stanford-oval/wikipedia huggingface dataset:
Cumhuriyet
Devlet başkanı > Seçimler

Liberal demokrasilerde, cumhurbaşkanları doğrudan halk tarafından veya dolaylı olarak bir parlamento veya konsey tarafından seçilir. Tipik olarak, başkanlık ve yarı başkanlık sistemlerinde, cumhurbaşkanı doğrudan halk tarafından seçilir veya Amerika Birleşik Devletleri'ndeki gibi dolaylı olarak seçilir. Ülkede, cumhurbaşkanı resmen eyaletler tarafından seçilen bir seçiciler koleji tarafından seçilir ve tüm eyaletler bunu seçicilerin doğrudan seçimiyle yapar. Seçiciler koleji aracılığıyla cumhurbaşkanının dolaylı seçimi, dolaylı seçim sistemi olan bir cumhuriyet kavramına uygun düşer. Bazılarına göre, doğrudan seçim cumhurbaşkanına meşruiyet verir ve makama siyasi gücünün büyük bir kısmını verir. Ancak, Amerika Birleşik Devletleri Anayasası'nda ifade edilen meşruiyet kavramı, dokuz eyalet tarafından anayasanın imzalanmasından kaynaklanan Amerika Birleşik Devletleri başkanının meşruiyetinden farklıdır. Doğrudan seçimin meşruiyet gerektirdiği fikri, daha küçük eyaletlerdeki seçmenlere büyük eyaletlerdekilerden daha fazla temsil sağlayan madde ile ortaya çıkan Büyük Uzlaşma'nın ruhuna da aykırıdır; örneğin 2016'da Wyoming vatandaşları Kaliforniya vatandaşlarına göre seçmenlerde 3.6 kat daha fazla temsil edildi.
Parlamenter sistemli devletlerde cumhurbaşkanı genellikle parlamento tarafından seçilir. Bu dolaylı seçim cumhurbaşkanını parlamentoya bağlar ve cumhurbaşkanına sınırlı meşruiyet sağlar. Bu durumda, çoğu cumhurbaşkanlığı yetkisi sadece nadir durumlarda kullanılabilen yedek yetkiler haline gelir. İrlanda gibi seçilmiş cumhurbaşkanlarının sadece törensel yetkileri olduğu istisnalar da vardır.
Devlet başkanı > Anlam belirsizlikleri

Bir cumhuriyet ile bir monarşi arasındaki fark her zaman açık değildir. Önceden Britanya İmparatorluğu ve bugün Batı Avrupa'daki anayasal monarşilerin neredeyse tümünde gerçek siyasi güç, seçilmiş temsilcilerde bulunur ve hükümdarlar sadece teorik yetkilere, hiçbir yetkiye veya nadiren kullanılan yedek yetkilere sahiptir. Gerçek siyasi kararların meşruiyeti seçilmiş temsilcilerden gelir ve halkın iradesinden türetilir. Miras yoluyla geçen monarşiler devam ederken, siyasi güç bir cumhuriyette olduğu gibi halktan kaynaklanır. Bu nedenle, bu devletler bazen taçlı cumhuriyetler olarak adlandırılır.
Modern liberal demokrasilerden bahsederken daha genel bir anlamda "liberal cumhuriyet" gibi terimler de kullanılır.
Bazı kendini ilan eden cumhuriyetler de benzer şekilde hareket eder ve liderde mutlak güç bulunur ve bu güç babadan oğula geçer. Kuzey Kore ve Suriye, politik kontrolün bir oğula devredildiği iki dikkate değer örnektir. Bu devletler resmi olarak monarşiler değildir. Gücün bir aile içinde geçmesi için anayasal bir zorunluluk yoktur, ancak uygulamada böyle bir şey gerçekleşmiştir.
Gücün son karar mercii bir monarşide olsa da, monarşi bir seçim yoluyla seçilir. Bu tür bir devletin şu anda örneği Malezya'da bulunmaktadır. Burada Yang di-Pertuan Agong, Malay devletlerinin dokuz soylu hükümdarından oluşan Konferans'ta her beş yılda bir seçilir. Vatikan Şehri-Devleti'nde ise papa kardinal seçmenler tarafından seçilir. Günümüzde nadir olmasına rağmen, seçimle gelen monarşiler geçmişte sık sık görülüyordu. Önemli bir örnek olan Kutsal Roma İmparatorluğu'nda, her yeni imparator bir seçmen grubu tarafından seçildi. İslam devletleri de nadiren doğuluş sırasını kullanıyor, yerine hanedanın halefi bir monarşinin varisi seçmek için çeşitli seçim şekillerine dayanıyordu.
Polonya-Litvanya Ortak Cumhuriyeti, 500.000 soylunun geniş bir oy hakkına sahip olduğu seçimle gelen bir monarşiye sahipti. Bu sistem, güçlü toprak sahiplerinin tahtı kontrol etmek için geliştirdiği bir yöntemdi ve "Altın Özgürlük" olarak biliniyordu. Bu sistemin destekçileri klasik örnekler ve İtalyan Rönesansı'nın yazılarına bakarak seçimle gelen monarşilerini res publica'ya dayanan bir rzeczpospolita olarak adlandırdı.
Alt-federal cumhuriyetler

