Tamam Shud vakası
Ömer Hayyam'ın Rubaiyat'ına ilişkin bağlantı

Soruşturmayla aynı zamanda, üzerine "Tamám Shud" kelimelerinin yazılı olduğu küçük bir kağıt parçası üzerinde duruluyordu, ölü adamın pantolon cebinde dikilmiş bir fob cebinde bulundu. Halk kütüphanesi yetkilileri metni Rubaiyat'ın son sayfasında bulunan "sona erdi" veya "bitmiş" anlamına gelen bir cümle olarak ifade edilmesi gerektiğini belirtti. Kağıdın arka tarafı boştu. Polis, benzer şekilde boş bir verso olan kitabın bir kopyasını bulmak için Avustralya çapında bir arama yaptı. Kâğıt parçasının bir fotoğrafı basına verildi.
Polisin halka açık bildiriminin ardından, sayfanın yırtıldığı Rubaiyat'ın kopyası bulundu. Bir adam polise, Edward FitzGerald'ın (1859) Rubaiyat'ın çevirisini, Whitcombe ve Tombs tarafından Christchurch,'de çevrilen Yeni Zelanda'da yayınlanan 1941 baskısını gösterdi.  İlk soruşturmayı yürüten Dedektif Çavuş Lionel Leane, takma adlar kullanarak tanıkların gizliliğini sık sık korudu;  Leane, kitabı "Ronald Francis" takma adıyla bulan adama gönderme yaptı ve hiçbir zaman resmi olarak tanıtmadı.  "Francis", bir önceki günün gazetesinde bir makale görene kadar kitabın davayla alakası olabileceğini düşünmemişti. Kitabın arka kapağında, dedektifler el yazısından gelen girintileri tespit etti. Bunlar arasında bir telefon numarası, tanımlanamayan bir numara ve şifrelenmiş bir mesaja benzeyen bir metin vardı.
Kitabın bulunduğu koşullar hakkında bazı belirsizlikler vardı. Bir gazete makalesi, cesedin bulunmasından yaklaşık bir ya da iki hafta önce bulunan kitap olduğunu iddia etti. Eski Güney Avustralya Polisi dedektifi Gerry Feltus (konuyu soğuk bir dava olarak ele alan) kitabın "o adamın Somerton'daki plajda bulunmasından hemen sonra" bulunduğunu bildirdi.  Zamanlamanın önemi, adamın valizden yola çıkarak sahilde bulunmadan bir gün önce Adelaide'ye geldiği tahmin ediliyor. Kitap bir veya iki hafta önce bulunsaydı, adamın daha önce ziyaret ettiğini veya daha uzun süre Adelaide'de bulunduğunu gösterirdi.
Ömer Hayyam'ın Rubaiyatının teması, kişinin hayatı sonuna kadar yaşaması ve sona erdiğinde pişman olmamasıdır. Kitabın konusu polisi, teoriyi destekleyen başka bir kanıt olmamasına rağmen, adamın zehirle intihar ettiğini teorileştirdi. Kitabın son sayfasında boş olan arkasında "Tamám Shud" sözcükleri yoktu ve mikroskobik testler kağıt parçasının bu kitaptan yırtılmış sayfadan geldiğini gösterdi. Ayrıca, kitabın arkasında, büyük harflerle beş metin satırını temsil eden hafif girintiler vardı. İkinci satır çıkarıldı - dördüncü satırla olan benzerlikleri ve şifrelemede bir hatayı temsil etme olasılığı nedeniyle önemli kabul edilen bir gerçek olduğu sonucuna ulaşıldı.
WRGOABABD

