stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Cake

| Cake |
| --- | --- |
John McCrea, Cake ile birlikte Atlanta, Georgia'da (2006)
Genel bilgiler
Başladığı yer: Sacramento, Kaliforniya, ABD
Tarzlar: Alternatif rock
Etkin yıllar: 1991 - günümüz
Müzik şirketi: Capricorn, Columbia, Upbeat
İlişkili hareketler: Deathray
Resmî site: cakemusic.com

Üyeler: John McCrea Vince DiFiore Xan McCurdy Gabe Nelson Paulo Baldi

Eski üyeler: Greg Brown Victor Damiani Shon Meckfessel Pete McNeal Todd Roper Frank French

Cake Sacramentolu bir alternatif rock grubu. Şarkıcı John McCrea, trompetçi Vince DiFiore, gitarist Xan McCurdy, basçı Gabe Nelson ve baterist Paulo Baldi'den oluşan grup, McCrea'nın iğneleyici sözleri, ruhsuz sesi, DiFiore'nın trompet kısımları ve country, Mariachi, rock, funk, İran halk müziği ve hip hop'u kapsayan çeşitli etkilenimleri ile ün kazanmıştır.
Cake 1991'de McCrea, DiFiore, Greg Brown, Frank French ve daha sonradan ayrılıp yerine Nelson'un geçtiği Shon Meckfesseltarafından kurulmuştur. Kendi yayınladıkları ilk albüm olan Motorcade of Generosity sonrası Capricorn Records'a kaydolan grup, 1995'te ilk teklileri "Rock 'n' Roll Lifestyle"'ı yayımlamıştır. Bu tekli, Modern Rock Tracks'ta 35. sıraya yükselmiş ve MTV'nin 120 Minutes adlı programında bulunmuştur. French and Nelson daha sonra gruptan ayrılmış ve yerlerine Todd Roper ile Victor Damiani geçmiştir. Cake'in ikinci albümü, Fashion Nugget 1996'da yayımlanmış ve öncü tekli olan "The Distance" sayesinde platin sertifikaya ulaşmıştır. Avrupa ve ABD'de yaptıkları bir tur sonrası, Brown ve Damiani gruptan ayrılacağını açıklamış ve bu durum grubun geleceği ile ilgili bazı şüpheler ve spekülasyonlar uyandırmıştır. McCrea eninde sonunda Xan McCurdy'i gitarist olarak gruba almış ve Nelson'ı geri dönmesi için ikna etmiştir.
Prolonging the Magic, grubun üçüncü albümü, 1998'de yayınlanmış ve platin sertifika almıştır. Albümün ayrıca 1 milyondan fazla kopyası yurtdışına ihraç edilmiştir. Üç yıl sonra da Comfort Eagle yayımlanmış ve bu albüm grubun Columbia Records'taki ilk albümü olup "Short Skirt/Long Jacket" adlı tekliyi içermiş; bu tekliwhich Modern Rock Tracks'ta 7. sıraya gelmiştir. Unlimited Sunshine Tour'un da birkaç versiyonunu içeren bazı turlardan sonra grup Pressure Chief 'i 2004'te yayımlamış ve bu grubun Columbia'daki ikinci ve son albümü olmuştur. Kendi plak şirketi Upbeat Records'u kurduktan sonra grup Showroom of Compassion 'i 2011'de yayımlamıştır. Bu albüm grubun yayınlandığı haftada 44,000 kopya satarak grubun Billboard listelerine birinci sıradan giren ilk albümü olmuştur.
Tarihçe > Kuruluş ve Motorcade of Generosity (1991–1996)