Genel olarak, bir cumhuriyet olmak aynı zamanda egemenliği de içerir, çünkü devlet halk tarafından yönetildiği için yabancı bir güç tarafından kontrol edilemez. Buna önemli istisnalar vardır, örneğin Sovyetler Birliği'ndeki cumhuriyetler üye devletlerdi ve cumhuriyet olarak adlandırılmak için üç kriteri karşılamaları gerekiyordu:
Teorik olarak ayrılma hakkından yararlanabilmeleri için Sovyetler Birliği'nin çeperinde olmak.
Ayrılmadan sonra öz yeterli olmak için ekonomik açıdan yeterince güçlü olmak;
söz konusu cumhuriyetin çoğunluk nüfusunu oluşturan etnik grup tarafından en az bir milyon kişinin ismi almasını gerektirmektedir.
Bazıları, eski Sovyetler Birliği'nin de üye devletlerin farklı ulus devletler olduğu iddiasına dayanarak bir supra-milli cumhuriyet olduğunu ileri sürmektedir.
Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti, Bosna-Hersek Sosyalist Cumhuriyeti, Hırvatistan, Makedonya, Karadağ, Sırbistan ve Slovenya olmak üzere altı cumhuriyetten oluşan bir federasyon idi. Her cumhuriyetin kendi parlamentosu, hükûmeti, vatandaşlık kurumu, anayasası vb. vardı, ancak belirli görevler federasyona (ordu, para işleri) devredilmişti. Her cumhuriyet, ikinci AVNOJ oturumunun sonuçlarına ve federal anayasaya göre kendi kaderini tayin hakkına sahipti.
İsviçre'de, tüm kantonlar anayasaları, yasama organları, yürütme organları ve mahkemeleriyle birlikte bir cumhuriyet şeklinde yönetildikleri kabul edilebilir; bunların birçoğu başlangıçta bağımsız devletlerdi. Bu nedenle, Roma dillerini konuşan birkaç kanton hala resmi olarak cumhuriyetler olarak adlandırılmakta ve İsviçre Konfederasyonu içindeki bağımsızlık geçmişlerini ve isteklerini yansıtmaktadır. Örnek olarak Cenevre Cumhuriyeti ve Kantonu ile Ticino Cumhuriyeti ve Kantonu sayılabilir.
Amerika Birleşik Devletleri'nin eyaletleri, federal hükûmet gibi cumhuriyetçi bir yapıya sahip olmak zorundadır ve nihai yetki halkın elindedir. Bu gereklilik, eyaletlerin çoğu yerel yasaları oluşturup uygulaması amaçlandığından ortaya çıkmıştır. Federal hükûmete devredilen ve eyaletlere yasaklanan alanlar hariç olmak üzere, yerli yasaların çoğunun eyaletler tarafından yönetilmesi hedeflenmiştir. Eyaletlerin bir cumhuriyet şeklinde olması gerektiği, vatandaşların haklarını koruma ve bir eyaletin diktatörlük veya monarşiye dönüşmesini engelleme amacı taşımaktadır. Ayrıca, bağımsız cumhuriyet olan ilk 13 eyaletin, cumhuriyet olmayan diğer eyaletlerle birleşme isteksizliğini yansıtmakta ve birliğe sadece diğer cumhuriyetlerin katılmasını sağlamaktadır.
Amerika Birleşik Devletleri örneğinde, Amerikan Devrimi sonrasında On Üç İngiliz kolonisi bağımsız devletlere dönüştü ve her biri cumhuriyetçi bir yönetim şekli benimsedi. Bu bağımsız devletler başlangıçta Amerika Birleşik Devletleri adıyla gevşek bir konfederasyon oluşturdular ve daha sonra mevcut Amerika Birleşik Devletleri Anayasası'nı onaylayarak günümüzdeki Amerika Birleşik Devletleri'ni oluşturdular, bir cumhuriyet olan birliği yarattılar. Sonradan birliğe katılan herhangi bir eyaletin de bir cumhuriyet olması gerekiyordu.
Diğer anlamlar > Eski anlamı

