Saul Bellow
Biyografi > Nobel Ödülü ve Sonraki Kariyeri

Humboldt'un Armağanı'nın başarısıyla hareket eden Bellow, 1976'da Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazandı. Bellow, İsveç'in Stockholm kentinde bir dinleyici kitlesine verdiği 70 dakikalık konuşmada yazarları medeniyetin fenerleri olmaya ve onu entelektüel uyuşukluktan uyandırmaya çağırdı.
Ertesi yıl, Ulusal Beşeri Bilimler Vakfı, ABD federal hükûmetinin beşeri bilimlerdeki en yüksek onuru olan Jefferson Dersi için Bellow'u seçti. Bellow'un konuşmasının başlığı "Yazar ve Ülkesi Birbirine Bakar."
Aralık 1981'den Mart 1982'ye kadar Bellow, Victoria Üniversitesi'nde (M.Ö.) Misafir Lansdowne Akademisyeniydi ve ayrıca Yazar-in-Residence unvanına da sahipti. 1998'de Amerikan Felsefe Derneği'ne seçildi.
Körük, yaşamı boyunca, çoğunlukla yılda iki kez ziyaret ettiği Avrupa'ya çok seyahat etti. Bellow, genç bir adamken Leon Troçki ile tanışmak için Mexico City'ye gitti, ancak gurbetçi Rus devrimci, buluşmalarından bir gün önce suikaste uğradı. Bellow'un sosyal bağlantıları geniş ve çeşitliydi. Hiç yazmadığı bir dergi profili için Robert F. Kennedy ile birlikte çalıştı ve yazar Ralph Ellison ile yakın arkadaştı. Pek çok arkadaşı gazeteci Sydney J. Harris ve şair John Berryman'ı içeriyordu.
Bellow'un ilk birkaç romanının satışları mütevazı olsa da, Herzog ile bu durum tersine döndü. Bellow, insan etkileşiminin ve fikir alışverişinin tadını çıkararak yaşlılığına kadar öğretmeye devam etti. Yale Üniversitesi'nde, Minnesota Üniversitesi'nde, New York Üniversitesi'nde, Princeton Üniversitesi'nde, Porto Riko Üniversitesi'nde, Chicago Üniversitesi'nde, Bard Koleji'nde ve Boston Üniversitesi'nde ders verdi ve burada James Wood'la birlikte bir sınıfa ders verdi ("mütevazı bir şekilde devamsızlıkla" Günü Yakala'yı tartışmanın zamanı gelmişti). Bellow, Boston'daki randevusunu almak için 1993 yılında Chicago'dan Brookline, Massachusetts'e taşındı ve burada 5 Nisan 2005'te 89 yaşında öldü. Vermont, Brattleboro'daki Shir HeHarim Yahudi mezarlığına gömüldü.
Bellow, bol bol kitap okurken aynı zamanda keman çalıyor ve sporu takip ediyordu. Çalışmak onun için sabit bir şeydi, ancak zaman zaman romanlarında ağır ağır çalışarak yayın şirketini hayal kırıklığına uğrattı.
İlk çalışmaları ona 20. yüzyılın önemli bir romancısı olarak ün kazandırdı ve ölümüyle birlikte yaşayan en büyük romancılardan biri olarak kabul edildi. Tüm ödül kategorilerinde üç Ulusal Kitap Ödülü kazanan ilk yazardı. Arkadaşı ve himayesindeki Philip Roth onun hakkında "20. yüzyıl Amerikan edebiyatının omurgasını iki romancı-William Faulkner ve Saul Bellow sağladı. Onlar birlikte 20. yüzyılın Melville, Hawthorne ve Twain'i" dedi. James Wood, Bellow'un The New Republic'teki bir övgüsünde şunları yazdı:
Tüm modern nesirleri onunkine göre değerlendirdim. Kesinlikle haksızlık, çünkü hızlı ayaklıları -Updike'leri, DeLillo'ları, Roth'ları- tek ayaklı gibi gösteriyordu. Yine de başka ne yapabilirdim? Saul Bellow'un düzyazısını ergenlik çağımın sonlarında keşfettim ve bundan böyle ilişki, hakkında sessiz kalınamayacak bir aşk ilişkisi niteliğine sahipti. Geçen hafta boyunca, Bellow'un düzyazısı hakkında çok şey söylendi ve övgülerin çoğu -belki de ezici çoğunlukla erkekler tarafından yapıldığı için- sağlam olana yöneldi: Bellow'un yüksek ve alçak perdeleri karıştırdığını, jivey Yidiş ritimleri, büyük romanların büyük demokrasisi, dolandırıcılar ve sahtekarlar ve kurgunun parlak algısını yüksek sesle seslendiren entelektüeller. Bütün bunlar yeterince doğru; John Cheever, günlüklerinde, Bellow'un kurgusunun yanı sıra, hikâyelerinin sadece banliyö kıymıkları gibi göründüğünden yakındı. Ian McEwan, geçen hafta akıllıca bir şekilde, İngiliz yazar ve eleştirmenlerin Bellow'a, tam da şu anda İngiliz romanında bulunmayan Dickensvari bir genliği canlı tuttuğu için çekmiş olabileceğini öne sürdü. ... Ama kimse bu yazının güzelliğinden, müziğinden, yüksek lirizminden, dildeki sağlam ama lüks zevkinden bahsetmedi. ... [I]n doğrusu, ona hayattayken ne kadar teşekkür etsem azdır, şimdi de edemem.