stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Yolaltı, Bayburt
Tarihçe

Köyün eski adı Zağzik'tir. 1530 yılı Osmanlı tahririnde, Zağsik-i Ulyā ve Zağsik-viran adıyla iki köyden bahsedilmektedir. 1591 yılı tahririnde sadece erkek nüfus kaydedilmiş olup söz konusu tarihte Zağsik-i Ulya adıyla görülen köyde, 17 Hristiyan ve 1 Müslüman olmak üzere toplam 18 nefer (erkek) yaşamaktadır. Aynı kayda göre köye bağlı Asılkud adıyla bir de mezra bulunmaktadır. 1642 yılı avarız defterinde Zağsik adıyla yer alan köyde 25 Müslüman ve 10 Hristiyan avarız hanesi ile 2 askeri ve 1 dini görevli kaydedilmiştir. Bu tarihte köyde bir okul bulunmaktadır.
1835 yılında erkek nüfusun tespitinin yapıldığı nüfus yoklama defterinde Zağsık adıyla o dönemki Bayburt kazasına bağlı köyde, tamamı Müslüman 8 hanede 41 Müslüman erkek yaşamaktadır.
Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşuyla birlikte de Zağsik/Zagsık olarak görülen köyün adı 1959 yılında, "yabancı kökten geldiği ve iltibasa yol açtığı" gerekçesiyle 7267 sayılı kanunla Yolaltı olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren bu adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.
Coğrafya

Köy, Bayburt il merkezine 9 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre köy nüfus verileri |
| --- | --- |
2022: 264
2021: 277
2020: 297
2019: 284
2018: 325
2017: 322
2016: 325
2015: 330
2014: 340
2013: 322
2012: 329
2011: 327
2010: 322
2009: 352
2008: 365
2007: 379
Yeşiltepe, Merzifon

| Yeşiltepe |
| --- | --- |
Köy

 Amasya'nın Türkiye'deki konumu
YeşiltepeYeşiltepe'nin Amasya'daki konumu
Ülke:  Türkiye
İl: Amasya
İlçe: Merzifon
Coğrafi bölge: Karadeniz Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Rakım: 1050 m
Nüfus (2022)
 • Toplam: 36
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0358
İl plaka kodu: 05
Posta kodu: 05302
Yeşiltepe, Amasya ilinin Merzifon ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe

Köyün adı, 1926 yılı kayıtlarında Kürtler Cedit olarak geçmektedir. Daha önceleri Amasya Merkez ilçeye bağlıyken, 6 Ekim 2005'te Merzifon ilçesine bağlandı.
Coğrafya

Köy, Amasya il merkezine 56 km; Merzifon ilçe merkezine 25 km mesafededir.
Nüfus

| Yıllara göre köy nüfus verileri |
| --- | --- |
2022: 36
2021: 38
2020: 42
2019: 47
2018: 55
2017: 31
2016: 31
2015: 31
2014: 30
2013: 30
2012: 35
2011: 41
2010: 45
2009: 49
2008: 50
2007: 54
2000: 86
1990: 110
1985: 125
Yaylapınar, Bayburt

| Yaylapınar |
| --- | --- |
Köy

 Bayburt'un konumu
YaylapınarYaylapınar'ın Bayburt'taki konumu
Ülke:  Türkiye
İl: Bayburt
İlçe: Merkez
Coğrafi bölge: Karadeniz Bölgesi
İdare
 • Yönetici: Muhtar İhtiyar heyeti
Rakım: 2114 m
Nüfus (2022)
 • Toplam: 314
Zaman dilimi: UTC+03.00 (TSİ)
İl alan kodu: 0458
İl plaka kodu: 69
Posta kodu: 69002
Yaylapınar, Bayburt ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe

Yaylapınar köyünün eski adı Lüsünk'tür. Yerleşim 1530 yılı Osmanlı tahririnde, Lüsünk-i Ulyā adıyla Bayburd kazasına bağlı bir köy olarak görülmektedir. 1591 yılı tahririnde Lüsniük-i Süfla (Aşağı Lüsnük) ve Lüsnük-i Ulya (Yukarı Lüsnük) olarak iki köy bulunmaktadır. Sadece erkek nüfusun kaydedildiği tahrire göre; Lüsnük-i Süfla köyünde tamamı Hristiyan 62 nefer (erkek) ve Lüsnük-i Ulya köyünde tamamı Hristiyan 67 nefer (erkek) yaşamaktadır. 1642 yılı avarız defterinde; Lusenk-i Ulyâ adıyla yer alan köyde 30 Hristiyan avarız hanesi, Lusenk-i Süflâ köyünde ise 4 Hristiyan hanesi kaydedilmiştir.
1835 yılında erkek nüfusun tespitinin yapıldığı nüfus yoklama defterinde Lüsunk (لوسنك) adıyla tek bir köy olarak görülen yerleşimde, 10 hanede 21 Müslüman ve 34 hanede 118 Hristiyan (Ermeni) olmak üzere toplam 44 hanede 139 erkek yaşamaktadır.
Lusunk, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesine göre Gümüşhane vilayetinin Bayburt kazasının Everek nahiyesine bağlıdır. 1935 genel nüfus sayımında "Lüsünk" olarak kaydedilmiş olan köy, bu tarihte Bayburt kazasının Maden nahiyesine bağlanmıştır. Köyün Lüsünk olarak görülen köyün adı 1959 yılında, "yabancı kökten geldiği ve iltibasa yol açtığı" gerekçesiyle 7267 sayılı kanunla Uluçayır olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren bu adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.
Yaylacık köyünün kuzeybatı kısmında bir kilise bulunuyordu. Sonradan ortadan kaldırılmış olan kilisenin yerinde bir kısım yapı taşları ve duvar parçaları kalmıştır. Kilisenin 1950'lerde yıkıldığı köylüler tarafından da doğrulanmaktadır. Kilisenin taşlarının çoğu köyün mevcut camisinin inşasında kullanılmıştır. Yaylacık köyünde bugün ortadan kalkmış olan ikinci bir kilisenin varlığı da bilinmektedir.
Coğrafya

Yaylapınar köyü, Bayburt il merkezine 31 km uzaklıktadır.
Nüfus

| Yıllara göre köy nüfus verileri |
| --- | --- |
2022: 314
2021: 334
2020: 334
2019: 317
2018: 353
2017: 316
2016: 334
2015: 333
2014: 359
2013: 360
2012: 388
2011: 380
2010: 367
2009: 356
2008: 375
2007: 355
2000: 389
1990: 558
Roma konsülleri listesi

Bu liste, Roma Cumhuriyeti'nin başlangıcından, unvanın İmparatorluk dönemindeki en son kullanımına kadar, konsüllerin yerine atanan Cumhuriyet magistrates ile birlikte görev yaptığı ya da sınırlı bir süre için konsolosluk yetkisini devretti bilinen konsüllerin bir listesidir.
Roma adlandırma kurallarına göre kısaltmalar

| 0 | 1 | 2 | 3 |
| --- | --- | --- | --- |
|  A. = Aulus  Ap. = Appius  C. = Gaius  Cn. = Gnaeus  D. = Decimus  K. = Caeso |  L. = Lucius  M. = Marcus  M'. = Manius  Mam. = Mamercus  N. = Numerius  Opet. = Opiter |  P. = Publius  Post. = Postumus  Proc. = Proculus  Q. = Quintus  Ser. = Servius |  Sex. = Sextus  Sp. = Spurius  T. = Titus  Ti. = Tiberius  Vop. = Vopiscus |
Renkler

Konsüler tribün
Decemviri
Diktatörler
Konsül olarak hizmet eden imparator
6. yüzyıl MÖ (509-501)

Aksi belirtilmedikçe, MÖ 509 ile 81 arasındaki konsüllerin isimleri ve tarihleri Thomas Broughton'un The Magistrates of the Roman Republic isimli eserinden alınmıştır.
| Yıl |  |  |
| --- | --- | --- |
| 509 | L. Junius Brutus | L. Tarquinius Collatinus |
| suff. | Sp. Lucretius Tricipitinus | P. Valerius Poplicola |
| suff. | M. Horatius Pulvillus |  |
| 508 | P. Valerius Poplicola II | T. Lucretius Tricipitinus |
| 507 | P. Valerius Poplicola III | M. Horatius Pulvillus II |
| 506 | Sp. Larcius | T. Herminius Aquilinus |
| 505 | M. Valerius Volusus | P. Postumius Tubertus |
| 504 | P. Valerius Poplicola IV | T. Lucretius Tricipitinus II |
| 503 | Agrippa Menenius Lanatus | P. Postumius Tubertus II |
| 502 | Opiter Verginius Tricostus | Sp. Cassius Vecellinus |
| 501 | Post. Cominius Auruncus | T. Larcius |
2. yüzyıl (101-200)