17. yüzyıldan önce, "cumhuriyet" terimi, despotik bir rejim olmadığı sürece herhangi bir hükûmet şekline atıfta bulunmak için kullanılabilirdi. Fransız filozof Jean Bodin'in cumhuriyet tanımı ise "birçok ailenin ve onların ortak meselelerinin doğru bir şekilde düzenlenmiş yönetimi, egemen bir güç tarafından" olarak ifade edilmiştir. Oligarşiler ve monarşiler de dahil edilebilirdi çünkü onlar da "kamu"yla paylaşılan çıkarlara yönelik olarak düzenlenmişlerdi. Orta Çağ metinlerinde, "cumhuriyet" terimi, kralın başında olduğu ortak çıkarları temsil eden bir kuruma atıfta bulunmak için kullanılırdı. Örneğin, Kutsal Roma İmparatorluğu da Sancta Respublica Romana, yani Kutsal Roma Cumhuriyeti olarak da bilinirdi. Bizans İmparatorluğu da kendisini Roma Cumhuriyeti olarak adlandırmaya devam etti, çünkü Bizanslılar monarşiyi cumhuriyetçilikle çelişkili bir kavram olarak görmüyorlardı. Bunun yerine, cumhuriyetler halk egemenliğine dayanan ve kurumlarının ortak değerlere dayandığı herhangi bir devlet olarak tanımlanıyordu.
Diğer anlamlar > Demokrasi ve cumhuriyet

Demokrasi terimi, bazıları tarafından cumhuriyet terimiyle eşanlamlı olarak kullanılmış olsa da, başkaları binlerce yıldır ikisi arasında keskin ayrımlar yapmışlardır. "Modern anayasal devletin kurucusu Montesquieu, 1748 tarihli Yasa Ruhu eserinde, iki bin yıl önce ifade ettiği gibi Aristoteles'in içgörüsünü tekrarladı: 'Kura dayalı oy verme demokrasinin doğasındadır; seçimle oy verme ise aristokrasinin doğasındadır.'" Seçimlere yönelik ek eleştiri getiren kişiler arasında Rousseau, Robespierre ve Marat da bulunur. Marat, yeni Fransız Cumhuriyeti hakkında şöyle demiştir: "Bize ne fayda sağlar ki soyluların aristokrasisini yıktık, eğer yerine zenginlerin aristokrasisi getiriliyorsa?"
Diğer anlamlar > Siyaset bilimi