Cake, Los Angeles'a taşınan ve oradaki grubu ayrıldıktan sonra memleketi Sacremento'ya dönen John McCrea tarafından kurulmuştur. Sacramento'nun kafelerinde dolanmaktan bıkan McCrea, trompetçi Vince DiFiore, gitarist Greg Brown, bas gitarist Shon Meckfessel ve baterist Frank French'in ilgisini çekmiştir. Bu müzisyenlerin hepsi o dönemler aktifti; DiFiore ise bu durumla ilgili "[McCrea] geri geldi ve bizi gruplarımızdan çaldı" demiştir. Grup daha sonra kendilerine "Cake" ismini vermiştir. Bu ismi koyarken bir yiyecekten ziyade, "hayatın sinsice parçası olan bir şey"'den bahsetmeye çalışmışlardır. Meckfessel daha sonra üniversiteye girmek için gruptan ayrılmış ve yerine Gabe Nelson geçmiştir. Tur yaptıktan ve San Fransico'nun kulüplerinin önemli bir parçası olduktan sonra grup, bağımsız bir biçimde kaydettikleri "Motorcade of Generosity"'yi 1994'te yayımladı. Grup, aynı zamanda tur masraflarını karşılayabilmek için satışların bir kısmını kendi karavanlarından yapmıştır.
Motorcade, Pulse! tarafından "1994'ün en iyi bağımsız yayınlarından biri" olarak övüldü ve bir konser sonrası Bonnie Simmons gruba menajerlik yapmayı kabul etti. Bu durum grubun 1995'te ilk albümünü yeniden yayımlayan Capricorn Records ile anlaşması ile sonuçlandı. İlk tekli, Rock 'n' Roll Lifestyle, Modern Rock Tracks listesinde 35. sıraya yükseldi. ve MTV'nin 120 Minutes'ında içerik dahilinde bulundu. Albüm eleştirmenler tarafından genel olarak hoşnutlukla karşılandı; "Wisconsin State Journal"'ın Stephen Thompson'u, albümü "güzel sözler, yaratıcı enstrümantasyon ve basitliğine rağmen bu durumdan taviz vermeyen bir albüm" şeklinde tanımlamış, Thomas Conner albümü canlı, akıcı, cesur ve espritüel olması nedeni ile övmekle birlikte Bob Wills, Buddy Holly ve Lou Reed'in dinleselerdi "gülümseyeceklerini" belirtmiştir. in the Tulsa World,"Dallas Observer"'daki Matt Weitz ise albümün alaycı mizah anlayışına dikkat çekmiştir. Album eninde sonunda bir Bammy Ödülü'ne "Olağanüstü Debut Albümü" kategorisinde aday gösterilmiştir.
Mamafih, albümle ilgili olumlu yorumları olmayan eleştirmenler de vardı: "The Advocate" dergisindeki John Wirt, albümün mizah anlayışı ve "tatlı saygısızlığını" övmüş olsa da "Motorcade of Generosity'deki müzisyenlik becerilerinin Cake üyelerinin vasat çalgıcılar olduğunu gösterdiğini" belirtmiştir. "The Austin Chronicle"'daki Mindy LaBernz, albümü kapaksız ve tarzsız olarak tasvir etmiş, bir dörtlü olması gereken gruba bir trompetçi ekleyerek bayağı ve utanmaz bir biçimde trednlere karşı gelmeye çalıştığını vurgulamıştır. Buna rağmen, şarkı sözleri ile ilgili düşünceleri olumlu olmuştur.. Grubun Capricorn'a kaydolması ve "Motorcade"'ın yeniden yayımlanması French ve Nelson'ın gruptan ayrılması ile sonuçlanmış, ikili ayrılma nedeni olarak sevmedikleri kapsamlı ülke turlarını göstermiştir. İkilinin yerine sırayla Todd Roper ve Victor Damiani geçmiştir.
Tarihçe > Fashion Nugget (1996–1998)

Cake'in ikinci albümü Fashion Nugget, 17 Eylül 1996 tarihinde yayımlandı. Motorcade gibi, bu albümün yapımcılığını da grup yaptı ve albüm Capricorn Records tarafından piyasaya sürüldü. Cake, bazı eleştirmenlerin albümün işlenmemiş sesini not düşmesine rağmen ilk albümlerinden daha profesyonel olduğu hükmünü koydu. Albümle ilgili eleştirmenlerin görüşleri yine pozitifti; eleştirmenler Cake'in sesinde bir gelişme olduğunu söylemişti."Westword"'ün Joshua Green'i, albümle ilgili "Nugget Motorcade'e göre daha fazla ve çeşitli konularla ilgili ki bu durum da benzer bir şekilde hoş sonuçlar doğuruyor." dedi."Dallas Observer"'ın Matt Weitz'i ise "1994'teki Motorcade of Generosity'nin alaycı mizah anlayışına dokunulmamakla birlikte albüm akıllıca isimlemdirilmiş ve Motorcade'ı beatbox'ı hatırlatan havası ve hip-hop ritimleri ile geliştiriyor." yorumunda bulundu. Albümün ilk teklisi, Greg Brown tarafından yazılan "The Distance", albümün o zamana kadarki en büyük hiti oldu ve en "yaygın" şarkıları olarak kabul edildi. RPM Alternative 30'de beşinci sıraya yükselen şarkı, Modern Rock Tracks listesine beşinci sıradan girdi.
Diskografi