MLIAOI

WTBIMPANETP

MLIABOAIAQC

ITTMTSAMSTGAB
Kitapta, ilk satırın "M" veya "W" ile başlayıp başlamadığı belli değil, ancak M harfine kıyasla belirgin farktan dolayı W harfi olduğuna inanılıyor. "MLIAOI" yazan metnin silinmiş veya altı çizili olduğu düşünülüyor. Bu metin satırındaki son karakter "L" gibi görünse de, görüntünün daha yakından incelendiğinde, bunun bir 'I' den oluştuğu ve metin satırını silmek veya altını çizmek için kullanılan satırın uzantısı oldukça açıkça belli oluyor. Ayrıca, diğer "L" karakterinin alt kısmı bir eğriye sahiptir. Koddaki son 'O' nun üstünde bir "X" vardır ve kod için önemli olup olmadığı bilinmemektedir. Başlangıçta, harflerin yabancı bir dilde kod olduğu anlaşılmadan önce bazı kelimeler olduğu düşünülüyordu. Kod uzmanları, bu harfleri deşifre etmek için çağrıldı, ancak başarısız oldular. 1978'de ABC-TV gazetecisi Stuart Littlemore'un bir talebinin ardından Savunma Bakanlığı kriptografları el yazısı metnini analiz etti. Kriptograflar "tatmin edici bir cevap" vermenin imkânsız olacağını bildirdiler: eğer metin şifreli bir mesajsa, kısalığı onun açık bir anlam çıkartılabileceği "yetersiz sembollere" sahip olması ve metnin " anlamsız "rahatsız zihin" ürünü olabileceğini açıkladılar.
Kitabın arkasında bir telefon numarası da bulundu; Moseley St, Glenelg'de yaşayan Marrickville'in Sydney banliyösünde doğan Jessica Ellen "Jo" Thomson (1921-2007) adlı bir hemşireye ait olduğu ortaya çıktı. Yaklaşık 400 metre (1.300 ft) mesafede ve vücudun bulunduğu yerin kuzeyinde kalıyordu. Polislere ifade veren Thomson, ölü adamı veya neden telefon numarasını yazdığını bilmediğini ve ölüm gecesinde orada bulunmadığını söyledi. Bununla birlikte, 1948'in sonlarında, kimliği belirsiz bir adamın onu ziyaret etmeye çalıştığını ve bir sonraki kapı komşusuna onun hakkında sorular sorduğunu da bildirdi. Gerry Feltus, davayla ilgili kitabında (2002) Thomson ile görüştüğünde ya "kaçamak" cevaplar verdiğini ya da "sadece bu konuda konuşmak istemediğini" hissettiğini yazdı. Feltus, Thomson'un Somerton adamın kimliğini bildiğine inanıyordu.  Thomson'un kızı Kate, 60 dakikalık bir televizyon röportajında (2014), annesinin ölü adamı bildiğine inandığını söyledi.
1949'da Jessica Thomson, polisin adının kalıcı bir kaydını tutmamasını veya ayrıntılarını üçüncü taraflara vermemesini istedi, çünkü bu tür bir davaya bağlı olması itibarı utanç verici ve zararlı olacağını düşünüyordu. Polis kabul etti - daha sonra soruşturmayı engelleyen bir karar çıktı. Haber medyasında, kitaplarda ve davanın diğer tartışmalarında Thomson'a sık sık "Jestyn" takma adı ve "Teresa Johnson née Powell" gibi isimler dahil çeşitli takma adlar atıfta bulunuldu. Gerry Feltus (2010) Thomson'un ailesi tarafından ve kocası Prosper Thomson'ın adlarını açıklamasına izin verildiğini iddia etti.  Yine de, Feltus'un kitabında kullandığı isimler takma idi. Feltus ayrıca ailesinin dava ile olan bağlantısını bilmediğini ve kimliğini veya ifşa edebilecek herhangi bir şeyi açıklamamayı kabul ettiğini belirtti. Gerçek adının önemli olduğu düşünülüyordu çünkü iddia edilen kodun şifre çözme anahtarı bu olabilirdi.
Dedektif Çavuş Leane tarafından ölü adamın alçı büstü gösterildiğinde, Thomson tasvir edilen kişiyi tanımlayamadığını söyledi. Leane'e göre, oyuncu edasıyla"tamamen şaşkına dönmüş gibi görünmek üzere tamamen şaşırmış" gibi davrandığını söyleyerek tepkisini anlattı.  Yıllar sonra yapılan bir röportajda, Thomson'a büst gösterildiğinde yine oyuncu edasıyla baktıktan sonra hemen uzağa baktığını ve tekrar bakmayacağını belirttiğini söyledi.
Thomson ayrıca, II. Dünya Savaşı sırasında Sydney'deki Royal North Shore Hastanesinde çalışırken, Rubaiyat'ın bir kopyasına sahip olduğunu söyledi. 1945'te Sydney'deki Clifton Gardens Oteli'nde, o sırada Kraliyet Avusturalya Mühendislerinin Su Ulaşım Bölümünde görev yapan Alf Boxall adlı bir ordu teğmenine diğer kopyasını vermişti. Thomson polise savaş bittikten sonra Melbourne'a taşındığını ve evlendiğini söyledi. Boxall'dan bir mektup aldığını ve cevap verdiğini ve şimdi onun da evli olduğunu  söyledi. (Sonraki araştırmalar, gelecekteki kocası Prosper Thomson'ın 1949'da ilk eşinden boşanma sürecinde olduğunu ve 1950 ortasına kadar Jessica Harkness ile evlenmediğini gösteriyor.  Boxall'un 1945'ten sonra Harkness ile herhangi bir teması olduğuna dair kanıt sayılıyor bu durum.)
Thomson ile yaptığı konuşmaların sonucunda polis Boxall'un ölü adam olduğundan şüpheleniyordu. Ancak, Temmuz 1949'da Sydney'de bulundu ve Rubaiyat'ın (Sydney'de yayınlanan 1924 baskısı) kopyasının son sayfası sağlamdı ve "Tamam Shud" kelimeleri hala mevcuttu.  Boxall şimdi (savaştan önce çalıştığı) Randwick Otobüs Deposu'nun bakım bölümünde çalışıyordu ve ölü adam ile kendisi arasındaki herhangi bir bağlantısı bulunamadı. Jessica Harkness, Boxall'a verdiği Rubaiyat kopyasını kendi elleriyle "JEstyn" yazarak imzalamıştı. [sic] Kitabın ön yüzünde 70. sayfasındaki kesir  yazılıydı:
Aslında, Aslında, Önce tövbe etmiştim

Yemin ederim—ama yemin ettiğimde fark ettim?

Aslında bahar gelmişti ve ellerimde gül-ler

Benim inancım -Penitence çıplak bedenimi yırttı