Ana madde: Cumhuriyetçilik
Cumhuriyet terimi, monarşiler olmayan devletler için bir tanım olarak Rönesans yazarları tarafından ortaya çıktı. Machiavelli gibi bu yazarlar, bu tür hükûmetlerin nasıl işlemesi gerektiğini anlatan önemli yönlendirici eserler de yazdı. Bir hükûmetin ve toplumun nasıl yapılandırılması gerektiğiyle ilgili bu fikirler, klasik cumhuriyetçilik veya şehir devletleri insanlığı olarak bilinen bir ideolojinin temelini oluşturur. Bu ideoloji, Roma Cumhuriyeti ve Antik Yunan şehir devletlerine dayanır ve vatandaşlık erdemi, hukukun üstünlüğü ve karma hükûmet gibi ideallere odaklanır.
Bir liberal demokrasiden farklı bir hükûmet biçimi olarak cumhuriyet anlayışı, Cambridge Okulu'nun tarihsel analizindeki ana tezlerden biridir. Bu, J. G. A. Pocock'un 1975 yılında ortaya attığı bir çalışmadan kaynaklanmaktadır. Pocock, bir dizi bilim insanının tutarlı bir cumhuriyetçi idealler kümesini ifade ettiğini savunmuştur. Bu yazarlar arasında Machiavelli, Milton, Montesquieu ve Amerika Birleşik Devletleri'nin kurucuları yer almaktadır.
Pocock, bunun liberalizmden farklı bir tarihi ve prensipleri olan bir ideoloji olduğunu savundu. Bu fikirler Quentin Skinner, Philip Pettit ve Cass Sunstein gibi birçok farklı yazar tarafından benimsendi. Bu sonraki yazarlar, fikrin tarihini daha da araştırmış ve modern bir cumhuriyetin nasıl işlemesi gerektiğini açıklamışlardır.
Kedilerde şeker hastalığı

diyabetik bir kedide glikoz ölçümü.
Kedilerde şeker hastalığı, şeker hastalığının (diyabetes mellitus), diğer adıyla diyabetin kedilerde de görülen şeklidir.
Tip-1 ve Tip-2 olarak adlandırılan iki türü bulunan diyabette, kedilerde daha sık rastlanılan ve tedavi sonrasında insulin bağımlılığının ortadan kalkma olasılığı da olan Tip-2 diyabet, pankreas tarafından salgılanan insulin hormonunun, çeşitli nedenlerle yetersiz kalması veya vücut hücrelerinin direnç geliştirmesi sonucu, kandaki şeker oranını ayarlayamamasına bağlı olarak ortaya çıkar.
Kandaki şeker

Alınan besinlerdeki karbonhidrat, midede parçalanarak şekere dönüşür. Vücut aktiviteleri için gerekli olan enerji için, vücut şekeri kullanır. Şekerin kan yoluyla vücutta dolaşarak, gerekli organlar tarafından alınabilmesi için, kandaki şeker oranı artar. Artan şeker oranının farkına varan pankreas, şeker oranını dengelemek için, insulin hormonunu salgılar. Bir çeşit, hücrelere girecek olan şekere hücre kapısını açan anahtar olarak niteleyebileceğimiz insulin, kandaki fazla şekeri, enerji olarak kullanılmak üzere kas hücrelerine gönderir. Kullanım fazlası olan şeker, gerektiğinde kullanılmak üzere, karaciğer ve kaslarda depolanır.
Ancak, insulin yetersizliği nedeniyle, kandaki şeker oranı kontrolsüz bir şekilde artar. Bunun nedeni, pankreasın bazı nedenlerle yeterince insulin üretememesi ya da uretilen insulinin, kandaki şeker düzeyini düzenleyecek nitelikte olmamasıdır. Bu durum, hücrelerin insuline karşı bir direnç geliştirmeleri ve şekerin kandan hücrelere geçememesi sonucu ortaya çıkar.
İnsulin direncinin nedeni

