stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Post-Politika

Post-Politika, Soğuk Savaş sonrası dönemde küresel ölçekte bir uzlaşı politikasının ortaya çıkışının eleştirisine atıfta bulunmaktadır: Berlin Duvarı'nın yıkılmasının ardından Doğu Komünist Bloku'nun dağılması, ideolojik uzlaşı sonrası için bir umut oluşturmuştur. Post-komünist ülkelerdeki siyasi gelişim, her birinin komünist parti üyeleriyle başa çıkma konusunda benimsediği yaklaşıma bağlı olarak iki farklı yönde ilerlemiştir. Daha sonra AB'ye katılan Doğu Avrupa ülkelerinde aktif bir komünizmden arındırma  süreci yaşanmıştır. Rusya'da ve eski SSCB cumhuriyetlerinin çoğunda ise komünistler eşit şartlarda birçok siyasi partiden biri haline gelmişlerdir.
Jacques Rancière, Alain Badiou ve Slavoj Žižek gibi önde gelen bir grup filozof tarafından üretilen ve radikal, aktif eşitlik kurumu olarak siyasetle ilgilenen bu eleştiri, post-ideolojik uzlaşı siyasetinin gerçek anlamda siyasi olanın sistematik bir şekilde ortadan kaldırılmasına yol açtığını iddia etmektedir: bir dizi yeni "post-demokratik" yönetim tekniğinin kurulmasıyla birlikte, iç siyaset sosyal idareye indirgenmektedir. Bu arada, postmodernist "benlik siyaseti "nin yükselişiyle birlikte, Chantal Mouffe'un "ahlak sicilindeki siyaset" olarak adlandırdığı, siyasi değerlerin yerini ahlaki değerlerin aldığı yeni bir "davranış siyaseti" ortaya çıkmıştır.
Post-Politika fikir birliğinin kökleri > 1989 sonrası küresel siyasi manzara

1989'da Berlin Duvarı'nın yıkılmasının akabinde Doğu komünist bloğunun dağılması, Soğuk Savaş döneminin ve bununla birlikte Doğu ile Batı, komünist ve kapitalist dünyalar arasındaki büyük ideolojik çekişmenin sona erdiğini ilan etmiştir. Batı toplumunun gözünde kapitalizm galip gelmiş, liberal demokrasi de buna karşılık gelen siyasi doktrin olmuştur. Doğu Avrupa ve Avrasya'da devlet komünizminin zaten kriz içindeki bir sisteme son darbe olarak düşmesiyle birlikte, komünizmin yanında kilit bir siyasi aktör olarak SSCB sosyal demokrat, Keynesyen biçimini terk etti; ve neoliberalizm yeni bir küresel aşamaya girmiştir. SSCB'de bu değişimin ana itici gücü, Andrey Saharov'un Nobel ödülü konuşmasında formüle ettiği sosyalizm ve komünizm arasındaki "yakınlaşma" düşüncesiydi. Francis Fukuyama'nın Tarihin Sonu adlı kitabının kurucu ifadesi olarak bu, post-politik, post-ideolojik "Zeitgeist "ın doğuşuydu.
Post-Politika eleştirisi