Motorcade of Generosity (1994)
Fashion Nugget (1996)
Prolonging the Magic (1998)
Comfort Eagle (2001)
Pressure Chief (2004)
B-Sides and Rarities (2007)
Showroom of Compassion (2011)
Ödüller

| Yıl | Aday gösterilen çalışma | Ödül | Sonuç |
| --- | --- | --- | --- |
| 2001 | Comfort Eagle | California Music Awards Outstanding Album | Adaylık |
| 2001 | "Short Skirt/Long Jacket" | California Music Awards Outstanding Single | Adaylık |
| 2001 | Comfort Eagle | California Music Awards Outstanding Modern Rock/Alternative Album | Adaylık |
| 2001 | Cake | California Music Awards Outstanding Group | Adaylık |
| 2002 | "Short Skirt/Long Jacket" | MTV VMA Breakthrough Video | Adaylık |
Grup üyeleri

John McCrea – vokaller, akustik gitar, piyano, vibraslap (1991–günümüz)
Vince DiFiore – trompet, klavye, melodika, guiro, arka vokaller (1991–günümüz)
Xan McCurdy – elektrik gitar, arka vokaller (1997–günümüz)
Gabe Nelson – bas gitar, arka vokaller (1991, 1997–günümüz)
Paulo Baldi – bateri, zil, def, arka vokaller (2004–günümüz)
Greg Brown (1991–1997)
Victor Damiani (1994–1997)
Shon Meckfessel (1994)
Pete McNeal (2001–2004)
Todd Roper (1994–2001)
Frank French (1991–1994)
Knut Reiersrud

Knut Reiersrud (d. 12 Şubat 1961, Oslo, Norveç) Norveçli blues gitaristi. Ayrıca çalışmaları Norveç klasik müziğini ve Afrika müziğini de kapsamaktadır. Oslo'da yaşamaktadır.
Müzik kariyeri

Knut Reiersrud ayrıca mızıka, mandolin, ud ve saz çalmaktadır. Norveç filmlerine de müzik yapan Knut, beraber çalışmış olduğu Iver Klieve ile birlikte Kış Olimpiyat Oyunları'nın giriş seremonisinde yer almıştır. Bugge Wesseltoft, Vidar Busk, Buddy Guy, Junior Wells, Bendik Hofseth, Ciwan Haco ve Ferhat Tunç gibi isimlerle çalışmaları olan Knut Reiersrud, kendi adını taşıdığı müzik bandına sahiptir.
Diskografi

| --- | --- |
 Rooster Blues – 1982 (Four Roosters), Hot Club Records  Roots Of Scandinavian Blues – 1983 (Nappy Brown), Hot Club Records  Blå Koral – 1991 (Iver Kleive)  Himmelskip – 1996 (Iver Kleive i liveopptak fra Odense Domkirke)  I Alt Slags Lys – 1992 (Deepika Thathaal)  Tramp – 1993  Nåde – 1994  Klapp – 1995  Snake In My Bedroom – 1988  Soul of a Man – 1998  Sub – 1999 (samlealbum) :  4G – Curling Legs, 2000. (Knut Værnes, Bjørn Klakegg, Frode Alnæs)  Den Signede Dag – 2000  Sweet Showers of Rain – 2001  Himalaya Blues – 2004  Pretty Ugly – 2004  Lullabies From The Axis Of Evil (KKV, 2004). İran, Irak, Filistin ve Kuzey Kore'den eşlik eden sanatçılarla  Nåde over nåde – 2006.  Songs from a Persian garden – 2007  Voodoo without killing chicken – 2008  Gitar – (2009)  One Drop Is Plenty – (2011) 
| --- | --- |
Otorite kontrolü :  BNF: cb15589800r (data)  GND: 134834224  ISNI: 0000 0000 6157 616X  LCCN: no97069540  MusicBrainz: ab966d4a-fca1-45a4-9b28-076727a1d0ea  NKC: xx0215801  VIAF: 7002029   WorldCat (LCCN): no97-069540
Alexander Skarsgård