| suff. | M. Silius Messala (May) | ignotus |
| suff. | L. Julius Messala Rutilianus (July) | C. Aemilius Severus Cantabrinus |
| suff. | L. Fabius Cilo Septiminus Catinius Acilianus Lepidus Fulcinianus |  |
| 194 | L. Septimius Severus Pertinax Augustus II | D. Clodius Septimius Albinus Augustus (Galya) |
| suff. | C. Gabinius Barbarus Pompeianus | ignotus |
| 195 | P. Julius Scapula Tertullus Priscus | Q. Tineius Clemens |
| 196 | C. Domitius Dexter II | L. Valerius Messalla Thrasea Priscus |
| 197 | T. Sextius Magius Lateranus | Cuspius Rufinus |
| 198 | P. Martius Sergius Saturninus | L. Aurelius Gallus |
| suff. | Q. Anicius Faustus | ignotus |
| 199 | P. Cornelius Anullinus II | M. Aufidius Fronto |
| 200 | Ti. Claudius Severus Proculus | C. Aufidius Victorinus |
Yalnızca Doğu'nun Romalı konsüller (541-887)

I. Justinianus (527-565) döneminde, konsülün konumu iki önemli şekilde değişti. 535'ten itibaren artık Batı'da seçilmiş bir Romalı konsül kalmamıştı. 541'de Roma konsüllüğünün ayrı makamı kaldırıldı. Daha sonra kullanıldığında ofis, imparatorluk unvanının bir parçası olarak kullanıldı. Bu makam nihayet 887 yılında VI. Leon'un Bazilika reformlarının bir parçası olarak kaldırıldı. Geç Antik Çağ'da fahri konsüllük verme uygulaması, sonunda 12. yüzyıla kadar varlığını sürdüren Bizans saray saygınlığı olan hipatos'a (Latince konsüllüğünYunanca tercümesi) dönüştü.
566: Justinus Augustus
568: Justinus Augustus II
579: Tiberius Constantinus Augustus
583: Mauricius Tiberius Augustus
603: Phocas Augustus
608: Heraclius & Herakleios
611: Heraclius Augustus
632: Heraclius novus Constantinus Augustus
639: Heraclius Augustus
642: Constantinus Augustus
668: Constantinus Augustus
686: Justinianus Augustus
699: Tiberius Augustus
711: Filepicus Augustus
714: Anastasius Augustus
716: Theodosius Augustus
718: Leo Augustus
742: Constantinus Augustus
776: Leo Augustus
780: Constantinus Augustus & Eirene Augusta
803: Nicephorus Augustus
812: Michael Augustus
814: Leo Augustus
821: Michael Augustus
830: Theophilus Augustus
843: Michael Augustus
867: Basilius Augustus
887: Leo Augustus
Konuyla ilgili yayınlar > Birincil kaynaklar

Baiterus, Georgius (1837). "Consulares Triumphalesque Romanorum ad Fidem Optimorum Auctorum".  von Orelli, Johann Caspar (Ed.). M. Tullii Ciceronis opera quae supersunt omnia, ac deperditorum (Latince). Volume 12. Turici: Typis Orelli, Fuesslini et Sociorum.
B. Bargaglia ve C. Grosso, I Fasti Ostienses, Itinerari Ostiensi 8 (1997).
Attilio Degrassi. Fasti Capitolini . n.p.: G. B. Paravia, 1954
An English translation23 Mart 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. of one version of this primary source can be found on attalus.org
Mommsen, Theodor; Pearse, Roger, (Ed.) (2006) [1892]. "Part 8: List (fasti) of the consuls to 354 AD". Chronography of 354. The Tertullian Project.
Ladislav Vidman (ed.), Fasti ostienses. First edition: Praha: Československá Akademie Věd, 1957. Second edition: Praha: Academia, 1982
Richard W. Burgess, "'NON DUO ANTONINI SED DUO AĞUSTOSI' The Consuls of 161 ve the Origins ve Traditions of the Latin Consular Fasti of the Roman Empire", Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik, 132 (2000), pp. 259–290
Konuyla ilgili yayınlar > İkincil kaynaklar