Post-politika eleştirinin savunucuları birleşik bir teorik yapıyı temsil etmemektedir. Bununla birlikte, Mouffe hariç, bu eleştiriyle ilişkilendirilen filozoflar bazen bir arada ele alınmaktadır:
Son yıllarda radikal sol düşüncenin yeniden canlanmaya başlamasına yaptıkları katkılar
Aktif, radikal eşitlik (biçimsel eşitliğin aksine aksiyomatik bir verili olarak eşitlik) ve insan özgürleşmesi ile ilgilenmeleri
Genel olarak materyalist eğilimleri - daha sonraki çalışmalarında Marksizm ile az ya da çok ilişki kurarken, hepsi ilk yıllarında Marksizmden etkilenmiştir. Buna ek olarak, önemli şekillerde etkilenmiş olsalar da, hepsi post-yapısalcılıktan önemli ölçüde ayrılmaktadır.
Mouffe ile birlikte Rancière, Badiou ve Žižek'in hemfikir olduğu nokta, mevcut post-politik konjonktürde "gerçek anlamda politik boyutun" sistematik olarak ortadan kaldırıldığını gördüğümüz ve bunun yeniden tesisinin politik kavramımızın radikal bir şekilde yeniden tasavvur edilmesine bağlı olacağıdır.
Siyaseti yalnızca ontik ya da ampirik düzeyde ele almaya - yani "siyasetin olguları" ya da "iktidarın kullanılması ya da ortak meselelerin karara bağlanması" olarak siyasetle ilgilenmeye - dair yaygın teslimiyete karşı, bu yeniden tasavvurun siyasetin ontolojik boyutuyla, yani siyasal olanın özüyle ilgilenmesi gerektiğini söylüyorlar. Her biri tam anlamıyla politik olanı farklı şekillerde kavramlaştırsa da, hepsi onun indirgenemez ve içkin antagonistik boyutu konusunda hemfikirdir:  Žižek'e göre radikal-ilerlemeci bir konum, "politik olanın kurucu unsuru olarak içkin antagonizmanın koşulsuz önceliğinde ısrar etmelidir". Dolayısıyla, post-politikanın, tanımlayıcı mantığı olarak uzlaşmayla birlikte, uygun bir şekilde politik olanın önünü kestiği yönünde itham edilmiştir.
Post-Politika ve Çevre

Hem Žižek hem de Badiou'nun da açıkça kabul ettiği şekilde, post-politik manzara özellikle ekolojik kısımda oldukça gelişmiş durumdadır. Bu ipucunu takip eden çevre coğrafyacısı Erik Swyngedouw, post-politik durumun klasik semptomlarının çoğunu çevre politikaları içinde tanımlayan yeni bir literatüre öncülük etmiştir.
Konuyla ilgili yayınlar

Bell, Daniel (1960). The End of Ideology: On the Exhaustion of Political Ideas in the Fifties. Free Press. ISBN 978-0-02-902240-5.
Bell, Daniel M. Jr. (2006) [2001]. Liberation Theology After the End of History: The Refusal to Cease Suffering. Routledge. ISBN 978-1-134-54583-4.
Murphy, John M. (2004). "The language of the liberal consensus: John F. Kennedy, technical reason, and the "new economics"". Quarterly Journal of Speech. 90 (2). ss. 133-162. doi:10.1080/0033563042000227418.
Pusey, Andre; Russell, Bertie (2010). "The Climate Crisis or the Crisis of Climate Politics?". Perspectives. 12 (2). ss. 26-47. Erişim tarihi: 31 Ocak 2017.
Steven, Pascal. "Are We Anywhere? Carbon, Capital and COP-15". 1 Eylül 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi.
Steven, Pascal (January 2009). "Are We Anywhere? Carbon, Capital and COP-15". libcom.org. Erişim tarihi: 31 Ocak 2017. Arşivlenmesi gereken bağlantıya sahip kaynak şablonu içeren maddeler (link) [ölü/kırık bağlantı]
Swyngedouw, Erik (2001). "An interview with geographer Erik Swyngedouw". Shift Magazine. 8 (Jan-May). Raphael Schlembach tarafından görüşme yapıldı. Raphael Schlembach. ss. 11-13. 14 Mayıs 2010 tarihinde kaynağından arşivlendi.
Swyngedouw, Erik (2001). "An interview with geographer Erik Swyngedouw". Shift Magazine. 8 (Jan-May). Raphael Schlembach tarafından görüşme yapıldı. Raphael Schlembach. ss. 11-13.
Kokodacoris

Kokodacoris Stenopodainae altfamilyasına bağlı bir böcek cinsidir.
Jeologlar listesi

Bu, Jeolog bilim insanlarının makale bağlantılarının yer aldığı eksik bir Jeologlar listesidir.
İçindekiler

A B C Ç D E F G H I İ J K L M N O Ö P Q R S Ş T U Ü V W X Y Z
A

Vladimir Abazarov (1930-2003)
Aziz Ab'Sáber (1924-2012),
Otto Wilhelm Hermann von Abich (1806–1886)
Louis Agassiz (1807–1873)
Georgius Agricola (Georg Bauer) (1494–1555)
Ulisse Aldrovandi (1522–1605)
Claude Allègre (d. 1937)
Fernando Flávio Marques de Almeida (d. 1919)
Walter Alvarez (d. 1940)
J. Willis Ambrose
Roy Chapman Andrews (1884–1960)
Mary Anning (1799–1847)
Adolphe d'Archiac (1802–1868)
Giovanni Arduino
Richard Lee Armstrong (1937–1991)
Tanya Atwater
B