Bu direncin nedeni genetik faktörlere bağlı olabileceği gibi, yüksek tansiyona, obeziteye ve kandaki yağ miktarının fazla olmasına da bağlı olabilir. Özellikle karın bölgesindeki fazla yağ miktarı, insuline karşı bir direnç geliştirir ya da insulinin etkisini azaltır.
Direnç nedeniyle, kadaki şeker miktarı, normalin üzerine çıkar ancak hücreler enerji için gereksinim duydukları şekeri alamazlar ve vücut halsizleşir. Tedbir alınmadığında, hiperglisemi (kan şekerinin aşırı yükselmesi) başlar.
Belirtiler ve sonuçları

Aşırı yorgunluk, sık idrara çıkma, çok su içme, ağız kuruluğu, vücutta enfeksiyon, gözlerde ve böbreklerde sorunlar.
Yorgunluk, hücrelerin yeterli şekeri alamaması nedeniyle oluşur. Aşırı idrar yapma isteği, özellikle geceleri görülür. Bunun nedeni, böbreklerin fazla şekeri kandan atmak için aşırı çalışmasıdır. Bunun sonucunda daha fazla sıvının atılmaya çalışılması ise susuzluğa ve ağız kuruluğuna neden olur. Buna bağlı olarak, kronik böbrek sorunları yaşanabilir.
Bir başka olumsuz etki de, vücudun savaşacak gücünün kalmaması nedeniyle enfeksiyonların oluşmasıdır. Diyabetli hastalarda en çok görülen enfeksiyonlar, sistit ve matar enfeksiyonlarıdır. Bunlara bağlı olarak, kapanmayan ya da özellikle ayaklarda oluşan yaralar sayılabilir. Diyabetli kediler, yemek yemelerine rağmen kilo verebilirler. Çünkü hücreleri şekeri verimli şekilde kullanamamaktadır. Hastalığın tedavi edilmeden ilerlemesi sonucu, çeşitli metabolik düzensizlikler, kusma, iştahsızlık, güçsüzlük, su kaybı görülür.
Diyabet, pek çok kedide çeşitli nedenlere bağlı olarak görülebilmekle birlikte, daha çok ileri yaştaki ve obez kedilerde görülme olasılığı daha fazladır. Bunun nedeni kesin olarak bilinmemekle birlikte kalıtım, obezite, pankreas hastalıkları, hormonal dengesizlikler ve başka bir hastalığın tedavisinde kullanılan ilaçların (özellikle karaciğeri baskılayan), bu hastalığın oluşumunda rol oynadığı düşünülebilir. Düzenli olarak tedavi edilen Tip-2 Diyabetli kedilerin, belli bir süre sonra insuline ihtiyaç duymadan, diyetlerine dikkat edilerek, normal hayatlarını sürdürebildikleri de görülür.
Dikkat edilmesi gereken konular

• Kedide yukarıdaki belirtilerden birkaçının görülmesi halinde, derhal kan tahlilleri yapılmalı, diğer değerlerin yanı sıra, kan şekeri düzeyi açlık ve tokluk olmak üzere, günün belirli saatlerinde kontrol edilmelidir.
• Kan şekeri ölçümleri, veteriner tarafından kol ya da boyun damarlarıdan alınan kan ile yapılırken, aynı anda kedinin kulağından alınacak kan örneği, bir el glucometer cihazında da ölçülmeli, her iki sonuç arasındaki fark (biri diğerine bölünerek), daha sonra evde yapılacak ölçümlerde referans değeri olarak saklanmalıdır (kulak kan sonucu bu rakam ile çarpılarak, gerçek kan şekeri değeri bulunur).
• Kusma nedeniyle süratle kilo kaybı meydana geleceğinden, beslenmesine özel olarak dikkat edilmeli, mutlaka zorla da olsa beslenmelidir.
• Konuyla ilgili olarak, yurt dışı ve içindeki diyabetik kedi sahipleri tarafından kurulmuş olan siteler, yakından takip edilmeli, diyabetik kedi sahipleri birbirleri ile görüş alışverişinde bulunmalıdır.
• Tedavi sırasında, veterinerle uyum içinde yapılan işbirliği çok önemlidir. Bu nedenle, kedi sahibi kadar, veteriner de görüş alışverişi ve işbirliğine açık olmalı, konuyla ilgili kaynaklara başvurmaktan çekinmemelidir.
Mary of the Divine Heart