Alföldy, Géza (1977). Konsulat und Senatorenstand unter den Antoninen (Almanca). Bonn: Habelt Verlag.
Bagnall, Roger S.; Cameron, Alan; Schwartz, Seth R.; Worp, Klaas A. (1987). Consuls of the Later Roman Empire. Philological Monographs #36. American Philological Association. ISBN 1-55540-099-X.
Broughton, Thomas Robert Shannon; Patterson, Marcia L. (Collaborator) (1951). The Magistrates of the Roman Republic. Philological Monograph No. 15. American Philological Association. ISBN 0-89130-811-3.
Camodeca, Giuseppe (1986). "I consoli des 55-56 e un nuovo collega di seneca nel consolato: P. Cornelius Dolabella (TP.75 [=1401 +135)*". Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik (İtalyanca). Cilt 63. ss. 201-215.
Camodeca, Giuseppe (1991). Novità sui fasti consolari dalle tavolette cerate della Campania"Epigrafia. Actes du Colloque international d'epigraphie latine en mémoire de Attilio Degrassi etc". Collection de l’ecole française de Rome 143 (İtalyanca). Rome. ss. 45-74.
Degrassi, Attilio (1952). I fasti consolari dell'impero romano dal 30 avanti Cristo al 613 dopo Cristo (İtalyanca). Roma.
Eck, Werner (1970). Senatoren von Vespasian bis Hadrian (Almanca). München: Beck.
Eck, Werner (1975). "Ergänzungen zu den Fasti Consulares des 1. und 2. Jh.n.Chr.". Historia (Almanca). Cilt 24. ss. 324-344.
Gallivan, Paul A. (1974). "Some Comments on the Fasti for the Reign of Nero". Classical Quarterly. New Series. 24 (2). ss. 290-311. doi:10.1017/S0009838800032821.
Gallivan, Paul A. (1978). "The Fasti for the Reign of Claudius". Classical Quarterly. 28 (2). ss. 407-426. doi:10.1017/S0009838800034959.
Ginsburg, Judith R. (1981). "Nero's Consular Policy". American Journal of Ancient History. 6 (1). ss. 51-68.
Leunissen, Paul (1989). Konsuln und Konsulare in der Zeit von Commodus bis Severus Alexander (Almanca). Amsterdam: Verlag Gieben.
Mennen, Inge (2011). Power ve Status in the Roman Empire, AD 193-284. BRILL.
Peck, Harry Thurston, (Ed.) (1897). "Consules". Harper's Dictionary of Classical Literature ve Antiquities (Second bas.). s. 406.
Smith, William, (Ed.) (1859). "Consul". A Dictionary of Greek ve Roman Antiquities (Second bas.). Boston: Little, Brown ve Company. ss. 352-356.
Smith, William; Anthon, Charles, (Ed.) (1886). "Fasti Consulares". A Dictionary of Greek ve Roman Antiquities (Third American Carefully Revised bas.). New York: Harper & Brothers, Publishers. ss. 1075-1092.
Tortoriello, Annalisa (2004). I fasti consolari degli anni di Claudio (İtalyanca). Roma: Accademia Nazionale dei Lincei.
Post-Marksizm

Karl Marx'ın bir portresi.
Post-Marksizm'in iki ilişkili fakat farklı kullanımı vardır. İlk olarak, Post-Marksizm Doğu Avrupa ve Sovyetler Birliği'nde komünizmin çöküşü sonrasında ortaya çıkan duruma işaret edebilir.
1960'ların sonlarında komünizmin Sovyet paradigmasının zayıflaması, Maocu teorinin yükselişi ve Vietnam ile 1968 öğrenci isyanlarını yayınlayan ticari televizyonların ortaya çıkmasıyla başlamıştır. Devrimin büyük öykülerinin, kitle kültürünün ve komünizmin etkisini yitirmesi birçok teorisyenin çalışmalarını temellendirmek için bu kavramları kullanmasını zorlaştırdı. Bu da Post-Marksizmin ikinci anlamına neden olan düşünce akımını tetikledi. Böylece, Post-Marksizm, teorilerini Karl Marx'ın çalışmaları veya Marksistler üzerine kurmuş, fakat birçok açıdan bu teorilerin sınırlarını aşmış filozoflar ve sosyal teorisyenlerin çalışmalarını nitelendirmeye başladı.
Bu bağlamda Post-Marksizm, başka bir deyişle söylem kuramsal yaklaşım ya da Essex Ekolü'lü olarak da bilinen kuramsal ve felsefi yaklaşımı ifade etmektedir. Ernesto Laclau ve Chantal Mouffe bu eğilimin en önemli temsilcileri ve kurucuları olarak bilinir. İkilinin 1987'de yayınlanan Hegemonya ve Sosyalist Strateji adlı kitabı Post-Marksizmin ortaya konulduğu özgün bir çalışmadır.
Teori olarak Post-Marksizm