Andrew Geddes Bain (1797–1864)
Robert T. Bakker (d. 1945)
Octávio Barbosa (1907–1997)
Thomas Barger (1909–1986)
Aykut Barka (1951–2002)
Anthony R. Barringer (d. 1925)
Florence Bascom (1862–1945)
Robert Bell (1841–1917)
Walter A. Bell (1889–1969)
C

Stephen E. Calvert
Colin Campbell (d. 1931)
Neil Campbell (1914–1978)
Samuel Warren Carey (d. 1911)
Petr Černý
Alexandre-Emile Béguyer de Chancourtois (1820–1886)
William Conybeare (1787–1857)
Isabel Clifton Cookson (1893–1973)
Edward Drinker Cope (1840–1897)
Charles Andrew Cotton (1885–1970)
James Croll (1821 – 1890)
Georges Cuvier (1769–1832)
George V. Chilingar
D

G. Brent Dalrymple (d. 1937), ABD, yazar The Age of the Earth (1991)
James Dwight Dana (1813–1895)
Charles Darwin (1809–1882)
George Mercer Dawson (1849–1901)
John William Dawson (1820–1899)
Henry De la Beche (1796–1855)
E

Heinz Ebert (1907–1983)
Niles Eldredge (d. 1943)
Jean-Baptiste Élie de Beaumont (1798–1874)
W. G. Ernst (d. 1931)
Robert Etheridge, Junior (1847–1920)
Raul-Yuri Ervier (1909-1991)
Maurice Ewing (1906–1974)
F

Barthélemy Faujas de Saint-Fond (1741–1819)
Mikhail A. Fedonkin (d. 1946)
Walter Frederick Ferrier (1865–1950)
Frederick C. Finkle (1865-1949)
Charles E. Fipke (d. 1946)
Richard Fortey (d. 1946)
Yves Fortier (d. 1914),
Gillian Foulger
William Fyfe (d. 1927, New Zealand)
G

Hubert Gabrielse
Robert Garrels (1916–1988)
Grove Karl Gilbert (1843–1918)
James E. Gill (1901–1980)
Victor Goldschmidt (1888–1947)]
John Gosse
Stephen Jay Gould (1941–2002)
L. C. Graton (1880–1970)
Alexander Henry Green (1832–1896)
George Bellas Greenough (1778–1855)
Djalma Guimarães (1894–1973)
Henry C. Gunning (1901–1991)
H

Julius von Haast (1824–1887), New Zealand
Sir James Hall, 4th Baronet (1761–1832)
James Hall (1811–1898)
W. Brian Harland (1917–2003)
Geoffrey Hattersley-Smith (d. 1923)
Thomas Hawkins (1810–1889)
James Edwin Hawley (1897–1965)
Frank Hawthorne (d. 1946)
Richard L. Hay (1929–2006)
Ferdinand Vandeveer Hayden (1829–1887)
Hollis Dow Hedberg (1903–1988)
Bruce Heezen (1924–1977)
Jean de Heinzelin de Braucourt (1920–1998)
Sue Hendrickson (d. 1949)
Harry Hammond Hess (1906–1969)
Henry Hicks (1837–1899)
Pattillo Higgins (1863–1955)
Eugene W. Hilgard (1833–1916)
Robert T. Hill (1858-1941)
Claude Hillaire-Marcel (1944)
Paul F. Hoffman (1941-)
Arthur Holmes (1890–1965)
Jack Horner (1946-)
Kenneth J. Hsu (d. 1929)
M. King Hubbert (1903–1989)
James Hutton (1726–1797)
J

James A. Jensen (1911–1998)
Dougal Jerram (1969– )
David A. Johnston (1949–1980)
Franc Joubin (1911–1997)
K