| Mary of the Divine Heart |
| --- | --- |

Doğum: Maria Droste zu Vischering 8 Eylül 1863(1863-09-08) Münster, Almanya
Ölüm: 8 Haziran 1899 (35 yaşında) Porto, Portekiz
Kutsayanlar: Roma Katolik Kilisesi
Yortu: 8 Haziran
Koruyucu aziz: İsa'nın Kutsal Kalbi rahipleri ve adanmışları
Mary of the Divine Heart (Münster, d. 8 Eylül 1863 - Porto, ö. 8 Haziran 1899), Maria Droste zu Vischering Almanya doğumlu, soylu kadın ve Katoliktir. Kendisi en çok, dünyayı İsa'nın Kutsal Kalbine adamak için XIII. Leo'ü etkilemesiyle tanınır. XIII. Leo, ciddi kutsamayı "papazlığımın en büyük eylemi" olarak nitelendirdi.
O, VI. Paulus tarafından kutsallaştırıldı. 1 Kasım 1975 tarihinde Peter Meydanı'nda.
Doğumu

Maria Anna Johanna Franziska Theresia Antonia Huberta Droste zu Vischering ikiz kardeşi Max (Maximilian Droste zu Vischering) ile 8 Eylül 1863'te, Kutsal Meryem Ana'nın Doğuşu bayramında doğdu.
Kendisi Kulturkampfa yönelik zulüm sırasında Katolik Kilisesi'ne olan sadakatiyle öne çıkan zengin, asil bir Alman ailesinin kızıydı. Ailesi, count Droste zu Vischering'den Klemens Heidenreich Franz Hubertus Eusebius Maria ve Galen kontesi Helene Clementine Maria Anna Sybille Huberta Antonia'ydı. Sağlığının hassas olması nedeniyle Vischering, doğar doğmaz vaftiz edildi.
İlk yılları

Maria Droste zu Vischering, çocukluğunu ailesiyle birlikte Münster yakınlarındaki Rosendahl Darfeld Kalesi'nde geçirdi ve hayat dolu bir çocuktu. Vischering evde mürebbiyeler tarafından öğretildi. 25 Nisan 1875'te Maria ve erkek kardeşi Max İlk Komünyonlarını aldılar. Nisan 1879'da Vischering, eğitimine Bavyera'nın Riedenburg kentindeki Sacré-Coeur Sisters'ın yatılı okulunda devam etti. Oradayken Mezmur 45'te bir vaaz duydu: 
"Dinle kızım ve anla; bana dikkatle kulak ver. Halkını ve babanın evini unut ki kral senin güzelliğini arzulasın". Vischering dindar olması gerektiğine karar verdi.
Okuldayken zatürreye yakalandı ve 18. yaş gününe kısa bir süre kala iyileşmek için eve döndü. 1883'te, Darfeld Kalesi'nin şapelinde, ona "Sen benim kalbimin karısı olacaksın" diyen İsa Mesih'in vizyonu gördüğü söylenir. Aynı yılın 5 Ağustos'unda, anne ve babasının evliliğinin Gümüş Jübile gününde, Maria onlara dindar olma arzusunu anlattı.
Maria Droste zu Vischering, çocukluğunu ailesiyle birlikte Münster yakınlarındaki Rosendahl Darfeld Kalesi'nde geçirdi ve hayat dolu bir çocuktu. Vischering evde mürebbiyeler tarafından öğretildi. 25 Nisan 1875'te Maria ve erkek kardeşi Max İlk Komünyonlarını aldılar. Nisan 1879'da Vischering, eğitimine Bavyera'nın Riedenburg kentindeki Sacré-Coeur Sisters'ın yatılı okulunda devam etti. Oradayken Mezmur 45'te bir vaaz duydu: 
"Dinle kızım ve anla; bana dikkatle kulak ver. Halkını ve babanın evini unut ki kral senin güzelliğini arzulasın". Vischering dindar olması gerektiğine karar verdi.
Dini hayatı