| Alexander Skarsgård |
| --- | --- |
Skarsgård, 2016
Doğum: Alexander Johan Hjalmar Skarsgård 25 Ağustos 1976 (48 yaşında) Stockholm, İsveç
Milliyet: İsveçli
Meslek: Oyuncu
Etkin yıllar: 1984-günümüz
Boy: 1,94 m (6 ft 4+1⁄2 in)
Ebeveyn(ler): Stellan Skarsgård (babası) My Skarsgård (annesi)
Aile: Gustaf Skarsgård (kardeşi) Bill Skarsgård (kardeşi) Valter Skarsgård (kardeşi)
Ödüller: Altın Küre Ödülleri En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu 2017 - Big Little Lies

Alexander Johan Hjalmar Skarsgård (İsveççe telaffuz: [ˈskɑːʂɡoːɖ]; d. 25 Ağustos 1976, Stockholm) İsveçli oyuncu. HBO' da yayınlanmış olan True Blood'daki vampir Eric Northman, Zoolander'daki Meekus ve HBO mini-dizisi Generation Kill'deki Brad Colbert karakterleri en iyi bilinen rolleridir. İsveçli oyuncu Stellan Skarsgård'ın oğludur.
İlk Yılları ve Ailesi

Skarsgård Stockholm, İsveç'te doğdu. İsveçli bir aktör olan Stellan Skarsgård'ın ve bir tıp doktoru olan My'nin oğludur. Altı kardeşi vardır: Gustaf, Sam, Bill, Eija, Valter Skarsgård ve aralarında yarı kan bağı bulunan Ossian. Kardeşleri Gustaf, Bill ve Valter da birer oyuncudur.
Babasının bir yönetmen arkadaşı Skarsgård'a ilk rolünü o yedi yaşındayken verdi. Åke och hans värld (Åke ve Dünyası) adlı yapımda Kalle Nubb karakterini canlandırdı. 1989'da, 13 yaşındayken ilk başrolünü oynadığı Hunden som log (Gülümseyen Köpek) adlı televizyon yapımında yer aldı. Bu rol onu İsveç'te ünlü yaptı. Bu rol sayesinde artan tanınırlığı ve ününden rahatsız olunca bundan sonra gelen yedi sene boyunca oyunculuğu bıraktı.
19 yaşına geldiğinde İsveç'teki vatani görevini yaptı ve 18 ay boyunca İsveç Ordusu'nda anti-sabotaj ve anti-terörizm birliklerinde görev yaptı. Görevini tamamladıktan sonra İsveç'i terk etti ve İngiltere'de bulunan Leeds Metropolitan Üniversitesi'de 6 ay eğitim aldı. Skarsgard, İngilizce derslerine kayıt yaptırdı ama sonradan bu derslere fazla çalışmadığını itiraf etti.
Yedi yıllık uzun bir aradan sonra Skarsgard tekrar oyunculuğu düşünmeye başladı. 1997'de New York'a taşındı ve Marymount Manhattan College'de tiyatro dersleri almaya başladı. 6 ay sonra tekrar Stockholm'e döndü. Sonuç olarak tiyato eğitimi sırası boyunca geçen zamanda gerçekten oyunculuk yapmak istediğini fark etti.
Filmografi