Michael John Keen (1935–1991)
İhsan Ketin (1914-1995), Türk yer bilimci Kuzey Anadolu Fay Hattı'nın kaşifi, Türkiye Jeolojisi'nin babası, Gustav-Steinmann-Medaille sahibi
Clarence King (1893–1971)
James Kitching (1922–2003)
Sir Albert Ernest Kitson (1868–1937)
Maria Klenova (1898–1976)
Andrew H. Knoll (d. 1951)
Alan S. Kornacki (d. 1952),
Danie G. Krige (d. 1919)
M. S. Krishnan (1898–1970)
Thomas Edvard Krogh (1936–2008)
William C. Krumbein (1902–1979)
Nikolai Kudryavtsev (1893–1971)
L

Charles Lapworth (1842–1920), Ordovisiyen Periyodunu tanımlamış İngiliz Jeolog
Andrew Lawson (1861–1952), ABD (İskoçya doğumlu), San Andreas Fayı'nın isim babası
Richard Leakey (d. 1944), Kenyalı paleontolog
Joseph LeConte (1823–1901), ABD, ilk jeoloji profesörü, Kaliforniya Üniversitesi
Robert Legget (1904–1994), Kanadalı yazar, inşaat mühendisi, toprakbilimci
Inge Lehmann (1888–1993), Danimarkalı, Lehmann süreksizliği'ni bulan sismolog
Luna Leopold (1915–2006), tanınmış Amerikalı hidrolog
Xavier Le Pichon (d. 1937), Fransız levha tektoniği jeofizikçi
Waldemar Lindgren (1860–1939), seçkin İsveç asıllı Amerikalı ekonomik jeolog
Li Shizhen (1518–1593), Ming Hanedanı zamanı Çinli mineralog, Bencao Gangmu (İlaç Bilimi İncelemesi)'nin yazarı
Martin Lister (c. 1638–1712), İngiltere, öncü jeolog
William Edmond Logan (1798–1875), Kanada, Geological Survey of Canada kurucusu
Rosaly Lopes-Gautier (d. 1957), Brazilyalı, gezegen jeolojisi ve volkanoloji
Sir Charles Lyell (1797–1875), İskoç jeolog, üniformitaryanizm ilkesi ile ünlü yerbilimci
S

Donald F. Sangster, Kanada, kurşun-çinko ekonomik jeologu
Harrison Schmitt (d. 1935), ABD, Apollo 17 ayda yürüyenlerden biri
George Julius Poulett Scrope (1797–1876), İngiltere, volkanoloji, Wollaston Madalyası
Adam Sedgwick (1785–1873), İngiltere, Devoniyen ve Kambriyen periyotlarını öneren kişi
Karl von Seebach (1839–1880), Alman yanardağ uzmanı
Seikei Sekiya (1855–1896), Bir deprem sırasında toprak parçacıklarının devinimini gösteren modeli yaratmış Japon sismolog
Nicholas Shackleton (1937–2006), Britanyalı jeoloh ve klimatolog
Shen Kuo (1031–1095), Çinli bilim adamı, manyetik pusulanın önderi, jeomorfoloji kuramı
Eugene Merle Shoemaker (1928–1997), ABD, göktaşı bilimcisi, Shoemaker-Levy Kuyruklu yıldızının kaşiflerinden biri
Haraldur Sigurdsson, (d. 1939), İzlanda, dinozorların neslinin tükenmesinin sebebinin bir meteor çarpması olduğunun kanıtlarını sunan bilimci
Leon Silver (d. 1925), ABD, Ulusal Akademi, Apollo projesi'nde ayın keşfine olan katkıları için NASA madalyası ile ödüllendirilen bilimci
George Gaylord Simpson (1902–1984), ABD, paleontolog
William Smith (1769–1839), İngiliz Jeolojisi'nin babası
Su Song (1020–1101), metalurji ve mineraloji hakkında bilimsel eserler yazmış Çinli doğabilimci
Josiah Edward Spurr (1870–1950), ABD, jeolog, yazar ve Alaska kaşifi
Laurence Dudley Stamp (1898–1966), Birleşik Krallık, petrol jeoloğu ve coğrafyacı
Charles Steen (1919–2006), ABD, Moab, Utah yakınlarında uranyum keşfi
Max Steineke (1898–1952), ABD, Suudi Arabistan'da geri kazanılabilir 12 milyar varillik petrol rezervi olan Abkayk petrol sahasının kaşifi
Charles R. Stelck (d. 1917), Kanada, petrol jeoloğu, onursal profesör, Logan Madalyası sahibi
Nicolas Steno (1638–1686), Danimarka, özellikle stratigrafi alanında erken-çağdaş jeolojinin önderi
Iain Stewart (d. 1964), Britanyalı, Birleşik Krallık'ta jeoloji hakkında televizyon programı sunan jeolog.
Clifford H. Stockwell (1897–1987), Kanadalı yapısal jeolog, Geological Survey of Canada, Logan Madalyası sahibi
David Strangway, Kanada, jeofizikçi ve üniversite idarecisi, Logan Madalyası sahibi
Eduard Suess (1831–1914), Avusturya (İngiltere doğumlu), Gondvana'nın isim babası
Peter Szatmari Macar asıllı Brezilyalı jeolog, Altın Madalya sahibi, Sociedade Brasileira de Geologia
Ş

