinin birleştiği noktada kurulmuş bir şehir. Adını şehrin batısından geçen günümüzde Simav Çayı olarak bilinen Macestus Nehri'nden alır.
Yerleşim

Strabon'a göre Miletopolis bir Milet kolonisiydi. MÖ 1. yüzyılda şehir göl kenarında bulunmaktaydı. Bu göl, Miletopolitis ya da Artynias Gölü olarak adlandırılmıştır. Önemli bir liman kenti olan Miletopolis günümüzde Ulubat gölüne 17 km, Manyas Gölü'ne 27 km, Marmara Denizi'ne 37 km uzaklıktadır.
Araştırma tarihi

Bursa Mustafakemalpaşa yakınlarında Melde bayırı (Üçkürnalı) olarak bilinen mevkide 1975 yılında Bursa İzmir kara yolu çalışmalarında kentin bir bölümü ortaya çıkmış ve kurtarma kazısı yapılmıştır. Bu kurtarma kazısı dışında herhangi bir bilimsel kazı çalışması yapılmamıştır. Ancak daha sonraki zamanlarda yüzey araştırması yapılmıştır. Kazılarında elde edilen Nümismatik ve Arkeolojik bulgular ışığında elde edilen veriler kısıtlıdır. Kuruluşu hakkında kesin bir bilgi olmamakla birlikte, Kyzikoslular, Atinalılar veya Miletoslular tarafından kurulmuş olması muhtemeldir.
Antik kaynaklarda adı geçen kentin ayrıca bir liman kenti olduğu, Hadriyanus dönemi sikkeleri ve Atina vergi listeleri arşivinden anlaşılmaktadır.
Tarihçe

Kentin MÖ 7. yüzyılda kurulduğu düşünülmektedir. Başlangıçta Miletopolis'in bir koloni kenti olarak kurulduğu konusuna ışık tutacak yeterince veri yoktur. Miletopolis'in MÖ 5. yüzyılda Attika-Delos Deniz Birliği'ne üye olduğu ve bu birliğe MÖ 410-409 yıllarında vergi ödediği kayıtlarda bulunmaktadır. Bir diğer olguya göre antik kent Miletopolis'te MÖ 4. yüzyılda darp edilen sikkelerin ön yüzünde Athena başı, arka yüzünde ise baykuş bulunmaktadır. Kentin MÖ 4. yüzyılda bağımsız kent statüsüne girdiği gözükmektedir. Arkeolojik bulgular ışığında bakılırsa, kentte çıkan sikkeler üzerindeki betimlemeler ve Kentte çıkan bazı yazıtlarda Miletopolis kentinin Atina ile büyük bağlantısının olduğu netlik kazanmıştır. Miletopolis antik şehir ilk 1974 yılı Bursa-İzmir kara yolu çalışmaları sırasında tespit edilmiş, bu sebeple antik şehrin tahrip olacağı düşünülüp hafriyat durdurulmuştur. 1975 yılında Arkeolojik kazıma başlanmasıyla buradaki veriler kesinlik kazanmıştır. Kazı çalışmalarında Antik Kenti çevreleyen Miletopolis Höyüğün 130x70 cm boyutlarındaki kısmı kaldırılmış yol yapımına devam edilmiştir. Burada çıkan verilere göre M.Ö 100'de kurulduğu Yunan arşiv ve belgelerinde adı geçmektedir. MÖ.4.yüzyılda bazı sikkelerde Miletopolist'en olarak kayıtlarda geçen kentte, 2008 yılında yeniden kurtarma kazısı yapılarak Miletoplis Antik Kentinin bir kısmı gün yüzüne çıkartılmıştır. Miletopolis Antik Tarihi ile araştırma yapan belgesel yönetmeni Tekin Gün, Karacabey harası sırtlarında 20 civarında döneme ait mezar ve kalıntılarının bulunduğunu dile getirmiştir. Miletopolis Antik Kentinde yapılan arkeolojik kazılarda, bir tapınak, tapınak kalıntıları, hamam kalıntıları, mimari yapılar, ahitler, adak levhaları, mezar stelleri,  bronzdan bir Apollon heykeli, büst, seramik parçaları bulunmuştur. Miletopolis kökenli yazıtlar Bursa Arkeoloji Müzesi'nde sergilenmektedir.
Limanın Konumu