| Yıl | Başlık | Rol | Notlar |
| --- | --- | --- | --- |
| 1984 | Åke and His World | Kalle Nubb |  |
| 1989 | The Dog That Smiled | Jojjo |  |
| 1999 | Happy End | Bamse Viktorsson |  |
| 2000 | The Dog Trick | Micke | Hundtricket - The movie adıyla 2002'de serbest bırakıldı. |
| 2000 | The Diver | Ingmar |  |
| 2000 | White Water Fury  | Anders |  |
| 2000 | Wings of Glass  | Johan |  |
| 2001 | Kites Over Helsinki  | Robin Åström |  |
| 2001 | Zoolander | Meekus |  |
| 2004 | Heartbeat | The pilot |  |
| 2005 | Double Shift | Nisse |  |
| 2005 | The Last Drop | Lt. Jergen Voller |  |
| 2005 | Om Sara | Kalle Öberg |  |
| 2006 | Never Be Mine | Christopher |  |
| 2006 | Kill Your Darlings | Geert |  |
| 2006 | Score | Micke |  |
| 2006 | Exit | Fabian von Klerking |  |
| 2007 | Järnets änglar | Stefan |  |
| 2009 | Metropia | Stefan | Seslendirme |
| 2009 | Beyond the Pole | Terje |  |
| 2010 | Trust Me | Alex | İsveç'te Puss olarak da bilinir |
| 2010 | 13 | Jack |  |
| 2011 | Straw Dogs  | Charlie Venner |  |
| 2011 | Melankoli (Melancholia) | Michael |  |
| 2012 | Battleship | Stone Hopper |  |
| 2012 | What Maisie Knew | Lincoln |  |
| 2012 | Sanal Hayatlar (Disconnect) | Derek |  |
| 2013 | The East | Benji |  |
| 2014 | The Giver | Father |  |
| 2015 | Hidden | Ray | 2 yıldır bekletiliyordu, 2015 içinde vizyona girecek |
| 2015 | The Diary of a Teenage Girl | Monroe |  |
| 2015 | War for Everyone | Terry Monroe |  |
| 2016 | Tarzan | Tarzan |  |
| 2018 | Mute | Leo Beiler |  |
| 2018 | The Hummingbird Project | Anton Zaleski |  |
| 2018 | Hold the Dark | Vernon Sloane |  |
| 2019 | The Aftermath | Stefan Lubert |  |
| 2019 | Long Shot | Prime Minister James Steward |  |
| 2019 | The Kill Team | Sergeant Deeks |  |
| Yıl | Başlık | Rol | Notlar |
| --- | --- | --- | --- |
| 1987 | Idag röd | Fred |  |
| 1999 | Vita lögner | Marcus Englund | 10 bölüm |
| 2000 | D-dag | Lise'nın üvey oğlu | 2001'de gösterime girdi |
| 2000 | Judith | Ante Lindström |  |
| 2005 | Revelations | Gunnar Eklind |  |
| 2006 | Cuppen | Micke |  |
| 2007 | Golden Brown Eyes | Boogey Knights singer |  |
| 2008 | Generation Kill | Sgt. Brad 'Iceman' Colbert |  |
| 2008–2014 | True Blood | Eric Northman |  |
| 2013 | Eastbound & Down | Adult Toby Powers | 4. sezon 8. bölümde konuk oyuncu |
| 2015 | American Horror Story | Joshua Evergreen |  |
| 2017-2019 | Big Little Lies (dizi) | Perry Wright | 14 bölüm |
| 2018 | Drunk History | Dr. James Dunn | 1 bölüm |
| 2018 | The Little Drummer Girl | Gadi Becker | 6 bölüm |
| 2019 | On Becoming a God in Central Florida | Travis Stubbs | 1 bölüm |
| Yıl | Başlık | Notlar |
| --- | --- | --- |
| 2003 | To Kill a Child | Co-directör, Björne Larson ile |
| Yıl | Rol | Video |
| --- | --- | --- |
| 2009 | Boyfriend | Paparazzi, Lady Gaga |
Ödülleri ve Adaylıkları

| Yıl | Ödül | Çalışma | Kategori | Sonuç |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2003 | Odense International Film Festival | Att Döda Ett Barn | Büyük ödül | Kazandı |
| 2003 | Odense International Film Festival | Att Döda Ett Barn | Press Award | Kazandı |
| 2003 | Guldbagge Awards | Hundtricket - The Movie | En iyi yardımcı erkek oyuncu | Adaylık |
| 2009 | Scream Award | True Blood | En iyi cani kaarakter | Kazandı |
| 2009 | Satellite Awards | True Blood | En iyi televizyon topluluğu | Kazandı |
| 2010 | SAG Awards | True Blood | Drama dizinde sergilenen en göz alıcı performans | Adaylık |
| 2010 | Saturn Award | True Blood | En iyi yardımcı erkek oyuncu | Adaylık |
| 2010 | NewNowNext Awards | True Blood | Şöhret eşiği: Aktör | Adaylık |
| 2010 | Scream Award | True Blood | En iyi televizyon performansı | Adaylık |
| 2010 | Scream Award | True Blood | En iyi korku aktörü | Kazandı |
| 2011 | Teen Choice Ödülleri | True Blood | Seçilen vampir | Adaylık |
| 2011 | Scream Award | True Blood | En iyi korku aktörü | Kazandı |
| 2011 | Scream Awards | True Blood | En iyi topluluk | Kazandı |
Skarsgård at the 2010 Tribeca Film Festival
Another Green World