Celâl Şengör (d. 1955), Türk, ABD Ulusal Bilimler Akademisi ve Rus Bilimler Akademisi üyesidir ve Gustav Steinmann Madalyası, Arthur Holmes Madalyası ve Bigsby Madalyası almıştır.
Louis Agassiz
Florence Bascom, 1893
Edward Drinker Cope
Charles Darwin, y. 1860
Grove Karl Gilbert
James Hutton
17 Mayıs 1980'de, St. Helens Yanardağı'nda David A. Johnston
Celâl Şengör
Kazuo Koike

| Kazuo Koike |
| --- | --- |

Doğum: 8 Mayıs 1936 Daisen, Akita Bölgesi
Ölüm: 17 Nisan 2019 (82 yaşında) Tokyo, Japonya 
Meslek: Çizgi Roman yazarı, romancı ve eğtiimci

Kazuo Koike (Japonca; 小池 一夫, 8 Mayıs 1936- 17 Nisan 2019), Japon çizgi roman yazarı, romancı ve eğitimci.
Yaşamı

Saito; kariyerinin başında "Golgo 13" çizgi roman serisinin yazarı olarak çalıştı.
Koeki, sanatçı Goseki Kojima ile birlikte "Lady Snowblood" ve daha sonra manga "Lone Wolf and Cub" 'ı yarattı. Yapımın 1970'lerde yayınlanan animasyon filminin uyarlamasına katkı verdi.
Ryoichi Ikegami tarafından hazırlanan "Koike, Crying Freeman" adlı bir başka animasyon serisi 1995 yılında Fransız yönetmen Christophe Gans tarafından çekilerek filme alındı.
Japon çizgi roman sanatçısı Kazuo Koike daha sonra manga ve çizer yetiştirmek için "Gekika Sonjuku"  adlı koleji kurdu.
Sanatı ve ölümü

Şiddetli, eylem odaklı mangalarına ek olarak, Koike ayrıca diğer manga türlerinde ama özellikle golf mangaları ve mahjong mangaları hazırlamıştır. Koike kendisimi hevesli bir golfçü ve profesyonel bir mahjong oyuncusu olarak değerlendirmiştir. Japon çizgi roman yazarı, romancı ve eğitimci Kazuo Koike 17 Nisan 2019'da Tokyo'da zatürre hastalığı sonucu 82 yaşında ölmüştür.
Eserleri

Lone Wolf and Cub 1970–1976
Hulk: The Manga 1970–?
Lady Snowblood 1972–1973
Samurai Executioner 1972–1976
Adolescent Zoo 1978–1981
Path of the Assassin' 1978–1984
Mad Bull 34 1985–1991
Crying Freeman 1986–1988
Hannape Bazooka
Kajō 2003–2006
Yume Genji Tsurugi no Saimon 2006–?
Shura Yukihime Gaiden 2009-?
Oda Nobunaga
Kawaite Sourou
Offered
Color of Rage
Ödülleri