1888'de annesiyle birlikte babasının kurduğu Darfeld Hastanesi'ni ziyaret etti ve orada skandal yaratan bir kızla karşılaştı. Maria Droste zu Vischering talihsizlere seslendi. Bu bölüm, onun İyi Çoban Kız Kardeşleri'nin karizmasıyla ilk teması sayılabilir. Mahalle kilisesinde Kısa bir süre sonra kendisine şunu söyleyen İsa'nın sesini yeniden duydu: "İyi Çoban'ın manastırına girmelisiniz." 21 Kasım 1888'de 25 yaşındayken bu cemaate katıldı. Dini alışkanlığı aldığında, dini adı İlahi Kalbin Meryemi unvanını aldı. İlk görevleri kapıcı olarak ziyaretçilerle ilgilenmekti.
Rahibe Mary için, Mesih'in Kalbine olan bağlılık her zaman Kutsal Ayin'e olan bağlılıkla birleşmiştir: "İsa'nın Kalbine olan bağlılığı Kutsal Kutsal Ayine olan bağlılıktan asla ayıramam ve İsa'nın Kutsal Kalbinin, Kutsal Efkaristiya Ayini'nde beni ne kadar desteklemeye tenezzül ettiğini bunun nasıl olduğunu hiçbir zaman açıklayamayacağım".
1891 yılında kendisini Münster'deki Good Shepherd Sisters'a rehabilitasyon ve bakım için gönderilen kızlara adadı. Gençlik hizmetine duyduğu ateşli sevgiyle, "en muhtaç, en sefil, en terkedilmiş olanların en çok sevdiğim çocuklar olduğunu" ileri sürdü.
İlahi Kalbin Meryemi Münster'de sadece beş yıl geçirdi çünkü itaat nedeniyle özel bir göreve çağrılmıştı. 1894 yılında, 31 yaşındayken, Portekiz'e gönderildi ve burada ilk olarak Lizbon'daki manastırın başrahibinin asistanı olarak gönderildi. Şubat ayından Mayıs 1894'e kadar Rahibe Mary Portekiz başkentinde kaldı ancak daha sonra Porto'daki manastırın Baş Rahibe ofisine atandı. Ev, çoğu yoksul ailelerden gelen ve sokaklarda yaşayan 100'den fazla kızı barındırıyordu. Bu sıralarda, miyelit semptomları geliştirmeye başladı.
Dünyanın İsa'nın Kutsal Kalbine Adanması

Porto'da Rahibe Meryem, dünyanın İsa'nın Kutsal Kalbine kutsanmasını talep etmek için papayla iletişime geçmesinin istendiği birkaç İsa Mesih'ten mesajlar bildirdi.
10 Haziran 1898'de, Good Shepherd manastırındaki itirafçı, Papa XIII Leo'e, İlahi Kalpli Meryem'in, Mesih'ten, Papa'dan tüm dünyayı Kutsal Kalbe adamasını talep eden bir mesaj aldığını belirtmek için bir mektup yazdı. Papa başlangıçta ona inanmadı ve hiçbir eylemde bulunmadı. Ancak 6 Ocak 1899'da, kutsamaya ek olarak ayın ilk Cuma günlerinin Kutsal Kalp onuruna kutlanmasını isteyen başka bir mektup yazdı. Mektupta ayrıca Papa'nın son zamanlardaki hastalığına da değinerek, İsa'nın kendisine, Papa XIII. Leo'nun Kutsal Kalbe adak törenini gerçekleştirene kadar yaşayacağına dair güvence verdiğini belirtti. İlahiyatçı Laurent Volken, Hristiyan olmayanların kutsanmasıyla ilgili teolojik sorunlara rağmen bunun XIII. Leo üzerinde duygusal bir etkisi olduğunu belirtiyor.
Papa Leo XIII, onun vahyine ve Kilise geleneğine dayanarak bir soruşturma başlattı. 1899 tarihli genelge mektubunda Annum sacrum, tüm insan ırkının İsa'nın Kutsal Kalbine kutsanmasının 11 Haziran 1899'da gerçekleşmesi gerektiğine karar verdi. Vischering'in yazdığı:
"Bizi tasarımızı gerçekleştirmeye iten bir neden daha var: Onun fark edilmeden geçip gitmesini istemiyoruz. Doğası gereği kişiseldir ama bir o kadar da önemlidir: Tüm İyiliğin yazarı olan Tanrı, yakın zamanda bizi tehlikeli bir durumdan iyileştirerek kurtardı. hastalık."
Papa Leo XIII aynı zamanda Kutsal Kalbe Kutsama Duası'nı da besteledi ve genelgeye dahil etti. Papa X. Pius daha sonra, Papa Leo XIII tarafından gerçekleştirilen insan ırkının kutsanması için her yıl yenilenecek bir kararname çıkardı.
Ölümü