Another Green World, Kasım 1975'te Island Records tarafından yayınlanan İngiliz müzisyen Brian Eno'nun (kısaca "Eno" olarak anılır) üçüncü stüdyo albümüdür. Eno ve Rhett Davies tarafından yapılan bu albüm, Robert Fripp (gitar), Phil Collins (davul), Percy Jones (perdesiz bas) ve Rod Melvin (piyano) dahil olmak üzere küçük bir müzisyen topluluğunun katkılarını içermektedir. John Cale (The Velvet Underground'dan) iki parçada viyola çalmaktadır.
Albüm, Eno'nun önceki işlerinin rock temelli müziğinden 1970'lerin sonundaki ambiyans çalışmalarının minimalist enstrümanlarına doğru bir geçişi işaret ediyordu. On dört parçasından sadece beşi vokal içeriyor. Rehberlik için Oblique Strategies kartlarından türetilen taktikleri kullanan Eno, "yılan gitar" ve "belirsiz piyano" gibi enstrümantal jeneriğe yansıyan çeşitli alışılmadık kayıt teknikleri ve enstrümantal yaklaşımlar kullandı. Kapak, İngiliz sanatçı Tom Phillips'in After Raphael adlı eserinden bir detay.
Albümün tek liste başarısı, albümün övgüsü uluslararası olmasına rağmen 24. sıraya ulaştığı Yeni Zelanda'da oldu. Diğer tepkiler de aynı şekilde olumluydu; Rolling Stone, NME ve Pitchfork dahil olmak üzere birçok yayın, albümü 1970'lerin en iyileri arasında gösterdi.
Prodüksiyon

Another Green World, Temmuz ve Ağustos 1975'te Londra'daki Island Stüdyolarında kaydedildi.  Brian Eno, yeni albümünü başlangıçta bir deney olarak gördü ve önceden hiçbir şey yazmadan veya hazırlamadan kayıt stüdyosuna girdi.  Stüdyodaki ilk dört gün Eno üretken olamadı.  Yeni fikirler aramak için Eno, eğitim kartları olan Oblique Strategies'e döndü ve önceki albümü Take Tiger Mountain (By Strategy) ile yaptığı gibi yeni fikirler bulmaya başladı.
Bazı enstrümanların albüm jeneriğinde, çıkardıkları sesi tanımlayan hayali isimler var. "Kastanet Gitarlar", tokmaklarla çalınan ve kastanyet gibi ses çıkarması için elektronik olarak işlenen elektro gitarlardır.  "Leslie piano", dahili döner korna hoparlörü olan bir Leslie hoparlörü aracılığıyla mikrofonlanan ve beslenen bir akustik piyanodur .  Eno, yılan gitarı ve dijital gitarı "Çaldığım türden dizeler bana bir yılanın fırçanın içinden hareket etmesini hatırlattı; bir tür hızlı, güçlü, akıcı kalitede. Dijital gitar, dijital bir gecikmeden geçen ancak kendi kendine çok fazla geri beslenen bir gitardır, bu nedenle bu karton tüp tipi sesi yapar." şeklinde tarif etti.
Önceki iki solo çalışması gibi, Eno'nun da Another Green World'e katkıda bulunan birkaç konuk müzisyeni vardı. Eno, önceki albümlerinin aksine daha çok solo materyal üzerinde çalıştı. Albümdeki yedi şarkıda Eno, elektronik ve elektronik olmayan klavyeler, gitarlar ve perküsyon dahil tüm enstrümanları kendisi çalıyor.  Konuk müzisyenler arasında Tiger Mountain'da davul çalan ve Eno ile anlaşan Phil Collins de vardı, bu da onu ve Brand X grup arkadaşı Percy Jones'u Another Green World'de çalması için çağırmaya yol açtı.  Collins, albümü kaydederken şunları hatırladı:
[Eno] hepimize bir parça kağıt verdi ve 1'den 15'e kadar listeler yaptık. Eno, "No. 2, hepimiz G'yi çalıyoruz; No. 7, hepimiz C sharp'ı çalıyoruz." vb. Yani sayılarla resim yapmak gibiydi... [Eno] beni ve Percy'yi severdi; içeri girip sözlük yalamalarımızı (?) gözden geçirirdik, o bunları kaydeder ve bir döngü oluştururdu.
Eno ile (No Pussyfooting) ve Here Come the Warm Jets'te çalışan Robert Fripp, "St. Elmo's Fire" adlı şarkıda solo bir performans sergiledi. Eno, Fripp'ten bir Wimshurst yüksek voltaj jeneratöründeki iki kutup arasındaki elektrik yükünü taklit edecek ışık hızında bir gitar solosu doğaçlaması yapmasını istedi.  Bu, Eno'nun Fripp'in bu parçadaki solosunu "Wimshurst Guitar" olarak anmasının temeliydi.
Müzik ve sözler