2004: "Manga Sanatçıları Şöhretler Listesi" : Eisner Ödülü
Kasımpaşa

| Kasımpaşa |
| --- | --- |
Semt

 Beyoğlu
Ülke:  Türkiye
Bölge: Marmara
İl: İstanbul
İlçe: Beyoğlu
Zaman dilimi: UTC+03.00 (UDAS)
Alan kodu: (+90) 212
Plaka kodu: 34
Kasımpaşa (1880-1893)
Kasımpaşa, İstanbul ilinin Beyoğlu ilçesinde bulunan tarihî semt.
Etimoloji

Kasımpaşa, Kanuni Sultan Süleyman'ın vezirlerinden Güzelce Kasım Paşa'nın, Padişah tarafından burada oturmayla görevlendirilmesi sayesinde bu adı almıştır. Güzelce Kasım Paşa, semte yaptırdığı cami (Cami-i Kebir), medrese ve diğer eserlerle yöreyi kalkındırmıştır. Kasımpaşa'nın bir diğer adı da Pegai'dir.
Tarihi

İstanbul'un en eski yerleşim yerlerindendir. Fatih Sultan Mehmed gemileri Haliç'e bu semtten indirmiştir. İstanbul'un fethinden önce burada bugünkü İtalyan Cenovalıların ataları Cenevizliler bu bölgede yaşardı. Fetihten sonra semt daha bayındır bir hâl aldı ve zamanının en lüks yerleşimlerinden biri oldu. Ancak Büyük Kasımpaşa Yangını semtte büyük bir hasar yarattı. O tarihten sonra ve özellikle Cumhuriyet devrinin ilk yıllarından itibaren atıl bir hâl aldı. Haliç'in kirlenmesiyle de popülaritesini iyice kaybetti.
İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin Haliç'i temizlemesi ve semte yapılan yatırımların pek çok olumlu etkisi oldu. Yaklaşık 15.000 kişilik bir stada, bir spor kompleksine, bir kütüphane ve bir havuza kavuşan semt, gelişimini sürdürdü. Haliç'in kıyısında bir sosyal dinlenme tesisi inşa edildi. Sosyal dinlenme tesisinin de içinde bulunduğu parkta çeşitli kondisyon ve sağlık aletleri halkın kullanımına açıldı. Semtin ünlü Tabakhane Meydanı (Kızılay Meydanı) ise çağdaş bir hâl aldı.
Semti Kasımpaşa futbol takımı tanıtmış ve semtle özdeşleşmiştir. Takımın stadyumu semtin Tepebaşı'na doğru çıkışında yer almaktadır. Tribünlere ulaşmak için bir yokuş çıkılması gerekmektedir. Oyun alanı ise girişten aşağıdadır. Semtin merkezindeki Cami-i Kebir (Büyük Cami) ve Piyale Paşa mahallesinde bulunan Büyük Piyale Paşa Cami Mimar Sinan'ın eserlerindendir.
Nüfus

| Kasımpaşa mahalle nüfusları |
| --- | --- |
Piyale Paşa: 26.823
Kaptan Paşa: 19.215
Fetihtepe: 18.140
Kulaksız: 9.071
Kadı Mehmet: 9.071
Küçük Piyale: 8.283
Sururi Mehmet efendi: 5.287
Yahya Kahya: 4.166
Bedrettin: 1.010
Cami-i Kebir: 2.388
Çatma Mescit: 2.796
Hacı hüsrev: 1.576
Mimari

Semtte Osmanlı zamanından çeşmeler ve birkaç ev kalmıştır. Genellikle evler betonarme yapıdadır.
Mimari > Tarihi yerler

Osmanlı zamanında yaşamış Mehmet Turabi Efendi tarafından kurulan Turabi Baba Kütüphanesi bulunmaktadır.
Osmanlı zamanında yapılan Cami-i Kebir Kasımpaşanın merkezinde bulur.
Cami-i Kebir'in yanında tarihi hamam bulunur.
Tarihi Kasımpaşa fırını Bahriye Caddesinde bulunur.
Spor

Kasımpaşa SK semti Türk futbolunda en üst düzeyde temsil etmektedir. 2024-25 sezonunda Süper Lig'deki 21. sezonunda olan lacivert beyazlı takım, karşılaşmalarını 13.797 kişilik Recep Tayyip Erdoğan Stadyumu'nda oynamaktadır.
Ulaşım