Temmuz 1896'da İlahi Kalbin Rahibe Mary'sine omurga tüberkülozu teşhisi konuldu. 8 Haziran 1899 Perşembe günü, Papa XIII. Leo'nun bir sonraki Pazar için planladığı dünya kutsamasından üç gün önce, İsa'nın En Kutsal Kalbinin Töreni arifesinde öldü.
Saygı

Vischering'in ruhani yazıları 16 Temmuz 1941'de ilahiyatçılar tarafından onaylandı ve davası 28 Kasım 1941'de resmen açıldı ve ona "Tanrı'nın Hizmetkârı" unvanı verildi. 1964'te, saygıdeğer olarak ilan edildi. Katolik Kilisesi. 1 Kasım 1975'te, VI. Paulus tarafından kutsallaştırıldı. Waldery Hilgeman, kanonizasyon davasının savunucusudur.
Vischering'in bozulmamış bedeni, kuzey Portekiz'deki Ermesinde'deki İsa'nın Kutsal Kalbi Kilisesi'nde halkın saygısıyla sergileniyor. Kilise, İyi Çoban Kız Kardeşler Manastırı'nın bitişiğindedir.
İsa'nın Kutsal Kalbinin Vaatleri

İlahi Kalpli Meryem'e vahiylerinde İsa'nın ona iki vaadinde bulunduğu söylenir:
İsa'nın Kutsal Kalbinin Vaatleri > İlahi Kalbin Rahibe Meryem'in şefaati yoluyla lütuf elde etme vaadi

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Şunu bil kızım, Kalbimin hayırseverliğiyle, senin yüreğin aracılığıyla başkalarının kalpleri üzerine lütuf seli dökmek istiyorum. Bu yüzden insanlar sana güvenle yaklaşacaklar. … Hiç kimse, hatta en fazlası bile. inatçı günahkar, şu ya da bu şekilde bir teselli, rahatlama ya da özel bir lütuf almadan huzurunuzdan ayrılacak. | „ |
İsa'nın Kutsal Kalbinin Vaatleri > Ermesinde İsa'nın Kutsal Kalbi Kilisesi'nde lütuf elde etme vaadi

| 0 | 1 | 2 |
| --- | --- | --- |
| “ | Bildiğiniz gibi uzun zamandır Good Shepherd arazisi üzerine bir kilise inşa etmek istiyordum. Bu kilisenin kime adanması gerektiği konusunda kararsız olduğum için birçok kişiye dua ettim ve danıştım ama bir karara varamadım. Ayın ilk Cuma günü Bu ay Rabbimizden beni aydınlatmasını istedim. Kutsal Komünyondan sonra bana şöyle dedi: 'Kilisenin Kalbime adanmasını diliyorum. Bu evde [Manastırda] yaşayan herkese, şimdi burada yaşayanlara, bundan sonra burada yaşayacak olanlara ve hatta onların akrabalarına bol bol lütuf dağıtacağım.' Bu kilisenin her şeyden önce saygısızlıkların telafisi ve din adamlarına lütuflar elde edilmesi için bir yer olmasını diledim. | „ |