Akademik çalışmalar ışığında antik kent üzerinde arkeolojik araştırmaları değerlendiren ve Miletopolis hakkında araştırma yapan bilim insanları, Uluslararası 3. Mustafakemalpaşa Sempozyumu Geçmişten Geleceğe Mustafakemalpaşa adlı eserin 75 ve 116 sayfalarda geçen Liman kenti Miletopolis bölümlerinde şöyle açıklamakta: 
Antik kent limanı Attik-Delos Deniz Birliği'ne üye olan kentin limanının olması kaçınılmaz bir gerçektir. Ancak, günümüze kadar yapılan arkeolojik araştırmalarda ''Üçkurnalı'' Melde Bayırı ve çevresinde limana ait olabilecek herhangi bir yapı kalıntısı ve arkeolojik veriler ile karşılaşılmamıştır. Yapılan araştırmada, kentin yakın çevresinde yer alan Tatkavaklı mahallesi, Derecik, Ocaklı, Yumurcaklı, Yolağzı ve Ovaazatlı köylerinde ve muhtelif yerlerde antik limana ait olabilecek kalıntılar tespit edilmeye çalışılmıştır. Bunun neticesinde Araştırma yaptığımız köylerde muhtarlar veya köy azaları ile birebir görüşülmüş, çevre hakkındaki bilgilerine başvurulmuştur. Yapılan araştırmada limanla bağlantılı olabilecek herhangi bir yapı kalıntısına rastlanmamıştır. Ancak söz konusu köylerde tekil sayıda mimari parçalara rastlanmış ve bu mimari blok taşların ''Miletopolis Höyüğü''- Melde Bayırı'ndan getirildiği öğrenilmiştir. Yüzeyde limana ait herhangi bir yapı kalıntısına rastlanmayan kentin limanının belirlenebilmesi için bölgenin geçirdiği coğrafi değişim ve depremlerin irdelenmesi gerekmektedir. Nitekim, Uluabat ve Manyas Gölleri Kuzey Anadolu Fay Hattı içerisinde yer alan bölgede Antik Çağ'dan günümüze kadar birçok deprem meydana geldiği ve bu hareketli zemin özellikle Kuvater'de hızlı bir jeomorfolojik gelişim-değişim geçirmiştir. Türkiye'nin ilk kadın jeoloğu Ervin Lahn'a göre, Neojen Dönem'de Bursa-Gönen depresyonu muhtemelen çöküntü alanında büyük bir göl oluşmuş; Kuvater Dönem'de meydana gelen hareketlenme neticesinde ise bu büyük göl, dört ayrı küçük göle dönüşmüştür. Uluabat Gölü'nde yapılan jeolojik ve jeomorfolojik araştırmalar gölün; Geç Holosen'de akarsu yataklarının setlenmesiyle meydana geldiğini göstermektedir. Bölgede akarsu yataklarının eğimi azdır ve nehirlerin biriktirme hızı oldukça fazla olduğu saptanmıştır. Zamanla karasallaşan küçük göllerden geriye Uluabat ve Manyas Gölü kalmıştır. 1910'lü yıllarda Philippson, Miletopolis antik kent, Melde civarında müze tarafından kurtarma kazılarının yapıldığı alanın hemen batısında bir bataklığın varlığından söz etmektedir. Nitekim yaptığı çizimde de bataklığın konumunu açıkça göstermiştir. Günümüzde ise söz konusu bataklığın tamamen kurumuş olduğu, üzerinde yer yer inşaatlar yapıldığı gözlenmiştir.
Araştırma ve Kazılar