Semtte çeşitli ulaşım olanakları vardır. Metro, otobüs, dolmuş, minibüs, taksi ve vapur ile ulaşım sağlanır.
Coğrafi konum

Kasımpaşa'nın komşu yerleşim birimleri ve coğrafi bölgelere göre konumu aşağıda gösterilmiştir.
Galeri

Kasımpaşa İskelesi, yanında Cezayirli Hasan Paşa Parkı
Kasımpaşa Cezayirli Hasan Paşa Parkında Cezayirli Gazi Hasan Paşa'nın yanında aslanı bulunan heykeli
Kasımpaşa Sosyal Tesisi
Kasımpaşa Asker Hastanesi'nin Haliç'ten görünümü (Mart 2013)
Kasımpaşa İskelesi ve çevresi (Şubat 2013)
Programlama (müzik)

Peter Francken ev stüdyosunda
Programlama, müzik aleti sesleri oluşturmak için elektronik cihazlar kullanılması ve bu sayede beste yapılması işlemine verilen ad. 1990'lardan bu yana çoğunlukla elektronik müzik ve hip hop müzik için kullanılır.
Isparta florası

Isparta florası, Isparta florasında bulanan bitki taksonları listelenmiştir.
Familyalar > A

Acanthaceae
Acoraceae
Adoxaceae
Alismataceae
Altingiaceae
Amaranthaceae
Aizoaceae
Amaryllidaceae
Anacardiaceae
Apiaceae
Apocynaceae
Apodanthaceae
Aquifoliaceae
Araceae
Araliaceae
Aristolochiaceae
Asparagaceae
Aspleniaceae
Asteraceae
Athyriaceae
Familyalar > B

Balsaminaceae
Berberidaceae
Betulaceae
Biebersteiniaceae
Bignoniaceae
Blechnaceae
Boraginaceae
Brassicaceae
Butomaceae
Buxaceae
Familyalar > C

Campanulaceae
Cannabaceae
Capparaceae
Caprifoliaceae
Caryophyllaceae
Casuarinaceae
Celastraceae
Ceratophyllaceae
Cistaceae
Cleomaceae
Colchicaceae
Commelinaceae
Convolvulaceae
Cornaceae
Crassulaceae
Cucurbitaceae
Cupressaceae
Cymodoceaceae
Cyperaceae
Cystopteridaceae
Cytinaceae
Familyalar > D

Datiscaceae
Dennstaedtiaceae
Dioscoreaceae
Droseraceae
Dryopteridaceae
Familyalar > E

Ebenaceae
Elaeagnaceae
Elatinaceae
Ephedraceae
Equisetaceae
Ericaceae
Euphorbiaceae
Familyalar > F

Fabaceae
Fagaceae
Frankeniaceae
Familyalar > G

Gentianaceae
Geraniaceae
Grossulariaceae
Familyalar > H

Haloragaceae
Hydrangeaceae
Hydrocharitaceae
Hymenophyllaceae
Hypericaceae
Familyalar > I

Iridaceae
Isoetaceae
Ixioliriaceae
Familyalar > J

Juglandaceae
Juncaceae
Juncaginaceae
Familyalar > L

Lamiaceae
Lauraceae
Lentibulariaceae
Liliaceae
Linaceae
Linderniaceae
Loranthaceae
Lycopodiaceae
Lythraceae
Familyalar > M

Malvaceae
Marsileaceae
Melanthiaceae
Meliaceae
Menyanthaceae
Molluginaceae
Montiaceae
Moraceae
Myrtaceae
Familyalar > N

Nartheciaceae
Nitrariaceae
Nyctaginaceae
Nymphaeaceae
Familyalar > O

Oleaceae
Onagraceae
Onocleaceae
Ophioglossaceae
Orchidaceae
Orobanchaceae
Osmundaceae
Oxalidaceae
Familyalar > P

Paeoniaceae
Papaveraceae
Pedaliaceae
Phrymaceae
Phyllanthaceae
Phytolaccaceae
Pinaceae
Plantaginaceae
Platanaceae
Plumbaginaceae
Poaceae
Polemoniaceae
Polygalaceae
Polygonaceae
Polypodiaceae
Portulacaceae
Posidoniaceae
Potamogetonaceae
Primulaceae
Pteridaceae
Familyalar > R