Post-Marksizm, Marksizmden ilham alan ya da onu temel ilkeleri noktasında dönüştürerek kullanan, genel olarak dolaysız bir ilişki içinde farklılaştırarak Marksizmi değerlendiren düşünürleri ve teorik/politik tutumları ifade eder. Postmodern felsefe ve düşünce içinde yer alan ve özel bir yapısalcılık sonrası teori konumuna sahip olan post-marksizm özcü, belirlenimci, indirgemeci olmayan bir felsefi/kuramsal konumda durmaya ve yeni bir toplumsal tarihsel perspektif oluşturmaya yönelir. Laclau ve Mouffeu gibi, hem ayrı ayrı hem de ortak çalışmaları bulunan Michael Hardt ve Antonio Negri'de Post-Marksist teorinin önemli isimlerinden sayılmaktadır. Bu ikilinin İmparatorluk adlı ortak çalışmaları, pek çok entelektüel tarafından Komünist Manifesto'nun değişen dünya koşulları içinde yeniden yazılması olarak görülmüştür.
Post-Marksizmin temel kavramları

Hem kuramsal/felsefi hem de toplumsal önermeleri bakımdan post-marksizm yeni bir takım perspektifler ve kavramsal önermeler ileri sürer. Felsefi olarak aydınlanmacı düşüncenin temel ilkelerine, siyasal olarak da sosyalizme alternatif önerileri söz konusudur. Onların çalışmalarında söylem, hegemonya, toplumsal antagonizma, eklemlenme, agonistik çoğulculuk, karar verilemezlik gibi yeni ya da yeniden içeriklendirilmiş kavramlar öne çıkar. Post-Marksizm'de hem Antonio Gramsci'nin hem de Louis Althusser'in belirleyici bir rolü söz konusudur. Özellikle Gramsci'den hegemonya teorisinin ve Althusser'den ideoloji anlayışının post-marksist teoride önemli bir yere sahip olduğu bilinmektedir. Laclau, özellikle, Althusser'in öğrencisi olarak yapısalcı teoriyi mantıksal sonuçlarına doğru kendine özgü olarak değerlendirir. Althusser'in ideoloji teorisinin onda belirli bir yer tuttuğu görülür. Bunların yanı sıra, postyapısalcı felsefeler, psikanalitik kuram ve Saussaure'cü dilbilim kuramından yararlanmaları söz konusudur. Post-Marksizm, belirli bir şekilde anlaşılan marksizmin temel ilke ve referanslarının, bunlardan hareketle üretilen felsefi ve siyasal kategori ve argümanlarının eleştirisi ve yadsınmasını ortaya koyar.
Söylem kuramı

Post-Marksizmin değerlendirdiği söylem kuramı, genel olarak postmodern felsefedeki söylem kavramından hareket etmekle birlikte daha özel olarak büyük ölçüde ve esas bakımdan Michel Foucault'un söylem anlayışından esinlenir. Buna göre söylem, gerçekliğin üretilip belirlendiği yapıyı ifade etmektedir. Söylem kavramı dilbilimden gelmekle birlikte, Foucault'un kuramsal perspektifinde daha farklı bir bağlama sahiptir. Bilgi/iktidar ilişkisi Foucaultcu söylem teorisinin kaynağında bulunur. Yani, söylem ile belirli bir anlamlar çoğulluğunu üreten kurallar ve ilkelerdir burada kastedilen, ancak bu söylem yalnızca bilginin değil aynı zamanda davranışların, yani eylemin niteliğini de belirler. Böylece, bilginin nesnesini belirleyip üreten, doğru ile yanlışı ayırmayı mümkün kılan bir söylem yapısı söz konusudur diyebiliriz. Ancak söylem yalnızca ifadeleri değil davranışları da kapsar ve dolayısıyla daha geniş bir bağlama sahiptir. Sözel anlamlar ve anlamlı davranışlar söylem ile üretilir. Bilgi ve anlam burada artık dil yoluyla değil dilin kullanımıyla, söylem ile oluşturulur görüşü belirginlik kazanır. Laclau ve Mouffe, buradan hareketle bir söylem kuramı oluşturmaya kalkışırlar ve bu kuramı kullanırlar. Bu anlamda Marksizmdeki bilgi ve ideoloji anlayışında uzaklaşırlar. Böylece, sınıf bağlantılı ideoloji anlayışından da uzaklaşırlar. Önemli olan artık söylem tarafında üretilen özne konumlarında etkileşimin ve mücadelenin sürekliliğidir. Özne ya da yapı, anlamın ve eylemin kökeni, sabit noktası ve kaynağı değildir. Post-Marksizm böylece hem bilgi sürecinde hem de tarih sürecinde öznenin ve özneler arasındaki mücadelenin üretilen/üretilmiş konumlar arasındaki mücadeleler olduğunu ileri sürer.
Söylem kuramı > Semiyoloji ve Söylem