Hala gizemini koruyan antik şehir hakkındaki bilgilerin araştırılması gerekmektedir. Miletopolis yerleşiminin Miletoslular, Kyzıkoslular veya Atinalılar arasından kimin kurduğu net olarak bilinmemektedir. Bununla beraber geniş ve kapsamlı arkeolojik kazılar sonrası netlik kazanabileceği düşünülmektedir. Ayrıca Berlin - Altes Museum da sergilenen Menofanların M.Ö.1.yüzyıl'a ait mezar kabartması (Roma'da yaşam ve ölüm),Günümüzde Bursa – Mysia, Miletopolis yakınında çıkarılmış olup antik yerleşimin üzerinde Roma hakimiyetinin varlığını güçlendirmektedir.1902 yılında bölgeyi ziyaret eden bir diğer bilim adamı ise coğrafyacı Alfred Philippson'dur. Philippson, yazdığı eserde, günümüzde “Melde Bayırı” olarak adlandırılan tepenin sol tarafında yer alan bataklıktan ve bataklık etrafında tespit ettiği mimari bloklardan bahsetmektedir. Burasının Miletopolis kenti (Kirmasti) ve kente ait liman olduğu konusunda vurgu yapmaktadır. Philippson, Rhyndakos Nehri'nin getirdiği alüvyonlar sayesine bölgenin zamanla dolduğunu ve arkeolojik kültür varlıklarının zamanla toprak altında kaldığını belirtmektedir. Hasluck ise Miletopolis'in Kyzikos'un egemenlik bölgesi içinde bulunduğunu bildiren araştırmacılardan biridir. Eserinde kentin yerinin Mihaliç veya Melde'de olabileceği görüşlerine yer vermektedir. Ancak, gözlemlerinde Miletopolis sikkelerinin Melde'de çok yoğun olarak çıktığını, Mihaliç'te ise çok nadir olduğunu belirtmektedir. Hasluck, sonuç olarak Melde etrafında yoğun olarak gözlemlediği mimari kalıntılardan ve sikkelerde kentin lokalizasyonu Melde Bayırı ve çevresine vermektedir. J. Artue Munro da, Hasluck gibi Miletopolis'i Melde Bayırı civarına lokalize eden araştırmacılardan birisidir. Kentle ilgili kesinleştirilemeyen soruların cevabını 1975 yılında, Bursa Arkeoloji Müdürlüğü başkanlığında yapılan arkeolojik kazılar ve Alman Epigraf Elmar Schwertheim vermiştir. Melde Bayırı'nda yapılan arkeolojik kazılarda, bir tapınak, “C sondajı” olarak adlandırılan alanda ise, hamama ait yapı kalıntıları tespit edilmiştir . Yapılan kurtarma Schwertheim ise; Kyzikos ve yöresi yazıtlarının 2. serisinde Miletopolis kökenli tüm yazıtları yayınlamıştır. Gerek arkeolojik kazılar gerekse, Schwertheim tarafından yayınlanan yazıtlar kentin lokalizasyon problemini ortadan kaldırmıştır. Yapılan bu araştırma ve kazılar Hellenistik ve Roma Dönemi'nde kentin oldukça önemli bir yer olduğunu gözler önüne sermektedir. Kazılarda tespit edilen mimari yapılar, lahitler, heykel ve M.Ö. 6-5. yüzyıla tarihlenen çeşitli seramik parçaları antik kentin Melde Bayırı'nda olduğu kanaatini güçlendirmiştir.
Buluntular

Yapılan bilimsel arkeolojik açma ve kazılarda Roma İmparatoruna ait bir tapınağın kalıntıları yivli sütunlar, mask kabartmalar, sütun başlıkları, alınlıklar ve çeşitli motiflerle işlenmiş mermer parçaları, 1.13 boyunda bronzdan yapılmış bir Apollon heykeli bulunmuştur. Tapınak kalıntıları arasında bulunan oda girişlerine ait kaide ve sütunlar, mask kabartmalar tapınağın giriş bölümüne ait olduğu sanılmaktadır. Kazılarda ayrıca Apollon heykeline ait parçalar, hamam kalıntıları, yıkık sütunlar arasında mozaik parçaları ve erken Bizans dönemine ait harabe kalıntıları bulunmuştur. Ayrıca Karacabey harasına yakın sırtlarda 20 civarında aile mezarı bulunmuştur.
Galeri

1975 yılı Miletopolis kazı alanında çıkan  Bronz Apollon Heykeli MÖ 2. yüzyıl, boy 1,63 metre  ayakta duran çıplak erkek heykeli, (Apollon heykellerinin en önemli ortak özelliği genç erkek yakışıklığının simgelenmesidir.)
Miletopolis'ten mücevherler, Marmara Denizi, Türkiye British Museum'da - MS 175-180
Talking Saul

| Talking Saul |
| --- | --- |
Tür: Talk show
Proje tasarımcısı: Chris Hardwick
Yaratıcı yönetmen(ler): Michael Davies Jen Kelly Patton Brandon Monk Chris Hardwick
Ülke: Amerika Birleşik Devletleri
Dili: İngilizce
Sezon sayısı: 3
Bölüm sayısı: 6
Yapım
Yapım şirketi: Embassy Row
Yayın bilgileri
Kanal: AMC
Yayın tarihi: 15 Şubat 2016 (2016-02-15) - 8 Ağustos 2022 (2022-08-08)
Kronoloji
İlişkili programlar: Better Call Saul


Talking Saul, Chris Hardwick tarafından sunulan, AMC televizyon dizisi Better Call Saul'un bölümlerinin tartışıldığı bir talk show programıydı. Altı bölüm, 15 Şubat 2016'dan 8 Ağustos 2022'ye kadar canlı olarak yayımlandı. Programda yer alan konuklar arasında Better Call Saul'dan oyuncular ve ekip üyeleri, hayranlar ve canlı izleyiciler yer aldı.