Ranunculaceae
Resedaceae
Rhamnaceae
Rosaceae
Rubiaceae
Ruppiaceae
Rutaceae
Familyalar > S

Salicaceae
Salviniaceae
Santalaceae
Sapindaceae
Saxifragaceae
Scrophulariaceae
Selaginellaceae
Simaroubaceae
Smilacaceae
Solanaecae
Staphyleaceae
Styracaceae
Familyalar > T

Tamaricaceae
Taxaceae
Thelypteridaceae
Thymelaeaceae
Typhaceae
Familyalar > U

Ulmaceae
Urticaceae
Familyalar > V

Verbenaceae
Violaceae
Vitaceae
Familyalar > W

Woodsiaceae
Familyalar > X

Xanthorrhoeaceae
Familyalar > Z

Zosteraceae
Zygophyllaceae
Programlamanın Taosu

Programlamanın Taosu (İngilizce: The Tao of Programming) Geoffrey James tarafından 1987 yılında yazılmış bir kitaptır. Şaka yoluyla yazma tekniği kullanılmıştır ve klasik  Taoist  metinlere -örnek olarak Tao Te Ching ve Zhuangzi - benzetilmeye çalışılmıştır, bu da ciddi mesajını gizlemektedir. Programlamanın Taosu küçük anekdotlardan oluşan dokuz "kitap"tan oluşur:
Sessiz Boşluk
Eski Ustalar
Tasarım
Kodlama
Bakım
Yönetim
Şirket Bilgeliği
Donanım ve Yazılım
Sonsöz
Kitaptaki temalar hacker ideallerini destekleyen türdendir – yöneticilerin, programcıları kendi haline bırakması; kodun az, öz ve bakımı yapılabilir olması; şirket bilgeliğinin çoğu zaman sadece bir oksimorondan fazla olduğu; ve daha böyleleri.
Geoffrey James, Programlamanın Taosu'na benzer iki kitap daha yazdı -- 1988'de Programlamanın Zeni (İngilizce: The Zen of Programming) ve 1989'da Bilgisayar Kıssaları: Bilişim Çağında Aydınlanma (İngilizce: Computer Parables: Enlightenment in the Information Age ). Ancak bunlar o kadar tutmamıştır.
Quo vadis?

Başlığın diğer anlamları için Quo Vadis (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.
Quo vadis, Latince telaffuz: [kʷoː ˈwaːdɪs] Türkçeye "Nereye gidiyorsun?" olarak çevrilebilecek Latince cümle. İncil'de geçen bu cümle bugün bir atasözü gibi kullanılmaktadır.
Arka planı

Hristiyanlık öğretisine göre bu terim Roma kentini terk etmekte olan Aziz Petrus tarafından Appian Yolu'nda dirilmiş olan İsa ile karşılaşması üzerine söylenmiştir. İsa da cevap olarak Rōmam eō iterum crucifīgī (Roma'ya yeniden çarmıha gerilmeye gidiyorum) demiştir. Bunun üzerine kentteki baskılardan yılmış olan Petrus kente geri dönmüş ve Hristiyanlığı yayma çalışmalarına hız vermiştir. Sonrasında kendisi de baş aşağı olarak çarmıha gerilerek öldürülmüştür. İsa ile Petrus'un karşılaştığı yer olduğu iddia edilen bölgeye Santa Maria in Palmis Kilisesi inşa edilmiştir.
İncil'deki kullanımı

İncil'de, Yuhanna 16:5'te bulunur:
16: 5 - At nunc vado ad eum, qui me misit, et nemo ex vobis interrogat me: “Quo vadis?”.  1 Mayıs 2006 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Türkçesi:
16: 5 - "Şimdiyse beni gönderenin yanına gidiyorum. Ne var ki, içinizden hiçbiri
bana, 'Nereye gidiyorsun?' diye sormuyor.
Quo vadis deyişi tarihte ve modern kültürde birçok farklı şekilde ve yerde kullanılmaktadır.
Annibale Carracci tarafından 1602 yılında yapılan Domine quo vadis? adlı eser