Roland Barthes kitle kültürünün eleştirisine işaret bilimi yoluyla ve belirli bir biçimde modern toplumun Mitolojilerine bakarak başladığında bazı Marksistler dilbilm, semiyotik ve değişkenlikli (discursive) uygulamaların sosyal eleştirisini temellendirme olasılığının arayışındaydılar. Baudrillard, İşaretin Politik İktisadının Bir Eleştirisi İçin  (Pour une critique de l'èconomie politique du signe) adlı eserinde ve Barthes'in çalışmaları etrafında şekillendirdiği diğer çalışmalarında bugünkü Marksizmi kendi söylevi içerisinde  işaret değerine yer vermediği için eleştirmiştir.
Sınıf özcülügünün reddi

Laclau ve Mouffe'ya göre Marksizm kuramsal olarak zorunlu indirgemeci bir yapıya sahiptir. Sınıf teorisi özcüdür ve reddedilmelidir. İşçi sınıfının konumu Laclau ve Mouffe'ya göre, Marksizm'de sabit ve ilkesel olarak değişmeden kalan bir konumdur; dolayısıyla tam da bu nedenle post-marksizm tarafından kabul edilemez olarak görülür. Onlar toplumsal yapıda bir olumsallık ve "radikal belirlenimsizlik" görmektedirler ve bu bakımdan indirgemeci marksizmi temelden reddederler. Çünkü toplumsal ve belirlenimsiz, sürekli değişken özne konumlarının hareketlerine dayalı bir toplumsal  yapıda işçi sınıfının ayrıcalıklı bir konumu olamaz. Çoğul özne konumları arasında eklemlenme ve hegemonya ilişkisine bağlı olarak sürekli bir geçişkenlik söz konusudur, bu nedenle de belirli bir sınıfın ayrıcalıklı/sabit/önceden belirlenmiş bir konumu varsayımı üzerinden siyaset yürütülemez. Burada öne sürülen tartışma, söylemsel olarak üretilmiş olan çoğul ve istikrarsız özne konumlarının bağımlılık ilişkilerine karşı sürekli, sonu gelmez ve bitimsiz mücadelesinin söz konusu olduğudur.
Radikal Demokrasi

Post-Marksizm, böylece Marksizmdeki sınıf siyaseti anlayışına yer bırakmaz. Dolayısıyla bu siyasetin içerdiği program ve hedefleri de yadsır. Laclau ve Mauffe, demokrasinin radikalleştirilmesi, yani istikrarsız özne konumlarının çoğul mücadeleleriyle gelişecek ve gelişmekte olan radikal demokrasi fikrini öne sürerler. Bunu yaparken de, Marksizmde görülen türde bir kapitalizm analiziyle ilgilenmezler. Onların toplumsal projesi, demokrasinin derinleştirilmesi ve radikalleştirilmesidir. Marksizmdeki iktidar odaklı sınıf mücadelesi anlayışı kuramsal olarak özcü olmasının yanı sıra siyasal olarak da zorunlu bir şekilde totaliter bir yapıya sahip olarak görülür.
Önemli Post-Marksistler

Alain Badiou
Etienne Balibar
Paul Hirst
Barry Hindess
Boris Kagarlitsky
Aleksandr Tarasov
Ernesto Laclau
Chantal Mouffe
Moishe Postone
Slavoj Žižek
Manuel Castells
David Harvey
Sammy Davis, Jr.