Another Green World, Eno'nun müzik kariyerinde bir dönüm noktasını temsil ediyor. Önceki albümleri ilginç rock şarkıları içerirken, albümdeki on dört parçadan sadece beşinde söz var. The Quietus'tan eleştirmen Ian Wade, albümün Eno'nun önceki çalışmalarından "çok daha sakin" olduğunu, "avant'ın yeni  pastoral ambient pop'a dönüştüğü ve Eno'nun 14 parçasından yalnızca beşinde şarkı söylediği" belirtti. Müzik eleştirmeni Jim DeRogatis, bunu bir " ambient / art-pop klasiği" olarak nitelendirdi. eMusic'ten Richard Gehr'e göre, albümün müziği, Eno'nun 1974 tarihli Here Come the Warm Jets ve Take Tiger Mountain (By Strategy) albümlerinin gitar odaklı deneysel rock'ından sonraki çalışmasının sentez odaklı ambiyans minimalizmine doğru değişiyor. Minimalist enstrümanları, daha yapılandırılmış art-rock şarkıları arasında dağılmıştır.  AllMusic'ten Steve Huey'e göre, albümün çoğu "ambient müziğe poptan daha yakın olmakla birlikte hem melodik hem de ritmik" tempolu enstrümanlar içeriyor ve bunlara "St. Elmo's Fire", "I'll Come Running" ve "Golden Hours" gibi birkaç pop şarkısı eşlik ediyor. Enstrümantal parçalar, Eno'nun önceki rock şarkıları ile doku ve tınının en önemli müzik öğeleri olduğu sonraki enstrümantal çalışmaları arasındaki değişimi işaret ederek, daha sessiz ve dinlendirici yeni bir ses türünü keşfediyor.  Dave Simpson, albümü "büyük ölçüde şarkıya dayalı bir elektronik pop" yaratmak olarak tanımlarken, AllMusic'ten Jason Ankeny albümü bir art rock albümü olarak tanımladı.
"Sky Saw", baştan sona aynı kalıbı çalan iki bas bölümünden biri dışında, enstrümanların sürekli değişen yapısıyla albümü açar.  Eno , Music for Films için bir parça ve daha sonra yapımcılığını üstleneceği Ultravox'un ilk albümü için bir şarkı için "Sky Saw"ın farklı miksaj enstrümantasyonlarını yeniden kullandı.  "The Big Ship" gibi şarkılar için Mike Powell, "A ile başlayıp devam eden, karşı melodiler biriktiren, temaları büyüten, aynı kalan ve yine de her seferinde yeni tarafları açığa çıkaran." şeklinde ifade ediyor.  "In Dark Trees" ve "The Big Ship", Eno'nun sentezleyici, sentetik perküsyon ve işlenmiş ritim üreteci olmak üzere tüm enstrümanları çaldığı iki şarkıdır. Bu şarkıların nabzı, ritim kutusundan gelen tekrarlanan ritimlerle sağlanır. Bu enstrümantal parçalar ve "Little Fishes" gibi diğerleri, "aslında isimlerine benzeyen sesle yapılmış resimler gibi, son derece hayali" olarak tanımlandı.
Sözleri oluşturmak için, Eno daha sonra kendi kendine anlamsız heceler söyleyerek arka parçaları çalacak, ardından onları alıp gerçek kelimelere, deyimlere ve anlamlara dönüştürecekti.  Bu şarkı sözü yazma yöntemi, 1970'lerdeki tüm vokal temelli kayıtlarında kullanıldı.  Söz içeren parçalar, Eno'nun önceki albümleriyle aynı serbest çağrışımsal tarzdadır.   Sözlerdeki mizah, "hafifçe tuhaf ve şaşkın olmaktan çok daha az tuhaf" olarak tanımlandı.