| Sammy Davis, Jr>  |
| --- | --- |
Sammy Davis, Jr. Honolulu'da (Mart 1989)
Doğum: Samuel George Davis, Jr. 8 Aralık 1925 New York, New York, Amerika Birleşik Devletleri
Ölüm: 16 Mayıs 1990 (64 yaşında) Beverly Hills, Kaliforniya, Amerika Birleşik Devletleri
Milliyet: Amerikalı
Meslek: Dansçı, şarkıcı, müzisyen, komedyen ve oyuncu
Boy: 1,65 m (5 ft 5 in)

Sammy Davis, Jr. (Samuel George Davis, Jr., 8 Aralık 1925, New York - 16 Mayıs 1990, Kaliforniya), Amerikalı dansçı, şarkıcı, müzisyen, komedyen ve oyuncudur.
Hayatı

Dansçı Sam Davis ve Porto Rikolu koro kızı Elvera Sanchez'in çocuğu olarak doğan Sammy Davis, Jr., sanat hayatına 1933 yılında Rufus Jones for President adlı filmde rol alarak başladı. 1941 yılında Frank Sinatra ile tanışan Sammy, 1943 yılında askerliğini yapmasının ardından 1954'te geçirdiği bir trafik kazası sonucunda sol gözünü yitirdi. Broadway'de şovlara çıkan Sammy Davis, Marlon Brando'nun desteğini aldı. 1956 yılında musevi oldu.
Oyuncu Kim Novak'la aşk yaşadı. Siyahi sanatçının, beyaz Kim Novak'la olan beraberliği ırkçı tepkilere yol açarak, mafyanın da karıştığı baskılar üzerine kendi gibi siyahi bir koro kızı olan Loray White ile evlendi. Nikâh gecesi intihara kalkışan Davis Jr., daha sonra 1960 yılında İsveçli oyuncu May Britt ile evlendi. Çalışma hayatında birçok albüm çıkardı ve filmlerde, şovlarda rol aldı. What Kind of Fool Am I adlı albümü 1962 yılında 1.000.000'dan fazla satış yaparak rekor kırdı. 1966 yılında televizyonda kendi adıyla yayımlanan Sammy Davis Jr. Show gösterilerine başladı. Uyuşturucuya karşı mücadeleyi destekledi.
1950 ve 1960'lı yılların en önemli şovmenlerinden biri olan Davis Jr., Las Vegas'ın ilk günlerinde kentin ününü artırmış, şov yaptığı otellerde ırk ayrımı  nedeniyle kalmasına izin verilmemiştir. 4 Şubat 1990 yılında televizyondaki 60. sanat yılını birçok sanatçı dostuyla kutlayan ve eğlendirirken eğlenen, hayatı boyunca siyahların eşitliği için savaşan sanatçı, yakalandığı gırtlak kanseri hastalığından kurtulamayarak yaşamını yitirdi.
Ödülleri

2001 Grammy, Hayat Boyu Başarı Ödülü
1990 Emmy ödülü
1964 Tony ödülü
Diskografisi

1955 Starring Sammy Davis, Jr.
1955 Just for Lovers
1956 Mr Wonderful
1956 Here's Looking at You
1957 Boy Meets Girl (Carmen McRae ile)
1957 Sammy Swings
1958 Mood to Be Wooed
1959 Porgy and Bess
1959 Sammy Davis, Jr. at Town Hall
1960 Got a Right to Swing
1960 Sammy Awards
1961 Mr. Entertainment
1963 Forget-Me-Nots for First Nighters
1965 Try a Little Tenderness
Ortak albümleri

1961 The Wham of Sam!
1962 Sammy Davis, Jr. Belts the Best of Broadway
1962 The Sammy Davis, Jr. All-Star Spectacular
1962 What Kind Of Fool Am I - And Other Show-Stoppers
1963 As Long as She Needs Me
1963 Sammy Davis, Jr. at the Cocoanut Grove
1964 Sammy Davis, Jr. Salutes the Stars of the London Palladium
1964 The Shelter of Your Arms
1964 California Suite
1964 Sings the Big Ones for Young Lovers
1965 When The Feeling Hits You!
1965 If I Ruled the World
1965 The Nat King Cole Songbook
1965 Our Shining Hour
1965 Sammy's Back on Broadway
1966 The Sammy Davis, Jr. Show
1966 A Man Called Adam
1966 The Sounds of '66
1966 Sammy Davis, Jr. Sings and Laurindo Almeida Plays
1966 That's All!
1967 Sammy Davis, Jr. Sings the Complete 'Dr. Doolittle'
1968 Lonely Is the Name
1968 I've Gotta Be Me
1969 The Goin's Great